Kırklareli ya da eski adıyla Kırk Kilise (Yunanca: Σαράντα Εκκλησιές Saranta Eklesies; Bulgarca: Лозенград Lozengrad), Kırklareli ilinin merkezi olan şehirdir.

Kırklareli tarih boyunca konumu itibarıyla birçok antik yerleşim merkezine sahip bir ildir. Buzul çağı sonlarında uzunca bir süre sular altında kaldığı anlaşılan Kırklareli ve civarında insana dair ilk maddî belgeler neolitik dönem özelliklerini vermektedir. Daha sonra bilinen ilk yerleşik kabilelerden ismini alan Trakya, Kırklareli de dahil olmak üzere Roma dönemi ortalarına kadar kısmen veya tamamen bağımsızlıklarını küçük birer krallık veya prenslik olarak devam ettirebilmişlerdir.

Bir geçiş bölgesi olması nedeniyle Roma ve Bizans dönemlerinde pek çok istilalara uğrayan Kırklareli ilk defa I. Murat zamanında 1363 yılında Osmanlıların eline geçmiştir. Bu tarihten itibaren uzunca bir barış süreci yaşayan Kırklareli Balkan Savaşı ve I. Dünya Savaşı sıralarında Bulgar ve Yunan işgaline maruz kalarak büyük eziyet ve sıkıntılar yaşadıktan sonra 10 Kasım 1922'de nihai özgürlüğüne kavuşmuştur.

Tarihçe

Avcılık ve Toplayıcılık Dönemi

Paleolitik Çağ : MÖ 1 Milyon - MÖ 12.000

İnsanların Trakya'ya ilk olarak yaklaşık 1.000.000 yıl önce geldiği düşünülmektedir. Günümüzden 14.000 yıl öncesine kadar süregeldiği kabul edilen ve kültür tarihinin en uzun dönemi olan bu süreç "'Eski Taş Çağı'" ya da "'Avcılık ve Toplayıcılık Dönemi'" olarak adlandırılmaktadır. Bu dönem boyunca av ve yenebilir bitki, yemiş toplayıcılığına dayalı bir beslenme düzeni ve göçebe bir yaşam biçimi hakim olmuş, kalıcı barınaklar yapılmamıştır. Oldukça uzun olan bu süreç içerisinde, dünya iklimi ile birlikte Trakya'nın ikliminde de önemli değişiklikler olmuş, birbiri ardına kuru soğuklardan yağışlı sıcağa kadar değişen iklim dönemleri, on binlerce yıl bölgeye hakim olmuştur. Bu dönemde, insanların el becerilerinde önemli gelişmeler olmuş, aletlerin büyük bölümü çakmak taşından ya da ağaç ve kemiklerden yapılmıştır. Bu döneme ait, Trakya'da bilinen en eski ve önemli buluntular, İstanbul yakınlarındaki Yarımburgaz Mağarası, Eskice Sırtı ile Ağaçlı Kumluğu'ndan gelmektedir. Yapılan arkeolojik kazılardan, Balkanlar ve Yakın Doğu'nun en uzun ve süreli tabakalaşmasının burada olduğu saptanmıştır. Yarımburgaz Mağarası'nda, Marmara Bölgesi'nin doğal çevre değişimini çok açık bir şekilde sergileyen jeolojik katmanlar ile birlikte, yaklaşık 600.000 yıl öncesine ait kültür katları da çok iyi korunmuş olarak bulunmuştur.

İlk Tarımcı Köy Toplulukları Dönemi

Neolitik Çağ : MÖ 5800 - MÖ 4800

Dünya ikliminin günümüz koşullarına yakın bir duruma gelmesi ile birlikte, yaklaşık 8000 yıl önce Trakya'nın doğal çevre ortamı ve bitki örtüsü de bugünküne benzer özellikler kazanmış, insanlar değişen çevre koşullarına, gelişen teknolojileri ile uyum sağlamışlardır. Bu değişim, Anadolu'da 10 - 12 bin yıl kadar önce başlamıştır. İnsanlar ilk kez buğday, arpa, mercimek gibi tahılları tarıma alıp koyun, keçi, sığır ve domuz gibi hayvanları evcilleştirerek çiftçiliğe başlamış; ahşap, kerpiç ve taştan ilk kalıcı konutları yapmışlardır. Ancak bu gelişmelerin, çok zengin doğal çevre olanaklarına sahip olan Trakya'da Anadolu'dan daha sonra, yaklaşık olarak günümüzden 7000 yıl önce başladığı görülmektedir. Dönemin başlarından itibaren beslenmede su ürünleri, avcılık ve yaban yemiş toplayıcılığı da çiftçiliğin yanında devam etmiştir. Bölgede bilinen en eski çiftçi yerleşmeleri Enez yakınlarındaki Hoca Çeşme ile İstanbul yakınlarındaki Fikirtepe'dir. Hoca Çeşme'de yapılan arkeolojik kazılar, MÖ 6200 yıllarında tarihlenen ve tümü ile Orta Anadolu özellikleri gösteren, tarım ve hayvancılık yapan bir topluluğun ilk olarak burada yerleştiğini, daha sonra bunların yerel koşullara uyum sağlayarak, Bulgaristan'da bilinen kültürleri oluşturduğunu ortaya koymuştur. Hoca Çeşme'nin en eski katmanları, Balkanlar'da şimdiye dek bilinen en eski neolitik kültürü oluşturmaktadır.

Trakya'nın Neolitik Dönem kültürlerini en iyi yansıtan merkezlerden biri de Kırklareli'ye 3 kilometre uzaklıktaki Aşağıpınar tarih öncesi yerleşim alanıdır. Burada şimdiye kadar rastlanan en eski kültür katı MÖ 5800 yıllarına tarihlenmektedir. Anadolu Kronolojisi'ne göre Son Neolitik, Balkan Kronolojisi'nde ise Orta Neolitik Çağa, Karanavo II döneminde tarihlenen bu ilk yerleşim Demir Çağı'na dek süregelecek olan Trakya kültürünün de temellerinin atıldığı bir süreci temsil etmektedir. Bu dönem yapıtları, kalın ahşap direklerden oluşan bir çatı sistemine sahiptir. Yine bu direklerin arası dallarla örülmekte ve kalın bir kerpiç toprağı ile sıvanmış duvarlar yapılmaktaydı. Çok odalı olan yapıların içlerinde, ayrıca dallar ile örülmüş bölme duvarları, kil sekiler, ocak, fırın ve ambar gibi işlevsel alanlar da bulunmaktaydı. Bunların yanı sıra bazı yapıların içine kült amaçlı (dinî) olduğu düşünülen küçük bir bölüm, dokuma tezgâhına ayrılmış bir alan ile çok sayıda tahıl taneleri bulunmuştur. Yanarak kömürleştiği için günümüze kadar gelebilen tahıl tanelerinin incelenmesinden, MÖ 5800 yıllarında Aşağıpınar insanlarının iki tür buğday, arpa, burçak ve mercimek ekip biçtikleri, büyük bir olasılıkla da yağı için badem depoladıkları anlaşılmaktadır. Beslenmede ayrıca domuz, koyun, keçi ve sığırın yanı sıra geyik, karaca ve yaban sığırı avının da önemli bir yeri olduğu anlaşılmaktadır. Şiddetli bir yangın ile tahrip olduğu anlaşılan Aşağıpınar'ın ilk tabakası her bakımdan Balkan Neolitik Kültürlerinin özelliklerini taşımaktadır. Ancak bu en alt tabaka, Anadolu kökenli çiftçi-köylülerin aradan geçen 300-400 yıl içinde Trakya'nın yerel koşullarına uyum gösterdiğini ortaya koymuştur. Artık bu topluluklar evlerini kerpiç ya da taş yerine meşe ağaçları, saz ve kamış kullanarak yapmaya başlamış, köylerde evler bitişik olarak değil, bağımsız birimler durumuna getirilmiştir. Yine bir değişiklik de evcil hayvanların arasında koyun ve keçinin yerini, Trakya ortamına daha uygun olan sığırın almış olmasıdır.

 Gelişkin Köy Toplulukları Dönemi Kalkolitik Çağ: MÖ 4800 - MÖ 3200Anadolu'da genel olarak tarım ve hayvancılığa dayalı yaşam biçiminin giderek geliştiği, daha kompleks toplumsal düzenin oluşmaya başladığı ve uzmanlık alanlarının belirlendiği, köy topluluklarının kentleşme sürecine girdiği bu zaman dilimi, Trakya tarih öncesi kültürlerinin de en gelişmiş ve görkemli dönemidir. Bu dönemin ilk başlarında, Orta Balkanlar'dan Anadolu içlerine kadar yayılan, parlak yüzeyli, siyah renkli çanak-çömleği ve ilginç insan biçimli heykelcikleri ile belirginleşen büyük kültür bölgesi, zaman içinde daha çok yeni özelliklerin hakim olduğu küçük gruplara bölünmektedir.

 Kent Toplulukları ve Devletin Ortaya Çıkışı Tunç Çağı: MÖ 3200 - MÖ 1200Anadolu ve Yakın Doğu'da MÖ 3. bin yıl, kentleşme hareketinin başladığı, yavaş yavaş şehir devletlerinin oluştuğu bir süreci temsil etmektedir. Batı Anadolu'da en iyi Truva ile tanınan bu kent kültürleri, artık yavaş yavaş çömlekçi çarkını kullanmakta, yeni oluşan yönetici sınıf, toplumun diğer kesimlerinden ayrı olarak, sur ile çevrili, küçük de olsa bir iç şehirde oturmaktadır. Ekonomiyi denetleyen bir ruhanî sınıfın da ortaya çıktığı, anıtsal tapınak yapıları ile belirginleşmektedir.

 Siyasî Yapılanma ve Trak Beylikler Dönemi Demir Çağı: MÖ 13. - MÖ 6. yüzyılTunç Çağı gelişim süreci içinde, geniş boyutlu ilişkilerin kurulduğu, büyük göçlerin yaşandığı ve ticaretin ortaya konduğu bir devir olarak dikkat çekmektedir. Yakın Doğu'nun büyük bölümünde olduğu gibi, Anadolu ve Ege'de de Tunça Çağı, bütün bu bölgeleri yakıp yıkan bir göç dalgasının etkisiyle sona ermiştir. Anadolu'da Hitit, Ege'de Miken uygarlıklarına son veren ve yaklaşık 300 yıl süren bir "karanlık çağ"ı başlatan bu göç dalgasının, Anadolu'yu etkileyen bir bölümünün Kırklareli-Trakya üzerinden geldiği sanılmaktadır.

Klasik ve Helenistik Dönemler: MÖ 5 - MÖ 1. yüzyıl

MÖ 513-512 tarihinde, Persler'in İskit Seferi'ni mütekip Kırklareli topraklarına girdiği ve uzun bir süre [tarih kayıtlarına göre otuzdört yıl] burada kaldığı kesin olmakla birlikte, Trakya'da satraplık oluşturduğu yönünde bilgi de bulunmaktadır. Bu satraplığın merkezi, bugün Kırklareli'nin bir ilçesi olan Vize'dir. Odrisler'in oluşturduğu yeni yapılanmayla birlikte, Trakya ve Kırklareli'de yaşam biçimi ve kültürel yaşamda da değişiklikler olmuştur. Eski teokratik oluşumun yerine, soylu savaşçıların odağını oluşturduğu bir sistem geçmiştir. Bu durum soyluluk belirtisi olan bir atlı kavramı çevresinde odaklanarak, sanatta da kendini göstermiştir.

 Osmanlı Dönemi
Edirne Vilayet Matbaası Müdürü Şevket Dağdeviren'in yazdığı 1892 tarihli salnameye göre;

Kırkkilise sancağının bir kazası olan Kırkkilise, Rus işgaline kadar kaymakamlıkla yönetilirken, R: 1295; M: 1879/80 başında mutasarrıflık merkezi olmuş ve Lüleburgaz, Babaeski, Midye, Ahtapolu, Vize ve Tırnova kazaları buraya bağlanmıştır.

Kasabanın dört tarafı 120.000 dönümden fazla üzüm bağları ile çevrilmiştir. Kasabada 4.326.000, köylerinde 663.000, Pınarhisar ve Üsküp'te 2.130.000, toplamda 7.119.000 kiye şarap elde edilirdi.

Hükûmet konağı, adliye, jandarma, posta ve telgraf daireleri,hapishane, 3 kışla, 1 topçu kışlası, asker hastanesi ve redif deposu vardı.

Kasabada 8 cami vardır. Bunların en büyüğü Büyük Cami, diğerleri, Karakaş Cami, Bayezid Cami, Kapan Cami, Hacı Zekeriya Cami, Pehlivan Ağa Cami, Küçük Cami ve Kışla Cami'dir.

Kırkkilise'de biri 60, diğeri 20 beygir gücünde 2 un fabrikası vardır. Çalışan 45 işçi yılda 109.000 çuval yani 8.300.000 kiye un üretirdi. Bene ve Büyükdere köylrinde de su ile çalışan 26 beygir gücünde 2 un fabrikası vardı.

Kırkkilise kasabasında şayak, fanila, çul, çuval üretmeye yarayan 45 ve Mandıra köyünde 3 tane halı tezgahı vardı. Bunlarda 191 işçi yılda 4150 zira şayak ve fanila ile 6360 adet çul, çuval ve halı üretirdi.

 Coğrafya

Kırklareli, Türkiye'nin kuzeybatısında, Marmara Bölgesi'nin Trakya kesiminde yer almaktadır. Dünyadaki konumu itibarıyla, 41 derece, 13 dakika, 34 saniye ve 42 derece, 05 dakika, 03 saniye kuzey enlemleri ile 26 derece, 54 dakika, 14 saniye ve 28 derece, 06 dakika, 15 saniye doğu boylamları arasında bir yerdedir. Kuzeyinde Bulgaristan; doğusunda Karadeniz; güneydoğusu ve güneyinde Tekirdağ (Saray, Çorlu, Muratlı ve Hayrabolu); batısında ise Edirne, güneyi ve güney batısında (Uzunköprü, Havsa ve Lalapaşa ilçeleri) bulunmaktadır. Toprakları, kuzeyden Bulgaristan sınırını oluşturan Revze Deresi Vadisi, doğudan Karadeniz, güneyde Ergene Irmağı ana vadisi ve batıdan ise Ergene Irmağı'na karışan Teke Deresi'nin su bölüm çizgisi olan sırtlarla kuşatılmıştır. Yüzölçümü 6650 km² olup, il merkezinin denizden yüksekliği 203 metredir.

Başlıca akarsuları Ergene Nehri ve Rezve Deresi'dir. Bitki örtüsü olarak ormanlık ve step özelliği göstermektedir.

 Sanayi

İlde sanayi daha çok D-100 karayolu etrafında ve özellikle Lüleburgaz'da yoğunlaşmıştır. Kırklareli'nde sanayi artan bir hızla gelişmektedir. 1987-2001 döneminde yüzde 6,7 ile sanayi, ilin en hızlı büyüyen sektörü olmuştur. Kırklareli'nin İstanbul ve Avrupa'ya yakın olması bunun temel nedenlerindendir.

Kırklareli'de toplam 224 sanayi tesisi bulunmaktadır. Bunların yüzde 87'si Merkez, Babaeski ve Lüleburgaz ilçelerinde geri kalan yüzde 13'ü diğer ilçelerde yer almaktadır. Merkezde 64, Babaeski'de 38, Demirköy'de 2, Kofçaz'da 1, Lüleburgaz'da 94, Pehlivanköy'de 2, Pınarhisar'da 9, Vize'de 14 sanayi tesisi mevcuttur.

