Uncle Remus is the fictional title character and narrator of a collection of African American folktales compiled and adapted by Joel Chandler Harris and published in book form in 1881. Harris was a journalist in post–Reconstruction era Atlanta, and he produced seven Uncle Remus books.  He did so by introducing tales that he had heard and framing them in the plantation context. He wrote his stories in a dialect which was his interpretation of the Deep South African-American language of the time. For these framing and stylistic choices, Harris's collection has garnered controversy since its publication. Many of these stories are believed to have Creek Indian influence too.

Structure

Uncle Remus is a collection of animal stories, songs, and oral folklore collected from southern black Americans. Many of the stories are didactic, much like those of Aesop's Fables and Jean de La Fontaine's stories. Uncle Remus is a kindly old freedman who serves as a story-telling device, passing on the folktales to children gathered around him, like the traditional African griot.

The stories are written in an eye dialect devised by Harris to represent a Deep South Black dialect. Uncle Remus is a compilation of Br'er Rabbit storytellers whom Harris had encountered during his time at the Turnwold Plantation. Harris said that the use of the Black dialect was an effort to add to the effect of the stories and to allow the stories to retain their authenticity. The genre of stories is the trickster tale. At the time of Harris's publication, his work was praised for its ability to capture plantation Black dialect.

Br'er Rabbit ("Brother Rabbit") is the main character of the stories, a character prone to tricks and troublemaking, who is often opposed by Br'er Fox and Br'er Bear. In one tale, Br'er Fox constructs a doll out of a lump of tar and puts clothing on it. When Br'er Rabbit comes along, he addresses the "tar baby" amiably but receives no response. Br'er Rabbit becomes offended by what he perceives as the tar baby's lack of manners, punches it and kicks it and becomes stuck.

Related works
Harris compiled six volumes of Uncle Remus stories between 1881 and 1907; a further three books were published posthumously, following his death in 1908.

 Uncle Remus: His Songs and His Sayings (1881)
 Nights with Uncle Remus (1883)
 Uncle Remus and His Friends (1892)
 The Tar Baby and Other Rhymes of Uncle Remus (1904)
 Told by Uncle Remus: New Stories of the Old Plantation (1905)
 Uncle Remus and Brer Rabbit (1907)
 Uncle Remus and the Little Boy (1910)
 Uncle Remus Returns (1918)
 Seven Tales of Uncle Remus (1948)

Adaptations in film and other media

Comics
In 1902, artist Jean Mohr adapted the Uncle Remus stories into a two-page comic story titled Ole Br'er Rabbit for The North American.

The McClure Newspaper Syndicate released a Br'er Rabbit Sunday strip drawn by J. M. Condé from June 24 to October 7, 1906.

An Uncle Remus and His Tales of Br'er Rabbit newspaper Sundays-only strip (King Features Syndicate) ran from October 14, 1945, through December 31, 1972, as an offshoot of the Disney comics strip Silly Symphony.

Films and TV
Films
 Walt Disney's Song of the South (1946), a live action/animated musical drama with James Baskett as Remus
 Ralph Bakshi's film Coonskin (1975), a satire of the Disney film which adapts and mocks the Uncle Remus stories in a contemporary Harlem setting
 The Adventures of Brer Rabbit (2006) from Universal Animation Studios, a modern adaptation of the stories featuring the voice of Nick Cannon as the title character

TV
 Rémusz bácsi meséi (1967) from Magyar Televízió, a Hungarian 13 episode television series.
 Jänis Vemmelsäären seikkailut (1987–1988) from Yle, an eight-part Finnish television series that aired on Yle TV2, as a part of the children's show Pikku Kakkonen.
 Brer Rabbit Tales (1991), a 47-minute television film written and directed by Al Guest and Jean Mathieson for Emerald City Productions.
 Brer Rabbit's Christmas Carol (1992) from Island Animation and Magic Shadows, a 58-minute sequel to the earlier film from the same writer-director staff retreading the plot of Charles Dickens's A Christmas Carol with the Remus characters.

Music
Uncle Remus appears heavily as a supporting character in the Residents' rock opera, Not Available, recorded in 1974 and released in 1978. After returning from Easter Island, he provides unhelpful, dismissive advice to the lead character, quoting "Well, strangers have left on longer trains before", in response to his cries for help and understanding.

"Uncle Remus" is a song by Frank Zappa and George Duke from Zappa's 1974 album Apostrophe (').

In Bob Dylan's epic poem "Last Thoughts on Woody Guthrie", the author lists several people that are commonly looked to for hope and inspiration, saying "that stuff ain't real". In one verse of the poem, he says "And Uncle Remus can't tell you and neither can Santa Claus."

In the song "Good Ole Boys Like Me" Uncle Remus is said to have "put me to bed".

Influence
Uncle Remus has been claimed as a major influence on Beatrix Potter.

See also
 List of Uncle Remus characters
 Tar-Baby
Magical Negro

References

Bibliography
  Short biography of Joel Chandler Harris with photograph
  References in Theodore Roosevelt's autobiography to Brer Rabbit and Uncle Remus.

External links

 Full text of books by Uncle Remus from Project Gutenberg
 Official Uncle Remus Museum in Eatonton, GA
 Official Site of Uncle Remus

Uncle Remus tales in Ukrainian translation

Black people in literature
Characters in American novels of the 19th century
Fictional African-American people
Fictional characters from the 19th century
Fictional slaves
Fictional storytellers
Literary characters introduced in 1881
Male characters in literature
Song of the South characters

Uncle Remus


În gramatică, un verb impersonal este un verb ce exprimă un proces care nu are subiect agent, cum ar fi o persoană sau alt subiect gramatical concret. Există, pe de o parte, verbe impersonale care nu pot avea niciun fel de subiect (în unele limbi) sau pot avea numai un subiect numit "aparent" (în alte limbi), și altele care pot avea subiect, fără ca acesta să fie agentul procesului. Acest subiect poate fi un substantiv, un pronume, un verb la un mod nepersonal sau o propoziție subordonată. Pe de altă parte, unele verbe sunt numai impersonale, dar sunt și verbe personale care pot avea și folosire impersonală. Toate aceste verbe se folosesc numai la persoana a treia.

Cel puțin în limbile amintite în acest articol, verbele impersonale pot fi numai la singular.

În limbi ca româna, care au o conjugare relativ dezvoltată, și în care subiectul este clar marcat de desinența verbului, aceste verbe nu sunt folosite cu un cuvânt aparte în poziția obișnuită a subiectului agent. Totuși, în limbi ca româna sau BCMS, unele dintre verbele impersonale sunt utilizate cu pronumele reflexiv de persoana a treia expletiv.

În alte limbi, precum franceza sau engleza, care au o conjugare relativ redusă și, în afară de modul imperativ, subiectul trebuie exprimat printr-un cuvânt aparte, verbele impersonale au în poziția obișnuită a subiectului agent un pronume expletiv, numit și impersonal. Acest subiect este numit "aparent" sau "gramatical", în contrast cu cel numit "real" sau "logic" pe care îl pot avea unele verbe impersonale. În franceză, subiectul aparent este il, pronume personal neaccentuat masculin, sau un pronume demonstrativ numit "neutru": ce "aceasta", mai rar ça "asta" ori cela "aceasta". În engleză este pronumele personal it, ce reprezintă nume de inanimate, sau, în unele cazuri, pronumele numai impersonal there, provenit din adverbul cu sensul "acolo".

Tipuri de verbe impersonale

Verbe care nu pot avea subiect

Majoritatea acestor verbe exprimă fenomene meteorologice sau alte fenomene din natură. Ele sunt numai impersonale și folosite numai la singular. Exemple :
 amurgește, burează, fulgeră, fulguie, ninge, plouă, trăsnește, tună, se împrimăvărează, se desprimăvărează, se înnorează, se înserează, se înseninează;
 il neige "ninge", il vente "suflă vântul", il pleut "plouă";
 it was raining "ploua", it snowed "a nins";
 alkonyodik "amurgește", sötétedik "se întunecă", tavaszodik "se împrimăvărează", villámlik "fulgeră", dörög "tună", fagy "este ger";
BCMS sviće "se luminează de ziuă", grmi "tună", pljušti "plouă cu găleata", smrkava se "se întunecă".

În mod excepțional, folosite cu sens figurat, unele din aceste verbe au subiect. Exemple:
 L-am fulgerat cu privirea;
Norii plouau;
 Il neige des feuilles "Ninge cu frunze" (Victor Hugo);
Le ciel pleuvait sur les allées feuillues "Cerul ploua pe aleile acoperite de frunze" (François Mauriac);
 Iza brda su grmeli topovi "Dincolo de deal tunau tunurile".

Verbe care pot avea subiect

Aceste verbe sunt și ele folosite numai la persoana a treia, dar, în unele limbi, unele pot fi și la plural. Subiectul lor poate fi un substantiv, în unele limbi numai nume de inanimat (de exemplu în română), un pronume, un verb la un mod nepersonal sau o propoziție. Pot fi împărțite în două categorii și în funcție de limbă, deci verbe din limbi diferite corespunzătoare unul altuia pot aparține unor categorii diferite:
 verbe numai impersonale, verbe impersonale cu un anumit sens și personale cu altul, și verbe în principal impersonale;
 verbe folosite impersonal în mod ocazional, cu același sens ca și cu folosire personală.

Exemple din prima categorie:
 Se cuvine / se cade să-l felicităm;
Trebuie să plec / să lucrezi / să vorbească;
Vor trebui să accepte;
 Il faut que je parle "Trebuie să vorbesc";
 Ebéd közben nem illik dohányozni "Nu se cade să se fumeze în timpul prânzului";
Orvoshoz kellene mennetek "Ar trebui să mergeți la un medic";
BCMS Čini se da su govorili u vjetar "Se pare că au vorbit în vânt";
Trebalo bi se okružiti novim ljudima "Ar trebui să ne înconjurăm de oameni noi".

Exemple din a doua categorie:
 Era să cad;
 It happened that I had my camera with me "S-a întâmplat să am la mine camera (de luat vederi)";
 Mivel sikerült kinyitnod az üveget? "Cu ce ai reușit să deschizi sticla?"
BCMS Izgleda da smo pogrešili "Se pare că am greșit".

În franceză sunt frecvente construcțiile impersonale rezultate prin transformarea unor construcții personale, ex. Un malheur est arrivé → Il est arrivé un malheur "S-a întâmplat o nenorocire".

Alte construcții cu verbe impersonale ocazionale

Sunt frecvente construcțiile cu verbul a fi și corespondentele sale în alte limbi, în expresii ce exprimă existența, o stare generală, fenomene meteorologice etc.:
 Aici e bine;
E cald / frig;
 Il est 7 heures "Este ora 7";
Il fait beau / froid / bon / chaud "Este frumos / frig / plăcut / cald", Il fait 15 °C "Sunt 15° Celsius" (lit. "El face…");
Il y a du soleil aujourd'hui "E soare astăzi" (lit. "El acolo are…");
Il y a quelqu'un à la porte "Este cineva la ușă";
 It's colder today "Este mai frig astăzi", It's not very warm "Nu e prea cald";
It's your birthday, isn't it? "Este ziua ta de naștere, nu-i așa?";
Is there any more tea in the pot? "Mai este ceai în ceainic?" (lit. "Este acolo…?") ;
Are there any letters for me? "Sunt scrisori pentru mine?" (lit. "Sunt acolo…?");
 Éjfél van "E miezul nopții";
Köd van "E ceață", Nincs jó idő "Nu e vreme bună";
Vannak hibák "Există greșeli", Nincsenek csodák "Nu există minuni";
BCMS Ima li iko da zna ovu pjesmu? "Este cineva care știe cântecul ăsta?" (lit. "Are…?");
Ima i drugih nego ti […] "Sunt și alții, nu numai tu […]" (lit. "Are…");
Večeras će biti hladno "Deseară va fi frig";
Bilo je dosta ljudi na šetalištu "Erau destul de mulți oameni pe promenadă" (lit. "Fost-a…").

Tot cu verbul a fi există expresii impersonale formate cu adjective, adverbe sau substantive cu funcție de nume predicativ, având ca subiect un verb la un mod nepersonal sau o propoziție. Exemple:
 E greu / ușor / imposibil de înțeles;
E bine să faci sport;
 Il n'est pas étonnant qu'il soit malade "Nu e de mirare că e bolnav";
Ce n'est pas beau de mentir "Nu e frumos să se mintă";
Il est temps que vous partiez "Este timpul să plecați";
 It's difficult to make / making new friends "E greu să-ți faci noi prieteni";
It was a pity so few people came "Păcat că a venit așa de puțină lume";
BCMS Ljude je teško osloboditi straha "Este greu să-i eliberezi pe oameni de teamă" ;
Dobro je što se Petar vratio "E bine că Petar s-a întors".

În limba maghiară, în expresii de felul acesta lipsește obligatoriu și verbul corespunzător lui "a fi" la indicativ prezent, dar nu și la alte forme:
Rontani könnyebb, mint építeni "A distruge e mai ușor decât a construi";
Fontos volt, hogy megtanuljam a szövegszerkesztő használatát "A fost important să învăț folosirea procesorului de text";

În unele gramatici se consideră cu folosire impersonală verbele în propoziții cu agent nedefinit sau general, care se folosesc cu pronume reflexiv de persoana a treia. Unele au sens pasiv, altele nu:
 Calul de dar nu se caută în gură (cu sens pasiv);
Se doarme bine în hamac? (nu cu sens pasiv);
BCMS Čarape se peru u mlakoj vodi "Ciorapii se spală în apă călduță" (cu sens pasiv);
Živi se nekako "Se trăiește cumva" (nu cu sens pasiv).

În franceză, asemenea construcții pot fi numai cu sens pasiv, ex. Ce plat se prépare en cinq minutes "Mâncarea asta se gătește în cinci minute".

În unele construcții impersonale este prezent un complement nume de persoană sau un substitut pronominal al acestuia, de cele mai multe ori indirect numit "de atribuire", cum este cel în cazul dativ în limbile cu declinare:
 Mi-e suficient să te știu fericit;
 Il me semble que c'est une bonne idée "Mi se pare că e o idee bună";
 Nekem mindegy "Mie mi-e totuna";
BCMS Nijedna mi ne izgleda dovoljno čvrsta "Niciuna nu mi se pare destul de tare".

În construcții impersonale în care este vorba de starea psihică sau fizică a unei persoane, în unele limbi, aceasta din urmă este adesea exprimată printr-un complement indirect. Exemple:
 Mi-e dor / milă / rușine / foame / sete / cald / frig / somn;
Îmi vine să plâng;
 Jólesik (nekem) egy kicsit pihenni "Îmi cade bine să mă odihnesc puțin";
Fáj (neki) a feje a zajtól "Îl/O doare capul de zgomot";
BCMS – Kako vam je ovde? – Lepo nam je "– Cum vă e aici? – Ne e bine";
Vojnicima je bilo hladno "Soldaților le era frig";
Detetu se spava "Copilului îi e somn" (lit. "… se doarme");

În limbi ca româna sau BCMS, unele asemenea verbe și expresii impersonale se construiesc cu complement direct:
 Mă dor ochii de fum;
Mă doare că gândești așa;
BCMS Boli me da ne mogu više planinariti "Mă doare că nu mai pot face alpinism";
Sve nas je strah "Tuturor ne e frică";
Stid me je "Mi-e rușine".

