Coreea de Nord are un program de arme nucleare militare și, eventual, și arme chimice sau biologice. Din 2003, Coreea de Nord nu mai este parte la Tratatul de Neproliferare a Armelor Nucleare. Țara a fost sancționată după efectuarea unui număr de teste nucleare, începând cu anul 2006.

Istoric
Programul nuclear poate fi urmărit până în jurul anului 1962, când Coreea de Nord s-a angajat în ceea ce ea a numit "toată cetatea", care a fost începutul hiper-militarizat al Coreei de Nord de astăzi. În 1963, Coreea de Nord a cerut Uniunii Sovietice ajutorul pentru dezvoltarea armelor nucleare, dar a fost refuzată. Uniunea Sovietică a fost de acord să ajute Coreea de Nord să dezvolte un program pașnic de energie nucleară, inclusiv formarea unor oameni de știință. Mai târziu, China, după testele sale nucleare, a respins în mod similar cererile nord-coreene de ajutor cu privire la dezvoltarea armelor nucleare.

Inginerii sovietici au luat parte la construcția Centrului de Cercetare Științifică Nucleară Yongbyon și au început construcția unui reactor de cercetare IRT-2000 în 1963, care a devenit operațional în 1965 și a fost modernizat la 8 MW în 1974.  În 1979, Coreea de Nord a început din interior să construiască în Yongbyon un al doilea reactor de cercetare, o fabrică de prelucrare a minereului și o fabrică de fabricare a tijei de combustibil.

Programul de arme nucleare din Coreea de Nord datează din anii 1980. Concentrându-se pe utilizarea practică a energiei nucleare și finalizarea unui sistem de dezvoltare a armelor nucleare, Coreea de Nord a început să exploateze instalațiile de fabricare și conversie a uraniului și a efectuat teste de detonare cu explozivitate ridicată. În 1985, Coreea de Nord a ratificat TNP, dar nu a încheiat cu AIEA acordul privind garanțiile necesare până în 1992. La începutul anului 1993, în timp ce verifică declarația inițială a Coreei de Nord, AIEA a concluzionat că există dovezi clare că această declarație a fost incompletă. Atunci când Coreea de Nord a refuzat inspecția specială solicitată, AIEA și-a raportat neconformitatea cu Consiliul de Securitate al ONU. În 1993, Coreea de Nord și-a anunțat retragerea din TNP, însă a suspendat această retragere înainte de a intra în vigoare.

În 2003, Coreea de Nord și-a anunțat din nou retragerea din Tratatul de Neproliferare Nucleară. În 2005, a recunoscut că are arme nucleare, dar a promis să închidă programul nuclear.

La 9 octombrie 2006, Coreea de Nord a anunțat că a efectuat cu succes primul test nuclear. A fost detectată o explozie nucleară subterană, randamentul acesteia a fost estimat la mai puțin de o kilotonă, iar unele puteri radioactive au fost detectate. La 6 ianuarie 2007, guvernul nord-coreean a mai confirmat că are arme nucleare.

La 17 martie 2007, Coreea de Nord a declarat delegaților la discuțiile nucleare internaționale ca se pregătește sa închidă principala sa instalație nucleară. Acordul a fost atins după o serie de discuții în șase părți, care au implicat Coreea de Nord, Coreea de Sud, China, Rusia, Japonia și Statele Unite în 2003. Conform acordului, va fi prezentată o listă a programelor sale nucleare și instalația nucleară ar fi dezactivată în schimbul discuțiilor privind ajutoarele de combustibil și normalizarea cu Statele Unite și Japonia. Acest lucru a fost amânat din aprilie, din cauza unei dispute cu Statele Unite asupra Banco Delta Asia, însă la 14 iulie inspectorii Agenției Internaționale pentru Energie Atomică au confirmat închiderea reactorului nuclear Yongbyon din Coreea de Nord și, prin urmare, Coreea de Nord a început să primească ajutor. Acest acord sa desființat în 2009, ca urmare a unui test de rachetă nord-coreean.

În aprilie 2009, rapoartele au arătat că Coreea de Nord a devenit o "putere nucleară deplină", o opinie împărtășită de directorul general al Agenției Internaționale pentru Energie Atomică, Mohamed El Baradei. La 25 mai 2009, Coreea de Nord a efectuat un al doilea test nuclear, rezultând o explozie estimată între 2 și 7 kilotone. Testul din 2009, precum testul din 2006, se crede că a avut loc la Mantapsan, județul Kilju, în nord-estul Coreei de Nord.

În februarie 2012, Coreea de Nord a anunțat că va suspenda îmbogățirea uraniului la Centrul de Cercetare Științifică Nucleară din Yongbyon și nu va efectua teste suplimentare privind armele nucleare, în timp ce negocierile productive cu implicarea Statelor Unite vor continua. Acest acord a inclus un moratoriu asupra testelor de rachete cu rază lungă de acțiune. În plus, Coreea de Nord a fost de acord să permită inspectorilor AIEA să monitorizeze operațiunile de la Yongbyon.

Referințe

Politica Coreei de Nord
Arme de distrugere în masă

Coreea de Nord și armele de distrugere în masă


Youssra Karim (en ), née le  à El Jadida, est une athlète handisport marocaine spécialiste du lancer du disque concourant en F41 pour les athlètes de petite stature.

Carrière
En 2014, elle participe aux Jeux olympiques de la jeunesse de 2014 en haltérophilie.

En mars 2021, au Grand Prix de Tunis, Karim bat le record du monde du lancer du disque F40 avec une marque à 35,33 m. Quelques mois plus tard aux Jeux de 2020, elle monte sur la  marche du podium du lancer du disque F41 avec un lancer à 37,35 m juste derrière la Tunisienne Raoua Tlili.

Palmarès

Jeux paralympiques

 Jeux paralympiques d'été de 2020 à Tokyo :
  Médaille d'argent du lancer du disque F41

Championnats du monde

 Championnats du monde 2019 à Dubaï :
  Médaille d'argent du lancer du disque F41

Jeux de la Francophonie

 Jeux de la Francophonie de 2023 à Kinshasa :
  Médaille d'or du lancer du poids F40-F41
  Médaille d'or du lancer du disque F40-F41

Références

Liens externes

Lanceuse de disque handisport marocaine
Lanceuse de poids handisport marocaine
Médaillée d'argent paralympique marocaine
Athlète (femme) aux Jeux paralympiques d'été de 2016
Athlète (femme) aux Jeux paralympiques d'été de 2020
Naissance en mars 1997
Naissance à El Jadida

Youssra Karim


Polja smrti (Kambodža)
Polja smrti (1984.)
Polja smrti (dokumentarni ciklus) iz 1999./2000.
Teksaška polja smrti (2011.)
Polja smrti (dokumentarni serijal) iz 2016.
Prijedorska polja smrti, dokumentarni film
Plaasmoorde: Polja smrti, dokumentarni film
Srebrenička polja smrti, dokumentarni film

Polja smrti


Rafael Perazza ist eine Ortschaft in Uruguay.

Geographie
Rafael Perazza befindet sich auf dem Gebiet des Departamento San José in dessen Sektor 6. Ansiedlungen in der Nähe sind im Nordwesten Rincón del Pino und im Südosten Radial. Westlich ist Mangrullo - Pueblo Leonico Rivero, östlich Villa María und nordöstlich Mevir Cañada Grande gelegen. Das Gebiet südlich des Ortes trägt die Bezeichnung Cuchilla San Miguel, östlich erstreckt sich die Cuchilla Mangrullo. In einem Bogen von Osten nach Norden umfließt weiträumig der Arroyo Sarandí Rafael Perazza.

Infrastruktur
Durch den Ort führt die Ruta 1.

Einwohner
Die Einwohnerzahl von Rafael Perazza beträgt 1.277 (Stand: 2011), davon 632 männliche und 645 weibliche.

Quelle: Instituto Nacional de Estadística de Uruguay

Söhne und Töchter von Rafael Perazza
 José Barreto (* 1993), Fußballspieler

Weblinks
 Stadtplan von Rafael Perazza (PDF; 90 kB)

Einzelnachweise

Ort im Departamento San José

Rafael Perazza


est une revue scientifique en libre accès évaluée par des pairs couvrant la biologie des systèmes au niveau moléculaire (par exemple : la génomique, la protéomique, la métabolomique, les systèmes microbiens, l'intégration de la signalisation cellulaire et des réseaux de régulation), la biologie de synthèse et la médecine systémique. Elle a été créée en 2005 et publiée par  au nom de l'Organisation européenne de biologie moléculaire. Depuis décembre 2013, elle est publiée par EMBO Press.

Selon le Journal Citation Reports, la revue avait un facteur d'impact de 8,991 en 2019.

Le processus éditorial
 assure un processus de publication rapide. Les articles entièrement édités peuvent être publiés environ 10 jours après avoir été acceptés. Le processus de révision permet aux éditeurs d'indiquer ce qu'ils souhaitent réviser, tout en fournissant une justification. De plus, les éditeurs ont la possibilité de demander à certains arbitres de commenter leur travail.

Le processus éditorial comprend également un style de formatage flexible, des interactions entre arbitres qui permettent une révision maximale et un seul cycle de révision. La Molecular Systems Biology publie plus de 90 % des révisions reçues. De plus, les éditeurs sont accessibles ; les auteurs d'articles peuvent évaluer les manuscrits avec les éditeurs tout au long du processus d'examen.

Références

Liens externes

Revue scientifique en anglais
Titre de presse créé en 2005
Revue de biologie

Molecular Systems Biology


Die BRD Năstase Țiriac Trophy 2012 war ein Tennisturnier, das vom 23. bis zum 29. April 2012 in Bukarest stattfand. Es war Teil der ATP World Tour 2012 und wurde auf Sandplatz ausgetragen. In der gleichen Woche wurden in Barcelona die Barcelona Open Banc Sabadell gespielt. Letztere zählten jedoch im Gegensatz zur BRD Năstase Țiriac Trophy, die nur zur Kategorie ATP World Tour 250 gehörte, zur Kategorie ATP World Tour 500.

Im Jahr 2011 hatte das Turnier noch im September stattgefunden, dabei hatten Florian Mayer im Einzel sowie Daniele Bracciali und Potito Starace im Doppel die Titel gewonnen. Mayer trat zur Titelverteidigung an, verlor allerdings schon sein Auftaktspiel. Im diesjährigen Finale traf der topgesetzte Gilles Simon auf Fabio Fognini, der zum ersten Mal in seiner Karriere ein ATP-Finale erreicht hatte. Simon setzte sich in zwei Sätzen durch und gewann damit zum dritten Mal nach 2007 und 2008 den Titel bei diesem Turnier. Im laufenden Jahr war dies sein erster Titel, insgesamt war es bei zwölf ATP-Finalteilnahmen der zehnte Titel seiner Karriere. Größte Überraschung des Turniers war der 22-jährige Ungar Attila Balázs, der als Qualifikant bei seinem ATP-Debüt sogleich das Halbfinale erreichte.

Auch die Doppelsieger des Vorjahrs, Bracciali und Starace, schieden schon in der ersten Runde aus. Im diesjährigen Doppelfinale trafen die topgesetzten Robert Lindstedt und Horia Tecău auf Jérémy Chardy und Łukasz Kubot und gewannen in zwei Sätzen ihren ersten Titel des Jahres. Insgesamt war es ihr siebter gemeinsamer ATP-Titel, für Lindstedt war es der 13. Titel seiner Karriere, für Tecău der zehnte.

Das Teilnehmerfeld der Einzelkonkurrenz bestand aus 28 Spielern, jenes der Doppelkonkurrenz aus 16 Paaren. Die vier topgesetzten Spieler im Einzel bekamen jeweils ein Freilos in die zweite Runde.

Qualifikation
Die Qualifikation fand vom 21. bis 23. April 2012 statt. Ausgespielt wurden vier Qualifikantenplätze, die zur Teilnahme am Hauptfeld des Turniers berechtigten. Hinzu kam ein Lucky Loser.

Folgende Spieler hatten die Qualifikation überstanden und spielten im Hauptfeld des Turniers:

Einzel

Setzliste

Ergebnisse

Doppel

Setzliste

Ergebnisse

Weblinks und Quellen
 Offizielle Homepage des Turniers

Turnier der ATP World Tour 2012
Tennisturnier in Bukarest

BRD Năstase Țiriac Trophy 2012


මධ්‍ය ස්නායු පද්ධතියේ සිට කාරක අවයව වෙත ආවේග ගෙන යන නියුරෝනය චාලක නියුරෝනයි. මෙය දේහ සෙෙලයකින් හා ඉන් පිටතට විහිදෙන ප්‍රසර ගනණාවකින් සමන්විතය. ඒම ප්‍රසර ප්‍රධාන වර්ග 2 කි.

1. අක්සනය

2. අනුශාඛිකා

සෙෙල දේහය

 මෙයට තාරකාකාර සෙෙල දේහයක් පිහිටන අතර ඒ්තුළ කැපීපෙනෙන න්‍යෂ්ටිකාවක් සහිත න්‍යෂ්ටියක් පිහිටයි.
 සෙෙල දේහය තුල සත්ත්ව සෙෙලයක කේන්ද්‍ර දේහ හැර සියලුම ඉන්ද්‍රයිකා පවති. මෙම නියුරෝන අතිශයින්ම විභේදනයට ලක්වී අන්තර් කලාවේ නැවතී අැති බැවින් සෙෙල දේහයේ කේන්ද්‍ර දේහ නොපිහිටයි.

අනුශාඛිකා

 සෙෙල දේහයෙන් පැන නගින ශාඛනය වූ , කෙටි,සිහින් ප්‍රසර රාශියක් ලෙස අනුශාඛිකා පිහිටයි.
 මේවායේ මයලීන් කොපු නොපිහිටයි.
 අනුශාඛිකා අාවේග ලබා ගන්නේ වෙනත් නියුරෝනයක අක්සනයක් හෝ සෙෙල දේහයකිනි.

අක්සනය

 ඔීනෑම නියුරෝනයකට පවතින්නේ ඉන් පැන නගින ඒක් අක්සනයක් පමණි. මෙය ඒ්කාකාර විශ්කම්භයක් සහිත,දිගටි,සාපේක්ෂව විශාල,සිලින්ඩරාකාර ව්‍යුහයකි.
 මෙමගින් සෙෙල දේහයේ සිට අනෙකුත් කාරක හෝ නියුරෝන වලට අාවේග සම්ප්‍රේෂණය කරයි.
 අක්සනයේ පිටත පටලය අැක්සොලෙමාව ලෙසත් සෙෙල ප්ලාස්මය අැක්සොප්ලාස්මය ලෙසත් හදුන්වයි.
 මේ වටා ශ්වාන් සෙෙලයේ ප්ලාස්ම පටලය ඒතීමෙන් මයලීන් කොපු නිර්මාණය වන අතර ඒවිට පිටතින්ම පිහිටන පටලය නියුරිලෙමාව නම් වේ. මෙම මයලීන් කොපු අක්සනය වටා සන්තතිකව පවතින අතර මයලීන් ෙකාපු නොපිහිටන ස්ථාන රැන්වියර් ගැට ලෙස හදුන්වයි.
 මෙම මයලීන් කොපු මගින් අයන පරිවරනය සිදු කරයි. මෙහිදී ස්නායු අාවේග අයන හුවමාරැ වීමට ඉඩ සලසන බැවින් ඒම අාවේ යාබද රැන්වියර් ගැටයෙන් ගැටයට පනිමින් ගමන් කරයි. මේ නිසා මයලීන් කොපු පිහිටන ස්ථාන වල අාවේග සම්ප්‍රේෂණ වේගය වැඩි වේ.
 අක්සනය කෙලවර අග්‍රස්ථවලට බෙදී අග්‍රස්ථ බල්බ / උපාගම අග්‍රස්ථ / අන්ත බල්බ සාදයි. මේවායේ පිටත අක්සන පටලය පූර්ව උපාගම පටලය ලෙස හදුන්වයි.
 මෙම උපාගම තුළ අැසිටයිල් කෝලින් වැනි ස්නායු සම්ප්‍රේෂක අඩංගු අාශයිකා හා මයිටොකොන්ඩ්‍රියා අඩංගු වේ.