Kırklareli ilinde, "gıda ürünleri ve içecek imalatı", "tekstil ürünleri imalatı", "kimyasal madde imalatı" ile "metalik olmayan diğer mineral ürünlerin imalatı" sektörleri öne çıkmaktadır.

Gıda ürünleri ve içecek imalatı sektöründe, unlu mamuller ve öğütülmüş tahıl ürünlerini içeren imalatlar dışında, "süthane işletmeciliği ve peynir imalatı", "çiftlik hayvanları için hazır yem imalatı", rafine sıvı ve katı yağların imalatı" ile "kakao, çikolata ve şekerleme imalatı"; tekstil ürünleri imalatı sektöründe, "giyim eşyası dışında hazır tekstil ürünleri imalatı" ile "dokumanın aprelenmesi"; kimyasal madde ve ürünleri imalatı sektöründe, "farmasötik preparat imalatı", "boya, vernik benzeri kaplayıcı maddeler ile matbaa mürekkebi ve macun imalatı" alt sektörleri önde gelmektedir. Metalik olmayan diğer mineral ürünlerin imalatında, cam imalatı önemli bir yer tutmaktadır.

Gıda, içki ve tütün imalatı yapan 92; tekstil, giyim ve deri imalatı yapan 58; orman ürünleri ve mobilya üretimi yapan 15; kâğıt, kâğıt ürünleri ve basım imalatı yapan 2; kimya, petrol, kömür, kauçuk ve plastik ürün imalatı yapan 13; taş ve toprağa dayalı 19; metal eşya, makine ve teçhizat imalatı yapan 17; diğer imalat yapan 8 tesis bulunmaktadır.

Bu tesislerde 19 bin dolayında kişi çalışmaktadır. 500'ün üzerinde çalışanı olan 8 tesisi bulunmaktadır. Bu 8 tesiste toplam çalışanların yüzde 37'si istihdam edilmektedir. 1000 ve daha fazla kişi çalışan 2, 500-999 kişi çalışan 6, 250-499 kişi çalışan 14, 100-249 kişi çalışan 27, 50-99 kişi çalışan 16, 10-49 kişi çalışan 74, 10'dan az kişi çalışan 54 tesis bulunmaktadır.

Türkiye'nin önemli sanayi tesislerinin bir bölümü Kırklareli'nde yer almaktadır. Cam, gıda, tekstil, ilaç alanında önemli tesisler bulunmaktadır. Bunların arasında Türkiye'nin ilk şeker fabrikası Alpullu Şeker Fabrikası, Danone, Saray Gıda, ACT Tekstil, Akın Tekstil, Edip İplik, Konteks Mensucat, Tüp Merserize, Zorlu Linen, Gossard Tekstil, Eczacıbaşı İlaç, Kırklareli Cam, Trakya Cam, Trakya Otocam, Trakya Çimento, Trakya Döküm, 2002 TEKSTİL, BURGAZ RAKI, AKMAYA AŞ ve Anadolu Efes Pilsen ilk akla gelenlerdir. Bu tesislerin hem ülke hem de il ekonomisine büyük katkıları olmaktadır. Üretilen mamüllerin önemli bir kısmı ihraç edilmektedir.

 Tarım

İlin yüzölçümü 655.000 hektar olup, arazi varlığının yüzde 41'i kültür arazisi, yüzde 37'si orman, yüzde 11'i çayır-mera geriye kalan yüzde 11'i ise kültür dışı arazidir. 268.311 hektar tarım arazisinin yüzde 17'sinde sulu tarım, geriye kalan yüzde 83'ünde de kuru tarım yapılmaktadır.

Türkiye genelinde olduğu gibi Kırklareli'ne de çiftçi aile sayısına göre arazi dağılımı dengeli değildir. Bu bakımdan tarımla uğraşan aile sayısı fazla olduğundan ilde daha çok küçük işletmeler bulunmaktadır. Tarımsal işletmelerin yapısına baktığımızda, işletmelerin toprak büyüklüğü bakımından 50-200 dekar arasında yoğunlaştığı, çoğunluğunun hem hayvancılık, hem de bitkisel üretimi birlikte yaptıkları görülmektedir.

Tarım yapılan arazinin 45.229 hektarlık yani yüzde 17'lik bölümünde de sulama yapılabilmektedir. Bu alanın 33.230 hektarı yani yüzde 73'ü devlet, 11.999 hektarı yani yüzde 27'si çiftçi imkânları ile sulanmaktadır.

 Bitkisel Üretim

İlin tarımsal yapısıı içinde hububat, ayçiçeği, şeker pancarı, mısır, yemeklik tane baklagiller, bağ önemli rol oynamaktadır. Tarım ürünlerinde, ağırlıklı bitkisel ürünlerimiz buğday ve ayçiçeğidir. 2005 yılında 140.300 hektar buğday ekilmiş olup toplam 597.250 ton ürün elde edilmiştir. Böylece dekar başına ürün miktarı 425 kg olmaktadır.

Bitkisel üretim içinde ikinci ağırlıklı ürünümüz ayçiçeğidir. 2005 yılında 66.500 hektar alana ayçiçeği ekilmiş olup, toplam 146.190 ton ürün elde edilmiştir. Böylece dekar başına ürün miktarı 220 kg olmaktadır. Kırklareli'nin, Türkiye ayçiçeği ekimindeki ve üretimindeki payı yıllara göre pek fazla değişmemekte ve takriben yüzde 12 civarında olmaktadır.

Hububat ve ayçiçeğinden sonra ağırlıklı ürünlerimiz sırasıyla şeker pancarı, mısır ve patatestir.

Sulanabilir sahalar içerisinde ikinci ürün ekilişi yıllara göre bir artış göstermektedir. İkinci ürün olarak hububat hasadı sonrası silajlık mısır, kuru fasulye ve hasıla biçilen ayçiçeği ile güzlük ekilişlerde macar fiğ sonrası ayçiçeği ve mısır ekilişleri yapılmaktadır.

İlde bağ bahçe tarımı işlenebilir arazinin yüzde 2'sinde yapılmaktadır. Bu sahanın yüzde 84'ünde sebzecilik, yüzde 12'sinde bağcılık ve yüzde 8'inde meyvecilik yapılmaktadır.

 Hayvancılık

İl düzeyinde 95.795 adet büyük baş, 228.013 adet küçük baş ve 359.312 adet kümes hayvanı mevcuttur. Hayvancılık nispeten fenni usullerle yapılmaktadır. Büyük baş hayvan mevcudunun yüzde 97'sini kültür ırkı ve melezleri, yüzde 3'ünü ise yerli ırk teşkil etmektedir. Hakim ırk Holstein'dir. İl bazında 19.342 adet hayvancılık işletmesi mevcut olup, işletmeler daha çok küçük aile işletmeciliği şeklindedir.

Hayvansal ürün olarak yılda 2.620 ton et, 202.418 ton süt ve 30 milyon adet yumurta üretilmektedir.

 Su Ürünleri

İlde İğneada, Kıyıköy, Beğendik ve Limanköy Karadeniz sahilinde yer alan yerleşim yerleridir. Buralarda 1.139 ruhsatlı balıkçı tarafından 232 adet kayıtlı tekne ile balıkçılık yapılmaktadır.

Bunun dışında baraj ve göletler ile alabalık tesislerinde de balıkçılık faaliyetleri sürdürülmektedir. İlde su ürünleri yönünden önem arzeden Hamam, Mert ve Pedina gölleri olmak üzere üç adet tabii göl, Kırklareli, Armağan ve Kayalı barajları olmak üzere üç adet baraj ile 34 adet gölet mevcut olup, buralar balıklandırılmıştır. Kültür balıkçılığı kapsamında faaliyette bulunan 5 tesis bulunmaktadır.

 Nüfus

1965 yılına kadar Kırklareli yoğunluğu ülke ortalamasının üzerinde olmuştur. Bunun nedeni ilin mübadele ve muhaceret yoluyla Balkan ülkelerinden aldığı göçtür. 1940-1945 yılları arasında II. Dünya Savaşı nedeniyle Kırklareli'nin nüfusu azalmış, 1950-1955 arasında ise yeniden yurt dışından gelen göçmen aileler ile nüfus artmaya başlamıştır. 1960'a kadar yüksek olan nüfus yoğunluğu bu yıldan itibaren il dışına göçün başlamasıyla beraber 1965'ten sonra azalmaya başlamıştır. 2019 verilerine göre Kırklareli'nin toplam nüfusu 361.836, Kırklareli merkez nüfusu ise 103.042 olarak açıklanmıştır.

 İdari Yapı

Kırklareli fethedildikten sonraki uzun yıllar, Vize sancağına "liva" bağlı bir kaza merkezi olarak idare edilmiş, sonra kendisi de sancak yapılmıştır. Sultan Mecit zamanında ilçe haline getirilmiş ve bu durum 1877-1878 Osmanlı-Rus Harbine kadar devam etmiştir. Rusların tahliyesinden sonra Kırklareli mutasarrıflık olmuştur. İdari bağımlılık olarak önceleri merkezi Manastır olan Rumeli Eyaletine bağlı iken sonra Silistre Eyaletine bağlanmış, daha sonra da Edirne Vilayetinin bir livası haline getirilmiştir.

Kırklareli 1924 yılında il olmuştur. Bugün, Kırklareli'nin Babaeski, Demirköy, Kofçaz, Lüleburgaz, Pehlivanköy, Pınarhisar ve Vize olmak üzere yedi ilçesi, 26 belediyesi ve 178 köyü bulunmaktadır.

 Eğitim
Kırklareli'nde okuma yazma oranı 2000 Genel Nüfus Sayımı sonuçlarına göre yüzde 93'tür. 1970'te 71, 1975'te 75, 1980'de 80, 1985'te 86, 1990'da 88 olan okuma yazma oranı 2000 yılında yüzde 93'e çıkmıştır. 2000 sonuçlarını ilçelere göre değerlendirdiğimizde okuma yazma oranının ilçe merkezleri için Merkez'de 94, Babaeski'de 94, Demirköy'de 92, Kofçaz'da 96, Lüleburgaz'da 95, Pehlivanköy'de 94, Pınarhisar'da 94, Vize'de 92, bucak ve köylerde yüzde 91 olduğu görülmektedir.

 Genel Okul Durumu

İlde 2005-2006 öğrenim yılında toplam 299 okulda, 60.986 öğrenci eğitim görmekte ve 2.394 öğretmen görev yapmaktadır.

 Okul Öncesi Eğitim

Okul öncesi eğitimde, üç bağımsız anaokulu, iki kız meslek lisesi bünyesinde uygulama anasınıfı bulunmaktadır. 99'u da ilköğretim okulu bünyesinde anasınıfı olmak üzere toplam 104 okul öncesi eğitim kurumunda 111 öğretmen görev yapmakta ve 3.140 öğrenci eğitim görmektedir. Okul öncesinde okullaşma oranı yüzde 26'dır.

 İlköğretim

İlde 151 ilköğretim okulu bulunmaktadır. Öğrenci sayılarının yetersiz olması nedeniyle 105 köyümüzün okulu kapalıdır. Bu okullarımızın öğrencileri taşımalı eğitim uygulamasından yararlanmaktadır. İlköğretimde ikili öğretim yapan okulumuz bulunmamaktadır. İlköğretimde 1.401 öğretmen görev yapmaktadır. İlköğretim okulu öğrenci sayısı 37.139'dur. Bir dersliğe 21, bir öğretmene 26 öğrenci düşmektedir. İlköğretimde okullaşma oranı yüzde 96'dır.

 Orta Öğretim

İlde 19'u genel lise, 18'i mesleki ve teknik lise olmak üzere toplam 37 lise bulunmaktadır.

Orta öğretim kurumlarında 801 öğretmen görev yapmaktadır. Orta öğretimde eğitim ve öğretime devam eden öğrenci sayısı 15.169'dur. Bir dersliğe 27, bir öğretmene 19 öğrenci düşmektedir. Orta öğretimde okullaşma oranı yüzde 62'dir.

 Yüksek Öğretim
Kırklareli'nde yüksek öğretim faaliyetleri, Trakya Üniversite'sine (Edirne) bağlı yüksek okulların varlığından dolayı uzun senelerdir devam etmektedir. 2007 yılında Kırklareli Üniversitesi kurularak, bu yüksekokullar Kırklareli Üniversite'si bünyesine aktarılmıştır. Üniversite bünyesinde MYO'lar, Mühendislik Fakültesi, Teknoloji Fakültesi, Fen Edebiyat Fakültesi, İlahiyat Fakültesi, Sağlık Yüksekokulu, İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi ve Hukuk Fakültesi bulunmaktadır. Tıp Fakültesi de kurulmuştur ancak binası henüz bulunmamaktadır, Tıp Fakültesi öğrencileri dersleri Tekirdağ Namık Kemal Üniversitesi'nde görmektedirler. Üniversitenin Kırklareli Merkez'de Kayalı Kampüsü ve Kavaklı Kampüsü bulunmaktadır. İlçe MYO'lardan bazıları Lüleburgaz MYO, Vize MYO ve Pınarhisar MYO.

 Kültür
Merkez ve beş ilçemizde 12 halk kütüphanesi bulunmaktadır. Kırklareli, tarihi yapılar bakımından zengin bir kültür mirasına sahip illerden biridir. Bu eserler arasında camii, hamam, çeşme, şehitlik, külliye, köprü ve türbeler yer almaktadır. Keza Türkiye'de en çok tümülüs grubu il sınırları içinde, özellikle Vize ilçesinde bulunmaktadır. Ayrıca, birçok dolmen de ilde yer almaktadır. Kale ve kule kalıntıları da ilin kültür zenginliğini arttırmaktadır.

Höyük ve tümülüs kazılarına devam edilmektedir. Bu kazılar Kırklareli'nin yakın zamana kadar hiç bilinmeyen erken dönemlerine ait yeni bilgileri ortaya çıkarmaktadır. Vize Çömlektepe'de yapılan kazıda tüm Trakya'da şimdiye kadar bilinen tek antik tiyatro açığa çıkarılmıştır.

İstanbul'un Türkler tarafından fethi sırasında kullanılan top güllelerinin bir bölümü Demirköy ilçesinde bulunan Dökümhane'de imal edilmiştir. Burada yapılan kazılar büyük bir uygarlığı ortaya çıkaracaktır.

İl merkezinde bir müze bulunmaktadır. 1999 yılında 12.915, 2000 yılında 11.730, 2001 yılında 10.249, 2002 yılında 11.677, 2003 yılında 15.524, 2004 yılında da 14.723 kişi müzeyi ziyaret etmiştir.

 İl Kültür Müdürlüğü
Kültür ve Turizm Bakanlığı'nın taşra teşkilatı olarak faaliyetini sürdürmektedir. Bu doğrultuda ildeki kültür hizmetinin yaygınlaştırılması, geliştirilmesi ile ilgili araştırma ve planlamaları yapmak, her türlü kültürel, sanatsal etkinliği gerçekleştirmekle yükümlü olan İl Kültür Müdürlüğü, Kırklareli Müzesi ve 9 adet halk kütüphanesinden oluşan toplam 10 bağlı birimde hizmet vermektedir.