Note

Surse bibliografice

 Avram, Mioara, Gramatica pentru toți, ediția a II-a, București, Humanitas, 1997, ISBN 973-28-0769-5

  Barić, Eugenija et al., Hrvatska gramatika (Gramatica limbii croate), ediția a II-a revăzută, Zagreb, Školska knjiga, 1997, ISBN 953-0-40010-1

 Bărbuță, Ion et al. Gramatica uzuală a limbii române, Chișinău, Litera, 2000, ISBN 9975-74-295-5 (accesat la 2 ianuarie 2020)

 Bidu-Vrănceanu, Angela et al., Dicționar general de științe. Științe ale limbii, București, Editura științifică, 1997, ISBN 973-440229-3 (accesat la 2 ianuarie 2020)

  Bussmann, Hadumod (coord.), Dictionary of Language and Linguistics (Dicționarul limbii și lingvisticii), Londra – New York, Routledge, 1998, ISBN 0-203-98005-0 (accesat la 2 ianuarie 2020)

  Čirgić, Adnan; Pranjković, Ivo; Silić, Josip, Gramatika crnogorskoga jezika (Gramatica limbii muntenegrene), Podgorica, Ministerul Învățământului și Științei al Muntenegrului, 2010, ISBN 978-9940-9052-6-2 (accesat la 2 ianuarie 2020)

 Constantinescu-Dobridor, Gheorghe, Dicționar de termeni lingvistici, București, Teora, 1998; online: Dexonline (DTL) (accesat la 2 ianuarie 2020)

  Dubois, Jean et al., Dictionnaire de linguistique (Dicționar de lingvistică), Paris, Larousse-Bordas/VUEF, 2002 (accesat la 29 decembrie 2022)

  Eastwood, John, Oxford Guide to English Grammar, Oxford, Oxford University Press, 1994, ISBN 0-19-431351-4 (accesat la 2 ianuarie 2020)

  Erdős, József (coord.), Küszöbszint. Magyar mint idegen nyelv (Nivel-prag. Maghiara ca limbă străină), Universitatea Politehnică din Budapesta, Institutul lingvistic, Grupul pentru limba maghiară, 2001 (accesat la 2 ianuarie 2020)12 aprilie 2019)

  Grevisse, Maurice și Goosse, André, Le Bon usage. Grammaire française (Folosirea corectă a limbii. Gramatică franceză), ediția a XIV-a, Bruxelles, De Boeck Université, 2007, ISBN 978-2-8011-1404-9 (accesat la 29 decembrie 2022)

  Jahić, Dževad; Halilović, Senahid; Palić, Ismail, Gramatika bosanskoga jezika (Gramatica limbii bosniace), Zenica, Dom štampe, 2000 (accesat la

  Klajn, Ivan, Gramatika srpskog jezika (Gramatica limbii sârbe), Belgrad, Zavod za udžbenike i nastavna sredstva, 2005, ISBN 86-17-13188-8 (accesat la 2 ianuarie 2020)

 Moldovan, Victoria; Pop, Liana; Uricaru, Lucia, Nivel prag pentru învățarea limbii române ca limbă străină, Strasbourg, Consiliul Europei (Consiliul de Cooperări Culturale), 2001 (accesat la 2 ianuarie 2020)

  Szende, Thomas și Kassai, Georges, Grammaire fondamentale du hongrois (Gramatica fundamentală a limbii maghiare), Paris, Langues et mondes – l'Asiathèque, 2007 ISBN 978-2-91-525555-3 (accesat la 2 ianuarie 2020)

Vezi și

 Verb

Tipuri de verbe

Verb impersonal


أرغوس أوريستيكون (Άργος Ορεστικόν) هي مدينة في كاستوريا في مقاطعة فوريا إلادا في اليونان.

يبلغ عدد سكانها حوالي 8193 نسمة.

أعلام
 توما كاراجيو

مراجع

أماكن مأهولة في كاستوريا (مقاطعة)
بلديات سابقة في مقدونيا الغربية
مدن اليونان

أرغوس أوريستيكو


An Cyperus longispicula in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni A. Muthama Muasya ngan David Alan Simpson. An Cyperus longispicula in nahilalakip ha genus nga Cyperus, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Cyperus

Cyperus longispicula


Demokrat Türkiye Partisi (DTP), 1997 ile 2005 yılları arasında Türkiye'de faaliyet göstermiş siyasi parti. Doğru Yol Partisi içindeki fikir ayrılıkları sonucunda bu partiden istifa eden Hüsamettin Cindoruk, İsmet Sezgin ve Gökberk Ergenekon gibi isimler tarafından 7 Ocak 1997'de kurulan DTP, 3 Kasım 2002 seçimlerine DYP listelerinden katıldı.

Arka plan
24 Aralık 1995'te yapılan genel seçimler parlamentoda çok parçalı bir yapı ortaya çıkarmıştı. Cumhurbaşkanı Süleyman Demirel hükûmeti kurma görevini önce en çok milletvekili çıkaran Refah Partisi Genel Başkanı Necmettin Erbakan'a, diğer partilerin tamamının ortak tavrı nedeniyle Erbakan'ın hükûmet kurmakta başarısız olmasından sonra da ikinci sıradaki Anavatan Partisi Genel Başkanı Mesut Yılmaz'a verdi. Yılmaz, Doğru Yol Partisi ile uzlaşarak Demirel'in onayıyla hükûmet kurabilse de, 53. Türkiye Hükûmeti meclis çoğunluğunu sağlayamayan ve Demokratik Sol Parti'nin dışarıdan desteğiyle görev yapabilen bir azınlık hükûmeti olabildi. Nitekim 12 Mart 1996 tarihli güvenoyu yoklamasında onaylanmış sayılsa da, Anayasa Mahkemesi 14 Mayıs'ta, oylamaya katılan 544 üyenin yarısının bir fazlası olan 273 kabul oyu elde edilmediği gerekçesiyle kararı iptal etti. Yılmaz, hakkında gensoru oylaması açılınca oylamayı beklemeden 6 Haziran 1996'da Cumhurbaşkanı Süleyman Demirel'e istifasını sundu. Bu hükûmet sadece 114 gün görev yapabildi.

Demirel'in tekrar görevlendirmesiyle koalisyon görüşmelerine başlayan Erbakan, Refahyol olarak da adlandırılan, Refah Partisi ve Doğru Yol Partisi koalisyonunun oluşturduğu 54. Türkiye Hükûmeti ile 28 Haziran 1996 tarihinde göreve geldi. İki parti arasında gerçekleştirilen protokole göre, ilk olarak Necmettin Erbakan başbakan olacak, 2 yıl sonra ise görevini Doğru Yol Partisi genel Başkanı Tansu Çiller'e devredecekti. Bu şekilde ikişer yıl arayla başbakan değişecekti.

Oluşturulan hükûmet ve hükûmet programı hakkında başından itibaren rahatsızlıklar dile getiriliyor, bundan Tansu Çiller de yakınıyordu. Hatta hükûmetin kurulmasının ardından yapılan güvenoyu yoklamasında 10 DYP milletvekili ret oyu verirken, Doğan Güreş, Hayri Kozakçıoğlu, Demir Berberoğlu ve Tekin Enerem gibi bazı önde gelen DYP milletvekilleri güvenoylamasına katılmadılar. RP'li hükûmete açıkça karşı çıkmış olan Cefi Kamhi ise "çekimser" kaldı. Refahyol Hükûmeti ve sona ermesine neden olan 28 Şubat süreci, daha sonra çeşitli yönlerden tez çalışmalarına konu olmuştur.

Partinin kurulması
Kendisini "Yeni Oluşumcular" olarak adlandıran bir grup DYP'li milletvekili 7 Ocak 1997'de Refahyol Hükûmeti'ne tepki olarak istifa etti ve Demokrat Türkiye Partisi'ni kurdu. Partinin ilk genel başkanı, DYP'nin eski genel başkanlarından olan Hüsamettin Cindoruk oldu. İsmet Sezgin, Mehmet Ali Yılmaz, Ersin Faralyalı, Necdet Menzir, Yıldırım Avcı ve Baki Tuğ gibi önde gelen milletvekilleri de yeni kurulan partide yer aldılar.

18 Haziran'da Necmettin Erbakan başbakanlıktan istifa etti. İstifasının nedeninin başbakanlığı Tansu Çiller'e devretmek olduğunu belirtti. Bu ön açıklamaya rağmen, ertesi gün 19 Haziran'da Cumhurbaşkanı Süleyman Demirel, hükûmet kurma görevini o sırada TBMM çoğunluğu olan DYP lideri Tansu Çiller'e vermeyip, ANAP genel başkanı Mesut Yılmaz'a verdi. Yeni kurulan ve istifalarla büyüyen Demokrat Türkiye Partisi'nin katılımıyla 30 Haziran'da Mesut Yılmaz, Bülent Ecevit ve Hüsamettin Cindoruk'la birlikte 55. Türkiye Cumhuriyeti Hükûmeti'ni kurdu. Bu koalisyon ANASOL-D olarak da adlandırıldı. Cumhuriyet Halk Partisi de hükûmeti dışarıdan destekledi.

28 Şubat süreci sonrasındaki siyasi faaliyetleri
18 Nisan 1999'da yapılan genel seçimlerde % 0,58'lik oy oranıyla parlamentoya giremedi. Bunun üzerine Cindoruk genel başkanlıktan istifa etti, yerine İsmet Sezgin getirildi.

2002 Nisan'ında yapılan kongrede İsmet Sezgin koltuğunu Mehmet Ali Bayar'a bıraktı. Ancak 2002 Genel Seçimleri'nde DYP ile ittifak yapan DTP, bu partinin seçim barajını aşamaması üzerine gene TBMM'ye giremedi. Seçim mağlubiyetinden sonra Bayar da istifa etti. Yerine ise Sema Küçüksöz seçildi.

DTP, Bayar'dan sonra 3 kez genel başkan değiştirmesine rağmen güç kaybetmeye devam etti. Kasım 2004'te yapılan 4. olağanüstü kongrede genel başkanlığa eski bakanlardan Yaşar Okuyan getirildi. 15 Mayıs 2005'te yapılan 3. olağan kongrede DTP'nin adı Hürriyet ve Değişim Partisi olarak değiştirildi. Hürriyet ve Değişim Partisi 2008'de Halkın Yükselişi Partisi'ne katıldı.

Demokrat Türkiye Partisi ve seçimler

Genel seçimler

Yerel seçimler

Kaynakça

1997'de kurulan siyasi partiler
2005'te kapatılan siyasi partiler

Türkiye'deki eski siyasi partiler
Türkiye'deki merkez sağ partiler

Demokrat Türkiye Partisi


Kujundžuša (kojunđuša, kujunđuša, tvrdac, tvrdorijez, žutac i ruderuša bijela) je vodeća bijela sorta grožđa imotskog kraja.

Odlikuje ju dobra i redovita rodnost, a grožđe dozrijeva kasno, krajem rujna.

Vinogradari kujundžušu pretežito uzgajaju u vinogorju Imotski, i to većinom na istom polju s kojeg je potekla. Ta su tla s većim udjelom pijeska, što općenito pogoduje uzgoju bijelih sorti. Iako je koncentrirana većinom na spomenutom području, kujundžuša nije ugrožena autohtona sorta jer je zbog njezine velike rodnosti vinogradari i vinari rado sade. Osim na području Imotske krajine, kujundžuša se sadi i na području Dalmatinske zagore, te u Hercegovini. Ovu sortu treba pažljivo oblikovati kako bi urod bio što kvalitetniji.

Vino
Vino koje ova sorta daje je kvalitetno, pa i vrhunsko sortno vino intenzivno žute boje i blagog mirisa, s niskim kiselinama i niskom razinom mineralnosti. Vino ima nježan i neutralan miris. Preporučuje se vino ne čuvati, nego brzo potrošiti kako bi se u potpunosti uživalo u njihovim osvježavajućim i blagim aromama.

Vino od kujundžuše može se posluživati kao osvježavajući aperitiv, a odlično prati i laganija jela od plodova mora, dobro se slaže s kamenicama, rakovima, ali i jelima poput kuhane bijele ribe. Kujundžuša se može poslužiti i uz sve vrste bijelog mesa, a uglavnom mora biti ohlađena na 10°C.

Izvori

Bijele sorte grožđa
Hrvatske autohtone vinske sorte

Kujundžuša


Thomas Parr (¿1483? - 14 de noviembre de 1635) fue un inglés  supercentenario, que afirmaba haber vivido durante 152 años. A menudo se le llama, simplemente, Old Parr (Viejo Parr) u Old Tom Parr (Viejo Tom Parr).

Biografía
Se dijo que Parr había nacido en 1483, cerca de Shrewsbury, posiblemente, en Wollaston. Se unió al ejército en 1500 y no se casó hasta que cumplió los 80 años. Tuvo dos hijos, quienes murieron en la infancia. Vivió gracias a una dieta, que, en general, incluía «queso des-lactosado y la leche en todas sus formas, pan duro, suero de leche agria, y, de forma esporádica, licor». William Harvey escribió de él: «[...] En este registro se reconoce la razón de su larga edad: vivir en su casa, libre de cuidados; eso hizo a este pobre hombre alcanzar la longitud de tales días (los 152 años)».

Parr, presuntamente, tuvo un romance cuando tenía alrededor de 100 años de edad, y fue padre de un niño nacido fuera del matrimonio. Después de la muerte de su primera esposa, se casó por segunda vez a la edad supuesta de 122. Debido a su, en teoría, avanzada edad, «Old Parr» se convirtió en una celebridad nacional y fue retratado por Rubens y Van Dyck. En 1635, Thomas Howard, conde de Arundel, visitó a Parr y lo llevó a Londres para presentárselo a Carlos I. Este preguntó a Parr qué había hecho para ser mayor que cualquier otro hombre, y este respondió que había realizado la penitencia (de no mantener relaciones sexuales) hasta la edad de 100 años.

Parr fue tratado como un espectáculo en Londres, pero su estancia en Londres, así como su cambio de régimen alimentario le llevaron a la muerte. El rey dispuso que fuera enterrado en la Abadía de Westminster el 15 de noviembre de 1635. En la inscripción de su lápida se lee:

Dudas sobre su edad
William Harvey (1578-1657), el médico que descubrió la circulación de la sangre, realizó una autopsia en el cuerpo de Parr. Los resultados fueron publicados en el libro De natura Ortu et sanguinis, de John Betts, como un documento adjunto. Se examinó su cuerpo y encontraron todos sus órganos internos en perfecto estado. No había causa aparente de la muerte que se hubiera podido determinar, y se suponía que había muerto, simplemente por la edad. Una interpretación moderna de los resultados de la autopsia indican que Thomas Parr probablemente no tuviera más de 70 años de edad. Un monumento en su honor se erigió en la Abadía de Westminster.

Una hipótesis probable es que los registros de Parr se hubiesen confundido con los de su abuelo, de hecho Parr solo recordaba acontecimientos reseñables desde el . Por otra parte, el año de nacimiento de Parr (1483) fue el de Sir Thomas Parr, el padre de Catherine Parr, la esposa de Enrique VIII, lo que pudo contribuir a la leyenda de su avanzada edad.

