مثبط إنزيم محول الأنجيوتنسين "(ACE inhibitor)''
مثبط المحول للأنجيوتنسين-الإنزيم أو (مثبطات ACE) هو دواء يستخدم في المقام الأول لعلاج ارتفاع ضغط الدم (ارتفاع ضغط الدم) وقصور القلب الاحتقاني.

هذه المجموعة من الأدوية تسبب ارتخاء الأوعية الدموية، فضلا عن خفض حجم الدم، مما يؤدي إلى خفض ضغط الدم وانخفاض الطلب على الأكسجين من القلب. أنها تثبط عمل الإنزيم المحول للأنجيوتنسين، الذي يعتبر عنصرا هاما من نظام رينين أنجيوتنسين-الألدوستيرون.

وتشمل مثبطات ACE التي يتم وصفها في كثير من الأحيان بيريندوبريل، كابتوبريل، إنالابريل، يسينوبريل، وراميبريل

الاستخدامات السريرية
استدخدمت مثبطات ACE في البداية لعلاج ارتفاع ضغط الدم، ويمكن استخدامها وحدها أو بالاشتراك مع الأدوية الأخرى الخافضة للضغط. وفي وقت لاحق، عثر الباحثون على أنها مفيدة في أمراض القلب الأخرى والشرايين والكلى [1] بما في ذلك:
يستخدم مثبط الأنزيم المحول للأنجيوتنسين لعلاج:
 ارتفاع ضغط الدم الشرياني
 الفشل البطيني الأيسر
 ذبحة صدرية
 فشل القلب الاحتقاني
 يمنع الاعتلال الكلوي الناتج عن مرض السكري

في علاج أمراض القلب مع أدوية أخرى، وعادة ما تستخدم مثبطات الإنزيم المحول للأنجيوتنسين مع ACE وغالبا ما تتضمن خطة العلاج النموذجية، حاصرات بيتا، ونترات طويلة المفعول، حيث يتم تعديل هذه الخطة حسب الاحتياجات الفردية للمريض.
كما تستخدم أيضا″ في الفشل الكلوي المزمن وفي التصلب الجهازي الذي يشمل الكلية (تصلب أنسجة الكلى، على شكل تصلب الجلد في النوبات كلوية).

آلية العمل

آلية العمل
تقلل مثبطات الإنزيم المحول للأنجيوتنسين من نشاط جهاز الرينين-أنجيوتنسين-ألدوستيرون حيث أنه السبب الأساسي في ارتفاع ضغط الدم في الأشخاص الذين يعانون من مرض السكري، كجزء من متلازمة مقاومة الأنسولين أو كمظهر من مظاهر الأمراض الكلوية.

نظام الرينين-أنجيوتنسين-الدوستيرون

هو من الآليات التي تعمل على الحفاظ على ضغط الدم، عن طريق إصدار بروتين يسمى الرينين من خلايا الكلى (من الجهاز المجاور للكبيبات). مما يؤدي إلى إنتاج بروتين آخر، وهو الأنجيوتنسين. يتم تنشيط هذا النظام للاستجابة إلى انخفاض في ضغط الدم وظهور أعراض وجود مشاكل في توازن الماء والأملاح في الجسم، مثل انخفاض تركيز الصوديوم في الأنابيب البعيدة في الكلى، وانخفاض حجم الدم، وتحفيز الكلى من قبل الجهاز العصبي الودي. في مثل هذه الحالات، تقوم الكلى بافراز الرينين' الذي يعمل بمثابة أنزيم ويقطع ال10 الأحماض الأمينية الأولى من الأنجيوتنسين (بروتين يصنع في الكبد، ويدور في الدم). كما تعرف هذه البقايا من الأحماض الأمينية بالأنجيوتنسين الأول1 ثم يزيل الانزيم المحول للأنجيوتنسين اثنين من البقايا الأخرى، ثم يتحول أنجيوتنسين 1 إلى |أنجيوتنسين 2 . كما يتم العثور على أنجيوتنسين 2 في الدورة الدموية الرئوية وفي بطانة العديد من الأوعية الدموية. وهذا النظام يزيد ضغط الدم عن طريق زيادة كمية الملح والماء في الجسم يحتفظ، وأيضا″ يعتبر الأنجيوتنسين قابض فعّال للأوعية الدموية.

الآثار
مثبطات الإنزيم المحول للأنجيوتنسين تمنع تحويل الأنجيوتنسين 1 إلى أنجيوتنسين 2. وهي بالتالي تقلل المقاومة في الأوعية الدموية وزيادة القدرة الوريدية' وانخفاض النتاج القلبي، ومؤشر القلب، وحجم وجهد النفضة؛ بالتالي تقل المقاومة في الأوعية الدموية في الكلى. ويؤدي إلى زيادة إدرار الصوديوم (إفراز الصوديوم في البول). زيادة تركيز الرينين في الدم نتيجة لردود الفعل السلبية لتحويل أنجيوتنسين 1 إلى أنجيوتنسين 2 مما يؤدي إلى ارتفاع تركيز أنجيوتنيبن 1 لنقس السبب. وينخفض تركيز الألدوستيرون و الأنجيوتنسين2 ' ويرتفع تركيز البراديكاينين نتيجة عدم تثبيطه من قبل الإنزيم المحول للأنجيوتنسين.

آثار الأنجيوتنسين 2 في ظل الظروف الطبيعية:
 تضيق وانقباض الأوعية الدموية وتضخم العضلات الملساء؛ مما يؤدي إلى ارتفاع ضغط الدم ومرض ارتفاع ضغط الدم. وعلاوة على ذلك، يتسبب في انقباض في الشرايين الصادرة من الكلى؛ مما يؤدي إلى زيادة ضغط التروية في الكبيبات.
 يساهم في إعادة تشكيل وتضخم البطين عن طريق تحفيز طليعة الجينات المسرطنة (c-foss c-jun c-myc)، عامل النمو المحوّل بيتا (TGF-B)، من خلال تكون الألياف وموت الخلية المبرمج. يقوم أنجيوتنسين 2 بتحفيز قشرة الغدة الكظرية لإفراز الألدوستيرون، وهو الهرمون الذي يعمل على الأنابيب في الكلى، ويتسبب في احتباس أيونات الصوديوم والكلوريد وإفراز البوتاسيوم. الصوديوم هو أيون «حافظ للماء»، لذلك يتم الاحتفاظ أيضا″ بالماء، الأمر الذي يؤدي إلى زيادة حجم الدم، وبالتالي زيادة في ضغط الدم.
 تحفيز الغدة النخامية الخلفية لإفراز هرمون فاسوبريسين (الهرمون المضاد لإدرار البول، ADH) الذي يؤثر على الكلى ويتسبب في زيادة احتباس الماء. ويكون معدل إنتاج ADH مفرط في حالات فشل القلب، وأيضا″ ينخفض مستوى الصوديوم في البلازما قد تقع (نقص صوديوم الدم)، وهذه علامة على زيادة خطر الوفاة في مرضى فشل القلب.
 انخفاض البروتين الكلوي كاينييز C.

مع استخدام مثبطات الإنزيم المحول للأنجيوتنسين، ينخفض إنتاج أنجيوتنسين2 ' مما يؤدي إلى انخفاض ضغط الدم.

وقد أظهرت الدراسات الوبائية والسريرية أن مثبطات الإنزيم المحول للأنجيوتنسين تقلل من تطور اعتلال الكلية المرافق لمرض السكري بشكل مستقل عن تأثير خفض ضغط الدم لديهم. ويستخدم هذا الإجراء في الوقاية من الفشل الكلوي لدى مرضى السكري.

وقد تبين أن مثبطات الإنزيم المحول للأنجيوتنسين أن تكون فعالة لإستطبابات أخرى غير ارتفاع ضغط الدم حتى في المرضى أصحاب ضغط الدم الطبيعي.  وتم تبرير استخدام الجرعة القصوى من مثبطات الإنزيم المحول للأنجيوتنسين لهؤلاء المرضى (بما في ذلك الوقاية من اعتلال الكلية السكري وقصور القلب الاحتقاني، والوقاية من أحداث القلب والأوعية الدموية)،  لأنه يحسن النتائج السريرية بشكل مستقل عن تأثيرها في خفض ضغط الدم. مثل هذا العلاج، وبطبيعة الحال، يتطلب معايرة دقيقة وتدريجية للجرعة لمنع آثار الانخفاض السريع في ضغط الدم (الدوخة، والإغماء، وما إلى ذلك).

وقد تبين أيضا أن مثبطات الإنزيم المحول للأنجيوتنسين تتسبب في تعزيز مركزي لنشاط الجهاز العصبي اللاودّي في المتطوعين الأصحاء والمرضى الذين يعانون من قصور في القلب. هذا الإجراء قد يقلل من انتشار عدم انتظام ضربات القلب الخبيثة، وانخفاض حالات الموت المفاجئ المدونة في عدد كبير من التجارب السريرية. كما تقوم مثبطات الإنزيم المحول للأنجيوتنسين بتقليل مستويات النورابينفرين بالبلازما، وما ينتج عن ذلك من تضيق الأوعية الدموية، في مرضى فشل القلب، يتسبب في كسر حلقات تفعيل نظام رينين أنجيوتنسين من خلا الجهاز العصبي الودّي، والتي تحافظ على دوامة وظيفة القلب في حالات فشل القلب الاحتقاني.

وقد تبين أيضا أن إنالابريل (enalapril) المانع للحد من دنف القلب في المرضى الذين يعانون من قصور القلب المزمن. الدنف علامة ضعيفة عند المرضى الذين يعانون من قصور القلب المزمن. ما زالت مثبطات الإنزيم المحول للأنجيوتنسين قيد التحقيق بإمكانية استخدامها لعلاج الضعف وهزال العضلات (sarcopenia) في المرضى المسنين اللذين لا يعانون من فشل القلب.

التسويق التجاري
الأسماء التجارية مثبط الأنزيم المحول للأنجيوتنسين الموجوة في الولايات المتحدة الأمريكية
 إنالابريل: Vasotec/Renitec
 راميبريل:Altace/Tritace/Ramace/Ramiwin
 كوينابريل:Accupril
 بيريندوبريل:Coversyl/Aceon
 ليزينوبريل:Lisodur/Lopril/Novatec/Prinivil/Zestril
 بينازيبريل:Lotensin

الأعراض الجانبية
تشمل ردود الفعل السلبية الشائعة لمثبطات الإنزيم المحول للأنجيوتنسين: انخفاض ضغط الدم، السعال، فرط بوتاسيوم الدم، الصداع، الدوخة، التعب، الغثيان، والقصور الكلوي  قد تزيد مثبطات الإنزيم المحول للأنجيوتنسين الألم المصاحب للإتهاب، ربما بوساطة تراكم البراديكينين الذي يرافق تثبيط الإنزيم المحول للأنجيوتنسين.

الآثار السلبية الرئيسية لتثبيط الإنزيم المحول للأنجيوتنسين يمكن أن تفهم من تأثيرها الدوائي. الآثار السلبية الأخرى المبلغ عنها هي، تسمم الكبد والتأثير على الجنين.

الفشل الكلوي هو تأثير سلبي محتمل من جميع مثبطات الإنزيم المحول للأنجيوتنسين، الذي ينتج مباشرة من آلية عملها. عادة ما يحدث انخفاض متوسط في معدل الترشيح الكبيبي (GFR) عند المرضى حديثي الاستخدام من ثم يستقر بعد عدة أيام. ومع ذلك، قد يكون انخفاض ملحوظ في ظروف انخفاض التروية الكلوي، مثل ضيق الشريان الكلوي، قصور القلب، وأمراض الكلى المتعدد الكيسات، أو استنزاف الحجم. في هؤلاء المرضى، المحافظة على معدل الترشيح الكبيبي GFR تعتمد على مغيّر القطر الوعائي المعتمد على الأنجيوتنسين2 . لذلك، يجب مراقبة وظائف الكلى عن كثب خلال الأيام القليلة الأولى بعد بدء العلاج مع مثبطات الإنزيم المحول للأنجيوتنسين في المرضى الذين يعانون من نقص التروية الكلوي. يعتبر الانخفاض المعتدل في وظائف الكلى، وعدم ارتفاع الكريلتينيين في الدم بنسبة لا تزيد عن 30٪، بعد أسبوع من العلاج يعتبر مقبولا كجزء من التأثير العلاجي، وتوفير وظيفة كلى كافية. إذا كان المريض يأخذ هذه الأدوية بالتزامن مع الأدوية اللاستيرويدية المضادة للالتهاب ومدر للبول هذا قد يتسبب بمشكلة . عندما تؤخذ هذه الأدوية الثلاثة معا، يزيد خطر الإصابة بالفشل الكلوي بشكل كبير.

فرط بوتاسيوم الدم من المضاعفات الأخرى المحتملة من استخدام مثبطات الإنزيم المحول للأنجيوتنسين نظرا لتأثيرها على الألدوستيرون. قمع الأنجيوتنسين 2 يؤدي إلى انخفاض في مستويات الألدوستيرون. حيث أن الألدوستيرون هو المسؤول عن زيادة إفراز البوتاسيوم، تتسبب مثبطات الإنزيم المحول للأنجيوتنسين باحتباس البوتاسيوم. عند بعض الناس، يمكن أن يستمر فقدان البوتاسيوم خلال فترة استخدام مثبطات الإنزيم المحول للأنجيوتنسن. ارتفاع مستوى بوتاسيوم الدم قد يقلل من سرعة توصيل الاندفاعات في الأعصاب والعضلات، بما في ذلك أنسجة القلب. وهذا يؤدي إلى خلل وظيفي في القلب والنواتج العصبية العضلية، مثل ضعف العضلات، وتشوش الحس، والغثيان، والإسهال، وغيرها. يجب مراقبة مستويات البوتاسيوم في الدم في المرضى الذين يتلقون العلاج من مثبطات الإنزيم المحول للأنجيوتنسين الذين هم عرضة لخطر الإصابة ب فرط بوتاسيوم الدم.

أثر سلبي آخر محتمل مقتصر لمثبطات الإنزيم المحول للأنجيوتنسين، ولكن ليس لحاصرات ال RAAS الأخرى، هو زيادة مستوى البراديكينين. ارتفاع مستوى البراديكينين يمكن أن يكون سبب السعال الجاف، الوذمة الوعائية و / أو الطفح الجلدي، وانخفاض ضغط الدم، والآلام المصاحبة للالتهابات.

سعال جاف مستمر هو تأثير سلبي شائع نسبيا ويعتقد أنه يترافق مع زيادة مستويات البراديكينين التي تنتجها مثبطات الانزيم المحول للأنجيوتنسين، وقد كان دور البراديكينين في إنتاج هذه الأعراض متنازعا عليه. المرضى الذين يعانون من هذا السعال غالبا ما يتم تحويلهم إلى مضادات مستقبلات Iأنجيوتنسن 2 أخرى.
بعض المرضى يحصل لديهم وذمة وعائية نتيجة لزيادة مستويات البراديكينين. قد يكون هناك استعداد وراثي عند بعض المرضى نحو هذا التأثير السلبي خاصة ً في المرضى الذين يتحلل البراديكينين عندهم ببطء أكثر من المتوسط.
يعتبر الطفح الجلدي واضطرابات حاسة التذوق، نادرة مع معظم مثبطات الإنزيم المحول للأنجيوتنسين، هي أكثر حدوثاً في كابتوبريل، وهذا يعزى إلى وجود مجموعة سلفهيدريل. وقد أدى ذلك إلى تقليل استعمال كابتوبريل في الحالات السريرية، على الرغم من ذلك لا يزال يستخدم في التصوير الومضاني للكلية.
و في حالات نادرة قد يحدث رد فعل تحسسي شديد يمكن أن يؤثر على جدار الامعاء ونتيجة ذلك يتسبب آلام في البطن.
في النساء الحوامل، قد تم الإبلاغ أن استخدام مثبطات الإنزيم المحول للأنجيوتنسين في الأشهر الثلاث الأولى من الحمل يسبب تشوهات خلقية، موت الجنين داخل الرحم، ووفيات الأطفال حديثي الولادة. التشوهات الجنينية الأكثر شيوعاً تشمل تشمل: انخفاض ضغط الدم، خلل التنسج الكلوي، انقطاع البول / قلة البول، قلة السائل السلوي، تأخر النمو داخل الرحم، نقص تنسج الرئة، القناة الشريانية السالكة، وتعظم غير مكتمل للجمجمة. وعموماً، حوالي نصف الأطفال حديثي الولادة المعرضين لمثبطات الإنزيم المحول للأنجيوتنسين يتأثرون سلباً.

