PCI (Peripheral Component Interconnect) Çevresel Bileşen Ara Bağlantısı, Intel tarafından geliştirilen yerel veriyolu standardıdır.

Çoğu modern bilgisayarların ana kartında PCI yuvalari, ISA yuvalarinin hemen yanında bulunur; beyaz renkte ve ISA'dan biraz daha kisadir. PCI veriyolu tak-çalıştır desteklidir.

1993'te Intel tarafından gelistirilen bu veriyolu 64 bit'liktir, ama uyumluluk problemleri nedeniyle uygulamada genelde 32 bit'lik bir veri yolu olarak kullanilir. İşlemci ile senkron 33 veya 66 MHz saat hızlarında çalışır. 32 bit ve 33 MHz PCI veri yolunun kapasitesi 133 MB/sn'dir.

Tarihçe

Intel'in PCI üzerindeki çalışmaları 1990 yılında başlamıştır. Sadece bileşen seviyesi spesifikasyonları içeren ve VESA yerel veriyoluna (VESA Local Bus=VLB) benzeyen PCI 1.0, 22 Haziran 1992 tarihinde yayınlandı. Daha sonra, ana kart yuvası ve bağlantı standartlarını da ilk defa belirleyerek yerel veriyolu görünümünden çıkıp işlemci tasarımlarından bağımsız hale gelen PCI 2.0, 30 Mayıs 1993 tarihinde piyasaya sürüldü.

Üst-uç sunucularda MCA ve EISA yerine PCI, sunucu genişleme veriyolu olarak kısa sürede kullanıma sunuldu. PCI veriyolunun, genel kullanıma yönelik (mainstream) PC'lerde VESA yerel veriyolunun yerini alması daha yavaş gerçekleşti ve PCI,1994 sonuna kadar ikinci nesil Pentium PC'lerde kayda değer bir piyasa atılımı gerçekleştiremedi. 1996 yılına kadar PCI veriyolunun 486 makinalarına bile uyarlanmasıyla VLB nesli neredeyse tamamen tükendi. Diğer taraftan ISA, PCI ile birlikte 2000 yılına kadar kullanılmaya devam etti. 1995 yılının ortalarında Apple, Professional Power Macintosh bilgisayarları için PCI veriyolunu NuBus'ın yerine kullanmaya başladı.

66 MHz 3.3 V standardı, 133 MHz PCI-X ve PCI sinyallerinin diğer biçim katsayısılarına (form-factors) uyarlanması gibi bir dizi değişiklikler, PCI veriyoluna yeni özellikler ve performans artışı getirdi. 2004 yılında tanıtılan seri PCI-e standardı ile geleneksel PCI'ın sonunun yaklaştığı söylenebilir.

PCI Kartları
PCI spesifikasyonları iki farklı kart uzunluğu tanımlar. Tam boyutlu PCI kartının biçim katsayısı 312 milimetre uzunluğundadır; kısa PCI kartları 119 ve 167 milimetre arasındadır ve yer sorunu olan daha küçük yuvalara uyumludur. Büyük PCI gibi küçük PCI da yüksek bant genişliği gerektiren cihazların kullanabilmesi için dinamik olarak konfigüre edilebilir yüksek performanslı bir G/Ç veriyoludur.

Çoğu PCI kartları yarım boyutlu veya daha küçüktür.

Konfigürasyon
PCI cihazları tak çalıştır (plug and play) özelliğine sahiptir. Sistem donanım yazılımı (firmware) her bir cihazın
PCI Konfigürasyon Alanını inceler ve ilgili kaynakları tahsis eder. Her bir cihaz 6 bellek alanı veya G/Ç bağlantısı taleb edebilir. Ayrıca çalıştırılabilir x86 veya PA-RISC kodlarını, Açık Bellenim (Open Firmware) veya EFI sürücüsü içeren ROM seçeneğide olabilir.

Kesmeler, kart üzerindeki atlanımların ISA cihazlarındaki gibi ayarlanmasından ziyade bellenim tarafından kartlara atanır. PCI cihazları seviye tetiklemeli kesmelere sahip olması gerektiğinden kesme rakamlarını paylaşabilirler. Bu duruma rağmen sistem yazılımı performansı arttırmak için her bir cihaza farklı kesme rakamı verecektir.

PCI hızları
 Senkron iletim yapan 33.33 MHz saat hızı
 en fazla saniyede 133MB veri iletim oranı
 32-bit veya 64-bit veriyolu genişliği
 32-bit adresleme alanı (4GB)
 16-bit bağlantı alanı
 256 byte konfigürasyon alanı
 3.3 veya 5 Volt
 reflected-wave switching

PCI Çeşitleri
 PCI 2.2 66 MHz iletim hızını destekler. (3.3 volt sinyalleme gerektirir)(en fazla iletim hızı 533 MB/s)
 PCI-X protokolü değiştirir ve iletim hızını 133 MHz yapar. (maksimum iletim hızı 1066 MB/s)
 PCI-X 2.0 266 MHz hızındadır (maksimum iletim 2133 MB/s de gerçekleşir), konfigürasyon alanı 4096 byte'a çıkmıştır. 16-bit veriyolu varyantına sahiptir ve 1.5 Volt sinyallemeye izin verir.
 Mini PCI dizüstü bilgisayarlar için tasarlanmış yeni bir biçim katsayısıdır.
 Cardbus, 32-bit, 33 MHz PCI için PCMCIA biçim katsayısıdır
 Compact PCI, PCI arka plan genişleme yuvalarına takılabilen Eurocard boyutlu modüllerdir.
 PCI Express, 8 GB/s hızlarına ulaşabilen yeni nesil PCI veriyolu türü

Dış bağlantılar

Bilgisayar
Veri yolları
PC yuvaları
PCI yuvaları

PCI


O caponieră este un element de fortificație. Termenul vine din  (casă).

Descriere
Caponiera este o mică cazemată situată într-un șanț de apărare și este destinată împiedicării atacanților care au pătruns în șanț să se stabilească acolo, prin executarea unui foc în anfiladă. Pentru a fi protejate de focul direct, ele erau plasate sub nivelul solului, nefiind vizibile din pozițiile de atac, și erau acoperite cu pământ.

Caponierele trebuie să asigure acoperirea șanțului până la primul cot. Pe o porțiune dreaptă nu se dispuneau mai multe caponiere pentru a nu se lovi reciproc. Caponierele s-au dezvoltat odată cu fortificațiile bastionare, unde aveau formă de pană și acopereau două șanțuri, perpendiculare pe fețele caponierei. În unele fortificații caponierele serveau și ca punct de acces în avanposturi, de exemplu erau amenajate sub podurile de acces pe raveline.

Imagini

Note

Legături externe

 Fort Amherst, Kent
 Fortăreața Vladivostok
 Fort Sant Julià de Ramis

Fortificații după tip

Caponieră


Otto Theodor Rudolf Heichert (né le  à l'abbaye de Gröningen et mort le  à Oberschönau près de Berchtesgaden) est un peintre et graphiste allemand de l'école de Düsseldorf et professeur à l'académie des arts de Königsberg.

Biographie

Otto Heichert est le premier enfant de Marie Sophie, née Hohmann, et de Rudolf Wilhelm August Heichert, gardien dans un monastère. Trois autres frères et sœurs suivent en 1870, 1871 et 1872. Deux d'entre eux meurent peu de temps après leur naissance. En 1872, la famille s'installe à Magdebourg, où Otto Heichert va à l'école.

Son enfance au monastère de Gröningen et la pauvreté de la famille ont une influence significative sur son développement artistique, comme le montrent des œuvres ultérieures. À l'école de Magdebourg, l'élève Otto Heichert attire très tôt l'attention par son talent pour le dessin. Déjà à l'âge de 14 ans, en 1882, il entre à l'Académie des beaux-arts de Düsseldorf, où il est influencé dans les cours de peinture par Hugo Crola, Eduard von Gebhardt et Peter Janssen l'Ancien. En tant qu'élève maître de Wilhelm Sohn, son style de peinture mûrit pour devenir un peintre de genre et de portrait. En 1894, il étudie à l'Académie Julian à Paris. Outre plusieurs voyages d'études et un séjour d'un an et demi à Brême, il vit à Düsseldorf jusqu'en 1902. Là, il est membre de l'association des artistes de Malkasten et acquit une réputation de portraitiste exceptionnel, ce qui lui vaut de nombreuses commandes de portraits des classes supérieures.