Datos culturales
John Taylor escribió acerca de Parr en su poema de 1635: "El Viejo, viejo, muy viejo o la edad y la larga vida de Thomas Parr".
Un retrato de Parr se expone en la National Portrait Gallery, de Londres.
Su historia apareció en el programa de televisión Beyond Belief!!, en la red estadounidense de televisión Nickelodeon, en 1992.
El whisky escocés de marca Old Parr lleva su nombre, relata su nacimiento y afirma el año de su muerte en su etiqueta.
Parr ha sido utilizado como un ejemplo de los beneficios para la salud que supone una medicina natural a base de hierbas, que sirve para la limpieza del colon.
En la película de 1979, El campeón, una pequeña estatua de Parr hace comenzar una conversación entre el niño y su padrastro.
La vejez de Parr se menciona en el libro Walden, de Henry David Thoreau.
Parr se menciona en la novela Tiempo para amar, de Robert A. Heinlein.
Bram Stoker hace referencia a Thomas Parr en Drácula.
Old Parr se menciona en el libro de Charles Dickens, Dombey e hijo, en el capítulo XLI.
Old Parr se menciona en el libro de Charles Dickens, The Old Curiosity Shop, en el último capítulo. Un caballo que vive una vida inusualmente larga se compara con Parr.
Old Parr se menciona en el poema de Robert Graves, Una casa de campo.
Old Parr se menciona en la primera página del libro de James Joyce, la novela Finnegans Wake, de 1939.
Mark Twain, en 1871, propuso por escrito realizar una "Autobiografía de Old Parr, el caballero que vivió hasta los 153 años de edad", pero, al parecer, nunca lo hizo.
 Thomas Parr aparece en el libro Invierno Sueco, de Matías Wiszniewer. El sabio francés René Descartes se lo encuentra en un pub londinense durante un fugaz viaje a esa ciudad en 1630.

Referencias

Centenarios del Reino Unido
Sepultados en la abadía de Westminster
Supercentenarios del Reino Unido
Fallecidos en Londres
Centenarios de Inglaterra

Thomas Parr


Le Tempo G.1200/T.1200 est un véhicule tout terrain militaire (G) et civil (T),  produit par le constructeur allemand Tempo-Werke de 1936 à 1944.

Histoire
En 1936, la société Vidal & Sohn Tempo-Werk GmbH veut répondre à un appel d'offres Landwehr pour la fourniture d'un véhicule militaire léger à quatre roues motrices. L'ingénieur en chef, Otto Daus, lance l'étude et développe un véhicule tout-terrain d'une conception peu commune.

Le véhicule est propulsé par deux moteurs JLO à deux temps de 596 cm³, un à l'avant et l'autre un à l'arrière, chacun entraînant séparément les essieux directeurs avant et arrière. Chaque moteur dispose de sa propre boîte de vitesses, les deux moteurs peuvent fonctionner ensemble, en mode quatre roues motrices, ou fonctionner indépendamment pour garder uniquement la traction avant ou la propulsion arrière, sur route. Le véhicule a une garde au sol importante, quatre roues motrices et directrices et une suspension à 4 roues indépendantes. Il est capable de traverser les terrains les plus accidentés. La vitesse de pointe est de 70 kilomètres par heure avec une consommation de carburant de 20 litres aux cent kilomètres, sur piste avec les deux moteurs, réduite à 12 litres avec un seul moteur, sur route, valeur très raisonnable pour l'époque.

L'armée allemande, avait de gros préjugés contre les moteurs deux temps et n'a pas retenu le véhicule. Le constructeur a alors cherché un débouché à l'exportation. 1.253 Tempo G.1200 militaires ont été vendus à des pays comme la Suède, qui a passé une commande de 985 exemplaires et le Danemark 20 unités.

Malgré son refus officiel, l'armée allemande a quand même utilisé quelques G.1200 saisis pendant la Seconde Guerre mondiale.

Le constructeur a commercialisé une version civile de ce véhicule sous le nom Tempo T.1200. 82 exemplaires ont été fabriqués.

Notes et références

Liens externes
  Le Tempo G.1200
  Les modèles Tempo dans la Wehrmacht
  Le Tempo G.1200 dans l'armée danoise & fiche technique

Tempo G.1200
Automobile des années 1930
Automobile des années 1940
Véhicule militaire

Tempo G 1200 / T 1200


36th Street est une station à desserte locale sur la ligne IND Queens Boulevard du métro de New York. Située à l'intersection de la 36th Street et du Northern Boulevard dans le Queens, il est desservi par le service M en semaine, le service R à toute heure sauf la nuit, et le service E la nuit. Les trains F et <F> ne s'arrêtent pas à cette gare lorsqu'ils circulent.

Situation sur le réseau

Histoire
La ligne Queens Boulevard a été l'une des premières lignes construites par le système de métro indépendant (IND) appartenant à la ville, et s'étend entre la ligne IND Eighth Avenue à Manhattan et la 179th Street et Hillside Avenue dans Jamaica, Queens. La ligne du Boulevard Queens a été en partie financée par un prêt et une subvention de l'administration des travaux publics (PWA) de  de dollars.

Le premier tronçon de la ligne, à l'ouest de l'avenue Roosevelt à la 50th Street, a ouvert le 19 août 1933. Les trains E circulaient localement jusqu'au terminal Hudson (l'actuel World Trade Center) à Manhattan, tandis que le GG (prédécesseur du service G actuel) fonctionnait comme un service de navette entre Queens Plaza et Nassau Avenue sur la ligne IND Crosstown.

Services aux voyageurs

Accès et accueil

Desserte

Intermodalité

À proximité

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Métro de New York
 IND Queens Boulevard Line
 Ligne E du métro de New York
 Ligne M du métro de New York
 R

Liens externes
 .

Station de métro mise en service en 1933
Station du métro de New York
Ligne M du métro de New York
Ligne R du métro de New York

36th Street (lignes M et R du métro de New York)


හැඳින්වීම

ශ්‍රී ලංකාවේ විශිෂ්ඨතම පළාත් දෙපාර්තමේන්තුවකි.

තනතුරු

පළාත් සෞඛ්‍ය සේවා අධ්‍යක්ෂක - වෛද්‍ය එස්. ද අල්විස්

ප්‍රාදේශය සෞඛ්‍ය සේවා අධ්‍යක්ෂක - කුරුණෑගල

ප්‍රාදේශය සෞඛ්‍ය සේවා අධ්‍යක්ෂක - පුත්තලම

සඹඳතා

පළාත් සෞඛ්‍ය සේවා දෙපාර්තමේන්තුව - වයඹ


Ahmed Mohammed Haroun (também escrito Ahmad Harun, ; nascido em 1964) é um dos cinco sudaneses procurados pelo Tribunal Penal Internacional (TPI) por crimes de guerra e crimes contra a humanidade em Darfur. Apesar da pressão internacional sobre o governo do Sudão para entregá-lo ao TPI, Haroun serviu como Ministro de Estado para Assuntos Humanitários do Sudão até maio de 2009, quando foi nomeado governador de Cordofão do Sul. Em setembro de 2007, foi nomeado para liderar uma investigação sobre violações dos direitos humanos em Darfur. Em julho de 2013, renunciou ao cargo de governador do Cordofão do Sul e foi reconduzido por Omar al-Bashir como governador do Cordofão do Norte. Em 1 de março de 2019, o presidente Omar al-Bashir entregou a ele a direção do principal partido político do país, o Congresso Nacional. Ele foi preso em abril de 2019 pelas autoridades locais no Sudão após um golpe que derrubou al-Bashir.

Referencias

Políticos do Sudão
Conflito de Darfur

Ahmed Haroun


Akbar Djuraev (8 de outubro de 1999) é um halterofilista uzbeque, campeão olímpico.

Carreira

Djuraev conquistou a medalha de ouro nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020 em Tóquio, após levantar 430 kg na categoria masculina para pessoas com até 109 kg. Ele competiu na categoria 105 kg até 2018, e nas categorias 102 kg e 109 kg a partir de 2018, após a Federação Internacional de Halterofilismo reorganizar as categorias.

Halterofilistas olímpicos do Uzbequistão
Campeões olímpicos do Uzbequistão
Halterofilistas nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020
Medalhistas nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020

Akbar Djuraev


Suzana Bantaș ()  o eseistă, pictoriță, jurist, traducător și medic român, membru al Uniunii Artiștilor Plastici din România.

Biografie

Familia
Suzana Bantaș s-a născut în ziua de 28 mai 1922 în orașul Focșani în familia profesorului de filozofie și de limba franceză Mihail Bantaș, un cunoscut poet, și a lui Angelica, licențiată în litere.  Din propriile sale declarații rezultă că pe linie paternă, Suzana Bantaș a avut ca strămoș pe Ana Bantăș, mama lui Dimitrie Cantemir. Familia Bantaș a avut trei copii, pe Suzana, pe Mihai Bantaș care a fost jurist și mai apoi medic pediatru și pe Andrei Bantaș, un eminent traducător de limba engleză, autor de dicționare și manuale și profesor universitar. Suzana avut un singur copil, băiat, care a devenit arhitect, restaurator de monumente istorice.

Studii
În domeniul picturii, a luat lecții de la vârsta de 15 ani de la profesorul Ion Marșic la Iași. Suzana a urmat cursurile gimnaziale la Iași și pe cele liceale la Liceul "Oltea Doamna" din Iași și în paralel, Facultatea de Drept și Academia de Belle Arte din Iași. În anul 1946 s-a mutat la București unde și-a luat diploma în pictură la Universitatea Națională de Arte București la clasa lui Jean Alexandru Steriadi. În anul 1958 a absolvit Facultatea de Medicină Generală din București și din anul 1962 a obținut prin concurs postul de specialist în urgențe medico-chirurgicale și a activat ca medic la Salvarea din București.

Cariera artistică
În anul 1947 a participat la Salonul Oficial cu lucrarea Sfârșit de iarnă. În 1971 a fost primită ca membru fondator în Cenaclul de Arte Plastice al Medicilor "Ion Țuculescu" și din 1994 a colaborat cu Asociația Artiștilor Plastici din București.

Suzana Bantaș a avut mai multe expoziții personale și de grup începând din anul 1938 la Pavilioanele din Parcul Herăstrău, Galeriile Municipiului București, la Clubul M. I. și la Palatul Cercului Militar Național.

A avut parte de o mulțime de critici de artă favorabile din partea lui Constantin Bogdan, Radu Ionescu, P. Ulmu, etc., stilul său fiind identificat ca postimpresionist cu accente cromatice în galben și mov.

Activitate publicistică
Suzana Bantaș a publicat recenzii de carte și cronici plastice și muzicale în săptămânalul: "Viața Medicală" (director, dr. M. Mihailide). A efectuat și traduceri împreună cu profesorul Andrei Bantaș.

Premii
Artista Suzana Bantaș a primit Ordinul Meritul Cultural în grad de Cavaler prin Decretul Nr.292 din 23 martie 2011.

Note

Bibliografie
wordpress.com : Suzana Bantaș și Bunica, Suzana Bantaș - de Cătălina Alberti, articole din noiembrie 2012, accesat 29 martie 2019

Legături externe

 www.cmn.ro: Expoziție Suzana Bantaș 2015 - accesat 29 martie 2019
 www.viata-medicala.ro: Articole ale Sazanei Bantaș în revista Viața Medicală  - accesat 20 martie 2019
 artindex.ro: Suzana Bantaș - accesat 29 martie 2019
 www.goodreads.com: ''Suzana și Andrei Bantaș - Reîntoarcere în minunata lume nouă - de Aldous Huxley - accesat 29 martie 2019

Nașteri în 1922
Nașteri pe 28 mai
Decese în 2021
Decese pe 25 decembrie
Membri ai Uniunii Artiștilor Plastici din România
Traducători români
Scriitori români din secolul al XX-lea
Pictori din secolul al XX-lea
Pictori din secolul al XXI-lea
Medici români
Pictorițe române
Focșăneni
Scriitoare române
Decorați cu Ordinul Meritul Cultural
Postimpresionism

Suzana Bantaș


Baldomero Álvarez de Olivera, más conocido como Cacho Álvarez, es un político argentino perteneciente al Partido Justicialista que se destacó como intendente de Avellaneda, partido de la provincia de Buenos Aires; durante 4 períodos (1991-1995, 1995-1999, 2003-2007 y 2007-2009) y además como diputado Provincial durante 2 breves períodos. El 3 de agosto de 2009 fue reemplazado en el cargo para asumir como titular del Ministerio de Desarrollo Social de la Provincia de Buenos Aires. Jorge Ferraresi ocupó de esta forma el cargo principal de la Comuna ya que en las elecciones de 2007 había sido elegido como primer concejal por el Partido Justicialista (PJ).

El 8 de noviembre de 2011 se oficializó su candidatura a Presidente del Club Atlético Independiente por el sector oficialista Nueva Generación Roja, pero finalmente sería derrotado por Javier Cantero y la nueva agrupación Independiente Místico.

Nació el 2 de septiembre de 1956, en Oberá, provincia de Misiones, donde vivió hasta los 8 años, cuando viajó junto a su madre a Buenos Aires, para radicarse definitivamente en el partido de Avellaneda. En el marco de su experiencia en la función pública de la Provincia de Buenos
Aires, entre 1987 y 1988 estuvo al frente de la Dirección Provincial de
Entidades de Bien Público.

Trayectoria

Cacho Álvarez es además el Secretario General del Partido Justicialista de la Provincia de Buenos Aires. Su carrera política puede detallarse cronológicamente de la siguiente manera:

 1987-1988 Director Provincial de Entidades de Bien Público.
 1988-1989 Director Provincial de Acción Social -Ministerio de Acción Social de la Provincia de Buenos Aires.
 1989-1990 Diputado Provincial - Partido Justicialista.
 1991-1995: Primer mandato como Intendente de Avellaneda.
 1995-1999: Segundo mandato como Intendente de Avellaneda.
 1999: Asume como Subsecretario de Industria, Comercio y Minería de la Provincia de Buenos Aires y luego el Ministerio de Producción.
 2001-2003: Es electo por segunda vez como diputado provincial y vicepresidente primero de la Cámara de Diputados de la Provincia.
 2003: Reelecto en su tercer mandato como intendente de Avellaneda.
 2007: Gana una nueva reelección como jefe comunal.
 2009: Es convocado por Daniel Scioli para asumir como Ministro de Desarrollo Social de la Provincia de Buenos Aires.
 2011: Asumió una banca como senador provincial por la tercera sección electoral. En el mismo año lanzó su candidatura como Presidente del Club Atlético Independiente.

Véase también
 Barones del Conurbano

Referencias
 Municipalidad de Avellaneda
 Curriculum en el Ministerio de Desarrollo Social

Políticos del Partido Justicialista
Intendentes de Avellaneda (Buenos Aires)
Diputados provinciales de Argentina (Misiones)
Obereños

Baldomero Álvarez de Olivera


Barane (Stolac, BiH), naseljeno mjesto u općini Stolac, BiH
 Barane (Berkovići, BiH), naseljeno mjesto u općini Berkovići, BiH

Barane


Counting of the Omer (, Sefirat HaOmer, sometimes abbreviated as Sefira) is a ritual in Judaism. It consists of a verbal counting of each of the 49 days between the holidays of Passover and Shavuot. The period of 49 days is known as the "omer period" or simply as "the omer" or "sefirah".

The count has its origins in the biblical command of the Omer offering (or sheaf-offering), which was offered on Passover, and after which 49 days were counted, and the Shavuot holiday was observed. Since the destruction of the Temple in Jerusalem, the Temple sacrifices are no longer offered, but the counting until Shavuot is still performed. Shavuot is the only major Jewish holiday for which no calendar date is specified in the Torah; rather, its date is determined by the omer count.

The Counting of the Omer begins on the second day of Passover (the 16th of Nisan) for Rabbinic Jews (Orthodox, Conservative, Reform), and after the weekly Shabbat during Passover for Karaite Jews. According to all practices, the 49-day count ends the day before Shavuot, which is the 'fiftieth day' of the count.

The omer ("sheaf") is an old Biblical measure of volume of unthreshed stalks of grain, the amount of grain used for the Temple offering.

Sources

The commandment for counting the Omer is recorded within the Torah in :

As well as in :

The obligation in post-Temple destruction times is a matter of dispute, as the Temple offerings which depend on the omer count are no longer offered. While Rambam (Maimonides) suggests that the omer count obligation is still biblical, most other commentaries assume that it is of a rabbinic origin in modern times.

