O Caso Gradiente vs. Apple é um imbróglio judicial no Brasil sobre os direitos do uso da palavra IPhone em produtos comercializados no país. Em 2000, sete anos antes de a Apple lançar o seu famoso smartphone, a Gradiente abriu um pedido de registro no INPI do nome "G Gradiente Iphone" (com o I maiúsculo).

Apesar de a Apple ter lançado o seu iPhone em 2007, só em 2013 ela pediu à Justiça brasileira a nulidade parcial do registro da Gradiente, alegando que o uso da palavra iPhone poderia confundir os consumidores brasileiros (a Apple afimar usar a marca "iPhone" para se referir a celulares desde 1998, mesmo que ainda não houvesse sido lançado o primeiro modelo do iPhone em si). Ela também ressalta que a Gradiente já registrou diversos termos genéricos como "DVD" e "3G" como marcas suas. A Gradiente, por sua vez, alega que obteve primeiro o registro no INPI. Assim, desde 2012, ambas empresas comercializam no Brasil smartphones que utilizam a palavra iPhone. Após alguns revezes em instâncias inferiores, a Gradiente ingressou com o processo no Supremo Tribunal Federal (STF), que começou julgar o mérito do caso em junho de 2023. Até outubro de 2023, o caso estava sendo julgado no plenário virtual do STF, quando, após pedido do ministro Dias Toffoli, o STF passou a julgá-lo no plenário físico.

Histórico
Em 29 de março de 2000, a Gradiente Eletrônica S.A., atualmente IGB Eletrônica S.A., abriu um processo de direitos autorais sobre o nome iPhone, que foi registrado sob o número 822.112.175 na classe internacional 09. O Gradiente iphone, um aparelho celular com acesso à internet, foi apresentado ao mercado nacional na Telexpo daquele ano, conforme noticiado pelo jornal O Estado de São Paulo em 3 de abril de 2000.

A Gradiente Eletrônica S.A. veria, porém, o seu pedido de direitos do uso da palavra iPhone se arrastar por mais alguns anos pois no dia 14 de março de 2000, ou seja, 2 semanas antes de a Gradiente Eletrônica S.A. abrir o pedido junto ao Instituto Nacional de Propriedade Industrial (INPI), a TCE Indústria Eletrônica da Amazônia já havia aberto uma solicitação junto ao INPI para uso da marca iPhone no Brasil. Com isso, o pedido da Gradiente foi arquivado, e a Gradiente não pôde comercializar o seu iPhone com este nome.

Em 2006, o pedido da Gradiente foi desarquivado e voltou a ficar em análise, uma vez que a autorização do INPI para a TCE Indústria Eletrônica da Amazônia caducou, já que esta não havia lançado nenhum produto no mercado com este nome nos últimos 5 anos.

Tentativa de registro do nome pela Apple junto ao INPI
No ano de 2007, a Apple tentou fazer o registro da marca no Brasil, mas como havia um pedido similar, o pedido foi suspenso temporariamente, até que o pedido da Gradiente fosse concluído. Em 2008, a Gradiente teve o seu pedido junto ao INPI deferido, ganhando no Brasil os direitos do uso da palavra IPhone relacionadas a aparelhos de celular. Tal direito foi publicado na Revista da Propriedade Industrial (RPI) do INPI, edições 1925 e 1930. Com isso, em 13 de fevereiro daquele ano o Instituto Nacional de Propriedade Industrial (INPI) negou o registro de 4 dos 11 pedidos por parte da Apple relacionadas a palavra iPhone no Brasil. Com isso, a Apple perdeu o direito de usar a marca iPhone no país "pelo menos quando usada em relação a celulares".

Primeira investida da Apple na Justiça
A Apple então ingressou na Justiça e conseguiu anular parcialmente o registro da marca do IPhone da Gradiente. O juízo de 1º grau da 25ª Vara Federal do Rio de Janeiro entendeu que o INPI, no momento da concessão da marca, deveria ter considerado a situação mercadológica do termo "iPhone". Nesse sentido, o juízo singular condenou o Instituto a anular a decisão concessória de registro e republicá-la no Órgão Oficial.

Nova solicitação da Apple junto ao INPI
No início de 2013, a Apple ingressou no INPI solicitando a caducidade do registro da marca pela Gradiente, sob o argumento de que a empresa brasileira não teria comercializado o produto, no período de cinco anos, a partir da concessão da marca em janeiro de 2008. Em dezembro de 2012, porém, a Gradiente havia lançado uma nova versão do seu Gradiente iphone, intitulado Neo One e com configurações modestas.

Como a Gradiente foi noticiada pelo INPI sobre o recurso da Apple, ela afirmou que desde que obteve os direitos do uso do nome ainda não havia utilizado a marca "Iphone" porque estava focada em reestruturar a empresa e retornar às atividades. Com isso, em 13 de fevereiro de 2013, o INPI oficializou, novamente, a decisão de negar à americana Apple o pedido de registro da marca iPhone no país.

Segunda investida da Apple na Justiça
Em 19 de setembro de 2013, o juiz Eduardo André Brandão de Brito Fernandes do TRF da 2ª Região decidiu que "tanto a Apple quanto a Gradiente, cada um à sua forma, poderão utilizar o nome iPhone no Brasil". Na prática, isso significa uma derrota para a Gradiente, que já passou quase um ano investindo nesta briga com a Apple. Com a decisão do juiz, a Gradiente não poderia utilizar somente o nome iPhone, mas sim sempre usar a marca "Gradiente iphone" ao comunicar o seu produto. Como resultado disso, o juiz ordenou que o INPI cancelasse o registro já concedido à Gradiente e republicasse-o, deixando assim clara a situação e as novas regras.

Gradiente lança nova versão de seu Iphone
Em outubro de 2013, a Gradiente fez valer novamente o deferimento de seu pedido junto ao INPI, e lançou no mercado o que, até agora, foi a última versão de seu Gradiente iphone: o C600.

Decisão favorável à Apple em 2ª Instância
Em junho de 2014, a Apple conquistou, em segunda instância, o direito de uso da marca no Brasil. A decisão judicial determinou que o registro da Gradiente não possui exclusividade sobre a marca. Com a decisão, a Apple pôde continuar usar livremente a marca sem pagar royalties à empresa brasileira.

Decisão da 4ª Turma do STJ
Em 2018, a 4ª Turma do STJ decidiu que Gradiente não tem exclusividade sobre a marca Iphone. O relator do processo, ministro Luís Felipe Salomão, afirmou que o direito de uso exclusivo da marca não é absoluto.

Centro de Conciliação e Mediação do STF
Em dezembro de 2020, o caso chegou a ser encaminhado ao Centro de Conciliação e Mediação do STF, mas o procedimento terminou no ano seguinte sem acordo entre as partes.

Processo aceito no STF
Em 2021, o STF tentou resolver o caso por meio de uma mediação extrajudicial, mas sem acordo.

Em 15 de julho de 2022, a PGR, por meio de seu procurador-geral da República, Augusto Aras, opinou favoravelmente à utilização da marca iPhone pela empresa estadunidense.

Ainda em 2022, o STF reconheceu por unanimidade a repercussão geral da matéria, entendendo, assim, que caberia a ele julgar o mérito da questão. A notícia de que o caso seria julgado pelo STF fez as ações da Gradiente (papéis IGBR3) subirem.

Decisão do STF
O julgamento está suspenso, por ora, após um pedido de vista do processo por parte do Alexandre de Moraes.

Artigos/Trabalhos Acadêmicos
 VALENTE, Guilherme Augusto. CASO APPLE X GRADIENTE: O conceito de propriedade no Direito Marcário, UFJF, 2014. Trabalho de Conclusão de Curso. Universidade Federal de Juíz de Fora
 SADER, José Roberto Martinez et al. Os limites do direito de uso exclusivo da marca previsto no art. 129 da Lei 9279.1996: análise do caso Apple x Gradiente. 2020.
 CARLOS, Bárbara do Nascimento. A flexibilização do direito de uso exclusivo da marca (art. 129 da lei 9.279/1996): uma análise do caso Apple X Gradiente. 2020. Trabalho de Conclusão de Curso. Universidade Federal do Rio Grande do Norte.

Processos judiciais no Brasil
Apple
Gradiente

Caso Gradiente vs. Apple


Mizrah, İbranicede doğu anlamına gelen sözcük. Musevilikte sinagoglarda  dini törenler esnasında doğu yönüne dönüldüğünden bu yöndeki duvara da bu ad verilmektedir.

Yahudilik
Kudüs'te Mişkan ve tapınaklar

Mizrah


was a town located in Jōbō District, Okayama, Japan.

As of 2003, the town had an estimated population of 6,158 and a density of 86.51 persons per km2. The total area was 71.18 km2.

On March 31, 2005, Hokubō, along with the towns of Katsuyama, Kuse, Ochiai and Yubara, and the villages of Chūka, Kawakami, Mikamo and Yatsuka (all from Maniwa District), was merged to create the city of Maniwa.

Dissolved municipalities of Okayama Prefecture
Maniwa

Hokubō, Okayama


Georg Geisler (* 27. Juni 1881; † 1964) war ein deutscher Verwaltungsjurist.

Leben
Geisler studierte Rechtswissenschaft an der Albert-Ludwigs-Universität. 1900 wurde er Mitglied des Corps Suevia Freiburg. Er wurde zum Dr. iur.  promoviert. Nach dem Assessorexamen wurde er 1908 Hilfsarbeiter im Königlichen preußischen Justizministerium. Noch im selben Jahr wurde er zum besoldeten Stadtrat von Gleiwitz gewählt. 1912 erfolgte seine Wahl zum 2. Bürgermeister. Von 1925 bis 1933 war er Oberbürgermeister von Gleiwitz. Geisler gehörte dem Deutschen Zentrumspartei an. Diese wurde von den Nationalsozialisten bekämpft, weil es zu Demokratie und Rechtsstaat stand. Geisler wandte sich 1931 bei einer Festveranstaltung der Alten Herren seines Corps gegen die Diskriminierung "jüdischer" Studenten durch die sich wegen vermeintlicher "arischer" Abstammung überlegen fühlenden Kommilitonen. Geisler wurde im Jahr 1933 durch die Nationalsozialisten widerrechtlich von seinem Posten als Bürgermeister entfernt. Statt seiner wurde ein Nationalsozialist eingesetzt.

Auszeichnungen
 Eisernes Kreuz am weißen Bande
 Zivil-Verdienstkreuz
 Franz-Joseph-Orden
 Militärverdienstkreuz (Österreich)

Werke
 Gleiwitz, die Stadt der grossen Zukunft. Oberschlesische Werbewoche, Gleiwitz, 11. – 18. Mai 1924. GoogleBooks
 Gleiwitz. Gegenwart und Zukunft einer aufblühenden Stadt Oberschlesiens. 1928. GoogleBooks

Literatur
 Geisler, Georg. In: Robert Volz: Reichshandbuch der deutschen Gesellschaft. Das Handbuch der Persönlichkeiten in Wort und Bild. Band 1: A–K. Deutscher Wirtschaftsverlag, Berlin 1930, , S. 530.

Einzelnachweise

Verwaltungsjurist
Träger des Zivil-Verdienstkreuzes
Träger des Franz-Joseph-Ordens (Ausprägung unbekannt)
Träger des Österreichischen Militärverdienstkreuzes
Träger des Eisernen Kreuzes am weißen Bande
Corpsstudent (19. Jahrhundert)
Person (Gliwice)
Deutscher
Geboren 1881
Gestorben 1964
Mann

Georg Geisler


An Poa sclerocalamos in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Facchini ngan Francesco Ambrosi. An Poa sclerocalamos in nahilalakip ha genus nga Poa, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Poa

Poa sclerocalamos


Ludwig Truchsess von Höfingen (* um 1448/1450 vermutlich in Höfingen; † 15. Januar 1518 in Tübingen) war ein Doktor des Kirchenrechts und deutscher Jurist aus einem seit 1285 in Höfingen bei Leonberg ansässigen württembergischen Ortsadelsgeschlecht, das 1699 ausstarb. Er gehörte zu den ersten Rechtsprofessoren der 1477 gegründeten Universität Tübingen, war 1479 Rektor dieser Universität und stand als Rat im Dienst Herzog Eberhards I. im Bart von Württemberg. Auch ein anderer Angehöriger der Familie, Wilhelm Truchsess von Höfingen, befand sich nachweislich 1481 und 1483 im württembergischen Dienst. Andere Angehörige der Familie wurden später Kanoniker des bedeutenden Domstifts in Augsburg.

Leben
Ludwig Truchsess von Höfingen war ein Sohn des Martin Truchsess von Höfingen zu Riet und dessen Ehefrau Margarete Späth. Als ca. 15-Jähriger begann er sein Studium im Sommersemester 1464 an der Artistenfakultät der Universität Erfurt, wurde dort 1466 Bakkalar und 1470 auch Magister. Anschließend studierte er Juristik an der Universität Pavia, wo er 1472 der Promotion des Nürnberger Humanisten Johannes Löffelholz zum Lizentiaten im weltlichen Recht und 1474 der Promotion von Johannes Gügel zum Lizentiaten im Kirchenrecht als Zeuge beiwohnte. Vermutlich hat er in Pavia auch seinen Doktortitel im Kirchenrecht erworben, mit dem er im September 1477 in der Matrikel der Universität Tübingen in der Reihe der zu Beginn der Einträge herausgehobenen Persönlichkeiten erscheint.

Für das Sommersemester 1479 wurde Truchsess von Höfingen zum Rektor der Tübinger Universität gewählt und gehörte bei der Publikation der Zweiten Tübinger Universitätsordnung von 1491/1492 zum consilium universitatis. Aus diesem Grund und wegen seiner Stellung als Dekan der Juristenfakultät bei der Unterzeichnung des Fakultätsgutachtens der Juristenfakultät vom 11. Dezember 1495 ist zu schließen, dass er wohl bereits seit der Gründung der Universität 1477 zu den ersten Rechtsprofessoren in Tübingen gehörte. Da Adlige in jener Zeit es im Allgemeinen als nicht standesgemäß ansahen, sich von Angehörigen niederer Schichten prüfen zu lassen und ein Lehramt an einer Hochschule zu übernehmen, kommt bei Ludwig Truchsess von Höfingen die besondere Nähe seines Adelsgeschlechts zum württembergischen Hof in dessen enger Verbindung zur Universität zum Ausdruck.

Als Mitglied des von Graf Eberhard im Bart stark umworbenen Adels im Neckarviertel, der sich seit 1488 unter der Dachgesellschaft des Georgenschilds organisierte und unter deren Ausschussmitgliedern auch Ludwig Truchsess von Höfingen zu finden ist, gehörte dieser zu den württembergisch orientierten Adelsfamilien der Region, die seit den 1450er-Jahren wesentlich zur Stabilisierung gräflicher Herrschaft im württembergischen Territorium beitrugen. Im Gefolge Graf Eberhards im Bart nahm er unter dessen gelehrten Räten am Wormser Reichstag von 1495 teil, auf dem der Graf zum Herzog von Württemberg erhoben wurde. Die Stellung eines Rats besaß er somit wohl schon bei der Tübinger Universitätsgründung 1477.

