John Inglis Young, OAM (born 21 June 1950), known professionally as John Paul Young, is an Australian pop singer who had his 1978 worldwide hit with "Love Is in the Air". His career was boosted by regular appearances as a performer and guest host on Countdown, a 1974–1987 TV series for Australia's national broadcaster ABC.
Besides "Love Is in the Air", Young had top ten chart success in Germany and the Netherlands with "Standing in the Rain" and four other top ten hits in South Africa, including No. 1 hits with "I Hate the Music" in 1976 and "Yesterday's Hero" in 1975.

On 27 August 2009, Young was inducted into the Australian Recording Industry Association (ARIA) Hall of Fame.

Career

1950–1974: Early life and early career
Young was born John Inglis Young in Bridgeton, Glasgow, Scotland to James and Agnes (nee Inglis) Young. Together with his parents, two sisters and a brother, Young emigrated to Australia on board the , arriving in Sydney on Australia Day (26 January) 1962 when he was aged 11. His family lived at East Hills Hostel before moving to Liverpool. He attended school at Hammondville Public School, Liverpool Boys High School and Westfields Sports High School. After finishing school, he started an apprenticeship as a sheet metal worker. Initially performing as John Young, his first involvement in music began in late 1967 when he formed a band, Elm Tree, with schoolmates.

The other members included Robert (Slim) Barnett on bass guitar, Ollie Chojnacki on guitar, Philip Edwards (drums 1968–1971, 1972–1976), Andy Imlah on co-lead vocals, Dave Kaentek, Ron Mazurkiewicz on keyboards and Geoff Watts on drums. Elm Tree gained a moderate following around Sydney, and after being spotted by producer Martin Erdman, they cut one single for his Du Monde label, a cover of UK band Marmalade's "Rainbow", which was released through Festival in November 1970, but did not enter the top 50 Australian singles charts. In mid-1971 they entered the New South Wales heats of Hoadley's Battle of the Sounds and got as far as the Sydney finals, but they didn't make it through to the national final, and so never managed to break out of the Sydney suburban dance circuit.

At this point, Young's manager Dal Myles got him a role in the Melbourne production of The Jesus Christ Revolution.  The show opened and closed in six weeks. However, due to being seen in this production, Young received a telegram from Jim Sharman who wanted him to audition as Annas for Harry M. Miller's original Australian production of the Andrew Lloyd Webber and Tim Rice rock musical Jesus Christ Superstar. The show premiered in Sydney on 4 May 1972, and, as well as established theatrical performers, the cast featured leading pop-rock artists: Trevor White, Robin Ramsay, Jon English, Doug Parkinson, Stevie Wright (ex-The Easybeats), Marcia Hines and Reg Livermore. Young remained with the production until it closed in February 1974; the production broke theatrical attendance records in its two-year season, and whilst it provided him with a public profile, it left him at a loose end when it concluded.

For Young, a major break occurred at an Elm Tree performance when visiting producer and manager, Simon Napier-Bell, heard them in a pub in Newcastle in 1971. He persuaded Young to sign as a solo artist to Albert Productions—the company that had produced Australia's top 1960s group The Easybeats. Napier-Bell then produced Young's first hit single, "Pasadena", at Armstrong Studios in Melbourne; it was co-written by George Young (also Scottish-born, but no relation) and Harry Vanda of The Easybeats, together with British actor David Hemmings who was a partner in Napier-Bell's label, SNB Records. Vanda & Young also produced AC/DC and other Albert Productions artists. All he had to do was sing over the demo tape Vanda/Young had sent from London. The single was released under the name, John Young, later releases used "John Paul Young" (Paul was his Catholic confirmation name) to avoid confusion with Johnny Young (no relation), the 1960s pop star and Young Talent Time (1971–1988 TV show) presenter. He performed the song on Happening 70 on Channel Ten. "Pasadena" peaked at No. 16 in the Australian Singles charts in early 1972. It was followed by "You Drive Me Crazy" which was released in February 1973 but failed to chart.

Young renewed his association with Albert Productions, signing with them as a solo artist. Vanda & Young had returned to Australia from UK in 1973. After his stint in Superstar, they took over as his producers and resumed writing songs for him. Young's third single "It's Only Love" was released in March 1974, but failed to chart in the top 50. The B side was a track called "Bad Trip". Young said "no one liked it. It was a disappointment. It was about suicide but they must've thought it was about drugs because of the title. It wasn't banned or anything, they just didn't play it." Young considered a part in the musical Godspell but decided against it, preferring to go back to sheet metal work. He left the job after a day and a half due to being hassled by the boss.

1975–1977: Australian chart success

In February 1975, Young released "Yesterday's Hero", a song about the fleeting nature of pop stardom which drew on Vanda & Young's own experiences as former teen idols. The single shot into the national charts in April and gave Young his first top ten hit, reaching No. 8 on the Australian singles chart. The single sold strongly in the United States, where it reached No. 44 on the Cash Box Top 100 in February 1976. One of the key factors in the Australian success of "Yesterday's Hero" was the film clip made to promote it, which enabled the song to be given heavy exposure on Countdown, which had just switched to its new one-hour Sunday evening format, following the official start of colour TV broadcasting on 1 March 1975. Young's debut performance on Countdown had him miming "Yesterday's Hero" while dressed in a sailor's suit surrounded on an island stage with a studio audience of screaming teen girls. He was dragged off the stage three times by audience members and the microphone cord was ripped out but the song continued uninterrupted. ABC TV producer, Michael Shrimpton believes his show, Countdown, played a big part in making "Yesterday's Hero" and Young a teen pop success.

By mid-1975, Countdowns talent co-ordinator, Ian "Molly" Meldrum, had started appearing on-screen with a weekly rock report. Young, as guest host, introduced Meldrum's second report, "Here's boring old Molly with boring old humdrum".—"Molly" Meldrum's Humdrum and Countdown continued until 1987, with Young often featured as a performer or guest host named "Squeak" or "JPY" by Meldrum. For touring purposes Young fronted John Paul Young and The All Stars, with members who had worked with Vanda and Young's former bandmate Stevie Wright. The All Stars included, Warren Morgan (ex-Chain, Billy Thorpe & the Aztecs) on piano and vocals, who co-wrote songs with Young. Other early members were, Kevin Borich (La De Das) on guitar, Johnny Dick (Max Merritt & the Meteors, Billy Thorpe & the Aztecs) on drums, Ronnie Peel (aka "Rockwell T James", Missing Links, La De Das) on bass guitar and Ian Winter (Carson, Daddy Cool) on guitar. Billy Thorpe reportedly said they were the best rock band in Australia.

Throughout 1975, Young toured with Stevie Wright, Sherbet and Stylus, with the latter also being his backing band. Young headlined his first concert tour over the Christmas period of 1975–6, preferring to use local bands as their support acts.

Young's debut studio album, Hero was released in October 1975 and peaked at No. 9 on the Australian Album charts. A string of top 10 hits, written and produced by Vanda & Young, followed in Australia including "The Love Game" (peaked at No. 4 in September 1975), "I Hate the Music" (No. 2, April 1976) and "I Wanna Do It with You" (No. 7, May 1977). Young's second studio album, J.P.Y. was released in August 1976 and also peaked at No. 9. In addition to his Australian success, Young achieved top 20 hit singles in Sweden, with "Yesterday's Hero" and "I Hate the Music", and in South Africa where "I Hate the Music" and "Yesterday's Hero" were No. 1 hits, and "Keep on Smilin'" and "I Wanna Do It with You" were top ten hits. In May 1977, Young released his third studio album Green, which peaked No. 19.

In a 1976 Rolling Stone interview, Young gives an insight into working with the Vanda/Young team: After I recorded Pasadena our relationship just developed.  They play me their songs and say: "See what you think of this."  Usually I like it, sometimes I don't.  Sometimes I pick out something they've written and say "I want to do this", like I did with Things to do. (For the JPY album), we worked out some of the songs on the road.  Others are worked out in the studio and some, like Standing in the Rain are produced by the studio system.  Harry and George work it out and I come in later to do the vocal.

In November 1977, Young's first 'best of' compilation was released, titled All the Best. It was preceded by the single "Where the Action Is" and both single and album peaked within the Australian top 40.

1978–1980: International success and "Love is In the Air"

Late in 1977, the European markets began playing "Standing in the Rain", the B-Side for the song "Keep on Smilin'". The song became a top 10 hit in Belgium, the Netherlands and Germany. NOTE: Some information in Dutch. selling over 400,000 copies.

Young's next single, "Love Is in the Air", became a worldwide hit during 1978, peaking at No. 3 on the Australian charts in May, No. 7 in the US Billboard Hot 100, and No. 5 in the UK singles chart.

The associated album, Love Is in the Air was released in October and reached the top 40 on the Australian albums chart. Subsequent singles, "The Day That My Heart Caught Fire" which peaked in the top 20, and "Heaven Sent" continued the disco style. Young was crowned 'King of Pop' in October 1978. "Love Is in the Air" also won 'Most Popular Australian Single' and Vanda & Young won both 'Best Australian Record Producer' and 'Best Australian Songwriter' at the same awards.

Young's fifth studio album, Heaven Sent was released in November 1979 and peaked at number 95. By mid-1980 Young had left Albert Productions and ended his association with Vanda & Young.

1981–1990: Career decline and Classic Hits

Young used session musicians for his 1960s' covers album, The Singer released in August 1981 but failed to reach the top 50. Young turned to a more contemporary electropop sound and adult oriented style. He signed to the Australian branch of German label I.C. Records in 1983 and flew to Germany with producer, composer and keyboard player John Capek (ex-Carson) to start recording a new album, with sessions at studios in Hanover, Munich, Los Angeles, Melbourne and Sydney. Most of the material was co-written by Capek and Canadian Marc Jordan. The resulting album, One Foot in Front was released in March 1984. The lead single, "Soldier of Fortune", peaked at No. 17 on the national singles chart, other singles "War Games", "L.A. Sunset" and "Call the Night" (1984) all failed to chart into the top 50, "Soldier of Fortune" gained further prominence when it was picked as the theme song for the 1984 Summer Paralympics held in New York City, and also went on to be a hit in Germany.

On 25 January 1988 Young performed in the 'Royal Command, New South Wales Bicentennial Concert' in front of the Prince and Princess of Wales at the Sydney Entertainment Centre. Televised across Australia, the event was viewed by over 10 million people and prompted an invitation to appear at World Expo 88 in Brisbane.

In late 1988, Young and his family moved to Lake Macquarie near Newcastle. Newcastle's first FM radio station, New FM, was preparing to open in 1989 and Young was asked to head their All-Australian programme, Oz Made Mondays. The programme was successful with Young moving through the ranks of the station to Morning Announcer garnering four No. 1 rating spots for his Breakfast and Drive Time programmes along the way. A compilation album titled Classic Hits was released in 1988, including the new single "Don't Sing That Song", but failed to chart.

1991–2003: Career revival, theatre, Olympic Games and Australian citizen

In 1992, an Australian comedy film titled Strictly Ballroom was released. The film and associated soundtrack featured new versions of "Love Is in the Air" and "Standing in the Rain", both of which were released as singles. "Love Is in the Air" peaked at No. 3 on the Australian Singles Charts and was a top 50 hit in the UK. In 1994 Young left 105.3 NEWFM in Newcastle and joined 2CH in Sydney, which only lasted six months.

On 4 November 1994, Young became a naturalised Australian citizen and received his papers from then Prime Minister, Paul Keating.

In 1996, Young released his eighth studio album and first since 1984. Titled Now, it is a covers album and includes a re-recording of "Love Is in the Air". In 1997, Young made two trips to Germany following invitations to perform on a host of national and European television specials and to promote Now. Young returned to Germany in 1998 with The Allstar band for a month-long tour On returning to Australia Young joined the stage production of Leader of the Pack playing the role of Gus Sharkey (aka Phil Spector).

In 2000, he played to his largest audience as a featured performer at the closing ceremony of the 2000 Summer Olympics. Young was recorded on DVD for three songs at the Gimme Ted benefit concert held on 9 March 2001. From 8 August 2001, ABC-TV broadcast a six-part documentary, Long Way to the Top which chronicled 50 years of rock 'n' roll in Australia, Young featured in "Episode 4: Berserk warriors 1973–1981". For the associated Long Way to the Top Tour in August–September 2002, Young re-formed the All-Star Band with Juan Gonzales on guitar, Warren Morgan on piano, Ronnie Peel on bass guitar, Greg Plimmer on drums and Michael Walker on synthesiser. From 12 October 2003, ABC broadcast, Love Is in the Air, a five-part documentary on Australian pop music with "Episode 3: Strange Fruit" describing Countdown and how Young was made into a pop star.

2004–present: Popstars Live, In Too Deep and ARIA Hall of Fame

In 2004, Young became mentor for contestants on the music talent show, Popstars Live, which was broadcast on Seven Network from February 2004. Young left the show in April, a spokesperson for the producers of Popstars Live denied that he had been sacked. In 2005 Young reprised his role as Gus Sharkey in the musical, 'Leader of the Pack'.

In 2006, Young returned to the studio with Harry Vanda and released In Too Deep in September. Young appeared on the Countdown Spectacular concert series in Australia during June–August in 2006 and on the Countdown Spectacular 2 during August–September 2007. Young co-hosted the 2007 event with Ian Meldrum. In 2008, Young worked on a musical comedy titled Van Park, which focuses on "a group of fellow music lovers have gathered to live out their remaining years" in a caravan park. Young plays Akbar, one of the co-owners of the park.

On 27 August 2009, Young was inducted into the Australian Recording Industry Association (ARIA) Hall of Fame alongside Kev Carmody, The Dingoes, Little Pattie and Mental As Anything. Upon the announcement Young said, "It's an honour to be inducted into the ARIA Hall of Fame, now point me to the lounge room, I wonder who's in there." At the ceremony, Meldrum inducted Young who then performed, "I Hate the Music", "Yesterday's Hero" and "Love is in the Air". Sony Music Australia released the compilation I Hate the Music.