الإحتياطات وموانع الاستعمال
لا يجوز اعطاء مثبطات الانزيم المحول للأنجيوتنسين للمرضى المعروفين بحساسيتهم لمثبطات الانزيم المحول للأنجيوتنسين، ومرضى الوذمة الوعائية نتيجة الاستخدام السابق لمثبطات الانزيم المحول للأنجيوتنسين. وينبغي استخدام مثبطات الإنزيم المحول للأنجيوتنسين بحذر في المرضى الذين يعانون من:
 اختلال وظائف الكلى.
 تضيق الصمام الأبهري، أو خلل في تدفق الدم إلى القلب.
 نقص حجم الدم أو الجفاف.
 الغسيل الدموي بأغشية البولي اكريلونيتريل ذات التدفق العالي.

تم تصنيف مثبطات الإنزيم المحول للأنجيوتنسين كفئة D حسب نظام ADEC ، لذلك يفضل عدم استخدامه من قبل النساء اللاتي يرغبن بالحمل. في الولايات المتحدة الأمريكية، يجب وضع علامة «الصندوق الأسود» على مثبطات الانزيم المحول للأنجيوتنسين للتحذير من خطر التشوهات الخلقية التي قد تحدث للجنين إذا تم استخدامها من قبل الأم خلال الأشهر الثلاثة الأولى والثانية من الحمل. كما قد يتسبب استخدامها خلال الأشهر الثلاثة الأولى من الحمل إلى حدوث التشوهات الخلقية بالتحديد التشوهات المتعلقة بالجهاز القلبي الوعائي والجهاز العصبي المركزي.
من الممكن أن بتسبب استخدام مثبطات الانزيم المحول للأنجيوتنسين مع مزيج أدوية أخرى إلى زيادة تأثيرها الدوائي وخطر الإصابة بالتأثيرات الجانبية. التأثيرات السلبية الأكثر شيوعاً الناتجة من استخدام مثبطات الانزيم المحول للأنجيوتنسين مع أدوية أخرى: الفشل الكلوي الحاد، انخفاض ضغط الدم، وارتفاع مستوى البوتاسيوم في الدم .
يجب أن توصف الأدوية التي تتعارض مع مثبطات الانزيم المحول للأنجيوتنسين بحذر مثل : مثبطات نظام الرنين – أنجيوتنسين-ألدوستيرون الأخرى، مدرات البول بالتحديد مدرات البول الحافظة للبوتاسيوم، مضادات الالتهاب اللا ستيرويدية، مضادات التخثر، السيكلوسبورين، مثبطات الدايببتايديل ببتايديز-4(DPP4 (و مكملات البوتاسيوم.
ينبغي استخدام مكملات البوتاسيوم بحذر وتحت الاشراف الطبي خوفاً من ارتفاع مستويات البوتاسيوم بالدم حيث ان مثبطات الانزيم المحول للأنجيوتنسين قد تتسبب في مضاعفة الحالة.

أمثلة
يمكن تمييز مثبطات الإنزيم المحول للأنجيوتنسين بسهولة من خلال الملحق -pril (بريل) في نهاية أسمائها. ويمكن تقسيم مثبطات الإنزيم المحول للأنجيوتنسن إلى ثلاث مجموعات على أساس بنيتها الجزيئية:

المركبات التي تحتوي على سلفهيدريل
 كابتوبريل (الاسم التجاري Capoten)، أول مثبط ل ACE.
 .Zofenopril* زوفينوبريل

المركبات التي تحتوي على ثنائي الكاربوكسيلت
هي أكبر مجموعة، وتشمل:
 إنالابريل enalapril (Vasotec / Renitec)
 راميبريل ramipril (Altace / Prilace / Ramace / Ramiwin / Triatec / Tritace)
 كوينابريلquinapril (Accupril)
 بيريندوبريل perindopril (Coversyl / Aceon / Perindo)
 ليسينوبريل lisinopril (Listril / Lopril / Novatec / Prinivil / Zestril)
 بينازيبريل benazepril (Lotensin)
 اميدابريل (Tanatril) imidapril
 تراندولابريل (Mavik / Odrik / Gopten) trandolapril
 سيلازابريل cilazapril (Inhibace)

المركبات التي تحتوي على فسفونات
 فوزينوبريل (Fositen / Monopril)، هو المركب الوحيد في هذه المجموعة.

المصدر الطبيعي
تنتج مركبات اللاكتوكاينينو والكازوكاينين من تحطيم بروتين الكازين ومصل اللبن، وتحدث هذه العملية بشكل طبيعي بعد تناول منتجات الألبان، وخاصةً اللبن المتخمر. ودورها في السيطرة على ضغط الدم ما زال غير مؤكد بعد.
قد ظهر أن ببتيد اللاكتوز الثلاثي val-pro-pro و IIe-pro-pro الذي بواسطة الخميرة Lactobacillus helveticus، أو المشتق من الكازين، قادر على تثبيط الإنزيم المحول للأنجيوتنسين وخفض الضغط.
هناك مورد شامل متاح على شكل قاعدة بيانات يحتوي على الببتيدات المضادة لارتفاع ضغط الدم. حيث أنها تحتوي على حوالي 1700 ببتيد فريد اخافض للضغط.

معلومات المقارنة
جميع مثبطات الإنزيم المحول للأنجيوتنسين لها فعالية مماثلة في خفض ضغط الدم عند استخدامها بجرعات متكافئة. الاختلافات الرئيسية تكمن مع كابتوبريل، أول مثبط للإنزيم. حيث أن كابتوبريل لديه مدة فعالية قصيرة وعند استخدامه تزداد احتمالية حدوث الآثار الجانبية. كما أنه المثبط الوحيد القادر على المرور عبر حاجز الدم في الدماغ، على الرغم من هذه الإيجابية إلا أنه لم يظهر أهمية إيجابية لها في التأثيرات السريرية.
في دراسة سريرية واسعة النطاق جرت، وجد أن واحد من مثبطات الإنزيم المحول للأنجيوتنسين وهو، راميبريل (Altace)، لديه على الحد من معدلات وفيات المرضى الذين يعانون من احتشاء عضلة القلب، وإبطاء التطور في تدهور حالات قصور القلب. وجاء هذا الاكتشاف بعد أن تبين أن الاستخدام المنتظم ل راميبريل ramipril أدى إلى انخفاض معدلات الوفيات حتى في اختباره على الأشخاص اللذين لا يعانون من ارتفاع ضغط الدم.

يعتقد البعض أن راميبريل ramipril يمتلك فوائد إضافية مشركة مع بعض أو جميع مثبطات الإنزيم المحول للأنجيوتنسين. ومع ذلك، لا يزال راميبريل حاليا المانع الوحيد الذي مثل هذه الآثار هي في الواقع القائمة على الأدلة.
وأكد التحليل التلوي أن مثبطات الإنزيم المحول للأنجيوتنسين بالتأكيد فعالة كخيار أول في علاج ارتفاع ضغط الدم. واستند هذا التحليل التلوي على تجربة 20 وتحليل أترابي cohort ل 158998 مريض ، من بينهم 91٪ يعانون من ارتفاع ضغط الدم. تم استخدام مثبطات الإنزيم المحول للأنجيوتنسين كعلاج فعّال في سبع تجارب (ن =76675) وحاصرات مستقبلات الأنجيوتنسين (ARB) في 13 تجربة محاكاة (ن =82383). أظهر استخدام مثبطات الإنزيم المحول للأنجيوتنسين خفض معدلات الوفيات بنسبة 10% : (HR 0.90، 95٪ CI، 0,84-0,97؛ P = 0.004). في المقابل، لم يلاحظ وجود أي انخفاض ملموس في معدلات الوفيات مع استخدام حاصرات مستقبلات الأنجيوتنسين ARB)) (HR 0.99; 95% CI, 0.94-1.04; P=0.683). وأظهر تحليل انخفاض معدل الوفيات عن طريق استخام مثبطات الإنزيم المحول للأنجيوتنسين المختلفة ؛ أن ال بيريندوبريل perindopril يرتبط مع انخفاض ملحوظ في معدل الوفيات من جميع الأسباب بنسبة 13٪. مع الأخذ بعين الاعتبار العدد الكبير من السكان المصابين بارتفاع ضغط الدم، يتوقع أن العلاج باستخدام مثبطات الإنزيم المحول للأنجيوتنسين فعّال، ولا سيما مع بيريندوبريل، حيث أن له دور مهم في الحفاظ على الحياة.

الجرعات المتكافئة من مثبطات اللإنزيم المحول للأنجيوتنسين المستخدمة في ارتفاع ضغط الدم
تمتلك مثبطات الإنزيم المحول للأنجيوتنسين قوة مختلفة حسب الجرعات الأولية المختلفة. يجب أن تعدل الجرعة وفقاً للاستجابة السريرية.

مضادات مستقبلات أنجيوتنسين 2
تمتلك مثبطات الإنزيم المحول للأنجيوتنسين العديد من الخصائص المشتركة مع الأدوية القلبية الوعائية الأخرى، مضادات أنجيوتنسين 2، والتي تستخدم في كثير من الأحيان عند المرضى الذين لا يتحملوا الآثار الضارة التي تنتجها مثبطات الإنزيم المحول للأنجيوتنسين. مثبطات الإنزيم المحول للأنجيوتنسين لا تمنع تماماً تشكيل أنجيوتنسين 2، حيث أن منع إنتاج أنجيوتنسين2 يعتمد على الجرعة، لذلك قد تكون مضادات مستقبلات أنجيوتنسين2 مفيدة، لأنها تفوم بمنع عمل أنجيوتنسين2 على مستقبل AT1 ، وترك مستقبل AT2. قد يكون لذلك عواقب تحتاج إلى مزيد من الدراسة.

الاستخدام المدمج
قد يكون استخدام مثبطات الإنزيم المحول للأنجيوتنسين مع مضادات مستقبلات أنجيوتنسين 2 مضل أكثر من استخدام هذه الأدوية على حدى. يتسبب هذا الدمج بزيادة مستويات البراديكينين وفي الوقت نفسه يمنع تكون الأنجيوتنسين 2 ونشاطها على مستقبلات AT1. هذا «الحصار المزدوج» قد يكون أكثر فعالية من استخدام مثبطات الإنزيم وحدها، لأن أنجيوتنسين2 يمكن أن يتولد عبر مسارات غير تابعة للإنزيم المحول للأنجيوتنسين. وتشير الدراسات الأولية أن هذا المزيج من الأدوية قد يكون مفيد في علاج ارتفاع ضغط الدم، وفشل القلب المزمن  ، واعتلال الكلية. ومع ذلك، أظهرت دراسة ONTARGET الحديثة أنه لا فائدة من الجمع بين هذه الأدوية بالإضافة أن ذلك قد يتسبب بالمزيد من ردود الفعل العكسية. في حين تم الحصول على نتائج ذات دلالة إحصائية لدورها في علاج ارتفاع ضغط الدم، أنه قد لا يكون هناك أهمية سريرية لها.

المرضى الذين يعانون من فشل القلب يمكن أن يستفيدوا من هذا المزيج من خلال خفض معدلات الاعتلال وإعادة الشكيل البطيني.

الدليل الذي وجد والذي يعد الأكثر إقناعاً لاستخدام هذا المزيج لعلاج اعتلال الكلية: أن هذا العلاج المدمج يعاكس البيلة البروتينية وأيضاً له دور في حماية الكلى، في المرضى الذين يعانون من اعتلال الكلية السكري  ، والأطفال الذين يعانون من اعتلال الكلية بالأيجA

تاريخياً
كانت الخطوة الأولى في تطوير مثبطات الإنزيم المحول للأنجيوتنسين، عندما اكتشف العالم ليونارد Leonard T. Skeggs وزملاؤه في عام 1956. وجد العالم البرازيلي سيرجيوهنريكي فيريراSérgio Henrique Ferreira على العامل المؤيد للبراديكينين (BPF) في سم أفعى Bothrops jararaca، التي توجد بأمريكا الجنوبية، في عام 1965. ثم بعد ذلك ذهب فيريرا Ferreira لمختبر جون فين John Vane باعتباره زميل ما بعد الدكتوراه مع عامل BPF الذي قام بعزله. كان يعتقد أن تحويل الأنجيوتنسين1 إلى الأنجيوتنسين2 القوي يحدث في البلازما. ومع ذلك، في عام 1967، أظهر كيفن Kevin K.F.Ng وجون ر. John R. Vane أن الإنزيم المحول للأنجيوتنسين الموجود في البلازما بطيء جداً في تحويل أنجيوتنسين 1 إلى أنجيوتنسين2 في الجسم الحي. وقد أظهر تحقيق لاحق أن التحويل السريع أثناء مرور من خلال الدورة الدموية الرئوية.

يتم تعطيل البراديكينين بسرعة في الدورة الدموية، ويختفي تماماً في مسار واحد من خلال الدورة الدموية الرئوية. ويختفي أيضاً أنجيوتنسين1 من الدورة الدموية الرئوية بسبب تحوله إلى أنجيوتنسين 2. وعلاوة على ذلك، يمر أنجيوتنسين2 عبر الرئتين من دون أي خسارة. كان يعتقد أن تثبيط البراديكينين وتحويل الأنجيوتنسين 1 للأنجيوتنسين 2 في الرئتين ناجماً من نفس الإنزيم. وفي عام 1970، أظهرNg وVane ، وذلك باستخدام عامل BPF التي عزله فيريرا Ferreira، أن هذا التحويل يتم تثبيطه خلال المرور بالدورة الدموية الرئوية.

يعتبر عامل BPF's من أعضاء مجموعة مكونة من الببتيدات التي عملها التأييدي ترتبط بتثبيط براديكينين عن طريق الإنزيم المحول للأنجيوتنسين. ينتج التحليل الجزيئي للBPF عن تيبروتيد BPF اللاببتيدي (SQ 20881)، والذي أظهر أكبر قوة في تثبيط الإنزيم المحول للأنجيوتنسين وتأثير خافض للضغط في الجسم الحي. يمتلك تيبروتيد قيمة سريرية محدودة كنتيجة لطبيعة الببتيد وقلة نشاطه عندما يعطى عن طريق الفم. في وقت مبكر عام 1970، كانت معرفة العلاقة بين الهيكل والنشاط مطلوبة لتثبيط الإنزيم المحول للأنجيوتنسين في تطور. بعد ذلك قام ديفيد كوشمانDavid Cushman، Miguel Ondetti وزملاؤه، باستخدام نظائر ببتيدية لدراسة بنية الإنزيم المحول للأنجيوتنسين، وذلك باستخدام كربوكسي ببتيداز A كنموذج.في عام 1975، أدت اكتشافاتهم لتطوير الكابتوبريل، أول مثبط نشط عند أخذه عن طريق الفم.

وفي عام 1981، تمت الموافقة على كابتوبريل Captopril من قبل إدارة الغذاء والدواء الأمريكية. وهو أول مثبط للإنزيم المحول للأنجيوتنسين لا يحتوي على مجموعة سلفهيدريل، ثم بعد ذلك بعامين تم تسويق إنالابريل . ومنذ ذلك الحين تم تسويق ما لا يقل عن 12 من مثبطات الإنزيم المحول للأنجيوتنسين الأخرى.

في عام 1991، أنشأ علماء يابانيين أول مثبط للإنزيم المحول للأنجيوتنسين مرتكز على الحليب، في شكل شراب الحليب المخمر، وذلك باستخدام خمائر محددة لتحرير ثلاثي الببتيد ايسوليوكيني برولين برولين (IPP) من بروتين الحليب. أيضاً يتحرر حمض أميني فالين برولين برولين (VPP) في هذه العملية، وهو ثلاثي ببتيد آخر للحليب حيث أن تركيبه الكيميائي إلى حد بعيد يشبه تركيب IPP. ويشار إلى هذه الببتيدات مجتمعة ب ثلاثي ببتيد اللاكتوز lactotripeptides. في عام 1996، أكدت أول دراسة على الإنسان تأثيرIPP الموجود في اللبن المتخمر في خفض ضغط الدم. على الرغم من ذلك، فإننا نحتاج إلى ضعف كمية الVPP لتحقيق نفس نشاط مثبطات الإنزيم المحول للأنجيوتنسين في خفض الضغط مثل ال IPP، من المفترض أيضاً أن VPP يضيف تأثير لخفض ضغط الدم الكلي. ومنذ اكتشاف lactotripeptidثلاثي ببتيد اللاكتوز، قد أجريت أكثر من 20 تجربة سريرية على الإنسان في العديد من البلدان المختلفة.