The count

As soon as it is definitely night (approximately thirty minutes after sundown), the one who is counting the Omer recites this blessing:

Then he or she states the Omer-count in terms of both total days and weeks and days. For example:
 On the first day: "Today is one day of the omer"
 On the eighth day: "Today is eight days, which is one week and one day of the omer"

The wording of the count differs slightly between customs: the last Hebrew word is either laomer (literally "to the omer") or baomer (literally "in the omer"). Both customs are valid according to halakha.

The count is generally in Hebrew; it may also be counted in any language, however one must understand what one is saying.

The counting is preferably done at night, at the beginning of the Jewish day. If one realizes the next morning or afternoon that they have not yet counted, the count may still be made, but without a blessing. If one forgets to count a day altogether, he or she may continue to count succeeding days, but without a blessing.

Symbolism

In the rabbinic chronology, the giving of the Torah at Mount Sinai happened on Shavuot. Thus, the omer period is one of preparation and anticipation for the giving of the Torah. According to Aruch HaShulchan, already in Egypt Moses announced to the Israelites that they would celebrate a religious ceremony at Mount Sinai once 50 days had passed, and the people was so excited by this that they counted the days until that ceremony took place. Homiletically, in modern times when the Temple sacrifices of Shavuot are not offered, counting the omer still has a purpose as a remembrance of the counting up to Sinai.

One explanation for the Counting of the Omer is that it shows the connection between Passover and Shavuot. The physical freedom that the Hebrews achieved at the Exodus from Egypt was only the beginning of a process that climaxed with the spiritual freedom they gained at the giving of the Torah on Shavuot. The Sefer HaChinuch states that the Israelites were only freed from Egypt at Passover in order to receive the Torah. The Counting of the Omer demonstrates how much a Jew desires to accept the Torah in their own life.

According to Maharal, there is a symbolic contrast between the omer offering (offered on Passover) and the Shavuot sacrifice (shtei halechem) offered upon conclusion of the omer. The former consists of barley, which is typically an animal food, and represents the low and passive spiritual level of the Israelites immediately upon leaving Egypt; while the latter consists of wheat and represents the high and active spiritual level of the Israelites upon receiving the Torah.

In Israel, the omer period coincides with the final ripening period of wheat before it is harvested around Shavuot. In this period, the quality of the harvest is very sensitive, and can easily be ruined by bad weather. Thus, the omer period stresses human vulnerability and dependence on God.

According to Nahmanides, Passover and Shavuot effectively form one extended holiday, with the seven weeks of the omer paralleling the seven days of Passover or Sukkot, and the omer period paralleling Chol Hamoed.

Karaite and Samaritan practice

Karaite Jews and Israelite Samaritans begin counting the Omer on the day after the weekly Sabbath during Passover, rather than on the second day of Passover (the 16th of Nisan).

This is due to differing interpretations of , where the Torah says to begin counting from the "morrow after the day of rest". Rabbinic Jews interpret the "day of rest" to be the first day of Passover, while Karaites and Samaritans understand it to be the first weekly Sabbath that falls during Passover. Thus, the Karaite and Samaritan Shavuot is always on a Sunday, although the actual Hebrew date varies (which complements the fact that a specific date is never given for Shavuot in the Torah, the only holiday for which this is the case). Historically, Karaite and Karaite-adjacent religious leaders such as Anan ben David, Benjamin Nahawandi, Muhammad ibn Isma'il, Musa of Tiflis (founder of a 9th-century Jewish movement in Babylon); and Malik al Ramli (founder of a 9th-century Jewish movement in the Land of Israel) concluded that Shavuot should fall out on a Sunday. This is also the opinion of Catholics and the historical Sadducees and Boethusians.

The counting of Karaite and Rabbinic Jews coincides when the first day of Passover is on the Sabbath. Samaritan Judaism has an additional difference: because the date of the Samaritan Passover usually differs from the Jewish one by approxumately one lunar month, the Karaite and Samaritan counting rarely coincides, despite each beginning on a Sunday.

Ethiopian Jews traditionally had yet another practice: they interpreted the "day of rest" to be the last day of Passover, rather than being the first day (as in rabbinic tradition) or else the Sabbath (as for Karaites).

Omer-counters

"Omer-counters" () are devices which aid in remembering the correct day of the omer count. They are often on display in synagogues for the benefit of worshippers who count the Omer with the congregation at the conclusion of evening services. Omer-counters come in varying forms such as:
 decorative boxes with an interior scroll that shows each day's count through a small opening
 posters and magnets in which each day's count is recorded on a tear-off piece of paper
 calendars depicting all seven weeks and 49 days of the Omer, on which a small pointer is advanced from day to day
 pegboards that keep track of both the day and the week of the Omer.

Reminders to count the Omer are also produced for tablet computers and via SMS for mobile phones.

An omer counter from the 19th century in Lancaster, Pennsylvania is preserved at the Herbert D. Katz Center for Advanced Judaic Studies.

As a period of semi-mourning
The omer period has developed into a time of semi-mourning in Jewish custom.

Traditionally, the mourning is in memory of the death of Rabbi Akiva's 24,000 students, as described in the Talmud. (According to the Talmud they died in a "plague" as punishment for not honoring one another properly, but the Sephardic manuscript of Iggeret of Rabbi Sherira Gaon describes them as dying due to "persecution" (shmad), and based on this some modern scholars have suggested that they died in the Bar Kokhba revolt.) Rabbi Yechiel Michel Epstein (author of Aruch HaShulchan) postulates that the mourning period also memorializes Jews who were murdered during the Crusades, pogroms, and blood libels that occurred in Europe. The observance of mourning customs was strengthened after the Rhineland massacres and Cossack riots which occurred in the Omer period. In modern times, the Holocaust is generally included among those events which are memorialized, in particular Yom HaShoah is observed during the Omer.

Mourning practices are observed for only part of the Omer period, with different communities observing different parts. Some families listen to music during the week of Passover and then commence the period of mourning until Lag BaOmer. Some Sephardic Jewish families begin the period of mourning from the first day of the Hebrew month of Iyar and continue for 33 days until the third of Sivan. The custom among Jerusalemites (minhag Yerushalmi) is to follow the mourning practices during the entire Counting of the Omer, save for the day of Lag BaOmer and the last three days of the counting (sheloshet yemei hagbalah) prior to the onset of Shavuot. Many Religious Zionists suspend some or all of the mourning customs on Yom Ha'atzmaut (Israel's Independence Day). The extent of mourning is also based heavily on family custom, and therefore Jews will mourn to different degrees.

Lag BaOmer, the thirty-third day of the Omer, is considered to be the day on which the students stopped dying, so all the rules of mourning are lifted. Some Sephardi Jews, however, continue the mourning period up until the 34th day of the Omer, which is considered by them to be the day of joy and celebration. Spanish and Portuguese Jews do not observe these customs.

During the days of mourning, custom generally forbids haircuts, shaving, listening to instrumental music, or conducting weddings, parties, and dinners with dancing. Some religious Jews shave each Friday afternoon during the mourning period of the Omer in order to be neat in honor of the Shabbat, and some men do so in order to appear neat in their places of employment.

Lag BaOmer

According to some Rishonim, it is the day on which the plague that killed Rabbi Akiva's 24,000 disciples came to an end, and for this reason the mourning period of Sefirat HaOmer concludes on Lag BaOmer in many communities.

According to modern kabbalistic tradition, this day is the Celebration of Simeon ben Yochai and/or the anniversary of his death. According to a late-medieval tradition, Simeon ben Yochai is buried in Meron, and this association has spawned several well-known customs and practices on Lag BaOmer, including the lighting of bonfires and pilgrimages to Meron.

Kabbalistic interpretation

The period of the counting of the Omer is considered to be a time of potential for inner growth—for a person to work on one's good characteristics (middot) through reflection and development of one aspect each day for the 49 days of the counting.

In Kabbalah, each of the seven weeks of the Omer-counting is associated with one of the seven lower sefirot (Chesed, Gevurah, Tiferet, Netzach, Hod, Yesod, Malkuth). Similarly, each day of each week is associated with one of these same seven sefirot, creating forty-nine permutations. The first day of the Omer is therefore associated with "chesed that is in chesed" (loving kindness within loving kindness), the second day with "gevurah that is in chesed" (might within loving kindness); the first day of the second week is associated with "chesed that is in gevurah" (loving-kindness within might), the second day of the second week with "gevurah that is in gevurah" (might within might), and so on.

Symbolically, each of these 49 permutations represents an aspect of each person's character that can be improved or further developed. Recent books which present these 49 permutations as a daily guide to personal character growth have been published by David Sedley and rabbis Simon Jacobson and Yaacov Haber. The work Counting the Omer: A Kabbalistic Meditation Guide includes meditations, activities and kavvanot (proper mindset) for each of the kabbalistic four worlds for each of the 49 days.

The 49-day period of counting the Omer is also a conducive time to study the teaching of the Mishnah in Pirkei Avot 6:6, which enumerates the "48 ways" by which Torah is acquired. Rabbi Aharon Kotler (1891–1962) explains that the study of each "way" can be done on each of the first forty-eight days of the Omer-counting; on the forty-ninth day, one should review all the "ways."

Observance in Christianity
Some Christian sects observe The Omer. The Christian holiday of Pentecost is named after and coincides with Shavuot and celebrates receipt of the Holy Spirit.

See also
 Hebrew calendar

References

Works cited

External links

 Sefirat ha'omer/Counting the Omer, by Rabbi Julian Sinclair, April 28, 2011; Jewish Chronicle Online
 Encyclopedia Judaica on Jewish Virtual Library
 Spiritual practices and reflections for each day from Mishkan Tefilah
 The traditional liturgy from Chabad
 Rabbi Eliezer Melamed – Peninei Halakha – Counting the Omer

manuscripts about the counting of the Omer
 Secret of the Counting of the Omer, Moses of Burgos, 13th - 14th centuries, Ktiv project, National Library of Israel
 Seder Sefireat HaOmer, Amsterdam, 1795, Ktiv project, National Library of Israel
 Kavanot for the Counting of the Omer, Amsterdam, 18th century, Ktiv project, National Library of Israel
 Kabbalist Seder of the Counting of the Omer, 1782, Italy, Ktiv project, National Library of Israel

Iyar observances
Lag BaOmer
Nisan observances
Passover
Shavuot
Tabernacle and Temples in Jerusalem
Positive Mitzvoth

Counting of the Omer


علم دراسة الحيوانات الخفية، أو الكريبتوزوولوجي، هو علم زائف وثقافة فرعية تهدف إلى إثبات وجود كيانات من السجل الفولكلوري، مثل بيغ فوت أو تشوباكابرا أو موكيلي مبيمبي. يشير علماء الحيوانات الخفية إلى هذه الكيانات بالكريبتدز، وهو مصطلح صاغته الثقافة الفرعية. نظرًا إلى أنه لا يتبع المنهج العلمي، فإن علم دراسة الحيوانات الخفية يعتبر علمًا زائفًا من قبل العالم الأكاديمي: إنه ليس فرعًا لعلم الحيوان ولا لدراسات الفولكلور. تأسس في الأصل في الخمسينيات من قبل عالمي الحيوان، برنارد هوفلمانز وإيفان ت. ساندرسون.

لاحظ الدارسون أن العلم الزائف قد رفض المناهج العلمية السائدة منذ وقت مبكر، وأن أتباعه غالبًا ما يعبرون عن عدائهم للعلم السائد. درس العلماء أخصائيي علم دراسة الحيوانات الخفية وتأثيرهم (بما في ذلك ارتباط العلم الزائف بخلقية الأرض الفتية)، ولاحظوا أوجه التشابه بين علم دراسة الحيوانات الخفية والعلوم الزائفة الأخرى مثل صيد الأشباح وعلم الأجسام الطائرة مجهولة الهوية، وسلط الضوء على ترويج وسائل الإعلام غير النقدي لمزاعم علماء الحيوانات الخفية.

المصطلحات والتاريخ والنهج
بوصفه مجالًا، ينشأ علم دراسة الحيوانات الخفية من أعمال برنارد هوفلمانز، عالم الحيوان البلجيكي، وإيفان ت. ساندرسون، عالم الحيوان الاسكتلندي. الجدير بالذكر أن هوفلمانز نشر كتاب على درب الحيوانات المجهولة في عام 1955، وهو عمل بارز بين علماء دراسة الحيوانات الخفية أعقبه العديد من الأعمال الأخرى المشابهة. بالمثل، نشر ساندرسون سلسلة من الكتب التي ساعدت في تطوير السمات المميزة للعلم الزائف، بما في ذلك أناسي جليد مقيتون: أسطورة تخرج للحياة.

يرجع مصطلح كريبتوزوولوجي إلى عام 1959 أو قبل ذلك - ينسب هوفلمانز صياغة مصطلح كريبتوزوولوجي («دراسة الحيوانات الخفية») إلى ساندرسون. صيغ مصطلح كريبتد في عام 1983 على غرار كريبتوزوولوجي، من قبل عالم دراسة الحيوانات الخفية ج. ي. وول في العدد الصيفي من النشرة الإخبارية للجمعية الدولية للكريبتوزوولوجي. وفقًا لوول، «لقد اقتُرِحَت صياغة مصطلحات جديدة لتحل محل المصطلحات المثيرة والمضللة غالبًا مثل «وحش». اقتراحي هو«كريبتد»، وهو ما يعني كائنًا حيًا يتمتع بصفة كونه خفيًا أو مجهولًا... لوصف تلك المخلوقات التي تعد (أو قد تكون) موضوعات تحقيق في الكريبتوزوولوجي». يعرف قاموس أكسفورد الإنجليزي الاسم كريبتد بأنه «حيوان وجوده أو بقاؤه حتى يومنا هذا هو محل نزاع أو غير مثبت، أي حيوانٌ ذو أهمية لعلماء الحيوانات الخفية». في حين يستخدمه معظم علماء الحيوانات الخفية، فإن مصطلح كريبتد لا يُستخدم من قبل علماء الحيوان الأكاديميين. في مرجع يستهدف الطلاب الجامعيين، لاحظ الأكاديميان كاليب دبليو. لاك وجاك روسو أن تركيز الثقافة الفرعية على ما تعتبره «كريبتدز» هو امتداد علمي زائف للتصديق القديم في الوحوش وغيرها من الكائنات المماثلة من سجل الفولكلور، ولكن مع «اسم جديد يبدو علميًا أكثر: كريبتدز».

بينما يتعرف علماء الأحياء بانتظام على الأنواع الجديدة، غالبًا ما يركز علماء الحيوانات الخفية على المخلوقات من سجل الفولكلور، بما في ذلك أكثرهم شهرة، والذين يضمون وحش لوخ نس، وبيغ فوت، وتشوباكابرا، بالإضافة إلى «البهائم المهيبة الأخرى التي يمكن وصفها بالوحوش». في بحثهم عن هذه الكائنات، يمكن لعلماء الحيوانات الخفية استخدام أجهزة مثل الكاميرات الحساسة للحركة، ومعدات الرؤية الليلية، ومعدات التسجيل الصوتي. في حين كانت هناك محاولات لتحديد نهج علم دراسة الحيوانات الخفية، لكن «لا توجد طرق مقبولة أو موحدة أو ناجحة لتتبع الكريبتدز»، ذلك بخلاف ما هو عليه بالنسبة لعلماء الأحياء وعلماء الحيوان وعلماء النبات والتخصصات الأكاديمية الأخرى. حدد بعض العلماء سلائف علم الكريبتوزوولوجي الحديث في بعض نهج العصور الوسطى لسجل الفولكلور، وكان علم النفس وراء نهج العلم الزائف موضع دراسة أكاديمية.