Müdürlük, her yıl düzeni olarak tiyatro gösterileri, çeşitli konserler ve sergilere evsahipliği yapmakta, güncel konularda konferanslar, paneller, açık oturumlar vb. kültürel etkinlikler düzenlemektedir.

İl Kültür Müdürlüğü, önceleri Valilik Binası'nda hizmet vermekte iken, 1994 yılında, İstasyon Caddesi altında bulunan, metruk haldeki Gümrük (Oktavra) Binası'nın Kültür Bakanlığı tarafından restore ettirilmesiyle kazanılan yeni binasına taşınmıştır.

 Kırklareli Müzesi
Kırklareli Müzesi binası, 1894 yılında Mutasarrıf Neşet Paşa ve Belediye Başkanı Hacı Mestan Efendi zamanında yaptırılmıştır. 20 Aralık 1930'da Büyük Önder Atatürk tarafından ziyaret edilen bina, 1962 yılına dek fiilen Belediye Binası olarak kullanılmış, 1970'li yıllarda ise tamamen boşaltılarak terk edilmiştir. 1983 yılında başlayan ve çeşitli aralıklarla devam eden restorasyon çalışmaları 1993 yılında tamamlanmıştır. Tarihî binanın müze' olarak düzenlenmesi çalışmaları ise Aralık 1990 tarihinde başlatılmış ve 14 Ocak 1994 tarihinde Kırklareli Müzesi resmen ziyarete açılmıştır. Bodrumu hariç iki katlı betonarme olan yapının dört cephesinde kemerli pencereler yer almakta olup, girişte dört sütuna oturan cumba vardır. Arkeoloji ve etnografya seksiyonları üst katta yer almakta, giriş katında ise kültür ve tabiat sergisi salonu bulunmaktadır. Kırklareli Müzesi'nde hâlâ 553 etnografik, 1189 arkeolojik, 1995 adet de sikke olmak üzere, toplam 3737 adet kayıtlı eser mevcuttur.

Gelişmişlik göstergeleri

Devlet Planlama Teşkilatı'nın 2003 verilerine göre, Kırklareli sosyo-ekonomik gelişmişlik sıralamasında 81 il içerisinde 11. sırada bulunmaktadır. Eğitim sektörü gelişmişlik sıralamasında 7, sağlık sektörü gelişmişlik sıralamasında 15, imalat sanayi gelişmişlik sıralamasında 14. sırada yer almaktadır. İlçeler sıralamasında, 872 ilçe içinde Lüleburgaz 35, Merkez 106, Babaeski 147, Pınarhisar 214, Vize 219, Demirköy 259, Pehlivanköy 262 ve Kofçaz 460. sırada yer almıştır.

Turizm

Doğal yerler

Kırklareli'nde gezip görülebilecek doğal yerler arasında göl ve barajlar, mağara, tabiatı koruma alanları, orman içi dinlenme ve mesire yerleri ile plajlar bulunmaktadır.

Göl ve barajlar

Kırklareli'nde Hamam, Pedina, Mert, Erikli ve Saka gölleri ile Kırklareli, Armağan ve Kayalı barajları bulunmaktadır.

Mağaralar

Merkezde Bedre, Demirköy'de Dupnisa Mağarası, Pınarhisar'da Pekmezdere, Vize'de Domuzdere, Kaptanın, Kıyıköy ve Yenesu mağaraları bulunmaktadır. Dupnisa mağarasının içinin yaz aylarında bile çok soğuk olduğu biliniyor.

Tabiatı Koruma Alanları

Demirköy ilçesinde Saka Gölü Longozu Tabiatı Koruma Alanı ve Vize İlçesinde Kastro Körfezi Tabiatı Koruma Alanı bulunmaktadır.

Plajlar

Demirköy'de İğneada, Vize'de Panayır "Panayır İskelesi", Poliçe Plajı ve Kıyıköy plajları bulunmaktadır.

Tarihi Yerler

Kırklareli'ndeki Osmanlı mirası arasında cami, hamam, imaret, şehitlik, çeşme, arasta, köprü ve türbeler yer almaktadır.

Fatih Sultan Mehmet'in, İstanbul'u fethetmek için kullandığı bir kısım topların döküldüğü Fatih Dökümhanesi'nde ise düzenleme çalışmaları hâlen devam ediyor. Demirköy ilçesinde bulunan ve İstanbul'un fethi sırasında kullanılan topların döküldüğü dökümhanenin çevresi teller ile koruma altına alınmış ve çevre temizliği yapılmıştır. Dökümhanede üniversiteler tarafından gerçekleştirilen kazı çalışmalarına yaz aylarında devam edilmektedir. Fatih Dökümhanesi'nden günümüze fırın bacası ve temel seviyesinde duvarlar kalmıştır. Dökümhanenin dönemin bölgedeki en modern işletmesi olduğu varsayılmaktadır.

Dupnisa Mağarası'nın daha rahat ziyaret edilebilmesini sağlayacak tedbirler alınmıştır. Kırklareli Valiliği tarafından hazırlanan "Dupnisa Mağarası Düzenleme Sistemi Projesi" uygulaması tamamlanmıştır. Proje ile mağaranın aydınlatması sağlanmış ve gezi yolları ve giriş bölümü çevre düzenlemesi yapılmıştır.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Kırklareli valiliği
 Kırklareli belediyesi

Kırklareli


Carl Johan Hartman ( – ) est un médecin et botaniste suédois.

Annexes

Bibliographie
 .

Liens externes

Botaniste suédois du XIXe siècle
Médecin suédois du XIXe siècle
Naissance en avril 1790
Décès en août 1849
Décès à Stockholm
Décès à 59 ans

Carl Johan Hartman


පරිපාලන දිස්ත්‍රක්කයන්හි ප්‍රධාන නගර

බදුල්ල
ගාල්ල

ත්‍රිකුණාමලය
නුවර එලිය
පොලොන්නරුව
පුත්තලම
මහනුවර
මාතලේ
මාතර
මඩකලපුව
මන්නාරම
මුලතිවු
මොනරාගල
යාපනය
රත්නපුරය
හම්බන්තොට
වවුනියාව
අම්පාර
කලුතර
කෑගල්ල
කිලිනොච්චිය
කොළඹ

මේ අඩවිත් බලන්න
 ශ්‍රී ලංකාවේ පළාත්
 ශ්‍රී ලංකාවේ පරිපාලන දිස්ත්‍රික්ක
 ශ්‍රී ලංකාවේ දිස්ත්‍රික් ලේකම් කාර්යාල
 ශ්‍රී ලංකාවේ නගර ලැයිස්තුව
 නාගරීකරණය - ශ්‍රී ලංකා

ශ්‍රී ලංකාවේ නගර සහ ගම්මාන
ශ්‍රී ලංකාවේ ලැයිස්තු
ශ්‍රී ලංකාවේ ස්ථාන

ශ්‍රී ලංකාවේ පුරවර


Ulugeçit, Karabük ilinin Eflani ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köy, 1530 yılı kayıtlarında Ulugeçüd adıyla geçmekte olup, 1928 yılından beri aynı adı taşımaktadır.

Coğrafya
Köy, Karabük il merkezine 40 km, Eflani ilçe merkezine 5 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Eflani belde ve köyleri

Ulugeçit


جامعة منوبة، هي جامعة حكومية في منوبة، تونس.تقع غربي العاصمة التونسية

إحصائيات
 طبقا لأرقام السنة الجامعية 2008-2009 يبلغ عدد الطلبة المسجلين بجامعة منوبة: 32,135 طالبا، مقابل 21163 خلال السنة الجامعية 2000-2001.
 وفي السنة الجامعية 2008-2009: يبلغ عدد هيئة التدريس: 1,643، وعدد الأعوان الإداريين: 600.
 بلغ عدد الخريجين من مختلف المؤسسات الجامعية التابعة لجامعة منوبة خلال السنة الجامعية 2007-2008: 5011.
 يبلغ عدد الشهادات التي تسندها المؤسسات الجامعية التابعة لجامعة منوبة: 66 تتوزع كما يلي: 38 إجازة، 22 إجازة تطبيقية، 16 إجازة أساسية.

البحث
يبلغ عدد المخابر البحثية: 5، وعدد وحدات البحث: 29، ينشط في إطارها: 967 باحثا.

الاختصاصات
علوم المكتبات والتوثيق، علوم الإخبار والاتصال، علوم الإعلامية والملتيميديا والتصميم، اللغات والفنون والإنسانيات، التجارة والتجارة الإلكترونية والمحاسبة، التصرف وإدارة المؤسسات، البيوتكنولوجيا، علوم الرياضة والتربية البدنية.

المؤسسات الجامعية
تحتوي جامعة منوبة على أربع عشرة مؤسسة جامعية تتركز أهمها في المركب الجامعي بمنوبة، وهي على التوالي:
 المدرسة العليا للاقتصاد الرقمي
 كلية الآداب والفنون والإنسانيات بمنوبة
 المعهد العالي للتوثيق بتونس
 معهد الصحافة وعلوم الإخبار
 المدرسة العليا للتجارة بتونس
 المدرسة العليا للتجارة الإلكترونية بمنوبة
 المدرسة الوطنية لعلوم الإعلامية
 المعهد العالي للمحاسبة وإدارة المؤسسات بتونس
 المعهد العالي لفنون الملتيميديا بمنوبة

كما توجد المؤسسات التالية خارج المركب الجامعي، وهي:
 المدرسة العليا لعلوم وتكنولوجيات التصميم بضاحية الدندان

وتوجد ثلاث مؤسسات تحت إشراف مزدوج أي بين وزارة التعليم العالي ووزارة أخرى، وهي:
 المعهد العالي للبيوتكنولوجيا بسيدي ثابت بسيدي ثابت (مع وزارة الفلاحة)
 المدرسة الوطنية للطب البيطري بسيدي ثابت، (مع وزارة الفلاحة).
 المعهد العالي للرياضة والتربية البدنية بقصر سعيد (مع وزارة الشباب والرياضة)
 معهد النهوض بالمعاقين قصر السعيد (مع وزارة الشؤون الاجتماعية)

كما تتبع جامعة منوبة مؤسسة بحثية هي:
 المعهد العالي لتاريخ الحركة الوطنية، ويوجد مقره في المركب الجامعي بمنوبة.

التعاون الدولي
يبلغ عدد الاتفاقيات المبرمة بين جامعة منوبة ومؤسسات أجنبية: 28 تتوزع كما يلي:
 البلدان الأوربية: 20 من بينها 14 مع مؤسسات فرنسية و3 مع مؤسسات إيطالية
 البلدان الأمريكية: 4 من بينها 2 مع كندا
 البلدان العربية: 2 هما: الجزائر وسلطنة عمان
 البلدان الآسيوية: 1 مع كوريا الجنوبية
 المنظمات الدولية: اليونسكو: 1.

وصلة خارجية
بوابة جامعة منوبة

مراجع

تعليم عال
جامعات تونس

جامعة منوبة


Oymayaka, Sinop ilinin Türkeli ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün adı, 1928 yılı kayıtlarında Coray olarak geçmektedir.

Coğrafya
Köy, Sinop il merkezine 107 km, Türkeli ilçe merkezine 7 km uzaklıktadır. Köye bağlı Güllüsu mevkiinde ve Atovası mevkiinde birer antik yerleşim alanı bulunur.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Türkeli belde ve köyleri

Oymayaka


Vrtni zvjezdan  (lat. Callistephus), monotipski biljni rod iz porodice glavočika s jednom istoimenom vrstom (C. chinensis). Podrijetlom je iz Kine ali je danas uvezena u mnoge države Europe i Azije.

Jednogodišnja je biljka s mnogo kultivara. Uzgaja se i u Hrvatskoj, gdje je poznata pod raznim nazivima: zviezdica, ficeka, jesenka, katarinka, ljetni zvjezdan i vrtni zvjezdan.

Vanjske poveznice

Izvori

Asterinae
Flora Ruskog dalekog istoka
Flora Kine
Flora Hrvatske

Vrtni zvjezdan


Hygrobiella, rod jetrenjarki smješten u vlastitu porodicu Hygrobiellaceae, dio podreda Jungermanniineae. Porodica je opisana 2014. a rod 1882.

Vrste
 Hygrobiella acuminata Herzog
 Hygrobiella australis Steph.
 !Hygrobiella dusenii Steph.
 !Hygrobiella intermedia Bakalin & Vilnet
 Hygrobiella japonica Steph.
 Hygrobiella kaalaasii Bryhn ex Arnell & C.E.O. Jensen
 Hygrobiella laxifolia (Hook.) Spruce
 Hygrobiella macgregorii Steph.
 Hygrobiella mollusca (De Not.) Steph.
 Hygrobiella myriocarpa (Carrington) Spruce
 Hygrobiella nevicensis (Carrington) Spruce
 Hygrobiella nishimurae N. Kitag.
 !Hygrobiella squamosa Bakalin & Vilnet
 Hygrobiella stolonacea Herzog

Izvori

Jungermanniineae

Hygrobiella


O corabie fantomă, vas fantomă sau navă fantomă este o navă fără echipaj viu la bord; poate fi un vas fantomă în folclor sau ficțiune, ca de exemplu Olandezul zburător, sau poate fi o navă adevărată abandonată, găsită abandonată cu întregul ei echipaj dispărut sau mort, ca Mary Celeste. Termenul este folosit uneori pentru navele care au fost scoase din funcțiune, dar care nu au fost încă dezmembrate, precum și pentru navele plutitoare care au fost descoperite după ruperea frânghiilor și cărate de vânt sau de valuri.

În cultura populară

Filme

 1935: The Mystery of the Mary Celeste (lansat în SUA ca Phantom Ship) oferă o explicație fictivă a evenimentelor care au dus la descoperirea celei mai renumite nave abandonate.
 1943: The Ghost Ship - despre moartea misterioasă în rândul echipajului Altair; se presupune că responsabil este căpitanul nebun.
 1951: Pandora and the Flying Dutchman
 1952: Ghost Ship are loc la bordul unui iaht bântuit de fantomele a două victime ucise (soția proprietarului anterior și iubitul ei) ale căror corpuri au fost ascunse sub podea.
 1964	Olandezul zburător	(Der fliegende Holländer), regia Joachim Herz
 1980: Vasul morții este despre o navă închisoare pierdută de marina de război nazistă bântuită de spiritele rele ale echipajului mort.
 1980: The Fog (Ceața), un film american de groază care descrie echipajul ucis al unei nave din secolul al XIX-lea, care revine pentru a se răzbuna asupra descendenților celor care i-au ucis.
 1985: The Goonies (Tâlharii), un grup de copii își salvează casele de la demolare după ce au descoperit o hartă spaniolă care îi duce într-o aventură pentru a descoperi averea pierdută de mult timp a lui Willy Chioru', un legendar pirat din secolul al XVII-lea. Nava lui Inferno devine în cele din urmă o navă fantomă și pleacă cu un echipaj de pirați-scheleți decedați de mult timp.
 1998: The X-Files (Dosarele X ), - 6x03 - Triangle (The X-Files)
 2001: The Triangle (Triunghiul fantomelor) prezintă o mare navă de croazieră abandonată care este bântuită.
 2001: Lost Voyage  este un thriller supranatural despre un grup de oameni care explorează SS Corona Queen, care a ieșit din Triunghiul Bermudelor după 30 de ani.
 2002: Ghost Ship (Vasul fantomă) este despre Antonia Graza, un vas italian de linie care a dispărut cu 40 de ani mai devreme;  echipajul de salvare care se suie la bord se confruntă cu apariția fantomatică a pasagerilor uciși.
 2003: Pirates of the Caribbean: The Curse of the Black Pearl (Pirații din Caraibe: Blestemul Perlei Negre ) - apare corabia  Pearl Black  ca o navă fantomă. Continuările sale Dead Man's Chest (Cufărul omului mort, 2006) și  At World's End (La capătul lumii, 2007) prezintă o altă navă fantomă Olandezul zburător.
 2006: Ghostboat,  o dramă de televiziune britanică, care ilustrează un submarin din al doilea război mondial dispărut care reapare și o misiune de re-urmărire a ultimului său voiaj, care face ca echipajul să fie influențat de forțe supranaturale . Bazat pe un roman din 1972 cu același nume.
 2009: Triangle (Triunghiul) este un film de groază psihologic britanic despre un grup de prieteni într-o excursie cu yachtul care descoperă nava de linie abandonată Aeolus.
 Supernatural - 3x06 - Red Sky at Morning

Note

Corăbii fantomă
Olandezul zburător
Fantome
Folclor
Folclor maritim
Liste de filme

Corabie-fantomă


Takahiro Ko (født 20. april 1998) er en japansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub Gamba Osaka.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Takahiro Ko


Footloose es una película de drama romántico y baile estrenada el 14 de octubre de 2011 en Estados Unidos, el 28 de octubre en México y el 4 de noviembre en España. Protagonizada por Kenny Wormald, Julianne Hough, Dennis Quaid y Andie McDowell. Dirigida y escrita por Craig Brewer. Remake de la película estrenada en 1984 protagonizada por Kevin Bacon.