නියුරෝග්ලියා සෙෙල

 ස්නායු පටකය තුළ නියුරෝග්ලියා සෙෙල නියුරෝන මෙන්  10 ගුණයක් පමණ පවති.
 මෙම සෙෙල නියුරෝන වලට ව්‍යුහමය හා කෘතයමය ලෙස උපකාර කරයි.
 නියුරෝග්ලියා සෙෙල වර්ග කිහිපයකි.

 මධ්‍ය ස්නායු පද්ධතියේ අක්සන වටා අැති ඔලිගොඩෙන්රෝසෙෙට (Origodendrocytes)
 පර්යන්ත ස්නායු පද්ධතියේ අැති ශ්වාන් සෙෙල
 මයික්‍රෝග්ලියා (Microglia)
 අැස්ට්‍රොසයිට (Astrocyctes)

නියුරෝග්ලියා සෙෙලවල කෘත්‍ය

 නියුරෝන වලට සංධාරණය සැපයීම
 නියුරෝන වලට පෝෂණය සැපයීම
 ස්නායු සෙෙල පරිවරණය කිරීම ( ශ්වාන් සෙෙල)
 නියුරෝන වල අඩුව පිරවීම
 සමහර අවස්ථාවල ස්නායු සෙෙල වල කෘත්‍ය නිසි ලෙස හසුරුවයි.

ස්නායුව

 මොලයෙන් හෝ සුෂුම්නාවෙන් පිටවන පර්යන්ත ස්නායු පද්ධතියට අයත් රැහැන් වැනි ව්‍යුහ ස්නායු නම් වේ.
 මෙවැනි ඒක් ස්නායුවක් තුළ නියුරෝන වලින් හටගන්නා අක්සන හෝ අනුශාඛිකා රාශියක් පවති.
 මෙහි ඒක් ඒක් අක්සනය ඒන්ඩොනියුරියම නම් සම්බන්ධක පටකයකින් අාවරණය වී පවති. මෙවැනි අක්සන රාශියක් කලඹක් ලෙස ඒකතු වී පෙරිනියුරියම නම් සම්බන්ධක පටකයෙන් අාවරණය වේ.
 පෙරිනියුරියමෙන් වට වූ අක්සන කලඹ රාශියක් ඒකතු වී ඒපිනියුරියම නම් සම්බන්ධක පටකයකින් අාවරණය වී ස්නායුව සාදයි.

චාලක නියුරෝනය


Cheminformatics (also known as chemoinformatics) refers to the use of physical chemistry theory with computer and information science techniques—so called "in silico" techniques—in application to a range of descriptive and prescriptive problems in the field of chemistry, including in its applications to biology and related molecular fields. Such in silico techniques are used, for example, by pharmaceutical companies and in academic settings to aid and inform the process of drug discovery, for instance in the design of well-defined combinatorial libraries of synthetic compounds, or to assist in structure-based drug design. The methods can also be used in chemical and allied industries, and such fields as environmental science and pharmacology, where chemical processes are involved or studied.

History
Cheminformatics has been an active field in various guises since the 1970s and earlier, with activity in academic departments and commercial pharmaceutical research and development departments. The term chemoinformatics was defined in its application to drug discovery by F.K. Brown in 1998:Chemoinformatics is the mixing of those information resources to transform data into information and information into knowledge for the intended purpose of making better decisions faster in the area of drug lead identification and optimization. Since then, both terms, cheminformatics and chemoinformatics, have been used, although, lexicographically, cheminformatics appears to be more frequently used, despite academics in Europe declaring for the variant chemoinformatics in 2006. In 2009, a prominent Springer journal in the field was founded by transatlantic executive editors named the Journal of Cheminformatics.

Background
Cheminformatics combines the scientific working fields of chemistry, computer science, and information science—for example in the areas of topology, chemical graph theory, information retrieval and data mining in the chemical space. Cheminformatics can also be applied to data analysis for various industries like paper and pulp, dyes and such allied industries.

Applications

Storage and retrieval

A primary application of cheminformatics is the storage, indexing, and search of information relating to chemical compounds. The efficient search of such stored information includes topics that are dealt with in computer science, such as data mining, information retrieval, information extraction, and machine learning. Related research topics include:

 Digital libraries
 Unstructured data
 Structured data mining and mining of structured data
Database mining
Graph mining
Molecule mining
Sequence mining
Tree mining

File formats

The in silico representation of chemical structures uses specialized formats such as the Simplified molecular input line entry specifications (SMILES) or the XML-based Chemical Markup Language.  These representations are often used for storage in large chemical databases. While some formats are suited for visual representations in two- or three-dimensions, others are more suited for studying physical interactions, modeling and docking studies.

Virtual libraries

Chemical data can pertain to real or virtual molecules.  Virtual libraries of compounds may be generated in various ways to explore chemical space and hypothesize novel compounds with desired properties. Virtual libraries of classes of compounds (drugs, natural products, diversity-oriented synthetic products) were recently generated using the FOG (fragment optimized growth) algorithm.  This was done by using cheminformatic tools to train transition probabilities of a Markov chain on authentic classes of compounds, and then using the Markov chain to generate novel compounds that were similar to the training database.

Virtual screening

In contrast to high-throughput screening, virtual screening involves computationally
screening in silico libraries of compounds, by means of various methods such as
docking, to identify members likely to possess desired properties
such as biological activity against a given target. In some cases, combinatorial chemistry is used in the development of the library to increase the efficiency in mining the chemical space. More commonly, a diverse library of small molecules or natural products is screened.

Quantitative structure-activity relationship (QSAR)

This is the calculation of quantitative structure–activity relationship and quantitative structure property relationship values, used to predict the activity of compounds from their structures. In this context there is also a strong relationship to chemometrics. Chemical expert systems are also relevant, since they represent parts of chemical knowledge as an in silico representation. There is a relatively new concept of matched molecular pair analysis or prediction-driven MMPA which is coupled with QSAR model in order to identify activity cliff.

See also

 Bioinformatics
 Chemical file format
 Chemicalize.org
 Cheminformatics toolkits
 Chemogenomics
 Computational chemistry
 Information engineering
 Journal of Chemical Information and Modeling
 Journal of Cheminformatics
 Materials informatics
 Molecular Conceptor
 Molecular design software
 Molecular graphics
 Molecular Informatics
 Molecular modelling
 Nanoinformatics
 Software for molecular modeling
 WorldWide Molecular Matrix
 Molecular descriptor

References

Further reading

External links

Computational chemistry
Drug discovery
Computational fields of study
Applied statistics

Cheminformatics


est une chanson écrite par l'équipe d'auteurs-compositeurs et producteurs de soul Holland–Dozier–Holland. Le premier enregistrement à succès est sorti par Kim Weston en 1965. La version la plus populaire est celle enregistrée par The Doobie Brothers en 1975.

Premières versions
Eddie Holland du trio d'auteurs-compositeurs Holland-Dozier-Holland a réalisé l'enregistrement original de Take Me in Your Arms en 1964. Cette version n'a été commercialisée qu'en 2005. Holland-Dozier-Holland a demandé à Kim Weston d'enregistrer la chanson en 1965 et sa version est sortie en septembre de la même année. Mike Terry est le saxophoniste baryton. Elle a atteint la  du classement R&B du magazine Billboard et le numéro 50 dans le Hot 100.

En 1967, Holland-Dozier-Holland a fait enregistrer la chanson par le groupe The Isley Brothers. Leur version est sortie en  et a atteint la  aux États-Unis et la  du classement R&B dans le même pays.

Le groupe de jazz-rock américain Blood, Sweat & Tears a sorti une version de la chanson sur l'album BST4 en .

Jermaine Jackson a sorti une reprise de Take Me in Your Arms pour son premier album solo, Jermaine, sorti en 1972. Le morceau, produit par Hal Davis, est sorti en face B du single de Jackson Daddy's Home.

Classements hebdomadaires

Kim Weston

The Isley Brothers

Version des Doobie Brothers

The Doobie Brothers enregistrent une reprise de la chanson sous le titre  sur leur cinquième album Stampede. Elle sort en tant que premier single de l'album le  sous le label Warner Bros. Records.

Contexte
Tom Johnston, qui était alors le leader des Doobie Brothers, a rappelé plus tard : .

Jeff Baxter, a déclaré à propos de leur enregistrement : . Selon Patrick Simmons, . Paul Riser, arrangeur de musique pour Motown, a été enrôlé pour arranger la piste.

Accueil commercial
Take Me in Your Arms a atteint la  aux États-Unis en . La chanson s'est notamment également classée au Royaume-Uni à la , correspondant au classement d'une autre chanson des Doobie Brothers Listen to the Music et en Australie à la .

En France, Take Me in Your Arms est la seule chanson du groupe à se classer dans les hit-parades, où il a atteint la  des ventes, et la  du Hit-Parade de RTL.

Crédits
 The Doobie Brothers
 Tom Johnston – guitares, chant
 Patrick Simmons – guitares, chant
 Jeff "Skunk" Baxter – guitares, guitare pedal steel
 Tiran Porter – basse, chœurs
 John Hartman – batterie, percussion
 Keith Knudsen – batterie, percussion, chœurs
 Musiciens additionnels
 Bill Payne – piano
 Bobbye Hall Porter – congas
 Sherlie Matthews, Venetta Fields et Jessica Smith – chœurs
 Paul Riser – arrangements de cordes et cuivres
 Ted Templeman – production

Classements

 Classements hebdomadaires

 Classement de fin d'année

Autres reprises notables
Take Me in Your Arms est également sorti en 1975 par la chanteuse canadienne  dont la version, produite par Harry Hinde, a été arrangée par Tom Baird. Le morceau est paru sur son album Charity Brown de 1975. La reprise de Charity Brown a atteint la  au Canada en . Le single de Brown est sortie en  au Royaume-Uni où il n'a pas réussi à se classer.

Notes et références

Chanson écrite par Holland-Dozier-Holland
Chanson interprétée par les Isley Brothers
Chanson interprétée par les Doobie Brothers
Single musical sorti en 1965
Single musical sorti en 1967
Single musical sorti en 1975
Single publié par Motown
Single publié par Warner Bros. Records

Take Me in Your Arms (Rock Me a Little While)


الطوبولوجيا الفظة لمجموعة ما E هي أصغر طوبولوجية معرفة على هذه المجموعة. حيث مفتوحاتها هي المجموعة E نفسها والمجموعة الفارغة فقط.
  الطوبولوجيا المتقطعة لمجموعة ما E هي أكبر طوبولوجية معرفة على هذه المجموعة. حيث مفتوحاتها هي كل أجزاء E.

مراجع

طوبولوجيا الشبكات

الطوبولوجيا البديهية


Im Okres Rimavská Sobota bestehen 227 denkmalgeschützte Objekte. Die unten angeführte Liste führt zu den Gemeindelisten und gibt die Anzahl der Objekte an. In Gemeinden, die nicht verlinkt sind, existieren keine geschützten Objekte.

Weblinks

Rimavska Sobota
Okres Rimavská Sobota

Denkmalgeschützte Objekte im Okres Rimavská Sobota


El Pan de Cruz es un pan elaborado de forma artesana típico de la cocina de Ciudad Real. Es popular por haber recibido la protección del sello IGP (Indicación Geográfica Protegida) por la Comisión Europea. Es un pan que posee como marca característica una cruz realizada sobre la masa antes de ser horneado. Se menciona popularmente que es una representación de la Cruz de Calatrava, orden religiosa que repobló la provincia durante la Reconquista. Siendo un pan que se elabora desde el , aparece ya descrito en el Quijote de Cervantes.

Características
Su caracteriza por ser elaborado con harina de trigo candeal y que se amasa hasta que logra ser una pieza compacta y densa, esto hace que proporcione una miga con consistencia y de color blanco, con su corteza tostada, fina y lisa. El pan de cruz posee una forma de hogaza, abombada y que se caracteriza también por los dos cortes realizados con un cuchillo en forma de cruz, siendo dicha operación la que da nombre a este pan.

Véase también
 Pan de Cea (Galicia) otro pan que posee una IGP
Pan de la Mota, otro pan manchego
 Pan de Valladolid que cuenta con la Marca de Garantía.

Referencias

Cruz
Gastronomía de la provincia de Ciudad Real
Cruz
Indicaciones geográficas protegidas de Castilla-La Mancha

Pan de Cruz


Agrilus ceylonensis é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Obenberger, 1916.

Referências

ceylonensis

Agrilus ceylonensis


A University of South Alabama (EUA) é uma universidade pública de pesquisa em Mobile, Alabama. Foi criado pelo Legislativo do Alabama em maio de 1963 e substituiu os programas de extensão existentes operados em Mobile pela Universidade do Alabama . As primeiras turmas aconteceram em junho de 1964, com 276 alunos matriculados; a primeira formatura foi realizada em junho de 1967, com 88 diplomas de bacharel concedidos.

Referências
Universidades dos Estados Unidos

University of South Alabama


Proba de schi fond, ștafetă 4x10 km masculin de la Jocurile Olimpice de iarnă din 2018 de la Pyeongchang, Coreea de Sud a avut loc pe 18 februarie 2018 la Alpensia Cross-Country Skiing Centre.

Program
Orele sunt orele Coreei de Sud (ora României + 7 ore).

Rezultate
Cursa a început la ora 15:15.

Referințe

Schi fond la Jocurile Olimpice de iarnă din 2018

Schi fond la Jocurile Olimpice de iarnă din 2018 - ștafetă 4x10 km (masculin)


Cette liste contient tous les joueurs de hockey sur glace ayant été repêchés par les Predators de Nashville, franchise de la Ligue nationale de hockey. Les joueurs listés ci-dessus n'ont pas obligatoirement joué un match sous le maillot de l'équipe.

Elle regroupe les joueurs depuis le Repêchage de 1998 organisé par la LNH en 1997-1998, jusqu'à aujourd'hui. Les joueurs sont classés par année de repêchage. Les deux premières colonnes donnent le rang et le tour duquel le joueur a été repêché suivis de son nom, de sa nationalité et de sa position de jeu.