Auf Präsentation Eberhards im Bart erhielt er 1481 die Pfarrei Veringendorf im Dekanat Riedlingen, musste sie aber nach wenigen Monaten wegen seiner ersten Ehe mit Ursula Schenk von Stauffenberg abtreten. In zweiter Ehe heiratete er Anna Herter von Herteneck, mit der er die Kinder Hans, Anna und Katharina hatte. Durch eine noch heute erhaltene Torinschrift von 1490 ist er als Besitzer eines Hauses in der Münzgasse in Tübingen bezeugt, heute Nr. 18.

Nach dem Tod Eberhards im Bart im Februar 1496 verließ Truchsess von Höfingen für kurze Zeit Tübingen, ließ sich aber am 13. Oktober 1497, wohl nur, um seine akademischen Privilegien zu sichern, ein zweites Mal in die Matrikel der Universität Tübingen eintragen. Sein Zwischenaufenthalt ist nicht bekannt. Vielfach wird er für diesen Zeitraum mit dem Kanzler Ottos II. von Mosbach, Ludwig Truchsess zu Grünsberg, verwechselt, der ebenfalls am Wormser Reichstag von 1495 teilnahm.

Unter den Tübinger Rechtsprofessoren der späteren Zeit ist Ludwig Truchsess von Höfingen nicht mehr zu finden. Auch in politischen Angelegenheiten tritt er nicht mehr in Erscheinung. Sein Vermögen erlaubte es ihm, dem Landesherrn ein großes Darlehen zu gewähren, für das er 1509 den hohen Betrag von 250 Gulden erhielt.

Am 15. Januar 1518 starb Ludwig Truchsess von Höfingen. Sein Vermögen wurde Gegenstand eines Prozesses zwischen seinen Erben auf Grund unterschiedlicher Regelungen für Universitätsbürger und Bürger der Stadt. Die Universität Tübingen sah sich dadurch am 26. Februar 1518 genötigt, neue Vorschriften für den Nachlass von Universitätsbürgern zu erlassen.

Literatur
 Robert Gramsch: Erfurter Juristen im Spätmittelalter. Die Karrieremuster und Tätigkeitsfelder einer gelehrten Elite des 14. und 15. Jahrhunderts (Education and Society in the Middle Ages and Renaissance, Band 17). Brill, Leiden 2003, ISBN 90-04-13178-7, S. 1892, Nr. 642.
 Sönke Lorenz: Eberhard im Bart und seine Universität. Eine Einführung, in: Tübingen in Forschung und Lehre um 1500. Zur Geschichte der Eberhard Karls Universität Tübingen, hrsg. von Sönke Lorenz, Dieter Bauer und Oliver Auge (Tübinger Bausteine zur Landesgeschichte, Band 9). Jan Thorbecke, Ostfildern 2008, ISBN 978-3-7995-5509-8, S. 1–59, besonders S. 47 mit Anm. 398–402.
 Karl Konrad Finke: Ludwig Truchsess von Höfingen (vor 1458 bis 1518), in: Die Professoren der Tübinger Juristenfakultät (1477-1535), bearbeitet von Karl Konrad Finke (Tübinger Professorenkatalog, Band 1,2). Jan Thorbecke, Ostfildern 2011, ISBN 978-3-7995-5452-7, S. 316–321.

Rechtswissenschaftler (15. Jahrhundert)
Hochschullehrer (Eberhard Karls Universität Tübingen)
Person (Tübingen)
Geboren im 15. Jahrhundert
Gestorben 1518
Mann

Ludwig Truchsess von Höfingen


Ledenika (ledenik, čupavac, lat. Mesembryanthemum), biljni rod jednogodišnjewg raslinja iz porodice čupavica (Aizoaceae) kojemu pripada 107 priznatih vrsta. U Hrvatskoj su poznate dvije vrste čupavac čvorasti (M. nodiflorum) i dubac vodeni ili ledenica trava (M. crystallinum), ali domovina ledenike je Južnoafrička Republika.

Ime ledenik ili ledenika dolazi po prozirnoj pokožici na listu koje izgleda poput kristalića leda, a na suncu svjetluca poput bisera.

Vrste

 Mesembryanthemum aitonis Jacq.
 Mesembryanthemum alatum (L.Bolus) L.Bolus
 Mesembryanthemum amabile (Gerbaulet & Struck) Klak
 Mesembryanthemum amplectens L.Bolus
 Mesembryanthemum archeri (L.Bolus) Klak
 Mesembryanthemum arenarium (N.E.Br.) L.Bolus
 Mesembryanthemum articulatum Thunb.
 Mesembryanthemum barklyi N.E.Br.
 Mesembryanthemum baylissii (L.Bolus) Klak
 Mesembryanthemum bicorne Sond.
 Mesembryanthemum brevicarpum (L.Bolus) Klak
 Mesembryanthemum bulletrapense Klak
 Mesembryanthemum canaliculatum Haw.
 Mesembryanthemum caudatum L.Bolus
 Mesembryanthemum chrysophthalmum (Gerbaulet & Struck) Klak
 Mesembryanthemum clandestinum Haw.
 Mesembryanthemum corallinum Thunb.
 Mesembryanthemum cordifolium L.f.
 Mesembryanthemum coriarium Burch.
 Mesembryanthemum crassicaule Haw.
 Mesembryanthemum cryptanthum Hook.f.
 Mesembryanthemum crystallinum L.
 Mesembryanthemum deciduum (L.Bolus) Klak
 Mesembryanthemum decurvatum (L.Bolus) Klak
 Mesembryanthemum delum L.Bolus
 Mesembryanthemum digitatum Aiton
 Mesembryanthemum dimorphum Welw. ex Oliv.
 Mesembryanthemum dinteri Engl.
 Mesembryanthemum emarcidum Thunb.
 Mesembryanthemum englishiae L.Bolus
 Mesembryanthemum eurystigmatum Gerbaulet
 Mesembryanthemum exalatum (Gerbaulet) Klak
 Mesembryanthemum excavatum L.Bolus
 Mesembryanthemum expansum L.
 Mesembryanthemum fastigiatum Thunb.
 Mesembryanthemum flavidum Klak
 Mesembryanthemum gariepense (Gerbaulet & Struck) Klak
 Mesembryanthemum gariusanum Dinter
 Mesembryanthemum geniculiflorum L.
 Mesembryanthemum gessertianum Dinter & A.Berger
 Mesembryanthemum glareicola (Klak) Klak
 Mesembryanthemum granulicaule Haw.
 Mesembryanthemum grossum Aiton
 Mesembryanthemum guerichianum Pax
 Mesembryanthemum haeckelianum A.Berger
 Mesembryanthemum holense Klak
 Mesembryanthemum hypertrophicum Dinter
 Mesembryanthemum inachabense Engl.
 Mesembryanthemum junceum Haw.
 Mesembryanthemum juttae Dinter & A.Berger
 Mesembryanthemum knolfonteinense Klak
 Mesembryanthemum kuntzei Schinz
 Mesembryanthemum ladismithiense Klak
 Mesembryanthemum lancifolium (L.Bolus) Klak
 Mesembryanthemum latipetalum (L.Bolus) Klak
 Mesembryanthemum leptarthron A.Berger
 Mesembryanthemum lignescens (L.Bolus) Klak
 Mesembryanthemum ligneum (L.Bolus) Klak
 Mesembryanthemum lilliputanum Klak
 Mesembryanthemum longipapillosum Dinter
 Mesembryanthemum longistylum DC.
 Mesembryanthemum marlothii Pax
 Mesembryanthemum namibense Marloth
 Mesembryanthemum napierense Klak
 Mesembryanthemum neglectum (S.M.Pierce & Gerbaulet) Klak
 Mesembryanthemum neofoliosum Klak
 Mesembryanthemum nitidum Haw.
 Mesembryanthemum noctiflorum L.
 Mesembryanthemum nodiflorum L.
 Mesembryanthemum nucifer (Ihlenf. & Bittrich) Klak
 Mesembryanthemum occidentale Klak
 Mesembryanthemum oculatum N.E.Br.
 Mesembryanthemum oubergense (L.Bolus) Klak
 Mesembryanthemum pallens Aiton
 Mesembryanthemum parviflorum Jacq.
 Mesembryanthemum paulum (N.E.Br.) L.Bolus
 Mesembryanthemum pellitum Friedrich
 Mesembryanthemum prasinum (L.Bolus) Klak
 Mesembryanthemum pseudoschlichtianum (S.M.Pierce & Gerbaulet) Klak
 Mesembryanthemum quartziticola Klak
 Mesembryanthemum rabiei (L.Bolus) Klak
 Mesembryanthemum rapaceum Jacq.
 Mesembryanthemum resurgens Kensit
 Mesembryanthemum rhizophorum Klak
 Mesembryanthemum salicornioides Pax
 Mesembryanthemum schenckii Schinz
 Mesembryanthemum schlichtianum Sond.
 Mesembryanthemum serotinum (L.Bolus) Klak
 Mesembryanthemum sinuosum L.Bolus
 Mesembryanthemum sladenianum L.Bolus
 Mesembryanthemum spinuliferum Haw.
 Mesembryanthemum splendens L.
 Mesembryanthemum springbokense Klak
 Mesembryanthemum stenandrum (L.Bolus) L.Bolus
 Mesembryanthemum subnodosum A.Berger
 Mesembryanthemum subtruncatum L.Bolus
 Mesembryanthemum suffruticosum (L.Bolus) Klak
 Mesembryanthemum tenuiflorum Jacq.
 Mesembryanthemum tetragonum Thunb.
 Mesembryanthemum theurkauffii (Maire) Maire
 Mesembryanthemum tomentosum Klak
 Mesembryanthemum tortuosum L.
 Mesembryanthemum trichotomum Thunb.
 Mesembryanthemum vaginatum Lam.
 Mesembryanthemum vanheerdei (L.Bolus) Klak
 Mesembryanthemum vanrensburgii (L.Bolus) Klak
 Mesembryanthemum varians Haw.
 Mesembryanthemum viridiflorum Aiton

Vanjske poveznice

Izvori

Čupavice

Ledenika


Willow Patterson, plus connue sous le nom de scène Willow Pill, (née le  à Denver, Colorado) est une drag queen américaine principalement connue pour sa participation à la quatorzième saison de RuPaul's Drag Race.

Jeunesse et débuts
Willow Patterson naît le  et grandit à Denver, dans l'État du Colorado, aux États-Unis, et étudie à l'Université d'État du Colorado.

Elle commence le drag en , à l'âge de 21 ans, et choisit le nom de scène Willow Pill en référence au personnage de Willow Rosenberg de la série télévisée Buffy contre les vampires et aux médicaments qu'elle doit prendre à cause de sa maladie chronique. Elle est la drag daughter de Yvie Oddly, gagnante de la onzième saison de RuPaul's Drag Race.

Carrière
Le , Willow Pill est annoncée comme l'une des quatorze candidates de la quatorzième saison de RuPaul's Drag Race, qu'elle remporte contre Lady Camden. Elle devient ainsi la première candidate transgenre à remporter une saison de RuPaul's Drag Race et la quatrième gagnante ouvertement transgenre de la franchise Drag Race.

Vie privée
Willow Patterson souffre de cystinose. Elle réside à Chicago, dans l'État de l'Illinois, depuis .

Willow Patterson est une femme transgenre et utilise les pronoms féminins et le they singulier. Elle annonce sa transidentité le  sur les réseaux sociaux.

Il m'a fallu un long moment pour être à l'aise avec ma transidentité car tant d'espace était pris par ma maladie.

Filmographie

Discographie

Références

Drag queen américaine
Gagnant de RuPaul's Drag Race
Nom de scène
Naissance en janvier 1995

Willow Pill


Francis August Schaeffer var amerískur evangelískur kirkjuleiðtogi, trúarlegur heimspekingur og rithöfundur. Hann var þekktastur fyrir að stofna með konu sinni, Edith Seville Schaeffer, L´Abri  sem var evangelískt trúarsamfélag með búsetu í Sviss.

Æfi
Francis var fæddur í Bandaríkjunum og stundaði nám í Hampden sydney háskóla þar sem hann útskrifaðist árið 1935 og giftast hann Edith Seville það sama ár. Francis fór síðan í prestaskóla í Baltimore sem hét Faith Theological Seminary þar sem hann útskrifaðist árið 1938. Hann starfaði svo sem prestur í Pennsylvaníu og Missouri en flutti síðan til Sviss árið 1948 þar sem hjónin stofnuðu L´Abri samtökin árið 1955. Samtökin vöktu mikla athygli og þá sérstaklega hjá ungu fólki. Þau voru síðan stækkuð og voru þau þá í Svíþjóð, Frakklandi, Hollandi, Kanada, Bretlandi og Bandaríkjunum. Francis hélt áfram að starfa að samtökunum þar til hann dó úr krabbameini árið 1984.

Áhrif á pólitík
Francis hafði mikil áhrif á að koma fylgjendum mótmælendatrúar til áhrifa í pólitík á áttunda og níunda áratugnum. Aðal baráttumál hans var að berjast gegn fóstureyðingu og kom hann skoðunum sínum gegn fóstureyðingu á framfæri með bók sinni A Christian Manifesto ásamt bók og kvikmyndaseríu að nafni Whatever Happened to the Human Race. A Cristian Manifesto sem gefin var út árið 1981 af Francis var ætluð til þess að sporna gegn Kommúnistaávarpinu og var álit Francis í að ástæðan fyrir vandamálum veraldar væri vegna þess að samfélagið væri að víkja frá kristnu hugarfari.

Tenglar
http://www.labri.org/

Heimildir
Fyrirmynd þessarar síðu var síðan um Francis Schaeffer á ensku Wikipedia
Fólk fætt árið 1912
Fólk dáið árið 1984

Francis Schaeffer


Ebu Bekir Muhammed bin Abdal Malik bin Muhammed bin Tufail el Kaisi el-Endülüsi (1106-1186), Endülüslü hekim, hukukçu ve filozof. Latin dünyasında Abentofail olarak da bilinir. Tanınmış İslam filozoflarındandır.

İbn Tufeyl, 1106'da Gırnata yakınlarında Vadiü'l-Aş'ta doğdu, 1186'da Marakeş'te öldü. İşraki felsefesinin Endülüs'teki en önemli temsilcilerinden biridir. İbn-i Bacce tarafından eğitilmiştir. Uğraştığı ve önemli eserler verdiği başlıca konular tıp, felsefe ve gökbilimdi. Günümüze ulaşan ve bütün dünyada tanınmasını sağlayan eseri ise Hayy bin Yakzan ya da diğer adıyla Esrarü'l-Hikmeti'l-Meşrikiye'dir. Dünyada felsefi romanın ilk örneği ve ilk "robinsonad" olan Hayy bin Yakzan, 14. yüzyıldan başlayarak dünyanın bütün belli başlı dillerine çevrilmiş, başta Robinson Crusoe'nun yazarı Daniel Defoe olmak üzere birçok Batılı sanatçı ve düşünürü etkilemiştir. İbn Tufeyl'in yaşadığı dönemde (12. yy) özellikle Endülüs'te pozitif bilimlerin yanında beşeri bilimler oldukça ilerlemişti.