انظر أيضًا

 ضادات مستقبلات أنجيوتنسين II
 قصور القلب
 مثبطات الرينين

المراجع

مثبطات الإنزيم المحول للأنجيوتنسين

مثبط الإنزيم المحول للأنجيوتنسين


في نظام ثلاثى الاطوار يتكون جهد المصدر الكهربائي من ثلاثة اطوار L1 و L2 و L1) L3 يمثل طرف الطور الأول ، L2 طرف الطور الثاني ، L3 طرف الطور الثالث). تلك الأطراف يجدها المستهلك على لوحة توزيع عنده . وتستخدم لتشغيل محرك كهربائي يعمل بالثلاثة أطوار ، كما لها استخدامات أخرى عادية ، مثل الإنارة أو التدفئة . كل طور من أطوار الجهد تكون منزاحة عن الأخرى 120 درجة (زاوية) حيث يكوّن مجموع الثلاثة إزاحات دورة .

فيكون التوصيل نجمة بربط نهايات كل ملف مع بعض (U2,V2,W2)، وتربط مع النيوترال N،  والبدايات (U1,V1,W1) مع المصدر (L1 و L2و L3) أو بالنسبة للجهود فهي V3 ; V2 ; V1 .

مميزات الدارة النجمية

وتتميز توصيلة الدارة النجمية - والتي يرمز لها بالرمز (Y) - بإمكانية استخدام النقطة النجمية (نقطة الوسط) التي تجمع I2 و I3 و I1 وإنشاء فيها طرف التعادل أو الخط الحيادي ويرمز له بالرمز N .

تقدم الدائرة النجمية نوعين من الجهد الكهربائي :

 بين أحد الأطراف (L1 أو L2 أو L3) وبين المتعادل N فيبلغ الجهد 230 فولط،
 بين أي اثنين من الأطراف الخارجية مثل L1 و L2, فيبلغ الجهد 400 فولط .

ويمكن حساب معامل التوصيل بين الجهد الخارجي/خارجي (400 فولط )إلى الجهد الخارجي/الجهد النجمي (230 فولط)، وهذا المعامل يساوي الجذر التربيعي لـ 3 ، أي 1,732.

فمثلا إذا كان الجهد الناتج عند النقط النجمية 230 فولط فيكون الجهد على الأطراف :

في بعض البلاد يقدم التيار الثلاثي بجهد كهربائي على الأطراف
380 فولط وتعطي توصيلة من L1 و N مثلا جهدا قدره 220 فولط . يستطيع المستهلك تشغيل محركاته الكهربائية وآلاته بالجهد 380 فولط ويستخدم 220 فولد للإنارة والتسخين والتدفئة .

ويمكن بواسطة استخهدام محولات كهربائية مناسبة تحويل دارة رباعية الأطراف إلى دارة ثلاثية الأطراف والعكس .

اقرأ أيضا
 توصيل دلتا
 تيار أحادي الطور
 تيار ثلاثي الطور
 محرك كهربائي
 خط جهد عالي
 نقل الكهرباء
 مغناطيس كهربي
 طور الموجة
 تيار متردد
 الدائرة المكافئة

هندسة أنظمة الطاقة

دارة نجمية


عقد 1130 هو عقد امتد بين 1 يناير 1130 و31 ديسمبر 1139 بحسب التقويم الميلادي. سبقه عقد 1120 ولحقه عقد 1140.

أحداث

 معركة رينيانو (1137)
 معركة إفراغة (1134)
 معركة أوريك (1139)
 زلزال حلب (1138)
 معركة بعرين (1137)
 حصار قورية (1138)

مواليد

 موسى بن ميمون (1135)
 يواكيم الفيوري (1135)
 فرناندو الثاني ملك ليون (1137)
 جوسلين الثالث كونت الرها (1134)
 ياروسلاف الثاني أمير كييف (1132)
 ابن قلاقس الإسكندري (1137)
 سانشا من قشتالة، ملكة نافارا (1137)
 قسطنطينوس كالمنوس (1137)
 سانشو السادس (1132)
 أبو يعقوب يوسف بن عبد المؤمن (1138)
 ويليام الأيادي البيضاء (1135)

وفيات

 ابن حمديس (1133)
 ابن تومرت (1130)
 إديلا نورماندي (1137)
 ويليام العاشر، دوق آكيتاين (1137)
 الفتح بن محمد بن خاقان (1134)
 الآمر بأحكام الله (1130)
 لويس السادس ملك فرنسا (1137)
 أحمد بن بركة بن يحيى أبو بكر البقال (1137)
 بوهيموند الثاني (1130)
 السنائي (1131)
 ابن الزقاق البلنسي (1133)

كتب

 موسوعة حضارة العالم (2002) لأحمد محمد عوف.

مراجع

روابط خارجية

 تصفح سنة بسنة عقد 1130 ابتداءً من

عقد 1130


An Hymenachne assamica in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Joseph Dalton Hooker, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Albert Spear Hitchcock. An Hymenachne assamica in nahilalakip ha genus nga Hymenachne, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Hymenachne

Hymenachne assamica


Bulevardul Ștefan cel Mare din Iași este unul din importantele bulevarde ale municipiului Iași, fiind situat în centrul orașului.

Descriere
Bulevardul începe din "Piața Unirii" și se termină în "Piața Ștefan cel Mare și Sfânt".

Toponimie
Bulevardul este numit după Domnul Moldovei, Ștefan cel Mare (1438/1439(?)-1504).

Istoric
Bulevardul Ștefan cel Mare s-a numit în timp "Ștefanul" și "Ulița Mare".

Monumente istorice

Personalități care au locuit pe strada Ștefan cel Mare

Note

Legături externe

Bulevarde din Iași

Bulevardul Ștefan cel Mare din Iași


An Podochilus rhombipetalus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Johannes Jacobus Smith. An Podochilus rhombipetalus in nahilalakip ha genus nga Podochilus, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Sulawesi. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Podochilus

Podochilus rhombipetalus


est un film dramatique belge écrit et réalisé par Teodora Mihai et sorti en 2021.

Le film a été sélectionné pour concourir en juin 2021 dans la section Un certain regard du Festival de Cannes et remporte le prix du Courage.

Synopsis

Cielo est une Mexicaine dont la fille est enlevée par un cartel de la drogue. Les autorités refusent de l'aider à récupérer sa fille, de sorte que son rôle en tant que mère devient celui d'activiste qui fait tout pour atteindre son objectif.

Fiche technique

 Titre original :
 Réalisation : Teodora Mihai
 Scénario : Habacuc Antonio De Rosario, Teodora Mihai
 Photographie : Marius Panduru
 Montage : Alain Dessauvage
 Musique : Jean-Stephane Garbe, Hugo Lippens
 Costumes : Bertha Romero
 Direction artistique : Georgina Coca, Francisco Constantino
 Pays de production : Belgique, Roumanie, Mexique
 Langue originale : espagnol
 Format : couleur
 Genre : drame
 Durée :
 Dates de sortie :
 France :  (Festival de Cannes, section )
 Belgique :  (Festival du film de Gand, film d'ouverture)
Classification :
France : Interdit aux moins de 12 ans lors de sa sortie télévisée.

Distribution

 Arcelia Ramírez : Cielo
 Álvaro Guerrero : Gustavo
 Jorge A. Jimenez : Lamarque
 Ayelén Muzo : Robles
 Juan Daniel García Treviño : El Puma (comme Daniel Garcia)
 Alessandra Goñi Bucio : Comandante Inez
 Eligio Meléndez : Quique

Production
Le film  a été tourné au Mexique en novembre et décembre 2020, pendant la pandémie de COVID-19.

Notes et références

Articles connexes

Liens externes

Film belge sorti en 2021
Film dramatique belge
Film roumain sorti en 2021
Film dramatique roumain
Film mexicain sorti en 2021
Film dramatique mexicain
Film en espagnol
Film des Films du Fleuve

La Civil


බොක්සර් යට කලිසම් (හෙවත් තද බොක්සර්) යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ දෙමුහුම් පිරිමි යටඇඳුම් ප්‍රභේදයක් වන අතර, ඒවා බොක්සර් කොට කලිසම් මෙන් දිගු පාද සහිත වුව ද, බ්‍රීෆ් යටකලිසම් මෙන් සිරුරට තදවී පවතියි. නිෂ්පාදකයා අනුව පදනම්ව මේවා බොක්සර්බ්‍රීෆ් යන තනි වචනයෙන් ද හැඳින්විය හැක. ඇතැම් අවස්ථාවල දී මෙය එක්සත් රාජධානිය සහ ඕස්ට්‍රේලියාව තුළ "ට්‍රන්ක්" ලෙස හඳුන්වයි.

බොක්සර් යට කලිසම් නිර්මාණය සඳහා පුරෝගාමී වූයේ නිර්මාණ ශීල්පී ජෝන් වර්වේටස් විසින් 1990–1995 කාලයේ කැල්වින් ක්ලයින්හි පිරිමි ඇඳුම් නිර්මාණ අංශයේ ප්‍රධානියාව සිටි සමයේ ය. 1992 වර්ෂයේ මාක් "මාර්කි මාර්ක්" වොහ්ල්බර්ග් පෙනී සිටි මුද්‍රිත දැන්වීම් මාලාව ඔස්සේ මෙය ජනප්‍රිය විය. ඔවුන් එය හැඳින්වූයේ "සියවසේ ඇඟලුම් ක්ෂේත්‍රයේ විශිෂ්ඨ විප්ලවයක්" ලෙසයි. Of their creation Varvatos said in 2010, "We just cut off a pair of long johns and thought, this could be cool..."

යට ඇඳුමක් ලෙස භාවිතය

ඇතැමුන් සාමාන්‍ය බ්‍රීෆ් යටඇඳුම් වඩාත් සීමාකාරී යැයි සලකන විට, තවත් පිරිසක් බොක්සර් කොට කලිස් වඩාත් ලිහිල් ලෙස සලකනු ලබයි. වෘෂණ සඳහා පැසක් හෙවත් "විශාලිත" පැසක් නිර්මාණය කොට ඇති අතර එමගින් ඉදිරිපසට වැඩි නිදහස් අවකාශයක් ලබාදෙමින් ශිෂ්ණය ඉඩ ලබාදෙයි. ක්‍රීඩා ක්ෂේත්‍රයේ දී ජොක්ස්ට්‍රැපයට විකල්පයක් ලෙස හෝ ආධාර වශයෙන් බොක්සර් බ්‍රීෆ් භාවිතා වන අතර, එදිනෙදා කටයුතු සඳහා බහුලව භාවිතා වේ.

බොක්සර් බ්‍රීෆ් සැකැස්ම හේතුවෙන් ඉඟටිය සහ කලවා අතර මධ්‍ය ප්‍රදේශයට මනාව ගැළපී පවතින අතර, මේවා ඉණ ප්‍රදේශයට අඳිනු ලබයි. සාමාන්‍යයෙන් මෙම වස්ත්‍ර කපු සහ ස්පැන්ඩෙක්ස් මිශ්‍ර රෙදි විශේෂයකින් හෝ මෘදු ෆ්ලැනල් අමුද්‍රව්‍යයෙන් තනනු ලැබේ. බොක්සර් බ්‍රීෆ් විලාසිතා සතුව ඇතැම්විට ඉදිරිපස (පියවුම්) බොත්තමක්, පැසක් සහිත විය හැක. ඉණට යොදන පටිය ලෙස සාමාන්‍යයෙන් ප්‍රත්‍යාස්ථ අමුද්‍රව්‍යයකින් තැනූ වෙනස් පටියක් භාවිතා වේ. බොහෝ අවස්ථාවල එය බොක්සර් යට කලිසමේ සෙසු කොටස් සැදි කපු හෝ ෆ්ලැනල් අමුද්‍රව්‍යයෙන් වර්ණයට වඩා වෙනස් වර්ණයකින් යුතු විය හැක. බොහෝ අවස්ථාවල මෙම ප්‍රත්‍යාස්ථ පටියෙහි නිෂ්පාදකයාගේ නාමය මුද්‍රණය කොට තිබෙනු දැකගත හැක. ඇතැම් බොක්සර් බ්‍රීෆ්වල මැදි වාටියක් ඇතිවීම වැළැක්වීමට තට්ටම් ප්‍රදේශය සීමා කරමින් මැස්මක් දැකගත හැක. බ්‍රිෆ් යටඇඳුම්වලට සාපේක්ෂව බොක්සර් බ්‍රීෆ් පුරුෂ ලිංගික අවයවවලට වැඩි අවකාශයක් සලසයි. නමුත් ශිෂ්ණය ඍජු වීමේ දී මෙමගින් එහි නෙරා යාම සඟවන්නේ අවම වශයෙනි. මෙයට විසඳුමක් ලෙස ඇතැම් බොක්සර් කොටකලිසම් නිෂ්පාදකයින් විසින් ශිෂ්ණය සැඟවිය හැකි අයුරින් එහි අභ්‍යන්තර ව්‍යූහය වැඩිදියුණු කොට ඇත.

පින්තූර ගැලරිය

සටහන්

ආශ්‍රේයයන්

බාහිර සබැඳි

1990 දශකයේ විලාසිතා
යට ඇඳුම්

බොක්සර් බ්‍රීෆ්


An Phalaenopsis taenialis in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni John Lindley, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Eric Alston Christenson och Udai Chandra Pradhan. An Phalaenopsis taenialis in nahilalakip ha genus nga Phalaenopsis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Image gallery

Phalaenopsis

Phalaenopsis taenialis


Turie este o comună slovacă, aflată în districtul Žilina din regiunea Žilina, pe malul râului . Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 1.995 de locuitori.

Istoric
Localitatea Turie este atestată documentar din 1386.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Turie, Žilina


Les veines vortiqueuses (ou veines vorticineuses ou veines de Morax ou veines choroïdiennes) drainent la choroïde oculaire.

Description
Le nombre de veines vortex varie de 4 à 8 avec environ 65% de la population en ayant 4 ou 5.

Dans la plupart des cas, il y a au moins une veine vortiqueuse par quadrant : deux veines inférieures de la choroïde du bulbe de l'œil (ou veines choroïdiennes inférieure de l'œil) et deux veines supérieures de la choroïde du bulbe de l'œil (ou veines choroïdiennes supérieure de l'œil).

Drainage
Certaines des veines vortiqueuses se déversent dans la veine ophtalmique supérieure qui se déverse dans le sinus caverneux.

Certaines se déversent dans la veine ophtalmique inférieure qui se draine dans le plexus ptérygoïdien et le sinus caverneux.

Il existe généralement une circulation collatérale entre les veines orbitaires supérieure et inférieure.

Aspect clinique
En règle générale, les entrées des veines vortiqueuses dans la couche externe de la choroïde peuvent être observées au fond de l'œil et fournissent des repères cliniques importants pour identifier l'équateur oculaire.

Galerie

Notes et références

vortiqueuse

Veine vortiqueuse


Geoffrey Lewis Blake (Baltimore, 31. kolovoza 1962.), američki je glumac.

Vanjske poveznice
 Geoffrey Blake na IMDB-u

Američki filmski umjetnici

Geoffrey Blake


Radarul PRV-9 (în rusă "Наклон-2", index GRAU - 1RL19, după clasificarea NATO "Thin Skin A") este un radioaltimetru terestru sovietic exploatat din anul 1960 în fosta URSS. A fost și în înzestrarea țărilor fostului Tratat de la Varșovia, inclusiv în Armata României. În prezent varianta pe două remorci nu se exploatează.