Les repêchages d'entrée

1998

1999

2000

2001

2002

2003

2004

2005

2006

2007

2008

2009

2010

2011

2012

2013

2014

2015

2016

2017

2018

2019

2020

2021

2022

Notes et références

Predators de Nashville

Nashville

Liste des choix de repêchages des Predators de Nashville


O Vickers F.B.12 foi um avião de caça biplano desenvolvido durante a Primeira Guerra Mundial pela Vickers Limited. A falha do motor para o qual foi projetado e a obsolescência da configuração por impulsão resultaram em permanecer apenas como um tipo experimental.

Projeto e desenvolvimento

No início da Primeira Guerra Mundial, a Vickers firmou uma parceria com a "Hart Engine Company" para desenvolver um motor radial de nove cilindros de 150 hp (110 kW) projetado pela Hart. Este motor foi planejado para equipar uma série de novos projetos da Vickers, o primeiro dos quais foi um pequeno caça biplano monomotor, o F.B.12.

O F.B.12 compartilhava o layout por impulsão obsoleto do D.H.2 e do F.E.8, embora a nacele levantada melhorasse muito a visão traseira do cockpit. As asas eram de construção em madeira e tecido, com pontas arredondadas. A nacele circular era emoldurada em tubos de aço, com o motor diretamente atrás do cockpit, acionando uma hélice de madeira. A cauda estava no final de uma estrutura de barras de aço. Uma metralhadora de .303 pol (7,7 mm) foi colocada dentro da frente da nacele, com apenas o cano saliente.

O primeiro F.B.12 voou em junho de 1916, movido por um motor giratório Le Rhône de 80 hp (60 kW), já que o motor Hart ainda não estava disponível. Com este motor, provou ser de baixa potência e foi reequipado com um motor Gnome Monosoupape de 100 hp (75 kW). Foi então reconstruído com maior envergadura e área, tornando-se o F.B.12A. Em dezembro de 1916, foi enviado para a França para testes operacionais, onde foi considerado tão bom quanto o "D.H.2" e "F.E.8", uma recomendação bastante indireta, pois ambos os tipos estavam agora bem superados pelos mais recentes caças alemães, os Albatros D.I.

O F.B.12B era semelhante ao "F.B.12A", mas equipado com o motor Hart originalmente planejado, voando no início de 1917. Enquanto isso, em novembro de 1916, o "War Office" fez um pedido para 50 aeronaves com motores Hart, designadas F.B.12C para o RFC. O F.B.12B caiu durante os testes no início de 1917, levando a Vickers a abandonar o motor Hart. Apenas 18 unidades foram construídas, sendo equipadas com vários motores diferentes, incluindo um Le Rhône de 110 hp (80 kW) e um radial Anzani de 100 hp (75 kW). Testado entre maio e julho de 1917, apenas um F.B.12C foi entregue, a uma unidade de Defesa Interna.

O F.B.12D foi a variação final, apenas um protótipo foi produzido com um motor Le Rhone maior de 110 hp (80 kW).

Operadores

 Royal Flying Corps

Variantes
F.B.12
F.B.12a
Motor Mono-Gnome
F.B.12b
Motor radial Hart de 150 hp (110 kW)
F.B.12c
nacele de lado chato, com leme e profundor maiores. 18 aeronaves de produção construídas.
F.B.12d
motor Le Rhone de 110 hp (80 kW) ou Gnome Monosoupape de 100 hp (75 kW)

Ver também
Desenvolvimentos comparáveis
 Airco DH.2
 Royal Aircraft Factory F.E.8

Bibliografia
 .
 .

Ligações externas

Aeronaves da Vickers
Aviões militares a pistão
Aviões monomotor
Aviões biplanos
Aviões da Primeira Guerra Mundial

Vickers F.B.12


L'édition 2021 du tournoi de tennis de Karlsruhe se déroule du 7 au  sur terre battue en extérieur. Elle appartient à la catégorie WTA 125.

Mayar Sherif remporte le tournoi en simple. En finale, elle bat Martina Trevisan, décrochant à cette occasion son premier titre dans cette catégorie.

L'épreuve de double voit quant à elle s'imposer Irina Bara et Ekaterine Gorgodze.

Faits marquants

Forfaits

Lauréates
L'Égyptienne Mayar Sherif remporte son premier titre en simple en WTA 125 en battant en finale l'Italienne Martina Trevisan.

Primes et points

Source:

Résultats en simple

Parcours

Tableau

Résultats en double

Parcours

Tableau

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Tournoi de tennis de Karlsruhe
 Saison 2021 de la WTA

Liens externes
  Site officiel

Navigation

WTA 2021
Karlsruhe
Sport en Allemagne en 2021
Tennis en septembre 2021

Tournoi de tennis de Karlsruhe (WTA 2021)


Tradicijska okućnica Zagorska hiža je objekt u mjestu Dubrava Zabočka, općini Zabok, zaštićeno kulturno dobro.

Opis dobra
Objekt tradicijske arhitekture, građen na prijelazu između 19. i 20. stoljeća, na adresi Dubrava Zabočka.

Zaštita
Pod oznakom P-5596 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "profana graditeljska baština".

Izvori

Zaštićena kulturna dobra u Krapinsko-zagorskoj županiji
Zabok

Tradicijska okućnica „Zagorska hiža“ (Dubrava Zabočka)


Laura Dahlmeier (Garmisch-Partenkirchen, 22. kolovoza 1993.) je njemačka biatlonka.

Na Europskom festivalu mladih u Liberecu 2011. osvojila je tri zlatne medalje, a na Svjetskom juniorskom prvenstvu iste godine jedno srebro i dve bronce. Na Svjetskom prvenstvu za juniore 2013. u Obertilliachu došla je do tri zlata.

Na Svjetskom seniorskom prvenstvu debitirala je 2013. kao dio štafete Njemačke koja je zauzela peto mjesto. Njemačku je predstavljala na Olimpijskim igrama u Sočiju 2014. Najbolji plasman ostvarila je s njemačkom štafetom zauzevši 11 mjesto.

Na Svjetskom prvenstvu 2015. osvojila je zlato s njemačkom štafetom i srebro u dohvatnoj utrci. Naredne godine, na Svjetskom prvenstvu u Oslu 2016. osvojila je pet medalja, zlato u dohvatnoj utrci, srebro u masovnom startu, i bronce u pojedinačnoj trci, sprintu i štafeti. Svjetsko prvenstvo 2017. bilo je još uspješnije za Dahlmeier, osvojila je medalje u svih šest disciplina od kojih pet zlatnih, u pojedinačnoj utrci, u dohvatnoj utrci, masovnom startu, ženskoj i mješovitoj štafeti, i srebro u sprintu.

Na Olimpijskim igrama u Pjongčangu 2018. došla je do zlata u sprintu i u dohvatnoj utrci, a do bronce u pojedinačnoj utrci na 15 km.

Laura Dahlmeier pobjednica je Svjetskog kupa u sezoni 2016.–'17.

Izvori

Olimpijski pobjednici u biatlonu
Njemački biatlonci

Laura Dahlmeier


Der Große Preis von Brasilien 2001 (offiziell XXX Grande Prêmio Marlboro do Brasil) fand am 1. April auf dem Autódromo José Carlos Pace in São Paulo statt und war das dritte Rennen der Formel-1-Weltmeisterschaft 2001.

Berichte

Hintergrund
Nach dem Großen Preis von Malaysia führte Michael Schumacher in der Fahrerwertung mit 10 Punkten vor den punktgleichen Rubens Barrichello und David Coulthard. Ferrari führte in der Konstrukteurswertung mit 19 Punkten vor McLaren-Mercedes und mit 25 Zählern vor Jordan-Honda.

Mit Michael Schumacher (dreimal), Mika Häkkinen (zweimal) und Jacques Villeneuve (einmal) traten drei ehemalige Sieger zu diesem Grand Prix an.

Training
Im ersten freien Training am Freitag war Coulthard der Schnellste, mit mehr als einer Sekunde Vorsprung auf Jarno Trulli, gefolgt von Michael Schumacher.

Im zweiten freien Training am Samstag fuhr dann Juan Pablo Montoya die schnellste Zeit. Zweiter wurde Häkkinen vor Coulthard.

Qualifying
Im Qualifying gelang es Michael Schumacher vor seinem Bruder Ralf Schumacher auf die Pole-Position zu fahren. Dritter wurde Häkkinen.

Warm Up
Im Warm Up folgte erneut die Bestzeit von Michael Schumacher, vor seinem Teamkollegen Barrichello. Dritter wurde erneut Häkkinen.

Rennen
In der Einrollrunde in die Startaufstellung rutschte Barrichello von der Fahrbahn und landete im Kiesbett. Daraufhin startete er im Ersatzfahrzeug. Vor dem Start in die Aufwärmrunde waren am Jaguar von Eddie Irvine die Mechaniker noch 15 Sekunden vor Umschalten der Ampel am Fahrzeug. Dies wurde mit einer 10 Sekunden Stop-and-Go Strafe geahndet, die er in der 5. Runde antrat.

Beim Start entschied Michael Schumacher das Duell für sich und blieb erster. Ralf Schumacher startete schlecht und verlor auf Anhieb vier Plätze. Zweiter nach den ersten drei Kurven war Montoya, gefolgt von Coulthard und Trulli. Verlierer des Starts war Häkkinen, der aufgrund von Getriebeproblemen gar nicht erst losfuhr. Da man sein Auto nicht schnell genug von der Start/Ziel-Geraden bergen konnte, entschied man sich das Safety-Car herauszuschicken.

Der Restart erfolgte dann in der zweiten Runde. Der Rookie Montoya nutze seine Erfahrung aus der CART-Serie und ging mit einem harten Manöver an Schumacher vorbei. Beim Anbremsen auf Kurve 4 fuhr Barrichello Ralf Schumacher ins Heck. Für Barrichello war das Rennen somit vorzeitig beendet. Ralf Schumacher rettete sich noch in die Boxengasse, welche er mit vier Runden Rückstand wieder verließ und das Rennen weiterfuhr.

An der Spitze des Feldes führte Montoya rundenlang vor Schumacher und Coulthard. Im Mittelfeld machte Olivier Panis mehrere Plätze gut, das aber daher kam, dass er wenig Sprit mitführte. In der Zwischenzeit waren immer mal wieder Regentropfen zu sehen, die aber aufgrund der Hitze keine Auswirkungen hatten. Währenddessen übte Michael Schumacher in jeder Runde Druck auf Montoya aus, welcher aber wegen überlegener Höchstgeschwindigkeit nicht zu überholen war. In Runde 15 beendete Enrique Bernoldi im Arrows sein Rennen in der Boxengasse mit einem Getriebeschaden. Auch Fernando Alonso musste sein Fahrzeug abstellen, der Grund für sein Ausscheiden waren Elektronikprobleme.

In Runde 25 kam Michael Schumacher frühzeitig an die Box. Die Spritmenge, die nachgetankt wurde, war aber nicht genug als dass er hätte durchfahren können, somit war klar, dass er auf einer Zweistoppstrategie war. Der nächste Pilot, der nicht mehr weiterfahren konnte, war Luciano Burti. In der 30. Runde musste er sein Jaguar aufgrund eines Motorschadens abstellen. Coulthard fuhr bis dato ein unauffälliges Rennen auf Position zwei, ging aber mit geringem Abstand die Zeiten von Montoya mit. Hinter Coulthard war zu diesem Zeitpunkt mit rund 30 Sekunden Abstand Michael Schumacher, der schon einmal an der Box war. Dahinter folgten Trulli, Heinz-Harald Frentzen und Heidfeld.

In Runde 38 lief Montoya dann auf zwei Fahrzeuge auf die er überrunden musste. Dabei bremste Jos Verstappen, der Montoya gerade hatte passieren lassen, in der Kurve 4 später und fuhr ihm ins Auto. Damit war das Rennen für beide Piloten beendet. Neuer Führender war somit Coulthard. Dieser kam dann in derselben Runde direkt zu seinem Boxenstopp, da seine Reifen verschlissen waren. Der Vorsprung von etwa 30 Sekunden auf Schumacher reichte aus um vor ihm zu bleiben. Der Abstand betrug jetzt aber nur noch weniger als eine Sekunde, es war aber klar, dass Schumacher nochmal in die Box kommen musste. Währenddessen deutete es sich an, dass es regnen könnte, damit wäre der Nachteil von Schumacher hinfällig. Kurz nachdem die meisten Fahrer ihren planmäßigen Boxenstopp absolviert hatten, war es dann auch so weit und der Regen setzte ein. Somit mussten alle wieder an die Box um sich Regenreifen abzuholen. Das ganze Feld entschied sich für die Intermediates.

Schumacher kam eine Runde früher zum Reifenwechsel als Coulthard, der dadurch die Führung verlor und nun einige Sekunden Abstand zu Schumacher hatte. Dessen Vorsprung währte aber nicht lange, denn er drehte sich nach Kurve 4, sodass Coulthard wieder aufschloss. Zwei Runden später liefen die beiden Spitzenreiter auf langsamere Fahrzeuge auf. Am Ende der Start/Ziel-Geraden waren beide Piloten gleichauf und dabei setzte Schumacher außen und Coulthard innen zum überrunden von Tarso Marques an, sodass Coulthard an Schumacher vorbeikam. Der Regen wurde dann auch intensiver und es stellte sich heraus, dass Schumacher mit den Bedingungen nicht so gut zurechtkam. Coulthard baute somit seine Führung aus.

Zwischen Runde 52 und 56 drehten sich Irvine, Kimi Räikkönen und Ralf Schumacher und fuhren allesamt nicht weiter. Sieben Runden vor Schluss schied auch Frentzen mit Elektronikproblemen aus. Seinen dritten Platz übernahm Heidfeld. In der fünftletzten Runde überholte Olivier Panis noch Trulli.

Schließlich kam Coulthard vor Michael Schumacher ins Ziel. Es folgten Heidfeld, der seinen ersten Podestplatz erreichte, gefolgt von Panis und Trulli. Insgesamt kamen nur 10 von 22 Piloten ins Ziel.

In der Weltmeisterschaft holte Coulthard vier Punkte auf Michael Schumacher auf, welcher aber mit 26 Punkten in drei Rennen immer noch sechs Punkte Vorsprung hatte. Auch in der Konstrukteurswertung holte McLaren vier Zähler auf Ferrari auf.

Meldeliste

Klassifikationen

Qualifying

Rennen

WM-Stände nach dem Rennen
Die ersten sechs des Rennens bekamen 10, 6, 4, 3, 2 bzw. 1 Punkt(e).

Fahrerwertung

Konstrukteurswertung

Einzelnachweise

Weblinks
 Wochenendstatistiken bei Motorsport-Total.com

2001
Brasilien
Sportveranstaltung in São Paulo
Autódromo José Carlos Pace

Großer Preis von Brasilien 2001


Yukarıarım, Sinop ilinin Saraydüzü ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köy, Arım'dan ayrılarak kuruldu.

Coğrafya
Köy, Sinop il merkezine 126 km, Saraydüzü ilçe merkezine 10 km uzaklıktadır. Ambarkaya kaya mezarı köy yakınlarında bulunur.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Saraydüzü belde ve köyleri

Yukarıarım


Psychotrieae, tribus broćevki s desetak rodova i preko 2 100 vrsta u suptropskim i tropskim krajevima.