Filozofların temel kaynağı olan Kur'an'a göre Allah'ın ilk yaratığı, yaratığın tohumu olan "akl-ı evvel" veya tasavvufî ifadesiyle, "Nur-u Muhammedî"; son yaratığı ise bu tohumun sahibi olan "Hazreti İnsan"dır. Yaratığın amacı insandır ve insan da kendisinde olan nefhay-ı İlâhi, ilahi nefes, nedeniyle en şerefli mahlûktur. İnsan, vücuduyla maddi dünyaya, ruhu ile de manevi dünyaya bağlıdır. İnsan, yeryüzünde Allah'ın temsilcisidir ve yaratılmış her şey insanın kullanımına tabii kılınmıştır. Bu temsilciliğin sorumluluğu da bütün insanlığa aittir. Bütün insanlık; her insanın kendisinde mevcut potansiyele ve olanakları harekete geçirmek ve onarlı gerçekleştirmek fırsatına sahip olduğunu göstermek gibi bir kolektif sorumluluk altındadır.

Hayy bin Yakzan

İbn Tufeyl'in epistemolojisinde bilgini imkânı insan ve tabiat ilişkisinden hareketle temellendirilmiştir. Hayy bin Yakzan eserindeki Hay tipi, esasen fizikî varlığıyla tabiatın bir parçası olmakla birlikte algılama ve bilme İmkânlarıyla tabiatı müşahede eden, tabii varlık alanındaki temel düzen ve işleyiş hakkında düşünen, akıllı bir canlı olarak yeryüzündeki mevcudiyetini anlamlandıran, gözlem alanı ötesindeki metafizik varlık fikrine varan ve nihayet manevî tecrübeler sayesinde birtakım metafizik bilgilere ulaşan ideal özneyi temsil eder. Tabii varlık alanı ise kendisine şuurlu bir bilme etkinliğiyle yönelebilen bu özneye, dayandığı düzen ve sürdürdüğü işleyişin fizik ve metafizik yasaları hakkında bilgi sağlayan ontolojik imkândır. İnsanın bilgi imkânı ve yeteneklerine gelince ondaki idrakin ilkesi nefistir. İbn Tufeyl'in nefis ve onun bilgi yeteneklerine dair fikirleri İbn Sînâ'nın görüşleriyle büyük bir benzerlik taşımaktadır. Filozofun eserindeki kahraman daima kendi varlığı ile tabii çevresi hakkında sorular soran, araştırmacı ruha sahip bir tiptir. Hay, tabiatla münasebetinden dolayı ortaya çıkan teorik ve pratik her problemi tamamen şuurlu bir etkinlikle çözmeye çalışırken gelişme psikolojisi çerçevesinde açıklanabilecek aşamalar kaydeder. Duyular, gözlem ve deneyle akıl, Hayy'in teorik gelişiminde vazgeçilmez rolleri olan bilgi vasıtalarıdır. Duyularla algılanan varlık ve olguların süreklilik arzeden özellikleri gözlem ve deney yoluyla adım adım keşfedilir. Bu arada pratik aklın icapları olan teknik bilgiye ve hatta -Hay'de utanma duygusunun gelişmesi olgusunda olduğu gibi ahlâkî bilince ulaşılır. Tabiatın bağrında hayatını devam ettirebilmek için çeşitli aletler yapma çabasının yanında varlığı anlamlandırma gayreti içine giren Hay mantıkî çıkarım yoluyla tabiattaki işleyiş, bütünlük, düzen ve gayenin akledilir ve soyut gerçekliğine, bütün bu kozmolojik delillerle de yaratıc ilah fikrine ulaşacaktır.

İbn Tufeyl, sosyokültürel yönden herhangi bir şartlandırmaya mâruz kalmadan tamamıyla el değmemiş tabii çevrede her şeyi kendi kendine öğrenen bir kahramanı kurgulamak suretiyle düşünce sistemini fıtrat kavramına dayandırmak istemiştir. Ancak İbn Tufeyl, insanın bu ortam ve şartlardaki entelektüel gelişimini ele alırken kaçınılmaz olarak insanlığın katettiği antropolojik gelişim evrelerine de atıfta bulunmaktadır. Nitekim İslâm kültüründe zaman zaman derece, aşama ve katmanları ifade etmek üzere kullanılan yedi rakamının sembolizmi İbn Tufeyl tarafından Hayy'in gelişim aşamalarını belirtmek için de kullanılmış, her aşamanın yedi ve katlarıyla ifade edilen yaşlarda kaydedildiği bir gelişim anlayışı ortaya konmuştur. Yedi yaşına kadar süren ilk aşama bedensel ve psikolojik gelişimin başlangıç safhasıdır. Yedi-yirmi bir yaş arası, pratik ihtiyaçların karşılanması için amelî aklın sayesinde araçların imal edildiği çağdır. Merak döneminin başladığı yirmi bir yaşla birlikte insan ruhu varlık ve oluşun sırlarını keşfe yönelir. Fizikten metafiziğe geçiş bu aşamanın belirgin özelliğidir. Daha sonraki safhalarda tam bir aydınlanma ile bilgeliği yakalayabilen insan, en sonunda gerçek mutluluğun hakikatine ereceği manevî tecrübelere ulaşır. İnsanın tabii çevresiyle girdiği etkileşim, fıtratındaki bilme ve yapma kapasitelerini aşama aşama geliştirir. Bu epistemolojide gözlem ve deney, fıtratta var olan akıl yürütme kapasitesini harekete geçirmekte, dolayısıyla bilginin oluşumu için akıl da devreye sokulmaktadır. Çünkü gözlem ve deney verilerini karşılaştırma ve böylece henüz gözlenmeyen hakkında bir teorik sonuca ulaşma, her şeyden önce tümevarım denilen akıl yürütme biçimine ihtiyaç hissettirecektir. Tüme varmak için sonsuz ölçüde deney ve gözlem yapılamayacağına göre olması gereken zihnî sıçramada sezgi de kaçınılmaz olarak rol oynayacaktır. Nihayet bir defa tümel kavrama ulaşıldığında bu teorik bilginin tek tek olgulara uygulanması da tümdengelim yöntemini gerektirecektir.

Dış bağlantılar
 Islamic Philosophy
 Tufail İngilizce Vikipedi'nin İbn Tufeyl maddesi
 The Improvement of Human Reason
 Hayy bin Yaqzan - Ibn Tufayl

Endülüslü bilim insanları
İslam filozofları
Arap filozoflar
Orta Çağ Müslüman astronomları
Orta Çağ'da Araplar
1106 doğumlular
1186 yılında ölenler

İbn-i Tufeyl


Yunwi Tsunsdi () yûñwï tsunsdi' ili "Mali ljudi", rasa su duhova koji žive u kamenim pećinama na planinama. (Mnogi ih ljudi brkaju s Nunnehima, ali oni su različiti narodi. Ponekad se opisuju kao korisni, ponekad kao nestašni.) Na engleskom se ponekad nazivaju "patuljci" ili "vile". Obično su nevidljivi, ali ponekad se otkrivaju kao minijaturni ljudi veličine djeteta. Yunwi Tsunsdi su dobronamjerna stvorenja koja često pomažu ljudima u pričama Cherokeeja, ali imaju magične moći i kažu da oštro kažnjavaju ljude koji ih ne poštuju ili su agresivni. Njihovo ime doslovno znači "mali ljudi". Neki ljudi koji nisu Cherokee nazivaju ih nadimkom "Yunwi" ili "Yumwi", ali to je pogreška...  sama riječ yvwi, kad je sama znači "osoba" na jeziku Cherokeeja.

Cherokee opis
Yunwi Tsunsdi su maleni momci, jedva dosežu muškarcu do koljena, ali dobro oblikovani i zgodni, s dugom kosom koja pada gotovo do zemlje. Oni su veliki čudotvorci i jako vole glazbu, pola vremena provode bubnjajući i plešući. Uslužni su i dobrodušni, a često kada su se ljudi izgubili u planinama, posebno djeca koja su odlutala od svojih roditelja, Yunwi Tsunsdi su ih pronašli, zbrinuli se za njih i vratili u njihove domove. Ponekad se njihov bubanj čuje na usamljenim mjestima u planinama, ali nije ga sigurno slijediti, jer Mali ljudi ne vole da ih se uznemirava kod kuće, i bace čaroliju na stranca tako da se on zbuni i izgubi svoj način, pa čak i ako se konačno vrati u naselje, on je kao ošamućen zauvijek. Ponekad se, također, noću približe kući i ljudi iznutra ih čuju kako razgovaraju, ali ne smiju izaći, a ujutro nađu pokupljeno žito ili polje počišćeno kao da je čitava četa ljudi radila. . Ako bi tko izašao gledati, umro bi. Kad lovac nađe nešto u šumi, poput noža ili drangulije, mora reći: "Mali ljudi, želim ovo uzeti", jer može pripadati njima, a ako ih ne pita za dopuštenje, bacat će kamenje na njega dok ide kući.

Ostačli nazivi: Yvwi Tsusdi', Yvwi Tsusdi'ga, Yuwi Tsunsdi'ga, Yvwi Jusdi, Tsvdigewi, Yumwi, Yunwí tsunsdí, Tsundige'wi, Yunwee chuns dee. U jednini Yvwi Usdi.

Izvori

Indijanska mitologija (Mali ljudi)
Indijanska mitologija (šumski duhovi)
Cherokee  mitologija

Yunwi Tsunsdi


The Senate of Southern Ireland was the upper house of the Parliament of Southern Ireland, established  in 1921 under the Government of Ireland Act 1920. The Act stipulated that there be 64 senators, but only 39 were selected and the Senate met only twice before being dissolved: on 28 June and 13 July 1921 in the Council Room of the Department of Agriculture and Technical Instruction in Dublin.

Composition
The Senate's composition was specified in the Second Schedule of the 1920 act, and the mode and time of selection in the Fourth Schedule. These were similar to those suggested for the Senate in the report of the Irish Convention of 1917–18. The 64 members were as follows:
 3  members:
 The Lord Chancellor of Ireland, intended as the presiding officer of the Senate. The Lord Chancellor had previously been the chairman of the Irish House of Lords in the Parliament of Ireland prior to its abolition.
 The Lord Mayor of Dublin and the Lord Mayor of Cork.
 17 "Representatives of Commerce (including Banking), Labour, and the Scientific and Learned Professions"  to be nominated by the Lord Lieutenant of Ireland for a term of 10 years.
 44 members elected by various interest groups:
 Elected for a term of 10 years:
 4 Archbishops or Bishops of the Roman Catholic Church holding Sees situated wholly or partly in Southern Ireland.
 2 Archbishops or Bishops of the Church of Ireland holding Sees situated wholly or partly in Southern Ireland.
 16 Peers (not necessarily members of the Peerage of Ireland) who were taxpayers, or ratepayers in respect of property, and had residences, in Southern Ireland.
 8 members of the Privy Council of Ireland of no less than two years standing who were taxpayers or ratepayers in respect of property in and had residences in Southern Ireland.
 14 representatives of county councils, elected for a term of three years:
 4 from each of Leinster, Munster, and Connacht
 2 from the three Ulster counties not in Northern Ireland (Cavan, Donegal, and Monaghan)

Election and boycott
The election details were given by Orders in Council on 22 April 1921, which made the Clerk of the Crown and Hanaper the electoral registrar and returning officer. Elections would use single transferable vote, except that groups electing two senators used multiple non-transferable vote. Only electors of a given group could stand in that group's election, except for the county council groups.

Only 39 of the 64 senators were selected or elected. The Irish Republic declared by Sinn Féin in 1919 rejected the legitimacy of the 1920 act. Sinn Féin had gained control of the county councils in the 1920 local elections. Áine Ceannt as secretary of the General Council of County Councils wrote to the Dáil Ministry asking whether to participate.  Only W. T. Cosgrave favoured participation, on the basis that the republic's First Dáil had agreed to use the Southern Ireland Commons election to select the members of the Second Dáil. Other ministers favoured a boycott, both on the principle that the selection process was undemocratic, and on the pragmatic grounds that unionists would have a majority whereas a boycott would leave it inquorate. Accordingly, on 28 April 1921 Austin Stack as Minister for Home Affairs issued a proclamation ordering "that members of County Councils and other bodies who uphold the right of the Irish people to choose their own representatives and Government take no part in the partial election so proposed for the said Senate". The Irish Congress of Trade Unions and Labour Party supported the Republic, and the Catholic hierarchy also refused to co-operate. Of the incomplete membership, many had participated in the Irish Convention.

Of the 39 selected, 27 took the Parliamentary Oath of Allegiance, of whom 19 attended one of the two meetings. Fifteen attended the first and twelve the second, of whom eight attended both. Of the peers and privy councillors, 19 (all bar Cloncurry, Meath, and Westmeath) signed a letter refusing to act as a Senate if the elected Commons were replaced by an appointed "Crown Colony" assembly.

List

Supersession
In 1922, both the Irish Republic and Southern Ireland were superseded by the Irish Free State. Some of the Southern Ireland senators were subsequently senators in the Free State Seanad (upper house), either appointed by W. T. Cosgrave, President of the Executive Council, or elected by the members of the Dáil (lower house).

See also
Parliament of Southern Ireland.

References

Citations

Senate of Southern Ireland

Senate of Southern Ireland


شينباتشي تسوجي (辻親八 تسوجي شينباتشي) هو ممثل ياباني ولد في 20 أكتوبر 1956 في مقاطعة تشيبا.

أدواره في الأنمي

مسلسلات أنمي تلفزيونية
 ناروتو - باكّون
 ناروتو شيبودن - باكّون
 ذا بيغ أو - بيغ إير
 كازي نو يوجيمبو - شوساكو تانوكورا
 شامان كينج - باسون
 سباق التحدي - زودا
 يو يو هاكوشو - شاتشي
 ابنة ذو العشرين وجه - ياشيرو
 كود جياس لولوش المتمرد - تايزو كيريهارا
 فايري تايل - ماكاروف, فاوست
 غانكتسأو - البارون دانغلار
 خيميائي الفولاذ FULLMETAL ALCHEMIST - هاينكل
 أرك ذا لاد - تشونغالا
 حفيد نوراريهيون - موكوغيو داروما
 حفيد نوراريهيون: عاصمة العفاريت - موكوغيو داروما
 ليفل E - جينباتشي ساكاموتو
 بليد - ماكراي
 لوغ هورايزون - سيرجياد كوين
 لوست يونيفرس - بلانكو ماغما
 دورارارا!! ×2 المقدمة - لينغيرين
 M3 الفولاذ الأسود - الرئيس

أوفا أنمي
 Phantom -PHANTOM THE ANIMATION- - أيزاك وايزميل
 القاتل إيتشي EPISODE 0 - جيجي

أدواره في الدبلجة اليابانية
 سلسلة أفلام هاري بوتر
 هاري بوتر وسجين أزكابان - سيرياس بلاك
 هاري بوتر وكأس النار - سيرياس بلاك
 هاري بوتر وجماعة العنقاء - سيرياس بلاك
 التدفق البعيد - لو فروغ
 جزيرة المصراع - أندرو ليديس

وصلات خارجية

أشخاص على قيد الحياة
ممثلو أداء صوتي يابانيون
ممثلون من محافظة مياغي
ممثلون وممثلات يابانيون
مواليد 1956
مواليد في تشيبا (محافظة)

شينباتشي تسوجي


Eurométropole Tour 2017 var den 77. udgave af cykelløbet Eurométropole Tour. Løbet var en del af UCI Europe Tour-kalenderen og blev arrangeret 1. oktober 2017. Løbet blev vundet af britiske Daniel McLay fra .