In 2012, Young was awarded a Medal of the Order of Australia (OAM) for service to the performing arts as a singer and songwriter, and through support for a range of charitable organisations. In a statement, John Paul Young said, "I give my time when I can to assist many charities and not-for-profit organisations, but this is a small contribution compared to the enormous amount of unpaid work volunteers undertake for the good of their communities and society in Australia."

In 2015, Young appeared on the fifteenth season of Dancing with the Stars. He was the first contestant eliminated.

Late in 2015, Young toured a show across Australia based on a complete set of Vanda and Young material. In 2016, Young joined Jon Stevens, Kate Ceberano and Daryl Braithwaite for the APIA Good Times tour.

In 2019, Young released his autobiography JPY ().

In 2022, he released his first new song in 15 years, "Felt Like Love" and performed nationally on his anniversary tour 50 Years Young. Young was forced to cancel much of the tour due to ongoing health issues.

Sporting associations
During the 1980s, Young's 1978 hit "Love is in the Air" was adopted by fans of Scottish Premier League football team Dundee United as an unofficial club anthem.  Played since then at many home matches, it was sung in its entirety by an estimated 28,000 fans before and after the 2010 Scottish Cup Final held on 15 May at Hampden Park in Glasgow.

Community work
For many years, Young has supported children's charities. He participates in the NSW Variety Bash as a participant in one of the old cars and also to entertain along the way. He also supports the children's emergency transport service NETS through its 4WD4Kids fundraiser. Young is also an avid environmentalist, supporting Landcare projects in his local community.

Discography

Studio albums
 Hero (1975)
 J.P.Y. (1976)
 Green (1977)
 Love Is in the Air (1978)
 Heaven Sent (1979)
 The Singer (1981)
 One Foot in Front (1983)
 Now (1996)
 In Too Deep (2006)

Awards and nominations
ARIA Music Awards
The ARIA Music Awards is an annual awards ceremony that recognises excellence, innovation, and achievement across all genres of Australian music. They commenced in 1987. Young was inducted into the Hall of Fame in 2009.

|-
| ARIA Music Awards of 2009
| himself
| ARIA Hall of Fame
|

APRA Awards
The APRA Awards are presented annually from 1982 by the Australasian Performing Right Association (APRA).

|-
| 2004
| "Love Is in the Air" – Young – Vanda & Young
| Most Performed Australian Work Overseas
|
|-

Helpmann Awards
The Helpmann Awards is an awards show, celebrating live entertainment and performing arts in Australia, presented by industry group Live Performance Australia since 2001. Note: 2020 and 2021 were cancelled due to the COVID-19 pandemic.

!
|-
| 2008
| John Paul Young – Shout! The Legend of The Wild One
| Helpmann Award for Best Male Actor in a Supporting Role in a Musical
|
|
|-

King of Pop Awards
The King of Pop Awards were voted by the readers of TV Week. The King of Pop award started in 1967 and ran through to 1978.

|-
| rowspan="2" | 1978
| himself
| King of Pop
|
|-
| "Love Is in the Air"
| Most Popular Australian Single
|
|-

TV Week / Countdown Awards
Countdown was an Australian pop music TV series on national broadcaster ABC-TV from 1974 to 1987, it presented music awards from 1979 to 1987, initially in conjunction with magazine TV Week. The TV Week / Countdown Awards were a combination of popular-voted and peer-voted awards.

|-
| 1979
| himself
| Most Popular Male Performer
|
|-

Band members
Current members
Warren Morgan, Donovan Whitworth III, Greg Plimmer, Floyd Vincent, Darren Hoad and Paul Kirtley.

Allstars

Arranged chronologically:John Paul Young and the AllstarsJohn Young/John Paul Young — lead vocals (1975–1981)
Kevin Borich – lead guitar (1975)
Johnny Dick – drums (1975–1977, died 2017)
Warren Morgan – piano, backing vocals (1975, 1977–1981)
Ronnie Peel (aka Rockwell T. James) – bass guitar, rhythm guitar (1975–1979; died 2021)
Ian "Willie" Winter – guitar (1975–1977)
Ray Goodwin – guitar (1975–1976)
Dallas McDermott – bass guitar (1977–1978)
Phil Manning – lead guitar (1977)
Ian Miller – lead guitar (1977–1979)
Jacques De Jongh – bass guitar (1978–1979)
Ray Arnott – drum (1978–1981)
Tony Buchanan – saxophone (1979)
Harry Vanda – guitar (1979)
George Young – guitar (1979)
Billy Rogers – saxophone (1980–1981)
John Young (no relation) – bass guitar (1980–1981)
Vince Melouney – guitar (1981)
Peter Northcote – saxophone, keyboards (1981)John Paul Young's Allstars'''
John Paul Young – lead vocals (1986–1989, 2002–present)
Juan Gonzales – guitar, backing vocals (1986–1989, 2002–2020; died 2022)
Warren Morgan – piano, backing vocals (1986–1989, 2002–present)
Floyd Vincent – guitar (1986–1989, 2020–present)
Ronnie Peel – bass guitar, backing vocals (1986–1989, 2002–2019; died 2021)
Donovan Whitworth – bass guitar, backing vocals (2019–present)
Greg Plimmer – drums (1986–1989, 2002–present)
Michael Walker – guitar, keyboards, backing vocals (1986–1989, 2002–2020)
Darren Hoad – guitar, keyboards, backing vocals (2021–present)

References
 The Encyclopedia of Australian Rock and Pop'' – Ian McFarlane – Allen & Unwin, Sydney (1999)

Further reading

External links
John Paul Young at Nostalgia Central
Milesago Page
Teamwork Productions

1950 births
APRA Award winners
ARIA Award winners
ARIA Hall of Fame inductees
Australian dance musicians
Australian male singers
Australian pop singers
Living people
Logie Award winners
People from Bridgeton, Glasgow
Scottish emigrants to Australia
Singers from Sydney
Sheet metal workers
Musicians from Glasgow
Naturalised citizens of Australia

John Paul Young


ISC may refer to:

Arts and entertainment
 Imperial Space Command, a fictional organization in the books by Catherine Asaro
 Indian Society of Cinematographers, a non-profit cultural and educational organisation
 Intervision Song Contest, an Eastern Bloc version of the Eurovision Song Contest from the 1970s and 1980s

Science and technology
 Induced stem cells
 International Science Council, a non-governmental organization uniting scientific bodies
 International Seismological Centre, a seismology data center
 Intersystem crossing, an excited state dynamic in chemistry and physics
 Iron-sulfur cluster biosynthesis protein family, machinery for producing iron-sulfur clusters

Computing
 Initiative for Software Choice, a group of software vendors
 Interactive Systems Corporation, a defunct Unix vendor
 Internet Storm Center, a program run by the SANS Institute that monitors the level of malicious activity on the Internet
 International Supercomputing Conference, a yearly conference on Supercomputing which has been held in Europe
 Inverse Symbolic Calculator
 Internet Systems Consortium, an organization that develops Internet software
 ISC license, a free software license introduced by the Internet Systems Consortium

Education
 Independent Schools Council, a British organization representing independent schools
 Indian School Certificate, a national level examination for the upper years (Classes XI and XII) of high school
 Institut supérieur du commerce de Paris, a French business school
 International School of Carthage, a private school in Tunis, Tunisia
 International School of Curitiba, a school in Curitiba, Brazil
 International Students' Committee, organizers of the St. Gallen Symposium in Switzerland
 International Student Conference, a nonpartisan rival organization to the International Union of Students
 Islamic World Science Citation Database, Iranian regional citation index

Sports
 International Shooto Commission, an international commission of combat sports called MMA
 International Softball Congress, a North American softball tournament organization
 International Speedway Corporation, former auto racing race track owner; merged with NASCAR in 2019
 ISC (sportswear), an Australian sports apparel manufacturer
 International Sportsworld Communicators, the owner of the commercial rights to the World Rally Championship
 Indonesia Soccer Championship, a football league system in Indonesia
 Indonesia Soccer Championship A, a top-tier league
 Indonesia Soccer Championship B, a second-tier league

Other organizations
 Indigenous Services Canada
 Infiltration Surveillance Center, the defunct command center for Operation Igloo White in Nakhon Phanom, Thailand
 Intelligence and Security Committee, a committee of the UK Parliament
 International Signal and Control, an American defense contractor
 International Socialist Commission
 International Silver Company, a corporation banding together many existing silver companies in Connecticut
 Information Services Corporation, a corporation responsible for the development, management and administration of: registries – land titles, personal property, corporate and survey registries in Saskatchewan
 Kandersteg International Scout Centre, Switzerland

Other uses
 Internet Scrabble Club, an online Scrabble website
 St Mary's Airport, Isles of Scilly (IATA airport code), an airport in the Isles of Scilly
 International service center, a type of United States Postal Service facility

See also
 ICS (disambiguation)
 ISCC (disambiguation)
 (ISC)² (International Information Systems Security Certification Consortium), a non-profit organization headquartered in Palm Harbor, Florida, US
 ISSC (disambiguation)

ISC


Deutsche Telekom (kraće DT) je najveći telekom operater na svijetu koji posluje u više od 50 zemalja širom svijeta. Nakon inicijalne ponude od strane njemačke vlade 1996. godine za djelomičnu privatizaciju i dokapitalizacije u vlasništvu je dioničara i Savezne Republike Njemačke. Sjedište tvrtke se nalazi u Bonnu, a tvrtka nosi poznati T-Mobile brand od 2001. godine.

Povijest
1989. – Osnovana divizija Deutsche Bundesposta pod nazivom Deutsche Bundespost Telekom
1995. – Deutsche Bundespost Telekom mijenja naziv u Deutsche Telekom AG
1996. – Privatizacija Deutsche Telekoma
2005. – Spajanje poslovnih jedinica T-Com i T-Online u stratešku poslovnu jedinicu Broadband/Fixed Network (BBFN)
2008. – T-Online se odvaja od Deutsche Telekoma i spaja s T-Comom u novu poslovnu jedinicu T-Home
2010. – Orange i T-Mobile spojili su svoje poslovanje u Ujedinjenom Kraljevstvu kako bi stvorili najveću mobilnu mrežu u toj zemlji
2010. – T-Mobile je spojen s T-Homeom u Telekom Deutschland GmbH
2013. – T-Mobile US i MetroPCS spojili su svoje poslovanje u Sjedinjenim Američkim Državama
2014. – Deutsche Telekom je kupio preostali udio svoje podružnice T-Mobile Czech Republic za oko 800 milijuna eura
2015. – Deutsche Telekom je lansirao "Puls tablet"
2020. – T-Mobile US je postao vlasnik Sprinta

Podružnice

Vlasnička struktura
Mali dioničari – 65,1%
SoftBank Group Corp. – 4,5%
Savezna Republika Njemačka – 30,4%
Bund – 13,8%
KfW – 16,6%

Divizije
T-Systems International GmbH (kratko T-Systems) – međunarodno operativni pružatelj usluga za informacijske tehnologije i digitalnu transformaciju.
Deutsche Telekom Global Carrier – međunarodna veleprodajna podružnica Deutsche Telekoma. Proizvodi uključuju VVoice Termination, Ethernet, IP-Transit, Mobile and Roaming as well as In-flight Internet Access tijekom leta za zrakoplovnu industriju. Tvrtka upravlja mrežom Tier 1.
European Aviation Network – s Inmarsatom i Nokiom razvija hibridnu mrežu za brži pristup internetu u zrakoplovima u Europi. To je kombinacija prijenosa podataka putem Inmarsat saltelita i DT-ovih LTE baznih stanica diljem europskog kontinenta.

Izvori

Osnovne informacije
Vlasnička struktura
EN Wikipedia
Podružnice

Vanjske poveznice
Službena stranica
Deutsche Telekom na Facebooku
Deutsche Telekom na Twitteru
Deutsche Telekom na Instagramu
Deutsche Telekom na TikToku
Deutsche Telekom na YouTubeu
Deutsche Telekom na LinkedInu

 Službene stranice

Njemačke tvrtke
Telekomunikacijske tvrtke
Pružatelji internetskih usluga

Deutsche Telekom


التحليل الرباعي  هي خطة تحليل استراتيجي في عدة مجالات كإدارة الأعمال والتسويق والتنمية البشرية وغيرها. وينقسم هذا التحليل كما كتبت حروفه الأربعة بالإنجليزية S-W-O-T إلى أربعة أقسام ويمكن تعريفها كما يلي:

 القوة: عناصر القوة في المشروع وتتميزه عن غيره من المشاريع وهي ترجمة لكلمة Strengths.
 الضعف: نقاط الضعف في المشروع وهي ترجمة لكلمة Weaknesses.
 الفرص: وهي التي يمكن أن تأتي من خارج المشروع وقد تؤدي على سبيل المثال إلى زيادة المبيعات وأيضاً يمكن أن تؤدي لزيادة الأرباح، وهي ترجمة لكلمة Opportunities.
 التهديدات: وهي التي يمكن أن تأتي من خارج المشروع وتسبب اضطرابات للمشروع وهي ترجمة لكلمة Threats.

نبذة
ظهر التحليل الرباعي نتيجة للبحث الذي تم بمعهد ستانفورد من عام 1960م إلى عام 1970م وقام به البرت همفرى وآخرون بالمعهد، وكان الغرض من إجراء هذا البحث هو معرفة أسباب فشل التخطيط المشترك، corporate planning وما نتج عنه من مشاكل اقتصادية وكيفية تلافيه.

 يُستعمل هذا الأسلوب في التحليل في مجالات أخرى منها التخطيط العمراني، وهو أداة تستعمل في التخطيط الاستراتيجي لتقييم نقاط القوة ونقاط الضعف والفرص والتهديدات.
 نقاط القوة والضعف من الخصائص الداخلية للمشروع.
الفرص والتهديدات فهي تترتب على الظروف الخارجية للمشروع.

