بيرنارد 68 هو سديم مظلم، سحابة جزيئية تقع في كوكبة الحواء، صنف برقم 68 حسب فهرس بيرنارد، يبلغ عرضه نصف سنة ضوئية ويُقدر بعده عن الأرض بمحوالي 500 سنة ضوئية. وهو من القرب بحيث أنه لا توجد نجمة تظهر بينه وبين الشمس.

الخصائص

على الرغم من كونه معتمًا عند أطوال موجات الضوء المرئي ، فقد كشف استخدام التلسكوب الكبير جدا في سيرو بارانال عن وجود حوالي 3700 نجمًا في الخلفية محجوبًا في مجرة درب التبانة ، يمكن رؤية حوالي 1000 منها عند أطوال موجات الأشعة تحت الحمراء. < المرجع> ESO ، The Dark Cloud B68 بأطوال موجية مختلفة </ref> قياسات دقيقة من درجة التعتيم أدى إلى تعيين عينات دقيقة ورسم خرائط دقيقة لتوزيع الغبار داخل السحابة. وجود سحابة مظلمة في الجوار الشمسي يسهل إلى حد كبير المراقبة والقياس. إذا لم يتم تعطيله بفعل قوى خارجية ، فإن استقرار سحب الغبار هو توازن دقيق بين الضغط الخارجي الناجم عن  الحرارة أو الضغط لمحتويات السحابة ، وقوى الجاذبية الداخلية الناتجة عن نفس الجسيمات (انظر  كتلة جينس و كتلة بونور-إبرت). يؤدي هذا إلى تذبذب السحابة أو اهتزازها بطريقة لا تختلف عن تلك الموجودة في فقاعة صابون كبيرة أو بالون مملوء بالماء يتم اهتزازه. لكي تصبح السحابة نجمًا ، يجب أن تكتسب الجاذبية اليد العليا لفترة كافية للتسبب في انكماش السحابة والوصول إلى درجة حرارة أعلى وكثافة أعلى بحيث تتيح بدء   اندماج الهيدروجين. عندما يحدث هذا يتكون للنجم  توازن جديد بين الجاذبية المتزايدة بشكل كبير وضغط الإشعاع.
التوازن يحدث بين الجادبية لمادة النجم التي تعمل على تصغير حجمه وبين ضغط الإشعاع الناتج عن الاندماج النووي الذي يعمل على تضخيم حجمه.
تبلغ كتلة السحابة ضعف كتلة الشمس تقريبًا ، ويبلغ قطرها نصف سنة ضوئية تقريبًا. خلال المائة ألف عام القادمة أو نحو ذلك ، وهي في طريقها إلى أن تصبح نجماً.
->

مراجع

اقرأ أيضا
التلسكوب الكبير جدا
كتلة جينس

اكتشافات إدوارد إيمرسون برنارد
سدم مظلمة
فهرس بيرنارد
كوكبة الحواء

بيرنارد 68


Natascha Maria Kampusch (* 17. Februar 1988 in Wien) ist eine österreichische Autorin, Schmuckdesignerin und ehemalige Fernsehmoderatorin. Bekannt wurde sie 2006, als es ihr gelang, einem Entführer zu entkommen, der sie mehr als acht Jahre lang ihrer Freiheit beraubt hatte.

Im Jahr 1998 war sie als damals zehnjähriges Kind von dem arbeitslosen Nachrichtentechniker Wolfgang Přiklopil in Wien entführt und anschließend in dessen Haus im Bezirk Gänserndorf, östlich von Wien, gefangen gehalten worden. Ihr Auftauchen, nachdem sie sich selbst befreit hatte, löste ein weltweites Medienecho aus. Aufgrund ihrer medialen Bekanntheit und ihres souveränen Auftretens erhielt sie eine eigene Talkshow namens Natascha Kampusch trifft, die sie 2008 moderierte und in der sie prominente Gäste wie etwa Niki Lauda zum Gespräch empfing.

Seit 2010 tritt Natascha Kampusch auch als Autorin in Erscheinung. So veröffentlichte sie ihre Autobiografie 3096 Tage, die sie zusammen mit Heike Gronemeier und Corinna Milborn verfasst hatte. Das Buch belegte Platz 1 der Bestsellerlisten. 2016 veröffentlichte sie ihr zweites erneut autobiografisches Buch 10 Jahre Freiheit, wieder zusammen mit Heike Gronemeier. 2019 erschien, diesmal mit Niki Uzelac geschrieben, ihr Sachbuch Cyberneider – Diskriminierung im Internet über Mobbing im Internet.

Sie gestaltete außerdem eine Schmuckkollektion mit dem Namen Fiore, welche 2017 erschien.

Leben

Herkunft und frühe Jahre
Kampusch wurde als Tochter der gelernten Schneiderin Brigitta Sirny (geborene Kampusch) und des Bäckermeisters Ludwig Koch geboren. Ihre Eltern, die nicht miteinander verheiratet waren, trennten sich, als sie noch ein Kind war. Natascha hat mütterlicherseits zwei Halbschwestern; die älteste ist 20 Jahre, die zweite 19 Jahre älter als sie. Vor ihrer Entführung besuchte sie die vierte Klasse der Volksschule.

Entführung

Am Morgen des 2. März 1998 wurde Kampusch auf dem Weg zur Schule von Wolfgang Přiklopil in einen Kleintransporter gezerrt und in der Folge 3096 Tage lang im niederösterreichischen Strasshof an der Nordbahn festgehalten. Sie konnte am 23. August 2006 flüchten. Přiklopil starb noch am selben Tag durch Suizid.

Die Umstände der Entführung und Gefangenschaft sowie mögliche Verfehlungen der Ermittlungsbehörden wurden von Medien detailliert thematisiert. Die anhaltende Diskussion führte zur Einsetzung einer Evaluierungskommission und zweier parlamentarischer Untersuchungsausschüsse.

Schulausbildung
Im Juni 2008 holte Kampusch den Hauptschulabschluss nach und begann eine Ausbildung zur Goldschmiedin, die sie abbrach.

Fernsehen

Nach ihrer Selbstbefreiung entschloss sich Kampusch, im Fernsehen vereinzelte Interviews zu geben. Das erste wurde von Christoph Feurstein geführt und am 5. September 2006 im ORF ausgestrahlt. Feurstein interviewte sie in der Folgezeit mehrfach und drehte 2016 den Dokumentarfilm Natascha Kampusch – ihr Leben zehn Jahre nach der Flucht, der sie in Beruf und Freizeit, allein und mit langjährigen Freunden, Familie und anderen Bezugspersonen zeigt. Kampusch war immer wieder auch in Talkshows zu Gast, darunter DAS! und Markus Lanz.

Zwischen Juni und Oktober 2008 war Kampusch Moderatorin einer eigenen Fernsehsendung namens Natascha Kampusch trifft im österreichischen Sender Puls 4. Die Sendung wurde nach drei Folgen (mit den Gästen Niki Lauda, Stefan Ruzowitzky und Veronica Ferres) eingestellt.

Autorin
2010 veröffentlichte Natascha Kampusch ihre Autobiografie 3096 Tage, die zu einem Bestseller auf dem deutschen und österreichischen Buchmarkt wurde. Die Rezensentin Kim Kindermann lobt an dem Buch, dass es nicht schwarz-weiß zeichne und Kampusch keineswegs als bloß hilfloses Opfer darstelle. Sie sei "nicht in den ewigen Misshandlungen, in dem Kummer und der Hilflosigkeit (ertrunken), sondern sie schafft es aus eigener Kraft, Distanz zu wahren, in die innere Immigration (sic!) zu gehen, ohne sich zu verlieren".

2013 lief der Film 3096 Tage in den Kinos an, der Kampuschs Geschichte auf Vorlage des von ihr verfassten Buches nacherzählt.

2016 veröffentlichte sie anlässlich des Zehn-Jahres-Jubiläums ihrer Selbstbefreiung ihr zweites Buch, Natascha Kampusch: 10 Jahre Freiheit.

2019 erschien das Buch Cyberneider – Diskriminierung im Internet über Mobbing und Hate Speech im Internet; das erste ihrer Bücher, welches nicht primär biographisch orientiert ist, in dem sie jedoch auch von eigenen Erfahrungen berichtet.

2022 erschien Stärke zeigen – Bewältigungsstrategien für ein kraftvolles Leben, gemeinsam geschrieben mit Judith Schneiberg.

Schmuckdesignerin
Bereits seit ihrer Kindheit war es der Traum von Kampusch, Schmuckdesignerin zu werden. Im Jahr 2017 veröffentlichte sie ihre Schmuckkollektion Fiore  ( für Blume). Nach Aussagen von Kampusch soll die Blume ihre Lebensgeschichte symbolisieren. Der Stängel der Blume hat einen Knick. Nach dem Knick folgt ein Aufschwung, der in der Blume mündet. Der Knick entspricht den Jahren der Entführung.

Die von ihr gestalteten Schmuckstücke bestehen aus Sterlingsilber. Die Goldschmiedin Gerda Guggenberger fertigt die Schmuckstücke nach Kampuschs Entwürfen an.

Karitative Unternehmungen
Im Oktober 2011 eröffnete Natascha Kampusch ein Krankenhaus mit 25 Betten in Sri Lanka, das sie in Zusammenarbeit mit der Hilfsvereinigung Don Bosco mit den nach ihrer Befreiung erhaltenen Spenden finanzierte.

Familie
Ihr Vater, Ludwig Koch, erhob in seinem 2013 erschienenen Buch schwere Vorwürfe gegen seine Tochter. So stellte er ihre Beschreibung der Entführung teilweise in Frage. Außerdem versuchte Koch, die Aufführung des Films 3096 Tage zu stoppen. Entgegen den Behauptungen in verschiedenen Medien hat Natascha Kampusch weder zu ihrem Vater noch zu ihrer Mutter den Kontakt abgebrochen, wie sie in einem ORF-Interview im Juli 2016 bestätigte.

Publikationen
 3096 Tage (mit Corinna Milborn und Heike Gronemeier). List, Berlin 2010, ISBN 978-3-471-35040-9; Ullstein, Berlin 2013, ISBN 978-3-548-37507-6.
 10 Jahre Freiheit (mit Heike Gronemeier). List, Berlin 2016, ISBN 978-3-471-35129-1; Ullstein, Berlin 2018, ISBN 978-3-548-37728-5.
 Cyberneider – Diskriminierung im Internet. Dachbuch Verlag, Wien 2019, ISBN 978-3-903263-12-3.
 Stärke zeigen – Bewältigungsstrategien für ein kraftvolles Leben (mit Judith Schneiberg). Dachbuch Verlag, Wien 2022, ISBN 978-3-903263-53-6.

Dokumentationen
 Christoph Feurstein: Natascha Kampusch – Das erste Interview, ORF, Thema (Fernsehsendung), 2006
 Christoph Feurstein: Natascha Kampusch – ihr Leben 10 Jahre nach der Flucht, ORF, Thema (Fernsehsendung) Spezial, 2016
 Florence Hainaut und Myriam Leroy: #dreckshure (französisch: #SalePute). Dokumentarfilm, 59 Min, Belgien, 2021
 Vom Opfer zum plötzlichen Hassobjekt | Der Fall Natascha Kampusch im YouTube-Kanal Der Fall

Literatur
 Johann Rzeszut: Der Tod des Kampusch-Kidnappers: Wahrheitsfindung im Würgegriff. CreateSpace Independent Publishing Platform, 2016, ISBN 978-1-5346-6886-7.
 Guido Grandt, Udo Schulze: Staatsaffäre Natascha Kampusch: streng vertraulich. Verlag Weltenwandel, 2013, ISBN 978-3-9815923-0-6.
 Peter Reichard: Der Entführungsfall Natascha Kampusch: Die ganze beschämende Wahrheit. Riva, 2016, ISBN 978-3-86883-298-3.
 Martin Pelz: Der Fall Natascha Kampusch. Tectum, Marburg 2010, ISBN 978-3-8288-2294-8; 2013 auch als E-Book, ISBN 978-3-8288-5608-0.
 Kathrin Röggla: Die Beteiligten, Theaterstück, 2009.
 Brigitta Sirny-Kampusch: Verzweifelte Jahre, ein Leben ohne Natascha. Aufgezeichnet von Andrea Fehringer und Thomas Köpf, Ueberreuter, Wien 2007, ISBN 978-3-8000-7295-8.
 Walter Pöchhacker: Der Fall Natascha: Wenn Polizisten über Leichen gehen. Detektivagentur Pöchhacker, 2004, ISBN 978-3-200-00235-7.

Weblinks

 Offizielle Webpräsenz von Natascha Kampusch

 Kerstin Hilt: 2. März 1998 – Natascha Kampusch wird entführt WDR ZeitZeichen vom 2. März 2023. (Podcast, verfügbar bis 2. März 2099.)

Einzelnachweise

Entführungsopfer
Autor
Autobiografie
Fernsehmoderator (Österreich)
Talkmaster
Darstellender Künstler (Wien)
Schmuckdesigner
Person (Zweite Republik Österreich)
Österreicher
Geboren 1988
Frau

Natascha Kampusch


Lovelace may refer to:

Peerage
Baron Lovelace
Richard Lovelace, 1st Baron Lovelace (c. 1567–1634), English politician and soldier
John Lovelace, 2nd Baron Lovelace (1616–1670), British peer and Royal servant
John Lovelace, 3rd Baron Lovelace (c. 1640–1693), English Whig politician
John Lovelace, 4th Baron Lovelace (died 1709), Governor of both New York and New Jersey
Earl of Lovelace
William King-Noel, 1st Earl of Lovelace (1805–1893), English noblemen and scientist
Peter King, 5th Earl of Lovelace (1951–2018), British peer

Fictional characters
Lovelace, a character in the film Happy Feet
Robert Lovelace, a character in the novel Clarissa by Samuel Richardson
Simon Lovelace, a character in the Bartimaeus book series by Jonathan Stroud
 The Lovelace Cartel, a drug cartel featured in the Black Lagoon manga series
 Captain Isabel Lovelace, a character in the podcast Wolf 359
 Eva Lovelace, a character in the 1958 film Stage Struck

Other uses
Lovelace (name)
Lovelace (crater), a crater on the far side of the Moon
Lovelace (film), a biopic about the American pornstar Linda Lovelace
Lovelace: A Rock Musical, about the life of Linda Lovelace
BCS Lovelace Medal, British Computer Society award named after Ada Lovelace
Lovelace Respiratory Research Institute, a non-profit biomedical research organization

See also
Loveless (disambiguation)

Lovelace


عقد 360 هو عقد امتد بين 1 يناير 360 و31 ديسمبر 369 بحسب التقويم الميلادي. سبقه عقد 350 ولحقه عقد 370.

أحداث

 زلزال كريت 365 (365)
 زلزال الجليل 363 (363)

مواليد

 فيلوستورغيوس (368)
 ميسروب ماشدوتس (362)

وفيات

 قنسطانطيوس الثاني (361)
 ماريوس فيكتورينوس (364)
 جوفيان (364)
 جورج لاودكية (361)
 يوليان المرتد (363)
 ليبيريوس (366)
 ثيوفيلوس الهندي (364)

كتب

 موسوعة حضارة العالم (2002) لأحمد محمد عوف.

مراجع

روابط خارجية

 تصفح سنة بسنة عقد 360 ابتداءً من

عقد 360


"Master of Puppets", Amerikalı thrash metal grubu Metallica'nın 1986'da yayınladıkları üçüncü albümleri Master of Puppets'a (Kuklaların Efendisi) ismini veren parça.

8 dakika 36 saniyelik uzunluğuyla albümdeki en uzun parçadır. Ride the Lightning albümündeki gibi albüme ismini veren parça ikinci sırada, kısa bir thrash metal parçası olan "Battery"yi takip eder konumdadır. Aynı durum St.Anger albümünde de geçerlidir. Üç buçuğuncu dakikasındaki kompleks enstrümetal bölümle dikkat çeken bir parçadır.