Scurt istoric
Din cauza faptului că radioaltimetrul PRV-10  nu răspundea în totalitate cerințelor apărării antiaeriene a Trupelor de Uscat, în parte mobilității (număr mare al unităților de transport și timp mare de desfășurare), a fost luată hotărârea pentru realizarea radioaltimetrului mult mai mobil PRV-9 ("Naklon-2"). Proiectarea a început,în anul 1958, la Biroul 588 de Proiectări Speciale al Uzinei Electromecanice din Lianozov (un orășel de lângă Moscova). Principalul constructor a fost Lev Isaevici Șulman.
În anul 1960 radioaltimetrul a trecut testele de stat și apoi a fost întrodus în înzestrare.
În anul 1960 Biroul 588 de Proiectări Speciale al Uzinei Electromecanice din Lianozov, împreună cu Institutul 208 de Cercetări Stiițifice a început proiectarea variantei pe automobil a radarului PRV-9. Radioaltimetrul realizat (PRV-9A) de același constructor a fost ca parte componentă a radiotelemetrului mobil P-40 "Bronia", index GRAU - 1RL128.
 S-au realizat două versiuni ale radioaltimetrului:
 PRV-9A pe șasiul automobilului KRAZ-214, care a remorcat și stația electrică 1Ă9 instalată pe o remorcă;
 PRV-9B pe șasiul automobilului KRAZ-214 fără sursa primară de alimentare cu energie electrică, alimentarea asigurându-se de la agregatul cu turbină care alimenta radioaltimetrul P-40.
Radioaltimetrul PRV-9A a trecut, în anul 1962, testele de stat în compunerea radiotelemetrului "Bronia" în poligonul Donguz și fost introdus în înzestrare. Producția s-a realizat la Uzina Electromecanică din Lianozov.
 Modernizări:
 PRV-9A – pe automobil: mașina nr.1 (cu aparatură) într-o cabină de tip K-375B pe baza șasiului KRAZ-214 (255); remorca nr. 2 (cu stația electrică) într-o cabină de tip K-375B.
 PRV-9B – pentru lucrul cu radiotelemetrul P-40 ("Bronia"): mașina nr.1 (cu aparatură) într-o cabină de tip K-375B pe baza șasiului KRAZ-214 (255) fără stația electrică (alimentarea cu energie electrică se realizează de la stația electrică a radiotelemetrului P-40).

Destinație
Radioaltimetrul PRV-9 este specializat pentru determinarea înălțimii în compunerea subunităților, în special, din Apărare Antiaeriană a Trupelor de Uscat. Totodată a fost și este folosit pentru determinarea înălțimii în compunerea subunităților, specializate pentru descoperirea mijloacelor aeriene ce evoluează la înălțimi mici, aparținând Trupelor Radiotehnice din Apărarea Antiaeriană a Teritoriului.

Scurtă descriere
 Acest radioaltimetru, potrivit hotărârii de aplicare a schemei constructive, se deosebește considerabil de radioaltimetrele din seria PRV-10, PRV-11, PRV-13.
 Traseul ghidului de undă. Folosirea lungimii de undă de cinci centimetri (aproximativ 6 GHz) a permis să se folosească o antenă cu un gabarit și o masă semnificativ reduse care a permis, în mod corespunzător, să se creeze un sistem ergonomic de balansare și rotire a antenei și a condus la renunțarea folosirii unei cabine tradiționale emisie-recepție în gama de zece centimetri. Desfășurarea și strângerea antenei prin folosirea unor mijloace mecanice a simplificat și a redus timpul pentru aceste operațiuni. În poziția de transport pilonul antenei și antena se împachetau în lungul acoperișului cabinei, iar partea de sus a antenei se plia în jos pe peretele cabinei. Totodată, deoarece dimensiunile ghidului de undă au devenit destul de mici, pentru mărirea calităților electrice ale traiectului ghidului de undă (la emisie), în traseul realizat ermetic, se introducea aer uscat sub presiune. În acest scop se folosea  o instalație numită "degivrator". În comutatorul de antenă era folosit un circulator cu ferită.
 Instalația de emisie. După cum este cunoscut în modulatoarele tradiționale mai vechi, cu linie lungă de acumulare și comutator ionic, în calitate de comutator se folosesc tiratroane umplute cu hidrogen. Pentru umplerea volumului balonului tiratronului cu hidrogen în concentrația necesară, în interiorul balonului se află un generator de gaz, care se încălzește cu un curent electric. Pentru încălzirea tiratronului de tip TGI-700 erau necesare 7-8 minute, (TGI-400 – 4,5 minute) ceea ce determina în acest fel principalul parametru tehnic, care era timpul de cuplare (de emisie) a radarului.
Deosebirea constructivă a instalației de emisie a radarului a fost folosirea modulatorului magnetic, care nu s-a folosit la nici un alt radar, nici până atunci nici după PRV-9 sau PRV-16. Renunțarea la folosirea comutatorului ionic (tiratron de putere umplut cu gaz) a avut scopul, evident, de a ridica siguranța modulatorului, să se scurteze timpul de pregătire a modulatorului pentru lucru, să se micșoreze greutatea și dimensiunile.
Ca un inconvenient al acestui modulator trebuie remarcată imposibilitatea schimbării frecvenței de repetiție a impulsurilor de sondaj (frecvența era determinată de frecvența rețelei de alimentare cu tensiune alternativă, adică 400 Hz),  ceea ce a creat inconveniente la sincronizarea cu impulsuri de pornire cu alte radare și aparatura de conducere automatizată (inclusiv și pentru înlăturarea influenței bruiajului asincron).
Totodată, diagnosticarea defecțiunii într-un asemenea modulator era grea, practic se folosea o singură metodă – schimbarea elemetului suspect, evident cu unul bun. Deoarece în setul de piese de schimb și accesorii individual acel element nu exista, atunci remedierea defecțiunii dura până la procurarea elementului respectiv.
În radarul PRV-9, pentru prima dată, s-a folosit acea posibilitate de protecție la bruiajul activ ochit prin schimbarea frecvenței purtătoare a generatorului de înaltă frecvență de la impuls la impuls.
 Instalația de recepție a fost realizată sub forma superheterodinei cu dublă schimbare de frecvență (pentru asigurarea benzii necesare de trecere pe traseul de recepție). În amplificatorul de înaltă frecvență al traseului de recepție, în mod tradițional, s-a folosit tubul cu undă progresivă. S-au folosit două prime heterodine, în funcție de regimul de lucru al radarului, folosind una din ele pentru sistemul propriu de acord automat al frecvenței. În regimul de lucru pentru protecția la bruiajul activ ochit s-a folosit prima heterodină, pe un clistron reflex, "instantaneu" cu amplificatorul de frecvență intermediară, păstrând frecvența heterodinei pe timpul duratei impulsului de sondaj. În regimul folosirii sistemului de selecție a țintelor mobile, SȚM, (pe timpul lucrului  în condițiile bruiajului pasiv) emițătorul lucra pe una din frecvențele fixate și folosea prima heterodină pe clistron, în care schimbarea de frecvență se realiza mecanic cu ajutorul unui mecanism de execuție cu mici electromotoare. Această heterodină asigura stabilitatea frecvenței în timp, necesară pentru lucrul aparaturii coerente în împuls a sistemului SȚM. Aparatura de compensare după o perioadă (CDP) a fost realizată după schema tradițională pe două potențialoscoape și, constructiv, plasate într-un bloc tipizat nu prea mare. Totodată aceeași aparatură se folosea la suprimarea bruiajului asincron.
 Sistemul de antenă. Reflectorul antenei se balansa în plan vertical cu ajutorul unui mecanism de balansare, reprezentat în sine de un reductor cu șase trepte acționat de un motor asincron trifazic. La ieșirea axului reductorului se găsea o bielă-manivelă care era legată printr-o tijă cu reflectorul antenei. Sistemul de rotire al antenei  era reprezentat de un mecanism de urmărire sincronă pe un canal, cu selsine, cu amplificator de putere electromecanic (amplidină) și motor de execuție de curent continuu.
 Aparatura indicatoare era reprezentată de un indicator de înălțime (pe un tub catodic de tip 35LM2V) și un indicator de control (pe un tub catodic 8LO29I). Originală a fost schema de formare a gradațiunilor de înălțime – un kilometru de gradațiuni de înălțime se forma din zece kilometri de gradațiuni de distanță. Aceasta a permis să se ocolească tubul electronic special de formare a gradațiunilor de înălțime IF-17, întrebuințat la radioaltimetrele PRV-10, 11, 13 ceea ce a simplificat mult schema indicatorului de înălțime și reglajul acestuia.
 Dispunerea aparaturii. Aparatura radioaltimetrului  a fost realizată pe baza elementelor din prima generație (pe tuburi miniatură cu folosirea montajului clasic, iar în stabilizatoarele de tensiune s-au folosit tranzistoare). Constructiv, radioaltimetrul a fost realizat foarte compact. Întreaga aparatură a fost instalată într-o cabină pe o remorcă nu prea mare. Această cabină a fost despărțită prin pereți în trei compartimente. În primul (intrarea prin ușa cabinei dintr-o parte) a fost instalată coloana de bază a antenei, o parte a traseului ghidului de undă al antenei, amplificatorul electromecanic (amplidina) sistemului de rotire a antenei. În al doilea, compartimentul mijlociu, pe peretele din dreapta s-a dispus dulapul modulatorului, generatorul de foarte înaltă frecvență și sistemele de comandă, control și protecție. Pe peretele din stânga, în blocuri tipizate, s-a instalat toată aparatura rămasă, în afara dulapului indicator de înălțime. Dulapul indicatorului de înălțime s-a instalat în al treilea compartiment. Setul individual de piese de schimb și accesorii s-a dispus în compartimentele doi și trei. Indicatorul de înălțime putea fi dus din cabină la punctul  de comandă al subunității la o distanță până la 300 metri.
 Alimentarea cu energie electrică s-a asigurat de la agregatul de electroalimentare AD-30/T/230-Ci400 (30 kW, 230 V, 400 Hz, trifazic cu nulul izolat, pe baza motorului Diesel IaMZ-204G, cu patru cilindri, foarte sigur). În compunerea stației electrice 1Ă9 dispusă într-o cabină instalată pe o remorcă realizată pe un șasiu 2-PN-6 au fost montate două agregate AD-30. În complet putea intra agregatul convertizor de frecvență VPL-30 (PSCi-30) dispus intr-un container metalic (fără șasiu). Convertizorul de frecvență VPL-30 se alimenta de la rețeaua electrică industrială trifazică de 230 volți/50 Hz și producea 230 volți/400 Hz, debitând o putere de până la 30 kW.
 În concluzie: din experiență, o siguranță în exploatare mai mică s-a constatat la droselul de încărcare din modulatorul magnetic și circulatorul cu ferită din comutatorul de antenă. Diagnosticarea acestor elemente prezentate a fost cu totul dificilă.
Ca obiectiv realizat, radioaltimetrul a fost destul de sigur, deși zona lui de cercetare (în comparație cu  PRV-11, PRV-13) a fost în realitate mai modestă. Lucrările continuate în fabrică pentru modernizarea acestui radioaltimetru au dus la apariția radioaltimetrului PRV-16, la care s-au adus doar trei mari modificări – canalul de goniometrare, pentru deterninarea precisă a direcției bruiajului activ, protecția radarului împotriva rachetelor autodirijate antiradiolocație și schimbarea autocamionului KRAZ-215 cu KRAZ-255.

Date tehnico-tactice
 gama de lucru: centimetrică;
 distanța de descoperire:
 pentru înălțimea de 200 metri: 60 km;
 pentru înălțimea de 1.000 metri: 110 km;
 pentru înălțimea de la 3.000 la 45.000 metri: 150 km;
 precizia de măsurare a înălțimii: până la 1.000 m = 100 m; mai sus: 200 m;
 precizia de măsurare a azimutului: 1,6 grade;
 puterea în impuls: 800 kW;
 sensibilitatea receptorului: 5 microvolți
 lățimea diagramei de directivitate: în azimut = 2,5 grade; în unghi de înălțare = 1,1 grade;
 timpul de desfășurare: 45 minute.

Bibliografie
  Вестник ПВО  Radioaltimetrul PRV-9.

  Russianarms  Radioaltimetrul mobil PRV-9.
Echipament militar
Radar

PRV-9


A Manobra de Uskub, hoje Skopje (em macedônio: Скопје), foi um ataque realizado pela Brigada Jouinot-Gambetta, composta pelos 1º e 4º Regimentos de Chasseurs d'Afrique e pelo Regimento de Spahis Marroquinos do Exército Francês, comandado pelo General Jouinot-Gambetta, entre os dias 24 e 30 de setembro de 1918 na Macedônia, para dividir em dois o Exército Búlgaro, já abalado pela ofensiva iniciada em 15 de setembro de 1918.

Ela permite que as tropas aliadas, comandadas pelo General Franchet d'Espèrey, explorem o rompimento da frente (na Batalha de Dobro Polje) subindo o vale do Vardar na direção de Vélès e Uskub, dividindo assim o exército búlgaro em dois e forçando a Bulgária a assinar o armistício em 29 de setembro daquele ano.

A Frente Oriental
Embora a Frente Ocidental continue sendo a principal e mais conhecida frente da Grande Guerra, houve batalhas ferozes em outros lugares. A frente dos Bálcãs é uma delas e, se permanece secundária, sua importância é real.

Uma frente congelada
A partir do mês de novembro de 1914, os políticos aliados têm a ambição de um desembarque no estreito de Dardanelos. Uma primeira expedição marítima foi enviada, mas sem muito sucesso. Uma nova expedição, desta vez por terra, foi realizada com um primeiro contingente de soldados anglo-franceses (mas também unidades australianas e neozelandesas) na península de Galípoli, à entrada do estreito de Dardanelos. Acontece que é catastrófica, os soldados são completamente abatidos pela artilharia otomana. Os Aliados tiveram que abandonar a área, mas mesmo assim conseguiram recuar para Salônica. A Grécia era então um país neutro, pelo menos em teoria, mas na realidade estava dividida entre os partidários do primeiro-ministro, Venizelos, defensor da Tríplice Entente (França, Rússia, Império Britânico) e os do rei Constantino I, favoráveis às Potências Centrais.

A força expedicionária torna-se o Exército do Oriente e Salônica um imenso acampamento militar entrincheirado, sob a ameaça constante dos exércitos alemão, austro-húngaro e búlgaro. Deve esperar 1918 para a grande ofensiva acontecer.

Durante 1917, o General Guillaumat se esforça para treinar as tropas e, especialmente, para conter as ondas de epidemias mortais. Ao mesmo tempo, contribui para a formação de um quadro interaliado, forte o suficiente para tomar decisões rápidas e eficazes. Além disso, os gregos acabam entrando no conflito ao lado dos Aliados. Chegou a hora da reconquista.

A retomada da guerra em movimento
Em junho de 1918, o General Guillaumat, chamado de volta a Paris, foi substituído pelo General Franchet d'Espèrey, que deu continuidade ao programa traçado por seu antecessor e preparou a ofensiva dos Balcãs.

Em 15 de setembro de 1918, com o acordo dos governos inglês e italiano, Franchet d'Espèrey lançou os exércitos aliados para reconquistar os Bálcãs. No Oriente, os soldados ingleses e gregos atacam em direção à Bulgária, no vale do Vardar. No centro, os franceses e os sérvios, avançando rapidamente, capturaram todos os seus objetivos. Após o rompimento da frente germano-búlgara pela infantaria em Dobropoljé, a brigada de cavalaria africana sob as ordens do General Jouinot-Gambetta, foi lançada na retaguarda inimiga em 21 de setembro à noite. Antecipando sua manobra estratégica, o general-em-chefe havia reunido e preparado esta cavalaria na área de Monastir. Ela foi montada nos melhores cavalos de tropa, os árabes-bereber. Os cavaleiros franceses treinados na Argélia e os cavaleiros marroquinos, que participaram da campanha oriental, também estavam entre os melhores cavaleiros guerreiros que a França havia engajado em suas muitas campanhas.

Um dos episódios mais famosos desta ofensiva continua sendo a última carga de cavalaria do Exército Francês. A brigada de cavalaria constituída pelos 1º e 4º Regimentos de Caçadores da África e pelo Regimento de Marcha de Spahis Marroquinos, conseguiu uma incursão de cerca de 80 quilômetros, pelos maciços montanhosos da Macedónia e da Sérvia, a mais de 2.000 metros de altitude. A brigada então se aproximou de seu objetivo, Uskub, um importante centro ferroviário e de comunicação do inimigo germano-búlgaro (Uskub, a atual capital da Macedônia do Norte sob o nome de Skopje).