الاستفادة من التحليل الرباعي
يُنْظَر إلى القوة والفرص ثم تتم عملية دمجهما معاً ومثالاً على ذلك: شركة A تمتاز بجودة عالية جداً في منتجها «قوة». ولذلك لابد من أن تزيد مبيعاتها في الشرق الأوسط «الفرصة». ولذلك أنشأت فرعاً لها في منطقة جبل علي في إمارة دبي لتزيد مبيعاتها. تسمى هذه العملية «الدمج».

أما بالنسبة للضعف وهو جزء من عملية "SWOT" فلابد من تحويله إلى قوة ومثال ذلك: شركة B على الرغم من جودة منتجاتها العالية إلا أن أسعارها مرتفعة جداً مقارنة بمنافسيها «ضعف», فقامت الشركة بإيجاد برنامج التمويل الكامل لأي شخص يريد الشراء منها بدلاً من البنوك «قوة» وبذلك عملت على زيادة مبيعاتها. تسمى هذه العملية «تحويل» أي أنً الشركات تحول نقاط الضعف إلى قوة.

نموذج التحليل الرباعي
هو أحد نماذج التخطيط الواسعة التطبيق ويستخدم بصورة كبيرة في التخطيط التشغيلي لكنه غير جيد في التخطيط الاستراتيجي. غالباًَ ما تكون الخطة التشغيلية لمدة سنة أما الخطة الاستراتيجية فتختلف تبعاً لعدد أفراد أو إمكانيات المنظمة.

خطوات النموذج
- الخطوة الأولى [ تحليل SWOT ]:
تهتم هذه الخطوة بتحليل عناصر المنظمة بصورة فعالة، فالخطوة الأولى فيها هي تحليل نقاط القوة Strengths: وهي المميزات التي تتميز بها المنظمة فعلاً وهي موجودة حالياً. مثال القيادة المبدعة ورأس المال المتوافر.
والخطوة الثانية فيها هي تحليل نقاط الضعف Weaknesses: وهي المساوئ الموجودة فعلياً في المنظمة في الوقت الحالي، مثال عدم وجود خطة إستراتيجية أو ضعف الموقف القانوني للمنظمة.
والخطوة الثالثة هي تحليل الفرص المحتملة Opportunities: وهي الإيجابيات غير الموجودة حالياً في المنظمة لكن يمكن الحصول عليها واستغلالها خلال فترة الخطة المقترحة.
والخطوة الرابعة هي تحليل المخاطر المحتملة Threats: وهي الأشياء السلبية غير الموجودة ولكنها تهدد المنظمة خلال فترة الخطة.

 خطأ شائع: يعتقد أن نقاط القوة ونقاط الضعف هي عوامل داخلية، وأن الفرص والمخاطر هي عوامل خارجية عن بيئة المنظمة. ولكن الصواب ما وُضِّحَ بالأعلى وهو أصل النظرية.
ملحوظة: لا يفضل الزيادة عن عشر نقاط قوة وعشر نقاط ضعف وثلاثة احتمالات وثلاثة مخاطر، ولا يفضل النقص عن ثلاث نقاط قوة وثلاث نقاط ضعف وفرصة واحدة وخطر واحد.

الخطوة الثانية [تحديد الأهداف]: من الخطوة السابقة تستطيع بكل بساطة صياغة الأهداف من خلال خطوات بسيطة: وهي المحافظة على كل نقطة قوة وتنميتها هدف
وعلاج كل نقطة ضعف هدف
واستغلال كل فرصة هدف
وتجنب كل خطر هدف.

 مواصفات الهدف الجيد:

تكتب الأهداف بطريقة SMART
SPECIFIC محدد وذلك بأن تحدد المستهدف بدقة كمية وعدداً ومستهدفين فبدلاً من أن يكون هدفنا تحسين قدرات الموظفين
بل أن يكون تنمية مهاراتهم في الاتصال مثلاً
MEASURABLE قابل للقياس وعلى المثال السابق نقول تدريب 100 عامل على 4 دورات في فن الاتصال
AGREED متفق عليه بين فريق التخطيط وبين المنفذين فلو كان الهدف مستحيلاً كان من العبث أن نقره كفريق تخطيط رغماً عن المنفذين لأننا بذلك نحكم عليهم بالفشل ولو كان الهدف سهلاً جداً لكان من العبث أيضاً إقراره بل نتفق على هدف صعب لكنه غير مستحيل
REALISTIC واقعى حقيقي وليس هدفاً خيالياً فمثلاً لا نقول أننا سندرب كل عمال المصنع في شهر واحد على ألف دورة تدريبية أو أننا سنضاعف الإنتاج مليون ضعف خلال سنة.
TIMED محدد بوقت وذلك بتحديد الفترة التي سننجز الهدف فيها.
 يفضل كتابة كل هدف في صفحة مستقلة
 لا تنسى الدمج بين أهداف الخطة الاستراتيجية وأهداف الخطة التشغيلية
- الخطوة الثالثة [تحديد الوسائل لكل هدف]: في كل صفحة هدف نكتب الوسائل التي ستعيننا على تحقيق ذلك الهدف وهنا لاحظ:
أن الوسائل يجب أن تصاغ بطريقة SMART أيضاً أن هناك عدة طرق لإيجاد الوسائل وهي: - البحث في الوسائل القديمة الناجحة - البحث في وسائل المنافسين مع التطوير - السفر لرؤية التجارب الجديدة في هذا المجال
- الابداع والاتيان بعمل جديد.

- الخطوة الرابعة [جدول أعمال]:
وذلك يشمل الهدف ووسائله والمنفذ والتكلفة المطلوبة.

- الخطوة الخامسة [الجدول الزمنى]:
وذلك بترتيب الأهداف تبعاً لترتيب زمنى وعمل ورقة لكل شهر تتضمن الأهداف المطلوب إنجازها خلال ذلك الشهر

 هذه الورقة تكون نسخة منها مع الفريق ونسخة أخرى مع القيادة.
- الخطوة السادسة [جدول خاص]:
وذلك بجمع الأهداف المطلوبة من كل شخص أو قسم في ورقة واحدة على مدار السنة، وتكون منها نسخة مع القائد ونسخة أخرى مع الشخص أو مع إدارة القسم.

مكونات التحليل الرباعي

 نقاط القوة: توفر الموارد التي يمكن استغلالها في المشروع كالموارد البشرية أو الطبيعية.
 نقاط الضعف: غياب بعض نقاط القوة مثل قلة الموارد البشرية أو الطبيعية.
 الفرص: إمكانيات خارجية تعمل على تحقيق مكاسب للمشروع مثل ظهر تقنيات حديثة أو تخفيف من القيود القانونية أو وجود نوع جديد من المستهلكين في حاجه للمنتج.
التهديدات: ضعف في إمكانيات خارجية للمشروع مثل التغير في متطلبات السوق وذوق العملاء أو ظهور قيود قانونية جديدة.

استخدامات التحليل الرباعي

يُسْتَخْدَم swot في تقييم العوامل الداخلية والأوضاع الخارجية التي يواجهها المشروع لذك يتم عمل تحليل swot في المراحل الأولى من المشروع.
يساعد على اتخاذ القرار على أساس منطقي دون الاعتماد على مجرد الحدس.

مكونات لوحة التحليل الرباعي SWOT Analysis

تتكون من أربعة أقسام (نقاط القوة – الضعف- الفرص- التهديدات) تحتوى على نماذج من الأسئلة العامة التي تساعد الإجابة عليها في الوصول إلى صورة واقعية ودقيقة للموقف.

ملحوظة: مؤخراً تم استبدال التهديدات Threats واعادة تسميتها لتصبح التحديات Challenges، لذلك إذا رأيت كلمة SWOC بدلاً من SWOT فلا ترتبك فهما نفس الشئ.

شروط نجاح التحليل الرباعي

الواقعية في تحليل الوضع الراهن للتنبؤ بالوضع المستقبلي.
الواقعية في تحديد نقاط القوة ونقاط الضعف.
بساطة التحليل والبعد عن التعقيد.

المراجع

إدارة إستراتيجية
تسويق
ذكاء الأعمال
مصطلحات الأعمال

تحليل رباعي


Vikhammer Station (Vikhammer stasjon) er en jernbanestation på Nordlandsbanen, der ligger ved byområdet Vikhammer i Malvik kommune i Norge. Stationen består af to spor med to perroner, et læskur og en mindre parkeringsplads. Den ligger i strandområdet ved Strindfjorden.

Historie
Stationen blev oprettet som holdeplads 19. juni 1893 på det, der dengang var en del af Meråkerbanen. Oprindeligt hed den Vikhammer som i dag, men den skiftede navn til Vikhamar 1. februar 1926. Indtil 1905 stoppede togene der kun om sommeren, og indtil 1920 var stationen kun bemandet i sommermånederne. Den blev opgraderet til station 1. maj 1942.

22. oktober 1943 blev stationen udstyret med sikringsanlæg, antageligt fra Malvik, der blev nedgraderet til holdeplads i 1942. Stationen blev fjernstyret 11. januar 1976, hvilket betød at opgaven med at stille sporskifter og signaler overgik til fjernstyringscentralen i Trondheim. Stationen var dog fortsat bemandet for ekspedition af passagerer og gods indtil 1. oktober 1977. Betjeningen med persontog blev indstillet 2. juni 1985, hvorefter stationen fik status af fjernstyret krydsningsspor.

Stationen fik tilsyneladende først en stationsbygning omkring 1909, der lå på den sydlige side af banen. Ved opgraderingen til station opførtes en ny toetages stationsbygning i funktionalistisk stil efter tegninger af NSB Arkitektkontor på den modsatte side af banen. Bygningen blev revet ned i 1986.

Genopretning
Lokaltrafikken i Trondheimregionen blev reorganiseret og genoprettet under navnet Trønderbanen  beyndelsen af 1990'erne, men det omfattede ikke stop i Vikhamar. De tidligere lokaltog mellem Trondheim og Stjørdal og Steinkjer havde haft mange stop, og for at reducere rejsetiden, samtidig med at nye motorvogne af type 92 blev sat i drift i 1985, nedlagde NSB en række af disse stop. Vikhamar var altså en af dem. Det gav anledning til protester fra lokalt hold. Blandt andet blev der argumenteret for genoptagelse af betjeningen med henvisning til at Hommelvik med omtrent lige stor befolkning havde beholdt tre stop.

Resultatet blev at Hallstad i Hommelvik mistede betjeningen med persontog 22. august 1999, mens Vikhamar fik sin tilbage. En medvirkende årsag til genoprettelsen var, at der blev opført et større boligkompleks lige ved stationen. I løbet af 2000'erne forbedredes forholdene for passagererne med først et venteskur og senere ny perron og forbedret adgang med bil til parkeringspladsen.

Stationen skiftede navn til det oprindelige Vikhammer 7. januar 2007. 6. januar 2008 overgik strækningen mellem Trondheim og Hell, hvor stationen ligger, formelt fra Meråkerbanen til Nordlandsbanen.

Litteratur

Eksterne henvisninger

 Jernbanestasjoner i Malvik

Noter

Stationer på Nordlandsbanen
Jernbanestationer i Trøndelag
Etableret i 1893

Vikhammer Station


Yard Kings é uma curta-metragem britânica  de 2020 escrita e realizada por Vasco Alexandre  e produzida por Billy King. O seu elenco é composto por Elle Atkinson, David Price, Jermaine Ricketts e Caroline Lazarus.

O filme é inscrito numa certa tradição realista britânica que aborda problemas reais de pessoas expostas à pobreza e a várias formas de violência.

Sinopse

Ellie, uma jovem de 9 anos que vive num contexto de violência doméstica, procura fugir à sua realidade refugiando-se numa sucata de ferro velho com o seu amigo Pete. A sua forma de passar o tempo é construir uma "casa" onde podem sonhar com outra existência.

Elenco
David Price - Pete

Elle Atkinson - Ellie

Jermaine Ricketts - Alfie

Caroline Lazarus - Lisa

Prémios
Yard Kings recebeu nomeações e prémios a nível internacional, incluindo 1 prémio Giornate Della Luce no Ca'Foscari Festival de Curtas-metragens, 2 prémios atribuídos pela Royal Television Society — a sociedade de televisão mais antiga do mundo, tendo Charles, Príncipe de Gales como alto patrocínio;  e 8 prémios FFTG.

Referências

Ligações Externas
Yard Kings - IMDb
Cinema
Curtas-metragens
Arte

Yard Kings


Vuokko Rehn (nascida Valjakka, 24 de maio de 1938 — 13 de setembro de 2011) foi uma política finlandesa.

Rehn foi activa na política local da sua cidade natal, Mikkeli, servindo no conselho municipal e no executivo municipal de 1993 a 2010, inclusive presidindo o conselho de 2001 a 2004.

Para o mandato de 1995-1999, Rehn serviu como membro do Parlamento da Finlândia pelo círculo eleitoral da Província de Mikkeli (agora parte do Sudeste da Finlândia), representando o Partido do Centro.

Rehn foi a única parlamentar do Partido de Centro que não votou contra a adesão da Finlândia à União Monetária Europeia, apresentando um voto em branco; acredita-se que esta foi uma razão pela qual ela falhou na sua tentativa de reeleição de 1999. Considera-se que ela representou a ala liberal do seu partido.

Fora da política, Rehn trabalhou de 1960 a 1976 como professora de inglês e sueco. Depois, administrou o negócio de peças de automóveis da família.

O filho de Vuokko Rehn é o economista e político Olli Rehn.

Mortos em 2011
Nascidos em 1938
Membros do Parlamento da Finlândia
!Mais Teoria da História na Wiki (Mulheres)

Vuokko Rehn


Cornelia Hütter () este o schioare austriacă ce participă la Cupa Mondială de Schi Alpin.