À l'âge de 34 ans, il est nommé professeur à l'Académie royale de Königsberg et vit dans la capitale de la Prusse-Orientale à partir de 1903. Pendant son séjour à Königsberg, il choisit principalement des scènes du milieu rural et se tourne de plus en plus vers la "question sociale". Avec ses représentations, il s'intéresse à la misère, à la maladie et à la mort. Heichert a acquis une reconnaissance particulière grâce à sa pénétration psychologique des personnages, qu'il capturent dans la tradition de l'école de peinture de Düsseldorf et dans leur excitation émotionnelle ou leurs formes d'expression mimiques-gestuelles.

En 1912, Heichert est chargé de créer la fresque de la réception d'un train d'émigrants de Salzbourg par le roi Frédéric-Guillaume  dans l'auditorium de l'école Frédéric dans la ville prussienne de Gumbinnen. Dans cette fresque monumentale sur le mur pignon de l'auditorium, de 16 m de long et 8 m de haut, il s'est intégré avec un autoportrait.

Pendant la Première Guerre mondiale, il est employé comme peintre de guerre. En 1914, il dépeint le président du Reich Paul von Hindenburg au sommet de sa carrière. C'est à cette époque qu'est réalisée, entre autres, la peinture historique sur le combattant de la liberté Theodor Körner après l'après le raid de Kitzen.

Otto Heichert vit à Berlin à partir de 1923 et est mort à Oberschönau près de Berchtesgaden en 1946.

Les collections d'art de la ville de Königsberg possèdent le tableau Ora et labora, d'autres œuvres se sont retrouvées à la Galerie nationale de Berlin et dans les musées de Düsseldorf et d'Anvers.

Honneurs
En 1895, il reçoit une petite médaille d'or à la Grande exposition d'art de Berlin, la deuxième médaille à l'Exposition universelle de Paris en 1900 et en 1904 une médaille d'or à Dresde.

Famille
En juin 1909, Otto Heichert épouse la comtesse (Mimi) Margarete von Helldorf (né le 3 février 1885). Grâce au mariage, Heichert est élevé à la noblesse. Le 5 avril 1910 naît sa fille Eva-Marie Heichert, qui épouse Frank Berger (mort en 1941) en 1935. Ils ont trois enfants :
 Frank Berger (né en 1935)
 Christiane Berger (née en 1937)
 Michael Berger (né en 1941), fondateur du Musée du Rire Harlekinaeum et Klooseum à Wiesbaden

Expositions (sélection)
 1956: Exposition commémorative d'Otto Heichert à la Haus zum Falken, Galerie municipale de Wurtzbourg.

Bibliographie
 Heichert, Otto. In: Friedrich von Boetticher: Malerwerke des neunzehnten Jahrhunderts. Beitrag zur Kunstgeschichte. Dresden 1891, Band 1, S. 479.
 Friedrich Schaarschmidt: Zur Geschichte der Düsseldorfer Kunst, insbesondere im XIX. Jahrhundert. Kunstverein für die Rheinlande und Westfalen, Düsseldorf 1902, S. 371 ff. (Digitalisat).
 Heichert, Otto. In: Hans Vollmer (Hrsg.): Allgemeines Lexikon der Bildenden Künstler von der Antike bis zur Gegenwart. Begründet von Ulrich Thieme und Felix Becker. Band 16: Hansen–Heubach. E. A. Seemann, Leipzig 1923, S. 250.
 : Otto Heichert 1868–1946. Gedächtnisausstellung im Haus zum Falken vom 12. April bis 1. Mai 1956, Städtische Galerie Würzburg, Würzburg 1956.
 Heiner Dikreiter: Vom Ausstellungsleben in der Otto-Richter-Halle 1956. In: Mainfränkisches Jahrbuch für Geschichte und Kunst, 8, 1956, S. 349–352.

Liens externes

 Otto Heichert, Datenblatt im Portal rkd.nl (Rijksbureau voor Kunsthistorische Documentatie)
 Biografie Otto Heichert
 Kurt Römming: Maler Otto Heichert holte sich Inspirationen in Nammen, auf Mindener Tagesblatt vom 5. September 2012
 Otto Heichert auf Artnet, abgerufen am 30. Juli 2015

Références

Peintre d'histoire
Peintre de scène de genre
Peintre portraitiste
Artiste de guerre
Naissance en février 1868
Naissance à Gröningen
Naissance dans la province de Saxe
Décès en mars 1946
Décès en Bavière
Décès à 78 ans

Otto Heichert


Die Kunst (précurseur et édition partielle : Die Kunst für Alle à partir de 1949 : Die Kunst und das Schöne Heim) est un magazine d'art allemand publié par  depuis 1900 et plus tard par  à Munich.

Histoire
En 1885, Friedrich Bruckmann fonde le périodique Die Kunst für Alle (éditeur : Friedrich Pecht) et en 1897 la revue Dekorative Kunst. À partir de 1900, les deux sont combinés dans une édition complète sous le titre Die Kunst . La première édition est parue en 1900 avec le sous-titre Monatsheft für freie und angewandte Kunst, et plus tard Monatsschrift für Malerei, Plastik, Graphik, Architektur und Wohnkultur. Les volumes pairs sont intitulés Angewandte Kunst et paraissent en parallèle et de manière indépendante de 1900 à 1929 sous le titre Dekorative Kunst et de 1930 à 1942/43 sous le titre Das schöne Heim. Les volumes au nombre impair portaient le sous-titre Freie Kunst et paraissent de 1900 à 1942/43 sous le titre Die Kunst für Alle ; le mensuel ne paraît pas de 1945 à 1948.

De 1949 à 1988, Die Kunst und das schöne Heim : Monatsschrift für Malerei, Plastik, Graphik, Architektur und Wohnkultur (L'art et le beau foyer : revue mensuelle de peinture, de sculpture, de graphisme, d'architecture et d'habitat) paraît aux éditions Thiemig. À partir de 1980, le sous-titre "…und das schöne Heim" est occasionnellement supprimé, puis totalement à partir de 1984. Parmi les auteurs figurent des historiens de l'art connus de l'époque, comme , Franz Roh, ,  et Wolfgang von Löhneysen. Le dernier numéro paraît en septembre 1988, il est alors repris dans la revue d'art «  » (éditeur ).

Liens externes

 L'art pour tous : peinture, sculpture, graphisme, architecture - numérique

Références

Titre de presse créé en 1900
Titre de presse disparu en 1988

Die Kunst und das schöne Heim


Amilcare Fantoli (de Ugolino y de Maria Colucci, Prato, Florencia, 6 de julio de 1891 - Génova, 11 de noviembre de 1980 ) fue un militar, geógrafo, explorador, climatólogo, y profesor italiano. De su madre heredó el amor por la música y una hermosa voz. Ella era soprano - aunque nunca hizo carrera - y él: tenor. Su padre era profesor de Ciencia, Física, y Matemática heredando el amor por la montaña, la pasión por la aventura y un espíritu de indagación que lo llevó a tomar los más variados campos del conocimiento.

Origen del nombre
El apellido Fantoli se remonta a "Ugolino de' Fantoli" citado por Dante en el canto XIV del Purgatorio.
A pesar de que el poeta dice que él había matado a sus dos niños, fue el tercer hijo que peleó en Lombardia para combatir contra los herejes que habían seguido a Dolcino Frey y estaban allí.
Lo cierto es que en 1400, un Fantoli fue mencionado entre los pobladores de Milán; y en el 1700 un Fantoli era juez en el Valle Anzasca.