A Batalha de Uskub
Ao chegar em junho de 1918, o General Franchet d'Espèrey tinha um exército pronto para servir. Em setembro de 1918, os Exércitos Aliados do Oriente (Armées Alliées d'Orient, AAO) comandados pelo General Franchet d'Espèrey compreendiam cerca de 670.000 homens, incluindo 210.000 franceses (8 divisões: 30º DI, 57º DI, 76º DI, 122º DI, 156º DI, 11º DIC, 16ª DIC, 17ª DIC); 157.000 gregos (9 divisões); 138.000 britânicos (4 divisões); 119.000 sérvios (6 divisões); 43.000 italianos. Enfrentando essas tropas, sob as ordens do Generalfeldmarschal August von Mackensen, 550.000 homens do Exército Búlgaro, 18.000 alemães, 25.000 turcos e um corpo austro-húngaro. O general francês pensa em um plano ousado para desorganizar a frente adversária. O alvo escolhido é Gradsko: base logística no cruzamento dos vales de Cerna e Vardar. Trata-se então de impedir a retirada do inimigo, perseguindo-o. O ataque é marcado para 14 de setembro de 1918. Em 24 de setembro, Gradsko cai. As unidades germano-búlgaras agora só podem se retirar passando por Uskub. Franchet d'Espèrey decidiu usar o grupo de cavalaria do General Jouinot-Gambetta para ultrapassar o inimigo com Prilep e depois Uskub como objetivo.

Desde o final do mês de agosto, o General Jouinot-Gambetta e seu grupo de cavalaria, composto pelos 1º e 4º Chasseurs d'Afrique dos tenentes-coronéis de Lespinasse de Bournazel (que é pai do Capitão Henry de Bournazel, herói da pacificação do Marrocos) e Labauve, e do Regimento de Marcha de Spahis Marroquinos do Tenente-Coronel Guéspereau, estava pronto para avançar da região sul de Florina. Colocado em movimento em em 20 de agosto, junta-se a leste de Monastir, e em seguida Prilep, no dia 22. As linhas de comunicação inexistentes e a destruição causada pelos inimigos complicam seu avanço. Para chegar a Uskub o mais rápido possível, Jouinot-Gambetta decidiu então passar pelo maciço Golesnica Planina, considerado inacessível. Para isso, a tropa conta apenas com os recursos de seu equipamento e se desloca a pé ao lado de sua montaria, tudo sob um calor opressivo durante o dia e um frio intenso à noite. Eles chegam à última aldeia diante de Uskub, em 28 de setembro às dez horas da noite. Eles estão exaustos, mas conscientes de que uma vitória em Uskub consagraria a derrota final do inimigo germano-búlgaro nos Bálcãs.

No dia seguinte, a ofensiva foi lançada: os três regimentos de cavalaria atacam simultaneamente de três lados. Pela manhã, Spahis e Chasseurs d'Afrique atacam, para grande surpresa do inimigo. Rapidamente, a estrada para Kalkandelen é cortada e a estação é tomada por volta das 9h30. Cada esquadrão toma a iniciativa na primeira oportunidade, tomando depósitos logísticos e gado, mesmo que o 1º Regimento de Caçadores da África encontrasse dificuldades com um comboio búlgaro escoltado por um batalhão de infantaria. O 4º Chasseurs é enviado pelo eixo do vale do Vardar onde enfrenta soldados de infantaria apoiados por um trem blindado. Acabam obrigando o inimigo a recuar e o trem, recuando em direção à cidade, é capturado pelos cavaleiros franceses no local. A cidade é finalmente tomada.

Avisado da fuga de colunas inimigas para o leste, Guéspereau considera que o inimigo deve ser perseguido em todos os lugares e então lança dois esquadrões de Spahis em sua perseguição. Graças a essas ações, as tropas adversárias são colocadas na maior confusão. Apesar de tudo, outras colunas avançam em direção à cidade pelo sul. Os cavaleiros, muito poucos, não podendo resistir por muito tempo, o General Henrys, comandante do Exército Francês do Oriente, decidiu enviar o destacamento de infantaria do General Tranié para socorrer os cavaleiros. As forças francesas, reforçando assim a sua posição, impedem qualquer recuo do 11º Exército alemão: este deve capitular.

Consequências da Vitória
A vitória em Uskub levou à assinatura do armistício búlgaro em 30 de setembro de 1918 às 10h Compreendendo o significado dos eventos, o czar búlgaro telegrafou a Guilherme II da Prússia dizendo "O desastre na Macedônia será a desgraça de todos nós".

A Bulgária neutralizada
Se o recomeço da ofensiva na frente oriental é um sucesso, inicialmente foi alvo de muitas dúvidas. Um grande ceticismo de fato reina entre os Aliados, em particular entre os britânicos que, queimados pelo fracasso dos Dardanelos em 1915, começam a retirar suas unidades. Foi o general Guillaumat, chamado de volta da Frente Oriental e substituído por Franchet d'Esperey, que conseguiu convencer os governos inglês e italiano graças à sua força de convicção e ao seu entusiasmo. A ofensiva começa em 14 de setembro e Uskub é tomada no dia 29. As ordens dadas ao grupo de cavalaria parecem temerárias, até irrealistas, pelo que ao anúncio desta vitória há uma explosão de alegria no Grande Quartel-General. Permitiu a captura de mais de 70.000 prisioneiros (búlgaros) e a recolha dos seus equipamentos.

Depois de assinar o armistício, os búlgaros devem se desmobilizar e entregar suas armas pesadas aos Aliados. Além de evacuar os territórios ocupados, eles têm a obrigação de abrir seus portos aos navios aliados. Estas condições asseguram a neutralização da Bulgária. A perda deste aliado torna insustentável a situação militar da Tríplice Aliança nos Bálcãs.

A continuação das operações
Por outro lado, as possibilidades agora são imensas para os Aliados: empurrar para o leste e para a Turquia ou para o norte e para a Hungria. Para Franchet d'Esperey, é preciso evitar qualquer enrijecimento do adversário e continuar a marcha, e isso apesar do imenso cansaço das tropas. Os últimos, portanto, perseguem as unidades alemãs e austríacas em retirada. No entanto, os planos do general são dificultados pelo reaparecimento dos conflitos internos da coalizão. A vitória e a aproximação do fim da guerra despertaram os interesses individuais de italianos e ingleses. Estes últimos, ajudados pelos gregos, lideram a ofensiva contra a Turquia enquanto o avanço para o Norte é feito principalmente pelas unidades sérvias e francesas.

Para espanto de todos, os Aliados subiram para o Danúbio. Na vanguarda do exército sérvio está a brigada do General Jouinot-Gambetta, que invadiu do norte da Grécia até o Danúbio. Depois de tomar Uskub, ela percorreu 800km a cavalo em cinco semanas, reabastecendo exclusivamente com civis sérvios.

Os impérios centrais não podem mais reconstruir uma frente sul. Ainda mais desestabilizado pela ofensiva italiana do Vittorio Veneto, o Império Austro-Húngaro assinou então o armistício em 4 de novembro de 1918. A frente alemã cedendo no oeste, a operação que estava sendo preparada contra Berlim foi então cancelada: o armistício alemão é assinado em 11 de novembro.

Homenagens
Na sequência desta façanha de armas, o Regimento de Marcha de Spahis Marroquinos é citado na ordem do Exército assim como o 1º e 4º caçadores africanos, sendo atribuída às bandeiras dos três regimentos a inscrição de batalha Uskub 1918.

Aristide Briand escreve em seu prefácio ao livro de Jouinot-Gambetta, sobre a captura de Uskub em setembro de 1918 pela brigada de cavalaria Jouinot-Gambetta, "a cavalgada de seus cavaleiros em direção a Uskub é um épico magnífico. Os cavaleiros de Murat não se saíram melhor".

A vitória de Uskub é comemorada anualmente em cerimônia pelo 1º Regimento de Spahis em Valence. Também é homenageado pela 58ª promoção da Escola Militar de Armas Combinadas, nome desta batalha durante o Triunfo de 2019. Nesta ocasião, o Museu do Oficial apresentou uma exposição sobre este pouco conhecido feito de armas.

Bibliografia

Memórias

Referências

Ligações externas

 Texto retirado de La grande guerre vécue, racontée, illustrée par les Combattants, em 2 volumes de Aristide Quillet, 1922 (em francês)

Batalhas envolvendo a Sérvia
Batalhas envolvendo a Bulgária
Batalhas da Primeira Guerra Mundial envolvendo a França
Operações militares da Primeira Guerra Mundial

Manobra de Uskub


Frankenstein ya da Modern Prometheus, İngiliz yazar Mary Shelley (1797–1851) tarafından yazılan ve genç bir bilim insanı olan Victor Frankenstein'ın yarattığı alışılmışın dışında bir bilimsel deneyde garip şekilli ama akıllı bir yaratığın hikâyesini ele alan romandır. Shelley, hikâyeyi 18 yaşındayken yazmaya başladı ve romanın ilk baskısı, 1 Ocak 1818'de yazar 20 yaşındayken Londra'da isimsiz olarak yayımlandı. Yazarın adı ilk kez 1823'te Fransa'da yayımlanan romanın ikinci baskısında yer aldı.

Shelley, 1814'te Avrupa boyunca seyahat ederek Gernsheim'de verdiği bir molada iki yüzyıl önce bir simyagerin deney yaptığı Frankenstein Kalesi'nden 17 km uzakta olan Almanya'nın Ren Nehri boyunca yolculuk etti. Daha sonra hikâyenin geçtiği yer olan Cenevre (İsviçre) bölgesine gitti ve burada arkadaşları arasında -özellikle de sevgilisi ve gelecekteki kocası Percy Shelley- yaptığı sohbetlerin konusu arasında galvanizm ve benzeri esrarengiz fikirler yer aldı. Mary, Percy, Lord Byron ve John Polidori, en iyi korku hikâyesini kimin yazabileceğini görmek için bir yarışma düzenlemeye karar verdiler. Günlerce düşündükten sonra Shelley, canlı birini yaratan ve yaptığı şey yüzünden dehşete düşmüş bir bilim insanını tasavvur etti ve hayal ettiği şey, daha sonra romanının olay örgüsüne dönüştü.

Frankenstein, Gotik roman ve romantizm hareketleri unsurlarından etkilenmiştir. Yazdığı eser aynı zamanda, bilimkurgunun ilk örneklerinden biridir. Brian Aldiss, romanın  daha sonraki bilimkurgu romanlarına benzeyen fantastik ögelerle önceki öykülerden farklı olarak merkezi karakterin "kasıtlı bir karar vermesi" ve fantastik sonuçlar elde etmek için "laboratuvarda modern deneyler yapması"ndan ötürü ilk gerçek bilimkurgu öyküsü olarak düşünülmesi gerektiğini savunmuştur. Edebiyatta ve popüler kültürde önemli bir etkiye sahip olan Frankenstein; korku hikâyelerine, filmlere ve oyunlara etki etmiştir.

Romanın yayımlanmasından bu yana, canavarı nitelemek için "Frankenstein" ismi kullanılmaktadır. Bu kullanım bazen yanlış kabul edilir fakat  bu ifadeyi kullanan eleştirmenler bu tanımlamayı, oturmuş ve kabul edilebilir bir ifade sayarlar.  Yaratık romanda "yaratık", "canavar", "iblis", "başarısızlık", "sefil", "arkadaş" ve "o" olarak adlandırılır. Victor Frankenstein ile konuşmasında kendini "Âdem olması gerekirken haksız yere mutluluktan mahrum edilen, cennetinden kovulmuş bir meleğe" benzetir. Ayrıca yaratığın okuduğu ve kitabın alt başlığıyla da bağlantılı olan Kayıp Cennet'teki Lucifer ile de kendini durumunun timsali olarak görür.

Konu

Frankenstein, çerçeve anlatı tekniği biçiminde Kaptan Robert Walton'un kız kardeşine yazdığı mektup ile başlar. Olaylar, 18. yüzyılda belirtilmemiş bir zamanda geçer ve mektubun tarihleri "17-" olarak verilmiştir.

Kaptan Walton'un tanıtıcı çerçeve anlatımı
Frankenstein romanı, Kaptan Robert Walton ve kızkardeşi Margaret Walton Saville arasında kurgusal bir yazışmayı belgeleyen mektup roman halinde yazılmıştır. Walton, başarısız bir yazar ve kaptan olup Kuzey Kutbu'nu keşfetmek ve bilimsel bilgiyi, şöhret elde etme umuduyla genişletmek için yola çıkmaktadır. Yolculuk sırasında geminin mürettebatı yaklaşık yarım mil ötede bir kızağa sabitlenmiş, köpekler tarafından çekilen bodur bir binek aracının kuzey yönüne doğru gittiğini ve üstüne insan suretinde ama devasa boyutlarda bir yaratık oturduğunu ve yaratığın köpekleri idare ettiğini görür. Mürettebat birkaç saat sonra ekip Victor Frankenstein adında neredeyse donmakta olan ve zayıflamış bir adamı kurtarır. Adam, Walton'un da aynı şeyi dert ettiğini fark eder ve ona başından geçen büyük ve benzersiz felaketleri anlatmaya başlar. Anlatılan hikâye, Frankenstein'ın anlatılarının çerçevesi olarak kullanılır.

Victor Frankenstein'ın anlatımı
Victor çocukluğundan bahsetmekle başlar. Napoli'de zengin bir Cenevizli ailede doğan Victor ve kardeşleri Ernest ile William, Caroline Beaufort'un oğlu olan Alphonse Frankenstein'ın çocukları olarak kimya yoluyla dünyayı daha iyi anlamak için teşvik edilirler. Victor küçük bir çocukken birbiriyle çelişen binlerce teoriyi birleştirerek ve çeşitli bilgilerin bataklığında çaresizce çırpınarak çökertilmiş sistemlerle uğraşır. Victor beş yaşındayken ailesi, hayatını koruyucu bir ailenin yanında sürdüren İtalyan asilzadesinin yetim kızı Elizabeth Lavenza'yı evlatlık edinir ve Victor, kıza daha sonra aşık olur. Bu süreçte Victor'un ebeveynleri Alphonse ve Caroline, William'ın dadısı olacak Justine Moritz adlı başka bir yetim, evlatlık alır.

Almanya'daki Ingolstadt Üniversitesi'nden ayrılmadan önce annesi kızıl hastalıktan ölür ve Victor, annesinin yasıyla baş etmek için kendini deneylere gömer. Üniversitede, kimya ve diğer bilim dallarından oldukça başarılı olup yakın bir sürede canlı olmayan maddelere hayat vermek için gizli bir teknik geliştirmektedir. Sonunda, bir insan türü yaratmayı üstlenir fakat küçük parçaların detayları kendi hızını yavaşlatacağını düşündüğünden 2,4 metre boyunda ve orantılı uzuvlara sahip devasa boyutlarda bir yaratık geliştirmeye karar verir. Güzel bir yaratık yaratma niyetine rağmen yaratığın gözleri ve teni sarıydı. Ayrıca sapsarı teni yaratığın teni ve altlarındaki damarları zar zor örtmektedir. Çalışmasından iğrenen Victor, yaratık uyandığında ondan korkup kaçar. Sokakları dolaşırken çocukluk arkadaşı Henry Clerval ile karşılaşır ve Henry'yi kendi evine götürür. Henry'nin canavarı görmesinden çekinir fakat canavarın kaçmasıyla bununla uğraşmak zorunda kalmaz.

Victor, hastalanır ve Henry kendisine bakar. Dört aylık bir nekahet döneminden sonra erkek kardeşi William'ın öldürüldüğünü öğrenince evine döner. Victor, Cenevre'ye ulaştığında canavarı olay mahallinde görür ve canavar dağa tırmanırken ondan kendisinin sorumlu olduğuna inanır. William'ın dadısı Justine Moritz, Caroline'in minyatür bir portresini içeren William'ın madalyonunun cebinde bulunmasıyla William'ı öldürme suçundan yargılanır ve suçlu bulunur. Victor, gerçeği anlatsa da kimsenin kendisine inanmayacağını bildiği için çaresizce sessiz kalır. Justine cinayet suçundan idam edilir.

Keder, üzüntü ve suçluluk duygusu içindeki Victor dağlara çekilir. Yaratık onu bulur ve yaşadıklarını Victor'un bilmesini ister.

Yaratığın anlatımı

Düşünebilen ve konuşabilen yaratık, hayatının ilk günlerini doğada yalnız başına geçirmiş; insanlarından kendisinden korktuğunu ve nefret ettiğini anlayarak, saklanmaya başlamıştır. Bir kulübeye bağlı terk edilmiş bir yapıda yaşarken orada yaşayan fakir bir aileye ilgi duyar ve ihtiyatlı bir şekilde aile için odun toplamaya başlar. Aylarca ailenin arasında gizlice yaşayan yaratık, onları dinleyerek konuşmayı öğrenmiş ve ormanda kayıp kitap çantasını keşfetmesiyle okumayı öğrenmiştir. Bir gölette yansımasını gördüğünde fiziksel görünüşünün korkunç olduğunu fark eder ve görünüşünün normal insanları nasıl korkuttuğu anlayınca dehşete kapılır. Bununla birlikte, arkadaşı olma umuduyla ailenin yanına yaklaşır. Başlangıçta ailenin görme engelli babasıyla arkadaşlık kurmayı başarır fakat ailenin diğer üyeleri korkup evden kaçınca yaratık öfkelenir ve evden ayrılır. Ardından yaratıcısının kendisini nefret ettiği bir dünyaya getirdiği için yaratıcısından intikam alacağına dair yemin eder. Victor'un günlüğündeki ayrıntıları kullanarak Victor'un Cenevre'deki aile mülküne gider, William'ı öldürür ve kurbanının madalyonunu Justince'in elbisesine yerleştirir.