Rodovi

 Amaracarpus Blume
 Anthorrhiza C.R.Huxley & Jebb
 Calycosia A.Gray
 Chaetostachydium Airy Shaw
 Coccochondra Rauschert
 Dolianthus C.H.Wright
 Gillespiea A.C.Sm.
 Hedstromia A.C.Sm.
 Hydnophytum Jack
 Lecariocalyx Bremek.
 Myrmecodia Jack
 Myrmephytum Becc.
 Peripeplus Pierre
 Psychotria L.
 Squamellaria Becc.
 Streblosa Korth.

Izvori

Vanjske poveznice

Rubioideae

Psychotrieae


Mediated transport refers to transport mediated by a membrane transport protein. Substances in the human body may be hydrophobic, electrophilic, contain a positively or negatively charge, or have another property. As such there are times when those substances may not be able to pass over the cell membrane using protein-independent movement. The cell membrane is imbedded with many membrane transport proteins that allow such molecules to travel in and out of the cell. There are three types of mediated transporters: uniport, symport, and antiport. Things that can be transported are nutrients, ions, glucose, etc, all depending on the needs of the cell. One example of a uniport mediated transport protein is GLUT1. GLUT1 is a transmembrane protein, which means it spans the entire width of the cell membrane, connecting the extracellular and intracellular region. It is a uniport system because it specifically transports glucose in only one direction, down its concentration gradient across the cell membrane.

Another example of a uniporter mediated transport protein is microsomal triglyceride transfer protein (MTTP) who is responsible for catalyzing the assembly of the triglyceride rich lipoproteins as well mediating their release from the lumen of the endoplasmic reticulum. What is distinguishable about this specific transfer protein is that it requires the protein PRAP1 to bind to the lipoprotein to facilitate the transport of said lipoprotein. MTTP only recognizes the PRAP1-lipoprotein complex and only then will it catalyze the transport reaction. In a way, the PRAP1 protein acts as a signal for MTTP. The importance of such interactions implies that mediated transport is not only dependent on transmembrane proteins but can also require the presence of additional non-transmembrane proteins. For instance, studies show that in the absence of a fully functional PRAP1 protein, MTTP fails to transport specific lipoproteins across the endoplasmic reticulum membrane.

An example of a symporter mediated transport protein is SGLT1, a sodium/glucose co-transporter protein that is mainly found in the intestinal tract. The SGLT1 protein is a symporter system because it passes both glucose and sodium in the same direction, from the lumen of the intestine to inside the intestinal cells.

An example of an antiporter mediated transport protein is the sodium-calcium antiporter, a transport protein involved in keeping the cytoplasmic concentration of calcium ions in the cells, low. This transport protein is an antiporter system because it transports three sodium ions across the plasma membrane in exchange for a calcium ion, which is transported in the opposite direction.

Mechanism of transport. A molecule will bind to a transporter protein, altering its shape. The change of shape or other added substances such as ATP will, in turn, cause the transport protein to alter its shape and release the molecule onto the other side of the cell membrane.

Types of Transport

 Facilitated diffusion
 Active transport

Mutations in Transport Proteins

The importance of mediated transport proteins is visualized with the presence of mutations that render the transport proteins nonfunctional. A prime example of this are mutations found within the Archain 1 gene which codes for the transport proteins COPI and COPII. The main function of these transport proteins is to facilitate the passage of molecules from the endoplasmic reticulum to the golgi apparatus, and vice versa. The mutated ARCN1 gene gives rise to abnormal COPI who fails to transport type I collagen and leads to the secretion of collagen. Due to the fact that type I collagen is the main ingredient of connective tissue, such mutations are the cause of numerous severe skeletal disorders such as osteogenesis imperfecta and cranio-lenticulo-sutural dysplasia. Various variations of these disorders are characterized by visible physical dysplasia. This example highlights the importance of transport proteins, not only as a means for the passage of specific molecules across a membrane, but for proper bodily development.

References

External links
Voet, Donald; Voet, Judith G.; Pratt, Charlotte W. Fundamentals of Biochemistry: Life at the Molecular Level . Chapter 10. "Membrane Transport" p. 286-310

Transport phenomena
Transport proteins

Mediated transport


Marcel Langlois, né le  dans le 17e arrondissement de Paris et mort le  à Le Pecq, est un ingénieur-chimiste et militant de l'Action française durant l'entre-deux-guerres.

Biographie
Ancien élève du lycée Janson-de-Sailly, il intègre la Faculté des sciences et de l'Institut de chimie de Paris où il termine major de sa promotion. Il devient ingénieur chimiste et milite en parallèle à l'Action française où il devient chef du  Groupe des Camelots du Roi de la région parisienne.

Organisateur de la protestation de l'Union douanière européenne le , il impose le silence à Yves Le Trocquer, sénateur et ancien ministre, en le saisissant par les revers de son veston. Pour cet acte, il est condamné à quatre mois de prison et  d'amende.

En septembre 1934, il se joint à la croisière du Campana avec le Comte de Paris.

La rixe mortelle

Les faits
Le dimanche 3 février 1935, trois vendeurs de L'Action française et huit vendeurs de L'Humanité se retrouvent nez à nez sur le marché du Pecq vers 11h. Les militants de l'Action française en sous-nombre battent retraite en voiture et s'en vont rendre compte à Marcel Langlois, chef du groupe des Camelots du Roi, habitant Saint-Germain-en-Laye. Marcel Langlois prit deux autres militants en renfort et ils retournèrent au marché. Lorsque Marcel Langlois et les militants arrivent sur le marché, les militants communistes ont terminé leur vente et sont dans un café à proximité. Les communistes décident de sortir du café et une violente bagarre s'ensuit sur le boulevard Carnot. Le militant communiste Joseph Roëlants, 27 ans, demeurant rue de la fontaine  inscrit à la cellule du Pecq en mars 1934, désarme Marcel Langlois de son bâton normand qu'il utilisait dans toutes ses sorties, puis lui assène un violent coup sur la tête avant de remettre le bâton à Lobrot, chef de la cellule communiste de Pecq. Voyant leur chef ensanglanté, les Camelots du Roi battent en retraite une nouvelle fois et le ramènent à son domicile où il expire à neuf heures quinze du soir d'une hémorragie méningée provoquée par une fracture du crâne après avoir reçu les derniers sacrements. Marcel Langlois avait 30 ans.

Le procès

Joseph Roëlants reconnait immédiatement les faits et précise s'être spontanément déclaré comme l'auteur du coup malheureux. Devant la cour d'assises de Versailles, les communistes affirment que les Camelots du Roi auraient intimidé en premier les vendeurs de L'Humanité tandis que les royalistes prétendent l'inverse. Une menace aurait été proférée par l'un des 3 vendeurs de L'Action française selon les témoignages de Joseph Roëlants et de Lobrot : « C'est la dernière fois que vous vendez L'Humanité ici ! ». Le militant communiste nommé Perrot aurait alors arraché un journal au militant d'Action française Caron avant de le jeter dans une bouche d'égout. En conséquence, Joseph Roëlants invoque la légitime défense face aux Camelots du Roi. Le  juin 1935, après vingt-cinq minutes de délibération, les jurés rapportèrent un verdict de culpabilité atténuée par l'excuse de provocation. En effet, le jury a tenu à lui infliger une peine de principe en constatant que le coupable n'était plus juridiquement, en état de légitime défense, après s'être emparé du gourdin du camelot Langlois. Les jurés conclurent que Joseph Roëlants n'avait pas été l'agresseur et que l'initiative des coups portés à main armée appartenait à d'autres que lui. Joseph Roëlants fut donc condamné à 6 mois de prison et la cour d'assises de Versailles accorda à la partie civile un franc de dommages-intérêts qu'elle réclamait.

Notes et références

Bibliographie

 .
 François-Marie Algoud, « Marcel Langlois », Mille six-cents jeunes saints, jeunes témoins : de leur foi, de leur idéal, de toujours et de maintenant, La Cité Vivante, 1994, p. 345-346.

Élève du lycée Janson-de-Sailly
Personnalité de l'Action française
Camelot du roi
Décès en février 1935
Décès à Saint-Germain-en-Laye
Personnalité politique française assassinée
Violence politique en France
Personnalité inhumée au cimetière de Vaugirard (division 7)

Marcel Langlois


Nemirseta (în ) este un district lituanian al stațiunii Palanga, situat pe coasta baltică la nord de Klaipėda. Locul, care constă în principal din două clădiri pustii, care și-au pierdut vechiul scop ca han și vamă, este notabil pentru că a marcat vreme de cinci secole punctul cel mai nordic al Prusiei (și anume punctul cel mai nordic al provinciei Prusia Răsăriteană) și vârful nord-estic al Imperiul German din 1871. Numele său în germană înseamnă literalmente "mâncăcios".

Istorie

În timpul cruciadei prusace din jurul anului 1200, zona ocupată de păgânii baltici a fost cucerită de ordinele religioase militare germane, prima dată de ordinul catolic Fratres militiæ Christi Livoniae (Frații Livonieni ai Sabiei), iar după Bătălia de la Saule din 22 septembrie 1236 de către Ordinul Cavalerilor Teutoni. Apoi, la începutul secolului al XV-lea, Statul monastic al Cavalerilor Teutoni a intrat în conflict cu Marele Ducat al Lituaniei și cu Regatul Poloniei, țări care erau vecine, totul culminând cu războiul polono-lituaniano-teutonic. Tratatul de la Melno din 1422 a stabilit în cele din urmă granița statului monastic ca fiind regiunea Samogitia din Lituania.

În timpul Reformei Protestante, statul teutonic s-a dizolvat în 1525, iar zona Nemirseta a devenit cel mai nordic avanpost al Ducatului Prusiei, din 1618 al regatului Brandenburg-Prusiei unit de Casa Luterană de Hohenzollern. Prin Tratatul de la Oliva din 1660, "Marele Elector" Frederick William de Brandenburg a reușit să îndepărteze suzeranitatea poloneză. Atunci când Regatul Prusiei condus de Casa Hohenzollern  a fuzionat în Imperiul German în 1871, Nimmersatt a devenit cel mai nordic punct al său, iar copii de la școală erau învățați versul Nimmersatt, wo das Reich sein Ende hat, care se traduce ca  "Nimmersatt, unde Imperiul se termină". În sat s-a aflat o vilă și un han (Kurhaus) care ofereau adăpost pentru călătorii din provinciile lituaniene ale Imperiului Rus.

A fost parte a Prusiei Răsăriteanăt până după primul rãzboi mondial când, în 1920, Nemirseta a fost separată de Regiunea Klaipėda (Memelland) a Germaniei (Republica de la Weimar) conform tratatului de la Versailles. A fost pus sub administrarea Ligii Națiunilor și controlat de forțele franceze, până în 1923 când a avut loc Revolta de la Klaipėda, după care localitatea a fost anexată de Lituania. Pentru o perioadă scurtă de timp, Nemirseta a devenit din nou un punct de trecere al frontierei, apoi ministrul lituanian de externe Juozas Urbšys sub presiunea Germaniei naziste, în martie 1939, a semnat un acord, prin care Regiunea Klaipėda a fost realipită la statul german. Protocolul secret al Pactului Molotov-Ribbentrop a alocat satul sferei germane de influență.

După cel de-al doilea război mondial, în conformitate cu Acordul de la Potsdam din 1945, regiunea a devenit din nou parte a Republicii Socialiste Sovietice Lituaniene, iar populația germană rămasă a fost expulzată. A fost apoi parte a unui mare poligon militar al armatei sovietice. A devenit o zonă restricționată și numai personalul militar și de securitate a folosit câteva clădiri și a construit altele noi. Locul care se numește Nemirseta și-a pierdut în cele din urmă funcția sa ca oraș de graniță german și majoritatea clădirilor au fost demolate. Zona a fost integrată în municipalitatea Palanga în 1975. Orașul Palanga, de care Nemirseta aparține astăzi, a aparținut înainte de 1918 Rusiei țariste.

Odată cu aderarea Lituaniei la Uniunea Europeană în 2004, zona de vacanță a fost rapid extinsă cu ajutorul subvențiilor europene.

Legături externe
 Polangen
 Kulturgrenze und Zentrum Europa: Eine Einladung an die Küste Litauens
  Nimmersatt

Localități din Lituania
Județul Klaipėda
Palanga

Nemirseta


ග්‍රිනිච් මධ්‍යන්‍ය වේලාව () යනු වේලාව පිළිබඳ යල්පැනගිය සම්මතයකි.

ආශ්‍රිත
 සමායෝත සාර්වත්‍ර වේලාව

වේලා කලාප
වේලාව පිළිබඳ සම්මත

ග්‍රිනිච් මධ්‍යන්‍ය වේලාව


Miraklet kan henvise til:
 Miraklet (svensk film fra 1913) – svensk stumfilm fra 1913 instrueret af Victor Sjöström
 Miraklet (film fra 1913) – dansk stumfilm fra 1913 instrueret af ubekendt
 Miraklet (film fra 2014) – dansk film i drama-genren fra 2014 instrueret af Simon Staho

 Miraklet i Valby – dansk film fra 1989 instrueret af Åke Sandgren
 Miraklet på Entoto – dansk film fra 2008 instrueret af Sidsel Lønvig Siersted og Sebastian Sztuk

Miraklet


සමාජයේ සිටින පුද්ගලයන් අතර, විවිධ අදහස් හා තොරතුරු ප්‍රචාරය කිරීම ජනසන්නිවේදනය වශයෙන් හැදින්විය හැකිවේ.

මෙම තොරතුරු ප්‍රචාරය කිරීමට ප්‍රථමයෙන් ජනමාධ්‍ය ක්‍රමයක් තිබිය යුතුවේ. මුලින්ම අදහස් හෝ තොරතුරැ ඉදිරිපත් කරන්නකු සිටිය යුතුවේ. එයට "ජනසන්නිවේදකයා"ව්‍ශයෙන් හදුන්වමු. දෙවනුව ඉදිරිපත් කිරීමට යම් තොරතුරක් හෝ පණිවිඩයක් තිබිය යුතුයි. එයට අප "සන්දේශය" නමින් ව්‍යවහාර කරමු. තුන්වනුව එම සන්දේශය ඉදිරිපත් කිරීමට ක්‍රමවත්,ක්‍රමයක් තිබිය යුතුයි. එයට අපි "මාධ්‍ය" යැයි කියමු. හතරවෙනුව එම දෙනු ලබන සන්දේශය ලබන පුද්ගලයකු හෝ සාමාජිකයකු සිටිය යුතුයි. එය අපි "සංග්‍රාහක" නමින්
හදුන්වමු. මේ මූලික කරැණු මුල් වූ විට ජනසන්නිවේදනය නමින් ව්‍යවහාර කළ හැකිවේ. කෙටියෙන් දක්වත හොත්, ලොව සිටින සිටලුම ජනතාව අතර, අදහස් ප්‍රකාශ කර ගැනීමට, දැන ගැනීමට, හුවමාරු කර ගැනීමට, උපයෝගී කරගන්නාවිවිධ ක්‍රම ජනසන්නිවේදනය වශයෙන් හැදින්විය හැක.

ජනසන්නිවේදකයා - තොරතුරු ඉදිරිපත් කරන්නා.
සන්දේශය - අදහස් හෝ තොරතුරු ඇතුළත් පණිවිඩය.
මාධ්‍යය - සන්දේශය ඉදිරිපත් කරන මාර්ගය.
සංග්‍රාහක - සන්දේශය ලබන්නා හෝ ලබන පුද්ගලයෝ.