Hold og ryttere

Danske ryttere
 Lasse Norman Hansen kørte for

Resultater

Eksterne henvisninger

Eurométropole Tour
UCI Europe Tour 2017

Eurométropole Tour 2017


Yarı metaller (veya metaloidler), metallerle tepkime verirken ametal, ametallerle tepkime verirken de metal gibi davranır. Genellikle kristal yapıda bulunurlar. Ayrıca yarı iletken özellikleri vardır. Diyot ve transistör gibi modern elektroniğin temel parçalarının ham maddeleridirler. Bor, Silisyum, Germanyum, Arsenik, Antimon, Tellür ve Polonyum,  yarı metallere örnektir. Bu elementlerin fiziksel özellikleri metallere, kimyasal özellikleri ametallere benzer.

Yarı metaller, metallerden daha az iletken, ametallerden ise daha çok iletkendirler. Bunun yanı sıra parlak veya mat olabilirler. İşlenebilir, tel veya levha hâline getirilebilirler. Kırılgan değildirler.

Yarı metaller toplam sekiz tanedir.

Periyodik tabloda metal ve ametallerin arasında yer alırlar.

yarı metaller
kimya taslakları

Yarı metal


Ljestvice i sastavi liga liga četvrtog ranga nogometnog prvenstva Bosne i Hercegovine u sezoni 2018./19.

Federacija BiH

MŽNL Hercegbosanske i Zapadnohercegovačke županije

 Izvori:
 ŽNS Hercegbosanski, konačna ljestvica
 ŽNS Hercegbosanski, MŽNL
 sportdc.net, MŽNL
 sportdc.net, kraj sezone

Liga Bosansko-podrinjskog kantona
Također kao Kantonalna liga BPK

 Izvori:
 sportdc.net

ŽNL Hercegovačko-neretvanske županije

 Izvori:
 sportdc.net
 ŽNS Hercegovačko-neretvanski
 sportsport.ba

1. ŽNL Posavina
Uključuje i klubove s područja Tuzlanske županije i Brčko Distrikta

 Izvori:
 nspz-orasje.com, 1. ŽNL posavina
 sportdc.net
 posavinasport.com

ŽNL Sarajevo
Također i pod nazivom Kantonalna liga Sarajevo

Skupina A
Uključuje i klubove s područja Zeničko-dobojske županije.

 Izvori:
 FS Kantona Sarajevo
 sportdc.net
 sportsport.ba

Skupina B

 Izvori:
 FS Kantona Sarajevo
 sportdc.net
 sportsport.ba

Za prvaka lige

 Izvori:
 ŽNS Središnja Bosna
 sportdc.net
 sportsport.ba

1. ŽNL Tuzlanske županije
Uključuje i klubove s područja Brčko Distrikta

 Izvori:
 NS Tuzlanske županije
 brckosport.net, 1. liga TK
 brckosport.net, 1. liga TK, verzija za ispis
 sportdc.net
 posavinasport.com
 sportsport.ba

ŽNL Unsko-sanska
Također i pod nazivom Kantonalna liga Unsko-sanskog kantona

 Izvori:
 sportdc.net
 sportsport.ba

ŽNL Zeničko-dobojska

 Izvori:
 NS Zeničko-dobojskog kantona
 sportdc.net
 sportsport.ba

Republika Srpska

Regionalna liga RS – Centar

 Izvori:
 sportdc.net
 posavinasport.com

Regionalna liga RS – Istok

 Izvori:
 sportdc.net
 posavinasport.com

Regionalna liga RS – Jug

 Izvori:
 sportdc.net

Regionalna liga RS – Zapad

 sportdc.net
 posavinasport.com

Unutrašnje poveznice

Vanjske poveznice

Izvori

2018-19
 4

Nogometno prvenstvo Bosne i Hercegovine – 4. ligaški rang 2018./19.


فل الفل هو فيلم مصري من إنتاج 2000، ومن تأليف مدحت السباعي، وإخراج مدحت السباعي.

ملخص الأحداث

زغلول عامل فاشل ينتقل من عمل إلى آخر. يتعرف على بسمة ويتزوجها ويعمل في مصنع ويتزعم العمال مطالبا بحقوقهم ويقبض عليه ويتضح أن له تاريخا ثوريا.

الشخصيات

 سعيد صالح
 عبد العزيز مخيون
 نرمين الفقي
 أحمد راتب
 ممدوح عبد العليم

روابط خارجية

المصادر

 الفيلم في قاعدة بيانات الأفلام العربية

أفلام أحمد راتب
أفلام إنتاج 2000
أفلام سعيد صالح
أفلام حمدي السخاوي

فل الفل (فيلم)


Medyn (ukrainisch ; russisch , polnisch Medyń) ist ein Dorf im Rajon Pidwolotschysk in der Oblast Ternopil im Westen der Ukraine etwa 37 Kilometer östlich der Oblasthauptstadt Ternopil am Flüsschen Samtschyk (Самчик) gelegen.

Das Dorf war bis 2015 Teil der Landratsgemeinde Worobijiwka (Воробіївка), seither gehört es zur neugegründeten Landgemeinde Skoryky. Westlich des Ortes befindet sich ein Stausee, der Ort selbst ist bekannt für seine Heilige-Marien-Kirche (Церква святої Покрови/Zerkwa swjatoj Pokrowy) von 1861.

Der Ort wurde 1463 zum ersten Mal schriftlich erwähnt und lag zunächst in der Woiwodschaft Podolien als Teil der Adelsrepublik Polen. Von 1774 bis 1918 gehörte er unter seinem polnischen Namen Medyń zum österreichischen Galizien und war von 1854 bis 1867 Sitz einer Bezirkshauptmannschaft, danach wurde er dem Bezirk Zbaraż zugeschlagen.

Nach dem Ende des Ersten Weltkrieges kam der Ort zu Polen (in die Woiwodschaft Tarnopol, Powiat Zbaraż, Gmina Koszlaki), wurde im Zweiten Weltkrieg kurzzeitig von der Sowjetunion und dann 1941 bis 1944 von Deutschland besetzt, hier wurde der Ort in den Distrikt Galizien eingegliedert.

Nach dem Ende des Krieges wurde der Ort der Sowjetunion zugeschlagen, dort kam das Dorf zur Ukrainischen SSR und ist seit 1991 ein Teil der heutigen Ukraine.

Weblinks

Einzelnachweise

Ort in der Oblast Ternopil
Ersterwähnung 1463
Rajon Ternopil

Medyn (Ukraine)


Ludvig Alfons, hertug af Anjou, (spansk: don Luis Alfonso Gonzalo Marcelino Víctor Manuel Marco de Borbón y Martínez-Bordiú , fransk: Louis Alphonse Gonzalve Victor Emmanuel Marc de Bourbon, duc d'Anjou) (født 25. april 1974 i Madrid, Spanien) er titulær hertug af Anjou. Legitimister kalder ham Louis XX, kongen af Frankrig.

Ludvig Alfons er oldesøn af kong Alfons 13. af Spanien og grandfætter til kong Felipe 6. af Spanien. Desuden er han oldesøn af den spanske diktator Francisco Franco. Han gør krav på de franske og spanske troner.

Forfædre
Ludvig Alfons er søn af Alfonso Jaime, hertug af Anjou og Cádiz og María del Carmen Martínez-Bordiú y Franco (født 1951). Hans mors er datterdatter af den spanske diktator Francisco Franco.

Selv er Ludvig Alfons sønnesøn af Jaime, hertug af Segovia og Anjou og den fransk–italienske adelsprinsesse Emmanuelle de Dampierre (1913–2012).

Ludvig Alfons er oldesøn af kong Alfons 13. af Spanien og den britisk fødte dronning Victoria Eugenie af Battenberg. Han er tipoldesøn af Alfons 12. af Spanien og Maria Christina af Østrig.

Familie
Ludvig Alfons er gift med den venezuelansk fødte María Margarita Vargas Santaella (født 1983). Hun blev fransk statsborger i 2012. Parret har tre børn.

Tre franske tronprætendenter
Der er to slægter, der gør krav på den franske kongetrone, mens det er én slægt, der gør krav på den franske kejsertrone.

Ludvig Alfons er overhoved for den ældste linje af de Capétiens (Bourbons-Anjou eller Bourbons d'Espagne), og han er efterkommer af kong Ludvig 14. af Frankrig. Det er i denne egenskab, at han er prætendent til titlen som Konge af Frankrig og Navarra.

Huset Bourbon-Orléans (Slægten Orléans) nedstammer fra kongerne Ludvig 13. af Frankrig og Ludvig-Filip af Frankrig. Ludvig-Filip var franskmændenes konge () i 1830–1848. Den nuværende prætendent for Slægten Orléans er en søn af Henrik af Paris (1908–1999). Tronprætendenten har tidligere været gift med Marie-Thérèse af Württemberg, hertuginde af Montpensier (født 1934). Prætendenten gør krav på titlen De franskes konge af Guds nåde og folkets vilje (roi des Français par la grâce de Dieu et la volonté nationale).

Slægten Bonaparte har to mulige prætendenter til den franske kejsertrone. Det er en far og hans søn. Sønnen er Jean-Christophe Napoléon (født 1986). Han er en efterkommer af Jérôme Bonaparte, der var gift med Katharina af Württemberg. De var kongepar i Westfalen fra 1807 til 1813. Jérôme Bonaparte var lillebror til kejser Napoleon 1. af Frankrig og farbror til kejser Napoleon 3. af Frankrig. Gennem sin oldemor (Clementine af Belgien, kendt som prinsesse Napoléon) nedstammer Jean-Christophe Napoléon fra Ludvig-Filip af Frankrig. Ludvig-Filip var Frankrigs sidste konge i 1830–1848. Gennem sin mor nedstammer Jean-Christophe Napoléon fra kong Ludvig 15. af Frankrig.

Referencer

Huset Bourbon
Kongelige fra Spanien
Spaniere i 1900-tallet
Spaniere i 2000-tallet

Luis Alfonso de Borbón y Martínez-Bordiú, hertug af Anjou


NGC 88 este o galaxie spirală barată situată în constelația Phoenix. Această galaxie interacționează cu galaxiile NGC 89, NGC 87 și NGC 92. A fost descoperită de către John Herschel în 30 septembrie 1834. Unele surse consideră faptul că NGC 88 este o galaxie spirală, iar alte surse consideră faptul că este o galaxie lenticulară.

Note

Vezi și
 NGC 87
 NGC 89

Legături externe
 NGC 88 on spider.seds.org
 NGC 88 on WikiSky

Galaxii
Galaxii spirale barate
Obiecte NGC
Constelația Phoenix
Obiecte astronomice descoperite în 1834
Obiecte astronomice descoperite de John Herschel

NGC 88


Agrilus subrobustus é uma espécie de escaravelho perfurador de madeira metálico da família Buprestidae. É conhecida a sua existência na América do Norte e Sul da Ásia.

Referências

subrobustus
Coleópteros descritos em 1873

Agrilus subrobustus


Regresyon analizi, iki ya da daha çok nicel değişken arasındaki ilişkiyi ölçmek için kullanılan analiz metodudur. Eğer tek bir değişken kullanılarak analiz yapılıyorsa buna tek değişkenli regresyon, birden çok değişken kullanılıyorsa çok değişkenli regresyon analizi olarak isimlendirilir. Regresyon analizi ile değişkenler arasındaki ilişkinin varlığı, eğer ilişki var ise bunun gücü hakkında bilgi edinilebilir. Regresyon terimi için öz Türkçe olarak bağlanım sözcüğü kullanılması teklif edilmiş ise de  Türk ekonometriciler arasında bu kullanım yaygın değildir.

Örneğin, bir ziraat mühendisi buğday verimi ve gübre miktarı arasındaki ilişkiyi, bir mühendis, basınç ve sıcaklık, bir ekonomist gelir düzeyi ve tüketim harcamaları, bir eğitimci öğrencilerin devamsızlık gösterdiği gün sayıları ve başarı dereceleri arasındaki ilişkiyi bilmek isteyebilir. Regresyon, iki (ya da daha çok) değişken arasındaki doğrusal ilişkinin fonksiyonel şeklini, biri bağımlı diğeri bağımsız değişken olarak bir doğru denklemi olarak göstermekle kalmaz, değişkenlerden birinin değeri bilindiğinde diğeri hakkında kestirim yapılmasını sağlar.  Genellikle bu iki (veya çok) değişkenlerin hepsinin niceliksel ölçekli olması zorunluluğu vardır.

Regresyonda, değişkenlerden biri bağımlı diğerleri bağımsız değişken olmalıdır. Buradaki mantık eşitliğin solunda yer alan değişkenin sağında yer alan değişkenlerden etkilenmesidir. Sağda yer alan değişkenlerse diğer değişkenlerden etkilenmemektedir. Burada etkilenmemek matematiksel anlamda bu değişkenleri bir doğrusal denkleme koyduğumuzda etki yapması anlamındadır. Çoklu doğrusallık, ardışık bağımlılık sorunları kastedilmemektedir.

Regresyon analizinin tarihi
Regresyon yönteminin ilk şekli en küçük kareler prensibidir ve ilk olarak Adrien Marie Legendre tarafından 1805 yılında ortaya atılmıştır . Hemen takiben 1809 yılında C.F. Gauss  aynı yöntemi açıklamıştır. En küçük kareler terimi Legendre tarafından moindres carrés olarak kullanılmış, ancak Gauss aynı yöntemi 1795 yılından beri kullandığını iddia etmiştir. Legendre ve Gauss bu yöntemi astronomik gözlemlerden uydularının güneş etrafındaki yörüngelerini tespit etmek için kullanırken ortaya çıkartmışlardır. 1748 yılında Eüler'in aynı problem üzerinde uğraştığı, fakat başarı sağlayamadığı bilinmektedir. En küçük kareler kuramında sonraki gelişme Gauss'in 1821 yılında yayınladığı bir makalede ortaya çıkartılmış ve bu yayında Gauss sonradan kendi adı verilen Gauss-Markov teoreminin bir şeklini açıklamıştır.