Trivia
 Şarkı, VH1 müzik kanalı tarafından en iyi 3. trash metal şarkısı seçilmiştir. . Mart 2005'te, Q dergisi parçayı En Büyük 100 Gitar Parçası arasında 22. seçmiştir.
 2006 yılında, Thrash Metal grubu Trivium şarkının yorumlamasını (cover) yapmıştır.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Metallica Resmi Sitesi
 / OrionTurk Turkish Local Chapter

Metallica şarkıları
1986 şarkıları
James Hetfield tarafından yazılan şarkılar
Lars Ulrich tarafından yazılan şarkılar
Cliff Burton tarafından yazılan şarkılar
Kirk Hammett tarafından yazılan şarkılar
1980'lerde İngilizce şarkılar

Master of Puppets (şarkı)


La Sabinada fue una revuelta autonomista sucedida en la entonces provincia de Bahía entre el 6 de noviembre de 1837 y el 16 de marzo de 1838 durante el Imperio del Brasil.

Antecedentes

La provincia de Bahía tenía una historia de rebeliones autonomistas, la Conjura bahiana (1798), el asedio de Salvador (1822-1823), la Federación de Guanais (1832) y la Revuelta de los Malê (1835). Por ello la ciudad de Salvador de apenas 65.000 habitantes tenía una guarnición de mil hombres.

Durante el período de la Regencia (1831-1840) se dieron varios conflictos entre los proyectos monárquico centralista y republicano federalista. La guerra de los Farrapos en Río Grande del Sur, la Balaiada en Maranhão y la sublevación liberal en Minas Gerais son ejemplos de aquello. El ambiente conflictivo se daba sobre todo entre las clases medias urbanas, comerciantes, profesionales y militares de origen afrodescendiente contra el fuerte control de los portugueses sobre el comercio y porque ocupaban muchos puestos de importancia de la administración, la política y las fuerzas armadas y la nula posibilidad que tenían los pardos de participar de dichos asuntos.

Estos ánimos eran tan altos en la capital bahiana con la renuncia del regente Diogo Feijó Antonio (1837) por reconocerse incapaz de controlar las revueltas y la interpretación de la Acta adicional cuya discusión duró entre 1837 y 1840.

La sabinada

Estalla la rebelión
En dicho período existía un alto nivel de "anti-lusitanismo" entre la población que respaldaba además la indisciplina entre los militares. La revuelta llamada Sabinada se apoderó de la reacción popular contra él reclutamiento masivo impuesto por el gobierno imperial y estuvo dirigida por el médico y períodista afrobrasileño Francisco Sabino Vieira, en cuyo homenaje fue nombrada la rebelión. La chispa fue encendida por la fuga de Bento Gonçalves da Silva de la prisión de Forte do Mar, actual fuerte San Marcelo.

Conflicto
Durante la noche del 6 al 7 de noviembre Sabino y sus seguidores proclamaron la República de Bahía, aunque esto era provisorio ya que se juró lealtad a Pedro de Alcántara esperando para cuando este cumpliera la mayoría de edad. También destituyeron al gobierno provincial.

El III Cuerpo de Artillería, cuyos oficiales descontentos eran en su mayoría pardos, establecido en el Forte do Mar se alzó también y se apoderó de la fortaleza. Durante la noche el gobierno provincial trató de someter la revuelta, mandó cientos de tropas, todas formadas por negros y mulatos, hasta la plaza de la Merced en Salvador pero estas desertaron y pasaron a engrosar las filas rebeldes las que alcanzaron las 3.520 o 5.000 unidades.

En vista de los acontecimientos el presidente de la provincia, Francisco de Souza Paraíso, y el comandante de las tropas, teniente coronel Luís de França Pinto Garcez, escaparon en un bergantín acorazado anclado en la bahía de Todos los Santos. Aislado, el jefe de la policía, Francisco Gonçalves Martins tomó una barca y se trasladó a Recôncavo buscando la protección del coronel Alexandre Gomes de Argolo Ferrão, señor de Engenho Cajaíba y primer barón de Cajaíba. Al poco tiempo la mayoría de los blancos también abandonaron la ciudad ya que muchos negros y mulatos saquearon las casa de los criollos y lusitanos más ricos.

El ayuntamiento municipal fue ocupado por los rebeldes liderados por Sabino, el político João Carneiro da Silva Rego y los militares José Duarte da Silva y Luiz Antônio Barbosa de Almeida. Se nombró presidente de la naciente república a Inocencio da Rocha Galvao, entonces exiliado en EE. UU., y como vicepresidente a Joao Carneiro Rego. Sabino se nombró a sí mismo Secretario de Gobierno, Daniel Gomes de Freitas se convirtió en Ministro de Guerra y Manoel de Freitas Pedro Guimarães de la Armada.

Tras apoderarse de algunos cuarteles los rebeldes se hicieron dueños absolutos de Salvador pero no encontraron apoyo de la población de las zonas cercanas por lo que su revuelta estuvo siempre encerrada en la ciudad.

Derrota y represión
Al no contar con el apoyo de la clase dominante y de la masa popular local la represión del gobierno imperial fue bastante fácil. La ciudad fue rápidamente bloqueada por la armada al mando del mariscal de campo Alexandre Gomes de Argolo Ferrão y el brigadier Juan Crisóstomo Calado y el 13 de marzo de 1838 4.000 a 5.000 efectivos imperiales entraron en ella. Durante los combates murieron más de mil rebeldes, incluyendo muchos prisioneros ejecutados sumariamente, y apenas 40 soldados del gobierno. Otros 2.000 rebeldes resultaron heridos. Cerca de 1.200 a 1.600 vidas se perdieron durante la rebelión. Otras 3.000 fueron encarceladas, de las que la mitad fue deportada al sur o reclutada en el ejército. Después de su capitulación tres de los líderes rebeldes fueron ejecutados y los otros tres fueron juzgados por un tribunal compuesto por grandes terratenientes que les impusieron castigos tan fuertes que pasó a ser llamado como el Tribunal de la Sangre (portugués: Júri de Sangue). Sabino Vieira terminó sus días en una plantación jacobina en Mato Grosso, otros como Gomes de Freitas, Francisco José da Rocha, João Rios Ferreira y Manoel Gomes Pereira consiguieron escapar y unirse a los Farrapos.

Bibliografía
 Andrews, George Reid (2007). Afro-latinoamérica, 1800-2000. Madrid: Iberoamericana Editorial, ISBN 978-84-8489-309-7.
 Treece, Dave (2000). Exiles, allies, rebels: Brazil's indianist movement, indigenist politics, and the imperial nation-state. Londres: Greenwood Publishing Group, ISBN 0-313-31125-0.
 Chacon, Vamireh (1985). Abreu e Lima, general de Bolívar. Brasilia: Centro Abreu e Lima de Estudios Brasileños, Instituto de Altos Estudios de América Latina, Universidad Simón Bolívar, ISBN 978-9-80237-000-9.

Referencias

Enlaces externos

Sabinada
Movimientos separatistas en Brasil
Historia de Bahía
Conflictos en 1837
Conflictos en 1838
Brasil en 1837
Brasil en 1838

Sabinada


Tuyuğ, Türklerin Divan şiirine kazandırdığı nazım şeklidir.

Yapısı

Maninin Divan edebiyatındaki karşılığı sayılabilir. Klasik Türk Edebiyatında aruzun fâilâtün fâilâtün fâilün kalıbıyla yazılan dört dizelik milli bir nazım biçimidir. Tek dörtlükten oluşur. Kafiyelenişi rubaiyle aynıdır: aaxa. Genellikle lirik tarzda olan ve aaaa şeklinde kafiyelenen tuyuğlara "Musarra Tuyuğ" denir. Manide olduğu gibi, cinaslı uyak kullanılır. Halk şiirinde 11′li kalıpla söylenen mani biçimindeki şiirlere de tuyuğ denir. Aruzun yalnız "fâilâtün - fâilâtün - fâilün" kalıbıyla yazılır.

Rubaide işlenen konular tuyuğda da işlenir. 14. yüzyıl şairi Kadı Burhanettin bu türün kurucusu sayılır. Çağdaşı şair Nesimi ve 15. yüzyıl şairi Ali Şir Nevai bu türde çokça ürün vermişlerdir.

Özellikleri

Divan Edebiyatına Türklerin kazandırdığı bir nazım şeklidir.
Kafiye düzeni aaxa ya da aaaa şeklindedir. (manide de öyle)
Dört dizeden oluşur.
Tuyuğlarda genellikle cinaslı kafiye kullanılır.
Tuyuğda, mani ve rubaide olduğu gibi önemli bir fikir söylenmeye çalışılır. Bu nedenle zor söylenen şiirlerden sayılır.
Mahlassız bir şiirdir.
Kadı Burhaneddin ve Nesimî bu türün ustalarıdır.

Not: Halk Edebiyatındaki maninin karşılığıdır.

Dîlberin işi itâb u nâz olur
Çeşmi cadû, gamzesi gammâz olur
Ey gönül sabret, tahammül kıl ana
Yâre erişmek işi az az olur

                 Kadı Burhaneddin                                                                                :

Rubaide işlenen konular tuyuğda da işlenir. 14. yüzyıl şairi Kadı Burhanettin bu türün kurucusu sayılır. Çağdaşı Nesimi ve 15. yüzyıl şairi Ali Şir Nevai bu türde çokça ürün vermişlerdir.

Kaynakça

Dış kaynaklar

 Pala, İskender (1999 27.bas. 2016), Ansiklopedik Divan Şiiri Sözlüğü, İstanbul:Kapı Yayınları, ISBN 9758950218, Sayfa:390-391
 Dilçin, Cem (1983) Örneklerle Türk Şiir Bilgisi, Ankara:Türk Dil Kurumu Yayınları ISBN 9789751604897
 Muallim Nâci, (haz. M. A. Yekta Saraç), (2004) Edebiyat Terimleri: Istılahât-ı Edebiyye, İstanbul:
 Tural, Sadık Kemal (ed.) (2001, 2003, 2004, 2005, 2006), Türk Dünyası Edebiyat Terimleri ve Kavramları Ansiklopedik Sözlüğü 5 Cilt, Atatürk Kültür Merkezi Yayınları,  ISBN 3990000025722
 Kabaklı, Ahmet (1973) Türk Edebiyatı 3 Cilt, İstanbul:Türkiye Yayınevi
 İpekten, Haluk, (1997, 14.bas.: 2011) Eski Türk Edebiyatı Nazım Şekilleri ve Aruz,   Ankara: Dergah Yayınları ISBN 9759953539

Dış bağlantılar

 Öztoprak, Nihat (2012) "Tuyuğ", Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi. c.41 say. 450-451 Online:
 Kızıltunç, Recai (2008) "Türk Edebiyatında Tuyuğ ve Bazı Problemleri", Atatürk Üniversitesi Türkiyat Araştırmaları Enstitüsü Dergisi Sayı 37; Erzurum:  Sayfa 107-126; Online: TURK EDEBIYATI/ recai_kiziltunc_turk_edebiyati_tuyug.pdf

Bentlerle kurulan Divan nazımı
Şiir
Halk edebiyatı

Tuyuğ


مسرح طلال مداح (أو مسرح المفتاحة سابقاً) هو مبنى مسرحي يقع في وسط مدينة أبها بمنطقة عسير جنوب غرب السعودية. افتُتح سنة 1997م ويتسع لحوالي 3800 شخص. ويعدُّ أكبر مسرح في دول مجلس التعاون.

يقع المسرح في قرية المفتاحة التراثية (مركز الملك فهد الثقافي). تستخدم في المسرح أحدث التقنيات الصوتية والإضاءات، وقد أقيمت عليه العديد من المحاضرات والندوات والاحتفالات والمسرحيات والأمسيات الشعرية. يحتضن المسرح سنويًا حفل جائزة أبها السنوي. وجه وزير الثقافة السعودي في يونيو 2019 بإطلاق اسم الفنان طلال مداح على مسرح المفتاحة.

التسمية
في 4 يونيو 2019 سُمِّي مسرح المفتاحة بمسرح طلال مداح، بتوجيه من وزير الثقافة السعودي بدر بن عبد الله بن فرحان. طلال مداح مغني وملحن وعازف عود سعودي، وهو أحد رواد الأغنية السعودية. وتعد هذه الخطوة تكريماً لمسيرته وإحياء لذكراه، على ذات المسرح الذي توفي فيه في عام 2000 إثر سكتة قلبية، أثناء إحيائه إحدى حفلات ليالي أبها.

حفلات ليالي أبها
تقام حفلات ليالي أبها الغنائية منذ صيف 1998 إلى وقتنا الحاضر. حيث اعتلى خشبة المسرح العديد من الفنانات والفنانين المشهورين مثل طلال مداح،  ومحمد عبده، وأبوبكر سالم، وعبادي الجوهر، وخالد عبد الرحمن، وغيرهم.

انظر أيضا

 جائزة أبها
 مسرح سعودي

مراجع

أبها
مسارح في السعودية
تاريخ أبها الثقافي

مسرح طلال مداح


Aetoxylon, monotipski biljni rod iz porodice vrebinovki, dio reda Malvales. Jedina vrsta je do 40 metara visoko drvo A. sympetalum, koje kao endem raste jedino na otoku Borneo.

Od drveta se dobiva esencijalno ulje jantarne boje, koje se često prodaje pod imenom Agarwood Oil.

Izvori

Vrebinovke

Aetoxylon


Agrilus exageratus é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Obenberger, 1933.

Referências

exageratus

Agrilus exageratus


Kümbetakpınar, Eskişehir ilinin İnönü ilçesine bağlı bir mahalledir.

Coğrafya
Eskişehir il merkezine 37 kilometre, İnönü ilçe merkezine 13 kilometre uzaklıktadır.

Nüfus

İnönü'nün mahalleleri

Kümbetakpınar, İnönü


Fernando Guisini Neto, mais conhecido como Fernando Narigudo ou simplesmente Fernando (Lençóis Paulista, 8 de março de 1954) é um ex-futebolista brasileiro, que atuava como zagueiro.

Carreira

Jogador
Foi formado nas categorias de base do Comercial de Ribeirão Preto., onde foi revelado pelo clube em 1974

Após se destacar pela equipe do interior, Fernando foi contratado pelo Santos em 1975. Estreou em 6 de setembro, na vitória por 2x0 sobre o CSA na Vila Belmiro, pelo Campeonato Brasileiro.

Em 1976 e 1977, foi titular absoluto da zaga santista: Dos 65 jogos disputados pelo Alvinegro em 1976, Fernando atuou em 63; Em 1977, dos 78 jogos do Santos na temporada, o zagueiro participou de 69. Jogou com Pelé no jogo oficial de despedida do Rei em 1977, em amistoso do New York Cosmos contra o Santos.

Fez parte do grupo Campeão Paulista de 1978.

Permaneceu na equipe santista até o fim do ano de 1979. Sua última partida foi um amistoso contra o CE Paysandu-SC, realizado em 16 de dezembro no Estádio Augusto Bauer. Pelo Santos, fez 254 jogos e marcou 2 gols.

Se transferiu para o Londrina, onde foi o capitão da equipe na conquista dos títulos da Taça de Prata de 1980 e do Campeonato Paranaense de 1981.

Após deixar o Londrina, passou por Náutico e Marília.

Foi vice-campeão brasileiro de 1986 com o Guarani, como reserva de Ricardo Rocha.

Depois, passou por Atlético-PR, União São João, Nacional, Grêmio Sãocarlense, Bandeirante, Paraguaçuense e encerrou sua carreira na Matonense, em 1992.

Treinador
Após pendurar a chuteiras, iniciou sua carreira de treinador. Dirigiu diversas equipes do interior de São Paulo, como a própria Matonense, o Taquaritinga, o VOCEM, em 1993 e 2001, entre outros.

Em 1997, foi técnico do Marilia na Copa São Paulo de Juniores.

Em 2004, assinou contrato com o Joseense.

Em 2008, dirigia o Flamengo de Pirajuí, da segunda divisão paulista.

Em 2009, ele foi dirigir o time juniores do Cene na Copa São Paulo.