Yaratık, canlı bir varlık olarak mutlu olma hakkı olduğunu savunur ve Victor'dan kendisi gibi bir kadın eş yaratmasını ister. İsteği gerçekleşirse Güney Amerika'nın uçsuz bucaksız ormanlarına giderek ortadan kaybolacağına söz verir. Talebinin reddedilmesi halinde ise Victor'un sağ kalan arkadaşlarını ve sevdiklerini öldüreceğini ve onu tamamen mahvedinceye kadar durmayacağını söyler.

Victor, ailesinin başına kötü şeyler gelebileceği endişesiyle yaratığın fikrini gönülsüzce kabul eder. Yaratık, süreci gizlice izleyeceğini söyler.

Victor Frankenstein'ın anlatımının devamı

Clerval, İngiltere'ye kadar Victor'a eşlik eder ve İskoçya'nın Perth kentine varınca Victor'un ısrarıyla ayrılır. Victor, yaratığın onu takip ettiğinden şüphelenmektedir. Orkney Adaları'nda kadın yaratık üzerinde çalışırken yaratacağı kadının yaratıktan nefret edecek biri ya da yaratıktan daha şeytani biri olması halinde yaşanabileceklerden endişe duyar. Ayrıca iki yaratığın insanoğlunun ölümüne yol açabilecek bir ırkın oluşmasına neden olabileceğini düşünür. Yaratığı pencerede görünce yaratığın kendisini gerçekten takip ettiğini anlayan Victor, tamamlanmamış kadın yaratığı parçalara ayırır. Yaratık olanlardan sonra çalışmaya devam etmesi için Victor'u tehdit eder ancak Victor, yaratığın kötü olduğuna, eşini de kötü yapacağına ve çiftin tüm insanlığı tehdit edeceğine inanmaktadır. Victor, çalışmayı yok edince yaratık kendisine şimdi ayrılacağını ama Victor'un düğün gecesinde yeniden görüşeceklerini söyler. Victor, bu tehdidi kendi yaşamına yönelik olarak algılar ve mutlu olduğu bir anda yaratığın kendisini öldüreceğine inanır.

Victor, İrlanda'ya geldiğinde Clerval'i öldürmek suçlamasıyla tutuklanır. Yaratık, Clerval'i boğarak öldürmüştür ve yaratıcısının geldiği yerde bulunması için cesedi terk etmiştir. Victor beraat eder ve Elizabeth'e kendi babasından kalan mirasın bir kısmını Elizabeth'e teslim eden babasıyla Cenevre'deki evine döner.

Cenevre'de Elizabeth'le evlenme hazırlığında olan Victor, kendini tabancalarla ve bir hançerle silahlandırarak yaratıkla savaşmaya hazırlanır. Victor, düğünlerinin ertesi gecesi Elizabeth'e odasında kalmasını söyler, kendisi ise "iblis"i aramaktadır. Victor evde arama yaparken yaratık,  Elizabeth'i boğarak öldürür. Victor, Elizabeth'in cesedini işaret eden Yaratık'ı pencereden görür ve onu vurmaya çalışır ancak yaratık kaçar. Cenevre'ye döndükten sonra Victor'un babası, yaşlılıktan ve Elizabeth'in ölümünden birkaç gün sonra zayıf düşer ve ölür. İntikam almak isteyen Victor, yaratığı Kuzey Kutbu'na kadar takip eder ancak yorgunluktan bitkin düşer ve hipotermiye yakalanır.

Kaptan Walton'un bitirici çerçeve anlatımı
Victor'un anlatımının sonunda Kaptan Walton, hikâyeyi anlatmaya devam ederek Victor'un çerçeve anlatımını bitirir. Yaratık kaybolduktan birkaç gün sonra gemi buz parçaları arasında kapana kısılır ve Walton ekibinin geri kalanı serbest bırakıldıktan sonra güneye dönmek için ısrar etmeden önce birçok mürettebat soğuktan ölür. Walton, Victor'un hikâyesini bir uyarı olarak görür ve gemiyi çevirmeye karar verir.

Victor kısa bir süre sonra ölür ancak ölmeden önce Walton'a "kendini hırslara kaptırmaktan kaçın" der. Walton, gemisinde ve Victor'un cesedini yas tutan yaratığı fark eder. Yaratık, Walton'a Victor'un ölümünün kendisine huzur getirmediğini aksine, işlediği suçların onu tamamen yalnız bıraktığını söyler. Yaratık, lombozdan dışarı, geminin yanında duran buzulun üstüne atlayarak çok geçmeden dalgalarla sürüklenip karanlığın içinde, uzaklarda gözden kaybolur.

Karakterler
 Victor Frankenstein: Hikâyenin çoğunun baş kahramanı ve anlatıcısı. Canavarın yaratıcısıdır.
 Yaratık (Frankenstein'ın canavarı) - Victor Frankenstein tarafından yaratılan korkunç yaratık.
 Bayan Margaret Saville:  İngiltere vatandaşı. Robert Walton'ın kızı. Yazılan mektupların alıcısı.
 Kaptan Robert Walton: Victor'u alan teknenin kaptanı. Bayan Margaret Saville'nin kardeşi ve mektupları yazan kişi.
 Beaufort: Tüccar. Caroline Beaufort'un babası. Victor'un babasının en samimi arkadaşlarından biri.
 Caroline Beaufort: Beaufort'un kızı, Victor'un annesi.
 Ernest: Victor'un kardeşi. Victor'dan yedi yaş küçüktür.
 Henry Clerval: Victor'un çocukluğundan beri en yakın arkadaşı. Cenevre tüccarının oğlu.
 Justine Moritz: Madame Moritz'in kızı. Frankenstein ailesiyle birlikte 12 yaşından itibaren yaşamış ve William'ı öldürdüğü suçuyla asılmıştır.
 Elizabeth Lavenza: Milano asıllı birinin kızı. Annesi bir Almandı ve onu doğururken ölmüştür. Frankenstein evinde Victor'un "kuzeni" olarak yetiştirildi.
 William: Victor'un en küçük kardeşi.
 M. Krempe: Ingolstadt Üniversitesi'nde doğa felsefesi profesörü. Tuhaf ama kendini ilimin sırlarına adamış bir adamdır. Victor'a ilham vermiştir.
 M. Waldman: Ingolstadt'taki bir profesör. Victor'a ilham vermiştir.
 Agatha: De Lacey. Felix'in kız kardeşinin kızı.
 Felix: De Lacey'in oğlu.
 De Lacey:  Fransa'da iyi bir ailenin soyundan gelen kör bir ihtiyar adamdır. Agatha ve Felix'in babası. Ailesi canavar tarafından izlenmiş ve  onlardan habersizce yaratık konuşmayı ve okumayı onlardan öğrenmiştir.
 Safie: Türk bir tüccar ile Hristiyan bir Arap'ın kızı.
 Bay Kirwin: Bir hakim.
 Daniel Nugent: Cinayet davasında Victor'a karşı bir tanık.

Kompozisyon

1816 yılının yağışlı yazı olan "Yaz Yaşanmayan Yıl" sırasında dünya 1815'de Tambora Dağı'nın patlaması sonucu uzun bir soğuk volkanik kışa kilitlendi. 18 yaşındaki Mary Shelley ve sevgilisi -daha sonra kocası olacak olan- Percy Bysshe Shelley, İsviçre'de Cenevre Gölü'nden Villa Diodati'de Lord Byron'u ziyaret etti. Hava, sürekli olarak çok soğuk ve kasvetli olduğu bu yaz, planladıkları açık hava etkinliklerini gerçekleştiremeyince grup, şafak vaktine kadar evin içinde inzivaya çekildi.

Byron'un villasında şömine başında otururken grup Fantasmagoriana adlı kitaptan  Fransızcaya tercüme edilen Alman hayalet hikâyeleri okuyarak zamanını geçirdi. Daha sonra Byron, "herkesin bir hayalet hikâyesi yazması"nı önerdi.  Bir hikâye tasarlayamayan genç Mary,  endişelendi: "Hikâye düşündün mü? [Bu soru] bana her sabah soruldu ve küçük düşürücü bir olumsuzlukla cevap vermek zorunda kaldım." Yaz ortasının bir akşamında tartışmalar yaşam ilkesinin doğasına çevrildi. "Belki de bir ceset yeniden hayat bulacaktı." dedi ve "Galvanizm böyle şeyleri simgelemişti." diye ekledi Mary.  Gece yarısından sonra inzivaya çekilmişlerdi. Mary, uyumakta zorlandı ve yarı uyur yarı uyanık hâldeyken bir "uyanık düş" gördü ve gördüğü bu hayalin dehşetiyle irkildi.

Eylül 2011'de gök bilimci Donald Olson, önceki yıl Cenevre Gölü villasını ziyaret ettikten ve ayı ile  yıldızların hareketi hakkındaki verileri inceledikten sonra Mary'nin "uyanık düş"ünün Lord Byron'un herkesin bir hayalet hikâyesi yazmasnı önerdikten birkaç gün sonra 16 Haziran 1816'da "saat 2 ila 3 arasında" gerçekleştiği sonucuna vardı.

Mary, kısa bir hikâye olacağını varsaydığı şeyi yazmaya başladı. Percy Shelley'nin cesaretlendirmesiyle hikâyeyi tam teşekküllü bir roman haline getirdi. Daha sonradan İsviçre'deki o yaz mevsimini, "çocukluktan hayata attığı ilk adım" olarak yorumladı. Shelley romanın ilk dört bölümünü, kız kardeşi Fanny'nin intiharının ardından birkaç hafta içinde yazdı. Byron, Balkanlar 'ı gezerken duyduğu vampir efsanelerine dayanan bir parça yazmayı başarmış ve John Polidori romantik vampir edebiyat türünün atası olan The Vampyre'ı (1819) yaratmıştır. Böylece efsanevi bu iki hikâye, bu özel toplantılardan çıkmıştır.

Grup aydınlanma ve karşı-aydınlanma fikirlerinden de bahsetti. Shelley, aydınlanma fikrinin siyasi liderlerin güçlerini sorumlu bir şekilde kullanmaları halinde toplumu ilerletebileceğini ve büyütebileceğini bununla birlikte yanlış kullanılmış romantik fikrin  toplumu yok edebileceğini düşünüyordu.

Mary ile Percy Bysshe Shelley'nin 1818'deki ilk üç ciltlik baskısı (1816-1817 yazısı)  ve Mary Shelley'nin yayıncısı için hazılanmış temiz bir kopyası, şu an Oxford'daki Bodleian Kütüphanesi'nde yer almaktadır. 2008'de Bodleian, Mary Shelley'nin orijinal metninin Percy Shelley'nin eklemeleri ve müdahaleleri ile karşılaştırmalarını içeren, Charles E. Robinson tarafından düzenlenmiş Frankenstein'ın yeni bir basımını yayımladı.

Yayımlanma

Shelley, yazısını Nisan/Mayıs 1817'de tamamladı ve Frankenstein ya da Modern Prometheus, 1 Ocak 1818'de küçük bir  Londra yayınevi olan  Lackington, Hughes, Harding, Mavor, & Jones tarafından basıldı. İsimsiz olarak, Percy Bysshe Shelley tarafından Mary için yazılmış bir önsöz ve babası filozof William Godwin'e ithaf ile yayımlandı. 19. yüzyılın ilk baskılarında kullanılan standart "üçlü katmanlı" formatta sadece 500 kopyadan oluşan üç cilt halinde piyasaya sürüldü.

Frankenstein'ın ikinci baskısı, Richard Brinsley Peake tarafından yazılan Presumption; or, the Fate of Frankenstein adlı piyesin başarısından sonra  11 Ağustos 1822'de iki cilt halinde yayınlandı (G. ve W. B. Whittaker tarafından) yayımlandı.  Bu baskıda, kitabın yazarı olarak kapakta Mary Shelley'nin adı yer almıştır.

31 Ekim 1831'de Henry Colburn & Richard Bentley tarafından yayımlanan tek bir ciltlik "popüler" baskısı ortaya çıktı. Mary Shelley, bu baskıda hikâyeyi kısmen daha radikal hâle getirmek için ağır bir şekilde revize etti ve hikâyenin oluşumunun biraz süslenmiş halini içeren uzun bir yeni önsöz yazdı. 1818 yılındaki metni birkaç basım takip ederken, bu basım en çok yayımlanan ve okunan basımdır.  Bazı uzmanlar, eserin orijinal versiyonunu tercih ederek bu versiyonun, Mary Shelley'nin hayal gücünün ruhunu koruduğunu belirtmektedir.

2008 yılında Charles E. Robinson'ın düzenlediği The Original Frankenstein adlı romanın yeni baskısı yayınlandı.  Robinson, Mary Shelley tarafından yazılan orijinal elyazmasını inceledi ve Percy Bysshe Shelley'nin yaptığı düzenlemeleri kaydetti.

Frankenstein ve Canavarı

Yaratık

Frankenstein, yarattığı canavarı reddetmesiyle yaratığa bir isim vermemiş, bu da kimlik eksikliğine yol açmıştır. Roman boyunca "yaratık", "canavar", "iblis", "başarısızlık", "sefil", "arkadaş" ve "o" gibi sözcüklerle nitelenmiştir. Frankenstein, 10. Bölüm'de yaratıkla sohbet ettiğinde yaratık için "iğrenç canavar", "aşağılık iblis",  "iğrenç yoldaş" gibi tanımlar kullanır. Frankenstein'ın anlatımları boyunca Shelley yaratığı "Âdem" olarak nitelemiştir. Shelley, şu epigrafla Aden bahçesindeki ilk insana gönderme yapmıştır:
Ey Yaratan, ben mi istedim, çamurumdan
Beni, insanı yoğur diye, ben mi yakardım sana
Karanlıktan beni çıkart diye?
—John Milton, Kayıp Cennet (X. 743–5)
Yaratık, daha sonraki çalışmalarda kadavradan meydana gelen ve elektrik kullanımı ile yeniden canlandırılan bütün vücut parçalarının bir bileşimi olarak tanımlansa da bu açıklama Shelley'nin çalışmasıyla tamamen uyumlu değildir: hem elektrik kullanımı hem de Frankenstein'ın canavarının arıtılmış görüntüsü, James Whale'in 1931'de popüler olan hikâyenin film uyarlaması ve yaratığa dayanan diğer ilk film çalışmaların bir sonucudur. Shelley'nin orijinal eserinde Dr. Frankenstein daha önce bilinmeyen yaşamın temel ilkesini keşfeder ve bu kavrama, cansız maddeye canlılık kazandıran bir yöntem geliştirmesine izin verir ancak sürecin tam doğası büyük ölçüde belirsiz kalır. Doktor, bu gücü kullanmada oldukça tereddüt ettikten sonra iki yıl boyunca yaratığın vücudunu titizlikle inşa eder ve belirtmediği süreci kullanarak yaratığa hayat verir.

Yaratık çoğu kez yanlış bir şekilde "Frankenstein" olarak adlandırılmaktadır.  1908 yılında bir yazar konu hakkında "Kültürlü insanlar tarafından bile korkunç canavarı tanımlarken 'Frankenstein' teriminin neredeyse evrensel olarak yanlış kullanıldığını görmek oldukça tuhaf." sözlerini dile getirmiştir. Edith Wharton'un The Reef (1916) romanında "bebek Frankenstein" olarak yaramaz bir çocuk şeklinde tanımlanmıştır. David Lindsay'in 12 Haziran 1844'te The Rover'da yayımlandığı "The Bridal Ornament"te "Zavallı Frankenstein'ın yapımcısı" olarak bahsedildi. Whale'in sinematik Frankenstein'ın yayımlanmasından sonra insanların çoğu yaratık için "Frankenstein" demeye başladı. Bu durum Frankenstein'ın Gelini (1935) ve İki Açıkgöz Frankenstein'a Karşı (1948) gibi filmlerin de dahil olduğu Frankenstein filmlerinde sürmeye devam etti. Ayrıca, hikâyenin gelecekteki sahnelenme ve uyarlamaları, kötü bir laboratuvar asistanı Igor ya da Ygor'u içerirken orijinal öyküde böyle bir karakter  yer almamaktadır.