حصل القليل من علماء الحيوانات الخفية على تعليم علمي رسمي، ولدى عدد أقل خلفية علمية ذات صلة مباشرة بعلم دراسة الحيوانات الخفية. غالبًا ما يحرّف الأتباع الخلفيات الأكاديمية لعلماء الحيوانات الخفية. وفقًا للكاتب دانييل لوكستون وعالم الحفريات دونالد بروثيرو، «غالبًا ما كان علماء الحيوانات الخفية يروجون للبروفيسور روي ماكال، الحاصل على دكتوراه، كواحد من الشخصيات البارزة وأحد القلائل الحاصلين على دكتوراه شرعية في علم الأحياء، ولكن نادرًا ما يُذكر أنه لم يتلق تدريبًا يؤهله لإجراء بحث كفؤ عن الحيوانات الغريبة. هذا ما يثير شبح «المتاجرة بالترويج»، الذي يخادع من خلاله الفرد أو المنظمة باستخدام الشهادة العليا لشخص ما كدليل على الخبرة، على الرغم من أن تدريبه أو تدريبها لا يرتبط تحديدًا بالمجال قيد النظر». بالإضافة إلى هوفلمانز وساندرسون وماكال، هناك علماء بارزون في علم دراسة الحيوانات الخفية لديهم خلفيات أكاديمية مثل غروفر كرانتز وكارل شوكر وريتشارد غرينويل.

تاريخيًا، حدد علماء الحيوانات الخفية البارزون في كثير من الأحيان حالات تشتمل على «أدلة لا يمكن دحضها» (مثل ساندرسون وكرانتز)، ليُكتشف فيما بعد أن الأدلة نتاج خدعة. قد يحدث هذا أثناء فحص أقرب من قبل الخبراء أو عند اعتراف المخادع.

خلقية الأرض الفتية
تعمل مجموعة فرعية من علماء الحيوانات الخفية على تشجيع علم خلقية الأرض الفتية الزائف، وترفض العلم التقليدي لصالح تفسير إنجيلي وتروج لمفاهيم مثل «الديناصورات الحية». تلاحظ الكاتبة العلمية شارون أ. هيل أن قسم خلقية الأرض الفتية من علم دراسة الحيوانات الخفية «ممول جيدًا وقادر على إجراء حملات بهدف العثور على ديناصور حي يعتقدون أنه سيبطل التطور». يقول عالم الأنثروبولوجيا جيب ج. كارد إن «اعتنق الخلقيون علم دراسة الحيوانات الخفية وبعضُ الحملات الاستكشافية يمولها ويديرها خلقيون يأملون في دحض التطور». في مقابلة في عام 2013، لاحظ عالم الحفريات دونالد بروثيرو زيادة في علماء الحيوانات الخفية الخلقيين. يلاحظ أن «الأشخاص الذين يبحثون بنشاط عن وحش لوخ نس أو موكيلي مبيمبي يفعلون ذلك تمامًا كنظار خلقيين. يعتقدون أنه إذا وجدوا ديناصورًا في الكونغو، فسوف يسقط التطور بأكمله. لن يفعل. سيكون مجرد ديناصور متأخر الحدوث، لكن هذا هو مفهومهم الخاطئ للتطور».

نقلًا عن المعرض الخلقي لعام 2013 في بطرسبرغ، كنتاكي، المكرس على نطاق واسع لخلقية الأرض الفتية، والذي ادعى أن التنانين مخلوقات بيولوجية كانت تسير في السابق على الأرض جنبًا إلى جنب مع الإنسانية، يلاحظ أكاديمي الدراسات الدينية جاستين موليس أن «علم دراسة الحيوانات الخفية لديه تاريخ طويل وغريب مع خلقية الأرض الفتية، مع كون هذا المعرض الجديد واحد فقط من أحدث الأمثلة».

عدم وجود تغطية إعلامية نقدية
غالبًا ما تنشر وسائل الإعلام المعلومات بشكل غير ناقد من مصادر علم دراسة الحيوانات الخفية، بما في ذلك الصحف التي تكرر الادعاءات الكاذبة التي أدلى بها علماء الحيوانات الخفية أو البرامج التلفزيونية التي تظهر اختصاصييه كصائدي وحوش (مثل البرنامج التلفزيوني الأمريكي الشهير وغير الخيالي زعمًا، مانستر كويست، الذي بث منذ 2007-2010). غالبًا ما تفشل التغطية الإعلامية للـ «كريبتدز» المزعومين في تقديم تفسيرات أكثر ترجيحًا، ما يزيد من نشر الادعاءات التي يقدمها علماء الحيوانات الخفية.

مراجع

وصلات خارجية

ثقافات فرعية
خلقية الأرض الفتية
علم الحيوان
علوم زائفة
فورتيانية

علم دراسة الحيوانات الخفية


Mirabilandia er en italiensk forlystelsespark, der ligger lidt uden for byen Ravenna i Norditalien.

Parken blev indviet den 4. juli 1992 og har 39 forlystelser. I 2016 havde parken 1.4 millioner besøgende.

Forlystelsesparker i Italien

Mirabilandia


Min bondegård er en film instrueret af Brita Wielopolska.

Handling
Der er magi og fantasi i denne musikvideo for børn. Her er ingen grå hverdage, men sære væsener og glade børn med tryllestøv i lommen og lyst til fis og ballade. Bondegårdsdyr slår prutter på tre forskellige sprog.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1995

Børnefilm fra Danmark

Min bondegård


Le centre cilio-spinal de Budge et Waller est une structure qui reçoit des entrées du prétectum et sort vers le ganglion cervical supérieur.

Il est situé dans les colonnes cellulaires intermédio-latérales (IMLCC) de la moelle épinière entre C8 et T2.

Il joue un rôle dans le contrôle du muscle dilatateur de l'iris.

Il est associé à un réflexe identifié par Augustus Volney Waller  et Ludwig Julius Budge en 1852.

Voir aussi

 Syndrome de Horner

Notes et références

Nerf de la tête et du cou

Centre cilio-spinal


Legislația drepturilor de autor a Uniunii Europene constă dintr-un număr de directive, pe care statele membre sunt obligate să le transpună în legislațiile lor naționale, și prin hotărâri ale Curții Europene de Justiție. Directivele UE sunt adoptate pentru armonizarea legislației din statele membre ale Uniunii Europene.

Istoric
Încercările de armonizare a legislației drepturilor de autor în Europa datează începând de la semnarea Convenției de la Berna pentru protejarea operelor literare și artistice din 9 septembrie 1886: toate statele membre ale Uniunii Europene sunt semnatare ale Convenției de la Berna, , iar conformarea cu dispozițiile ei este acum obligatorie înainte de aderare. Primul pas major pe care l-a făcut Comunitatea Economică Europeană pentru armonizarea legislației dreptului de autor a fost decizia de a aplica un standard comun pentru protecția drepturilor de autor pentru programele informatice, transpusă în Directiva cu privire la programele de calculator din 1991. Un termen comun de protecție a drepturilor de autor, 70 de ani de la moartea autorului, a fost stabilită în 1993 prin Directiva 93/98/EEC.

Punerea în aplicare a directivelor privind dreptul de autor a fost mult mai controversată decât pentru cea a directivelor referitoare la alte subiecte, după cum se poate observa din cele șase hotărâri privind neimplementarea directivei privind drepturile de autor. În mod tradițional, legile privind drepturile de autor variază considerabil între statele membre, în special între jurisdicțiile de drept comun (Cipru, Irlanda, Malta și Marea Britanie) și jurisdicțiile de drept civil. Modificările în ceea ce privește legislația drepturilor de autor au devenit, de asemenea, legate de protestele împotriva Organizației Mondiale a Comerțului și a globalizării în general.

Referințe

Legături externe
 Summaries of EU legislation > Internal market > Businesses in the internal market > Intellectual property > Copyright and related rights
 European Commission > Internal Market > Copyright > Documents
 List of EU copyright Durations

Tratate
 Berne Convention for the Protection of Literary and Artistic Works  (from WIPO)
 Rome Convention for the Protection of Performers, Producers of Phonograms and Broadcasting Organisations
 Agreement on Trade-Related Aspects of Intellectual Property Rights (from WTO)
 WIPO Copyright Treaty  (from WIPO)
 WIPO Performers and Phonograms Treaty  (from WIPO)

Legislația Uniunii Europene
Drepturi de autor


Leonard Ljubičić (26. prosinca 1966.), hrvatski šahovski velemajstor dopisnog šaha i svjetski prvak u dopisnom šahu.

Od 1994. do 2001. sudjelovao je na brojnim međunarodnim šahovskim turnirima bez značajnijih uspjeha. U dopisnom šahu natječe se od devedesetih.

Na 28. Svjetskom prvenstvu u dopisnom šahu 2016. osvojio je naslov svjetskoga prvaka.

Izvori

Šahovski velemajstori po državama
Dopisni šah

Leonardo Ljubičić


ජලය සම්පතක් ලෙස හැදින්විය හැකිය.ජලයෙහි ගතිගුණ කීපයක් පහත දැක්වේ.

      @.ජලය අවර්ණය .
      @.ජලයට කිසිදු රසයක් නොමැත.
      @.ජලයට කිසිදු ගදක් හෝ සුවදක්
        නැත.

ජලයේ ගතිගුණ


Polyporus squamosus (William Hudson, 1778 ex Elias Magnus Fries (1821)  sin. Cerioporus squamosus (William Hudson, 1778 ex Lucien Quélet) (1886), din încrengătura Basidiomycota în familia Polyporaceae și de genul Polyporus, este numit în popor buretele nucului, bureți negrii, burete păstrăv/bureți păstrăvi, ciupercă păstrăv, nucari, păstrăv de fag, păstrăv de nuc, păstrăvei, peștișori, urechea nucului sau urechea ulmului. El este o specie de ciuperci comestibile, fiind, când apare pe trunchiuri aflați în putrefacție, un saprofit, dar în primul rând un parazit. Atunci produce o distrugere frapantă și pricinuiește importante pagube, provocând putregaiul alb al lemnului. Se dezvoltă în România, Basarabia și Bucovina de Nord, crescând solitar sau în grupuri, deseori etajat unul peste altul, în păduri de foioase, mixte și parcuri pe arbori cu lemn de esență tare, în special pe nuci fagi și ulmi, de la câmpie la munte, dar mereu pe vreme umedă, din (aprilie) mai până iunie și încă odată din septembrie până octombrie (noiembrie).

Descriere

 Pălăria: are un diametru de 10-40 (60) cm, este la început cărnoasă, plată cu marginea răsucită în jos, apoi ia formă de pâlnie în zona de inserție a piciorului, devenind destul de subțire la periferie, atunci mai întâi gomoasă și în sfârșit lemnoasă. Buretele arată de sus reniform sau ca un evantai respectiv o scoică uriașă. Cuticula este netedă și galbenă până palid maronie, acoperită cu numeroși solzi maronii, dispuși în șiruri concentrice.
 Tuburile și porii: Sporiferele au o lungime maximală de 1 cm și sunt decurente la picior. Coloritul este albui în tinerețe, dar se schimbă spre bătrânețe din ce în ce mai puternic la cel a cojii de alună. Porii alb-gălbui sunt inițial foarte mici, deseori presărați cu multe picături de apă, la maturitate mari, unghiulari și zimțați.
 Piciorul: are o grosime de 2-6 (8) cm, este destul de tare, alb, tânăr brumat, apoi neted, foarte gros, bont, ghemuit și plin, fiind în mod normal prins de pălărie în poziție excentrică, rar centrală. În vârstă înaintată baza se înnegrește, deseori până peste mijlocul trunchiului.
 Carnea: este la exemplarele tinere elastică și moale, dar pe măsură ce se maturizează, devine din ce în ce mai gomoasă, capătă apoi o consistență ca pluta și este în sfârșit lemnoasă. Are un miros puternic făinos sau de pepene verde când buretele este tănăr. La bătrânețe miroase astringent a tanin. Gustul este plăcut și dulceag.
 Caracteristici microscopice: are spori fusiformi, netezi cu pereți subțiri, neamiloidozi (nu se decolorează cu reactivi de iod) și alantoidei (anatidă = un principal produs final de degradare al acizilor nucleici, în special a bazelor de purină), cu o mărime de 10-14 x 4-5 microni. Pulberea lor este albă. Basidiile clavate cu 40-50 x 7-9 microni prezintă în regulă 4 sterigme, cestoide (celule de obicei izbitoare și sterile care pot apărea între basidii și himen, stratul fructifer) lipsesc.
 Reacții chimice: nu sunt cunoscute.

Confuzii
Datorită aspectului său semnificativ, păstrăvul de nuc poate fi confundat numai cu puține specii ale aceluiași gen, cum ar fi: Polyporus ciliatus sin. Polyporus brumalis (necomestibil), Polyporus craterellus sin. Polyporus picipes (necomestibil), Polyporus leptocephalus sin. Polyporus varius (necomestibil) si Polyporus tuberaster (comestibil) sau cu Meripilus giganteus (tânăr comestibil)

Începători ar putea să-l confundă cu tot comestibilul Sarcodon imbricatus care însă crește pe sol și are țepi pe dedesubt.

Specii asemănătoare

Valorificare
Se spune adesea oară, că urechea nucului nu are o valoare culinară deosebită. Dar prăjită în unt cu usturoi și verdețuri pe o felie de franzelă sau cu slănină și o mămăliguță precum panată și pregătită ca un șnițel, este destul de gustoasă. Se poate prepara cu el și o ciorbă. Buretele nu se potrivește pentru uscat.

Note

Bibiliografie
 Marcel Bon: "Pareys Buch der Pilze", Editura Kosmos, Halberstadt 2012, ISBN 978-3-440-13447-4
 Bruno Cetto vol. 1-4, 6 (vezi sus)
 Rose Marie și Sabine Maria Dähncke: "700 Pilze in Farbfotos", Editura AT Verlag, Aarau - Stuttgart 1979 și 1980, ISBN 3-85502-0450
 Jean-Louis Lamaison & Jean-Marie Polese: "Der große Pilzatlas", Editura Tandem Verlag GmbH, Potsdam 2012, ISBN 978-3-8427-0483-1
 J. E. și M. Lange: "BLV Bestimmungsbuch - Pilze", Editura BLV Verlagsgesellschaft, München, Berna Viena 1977, ISBN 3-405-11568-2
 Hans E. Laux: "Der große Pilzführer, Editura Kosmos, Halberstadt 2001, ISBN 978-3-440-14530-2
 Csaba Locsmándi, Gizella Vasas: "Ghidul culegătorului de ciuperci: ciuperci comestibile și otrăvitoare", Editura Casa, Oradea 2013
 Till E. Lohmeyer & Ute Künkele: "Pilze – bestimmen und sammeln", Editura Parragon Books Ltd., Bath 2014, ISBN 978-1-4454-8404-4
 Meinhard Michael Moser: " Röhrlinge und Blätterpilze - Kleine Kryptogamenflora Mitteleuropas", ediția a 5-ea, vol. 2, Editura Gustav Fischer, Stuttgart 1978
 Marcel Pârvu: "Ghid practic de micologie", Editura Casa Cărții de Știință, Cluj-Napoca 2007
 Gheorghe Sălăgeanu, Anișoara Sălăgeanu: "Determinator pentru recunoașterea ciupercilor comestibile, necomestibile și otrăvitoare din România", Editura Ceres, București 1985
 Linus Zeitlmayr: "Knaurs Pilzbuch", Editura Droemer Knaur, München-Zürich 1976, ISBN 3-426-00312-0

Legături externe

 Păstrăv de nuc, film
 Rețetă, film

Polyporus
Ciuperci comestibile
Ciuperci parazite
Ciuperci saprofite
1774 în știință

Polyporus squamosus


n-butillitiu (abreviat n-BuLi) este un compus organometalic cu litiu (organolitic). Este folosit pe larg ca promotor al polimerizării în procesele de fabricație ale unor elastomeri (polibutadienă, cauciuc polibutadien-stirenic). Este o bază tare folosită în sinteza organică.