Voltou a dirigir o Marília em duas Copas São Paulo, em 2011 e 2012. Ainda em 2012, foi técnico do Assisense no Campeonato Paulista da Segunda Divisão sub-20.

Começou 2022 treinando o Sub-20 do Náutico de Roraima no Campeonato Roraimense da categoria. Em maio de 2022, assumiu o time principal na sequência da Série D do Campeonato Brasileiro.

Futebolistas do Brasil
Naturais de Lençóis Paulista
Futebolistas do Comercial Futebol Clube (Ribeirão Preto)
Futebolistas do Santos Futebol Clube
Futebolistas do Londrina Esporte Clube
Futebolistas do Clube Náutico Capibaribe
Futebolistas do Marília Atlético Clube
Futebolistas do Guarani Futebol Clube
Futebolistas do União São João Esporte Clube
Futebolistas do Nacional Atlético Clube (São Paulo)
Futebolistas do Grêmio Esportivo Sãocarlense
Futebolistas do Bandeirante Esporte Clube
Futebolistas do Esporte Clube Paraguaçuense
Futebolistas da Sociedade Esportiva Matonense
Nascidos em 1954

Fernando Narigudo


الخطأ أو أن تكون مخطئاً هو مبدأ في القانون، الأخلاق والعلوم. يرمز الخطأ عادة إلى كون الشيء عديم الصحة، أو انعدام الدقة في محتواه. أن يكون الشخص مخطئاً يعني أنه قام بعمل أو تصرف غير ملائم أو غير صحيح.

الأخلاق
في الأخلاق، يعرف الخطأ على أنه عكس الصحيح. يختلف تحديد الصحيح والخطأ بحسب الثقافات المختلفة، حيث يحدد المجتمع على الغالب معايير تحكم التصرفات الخاطئة وتخضع طريقة التحديد للكثير من العوامل الثقافية والإنسانية وهذا يعتبر جزءاً من دراسة علم الإنسان.

القانون
في القانون، التصرف الخاطئ هو التصرف الذي يؤدي إلى ضرر والذي غالباً ما ينجم عن خرق الحقوق القانونية. ببساطة يكون هو أي شيء معارض للقوانين المعول بها. إذا ما تسبب الخطأ بضرر بسيط جداً فغالباً ما يتم مسامحة المخطئ، وإلا فإنه يتم تطبيق العقوبات في حال الأضرار الملحوظية.

العلوم
يقال عن مبدأ علمي أنه مبدأ خاطئ إذا ما استخدم لإجراء فرضيات لنتائج تجارب لا تنطبق مع الواقع الفيزيائي. قام فولفغانغ باولي بوضع مبدأ «إنه ليس حتى خاطئاً» لوصف المبادئ التي لا يمكن الحكم عليها بالخطأ.

انظر أيضاً
 شر
 شعور بالذنب

مراجع

فلسفة العلوم
قانون جنائي
قانون مدني
قانون
مجموعات مفهرسة
مذاهب ومبادئ قانونية
مصطلحات علمية
مصطلحات فلسفية
مفاهيم أخلاقية

خطأ (قانون)


Memur (), devlet hizmetinde aylıkla çalışan kimse, görevli. Bir işle görevlendirilmiş olan, yükümlü. Arapça emir veya emr kökünden gelmekte olup emredilen, emir altında olan kimse anlamında mastar isimdir.

Türkiye'de memurlar
Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı'nın açıkladığı istatistiklere göre Türkiye'de 2021 yılı itibarıyla 2.658.555 kişi memur olarak görev yapmaktadır.

Memur hukuku
Memur hukuku esas olarak memuru inceleyen bir hukuk disiplinidir. Özel kanunlara sahip kamu personellerini incele de esas çalışma alanı 657 Sayılı Devlet Memurları Kanunudur.

Benzer ve karıştırılan kavramlar

Türkiye'de Devlet Memuru sayılmanın tek ölçütü, 657 sayılı kanuna tabi olmaktır. Bu nedenle bu kanunun kapsamı dışında kalanlar Devlet Memuru değildir, Kamu Personeli veya Kamu Görevlisidir.

 Seçilmiş kişiler Memur değildir. Kamu Görevlisidir. Ör: Belediye Başkanları, Muhtarlar, Milletvekilleri…
 Polisler, İlk ve orta dereceli okul öğretmenleri, lise öğretmenleri, devlet hastanelerindeki doktorlar, valiler, kaymakamlar, hizmetliler (tamamında özel sektör hariç) Devlet Memurudur.

Kaynakça

Kamu personeli
Kamu meslekleri

Memur


Nina Miranda, bürgerlicher Name Nelly María Hunter Fernández, (* 8. November 1925 in La Aguada, Montevideo, Uruguay; † 1. Januar 2012 in Buenos Aires, Argentinien) war eine uruguayische Sängerin.

Leben
Miranda wurde im montevideanischen Barrio La Aguada in der calle José L.Terra geboren und wuchs dort in den ersten neun Lebensjahren auf, bevor sie mit ihren Eltern nach Cerrito de la Victoria zog. Ihren tatsächlichen Namen Nelly María Hunter Fernández änderte sie, entlehnt an eine von der Schauspielerin Libertad Lamarque verkörperte Figur aus dem Film Puerta cerrada, später in ihren Künstlernamen. Bereits im Alter von 15 Jahren trat sie dann unter dem Namen Nina Miranda bei einem Gesangswettbewerb an. Es folgten schon bald Auftritte in Brasilien in Begleitung der Las Golondrinas sowie in den Sendern Radio El Espectador und Radio Centenario.

Miranda nahm im Laufe ihrer kurzen Karriere, in der sie in den 1950er Jahren Erfolge in Uruguay und Argentinien feierte, 68 Titel auf Platte auf. Davon war sie auf 32 gemeinsam mit Donato Racciatti und auf 30 an der Seite von Graciano Gómez und Alberto Córdoba zu hören. Bei weiteren fünf wirkte Juan Cao und bei einer Esteban Martínez mit. Teilweise sang sie dabei im Duo mit Roberto Lister und Víctor Ruiz. Die Plattenaufnahmen erfolgten insbesondere beim Label Odeón. Einer ihrer großen Erfolge war unter anderem ihre Interpretation des Tango Maula. Überdies komponierte sie die Tangos Canción para mi amor (mit Abel Aznar) und No hagas caso de la gente (gemeinsam mit Néstor D'Alessandro). Mit dem Orchester Lucio Demares sang sie zudem 1955 im Radio Belgrano und in der Folge bei Radio Splendid. Bei dieser Gelegenheit lernte sie ihren späteren Ehemann kennen. Ihre Gesangskarriere gab sie sodann, vor die Wahl gestellt "Der Tango oder ich", für ihren Februar 2006 verstorbenen Ehemann, einen einflussreichen Industriellen, auf. Gegenüber der Nachrichtenagentur Télam äußerte sie diesbezüglich später im Interview, dass die Liebe stärker gewesen sei. In Buenos Aires lebend, starb sie am Neujahrstag 2012 im Alter von 86 Jahren an einer unheilbaren Krankheit.

Weblinks

 Falleció en Buenos Aires la cantante uruguaya Nina Miranda (spanisch) auf www.telam.com.ar vom 1. Januar 2012, abgerufen am 4. Mai 2012
 NINA MIRANDA ESTUDIA SU REGRESO A LOS ESCENARIOS TANGUEROS - Parece que vuelve (spanisch) in El País vom 13. März 2004, abgerufen am 4. Mai 2012

Sänger
Uruguayer
Geboren 1925
Gestorben 2012
Frau

Nina Miranda (Sängerin, 1925)


An Epidendrum lancilabium in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Schltr.. An Epidendrum lancilabium in nahilalakip ha genus nga Epidendrum, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Epidendrum

Epidendrum lancilabium


Alba Zoe Gržin (Zagreb, 1. listopada 1996.), hrvatska reprezentativna kajakašica i kanuistica. Članica je Kanu kluba Končar iz Zagreba.

Godine 2017. na svjetskom juniorskom i prvenstvu mlađih seniora osvojila je u disciplini klasični spust C1, brončanu medalju u kategoriji do 23 što je prva hrvatska ženska medalja u povijesti sa svjetskih prvenstava.

Izvori

Hrvatski kajakaši i kanuisti

Alba Zoe Gržin


Ewoks, também conhecido como Star Wars: Ewoks, é uma série de televisão animada com os personagens Ewok introduzidos em Star Wars: Episode VI – Return of the Jedi (1983) e descobertos em Caravan of Courage: An Ewok Adventure (1984) e sua sequência Ewoks: The Battle for Endor (1985). A série foi produzida pela Nelvana, com sede no Canadá, em nome da Lucasfilm e transmitida pela ABC, originalmente com sua série irmã Droids (como parte de The Ewoks and Droids Adventure Hour), e depois sozinha, como The All-New Ewoks.

Premissa
A série centra-se nas aventuras de Wicket W. Warrick e seus amigos na lua da floresta de Endor antes dos eventos do filme original de Star Wars e Caravan of Courage. Ao contrário dos filmes Ewok, os personagens falam inglês em vez de sua língua nativa (embora frases e canções em Ewokês sejam usadas ocasionalmente). Os principais vilões recorrentes são Morag, a Bruxa Tulgah, que tinha um rancor pessoal contra o xamã da tribo, Mestre Logray, e os Duloks, uma espécie rival relacionada aos Ewoks.

O penúltimo episódio, "Battle for the Sunstar", que foi exibido como o final da série, mostra os heróis Ewok deixando a superfície da lua da floresta quando eles vão a bordo de um Imperial Star Destroyer que viajou para seu sistema. Um cientista imperial tenta destruir o Imperador, cuja nave faz uma aparição. O episódio foi observado como formando um vínculo com Return of the Jedi, que apresenta o Império usando Endor como base de operações para a segunda Estrela da Morte.

Referências
Notas:

Citações:

Fontes

Ligações externas

 Um site de fãs informativo
 Um artigo do Star Wars Insider sobre a série
 Uma história de lançamentos de vídeos caseiros de Ewoks

Programas de televisão dos Estados Unidos que estrearam em 1985
Programas de televisão dos Estados Unidos encerrados em 1986
Desenhos animados da década de 1980
Desenhos animados dos Estados Unidos
Programas de televisão do Canadá que estrearam em 1985
Programas de televisão do Canadá encerrados em 1986
Desenhos animados do Canadá
Séries de televisão de ficção científica da década de 1980
Séries de televisão de ficção científica dos Estados Unidos
Programas da American Broadcasting Company
Séries de televisão de aventura espacial
Séries de televisão de fantasia científica
Desenhos animados de Star Wars
Nelvana
Séries de televisão da Lucasfilm
Programas de televisão produzidos pela 20th Television
Séries de televisão de animação baseadas em filmes
Programas de televisão em língua inglesa

Ewoks (série de televisão)


Cette page présente les albums musicaux numéro 1 chaque semaine en 2008 au Billboard 200, le classement officiel des ventes d'albums aux États-Unis établi par le magazine Billboard. Les cinq meilleures ventes annuelles sont également listées.

Classement hebdomadaire

Classement annuel
Les 5 meilleures ventes d'albums de l'année aux États-Unis selon Billboard :

 Alicia Keys - As I Am
 Josh Groban - Noël
 Lil Wayne - Tha Carter III
 Eagles - Long Road Out of Eden
 Taylor Swift - Taylor Swift

Article connexe
 Liste des titres musicaux numéro un aux États-Unis en 2008

Notes et références

Lien externe
Classement des albums sur Billboard.com

États-Unis
2008 aux États-Unis

Liste des albums musicaux numéro un au Billboard 200 en 2008


أوتو بفلانتسل Otto Pflanzl (ولد في 17 أغسطس 1865 في اورفار وهي اليوم ضاحية في مدينة لينتس – ومات في 22 سبتمبر 1943 في زالتسبورغ) هو شاعر وطني نمساوي, كتب الشعر والنثر القصصي الساخر بلهجة مدينة زالتسبورغ.

تم نقده بشدة حين وصف أدولف هتلر في إحدى قصائده قائلا: «زعيمي المحبوب» mei liaba Führer. وقد دفن في مقبرة Petersfriedhof في زالتسبورغ.

مراجع

كتاب وكاتبات ألمان
مواليد 1865
وفيات 1943
وفيات في زالتسبورغ

أوتو بفلانتسل


විමලධර්මසූරිය රජුට දාව කුසුමාසන දේවි බිහිකළ වැඩිමහල් පුුත් කුමරු ය. සෙනරත් රජු විසින් ඌව ප්‍රදේශයේ උප රජෙකු ලෙස පත් කරන ලදී. අඩු වයසෙදී ම මිය ගියේ ය.

කුමාරසිංහ හස්තානේ


La Coupe du Portugal de football 2010-2011 est la  de la Coupe du Portugal de football, considéré comme le deuxième trophée national le plus important derrière le championnat.

La finale est jouée le 22 mai 2011, à l'Estádio Nacional do Jamor, entre le FC Porto et le Vitória Guimarães. Le FC Porto tenant du titre remporte son seizième titre en battant Guimarães 6 à 2.

Finale

Voir aussi
 Championnat du Portugal de football 2010-2011
 Supercoupe du Portugal de football 2011
 Coupe de la Ligue portugaise de football 2010-2011

2010-2011
Portugal
Football au Portugal en 2010
Football au Portugal en 2011

Coupe du Portugal de football 2010-2011


Yonca (Medicago sativa), baklagiller (Fabaceae) familyasından uzun yıllar yaşayan, gerek yeşil ot gerekse kuru ot olarak değerlendirilebilen çok yıllık bir serin mevsim yem bitkisi türü.

Uluslararası terminolojide alfalfa (kelime kökeni Arapça البرسيم veya الحجازي, halk dilinde Şark yoncası veya Kaba yonca şeklinde de anılır.

Yonca çok yıllık otsu bir bitkidir. Boyu 50–80 santimetredir. Derin bir kök sistemi vardır. Uygun koşullarda 8-10 metre derine gider. Etkili kök derinliği 120–180 santimetredir. Bu nedenle, anavatanı olan Orta Doğu bölgesinin şartları ile birebir özelliklere sahip olup, kuraklığa dayanıklıdır. Yonca önemli bir yem bitkisidir. Otlatılmaya da oldukça dayanıklıdır. Bu nedenle meraların ıslahında diğer bitkilerle karışıma giren ve meranın kalitesini arttıran bir bitkidir. Ahır besiciliğinde et ve özellikle süt verimini % 30'lara kadar artıran ve yem bitkileri içerisinde en çok besleyicilik değeri olan yoncada, içerisinde 10 kadar vitamin de vardır. Tetraploid genetik yapıya sahip bir bitkidir.

Genelde hasat edilerek hayvanlara yedirilir, daha ender olarak mera ortamında hayvanlara otlatılır. Köklerinde, diğer hayvan yemlerinde olduğu gibi, bitki bünyesindeki azot değerlerini artıran  rhizobia gibi proteobakteriler bulunmaktadır. Bu bakteriler topraktaki azot miktarı ile sınırlı kalınmaksızın yüksek protein değerli bir besi kaynağı oluştururlar. Bu özellikleri nedeniyle etkin üretiminin bilimsel yöntemlerle geliştirilmesinde önemli ilerlemeler sağlanmış, üretiminde en yüksek verim düzeylerine ulaşılmıştır.

Türkiye'de TÜİK verilerine göre 2004 yılında 320 bin hektar yonca ekilmiş ve 2 milyon 300 bin ton yeşil ot, 2 milyon ton kuru ot elde edilmiştir.

Tarihçe
Türkiye coğrafyası kökenli bir bitki olduğu ve ilk kez Tunç Çağı'nda Orta Asya bozkırlarından temin edilen atları besleme amacıyla bugünkü İran topraklarında tarımsal ortamda yetiştirildiği tahmin edilmektedir. Eski Yunan uygarlığı coğrafyasına Pers İmparatorluğu orduları ile birlikte at yemi olarak giriş yapmıştır. 17. yüzyıldan itibaren Avrupa'da düzenli olarak yetiştirilmeye başlanması Avrupa hayvancılığı açısından önemli bir ileri adım oluşturmuştur. 19. yüzyılda Amerika kıtasının özellikle iki ucunda (ABD ve Şili) geniş ölçekli olarak yetiştirilmeye başlanmıştır. ABD'de özellikle Wisconsin ve Kaliforniya eyaletlerinde yetiştirilmektedir. Kaliforniya'daki üretimin büyük bölümü özel sulama düzenlemesi (California Aqueduct) altyapısına sahip Mojave Çölü'nde yapılmaktadır. Günümüzde dünyanın neredeyse bütün bölgelerinde büyükbaş hayvan yemi olarak üretilmektedir.