අතීතයේ ජනමාධ්‍ය ඉතා සරලව පැවතුණි. මුලින්ම පැවතියේ වාචික ක්‍රමයයි. එහෙත් නූතන ලෝකයේ ලේඛන කලාව දියුණුවත්ම, මුද්‍රණ ශිල්පයද දියුණු විය. එ‍යින් ජනමාධය විත්‍ර පටි, හා වෙනත් ජනමාධ්‍යක්‍රම නිසා ජන සන්නිවේදනයේදියුණුවනද දිනෙන් දින වැඩි විය. එහෙත් "වාචික" ක්‍රමය අදද පවතී. දේශණ, සම්මන්ත්‍රණ, සාකච්ඡා විශේෂ ස්ථානයක් ගනු ලබයි.විසිවන සිය‍වසේ අසූවන් දශකයේ ජනසන්නිවේදනයේ සීඝ්‍ර වර්ධනයක් ඇති වූහ.

ලොව කොතැනක සිට හෝ තවත් රටකට පණිවිඩයක් දීමට හැකිවිය. පණිවිඩ යැවීම, අදහස් ප්‍රකාශ කිරීම, ඉතා ඉක්මණින් ම කල හැකිවිය. උදාහරණයක් වශයෙන් "චන්ද්‍රිකා" මගින් ලොව එක් තැනක සිට කොතැනකටහෝ අදහස් දැන්වීමට පුළුවනි.

ජනමාධ්‍යයෙන් විසුරුවා හැරීමට විවිධ භාෂාවක් අවශ්‍යයයි. භාෂාවෙන් තොර සන්නිවේදනයක් නොමැත. ඒ අනුව රට රටවල තමන්ගේ භාෂාවෙන් මාධ්‍යයද පුළුල් කරනු ලබයි.එමෙන්ම විශේෂයෙන් වැදගත් වන්නේ සංග්‍රාහකයා සන්නිවේදකයාගේ අදහස් වලට ඇහුම්කන් දිය යුතුවීමයි.එමෙන්ම එය විමසිලිමත්ව පරික්ෂාකල යුතුවීමත් විවේචනය කළ යුතු වීමත් තුළින් ජනසන්නිවේදනය වැදගත් බව තහවුරැ කල හැකි වන්නේය.

 ආරම්භක ජනසන්නිවේදන ක්‍රම
 ජනමාධය බිහිවූ ආකාරය
 ලිඛිත සන්නිවේදනය
 සිංහල සගරා ඉතිහාසය
 ග්‍රන්තකරණය
 සිංහල පුවත්පත් ඉතිහාසය
 ජාතික පුවත්පත්
 ගුවන් විදුලියේ විකාශය
 රෑපවාහිනී මාධ්‍යයේ විකාශය

මේ අඩවිත් බලන්න
 ජන මාධ්‍ය සංවර්ධනයේ ගමන්මග

ජනසන්නිවේදනය

ජනසන්නිවේදනය


Dattelhof ist ein Gemeindeteil des Marktes Dürrwangen im Landkreis Ansbach (Mittelfranken, Bayern).

Geografie
Die Einöde bildet mit dem südlich gelegenen Haslach eine geschlossene Siedlung. Der Ort liegt am Hofwiesbach, der etwas weiter nordöstlich als rechter Zufluss in das Hühnerbächlein mündet, der seinerseits ein rechter Zufluss der Sulzach ist.

Geschichte
Die Fraisch war strittig zwischen dem ansbachischen Oberamt Wassertrüdingen und dem oettingen-spielbergischen Oberamt Dürrwangen. Gegen Ende des 18. Jahrhunderts gab es eine Untertansfamilie, die auf dem Hofgütlein saß. Grundherr des Anwesens war das Obervogteiamt Dinkelsbühl des Deutschen Ordens. Von 1797 bis 1808 unterstand der Ort dem Justiz- und Kammeramt Wassertrüdingen.

Infolge des Gemeindeedikts wurde Dattelhof 1809 dem Steuerdistrikt Dürrwangen und der Ruralgemeinde Halsbach zugeordnet. Mit dem Zweiten Gemeindeedikt (1818) wurde dieser in die neu gebildete Ruralgemeinde Haslach umgemeindet. Am 1. Mai 1978 wurde Dattelhof im Zuge der Gebietsreform in Bayern nach Dürrwangen eingegliedert.

Einwohnerentwicklung

Religion
Der Ort ist römisch-katholisch geprägt und nach St. Peter und Paul (Halsbach) gepfarrt. Die Protestanten sind nach Zur Lieben Frau (Dorfkemmathen) gepfarrt.

Literatur

Weblinks

Fußnoten

Geographie (Dürrwangen)
Ort im Landkreis Ansbach
Einzelsiedlung

Dattelhof


Satchinez (, ) ist eine Gemeinde im Kreis Timiș, in der Region Banat, im Südwesten Rumäniens. Zur Gemeinde Satchinez gehören die Dörfer Hodoni und Bărăteaz.

Geographische Lage
Satchinez liegt im Norden des Kreises Timiș etwa 25 Kilometer von Timișoara entfernt und befindet sich an der Bahnstrecke Timișoara–Periam und an der Nationalstraße DN69 Timișoara–Arad, sowie an der Europastraße 671. Die Bahnstation heißt Chinezu. Die Nachbargemeinden von Satchinez sind Gelu im Norden, Bărăteaz, Călacea und Carani im Osten, Hodoni im Südosten und Biled im Südwesten.

Nachbarorte

Geschichte
Urkundlich wurde der Ort erstmals in mittelalterlichen Dokumenten (1332–1337) unter dem Namen Kenez erwähnt.
Der Name der Gemeinde ist slawischen Ursprungs (Knes oder Knjas) und bedeutet so viel wie Fürst, Herrscher. Dieser war das Oberhaupt eines Knesats. Die Knesen standen schon im Mittelalter an der Spitze der rumänischen und serbischen Dörfer.

Der Legende nach stammt der Ortsname von dem Temescher Comes Paul Kinizsy (), dessen Heimatort hier gewesen sein soll. Wissenschaftlich belegt ist dies aber nicht.

Im Mittelalter lebten hier Serben. Im Jahr 1717, als die Türken von den Habsburgern vertrieben wurden, war der Ort höchstwahrscheinlich ebenfalls von Serben bewohnt, als man ein Haufendorf mit zehn Häusern vorfand. Die Besiedlung mit Deutschen fand ab dem 23. Januar 1797 statt. Mit der Ansiedlung der deutschen Kolonisten begann der planmäßige Ausbau des Dorfes. Die Ungarn nannten den Ort Temeskenéz.

Am 4. Juni 1920 wurde das Banat infolge des Vertrags von Trianon dreigeteilt. Der größte, östliche Teil, zu dem auch Knees gehörte, fiel an Rumänien.

Infolge des Waffen-SS-Abkommens vom 12. Mai 1943 zwischen der Antonescu-Regierung und Hitler-Deutschland wurden alle deutschstämmigen wehrpflichtigen Männer in die deutsche Armee eingezogen. Noch vor Kriegsende, im Januar 1945, fand die Deportation aller volksdeutschen Frauen zwischen 18 und 30 Jahren und Männer im Alter von 16 bis 45 Jahren zur Aufbauarbeit in die Sowjetunion statt. Das Bodenreformgesetz vom 23. März 1945, das die Enteignung der deutschen Bauern in Rumänien vorsah, entzog der ländlichen Bevölkerung die Lebensgrundlage.

Da die Bevölkerung entlang der rumänisch-jugoslawischen Grenze von der rumänischen Staatsführung nach dem Zerwürfnis Stalins mit Tito und dessen Ausschluss aus dem Kominform-Bündnis als Sicherheitsrisiko eingestuft wurde, erfolgte am 18. Juni 1951 die Deportation "von politisch unzuverlässlichen Elementen" in die Bărăgan-Steppe unabhängig von der ethnischen Zugehörigkeit. Die rumänische Führung bezweckte zugleich den einsetzenden Widerstand gegen die bevorstehende Kollektivierung der Landwirtschaft zu brechen. Als die Bărăganverschleppten 1956 heimkehrten, erhielten sie die 1945 enteigneten Häuser und Höfe zurückerstattet. Der Feldbesitz wurde jedoch kollektiviert.

Im Jahr 1997 wurde am Dorfeingang ein zweisprachiges Ortsschild angebracht, auf dem außer der amtlichen rumänischen Ortsbezeichnung Satchinez auch der Ortsname in Romanes, der Sprache der Roma, Ogav Chiniziticon steht.

Verwaltung
Verwaltungsmäßig gehörte Satchinez im Mittelalter zum Csanáder und Temescher Komitat. Nach der Vertreibung der Türken, von 1717 bis 1775, war Knez eine kaiserliche Krondomäne, direkt dem Wiener Hof unterstellt. Die subordinierte Verwaltungseinheit war das Temeswarer und das Sanktandreser Distriktverwaltungsamt. Von 1775 bis 1779 unterstand es dem Temeswarer Kreisamt. Ab 1779 bis 1849 gehörte Temeskenéz zum Königreich Ungarn, Temescher Komitat, Wingaer Bezirk. Nach der Revolution von 1848/49 bis 1867 war es Bestandteil der Woiwodschaft Serbien und Temeser Banat. Von 1867 bis 1918 gehörte es wieder zum Königreich Ungarn. Seit 1918 gehört Satchinez zu Rumänien.

Wirtschaft
Die Hauptbeschäftigung der Bewohner war im 19. Und 20. Jahrhundert die Landwirtschaft, wobei der Getreidebau im Mittelpunkt stand. Es folgten der Anbau von Futter- und Industriepflanzen sowie der Obst- und Weinbau. Bekannt war Knees auch durch die Pferde- und Rinderzucht. An Handwerkern gab es im Ort Zimmerleute, Schreiner, Barbiere, Seiler, Schneider, Fleischer, Hutmacher, Sattler und Zimmermaler. Hinzu kamen die Gemischtwarenhändler und Gastwirte. In Satchinez gab es um die Jahrhundertwende vom 19. Zum 20. Jahrhundert vier Rossmühlen, zwei Ölpressen, eine Wassermühle, eine Dampfmühle. Zur selben Zeit gab es auch eine Kreditgenossenschaft, ebenso ein Postamt.

Kultur
Im Ort stehen drei Kirchen. Die älteste ist die rumänisch-orthodoxe, die im Jahr 1804 errichtet wurde. Die römisch-katholische wurde zwischen 1822 und 1823 und die serbisch-orthodoxe 1889 erbaut. Die römisch-katholische Kirche wurde am 15. Oktober 1823 der Heiligen Theresia von Avila geweiht.

Die Rumänen und Serben hatten bereits 1777 eine Trivialschule. Eine deutsche konfessionelle, römisch-katholische Schule in Knees wurde 1802 erstmals erwähnt. 1820 wurde das erste Schulgebäude errichtet und 1878/79 dann das neue Schulhaus mit zwei geräumigen Klassenzimmern gebaut. Aufgrund des Mangels an deutschen Schülern wurde sie im Jahr 1988 schließlich geschlossen.

Im Jahr 1899 bestand bereits der Bauernverein. Außerdem gab es den Leseverein, einen Meisterverein, einen Leichenbestattungsverein, die Freiwillige Feuerwehr, einen Kirchenchor, eine Blasmusikkapelle und einen Gesangsverein. Ab 1948 gab es im Ort ein Kulturheim, in dem auch Filme vorgeführt wurden.

Kneeser Ried
Der Bach Jer schließt zusammen mit seinem Seitenkanal den Ort hufeisenförmig ein. Diese zwei Wasserläufe umschließen ein großes Gelände mit unzähligen Teichen, Tümpeln, Inseln und Halbinseln. Das Kneeser Ried wird auch das Banater Delta genannt, in dem sich ein seltener und üppiger Pflanzenwuchs und ein ausgesprochen vielfältiges Vogelparadies befinden. Mehr als die Hälfte aller Vogelarten Rumäniens leben im Kneeser Rezervat.

Ein Areal von etwa 120 Hektar sind als Vogelreservat Satchinez ausgewiesen, hinzu kommen noch weitere 1070 Hektar als Pufferzone. Seit 1999 ist das Vogelschutzgebiet bei Knees in das Programm "Life Nature" eingebunden und wird von der Europäischen Union finanziell unterstützt.

Ungefähr 150 Vogelarten wurden im Reservat registriert, wovon etwa 70 davon dort brüten. Zu den Vögeln welche im Reservat brüten zählen: Seidenreiher, Silberreiher, Purpurreiher, Graureiher, Nachtreiher, Rallenreiher, Rohrdommel, Zwergdommel, weißer Storch, Kormoran, Eistaucher, Teichhuhn, Blässhuhn, Kiebitz, Bachstelze, Wildente, Moorente, Graugänse, Getreide- und Kleine-Ralle, große Trappe und Singvögel wie Sumpf-, Beutel-, Rohr-, Bartmeise, diverse Grasmücken und viele mehr.

Persönlichkeiten

 Vasile Gain (* 1912), rumänischer Fußballspieler
 Josef Jochum (1930–2017), Schauspieler, Regisseur und Autor
 Martin Roos (* 1942), emeritierter römisch-katholischer Bischof von Timișoara

Siehe auch
 Liste deutscher und ungarischer Bezeichnungen rumänischer Orte
 Liste der Ortschaften im Banat

Literatur
 Elke Hoffmann, Peter-Dietmar Leber und Walter Wolf: Das Banat und die Banater Schwaben. Band 5. Städte und Dörfer, Mediengruppe Universal Grafische Betriebe München, München 2011, ISBN 3-922979-63-7.

Weblinks

 Satchinez bei ghidulprimariilor.ro
 Webdarstellung der Heimatortgemeinschaft Knees
 knees-im-banat.de, Das Kneeser Ried

Einzelnachweise

Ort im Banat (Rumänien)
Ersterwähnung 1332

Satchinez


Haydée, ou Le secret es una opéra comique en tres actos con música de Daniel Auber y libreto en francés del colaborador habitual de Auber, Eugène Scribe, basada en un cuento de Prosper Mérimée, La Partie de trictrac (1830). Se estrenó en el Théâtre Royal de l'Opéra-Comique, París el 28 de diciembre de 1847.

La ópera se representó con regularidad por la Opéra-Comique hasta finales del , logrando allí 520 representaciones. Esta ópera rara vez se representa en la actualidad; en las estadísticas de Operabase aparece con sólo 1 representación en el período 2005-2010, siendo la tercera de Daniel Auber.

Personajes

Argumento
La historia transcurre durante las guerras del  entre Venecia y el Imperio otomano e implica a un almirante veneciano, Lorédan, quien nunca se puede perdonar por haber hecho trampas a los dados. El rol titular es una muchacha esclava chipriota; su nombre procede de Haidée, la hija del rey pirata, en el poema de Byron Don Juan.

Grabaciones
 Isabelle Philippe (Haydée); Bruno Comparetti (Lorédan Grimani); Paul Medioni (Malipieri); Anne Sophie Schmidt (Rafaela); Mathias Vidal (Andréa Donato); Stéphane Malbec-Garcia (Doménico); Michael Swiereczewski (director); Théâtre Impérial de Compiègne; Pierre Jourdan (director artístico); André Brasilier (escenario); Jean-Pierre Capeyron (vestuario); Thierry Alexandre (iluminación). Kultur Video D4244 (Region 1, NTSC, 137 min, 16:9 anamorphic), 2005.