Argumento
Ren MacCormack es un joven que siempre ha vivido en la ciudad de Boston, pero se ve obligado a trasladarse a un pequeño pueblo del sur de Estados Unidos, Bomont.

En Bomont, tras la muerte de cinco adolescentes (entre ellos Bobby Moore, el hijo de Shaw Moore) después de una noche de fiesta, los concejales y el reverendo del pueblo, Shaw Moore, deciden prohibir la música rock y el baile, con el fin de evitar una tragedia parecida y que el pueblo vuelva a quedar conmocionado.

Al llegar a Bomont, Ren experimenta un gran choque cultural con los demás jóvenes del pueblo, pero poco a poco irá despertando la pasión por la música y el baile a sus compañeros de instituto. Luego, se reúnen en una fiesta con motivo de reivindicar su graduación y la abolición de dichas leyes, pero no les resultará fácil. Ren además se enamora de Ariel, la hija del pastor, algo que no gustará a su padre, pero eso no detendrá a Ren, quien intentará devolver la música y el baile al pueblo.

Reparto
Kenny Wormald como Ren McCormack.
Julianne Hough como Ariel Moore.
Dennis Quaid como Shaw Moore.
Andie McDowell como Vi Moore.
Miles Teller como Willard Hewitt.

Producción
Se empezó a rodar en septiembre de 2010. Se filmó íntegramente en el estado de Georgia, en poblaciones como Covington, Acworth, Kennesaw, Senoia y Stone Mountain. Zac Efron fue el primer actor vinculado al proyecto, sin embargo declinó su participación en marzo de 2009. Julianne Hough fue elegida para el papel de Ariel, por encima de otros actores como Miley Cyrus, Hayden Panettiere o Amanda Bynes. Chace Crawford fue considerado para el personaje de Ren después de que Efron abandonara el proyecto, pero no fue contratado.

Kenny Ortega fue el primer director elegido, pero dejó el proyecto debido a las limitaciones del presupuesto y alegando diferencias creativas. Antes de que Craig Brewer fuera finalmente el director elegido, éste rechazó la oferta en dos ocasiones. El guion le fue enviado Kevin Bacon, pero éste no encontró ningún personaje que quisiera interpretar, por lo que su participación en la película se descartó. La fecha inicialmente prevista por Paramount Pictures para su estreno en cines fue el 1 de abril de 2011, posteriormente se retrasó hasta el 14 de octubre. El primer tráiler y el primer póster fueron lanzados el 21 de junio de 2011.

Recepción

Respuesta crítica
Según la página de Internet Rotten Tomatoes obtuvo un 71% de comentarios positivos, llegando a la siguiente conlusión: "a pesar de que se cine al original de 1984, Craig Brewer infunde a su remake la suficiente energía como para mantener fresca la historia para una nueva generación". Claudia Puig escribió que "con todo lo tonta que era, la primera película tenía un espíritu más inocente y alegre que este remake fiel, pero calculador". Jordi Costa señaló que "Brewer no mancilla un clásico, pero recicla memoria pop en aparatoso y redundante fast-food visual". Según la página de Internet Metacritic obtuvo críticas mixtas, con un 58%, basado en 35 comentarios de los cuales 16 son positivos.

Taquilla
Estrenada en 3.549 cines estadounidenses debutó en segunda posición con 15 millones de dólares, con una media por sala de 4.383 dólares, por delante de The Thing y por detrás de Real Steel. Recaudó en Estados Unidos 51 millones. Sumando las recaudaciones internacionales la cifra asciende a 62 millones. El presupuesto estimado invertido en la producción fue de 24 millones.

Referencias

Enlaces externos

 Tráiler (en inglés)

Nuevas versiones de películas
Películas rodadas en Estados Unidos
Películas de Paramount Pictures
Películas dirigidas por Craig Brewer
Películas de MTV Films
Películas sobre danza
Películas de cine adolescente de los años 2010

Footloose (película de 2011)


Ayvacık, Adana ilinin Saimbeyli ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe

Coğrafya
Adana iline 155 km, Saimbeyli ilçesine 30 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar

Saimbeyli'nin mahalleleri

Ayvacık, Saimbeyli


James Richard Scarlett (  -  ), est un pair britannique .

Biographie
Il est né à Datchet, Berkshire, le 28 septembre 1914 . Il est le fils de Hugh Scarlett (7e baron Abinger), et de sa femme Marjorie. Il fait ses études au Collège d'Eton et au Magdalene College, Cambridge, où il obtient un BA en économie . Ayant été nommé dans l'Artillerie royale en 1936  il combat en France, en Norvège et en Inde  pour devenir lieutenant-colonel au moment de sa retraite en 1947 . Après la guerre, il retourne à Magdalene, où il obtient une maîtrise en 1946 . En 1968, il est nommé sous-lieutenant pour l'Essex.

Après la mort de son père en 1943 , il hérite du titre baronnial avec le château d'Inverlochy près de Fort William en Écosse. Il vend Inverlochy après la Seconde Guerre mondiale à un marchand de whisky canadien  et achète Clees Hall , une ferme mixte près d'Alphamstone à la frontière Essex / Suffolk .

Scarlett s'intéresse aux «archéologues amateurs» utilisant des détecteurs de métaux et travaille de 1979 à 1981 à l'élaboration d'une législation réglementant le signalement des découvertes . Son intérêt pour la conservation de l'environnement rural le conduit à être nommé président de la branche d'Essex du Conseil pour la préservation de l'Angleterre rurale, qu'il occupe de 1972 à 1982 . En 1974, il cofonde la Colne Stour Countryside Association.

Il est également président de la Keats-Shelley Memorial Association, sa grand-mère ayant été adoptée par le fils de Mary et Percy Bysshe Shelley . La collection Boscombe des lettres et manuscrits de Shelley, sur laquelle Scarlett travaille au catalogage, est maintenant conservée à la Bibliothèque Bodléienne d'Oxford. Il est également vice-président de la Byron Society et chevalier de l'Ordre de Saint-Jean de Jérusalem .

Scarlett est décédé le 23 septembre 2002, à l'âge de 87 ans .

Mariage
En 1957, Lord Abinger épouse Isla Carolyn Rivett-Carnac  (1925–2011), sœur des deux derniers baronnets de Rivett-Carnac. Ils ont deux fils :

 James Harry (né en 1959), qui succède à son père à sa mort.
 Peter Richard Scarlett (1961-2020)

Références

Liens externes

Militaire britannique de la Seconde Guerre mondiale
Deputy Lieutenant de l'Essex
Officier de la Royal Artillery
Étudiant de Magdalene College (Cambridge)
Élève du collège d'Eton
Chevalier du très vénérable ordre de Saint-Jean
Décès en septembre 2002
Naissance en septembre 1914

James Scarlett (8e baron Abinger)


السوبيا هو شراب بارد يصنعه أهل الحجاز من الشعير أو الزبيب أو من بقايا الخبز المصنوع من الدقيق الأبيض، ينقعونه في الماء يوما أو ليلة، أو أكثر من ذلك بقليل، ثم يصفونه، ثم يحلونه بالسكر، وقد يضيفون إليه قليلا من القرفة. وتعد السوبيا من المشروبات الرمضانية الشعبية في الحجاز و مصر، المشهور تناولها في شهر رمضان حيث تعتبر من المرطبات. وتشتهر بعملها عائلة الخشة بالمدينة المنورة، وعائلة الخضري وعائلة الحسيني في مكة المكرمة. كما تشتهر في مصر بنوعيها السائل والقابل للأكل.

مكونات السوبيا

يصنع شراب السوبيا من مكونات الشعير أو الخبز الناشف أو الشوفان أو الزبيب والتي يضاف لها بعد تصفيته مقادير من السكر وحب الهيل والقرفة تخلط بمقادير متناسبة، ثم يضاف لها الثلج للتبريد.

ويعرض بألوان متعددة الأبيض وهو لون الشعير والأحمر مضاف له نكهة الفراولة والبني مضاف له التمر الهندي، وينصح بتناولها خلال يومين أو ثلاثة لأنها تفقد قيمتها الغذائية بعد ذلك. وتعتبر من المشروبات المرطبة بشكل عام. ويوجد طرق أخرى لإعدادها تعتمد على اللبن والفانيليا، وهي الطريقة الأكثر شيوعًا في مصر حيث تبتعد عن احتمالية التخمير.

التخمير
يعتبر مشروب السوبيا قابلاً للتخمر عند تخزينه لمدة تزيد على 3 أيام، وقد تم إجراء أبحاث حوله لتحديد نسب الكحول الإيثيلي المُسكر في عينات السوبيا، وقد وصلت إلى 2.3% بعد 24 ساعة، وازدادت إلى 4.2% بعد 48 ساعة، حتى وصلت إلى 6.8% بعد 72 ساعة.

وأشارت الهيئة العامة للغذاء والدواء السعودية إلى أن هناك نسبة ضئيلة من الإيثانول (الكحول) تنتج عن عملية التخمر الذاتي للعصائر والمشروبات، وهي تفاعلات كيميائية طبيعية مع السكر المضاف.

انظر أيضًا
 شوربيت

المراجع

روابط خارجية
A microbiological study of Sobia: a fermented beverage in the Western province of Saudi Arabia, Mustafa A.A. Gassem, ResearchGate

مرطبات
مشروبات باردة
مشروبات سعودية
مطبخ سعودي
مطبخ مصري
مشروبات رمضان

سوبيا


Akim Mikhailovich Tamiroff (Armensk: Ակիմ Թամիրով, russisk: Аким Михайлович Тамиров  ; fødselsnavn `Hovakim, armensk: Հովակիմ; født 29. oktober 1899 i Tbilisi, Russiske Kejserrige, død 17. september 1972 i Palm Springs, Californien, USA) var en etnisk armensk skuespiller. Han blev uddannet på Moskva kunstnerteater og var på turne til USA i 1923-24. Han rejste igen til USA i 1927 med sin teatertrup og besluttede at forblive i USA.
Han vandt den første Golden Globe Award for bedste mandlige birolle, blev nomineret to gange til en Oscar for bedste mandlige birolle og medvirkede op i mindst 80 amerikanske film i en karriere der spandt over 37 år.

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra Armenien
Personer fra Tbilisi
Armeniere i 1900-tallet
Oscar-nominerede skuespillere

Akim Tamiroff


IWC may refer to:

Organisations
Industrial Welfare Commission, Californian wage regulation body
Institute for Workers' Control, a defunct British Marxist organisation
International Water Centre, provides education and training, applied research and expert services in integrated water resource management
International Whaling Commission, international body regulating whaling
International Wheat Council, former name of the International Grains Council
International Wolf Center, a wolf education facility based in Minnesota
Irish Wildbird Conservancy, former name of BirdWatch Ireland

Events
IAAF World Challenge, an annual global circuit of fourteen one-day athletics competitions organized by the IAAF
International Wheelset Congress, an annual international rail conference
UIAA Ice Climbing World Cup, and annual tour event that is also known as the IWC

Companies
Industrial Water Cooling, a cooling tower manufacturer in Johannesburg, South Africa
Imperial War Cabinet, a place in London, now a tourist attraction
International Watch Company, a luxury Swiss watch manufacturer

Other
Inch of water (Inches Water Column), a measure of pressure
Internet wrestling community, a nickname given to online postings or forums by fans of professional wrestling
Iowa Wesleyan College, a liberal arts college located in Mount Pleasant, Iowa
International Wrestling Cartel, a professional wrestling promotion based in Pittsburgh

IWC


Lituania este împărțită pe trei niveluri de . Primul nivel al împărțirii este format din 10 județe (în lituaniană: singular – , plural – ). Acestea sunt subîmpărțite în 60 de comune (în lituaniană: plural – , singular – ), care la rândul lor sunt în continuare subîmpărțite în peste 500 de unități mai mici, cunoscute sub numele de seniorii (în lituaniană: plural – , singular – ).

La sfârșitul perioadei de Republică Sovietică Socialistă, împărțirea administrativă a Lituaniei era în 44 de regiuni, 12 municipii, 80 de orașe, 19 așezări și 426 raioane rurale. Reforma acestui sistem a fost o preocupare imediată pentru noul guvern al Lituaniei independente. , ratificată în 1992, a delegat puterea de a stabili viitoarele unități administrative Parlamentului Lituaniei (Seimas). Ca urmare, Seimas a adoptat două legi fundamentale: una în 1993 privind administrația publică și una în 1994 care precizează unitățile administrativ-teritoriale și limitele lor. Sistemul actual cu comune aparținând a 10 județe a fost codificat până la 1995. S-au operat mai multe modificări în anul 2000, de unde au rezultat 60 de comune. Consilierii municipali obișnuiți sunt aleși la fiecare patru ani pe listele electorale, folosind reprezentarea proporțională. Primarul, care este și el membru al consiliului, este ales direct de către rezidenți prin vot majoritar. Înainte de 2015, primarii erau aleși de către consiliile municipale.

Harta de mai jos prezintă județele și comunele. Șapte comune urbane și trei alte comune sunt marcate prin numere.

Lista comunelor

Note

 Generale

 Specifice

Subdiviziunile statelor din Europa
Liste de subdiviziuni ale țărilor
Liste de municipalități
Subdiviziuni administrative naționale de ordin secundar
Diviziuni teritoriale ale Lituaniei

Comunele Lituaniei


Der Bismarckturm ("Trutzige Wart") ist ein Aussichtsturm in der oberfränkischen Stadt Hof, der in den Jahren 1914–1915 gebaut wurde.