Ekolojik özellikleri
Yoncanın en iyi yetiştiği topraklar; tınlı, kumlu-tınlı, kumu çok fazla olmayan ve yeter derecede kireç içeren topraklardır. Taban suyu düşük ve pH'nın 6.5 dan aşağı olmaması gerekir. Yoncanın normal ürün verebilmesi için toprağın fosfor ve potas kapsamı bakımından iyi olması gerekir.

Yetiştirme tekniği

İlkbaharda veya sonbaharda hasat edilebilir. Çok yüksek potas düzeylerine sahip, çoğu kez suni gübre kullanılarak zenginleştirilmiş toprağa ihtiyaç duyar. Üretiminde çoğu kez, toprağı yabancı otlardan arındırmak için bir ön ürün, örneğin yulaf veya arpa, ekilir veya herbisit kullanılır. Herbisitlere dayanıklılık sorunu genetik yapısı değiştirilmiş alfalfanın piyasaya sürülerek ekilmesini gündeme getirmiş olup, bu konunun biyogüvenlik açısından doğurduğu tartışmalar sürmektedir.

Ototoksisite özelliği bulunan ender bitkilerdendir. Bu nedenle mevcut tarhları içinde yeni  tohumları yetişmez. Yeni tohum ekmeden önce zeminin temizlenmesi gerekmektedir.

Toprak hazırlığı
Yoncanın derin köklü bir bitki olması nedeniyle sonbaharda derin işlenmesi gerekir. İlkbaharda ise kültivatör ve diskaro çekildikten sonra tapan geçirilerek iyi bir tohum yatağı hazırlanmalıdır.

Ekim
Nisan ayının ilk yarısında ve toprakta iyi bir tav mevcut iken ekim yapılmalıdır. Ekim elle serpme olarak yapılacak ise 5-5.5 kg/da, mibzerle ekim yapılacak ise 3.5–4 kg dekara tohum kullanılmalıdır. Elle serpme ekimde tohum ince elenmiş kumla 1/1
Kışların çok sert geçmediği bölgelerde sonbahar ekimi en uygun zamandır.

Gübreleme
Yoncaya ekimle birlikte 4 kg N ve 23 kg P2O5 verilmelidir. Yani 15 kg %26'lık Amonyum nitrat veya 20 kg %21'lik Amonyum sülfat ile 50 kg %42-44'lük triple süper fosfat gübresi diskarfo çekilmeden önce toprağa serpme olarak atılır.
Azotlu gübre yalnız ilk yıl verilir. Fosforlu gübre ise her yıl sıra arasına banta verilerek çapa ile toprağa karıştırılmalıdır.

Sulama
Bir yılda 6-8 kez biçim yapılabilmekte ve yıllık su tüketimi sıcak yörelerde 2500 milimetreye kadar varmaktadır. Nisan, Mayıs ve Eylül aylarında 15 gün arayla, Haziran, Temmuz ve Ağustos aylarında ise 10 günde bir sulanmalıdır. Her sulamada toprağın 0–120 cm'si tarla kapasitesine getirilecek şekilde su verilmelidir. Yonca sulamasında dikkat edilecek önemli bir husus her biçimden sonra mutlaka sulanmalıdır. Sulamalar uzun tava veya yağmurlama metoduyla yapılmalıdır.

Bakım
Temiz bir yonca tarlasına sahip olmanın en doğru yolu temiz ve küskütsüz tohum ekmek ve tarlayı ekimden önce yabancı otlardan temizlemektir. İlk yıl yoncanın gelişmesi için gerektikçe çapa yapılmalıdır. Diğer yıllarda ise tarlanın yabancı otlardan temizlenmesine özen gösterilmelidir.

Hastalıkları, zararlıları ve mücadelesi
Yoncanın en önemli hastalık etmeni virüstür. Virüsten sakınmak için en etkili önlem, sertifikalı tohum, daha önceden virüsle bulaşık olmayan toprak ve temiz sulama suyu kullanılmalıdır.
Yoncanın en önemli iki zararlısı yaprak biti (Püseron) ve yonca hortumlu böceğidir. Yoncanın en büyük düşmanı küsküt otudur. Küsküt, ince sarı sülükleri ile yoncanın gövdesini sararak besinini alır, zayıf düşmesine yol açar. Küsküt görüldüğü zaman tohum bağlamadan yonca biraz dipten biçilmeli veya küsküt az ise elle toplanıp yakılmalıdır.

Hasat, harman ve depolanması
Otu için yetiştirilen yoncanın en uygun biçim zamanı %10 çiçeklenme devresidir. Biçim yüksekliği 8–10 cm olmalıdır. Son biçim daha yüksekten yapılmalıdır. Biçimden sonra yoncanın hayvanlarda şişkinlik yapmaması için güneşte 1-2 gün soldurularak verilmesi gerekir.

Yoncanın depolanıp saklanacak ise fazla kurutulmadan ve balyalanarak saklanmalıdır. Yonca fazla kurutulursa hem yaprakların dökülmesi hem de A vitamini kaybına yol açar.
Yonca silajı da yapılabilir. %25-50 çiçeklenme döneminde biçilip depolanmalıdır.

Şifa özellikleri
Kurutulmuş yonca yaprağı, kapsül, toz veya tisan şeklinde standardize edilmiş halde diyet katkı maddesi olarak yaygın surette kullanılmaktadır. Yüksek fiber düzeyi nedeniyle kolesterol düzeyleri üzerinde dengeleyici etki yaptığını, kötü kolesterolü düşürdüğünü gösterir bulgular bilimsel literatürde yer almaktadır. Baklagiller familyasındaki diğer bitkiler gibi protein, vitaminler ve mineraller açısından zengin bir kaynak oluşturan yüksek genel gıda değeri nedeniyle bünyede enerji eksikliğini önleyici, ayrıca içerdiği saponinler nedeniyle kanı ve karaciğeri temizleyici edici özellikleri bulunduğu üzerinde durulmaktadır. Besin değeri yüksek bir besin olduğu için kansızlık çekenlere faydalıdır.

Özellikle ABD ve Avustralya mutfağında salatalarda yeri olan bir bitkidir. Bazı ülkelerde genç yaprakları çiğ olarak tüketilmektedir. Daha olgun yoncanın tüketimi çok yüksek diyet lifi içeriği nedeniyle kısıtlıdır.

Dış bağlantılar

İngilizce:
 Genetik yapısı değiştirilmiş alfalfaya ilişkin soru ve sorunlar
 Wisconsin Üniversitesi Hayvan Yemleri Araştırma Bölümü
 Kaliforniya Üniversitesi Alfalfa Çalışma Grubu
 Gıda bilgileri
  Gıda ve Tarım Örgütü
 Alfalfa (Lucern) hay, cube and pellet supplier

sativa
Yemler
Alfalfa

Yonca


نادي سالمروهر  نادي كرة قدم ألماني يلعب في دوري الدرجة السادسة . تم تأسيس النادي في سنة 1921 .

مراجع

أندية كرة قدم أسست في 1921
أندية كرة قدم في ألمانيا
أندية كرة قدم في راينلاند-بالاتينات
تأسيسات سنة 1921 في ألمانيا
أندية بوندسليغا 2

نادي سالمروهر


Watkins Glen State Park is in the village of Watkins Glen, south of Seneca Lake in Schuyler County in New York's Finger Lakes region. The park's lower part is near the village, while the upper part is open woodland. It was opened to the public in 1863 and was privately run as a tourist resort until 1906, when it was purchased by New York State. Initially known as Watkins Glen State Reservation, the park was first managed by the American Scenic and Historic Preservation Society before being turned over to full state control in 1911. Since 1924, it has been managed by the Finger Lakes Region of the New York State Office of Parks, Recreation and Historic Preservation.

The centerpiece of the  park is a  narrow gorge cut through rock by Glen Creek, a stream that was left hanging when glaciers of the Ice age deepened the Seneca valley, increasing the tributary stream gradient to create rapids and waterfalls wherever there were layers of hard rock. The area's rocks are sedimentary of Devonian age, part of a dissected plateau that was uplifted with little faulting or distortion. They consist mostly of soft shales, with some layers of harder sandstone and limestone.

The park features three trails, open from mid-May to early November, by which one can climb or descend the gorge. The Southern Rim and Indian Trails run along the gorge's wooded rim, while the Gorge Trail is closest to the stream and runs over, under and along the park's 19 waterfalls by way of stone bridges and more than 800 stone steps. The trails connect to the Finger Lakes Trail, an  system of trails within New York state.

Activities and services
The park has comfortable camping sites, as well as picnic tables and pavilions, food, playground, a gift shop, pool, dump stations, showers, recreation programs, tent and trailer sites, fishing, hiking, hunting and cross-country skiing. The entrance fee for a day picnic is $10 per car.  The park is open year-round, but not all facilities are available at all times. It is known for the Gorge trail to be closed between mid October through late May due to winter conditions and ice on the trail while the other trails remain open.

Geology

During the Pleistocene era, a vast area was covered by ice during the maximum extent of glacial ice in the north polar area. The movement of glaciers from the Laurentide and Wisconsin ice sheets shaped the Finger Lakes region. The lakes originated as a series of northward-flowing streams. Around two million years ago the first of many continental glaciers of the Laurentide Ice Sheet moved southward from the Hudson Bay area, initiating the Pleistocene glaciation. These glaciers widened, deepened and accentuated the existing river valleys. Glacial debris, possibly including terminal moraines, left behind by the receding ice acted as dams, allowing lakes to form. Despite the deep erosion of the valleys, the surrounding uplands show little evidence of glaciation, suggesting that the ice was thin, or at least unable to cause much erosion at these higher altitudes. The deep cutting of the valleys by the ice left some tributaries hanging high above the lakes: both Seneca and Cayuga have tributaries hanging as much as  above the valley floors.

One such hanging valley, overlooking the south end of the Seneca Lake valley, evolved into the deep gorge of Watkins Glen. The steep drop of Glen Creek into Seneca Valley created a powerful torrent that eroded the underlying rock, cutting further and further back towards the stream's headwaters. This erosion was not a uniform process: the rock here includes shale, limestone, and sandstone, and these types of rock erode at different rates, leaving behind a staircase of waterfalls, cascades, plunge pools, and potholes. Watkins Glen State Park now encompasses nineteen waterfalls spaced along a trail roughly  long.

See also
 List of New York state parks
 Watkins Glen International

References

External links

New York State Parks: Watkins Glen State Park
Watkins Glen

Glens of the United States
State parks of New York (state)
Campgrounds in New York (state)
Parks in Schuyler County, New York

Watkins Glen State Park


بلدية لاوكاينينا دي لاس تورس , هي بلدية تقع في مقاطعة المرية. جنوب شرق إسبانيا. يبلغ عدد سكانها 664 نسمة.

وصلات خارجية
  (بالإسبانية)

مراجع

أماكن مأهولة في المرية
بلديات المرية

لاوكاينينا دي لاس تورس


الرائد الرسمي للجمهورية التونسية هي الجريدة الرسمية بالبلاد التونسية، وهي أقدم جريدة إذ صدر العدد الأول منها بتاريخ 22 جويلية/تموز 1860.

تاريخها

 كانت هذه الجريدة تسمى في البداية الرائد التونسي ثم أصبحت تسمى الرائد الرسمي التونسي. أما تسميتها الحالية (الرائد الرسمي للجمهورية التونسية) فتعود إلى عام 1957، بعد إعلان النظام الجمهوري.
 في عام 1883 أصبحت لهذه الجريدة نسخة فرنسية، ومنذ عام 1993 أصبحت النسخة المرجعية هي النسخة العربية.
 تصدر جريدة الرائد الرسمي حاليا مرتين أسبوعيا يومي الثلاثاء والجمعة.

مضمونها
باعتبارها جريدة رسمية فإن الرائد الرسمي تتضمن نصوص القوانين والمراسيم والأوامر الرسمية، كما تحتوي على جزء غير رسمي يتضمن الإشهار.

وصلات خارجية
  الاطلاع على الرائد الرسمي للجمهورية التونسية منذ 1956

القانون في تونس
جرائد رسمية
صحف تونسية

الرائد الرسمي للجمهورية التونسية


Addji Keaninkin Marc-Israel Guéhi (Abidjan, 13 de julho de 2000), conhecido simplesmente como Marc Guéhi, é um futebolista profissional inglês que atua como defesa-central. Atualmente joga pelo Crystal Palace, clube da Premier League, e representa a Seleção Inglesa.

Guéhi é um produto da academia do Chelsea, tendo passado duas temporadas emprestado pelos Blues ao Swansea City. Em julho de 2021, assinou pelo Crystal Palace, tornando-se a 3ª contratação mais cara da história do clube. Internacionalmente, representa Inglaterra desde os escalões jovens, tendo sido titular habitual na seleção vencedora do Mundial Sub-17 de 2017.

Infância
Guéhi nasceu em Abidjan, Costa do Marfim. Com 1 ano de idade, mudou-se, com a família, para Londres, Inglaterra. O seu pai era ministro de uma igreja local, o que levou a que a infância de Marc priorizasse a religião e educação face ao futebol. Com 6 anos, Guéhi começou a jogar na formação do Cray Wanderers, onde foi treinado por um olheiro do Chelsea, clube da Premier League. Dois anos depois, o jovem juntou-se à formação dos Blues, onde foi progredindo ao longo das equipas juvenis.

Carreira

Chelsea
Guéhi jogou regularmente pela equipa Sub-18 do Chelsea que venceu 3 troféus em 2017. Em setembro de 2017, assinou o seu primeiro contrato profissional com o Chelsea, com duração de 3 anos. Na época seguinte, Marc ajudou os Sub-18 a vencer 4 troféus e a atingir a final da Youth League.

A 12 de maio de 2019, Guéhi foi pela primeira vez convocado para um jogo do Chelsea na Premier League, mas não saiu do banco num empate por 0–0 em casa do Leicester City. Na temporada 2019–20, Marc voltou a ser suplente não utilizado noutras três ocasiões. A 17 de setembro, foi pela primeira vez convocado para uma partida da Liga dos Campeões, mas voltou a não sair do banco numa derrota por 1–0 frente ao Valencia. Na semana seguinte, Guéhi fez a sua estreia profissional, numa vitória por 7–1 sobre o Grimsby Town, na 3ª ronda da EFL Cup. O seu segundo (e último) jogo pelo Chelsea decorreu a 30 de outubro, numa derrota por 2–1 frente ao Manchester United, na ronda seguinte da competição.

Swansea City
A 10 de janeiro de 2020, Guéhi foi emprestado ao Swansea City, do Championship, para a 2ª metade da temporada 2019–20. Os Swans eram comandados por Steve Cooper, que tinha treinado Marc na Seleção Sub-17 de Inglaterra que vencera o Mundial Sub-17 de 2017. Após dois jogos como suplente não utilizado, o jovem fez a sua estreia pelo Swansea a 25 de janeiro, numa derrota por 2–0 para o Stoke City. Guéhi manteve a titularidade nos 4 jogos seguintes, mas foi alvo de críticas devido ao facto de a equipa não ter vencido nenhuma das 5 em que jogara. Cooper defendeu Marc, referindo que "é difícil para os jovens jogadores causarem um impacto instantâneo".