Victor Frankenstein'ın soyadı
Mary Shelley, Frankenstein adını gördüğü bir rüyadan türettiğini ileri sürmüştür. Bununla birlikte, orijinalliğe dair kamusal iddialarına rağmen, Shelley'nin gerçek ilham kaynağı olarak bir takım diğer kaynaklar öne sürülmüştür. Alman ismi olan Frankenstein, "Frank taşı" anlamına gelmektedir ve Darmstadt, Hesse'deki Frankenstein Kalesi (Burg Frankenstein) ile Palatinate'ta bir kasaba olan Frankenstein'daki Frankenstein Kalesi dahil olmak üzere Almanya'daki çeşitli yerlerle bağlantılıdır. Ayrıca Bad Salzungen'de Frankenstein adında bir kale ve Saksonya'da Frankenstein adında bir belediye de mevcuttur. 1945'te şu an Aşağı Silezya Voyvodalığı'nde bir şehir olan Ząbkowice Śląskie, çoğunlukla Almanlardan oluşmaktaydı ve Almancadaki adı Frankenstein idi ve 1606'da mezarcıların  etrafında dönen bir skandala imza atan bir mekândı. Buranın da yazar için bir ilham kaynağı olduğu ileri sürülmüştür. Son olarak Franconia'dan aristokrat Franckenstein Hanedanı isim hakkında iddialarda bulunmuştur.

Radu Florescu, Mary ve Percy Shelley'nin  İngiltere'ye geri döndükleri sırada 1814'te Darmstadt yakınlarındaki Frankenstein Kalesi'ni ziyaret ederek İsviçre'ye gittiklerini savunmuştur. Bu kale, ünlü bir simyager olan Conrad Dippel'in insan vücudu üzerinde deneyler yaptığı bir yerdi ve Florescu, Mary'nin yazmış olduğu eserin orijinalliğini sağlamak için yaptığı ziyaretten bahsetmediğini gerekçe göstermiştir. A. J. Day'ın edebi bir denemesi, Florescu'nun Mary Shelley'nin tanıdığı ve ilk romanı yazmadan önce Frankenstein Kalesi'ni ziyaret ettiğini desteklemektedir. Day, Mary Shelley'nin 'kayıp' dergilerinde yer alan Frankenstein Kalesi'nin iddia edilen tanımının detaylarını ele almıştır. Jörg Helene'e göre, 'kayıp dergiler' ve Florescu'nun iddiaları doğrulanamamıştır.

Victor Frankenstein'ın adı

"Victor" adının muhtemel kaynağı, Shelley üzerinde büyük bir etkisi olan John Milton'ın Kayıp Cennetnden gelmektedir ve eserin açılışında yer alan bir epigrafta Kayıp Cennetten bir alıntı yer almakta ve eserin yaratığı da bu kitabı okumaktadır. Milton, bu eserinde sıklıkla Tanrı için "Victor" sözcüğünü kullanırken Shelley de Victor karakterine birine hayat vererek Tanrıcılık oynama rolü vermiştir. Buna ek olarak Shelley'nin betimlediği yaratık, Kayıp Cennetteki Şeytan karakterine çok şey borçludur ve yaratık, epik şiiri okuduktan sonra şiirdeki şeytan karakteriyle empati kurduğunu söylemektedir.

Victor ile Mary'nin kocası olan Percy Shelley arasında pek çok benzerlik mevcuttur. "Victor" adı, Percy Shelley ile kardeşi Elizabeth'in birlikte yazdığı  Original Poetry by Victor and Cazire adlı şiir koleksiyonunda Percy Shelley'nin mahlasıydı. Victor Frankenstein için Mary Shelley'nin modellerinden birinin Eton'da "elektrik ve manyetizma ile barut ve sayısız kimyasal reaksiyon deneyleri yapan" ve Oxford'daki odalarında bilimsel ekipmanlar olan Percy olduğunu söylenmektedir. Percy Shelley, güçlü politik bağlantıları olan ve Sir Bysshe Shelley'nin soyundan gelen zengin bir ülke şövalyesinin ilk doğan oğluyken eserdeki Victor, kendi soyunu "Soyum Cenevreli, ailem o cumhuriyetin en seçkin ailelerindendir. Atalarım kuşaklar boyu müsteşarlık, meclis üyeliği yaptılar. Babam ise saygınlık ve itibarla çeşitli kamu görevlerinde bulundu. Tanıyan herkes onun dürüstlüğüne ve kamu işlerinde gösterdiği sonsuz titizliğe hayranlık duyardı. Gençliğinin büyük bölümünü durmaksızın ülke işleriyle uğraşarak geçirmişti." cümleleriyle anlatmaktadır. Percy'nin Elizabeth adlı bir kızkardeşi varken Victor'un evlat edinilen kız kardeşinin adı Elizabeth'tir.

22 Şubat 1815'de Mary Shelley iki ay erken doğum yaptı ve bebek iki hafta sonra öldü. Percy, bu erken doğan bebeğin durumu hakkında pek endişelenmemiş ve Mary'nin üvey kız kardeşi Claire ile gitmiştir.  Victor ise yaratığın canlandığını görünce dairesinden kaçmasına rağmen bir çocuğun ebeveynine yaklaşması gibi yaratık ona yaklaşma başlamıştır. Victor'un yaratık üzerindeki sorumluluğu konusu kitabın ana temalarından biridir.

Modern Prometheus
Modern Prometheus romanın alt başlığıdır fakat günümüzdeki bazı modern baskılarda bu kısım sadece girişteki önsözlerde yalnız yer almaktadır. Yunan mitolojisinin sonraki versiyonlarında Prometheus, Zeus'un emriyle insanoğlu yaratan bir Titan'dı ve tanrıların biçimime sahip bir varlık yaratarak ona ruh üfler. Prometheus; insanlara avlanmayı, okumayı ve hastalarını iyileştirmeyi öğretir ve insanlardan kalitesiz adakları kabul etme konusundan Zeus'u kandırınca Zeus, insanoğlundan ateşi alır. Prometheus, ateşi insanoğluna vermek için Zeus'ta çalar. Zeus, bu durumu öğrendiğinde Prometheus'u Kafkasya kayalıklarına bağlayarak sonsuza kadar cezalandırır ve burada her gün bir kartal gelip Prometheus'un karaciğerini parçalar ve ölümsüzlüğünden ötürü Prometheus ertesi gün yeniden var olur. Sonsuza kadar burada cezasını çekip yalnız kalması amaçlanan Prometheus'u, sonunda Herakles (Herkül) kurtarır. Yunan mitolojisindeki Titan Prometheus, Victor Frankenstein ile paralel bir hikâyeye sahiptir. Victor'un yeni yollarla insanı yarattığı çalışma ile Titan'ın insan yaratmada yaptığı yenilikçi çalışmayı yansıtmaktadır. Bazıları Mary Shelley'nin Prometheus'u kahraman olarak görmediğini daha ziyade bir şeytanın parçası olarak gördüğünü, insanoğluna ateşi verdiği için sorumlu tuttuğunu ve insan ırkını et yemeye teşvik ettiğini savunmaktadır.

Prometheus, Latin efsanelerinde de yer alır fakat farklı bir hikâyeye sahiptir. Bu versiyonda Prometheus, insanı çamur ve sudan yaratır ki bu da Frankenstein temalarıyla bağlantılıdır. Victor, doğa kanunlarına karşı çıkar ve sonunda yarattığı şey tarafından cezalandırılır.

Byron özellikle Eshilos tarafından yazılan Zincire Vurulmuş Prometheus oyununa bağlanmıştı ve Percy Shelley yakın bir zaman içinde kendi Prometheus Unbound (1820; Zincire Vurulmuş Prometheus) eserini yazacaktı. "Modern Prometheus" terimi, Immanuel Kant tarafından Benjamin Franklin'e ve onun elektrik deneylerine yönelik kullanılmış bir terimdir.

Shelley'nin kaynakları
Shelley, çalışmasına bir dizi farklı kaynak eklemiştir. Ovidius'un Promethean miti bunlardan biridir. John Milton'ın Kayıp Cennetiyle Samuel Taylor Coleridge'ın Yaşlı Gemici eserlerinin etkisi romanda açıkça görülmektedir. Mary, Humphry Davy'nin Elements of Chemical Philosophy adlı kitabından Frankenstein'ın karakteri için bazı fikirler kazanmış olabilir. Fransız Devrimi'ne yapılan atıflar romanda yer almaktadır. François-Félix Nogaret'nin Le Miroir des événemens actuels, ou la Belle au plus offrant (1790) eseri olası kaynaklar arasındadır.

Son otuz yıl kadar bir süredir, birçok yazar ve tarihçi, popüler bazı doğa filozoflarını (şimdi fizik bilimciler olarak adlandırılmaktalar) birkaç önemli benzerlik nedeniyle Shelley'nin eseriyle ilişkilendirmeye çalışmıştır. Shelley'nin çağdaşları arasındaki en önemli iki filozoftan ilki, Londra'daki biyo-elektrik galvanizmi yoluyla insanı canlandırmada birçok kamuoyu girişiminde bulunan Giovanni Aldini'yken diğeri, İnsan hayatını uzatmak için kimyasal yollar geliştirmeyi destekleyen Johann Konrad Dippel idi. Shelley, hem bu adamların hem de faaliyetlerinin farkında iken yayımladığı veya yorumladığı notların hiçbirinde bunlardan veya deneylerinden bahsetmemektedir.

Türemiş çalışmalar

Film, oyun ve televizyon

1823: Richard Brinsley Peake uyarlaması, Presumption; or, the Fate of Frankenstein, Mary Shelley ve babasıı William Godwin tarafından İngiliz Opera Evi'nde seyredildi.
1826: Henry M. Milner uyarlaması, The Man and The Monster; or The Fate of Frankenstein, Royal Coburg Theatre'ta sahnelendi.
1887: Frankenstein, or The Vampire's Victim, Richard Henry (Richard Butler ve Henry Chance Newton'un takma adı) tarafından yazılmış bir müzikal burlesque idi.
1910: Edison Studios, J. Searle Dawley'in yönettiği ilk Frankenstein filmini yapmıştır.
1915: Life Without Soul, Mary Shelley'nin romanının ikinci film uyarlaması gösterildi. Filmin bilinen bir kopyası mevcut değil.
1920: The Monster of Frankenstein, Luciano Albertini ve Umberto Guarracino'nun başrolünde olduğu filmi Eugenio Testa yönetti.
1927: Frankenstein:An Adventure in Macabre,Peggy Webbling'in yazdığı tiyatro uyarlaması.1931 filminin senaryosu bu oyuna dayaanmaktadır.
1931: James Whale'in yönettiği ve Colin Clive, Mae Clarke, John Boles, Edward Van Sloan, Dwight Frye ile yaratık rolüyle Boris Karloff'un yer aldığı Universal Studios'un Frankensteinı.
1935:  Frankenstein'ın Gelini
1939: Frankenstein'ın Oğlu
1942: Frankenstein'ın Hayaleti
1942–1948:Frankenstein Kurt Adam'la Tanışıyor, Frankenstein'ın Evi, Drakula'nın Evi ve İki Açıkgöz Frankenstein'a Karşı
1957–1974: Frankenstein'ın Laneti, Frankenstein'ın İntikamı ve Frankenstein Yok Edilmeli, Frankenstein'ın Dehşeti
1965: Frankenstein Conquers the World veya Frankenstein vs. Baragon
1972: Frankenstein's Monster
1973: Frankenstein: The True Story, TV filmi.
1981: Broadway uyarlaması
1984: Boradway yapımı bir TV filmi.
1992: Frankenstein
1994: Mary Shelley's Frankenstein
2004: Frankenstein, iki bölümlük mini dizi.
2004: Frankenstein.Dean Koontz'un senaryosunu yazdığı, daha sonra roman olan devam hikâyesi.
Van Helsing, Universal'ın eski canavarlarını onurlandırdığı fantstik film.Canavar,Dr.Victor Frankenstein ve kambur İgor da filmde yer almıştır.
2011: Frankenstein's Wedding, Live in Leeds.
2011: Frankenstein,Broadway tiyatro uyarlaması. Benedict Cumberbatch ve Tommy Lee Jones yer almıştır.
2011: Once Upon A Time,Klasik ve Peri Masalı karakterlerinin yer aldığı bir dünyada geçen ABC dizisi.Victor Frankenstein ve Canavarı da yer almıştır.
2012: Inkle ve Profile Books tarafından oluşturulan ve eklenen etkileşimli öğelerle hikâyeyi tekrarlayan interaktif bir e-kitap uygulaması
2012: Otel Transilvanya,Paramount'un çektiği,Canavarların tatillerini anlatan animasyon filmi Canavar ve Gelini de yer almıştır.
2013: Frankenstein:Ölümsüzlerin Savaşı, Çizgi romandan uyarlanan Canavarı Melekler ve Şeytanların savaşının ortasına koyan devam hikâyesi.
2014: Penny Dreadful, Showtime'da yayınlanan korku filmi dizisi, Doktor Victor Frankenstein'ın yanı sıra yaratığı da yer aldı. Gelini de görünmüştür.
2015: Frankenstein, Bernard Rose tarafından yazılan ve yönetilen modern bir uyarlama.
2015: Victor Frankenstein, Paul McGuigan tarafından yazılan ve yönetilen Amerikan filmi.
2015: Otel Transilvanya 2,İlk filmin devamı.
2015: Frankenstein Chronicles,19.yüzyılın başında Mary Shelley'in de yer aldığı,Frankenstein benzeri çalışmalar yapan bilimadamlarını anlatan dizi.
2016: Frankenstein, Liam Scarlett tarafından uzun metrajlı bale yapımı. Bazı performanslar dünya çapında canlı yayınlandı.
2017: Otel Transilvanya 3,Serinin üçüncü filmi.

Ayrıca bakınız

 İthaki Bilimkurgu Klasikleri dizisi

Notlar

Kaynakça

Aldiss, Brian W. "On the Origin of Species: Mary Shelley". Speculations on Speculation: Theories of Science Fiction. Eds. James Gunn and Matthew Candelaria. Lanham, Maryland: Scarecrow, 2005.
Baldick, Chris. In Frankenstein's Shadow: Myth, Monstrosity, and Nineteenth-Century Writing. Oxford: Oxford University Press, 1987.
Bann, Stephen, ed. "Frankenstein": Creation and Monstrosity. London: Reaktion, 1994.
Behrendt, Stephen C., ed. Approaches to Teaching Shelley's "Frankenstein". New York: MLA, 1990.
Bennett, Betty T. and Stuart Curran, eds. Mary Shelley in Her Times. Baltimore: Johns Hopkins University Press, 2000.
 Bennett, Betty T. Mary Wollstonecraft Shelley: An Introduction. Baltimore: Johns Hopkins University Press, 1998. .
Bohls, Elizabeth A. "Standards of Taste, Discourses of 'Race', and the Aesthetic Education of a Monster: Critique of Empire in Frankenstein". Eighteenth-Century Life 18.3 (1994): 23–36.
Botting, Fred. Making Monstrous: "Frankenstein", Criticism, Theory. New York: St. Martin's, 1991.
Chapman, D. That Not Impossible She: A study of gender construction and Individualism in Mary Shelley's Frankenstein, UK: Concept, 2011.
Clery, E. J. Women's Gothic: From Clara Reeve to Mary Shelley. Plymouth: Northcote House, 2000.
Conger, Syndy M., Frederick S. Frank, and Gregory O'Dea, eds. Iconoclastic Departures: Mary Shelley after "Frankenstein": Essays in Honor of the Bicentenary of Mary Shelley's Birth. Madison, New Jersey: Fairleigh Dickinson University Press, 1997.
Donawerth, Jane. Frankenstein's Daughters: Women Writing Science Fiction. Syracuse: Syracuse University Press, 1997.
Douthwaite, Julia V. "The Frankenstein of the French Revolution," chapter two of The Frankenstein of 1790 and other Lost Chapters from Revolutionary France. Chicago: University of Chicago Press, 2012.
Dunn, Richard J. "Narrative Distance in Frankenstein". Studies in the Novel 6 (1974): 408–17.
Eberle-Sinatra, Michael, ed. Mary Shelley's Fictions: From "Frankenstein" to "Falkner". New York: St. Martin's Press, 2000.
Ellis, Kate Ferguson. The Contested Castle: Gothic Novels and the Subversion of Domestic Ideology. Urbana: University of Illinois Press, 1989.