Referencias
Notas

Fuentes
 Holden, Amanda (Ed.), The New Penguin Opera Guide, Nueva York: Penguin Putnam, 2001. ISBN 0-140-29312-4

Enlaces externos

Óperas de Daniel-François Auber
Óperas en francés
Óperas de 1847
Óperas estrenadas en París
Prosper Mérimée

Haydée, ou le Secret


عبد العزيز المنصور مغني وملحن سعودي، معظم أعماله كانت تتجه الي النجه الكلاسيكي في الموسيقي.

حياته ومشواره المهني
ولد في مدينة الأحساء في شرقي المملكة العربية السعودية، من غير المتوقع هو ليس تخرجه من كلية اعلام أو معهد موسيقي بل عبد العزيز حاصل علي درجة الدبلوم في التجارة. بدأ مشواره الفني الحافل بالاغاني عام 1989 بمشاركته في حفلات صغيرة وأغانيه علي المسارح. انتقل للعيش لاحقاً في دبي في الإمارات العربية المتحدة.
أشتهر بين الجماهير بأغنية عادي التي ظهرت في ألبوم الجليد عام  2000
آخر ألبوم صدر له هو:  عبد العزيز المنصور 2013 عام 2013 من إنتاج روتانا ليصبح رصيده 8 ألبومات غنائيه
شارك في البرامج التلفزيونية هما ليلة الخميس وسهرة من الساحل الشرقي، كما شارك في حفلات علي مسارح كبيرة مثل مسرح الشرطة العربي ومهرجان الجنادرية.

الألبومات

أغاني مصورة

أغاني منفردة

انظر أيضا
 عبد الرحمن الرقراق
 إبراهيم الحساوي
 عبد الله الحسن

مراجع

أشخاص من الأحساء
مغنون ومغنيات سعوديون

عبد العزيز المنصور (مغني)


José Joaquim Teixeira Lopes o Teixeira Lopes, padre (1837-1918) fue un escultor y ceramista portugués.

Datos biográficos
Nacido en São Mamede de Ribatua, el 24 de febrero de 1837. Fue el padre de Antonio Teixeira Lopes, también escultor, y José Teixeira Lopes, arquitecto.

Estudió en la Escuela Industrial de Oporto. A continuación, pasó una breve temporada en París, y al regresar, se dedicó a la cerámica. Fue el artista cofundador, socio y director, de la Fábrica de Cerámica de las Devesas. Allí inició un curso diseño y modelado, que finalmente llevó a la creación de la escuela Industrial Manuel Passos, en Vila Nova de Gaia.
Obras
Entre sus obras destacan:
 la estatua del ministro Manuel da Silva Passos en Matosinhos
 la estatua del rey don Pedro V de Portugal, en la Plaza de la Batalha en Oporto (1862) - fue el primer monumento público de este tipo en la ciudad;
<center> Pulsar sobre la imagen para ampliar. </center>
el relieve titulado Bautismo de Cristo en el baptisterio de la Catedral de Oporto;

las llamadas Alminhas da Ponte'' - un relieve en bronce en Ribeira do Porto, que recuerda el desastre del puente de barcas, que se produjo en 1809
'' Pulsar sobre la imagen para ampliar.

Además José Joaquim Teixeira Lopes es autor de varias estatuas alegóricas entre otras. Fue también pintor de azulejos.

Dado el gran número de artistas a los que enseñó, Teixeira Lopes padre fue una de las figuras más influyentes del arte en Portugal durante el período del Romanticismo.

Murió el año 1918 en Vila Nova de Gaia.

Véase también
Anexo:Escultores de Portugal

Notas y referencias

Notas

Bibliografía
DOMINGUES, Ana Margarida Portela - António Almeida da Costa e a Fábrica de Cerâmica das Devesas. Antecedentes, fundação e maturação de um complexo de artes industriais (1858-1888). Dissertação de Mestrado em História da Arte em Portugal, concluida em 2003 e apresentada à Faculdade de Letras da Universidade do Porto em 2004, 2 volumes (217+148 páginas). Sumário: http://queirozportela.com/sumariodevesas.doc
PORTELA, Ana Margarida / QUEIROZ, Francisco - A Fábrica das Devesas e o Património Industrial Cerâmico de Vila Nova de Gaia. Famalicão, 2008 (separata de "Arqueología Industrial", 4ª Série, Vol. IV, n.º 1-2), 47 páginas.
DOMINGUES, Ana Margarida Portela - A Fábrica de Cerâmica das Devesas – percurso biográfico dos seus principais artistas. In Actas do "VII Colóquio Luso-Brasileiro de História da Arte - Artistas e Artífices e sua Mobilidade no mundo de expressão portuguesa" (Porto, Viana do Castelo, Barcelos e Póvoa de Varzim, 20 a 23 de Junho de 2005), p. 41-48 (URL: http://www.archive.org/download/ArtistasEArtificesEASuaMobilidade/ArtistasEArtficesColquio.pdf).
José Joaquim Teixeira Lopes (Universidade do Porto)
http://www.queirozportela.com/ceramica.htm
http://www.queirozportela.com/devesas.htm

Enlaces externos

Nacidos en Alijó
Fallecidos en Vila Nova de Gaia
Escultores de Portugal del siglo XX
Escultores de Portugal del siglo XIX
Escultores de Portugal en Francia
Alfareros y ceramistas de Portugal
Escultores del Romanticismo
Alumnado de la Universidad de Oporto

José Joaquim Teixeira Lopes


A prova dos 50 metros nado peito feminino do Campeonato Mundial de Natação em Piscina Curta de 2021 foi disputado entre 16 e 17 de dezembro de 2021, na Etihad Arena, em Abu Dhabi, nos Emirados Árabes Unidos.

Recordes
Antes desta competição, os recordes mundiais e do campeonato nesta prova eram os seguintes:

Medalhistas

Resultados

Eliminatórias
As eliminatórias ocorreram dia 16 de dezembro com um total de 64 nadadoras.

 Desempate
O desempate para a final ocorreu dia 16 de dezembro.

Semifinal
A semifinal ocorreu dia 16 de dezembro.

Final
A final foi realizada em 17 de dezembro.

Ligações externas

 Site da Federação Internacional de Natação

Campeonato Mundial de Natação em Piscina Curta de 2021

Campeonato Mundial de Natação em Piscina Curta de 2021 - 50 m peito feminino


Nagel ist der Name eines westfälischen Adelsgeschlechts aus dem Ravensbergischen Uradel, das sich im 16. Jahrhundert bis ins Rheinland und in die Niederlande verbreitete.

Geschichte
Das Geschlecht erscheint erstmals urkundlich 1242 mit Conradus Nagel und beginnt seine sichere Stammreihe mit dem Ritter Eggert Nagel, der in den Jahren 1292–1300 als gräflich ravensbergischer Ministerialer urkundlich auftritt.

Linie Köln
Stammhaus war das Haus Herl bei Köln.

Ahnentafel von Nagel zu Herl (aufgeschrieben am 15. September 1734)

Ahnentafel (von Nagel zu Herl und Gaul aufgeschrieben am 10. Januar 1766) – (von Nagel zu Ittlingen aufgeschrieben am 17. November 1781):

Linie Ravensberg
Mitte des 15. Jahrhunderts macht Herzog Gerhard von Berg, damals auch Graf von Ravensberg, den Ritter von Nagel zum Amtmann von Ravensberg, das aus den Kirchspielen Borgholzhausen, Halle und Versmold bestand. Die Ritter von Nagel gehörten damit zum Ministerialenadel der Grafschaft Ravensberg. Ihr Stammsitz ist das Schloss Königsbrück in Melle.

Linie  Geldern
1539 heiratete Joost von Nagel die Anna von Keppel, Erbin zu Ampsen in Geldern. So begründet er die niederländische Linie van Nagell van Ampsen.

Linie Ascheberg
Hermann Nagel "zu Königsbrügge" die Anna Schmiesing zu Itlingen in Ascheberg gelegen. Damit übernahm er das Schloss Itlingen und begründete die Linie von Nagel zu Ittlingen. Während die ältere Linie zu Königsbrück bald nachher ausstarb, pflanzte der jüngere Zweig zu Ittlingen das Geschlecht zu Vornholz, Loburg etc. fort.
Georg oder Jörg Nagel von Ittlingen heiratet Apolina von Wendt vom Haus Betzen (von Schlon genannt Tribbe). Deren Sohn Adolf von Nagel zu Ittlingen wird der Stammvater der Linie Ostbevern. Haus Itlingen befindet sich bis heute im Besitz der Freiherren von Nagel.

Linie Ostbevern
1651 wird ein Schwager der Droste zu Senden, Adolf von Nagel, Besitzer des Schlosses Loburg in Ostbevern. Adolf von Nagel zu Ittlingen heiratet am 14. April 1649 Elisabeth Anna Droste zu Loburg (Tochter von Joachim Droste zu Loburg). Deren erster Sohn Georg Joachim heiratet Magaretha Adelheid Dorothea von Eerde († 1724). Deren Sohn Johann Caspar Friedrich von Nagel zu Loburg heiratet 1716 Elisabeth Bernhardina Theodora von Valcke, zuvor Kanonisse zu Stift Nottuln. Der jüngere Sohn Heidenreich Adolf, Domherr zu Münster und Osnabrück, Propst zu St. Mauritz und münsterischer Hofkammerpräsident erbt Schloss Loburg nach dem Tod Johann Caspars 1732. Mit ihm stirbt der ältere Zweig von Nagel zu Loburg 1748 aus.

Adolfs zweiter Sohn Wilhelm Franz von Nagel zu Loburg heiratet am 25. August 1695 Catharina Charlotte von Köth zu Wanscheid (Tochter des Johann Wilhelm Köth von Wanscheid und der Clara Elisabeth von Cronberg). Deren Sohn Josef Marsil Wilhelm Xaver von Nagel zur Loburg heiratet am 4. Juni 1747 Anna Adolphine von Nagel zu Herl, die vorher Kanonisse im Stift Nottuln war. Er erbt Loburg von Adolf Heidenreich und lässt dort ein neues Schloss unter Johann Conrad Schlaun errichten. Sein Sohn Clemens August Theodor Josef von Nagel zur Loburg (seit 1780 mit Anna Clementine Wilhelmine von Heereman zu Zuydtwyck verheiratet) muss 1785 das Schloss bei einer Zwangsversteigerung an Friedrich Clemens von Elverfeldt zu Dahlhausen und Steinhausen abtreten, nachdem die Familie Ende des 18. Jahrhunderts in Konkurs geraten war.

Ahnentafel, geschrieben am 10. Dezember 1790:

Linie Ostenfelde
Im Jahre 1656 erwirbt Dietrich Hermann von Nagel den Besitz Haus Vornholz. 1675 zerstört er auf Befehl des Fürstbischofes Christoph Bernhard von Galen die Nienburg und verhaftet dessen Besitzer. 1697 erwirbt Christoph Bernhard von Nagel den Landbesitz von Nienburg. Durch die Heirat des Hermann Adolf von Nagel mit Johanne Elisabeth von Doornick, die Erbin von Haus Wohnung, im Jahre 1765, heißt das Geschlecht jetzt von Nagel-Doornick und deren Nachkommen leben noch heute auf dem Wasserschloss Vornholz.

Linie Hünxe
1805 erwarb der niederländische Oberst und Freiherr von Nagell durch Heirat mit Gräfin Constanze Hermine Elisabeth von Quadt und Hüchtenbruck das Schloss Gartrop und begründete damit die Linie in Hünxe. 1993 verkaufte Egbert Freiherr von Nagell Schloss Gartrop.

Wappen
Das Stammwappen derer von Nagel wird wie folgt blasoniert: "In Silber ein runder roter Rinck (Schnalle, Spange), außen mit fünf (oben 2, unten 3) halben roten Lilien besetzt. Auf dem goldbekronten Helm mit rot-silbernen Decken der rote Rinck zwischen einem offenen, rechts silbernen und links roten Flug".

Das Wappen derer von Nagel zeigt: "In Silber ein runder roter Rinck mit links weisendem Dorn, außen mit fünf (oben 2, unten 2, rechts 1) halben roten Lilien besetzt. Auf dem Helm mit rot-silbernen Decken der rote Rinck zwischen einem offenen silbernen Flug."

Personen
 Dietrich Hermann von Nagel
 Christoph Bernhard von Nagel
 Hermann Werner von Nagel
 Edmund Friedrich Levin von Nagel
 Hermann Adolf von Nagel
 Franz Ferdinand von Nagel
 Georg Levin von Nagel
 Franz Adolf von Nagel
 Ferdinand Matthias von Nagel
 Ferdinand Ignaz von Nagel
 Josef Marsil Wilhelm Xaver von Nagel zur Loburg
 Clemens August Theodor Josef von Nagel zur Loburg
 August von Nagel-Doornick
 Clemens August von Nagel-Doornick
 Philipp Ludwig von Nagel zu Ittlingen

Güter

Literatur
 Genealogisches Handbuch des Adels, Adelslexikon Band IX, Band 116 der Gesamtreihe, S. 318–319, C. A. Starke Verlag, Limburg (Lahn) 1998,
 Leopold Nedopil: Deutsche Adelsproben. Zweiter Band; Wien 1868
 Herbert M. Schleicher (Bearb.): Die Genealogisch-heraldische Sammlung des Kanonikus Joh. Gabriel von der Ketten in Köln. 4. Band IV Mu-U. (Veröffentlichungen der Westdeutschen Gesellschaft für Familienkunde, Neue Folge Nr. 32), Köln 1986, S. 60–73
 J. Siebmacher's grosses und allgemeines Wappenbuch, Band VI.04. Abgestorbener Adel Preußen, S. 52, Tafelnummer 38
 Gothaisches genealogisches Taschenbuch der freiherrlichen Häuser, Band 21, 1871, S. 465ff
 Sven Solterbeck: Blaues Blut und rote Zahlen. Westfälischer Adel im Konkurs 1700–1815. Waxmann Verlag, Münster 2018, ISBN 978-3-8309-3869-9.

Weblinks

 Urkundenregesten aus dem Archiv des Hauses Itlingen / Digitale Westfälische Urkunden-Datenbank (DWUD)

Einzelnachweise

Westfälisches Adelsgeschlecht
Ostbevern

Nagel (westfälisches Adelsgeschlecht)


المطبخ السوري مطبخ عريق متنوع يستمد تنوعه من الطبيعة السورية والمناطق والمدن فكل مدينة ومنطقة سورية لها ما يميزها من الأطعمة ما بين دمشق وحلب وحمص وحماة ومدن الساحل السوري ومنطقة الجزيرة السورية، دير الزور والرقة والبادية والمناطق الجبلية في اللاذقية والسويداء وريف دمشق، وهذا ما جعل المطبخ السوري غنيا جداً بأطباقه المتنوعة الشهية العديدة.

لمحة تاريخيّة

على مرّ القرون والألفيات ارتبطت مطابخ المتوسط بالأديان المنتشرة هناك، والتي أثّرت بطبيعة الحال على المطبخ السوري، وتغيّرت أكلاته بتغيّر الأديان وتوزيع انتشارها في سوريا وحول المتوسط.