Posteriormente a uma pausa de 3 meses devido à pandemia de COVID-19, Guéhi, após dois jogos no banco, regressou aos relvados como substituto nos últimos minutos de um empate por 1–1 contra o Millwall. A 5 de julho, Marc fez a sua primeira partida a titular em 5 meses, numa vitória por 2–1 sobre o Sheffield Wednesday. O jovem foi titular nos últimos 5 jogos do Swansea no Championship, ajudando o clube a garantir a 6ª posição na tabela, classificando-se para os play-offs de promoção. Guéhi jogou em ambas as mãos da semifinal, onde os Swans foram derrotados por 3–2 (resultado agregado) pelo Brentford.

A 26 de agosto de 2020, Guéhi voltou a ser emprestado ao Swansea para a temporada 2020–21. Tornou-se uma das figuras principais da equipa, sendo o 5º jogador dos Swans com mais minutos ao longo da época. Marc integrou uma defesa que não sofreu golos nos seus primeiros 3 jogos, contra Preston North End, Birmingham City e Wycombe Wanderers; e totalizou 17 jogos sem sofrer golos no Championship, ajudando o Swansea a terminar em 4º lugar. Guéhi jogou todos os minutos do play-off, com os Swans a vencer o Barnsley por 2–1 (resultado agregado) nas semifinais, antes de serem derrotados por 2–0 na final, pelo Brentford.

Crystal Palace
A 18 de julho de 2021, Guéhi assinou um contrato de 5 anos com o Crystal Palace, que pagou 18 milhões de libras ao Chelsea pelo defesa-central, tornando-se a 3ª contratação mais cara da história dos Eagles, atrás de Christian Benteke e Mamadou Sakho. O Chelsea manteve uma percentagem dos direitos do jogador, para além de manter direito de preferência caso decidisse recontratar Marc no futuro.

Carreira Internacional
Guéhi foi capitão da Seleção Sub-17 Inglesa no Euro Sub-17 de 2017, disputado em maio de 2017. Participou em todas as partidas da competição, marcando no jogo de abertura, numa vitória por 3–1 sobre a Noruega. Inglaterra chegou à final, onde foi derrotada nas grandes penalidades pela Espanha. Em outubro, Guéhi foi convocado para o Mundial Sub-17 de 2017. A 28 de outubro, marcou o 4º golo inglês na final, numa vitória por 5–2 sobre Espanha, ajudando os jovens ingleses a sagrarem-se campeões mundiais.

Em outubro de 2018, Guéhi foi convocado pela Seleção Sub-19 Inglesa, marcando num amigável contra Portugal. Posteriormente, marcou em jogos de qualificação para o Euro Sub-19 de 2019 contra Chéquia e Dinamarca.

Em agosto de 2019, Guéhi foi pela primeira vez incluído na convocatória da Seleção Sub-21 Inglesa. A 6 de setembro de 2021, o selecionador Lee Carsley anunciou Guéhi como novo capitão dos Sub-21.

Em março de 2022, Guéhi foi pela primeira vez convocado por Gareth Southgate para a Seleção principal de Inglaterra, para amigáveis contra Suíça e Costa do Marfim. A 26 de março, Marc fez a sua estreia internacional sénior em Wembley, frente aos suíços.

Estatísticas de Carreira

Clube

Internacional

Títulos
Inglaterra Sub-17

 Mundial Sub-17: 2017
 Vice-campeão do Euro Sub-17: 2017

Individual

 Equipa do Torneio do Euro Sub-17: 2017

Pessoas vivas
Nascidos em 2000
Naturais de Abidjã
Futebolistas da Inglaterra
Futebolistas do Chelsea F.C.
Futebolistas do Swansea City A.F.C.
Futebolistas do Crystal Palace F.C.
Jogadores da Seleção Inglesa de Futebol

Marc Guéhi


أليي (بالفرنسية: Allier) هو إقليم فرنسي يقع في منطقة أوفرن-رون ألب في فرنسا، ومركز محافظته هو مدينة مولان. أعطاه كل من المعهد الوطني للإحصاء والدراسات الاقتصادية ومؤسسة لا بوست كود الترقيم البريدي 03.

التسمية
يأتي اسم الإقليم من أحد الأنهار التي تعبره وهو نهر الأليي.
باللغة القسطانية يسمى الألييه بعبارة ألار  (Alèir) وباللاتينية بعبارة إلافار  (Elaver).

تسمية السكان
لا توجد تسمية رسمية تقليدية للسكان في هذا الإقليم. ولكن يوجد عدة أسماء يتم تداولها ويكنى بها القاطنون في الأليي وهم:
 ألييران (Alliérins)، إلافيران (Elavérins)، بوربوناز أو بوربونيون (Bourbonnais)... أو بطريقة أسهل سكان الأليي.

التاريخ
تم تعمير هذه المنطقة منذ القرن العاشر أين سكنها السيد أيمار دو بوربون. وفي 1327، الملك شارل الرابع ينشأ في هذه المنطقة دوقية بوربون. وفي 1531، الملك فرانسوا الأول يضم دوقية بوربون إلى المجال الملكي الفرنسي. ثم في 1790، وبعد الثورة الفرنسية، تم تأسيس إقليم الأليي الموجود إلى الآن، وكان ذلك بالضبط في 4 مارس 1970.
في 1940 وفي بداية الحرب العالمية الثانية، وبعد احتلال فرنسا من قبل ألمانيا، أسس الماريشال فيليب بيتان أنذاك نظام فرنسا الفيشية في مدينة فيشي الواقعة في الإقليم، والتي أصبحت عاصمة لفرنسا حتى سنة 1944.

الجغرافيا
يتكون إقليم الأليي أساسا من أراضي مقاطعة بوربونيي القديمة. يقع الإقليم في منطقة أوفرن. إقليم الأليي محاط من أقاليم عديدة وهي الشار، نيافر، سون ولوار، اللوار، بوي دي دوم، كروز.
المدن الرئيسية: مولان (مركز المحافظة)، مونليصون، فيشي، غانا، سان بورسان سور سيول، إزور، بوربون لارشامبو، نيري ليه بان، كومونتري، كوسيه، سانت يور، لاباليس.
يحتوي الإقليم أيضا على ثلاث مدن بها حمامات المياه الإستشفائية وهم فيشي، بوربون لارشامبو، نيري ليه بان.
تبلغ مساحة الأليي 787 737 هكتار أو 340 7 كم مربع أي ما يوازي 1.3% من المساحة الجملية لفرنسا.
يحتوي إقليم الأليي على عدة أنهار: الأليي، اللوار، الشار، باسبر، سيول.

المناخ
يقع إقليم الأليي في وسط فرنسا لذا يعتبر ملتقى عدة مناخات. لانفتاحها عن الجهة الأطلسية، يعتبر مناخ الإقليم ناعم ورطب، تغلب عليه رياح الغرب التي تختلف قوتها حسب ارتفاع الأرض التي تترواح بين 300 و1200 متر.
بالنسبة للأمطار: مونلصون (694 مم)، مولان (763 مم)، فيشي (778 مم)، لاباليس (791 مم).
يوجد محطة جوية في مدينة فيشي.

السكان

سنة 1997، قدر عدد سكان الأليي 100 357 ساكن أي 50 ساكن في الكيلومتر المربع. يمكن تسمية سكان هذا الإقليم ألييران أو إلافيران. منذ الثمانينات يعاني الإقليم من نمو عدد الشيوخ.
في سنة 2009، بلغ عدد السكان 309 343 ساكن.
يحتوي الأليي ثلاث مدن رئيسية كبيرة: فيشي، مولان، مونليصون.
توجد نسبة ليست بالقليلة من المهاجرين خاصة من بلدان المغرب العربي (الجزائر، تونس، المغرب) إضافة إلي العديد من الجنسيات الأوروبية الأخرى.

السياسة والإدارة
في 27 أغسطس 2012 تم تعيين بنوا بروكار كمحافظ على الإقليم.
يمثل الإقليم عضوين في مجلس الشيوخ الفرنسي وهما:
 جيرارد ديريو: منذ 1998 (ولايتين في 1998 و2008) عن الاتحاد من أجل حركة شعبية.
 ميرايل شورش: منذ 2008 عن الحزب الشيوعي الفرنسي.
بينما يملك الإقليم ثلاثة نواب في الجمعية الوطنية الفرنسية وهم:
 غي شامبوفور: منذ 2007 (ولايتين 2007 و2012) عن الحزب الاشتراكي.
 برنار ليسترلان: منذ 2007 (ولايتين 2007 و2012) عن الحزب الاشتراكي.
 جيرار شاراس: منذ 1997 (أربع ولايات 1997 و2002 و2007 و2012) عن حزب اليسار الراديكالي.
يتكون مجلس أليي العام من 35 مستشار عام ويترأسه اليساري جون بول دوفرانيي ويتكون من:
 الأغلبية من اليسار: 18 مستشار.
 الأقلية من اليمين: 17 مستشار.
يتكون الأليي من 320 بلدية.

الاقتصاد والسياحة
الصناعات الأكثر انتشارا في الإقليم هي الصناعات الغذائية وكذلك السياحة وخاصة السياحة الاستشفائية وأيضا المنتوجات الإستشفائية والطبية.
تعتبر مدينة فيشي محطة دولية إستشفائية طبية بعشرات الأنواع من المياه.
يوجد في الإقليم أكثر من 500 قصر وكذلك عشرات الكنائس ذات العمارة الرومانسكية. وفيه أيضا المنتجع الترفيهي لو بال.
المدن الثلاثة الكبيرة هي مونليصون، مولان، وفيشي.
يوجد في مدينة فيشي مركز دولي لتعليم اللغات العالمية وخاصة اللغة الفرنسية واسمه كافيلام وتأتيه البعثات من عشرات الدول في العالم.
تنتج مدينة فيشي الماركة العالمية فيشي للكريمات والعطور والأدوية الطبية والتابعة للشركة الأم لوريال. وكذلك نفس المدينة تنتج حلوى فيشي التابعة لشركة كرافت.
وتنتج مياه فيشي سيليستان المغازية وتصدر في أوروبا.
من مصادر السياحة أيضا مهرجان فيشي للسكرابل الفرنسي الذي ينضم كل سنة في شهر مايو.

الثقافة

اللهجات المحلية
إلى جانب اللغة الفرنسية يتحدث في الإقليم عدة لهجات محلية مثل القسطانية وبوربوناز.

معرض صور

مقالات ذات صلة
 أقاليم فرنسا.
 أليي (نهر).
 مجلس أليي العام (مجلس عام).

روابط خارجية
 الموقع الرسمي لمجلس أليي العام.

مراجع

أقاليم أوفيرني-رون ألب
أوفرن
تأسيسات سنة 1790 في فرنسا
جبال الكتلة الوسطى
دول وأقاليم أسست في 1790

أليي (إقليم فرنسي)


Ray Washington Traylor Jr. (May 2, 1963 – September 22, 2004) was an American professional wrestler best known for his appearances with the World Wrestling Federation (WWF) under the ring name Big Boss Man, as well as for his appearances with World Championship Wrestling (WCW) as the Boss, the Man, the Guardian Angel, and Big Bubba Rogers. During his appearances with the WWF, Big Boss Man held the WWF World Tag Team Championship once and the WWF Hardcore Championship four times.

On March 7, 2016, Traylor was confirmed to be inducted into the WWE Hall of Fame Class of 2016. He was inducted in the WWE Hall of Fame 2016 by Slick, and the award was accepted by his wife Angela and his daughters Lacy and Megan.

Professional wrestling career

Jim Crockett Promotions (1985–1987)
A former corrections officer in Cobb County, Georgia, Traylor debuted in 1985. He then began working as a jobber for Jim Crockett Promotions, under his real name. During this time, he faced the likes of Tully Blanchard, The Barbarian, Ivan Koloff, The Midnight Express, The Road Warriors, and Wahoo McDaniel. Seeing his potential, head booker Dusty Rhodes pulled Traylor from TV for 12 weeks, in order to repackage him as "Big Bubba Rogers" with Traylor debuting as Rogers on the May 31 edition of WorldWide. As Big Bubba, Traylor was a silent bodyguard for Jim Cornette, who, along with the Midnight Express, was feuding with the James Boys (Dusty Rhodes and Magnum T. A., under masks). He got a solid push as a seemingly unstoppable heel and feuded with Rhodes (the top face at the time) in a series of Bunkhouse Stampede matches in 1986. He and Rhodes were tied for wins in this series, leading to a tiebreaking cage match, which Rhodes won on February 27. Traylor also defeated Ron Garvin in a Louisville Street Fight at Starrcade 1986.

Universal Wrestling Federation (1987)
In 1987, Traylor joined the Universal Wrestling Federation (UWF) after it was purchased by Jim Crockett. On April 19, Traylor challenged and won the UWF Heavyweight Championship from One Man Gang, who was leaving the UWF for the World Wrestling Federation. Following his title win, he aligned himself with General Skandor Akbar and his Devastation Inc. stable. Traylor would hold the championship for nearly 3 months defending it against Steve Cox, Barry Windham, and Michael Hayes before losing the title to "Dr. Death" Steve Williams on July 11, 1987, in Oklahoma City during the Great American Bash 1987 tour.

In the second WarGames match on July 30, 1987, The Road Warriors, Nikita Koloff, Dusty Rhodes, and Paul Ellering defeated The Four Horsemen and Traylor as The War Machine at 19:38 when Road Warrior Animal forced the War Machine to submit by gouging his eyes with a spiked armband.

After losing the heavyweight championship, Traylor began pursuing the UWF Tag Team Championship which were held by The Lightning Express as he teamed with The Angel of Death, The Terminator, and Black Bart but was never able to win the titles.

World Wrestling Federation (1988–1993)

Twin Towers (1988–1990)

In June 1988, Traylor joined the WWF as "Big Boss Man", a character inspired by his previous career as a corrections officer. Wrestling as a heel and managed by Slick, Boss Man's post-match routine often included handcuffing his defeated opponents to the ring ropes and beating them with a nightstick or ball and chain.

After defeating Koko B. Ware at the inaugural SummerSlam, Boss Man began his first major WWF angle by attacking Hulk Hogan on "The Brother Love Show". During this feud, he also challenged Randy Savage for the WWF Championship, and formed a team with Akeem (formerly billed as One Man Gang, his UWF opponent) to form The Twin Towers. They feuded with Hogan and Savage (who had formed The Mega Powers), and were a key part in the top storyline of Savage turning on Hogan, leading to the WrestleMania V main event; in the later part of a tag match between the four on The Main Event II, Hogan abandoned Savage to attend to the hurt Miss Elizabeth and went backstage. After being double-teamed for a while, Savage eventually rallied until Hogan returned to the match. After Savage tagged Hogan in, he slapped Hogan and left him to defeat The Twin Towers on his own, which led to The Mega Powers' demise as Savage beat Hulk in the backstage medical room where fellow wrestlers, managers and staff had to break them up.

At WrestleMania V, The Twin Towers defeated The Rockers (Shawn Michaels and Marty Jannetty) and then, for most of spring and early summer 1989, feuded with Demolition (Ax and Smash) over the Tag Team Championship. Meanwhile, Boss Man concluded his feud with Hogan in a series of Steel Cage matches; one of the most memorable aired on the May 27 Saturday Night's Main Event XXI, with Hogan's WWF Championship on the line. During the match, Hogan superplexed Boss Man off the top of the cage.

Face turn and various feuds (1990–1993)

The Big Boss Man turned face on the February 24, 1990, episode of Superstars, when Ted DiBiase had paid Slick to have Boss Man retrieve the Million Dollar Championship belt from Jake Roberts, who had stolen it. Boss Man retrieved a bag containing both the belt and Roberts' pet python, Damien. On The Brother Love Show, he refused to accept DiBiase's money for the bag, and returned it to Roberts.

As a face, Boss Man adopted a new entrance theme called "Hard Times" that was performed by the lead singer of Survivor, Jimi Jamison. Boss Man then feuded with former partner Akeem, defeating him in less than two minutes at WrestleMania VI. As part of his face turn, he later stopped handcuffing and beating jobbers after matches. He made peace with Hogan, appearing in his corner in his match against Earthquake at Summerslam 1990, and teaming with him at the 1990 Survivor Series, along with "Hacksaw" Jim Duggan and Tugboat, to defeat Earthquake's team.