Infancia
Primero de seis hijos, fue utilizado para hacer viajes de hasta varios días - hasta cuarenta - en los Alpes en compañía del padre, de hermanos y el perro policía Azor, que tenía el deber de proteger y defender al pequeño grupo de audaces. Las historias que su padre narraba a sus hijos en vista de noches estrelladas de la montaña, alimentaba la imaginación de un niño con proyectos y sueños. Así, con historias de países lejanos del sudeste de Asia, los logros de la exploración polar, de los picos no escalados; se convirtieron en ejemplos de valentía que esperaba que sus hijos imitasen. Además con las explicaciones de las constelaciones, los movimientos de las estrellas y los secretos de las plantas de destilación, surgía en su corazón un anhelo creciente de saber más y más.

Crucial para su crecimiento fue la figura de un tío paterno, Edoardo Fantoli, capitán de mar, que se había casado con una dama inglesa de Brighton: Carolina Erskine Holland.
No menos valiente que su hermano, su tío había participado de viajes y viajes, con imprudencia, por el Atlántico y no habiendo tenido hijos, sobre el sobrino Amilcare había derramado su amor y su predilección. Él se fue a su último viaje con la intención de trazar el río Amazonas. Pero una vez que llegó a Sudamérica y comenzando la ascensión del gran río, desapareció como un héroe legendario, y su muerte fue otra historia emocionante, para Amilcare que conocía bien al protagonista.

La Primera Guerra Mundial y misiones en el extranjero
Estudiando, se produjo el estallido de la primera guerra mundial, con veinticuatro, Amilcare Fantoli fue enviado al frente. En la guerra de trincheras fue protagonista de actos de coraje y dedicación a sus compañeros que le valió numerosas menciones. Al término de la guerra, gracias a sus estudios de meteorología, fue responsable de organizar el primer servicio meteorológico de Libia ahora colonia italiana. Fue el cumplimiento de su sueño: una vida en la frontera en un territorio difícil en términos de clima, salud - viruela y peste endémicas - y además en política.

Fueron años de frenéticos trabajos, y una actividad organizativa prodigiosa. Se trasladó a vivir en Trípoli, y con viajes frecuentes a lo largo de la región y más allá, siendo capaz de afrontar y profundizar en casi todos los aspectos y problemas del cambio climático del norte de África, sin descuidar la importancia del clima de la zona.

Sus primeros escritos
A partir de 1923 los resultados de sus observaciones y estudios realizados en Libia, dieron lugar a decenas de obras aparecidas en muchos lugares: actas de congresos, revistas coloniales, y también en publicaciones de la cultura geográfica y humanista.

Amilcare Fantoli demostró, de hecho, una verdadera atracción por exceder los límites de una especialización fútil en favor de una visión renacentista de la realidad que tiende a tomar al humano y sus acontecimientos estrechamente relacionados como un todo en una más amplia totalidad.
En ese 1923 publicó una Guía de Libia para el Touring Club Italiano.
El 1 de abril de 1924, la Société Astronomique de France lo nombró miembro con un certificado firmado por el Secretario General Camille Flammarion.
En 1927 participó del X Congreso Geográfico italiano de Milán, y en 1930 en el XI de Nápoles.

Su colaboración con la Sociedad Geográfica Italiana
En 1929 entró a formar parte de la Società Geografica Italiana, que en 1937 lo nominó socio correspondiente, y en 1978 socio de honor. Sus colaboraciones con la Società Geografica Italiana fue asidua y rica en sugerencias.

Muy importante fue también sus colaboraciones con el "Bollettino Geografico" de estudios publicados por la Oficina de Libia, de E. de Agostini. En esos años se sucecieron numerosos informes de estima y de amistad con varios geógrafos italianos y extranjeros, de los cuales el francés J. Despois, dedicándole a él y a Agostini el volumen sobre la colonización italiana en Libia.
En 1933 cumplió el primer cruce del Hamada el-Hamra meseta desértica rocosa, casi inexplorado por los europeos. De esa empresa hizo un informe unos años más tarde - 1942 - publicándolo en el Boletín de la Sociedad Geográfica Italiana.
En ese año también publicó una valiosa antología: "La Libia negli scritti degli antichi" compuesto por él con canciones que había elegido.

Organización del Servicio meteorológico del África oriental italiana
En 1934, fue a Eritrea y a Somalia para estudiar la reorganización de la red de estaciones meteorológicas de las dos colonias.
Al término de la guerra ítalo-etiópica, Amilcare Fantoli tuvo el encargo de organizar el Servicio meteorológico del África oriental italiano.

Desde entonces sus publicaciones también incñuyeron esas áreas, pero menos numerosos que los de Libia, porque el trabajo fue interrumpido en pocos años. Sin embargo, el trabajo fue igual de impresionante y una gran cantidad de datos recogidos le permitió a Fantoli la construcción de documentos valiosos sobre la pluviometría de Etiopía poniéndolo de manifiesto en el volumen: "Elementos preliminarios del clima de Etiopía" (Florencia 1940).
En 1937, mientras organizaba la red meteorológica del África oriental, recolectó importantes materiales paleolíticos y neolíticos y realizó una serie de observaciones interesantes que se publicaron en el Boletín de la Sociedad Geográfica Italiana durante los años 1938, 1939, y 1940.

La Segunda Guerra Mundial

Conflictos con el gobernador Italo Balbo

En 1939, como resultado de serios desacuerdos con Italo Balbo a la sazón gobernador de la Tripolitania, fue obligado a volver a Italia.

La Guerra y la experiencia de los campos de concentración
Llamado a la guerra en 1942, pero fue voluntariamente, por amor a la patria, y el 8 de septiembre de 1943, fue arrestado por los alemanes e italianos enviados a otros funcionarios en una experiencia de campo de concentración nazi, dejándole marcas, tanto en el cuerpo y corazón. A pesar de la intervención de científicos alemanes en su favor, Amilcare Fantoli rechazó la oferta para obtener su libertad a cambio de un juramento de fidelidad al Fuhrer, y prefirió quedarse con sus compañeros.
La difícil situación del campos de concentración nazi se prolongó hasta 1945, cuando las tropas aliadas liberaron el campo Meppen en la frontera con Holanda, donde había sido trasladado. Esos años fueron llenados de complicados cálculos y observaciones científicas de todo tipo que Fantoli hizo para ocupar su mente, sin darse por vencido.

Su retorno a Italia
De vuelta en Italia, con la supresión del Ministerio Italiano de África, se insertó en las funciones del Ministerio de Agricoltura, pero pronto su trabajo se volcó al Ministerio de Relaciones Exteriores donde se dedicó a la elaboración de la inmensa cantidad de datos recopilados. En 1951 regresó a misiones en Somalia.

Obras sucesivas
El fruto de tanto trabajo fue la publicación por el Ministerio de Relaciones Exteriores, de una serie de importantísimos volúmenes: '"Contributo alla climatologia della Somalia" (Roma 1965), "Contributo alla climatologia dell'Etiopía" (ibid. 1965) "e dell 'Eritrea" (ibid. 1966), "Contributo alla climatologia della Tripolitania" (ibid. 1967), "Contributo alla climatologia della Cirenaica" (ibid.1968), "Contributo alla climatologia della Libia" (ibid.1969).

Mientras tanto, continuó participando activamente en estudios climatológicos y meteorológicos, y participando en reuniones nacionales e internacionales científicas, en: Canarias, Suecia, Alemania, Francia, Suiza, y tantos otros).
También le interesaron un grupo de islas italianas, que tienen características similares a las de la costa del norte de África. El resultado fue la discusión del cambio climático en "Monografia biogeografica delle Pelagie, diretta da E. Zavattari" (Roma, 1960, pp. 11-114).