Hütter a debutat la Cupa Mondială în noiembrie 2011 la Lake Louise, Canada. A obținut primul ei podium la Cupa Mondială în decembrie 2013, locul al treilea la coborâre la Val-d'Isère, Franța. La Mondialele din 2023 a obținut medalia de bronz la Super-G.

Rezultate Cupa Mondială

Clasări pe sezoane

Clasări pe podium
 1 victorie - (1 Super-G)
 9 podiumuri – (5 Coborâre, 4 Super-G)

Rezultate Campionate Mondiale

Rezultate Jocuri Olimpice

Note

Legături externe
 Site-ul oficial

Schiori austrieci
Schi alpin
Austrieci în viață
Competitori la Jocurile Olimpice de iarnă din 2014
Competitori la Jocurile Olimpice de iarnă din 2018
Competitori la Jocurile Olimpice de iarnă din 2022

Cornelia Hütter


රංගනය
රොබින් ප්‍රනාන්දු
ෆරීනා ලායි
රෙක්ස් කොඩිප්පිලි
සොමී රත්නායක
අශෝක පීරිස්
සන්ධ්‍යා කුමාරි
මර්වින් ජයතුංග
විල්සන් කරුණාරත්න
පියදාස විජේකෝන්
ෆ්‍රෙඩී සිල්වා
දොන් සිරිසේන
බන්දු සමරසිංහ
විමලා කුරේ
ටෙනිසන් කුරේ
මහේෂ් ජයසිංහ
උපුල් ගුණවර්ධන
ලිලියන් එදිරිසිංහ
සමන්ති ලැනරෝල්
මානෙල් චන්ද්‍රලතා
මහේෂ් පෙරේරා
චන්ද්‍රදාස විතාන
ලොයිඩ් කුරේ
උපාලි නානායක්කාර
අජිත් සිල්වා
සෝනියා දිසානායක
අරුණ ශාන්ති
දයානන්ද ජයවර්ධන
ලයනල් දැරණියගල
දිනේෂ් ප්‍රනාන්දු
රාජා සුමනපාල
ජයලත් ප්‍රනාන්දු
ගුණපාල කරුණාපතිරණ
ඉන්ද්‍රසිරි රත්නායක
බජී ප්‍රනාන්දු
නිමල් කල්දේරා
කැළුම් සේනාධීර

ගීතයන්
රන් කාසි ඒවි වැහි වැසී – නුවන් ගුණවර්ධන, කලාවතී
නුරා වෑහෙනා නෙතේ බැල්ම - සූරියකුමාර් මුත්තලගේ, කලාවතී
මා පෙම්බරෝ - ලතා වල්පොල
ළං වෙලා ළං වෙලා - බන්දු සමරසිංහ, ඇන්ජලින් ගුණතිලක
රන් මසුරන් ලබාපු වාසි - ෆ්‍රෙඩී සිල්වා, කලාවතී
හොරෙන් හොරෙන් කොහෙන් - ලතා වල්පොල
සරස්වතී නමස්කාරය – විශාරද චන්ද්‍රා රණතුංග

නිෂ්පාදනය
සහාය අධ්‍යක්ෂණය - ඩබ්ලිව් බෙනඩික්ට් ප්‍රනාන්දු, රෝහිත ලියනගේ
කැමරා සහාය – ජී. නන්දසේන, ඇන්ටනි සිල්වා, විජේතුංග
අංග රචනය – ඊබට් විජේසිංහ
කලා අධ්‍යක්ෂණය – ඩැනිස්ටර් පෙරේරා, සහාය වික්‍රම
නැටුම් අධ්‍යක්ෂණය - රොනල්ඩ් ප්‍රනාන්දු, අනුර මහනාම, නයනා කුමාර් ගෝවින්ද
නැටුම් ඉදිරිපත් කිරීම – තමරා රෝහිණී ජයසිංහ, ධම්මිකා වැදිවෙල, සීදේවි ප්‍රනාන්දු, පුෂ්පා ප්‍රියදර්ශනී, චන්ද්‍රිකා ප්‍රේමරත්න, ප්‍රින්ස් හෙලන්, ප්‍රජානනි සුදේශිකා රමිමිතා ඉන්දුමතී, දීපා මහානාම, නිල්මිණි දීපශිකා
රසායනාගාර කටයුතු - හොංකොං කලර් මූවි ලැබ් - සම්බන්ධීකරණය - ඩිල් ෆිල්ම්ස්
නැටුම් අධ්‍යක්ෂණ සහාය – එච්. එම්. රත්නායක, ගාමිණී අම්බලන්තොට, දුෂ්මන්ත ජයතිලක
නිෂ්පාදන කළමනාකරණය – චන්ද්‍රදාස විතාන
නිශ්චල ඡායාරූප – ලක්දාස් ප්‍රනාන්දු
නාමාවලිය හා ප්‍රචාරක කටයුතු – රුවන් පබ්ලිස්ට්
ගීත පටිගත කිරීම – මර්වින් බෙන්ස්
විවිධ සහාය – ඩික්ෂන් ෆොන්සේකා
ඇඳුම් නිර්මාණය - චන්ද්‍රානි විමලසේන
පසුබිම් දර්ශන තල ඉදිකිරීම – මහවැලි චිත්‍රාගාරය, විජය චිත්‍රාගාරය
පැරැණි ගෘහ භාණ්ඩ – රුක්ස් සහෝදරයෝ

අලි බබා සහ හොරු 40


Decibel 110 fue una telenovela juvenil chilena emitida por Mega, estrenada el 12 de octubre de 2011.

En su trama incluía varias temáticas juveniles como el alcoholismo, drogadicción, bullying, embarazo no deseado, trastornos de personalidad, entre otros.

El elenco estuvo compuesto principalmente por jóvenes debutantes, excepto Francisco Gormaz y Javier Castillo, quienes también interpretaron las canciones de la banda sonora (nuevas versiones de éxitos chilenos de las décadas de 1980 y 1990). Mientras que en los roles adultos destacaron Alejandro Castillo, Elvira López, Alejandra Herrera, Mariana Derderián e Íñigo Urrutia.

Argumento
Cindy Valenti (Cindy Coleoni), es una carismática chica argentina que llega a Santiago de Chile en búsqueda de su desconocido padre, un amor de juventud de su fallecida madre. Durante su permanencia en el país, entrará a estudiar a la Universidad del Milenio y conocerá a Francisco Ortúzar (Francisco Gormaz), un atractivo alumno de segundo año de Biología. Pero en este naciente amor se interpondrán Javier Cintolesi (Javier Castillo), un conflictivo y mujeriego estudiante de Odontología, y Montserrat Alemparte (Monserrat Prieto), frívola y mimada estudiante de Diseño.

La rectora de la casa de estudios en la que transcurre la historia es la impulsiva Eugenia Ripamonti (Elvira López), quien es madrina de Montserrat y mantiene un romance oculto con el padre de ésta, Alfredo Alemparte (Alejandro Castillo), empresario viudo y casado en segundas nupcias con la insegura Irene Torrejón (Alejandra Herrera).

Los jóvenes asistirán al taller de música que imparte Sebastián Molina (Íñigo Urrutia), quien es no vidente y se encuentra enamorado de Clara Ríos (Mariana Derderián), la guapa bibliotecaria de la universidad que esconde su alcoholismo.

Elenco
 Francisco Gormaz como Francisco Ortúzar.
 Cindy Coleoni como Cindy Valenti.
 Javier Castillo como Javier Cintolesi.
 Montserrat Prieto como Montserrat Alemparte.
 Alejandro Castillo como Alfredo Alemparte.
 Elvira López como Eugenia Ripamonti.
 Alejandra Herrera como Irene Torrejón.
 Íñigo Urrutia como Sebastián Molina.
 Mariana Derderián como Clara Ríos.
 Leonardo Bertolini como Juan "Berta" Bertolini.
 Macarena Torres como Macarena López.
 Patricio Nievas como Patricio Jiménez.
 Josefa Serrano como Josefa Munita.
 Jorge López como Jorge Ríos.
 Anastassia Srepel como Anastassia Vilic.
 Nicolás Fontaine como Rafael Cintolesi.
 Natalia Grez como Natalia Molina.
 Pablo Ausensi como Carlos Ortúzar.

Participaciones
 Mara Coleoni como Mara Valenti.
 José Palma como Bruno.
 Matías Stevens como Rolando "Rolo" Gómez.
 Francesca Torti como Laura.
 Teresa Munchmeyer como Luchita.
 Eduardo Cantillana como Jaime Lombardi.
 Berta Lasala como Claudia Chicharro.
 Belén Hidalgo como Angie.
 Violeta Vidaurre como Lela.
 Andrea Freund como Cecilia Ripamonti.
 Viviana Rodríguez como Magdalena Arismendi.
 Natalie Dujovne como Olga Bertolini.
Ernesto Gutiérrez como Terapeuta de embarazo adolescente.

Banda sonora
La banda sonora está compuesta por nuevas versiones de canciones chilenas interpretadas por los mismos actores. Se lanzó un disco a principios de 2012 bajo el sello Feria Music y producido por Hugo Manzi, integrante del grupo Natalino.

 Decibel 110, imagínate - Elenco
 Yo te seguiré - Francisco Gormaz
 Basta ya - Josefa Serrano
 Con una pala y un sombrero - Cindy Coleoni
 Amor violento - Elenco
 Mío - Macarena Torres
 Doble opuesto - Javier Castillo
 Estrechez de corazón - Elenco
 Hay un límite - Cindy Coleoni
 No quiero verte así - Macarena Torres
 Ámame - Francisco Gormaz y Cindy Coleoni
 Maldito amor - Montserrat Prieto y Josefa Serrano
 Cállate, ya no me mientas - Anastassia Srepel
 Nada quedará - Francisco Gormaz y Josefa Serrano
 Mi prisionera - Leonardo Bertollini
 Corazones rojos - Francisco Gormaz, Javier Castillo y Leonardo Bertollini

Referencias

Enlaces externos
 Sitio web oficial

Telenovelas juveniles de Chile
Telenovelas de 2011
Telenovelas de Mega
Televisión de Chile en 2011
Series de televisión ambientadas en Santiago de Chile

Decibel 110


Chapter 1: The State.  The first chapter of the 1997 Constitution of Fiji is titled The State.  It is divided into five sections, which summarize briefly how the nation of Fiji sees itself.

Section 1 states that "The Republic of the Fiji Islands is a sovereign, democratic state."  This underscoring of Fiji's commitment to democracy comes against the backdrop of political instability that has sometimes plagued Fiji, resulting in two coups d'état prior to the adoption of the constitution, and a third and fourth since.

Sections 2 and 3 deal with the place of the Constitution.  The Constitution is declared to be "the supreme law of the State," and laws inconsistent with it are prohibited.  In interpreting the Constitution, individual clauses are to be interpreted in the context of the Constitution as a whole, as well as the context in which the constitution was drafted. Any interpretation is required to consider any developments that may have taken place, subsequent to the adoption of the Constitution, in the understanding and promotion of particular human rights.

Section 4 establishes three official languages: English, Fijian, and Hindustani.  This was a new development; previously, only English had enjoyed official status.  Elevating Fijian and Hindustani (an umbrella term used to cover both Hindi and Urdu) to the status of official language served two purposes: it was aimed at assuaging the fears of indigenous Fijians, alarmed by the many political concessions made to Indo-Fijians (also known as Fiji Indians, or, especially in Fiji itself, as just Indians) elsewhere in this Constitution, and was also intended as a message to Indo-Fijians that they were being recognized as equal partners in the nation.

English is declared to be the language of the Constitution; translations in Fijian and Hindustani have been made, but in the case of any perceived discrepancy among the versions in the three languages, the English version prevails.

Every person (whether a Fiji citizen or not) is granted the right to communicate with any organ of government, at both the national and local level, in any of the three official languages, "either directly or through a competent interpreter."

Section 5 codifies the relationship between religion and the Fijian State.  It declares that "Although religion and the State are separate, the people of the Fiji Islands acknowledge that worship and reverence of God are the source of good government and leadership."

This statement is a compromise.  Fiji has a strong fundamentalist Christian lobby which campaigned for the Constitution to establish Christianity as the official religion of the State (and continued to agitate for a constitutional amendment to that effect).  This was completely unacceptable to many Indo-Fijians, only six percent of whom were Christians.  The debate had racial and political overtones; with some exceptions, many of those campaigning to enshrine Christianity in the Constitution were identified with movements advocating ethnic Fijian political supremacy.  Most mainstream parties on both sides of the ethnic divide, however, agreed that a constitutional clause calling for "worship and reverence of God" was broad enough to encompass interpretations acceptable to Hindus and Moslems, as well as Christians.

1997 Constitution of Fiji

1997 Constitution of Fiji: Chapter 1


L'American Academy of Clinical Toxicology (AACT, Académie américaine de toxicologie clinique)  est une  pluridisciplinaire sans but lucratif qui promeut la recherche, l'éducation, la prévention et le traitement des maladies causées par des produits chimiques , des médicaments et des toxines. Ses membres sont des toxicologues chercheurs et cliniciens, médecins, vétérinaires, infirmiers, pharmaciens, chimistes analytiques, spécialistes de l'hygiène du travail, des centres antipoison et des professions connexes.

Imaginée par un  médecin du Texas, Eric Comstock, qui a ouvert un laboratoire de toxicologie clinique peu après l'adoption de la loi dite  « Hazardous Substances Labelling Act » (Loi sur l'étiquetage des substances dangereuses, 1960), l'AACT a été fondée aux États-Unis en 1968 par un groupe de médecins et de scientifiques qui avaient un intérêt commun pour les  questions relatives à l'intoxication. En 1974, l'AACT a joué un rôle crucial dans la création de l'American Board of Medical Toxicology (aujourd'hui American College of Medical Toxicology) pour permettre aux médecins d'être certifiés en tant que toxicologues cliniciens. (La toxicologie clinique a été officiellement reconnue par l'American Board of Medical Specialties en 1992.) En 1985, l'AACT a créé l'American Board of Applied Toxicology, qui certifie les professionnels non-médecins qui sont experts en toxicologie.