Forry, Steven Earl. Hideous Progenies: Dramatizations of "Frankenstein" from Mary Shelley to the Present. Philadelphia: University of Pennsylvania Press, 1990.
Freedman, Carl. "Hail Mary: On the Author of Frankenstein and the Origins of Science Fiction". Science Fiction Studies 29.2 (2002): 253–64.
Gigante, Denise. "Facing the Ugly: The Case of Frankenstein". ELH 67.2 (2000): 565–87.
Gilbert, Sandra and Susan Gubar. The Madwoman in the Attic: The Woman Writer and the Nineteenth-Century Literary Imagination. New Haven: Yale University Press, 1979.
Hay, Daisy "Young Romantics" (2010): 103.
Heffernan, James A. W. "Looking at the Monster: Frankenstein and Film". Critical Inquiry 24.1 (1997): 133–58.
Hodges, Devon. "Frankenstein and the Feminine Subversion of the Novel". Tulsa Studies in Women's Literature 2.2 (1983): 155–64.
Hoeveler, Diane Long. Gothic Feminism: The Professionalization of Gender from Charlotte Smith to the Brontës. University Park: Pennsylvania State University Press, 1998.
Holmes, Richard. Shelley: The Pursuit. 1974. London: Harper Perennial, 2003. .

Knoepflmacher, U. C. and George Levine, eds. The Endurance of "Frankenstein": Essays on Mary Shelley's Novel. Berkeley: University of California Press, 1979.
Lew, Joseph W. "The Deceptive Other: Mary Shelley's Critique of Orientalism in Frankenstein". Studies in Romanticism 30.2 (1991): 255–83.
Lauritsen, John. "The Man Who Wrote Frankenstein". Pagan Press, 2007.
London, Bette. "Mary Shelley, Frankenstein, and the Spectacle of Masculinity". PMLA 108.2 (1993): 256–67.
Mellor, Anne K. Mary Shelley: Her Life, Her Fiction, Her Monsters. New York: Methuen, 1988.
Michaud, Nicolas, Frankenstein and Philosophy: The Shocking Truth, Chicago: Open Court, 2013.
Miles, Robert. Gothic Writing 1750–1820: A Genealogy. London: Routledge, 1993.
Milner, Andrew. Literature, Culture and Society. London: Routledge, 2005, ch.5.
O'Flinn, Paul. "Production and Reproduction: The Case of Frankenstein". Literature and History 9.2 (1983): 194–213.
Poovey, Mary. The Proper Lady and the Woman Writer: Ideology as Style in the Works of Mary Wollstonecraft, Mary Shelley, and Jane Austen. Chicago: University of Chicago Press, 1984.
Rauch, Alan. "The Monstrous Body of Knowledge in Mary Shelley's Frankenstein". Studies in Romanticism 34.2 (1995): 227–53.
Selbanev, Xtopher. "Natural Philosophy of the Soul", Western Press, 1999.
Schor, Esther, ed. The Cambridge Companion to Mary Shelley. Cambridge: Cambridge University Press, 2003.

Smith, Johanna M., ed. Frankenstein. Case Studies in Contemporary Criticism. Boston: Bedford/St. Martin's, 1992.
 Spark, Muriel. Mary Shelley. London: Cardinal, 1987. .
Stableford, Brian. "Frankenstein and the Origins of Science Fiction". Anticipations: Essays on Early Science Fiction and Its Precursors. Ed. David Seed. Syracuse: Syracuse University Press, 1995.
 Sunstein, Emily W. Mary Shelley: Romance and Reality. 1989. Baltimore: Johns Hopkins University Press, 1991. .
Tropp, Martin. Mary Shelley's Monster. Boston: Houghton Mifflin, 1976.
Veeder, William. Mary Shelley & Frankenstein: The Fate of Androgyny. Chicago: University of Chicago Press, 1986.
Williams, Anne. The Art of Darkness: A Poetics of Gothic. Chicago: University of Chicago Press, 1995.

Konuyla ilgili yayınlar
 Richard Holmes, "Out of Control" (Mary Shelley'in yorumlarıyla, Frankenstein, Or, The Modern Prometheus:  Annotated for Scientists, Engineers, and Creators of All Kinds, düzenleyen: David H. Guston, Ed Finn, and Jason Scott Robert, MIT Press, 277 ss.; ve Mary Shelley, The New Annotated Frankenstein, düzenleyen, önsöz ve notlar: Leslie S. Klinger, Liveright, 352 ss.), The New York Review of Books, vol. LXIV, no. 20 (21 Aralık 2017), ss. 38, 40–41.

Baskılar

1818 metni
 Shelley, Mary Frankenstein: 1818 text (Oxford University Press, 2009). Marilyn Butler tarafından bir giriş ve notlarla düzenlenmiştir.

1832 metni
 Fairclough, Peter (ed.) Three Gothic Novels: Walpole / Castle of Otranto, Beckford / Vathek, Mary Shelley / Frankenstein (Penguin English Library, 1968). Mario Praz'ın tanıtıcı bir giriş yazısıyla.
 Shelley, Mary Frankenstein (Oxford University Press, 2008). M. K. Joseph'in giriş ve notlarıyla düzenlenmiştir.

Dış bağlantılar

Sinemaya uyarlanmış Birleşik Krallık romanları
Tiyatroya uyarlanmış Birleşik Krallık romanları
Birleşik Krallık bilimkurgu romanları
İlk romanlar
Çerçeve öyküler
Frankenstein
Gotik romanlar
Mary Shelley romanları
Konusu Almanya'da geçen romanlar
Romantizm
1818 romanları
Kurguda 18. yüzyıl
18. yüzyılda geçen romanlar
Kurguda yalnızlık
Kurguda vejetaryenlik

Frankenstein


Vinko Lamešić (1959.),hrvatski slikar iz Tuzle, Bosna i Hercegovina. Akademski je slikar.

Životopis
Čitav se život bavi slikarstvom. Izlagao je do 2005. godine 15 puta samostalno u zemlji i u inozemstvu. Iz obitelji je umjetnika i športaša. Kći se zanima za slikarstvo, a sin je športaš u Teniskom klubu Sloboda. Vinkov mlađi brat Marijan Lamešić bio je nogometaš tuzlanske Slobode i zagrebačkog Dinama. Vinkov bratić Mario je aktivni nogometaš u Sloveniji, i bio je bh. nogometni reprezentativac u mlađim kategorijama. Lamešić uglavnom slika krajobraze. Poznatija djela su slika s motivom Tuzle studenoga 2005. darovao ondašnjem hrvatskom predsjedniku Stjepanu Mesiću na dodjeli počasnog doktorata Sveučilišta u Tuzli, te oltarna slika sv. Ilije proroka u crkvi sv. Ilije u Mramoru.

Izvori

Životopisi, Tuzla
Hrvatski slikari iz Bosne i Hercegovine

Vinko Lamešić


Chevalier Q. Jackson (* 4. November 1865 in Pittsburgh; † 16. August 1958 in Philadelphia) war ein US-amerikanischer Mediziner (Hals-Nasen-Ohren-Heilkunde), der zu seiner Zeit als einer der bedeutendsten Laryngologen galt.

Jackson studierte ab 1879 Medizin an der University of Pittsburgh (damals Western University of Pennsylvania) und erhielt seinen M.D. Abschluss vom Jefferson Medical College in Philadelphia 1886. Danach praktizierte er in Pittsburgh, spezialisierte sich aber bald auf Laryngologie, wozu er auch Kliniken in Europa besuchte und in Großbritannien den Spezialisten Morell McKenzie. 1912 bis 1916 war er Professor für Laryngologie an der University of Pittsburgh, danach 1916 bis 1930 Professor am Jefferson Medical College, wo er 1924 Vorstand der Abteilung wurde. Außerdem hatte er Professuren an der Temple University und am Woman´s Medical College of Pennsylvania (deren Präsident er 1935 bis 1941 war), auch nachdem er 1930 offiziell am Jefferson Medical College in den Ruhestand gegangen war.

Jackson entwickelte endoskopische Verfahren zur Untersuchung der oberen Luftwege (Bronchoskopie) und der Speiseröhre (Ösophagoskopie) und sichere Methoden Fremdkörper aus Speiseröhre und Luftwegen zu entfernen. In den USA war er maßgeblich für ein Gesetzesvorhaben (Federal Caustic Poison Act von 1927) zur Kennzeichnung giftiger oder gefährlicher Substanzen verantwortlich mit dem Ziel Kinder von gefährlichen Substanzen fernzuhalten.

Er schrieb zwölf Lehrbücher, vier Monographien und über 400 wissenschaftliche Aufsätze. 1929 erhielt er die Elliott Cresson Medaille des Franklin Institute.

Er war seit 1899 mit Alice B. White verheiratet. Sein Sohn Chevalier Lawrence Jackson (geboren 1900) war ebenfalls Professor für Medizin (an der Temple University) im selben Fachgebiet wie sein Vater.

Literatur
 Chevalier Jackson The Life of Chevalier Jackson. An Autobiography, Macmillan 1938

Weblinks
 Chevalier Jackson Collection an der Thomas Jefferson University

HNO-Arzt
Mediziner (19. Jahrhundert)
Mediziner (20. Jahrhundert)
US-Amerikaner
Geboren 1865
Gestorben 1958
Mann

Chevalier Jackson


شيرلي  هي قرية غير مضمنة في ولاية نيويورك الأمريكية.

يبلغ عدد سكانها حسب تعداد سنة 2000: 25,395 نسمة. ويبلغ عددهم حسب تقدير 2007 حوالي:27,000 نسمة.

التركيبة السكانية
حدّد مكتب تعداد الولايات المتحدة بيانات التركيبة السكانية لشيرلي في تعداد الولايات المتحدة. في ما يلي، التركيبة السكانية حسب تعدادي 2000 و2010.

تعداد عام 2000
بلغ عدد سكان شيرلي 25,395 نسمة بحسب تعداد عام 2000، وبلغ عدد الأسر 7,353 أسرة وعدد العائلات 6,177 عائلة مقيمة في المنطقة السكنية. في حين سجلت الكثافة السكانية . وبلغ عدد الوحدات السكنية 7,774 وحدة بمتوسط كثافة قدره .
وتوزع التركيب العرقي للمنطقة السكنية بنسبة 89.69% من البيض و3.33% من الأمريكيين الأفارقة و0.32% من الأمريكيين الأصليين و1.23% من الأمريكيين ذوي الأصول الآسيوية و0.03% من سكان جزر المحيط الهادئ و2.84% من الأعراق الأخرى و2.56% من عرقين مختلطين أو أكثر و10.82% من الهسبانيون أو اللاتينيون من أي عرق.

بلغ عدد الأسر 7,353 أسرة كانت نسبة 52.2% منها لديها أطفال تحت سن الثامنة عشر تعيش معهم، وبلغت نسبة الأزواج القاطنين مع بعضهم البعض 64.4% من أصل المجموع الكلي للأسر، ونسبة 13.8% من الأسر كان لديها معيلات من الإناث دون وجود شريك، بينما كانت نسبة 5.8% من الأسر لديها معيلون من الذكور دون وجود شريكة وكانت نسبة 16% من غير العائلات. تألفت نسبة 11.6% من أصل جميع الأسر من عدة أفراد يعيشون في نفس المنزل ونسبة 3.8% كانت تتألف من شخص يعيش بمفرده يبلغ من العمر 65 عاماً أو أكثر. وبلغ متوسط حجم الأسرة المعيشية 3.43، أما متوسط حجم العائلات فبلغ 3.67.

بلغ العمر الوسطي للسكان 31.9 عاماً. وكانت نسبة 31.1% من القاطنين تحت سن الثامنة عشر، وكانت نسبة 9.3% بين الثامنة عشر والرابعة والعشرين عاماً، ونسبة 31.7% كانت واقعةً في الفئة العمرية ما بين الخامسة والعشرين والرابعة والأربعين عاماً، ونسبة 21% كانت ما بين الخامسة والأربعين والرابعة والستين، ونسبة 6.2% كانت ضمن فئة الخامسة والستين عاماً فما فوق. يوجد لكل 100 أنثى 99.1 ذكر، ويوجد لكل 100 أنثى في الثامنة عشر من عمرها فما فوق 96.6 ذكر.

بلغ متوسط دخل الأسرة في المنطقة السكنية 57,294 دولارًا، أما متوسط دخل العائلة فبلغ 58,146 دولارًا. وكان متوسط دخل الذكور 41,525 دولارًا مقابل 29,701 دولارًا للإناث. وسجل دخل الفرد الخاص بالمنطقة السكنية 18,870 دولارًا. وكانت نسبة 5.5% من العائلات ونسبة 7.8% من السكان تحت خط الفقر، وكان من هؤلاء نسبة 10.5% تحت سن الثامنة عشر ونسبة 4% في الخامسة والستين من العمر وما فوق.

تعداد عام 2010
بلغ عدد سكان شيرلي 27,854 نسمة بحسب تعداد عام 2010، وبلغ عدد الأسر 8,353 أسرة وعدد العائلات 6,833 عائلة مقيمة في المنطقة السكنية. في حين سجلت الكثافة السكانية . وبلغ عدد الوحدات السكنية 9,022 وحدة بمتوسط كثافة قدره .
وتوزع التركيب العرقي للمنطقة السكنية بنسبة 81.49% من البيض و7.17% من الأمريكيين الأفارقة و0.36% من الأمريكيين الأصليين و2.58% من الأمريكيين ذوي الأصول الآسيوية و0.03% من سكان جزر المحيط الهادئ و5.02% من الأعراق الأخرى و3.35% من عرقين مختلطين أو أكثر و17.16% من الهسبانيون أو اللاتينيون من أي عرق.

بلغ عدد الأسر 8,353 أسرة كانت نسبة 45.2% منها لديها أطفال تحت سن الثامنة عشر تعيش معهم، وبلغت نسبة الأزواج القاطنين مع بعضهم البعض 59% من أصل المجموع الكلي للأسر، ونسبة 15.5% من الأسر كان لديها معيلات من الإناث دون وجود شريك، بينما كانت نسبة 7.3% من الأسر لديها معيلون من الذكور دون وجود شريكة وكانت نسبة 18.2% من غير العائلات. تألفت نسبة 12.9% من أصل جميع الأسر من عدة أفراد يعيشون في نفس المنزل ونسبة 3.5% كانت تتألف من شخص يعيش بمفرده يبلغ من العمر 65 عاماً أو أكثر. وبلغ متوسط حجم الأسرة المعيشية 3.30، أما متوسط حجم العائلات فبلغ 3.54.

بلغ العمر الوسطي للسكان 34.7 عاماً. وكانت نسبة 26.4% من القاطنين تحت سن الثامنة عشر، وكانت نسبة 11% بين الثامنة عشر والرابعة والعشرين عاماً، ونسبة 28.2% كانت واقعةً في الفئة العمرية ما بين الخامسة والعشرين والرابعة والأربعين عاماً، ونسبة 27.2% كانت ما بين الخامسة والأربعين والرابعة والستين، ونسبة 7.2% كانت ضمن فئة الخامسة والستين عاماً فما فوق. وتوزع التركيب الجنسي للسكان بنسبة 49.9% ذكور و50.1% إناث.

أعلام

 كليتوس سلدين
 فرانك كوراسي

المراجع

أماكن ساحلية مأهولة في ولاية نيويورك
بروكهافن (نيويورك)
قرى صغيرة في مقاطعة سوفولك (نيويورك)
قرى صغيرة في ولاية نيويورك
مدن ولاية نيويورك
مناطق إحصاء سكاني في مقاطعة سوفولك (نيويورك)
مناطق إحصاء سكاني في نيويورك (ولاية)
مناطق إحصاء سكاني في ولاية نيويورك

شيرلي (نيويورك)


Loculi (sardisk: Lòcula) er en by og en kommune (comune) i provinsen Nuoro i regionen Sardinien i Italien. Byen ligger i 26 meters højde og har 517 indbyggere (2016). Kommunen har et areal på 38,15 km² og grænser til kommunerne Galtellì, Irgoli og Lula.

Referencer

Henvisninger

Kommuner i provinsen Nuoro

Loculi