Científico y humanista
Muchos también están bien escritos y artículos de diversa índole, que dan fe de su vasta cultura y su interés en varios campos.
De la antropología a la paleontología, árabes, de los Sufi a Bhagavad Gita, de los prolegómenos de Ibn Khaldun – autor amadísimo – al Rubayat de Omar Khayyám argumentación que no existía al menos las que tocó.
También escribió la historia con el apoyo de una amplia documentación en su poder, el amor trágico entre el hijo y la hija de los cónsules de Francia y de Inglaterra a Trípoli durante 1825: "Una tragedia d'amore a Tripoli sullo sfondo di un contrasto politico", Levante, N.º. 1, 1966.
También publicó - con un seudónimo - un pequeño libro de poemas dedicados a la Virgen María: Nive candidior Maria (Roma 1966), frase de la placa en honor a la Virgen en el Rocciamelone, montaña de los Alpes Grayos, en el Valle de Susa.
En los últimos años se dedicó a dos estudios críticos sobre el primer viaje de una mujer al Sinaí, y sobre el viaje de San Pedro a Roma.

Títulos, honores y tributos
Entre los muchos títulos y honores que se le concedió, el que era más caro fue el título de Caballero de Vittorio Veneto.

Leone Maria Michaud, asistente especial del Secretario General de la Organización Meteorológica Mundial (OMM) y negociador del Protocolo del Acuerdo OMM-Comisión Europea, escribió de Amilcare Fantoli que bien conocía:

"El Profesor Amilcare Fantoli (1891-1980) científico y erudito de fama en muchas disciplinas, promovió las aplicaciones de la meteorología a la producción agrícola y la lucha contra la langosta. Su monumental estudio del clima, en grandes áreas de África, sigue siendo una herramienta fundamental para la agrometeorología y el clima, en particular para la investigación sobre la evolución del clima. Las obras más apreciadas del Profesor Fantoli sobre Eritrea, Etiopía, Libia, y Somalia fueron publicadas bajo el patrocinio y con el apoyo financiero del Ministerio de Relaciones Exteriores - Dirección General para la Promoción y Cooperación Cultural. El Prof. Fantoli fue premiado con medalla de oro de parte del Emperador Hailè Selassiè por su excepcional contribución a la climatología de Etiopía y de Eritrea. Extractos de los trabajos del Profesor Fantoli fueron también publicados en la Revista de Meteorología Aeronáutica."

Muerte y descendencia
Murió en Génova el 11 de noviembre de 1980, mientras realizaba estudios e investigaciones. De su matrimonio con Piera Fornari (Asís 17 de abril de 1898 – Roma 22 de octubre de 1979) nacieron: Jolanda (1921), Annibale (1924), Ugo (1926), Mirella (1930 – 1981) y Moussia (1942).

Obras seleccionadas
 Guida della Libia (Tripolitania e Cirenaica), Touring Club Italiano, 1923
 L'educazione fisica in montagna, Touring Club Italiano 1923; Tappeti d'Oriente, Resto del Carlino, 25 de junio de 1925
 Clima délia Tripolitania. Société de géographie. París, p. 374. 1929
 Le Acque sotterranee in Tripolitania, 20 pp. 1931
 L'età della pietra in Libia, Istituto Poligrafico dello Stato, Roma 1932
 L'ambiente fisico delle Colonie libiche nei suoi riflessi demografici e nelle sue influenze sul lavoro indigeno: Ministero delle colonie. Ufficio studi e propaganda. Editor Ist. poligr. dello Stato, 19 pp. 1932
 La Libia negli scritti degli antichi (Brani geografici e naturalistici), Sindacato Italiano Arti Grafiche, Roma 1933
 La siccità in Libia. Volumen 2 y Volumen 4 de Pubblicazioni della Commissione italiana per lo studio delle grandi calamità. Editor F. Le Monnier, 88 pp. 1935
 Il deserto, Touring Club Italiano 1935; Resoconti sui Bollettini della Società Geografica Italiana anni 1938, 1939, 1940
 Elementi preliminari del clima dell'Etiopia, Firenze 1940
 Ergebnisse von drei Jahren meteorologischer Untersuchungen im A. O. I.: Zsfassg (Resultados de tres años de investigaciones meteorológicas de la A.O I.) Editor Quelle & Meyer, 2 pp. 1942
 Le vie eterne, Rivista delle Colonie, 20 febbraio 1942
 La prima traversata dell'Hamada el – Hamra, Bollettino della Società Geografica Italiana, Roma 1942
 Nozioni elementari di meteorologia, Editrice Italiana Arti Grafiche, Roma 1951
 Le pioggie della Libia, 1952
 Contributo alla climatologia dell'Etiopia, OPI, Roma 1965; Contributo alla climatologia della Somalia, OPI, Roma 1965
 Contributo alla climatologia dell'Eritrea, OPI, Roma 1966
 Contributo alla climatologia dell'Altipiano Etiopico, Regione Eritrea, OPI, Roma 1966; Contributo alla climatologia della Tripolitania, OPI, Roma 1967
 Contributo alla climatologia della Cirenaica, OPI, Roma 1968; Contributo alla climatologia delle regioni interne della Libia, OPI, Roma 1969
 Monografia biogeografica delle Pelagie, diretta da E. Zavattari (Roma, 1960, pp. 11–114)
 Un singolare connubio di due fedi diverse, Estratto dalla Rivista Levante, Roma 1965
 Una tragedia d'amore a Tripoli sullo sfondo di un contrasto politico, Rivista Levante, nn.1 e 2, Roma 1966
 Nive candidior Maria, Roma 1966
 Una ipotesi circa il primo viaggio di San Pietro a Roma, Accademia dei Lincei, Estratto, 12 pp. Roma 1967
 Il viaggio di una donna al Sinai sedici secoli or sono, Estratto dalla Rivista Levante, Roma 1972

Notas

Geógrafos de Italia del siglo XX
Climatólogos de Italia
Profesores de Italia
Militares de Italia del siglo XX
Escritores de Italia del siglo XX
Escritores en italiano del siglo XX
Nacidos en Prato
Fallecidos en Génova

Amilcare Fantoli


الطريق الوطنية رقم 1 أو ط و1 طريق رئيسية تونسية تصل مدينة تونس برأس الجدير على الحدود التونسية الليبية، وهي تمرّ بالمدن التالية على التوالي:
 مدينة تونس،
 مقرين،
 بن عروس،
 الزهراء،
 حمام الأنف،
 حمام الشط،
 بئر الباي،
 قرمبالية،
 بئر بورقبة،
 حمام سوسة،
 سوسة،
 مساكن،
 الجم،
 صفاقس،
 المحرس،
 الصخيرة،
 المطوية،
 غنوش،
 قابس،
 مارث،
 عرام،
 كوتين،
 مدنين،
 بنقردان،
 رأس الجدير.

الطرقات الوطنية - تونس

الطريق الوطنية رقم 1 (تونس)


Markgrofovija Austrija ili Istočna marka (lat.: Marchia Orientalis, starovisokonjem.: Ostarrîchi), bila je marka Svetoga Rimskoga Carstva na području današnje Austrije. U srednjem vijeku obično se nazivala latinskim imenom, a njezina se njemačka inačica prvi put pojavila u pravnomu dokumentu iz 996. Dinastija Babenbergovaca vladala je markom tijekom cijeloga vremena njezina postojanja. Posljednji markgrof, Henrik II. (vladao 1141. – 1156.), bit će imenovan vojvodom, a marka je uzdignuta u Austrijsko Vojvodstvo.

Izvori

Povijest Austrije
Sveto Rimsko Carstvo

Markgrofovija Austrija


Allan Toft Hansen (født 16. maj 1996) er en dansk håndboldspiller der spiller for Mors-Thy.

Han er lillebror til håndboldspillerne René, Henrik og Majbritt Toft Hansen. Han er også storebror til håndboldspilleren Jeanette Toft Hansen. Allan Toft Hansen har gået på Morsø Gymnasium fra 2014 til 2017.