Ehrungen der Stadt Hof für Bismarck
Im Jahre 1885 feierte Otto von Bismarck den 70. Geburtstag. In Hof wurde eine Bismarckeiche gepflanzt. Bismarck erhielt zehn Jahre später, noch zu Lebzeiten, die Ehrenbürgerwürde, weiterhin benannte man eine Straße und einen Teich nach ihm. Nach seiner Entlassung 1890 als Reichskanzler setzte in Deutschland eine beispiellose Bismarck-Verehrung ein, die sich nach dem Tod des Altkanzlers 1898 noch verstärkte. Der Hofer Bismarckturm war ein weiterer Ausdruck der Verehrung Bismarcks in der Bevölkerung.

Geschichte

Planungen
Am 28. April 1899 beschloss der Philister-Verband in Hof, eine Bismarcksäule errichten zu lassen und bei der Bevölkerung das Interesse dafür zu wecken.

Am 7. März 1900 wurde der Verein zur Erbauung einer Bismarckgedenksäule in Hof e. V. gegründet. Den Vorsitz übernahm der Königl. Hofrat und Arzt Arnold Franck. Die dreizehn Gründungsmitglieder dieses Vereins stammten aus dem Hofer Bürgertum (Pfarrer, Apotheker, Rechtsanwalt, Hofrat usw.). In den folgenden Jahren traten diesem Verein Menschen aller Bevölkerungsschichten aus Hof und Umgebung bei. Bezüglich des Lage des Turmes konnte man sich lange Zeit nicht auf einen geeigneten Standort einigen. Am 28. April 1910 wurde die Standortdiskussion durch eine Schenkung des Baugrundstückes auf dem Rosenbühl (597 Meter über NN) von Kommerzienrat und Brauereibesitzer Wilhelm Deininger beendet.

Insgesamt gingen bei einer Ausschreibung des Bauvorhabens 1910 zehn Entwürfe für eine Bismarck-Gedenksäule ein. Der am 20. Dezember 1910 eingereichte Entwurf "Trutzige Wart" des Architekturbüros Stengel & Hofer aus München mit einem achteckigen Grundriss wurde vom Bismarckturmverein angenommen. Finanziert wurde der Bismarckturm durch Spenden einiger Industriebetriebe und von Privatpersonen in Hof. Der Kostenanschlag lag bei 84.000 Mark (1914).

Bauarbeiten
Die Bauarbeiten für den Turm begannen am 3. Juni 1914. Als Baumaterialien wurden Granitblöcke aus den Steinbrüchen des nahen Fichtelgebirges verwendet, die vom Granitwerk Bibersberg in Marktleuthen (Inhaber Paul Jakob) angeliefert worden waren. Die Leitung der Arbeiten übernahm Stadtbaurat Albert Mollweide.

Bei der Grundsteinlegung am 27. September 1914 wurde im Rahmen einer kleinen Feier von Pfarrer Philipp Nürnberger die Grundsteinurkunde verlesen, die im Grundbau eingemauert wurde. Textauszug: "Es ist das Wort voll Geist und Leben, voll Mark und Kraft: Bismarck!"

Trotz Fertigstellung des Turmes im September 1915 erfolgte die Einweihung aufgrund des Ersten Weltkriegs erst am 13. Mai 1921. Bei der Einweihungsfeier sprach Pfarrer P. Nürnberger eine Dankesrede auf Bismarck, dem er für "die Einigung der deutschen Stämme und die Errichtung des Deutschen Reiches dankte". Der "Schlußstein des Turmes" wurde erst 1928 gelegt, als der noch bestehende Bismarckturmverein im Turm eine Bismarck-Büste aus Granit (Bildhauer Neuper/Weißenstadt) einweihte. Am 12. Januar 1921 ging der Bismarckturm in das Eigentum der Stadt Hof über, die den Schutz und die Unterhaltung des Turmes und der Anlagen übernahm.

Um den Turm wurde eine Parkanlage angelegt.

Nutzung
Der Bismarckturm wurde nach der Fertigstellung 1921 als Aussichtsturm bei gutem Wetter an Sonntagen vormittags und nachmittags geöffnet. Zwischen 1945 und 1963 war der Turm geschlossen. Zwischen Juni 1963 und Juli 1970 wurde er von knapp 34.500 Besuchern bestiegen.

Der Turm wurde 1995/96 generalsaniert. Im Jahre 2004 schlug der Blitz ein und beschädigte das Bauwerk. Die notwendigen Reparaturen wurden im März 2005 abgeschlossen. Von April 2005 bis Oktober 2010 war der Turm jährlich vom April bis Oktober geöffnet. Wegen Baufälligkeit wurde er im Herbst 2010 geschlossen.

Seit dem Jahr 2011 prüfen die Stadt Hof und private Initiativen die Möglichkeiten zur Finanzierung einer Sanierung.

2021 gab die Stadt ein Gutachten zur Sanierung in Auftrag. Der Verein ProHof stellt selbst finanzielle Beteiligung in Aussicht und hat zudem ein Spendenkonto eingerichtet.

Architektur

Baustil
Zwischen 1890 und 1898 wurden Bismarcktürme überwiegend im mittelalterlichen Stil gebaut. Diese wurden im Gegensatz zu den figürlichen Denkmälern davor und danach außerorts auf erhöhten Punkten errichtet. Der Hofer Bismarckturm ist daher ein typischer Vertreter dieser Periode.

Baubeschreibung
Der aus wuchtigen Granitquadern errichtete 25 m hohe Turm mit achteckigem Grundriss steht auf einem dreistufigen quadratischen terrassenartigen Sockelbau mit einer Seitenlänge von 13,5 m. Der achteckige Turm hat einen Durchmesser von 7,2 m. Auf einer Höhe von 20 m befinden sich auf Vorbauten Austritte nach den vier Himmelsrichtungen.

Über dem Eingang ist der Name "BISMARCK" in Versalien angebracht. Über eine Eisenbetontreppe mit 118 Stufen gelangt man zur oberen Aussichtsplattform. Über dem Haupteingang an der Ostseite führen zwölf Stufen zum Sockelplateau. Vom Eingangsraum aus kommt man in den zentralen Gedächtnisraum, in dem die Büste Bismarcks aufgestellt ist. Von der Aussichtsplattform führen mehrere Eisenbetontreppen auf die zweite Aussichtsplattform. Nach weiteren 25 Stufen gelangt man auf die oberste Aussichtsplattform. Die runde Feuerschale auf der Turmspitze wurde Ende Juni 1964 entfernt und durch ein Münzfernrohr ersetzt.

Der Bismarckturm ist ein markanter Aussichtspunkt im Westen der Stadt, der eine gute Rundumsicht über die Stadt Hof ermöglicht.

Literatur
 Ein Hofer Wahrzeichen bröckelt. In: Frankenpost. vom 10. August 2015, S. 17.

Weblinks

 Der Bismarckturm Hof beim Infoportal Bismarcktürme
 Eintrag auf der Internetpräsenz der Kulturlandschaftsbeauftragten des Landkreises Hof

Einzelnachweise

Hof
Baudenkmal in Hof (Saale)
Aussichtsturm in Europa

Bismarckturm (Hof)


Jakob Riis eller Jacob Riis er navnet på flere personer:

 Jacob A. Riis (1849–1914) - dansk-amerikansk journalist og fotograf
 Jakob Riis (komponist) (født 1964) – dansk komponist
 Jakob Riis (direktør) (født 1966) – direktør for Falck
 Jacob Riis-Olsen (født 1951) - dansk rockmusiker (Gnags)

Jakob Riis


Der Fahrradverkehr in München hat einen stark steigenden Anteil am Gesamtverkehr: Von allen Wegen entfielen im so genannten Modal Split 2002 noch 10 % auf das Fahrrad, 2008 bereits 14 %, 2011 17,4 % und 2016 schon 18 %. Jüngere Schätzungen gehen von 20 % bis 21 % Radverkehrsanteil für das Jahr 2022 aus. Mit diesen Zahlen liegt München mittlerweile deutlich über dem bundesweiten Durchschnitt, aber immer noch hinter anderen Städten in Deutschland und Bayern. So beträgt der Anteil der Wege, die auf das Fahrrad entfallen, in Münster 44 % und in Erlangen 28 %.

München ist (Stand Oktober 2022) mit 91 ausgewiesenen Fahrradstraßen diejenige Stadt in Deutschland mit den meisten Fahrradstraßen. Der erste von sechs geplanten Münchner Radschnellwegen ist die 23 Kilometer lange Verbindung zwischen München, Unterschleißheim und Garching, die seit September 2022 in Bau ist.

Mit der Annahme der beiden Bürgerbegehren Radentscheid München und Altstadt-Radlring durch den Stadtrat am 24. Juli 2019 wurde eine ambitionierte Zielsetzung für die weitere Förderung des Radverkehrs beschlossen, auch im Vergleich zum vorherigen Grundsatzbeschluss zum Radverkehr von 2009 bzw. dessen Fortschreibung im Jahr 2017.

Aufgrund der Lage Münchens in der Münchner Schotterebene gibt es außer der Isar-Hangkante am Ostufer der Isar kaum nennenswerte Steigungen.

Förderung
Bereits seit 1986 erstellt die Stadtverwaltung Verkehrsentwicklungspläne Radverkehr, eine besondere Form eines Verkehrsentwicklungsplans, der gezielt die Bedürfnisse von Radfahrern berücksichtigt und die Fahrradkultur verbessern will. Anfangs wurden vorwiegend Fahrradwege gefördert, in der aktuellen Fassung seit 2002 hat sich der Schwerpunkt auf integrierte Lösungen verschoben, so dass Verkehrsführungen an besonders kritischen Punkten, aber auch Abstellmöglichkeiten und die Umsteigebeziehungen zum Öffentlichen Personennahverkehr, insbesondere der U-Bahn München verbessert werden. Am 24. Juli 2019 übernahm der Stadtrat die Ziele des Radentscheids inklusive der Einrichtung eines Altstadt-Radlrings. Dieser Beschluss ist seitdem prägend für die Radverkehrsplanung in München.

Hauptfahrradrouten

Vierzehn sternförmig angelegte Hauptfahrradrouten führen von den Außenbezirken in die Münchner Innenstadt. Sie werden radial durch drei Ringe zu einem Radverkehrsnetz verbunden. Der innerste Ring führt um die historische Münchener Altstadt, der zweite liegt etwa auf Höhe des Mittleren Rings, und der dritte Ring ist der Äußere Radlring. Außerhalb der Stadt liegt der RadlRing München, der vorwiegend für den Freizeitverkehr ausgewiesen ist. Die Radrouten sind einheitlich beschildert, und die Hinweisschilder sind mit Entfernungsangaben zu bedeutenden Zielen versehen. In dem von der Stadt München herausgegebenen und regelmäßig aktualisierten Radl-Stadtplan sind darüber hinaus empfohlene Nebenrouten und weitere Radverkehrsverbindungen eingetragen.

Da rund 85 % des Münchner Straßennetzes als Tempo-30-Zone ausgewiesen ist, besteht dort kein Bedarf für besondere Einrichtungen für den Radverkehr, außer ggf. der Einrichtung von Fahrradstraßen sowie der Kennzeichnung von für den Radverkehr durchlässigen Sackgassen und der Öffnung von Einbahnstraßen entgegen der Fahrtrichtung. Im Oktober 2021 hat der Stadtrat daher den Rückbau von Radwegen in Tempo-30-Zonen beschlossen.

Die Stadt München weist seit 2013 verstärkt Fahrradstraßen aus, die meist Teil der ausgeschilderten Fahrradrouten sind. An der Pilotstrecke in der Clemensstraße in Schwabing wurde 2019 eine Bevorrechtigung der Fahrradstraße gegenüber kleineren Nebenstraßen eingeführt. Außerdem wurden hier linienhaft Sicherheitstrennstreifen zu parkenden Autos markiert, um der typischen Gefahr durch rücksichtslos geöffnete Autotüren (Dooring-Unfälle) zu begegnen, indem Radfahrer weiter in der Fahrbahnmitte fahren. Nachdem München bei der Einbahnstraßenöffnung lange hinter diversen Städten in Norddeutschland zurückgeblieben war, die bereits um das Jahr 2000 annähernd sämtliche Einbahnstraßen (in Tempo-30-Zonen) für beide Richtungen des Radverkehrs freigegeben hatten, wird das Thema seit einem entsprechenden Beschluss des Münchner Stadtrats 2008 deutlich forciert. Inzwischen (Stand Oktober 2022) sind 91 Straßenabschnitte in München als Fahrradstraßen ausgewiesen und knapp 400 von etwa 700 Einbahnstraßen in Gegenrichtung für den Radverkehr geöffnet.

Etwa 260 km Fahrradrouten verlaufen in Grünanlagen und auf landwirtschaftlichen Wegen am Stadtrand. Dazu gehört auch der Isar-Radweg, der vollständig kreuzungsfrei ausgebaut entlang der Isar durch das Stadtgebiet verläuft. In den Erschließungsstraßen verlaufen rund 450 km Fahrradrouten. An Hauptverkehrsstraßen sind etwa 500 km Radwege, Radfahrstreifen und Schutzstreifen eingerichtet. Zwischen 1992 und 2010 wurden hierfür insgesamt rund 22 Millionen Euro ausgegeben. Die Nahmobilitätspauschale, aus der in erster Linie Projekte für den Radverkehr finanziert werden, wurde seitdem mehrfach erhöht: Im Jahr 2015 hat sie sich von zuvor unter 5 Millionen Euro jährlich auf 10 Millionen Euro pro Jahr mehr als verdoppelt. Seit 2020 stehen 25 Millionen Euro pro Jahr zur Verfügung. Hinzu kommen Verbesserungen für Radfahrer, die im Rahmen von anderen laufenden Infrastrukturprojekten durchgeführt werden und aus dessen Budget finanziert werden, weswegen genauere Angaben nicht vorliegen.

Radentscheid München und Altstadt-Radlring

Nachdem im Frühling 2019 die Initiatoren binnen weniger Monate mehr als 160.000 Unterschriften für die beiden Bürgerbegehren Radentscheid und Altstadt-Radlring gesammelt hatten, wurden diese am 24. Juli 2019 vom Stadtrat vollumfänglich übernommen. Die Verwaltung wurde gleichzeitig mit der Planung und Umsetzung der Ziele der beiden Bürgerbegehren beauftragt. Die bestehenden Fahrradhauptrouten sollen dabei bis 2025 zu einem durchgängigen und leistungsfähigen Rad-Vorrangnetz ausgebaut werden. Dies geschieht im Zweifel auf Kosten der Flächen für den Autoverkehr, während Fußverkehr, ÖPNV und Stadtgrün nicht beeinträchtigt werden sollen.

Verteilt auf fünf Maßnahmenbündel hat der Stadtrat zwischen Dezember 2019 und Dezember 2022 Planungsaufträge für die radentscheidskonforme Umgestaltung von 55 Straßen und Kreuzungen in München beschlossen. Die ersten zwei dieser Projekte (neue Querung der Stadelheimer Straße sowie Umgestaltung der St.-Magnus-Straße) sind seit Juli bzw. August 2023 in Bau. Trotz erster Fortschritte wird die Umsetzung der Bürgerbegehren von den Initiatoren als zu langsam kritisiert.

Mieträder

In München stellte die MVG (in Kooperation mit nextbike) seit 2015 zunächst 1.200 Fahrräder an 125 Standorten zur Verfügung. Nach stetigem weiteren Ausbau sind es Stand 2023 rund 4.500 Fahrräder. Seit 2019 sind auch im Landkreis München mittlerweile 186 Mietrad-Stationen für das MVG Rad errichtet worden.