Obținere
n-butillitiul se prepară în urma reacției dintre 1-bromobutan sau 1-clorobutan cu litiu metalic:
 2 Li + C4H9X  →  C4H9Li  +  LiX
 unde X = Cl, Br

Proprietăți

Vezi și

Note

Baze
Compuși organometalici

N-butillitiu


Cadik Danon (hebr.: צדיק דאנון; Sarajevo, 20. travnja 1918. — Beograd, 2. ožujka 2005.), židovski teolog i diplomat, vrhovni rabin Saveza židovskih općina Jugoslavije.

Životopis

Cadik Danon je rođen u uglednoj sarajevskoj rabinskoj obitelji, od oca Danijela i majke Grasie, rođene Levi, kao jedan od njihovo šestoro djece — četiri sina i dvije kćeri. Želja oca bila je da mu jedan od sinova bude rabin. Prema obiteljskom predanju potiče od rav Moše Danona čiji je grob u Stocu mjesto hodočašća. Poslije male mature u Travniku primljen je 1932. u židovski Teološki seminar u Sarajevu, gdje je i diplomirao 1937. godine. Po završetku seminara 1937. godine upućen je kao službenik Saveza židovskih općina u Kosovsku Mitrovicu i
Prištinu u svojstvu svećenika, hazana i vjeroučitelja. Preko svog školskog druga Josipa Levija, koji je bio rodom iz Prištine, povezao
se s naprednim ljudima tog kraja. Izbijanje rata zateklo ga je na službi rabina u Splitu.

U Travanjskom ratu 1941. godine, zarobili su ga Nijemci i Bugari ali je uspijevao da im pobjegne iz zarobljeništva u Split, gdje se bavio ilegalnim radom. Koristeći prostorije Židovske općine i sinagoge, pomagao je izbjeglicama i narodnooslobodilačkom pokretu. U travnju 1942. godine, uhitili su ga Talijani, koji su ga prebacili u logor na jugu Italije. I njima je uspjeo pobjeći, nakon čega se uključio se u pokret otpora. Poslije kapitulacije Italije pridružio se talijanskim partizanima. Po završetku rata bio je član jugoslavenske vojne misije u Milanu.

Poslije rata radio je kao rabin od 1947. do 1950. godine, kada odlazi u Izrael. Tijekom boravka u Izraelu, radio je kao nastavnik u školama. Nakon tri godine vratio se u Jugoslaviju, te postao visoki zvaničnik Ministarstva vanjskih poslova Jugoslavije, na dužnosti šefa Odjela za nordijske zemlje (1953.—1970.). Između ostalog, obavljao je dužnosti jugoslavenskog predstavnika u Međunarodnoj komisiji za plovidbu Đerdapom (1958.—1962.) i otpravnika poslova Veleposlanstva SFR Jugoslavije u Švedskoj (1968.—1970.).

Poslije umirovljenja vratio se svećeničkom pozivu i obavljao dužnost vrhovnog rabina Jugoslavije od 1972. do 1998. godine. Više deseteljeća, bio je autor Židovskog vjerskog kalendara, a napisao je i knjigu Osnovni pojmovi iz judaizma. Godine 1974. pokrenuo je tečajeve učenja hebrejskog jezika. Sakupljao je židovske melodije, sinagogalne i folklorne. Volio je da pjeva španjolske romanse i molitve. Uoči raspada Jugoslavije, govorio je nekritički o politici Slobodana Miloševića, da bi tijekom zračnih napada NATO saveza na Srbiju 1999. godine uputio apel židovskim organizacijama u svijetu da se zauzmu za obustavu napada i za održanje Kosova u granicama Srbije.

Na dužnosti vrhovnog rabina Jugoslavije bio je sve do 1998. godine, kada je dužnost prenio rabinu Isaku Asijelu. Umro je u Beogradu, 2005. godine.

Stradanje obitelji
Tijekom Drugog svjetskog rata, Cadik Danon je u Splitu živio kao podstanar u obitelji Rikarda Šulca, u kući na Bačvicama. Krajem ljeta preselio se u Stedovu ulicu, u stan Isidora Fincija. Uskoro mu se pridružio i Berto Altarac. Iz Sarajeva je stigla i Danonova sestra Erna s trogodišnjom kćerkom Rijom. Uspjela je pobjeći iz Sarajeva s lažnim ispravama koje joj je Cadik Danon poslao iz Splita. Postojala je organizacija u Splitu koja se bavila krivotvorenjem takvih isprava i prodavala ih za skup novac.

Vijesti koje mu je sestra donijela o njihovoj obitelji bile su veoma tužne. Njenog muža Haima Samokovliju odveli su među prvima u logor Jasenovac. Muž druge sestre, Rudi Musafija uhićen je i kasnije također odveden u logor Jasenovac. Danonova majka je s drugom sestrom Rašelom prebačena u ženski logor u Đakovo. Rašela iz logora biva prebačena u bolnicu u Osijek zbog porođaja, gdje rađa mrtvo dijete. Iz bolnice
organizirano bježi i stiže u Split gdje je fašističke talijanske vlasti odvode u zatvor i, poslije kratkog vremena, prebacuju u koncentracioni logor
na Rabu. U logoru se priključuje ilegalnom radu kojim rukovodi partijska organizacija logora. Poslije kapitulacije Italije priključuje se partizanima i postaje referent saniteta bataljona. Poslije jedne borbe, krajem 1943. godine biva zarobljena i odvedena u logor Auschwitz, zatim u Bergen Belsen. Preživljava teški tifus, dočekuje oslobođenje i 1945. se vraća u Sarajevo.

Njegov brat Josef, zajedno sa slikarom Danielom Ozmom, pokušao je tijekom rata, da se prebaci na Romaniju, ali su iznad Sarajeva obojica uhvaćeni, a potom vraćeni u Sarajevo, zatvoreni i mučeni. Brat mu se nekako izvukao iz zatvora i uspio da se prebaci na Romaniju. Poginuo je travnja 1942. godine kao pozadinski politički djelatnik kod Borovčana (Romanija) u borbi s četnicima. Sahranjen u zajedničkoj grobnici na Sokocu. Njegovog najstarijeg brata, Isaka, ustaše su 1941. godine odvele u logor Slana na otoku Pag, gdje je ubijen. Njegov treći brat Haim je isto tako odveden u logor Jasenovac, odakle je pobjegao 1942. godine. Nakon tog bjekstva, gubi mu se svaki trag.

Njegovog oca, sarajevskog rabina Danijela, koji je u Sarajevu bio poznat kao "ham Danijel" također su zatvorili, ali je na intervenciju Židovske općine pušten kao jedini preostali rabin u Sarajevu. Nije mogao dugo ostati pod zaštitom Općine, niti ga je ona mogla zaštititi, pa je prešao u ilegalnost. Bio je posljednji živi rabin u Sarajevu 1942. godine. U Sarajevu je ponovo uhićen i odveden u logor Jasenovac, gdje je ubijen.

Djela
 Zbirka pojmova iz judaizma (Beograd, 1996)

Priznanja

 Plaketa grada Beograda
  Partizanska spomenica 1941.
  Orden zasluga za narod sa zlatnom zvijezdom
  Orden za hrabrost
  Orden bratstva i jedinstva sa srebrenim vijencem
  Orden zasluga za narod sa srebrenim zracima

Nositelj je i tri visoka strana odlikovanja:
 Orden predsjednika Finske,
 Orden Reda finskog lava,
 Norveški Orden Svetog Olafa

Izvori

Vanjske poveznice
 Cadik Danon

Životopisi, Sarajevo
Židovi u Bosni i Hercegovini

Cadik Danon


වීරකේසරී   යනු ශ්‍රී ලංකාවේ ප්‍රමුඛ දෙමළ දිනපතා පුවත්පත් අතුරින් එකකි. එය  ශ්‍රී ලංකාවේ පැරණිතම සහ විශාලතම අළෙවිය සහිත දෙමළ පුවත්පත වෙයි. වීරකේසරී අයිතිකරු,  ශ්‍රී ලංකාවේ ප්‍රමුඛ  මුද්‍රිත සහ  වෙබ් මාධ්‍ය සංවිධානයක් වන  සීමාසහිත එක්ස්ප්‍රස් නිවුස්පේපර්ස්  (ලංකා) (පුද්ගලික) සමාගම වෙයි.

වීරකේසරී


An Eragrostis perennans in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Yi Li Keng. An Eragrostis perennans in nahilalakip ha genus nga Eragrostis, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Eragrostis

Eragrostis perennans


Vejen hjem er en dokumentarfilm instrueret af Vibeke Juel efter manuskript af Vibeke Juel.

Handling
Ved gensynet med børneværelset i barndomshjemmet, erindrer Ivar blandt andet den dag, hvor han besluttede, at nu skulle faren aldrig mere se ham græde... To voksne mænd ser tilbage på deres barndom. På deres opvækst i almindelige danske kernefamilier med far, mor og søskende. Begge blev slået af deres fædre i barneårene. Ikke grov vold eller misbrug, men smæk over fars knæ. Den lille, men ydmygende, vold i hverdagen, der fører til angst, had og mindreværd langt op i voksenlivet. Der er megen smerte i de to mænds fortællinger, men også overskud og indsigt, der er til at lære af.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1998

Dokumentarfilm fra Danmark

Vejen hjem


ඉතිහාසය
පෙරදිග ධාන්‍යාගාරය ලෙස විරුදාවලිය ලැබූ ශ්‍රී ලංකාවේ වී වගාව සඳහා පවතින්නේ දිගු ඉතිහාසයකි. ක්‍රි. ව. 1153 සිට 1186 දක්වා මහා පරාක්‍රමබාහු රඡතුමාගේ රාඡ්‍ය පාලන සමයේ ශ්‍රී ලංකාව සහලින් ස්වයංපෝෂිත වූවා පමණක් නොව සහල් අපනයනයද කළ බවට ඉතිහාසය සාක්‍ෂි දරයි. එමෙන්ම අතීත රඡදරුවෝ වී වගාව සඳහා රාඡ්‍ය අනුග්‍රහය ලබාදීම ඔවුන්ගේ වගකීම ලෙස සැලකූහ. තවද පාරම්පරික යැපුම් කෘෂි සමාඡයේ ගොවියා සදහා පැවතුණේ සමාඡයේ ඉහළ තත්ත්වයකි. රොබට් නොක්ස් මහතා ගොවිකම රජකමට සමාන කිරීමට උත්සාහ ගත්තේ එහෙයිනි. අතීත යැපුම් ආර්ථික රටාවේ  කි්‍රයාත්මක වූයේ පාරිභෝගික නිෂ්පාදනයකි. නිෂ්පාදන වෙළදාමක් නොවුණි.

මේ ආකාරයට අතීතයේ සහලින් ස්වයංපෝෂිත කළ දේශීය වී වගාව වර්තමානයේදී දේශීය සහල් අවශ්‍යතාව සපුරාලීමට නොහැකි තත්ත්වයට පත්ව ඇත. 2003 වර්ෂය වන විට දේශීය වී වගාව සහල් අවශ්‍යතාවයෙන් සපුරාලීමට හැකි වූයේ 88% ක් පමණි. වර්තමාන වන විට වී වගාවේ නිෂ්පාදන වියදම ඉහළ යාම, සාමාන්‍ය ඵලදායිතාව ස්ථිතික මට්ටමකට පැවතීම හා ගොවියාගේ අදායම පහළ මට්ටමක පැවතීම වැනි ගැටළු රාශියක් මතුවී ඇත. මෙනිසා වී වගාවේ ආර්ථිකමය වැදගත්කම අඩු වී ඇති අතර ලාභදායි නොවන ව්‍යාපාරයක් බවට පත් වී ඇත.

ශ්‍රී ලංකාව අතීතයේ මෙන්ම නූතන ශ්‍රී ලංකාවද මූලික වශයෙන් හැඳින්වෙන්නේ කෘෂිකාර්මික රටක් ලෙසය. මෙනිසා වී වගාවට හිමි වන්නේ ප්‍රමුඛතාවකි. වී වගාවට බලපාන ප්‍රධාන ස්වභාවික උවදුරු කිහිපයක් හඳුනා ගත හැක. ඒ අතර ,

	කෘමී උවදුරු
	වල්පැළෑටි උවදුරු
	රෝග කාරක          ආදිය වැදගත් වේ.
මේ අතුරින් කෘමීන් මඟින් වී වගාවට ඇති කරන හානිය වඩාත් බරපතල උවදුරක් සේ සැළකිය හැක.

ශ්‍රී ලංකාවේ වී වගාව

වී වගාව ලංකාවේ වගා කළ හැකි බිම් ප්‍රමාණයෙන් 14% ක් හෙවත් හෙක්ටයාර 878 ,000 ක් වගා කටයුතු සඳහා යොදා ගැනේ. එමෙන්ම ගොවීන්ගෙන් 700,000 ක් පමණ වී වගාවේ ඍජුවම නියැළී සිටී.  ලංකාවේ ධාන්‍ය පරිභෝජනය අතර සහල් සඳහා විශේෂ ස්ථානයක් හිමි වේ. ඒ අතර  ලංකාවේ වාර්ෂික සාමාන්‍ය ඒක පුද්ගල සහල් පරිභෝජනය කිලෝ ග්රෑම් 102 කි. 2002 වර්ෂයේ මෙරට සහල් නිෂ්පාදනය මෙට්ට්‍රික් ටොන් 2859473 ක් විය. මෙය දේශීය සහල් අවශ්‍යතාවෙන් 84% ක් සැපයීමට සමත් විය.

වී වගා කරන මුළු බිම් ප්‍රමාණයෙන් 80% ක්ම වාරිමාර්ග යටතේ පොළොන්නරුව, අම්පාර, හම්බන්තොට, මන්නාරම යන දිස්ත්‍රික්කවල සහ මහවැලි ප්‍රදේශවල වගා කෙරේ. මුළු වර්ෂාපෝෂිත බිම් වලින් 70% ක් පමණ කොළඹ, ගම්පහ, කළුතර, ගාල්ල, කෑගල්ල සහ යාපනය වැනි දිස්ත්‍රික්කවල වගා කෙරේ. සුළු වාරිමාර්ග ආශ්‍රිතව වගා කරන මුළු බිම් වලින් 70% ක් පමණ නුවරඑළිය, රත්නපුර, වව්නියාව සහ අනුරාධපුර යන දිස්ත්‍රික්කවල වගා කරනු ලැබේ. එමෙන්ම ශ්‍රී ලංකාවේ වී වගා කරන බිම් වලින් 78% කට ආසන්න ප්‍රමාණයක් අයත් වන්නේ  වියළි කලාපයටයි.