In the fall of 1990, Boss Man began feuding with Bobby Heenan and Heenan Family after Heenan continually insulted Boss Man's mother. He won a series of matches against Heenan Family members in 1991, including The Barbarian at the Royal Rumble and Mr. Perfect (via disqualification) at WrestleMania VII in an Intercontinental Championship match, which featured the return of André the Giant. At SummerSlam, he defeated The Mountie, who he feuded with to see who the real officer of the WWF was in a Jailhouse Match, a match in which the loser must spend a night in jail; this was the only such match ever held by the promotion.

In 1992, Boss Man began feuding with Nailz, an ex-convict character who, in a series of promos aired before his debut, claimed Boss Man had been his abusive Officer in prison, and warned he was seeking revenge. On the May 30 episode of WWF Superstars, Nailz – clad in an orange prison jumpsuit – ran into the ring and attacked Boss Man, handcuffing him to the top rope and repeatedly choking and beating him with the nightstick. Boss Man took time off TV to sell his (kayfabe) injuries, eventually returning and having a series of matches with Nailz in the latter half of 1992. The feud culminated at Survivor Series, when Boss Man defeated Nailz in a Nightstick on a Pole match. The Big Boss Man's last pay-per-view match came at the 1993 Royal Rumble, where he suffered his first clean loss on a pay-per-view to Bam Bam Bigelow.

He left the WWF shortly after a house show in Gatineau, Quebec, on March 14, 1993. During the next few months he made appearances in the USWA and SMW. On December 4, 1993, he made a one-time return to the WWF as a special guest referee to officiate the main event of a house show in Anaheim, CA between Bret Hart and Jeff Jarrett. Boss Man was expected to rejoin to the WWF but elected to sign with WCW instead.

World Championship Wrestling (1993–1998)

Early years (1993–1995)
Traylor returned to the United States to debut for World Championship Wrestling (WCW), as "The Boss", on the December 18, 1993, episode of WCW Saturday Night, pinning the International World Champion, Rick Rude, in a non-title match. A face, he received a title match against Rude at Starrcade '93: 10th Anniversary, but lost. In light of legal complaints from the WWF regarding the similarity of "The Boss" to "Big Boss Man", Traylor was renamed "The Guardian Angel", and wore similar attire to those in the organization he was named after. In early 1995, he turned heel, and became again known as "Big Bubba Rogers". He defeated Sting at Uncensored in 1995.

Dungeon of Doom and feud with nWo (1996–1998)
In 1996, Rogers joined the Dungeon of Doom, and feuded with former Dungeon of Doom member John Tenta, along with newcomer Glacier. By the end of the year, he had turned on the Dungeon of Doom and joined the nWo. His stay in the nWo was brief, with Traylor knocked out by an unknown assailant at the start of the February 17, 1997, edition of Nitro, with Traylor later explaining Eric Bischoff fired him from the nWo while he was temporarily paralyzed. Traylor returned on September 1, now using his real name and vowing to rip Bischoff's head off, feuding with the nWo. He formed an alliance with The Steiner Brothers, who also sought Ted DiBiase as their manager. The union abruptly ended when Scott Steiner turned on them to join the nWo in February 1998. After losing his final WCW match to Bill Goldberg on the March 30 episode of Nitro, he was sent home and the company let his contract expire.

Return to WWF/E (1998–2003)

Hardcore and Tag Team Champion (1998–1999)

Traylor rejoined the WWF shortly after his WCW release and once again became "Big Boss Man". On October 12, 1998, he returned to television with a new look, abandoning his blue police shirt for an all-black SWAT-style uniform, including a tactical vest and gloves. He served as Vince McMahon's bodyguard during his feud with Stone Cold Steve Austin and his later feud with D-Generation X (DX), briefly wearing a mask before his identity was revealed.

Boss Man was one of the first members of McMahon's heel stable, The Corporation, and served as a bodyguard for other members, such as Vince's son Shane. While in The Corporation, Boss Man won the Tag Team Championship with Ken Shamrock and won the Hardcore Championship four times overall. On the November 30, 1998, episode of Raw is War, Boss Man defeated Mankind to win the WWF Hardcore Championship. A few weeks later, Boss Man and Shamrock were initially defeated by the Tag Team Champions the New Age Outlaws at the December 1998 pay-per-view Rock Bottom: In Your House; however, on the following day's Raw is War broadcast, Boss Man and Shamrock defeated the New Age Outlaws in a rematch to win the Tag Team titles. As a result, Boss Man was the holder of two championships in WWF, although Boss Man lost the Hardcore title to New Age Outlaws member Road Dogg nearly two weeks later. Boss Man entered the 1999 Royal Rumble match as the 22nd entrant, and he eliminated both X-Pac and D'Lo Brown before being eliminated by Stone Cold Steve Austin. At the same Royal Rumble event, Boss Man defeated New Age Outlaws member Road Dogg in a non-title match while Boss Man's partner Shamrock defeated the other New Age Outlaws member Billy Gunn in a separate singles match. Boss Man and Shamrock eventually lost the Tag Team titles to the team of Owen Hart and Jeff Jarrett on the January 25, 1999, episode of Raw is War. At WrestleMania XV, Boss Man and The Undertaker faced each other in a Hell in a Cell match, which The Undertaker won. After the match, The Undertaker hanged him from the roof of the cage (an illusion made possible by a full-body safety harness concealed under Boss Man's outfit). While a video package of the WrestleMania Rage Party was then shown, Boss Man had to be safely taken down onto a stretcher so that he could get to a hospital just fine with minor injuries.

In the WWF's hardcore division, Boss Man's major feud was with Al Snow, a feud that eventually involved Snow's pet chihuahua, Pepper. Boss Man had first won the WWF Hardcore Championship from Snow at the July Fully Loaded pay-per-view. One month later at SummerSlam, the two had a Falls Count Anywhere match that spilled into the backstage area, the street and, finally, into a nearby bar. Just prior to the match, Snow had set Pepper's pet carrier near the entrance way; minutes into the match, Boss Man picked it up, taunted Pepper, struck Snow with the carrier, and carelessly tossed it behind him. Commentator Jim Ross then immediately apologized to viewers for the act, and stated that Pepper had been removed from the box before the match. Snow ended up as the winner of the match, thus regaining the WWF Hardcore title.

Snow's reign was short-lived as Boss Man regained the Hardcore title on the subsequent episode of SmackDown!. Two weeks later, Boss Man kidnapped and ransomed Pepper, arranging a meeting in which he fed Snow a meat dish supposedly made from Pepper's remains. On the same night, Boss Man lost the WWF Hardcore title to the returning British Bulldog, in which Bulldog then gifted the title to Snow. Boss Man and Snow settled their feud in a Kennel from Hell match at Unforgiven, in which a blue solid steel cage surrounded the ring itself and also the ringside was surrounded by a chain-link fenced "cell". The object of the match was to escape from the cage and the cell while avoiding "attack dogs" (which turned out to be disappointingly docile) positioned outside the ring. Snow won the match and retained the Hardcore title. Boss Man would later win back the Hardcore title in a triple threat match involving Snow and the Big Show nearly two weeks later. Boss Man held the championship for slightly over three months, although he only defended it sparingly, which included the likes of Al Snow, Faarooq, Kane, and The Godfather.

While as Hardcore Champion, Boss Man feuded with the Big Show over the WWF Championship; during the feud, Boss Man showed up at Big Show's father's funeral, made some disrespectful remarks, then chained the casket to the back of his car and drove off. The Big Show attempted to save the coffin by jumping on it, riding it for a few yards before losing his grip and tumbling off. Boss Man became the #1 contender for the WWF Championship by defeating The Rock on the November 15, 1999, episode of Raw is War. At Armageddon, The Big Show defeated him to retain the title. On the following episode of Raw is War, The Big Show defeated Boss Man and Prince Albert in a handicap match to retain his title, marking the end of the feud.

Various tag teams and departure (1999–2003)

On the December 30, 1999, episode of SmackDown!, Boss Man and Prince Albert defeated Test in a handicap match as part of the McMahon-Helmsley Regime's vendetta against Test. The alliance between Boss Man and Prince Albert ended on the January 13, 2000, episode of SmackDown! after they lost to the Hardy Boyz. Over the following weeks, Boss Man feuded with both Prince Albert and Test, with Test winning the WWF Hardcore Championship from Boss Man on the January 17, 2000, episode of Raw is War. Boss Man entered the 2000 Royal Rumble match, where he eliminated Rikishi, Chyna and Faarooq, before being eliminated by The Rock. On the March 19 episode of Sunday Night Heat, he introduced Bull Buchanan as his protégé. They teamed to defeat The Godfather and D'Lo Brown at WrestleMania 2000, and the Acolytes Protection Agency the next month at Backlash. On the June 5 Raw is War, after losing to The Hardy Boyz and subsequently arguing, Boss Man knocked Buchanan out with his nightstick when his back was turned and the team split up.

In the summer of 2000, Boss Man disappeared from the WWF's primary television shows, wrestling mainly on Jakked and Heat, where he had a minor feud with Crash Holly until suffering a legit injury in April 2001, keeping him out of The Invasion storyline, which featured invading WCW and ECW wrestlers, for much of the year. When he returned on the December 20, 2001, of SmackDown!, he formed a team with Booker T, after Vince McMahon ordered him to be Booker T's enforcer. On the December 27 episode of SmackDown!, Boss Man and Booker T defeated Stone Cold Steve Austin in a handicap match. On the January 7, 2002, episode of Raw, Boss Man and Booker T were defeated by Austin and The Rock. On the January 17 episode of SmackDown!, Boss Man lost to Diamond Dallas Page. At the Royal Rumble, Boss Man competed in the Royal Rumble match where he was eliminated by Rikishi. The team quietly split in late January 2002, and Boss Man returned to Jakked/Metal and Heat. In April, he formed a short-lived tag team with Mr. Perfect after both were drafted to the Raw brand. On the April 1 episode of Raw, Boss Man and Mr. Perfect lost to The Hardy Boyz. On the May 26 episode of Heat, he lost his final WWE match to Tommy Dreamer. Once again, he was taken off the main roster after an injury from a motorcycle accident.

Traylor was assigned to train developmental wrestlers in Ohio Valley Wrestling. He wrestled one match for OVW when he teamed with John Cena, and Charlie Haas defeating Lance Cade, René Duprée and Sean O'Haire on November 6, 2002. He was released from WWE in 2003.

International Wrestling Association of Japan (2004)
Traylor's final matches were in the International Wrestling Association of Japan, where he competed in a tournament for the vacant IWA World Heavyweight Championship. He made it to the final by defeating Freddie Krueger before losing to Jim Duggan.

Personal life
Traylor had two daughters, Lacy Abilene Traylor and Megan Chyanne Traylor, and was married to Angela, his childhood sweetheart.

Traylor suffered a motorcycle accident on his Harley-Davidson in May 2002 after he hit a deer, and was badly injured. He spent a year recovering from his injuries, and he was badly affected by close friend Curt Hennig's death in 2003.

In July 2004, Traylor unsuccessfully ran for Commission chairman for Paulding County, Georgia. He was the owner of a Dallas, Georgia, storage company called RWT Enterprises.

Death and legacy

Traylor died of a heart attack on September 22, 2004, at his home in Dallas, Georgia. According to The Wrestling Observer, Traylor and his family were visiting with his sister at his home, and while his two daughters went upstairs to play, his wife Angela briefly left the room at about 10:00p.m., and returned to find him dead on the sofa. He was 41 years old. Traylor was posthumously inducted into the WWE Hall of Fame in 2016, with his wife and daughters accepting the award on his behalf.

Big Boss Man appears in video games including WWF Superstars, WWF WrestleMania Challenge, WWF WrestleFest, WWF Rage in the Cage, WWF Attitude, WWF WrestleMania 2000, WWF SmackDown!, WWF SmackDown! 2: Know Your Role and WWF No Mercy. He further appears posthumously in WWE Legends of WrestleMania, WWE All Stars, WWE '13, WWE 2K16 (as DLC), WWE 2K17 (including his 1999 appearance as DLC), WWE 2K18, WWE 2K19, WWE 2K20, WWE 2K22, and WWE 2K23 .

Championships and accomplishments
Pro Wrestling Illustrated
Ranked #23 of the top 500 singles wrestlers in the PWI 500 in 1992
PWI ranked him #138 of the top 500 singles wrestlers in the "PWI Years" in 2003
Universal Wrestling Federation
UWF Heavyweight Championship (1 time)
World Wrestling Federation/WWE
WWF Hardcore Championship (4 times)
WWF Tag Team Championship (1 time) – with Ken Shamrock
WWE Hall of Fame (Class of 2016)
Wrestling Observer Newsletter
Most Improved (1987)
 Best Gimmick (1996) – nWo
 Feud of the Year (1996) New World Order vs. World Championship Wrestling
Worst Feud of the Year (1996) vs. John Tenta
Worst Feud of the Year (1999) vs. The Big Show
Worst Worked Match of the Year (1999) vs. Al Snow at Unforgiven

See also
List of premature professional wrestling deaths

References

External links

1963 births
2004 deaths
American male professional wrestlers
Professional wrestlers from Georgia (U.S. state)
Professional wrestling managers and valets
Sportspeople from Marietta, Georgia
New World Order (professional wrestling) members
WWF/WWE Hardcore Champions
WWE Hall of Fame inductees
20th-century professional wrestlers
21st-century professional wrestlers
World Tag Team Champions (WWE)

Big Boss Man


Goran Leš, (Split, 13. prosinca 1987.) je hrvatski fotograf i inženjer strojarstva. Trenutno radi za splitski IT servis u komercijalne svrhe, a volonterski fotografira za portale "Splitski portal" i "Dalmacija Danas". Njegove fotografije objavljuju se u mnogim drugim tiskovnim i elektroničkim medija poput Večernjeg lista, 24sata, Total Croatia News, Index.hr, Dalmatinskog portala, Slobodne Dalmacije, Forbesa i mnogih drugih.

Rani život

Obrazovanje
Fakultet je završio je na Falkutetu elektrotehnike, strojarstva i brodogradnje.

Osobni život
24. kolovoza 2016. je u Galeriji Fotokluba Split otvorena je prva samostalna izložba Gorana Leša pod nazivom "Pogled s neba".

U prostorijama generalnog konzulata Republike Hrvatske u Zürichu, u povodu hrvatskog Dana nezavisnosti 8. listopada 2016., otvorena je izložba koji je Foto klub Sloboda Varaždin organizirao u suradnji s Foto klubom Split gdje su bile prikazane i fotografije Gorana Leša.

21. rujna 2017. u prostorima "Fakulteta organizacije i informatike" održala se izložba fotografija pod nazivom "Zelena i plava Hrvatska" u organizaciji Fotokluba Sloboda.
Svoje je radove predstavljao Goran Leš uz drugih 11 autora, najeminentnijih hrvatskih fotografa, Splićani Tom Dubravec i Duje Klarić te Varaždinci Darko Gorenak, Željko Hajdinjak, Tomislav Blaži, Dragutin Kermek, Marko Jurinec, Siniša Sović, Branko Težak i Andrej Švoger.

Izvori

Vanjske poveznice

Ballota na YouTube-u

Hrvatski fotografi
Hrvatski filmski umjetnici
Životopisi, Split

Goran Leš


ඔක්තෝබර් යනු ග්‍රෙගරි දින දසුන අනුව අවුරුද්දේ දසවැනි මාසයයි.මෙය මෙම වසරේ 274 වන දිනය යි. වසර අවසන්වීමට තව දින 91ක් ඇත.