Voir aussi

Clinical Toxicology, journal officiel de l'AACT.

Notes et références

Association ou organisme ayant son siège aux États-Unis

Organisation professionnelle médicale
Toxicologie


İlhan Usmanbaş (d. 23 Ekim 1921, İstanbul) Türk besteci, eğitimcidir.

Hayatı
İlhan Usmanbaş İstanbul'da doğdu, Ayvalık'ta büyüdü.

On iki yaşında kendi kendine viyolonsel çalmaya başlayan Usmanbaş Ortaokulu Ayvalık'ta bitirdikten sonra 1936'da girdiği Galatasaray Lisesi'ndeki öğrenciliği boyunca müzik çalışmalarını Sezai Asal'la yürüttü. 1941'de liseyi bitirince İstanbul Edebiyat Fakültesi ve Belediye Konservatuvarı'nda öğrenciliğe başlamıştır. Cemal Reşit Rey'in armoni ve Sezai Asal'ın viyolonsel derslerini izlemiş, ve 1942'de Ankara Devlet Konservatuvarı'nın Kompozisyon Bölümü'ne geçerek Hasan Ferit Alnar'la armoni, kontrpuan ve kompozisyon, Ahmet Adnan Saygun'la kompozisyon, David Zirkin'le viyolonsel, Ulvi Cemal Erkin'le piyano çalışmıştır. 1948'de Ankara Devlet Konservatuvarı'nın ileri döneminden mezun oldu. Aynı yıl soprano Atıfet Usmanbaş (1923-2022) ile evlendi.

Henüz öğrenciyken yazdığı ilk orkestra yapıtı, Mozart'tan esinlendiği "Küçük Gece müziği"dir (1946). Yine aynı yıl içinde Usmanbaş'ı yeni arayışlar içinde görüyoruz: Sartre ve Leibowitz'in yazılarını ve kitaplarını Fransızca'dan izlemeye başlamış, Alban Berg'in "Wozzeck" operasını kitaplıkta keşfederek Bülent Arel'le birlikte öteki çağdaş bestecilerin yapıtlarını incelemeye, seslendirmeye girişmiştir. Konservatuvar öğrencisi olmayan genç bestecilerden Ertuğrul Oğuz Fırat'la arkadaşlığın başlaması da bu yıllardadır.

1952'de Birleşmiş Milletler Eğitim, Bilim ve Kültür Örgütü (UNESCO) kanalıyla Amerika'ya gitmiş, aynı yıl Ankara'da Helikon Derneği'nin kurucuları arasına katılmıştır. 1956'da Ankara Devlet Konservatuvarı'nda müzik tarihi öğretmenliği yapmıştır. 1957-58 yıllarında Rockfeller bursu ile Amerika'ya giderek birçok besteci ile tanışma olanağı bulmuştur.

1960'an sonra besteci, "dizisel yazı"dan uzaklaşmaya başlayarak yeni tekniklere yönelmiştir. Bestecilik serüveni genelde şöyle bir çizgi izlemiştir:

 1948'e kadar, Hindemith, Bartok, Stravinski, Rey etkileri.
 1950 – 60 arası, dizisel teknikler ve özgün uygulamaları.
 1960'tan günümüze, dizisel sonrası özgün araştırmalar; aleotoric (raslamsal), özgür polifoni, kollaj, minimal uygulamaları, monoritmik, optik-grafik özgür değerler, mikromodalite.

Usmanbaş, Türkiye'de uzun yıllar sürdürdüğü kompozisyon öğretmenliği koşutunda, kitaplar ve çeviriler yayınlamış, kongre bildirileri ve makaleler yazmıştır. Başlıcaları arasında:
 Müzikte Türler ve Biçimler (André Hodeir'den çeviri),
 Kısa Dünya Musıkisi Tarihi (Curt Sachs'tan çeviri) ve
 Müzikte Türler
sayılabilir.

1971 yılında Devlet Sanatçısı unvanı aldı.

1993 yılında Sevda - Cenap And Müzik Vakfı Onur Ödülü Altın Madalyası'nı aldı. Yaşam öyküsü Evin İlyasoğlu'nun kalemiyle Yeninin Peşindeki Bağdar │ İlhan USMANBAŞ adı ile kitaplaştırıldı. Kitap aynı vakfın yayınları arasından çıktı.

İlhan Usmanbaş'ın yapıtlarına ilişkin nota koleksiyonu, Sevda - Cenap And Müzik Vakfı belgeliğindedir.

Yapıtları

1) "Altı Prelüd", piyano için, Ankara 1945; Başlıklar: Toccato, Siciliano, allo conanina, duo lyriche, V, Alla Francese; Basım: Theodore Presser, Bryn Mawr, ABD

2) "Küçük Gece Müziği", yaylılar orkestrası için, Ankara, 1946; Başlıklar: Allegro, Adagio, Menuetto, Finale; Basım: Ankara Devlet Konservatuvarı, No:16.

3) "Sonat", keman ve piyano için, Ankara, 1946. Başlıklar: Allegro, Adagio, Allegro. Basım: Ankara Devlet Konservatuvarı, No:31.

4) "Yaylılar Dörtlüsü–47", Ankara,1947. Bartok'un Anısına: 2/4=88, 1/4=52, 3/8=96, tema ve çeşitlemeler: Fromm Ödülü. Basım:Boosey/Hawkes, New York.

5) "Keman Konçertosu", Ankara 1947. İlhan Özsoy için. Başlıklar: Allegro, Allegro molto. Keman – Piyano Uyarlaması: Usmanbaş. Basım: Ankara Devlet Konservatuvarı.

6) "Senfoni No:1", Ankara 1948. (Gözden geçirme: 1978). Başlıklar: Preludio, Allegro, Postludio, partiler And Vakfı'nda. Band Kaydı: 1986.

7) "Kentet", klarnet ve yaylılar dörtlüsü için. Ankara 1949. Başlıklar: Allegro, adagio, allegro. Basım: Ankara Devlet Konservatuvarı, No:20.

8) "Sonat", trompet ve piyano için, (Haendel stilinde), Ankara, 1949. Başlıklar: Allegro, Largo, Allegro. Bestecinin el yazısından çoğaltma.

9) "Sonat", obua ve piyano için. Ankara, 1949. Ali Kemal Kaya'ya. Başlıklar: Invention, Chaconne, Toccata. Bestecinin el yazısından çoğaltma.

10) "Anlatıcı", yaylılar orkestrası, yaylılar dörtlüsü, piyano ve timpani için müzik, Ankara, 1950. (tamamlanmadı)

11) "Senfoni No:2" yaylılar için, Ankara, 1950. Başlıklar: Allegro, adagio, allegro. Bestecinin el yazısından çoğaltma.

12) "Viyolonsel ve piyano için müzik No:1", Ankara 1951. Tek bölüm. Bestecinin el yazısından çoğaltma.

13) "Viyolonsel ve Piyano için müzik No:2", Ankara 1951. Ankara Devlet Konservatuvarı Yayınları.

14) "Morg Şiiri", anlatıcı, koro ve büyük orkestra için. Ankara 1952. Şiir: Ertuğrul Oğuz Fırat. (tamamlanmadı).

15) "Üç müzikli şiir", soprano ve piyano için. Ankara-Tanglewood, 1952. Sunu: Luigi Dallapiccola. Basım: Suvini Zerboni, Milano, 5306. (Koussewitzky Ödülü).

16) "Salvador Dali'den 3 resim",22 yaylı çalgı için,Ankara 1952 – 1955. Başlıklar: "Las Tentationes de san Antonio", "El Sentuaro", "Angel Explotando Annonicamente. Bestecinin el yazısından çoğaltma.

17) "Beş Etüt", keman ve piyano için. Ankara 1952 – 1955. Radyo kaydı; el yazısından çoğaltma.

18) "Yaylılar orkestrası için deneme", Ankara, 1953.

19) "Oğuzata", sahne müziği, Ankara, 1955. Selahattin Batu'nun yapıtı.

20) "Dört Japon Estampı", kadın korosu ve orkestra için, Ankara, 1956. (Partisyonu kayıp).

21) "Siyah Kalem", film müziği, üflemeliler ve vurmalılar için. İstanbul, 1956.

22) "Klarnet ve viyolonsel için üç parça", Ankara, 1956.

23) "Üç Sonatin", klarnet ve piyano için, 1056. Basım: Ankara Devlet Konservatuvarı No: 22.

24) "Mavi Kuş", tiyatro müziği, Ankara, 1956.

25) "Üç Bölüm", iki piyano için, Ankara, 1957. Basım: Ankara Devlet Konservatuvarı.

26) "Şiirli Müzik", New York, 1958. Mezzo-soprano ve beş çalgı için. (Koussewitzky Ödülü), Basım: Ankara Devlet Konservatuvarı.

27) "İki Madrigal", karma koro için, Ankara, 1959.

28) "Un coup de dés", Stéphan Mallarmé'nin bu başlıktaki şiirinin hecelerinden türetilmiş sesli ve sessizler üzerine büyük koro ve orkestra için, Ankara, 1959.

29) "Repos d'été", Eluard'ın şiiri üzerine yaylı dörtlü ve soprano için, Ankara, 1960.

30) "Sekizli", Ankara, 1960.

31) "İki Parça", keman ve viyolonsel için, Ayvalık, 1960.

32) Viyola ve Piyano için, Ankara, 1961.

33) "Gölgeler", büyük orkestra için iki bölüm, Ankara, 1962.

34) "Ölümsüz Deniz Taşlarıydı", piyano için, Ankara, 1965; Kamuran Gündemir'e adanmıştır; Basım: Ankara Devlet Konservatuvarı.

35) "Soruşturma", piyano için tek bölüm. Ankara, 1965. Basım: Ankara Devlet Konservatuvarı.

36) "Mavi Üçgen", obua için tek bölüm, Ankara; 1965. Basım: Ankara Devlet Konservatuvarı.

37) "…ki yalnızdırlar…", solo keman için tek bölüm, Ankara, 1965-68; Suna Kan'a adanmıştır; Radyo Kaydı: 1968.

38) "Boşluğa Atlayış", Keman solo ile flüt, İngiliz kornosu, kontrbas ve piyano için tek bölüm, Ankara, 1965-66; Wieniawsky Kompozisyon Yarışması Birincilik Ödülü, Ponzan, Polonya; Basım: keman ve piyano uyarlaması olarak Polomya Devlet Müzik Yaylınları.

39) "Bölüm", büyük orkestra için, Ankara, 1965-66; "Kurtuluş Savaşı Adına"; TRT siparişi; radyo kaydı: G. E. Lessing yönetimindeki Cumhurbaşkanlığı Senfoni Orkestrası.

40) "12 Küçük Parça", çocuk tiyatro oyunlarından derlemeler, 3 flüt, 2 obua, keman ve vurmalılar için, Ankara 1967; Basım: Ankara Devlet Konservatuvarı.

41) "Parçalanan Sinfonietta", çeşitli çalgılardan oluşan orkestra için. Ankara, 1967-68; Ertuğrul Oğuz Fırat'a; ilk seslendirme: Utrecht, Hollanda, 1980; TRT siparişi; Partisyon ve partiler TRT belgeliğinde.

42) "Raslamsallar I, II, III, trompet, piyano, keman ve kontrbas için, Ankara, 1967; Şebnem Aksan'ın koreografisiyle ilk seslendirilme: İstanbul, 1977.

43) "Raslamsallar IV, V, VI, vibrafon, alto saksofon, kontrbas ve vurmalılar için, Ankara 1968, ilk seslendirilme: Ankara, 1993, Moskova Yeni Müzik Topluluğu.

44) "Raslamsal, Vc-Pf I, II", viyolonsel ve piyano için, Ankara, 1968; İlk seslendirme Ankara, 1993, Moskova Yeni Müzik Topluluğu Üyeleri.

45) "Biçim/Siz (I, II, III)", piyano için, Ankara 1968: ilk seslendirme, Ankara, 1971, Kamuran Gündemir.

46) "Kaynak", piyano solo, sekiz viyolonsel, dört kontrbas için açık biçim, Ankara, 1968.

47) "Bale için müzik", çeşitli çalgılardan oluşan orkestra için, Ankara, 1968; Cenevre Bale Müziği Yarışması Ödülü (1969); İlk sahnelenişi; Cenevre, 1971; Senogrofi: Jean-Marie Sosso; Türkiye'de ilk sahnelenişi: Ankara Devlet Opera ve Balesi, 1974; Koreograf: Duygu Aykal.

48) "Özgürlükler", koro, vurmalılar ve yönetmen için,Ankara 1970.

49) "Şenlikname", beş solo, kadın korosu, arp, zil türü vurmalılar ve davul türü vurmalılar için, ilhan Berk'in aynı addaki şiiri üzerine; Necil Kazım Akses'e adanmıştır, Ankara, 1970.

50) "Bakışsız Bir Kedi Kara", ses ve piyano için, Ankara, 1970; Ece Ayhan'ın aynı addaki şiir demeti üzerine; ilk seslendirme; İstanbul, 1977, Mesut İktu ve Metin Öğüt; Basım: Ankara Devlet Konservatuvarı.

51) "Kareler", sesler, konuşmacılar, koro ve çalgı topluluğu için, Ankara, 1970; Behçet Necatigil'in aynı addaki şiir demeti üzerine.

52) "Yaylı Dördül' 70", Ankara, 1970. Faruk Güvenç'e; ilk seslendirme: Yücelen dörtlüsü, Ankara, 1973.