قبل المسيحية سادت منطقة سوريا أربع مطابخ دينيّة كبرى، هي المطبخ الروماني القائم على الخبز واللّحم والبيرة، والمطبخ الكويني-الفينيقي القائم على الخضار وزيت الزيتون والنبيذ، والمطبخ اليهودي الشرقي القائم على الحبوب، ومطبخ الصابئة المندائي الذي تحوّل إلى المطبخ الإسلامي السوري فيما بعد.
مع ظهور المسيحيّة تطوّر المطبخ الكويني-الفيني ليصبح المطبخ المسيحي المعروف اليوم بسورية باسم المطبخ الصيامي، ومنذ القرن السادس عشر دخلت سورية أصناف جديدة من الأكلات من المطبخ اليهودي السفاردي والمطبخ الإسلامي الأندلسي، مثل التبولة والمسقعة.

لتتجول بين اطباق المقبلات السورية المتنوعة الكثيرة إلى الاكلات والاطباق الرئيسة من الاكلات السورية المبتكرة الاصيلة والمشويات السورية والكباب الحلبي المعروف والكبة المميزة بأنواعها في حلب واللحم بعجين والصفيحة الشامية والحلبية والفطائر والمعجنات السورية والبوظة الدمشقية وكشكة الامراء والفتة الشامية والفول الحلبي المدمس والمقبلات الشهيرة والأوزي والحلويات الدمشقية في دمشق (الحلويات السورية) الأكثر شهرة داخل سوريا وخارجها، إلى الأسماك وخيرات البحر في اللاذقية وطرطوس وأرواد إلى المحاشي واليبرق وأطباق الحلويات وأنواعها المميزة وحلاوة الجبن في كل من حمص وحماة إلى البامية المميّزة والكباب الديري وكباب الباذنجان في مدن الفرات ديرالزور والرقة، إلى المنسف العربي الشهير في السويداء ودرعا، إلى التنوع الكبير في الحلويات والسلطات والمقبلات السورية الشهية واطباق رئيسية اصيلة ومتميزة حسب المناطق.

ما يميّز المطبخ السوري العديد من الاكلات التراثية القديمة المتجددة والاصيلة وأنواع المقبلات والسلطات الكثيرة والمشاوي والكبة والمشروبات مثل شراب التوت الشامي الأسود وشراب قمر الدين والعرقسوس والتمر هندي واللبن العيران، وعند الحديث عن المطبخ السوري لابد من ذكر أشهر أنواع الحلويات الحلويات الدمشقية (الحلويات الشرقية) السورية الشهيرة والمعروفة في كل العالم.

المراجع

مطبخ سوري
مطبخ الشرق الأوسط
مطبخ شامي
مطبخ عربي
مطبخ متوسطي

مطبخ سوري


Francesca Ruth Eastwood (født 7. august 1993) er en amerikansk skuespiller, model, tv-personlighed og societet. Hun er kendt for at medvirke i Mrs. Eastwood & Company, der var E!'s realityserie der omhandlede hendes familie.

Opvækst
Eastwood blev født i Redding i Californien som datter af skuespillerne Frances Fisher og Clint Eastwood. Hun har fire halvsøstre; Kimber Tunis, Alison, Kathryn Reeves og Morgan; og to halvbrødre; Kyle og Scott.

Hun gik på Stevenson School i Pebble Beach.

Karriere
Eastwood medvirkede i realityserien Mrs. Eastwood & Company da det havde premiere 20. maj 2012. Det omhandlede hende, og hendes stedmor, Dina Eastwoods og hendes halvsøster Morgan Eastwood. I en episode hendes daværende kæreste, fotografen Tyler Shields, der filmer mens de brænder og ødelægger en brikintaske fra Hermès til en værdi af $100.000 under en fotosession. Dette fik folk til at sende hende dødstrusler, og der var mange andre negative reaktioner. Da Shields blev spurgt om kontroversen svarede han, at "folk bruger 200k på et albucover de bruger millioner på catering på film, de bruger penge til at skabe ting-det er alt hvad jeg gør her."

Den 29. november 2012 meddelte E! Network at Eastwood havde fået titlen som Miss Golden Globe 2013. I 2005 modtog hende halvsøster Kathyl Eastwood samme pris.

I 2014 havde hun en lille birolle i filmen Jersey Boys, der er instrueret og produceret af hendes far.

Privatliv
I 2012 boede hun og kæresten, Tyler Shields, sammen i Los Angeles.

I 2013 boede hun stadig i Los Angeles og gik på University of Southern California.
Den 17. november 2013 giftede hun sig med Jordan Feldstein, der er Jonah Hills bror, ved en lille cerimoni i spillebyen Las Vegas i Nevada. Den 25. november ansøgte Eastwood om at få annulleret ægteskabet efter kun en uges sammen.

Filmografi

Referencer

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra Californien
Clint Eastwood

Francesca Eastwood


Bas Kuipers ()

Note

Nașteri în 1994
Fotbaliști ai lui Ajax Amsterdam
Fundași
Neerlandezi expatriați în România
Fotbaliști neerlandezi
Fotbaliști ai FC Viitorul
Oameni în viață

Bas Kuipers


Ata Bey ya da Ataullah Bey (Atay) (d. 1882, Nevşehir - ö. 1 Ocak 1931, Ankara), Osmanlı Meclis-i Mebûsanı'nın son döneminde ve TBMM'nin ilk üç döneminde Niğde milletvekilliği yapmış, ayrıca iki dönem Dahiliye Vekilliği (İçişleri Bakanlığı) görevini yürütmüş bir siyasetçi ve idarecidir.

Hayatı
1882'de Nevşehir'de doğdu. Mekteb-i Mülkiye'yi bitirdi. Müderrislik ve Maraş mutasarrıflığı yaptı. Maraş'ın önce İngilizler (22 Şubat 1919-1 Kasım 1919), sonra da Fransızlar (1 Kasım 1919-12 Şubat 1920) tarafından işgali ve yaşanan çatışmalarda şehrin mutasarrıfıydı. Osmanlı Meclisi Mebusan 4. Döneminde (son dönem, 12 gün) Niğde mebusu olarak bulundu. TBMM 1. Dönem, 2. Dönem ve 3. Dönem'de Niğde milletvekili oldu. Fevzi Çakmak reisliğindeki II. ve III. icra vekilleri heyetlerinde Dahiliye Umuru Vekilliği (İçişleri Bakanı) yaptı. (21 Nisan 1921-30 Haziran 1921). Makamı Refet Bele'den devralmış, yine Refet Bele'ye devretmiştir.

1 Ocak 1931 tarihinde öldü. Evli ve beş çocuk babasıydı.

Kaynakça

1882 doğumlular
1931 yılında ölenler
Nevşehir doğumlu siyasetçiler
Mekteb-i Mülkiye'de öğrenim görenler
Son Osmanlı Meclis-i Mebusanı (1920) Niğde üyeleri
TBMM 1. dönem Niğde milletvekilleri
TBMM 2. dönem Niğde milletvekilleri
TBMM 3. dönem Niğde milletvekilleri
20. yüzyılda Osmanlılar
Ankara'da ölenler

Ata Atalay


Maymunlar Gezegeni, Türkiye'de şu iki sanat ürününün adı olarak geçmektedir:
 Maymunlar Gezegeni (La Planète des singes): Pierre Boulle'ün 1963'te yayınladığı ve 1968 yapımı Maymunlar Cehennemi filmine kaynaklık etmiş roman.
 Maymunlar Gezegeni (Planet of the Apes): 1968 yapımı Maymunlar Cehennemi filminin 2001'deki yeniden çevrimi.

Planet of the Apes, şu sanat ürünlerini de ifade eder:
 Planet of the Apes (film serisi): Adı Türkçeye Maymunlar Cehennemi olarak çevrilmiş beş filmlik seri. Türkiye'de sinemalarda gösterilen adlarıyla filmler şunlardır.
 Planet of the Apes - Maymunlar Cehennemi (1968)
 Beneath the Planet of the Apes - Maymunlar Cehennemine Dönüş (1970)
 Escape from the Planet of the Apes - Maymunlar Cehenneminden Kaçış (1971)
 Conquest of the Planet of the Apes - Maymunlar Cehenneminde İsyan (1972)
 Battle for the Planet of the Apes - Maymunlar Cehenneminde Savaş (1973)
 Planet of the Apes - Maymunlar Cehennemi (2001)
 Rise of the Planet of the Apes - Maymunlar Cehennemi: Başlangıç (2011)
 Dawn of the Planet of the Apes - Maymunlar Cehennemi: Şafak Vakti (2014)
 War of the the Planet of the Apes - Maymunlar Cehennemi: Savaş (2017)
 Planet of the Apes (TV serisi): Aynı adlı film serisinden esinlenerek yapılmış, kısa ömürlü bir ABD televizyon serisi.
 Planet of the Apes (çizgi roman): Aynı adlı film serisinden esinlenerek yapılmış çeşitli çizgi roman serileri.
 Planet of the Apes (albüm): Guano Apes grubunun 2004 yılı stüdyo albümü.
 Planet of the Apes (şarkı): Mindless Self Indulgence grubunun Frankenstein Girls Will Seem Strangely Sexy albümündeki 23. şarkı.

Ayrıca:
 Planet of da Apes : Da Lench Mob adlı hip hop grubunun ikinci ve son albümü.

Maymunlar Gezegeni


Akkaya aşağıdaki anlamlara gelebilir:
 Akkaya (soyadı)
 Akkaya, Feke - Adana ili Feke ilçesine bağlı mahalle
 Akkaya, Kozan - Adana ili Kozan ilçesine bağlı mahalle
 Akkaya, Ayaş - Ankara ili Ayaş ilçesine bağlı mahalle
 Akkaya, Çamlıdere - Ankara ili Çamlıdere ilçesine bağlı mahalle
 Akkaya, Dodurga - Çorum ili Dodurga ilçesine bağlı köy
 Akkaya, Kargı - Çorum ili Kargı ilçesine bağlı köy
 Akkaya, Akçakoca - Düzce ili Akçakoca ilçesine bağlı köy
 Akkaya, Odunpazarı - Eskişehir ili Odunpazarı ilçesine bağlı mahalle
 Akkaya, Dereli - Giresun ili Dereli ilçesine bağlı köy
 Akkaya, Espiye - Giresun ili Espiye ilçesine bağlı köy
 Akkaya, Çukurca - Hakkâri ili Çukurca ilçesine bağlı köy
 Akkaya, İhsangazi - Kastamonu ili İhsangazi ilçesine bağlı köy
 Akkaya, Gediz - Kütahya ili Gediz ilçesine bağlı köy
 Akkaya, Menteşe - Muğla ili Menteşe ilçesine bağlı mahalle
 Akkaya, Çatalpınar - Ordu ili Çatalpınar ilçesine bağlı mahalle
 Akkaya, Ardeşen - Rize ili Ardeşen ilçesine bağlı köy
 Akkaya, Geyve - Sakarya ili Geyve ilçesine bağlı mahalle
 Akkaya, Hafik - Sivas ili Hafik ilçesine bağlı köy
 Akkaya, İmranlı - Sivas ili İmranlı ilçesine bağlı köy
 Akkaya, Ulaş - Sivas ili Ulaş ilçesine bağlı köy
 Akkaya, Ortahisar - Trabzon ili Ortahisar ilçesine bağlı mahalle
 Akkaya, Ereğli - Zonguldak ili Ereğli ilçesine bağlı köy

Türkçe soyadları

Akkaya


Cenizas (spanisch, auf Deutsch etwa Asche) ist eine Metalcore-Band aus Chile.

Geschichte
Die Gruppe gründete sich im Jahr 2006 in Santiago de Chile und bestand zunächst aus Fernando Salazar (Gesang), Andres Catalan (Gitarre), Cristian Silva (Gitarre), Miguel Angel Ortega (Bass) und Angelo Flores (Schlagzeug). Später verließ Silva die Band, Ortega wechselte an die Gitarre, und Antonio Garcia wurde neuer Bassist.

Bereits 2008 erschien die EP Con Nuestras Manos Al Viento in Eigenregie. Inzwischen steht die Gruppe beim argentinischen Label Vegan Records unter Vertrag, bei dem die Gruppe im April 2010 das Debütalbum Hacia el Amanecer de Nuestros Sueños... veröffentlichte. Im Februar 2012 startete die Gruppe ihre "BVRN Sudamerica Tour", welche durch Chile, Argentinien und Brasilien führte. In Argentinien spielte die Gruppe unter anderem mit den Labelkollegen Dar Sangre.

Diskografie

 2008: Con Nuestras Manos Al Viento
 2010: Hacia el Amanecer de Nuestros Sueños... (Vegan Records)
 2016: Echoes (Vegan Records)

Weblinks
 Cenizas bei Facebook

Einzelnachweise

Chilenische Band
Metalcore-Band

Cenizas


وزارة الشؤون الإسلامية والدعوة والإرشاد، تأسست في 20 محرم عام 1414هـ، تحت مسمى (وزارة الشؤون الإسلامية والأوقاف والدعوة والإرشاد)، وهي الوزارة المسؤولة عن جميع الشؤون الإسلامية بالمملكة العربية السعودية، وتتولى الإشراف على الأمور المتعلقة بالأوقاف الخيرية وتنمية أعيانها، وبشؤون المساجد والمصليات، والإشراف العام على مجمع الملك فهد لطباعة المصحف الشريف، وتنظيم المسابقات المحلية والدولية لحفظ كتاب الله وتلاوته وتجويده، والسنة المطهرة، إلى جانب الدعوة إلى الله في الداخل والخارج، والإشراف على المراكز الإسلامية، ومساعدة الأقليات والجاليات الإسلامية في الخارج والتنسيق مع الهيئات الإسلامية، ودعم الجامعات والمعاهد الإسلامية في الخارج، وإبراز جهود المملكة في دعم العمل الإسلامي، وبتاريخ 30 رجب 1437هـ، الموافق 7 مايو 2016م صدر أمر ملكي بتغيير اسمها إلى (وزارة الشؤون الإسلامية والدعوة والإرشاد)، ويتولى رئاستها الآن الدكتور عبد اللطيف بن عبد العزيز آل الشيخ.

وزراء الشؤون الإسلامية والأوقاف والدعوة والإرشاد منذ تأسيسها

أهداف الوزارة
 إبراز جهود المملكة في مجال العمل الإسلامي، ودعم المسلمين في الخارج
 العمل على رفع المستوى الفكري والعلمي للمسلمين في الخارج، وتأكيد هويتهم الإسلامية
 العمل على مساندة المسلمين في الخارج لتمكينهم من ممارسة شعائرهم الدينية وتأكيد حقوقهم
 العناية بالأقليات والجاليات الإسلامية في العالم
 الإسهام في دعم المشروعات والمعاهد الإسلامية لمختلف المراحل الدراسية.