ඔක්තෝබර්
ග්‍රෙගරි දිනදසුනේ දින

ඔක්තෝබර් 1


දඹදෙනිය රාජදානිය බිදවැටීමෙන් පසු ආරම්භවූ රාජධානිය යාපහුව රාජධානියයි. ශ්‍රී ලංකාවේ අගනගර රාජධානි සොළී ආක්‍රමණ සහ ස්වභාවික ආපදා තත්ත්වයන් නිසා ක්‍රමයෙන් නිරිත දිගට සංක්‍රමණය විය. එම සංක්‍රාන්තියේ සිවුවන නැවතුම්පොළ වූයේ යාපහුව බලකොටුවයි. කුරුණෑගල දිස්ත්‍රික්කයේ මහව ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාශයේ මහව මංසන්දියට 04km  ක් පමණ වයඹ දිශාවෙන් පිහිටි යාපහුව 13 වන සියවසේ දශකයක් පමණ කෙටි කාලසීමාවක් සඳහා දිවයිනේ අගනගරය බවට පත්ව තිබූ පර්වත ආශ්‍රිත පැරණි නගරයකි. පොළොන්නරුව රාජධානි සමයෙන් පසුව නිරන්තර ඇතිවූ විදේශීය ආක්‍රමණ හමුවේ වැදගත් ආරක්‍ෂා ස්ථානයක් ලෙස යොදාගත් බවට සාක්ෂි ඇති මෙම පුරාස්ථානය පෞරාණිකත්වය අතින් ද බෙහෙවින් ඈත වකවානුවක පටන් ජනාවාසයක් ලෙස පැවතුණකි. ප්‍රාග් ඓතිහාසික අවධියට අයත් ජනාවාස සාධක සහිත යාපහුව සහ තදාසන්න ප්‍රදේශය පූර්ව ඓතිහාසික සමයේදීත් මූල ඓතිහාසික සමයේදීත් වැදගත් ජනාවාසයක් විය. මේ වගට පුරාවිද්‍යාත්මක සාධක අනුසාරයෙන් සාක්‍ෂි පලවනනේ වුවද යාපහුව පිළිබඳ මුල්ම විශ්වසනීය ලිඛිත මූලාශ්‍රගත සදහන් 13 වන සියවසට බොහෝ දුරට සීමාවෙයි. සුභ නම් ප්‍රාදේශීය පාලකයෙකු කාලිංග මාඝගේ ආක්‍රමණ සමයේ යාපහුවේ බලකොටුවක් සහ නගරයක් ගොඩනංවා එහි සිට එම ප්‍රදේශය පාලනයකළ බවට සාධක ලිඛිත මූලාශ්‍රයන්හි දක්නට ලැබේ. මින් අනතුරුව සිව්වන විජයබාහු යාපහුවේ යම් යම් සංවර්ධන වැඩ සිදුකරන ලද අතර මෙය එම වකවානුවේ වැදගත් ආරක්‍ෂක මධ්‍යස්ථානයක් විය. රාජ්‍යත්වයට පෙරද යාපහුවෙහි විසුම්ගෙන සිටි සිව්වන විජයබාහු රජුගේ සොයුරු බුවනෙකබාහු සිය සොයුරාගේ ඇවෑමෙන් රාජ්‍යත්වයට පත්වීමෙන් ටික කලකට පසු යාපහුව සිය අගනගරය ලෙස තෝරාගනී.යාපහුව රාජධානිය ලංකාවේ සිව්වන රාජධානියයි.

භූභෞතික පසුබිම

කුරුණෑගල දිස්ත්‍රික්කයේ මහව ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාශයේ පිහිටි යාපහුව පැරණි නගරය පිහිටා ඇත්තේ මුහුදු මට්ටමෙන් අඩි 300 ක් පමණ උස්වූ සමබිමේ සිට අඩි 400 ක් ඉහළට නැගෙන පාෂාණ උන්නතයක් ආශ්‍රිතවයි. සමබිමෙන් අඩි 400 ට කනාවැඩි උසකට නැගෙන කදුවැටි මෙම කලාපයේ දුලබ වශයෙන් දක්නට ලැබෙන අතර මොනරකන්ද, දියටැඹේ. යාපහුව වැනි කදුගැට කිහිපයක් එකී උස පරයා නැගේ.
යාපහු පෙදෙස වී ගොවිතැන සඳහා හිතකර වන්නා වූ රතු-දුඹුරු පසෙන් සහ නොමේරූ දුඹුරු ලොම් පසෙන් යුත් පස් සැකැස්මකින් යුතුවේ. සාමාන්‍ය වාර්ෂික වර්ෂාපතනය මිලිමීටර 1500-2000 ත් අතර වන අතර සාමාන්‍ය වාර්ෂික උෂ්ණත්වය සෙන්ටිග්‍රේඩ් අංශක 25.0-27.5 ත් අතර වේ.

ඓතිහාසික පසුබිම

මෙකල යාපහුව නමින් දන්නා පව්වෙහි පැරණි නම අප්‍රකටය. යාපහුව පිළිබඳ මුලින්ම අසන්නට ලැබෙනුයේ සුභ නම් සෙනවියා විසින් 13 වන සියවසේ මුල් භාගයේ පැවති කාළිංග මාඝගේ අවිචාරවත් පාලන සමයේ දී ප්‍රදේශ ආරක්ෂාව පිණිස බලකොටුවක් ගොඩනගා එහි විසීම සම්බන්ධයෙනි. මෙම අවස්ථාවේදීත් මීට පසු අවස්ථා කිහිපයකදීත් මෙම පර්වතය හදුන්වනු වස් යාපව්ව, යාපව්ගල යන නම් වංශකතාවල යෙදී තිබේ. සිංහල බෝධිවංසය යාපහුව විෂයෙහි 'සුන්දරගිරි පව්ව' යන නම ආරෝපණය කොට තිබේ. සුභ සෙනවියා විසින් සිය වාසය සඳහා තෝරා ගැනීමෙන් ඉක්බිති මෙම පව්ව සුභවාල, සුභගිරි යන නම් වලින් ද හැදින්වූ බව පෙනේ. දළදා පූජාවලියේ මෙම පව්ව හදුන්වනු වස් අයෝපබ්බත යන්න යොදයි.
යාපහුව පුරාස්ථානය සහ තදාසන්න ප්‍රදේශය පිළිබඳ ඉපැරණිම පුරා විද්‍යාත්මක සාධක ප්‍රාග් ඓතිහාසික සමය දක්වා දිවේ. යාපහු පර්වත මස්තකයෙන් ද පර්වත බෑවුමේ ඇති ලෙනකින් ද අවට ප්‍රදේශයෙන් ද ප්‍රාග් ඓතිහාසික ජනාවාස සාධක අනාවරණය කෙරේ. මෙම සාධක අතරට භාවිතකළ සහ නොකළ තිරුවානා වටගල්, භාවිතකළ රත්හිරියල්, කහඳ හා තිරුවානා අපද්‍රව්‍ය සහ දුලබ තිරුවානා ගල් අයත්ය.
දඹදෙණියේ රජකල හතරවන විජයබාහු රජුගේ ඇවෑමෙන් රාජ්‍යත්වයටපත් පළමු බුවනෙකබාහු රජුද රාජ්‍යත්වයෙන් පසු වසර කිහිපයක් දඹදෙණියේ වාසයකොට පසුව යාපහුවට පැමින එහි සෞභාග්‍යයෙන් බබලන අතිශය සංකීර්ණ වූ රාජධානියක් කරවීය. පළමු බුවනෙකබාහු රාජ්‍යකාලය වසර 12 කට සීමා වේ. ඔහු රාජ්‍යත්වයට පැමින වසර කිහිපයක් අවසන් දඹදෙණි පාලකයා ලෙස දඹදෙණි නුවරද ගතකල හෙයින් බුවනෙකබාහු රටේ අගරජ ලෙස යාපහුවෙහි කොපමන කලක් ගතකලේ දැයි අපහැදිලිය. යාපහුව දිවයිනේ අගනගරය ලෙස පැවති කෙටි කාලසීමාව රටේ අගනගරය ලෙස පැවති ස්ථාන අතරින් දෙවැනි වන්නේ නම් ඒ දැදිගම රාජධානියට පමණි. එසේ වුවද අගනගරයක් වශයෙන් යාපහුවේ ශේෂව ඇත්තා වූ පුරාවිද්‍යාත්මක නෂ්ටාවශේෂයන්හි ප්‍රමාණය දෙවැනි වන්නේ අනුරාධපුරය, පොළොන්නනරුව, සීගිරිය සහ ඇතැම් විටෙක මහනුවරට පමණි. ආරක්‍ෂිත බලකොටුවක් වශයෙන් ඇති වැදගත්කම අතින් යාපහුව දෙවැනි වන්නේ සීගිරියට පමණකැයි පරණවිතාන පවසයි.

පුරාවිද්‍යාත්මක අවශේෂ

සීගිරිය හැරුණුවිට දිවයිනේ ඇති පුරාවිද්‍යාත්මක වශයෙන් වැදගත් වූ බලකොටුව යාපහුව බවට විවාදයක් නැත. උතුරු, නැගෙනහිර සහ බටහිර පාර්ශවයෙන් තරණයකල නොහැකි ප්‍රපාතාකාර පර්වතයක් වූ යාපහුවේ පර්වත මස්තකයට පිවිසිය හැකි පැරණි මග පර්වතයෙහි දකුණු පසින් පිහිටා තිබේ. පර්වත මස්තකයට පිවිසිය හැකි ප්‍රපාතාකාර නොවන පර්වතයේ දකුණු පාර්ශවයේ ආරක්ෂක සංවිධාන කෘත්‍රිම උපාය මාර්ග සැළසීමෙන් ශක්තිමත් කිරීම අවශ්‍ය විය. එකී අරමුණ ශාක්ෂාත් කරගනු පිණිස පර්වතයේ දකුණින් වූ සම බිම පවුරු සහ දිය අගල් වලින් පිරිකෙව් කර ඉන් අනතුරුව බුවනෙකබාහු රජු යාපහුව රාජධානිය ගොඩනගන්නට ඇත. දිය අගල් දෙකකින් සහ ප්‍රාකාර දෙකකින් ආරක්ෂිත වූ ඇතුල් නගරය රාජ්‍ය තාන්ත්‍රික වශයෙන් වැදගත් වී යැයි සිතිය හැකි ගොඩනැගිලි ගණනාවකින් ද විසිතුරු සෝපානයකින් ද සමන්විත වේ. පර්වත මස්තකයේ රජ මාළිගය සහ තවත් ගොඩනැගිලි ද පනාබැමි සහ පොකුණු ඇතුලු ඉදිකිරීම් ද තිබී ඇත. එදා පළමු බුවනෙකබාහු රජු සමයේකළ ඒ විශ්මිත නිමැවුම්වල අද අපිට දක්නට ඇත්තේ නෂ්ටාවශේෂ පමණි.

පිට නගරය

පිට දිය අගල සහ පිටනගර ප්‍රාකාරයත් පිට නගරයට සම්බන්ධ ද්වාර මණ්ඩපයත් පිටනගර ප්‍රාකාරයේ සිට ඇතුල් නගර අගල දක්වා වු බිම් ප්‍රදේශයත් පිට නගරය සේ සැලකේ. වපසරිය අතින් පිට නගරයට වඩා ඇතුල් නගරය කිහිපගුණයකින්ම විශාල මුත් මෙම බිම් ප්‍රදේශය තුල පැහැදිලි ගොඩනැගිලි කිසිවක් හදුනාගත නොහැකිය. නමුත් ඇතුල් නගරයේ බටහිර දොරටුවේ සිට මීටර 22 ක් පමණ බටහිර දෙසින් වූ ගල් තලාවක කොටා ඇති පියගැට 03 පිට නගරයට අයත් ගොඩනැගිල්ලක් පිළිබඳ අනුමාන සහගත වූ එකම පුරාවිද්‍යාත්මක සාධකය වේ. මීට අමතරව ඇතුල් නගරයේ දක්නට නොලැබෙන පොකුණු කිහිපයක් පිට නගරයේ දක්නට ලැබෙන බැවින් පිට නගර ප්‍රදේශය රජ මාළිගයක අවශ්‍ය අංගයක් ලෙස සලකන ලද්දාවූත් එහෙත් යාපහුවේ හදුනාගත නොහෙන 'රාජකීය උද්‍යානය' ද යන්න පිළිබඳ පුරාවිද්‍යාඥයින් තුළ සැකයක් මතු වී ඇත.

පිට දිය අගල

පර්වතයට දකුණින් පර්වත පාදස්ථානයේ පිහිටි ඇතුල් නගරයත් ඒ වටා පිහිටි පිට නගරයත් ඇතුලත් බිම් ප්‍රදේශය පිරිකෙව් වන පරිදි පිට නගර ප්‍රාකාරයත් එහට පිටතින් පිට දිය අගලත් ගොඩනගා තිබේ. දිය අගලෙහි දෙපස යාපහු පර්වතය හා වැදී කෙළවර වේ. අශ්ව ලාඩමක හැඩයට කිලෝමීටරයකට අධික දුරක් ගමන් ගන්නා පිටත දිය අගල මෙකල පුළුලින් මීටර 18 ක් ද ගැඹුරින් මීටර 03 ක් ද වෙයි.

පිට ප්‍රාකාරය

පිට දිය අගලට ඇතුලතින් පිහිටි පිට නගර ප්‍රාකාරය දිය අගල ගමන් ගන්නා සමස්ථ දුර ප්‍රමාණය ඊට සමාන්තරව ගමන් ගනී. ප්‍රාකාරය මැනවින් ශේෂිත ස්ථානයන් හි උපරිම උස මීටර 04 ක් පමණ ද පළල මීටර 22 ක් පමණ ද වේ. මෙහි පහළ කොටස ගල් කුට්ටිවලින් තනා ඉහළ කොටස ගඩොලින් ඉදිකර ඇති බවට සාධක කිහිප ස්ථානයක දක්නා ලැබේ. පිට නගරය මධ්‍යයෙන් ඇතුල් නගරයට ප්‍රවේශවීම සඳහා දොරටු 03 කි. මින් වඩා සිත්ගන්නා සුළු වනුයේත් වඩා වැඩි ආයාසයකින් තනා ඇත්තේත් දකුණු දොරටුවයි. ද්වාර මණ්ඩපයට ගොඩවීමටත් බැසීමටත් පියගැට 16 ක් සහිත මෙම දොරටුව පාගමනින් යන්නන්ගේ ප්‍රයෝජනයට යොදාගන්නට ඇතැයි සිතිය හැකි අතර එය මෙහි ප්‍රධාන දොරටුව වන්නට ඇත.

පියගැට පෙළ සහ ගල් කෙමිය

ඇතුල් නගර පව්වේ බටහිර දොරටුවේ සිට මීටර 22 ක් පමණ බටහිර දෙසින් ඇති ගල් තලාවක් මත ගලෙහිකෙටූ පියගැට 03 කි. මෙම පියගැට පෙළට මීටර 06 ක් නැගෙනහිරින් ස්වභාවික ගල් කෙමියක් ඇති අතර එහි ඉවුරු සක්කා ගලින් බැද තිබූ බවට සාක්ෂි දක්නට ඇත.

ඇතුල් නගරය

ඇතුල් නගරයේ සීමාවන් ලෙස යෙදෙන ඇතුල් නගර ප්‍රාකාරයත් දිය අගලත් පිට දිය අගල සහ පවුර මෙන් ම අශ්ව ලාඩමක හැඩති සැලැස්මකින් යුතුව ගමන් ගනී. ඇතුල් නගර පව්වෙහි සහ දිය අගලෙහි එක් අන්තයක් පුරාවිද්‍යා කෞතුකාගාරය පිටුපසින් පර්වතයට සම්බන්ධවන අතර අනෙක් අන්තය යාපහු පර්වතයේ දකුණු පසට ඇති නෙරුමට පහළින් පර්වතය හා සම්බන්ධ වේ. යාපහු නගරයට අයත් කැපීපෙනෙන ස්මාරක අතරින් බහුතරය දක්නා ලැබෙන්නේ ඇතුල් නගරය තුළයි.

ඇතුල් අගල

ඇතුල් නගරයේ බාහිර සීමාව ලෙස යෙදෙන ඇතුල් දිය අගලේ පළල තැනින් තැනට වෙනස්වන අතර එය දළ වශයෙන් මීටර 14 ක් පමණ ද දැන් ඇති ගැඹුර 1.7 ක් පමණ ද වේ. ඇතුල් දිය අගලේ සමස්ථ දිග ප්‍රමාණය මීටර 330 කි.