53) "4 kolay 12 ton parçası", piyano için, Ankara, 1970; Ulvi Cemal Erkin'e; ilk seslendirme: Kamuran Gündemir, Ankara, 1973.

54) "Gençliğe Hitabe", orkestra ve iki konuşmacı için Atatürk'ün "Gençliğe Hitabe"si üzerine, Ankara, 1973. ilk seslendirme: Hikmet Şimşek yönetimindeki Cumhurbaşkanlığı Senfoni Orkestrası, 1974; Kültür Bakanlığı Siparişi.

55) "Devr-i Kebir", vurmalılar altılısı için, Ankara, 1974; İlk seslendirme: İstanbul Festivali, Fink Vurma Çalgılar Altılısı, 1975; Basım: Edition Simrock, Hamburg. Bale olarak kullanımı: Japonya, 1993, Koreografi: Dilek Evgin.

56) "FI-75", solo flüt için, İstanbul'1975; ilk seslendirme: Mükerrem Berk, 1975.

57) "Bas Klarnet X Bas Klarnet", basklarnet ile banda alınmış basklarnet, İstanbul, 1976; Harry Sparnaay'a; ilk seslendirme: H. Sparnaay, Hollanda, 1979.

58) "…bulutlar nereye gider?", bale müziği, dört vurma çalgıcı ile iki obua için, Ayvalık-Ankara, 1977; ilk temsil: Ankara Devlet Opera ve Balesi, koreograf: Duygu Aykal; partisyon: Ankara Devlet Opera ve Balesi'nde.

59) "Saksofon Dörtlüsü", İstanbul, 1977-78; Het Rinjmond Saksofon Kwartet için; ilk seslendirme: Evenstone, ABD, 1980. Türkiye'de ilk seslendirme: İstanbul Festivali Rinjmond Saksofon Dörtlüsü; Partisyon TRT Müzik Dairesi.

60) "Senfoni No:3", büyük orkestra için, 7 bölüm, İstanbul, 1979; ilk seslendirme: (ilk 5 bölüm) Gürer Aykal yönetimindeki Cumhurbaşkanlığı Senfoni Orkestrası, Ankara, 1980. TRT siparişi, partisyon TRT Müzik Dairesi'nde; yurtdışı seslendirme: Arturo Tamaya yönetimindeki Danimarka Radyo Orkestrası, Sunu: Atıfet Usmanbaş.

61) "Monoritmica", klarnet dörtlüsü için, İstanbul, 1980; Adnan Saygun'a; Het Nederlands klarnet Kwartet için; ilk seslendirme: Het Nederlands Klarnet Dörtlüsü, Utrecht, 1981.

62) "Yurtta barış, dünyada barış", büyük orkestra için bale müziği, İstanbul, 1981; ilk seslendirme: Besteci yönetimindeki Cumhurbaşkanlığı Senfoni Orkestrası üyeleri, Ankara Radyosu Stüdyosu, 1982.

63) "Saxmarim", saksofon ve marimbafon için, İstanbul, 1982-85; Duo Contemporaine için; ilk seslendirme: Duo Contemporaiene, İstanbul, 1987.

64) "Partita (alcoarci)", klavsen için, İstanbul, 1983-85; başlıklar: Allemande, Corrente, Aria, Ciacona; Bach yılı için; ilk seslendirme: Leyla Pınar, İstanbul, 1991.

65) "Gılgamış", Orhan Asena'nın oyunu üzerine sahne müziği, koro ve vurmalılar için, İstanbul,1983. ilk seslendirilme: İstanbul,1983, rejisör: Raik Alnıaçık.

66) "Konser Aryası", arp ve yaylılar orkestrası için, İstanbul,1983; İnönü Vakfı Siparişi, İnönü'nün anısına, Sevin Berk için; ilk seslendirme: 1985, Sevin Berk ve TRT Oda Orkestrası; partiler And Vakfı belgeliğinde.

67) "Partita per Violino Solo", solo keman için, İstanbul 1984-85; başlıklar:Allemande, Corrente, Aria, Giga; Bach yılı için.

68) "Partita per Violoncello Solo", solo viyolonsel için, İstanbul,1985; başlıklar: Allemande, Corrente, Aria, Ciacona.

69) "Viva la Musica", üç trompet, vurmalılar ile yaylılar orkestrası için iki bölüm, Ayvalık-İstanbul, 1986. ilk seslendirme: 3. Viva Konseri, Bayerischer Raundfunk. Yöneten: Hikmet Şimşek, Münich, 1987.

70) "Çizgiler", piyano, gitar, vurmalılar için grafik müzik, İstanbul, 1086; ilk seslendirme: Grup AMM, İstanbul, 1986.

71) "Perpentuum Immobile-Perpetuum Mobile",senfonik üflemeli ile vurmalılar için iki bölüm, İstanbul, 1988; Betin Güneş'e; ilk seslendirme: Köln, 1992.

72) "Partita", solo viyola için, İstanbul, 1989; solo viyolonsel için partita'dan düzenleme.

73) "Solo Piyano ile 12 çalgı için", İstanbul, 1990 – 1992.

74) "Trio di tre soli", keman için tek bölüm, Ayvalık, 1990.

75) "Tropic", keman, viyola ve viyolonsel için tek bölüm. Ayvalık, 1991; ilk seslendirme: Ankara Yeni Müzik Festivali, Moskova Yeni Müzik Topluluğu, 1993.

76) "Çizgi ve Noktalar", arp için, İstanbul, 1992; İpek Mine Tongur'a ilk seslendirme: İstanbul, 1992.

77) "Üflemeliler ve yaylılar için Müzik", İstanbul, 1994.

78) "Piyano için Müzik", Cengiz Tanç'a. İstanbul, 1994.

79) "Yaylılar Dörtlüsü", İstanbul, 1994.

80) "Viyolonsel için müzik", Lutoslavski'nin anısına. İstanbul,1994

81) "Klarnet ve Piyano için Müzik", İstanbul, 1994.

82) "Keman ve Piyano için Müzik", İstanbul, 1994.

83) "Altosaksofon ve Marimba için müzik", İstanbul, 1995.

84) "Trio", piyano keman ve viyolonsel için, İstanbul, 1995.

85) "Büyük Orkestra için Müzik", Uğur Mumcu'nun anısına,1996.

86) "Yaylı Dördül için Müzik", 1996.

87) "Viyolonsel için Müzik", 1997.

88) "İki viyolonsel için Müzik", 1997.

Çocuk Oyunları için Yaptığı Müzikler

1) "Keloğlan", Ankara Devlet Tiyatrosu, 1949.

2) "Gülen Kızla Ağlayan Çocuk", Radyo oyunu, 1955.

3) "Mavi Kuş", Ankara Devlet Tiyatrosu, 1956.

4) "Pollyanna", Ankara Devlet Tiyatrosu, 1956.

5) "Leylek Sultan", Ankara Devlet Tiyatrosu, 1959.

6) "Deli Dana", radyo oyunu, 1965.

7) "İyiliğin Gücü", radyo oyunu, 1965.

8) "Uyuyan Güzel", radyo oyunu, 1966.

9) "Fareli Köyün Kavalcısı", radyo oyunu, 1966.

10) "Hırsız", radyo oyunu, 1966.

11) "Al Gülünü, Ver Gülümü", radyo oyunu, 1967.

12) Dört çocuk parçası.

Kitapları

1) "Müzikte Biçimler", Devlet Konservatuvarı Yayınları, Milli Eğitim Basımevi, 1974.

Ödüller
 1971: Türkiye Cumhuriyeti Devlet Sanatçısı unvanı
 1993: Sevda - Cenap And Müzik Vakfı Onur Altın madalyası
 2004: İstanbul Müzik Festivali Yaşam Boyu Başarı Ödülü

Kaynakça

Ayrıca bakınız

 Türk bestecilerin zaman çizelgesi

Dış bağlantılar
International Istanbul Music Festival (Ýstanbul Foundation for Culture and Arts) (erişim: 3 Ocak 2007)
Evin Ilyasoğlu, "Turkish Music"  (erişim: 3 Ocak 2007)
Harriet Smith, "Turkish Delight" (BBC Music Magazine 12:11, Temmuz 2004: pp 28–31)

1921 doğumlular
İstanbul doğumlu besteciler
20. yüzyıl Türk müzisyenleri
20. yüzyıl Türk bestecileri
21. yüzyıl Türk bestecileri
Çağdaş Türk müziği bestecileri
Devlet Sanatçıları
Galatasaray Lisesinde öğrenim görenler
Hacettepe Üniversitesi Ankara Devlet Konservatuvarında öğrenim görenler
Yaşayan insanlar
Türk profesörler
100 yaş üstü Türkler

İlhan Usmanbaş


Republička liga Crne Gore (Crnogorska republička nogometna liga) je bila liga trećeg stupnja nogometnog prvenstva Jugoslavije u sezoni 1969./70.
Sudjelovalo je 12 klubova, a prvak je bila "Iskra" iz Danilovgrada.

Ljestvica

 Titograd – tadašnji naziv za Podgoricu
 Ivangrad – tadašnji naziv za Berane
 Tološi – danas dio naselja Podgorica
 "Ivangrad" – također i pod nazivom "OFK Ivangrad"
 "Muo" – također i pod nazivom "OFK Muo"

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Unutrašnje poveznice
 Crnogorska republička nogometna liga (1946. – 1991.)
 Druga savezna liga 1969./70.

Vanjske poveznice

Izvori

 barskiportal.com, U susret stogodišnjici fudbala u Baru (9.): "Novija" istorija Mornara, objavljrno 15. svibnja 2018., preuzeto 3. lipnja 2020.
 barskiportal.com, U susret stogodišnjici fudbala u Baru (9.): "Novija" istorija Mornara, wayback arhiva
 (ćirilica) Novak Jovanović: Fudbalska takmičenja u Crnoj Gori : 1925-1985 , Cetinje, 1991., UDK: 796.332.093(497.16)"1925/1985", str. 48
 (ćirilica) Zdravko V. Gavrilović: Od Sloge do Iskre : (monografija) : 85 godina fudbala u Bjelopavlićima 1919-2004 , Podgorica, 2004., UDK: 796.332(497.16)"1919/2004" 796.332:061.2(497.16)(091), str. 330-331

1969-70 1
CG 1 republička
1969-70 1 republička
1969-70 1

Crnogorska republička nogometna liga 1969./70.


Vivid Wise As, né le 31 janvier 2014, est un cheval de course trotteur italien disputant des courses de trot attelé. Il détient le record de trot en France avec une réduction kilométrique de 1'08"6 sur 1 609 mètres.

Carrière de courses
Élevé dans la région de Brescia, Entraîné par Marco Smorgon, Vivid Wise As réalise une année de 2 ans presque parfaite, avec sept victoires en huit sorties, dont le Gran Premio Allevatori. Il confirme à 3 ans qu'il est bien le leader de sa génération en ajoutant à son palmarès le Gran Premio Tito Giovanardi et le Gran Premio Nazionale et fait une première incursion réussie à l'étranger en enlevant le Prix Henri Cravoisier à Enghien durant l'été. On voit déjà en lui le futur Varenne. Pourtant, il termine son année par deux échecs, dans le Derby Italien puis le Gran Premio Orsi Mangelli. Vivid Wise As est en effet moins souverain, et l'année 2018 le confirme puisqu'il ne remporte aucune victoire alors qu'il est passé sous l'entraînement de Sébastien Guarato. La déveine se poursuit jusqu'au printemps suivant, mais un break de deux mois et un nouveau changement d'entraîneur (il rejoint l'écurie du n°1 des entraîneurs transalpins, Alessandro Gocciadoro) semblent le requinquer puisqu'à l'été, alors qu'on ne l'attendait plus, il réalise une performance énorme dans le Grand Prix du Département des Alpes-Maritimes, que non seulement il remporte, mais où il établit un nouveau record de France en trottant le mile dans la réduction kilométrique de 1'08"6. Il confirme ce renouveau dans le Gran Premio Gaetano Turilli puis s'impose pour la première fois à Vincennes dans le Prix Marcel Laurent. Sa tentative dans le Prix d'Amérique est infructueuse, mais le cheval a clairement changé de dimension.

Désormais sprinter aguerri, Vivid Wise As remporte son premier groupe 1 à l'étranger dans le Grand Critérium de Vitesse de la Côte d'Azur. Il enchaîne les victoires, même s'il échoue dans l'Elitloppet, le plus grand sprint européen, et ne peut accrocher que la troisième place du Gran Premio della Lotteria, l'Elitloppet des Italiens. Mais entretemps, il a vaincu dans deux groupe 1 italiens et réussit un doublé dans le Grand Prix du Département des Alpes-Maritimes. Son meeting d'hiver à Vincennes se solde par un nouvel échec dans le Prix d'Amérique, mais il réalise encore un doublé à Cagnes, cette fois dans le Grand Critérium de Vitesse, puis enchaîne avec un Prix de l'Atlantique et une bonne deuxième place dans l'Elitloppet du Suédois Don Fanucci Zet. Intouchable à Cagnes, il s'offre un triplé dans le Grand Prix du Département des Alpes-Maritimes, se manque dans le Gran Premio della Lotteria mais s'adjuge le Gran Premio delle Nazioni. Il réussit ensuite son meilleur meeting d'hiver à Vincennes puisqu'il se qualifie pour le Prix d'Amérique, où il obtient une belle quatrième place, avant de s'imposer en un temps record, 1'09"7, dans le Prix de France, sa plus probante victoire. En revanche, il perd son invincibilité à Cagnes lorsqu'il s'incline à l'arrivée du Grand Critérium de Vitesse face à celui qui va devenir son grand rival tout au long de la saison, Étonnant. Il prend sur lui sa revanche de le Prix de l'Atlantique où il conserve son titre, mais dans l'Elitloppet il ne peut rien contre le fils de Timoko et termine quatrième. Les duettistes se retrouvent au départ du Prix René Ballière où une lutte les oppose dans la ligne droite : cette fois, et pour un nez, Vivid Wise As a le dernier mot, égalant au passage le record du monde des 2 100 mètres détenu depuis l'an dernier par Face Time Bourbon, avec une réduction kilométrique de 1'09"1. Dans le Grand Prix de Wallonie, c'est le Français qui a le dernier mot, puis Vivid Wise As reprend l'avantage dans le Grand Prix du Département des Alpes-Maritimes, inscrivant son nom au palmarès de l'épreuve une quatrième fois. En octobre 2023, il prend la troisième place de la première édition de la finale de l'UET Élite circuit.