قطاعات الوزارة

 الإدارة العامة للشؤون الإدارية والمالية
 إدارة المساجد والدعوة والإرشاد
 وكالة المطبوعات والبحث العلمي
 وكالة الشؤون الإسلامية
 وكالة التخطيط والتطوير

إشراف الوزارة على المكتبات
تُشرف الوزارة على عدد من المكتبات التاريخية من أهمها:
 مكتبة عارف حكمت

 المكتبة المحمودية

 مكتبة مسجد عبد الله بن العباس بالطائف أسس هذه المكتبة والي الحجاز التركي محمد رشدي الشرواني، وكان هذا الوالي يجيد اللغة العربية، وقد ضمت المكتبة 10 آلاف مجلد، منها 450 مخطوطاً.
 مكتبة الملك عبد العزيز بالمدينة المنورة

 مكتبة المدينة العامة تأسست في 1382هـ، وتختلف عن المكتبة العامة في المدينة المنورة التابعة لوزارة المعارف، ويبلغ عدد مجلداتها حوالي 4200 مجلد، وما يقارب من 178 مخطوط، وبها 4 من العاملين، وتقع في مبنى مكتبة الملك عبد العزيز.
 المكتبة العلمية الصالحية بعنيزة أسسها أمينها محمد بن عثمان القاضي في عام 1373هـ، وضم إليها بعض المكتبات الأخرى، وقد ضُمت إلى وزارة الحج والأوقاف في عام 1397هـ.

فروع الوزارة
في كل منطقة من مناطق المملكة الإدارية يوجد فرع لوزارة الشؤون الإسلامية يقوم بالدعوة إلى الله عن طريق رعاية المساجد، وتعيين الأئمة والخطباء المؤهلين فيها، وعن طريق المكاتب المتخصصة للدعوة والإرشاد في كل منطقة ومحافظة ومركز، وعن طريق رعاية الأوقاف وصرف غلالها في أوجه البر، وعن طريق حلقات القرآن الكريم التابعة للجمعيات الخيرية، وعن طريق المكاتب الدعوية التعاونية، وعن طريق مراكز توعية الجاليات.

انظر أيضًا
 وزارة العدل (السعودية)
 الوقف في السعودية

وصلات خارجية
موقع وزارة الشؤون الإسلامية والأوقاف والدعوة والإرشاد

مصادر
 الوزارات والوزراء في المملكة العربية السعودية: دراسة توثيقية موجزة، عمر الخولي، (د.ن)، ( د.م)، الطبعة الأولى، 1419هـ/1998م.
 الشؤون الإسلامية في المملكة العربية السعودية حقائق ووثائق، وزارة الشؤون الإسلامية والأوقاف، الرياض، 1419هـ/1999م.

مراجع

الدين في السعودية
تأسيسات سنة 1993 في السعودية
مؤسسات إسلامية
مؤسسات حكومية سعودية
وزارات حكومة السعودية
وزارات شؤون دينية
وكالات حكومية أسست في 1993

وزارة الشؤون الإسلامية والدعوة والإرشاد (السعودية)


Brentwood er en by i Brentwood-distriktet, Essex, England, med et indbyggertal (pr. 2015) på 54.715. Distriktet har et befolkningstal på 76.386 (pr. 2015). Byen ligger 30 km fra London.

Referencer

Byer i England
Essex

Brentwood


هنا قائمة ببطولات ويمبلدون لسنة 1976:

الكبار

فردي رجال

 بورن بورج هزم  إيلي ناستاسي, 6-4, 6-2, 9-7

فردي سيدات

 كريس إيفرت هزم  إيفون غولاغونغ, 6-3, 4-6, 8-6

زوجي رجال
 براين غوتفرايد و راؤول راميريز هزم  روس كايس و جيوف ماسترز, 3-6, 6-3, 8-6, 2-6, 7-5

زوجي سيدات
 كريس إيفرت و مارتينا نافراتيلوفا هزم  بيلي جين كينغ و بيتي ستوف, 6-1, 3-6, 7-5

زوجي مختلط
 توني روتش و فرانسيس دور هزم  ديك ستوكتون (تنس) و روزي كاسالس, 6-3, 2-6, 7-5

الشباب

فردي أولاد
 هاينز جنثارت هزم  بيتر إلتر, 6-4, 7-5

فردي بنات
 Natasha Chmyreva هزم  ماريس كروجر, 6-3, 2-6, 6-1

زوجي أولاد
بدأت البطولة في 1982

 زوجي بنات بدأت البطولة في 1982

مراجع

أحداث 1976 الرياضية في لندن
أحداث يوليو 1976 الرياضية في المملكة المتحدة
أحداث يونيو 1976 الرياضية في المملكة المتحدة
كرة المضرب في 1976

بطولة ويمبلدون 1976


An Chloris canterae in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni José Arechavaleta. An Chloris canterae in nahilalakip ha genus nga Chloris, ngan familia nga Poaceae. Nag-uusahan nga subspecies: C. c. grandiflora.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Chloris

Chloris canterae


Gizli Yediler (Orijinal adı: İng: The Secret Seven) Enid Blyton tarafından yazılan çocuk kitapları serisidir. Gizli yediler adındaki kurgusal çocuk dedektiflerden oluşan grup her bir kitapta farklı maceralara atılarak sırlar çözmektedir.

Kitaplar
Kronolojik olarak on beş kitap vardır:
The Secret Seven (1949)		Gizli Yediler
Secret Seven Adventure (1950)		Gizli Yediler Macerası
Well Done Secret Seven (1951)		Aferin Gizli Yediler
Secret Seven on the Trail (1952)		Gizli Yediler İz Peşinde
Go Ahead Secret Seven (1953)		Aynen Devam Gizli Yediler
Good Work Secret Seven (1954)		 İyi İş Gizli Yediler
Secret Seven Win Through (1955)		 Gizli Yediler Başarıyor
Three Cheers Secret Seven (1956)		 Şerefe Gizli Yediler
Secret Seven Mystery (1957)		 Gizli Yediler Esrarı
Puzzle for the Secret Seven (1958)		 Gizli Yediler Karmakarışık
Secret Seven Fireworks (1959)		 Gizli Yediler ve Havai Fişekler
Good Old Secret Seven (1960)		 Eski Dostlarımız Gizli Yediler
Shock for the Secret Seven (1961)		 Gizli Yediler Şokta
Look Out Secret Seven (1962)		Gizli Yediler, Dikkat!
Fun for the Secret Seven (1963)		Gizli Yediler İçin Eğlence

Karakterler

Ana karakterler

Peter (Türkiye'deki kitaplarda Pet)
Grubun başkanı. Grubu çok iyi idare eder,toplantıları bir kulübenin içinde yapar. Janet kardeşidir.

Janet (Türkiye'deki kitaplarda Cano)
Peter'in kardeşi. Grupta oldukça verimli, iyi bir kız.

Jack (Türkiye'deki kitaplarda Kaptan)
Susie'nin kardeşi. Susie her toplantıyı bozduğunda utancından yerin dibine girer.

Barbara (Türkiye'deki kitaplarda Çakı)
Yediler'in üyesi.

George (Türkiye'deki kitaplarda Tombik)
Yedilerin sevilen bir üyesi. Bol bol serüven keşfeder.

Pam (Türkiye'deki kitaplarda Çalıkuşu)
Ödlek bir üye.

Colin (Türkiye'deki kitaplarda Cinci)
Yediler Geliyor kitabında çok güzel bir casusluk yaparak Susie'nin oyununu serüvene dönüştürür.

Yardımcı karakterler

Susie (Türkiye'deki kitaplarda Seli)
Yediler Grubu (Gizli Yediler)'na alınmadığı sürece Yediler'i bozuntuya uğratmaya çalışmış ama çok sonraları barışmıştır. Yedilere çok gıcık kaptıran bir kızdır.

Binkie (Türkiye'deki kitaplarda Meli)
Susie'nin en iyi arkadaşı. Yediler'de ona fare suratlı kız derler.

Scamper (Türkiye'deki kitaplarda Bobi)
Yedilerin çok sevdiği savunma görevlisi olan köpek. Susie'yi uzak tutmaya çalışır ve genelde bu başarıyla sonuçlanır. Fakat Susie bazen içeri girer ve hiçbir yol olmadığı için hazır planı bilmezken Peter toplantıyı bitirir. (Scamper'ın sahipleri:Peter ve kardeşi Janet)

Dış bağlantılar
 1. Gizli Yediler,  ISBN 9786050058017
 2. Gizli Yediler Macerası,  ISBN 9786050058239
 3. Gizli Yediler Aferin,   ISBN 9786050058468
 4. Gizli Yediler İz Peşinde,  ISBN 9786050058611
 5. Gizli Yediler Aynen Devam,  ISBN 9786050058895* 6. Gizli Yediler İyi İş,  ISBN 9786054228263
 7. Gizli Yediler Başarıyor,  ISBN 9786054228621
 8. Gizli Yediler Şerefe,  ISBN 9786054377107
 9. Gizli Yediler Esrarı,  ISBN 9786054377091
 10. Gizli Yediler Karmakarışık,  ISBN 9786054377114
 11. Gizli Yediler ve Havai Fişekler,  ISBN 9786054377732* 12. Gizli Yediler Eski Dostlarımız,  ISBN 9786054377749* 13. Gizli Yediler Şokta,  ISBN 9786054377756* 14. Gizli Yediler, Dikkat!,  ISBN 9786054482238* 15. Gizli Yediler İçin Eğlence,  ISBN 9786054482245

Kaynakça

Enid Blyton kitapları
Çocuk kitapları serileri

Gizli Yediler


Nekrolog (srednjovj. lat. necrologium, od nekro- + -log) posveta pokojniku u obliku zapisa, radijske ili televizijske emisije, članka u tiskovini, nadgrobnoga natpisa (epitafa), umjetničkog djela ili nekog drugog oblika (spomendana, podizanja spomenika ili sl.), često ovisno i o zanimanju posvećenika. Nekrolog se odnosi i na posmrtni govor pri ukopu pokojnika, dok u pravno-zakonodavnom smislu označava i popise tj. knjige (matice) umrlih.

Za znanstvenike su nekrolozi uobičajeni u obliku članaka posvete (»u spomen«, lat. in memoriam) u relevantnom znanstvenom ili stručnom časopisu. Kod umjetnika nekrolozi uglavnom predstavljaju umjetničko djelo posvećeno pokojniku, najčešće djelo učenika ili umjetnika nadahnutog ili usmjerenog pokojnikovim naučavanjem ili djelovanjem.

Izvori

Smrt

Nekrolog


Büyük günah, kebîre veya fısk, bir İslam dinî terimi. Fısk işleyen kişiye fâsık denir.

Kur'an'da günah zenb, ism, hatıe, cürm, cünah, fahşa, hıns, huvben, lemem, masiyet, seyyie, şikak ve vizr gibi terimlerle ifade edilir.

Fâsık; İslâm dini terminolojisinde günahkâr demektir. Fıkıhta farz sayılan emirleri yapmayan, günah olanları yapan, herhangi bir şekilde "büyük günah işleyen" veya "küçük günahta ısrar eden" kimselere denir. Namaz kılmayan, zina eden veya içki içen kişiler fâsık sayılırlar.

Mutezile gibi bazı İslâmî mezheplerde fasıklar müminler ve kâfirler dışında üçüncü bir insan grubu olarak tanımlanırlar. Bazı mezheplerde fasıklık olarak değerlendirilen eylemler diğerlerinde küfür olarak değerlendirilebilir.

İslâm'da büyük günahlar (kebâir) dini açıdan büyük ve temel kötü, uygunsuz davranışlara verilen isimdir. Büyük günah teriminin geçtiği Kur'an âyetlerinden ikisi Nisâ suresi 31. ayet (4/31) ve Şûrâ suresi 37. ayet (42/37)'dir.

Büyük günahlar dışında bir de küçük günahlar terimi vardır. Küçük günahlarda ısrar edenler de fasık kabul edilirler.

Büyük günahlar
Büyük günahların hangi günahlar olduğu çeşitli ayet ve hadislere göre belirlenir. Farklı kişiler sayıları 7'den başlayarak 60-70 gibi rakamlara ulaşan büyük günah listeleri oluşturmuşlardır ve bu listeler birbirlerinden farklıdırlar. Büyük günah sayılan fiillerden bazıları şunlardır:

 Şirk koşmak,
 Bir kişiyi haksız yere öldürmek,
 Kendini öldürmek, intihar etmek,
 Savaştan kaçmak,
 Zina ve livata yapmak,
 Büyücülük/büyü yapmak,
 Yalan söylemek ve iftira atmak,
 Domuz eti, leş ve kan yemek,
 İçki içmek,
 Kumar oynamak,
 Rüşvet alıp vermek,
 Faiz parası yemek,
 İsraf yapmak,
 Emanete hıyanet etmek,
 İnsanları çekiştirmek (Gıybet etmek),
 Kaş-göz işaretleriyle insanlarla alay etmek.

Fasığın hükmü
Büyük günah işleyen kişinin durumu, İslâm ilimlerinden  kelâmın önemli konuları arasında yer alır. Farklı itikadî mezhepler bu konu hakkında değişik görüşler belirtmiştir.

Şeriat hukukunda belirli suçlar için had cezaları ve tanımı ve uygulaması hakimin takdirine bağlı olan tazir cezaları bulunur. Büyük günah sayılan eylem had cezası gerektirmiyor ise miktar ve uygulaması hakimin takdirine bağlı olan tâzir cezaları bu eylemlere karşılık olarak uygulanabilir. Bu cezalar kınama, şahitliğinin reddi, sopa atma, hapis ve idam cezalarına kadar geniş bir yelpazede seyreder. Örneğin namaz kılmayarak fasıklık suçunu işleyen kişi tövbeye davet edilir ve hapsedilir. Kılmamakta ısrar ederse öldürülür. İçki içenler için ise bâzı fıkhî mezhepler tarafından caydırma cezaları öngörülür.

İrtidat; Fıkhî mezheplerin buluştuğu ortak noktaya göre, büyük günahlardan olan ve en büyük günah sayılan "şirk" koşmanın küfür olduğu ve bu nedenle de bu günahı işleyen kişilerin dinden çıkacakları yani kâfir olacakları yönündedir. Ayrıca dini kavramlara, Allah'a, Peygamberlere, Kâbe'ye mizah, eleştiri, karikatürize etme gibi olaylar saygısızlık ve irtidat kapsamında değerlendirilir.

Şeriatçı ve selefî akımlar bu anlayışın günümüzdeki temsilcileri ve uygulayıcıları olarak varlığını sürdürmektedir.

Ayrıca bakınız
 Büyük günah işleyenin durumu
 Haram
 Helal
 Şeriat

Dış bağlantılar
 Ayetullah Destgayb'ın büyük günah listesi
 Büyük günahlar
 Büyük günahların listelenmesi

Kaynakça

Kelam konuları
İslam terimleri

İslam'da büyük günah


Invasion i Danmark og Norge er en dansk dokumentarfilm fra 1940.

Handling
Tysk ugerevy fortæller med stolthed om invasionen af Norge og Danmark den 9. april 1940. Filmen fremstår fragmenteret, sønderklippet og ikke kronologisk. Mange af optagelserne fra Danmark kan også ses i filmen 9. April 1940 i København og Viborg.

Noter

Eksterne henvisninger

Ugerevyer
Danske film fra 1940
Danmark under 2. verdenskrig
Norge under 2. verdenskrig
Tyskland under 2. verdenskrig

Invasion i Danmark og Norge