ඇතුල් පවුර

ඇතුල් දිය අගලත් සමගම ඊට ඇතුලතින් දිවෙන ඇතුල් පවුර මනාසේ සැකසුන ගලින් නිමි චිත්තාකර්ෂණීයවූත් චාම්වූත් නිමැවුමකි. භූ විෂමතාවට අනුරූපීව උසින් විෂම වන මෙම පවුරේ උසම ස්ථානය මීටර් 03 කි. පවුර මුදුනෙහි බොකු පියස්සක හැඩයට නෙලූ තෙප්පි ගල් පෙළක් යොදා තිබේ. පවුර ඔස්සේ ඇතුල් නගරයට පිවිසීමට දොරටු දෙකකි. ඇතුල් නගරයේ එක්රැස්වන ජලය ඇතුල් පවුර තුළින් ඇතුල් දිය අගල කරා බැස්සීමට ඉවහල් වූ ගලින් කල සොරොව් දෙකක් ද මේ පවුරේ දක්නට හැකිය. ප්‍රාකාරයේ සම්පූර්ණ දිග මීටර 440 ක් පමණ වේ.

සභා ශාලාව

දළදා මාළිගාවට පිවිසෙන විසිතුරු පියගැට පෙළෙහි ආරම්භක පියගැට පංතිය ආරම්භ වන තැන සමබිමේ ඇති සිව්රැස් සැලැස්මෙන් යුත් ගොඩනැගිල්ල සභා ශාලාව නමින් හැදින්වේ. ඊසාන-නිරිත අතට මීටර 17.7 ක් ද වයඹ-ගිනිකොන දෙසට මීටර 11.9 ක් ද බැගින් දිග පළල වූ මෙම ගොඩනැගිල්ලට පිවිසෙනු සඳහා පියගැට පංති 03 ක් එහි ගිනිකොන,වයඹ සහ නිරිත දිසාවන්ගෙන් වේ.

රජ මාළිගය

සැලැස්මෙන් සිවුරැස් වූ මෙම ගොඩනැගිල්ල රජ මාළිගය බැව් සාමාන්‍ය පිළිගැනීම වුවත් මෙය සහතික කරවනු වස් කිසිදු ඓතිහාසික හෝ පුරාවිද්‍යාත්මක සාධකයක් හමුනොවේ. දිගු පුළුලින් මීටර් 26.7 ක් බැගින්වන මෙම ගොඩනැගිල්ල ගඩොළුමය ඉවුරෙන් යුත් සිවුරැස් වේදිකාවක් ලෙස දිස් වේ.

ගොඩනැගිලි

ඇතුල් නගරයේ ප්‍රධාන වශයෙන් ගොඩනැගිලි 03 ක නටඹුන් දක්නට හැකිය. 'සභාශාලාව' නමින් හැදින්වෙන ගොඩනැගිල්ලට බටහිර දෙසින් පිහිටි ආයත චතුරඝ්‍රාකාර පෙනුමෙන්යුත් ගොඩනැගිල්ලක්වන මෙහි අපේක්ෂිත අරමුණ අපහැදිලිය. පැරණි වීථියේ එක් පාර්ශවයක ඇති මෙම ගොඩනැගිල්ල මීටර 66.3 ක් දිගුවන මුත් පළල මීටර 6.6 කි. මෙම ගොඩනැගිල්ලට යාබදව වීථියේ අනෙක් පාර්ශවයේ තවත් එවැනිම ගොඩනැගිල්ලක් වෙයි. දිගින් මීටර් 70 ක් වන මෙය වීථියට විරුද්ධ දිශාවෙන් පර්වතයට මළුවක ආකාරයෙන් සම්බන්ධවන බැවින් බිත්තියක් නොදක්නා ලැබේ. අනෙක් ගොඩනැගිල්ල දළදා මාළිගය නම් ගොඩනැගිල්ල අසල පිහිටා ඇත.

ද්වාර මණ්ඩපය සහිත විසිතුරු පියගැට පෙළ

යාපහුවේ ඇති වාස්තු විද්‍යාත්මක සහ කලාත්මක අංග සියල්ල 'දළදා මාළිගය' නමින් හැදින්වෙන ගොඩනැගිල්ල සහිත මළුවට පිවිසෙනු සඳහා වූ පියගැට පෙළත් එහි ඉහළ අන්තයේ වූ ද්වාර මණ්පයත් අලංකාරවත් කිරීම මූලික අභිප්‍රාය කොට ගත්තේ වේ. මෙය කෙතරම් විස්තීරණ නිමැවුමක් ද යත් මේ විසිතුරු පියගැට පංතියේ ස්වරූපය විස්තර කිරීම පවා අසීරුය. ගලින්කළ වාමනරූප, නලඟනන්ගේ රූප, කාන්තා රූප, දොරටුපාල රූප, පුන්කලස්, ලියවැල්, කොරවක් ගල්, කූඩ්‍ය ස්ථම්භ, කිඹිහි මුහුණ සහිත තොරණ, ගජසිංහ කොරවක් ගල්, නටන වයන රූප ආදියෙන් සුසැදි පියගැට පෙළ යාපහුවේ විස්මිත නිමැවුම් වන අතර දෙපසෙහි අල්වැල මත නිමවූ 'සිංහ මූර්ති' යුගලය එහි වටිනාකම තවත් වැඩි කරවන්නකි. ( විසිතුරු පියගැට පෙළෙහි ඇති මෙම සිංහ මූර්ති දෙක අතරින් නැගෙනහිර පාර්ශවයේ අත්වැල මත වන සිංහ රුව සම්පූර්ණයෙන්ම නිමකර ඇති අතර දකුණු පාර්ශවයේ සිංහ මූර්තිය සම්පූර්ණ වශයෙන් ඉදිකර නැත.) මීට අමතරව ද්වාර මණ්ඩපයේ උළුවස්සත්, ත්‍රිත්ව කුළුණු සහ මකර තොරණත් යාපහුවේ වාස්තු විද්‍යාව සහ කලාව ලොවට හඩගා කියන්නක් වෙයි.

දළදා මාළිගය

ද්වාර මණ්ඩපය ඔස්සේ කුඩා සම බිමට පිවිසෙන්නා අභිමුඛ වනුයේ බටහිර-නැගෙනහිර අතට මීටර 30 ක් ද උතුරු-දකුණු අතට මීටර 17.1 ක් ද වන ගඩොළුමය ගොඩනැගිල්ලක් වෙතටයි. දළදා මාළිගය සේ සැලකෙන මෙහි ඉදිරි බිත්තියේ මීටර 3.4 ක් ඉදිරියට ප්‍රක්ෂේපනය වන කොටසින් ගොඩනැගිල්ලට ප්‍රවේශ වීමට පියගැට පේළි දෙකකි.

පර්වත මස්තකයේ නටඹුන්

පර්වත මස්තකයේ ඇති ඉපැරණි පුරාවිද්‍යාත්මක සාධක වශයෙන් සැලකිය හැක්කේ විශ්වසනීයත්වය සැක සහිත ප්‍රාග් ඓතිහාසික සාධක ස්වල්පයකුත් ක්‍රිස්තු පූර්ව අවසන් සහශ්‍රකයට හෝ ක්‍රිස්තු වර්ෂාරම්භ මුල් සියවස් දෙක තුනට හෝ නිසැක ලෙස දින නියමකළ හැකි කාල රක්ත වර්ණ මැටි බදුන් වලින් හෙලිවන ජනාවාස සාධකත්ය. මේ හැරුනුවිට අක්කර 05 ක් පමණ වන පර්වත මස්තකයෙහි 13,14 වන සියවස් වල ඉදිකලා යැයි සිතිය හැකි පොකුණු සහ පනාබැමි ඇතුළු ඉදිකිරීම් 32 ක් හදුනාගෙන තිබේ. ඇතැම් තැනක ගොඩනැගිලි ඉදිකිරීමට යෝග්‍යවන පරිදි විෂම බිම් පනාබැමි මගින් සමකොට තිබේ. මෙම ගොඩනැගිලි අතරින් විශාලම ගොඩනැගිල්ල වන රජ මාළිගයත් තවත් ගොඩනැගිලි කිහිපයකුත් හැරුනුවිට බොහෝ ගොඩනැගිලිවල අපේක්‍ෂිත අර්ථය මෙකල අපහැදිලිය.
පර්වත මස්තකයට ගමන්කල මාර්ගයට අයත් බැව් බොහෝ විට නිසැක සෝපාන පංතියක අවශේෂ පර්වතයේ දකුණු බෑවුමේ කඩින් කඩ දක්නට හැකිය. පර්වත මස්තකයේ විවිධ ප්‍රමාණයෙන් යුත් ස්වභාවික ගල්කෙමි 05 ක් දක්නට හැකි අතර ඉන් සමහරක් ඉවුරු බැද පොකුණු බවට පත්කර ඇත. ප්‍රමාණයෙන් සහ ගණනින්ද වෙනස් කුඩුම්බි සිදුරු සහ ඒහා බැඳි අත්තිවාරම් කාණු සහිත ස්ථාන 03 ක් ද පර්වත මස්තකයේ ඇති අතර කුඩුම්බි සිදුරු පමණක් හමුවන ස්ථාන 02 කි. පිහිටි ගලේ කෙටු කාණුවක් මෙන්ම වෘත්තාකාර පාදම් යුගලයක් ද පර්වත මස්තකයේ නටඹුන් අතර වේ. මීට අමතරව පොකුණු 02 ක් සහ මල්විලක් ද පර්වත මස්තකයේ දැකිය හැකිය. පර්වත මස්තකයේ නටඹුන් අතර විවිධ ප්‍රමාණයෙන් සහ හැඩයෙන් යුත් පනා බැමි 06 ක් ද වේ. මේ හැරුණුවිට ගොඩනැගිලි කිහිපයක නටඹුන් දැකියහැකි පර්වත මස්තකයේ මුර කුටියක නටඹුන් ද ඇත. තවද පර්වත මස්තකයේ උසම ස්ථානයට වන්නට ඇති ස්ථූපයත් ඊට නුදුරුව ඇති බෝධිඝරයත් පර්වත මස්තකයේ නටඹුන් අතර ශේෂව පවතී.

ලෙන් සංකීර්ණය

යාපහුව පර්වතය ආශ්‍රිත ලෙන් 40 ක් පමණ දක්නා ලැබෙන අතර ඉන් ලෙන් 25 ක් පමණ කටාරම් කොටා සකසන ලද ඒවායි. මෙම ලෙන් පර්වතය ආශ්‍රිතව පැවති ආරාම සංකීර්ණයක් පිළිබඳ සාධක සපයයි. මෙම ලෙන් අතරින් ලෙන් 03 ක පූර්ව බ්‍රාහ්මී ශිලා ලිපි දක්නා ලැබෙන අතර ක්‍රිස්තුවර්ෂාරම්භයේ හෝ ක්‍රිස්තුවර්ෂයට සුළු කළකට පෙරාතුවප පටන්ම මෙම ලෙන් සංඝාවාසයක් ලෙස උපයෝගී කොටගත් බව පෙනේ. කටාරම් නොකෙටූ ස්වභාවික ලෙන් අතරින් ඇතැමක් වාසස්ථාන ලෙස යොදාගත් බවට සාධක වෙයි. ඇතැම් ලෙන් ඇසුරේ ප්‍රාග් ඓතිහාසික යුගය නියෝජනය කරන්නා වූ සාධක ද හමුවන හෙයින් ප්‍රාග් ඓතිහාසික යුගයේ සිටම මෙම ලෙන් මානව ක්‍රියාකාරකම් වලට හසුවී ඇති බව පෙනේ. පර්වතයේ උතුරු, නැගෙනහිර සහ දකුණු බෑවුම් ප්‍රදේශ ආශ්‍රිතව ලෙන්වල බහුල ව්‍යාප්තියක් දක්නා ලැබේ. විවිධ ප්‍රමාණයන්ගෙන් යුත් මෙම ලෙන් 40 අතරින් විශාලම ලෙනේ දිග මීටර 30 ක් ද ගැඹුර මීටර 08 ක් ද උස මීටර 30 ක් ද වේ.

ඡායාරූප එකතුව
පිට නගරයේ නටඹුන්

ඇතුල් නගරයේ නටඹුන්

ද්වාර මන්ඩපය සහිත පියගැට පෙළෙහි කැටයම් සහ මූර්ති

පර්වත මස්තකයේ නටඹුන්

යාපහුවේ ස්වභාවික ගල් ගුහා

ආශ්‍රිත ලිපි
 සීගිරියේ වාස්තු විද්‍යාව
 ඉසුරුමුණි කැටයම්

යාපහුව
ශ්‍රී ලංකාවේ බලකොටු
රජරට රාජධානිය
ශ්‍රී ලංකාවේ නගර සහ ගම්මාන
කුරුණෑගල දිස්ත්‍රික්කයේ පුරාවිද්‍යා ආරක්‍ෂිත ස්මාරක

යාපහුව බලකොටුව


Microgramma, rod pravih paprati (papratnice) iz porodice Polypodiaceae, dio reda Polypodiales. Postoji 31 priznatih vrsta (i jedan hibrid) raširenih po suptropskoj i tropskoj a Africi i Americi

Vrste

 Microgramma baldwinii Brade
 Microgramma bifrons (Hook.) Lellinger
 Microgramma bismarckii (Rauh) B. León
 Microgramma brunei (Wercklé ex Christ) Lellinger
 Microgramma cordata (Desv.) Crabbe
 Microgramma crispata (Fée) R. M. Tryon & A. F. Tryon
 Microgramma dictyophylla (Kunze ex Mett.) de la Sota
 Microgramma fosteri B. León & H. Beltrán
 Microgramma geminata (Schrad.) R. M. Tryon & A. F. Tryon
 Microgramma heterophylla (L.) Wherry
 Microgramma latevagans (Maxon & C. Chr.) Lellinger
 Microgramma lindbergii (Mett.) de la Sota
 Microgramma lycopodioides (L.) Copel.
 Microgramma mauritiana (Willd.) Tardieu
 Microgramma megalophylla (Desv.) de la Sota
 Microgramma microsoroides Salino, T. E. Almeida & A. R. Sm.
 Microgramma mortoniana de la Sota
 Microgramma nitida (J. Sm.) A. R. Sm.
 Microgramma percussa (Cav.) de la Sota
 Microgramma persicariifolia (Schrad.) C. Presl
 Microgramma piloselloides (L.) Copel.
 Microgramma recreense (Hieron.) Lellinger
 Microgramma reptans (Cav.) A. R. Sm.
 Microgramma rosmarinifolia (Kunth) R. M. Tryon & A. F. Tryon
 Microgramma squamulosa (Kaulf.) de la Sota
 Microgramma tecta (Kaulf.) Alston
 Microgramma thurnii (Baker) R. M. Tryon & Stolze
 Microgramma tobagensis (C. Chr.) C. D. Adams & Baksh.-Com.
 Microgramma tuberosa (Maxon) Lellinger
 Microgramma ulei (Hieron.) Stolze
 Microgramma vaccinifolia (Langsd. & Fisch.) Copel.
 Microgramma × moraviana L. D. Gómez

Sinonimi
 Adetogramma T.E.Almeida
 Anapeltis J.Sm.
 Craspedaria Link
 Epidryopteris Rojas Acosta
 Lopholepis J.Sm.
 Mecosorus Klotzsch
 Solanopteris Copel.

Izvori

Osladovke

Microgramma


La vaquita suiza (Peltodoris atromaculata) es una especie de molusco gasterópodo de la familia Discodorididae. Se encuentra en el mar Mediterráneo y el océano Atlántico.

Descripción
Es un molusco sin concha, fácilmente reconocible por su característica coloración de manchas de tono oscuro sobre un fondo blanco. Tiene el cuerpo ovalado y redondeado, y presenta entre 6 y 9 branquias. Alrededor del ano posee varias expansiones ramosas que utiliza como branquias secundarias.

Referencias

Enlaces externos

Doridoidea
Moluscos del mar Mediterráneo
Moluscos del océano Atlántico

Peltodoris atromaculata