Regresyon terimi 19. yüzyılda İngiliz istatistikçisi Francis Galton tarafından bir biyolojik inceleme için ortaya atılmıştır. Bu incelemenin ana konusu kalıtım olup, aile içinde baba ve annenin boyu ile çocukların boyu arasındaki bağlantıyı araştırmakta ve çocukların boylarının bir nesil içinde eski ata nesillerinin ortalamasına geri döndüklerini yani bir nesil içinde ortalamaya geri dönüş olduğu inceleme konusudur. Galton geri dönüş terimi için ilk yazısında İngilizce olarak reversion terimi kullanmışsa da sonradan aynı anlamda olan regression sözcüğü kullanmıştır.; Bu çalışmalarında Galton istatistiksel 'regresyon' kavramını ve yöntemini de geliştirmiştir. Udny Yüle ve Karl Pearson bu yöntemi daha geniş genel istatistiksel alanlara uygulayıp geliştirmişlerdir... Bu yazılarda bağımlı ve bağımsız değişkenlerin normal dağılım gösterdiği varsayılmaktadır. Bu kısıtlayıcı varsayım R.A. Fisher 1922 ve 1925 yıllarındaki yayınları ile sadece bağımlı değişkenin koşullu dağılımının normal olduğu hallere uygulanmak üzere daha genişletilmiştir.).

Bu kavramları ve yöntemleri genel olarak, kalıtım konusu dışında "ortalamaya geri dönüş" ile hiçbir ilgisi olmayan konularda, kullanan istatistikçiler regresyon terimini kullanmakta devam etmişlerdir. Zamanımızda, bu terim, kavram ve yöntemin Galton'un konusu ile bütün ilişkisi yok olmuştur ve artık regresyon terimi doğrusal bağlantı bulunması ve eğri uydurma ile eş anlamlar vermektedir.

Temeldeki varsayımlar
Doğrusal regresyon yöntemini kullanmak için temelde şu varsayımların bulunduğu kabul edilmektedir:

 Çıkarımsal yöntem olduğu için kullanılan iki değişkenli örneklemin ya istatistiksel rastgele örneklem olduğu ya da anakütleyi çok iyi temsil ettiği bilinmektedir.
 Bağımlı değişken içinde hata bulunmaktadır. Bu hatanın bir rassal değişken olduğu ve ortalama hatanın sıfır olduğudur. Sistematik hata da bulunması mümkündür ama bu hatanın incelemeye alınması regresyon analizi kapsamı dışındadır.
 Bağımsız değişken hatasızdır. Eğer bağımsız değişkende hata bulunduğu varsayılırsa özel bir yöntem şekli olan değişkenler-içinde-hata modeli teknikler kullanılarak model kurulmalıdır.
 Hatalar zaman içinde ve kendi aralarında birbirine bağımlı değildir. Buna otokorelasyon veya serisel korelasyon bulunmaması varsayımı adı verilir.
 Hata varyansı sabittir ve veriler arasında hiç değişmediği varsayılır.  Bu eşvaryanslılık veya homoskedastisite varsayımı adı ile anılır. Eger bu varsayim uygun degilse ağırlıklı en küçük kareler yöntemi uygulanabilir.
 Hataların varyans-kovaryans matrisinin çapraz elamanları sabit hata varyansı olur ve matrisin diğer çapraz dışı elemanları 0 olur.
 Eğer çoklu regresyon analizi yapılıyor ve uc veya daha cok parametre icin kestirim isteniyorsa, bağımsız değişkenlerin birbirleri ile bağlantısının olmaması gereklidir. Buna çoklu doğrusallık (multicollinearity) olmaması varsayımı adı verilir.
 Hatalar bir normal dağılım gösterir. Eğer bu hataların normalliği varsayımı uygun değilse genelleştirilmiş doğrusal model uygulanabilir.

Doğrusal regresyon

Anakütle doğrusal regresyon modeli
Doğrusal regresyonda, anakütle model belirlenmesine göre  bağımlı değişken  parametrelerin bir doğrusal birleşiği olur. Dikkat edilirse parametrelerden bahis edilmektedir, çünkü bağımsız değişkenlerin bir doğrusal bileşiği olması gerekli değildir. Örneğin, tek bir bağımsız değişkenli () ve iki parametreli ( ve ):
dogru:
Burada  bir hata terimidir ve  alt-indeksleri bir belirlenmiş mümkün gözlemi ifade eder. Ayrıca , 'nci gözlemin regresyon doğrusuna olan uzaklığını ifade etmekte olup ortalaması 0 ve varyansı  olan bir normal dağılış gösterir.

Çoklu doğrusal regresyonda iki veya daha çok sayıda bağımsız değişken veya bağımsız değişken fonksiyonu bulunur. Örneğin, önce verilmiş olan regresyon modeli yeni bir terim xi2 eklenerek degistirilirse; şu anakütle çoklu doğrusal regresyon modeli ortaya çıkar:
parabol:
Denklemin sağ tarafındaki bağımsız değişken için bir ikinci derece (kuadratik) ifade bulunmasına rağmen bu model hala doğrusal regresyon modelidir; çünkü üç tane parametre, yani ,  ve  ile çoklu değişkenli doğrusaldır.

Daha genel çoklu doğrusal regresyon modelinde p tane bağımsız değişken olduğu varsayılır ve anakütle modeli şöyle ifade edilir:

veya biraz daha kısa olarak

İki Değişkenli regresyon katsayı kestirimleri
Anakütleden bir rastgele örneklem elde edilirse, bu  anakütle parametreleri için  örneklem tahminleri  bulunur ve şu örneklem doğrusal regresyon denklemi elde edilir:

Burada  terimi örneklemden elde edilen artık olur; ve

olur.

Bu örneklem regresyon denkleminin kestirimini elde etmenin yöntemi adi en küçük kareler (Ordinary least squares) olarak adlandırılır. Bu yönteme göre parametre kestirimleri artıkların kare toplamının minimum (en küçük) değerini bulmakla  elde edilir. Artıklar minimum toplamı AKT şudur:

Bu fonksiyonun minimum değerini bulmak her parametre ile birinci kısımsal türevi alınarak sıfıra eşitlenir. Böylece her kısimsal türeve göre bir denklem elde edilir. Örneğin iki parametreli doğrusal regresyon için iki değişkenli iki denklem elde edilir. Bu simultane denklem sitemine normal denklemler adı verilir ve bu simultane denklemler sistemi birlikte çözülüp her anakütle parametresi için bir kestrim değeri bulunur.

İki parametreli basit doğrusal regresyon için  iki anakütle parametre kestirimleri olan  şu normal denklemlerin birlikte çözülmesi ile elde edilir:

Burada bütün toplamlar i=1 den i=n kadardır ve örneklem toplamları, toplam kareleri ve toplam karşı çarpımı ile elde edilirler.

Bu iki değiskenli iki doğrusal denklem için çeşitli çözüm yolları vardır. Burada  Cramer'in kuralı kullanılıp şu ifade elde edilir:

burada

Böylece iki parametreli doğrusal regresyon icin en küçük kareler parametre tahminleri için formüller şöyledir:
 a
ve

Burada   gözlem değerlerinin ortalaması ve  ise  gözlem değerlerinin ortalamasıdır.

Çok değişkenli regresyon katsayı kestirimleri

Çok değişkenli regresyon için regresyon katsayısı kestrimi de iki değişkenli regresyon hâli gibi en küçük kareler yöntemi ile yapılır. Bu demektir ki kestirmde ortaya çıkacak artıkların karelerinin toplamı minimize edilecektir. Artıklar  ri olur ve minimize edilecek objektif fonksiyon soyle ifade edilir:

Her bir artık, gözlemi yapılan bir değer ile kestirim modelini kullanarak elde edilen bir kestirim değeri arasındaki farktır:

En küçük kareler yöntemine göre  S, toplam artıklar karesi, minimize edilecektir. Belirli koşullar gecerli ise, elde edilecek parametre kestrimleri (Gauss-Markov teoremine göre) en küçük varyans gösteren kestirim ve hatta maksimum değişirlilik özelliği gösteren dogrusal  kestirim olabilirler.

Anakütle regresyon katsayılarının kestirim regresyon katsayıları için bir ^ (şapka) notasyonu kullanılanılır: yani .  Genellikle çok değişkenli regresyon için normal denklemler şöyle ifade edilir

Matris notasyonu kullanılırsa, normal denklemler şöyle yazılabilir:

Eğer  matrisi singuler değilse
,
Bu doğru uydurma tahminleridir.

Hatalar varyansı ve toplam kareler

Anakütle hatalarının normal dağılım gösterdiğine dair bir diğer varsayımı da kullanarak incelemeci önce hatalar varyansı ve toplam kareler değerlerini bulur ve bunları  kullanarak tahmin edilen denklem ve parametreler üzerinde çıkarımsal istatistik sonuçlara varabilir.

Anakütle hata teriminin sabit bir varyansı bulunduğu varsayımına göre, hatalar varyansı kestirimi şöyle bulunur:

Bu ifadeye regresyon için kare kök ortalama hata karesi adı verilir. Parametre kestirimleri için standart hata şöyle bulunur:

Örneklem veri serisinin değişebilirliği değişik toplam kareler suretiyle ifade edilebilirler.
 Tüm toplam kareler (örneklem varyansına orantılı olur):
.
 Regresyon toplam kareler: Bazen açıklanan toplam kareler diye anılır.

 Toplam hatalar karesi: Artıklar toplam karesi olarak da isimlendirilir.

Bir regresyon modeli için parametreler, en küçük kareler yöntemi kullanılarak, tahmin edildikten sonra regresyon kontrol etme yöntemleri (yani çıkarımsal kontrol) uygulamak gerekir. Bunlar bulunan tahmin edilmiş genel doğrusal denklemin örnekleme uyum iyiliği sınaması ve kestirimci regresyon katsayılarının tektek istatistiksel anlamlılığını sınamak veya güvenlik aralığı sağlamak olarak özetlenir.

Kestirim denklemin genel uyum iyiliğinin çıkarımsal kontrolü

Tahmin edilen doğrusal regresyon denkleminin genel olarak örnekleme uygun olup olmadığı için uygulanan çıkarımsal istatistik işlemleri iki türde olabilir:
 belirleme katsayısı yani R-kare değerinin bulunması;
 regresyon denklemine F-sınaması uygulaması.

Bu iki çıkarımsal kontrol aynı konunun çıkarımsal kontrolü için kullanılır: tahmin regresyon denkleminin tümünün uygun olup olmadığı. Bu nedenle iki yöntemden tek birini kullanmak yeterlidir. Buna rağmen birçok pratik analizde her iki çıkarımsal analiz de kullanılmaktadır; çünkü ikisinde hesaplanması için nerede ise aynı yöntem kullanılır ve eger istatistik veya ekonometrik kompüter paketi kullanılırsa her iki yöntem için gerekli sonuçlar birlikte verilir.

Belirleme katsayısı yani R-kare  (R2) değeri

Belirleme katsayısı yani (R2) ) R-kare) için en genel tanımlama förmülü sudur:

.

yani (1-toplam hatalar karesi) ile (tüm toplam kareler) oranı;
veya (1-Artıklar toplam karesi) ile (tüm toplam kareler)  oranı.

Çıkarımsal analizde R-kare değeri bulunur ve bulunan değer doğru hesaplanmışsa 0 ile 1 arasında olmalıdır. Yapılan bu analiz ceşitli hallerde açıklanabilir:
 Eğer sadece iki değiskenli (Y ve X0) regresyon analizi yapılıyorsa, geometrik olarak X-Y düzeyinde doğrusal regresyon tahmini bu düzeyde olan noktalara en-küçük-kareler prensibine göre en iyi uyan bir doğru uydurmaktır. Eğer bütün noktalar bu tahmin edilen doğru üzerinde ise tahmin edilen doğru uyumu bu veri noktaları için hiç hatasızdır ve veri noktaları doğrudan hiç ayrılık göstermez. Hat varyasyonu bu halde sıfır olur. Bu veri noktaları tahmin edilen doğrudan uzaklaştıkça hatalar varyasyonu çoğalmaktadır.
 Üç değişkenli (Y ve X1 ve X2 değişkenli) çoklu regresyonda ise tahmin edilen bir üç boyutlu düzeydir. Eger bu düzey veri noktalarına tam olarak uyarsa bütün veri noktaları tahmin edilen düzey üstüne düşerler. Veri noktaları tahmin edilen düzey etrafında dağılmaya başlarlarsa, hatalar varyasyonu artmaya başlar.
 Üç değişkenden daha çoklu değişkenli regresyon analizi ise grafik olarak verilemez; çok boyutlu uzayı gösterir ve tahmin edilen regresyon katsayıları ise bu cok boyutlu uzayda bir hiper-düzey ortaya çıkartır ve bu hiper-düzeyden ayrılmalar hata varyasyonudur.

Genel olarak:

 Eğer R2 değeri sıfıra yakınsa, uyum iyiliği uygun olmadığı kabul edilir. Bu sonuç ortaya çıkarsa toplanan verilere kullanılan modelin uygun olmadığı sonucu çıkarılır ve bu uygunsuzluk modelinin değiştirilmesini gerektirir. Bu demektir ki model ile açıklanan varyasyon tüm varyansyonu %0ini açıklamakta ve geometrik olarak orneklem verileri regresyon ile elde edilen hiperduzeyin etrafına çok dağılmış olarak bulunmaktadırlar. Bu çıkarıma varılırsa bu basamağa kadar yapılmış olan analizin bir kenara bırakılması ve diğer bir modelin bulunup kullanılması gerekir.
 Eğer R2 değeri bire yakınsa, uyum iyiliği uygun olduğu sonucu çıkarılır. Geometrik olarak çok değişken boyutlu uzayda, örneklem veri noktalarının hepsi uzayda dağılma göstermeyip hemen hepsi regresyon ile elde edilen hiperduzey üzerinde bulunmaktadır. Bu halde çıkarımsal kontrol analizinin diğer basamağına geçilir.

F-testi
Regresyon denklem uyum iyiliği için F-testi için sıfır hipotez (H0) anakutle model katsayilarinin hepsinin değerinin 0 (sifir)a eşit olduğudur. Yani sıfır hipotez gerçekse hesap ile elde edilen katsayi kestirimlerinin hepsi anakütle için 0dir yani hiçbir etki ve bağlantı anlamı vermez.  Bu basamağa kadar yapılmış olan analizin bir kenara bırakılması ve diğer bir modelin bulunup kullanılması gerekir. Eğer sıfır hipotez reddedilirse regresyon kestirimleri genellikle uygundur ve cikarimsal kontrol analizine devam edilir.

Kestirimi yapılan her tek regresyon parametresinin değerinin çıkarımsal kontrolü
Yani bu tahmin edilmiş standart hataları kullanarak her tek anakütle regresyon parametresi hakkında  kestirim güvenlik aralıkları kurabilir ve hipotez sınamaları yapılabilir.