1.500 Mieträder stellt Call a Bike bereit. Der Anbieter oBike hat im August 2017 in kurzer Zeit 6.800 Räder verteilt, diese aber nach starker Kritik am Vorgehen und der Qualität, mangelnder Annahme und vielen Fällen von Vandalismus im April 2018 wieder auf 1000 Räder reduziert. oBike meldete später Insolvenz an; die übrigen – oft beschädigten oder zerstörten – Fahrräder wurden nach der Androhung einer Beseitigungsanordnung entfernt.

Veranstaltungen
Von 2009 bis 2019 fand jährlich im Sommer die Münchner Radlnacht statt, die nach der Corona-Pandemie bislang nicht wieder aufgenommen wurde. In den Jahren 2016, 2017 und 2018 wurde im April das SattelFest im Olympiapark veranstaltet. Auch das Radkulturfestival RadlKULT im Juni gibt es nicht mehr.
München beteiligt sich jedes Jahr an der deutschlandweiten Aktion Stadtradeln und hat dabei von 2019 bis 2022 jeweils den ersten Platz in der entsprechenden Kategorie belegt. 2023 wurden von 17.785 aktiv Radelnden mit fast 3,5 Millionen gefahrenen Kilometern innerhalb des dreiwöchigen Aktionszeitraums über 550 Tonnen CO2-Ausstoß vermieden.

Kampagnen
Ab 2010 nutzte die Stadt München die Kampagne "Radlhauptstadt" für ihre Öffentlichkeitsarbeit – mit dem Anspruch, eine Fahrradstadt zu werden. Politische und finanzielle Grundlage dafür war der Grundsatzbeschluss Radverkehr von 2009, der unter anderem zentrale Erkenntnisse zum Thema Fahrradmarketing aus der VeloCity-Konferenz 2007 zog, die in München durchgeführt wurde. 2017 wurde der Grundsatzbeschluss fortgeschrieben. Mittlerweile wurde die Radlhauptstadt-Kampagne allerdings durch das Motto "München unterwegs" abgelöst, das verschiedene Verkehrsmittel in der Stadt unter einer Dachmarke bewirbt.

Radfernwege und Radschnellverbindungen
Mehrere Radfernwege verlaufen durch das Münchner Stadtgebiet. Dazu gehören die D-Route D11 (Ostsee-Oberbayern), der Isar-Radweg, der Mangfall-Radweg, der Wasserweg, der Panoramaweg Isar-Inn, der Ammersee-Radweg, der Radfernweg München – Venedig und die Via Bavarica Tyrolensis. Knapp außerhalb der Stadtgrenzen verlaufen der Ammer-Amper-Radweg, der Sempt-Isen-Radweg und die Via Julia. Die meisten dieser Radfernwege gehören zum Bayernnetz für Radler und sind mit dessen Symbolen gekennzeichnet.

2016 entstand der vom Erholungsflächenverein initiierte ca. 440 Kilometer lange Radweg "Ring der Regionen", der in größerem Abstand als der Äußere Radlring (50 km lang, innerhalb der Stadtgrenze) und der RadlRing München (150 km lang, außerhalb der Stadtgrenze) um die Landeshauptstadt herumführt.

Von den 2014/15 in einer Potenzialanalyse untersuchten 14 Korridoren für Radschnellverbindungen wurden die sechs Routen nach Garching / Unterschleißheim, Dachau, Fürstenfeldbruck, Starnberg, Oberhaching und Markt Schwaben in Kooperation mit den Nachbarlandkreisen zur weiteren Planung ausgewählt. Teilabschnitte des Radschnellwegs nach Garching und Unterschleißheim sind sowohl im Münchner Stadtgebiet als auch in Garching bereits in Bau. Die Fertigstellung war ursprünglich schon für 2019 geplant, jedoch kam es erst im Juli 2019 zur endgültigen Festlegung des Verlaufs.

Kritik
Der ADFC München forderte in seinem Verkehrspolitischen Programm von 2008 zahlreiche Infrastrukturmaßnahmen wie die Freigabe benutzungspflichtiger Radwege, mehr Radfahrstreifen oder die Verbesserung der Fahrradabstellanlagen. 2014 wurde durch den ADFC München eine Liste von Radwegen erstellt, an denen nach Ansicht des Vereins die Benutzungspflichten aufzuheben sind. Im Jahr 2019 teilte die Stadt mit, dass die Radwegebenutzungspflicht auf ca. 35 % der Radwege überprüft wurde. Grund für die Überprüfung ist eine aus dem Jahr 1997 stammende Novelle der StVO, mit welcher die allgemeine Radwegebenutzungspflicht aufgehoben und die durch Verkehrszeichen angeordnete Radwegebenutzungspflicht an höhere Voraussetzungen geknüpft wurde. Im Fahrradklimatest des ADFC erreichte München im Jahr 2023 mit der Schulnote 3,9 den fünften Platz von insgesamt 14 Städten in der Kategorie über 500.000 Einwohner.

Die Süddeutsche Zeitung betrieb im Jahr 2014 unter dem Stichwort "Gefahrenatlas" ein Webportal, um für den Radverkehr gefährliche Stellen zu sammeln. Seit 2021 gibt es eine von der Landeshauptstadt München selbst betriebene Meldeplattform Radverkehr, auf der die Bevölkerung Hinweise, Fragen und auch Lob abgeben kann.

Die Initiative MunichWays von Green City e.V. visualisiert und dokumentiert systematisch stressige Abschnitte im Fahrradnetz und fordert die Priorisierung wichtiger Lücken im Rad-Vorrangnetz im Rahmen der Umsetzung des Radentscheides.

Literatur

Weblinks

 Webseite des Mobilitätsreferates der Landeshauptstadt München zum Thema Fahrrad (muenchenunterwegs.de)
 Webseite des Bürgerbegehrens Radentscheid München
 Webseite zum Altstadt-Radlring
 MunichWays
 ADFC München
 Übersichtswebseite Radwegplanung München
 Radfahren in München auf dem Stadtportal muenchen.de mit weiteren Verlinkungen
 Online-Radlstadtplan
 Geoportal München Karte mit allen Fahrradstraßen, dem Altstadt-Radlring und den geplanten Radschnellverbindungen
 Geoportal München Karte mit Lastenrad- und Fahrradparkmöglichkeiten im öffentlichen Raum
 Hilfestellung: neue Fahrradabstellplätze beantragen (muenchenunterwegs.de)
 Landeshauptstadt München: Broschüre Radverkehr in München., Stand April 2022 (PDF-Datei; 5,4 MB)

Einzelnachweise

!

Radverkehr in München


Piața Orașului Vechi (în cehă: ) este o piață istorică din cartierul Orașul Vechi (Staré Město) al Pragăi, capitala Republicii Cehe. Ea se află între Piața Wenceslas și Podul Carol.

Clădiri
Piața conține mai multe clădiri construite în diferite stiluri arhitecturale. Turnul Primăriei Vechi oferă o vedere panoramică asupra Orașului Vechi, având la partea superioară un ceas astronomic medieval. Ceasul astronomic din Praga a fost instalat pentru prima dată în 1410, fiind al treilea ceas astronomic ca vechime din lume și cel mai vechi aflat încă în funcțiune.

Biserica gotică Týn a fost începând din secolul al XIV-lea biserica principală din această parte a orașului, iar cele două turnuri ale sale au înălțimea de 80 m. Biserica Sf. Nicolae din Staré Město, construită în stil baroc, este un alt lăcaș de cult situat în piață. Un muzeu de artă al Galeriei Naționale Cehe este situat în Palatul Kinský.

Statui și alte monumente
În centrul pieței se află monumentul reformatorului religios Jan Hus, care a fost ars pe rug pentru convingerile sale la Konstanz, ducând la declanșarea Războaielor Husite. Statuia cunoscută azi ca Memorialul Jan Hus a fost amplasată în piață la 6 iulie 1915 cu ocazia comemorării a 500 de ani de la moartea sa.

În fața Primăriei Vechi este, de asemenea, un monument memorial dedicat martirilor (printre care Jan Jesenius și Maxmilián Hošťálek) decapitați pe acel loc în timpul Execuției din Piața Orașului Vechi de către habsburgi, după Bătălia de la Muntele Alb. Douăzeci și șapte de cruci sunt amplasate pe pavajul trotuarului în cinstea lor. Crucile au fost instalate în timpul reparațiilor Primăriei Vechi după cel de-Al Doilea Război Mondial, în timp ce o placă memorială din apropiere, care enumeră numele tuturor celor 27 de victime, datează din 1911.

În piață se mai afla o coloană mariană, ce fusese amplasată acolo la scurt timp după Războiul de Treizeci de Ani. Ea a fost demolată la 3 noiembrie 1918 într-o acțiune ce simboliza obținerea independenței față de Imperiul Habsburgic.

Târguri

În preajma sărbătorilor de Crăciun și de Paște sunt organizate târguri de produse tradiționale în piața Orașului Vechi; ele seamănă cu târgurile medievale.

Târgurile de Crăciun din Piața Orașului Vechi sunt cele mai mari târguri de Crăciun din Republica Cehă, fiind vizitate de sute de mii de turiști din Republica Cehă și din străinătate. Este ridicat un pom înalt decorat și amenajată o scenă pentru spectacole muzicale. Târgurile sunt vizitate în special de către germani, ruși, italieni și britanici.

Referințe

Legături externe
 Old Town Square Live WebCam

Orașul Vechi

Piața Orașului Vechi din Praga


روبرت زوليك  (25 يوليو 1953 -)، محامٍ أمريكي، والرئيس الحادي عشر للبنك الدولي في الفترة من 1 يوليو 2007 حتى 30 يونيو 2012.

روابط خارجية

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
أعضاء الحزب الجمهوري في ماساتشوستس
أعضاء مجلس توجيه مجموعة بلدربيرغ
أعضاء مجلس وزراء إدارة جورج دبليو بوش
أمريكيون من أصل ألماني
نواب رؤساء موظفي البيت الأبيض
جمهوريون من ولاية إلينوي
خريجو كلية سوارثمور
خريجو كلية كينيدي بجامعة هارفارد
خريجو كلية هارفارد للحقوق
رؤساء البنك الدولي
سياسيون من نابرفيل (إلينوي)
قادة فرسان من وسام استحقاق جمهورية ألمانيا الاتحادية
لوثريون أمريكيون
ممثلو تجارة الولايات المتحدة
مواليد 1953
مواليد في نابرفيل (إلينوي)
موظفو إدارة جورج بوش الابن
مؤسسة كارنيغي للسلام الدولي
نواب وزير الخارجية الأمريكي

روبرت زوليك


Louro Portekiz'de Vila Nova de Famalicão belediyesine bağlı olan, 5,18 km² yüzölçümüne sahip, 2.464 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).

Portekiz'in freguesiaları
Vila Nova de Famalicão

Louro


Retrato de Vicens Nubiola Cunill es una pintura al óleo realizada por Joan Miró el 1917 y que actualmente forma parte de la colección permanente del Museo Folkwang de Essen (Alemania), desde que lo adquirió en 1966 procedente de la Galerie Wilhelm Großhennig, de Düsseldorf. La compra se realizó con el apoyo del estado de Renania del Norte - Westfalia, el Westdeutsche Rundfunk, e ingresó al museo con el número de registro Inv. G 351. En este museo también se conserva la obra Paysage, realizada entre 1924 y 1925.

Historia
Vicens Nubiola Cunill, fue hijo de uno de los cofundadores del Cercle de Sant Lluc, Vicens Nubiola Cluet, terrateniente y pintor que expuso en la Exposición Universal de Barcelona de 1888, y, a la vez, nieto de otro cofundador, Lluciá Cunill, amante del arte, que cedió una parte de su trastienda situada en la parte superior de su chocolatería situada en el centro de Barcelona para que el Cercle tuviera su primera sede. Vicens Nubiola Cunill tuvo dos facetas, la profesional como Ingeniero Agrícola, profesor de horticultura y dibujo en la "Escuela Superior de Bellos Oficios", en concreto en la Escola Superior d'Agricultura, dependiente de la Mancomunitat de Catalunya. En esta materia escribió varias publicaciones de carácter agrícola, como por ejemplo "El albaricoquero y el melocotonero", y "Conreus forçats de hortalisses i flors" (1921). Y como tal fue becado por la Mancomunitat de Catalunya en 1918 para una estancia de dos meses en Antibes, Francia. A la vuelta, también realizó proyectos de jardinería. En su vertiente artística realizó dibujos, acuarelas y óleos, retratos y paisajes, e ilustraciones tanto para entidades a la que pertenecía como el Institut Agrícola de Sant Isidre, siendo fundador, presidente y principal exportador del Sindicat Agrícola de Pallejá (1927), como para libros desligados del tema agrícola, entre ellos "Rondalles Meravelloses", de Valeri Serra i Boldú (1924). El único dato cierto es que Miró y Nubiola Cunill se inscribieron el mismo día en el Cercle de Sant Lluc. Anteriormente la pintura fue conocida como "L'homme à la pipe". Diez años después de ser pintado murió el 23 de agosto de 1927, a los 33 años, dejando viuda a Montserrat Campá Huguet y cuatro hijos, Vicens, Francesc, Montserrat y Rosa.

Miró pintó la obra durante el mes de abril de 1917. Poco después, formaría parte de una de sus primeras exposiciones, en las  de Barcelona (cat. n. 46).

Descripción
Se trata de una de las obras de las épocas tempranas del artista, donde experimentaba con una mezcla de donde se encontraban el cubismo y el fauvismo. En esta época realizó varios  paisajes y retratos, como el Retrato de Enric Cristòfol Ricart, también de 1917 y actualmente conservado en el Metropolitan Museum of Art de Nueva York. Varios autores comentan que esta obra se podría ver la influencia de artistas como Van Gogh, para que Miró siempre sintió admiración.

El fondo de la obra está realizado usando formas triangulares, así como arcos isométricos. En la obra se ve a Nubiola Cunill sentado en una silla junto a una mesa donde hay una naturaleza muerta y una maceta con una flor, símbolo de su profesión. El rojo de su camisa de cuello abierto que lleva en este retrato es un indicador de su radicalismo político, en el sentido de catalanista y noucentista. También se pintaría él mismo un autorretrato con una camisa idéntica, obra que fue adquirida por Picasso. El cuadro está firmado Miró en el margen inferior izquierdo.

Exposiciones en Cataluña
En Cataluña se ha podido ver varias veces, en el Exposición Invitados de Honor, organizada en conmemoración de los 75 años de la inauguración del Museo de Arte de Cataluña que tuvo lugar en el Mnac de Barcelona entre el 2 de diciembre de 2009 y el 11 de abril de 2010, y en la  Fundación Joan Miró con motivo de la exposición Joan Miró y la escala de la evasión, durante el 2011.

Referencias

Bibliografía

Cuadros de Joan Miró
Cuadros de 1917
Retratos
Cuadros de España de los años 1910
España en 1917
Museo Folkwang
Pinturas de comida y bebida

Retrato de Vicenç Nubiola


(Argentina).PNG|240px|thumb|right|Datos estadísticos climatológicos (1981 a 1990) de San Miguel de Tucumán; Distrito fitogeográfico de la Selva Pedemontana.]]