Kilder

Eksterne henvisninger

 Allan Toft Hansens profil  hos handball123

Personer fra Skive
Håndboldspillere fra Mors-Thy Håndbold
Håndboldspillere fra Danmark
Håndboldspillere fra Skive fH

Allan Toft Hansen


Toplumsallaşma, sosyalizasyon ya da sosyalleşme, toplumun mevcut değer ve normlarının bireylere öğretilmesi süreci olarak tanımlanabilir. Bu süreç içerisinde birey ferdi olduğu toplum içerisinde nasıl davranacağını öğrenir. Aynı zamanda, bireyin sahip olduğu ya da toplum tarafından verilen rollerin ve sahip olunan statülerin gerektirdiği davranış biçimlerini, toplumun kendilerinden beklentilerini öğrenir. Toplumsallaşma sürecinde birey kendi toplumunun bir üyesi olmayı, toplumu tarafından kabul gören davranış örüntülerini, insanın davranışlarına yön veren, bunları belirleyip şekillendiren temel toplumsal ve kültürel değerleri (normları) öğrenir. Öğrenmekle de kalmayıp bunları içselleştirip kendisine mal eder ve bu değer ve normlar doğrultusunda davranmaya başlar. Daha öz bir anlatımla, birey toplumu ile bütünleşir ve toplumunun bir parçası haline gelir.

Bu süreç bireylerin varlığı kadar toplumların da varlığı açısından oldukça önemlidir. Toplumun sağlıklı bir şekilde büyümesi ve hayatını devam ettirebilmesi toplumsallaşma sisteminin sağlıklı bir şekilde sürmesi ile mümkündür. Bir başka şekli ile toplumsallaşma yeni nesile toplumun sahip olduğu kültürel mirasın aktarılması da denilebilir. Bu açıdan bakılacak olursa ulusal ve evrensel kültür mirası toplumsallaşma süreci sayesinde yeni nesillere aktarılmaktadır.

Toplumsallaşma (Sosyalizasyon)
Toplumsallaşma (Sosyalizasyon, Latince "sociare", "bağlamak"), sosyal normların içselleştirilmesi yoluyla toplumsal düşünce ve duygu kalıplarına uyum sağlamaktır.

Sosyal bilimsel bir kavram olan toplumsallaşma, bir taraftan bireyin diğer bireyler ya da sosyal ve fiziksel çevre ile iletişimiyle oluşan kişisel gelişimi, diğer taraftan da bireyin sosyalleşmesi sırasında oluşan bağlarını tanımlamaktadır.
Bireyin kişiliği üzerindeki kasıtlı ve sistemli önlemlerin (eğitim) yanı sıra istenmeyen etkileri de kapsamaktadır. Bu nedenle toplumsallaşma süreci, bireyin ortak yaşamdaki eylemleri (kolektifleştirme) ve eylem yönelimlerini (sosyal kimlik) oluşturan, sosyal faaliyetlerini şekillendiren normları da etkiler. Ayrıca bireylerin toplumda geçerli normlar, değerler ve değer yargılarına göre şekillenen eğilimlerinden oluşur.

Eğer toplumsallaşma bulunduğu çevrede başarılı bir şekilde gerçekleşirse; birey, sosyal normları, değer tanımlamalarını, davranış biçimlerini ve tabii ki sosyal ve kültürel çevresinde kabul gören rolleri benimseyecektir. Bunun aksine; kendini tanımayan bir bireyin, özelliklerini keşfettiği sürece ise "bireyselleşme" denir. Bu nedenle toplumsallaşma süreçleri içeriksel özelliklerine, yani; bireyin sosyal bağlılık ve bir gruba uyum sağlama şekillerine göre birbirinden çok farklı işleyebilmektedir;

"Başarılı bir toplumsallaşmanın" koşulu büyük ölçüde; nesnel ve öznel gerçeklik (buna tabii ki kimlik de dâhildir) arasındaki simetride görülmektedir. Buna bağlı olarak; "başarısız bir toplumsallaşmanın" ise nesnel ve öznel gerçeklik arasındaki asimetriden kaynaklandığı düşünülmektedir (Berger/Luckmann: Die gesellschaftliche Konstruktion der Wirklichkeit (1969), S. 175)
Buna karşın; bilimsel ve toplumsal söylemde "sosyalizasyon" ve "sosyal" kavramları, "doğuştan, kalıtımsal ve genetiksel" kavramları ile açıklanmaktadır.

Toplumsallaşmanın (Sosyalizasyon) tanımı
Toplumsallaşma genellikle, bireyin belirli bir toplumda (geleneklerin devam ettirilmesi vb) yer almasını ve o toplumun kültürünü benimsemesi, yani; sosyal yaşamında yer alan ve gelişmesini etkileyen, toplum aracılığıyla gerçekleşen öğrenme sürecinin (davranış biçimleri de dâhil) bütününü tanımlamaktadır. Bu nedenle; toplumsallaşma yaşamın tüm evrelerini kapsayan bir süreçtir.

Bireyin öğrenme sürecini yöneten ve etkileyen grup, birey ve kurumlar "Toplumsallaşma Araçları" olarak tanımlanmaktadır. Bu tanımlama toplumsallaşmanın, bireylerin bir arada yaşamasından oluştuğunu (kuşak ilişkileri) ve kendini karakterlerin özel yetenekleri ile iletişim becerilerinde gösterdiğini ifade etmektedir.
Bunun bir sonucu olarak, toplumsallaşma kavramının sık sık belirsiz bir anlamla kullanılması söz konusu olmaktadır. Daha somut bir söylemle, toplumsallaşma kavramının içeriği, daha net tanımlanamayan "sosyal aktarma süreçleri" yerine geçip anlam kaybına uğratılmaktadır.

"Sosyalizasyon toplumsal, kültürel ve fiziksel çevreyle ilişki kurma çabalarında,  özellikle de bireylerle karşılıklı etkileşimde ortaya çıkan kişilik gelişimidir." D. GEULEN

Hurrelmann'a göre toplumsallaşmanın en yeni tanımlaması şöyledir. "… Bireyin kişiliğinin; bir toplumun tarihsel gelişiminin belli bir anında gerçekleşen, sosyal, maddi ve fiziksel yaşam koşullarından bağımsız ve bu koşullarla çatışan, oluşum ve gelişme sürecidir." Sosyalizasyon bireyin, biyolojik insan organizmasından sosyal davranış yetisine sahip bir kişilik kazanma ve ömür boyunca yaşam koşulları ile çatışarak kendini geliştirme sürecini tanımlamaktadır. (Hurrelmann)

Toplumsallaşma (Sosyalizasyon) teorileri
Toplumsallaşma teorileri, toplumsallaşma fikrinin temelini oluşturmaktadır. Toplumsallaşma anlayışında, günümüzde daha popüler ve gelişmiş iki gelenek birbirinden ayrılmaktadır: Ancak, her şeyden önce taraflı olmaları nedeniyle bilimsel olarak reddedilmektedirler. Bunlardan ilki "organizmanın insani gelişimini açıklayan ve doğayı düşük ölçekte önemseyen" gelenektir (Nestvogel). Buna "olgunlaşma odaklı kuramsal,  doğal, düzen odaklı, önemli ve biyolojik ırkçılık içeren" yaklaşımlar da dâhildir. (Nestvogel)

İkinci gelenek ise; toplumsallaşmayı, toplumun kendisi tarafından düzenlenen öncelikli standartlaşma süreci, yani; "uyum aracı" olarak görmektedir. Bu noktada söz konusu olan "toplum olmayı gerektiren, yapısal işlevsellik gösteren, mekanik ve teorikte etkili" yaklaşımlardır. Burada temel olan; bir biçime sokulmamış "çiğ" insan doğasına göre birey portrelerinin söz konusu toplumların ihtiyaçlarını karşılamak zorunda olmasıdır. Hobbes burada, Spencer ve Darvin'in de aynı fikirde olduğu "uysallaştırma" kavramından söz ederken, Durkheim "yeni ortaya çıkan, sosyal olmayan ve bencil bu durumu, sosyal ve ahlaki bir yaşam sürmek için; başka bir duruma sokmaktan" bahseder. Parson'ın toplumsallaşma anlayışında ise; "grupların davranış standartları ve ideallerini içine alan ve toplumun yapısına özel bir rol karakteri yerleştirmeye hazır" bir süreçten bahsedilmektedir.