İnterpolasyon ve ekstrapolasyon
Regresyon modelleri kullanarak kestirim yapılmak istenirse, bağımsız değişken olan   değişken veri değerleri verilirse bağımlı değişken  için kestrim değerleri () tahmin etmek için kullanabilirler.

Eğer bu kestirim, modeli kurmak için kullanılan  değişken değerleri için yapılıyorsa, bu işlem interpolasyon olarak adlandırılır. Eğer kestirim modeli kurmak için kullanılan bağımsız değişken değerlerinin dışındaki değerler ile yapılırsa, ekstrapolasyon olarak adlandırılır ve ekstrapolasyon çok daha yanlı olabilir.

Diğer yaklaşımlar

Ağırlıklı en küçük kareler yöntemi
En küçük kareler yöntemi kullanılırken yapılan temel varsayımlarindan biri hata terimi varyanslarının birbirine esit olduğudur. Eğer gözlem hataları birbirine eşit olmayan hata terimi varyanslari gösteriyorlarsa, en küçük  kareler yönteminin bu önemli varsayımı ihlal edilmiş olur ve en küçük kareler yöntemi ile elde edilen regresyon kestirimleri anlamlı olmayabilir. Bu sorunu çözümlemek için her gözleme ayrı ağırlık vererek en küçük kareler yöntemi uygulamak imkânı vardır ve bu genelleştirmeye ağırlıklı en küçük kareler adı verilir. Ağırlıklı En Küçük Kareler Yöntemi,değişkenlere ağırlık vererek veya değişkenlerin önem derecesini değiştirerek uygulanan en küçük kareler yöntemidir.

Değişkenlerde-hatalar modeli
En küçük kareler yöntemi kullanılırken yapılan temel varsayımlarından biri de gözlem hatalarının yalnızca bağımlı değişkenlerde yapıldığı ve bağımsız değişkende gözlem hatası bulunmadığıdır. Eğer bağımlı değişkende hata bulunduğu ve bunun elde edilen regresyon kestirim değerlerine çok etki yaptığı bilinirse, degiskenlerde-hatalar-modeli veya diğer ismi ile total en kucuk kareler modeli ve bu modelle ilişkili kestirim yöntemleri kullanılabilir.

Genelleştirilmiş doğrusal model
Eğer anakütle regresyon modeli içindeki hatalar için olasılık dağılım fonksiyonu bir normal dağılım göstermiyorsa genelleştirilmiş doğrusal model kullanılabilir. Bu halde hatalarin olasılık dağılım fonksiyonu ussel dağılım, gamma dağılımı, ters Gauss tipi dağılım, Poisson dağılımı, binom dağılım, multinom dağılım vb. olabilir.

Güçlü regresyon

Ayrık bağımlı değişken

Doğrusal olmayan regresyon

Eğer değişkenler hakkında kurulan teori dolayasıyla anakutle modeli parametrelri ile doğrusal değilse, kestirim yapılırken toplam kareleri tekrarlama usulu kullanarak minimize edilmesi gerekir. Bu kullanılan tekrarlama yöntemi birçok karışık sorunlar ortaya çıkarır. Bunların özet olarak incelenmesi için doğrusal olmayan regresyon#Dogrusal olmayan ve dogrusal en kucuk kareler arasindaki farklar maddesine bakiniz.

İçsel kaynaklar
 Parçalar için regresyon
 Güvenlik aralığı
 Güvenlik yöresi
 Ekstrapolasyon
 Krigleme
 Tahmin etme
 Tahmin aralığı
 İstatistik
 Trend kestirimi
 Güçlü regresyon
 Çokdeğişirli normal dağılım

Kaynakça

Bibliyografya

 Gujarati, Damodar (çev. Ümit Şenesen, Gülay Günlük Şenesen) (2008) Temel Ekonometri,  Literatür Yayınları ISBN 975-7860-99-9.
 Audi, R., Ed. (1996). "Curve fitting problem," The Cambridge Dictionary of Philosophy. Cambridge, Cambridge University Press.  pp. 172–173.
 William H. Kruskal and Judith M. Tanur, ed. (1978), "Linear Hypotheses," International Encyclopedia of Statistics. Free Press,  cilt 1
Evan J. Williams, "I. Regression," say. 523-41.
Julian C. Stanley, "II. Analysis of Variance," pp. 541-554.
 Lindley, D.V. (1987). "Regression and correlation analysis," New Palgrave: A Dictionary of Economics, Cilt. 4, say. 120-23.
 Birkes, David and Yadolah Dodge, Alternative Methods of Regression. ISBN 0-471-56881-3
 Chatfield, C. (1993) "Calculating Interval Forecasts," Journal of Business and Economic Statistics, 11. pp. 121–135.
 Dinçer, F. "Regresyon Kelimesinin Tarihi",
 Draper, N.R. ve Smith, H. (1998).Applied Regression Analysis Wiley Series in Probability and Statistics
 Fox, J. (1997).  Applied Regression Analysis, Linear Models and Related Methods. Sage
 Hardle, W., Applied Nonparametric Regression (1990), ISBN 0-521-42950-1
 Meade, N. ve T. Islam (1995) "Prediction Intervals for Growth Curve Forecasts," Journal of Forecasting, 14, say. 413-430.
 Munro, Barbara Hazard (2005) "Statistical Methods for Health Care Research 5th ed." Lippincott Williams & Wilkins,
 Sykes, A.O. "An Introduction to Regression Analysis" (Innaugural Coase Lecture)
 Kotsiantis,S., Kanellopoulos,D. ve Pintelas,P. (2006) "Local Additive Regression of Decision Stumps", Lecture Notes in Artificial Intelligence, Springer-Verlag, Vol. 3955, SETN 2006, say.. 148 – 157
 Kotsiantis,S. ve Pintelas, P. (2005) "Selective Averaging of Regression Models", Annals of Mathematics, Computing & TeleInformatics, Cilt 1, No 3, say. 66-75

Dış bağlantılar

 Regresyon analizi
 Curvefit: A complete guide to nonlinear regression - Online ders kitabı
 RM4E ile regresyonun kolaylaştırılması
 Doğrusal model üzerine yorumlar - Bill Venbables tarafından bazı doğrusal regresyon modelleri üzerinde birkaç yorum.
 Mazoo's Learning Blog - Doğrusal regresyon için örnek. Doğrusal regresyon denkleminin, varyansların, standart hataların, korelasyon katsayısının, belirleme katsayısının ve güvenlik aralıklarının nasıl bulunduğunu göstermektedir.
 Zayif korelasyon bağlantılı verilerin regresyonu - Y -aralığı X-aralığından çok daha küçük olursa nasıl regresyon hataları ortaya çıkabilir.
 xuru.org Online regresyon avadanlığı
 Matlab SUrrogate MOdeling Toolbox - SUMO Toolbox - Aktif öğrenme + Model seçimi + Vekil modeli regresyonu için Matlab yazılımı

Regresyon analizi


Scombridae, Scombroidei alttakımına bağlı bir hayvan familyasıdır.

Taksonomi
Scombridae familyasına bağlı altfamilyalar (2022):

 Gasterochismatinae - Lahille, 1903
 Scombrinae - Bonaparte, 1831

Dış bağlantılar

Kaynakça

Scombroidei
1815'te tanımlanan taksonlar
Constantine Samuel Rafinesque tarafından adlandırılmış taksonlar

Scombridae


Rodrigo Cabeça (født 4. januar 1992) er en brasiliansk fodboldspiller.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Brasilien

Rodrigo Cabeça


Novosadovi  es un posiólok del raión de Abinsk del krai de Krasnodar en el sur de Rusia. Está situado en la frontera sur del raión (con el ókrug urbano de la ciudad de Gelendzhik), 36 km al sudeste de Abinsk y 70 km al suroeste de Krasnodar, la capital del krai. Tenía 18 habitantes en 2010.

Pertenece al municipio Jolmskoye.

Historia

Cerca de esta localidad se halla una antigua prisión, actualmente cerrada en las últimas décadas.

Enlaces externos y referencias

 Este artículo contiene datos geográficos extraídos de Google Earth y el mapa de Rusia de Yandex.ru, accesible desde este enlace.
 Este artículo es en parte una traducción de su correspondiente en la edición en ruso de Wikipedia, Новосадовый.

Localidades del raión de Abinsk del krai de Krasnodar

Novosadovi


Olaylar
 Nikea Kuşatması başladı.

Doğumlar
 21 Ekim - Zhu Yuanzhang, Çin'in Ming Hanedanı'nın kurucusu ve ilk imparatoru (ö. 1398)
 tarihi bilinmeyen
 II. Nikeforos Orsini, Epir Despotluğu hükümdarı (ö. 1359)
 İmparator Go-Murakami, Japonya'nın geleneksel veraset düzenine göre 97. imparatoru (ö. 1368)
 John Wycliffe, İngiliz skolastik filozofu, ilahiyatçı, Kutsal Kitap tercümanı, reformcu (ö. 1384)

Ölümler
 1 Şubat - IV. Charles, Fransa Kralı (d. 1294)
 26 Eylül - İbn Teymiye, İslam alimi ve düşünür (d. 1263)
 tarihi bilinmeyen
 Ali Râmitenî, Türk kökenli mutasavvıf
 Meister Eckhart, veya Eckhart von Hochheim, Alman teolog, filozof ve mistik (d. 1260)
 Timurtaş, İlhanlı Anadolu valisi

1328


Palmarito est la capitale de la paroisse civile d'Aramendi dans la municipalité de Páez dans l'État d'Apure au Venezuela. Elle est située sur la rive droite et sud du río Apure, qui constitue la frontière naturelle avec l'État voisin de Barinas.

Notes et références

Localité dans l'État d'Apure

Palmarito (Aramendi)


An Arisaema condaoense in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Van Dzu Nguyen. An Arisaema condaoense in nahilalakip ha genus nga Arisaema, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Arisaema

Arisaema condaoense


Hagi, Hadži, or Hadzhi (Хаджи) is a name derived from hajji, an honorific title given to a Muslim person who has successfully completed the Hajj to Mecca, which was later adopted by Christian peoples as a word for pilgrim.

People

Surname
 Dimitri Atanasescu Hagi Sterjio (1836–1907), Aromanian teacher at the first Romanian school in the Balkans for the Aromanians
 Gheorghe Hagi (1965–), Romanian footballer and manager
 Kira Hagi (1996–), daughter of Gheorghe Hagi and Romanian actress
 Ianis Hagi (1998–), son of Gheorghe Hagi and Romanian footballer
 Jovan Hadži (1884–1972), zoologist
 Yordan Hadzhikonstantinov-Dzhinot (1818–1882), Bulgarian teacher and author
 Mihali Adami Hagi (1754–1825), Aromanian scholar, better known as Daniel Moscopolites

Given name
 Hadzhi Dimitar, (1840–1868), Bulgarian revolutionary
 Hadzhi Hristo (1821-1829), Bulgarian revolutionary (bg)
 Hadži Mustafa Pasha (1733—1801), Ottoman commander
 Hadži-Prodan (1760–1825), Serbian voivode

Other
 Japanese bush clover or Lespedeza
 Hagi, Yamaguchi, a city in Japan
 Hagi ware, a type of pottery originating in Hagi
 Japanese destroyer Hagi

See also
 Hajji (name)
 Hadji
 Hajji (disambiguation)
 Hatzi
 Hadžić
 Hadzhiev
 Hadžići

Aromanian-language surnames
Bulgarian-language surnames
Romanian-language surnames

Hagi


Das Palácio Hotel do Buçaco (auch Bussaco Palace Hotel) ist ein Hotel oberhalb des Kurortes Luso, in Mittel-Portugal.

Der Palácio do Buçaco wurde von König Karl I. 1887 bis 1907 als geplante Sommerresidenz für seine Gemahlin Maria Pia von Savoyen errichtet und gilt als letztes Vermächtnis der portugiesischen Könige. 1909 wurde der Palast im Zuge der Abschaffung der portugiesischen Monarchie in ein Luxushotel umgewandelt. Es gehört heute zu einer 1917 gegründeten portugiesischen Hotelgruppe, die sechs historische Hotels in Portugal führt. Das Palácio Hotel do Buçaco ist seit 2018 als Monumento Nacional eingestuft.

Vom Gebäude und seinen Parkanlagen aus führen verschiedene Wander- und Spazierwege durch die umliegende Serra do Buçaco.

Beschreibung
Die Pläne für das Hauptgebäude des Palácios stammen vom italienischen Architekten Luigi Manini (* 1848; † 1936 in Brescia), der damals als Bühnenbildner am Nationaltheater von São Carlos wirkte, aus den Jahren 1886/87. Der Bau des Hauptgebäudes wurde 1897 abgeschlossen. Es bildet mit dem ihn umgebenden Park ein architektonisches, botanisches und landschaftsgärtnerisches Ensemble, das in Europa einzigartig ist. Luigi Manini folgten während der späteren Bauphasen, für die Teile des Klosters Convento de Santa Cruz do Buçaco abgerissen wurden, Nicola Bigaglia, José Alexandre Soares und Manuel Joaquim Norte Júnior als Architekten nach.

Außenansicht des Hauptgebäudes

Das dreistöckige Gebäude, das heute das Palasthotel beherbergt, ist im eklektizistischen Stil des Neomanuelinik erbaut und besitzt als dekorativen Höhepunkt zusätzlich noch einen mit einer Galerie umgebenen Aussichtsturm. Es finden sich hier Schmuckmotive, gearbeitet aus Ançã-Stein, wieder, die vom Torre de Belém stammen, Motive aus dem Kreuzgang des Lissaboner Hieronymusklosters, sowie Arabesken und Verzierungen aus dem Konvent der Christusritter von Tomar, die auf eine Flamboyantgotik mit romantischen Episoden anspielen und einen Kontrast zur klösterlich nüchternen Strenge bilden.

An der Südfassade befindet sich ein nach außen vorspringender prismatischer Wintergarten (Floreira), mit doppelbogigen Fenstern an den Seiten und Pfeilern mit Wasserspeiern an seinen Eckpunkten. Er steht auf einem Podium mit kleinen Rundbogenfenstern. Das Erdgeschoss ist von einer Galerie umgeben, deren Bögen auf verdrillten Säulen ruhen und deren Maßwerk wie die paarigen Henkel eines Korbes wirkt. Diese Galerie wird von einer Kassettendecke über einem Fries aus Azulejos bedeckt. An der rechten Seite der Nordfassade findet sich an einem Strebepfeiler eine Statue der geflügelten Siegesgöttin, gekrönt von einer großen skulptierten Fiale. Das zweite Stockwerk ist zurückgesetzt und besitzt Rundbogenfenster, deren Dekor miteinander verwobene Pflanzenmotive zeigt. Es wird überragt von einer Art "Wehrgang", der von Zinnen und Schilden eingerahmt wird, auf denen die Kreuze des Christusritterordens eingraviert sind. Das dritte Stockwerk ist noch einmal zurückgesetzt und wird von einer Terrasse mit pyramidenförmigen Zinnen überragt, die an den Ecken zylindrische Wachtürmchen besitzt.