Rivalité avec Étonnant

Palmarès

 Gran Premio Allevatori (Gr.1, 2016)
 Gran Premio ANACT Maschi - Finale (Gr.1, 2016)
 Gran Premio Tito Giovanardi (Gr.1, 2017)
 Gran Premio Nazionale (Gr.1, 2017)
 Gran Premio Gaetano Turilli (Gr.1, 2019, 2020)
 Gran Premio Frecccia d'Europa (Gr.1, 2020)
 Gran Premio delle Nazioni (Gr.1, 2021, 2022)
  Premio Citta' di Torino (Gr.2, 2018)
  Gran Premio Carlo Marangoni (Gr.1, 2017)
  Gran Premio delle Nazioni (Gr.1, 2019)
  Gran Premio della Lotteria (Gr.1, 2020)

 Grand Critérium de vitesse de la Côte d'Azur (Gr.1, 2020, 2021, 2023)
 Prix de l'Atlantique (Gr.1, 2021, 2022)
 Prix de France (Gr.1, 2022)
 Prix René Ballière (Gr.1, 2022)
 Grand Prix du Département des Alpes-Maritimes (Gr.2, 2019, 2020, 2021, 2022)
 Prix Marcel Laurent (Gr.2, 2019)
 Prix Henri Cravoisier (Gr.3, 2017)
  Grand Critérium de vitesse de la Côte d'Azur (Gr.1, 2022)
  Prix de Bourgogne (Gr.2, 2021, 2022)
  Prix de Washington (Gr.2, 2021)
  Prix de France (Gr.1, 2023)
  Prix de Bourgogne (Gr.2, 2020)
  Prix du Plateau de Gravelle (Gr.3, 2017)
  Prix d'Amérique (Gr.1, 2022)

 International Trot (2023)

  Elitloppet (Gr.1, 2021)
  Elitloppet (Gr.1, 2022)

  Grand Prix de Wallonie (Gr.1, 2022)

Au haras
Vivid Wise As fait la monte dès 2017 et se fait remarquer comme étalon dès sa première génération en piste puisque c'est l'un de ses fils, Charmant de Zack, qui remporte le Derby Italien.

Origines

D'origine américaine, Vivid Wise As est un fils de l'excellent étalon Yankee Glide 1'11, lauréat du Peter Haughton Memorial à 2 ans, et auteur d'une pléiade bons chevaux tels que Glidemaster 1'09 (cheval de l'année aux États-Unis en 2006), Miligan's School 1'09 (Sundsvall Open Trot), Main Wise As 1'10 (Prix René Ballière, Prix de l'Atlantique), Nadal Broline 1'09 (2 Elitloppet) ou Mystical Sunshine 1'08. Sa mère, Temple Blue Chip, fut achetée aux États-Unis pour $ 27 000. Elle a également donné All Wise As 1'11, un fils de Varenne qui s'est illustré à Vincennes, y compris au monté (2 du Prix Emile Riotteau, Gr.2).

Pedigree

Notes et références

Cheval de course
Cheval de course né en 2014
Animal né en 2014
Étalon
Trotteur

Vivid Wise As


Heinrich Wilhelm Hayen (* 2. August 1791 in Oldenburg (Oldb); † 25. März 1854 ebenda) war ein deutscher Verwaltungsjurist und Richter.

Leben

Heinrich Hayen war der Sohn des oldenburgischen Kammerrevisors Helmerich Hayen und dessen Ehefrau Wilhelmine Charlotte geb. Barkemeyer. Nach dem Besuch des Gymnasiums seiner Heimatstadt nahm er das 1808 Studium der Rechtswissenschaften an der Universität Jena auf, wo er der am 25. Februar 1808 gestifteten Landsmannschaft Guestphalia I angehörte. 1810 wechselte er den Studienort und ging an die Universität Heidelberg. Während seiner Heidelberger Zeit war er Mitglied des Corps Hannovera Heidelberg und dessen Sekretär. Von dort wechselte er gemeinsam mit Corpsbrüdern wie Karl Ludwig Roeck nach dem 21. Oktober 1811 an die Universität Dijon, wo er seine Studien am 8. August 1812 mit dem Lizenziat der Rechtswissenschaft (lic. iur.) abschloss. Während seiner Studienzeit führte er ein Tagebuch, das von seinem Sohn Wilhelm Hayen hundert Jahre später editiert herausgegeben wurde und die universitären Verhältnisse während der Franzosenzeit in Deutschland dokumentiert. Zurück in Oldenburg wurde er noch während der französischen Besetzung zunächst Advokat und ab 1815 von der oldenburgischen Regierung in gleicher Stellung ebenfalls beim Landgericht und 1817 beim Oberappellationsgericht zugelassen. 1820 wurde er als Assessor beim Landgericht in den großherzoglich oldenburgischen Justizdienst übernommen. Von 1827 bis 1842 war er Mitglied des Generaldirektoriums für das Armenwesen. 1828 wurde er zum Kanzleiassessor und Mitglied des Konsistoriums, 1830 zum Kanzleirat ernannt. Von 1833 bis 1836 fungierte Hayen auch als Mitdirektor des Schullehrerseminars. 1840 erhielt er den Titel eines Geheimen Hofrats und wurde Mitglied der Justizkanzlei, in der bereits seit 1819 auch sein Heidelberger Corpsbruder Friedrich Wilhelm Anton Roemer tätig war. Im selben Jahr wurde er in die exklusive Literarische Gesellschaft aufgenommen. 1842 wurde er Vorsitzender des Garnisonsgerichts. 1842 bis 1844 war er Landvogt in Oldenburg und stieg bis zum Vizepräsidenten des Oberappellationsgerichts Oldenburg (1847) auf, um den schon betagten Präsidenten Christian Ludwig Runde zu entlasten. Ab 1849 war Hayens Corpsbruder Römer Präsident dieses Gerichts. Auch sein späteres Leben hat er eingehend durch Tagebücher dokumentiert und damit eine herausragende Quelle des Hoflebens im Großherzogtum Oldenburg für die Zeit bis zur Mitte des 19. Jahrhunderts hinterlassen. Besonders enge Beziehungen hielt er zeitlebens zu seinen in Corpsbrüdern aus Heidelberger Zeit in Oldenburg, aber auch zu Roeck und Gerd Eilers.

Als konservativer Jurist sprach sich Hayen in seinen Schriften für die Einführung von Geschworenengerichten in schweren Kriminalsachen aus, lehnte aber "Schwurgerichte aus dem Volke" aus. Ebenso wollte er die Anwesenheit von "Repräsentanten des Volkes" beim Schlußverhör des Angeklagten gestatten und setzte sich für eine freie Beweiswürdigung durch beamtete Richter ein. Er trat damit in Opposition zum von anderen Juristen befürworteten französischen Prozessrecht mit Geschworenengerichten aus Laienrichtern, Trennung von Anklagebehörde und Gericht sowie die Öffentlichkeit und Mündlichkeit des Verfahrens. In die neue oldenburgische Strafprozeßordnung von 1857 haben Hayens Gedankengänge Berücksichtigung gefunden.

Familie
Er war in erster Ehe verheiratet mit Caroline von Lingen (1794–1822), in zweiter Ehe mit Marie Friederike von Schreeb (1803–1878). Sein Sohn Wilhelm (1834–1918) wurde später Geheimer Oberkirchenrat. Der Lübecker Weinhändler Heinrich Leo Behncke war ein Schwiegersohn.

Ehrungen
 Oldenburgischer Haus- und Verdienstorden des Herzogs Peter Friedrich Ludwig (1844)

Schriften
 H. W. Hayen, K. D. von Buttel: Der Richter als Geschworener? Oder Geschwornengericht, mit Mündlichkeit, Oeffentlichkeit und Anklage? Schulzesche Buchhandlung, Oldenburg 1843 (Digitalisat).

Literatur
 Heinrich Wilhelm Hayen. In: Hans Friedl u. a. (Hrsg.): Biographisches Handbuch zur Geschichte des Landes Oldenburg. Hrsg. im Auftrag der Oldenburgischen Landschaft. Isensee, Oldenburg 1992, ISBN 3-89442-135-5, S. 287–288 (online).
 Wilhelm Hayen: Ein oldenburgischer Student der Rechte vor 100 Jahren, In: Jahrbuch für die Geschichte des Herzogtums Oldenburg, Band 21, Stalling, Oldenburg 1913.
 Heinrich Ferdinand Curschmann: Blaubuch des Corps Hannovera zu Göttingen. Band 1, 1809–1899, Göttingen 2002, S. 272 Nr. 033.
 Wolfgang Martens: Heinrich Wilhelm Hayen: (1791–1854); der Lebensweg eines oldenburgischen Staatsdieners im Biedermeier, in Oldenburgische Familienkunde Band 47 (2005) Heft 3, S. 283–380, Oldenburgische Gesellschaft für Familienkunde, Oldenburg 2005.

Einzelnachweise

Träger des Oldenburgischen Haus- und Verdienstordens des Herzogs Peter Friedrich Ludwig
Rechtswissenschaftler (19. Jahrhundert)
Verwaltungsjurist
Richter (Oberappellationsgericht Oldenburg)
Corpsstudent (19. Jahrhundert)
Person (Oldenburg (Oldb))
Deutscher
Geboren 1791
Gestorben 1854
Mann

Heinrich Wilhelm Hayen


Güneydoğu Anadolu Bölgesi, Türkiye'nin yedi coğrafi bölgesinden biridir. Güneydoğu Torosların güneyinden Suriye sınırına kadar olan yerleri kaplar. Bölge doğu ve kuzeyden Doğu Anadolu Bölgesi, batıdan Akdeniz Bölgesi, güneyden Suriye ve kısa bir sınırla da Irak ile çevrilidir. Bölgenin en gelişmiş şehri  ve merkez nüfusu bakımından en büyük şehri Gaziantep'tir ve bölgenin lokomotif şehri olarak bilinmektedir. Bölgenin toplam nüfus bakımından en büyük şehri Şanlıurfa'dır. En büyük ilçesi Gaziantep'in Şahinbey ilçesidir. En gelişmiş ilçesi ise yine Gaziantep'in Şehitkamil İlçesidir. Bölgenin yemek kültürü Türkiye'nin en güzel mutfaklarından oluşur. Gaziantep gastronominin başkenti ünvanını taşır ve UNESCO Yaratıcı Şehirler Ağı Programı'na ilk giren şehrimiz olarak bilinir. Rumkale ve Halfeti bölgenin en önemli turizm noktalarıdır.Güneydoğu Anadolu Bölgesi 2 bölümden oluşur. Orta Fırat Bölümü ve Dicle Bölümü olarak ikiye ayrılır. Bölgenin Gaziantep ve Kilis tarafında Akdeniz İklimi hüküm sürer. Fıratın Doğu kıyısındaki dağlar ve tepeleri aşamadığından dolayı iklim Karasal İklime döner. Fırat'ın doğusunda pamuk yaygın iken natı kısmında zeytin , Antep fıstığı , nane , üzüm vb. tarım ürünlerinin üretimi yaygındır.  Bölgenin doğu kısmında yazlar sıcak ve kurak, kışlar ise soğuk ve yağışlı geçer. Batı kısmında yazlar kurak ve sıcak, kışlar ise ılık ve yağışlı geçmektedir.

Güneydoğu Anadolu Bölgesi, Türkiye'nin en düzlük bölgelerinden biri olup, bu düzlükler Arap Yarımadası'nın güneyindeki Hint Okyanusu'na kadar gider. Bölge etli ve baharatlı yiyeceklere sahip olan zengin bir mutfak kültürüne sahiptir.

Bölge 6 Şubat 2023Kahramanmaraş Depremlerinden dolaylı olarak etkilenmiştir. Gaziantep ve Adıyaman şehirleri ağır hasar ve büyük yıkımlar almıştır. Şanlıurfa, Kilis ve Diyarbakır şehirlerinde depremin etkileri daha az hissedilmiştir. Mardin, Batman, Siirt ve Şırnak illeri depremden çok az etkilenmiştir.

Coğrafya

Arazi Yapısı
Bölgenin kuzey kesiminde Toros dağ sırasının güney yamaçları ile birlikte ikinci bir kıvrımlı dağ kuşağı uzanır. Bölgenin ortasında 1952 m yükseltiye sahip sönmüş Karacadağ Volkanı yer alır. Bölgenin batısında ise Gaziantep Platosu üzerinde yükselen Kartal Dağları önemli yükseklik yapar. İç kesimlere gidildikçe iklim karasallaşır.

Karaca Dağ'ın batısında Harran, Suruç, Ceylanpınar ve Birecik ovaları yer alır. Dicle nehri ve kollarının toplandığı Diyarbakır Havzası  çok verimli bir ovaya sahiptir. Diyarbakır ovası Bismil ovası Çınar ovası Silvan ovası Ergani ovası Çermik ovası Kocaköy ovası Eğil kıyı ovasına sahiptir.

Karaca Dağ'ın batısındaki Şanlıurfa, Gaziantep, Adıyaman platoları Fırat ve kolları tarafından derin bir şekilde yarılmıştır. Karaca Dağ'ın doğusu ise daha engebeli bir yapı gösterir. Bu bölümün güneyinde Mardin-Midyat Eşiği yer alır.