Toplumsallaşma günümüzde yeni ve bilimsel açıdan önemli bazı gelenek çevrelerinde "bağlamdaki gelişme" olarak görülmektedir

Toplumsallaşma teorileri işlevlerine göre kendi aralarında olumlu ya da açıklayıcı ve eleştirel ya da yapı-bozumcu teoriler olarak ayrılmaktadır. Olumlu teoriler hangi tip toplumsallaşmanın gerektiğini sorgularken; açıklayıcı teoriler belirli bir toplumun, hangi tür toplumsallaşmayı ürettiğini araştırır ve yapı-bozumcu teorilerin aksine "Güç, Eşitsizlik, Hâkimiyet ve Şiddet" gibi konuları içermez.

Teoriler, tarafsız ya da objektif bilim olasılığını reddetmekte ve bu nedenle; araştırılmış bakış açılarını eleştirel bir tutumla ele alır.

Bireyler için sosyal bir çevrenin önemi
Bitkisel ve hayvansal organizmalar, kendi doğal çevrelerine  uyum sağlamışlardır. Buna karşın; insan, doğal bir çevrede rekabet edebilmek için çok yetersiz bir görüntü sergilemektedir. Morfo-genetik olarak olgunlaşmamış, organik olarak özelliksiz, büyük ölçüde işlevsiz içgüdüleri olan ve yaşama elverişli bir hareket tarzı; insanın hayatta kalabilmesi için özel koşullara sahip olması gerekmektedir.

Sosyal çevre, bu koşulların arasında, insanın hayatta kalmayı öğrenebilmesi ve bunu geliştirebilmesi açısından büyük önem taşımaktadır. Yeni doğan bir insan için sosyal çevre ilk başlarda onun yaşamsal koşullarıyla ilgilenecek bir grup insandan oluşmaktadır. Etrafında kümeleşen insanlar, birlikte -ilk bakışta ondan tamamen bağımsız- dengeli bir yaşam görünümü ve denenmiş görgü kurallarıyla şekillenen karmaşık bir ilişki ağı oluşturmaktadır. Bu ağ örgüsü, daha geniş sosyal ağların içine girmektedir.

Aslında her birey hayatına tıpkı bu yeni doğan gibi; böyle bir sosyal çevreden başlamaktadır. Bu sosyal ağlar ise içinde bulunduğu yaşam koşulları tarafından ayrıştırılmamaktadır. Aksine, diğer tüm canlılarda olduğu gibi, doğal koşullarında oluşurlar ve büyük çoğunlukla bireylerin kendi yaşamsal koşulları ve sürekli çatışmalarla nesiller boyu araştırdığı, gelenekselleştirdiği ve geliştirdiği, yaşamla başa çıkmanın teknikleri ve yönelimlerinden oluşur. Bir taraftan sürekli bireylerin yaşamları ve sosyal ilişkilerini şekillendirirken; diğer taraftan insani gelişme ve değişimin konusu olarak kalırlar.

İnsan yaşamının kurumsallaşması
Bireylerin çevreleri ile süregelen çatışmaları, özel yaşam ve inançların alışkanlık yoluyla kurumsal olarak dengelemektedir. Sık sık tekrarlanan her eylem, özel psikolojik gerilim ve fiziksel güç tasarrufu adı altında azaltılabilen ve ayrıca birey tarafından normal eylem modeli olarak algılanan bir örneğe dönüşmektedir.

Bu süreçte eşzamanlı olarak dünyanın geçişsiz akışı içinden belirli oluşumlar filizlenerek; eylemin odaklandığı birer nesne ve olaylar olarak şekil ve anlam kazanmaya başlar.

Seçici algı ve alışkanlık haline gelmiş eylemlerin avantajı; toplumsal düzendeki bazı -ya da sadece bir tane- güvenilirliği kanıtlanmış, yaşamsal yararı olan davranış şekillerinde olası sayısız görüş ve tepki biçimleri sınırlamasında yatmaktadır. Alışkanlıklar bu nedenle yönelim ve uzmanlaşma sağlanması için bireyin biyolojik donanımlarının haricinde hayatı anlamayı ve doğru tepkileri vermeyi gerektirmektedir. Birey, bunu her durumu yeniden adım adım analiz ederek, kararlar aracılığıyla tespit ederek ve bu kararları, insan davranışlarının belirginleştiği temel olarak görüp kendi yönelimlerini belirleyici kararlar gerektiren durumlar için düşünmeyi sağlamaktadır.

Alışkanlıklar yoluyla netleşen görüş açılarından ve saf eylemlerinden insan yaşamının kurumsallaşmasına geçiş, insanların eylemlerini karşılıklı olarak birbirlerine uyumlu hale getirebildiğinde gerçekleşmektedir.
Ayrıca anlaşmanın temelinde işaretler konusunda uzlaşılar ve nihayet dile giren, bütün kullanıcıları tarafından aynı biçimde kullanılan ve anlaşılan göstergeler bulunmaktadır.

"Bir bireyin tek bir hareketi, diğer bireyler için hiçbir şekilde merak ya da acil tehlike kaynağı oluşturmamaktadır. Birçok birey bunun yerine, neyin olup bittiğini, kendileri için değersiz olanın ne olduğu alımlar ki bu onların günlük hayatını şekillendirendir. (...) Sadece alakaları olmayan ya da içinde bulundukları dış eylemleri için değil; aynı zamanda tüm ruhsal ekonomileri için de zaman ve güç tasarrufu yapmaktadırlar. Bu bireylerin ortak yaşamı, artık alışılmışlık bilincinin sürekli genişleyen dünyasında biçimlenecektir."

Bu durum tek bir birey ya da grup arasında olduğu gibi gruplar ya da büyük insan toplulukları arasında da aynı şekilde kendini gösterir. Bundan sonra önemli olan; bu insan topluluklarının, gruba özel kesin bakış açıları ve davranışlarda rutinleşmeler geliştireceğidir ve bu görüş ile davranış biçimlerinin temelinde yatan şekillendirme her grubun kendi malıdır.
İlgililerin belirli bir süreçte oluşturulmuş ortak görüş ve rutinleri, kendilerini doğrular biçimde ortaya çıkmakta; süreklilik ve kalıcılık eğilimi göstermektedir. Böylece çok daha fazla birey-üstü, bireyden kaynaklı öznellikten uzak nesnelliğe ulaşmaktadırlar. Bu durum her şeyden önce eski nesiller tarafından kullanılmış, artık doğal karşılanan ve böylece zaten uzun süredir kurumsal karakterler ve tarihsel, nesnel gerçekliğe sahip görüş ve rutinler için geçerlidir.
Bunun karşısında duran görüşler ve bir nesil ya da birey tarafından geliştirilmiş rutinler ise onları şekillendiren bireyler için kolayca değiştirebilir olacaktır. Bu olasılık da ancak; kendisi, bu rutinlerin oluşumunu yaşantılamamış ve onları şekillendirmemiş yeni nesiller ortaya çıktığında yok olacaktır. Onlar için başta gelenek anlamı taşımayan bu rutinler aslında, kendilerine karşı duran nesnel gerçekliğin bir parçasıdır. Bu durum aynı zamanda ebeveyn nesline geri dönüş olarak kendini göstermektedir: Kurumlara mal olmuş görüş ve eylem rutinleri, dünyanın "doğal" düzeninin –ayrıca diğer canlıların türlerine, özel çevrelerinin yerindeki- gerçekliğine "sosyal" ve "toplumsal" hakikat olarak yansımaktadır. Ayrıca kurumsallaşmış görüş ve eylem rutinleri, insanın doğal ortamı ile çevrelerinin tutumlarında yoğunlaşmaktadır. Tüm diğer canlıların kendi çevrelerine uyumlu, büyük ölçüde eksik içgüdülerin yerini tutarlar ve birey için, kendisine yabancı olan çevreyi uyumlu hale getirmesini sağlayan araçlar niteliği taşırlar.