තේ, පොල්, රබර් යන කෘෂි නිෂ්පාදන බෝග හැරුණු විට ඊළඟට වැදගත්ම බෝගය වී වගාවයි. ශ්‍රී ලංකාවේ ජන සංඛ්‍යා වර්ධන වේගය 1.2% ක්ව පැවතුණහොත් සහ වාර්ෂික සාමාන්‍ය ඒක පුද්ගල සහල් පරිභෝජනය කිලෝ ග්රෑම් 102 ක් ලෙස පැවතුණහොත් 2010 වන විට ශ්‍රී ලංකාවේ සාමාන්‍ය වාර්ෂික වී නිෂ්පාදනය මෙට්‍රික් ටොන් මිලියන 3.54 දක්වා වැඩි කළ යුතුය. නමුත් වර්තමානයේ සාමාන්‍ය වී නිෂ්පාදනය මෙට්‍රික් ටොන් මිලියන 2.8 කි. මේ තත්ත්වය තුළ බිම් ඒකකයකින් ලැඛෙන අස්වැන්න වැඩි කිරීමට නම් නිෂ්පාදන ධාරිතාවට බලපාන අනෙකුත් අහිතකර තත්ත්වයන් මර්දනය කළ යුතුය. ඒ අනුව වී වගාව කෙරෙහි කෘමීන්ගේ බලපෑම වැදගත් වේ.

කෘමීන් හැඳින්වීම

කෘමීන් යනු

 ආත්‍රපෝඩා වංශයේ ඉන්සෙක්ටා වර්ගයට අයත් ජීවීන් වේ
 සත්ව ලෝකයේ ඉන්සෙක්ටා වර්ගයට අයත් වන සත්වයන්

කෘමීන් සත්ත්ව රාජධානියේ ඉතාමත් සාර්ථක ජීවි කොටසක් ලෙස සැලකේ. මොවුන් සත්ත්ව පරිණාමයේ මුල් අවධියකදී සම්භවය වූ ජීවින් කොටසක් වුවද ලෝකයේ අද ජීවත්වන සත්ත්ව සංඛ්‍යාවෙන් 80% කට වැඩි කොටසක් කෘමීහු වෙති. දැනට කෘමී විශේෂ මිලියනයක් පමණ හඳුනාගෙන ඇති අතර අවුරුදු පතා නව විශේෂ 6000 ක් පමණ හඳුනාගැනේ. කෘමීන් අතීතයේ සිට අද දක්වාම ඕනෑම වෙනස්වන පරිසර ත්ත්වයකට සාර්ථක ලෙස අනුවර්තනය වීමේ හැකියාවක් ඇති භෞමික සත්ත්ව කොටසකි. ආර්ථික පදනම මත පිහිටා සියලූම කෘමීන් ප්‍රධාන කාණ්ඩ 03 කට වෙන් කළ හැක. එනම් ,

හානිකර නොවන කෘමීන්
හානිකර කෘමීන්
හිතකර කෘමීන්

මිනිසාටත් ඔහුගේ වගාවලට සහ සත්ව සම්පතටත් හානි පමුණුවන කෘමීන් හානිකර කෘමීන් ලෙස හැඳින්වේ. එහෙත් ඇතැම් කෘමීහු මිනිසාට බොහෝ ප්‍රයෝජනවත් වෙති. මේ හැර ඇතැම් කෘමීන් මිනිසාට හානිකර නොවන නමුත් විශේෂ ප්‍රයෝජනයක් අත්කර දෙන්නේද නැත. මොවුන් හානිකර නොවන කෘමීහු වෙති.

වී වගාවේදී කෘමීන්ගේ බලපෑම සිදුවන වර්ධන අවධීන්

  වර්ධක අවධිය
 ප්‍රජනක අවධිය
මේරීමේ අවධිය
අස්වනු නෙලීමේ අවධිය

වී වගාවේදී හානිකර කෘමීන්

වී වගාවේ දී අස්වැන්න අඩු වීම සහ අස්වැන්නේ ඵලදායිතාව අඩු වීම කෙරෙහි බලපෑම් ඇති කරන කෘමීන් ගණනාවක් සිටි. මේ අතර එක් එක් කෘමි වර්ගය වී වගාවේ දී හානි සිදු කරන ආකාරය එකිනෙකට වෙනස් වේ.

පැළ මැක්කා  (Thrips)

ව්‍යවහාරික නම :  පැළ මැක්කා

විද්‍යාත්මක නම : Stenchaetotthrips biformis

ගෝත්‍රය             :  Thysnopetera

කුලය                 :  Thripidae

හානිය  -

පැළ මැක්කන්ගේ සුහුඹුලන් සහ කීටයන් පත්‍ර මධ්‍යයේ ෙසෙවල යුෂ උරා බීම නිසා ඒවා දිග උඩු අතට හැකිලී දුඹුරු පැහැයකට හැරී වියළී යයි. පැළ මැක්කන්ගේ හානිය බහුල වශයෙන් ඇති වන්නේ වැපිරීමේ සිට සති 3 අතර කාලයේය. හානියේ ප්‍රමාණය අනුව පඳුරු දැමීම අඩු වී පරිනත වීම පමා විය හැක. ජලය හිඟ කුඹුරුවල වියළි දේශගුණ තත්ත්ව වලදී හානිය වඩාත් බරපතල විය හැකි අතර, පැළ වියළී, වගාව විනාශ වී යාමට පුළුවන. කෙටි කාලීන වී ප්‍රභේද වලට පැළ මැක්කන්ගෙන් වන හානිය ඒවායේ අස්වනු කෙරෙහි සැලකිය යුතු බලපෑමක් ඇති කරයි. දැනට වගා කෙරෙන වැඩි  අස්වනු වී ප්‍රභේද සියල්ලම පාහේ පැළ මැක්කාගේ හානියට ගොදුරු වේ. පැරණි කෙටි කාලීන වී ප්‍රභේද බොහෝමයක් පැළ මැක්කාට ප්‍රතිරෝධීය. කරල්වලට හානි කරන පැළ මැක්කන් විශේෂ ද ඇත. හානියට භාජනය වූ ශුකිකා සුදු පැහැයක් ගෙන වියළී බොල් වේ.

ගොක්  මැස්සා (Gall midge)

ව්‍යවහාරික නම :  ගොක්  මැස්සා

විද්‍යාත්මක නම : Orcealia Oryzae

ගෝත්‍රය             :  Diptera

කුලය                 : Cecidomyiidae

හානිය   -

ගොක් මැස්සාගේ හානියේ ප්‍රධාන ලක්‍ෂණය වනුයේ ගොයම් පත්‍රය ළුෑණු කොළයක ස්වරූපයෙන් ලා කොළ හෝ සුදු පැහැති බටයක් ලෙස උඩට ඇදී ඒමයි. රිදී ගොබ හෝ සුදු ගොබ වශයෙන් හඳුන්වන මේවා සාමාන්‍ය පත්‍රයක් තරම් දිගට පැහැදිලිව දැකිය හැකි වුවත්, සමහර අවස්ථාවල හඳුනා ගැනීමට නොහැකි තරම් කුඩා වේ. සුදු ගොබ හටගත් රිකිලි තව දුරටත් නොවැඩේ. එමෙන්ම කරල් නොසෑදේ. එම නිසා අලූතින් පඳුරු දැමීම සිදු වේ. හානිය උග්‍ර වුවහොත් ගොයම තණ බිස්සක් මෙන් දිස් වේ. කරල් පිළිසිද ගන්නා අවස්ථාවේ දී ගොක් මැස්සාගේ හානිය ඇති වුවහොත් නොයෙක් ආකාරයට විකෘති වූ කරල් හෝ කරලක ස්වරූපයක් ගන්නා විකෘති පත්‍ර සමූහයක් හෝ සෑදේ.  ඒවායේද සුදු ගොබ වැනි ආකෘති පිහිටිය හැක.

දුඹුරු පැළ කීඩැවා  (Brown Planthopper)

ව්‍යවහාරික නම :  දුඹුරු පැළ කීඩැවා

විද්‍යාත්මක නම :  Nilaparvata Lugens

ගෝත්‍රය             :  Hemiptera

කුලය                 : Delphacidae

හානිය   -

ආසියාතික රටවල වී වගාවට හානි පමුණුවන කෘමීන් අතරින් ප්‍රධාන ස්ථානයෙහිලා සැලකෙනුයේ දුඹුරු පැළ කීඩැවන්ය. ගොයම් පැළ මත ඉතා විශාල සංඛ්‍යාවලින් බෝවී කීඩෑ පිළිස්සීම් ඇති වීම ප්‍රචලිතව දක්නට ලැඛෙන හානියේ ස්වභාවයයි. කීඩෑවන් ආක්‍රමණය වූ පැළ පළමුව කහ පැහැයක් ගන්නා අතර ගහන මට්ටම් වැඩි වීමත් සමඟ වියළී මැරී යයි.  දුඹුරු පැළ කීඩැවන් කඳ මත වසා යුෂ උරා බීම නිසා මෙම කීඩෑ පිළිස්සීම ඇති වේ. මීට අමතරව තෘණාකාර කුරුවීම (Grassy Stunt), කඩමළුවන් කුරුවීම (Ragged Stunt ) සහ මළානික කුරුවීම (Wilted Stunt) යන වෛරස් රෝග බෝකරන වාහකයා ලෙසද ක්‍රියා කරයි.

කොළ හකුළන දළඹුවා  (Leaffolder)

ව්‍යවහාරික නම   :  කොළ හකුළන දළඹුවා

විද්‍යාත්මක නම   :  Naphalocrocis Medinalis

ගෝත්‍රය               :  Lepidoptera

කුලය                   :  Pyralidae

හානිය   -

ශ්‍රී ලංකාවේ වී වගාවට හානි කරන පළිබෝධයින් අතරින් වැඩි වශයෙන් වාර්තා කරන කෘමි හානියක් ලෙස කොළ හකුළන දළඹුවාගේ හානිය සඳහන් කළ හැක. වර්ධක අවධියේ පඳුරු දමන ගොයමේ පත්‍රදාර එකට බැඳ නාලාකාර ව්‍යුහයක් සාදා ඒ තුළ සිට පත්‍රවල පටක සිරස් තීරු ලෙස  සූරා කෑම කොළ හකුළන දළඹුවාගේ හානියේ ස්වභාවයයි. මේ හානිය පැතිරෙන විට සුදු පැහැ ගැන්වූ දුර්වර්ණ වූ හෝ ගොයම නිසරු බවක් පෙන්නුම් කරයි. හානිය නිසා පත්‍ර විනාශ වන බැවින් එය වී ශාකයේ නිෂ්පාදනයට ඍජුවම බලපායි.

පුරුක් පණුවා (Stem Borer)

ව්‍යවහාරික නම      :  පුරුක් පණුවා

ගෝත්‍රය                  :  Lepidoptera

කුලය                      :  Pyralidae

හානිය   -

පුරුක් පණුවන් ආසියාතින රටවල වී වගාවට හානි පමුණුවන ප්‍රධාන පළිබෝධකයින් අතරට වැටේ. මොවුන් අතරින්  ශ්‍රී ලංකාවේ බහුලව දක්නට ලැඛෙනුයේ කහ පුරුක පණුවන්ය. පුරුක් පණුවන් ගොයම් ගසේ කඳ තුළ පෝෂණය වේ. මේ නිසා සනාල පද්ධතිය විනාශ වී හානි වූ රිකිලි මැරී යයි. කරල් හට ගැනීමට පෙර සිදුවන පුරුක් පණු හානියේ ප්‍රතිඵලය වනුයේ රිකිලිවල වැඩෙන අංකුරය සහ අභ්‍යන්තර පත්‍ර වියළී යාමයි. මේවා මළ හදවත් (Dead Hearts) ලෙස හැඳින්වේ. මූලික වර්ධක අවධියේදී ගොයම් පැළ පුරුක් පණු හානියට ගොදුරු වූ විට අමතර රිකිලි සෑදේ. මළ හදවත් ඇතැම් විට ක්‍රෙසෙක් රෝගය හෝ මීයන්ගේ හානිය හෝ ලෙසට වදරවා තේරුම් ගත හැක. එහෙත් මෙම හානියට පාත්‍ර වූ රිකිලිවල පත්‍රවලින් අල්ලා ඇදීමේදී පහසුවෙන් ගැලවේ. මෙසේ ඇදී එන පත්‍රවල පාදයේ කීටයා හෝ කීටයාගේ අපද්‍රව්‍ය හෝ දැකිය හැක. පීදෙන අවධියේදී පුරුක් පණුවාගෙන් සිදුවන හානිය බහුලවන අතර එය බොල් වූ ශුකිකා සහිත සුදු කරල් වශයෙන් දැකිය හැකිය.

මෙහිදී  සම්පූර්ණයෙන් කරල බොල් වී වියළී යයි. ගොයම් කරල වර්ධනය වන අවස්ථාවේදී පුරුක් පණු හානිය හේතු කොට ගෙන කඳ සම්පූර්ණයෙන් විනාශ නොවුනහොත් හානි වූ පත්‍ර කොපු වලටත්, කඳේ පහළ කොටසේ සමහර ස්ථානවලටත්  සීමා විය හැක. මෙවැනි අවස්ථාවලදී කරලේ  පහළ කොටසේ ශුකිකාවලින්  කොටසක් පමණක් බොල් වේ. පුරුක් පණුවන් කඳ තුළ කොටස් කපා දමා ඇති බවට ලකුණු තිබීම, කඳ තුළ කීට අපද්‍රව්‍ය දක්නට ලැබීම, පත්‍රවල වර්ණය වෙනස් වීම සහ පුරුක් පණු සලබයන් පිට වූ සිදුරු කෙඳහි සහ පත්‍ර කොපුවල දක්නට ලැබීම ශාකය තුළ පුරුක් පණුවන් සිටින බව හඳුනාගත හැකි ලක්‍ෂණ වේ.

ගොයම් මකුණා (Rice Bug)

ව්‍යවහාරික නම   :  ගොයම් මකුණා

විද්‍යාත්මක නම   : Leptocorisa Oratorius

ගෝත්‍රය               : Hmiptera

කුලය                   : Alydidae

හානිය   -

මොවුන් සිහින් දිගැති සිරුරක් සහිත සුහුඹුලන් පැහැයෙන් දුඹුරුය. දිගු පාද සහ  දිගු ස්පර්ශක දරති. පත්‍ර මත හෝ කරල් මත පේලි වශයෙන් බිත්තර තැන්පත් කරයි. ගොයම් කරල් මත පෝෂණය වන මකුණන් අතර එක් විශේෂකි. පරාගනයෙන් පසු ඩිම්බ කෝෂය සහල් ඇටයක් බවට විකශනය වන ඕනෑම අවස්ථාවක ගොයම් මකුණාට හානි කළ හැක. කිරි වැදෙන අවස්ථාව තෙක් සිදු කරන හානිය අනුව නොයෙක් ප්‍රමාණවලින් බොල් විය හැක. ධාන්‍ය ඝණවන  අවස්ථාවේ සිදුවන හානිය නිසා තත්ත්වයෙන් බාල සහල් ලැබේ.

කොපු පණුවා   (Case Worm)

ව්‍යවහාරික නම   :  කොපු පණුවා

විද්‍යාත්මක නම   : Nympyula Depunctalis

ගෝත්‍රය               : Lepidoptera

කුලය                   : Pyralidae

හානිය   -

කොපු පණුවා (දළඹුවා) වී වගාවට හානි පමුණුවන කෘමීන් අතරින් ප්‍රධාන ස්ථානයක් නොගත්තත් සමහර කාලවල මෙම දළඹුවාගේ හානිය පැතිරී පවතින බව දැක ගත හැක. කොපු පණුවාගේ ජීවන චක්‍රය සඳහා ජලය අත්‍යාවශ්‍ය නිසා බොහෝ විට මෙම හානිය වාරි පහසුකම් ඇති කුඹුරුවලට සීමා වේ. කොපු පණුවා ගොයම් පත්‍රයේ කොටසක් කපා සිරස්ව හකුළා නාලාකාර කොපුවක් සාදා එය තුළ ජීවත් වෙමින් ජල මට්ටම ආසන්නයේ සිහින්  ගොයම් පත්‍රවල උඩු අපචර්මය පමණක් ඉතිරිවන අන්දමට පත්‍ර පටක තිරස් තීරු ආකාරයට සූරා කයි. මෙනිසා පත්‍ර මත ඉනිමඟක ආකාරයක පිහිටන සුදු පාට තීරු ලෙස හානිය දිස් වේ.