El Distrito fitogeográfico de la Selva Pedemontana, también llamado Distrito fitogeográfico de la Selva de transición, es uno de los Distritos fitogeográficos en que se divide la Provincia fitogeográfica de las Yungas. Se ubica en la llanura ondulada al pie de los cordones montañosos orientales del noroeste de la Argentina y el sur de Bolivia, en el centro-oeste de América del Sur en altitudes que parten de los 350  hasta los 500 msnm, llegando raramente hasta los 700  Incluye formaciones de selvas caducifolias, en su mayor parte.

Sinonimia

También es llamado: Selva de transición; y en el contexto de la Provincia fitogeográfica: Formación Subtropical, Bosques serranos subtropicales del noroeste, Bosques subtropicales higrófilos, Selva tucumano-oranense, Selva tucumano-salteña, Selva tucumano-boliviana, Selva subtropical tucumano-boliviana, Provincia tucumano-boliviana, Provincia subtropical occidental, Selva subtropical serrana, Selva tucumano-tarijeña, Yungas Andinas, Yungas del Noroeste Argentino, Nuboselva, Provincia Montaneña de Yungas, Yungas en sentido estricto, etc.

Distribución

Este Distrito fitogeográfico comprende las selvas que se extienden de norte a sur como una franja estrecha de 50 km de ancho promedio, ocupando las llanuras onduladas del pedemonte de la Cordillera Oriental, la precordillera Salto-jujeña, las Sierras Subandinas, y las sierras Pampeanas, en las provincias de: Jujuy, Salta, Tucumán, finalizando en la Catamarca.

También se desarrolla en el sur de Bolivia, en el departamento de Tarija y en el departamento de Chuquisaca.

Las altitudes van desde los 350  hasta los 500 , llegando raramente hasta los 700

Límites

Al oeste limita con el Distrito fitogeográfico de la Selva Montana de esta misma Provincia fitogeográfica. Al este limita con el Distrito fitogeográfico Chaqueño Occidental y con el Distrito fitogeográfico Chaqueño Árido, ambos pertenecientes a la Provincia fitogeográfica Chaqueña.

Afinidades florísticas

Este Distrito fitogeográfico guarda estrecha relación con el Distrito fitogeográfico de la Selva Montana, de la misma Provincia fitogeográfica. Comparte algunas especies con el Distrito fitogeográfico Chaqueño Serrano de la Provincia fitogeográfica Chaqueña.

Desde fines del  se ha postulado que esta formación sería un relicto biogeográfico, pues sus relaciones fitogeográficas lo acercan a otros bosques estacionales sudamericanos, como los de la caatinga brasileña, los de la Península de Guajira, en Venezuela y Colombia, y gracias a las discontinuas selvas en galería de ríos, como el Bermejo y el Pilcomayo, se ha interconectado con algunos bosques del Chaco Oriental en el sector este de las provincias de Chaco, y Formosa, así como en el Chaco Paraguayo tanto en el bajo, como en algunos cerros bajos del norte del alto Chaco Paraguayo.
En el este de Bolivia el puente de conexión es el bosque Chiquitano.
Estas vinculaciones florísticas son tan marcadas por causa de una unión física entre todos ellos ocurrida a través de Sudamérica en el pasado, con condiciones climáticas adecuadas.

Características

Esta formación se ubica sobre una llanura ondulada en el pedemonte de las primeras sierras, trepando solo en las bases de los primeros faldeos. Su rango altitudinal es de 350  hasta los 500 , llegando raramente hasta los 700  Su clima es más cálido y más seco que los otros Distritos de esta Provincia fitogeográfica, pero sufre de más heladas que el Distrito de la Selva Montana. Son frecuentes los incendios, a los que esta formación parece estar estructuralmente adaptada. Toda esta zona, la más apta para destino agrícola y silvocultural, fue profusamente alterada por la actividad humana.
Fisionómicamente se presenta como una selva continua, de árboles de entre 25 y 35 metros de altura, con promedios por hectárea de 30 a 50 especies arbóreas con área basal de 30 a 35 m².
Es importante el estrato de enredaderas, con gruesas lianas.
Los epifitos son de características xerófilas, con orquídeas de gran tamaño, bromelias, cactáceas, helechos reviviscentes, etc.
El suelo se muestra desnudo por su escasa cobertura herbácea, y poca hojarasca. Más del 70% de las especies y la mayoría de sus dominantes en el dosel arbóreo son heliófilas y poseen follaje caducifolio, con una fenología marcadamente estacional, al igual que la floración, la que ocurre normalmente en primavera, antes de la nueva brotación. El sistema de dispersión es en especial gracias al viento, madurando en la temporada seca.
El 30 % de sus especies son exclusivas de este Distrito. Se encuentran al menos 278 especies de leñosas de las cuales 104 son árboles.
Existe una disminución gradual en el número de especies desde el norte hacia el sur.

Suelos

El suelo es de reacción ácida, del tipo forestal, con tres horizontes: el humífero, el de tierra vegetal, y el más inferior, el de tierra mineral. Los suelos presentan un desarrollo incipiente, con abundante materia orgánica de detritus vegetales solo en una angosta capa superficial, la cual se encuentra sobre capas de loess y rodados geológicamente jóvenes, poco consolidados. Con respecto a los otros Distritos sus suelos presentan un mayor horizonte humífero, con menos proporción de escombros. En los valles intermontanos, los suelos son de mayor desarrollo, mayormente de tipo residual.

Los tipos de suelos dominantes son: los Haplumbreptes énticos, con Hapludalfes údicos como subordinado; los subdominantes Ustortentes líticos, con Haplustoles líticos, Argiustoles líticos y roca como subordinados; y Paleoustoles údicos, con Argiustoles údicos como subordinado.

Relieve

El relieve es suave, conformando una penillanura de pequeñas lomadas y sierras bajas.

Clima

El clima es en general muy cálido y subhúmedo, aunque las condiciones de temperatura y humedad varían en razón de la latitud, posición en el relieve, exposición de las laderas, y cercanía de los sistemas serranos.

Esta región es influida por la depresión ciclónica del Noroeste, lo que genera precipitaciones orográficas estivales, siendo más abundantes cuanto más altas, abruptas, y compactas son las montañas, interceptoras de las corrientes húmedas provienen del lejano anticiclón del Atlántico Sur.

La precipitación anual es del orden de 700 a 1000 mm en la llanura al pie de las primeras montañas. Los meses invernales destacan por su total ausencia de precipitaciones, las que por ser un clima monzónico, ocurren en un 90% en la temporada cálida: de comienzos de noviembre hasta principios de abril, sufriendo durante la estación seca de un fuerte déficit hídrico, desde junio hasta noviembre.

Los tipos climáticos más característicos son: semitropical continental, subtropical continental, y finalmente tierra fría baja en el ecotono con el Distrito superior.

La temperatura media anual es de cerca de 22 °C en el pedemonte septentrional, a alrededor de 19 °C en el sector austral.

Subdistritos fitogeográficos y sus especies principales

Dentro de este Distrito se pueden reconocer también, dos subdistritos.

Subdistrito de la tipa y pacará

En su porción austral, en el sur de Salta hacia el sur, se ubica el subdistrito de la tipa blanca (Tipuana tipu), y el pacará o timbó colorado (Enterolobium contortisiliquum), en el cual ambas especies son las dominantes. Es más frío que el anterior en lo que respecta a mínimas absolutas.

 Estrato arbóreo: La tipa y el pacará son acompañados por: el guayaibí amarillo (Terminalia triflora), el lapacho rosado (Handroanthus impetiginosus), el jacarandá (Jacaranda cuspidifolia), el viscote (Acacia visco), el coronillo (Scutia buxifolia), el palo borracho de flor blanca (Ceiba chodatii), el tala (Celtis pubescens), el chal-chal (Allophylus edulis), el cochucho (Xanthoxylon coco), el arrayán (Eugenia uniflora), Phyllostylon rhamnoides, el palo san Antonio (Rapanea laetevirens), el horco cebil (Parapiptadenia excelsa), el cebil colorado (Anadenanthera colubrina), el jacarandá común o tarco (Jacaranda mimosifolia), el palo lanza (Patagonula americana), la quina colorada (Myroxylon peruiferum), etc.

 Estrato arbustivo o sotobosque: abundan el Abutilon molle, Prockia crucis, Senna bicapsularis, Cnicothamnus lorentzii, Tecoma stans, Cestrum lorentzianum, Porlieria microphylla, Erythroxylon argentinum, etc.

Esta formación ha sido prácticamente extirpada por completo por las actividades humanas a partir de la segunda mitad del . hacia finales del  y principios del  principalmente para cultivar caña de azúcar y limones.

Subdistrito del palo blanco y el palo amarillo

En su porción septentrional, en Bolivia hasta la ciudad de San Pedro en Jujuy, encontramos el subdistrito del palo blanco (Calycophyllum multiflorum) y el palo amarillo (Phyllostylon rhamnoides), en el cual ambas especies son las dominantes. Es más cálido que el siguiente, especialmente en lo que respecta a mínimas absolutas, y mucho más biodiverso, contando con 40 especies de árboles exclusivos de este subdistrito. Es un bosque de llanura, pedemontano, microfilo, y monzónico. Estas son las especies que acompañan según cada estrato:

 El dosel: el roble (Amburana cearensis), palmeras como la palma blanca (Copernicia alba), Bactris gasipaes, o la chunta (Acrocomia chunta), el urundel (Myracrodruon urundeuva), el lapacho verde (Cybistax antisyphilitica), los lapachos amarillos (Tabebuia aurea), (Handroanthus ochraceus), el soroche (Pseudobombax argentinum), el ibirapitá (Ruprechtia laxiflora), el ceibo rosado Erythrina dominguezii, Loxopterygium grisebachii, el carnaval (Senna carnaval), el espino blanco (Acacia albicorticata), la quina (Myroxylon peruiferum), Cascaronia astragalina, el tatané (Pithecellobium scalare), Coccoloba tiliacea, Coccoloba cordata, Agonandra excelsa, Diatenopteryx sorbifolia, Calycophyllum multiflorum, Chrysophyllum gonocarpum, el guaraniná (Bumelia obtusifolia), el zapallo-caspi (Pissonia zapallo), Heliocarpus popayanensis, Trema micrantha, la mora amarilla (Chlorophora tinctoria), Trichilia hieronymi, los cedros (Cedrela balansae y Cedrela saltensis), Mutingia calabura, el espina corona (Gleditsia amorphoides), la afata (Cordia trichotoma), la tipa colorada (Pterogyne nitens), etc.

 Estrato arbustivo o sotobosque: Buddleja albotomentosa, Vernonia squamosa, Vernonia fulta, Chamissoa altissima, la quina (Pogonopus tubulosus), la ortiga brava (Urera baccifera), Senna bicapsularis, Cnicothamnus lorentzii, Tecoma stans, el azafrán (Cnicothamnus lorentzii), Cestrum lorentzianum, Porlieria microphylla, Erythroxylon argentinum, etc.

 Estrato herbáceo: Liabum polymnioides, Lobelia xalapensis, Geophila herbacea, Justicia comata, Nicotiana sylvestris, Iresine grandiflora, Onoseris alata, Chaetothylax umbrosus, Ruellia geminiflora, Syphocampilus aureus, Pseudelephantopus funckii, Setaria, Panicum, etc.

 Estrato epifítico: Los epífitos son de características xerófilas, con orquídeas de gran tamaño, bromelias, cactáceas, helechos reviviscentes, etc. Las más comunes son: Oncidium herzogii, Catasetum macrocarpum, Catasetum fimbriatum, Epidendrun argentinense, Campylocentrum grisebachii, Polypodium, Tillandsia, Aechmea, Rhipsalis, etc.

 Estrato escandente: Las plantas trepadoras son muy abundantes, destacando: Schubertia schreiteri, Pseudogynoxys benthami, Bignonia unguiscati, etc.

Esta formación está siendo extirpada por las actividades humanas desde finales del  y en el , principalmente para plantaciones de soja.

Comunidades edáficas

Hay dos comunidades vegetales edáficas características; estas son:
 Bosques ribereños: Se ubican sobre las terrazas bajas aledañas a los ríos. Lo conforman distintas especies de Leguminosas Mimosoideas espinosas, en donde generalmente domina la tusca (Acacia aroma).

 Bosquecillos marginales: Esta comunidad crece sobre el lecho de inundación de los ríos. Está constituida por arbolitos y arbustos, con predominio del guarán (Stenolobium stans), el sauce criollo (Salix humboldtiana), el aliso de río (Tessaria integrifolia),Tessaria dodoneaefolia, Tessaria absinthioides, Baccharis salicifolia, el guarán colorado o garrocha (Stenolobium garrocha), Jatropha macrocarpa, etc.

Bibliografía

 Cabrera, A. L.; 1976. Regiones fitogeográficas argentinas. Enciclopedia Argentina de Agricultura y Jardinería, Tomo II Fs. 1. Ed. ACME. Bs. As. Argentina. 1-85 pp.
 Cabrera, A. L. y Willink, W.;. Biogeografía de América Latina, OEA, Ser. Biol., Monogr. 3:, 1980.
 Chébez, J.C.;. Los que se van. Especies argentinas en peligro, Editorial Albatros, 1994.
 Chébez, J.C.;. Guía de las Reservas Naturales de la Argentina. Volumen 4, Noroeste. pp 256. Editor: Editorial Albatros, 2006. ISBN 9502410599.
 Brown, A. & Grau H. (Editores) 1995. Investigación, Conservación y Desarrollo en Selvas Subtropicales de Montaña. Publicado por el Laboratorio de Investigaciones Ecológicas de las Yungas, de la Facultad de Ciencias Naturales e Instituto Miguel Lillo de la U.N.T.
 Brown A., Grau H., Lomáscolo T., & Gasparri N. 2002. Una estrategia de conservación para las selvas subtropicales de montaña (Yungas) de Argentina. Ecotrópicos, 15: pp 147-159.
 Brown, A. & Malizia, R. Las Selvas Pedemontanas de las Yungas. En el umbral de la extinción. Revista Ciencia Hoy. Volumen 14, N.º 83 de octubre - noviembre de 2004.
 Kapelle, M. & Brown, A. (Editores). 2001; Bosques nublados del neotrópico. INBio. Heredia, Costa Rica. 704 pp. ISBN 9968-702-50-1
 Montes de Oca, I. 1997. Geografía y recursos naturales de Bolivia. Edobol, La Paz. 614 pp.
 Navarro, G. y M. Maldonado. 2002. Geografía ecológica de Bolivia. Vegetación y ambientes acuáticos. Fundación Simón I. Patiño. Cochabamba. 719 pp.
 Uslar, Ynes V.; Mostacedo, Bonifacio; Saldias, MarioComposición, estructura y dinámica de un bosque seco semideciduo en Santa Cruz, Bolivia Ecología en Bolivia v.39 n.1 La Paz jul. 2004. .
 Valdora, E. & Soria M. 1999; Árboles de Interés Forestal y Ornamental para el Noroeste Argentino. LIEY, Universidad Nacional de Tucumán.

Referencias

Fitogeografía de Argentina
Fitogeografía de Bolivia

Distrito fitogeográfico de la selva pedemontana


August Sigmund Frobenius (1700? – 1741?) FRS, también conocido como Sigismond Augustus Frobenius, Joannes Sigismundus Augustus Frobenius, y Johann Sigismund August Froben, fue un químico londinense nacido en
Wittenberg (Alemania) del  conocido por realizar la primera descripción detallada de las propiedades del éter etílico y dar nombre a esta sustancia (Spiritus Vini Æthereus). No se conoce mucho de su vida.