Toplumsallaşma (Sosyalizasyon) Süreci
Toplumsallaşma hiç bitmeyen bir süreçtir ve temelinde bireyin kişisel gelişimi – örneğin bir bireyin sosyal ilişkileri- vardır. Kişilik, bir taraftan bireyi diğer bireylerden ayıran özlüğü anlatırken; diğer taraftan da bir toplum ya da topluluğa ait bireylerin paylaştıkları ortak özellikleri tanımlamaktadır (örneğin; değerler, kurallar ve sosyal kimlikler).
Olgunlaşmamış bir birey, sosyal çevresinde onunla da onsuz da yaşayabileceği bir dünyaya uyum sağlamıştır. Bu dünya, insanların ilgili çevrelerinin doğal koşullarıyla çoktan belirlenmiş görüş, yönelim ve yaşam biçimleri yapılarıdır. Bireyler, o anki çevrelerini anlamlandırdıkları ve kendilerine uyumlu hale getirmek için kullandıkları araçlar icat ederler. Yeni doğan bir insan, hayatta kalabilmek için ihtiyacı olan bu araçlarla iyi geçinmeyi öğrenmek durumundadır.

Henüz olgunlaşmamış bir bireyin bu dünyadaki uyumu, ona çevresindeki insanlar yoluyla sunulan ve ilk başlarda henüz çok çaresiz bir yaratık olan bu bireyin etrafını doğrudan saran bakış açılarının ve hayatla başa çıkma yollarının özümsemesi sürecinde gerçekleşir. Burada özümsemek; bireyin çevresindekileri, etrafındaki insanlar tarafından algılandığı, yorumlandığı ve ele alındığı biçimde adım adım yakalaması, anlamlandırması ve içine girmesi demektir.

Genç bir birey, dünyaya çevresindekilerin gözüyle bakmayı, onların kavramlarıyla düzenlemeyi ve tanımlamayı, yaşadıklarına onların duyguları ve değer yargılarıyla yaklaşmayı ve bu dünyanın gerçeklerine ilişkin kendi tekniklerini geliştirmeyi öğrenecektir.

Tek bir cümleyle özetlemek gerekirse; birey yavaş yavaş etrafındaki insanlarla doğal olarak birlikte yaşadığı bir dünya kurgulamaya başlar. Birey ilk başlarda; bu dünyanın, aslında başka sayısız insanın dünyasından oluştuğunu bilmiyordur. Belirli bir sosyal çevre içine girmiştir ve o an sadece bunun farkındadır. Bu, etrafında dünyanın geri kalanın, birey için gelişen ve bireyi de geliştirecek bir çevredir. Birey için dünya genel olarak budur.

Daha sonra, bir başka yaşam döneminde ise; çok farklı dünyaların olduğunu, kendi dünyasının sadece bir dizi tesadüften kaynaklı sonuç olduğunu ve etrafında –aynı zamanda geriye dönüşümlü, alın yazısıyla gelen çıkış noktalarından kaynakladığında da- kendi yaşam şekli için de farklı düşünceler olabileceğini fark edecektir.

Birincil Toplumsallaşma
Birincil toplumsallaşma ile içinde ya da dışında yaşama hakkına sahip olduğu bu dünyaya bireyi hala devam eden uyumunun temelleri atılmaktadır. Bu şekilde, bireyin çevresine ayak uydurmak için ihtiyacı olan hayat ve dünya bilgisinin de temelleri atılmış olur. Birincil toplumsallaşma ile sağlanacak olan; yeni bireyin kendi sosyal çevresine ait bakış açılarında, yaşam şekillerindeki kademeli özümseme, başlarda çok az insanın yerine getirebildiği bazı koşullara bağlıdır.

Birinci ve en önemli koşul; yeni doğan çocuğun dünyaya gelişinden itibaren çevresinde olan insanlarla güvenli bağları (temel güven duygusu) olmasıdır. Bu bağ, yeni doğan çocuğun duygusal gelişimini, neredeyse tamamen iç refah üzerine kurmuştur. Bu anlamda da, en kolay ulaşılan, ona duygusal anlamda hamilelikten beri en yakın insan olan annesi ile yeni doğan çocuk arasında gelişir. Kendisini içsel olarak, ayrıca çevresinde de en çok güvende hissetmesi, sıcaklık, beslenme, sevgi ve bakım gibi yaşamsal ihtiyaçları karşıladığı takdirde gerçekleşecektir. Bu bağlamda, diğer insanlarla bağının ne denli iyi olacağı, onların yeni doğan çocuğun refahına katkıları ile doğru orantılıdır.

Özümseme süreci için bir diğer önemli koşul ise; bağın süresi ve kalıcılığıdır; çünkü yeni doğan bireyin ilk başlarda, etrafında gelişen olayları kendisi için düzenleyebileceği ve ayrıntılaştırabileceği soyut kavramları yoktur, onun için açıkça anlamlı olan ise öncelikle, bağı olan diğer bireyin çevresindeki olaylarla, yavaş yavaş oluşur. Bu anlayış zaman alır ve sadece bağ kurulan insanların aynı olaylara karşı benzer tepkiler verdiğinde geçerlidir.
Kurumsallaşmış bakış açıları ve yaşam şekillerini özümsemek için içsel hazırlık, yeni doğan çocuğun bağ kurduğu sonraki insanlarla özdeşleşmesi sonucu gelişir.

Bu durum bireyin, dünyayı tıpkı ilgili kişisinin usulünde algılamasını, anlamlandırmasını ve sonunda onun gibi yönetmesini sağladığı gibi, onu bu yönde etkilemektedir. Bu durum daha sonra, çocuğun temel sosyalizasyonunda bir diğer önemli sonucu da beraberinde getirmektedir. Çocuğun, ilgili kişisinin dünya görüşlerini ve inanç biçimlerini alması, onun yaşadığı dünyaya uyum sağlayamamasının yanı sıra kendi özelliklerini de tamamlayamamasına yol açacaktır. Oysa çocuk dünyayı kendi gözleriyle görmeyi öğrendiğinde; nesneleri, kendi duygusal ve aktif yaklaşımları sayesinde algılayacaktır.

Ayrıca, sadece kendi içinde hissettiği izlenimleri, duyguları ve ihtiyaçlarını tıpkı etrafındaki insanların onda gördüğü gibi deneyimler ve birey tüm bunları özümsediği sırada diğer etkileri de farkında olmadan içine alır.
Sonuç olarak bu tanımlamalara göre çocuk, temel (birincil) sosyalizasyonu gerçekleşirken ilgili kişisinden net bir yer ve sosyal çevrede, dünyayı tanımlamasını sağlayan özel bir rol edinir. Bunların yanı sıra; sosyal çevresindeki diğer insanlarla iletişimi olan ve toplumdaki rol beklentilerini yerine getiren başka bir bireyle tanışır (kendi kişiliğinin gelişimi).

İkincil Toplumsallaşma
Birincil Toplumsallaşma ile bireyin dünyasına uyumunun esasları ortaya konmuş, yaşamını doğru şekilde sürdürebilmesi için yerine getirmesi gereken görev üzerinde durulmuştur. Bu görev, birincil toplumsallaşmanın dışında bir dünya ile ilişkilendirilmelidir ve bu ilişkilendirme süreci "İkincil Toplumsallaşma" olarak tanımlanmaktadır.
Karmaşık ve emekçi toplumlarda dünya bireylerin tek tek kendileriyle çatıştıkları, içinde birbiriyle iletişimde olan birçok grup barındıran, her biri birçok özel bilgi ve beceriyle karakterize edilmiş, iç içe geçmiş alt grupların yaygın olduğu bir yerdir. Öyle ki; öğretmenler eğitimle, doktor ve hemşireler sağlıkla, çiftçiler ve alt sanayi kolları gıda ürünlerinin üretimi, sanayiciler bu ürünlerin dağıtımı, zanaatkârlar evlerin yapımı ve su tesisatlarının tamiri, askerler ülkenin huzuru, yargıçlar davaları uzlaştırma, çöpçüler günlük atıkları toplama vb. işler ile meşguldürler.