Bölgenin iki önemli akarsuyundan biri olan Fırat, kaynağını Doğu Anadolu Bölgesi'nden alır. Bölgede ise Toroslar'dan gelen Kâhta ve Karadağ'dan gelen küçük akarsularla beslenir. Güneydoğu Toroslar'ın güneye bakan yamaçlarından birçok kol halinde çıkan Dicle Nehri ise bölgenin diğer önemli akarsuyudur. Her iki akarsu da Basra Körfezi'ne sularını boşaltırlar.

Bölgede doğal oluşumlu göl yoktur. Ancak Fırat ve Dicle üzerinde kurulmuş baraj gölleri bulunmaktadır. Bölgenin ve ülkenin 2. en büyük baraj gölü olan Atatürk Barajı bu bölge sınırları içinde yer  alır.

İklim

Orta Fırat Bölümü
Orta Fırat Bölümünde Gaziantep , Kilis , Şanlıurfa'nın Birecik ve Halfeti içelerinin Fırat kıyı kesminde Akdeniz iklimi görülür. Fırat Nehrinin Doğu kıyılarında Dağların Ve Tepelerin Engel olmasından dolayı Akdeniz iklimi dağları aşamaz ve o bölgeden itibaren Şanlıurfa Bölümünde karasal iklim başlar. Hatta Bazı Coğrafyacılar Akdeniz Bölgesinin Sınırlarını Fırat Nehrinin Batı Kıyılarına kadar olması Gerektiğini Söylemişlerdir. Kış sıcaklık ortalaması, Dicle Bölümü'ne göre sıcak geçer. Bölümün kış sıcaklık ortalaması 0 °C'nin altına çok nadir düşer. Yağış en fazla kış mevsiminde görülür. Yıllık yağış tutarı 700 mm dir. Yaz aylarında yağışların azalması ve sıcaklığın yüksek olması kuraklığı arttırmıştır. Bölgede Gaziantep , Kilis , Birecik , Ve Halfeti Bölümünde Zeytin , Narenciye ve Palmiye gibi Akdeniz Bitkileri rahatlıkla yetişmektedir. Fırat Nehrinin Batı Bölümünde Gaziantep Kıyılarında Nane Yetiştiriciliği yaygındır Bu Bölgede Üretilen Naneler Türkiyenin %80 Nane İhtiyacını karşılamaktadır. Elifoğlu Ve Keleklioğlu Mahalleleri Nane Üretiminde Önde Gelen Mahallelerdir.

Dicle Bölümü
Dicle Bölümü'nde karasal iklim etkilidir. Bölümde yazlar çok sıcak ve kurak, kışlar ise soğuktur. Bölümün yüksek kesimlerinde kar yağışları görülür. Kış mevsiminde sıcaklık 0 °C nin altına düşer. Bölümdeki yıllık yağış miktarı 500–600 mm'dir. Son zamanlarda özellikle Diyarbakır çevrelerinde ekonomik anlamda büyük ilerlemeler kaydedilmiştir.

Bitki örtüsü
Bölgenin doğal bitki örtüsü  bozkırdır. İç Anadolu bozkırlarına göre çok fakirdir. Bölgede antropojen bozkırlarda geniş yer kaplamaktadır. Ormanların en az olarak kapladığı bölge olan Güneydoğu Anadolu'da mevcut ormanların büyük bölümü de tahrip edilmiştir.

Ekonomi
Coğrafi yönden Güneydoğu Anadolu Projesi'nin (GAP) giriş kapısı, sanayisi ve ticari hacmi ile de GAP kalkınmasında temel teşkil eden Gaziantep ve Diyarbakır ekonomik yönden çevresindeki 16 ili etkisi altında tutmaktadır.

Tarım ve hayvancılık
Bölge ekonomisi Gaziantep dışında tarım ve hayvancılığa dayanır. Geniş düzlüklerin olması bölgede tarım için büyük bir avantaj iken, yaz kuraklığının şiddetli olması üretimi olumsuz etkiler en çok ihtiyaç duyan bölge lös adı verilen çok verimli topraklar bulunur. Bölgenin Dünyada en bilinen tarım ürünü antepfıstığıdır ve Türkiye'de en çok bu bölgede yetişir. Ayrıca badem, buğday, pamuk, keten, susam, nohut, zeytin, incir, karpuz, kırmızı mercimek de yetiştirilir. Bölgede ağırlıklı olarak küçükbaş hayvancılık yapılır. Çok az miktarda sığır yetiştiriciliği de vardır. Ayrıca hayvancılığa dayalı olarak Diyarbakır'da Türkiye'de bir ilk olan Organize Hayvancılık Bölgesi kurulmaktadır.

Yer altı zenginlikleri
Bölge yer altı kaynakları bakımından oldukça zengin sayılabilir. Fosfat ve linyitin yanında bölgede petrol de çıkarılır. Batman, Diyarbakır ve Kâhta'da Türkiye'nin önemli petrol yatakları bulunur ve Batman rafinerisinin işlediği petrol bölgeden sağlanır. Bölgede az miktarda taş kömürü de bulunur.

İller

Güneydoğu Anadolu Bölgesi'nin 9 ili vardır:
 Gaziantep
 Diyarbakır
 Şanlıurfa
 Batman
 Adıyaman
 Siirt
 Mardin
 Kilis
 Şırnak

Ayrıca bakınız
 Türkiye'nin illeri
 Yukarı Mezopotamya
 Bereketli Hilal
 Tur Abdin
 Güneydoğu Anadolu Projesi

Dış bağlantılar
 Güneydoğu Anadolu Projesi Bölge Kalkınma İdaresi

Türkiye'nin coğrafi bölgeleri

Güneydoğu Anadolu Bölgesi


Agrilus atricornis é uma espécie de escaravelho perfurador de madeira metálico da família Buprestidae. É conhecida a sua existência na América do Norte.

Referências

atricornis
Coleópteros descritos em 1928

Agrilus atricornis


خالد بن سليمان، ولد عام 1951، فنان تشكيلي تونسي يمارس فني قوي.

تكوينه
تلقّى خالد بن سليمان تكوينه بمدينة برشلونة حيث درس بمدرسة ماسانا (Massana). وفي عام 1982، أقام معرضا شخصيا "برواق التصوير"، أظهر فيه عمله الفنّي في فني الخزف والرسم. وفي نفس تلك الفترة أقام باليابان وتحديدا بطوكيو حيث تعرف على التقاليد اليابانية. وقد شكل ذلك منعطفا في مسيرته الفنية.

أعماله
تعرض أعمال خالد بن سليمان بعدد من أكبر المتاحف كالمتحف البريطاني ومتحف الخزف ببرشلونة والمتحف الدولي للخزف بجنيف.

اعترافات
انتخب خالد بن سليمان عام 1990 عضوا بالأكاديمية الدولية للخزف. وفي عام 2002 وقع تكريمه كأحسن خزّاف في العالم. وحصل عام 2004 على جائزة الفنون التشكيلية للبلاد التونسية .

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من سوسة (تونس)
رسامون تونسيون
رسامون تونسيون في القرن 20
رسامون تونسيون في القرن 21
فنانون تونسيون معاصرون
مواليد 1951
مواليد في سوسة (تونس)
خزفيون تونسيون
خزفيون في القرن 21

خالد بن سليمان


Alexandra Lilah Denton (également connue sous le nom d' Aleksandra Lilah Yakunina-Denton, née le 17 juin 1988), connue professionnellement sous le nom de Shura, est une chanteuse, compositrice et productrice de disques anglaise. Elle est connue pour son travail dans les genres electropop et synthpop. Ses chansons parlent souvent d'amour, en particulier de relations lesbiennes.

Carrière

2011-2016 : Nothing's Real
Pendant son travail de nuit dans une entreprise de montage vidéo, elle regarde des tutoriels YouTube sur des logiciels de production musicale.

Au début de 2014, son single Touch (Toucher), coproduit avec Joel Pott du groupe Athlete, attire l'attention des blogs; le clip vidéo associé a été co-réalisé et monté par Shura elle-même. La même année sortent deux autres singles, « Just Once » (Juste une fois) et « Indecision » (Indécision), et Shura produit un remix du single « Say You Love Me » (Dis que tu m'aimes) de Jessie Ware .

En décembre 2014, Shura est dans la présélection du sondage musical de la BBC Sound of 2015 , visant à désigner les meilleur.es artistes de l'année. Elle signe avec Universal Music Publishing Group au Royaume-Uni.

Elle sort le single 2Shy (Deux timites/Trop timide) en mars 2015, suivi de White Light et d'un film de concert intitulé Three Years (Trois ans) en juin 2015. Un EP intitulé White Light (Lumière blanche) sort aux États-Unis en juillet. La même année, Shura se produit dans des festivals de musique tels que Bestival, Festival N°6 et Latitude . Le groupe Mumford & Sons reprend sa chanson 2Shy.

Touch sort le 18 février 2016, avec une version mettant en vedette Talib Kweli. The Original Mix sort à l'occasion du Record Store Day 2016, en tant que single en exemplaires limités de 12 ", avec des remix de Canvas et Delorean.

Son premier album Nothing's Real (Rien n'est réel) est sorti le 8 juillet 2016 via Polydor Records.

2017-présent : forevher
En 2018, on annonce qu'elle travaille  en studio sur de la nouvelle musique, avec son fréquent collaborateur  Joel Pott, ainsi que les musiciens de Tourist et Totally Enormous Extinct Dinosaurs.

En 2019, elle fait son retour après trois ans de silence, en collaborant avec le musicien britannique Tourist sur la chanson "Love Theme", présente sur le deuxième album du musicien, et sortie le jour de la Saint-Valentin. Tourist a expliqué que la chanson était un concept écrit à l'origine par Shura, sous la forme d'une démo de piano qu'elle lui avait envoyé, avec les paroles "Je ne veux pas être le centre d'attention, mais je veux ton amour". Le mois suivant, Shura a annoncé son retour à travers un single intitulé "BKLYNLDN" (parfois alternativement intitulé "Brooklyn London"). Il passe pour la première fois à la radio sur BBC Radio 1 le 10 mars 2019, dans l'émission de Phil Taggart "The Chillest Show".

Shura a annoncé son nouvel album le 12 juin 2019 à l'occasion de la sortie du single "Religion (U Can Lay Your Hands on Me)". Forevher sort le 16 août 2019 via Secretly Canadian. Son titre est un mélange entre le mot forever (pour toujours), et le mot her (elle).

Dans une interview de novembre 2019 avec le quotidien The Guardian, l'ancienne membre des Spice Girls, Melanie C délacre qu'elle travaille sur son huitième album studio avec Shura.

Le 16 mars 2020, Shura sort le single Elevator girl, en collaboration avec la rappeuse de Philadelphie Ivy Sole. Elle publie plus tard une version alternative intitulée "Elevator girl (Space Tape Edit)".

Vie privée
Shura est née à Hammersmith, à Londres, et a grandi à Manchester. Sa mère est une actrice russe, son père un réalisateur de documentaires anglais. Ses parents ont divorcé quand elle avait trois ans Shura a deux frères, dont un jumeau, Nicholas. Il a joué dans trois de ses clips : « Touch », « White Light » et « What's It Gonna Be ? »

Shura commence la guitare à l'âge de 13 ans, et à enregistrer de la musique dès 16 ans.

Dans sa jeunesse, Shura est une footballeuse prometteuse, jouant notamment au sein de l'équipe 11-16 ans du club Manchester City.

Shura revendique son identité lesbienne. Elle se dit aussi athée, tout en admettent une fascination de longue date pour la religion.

Son nom de scène est une forme abrégée de son prénom en russe, langue que la musicienne parle couramment.

Critique artistique
La musique de Shura a été décrite comme « une électropop contagieuse bien que mélancolique » ainsi que comme une « synth-pop qui se consume dans la lenteur ». Elle a cependant indiqué que la musique pop .

La musicienne a déclaré que les thèmes principaux de son travail étaient .

Récompenses et nominations
{| class=wikitable
|-
! Year !! Awards !! Work !! Category !! Result !! Ref.
|-
| 2016
| Popjustice £20 Music Prize
| "What's It Gonna Be?"
| Best British Pop Single
|
|
|-
| rowspan=3|2019
| Music Producers Guild Awards
| Herself
| Remixer of the Year
|
|
|-
| UK Music Video Awards
| "Religion"
| Best Pop Video - Newcomer
|
|
|-
| Best Art Vinyl
| Forevher
| Best Vinyl Art
|
|

Clips musicaux

 Touch (2014)
 Indecision (2015)
 2Shy (2015)
 White Light (2015)
 White Light (Extended Video) (2015)
 What's It Gonna Be? (2016)
 311215 (2016)
 BKLYNLDN (2019)
 religion (u can lay your hands on me) (2019)
 religion (u can lay your hands on me) (Vertical Video) (2019)
 obsession (2021)

Discographie

Albums

Singles

Apparitions dans d'autres projets

 Mura Masa -  Love for That  (2015)
 Tracey Thorn - Air (2018)

Remixes

 Jessie Ware – Say You Love Me (2014)
 Pumarosa – Priestess (2015)
 Mabel – My Boy My Town (2016)
 Tegan and Sara – Boyfriend (2016)
 Kiiara – Gold (2016)
 Astrid S – Breathe (2017)
 Aurora – Queendom (2018)

Références

Liens externes

Chanteur de synthpop
Artiste de Polydor Records
Artiste d'Interscope Records
Guitariste anglaise
Musicien de musique électronique anglais
Naissance en juin 1988
LGBT au Royaume-Uni
Chanteuse anglaise
Productrice de musique
Productrice britannique
Musicienne britannique de musique électronique
Article dont une information diffère dans l'infobox
Mononyme

Shura (musicienne britannique)