Trabajó en París, Alemania e Italia. Produjo éter en el laboratorio de Ambrose Godfrey en Londres, siguiendo un método de Isaac Newton. Publicó su primer artículo sobre el éter en 1730 en el Philosophical Transactions of the Royal Society con el título An Account of a Spiritus Vini Æthereus, Together with Several Experiments Tried y provocó un nuevo interés científico en esta sustancia. Este artículo contiene una descripción extensa de las propiedades del éter, pero no incluye procedimientos experimentales. Estos detalles que faltan fueron depositados sin embargo en la Royal Society y se publicaron en 1741 después de su muerte por Cromwell Mortimer. En ese momento, el procedimiento ya había sido descubierto y publicado por otros químicos, incluyendo a Georg Ernst Stahl, Friedrich Hoffmann, Johann Heinrich Pott, Grosse, Henri-Louis Duhamel du Monceau, Schulze, y Jean Hellot.

Véase también
 Éter etílico

Enlaces externos

 Frobenius, August Sigmund (German Wikisource, transcription of)
 Articles authored by Frobenius in the Philosophical Transactions of the Royal Society

Referencias

Químicos de Alemania del siglo XVIII
Miembros de la Royal Society

August Sigmund Frobenius


Kraljeva peć, na nekim planinarskim zemljovidima kao Balića pećina je pećina na sjevernoj strani planine Mosora. Do nje se dolazi iz Dugopolja pješačenjem prema zaseoku Balići-Džakići. Prateći planinarsku markaciju stiže se do nje nakon 20 minuta laganog uspona. Ulaz u pećinu širok je oko 40 metara i visok 20 do 30 metara. Od ulaza do dna pećine je oko 110 metara. Dio je prekriven grmljem i inim raslinjem. Pećinskih ukrasa nema mnogo. Staze unutar pećine još uvijek nije se uredilo. Ipak, prosječnom planinaru usprkos tome dobar dio je dostupan laganim spuštanjem uz rub dvorane. Veliki ulazni svod pećine skriva grmlje i nisko drveće.

Pećinsku faunu tvori nekoliko zanimljivih zajednica. Za svoj su ju dom izabrale podivljale kultivirane pčele iz košnice, čije su radilice stanište sagradile visoko i u hladu kamena. Stanište je i dviju vrsta endemskih puževa. U Kraljevoj peći otkriven je novi rod i nova vrsta stonoge Massarilatzelia dugopoljica, o čemu je opisano i objavljeno u jednome znanstvenom časopisu. Stanište je sove i osam vrsta šišmiša.

Izvori

Vanjske poveznice

Total Croatia News  Paul Bradbury: Kraljeva peć, Dugopolje (engleski)
Zenodo Makarov, Slobodan E.; Ćurčić, Božidar P. M.; Tomić, Vladimir T.; Rađa, Tonći; Rađa, Biljana; Ćurčić, Srećko B.; Mitić, Bojan M.; Lučić, Luka R.: FIGURE 1 in Revision of the family Heterolatzeliidae (Diplopoda, Chordeumatida) 31. prosinca 2011., DOI 10.5281

Špilje u Hrvatskoj
Mosor

Kraljeva peć


Onís steht für:

 Cangas de Onís, Gemeinde der Region Asturien im Norden Spaniens
 Onís, Gemeinde der Region Asturien im Norden Spaniens

Onís ist der Familienname folgender Personen:

 Federico de Onís (1885–1966), spanischer Autor und Literaturkritiker
 Luis de Onís (1762–1827), spanischer Politiker und Diplomat
 Adams-Onís-Vertrag

Onís (Begriffsklärung)


Arthies ist eine französische Gemeinde mit  Einwohnern (Stand ) im Département Val-d'Oise in der Region Île-de-France. Die Bewohner nennen sich Arthésiens.

Geografie
Der Ort befindet sich ca. 50 km nordwestlich von Paris. Die D 983 (Gisors – Magny-en-Vexin – Mantes-la-Jolie) durchquert den Ort. Nachbargemeinden von Arthies sind Maudétour-en-Vexin im Nordwesten, Wy-dit-Joli-Village im Norden, Avernes im Osten und Aincourt Südwesten.

Das Gemeindegebiet gehört zum Regionalen Naturpark Vexin français.

Geschichte
Die Entdeckung einer Villa rustica bezeugt die Besiedlung während der Römerzeit. Unter dem Namen "Artegiæ" ist Arthies im Jahr 690 erstmals urkundlich überliefert. Bis zum Ende des Ancien Régime gehörte der Ort zur Herrschaft von La Roche-Guyon.

Sehenswürdigkeiten
 Kirche Saint-Aignan aus dem 11./12. Jahrhundert (Monument historique)
 Schloss Arthies aus dem 15. bis 17. Jahrhundert (Monument historique)
 Schlosspark
 Taubenturm aus dem 16. Jahrhundert (Monument historique)

Bevölkerungsentwicklung

Literatur
 Le Patrimoine des Communes du Val-d'Oise, Flohic Éditions, Band 2, Paris 1999, ISBN 2-84234-056-6, S. 530–533.

Weblinks

 Gemeindepräsentation (französisch)
 Arthies bei annuaire-mairie.fr (französisch)

Einzelnachweise

Ort in der Île-de-France

Ersterwähnung 690

Arthies


ශීත යනුවෙන් අදහස් කරන්නේ  තාපය හෝ උණුසුම හෝ නොමැතිවීම හෙවත්, අඩු උෂ්නත්වය සහිත වීමේ තත්ත්වය හෝ එසේ බවට අනුබෝධය යි.  අයිස් සහ නිල් වර්ණය වැනි බොහෝ දේ, ශීත හා බැඳෙති.

නිරපේක්ෂ ශුන්‍යය යනු එළඹිය හැකි අඩුම උෂ්නත්වය වන අතර එය,  තාපගතික උෂ්නත්ව පරිමාණයක් වන කෙල්වින් පරිමාණයෙහි, 0 K ලෙසින් දැක්වන අතර,  සෙල්සියස් පරිමාණයෙහි −273.15°  ලෙසින් වේ. නිරපේක්ෂ ශුන්‍යය  රැන්කයින් පරිමාණයෙහි  (මෙයද තාපගතික උෂ්නත්ව පරිමාණයකි) 0 °R ට ද  යථාතථ්‍ය වශයෙන් සමතුල්‍ය වන අතර ,  ෆැරන්හයිට් පරිමාණයෙහි එය අංශක −459.67 වේ.

සංගණ්‍ය ශීත තත්ත්වයන්

බූමරැන්ග් නීහාරිකාව  විශ්වයෙහි ශීතලම ස්ථානය වන අතර එහි උෂ්නත්වයෙහි නිමානය කරන ලද අගය  1 K (කෙල්වින්) (−272.15 °C/−457.87 °F) වේ.
 නෙප්චූන්ගේ චන්ද්‍රයා ට්‍රයිටන් හි පෘෂ්ඨයේ උෂ්නත්වය -235 °C (-390 °F) වන අතර, සෞර ග්‍රහ මණ්ඩලයෙහි දන්නා ශීතලම උෂ්නත්වයයි.
යුරේනස් හි වායුගෝලීය උෂ්නත්වය -215 °C (-355 °F) වෙයි.
සෙනසුරු ගේ වළාවන් මුදුනෙහි උෂ්නත්වය-175 °C (-285 °F) වෙයි.
බුද, සූර්යයාට සමීපයෙන් පිහිටා තිබුණද , එහි රැය ඇත්තෙන්ම ශීතල වන අතර, උෂ්නත්වය -170 °C (-275 °F) පමණ වේ. බුද ගේ රාත්‍රිය ශීතල වීමට හේතුව, සූර්යයා විසින් ලබා දෙන තාපය රඳවා ගනු වස් එහි  වායුගෝලයක් නොමැති වීමයි.
බ්‍රහස්පතී හි වළාවන් මුදුනෙහි උෂ්නත්වය -145 °C (-230 °F) පමණ වෙයි.
අඟහරු හි උෂ්නත්වය  -125 °C (-195 °F) පමණ වෙයි.
 පෘථිවියෙහි ශීතලම මහාද්වීපය ඇන්ටාක්ටිකාව වේ. පෘථිවියෙහි ශීතලම ස්ථානය,  දක්ෂීණ ධ්‍රැවය අවට  උන්නතාංශය  මීටර 3000 පමණ වූ ඇන්‍ටාක්ටික් ප්‍රදේශයක් වන ඇන්ටාක්ටික් සානුව වේ.  විශ්වාසනීය ලෙස මැන ඇති ලොව අඩුම උෂ්නත්වය, 1983 ජූලි 21 දිනදී වොස්ටොක් ස්ථානය හි  ලෙසින් මැන ඇත  (බලන්නකාලගුණ වාර්තා ලැයිස්තුව).

මෙයද බලන්න
ශීත ධ්‍රැවය
ගැස්ම (වෛද්‍ය)
වෙව්ලිල්ල
සන්නිය

ආශ්‍රිත

උෂ්නත්වය

ශීත


Torgerstua Station (Torgerstua holdeplass) er en tidligere jernbanestation på Rørosbanen, der ligger i Elverum kommune i Norge.

Stationen blev oprettet som trinbræt 22. maj 1937. Den almindelige betjening med persontog ophørte 2. juni 1985, men der var fortsat stop for et tog om dagen i hver retning for skoleelever indtil 8. juni 1997.

Litteratur

Eksterne henvisninger

Stationer på Rørosbanen
Jernbanestationer i Norge uden persontrafik
Etableret i 1937
Jernbanestationer i Hedmark

Torgerstua Station


Paul Auster (Newark, SAD, 3. veljače 1947.), američki književnik.

Životopis
Studirao je englesku i komparativnu književnost na njujorškom Sveučilištu Columbia, i zatim radio kao književni prevoditelj u Parizu. U književnosti se javlja memoarskom prozom "Izum samoće" (The Invention of Solitude, 1982.) o očevoj smrti i činu pisanja. Slavu i priznanje kritike stječe ciklusom Njujorška trilogija. Čine je eksperimentalni detektivski romani "Stakleni grad" (City of Glass, 1985), "Duhovi" (Ghosts, 1986) i "Zaključana soba" (The Locked Room, 1986). Opisuje ih se i kao metafizičke trilere koji propituju i dekonstruiraju pravila žanra. Junaci su privatni istražitelji ili pisci. Izražene su teme gubitka i pronalaska identiteta, a atmosfera je napeta i tajnovita.

Stvara pod utjecajem Franza Kafke, Samuela Becketta, psihoanalize Jacquesa Lacana, pa i američkoga transcendentalizma (Henry David Thoreau, Ralph Waldo Emerson). Zaokupljaju ga teme pisanja, književnog oblikovanja i traganja za identitetom. Djelo mu je prožeto elementima egzistencijalizma i književne teorije.

Uz 15-ak romana, autor je i poezije i nekoliko knjiga autobiografske proze. Napisao je više scenarija, među njima i za film "Dim" (Smoke, 1995) Waynea Wanga, koji se smatra kultnim ostvarenjem 1990-ih. Godine 2013. objavio je odabranu prepisku s nobelovcem Johnom Maxwellom Coetzeejem "Ovdje i sad: pisma 2008–11" (Here and Now: Letters 2008–11). U 2017. izdaje opsežni "4321", prvi roman nakon sedam godina, u kojem protagonist Archie Ferguson proživljava četiri alternativne sudbine.

Knjige su mu prevedene na 35 jezika. Živi New Yorku s drugom suprugom Siri Hustvedt, također književnicom. Ima dvoje djece. Popularan je u Francuskoj i ostatku Europe. U Americi je povremeno javno istupao u vezi s vanjskom i unutarnjom politikom. Kritičar je predsjednika Donalda Trumpa. Prozvao je turskog čelnika Erdogana zbog progona pisaca.

Vidi još
 Salman Rushdie
 Cormac McCarthy
 Don DeLillo
 Peter Carey
 Lydia Davis

Izvori

Američki književnici

Paul Auster


Plusieurs bâtiments font référence à Maison de Diane de Poitiers :
 Maison de Diane de Poitiers à Etampes, en Essonne ;
 Maison de Diane de Poitiers à Sérignan-du-Comtat, dans le Vaucluse.

Homonymie de toponyme
Homonymie

Maison de Diane de Poitiers (homonymie)


Olaylar
 Lombard-Gepid savaşı Lombard zaferi ile bitti.
 Avusturasya kralı I. Sigebert, Brunhilda ile evlendi.

Doğumlar
 Safiyye bint Abdülmuttalib, sahabe (ö. 640)

Ölümler

567


Edderkopaber (Ateles), også kaldet edderkoppeaber, er en slægt af primater i familien Atelidae. Disse dyr er med deres lange lemmer og den lange gribehale tilpasset et liv i træerne. Slægten omfatter syv arter, der findes i Mellem- og Sydamerika.

Udseende

Pelsen er kort og grov og dens farve varierer alt efter art og alder fra grågul over brun til sort med en oftest lysere underside. Det nøgne ansigt er oftest sort, men kan være rødligt. Kropsbygningen er slank, halen er længere end kroppen og meget bevægelig og kan anvendes som gribehale. Hænderne er krogformede med en rudimentær tommelfinger. Kropslængden er 38 til 63 cm og halen 50 til 90 cm. Vægten er 7-9 kg, undertiden op til 11 kg. Der er ingen stor forskel på vægten af de to køn.

Udbredelse
Edderkopaber er udbredt fra det sydlige Mexico til Bolivia og det centrale Brasilien. Her lever de i skove, mest dybt inde i regnskoven.

Levevis
De bevæger sig adræt gennem grenværket, hvor halen bruges som en ekstra hånd. Gribehalen kan også anvendes til at løfte genstande. Edderkopaber kan hænge i længere tid i en enkelt hånd eller en enkelt fod eller i halen og er næsten så akrobatiske i træerne som gibboner.

Om morgenen begiver de sig ud for at finde føde og tilbringer herefter resten af dagen i hvile. De lever sammen i grupper på oftest 12 til 35 dyr, men deler sig ofte i mindre grupper på 2 til 5 dyr under fødesøgningen. De lever mest af frugter (omkring 80–89 %), men æder også blade og anden planteføde.

Formering
Edderkopaber har en lav forplantningsrate, idet der for en hun kan gå 2 til 4 år mellem hver unge. Ungen er kønsmoden i en alder af fire til fem år.

Arter
Der findes syv arter i slægten edderkopaber:
 Ateles belzebuth
 Sort edderkopabe, Ateles chamek
 Ateles fusciceps
 Gylden edderkopabe (sorthåndet eller Geoffroys edderkopabe), Ateles geoffroyi
 Diadem-edderkopabe (hvidskægget edderkopabe), Ateles hybridus
 Ateles marginatus
 Ateles paniscus

Kilder og eksterne henvisninger

 Thomas Geissmann: Vergleichende Primatologie. Springer-Verlag, Berlin u. a. 2003, .
 Ronald M. Nowak: Walker's Mammals of the World. 6th edition. Johns Hopkins University Press, Baltimore MD 1999, .

Pelsaber

Edderkopaber


Marcha de los trabajadores de la construcción / Parando los tijerales es el duodécimo sencillo oficial del cantautor chileno Víctor Jara como solista, y su último en vida. Fue lanzado en 1973 y pertenece a su álbum póstumo Manifiesto, lanzado en 1974.

Lista de canciones

Referencias

Sencillos de 1973
Sencillos de Víctor Jara