Nebengebäude

Casa dos Brasões (Haus der Wappen)

Dieses Gebäude, damals als Anexo Real bezeichnet, wurde 1905 von Manuel Joaquim Norte Júnior erbaut. An der seiner Ostfassade sind im Erdgeschoss dreilappige Fensteröffnungen eingebaut, welche von gedrehten Säulen eingerahmt werden und einen zentralen Hängezapfen aufweisen. Das Dekor besteht aus Blumen und über den Hängezapfen befinden sich Medaillons mit Büsten portugiesischer Seefahrer. Im ersten Obergeschoss gibt es zwei Fenster mit Rundbögen, die mit einem Baldachin mit Pflanzen- und Höhlenmotiven bekrönt sind. In den Zwickeln gibt es zwei Wappen und an den Fensterseiten floral dekorierte Pilaster. Den Abschluss bildet ein Gesims in Form von Tauwerk, bekrönt von einem mit Spitzen besetzten Band.

An der Südfassade befindet sich im Erdgeschoss links eine Rundbogentüre mit doppelter Laibung und auf der rechten Seite zwei gleichartige Fenster, dazwischen in den Bogenfeldern die Kreuze des Christusordens. Darüber befindet sich ein auf Kragsteinen gelagerter Balkon mit einem spitzenartigen Geländer. Im zurückgesetzten ersten Obergeschoss ist sich in der Mitte ein Rundbogenfenster zu sehen, welches mit einem Medaillon im Tympanon verziert ist, das ebenfalls das Kreuz des Christusordens trägt. Auf jeder Seite gibt es noch ein kleines Fenster mit Sturz und vierlappigen Bekrönungen. Ein Fries mit Pflanzenmotiven verbindet die drei Fensteröffnungen. Das zweite Obergeschoss erhebt sich in einem von mächtigen, facettierten Säulen flankierten Alfiz und zeigt ein großes, halbrundes Fenster über einem Fries, auf dem zwischen geflügelten Schlangen das königliche Wappen Portugals liegt. Das Fenster wird von innen nach außen eingerahmt von einem Bogen aus Tauwerk und dann einem flachen Bogen mit Blumenrosetten, der mit 15 Bezirkswappen belegt ist und oben in einem Kiel mit Blumenkrone endet. In den Bogenfeldern befinden sich zwei Medaillons mit klassischen Büsten, seitlich der Säulen zwei Pilaster mit den Wappen von Lissabon und Porto. Von diesem Bogen hat das Haus seinen Namen erhalten.

An der dreistöckigen Westfassade befindet sich im Erdgeschoss ein spitzbogiges Fenster mit einer Bekrönung aus Tauwerk. Im ersten Obergeschoss befinden sich an der rechten Seite zwei Fenster in dreilappiger Form, zwischen ein Wappen mit drei Fleurs de Lis angebracht ist und die durch ein vertieftes Bogensegment verbunden sind. Auf der linken Seite sind es zwei Rundbogenfenster, die denen am hinteren Teils der Ostfassade ähneln. Das zweite Obergeschoss ist von vier Fenstern in Spitzbogenform gegliedert, die mit Kordelfriesen bekrönt sind. Flankiert werden die Obergeschosse von einem dreifach gegliederten, zweistöckigen Fenster, das von zwei Armillarsphären in den Bogenfeldern und einem zentralen Okulus gekrönt wird. Den Abschluss bildet ein kanneliertes Gesims.

Der Architekt Norte Júnior war auch für den Flügel verantwortlich, der die Casa dos Brasões mit der Casa dos Cedros verbindet.

Casa dos Cedros
Der Umbau des vorher als Casa do Cão (Hundehaus) bekannten Gebäudes lag 1899 in den Händen von Nicola Bigaglia (1841–1908). Im Osten befindet sich eine Treppe über einer rechteckigen Tür im Erdgeschoss, die zu einer überdachten Loggia im ersten Obergeschoss führt, über der sich im zweiten Obergeschoss zwei rechteckige Fenster befinden. Im Süden sieht man je zwei Fenster im Erd- und im ersten Obergeschoss. Im zweiten Obergeschoss gibt es ein dreiteiliges Rechteckfenster, das mit flachen Bögen mit Pflanzendekor bekrönt ist. Der Baukörper im Westen ist quaderförmig, wobei das nur hier existierende dritte Obergeschoss abgeschrägte Ecken aufweist. Im zweiten Obergeschoss befindet sich zum Süden hin ein Eckbalkon mit zwei Rundbogentüren.

Casa dos Pedrinhas (Haus der Steinchen)

An der Fassade dieses Gebäudes an der Nordwestseite des Gesamtkomplexes wurden weiße, schwarze, rosafarbene, orange und dunkelrote Mosaiksteinchen verwendet, um Paneele mit geometrischen (vorwiegend Mäander) und floralen Mustern zu bilden. Die linke Seite der Nordfassade ist zurückversetzt und weist im Erdgeschoss einen großen Korbbogen auf. Links oberhalb davon befindet ein großes Rundbogenfenster, das mit einem portugiesischen Wappen und einem darüber angebrachten Kreuz des Christusordens bekrönt ist. Vor diesem Fenster befindet sich eine Art steinerne Altarnische mit Doppelsäulen auf beiden Seiten, deren Basen links einen Adler und rechts einen Löwen zeigen. Die Säulenbasen ruhen wiederum auf Konsolen, aus denen zwei Engel mit Spruchbändern herausgearbeitet sind. Die kleinen Konsolen dazwischen tragen die vier Evangelistensymbole. In der Nische selbst erkennt man ein Wandgemälde der Madonna mit dem Jesuskind von Luigi Manini. Im Tympanon dieser Altarnische thront Gottvater, umgeben von Engeln. Rechts dieses großen Fensters befinden sich im ersten und zweiten Obergeschoss noch je ein Rechteckfenster.

Die rechte Seite der Nordfassade springt vor und besitzt einen abgerundeten Balkon, der sich über beide Obergeschosse erstreckt. Das zweite Obergeschoss ist verglast und besitzt vier Säulen mit Kompositkapitellen, auf denen der mit Kreuzen verzierte Sturz ruht.

Die Westfassade besitzt vier Stockwerke, wobei das erste Obergeschoss links eine kleine Vorhalle mit einem Rundbogen aufweist, dazu vier Rechteckfenster, die durch breite, mit Mäandern eingefasste Paneele getrennt sind. Im zweiten Obergeschoss gibt es sechs schmale Fenster in Rechteckform und im dritten vier mit Rundbögen, von denen die mittleren ein Zwillingsfenster bilden. Die Südfassade, die teilweise an den Convento de Santa Cruz angebaut ist, ist die komplexeste und weist mehrere vorspringende Baukörper auf, darunter eine Floreia mit kantigen Säulen und zoomorphen Wasserspeiern.

Inneres des Hauptgebäudes
Im Inneren des früheren Königspalasts befinden sich bemerkenswerte Kunstwerke großer portugiesischer Meister der damaligen Zeit, angefangen mit der großen Sammlung von Azulejos des Meisters Jorge Colaço, die Szenen der Lusiaden, der Stücke von Gil Vicente und aus dem Napoleonischen Krieg abbilden, über die anmutigen Skulpturen von António Augusto Gonçalves und Costa Mota, die Gemälde von João Vaz, welche Verse aus dem Seefahrerepos von Luís Vaz de Camões illustrieren, bis zu den Fresken von António Ramalho Júnior und von Carlos Reis.

Das Mobiliar besteht aus portugiesischen, indisch-portugiesischen und chinesischen Stücken, die durch prächtige Wandteppiche ergänzt werden. Weitere Höhepunkte sind die maurische Decke, der bemerkenswerte Fußboden aus exotischen Hölzern und die königliche Galerie.

Eingangshalle
Linkerhand befinden sich zwei Rundbögen mit Rosetten und pilzförmigem Zapfenschmuck, rechts ein großer, dreifach abgestufter Durchgangsbogen zum Lichthof des Treppenhauses. Dazwischen liegt ein flacher Doppelbogen, eingefasst durch einen kronenartigen Baldachin, dessen rechte Hälfte durch ein Azulejopaneel verschlossen ist, das den ersten Herzog von Wellington zu Pferde mit zwei Löwen zu seinen Füßen zeigt. Das Deckengewölbe ist ein Netzrippengewölbe, das durch Blütenrosetten verziert ist. Auch der Schlussstein, von dem eine Laterne hängt, bildet eine Blüte mit zwei Kreisen von Blütenblättern.

Treppenhaus

Im Atrium am Fuß des Treppe befindet sich gegenüber des Durchgangs zur Eingangshalle eine kleine Brunnenschale zentral zwischen zwei Rundbögen, deren Laibungen mit floralen Mustern dekoriert sind und die von einem üppig mit Blütengirlanden geschmückten Keilbogen eingefasst werden. Über der Brunnenschale befindet sich ein Baldachin mit der Skulptur einer sitzenden Frau, die in einem geöffneten Buch liest, das in ihrem Schoß liegt. Das Dach des Atriums bildet ein Rippengewölbe, das ein zentrales, doppeltes Oktogon umrahmt. Die Felder zwischen den zwei Achtecken sind abwechselnd mit floralem Dekor und Medaillons mit dem Christusritterkreuz gefüllt. Die Durchgänge zur Treppe bilden im Erd- und im ersten Obergeschoss jeweils flache Doppelbögen auf zentralen Säulen, die mit muschelförmigen Vertiefungen bedeckt sind.

Rechts an der ersten Treppenflucht befindet sich ein großes Azulejopaneel von 47 × 37 Fliesen, das die Eroberung Lissabons von den Mauren in Blau und Weiß unter einem vielfarbigen Band mit sechs, von Palmwedeln eingefassten Medaillons mit Löwenköpfen zeigt. Den Mittelpunkt dieses Abschlussbandes bildet ein rotes Christusritterkreuz, belegt mit einer weißen Scheibe, auf der eine Armillarsphäre abgebildet ist, die wiederum mit einem portugiesischen Wappenschild belegt ist. Links an der zweiten Treppenflucht ist ein weiteres großes Azulejoband von 21 × 53 Fliesen angebracht. Es zeigt in Blau und Weiß die Ankunft Vasco da Gamas in Indien unter einem ähnlichen Band wie auf der Gegenseite, mit dem Unterschied, dass die Medaillons hier Elefantenköpfe zeigen. Über den 1904 bis 1906 gefertigten Azulejos, befinden sich zwei große Fresken, die bedeutende portugiesische Seefahrer zeigen, und zwar rechts Prinz Heinrich den Seefahrer, Pedro Álvares Cabral und Vasco da Gama sowie links Afonso de Albuquerque, Francisco de Almeida und João de Coimbra.

Umgebung
Die Gärten und der sie umgebende Park mit dem Kloster Santa Cruz do Buçaco, der Kalvarienberg, der mit seinen abgestuften Stationen den Passionsweg Christi auf der Via Dolorosa in Jerusalem nachbildet, das Hochkreuz und die unzähligen Kapellen und Einsiedeleien bilden das umfangreichste architektonische Ensemble, das der Orden der Unbeschuhten Karmeliten je erbaut hat. Das Tal der Farne mit seinen Teichen, die Fonte Fria mit dem künstlichen Wasserfall, der stark vom italienischen Einfluss Königin Maria Pias inspiriert ist, und die romantischen Aussichtspunkte sind weitere Attraktionen.

Als Gegensatz lädt das Militärmuseum von Buçaco, das 1910 zum 100. Jahrestag des Sieges eingerichtet wurde, zu einem Streifzug durch die Geschichte der Napoleonischen Kriege auf der iberischen Halbinsel ein, wobei der Schwerpunkt auf der Schlacht von Buçaco liegt, in der am 27. September 1810 die englisch-portugiesische Armee unter der Führung des Herzogs von Wellington die Truppen Napoleons besiegte.

Weblinks

Einzelnachweise

Hotel in Portugal
Palast in Portugal
Schloss in Portugal
Bauwerk des Historismus in Portugal
Luso (Portugal)
Luso
Bucaco
Bauwerk in der Região Centro

Palácio Hotel do Buçaco


කොරෙකා (Coraca හෝ Corica, දේශීය භාෂාව ප්රභේද්යයක් දී) යනු, ෆ්‍රzඉඔනෙ පිළිබඳ චොමුනෙ ක (මහ නගර සභා) ආමන්තෙඅ වූ ද, කොසෙන්zඅ පළාත , කලබ්‍රිඅ , ඉතාලිය සමීප වන්නට පිහිටි කම්පොර සැන් ජ්ඉඔවන්නි.

Photogallery

ඉතාලිය

කොරෙකා


Chauvinisme betegner en overdreven nationalisme, dvs. en holdning, der er præget af for høje tanker om den gruppe mennesker (eksempelvis nation), man selv tilhører, og tilsvarende ringeagt for andre mennesker udenfor gruppen.

Etymologi

Udtrykket er angiveligt et eponym (ord dannet ud fra et personnavn), idet det er opkaldt efter Nicolas Chauvin, en ekstremt nationalistisk rekrut i den franske kejser Napoleon 1.s hær. Personen optræder i lystspillet "La Cocarde Tricolore" fra 1831 af brødrene Cogniard. Det er dog ikke påvist, at Chauvin har eksisteret - muligvis er han en fiktiv person.

Fra oprindelig at være blevet brugt om nationalchauvinisme har udtrykket bredt sig til at udtrykke overdreven selvfølelse på andre områder, f.eks. kønspolitik, som det er eksemplificeret i udtrykket "mandschauvinisme".

Kilder

Nationalisme
Forskelsbehandling

Chauvinisme


Robert George Harrington (3. prosinca 1904. – 15. lipnja 1987.) američki astronom koji je radio na zvjedarnicu Mount Palomaru. Njegov imenjak može zbuniti, Robert Sutton Harrington, koji je također bio astronom, ali je drugog imena Sutton, rodio se poslije i radio je na drugoj zvjezdarnici, zvjezdarnici Ratne mornarice SAD.

Otkrio je ili suotkrio više kometa, među njima periodične komete 43P/Wolf-Harrington, 51P/Harrington (otkriven 1953.), 52P/Harrington-Abell (otkrio ga skupa s njime George Ogden Abell 1955.) te komet/asteroid 107P/Wilson-Harrington, koji su on i Albert Wilson otkrili 1949. i koji je postao asteroidom do 1988. godine.

Zajednos Fritzom Zwickyjem otkrio je kuglasti skup Palomar 12.

Harringtonu u čast nazvan je asteroid 3216 Harrington, ali ne po Robertu Georgeu, nego po Robertu Suttonu Harringtonu. Ali, ime Roberta Georgea Harrington asocirano je s asteroidom/kometom 107P/Wilson-Harrington.

Izvori

Američki astronomi
Otkrivači kometa

Robert George Harrington


Nogueira Portekiz'de Vila Nova de Cerveira belediyesine bağlı olan, 2,44 km² yüzölçümüne sahip, 242 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).