කරටි පණුවා   (Whorl Maggot)

ව්‍යවහාරික නම   :   කරටි පණුවා

විද්‍යාත්මක නම   : Hydrellia Philippina

ගෝත්‍රය               : Diptera

කුලය                   : Ephyridae

හානිය   -

කරටි පණුවා වර්ධනය වන පත්‍රවල ඇතුල් දාරයේ පටක මත යැපේ. පත්‍ර වර්ධනය වී දිග හැරීමත් සමඟ මේ අන්දමට හානි වූ පටක සුදු පැහැයකින් දිස් වේ. සාමාන්‍යයෙන් පැළ අවධියේ සිට උපරිම පඳුරු අවස්ථාව තෙක් වැඩෙන පත්‍රවලට මොවුන් හානි කරන අතර කෙටි කාලීන වී ප්‍රභේද වලට හානි කළ විට අස්වැන්න අඩු වීම කෙරෙහි බලපායි. මෙය සිදු වන්නේ ධජ පත්‍රයද, කරලේ කොටස් (ශුකිකා) ද සුදු පැහැයක් ගෙන විනාශ වී යාම නිසාය. කරටි පණුවාගේ හානිය වැඩි වශයෙන් දක්නට ලැඛෙනුයේ ජලය බැද තිබූ කුඹුරුවලය. මෙයට ප්‍රධාන හේතුව වන්නේ සුහුඹුලන් බිත්තර දැමීම සඳහා මෙවැනි ස්ථාන තෝරා ගැනීමයි. හානි පත්‍ර ප්‍රමාණය අනුව රිකිලි දැමීම අඩු වී පරිනත වීම ද පමා විය හැක.

පිටි මකුණා  (White Backed Planthopper)

ව්‍යවහාරික නම     : පිටි මකුණා

විද්‍යාත්මක නම     : Sogatella Furcifera

ගෝත්‍රය                 : Hemiptera

කුලය                     : Delphacidae

හානිය   -

පිටි මකුණා ඉතා කුඩාය. පියාපත් සහිත සහ රහිත යන දෙයාකාරයෙන්ම සිටින මොවුන්ගේ දේහය මෘදුවන අතර රතට හුරු සුදු පැහැයක් ගනී. පියාපත් රහිත පිටි මකුණන් ශ්‍රාවය කරන සුදු ඉටි වැනි කෙඳිමය ද්‍රව්‍යයකින් දේහය ආවරණය කර ගනී. වියළි දේශගුණික තත්ත්ව යටතේ වර්ෂා ජලයෙන් වගා කරන හොඳින් ජලය බැස යන කුඹුරුවල අධික වශයෙන් දක්නට ලැඛෙන මොවුන් සාමාන්‍යයෙන් ජීවත් වනුයේ පත්‍ර කොපුවල සහ කෙඳහිය. පිටි මකුණා පත්‍රවල යුෂ උරා බීම නිසා ශාකයේ වර්ධනය බාල වේ. ආසාදනය අධික වූ අවස්ථාවල කරල් පීදීම පමා වේ. මෙවැනි අවස්ථාවල අක්‍රමවත් වර්ධනයක් සහිත ගොයමක් දක්නට ලැබේ.

මේ අඩවියත් බලන්න
 වී වගාව
 වී වගාවේ වල් පැලැටි

අඩවි‌යෙන් බැහැර පිටු
 Department of Agriculture

ආශ්‍රිත ග්‍රන්ථ නාමාවලිය

•	කෘෂි තාක්‍ෂණ විෂය සංග්‍රහය		 1997

•	මිනිසා සහ පරිසරය	     	                 2004

•	කෘමි පළිබෝධ පාලනය               	 2000

•	වී ගොවිතැන 	               		         1999

වී වගාව
පලිබෝධකයින්

වී වගාවේ පලිබෝධක කෘමීන්


O Uirapuru é o primeiro radiotelescópio auxiliar do projeto BINGO. Foi instalado em Campina Grande, no campus da Universidade Federal de Campina Grande (UFCG) em 19 de março de 2021, fruto de um trabalho conjunto entre as departamentos de Física e de Engenharia Elétrica da UFCG.

Trata-se de uma das cornetas-piloto do radiotelescópio BINGO, que está sendo utilizada para medidas astrofísicas e também para testes das técnicas de medição que serão aplicadas no BINGO.

O Uirapuru tem por objetivo captar sinais astrofísicos e, futuramente, será usado para triangulação dos sinais captados pelo BINGO e por seus instrumentos auxiliares.

Radiotelescópios
Astronomia do Brasil

Uirapuru (radiotelescópio)


Jakob Hainz von Korbest (* 1775 in Arad, Königreich Ungarn; † 30. März 1839 in Wien, Kaisertum Österreich) war ein österreichischer Baumeister und Architekt.

Leben

Jakob Hainz war der Sohn des Baumeisters Paul Hainz aus dem damals zu Ungarn gehörenden siebenbürgischen Arad. Wann er genau nach Wien gekommen ist, weiß man nicht. Jedenfalls siedelte er sich in der Vorstadt Mariahilf an und heiratete 1806 die Tochter des Stadtbaumeisters Leopold Grossmann, Franziska, mit der er später zwei Kinder hatte.

1811 suchte er um Zulassung zur Meisterprüfung bei der Zunft der Bau- und Steinmetzmeister an, um die Befähigung als Stadtbaumeister in Wien zu erreichen. Dies scheiterte mehrere Jahre, bis er 1817 ein Dekret der Stadthauptmannschaft vorlegen konnte, dass er ohne weitere Prüfung jede Baumeisterarbeit in der Stadt verrichten dürfe. 1819 wurde er schließlich in die Innung aufgenommen.

Neben seiner Baumeistertätigkeit war Hainz einer der ersten, die sich für das neue Eisenbahnwesen interessierten. 1834 suchte er um die Genehmigung zum Bau einer Bahnstrecke in der Umgebung Wiens an, die nicht als Pferdebahn, sondern bereits im Lokomotivbetrieb befahren werden sollte. Vorgesehen war die Strecke Meidling, Schönbrunn, Hietzing, Lainz, Atzgersdorf, Liesing, Perchtoldsdorf, Brunn am Gebirge, Maria Enzersdorf, Mödling, Gumpoldskirchen bis Baden, also eine ähnliche Route, die die spätere Wien-Gloggnitzer-Bahn (genehmigt 1838) auch befuhr. Hainz fehlten aber die Genehmigungen zur Enteignung der betroffenen Privatgrundstücke.

1835 schenkte Kaiser Ferdinand I. Hainz das Gut Korbest im Komitat Arad, er selbst wurde in den ungarischen Adelsstand erhoben. Hainz starb 1839 an Nervenfieber und wurde auf dem Matzleinsdorfer Friedhof bestattet.

Bedeutung
Jakob Hainz baute vor allem zweigeschoßige Pawlatschenhäuser in Mariahilf und anderen Vorstädten, die als Wohn- und Arbeitsstätten für Handwerker und Heimarbeiter dienten. Sie konnten durch Umlegen einzelner Mauern relativ flexibel verändert und den wechselnden Bedürfnissen angepasst werden. Als Stadtbaumeister konnte Hainz einige Projekte des prominenten Architekten Joseph Kornhäusel als ausführender Baumeister verwirklichen. Von dessen Entwürfen profitierte Hainz in der Raumaufteilung und der Fassadengestaltung bei seinen eigenen Bauten. Die meisten seiner Häuser wurden in der Zwischenzeit abgerissen oder umgestaltet, da seine Biedermeierhäuser meist den Ansprüchen der neuen Zeit nicht mehr entsprachen.

Werke
 Apollo-Saal, Zieglergasse 15, Wien 7 (später abgerissen) (1807)
 Miethaus, Gumpendorfer Straße 85, Wien 6 (später verändert) (1808)
 Miethaus, Ungargasse 32, Wien 3 (später verändert) (1819)
 Miethaus, Schimmelgasse 4, Wien 3 (1820)
 Miethaus, Schimmelgasse 18, Wien 3 (1820)
 Miethaus, Stuckgasse 3, Wien 7 (1820)
 Miethaus, Liniengasse 12, Wien 6 (später verändert) (1821)
 Miethaus, Am Gestade 1, Wien 1 (später verändert) (1823)
 Miethaus, Währinger Straße 20, Wien 9 (Fassade später verändert) (1827)
 Wohnhaus Zum goldenen Engel, Weihburggasse 15, Wien (später verändert) (1829)
 Kleeblatthaus, Tuchlauben 11, Wien 1 (später verändert) (1837–1838)

Weblinks

Architekt (Wien)
Person (Habsburgermonarchie vor 1804)
Person (Kaisertum Österreich)
Geboren 1775
Gestorben 1839
Mann

Jakob Hainz


Hack-Tic was a Dutch hacker magazine published between 1989 and 1994. It had a cult following and upset authorities beyond the Dutch borders.

History
In 1988, a small delegation from the Chaos Computer Club in Hamburg visited Amsterdam after being invited by Caroline Nevejan, who organized political events at Paradiso in Amsterdam. Rop Gonggrijp, the magazine's later editor and publisher was at that point already rather well known as a hacker who sometimes appeared in the newspapers. Being inspired by Datenschleuder (the CCC magazine) and 2600 The Hacker Quarterly, Gonggrijp decided to start his own magazine. In January 1989, the first issue was published. That summer, Nevejan, Gonggrijp and Patrice Riemens organized the Galactic Hacker Party in Paradiso, Amsterdam.

The magazine grew from its original circulation of 50 photocopies to several thousand printed issues. A group of authors published wide-ranging articles including "How to copy the data on the magnetic stripe of your bank card?", "How to build your own pay-TV descrambler" and at least twenty different variations of "How does one make free phone calls?" (much to the dismay of Dutch telecommunication monopoly KPN, then still called PTT Telecommunicatie).

But Hack-Tic was not just about hi-tech mischief: its makers sensed the upcoming importance of communications and technology and were actively involved in making sure new technology was accessible to everyone. In 1991, the foundations were laid for Hacktic Netwerk, the organization which later became the ISP XS4ALL. Also in 1993, Hack-Tic organized Hacking at the End of the Universe (HEU), the first outdoor hacker festival event.

In 1993 the last issue of Hack-Tic appeared. The issues are now online at XS4ALL, the ISP that grew out of Hacktic Network.

Hack-Tic hacker events
Even though the magazine has not been printed since 1993, the community that formed around it continues to organize large hacker culture events every four years, with visitors from a large number of countries. The last editions have been complete outdoor cities with thousands of visitors staying in tents. Visitor participation at these events has been high, leading to events which some describe as "all crew, no visitors". Recent events have had many visitor-organized "villages" and a professionally organized conference program. So far, all the events have been held in the Netherlands.

These events have been a major source of inspiration for the Hackers On Planet Earth (HOPE) conferences organized by 2600: The Hacker Quarterly in New York City as well as for the Chaos Communication Camps held near Berlin.

See also

Other notable hacker magazines
 2600: The Hacker Quarterly
 Hakin9
 Phrack
 Datenschleuder

Similar events
 DEF CON, an annual hacker convention, held in Las Vegas, USA
 Chaos Communication Congress, an annual indoor event, held in December in Germany
 Electromagnetic Field, a bi-annually outdoor event, held in August in England
 Chaos Communication Camp, a quadrennial outdoor event, held in August near Berlin, Germany

References

External links
 All issues of Hack-Tic (Mirror site in Germany.)

Defunct magazines published in the Netherlands
Hacker magazines
Magazines established in 1989
Magazines disestablished in 1993
Magazines published in Amsterdam
Works about computer hacking
Hacker_camps

Hack-Tic


ميسو  هو نوع من التوابل اليابانية يحضر من تخمير الصويا, أو الرز أو الشعير مع الملح ورشاشية أوريزه وأشهر الأنواع يصنع من الصويا. ويقسم إلى عدة أنواع : ميسو الشعير، ميسو الأرز، ميسو الصويا، ميسو الأبيض (الحلو).
ويقسم من حيث فترة تحضيره إلى :
_ميسو صغير عمره 6 أشهر.
_مسزو وسط عمره 18 شهرا.
_ميسو معمر عمره 36 شهرا.
ويعتبر الميسو من الأصناف المتبلة المميزة في الشرق الأقصى ومنه انتشر للعالم أجمع.

الأنواع والاستخدامات
تشمل الأنواع الرئيسية منه: ميسو الشعير (موجي) وفول الصويا (هاتشو) والأرز الكامل (زنماي). يمكن تصنيف الميسو حسب نوع الملت المستخدم مثل ملت الأرز والشعير وفول الصويا. كما يمكن تصنيفه حسب الألوان: الأحمر والأبيض والبني. والنوع البني الذي يميل لونه إلى البني الفاتح هو المتوفر بشكل كبير في الأسواق.

 شينشو ميسو هو واحد من أنواع الميسو البني الأكثر شهرة. ويستمد اسمه من منطقة شينشو حيث صنع لأول مرة والمعروفة حاليا باسم محافظة ناغانو ويصنع باستخدام الأرز المملت ويعرف بلونه الذهبي وطعمه المالح.

 سايكيو ميسو فهو نوع من الميسو الأبيض يعود أصله إلى كيوتو ويتميز بلونه السمني اللامع ونكهته الحلوة الخفيفة جدا. الميسو الأبيض ينضج عموما في ظرف 20 يوم على الأقل وهي مدة قصيرة مقارنة بباقي الأنواع التي تترك شهورا لتنضج مما يتسبب في تغير لونها إلى ألوان أغمق.

يمكن استخدام الميسو في أطباق متنوعة غير شوربة الميسو، فيمكن استخدامه في سلق السمك وفي الشوربات التي تطهى مع أنواع كثيرة من المقادير على المائدة وكذلك يمكن مزجه مع الخل لتتبيل المأكولات البحرية والخضروات.

فوائده
يحتوي الميسو على أنزيمات تسهل عملية الهضم وتقوي الدم، وهو غني بالبروتين والفيتامين B والمعادن، لذلك يستعمل في علاج سرطان الثدي وأمراض القلب والأمراض الناتجة عن التعرض للإشعاع كما يستخدم أيضاً كلصقة طبية للجروح الصغيرة والحروق.

السعرات الحرارية
السعرات الحرارية الموجودة في 100 غ منه :198 سعرة حرارية.

انظر أيضًا
 ميرين
 ساكي

مراجع

أغذية مرتكزة على الصويا
مأكولات بحرية يابانية
مصطلحات المطبخ الياباني
مطبخ ياباني
معجون طعام

ميسو


ඔබට අවශ්‍ය ලිපිය තෝරාගන්න

 අනුරාධපුර නව නගරය
 අනුරාධපුර පරිපාලන දිස්ත්‍රික්කය
 අනුරාධපුර මැතිවරණ දිස්ත්‍රික්කය
 අනුරාධපුර පෞරාණික නගරය
 අනුරාධපුර රාජධානිය
 අනුරාධපුර යුගය

නගර
ශ්‍රී ලංකාවේ නගර සහ ගම්මාන
අනුරාධපුර

අනුරාධපුර (වක්‍රෝත්තිහරණය)


Ervedosa do Douro Portekiz'de São João da Pesqueira belediyesine bağlı olan, 39,71 km² yüzölçümüne sahip, 1.424 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).

Portekiz'in freguesiaları
São João da Pesqueira

Ervedosa do Douro