Portekiz'in freguesiaları
Vila Nova de Cerveira

Nogueira (Vila Nova de Cerveira)


199 (مائة وتسعة وتسعين) هو عدد صحيح. يلي العدد 198 ويسبق العدد 200 وهو عدد طبيعي موجب وهو أيضًا عدد أولي.

مراجع

أعداد أولية
أعداد صحيحة
أعداد موجبة

199 (عدد)


Zgrada Gradske vijećnice nalazi se na Krekovom trgu u Ljubljani. Danas su u njoj Lutkovno i Šentjakobsko kazalište.

Povijest

Na mjestu zakopanog obrambenog rova pred nekadašnjim franjevačkim (tj. samostanskim ili kloštarskim) gradskim vratima je godine 1816. nastalo mjesto, na kojem je gradska vlast uredila sajmište. Novonastali trg nazvali su Sajamski trg. Ime su mijenjali kako se mijenjala vlast. Tako se između 1876. i 1918. zvao trg Cesarja Jožefa, zatim između 1918. i 1919. trg kralja Petra, zatim Krekov trg, čije je ime zadržao do danas. Okolicu trga postupno su ozidali.

U podnožju gradskog puta, na južnoj strani trga postavili su Gradsku vijećnicu. Na inicijativu gradonačelnika Ivana Hribara 1897. godine izveli su javni natječaj za pridobivanje projekata. Odaziv arhitekata bio je velik, naročito iz Praga, Pariza, Beča i Hamburga. Za arhitekte su bili izabrani braća Mavrinij i Carol Hinträger, koji su do proljeća 1898. izradili glavni nacrt. Zbog previsoke cijene projekt je kasnije izradio ljubljanski gradski arhitekt Ciril Metod Koch (1867. – 1925.). Zbog predviđenih korisnika, Koch je morao malo promijeniti nacrt. Zgradu su počeli graditi 18. srpnja 1898. Nakon što su odstranili prostore za pralje, na padini gradskog brda pokrenuo se odron zemlje koji je zasuo dio novih temelja. Morali su sagraditi visoki kameni zaštitni zid, zbog kojeg je investicija prilično poskupjela. Gradska vijećnica je bila dovršena 30. rujna 1899., službeno otvorenje je bilo nekoliko dana prije, 8. rujna. Radove je izvršilo poduzeće Faleschini & Schuppler.

U novoj zgradi najviše je prostora namijenjeno dobrovoljnom vatrogasnom društvu. U prizemlju su bile prostorije za pohranu vatrogasnih kola, a na katu stanovi za vatrogasce i gradske stražare. Na glavnom pročelju se nalazilo pet velikih polukružno sklopljenih vratnih otvora. U zgradi je također imala prostor i spasilačka stanica, policijska stražarnica, vojarna za stražu te uprava gradskog vodovoda i elektrane. Zbog takvog sadržaja je zgrada dobila ime Gradska vijećnica.

Na prvom katu je bila velika dvorana s pozornicom, namijenjena za razne organizacije. U njoj su održavali izborne skupove, zabave, sastanke, izložbe i zasjedanja povjerenskih komisija.

Arhitektura

Zgrada je približno kvadratnog tlocrta i ima oblik gradske palače s reprezentativno oblikovanom prednjom fasadom. Vanjski dio ima neorenesansne elemente i istaknut je krovnim tornjem u središnjoj osi glavne fasade. Pri oblikovanju unutrašnjosti, najviše pozornosti bilo je namijenjeno dvorani koja je dobila neoklasicističko pilastrsko raščlanjenje stijena. Dvorana je bila već od početka namijenjena također za organiziranje kazališnih predstava.

Zgrada je u više navrata preuređivana, posebno unutrašnjost, a u vanjskom dijelu nestala su dva vitka obeliska u obliku piramide, koji su se nalazili pokraj krovnog tornja, koji se prvotno koristio za vatrogasnu promatračnicu. Unatoč različitim rekonstrukcijama, osnovne karakteristike zgrade s kraja 19. stoljeća sačuvane su do današnjih dana.

U periodu između 1983. i 1984. godine zgrada je temeljito obnovljena i od tada je bila namijenjena samo za kazališne aktivnosti. Godine 1987. uredili su za potrebe lutkovnog kazališta lutaka dodatne prostorije u potkrovlju te su uredili lutkovni muzej, prvi takve vrste u Sloveniji. U potkrovnom dijelu tornja su tada namijestili i sat s lutkama Martina Krpana i skakavce, koji se javljaju svaka tri sata.

Izvori

 Lutkovno gledališče Ljubljana in Šentjakobsko kazalište

Građevine u Ljubljani
Gradske vijećnice

Gradsko vijeće, Ljubljana


Hidrogenerator je električni generator, redovito trofazni sinkroni, tjeran vodnom turbinom. Sinkrona brzina vrtnje određena je vrstom vodne turbine i ovisi o hidrauličnim prilikama (o količini vode i visini pada). Kod malih padova i velikih snaga često je potrebno, zbog svojstava turbine, graditi hidrogeneratore za male brzine vrtnje, s velikim brojem magnetskih polova. Osovina (vratilo) hidrogeneratora obično je okomita, a vrlo rijetko vodoravna. U takozvanoj cijevnoj izvedbi (za male padove vode) generator i turbina čine cjelinu, jer je generator ugrađen u posebno kućište (takozvano kruška) ispred turbine, koje je u vodoravnom položaju potopljeno u vodotok. Rotor hidrogeneratora uvijek se izvodi s istaknutim magnetskim polovima. Zbog velikih mjera i mase, hidrogeneratori se u tvornicama grade od više dijelova, koji se nakon prijevoza na mjesto ugradnje spajaju i ispituju prije puštanja u pogon. Hlade se zrakom u zatvorenom krugu s vodnim hladnjacima, a postoje i izvedbe s izravnim hlađenjem namota vodom. Velike brzine pobjega vodnih turbina zahtijevaju visok stupanj sigurnosti mehaničke konstrukcije rotora i provjeru mehaničke ispravnosti pokusom vitlanja.

Hidrogeneratori proizvedeni u poduzeću Končar-Elektroindustrija d. d. rade širom svijeta, na svih pet kontinenata, a veličinom i posebnošću konstrukcije ističu se oni za HE Đerdap (snaga hidrogeneratora 190 MVA = 190 MW), HE Zakučac i HE Shiroro u Nigeriji (176 MVA). U svijetu su već u pogonu hidrogeneratori snage do 800 MVA.

Sinkroni generatori

Sinkrone strojeve koji se koriste u elektranama za proizvodnju električne energije zovemo (sinkronim) generatorima. Dijele se u dvije kategorije: turbogeneratore i hidrogeneratore. Turbogeneratori najčešće imaju dva ili četiri pola, što znači da se vrte s 3 000 ili 1 500 okretaja u minuti. Kao pogonski stroj koriste parnu turbinu, pa se stoga nalaze u termo i nuklearnim elektranama. Hidrogeneratori imaju znatno više polova, a brzine vrtnje im mogu biti i manje od 70 okretaja u minuti, pa su stoga pogodniji za upotrebu u hidroelektranama. Zbog velike razlike u nazivnoj brzini, turbo i hidrogeneratori su vrlo različiti i izgledom. Promjer rotora turbogeneratora je ograničen mehaničkom čvrstoćom svojih konstrukcijskih dijelova, i ne može biti mnogo veći od jednog metra. Hidrogeneratori zbog sporije brzine imaju mnogo veći promjer, i do dvadesetak metara, ali i kod njih je upravo obodna brzina vrtnje ograničavajući čimbenik. Često se hidrogeneratori izvode s okomitom osovinom, gdje je turbina ispod generatora, a turbogeneratori su u pravilu pored parne turbine, na vodoravnoj osovini.

Višefazni generator
Potpuno novu konstrukciju električnih generatora izmjenične struje stvorio je Nikola Tesla 1885. kad je otkrio višefazne struje, odnosno višefazne sisteme. Ti višefazni sistemi mogu biti dvofazni, trofazni, četverofazni i tako dalje, ali se praktički gotovo isključivo upotrebljava trofazni sistem. Naime, električni generator može biti tako građen da proizvodi u isti mah više izmjeničnih struja. U tom slučaju njegov stator ima više potpuno odijeljenih namotaja koji se sastoje od skupine u seriju vezanih namota. Jedna takva skupina zove se fazni namotaj ili faza.

Dosada opisani generator izmjenične struje ima samo jedan namotaj s jednim početkom i jednim svršetkom, pa se zato zove jednofazni generator. Dvofazni generator ima dva posebna namotaja, međusobno pomaknuta za jednu polovinu polnog razmaka. Kod vrtnje polova takvog generatora u svakom se od tih namotaja inducira izmjenična struja, pa nastaju dvije odijeljene izmjenične struje koje su za 90° ili 1/4 perioda pomaknute jedna prema drugoj. Takva se struja zove dvofazna struja. Namotaj dvofaznog generatora ima dva početka i dva završetka, a prema tome četiri stezaljke, koje su označene s U - X (prva faza) i V - Y (druga faza).

Kod trofaznog generatora statorski namotaj ima tri potpuno neovisna namotaja ili tri faze koje su tako postavljene da međusobno čine kut od 120°. Svaki namotaj ima svoj strujni krug u kojem se nalaze trošila. Kad se rotor vrti, inducirat će se u svakom namotaju izmjenični napon, te će kroz trošila teći izmjenična struja. No te inducirane izmjenične struje neće biti istovremene, to jest one neće u isto vrijeme postići svoju maksimalnu, minimalnu ni nultu vrijednost. Između njih će postojati fazna razlika od 120°, to jest 1/3 perioda. Namotaj trofaznog generatora ima tri početka i tri završetka, a prema tome šest stezaljki, koje su označene s U - X (prva faza), V - Y (druga faza) i W - Z (treća faza). Osim faznih vodiča R, S, T u trofaznom sustavu postoji i nul vodič u kojem uopće ne teče struja. U svakom je trenutku zbroj struja u faznim vodičima jednak nuli, ali to vrijedi samo onda ako je opterećenje simetrično, to jest kada je ono jednako u sve tri faze. Dakle, kod simetričnog opterećenja nul vodič uopće nije potreban jer kroz njega struja ne teče. Prema tome, za prijenos trofazne struje ne treba šest nego samo tri električna voda kod jednolikog opterećenja svih faza, odnosno četiri voda ako faze nisu jednako opterećene.

Kod trofaznog generatora moramo razlikovati fazni i linijski električni napon. Fazni napon Uf je napon između faznog vodiča i nul vodiča. Linijski napon U je napon između pojedinih faznih vodiča. Linijski napon nije jednak dvostrukom faznom naponu jer trenutni naponi u namotajima pojedinih faza nisu jednaki, pa se linijski napon izračunava iz izraza:

Kad se kod trofaznog sistema govori o naponu, uvijek se pri tom misli na linijski napon. Ako se kod generatora u svakoj fazi inducira elektromotorna sila od 220 V, onda je fazni napon 220 V, a linijski napon 380 V. Električna trošila mogu se priključiti na fazni ili linijski napon. Manja trošila, na primjer žarulje, priključuju se obično na fazni napon. U tom slučaju treba nul vodič. Na linijski napon priključuju se elektromotori i toplinski aparati.

Teslin pronalazak višefaznih struja bio je jedan od najvažnijih izuma u elektrotehnici. Već nam je naime poznato da izmjeničnu struju velike jakosti, a niskog napona, možemo pomoću transformatora pretvoriti u struju male jakosti, a visokog napona. Takva se struja šalje na velike udaljenosti bez mnogo gubitaka. Međutim, kad je Tesla došao u Ameriku, gradili su se samo generatori istosmjerne struje, niskog napona, koja se nije mogla transformirati, a prema tome ni voditi na velike daljine. Osim toga je napon istosmjerne struje kod vođenja do potrošača pao zbog električnog otpora dovodnih električnih vodova. Zato je trebalo graditi mnogo električnih centrala i to za svako mjesto, a zavelik grad i nekoliko njih. Takav prijenos električne energije bio je vrlo neekonomičan. Problem je riješen izmjeničnim strujama, a Tesla ga je potpuno riješio svojim sistemom višefaznih struja i izumom trofaznog generatora. Sve današnje velike električne centrale rade s Teslinim trofaznim strujama, a na toj osnovi sagrađena je i prva velika hidroelektrana na slapovima Niagare.

Izvori

Elektroenergetika
Strojevi

Hidrogenerator


Svana Friðriksdóttir (f. 1951) er íslenskur grunnskólakennari. Hún vann Nansen-verðlaunin, sem gefin eru út af Flóttamannastofnun Sameinuðu þjóðanna, árið 1971 fyrir fjársöfnun sína á vegum skátahreyfingarinnar í þágu nígerískra flóttamanna.

Æviágrip
Svana Friðriksdóttir er fædd árið 1951 í Húsavík. Hún ólst þar upp til þrettán ára aldurs hjá afa sínum og ömmu en flutti síðan til Kópavogs. Hún gekk í Kennaraskólann og vann samhliða námi sem herbergisþerna á Hótel Sögu. Svana tók jafnframt þátt í starfi Skátafélagsins Kópa á þessum tíma.

Árið 1971 boðuðu alþjóðleg líknarsamtök til fjársöfnunar í þágu flóttamanna í Afríku vegna borgarastyrjaldarinnar í Nígeríu. Á Íslandi nefndist átakið "Flóttafólk 71". Svana var meðal skáta sem gengu milli húsa til að safna hjálparfé í þágu flóttamannanna. Íslendingar létu hlutfallslega mikið fé af hendi rakna til styrktar flóttamönnunum og þann 1. september tilkynnti Flóttamannastofnun Sameinuðu þjóðanna að Svana yrði sæmd Nansen-verðlaununum fyrir þátt sinn í fjáröfluninni. Ekki er fyllilega ljóst hvers vegna einmitt Svana varð fyrir valinu þar sem hún sagðist ekki hafa lagt meira af mörkum en aðrir sem tóku þátt í söfnuninni. Sadruddin Aga Khan, forstjóri flóttamannastofnunarinnar, komst svo að orði að Svana hefði verið valin sem "fulltrúi allra hinna óþekktu sjálfboðaliða á Norðurlöndum og annars staðar, sem í ár og á liðnum árun [hefðu] varið tíma sínum og kröftum í þágu flóttafólksins".

Svana ferðaðist til Genfar ásamt Davíð Scheving Thorsteinssyni, forseta Rauða krossins á Íslandi, til að taka við Nansen-verðlaununum. Verðlaunin voru veitt við hátíðlega athöfn í Þjóðahöllinni í Genf.

Eftir að Svana lauk kennaraprófi ferðaðist hún ásamt eiginmanni sínum, Jóhanni P. Malmquist, til Pennsylvaníu í Bandaríkjunum, þar sem hann stundaði doktorsnám í tölvunarfræði. Svana nam síðar listfræði og arkitektúr og hefur unnið sem kennari í mörg ár.

Tilvísanir

Íslenskar konur
Íslenskir kennarar

Svana Friðriksdóttir