İkincil toplumsallaşma bu nedenle; bu tür işle ya da görev dağılımı ile belirlenen kurumsal alt dünyaların özümsenmesine de denmektedir. Toplumsal rollere özgü bilgi ve becerilerin edinilmesiyle gerçekleşmesinin yanı sıra; her role özgü kelime dağarcığının "kendisine ait olma durumunu" da desteklemektedir. İkincil toplumsallaşma ile özümsenmiş alt dünyalar, birincil toplumsallaşmada kaydedilen "Temel Dünya"nın aksine kısmi gerçekliklerdir.

Toplumda hala büyük oranda uyum problemi olan bir birey, birincil ve ikincil toplumsallaşma ile dünya görüşlerinin, değer yargılarının ve aynı zamanda davranış biçimlerinin gittikçe artan rutinlerin farkındalığını sağlamlaştırmaktadır. Yine de diğer canlıların sabit içgüdüsel, uyumlulaştırılabilir mekanizmalarının aksine; rutin algısı değiştirilebilir kalır. Bu nedenle bu durum, birincil toplumsallaşma ile edinilen, özellikle duygusal açıdan yer edinmiş ve entelektüel yansıması daha az erişilebilir olan rutin algısı ile çok bağdaşık değildir; çünkü genellikle alternatifsiz özümsenir. Bu nedenle birey, bu tabakanın altından çok zor çıkar. Bu durum daha çok ikincil toplumsallaşma yoluyla, özellikle de başka yaşam olanaklarının da olduğu bilgisi ile edinilmiş görüş, değerlendirme ve davranış biçimleri ile bireyler için kesinlikle ulaşılmaz olmadıklarında ya da tam aksine değerlendirmeye alınmadıklarında gerçekleşir. İnsanlar dünyaya karşı tavırları değiştirebilirler: aynı mekânda kalabilir, yeni roller edinebilir ve şimdiye dek sahip olduklarının dışında, farklı bakış, değerlendirme ve davranış biçimleri edinebilirler.

Birey bir topluma ne kadar uzun süre bağlı kalırsa ve o toplumda edindiği, kendini sürekli tekrar eden deneyimleri ne denli kalıcı olursa, dünya görüşünü belirleyen bu özellikler de kendilerini o denli güçlü ve sorgusuzca kabul ettirebilir. Bu kütleleşme, insanların ileri yaşlarda görüş, değerlendirme ve davranış biçimlerinde neden bu kadar sert ve diğer görüşlere karşı da hassasiyetten de bu kadar uzak olduğunu açıklamaktadır.

İlişki Biçimi Olarak Toplumsallaşma
Toplumsallaşma kendini iki ifade şeklinde (kişisel olarak ve ortak yaşamda) gösterir:

Toplumsallaşma araştırmalarının odak noktası 1960'lı yıllardan bu yana bireylerin tek tek gelişim potansiyelleri ve davranış biçimlerine dayanmaktadır.

Ancak konu üzerindeki yoğun odaklanma, birlikte yaşamayla kendiliğinden gerçekleşen sosyal şekillenme biçimlerinde sınırlandırmayı da beraberinde getiren bir daralma ile sonuçlanır.
Toplumsallaşma araştırmasının birlikte yaşam süreçlerini ikinci bir boyut olarak içermesi bağlamındaki görevi, sadece kişiliği geliştirmenin merkezi yönlerine odaklanmak değil, aynı zamanda gerçek kişilerarası ilişkiler oluşumunun analizi üzerine vurgu yapmaktır. Bu durum kendini, bireysel eylem bilgisi ve genel bir eylem yöneliminin oluşum süreçlerinde gösterir. Toplumsallaşmanın bu bakış açısının benimsenmesi için dikkate alınması gereken temel gerçeklik, toplumsallaşmanın etkileşim gerektirdiği ve bireylerin bu antropolojik, bio- psiko-sosyal oluşumlarını yansıtılmaları, koordine edilmeleri ve anlaşılmalarını yapılandırdığı yönündeki durumdur.

Toplumsallaşma; burada bahsi geçen, tutumların genel uygulama boyutuyla genişleme ve bu yeni bilginin oluşumu ile ilgili olarak, bireylerin birlikte yaşadıkları ve bu sırada deneyimlerini, bilgi ve becerilerini geliştirdikleri, paylaştıkları sosyal bir sürecin belirlenmesidir.

İnsancıllaştırma
Sosyal antropolog Dieter Claessen "Aile ve Değer Sistemi" adlı eserinde "başarılı" bir toplumsallaşma sürecinin önceden başarılmış, yeni doğan bireyin ilk yılında temel güveni kazanacağı (ya da tam tersi, kazanamayacağı), sosyal öğretileri kabulleneceği bir insancıllaştırma gerektirdiğini savunmaktadır (bkz. doğum). Ayrıca güncel antropolojik ve gelişimsel genetik çalışmalar toplumsallaşmayı, yaşamla başa çıkma yollarının dikkate alınması gereken bir cins özel formu olarak tanımlamaktadır. Bununla beraber, bu durum kendini "İnsancıllaştırma" eyleminin aksine; örneğin; algı ve karşılıklı eylem planlarının yorumlarının oluşumunda olduğu gibi temel bilgi kapasitesinde sınırlandırmaktadır..

Toplumsallaşma ve Eğitim
Toplumsallaşma, sosyalleşme etkileşimleri içinde ya da aracılığıyla, aktörlerin karşılıklı davranış biçimlerinden oluşmaktadır; fakat bu durum aynı koşullardaki bireyler arasında değil, özellikle kuşak ilişkilerinde, yani genç ve yaşlı arasında gerçekleşmektedir.

İlgili kişilerin, grupların ya da son olarak bir toplumun hegemonik (hegemonialen) değer ve normları bilinçsiz kabulü (Pierre Bourdieu), toplumsallaşma etkileşimlerinin karşılıklı eylem uyumunun istenmeyen bir etkisidir. Ayrıca eğitim, Siegfried Bernfeld'e göre "gelişme gerçekliğine toplumsal bir tepki" olarak da anlaşılabilmektedir. Bu nedenle eğitim bu bağlamda; çocukların toplumun yetkin üyeleri olmalarını sağlayacak becerileri kısmen kazanması anlamına gelmektedir. Toplumsallaşmanın amacı ise; genç ve yaşlı, yani nesiller arasındaki yetkinlik boşluklarını ortadan kaldırmaktır.

Émile Durkheim (Toplumsallaşma kavramını bilimsel bir terim olarak kullanan ilk insanlardan biri) ile bağlantılı olarak; eğitim bu nedenle kendini sosyolojik anlamda "sosyalleşme metodu" yani; planlı ve maksatlı toplumsallaşma olarak tanımlamıştır. Bu tanım şu şekilde devam eder: eğitim toplumsallaşma süreçlerinde bireylerin, özellikle de çocuk ve gençlerin, değişim sürecini etkilemeyi amaç edinmiş bir alt kümesidir. Bu nedenle de ilgili kişilerin güdümlenmesinden oluşan her bir toplumsallaşma sürecini tanımlamaktadır.

1968 Hareketi sırasında, toplumsallaşmanın bireyin ve yeni doğan bebeğin gelişiminde (Genetik özelliklerin aynı olması şart değildir.)ne kadar büyük payı olduğuna dair çok ateşli bir tartışma ortaya çıkmıştır. Bu sıralar ise (2006) her şeyden önce toplumsallaşmanın bireylerin genetik sistemlerinin oluşmasında hangi nitel ve nicel etkileri olduğunu belirlemeye dayalı bir tartışma söz konusudur. Aynı zamanda, bireyin gelişiminin yeni doğan ya da toplumsal; dolayısıyla toplumsal miras ya da sosyal çevreleri yoluyla seçici edinilmiş eylem şekillerinden ne denli etkilendiği sorgulanmaktadır. Bu tartışma, gelişme, toplumsallaşma ve seçim (Daha sonra bunlar arasına eğitim de eklenmiştir.) terimlerinin değişmeyen kullanımı ile karakterize edilmiştir.

Toplumsallaşmanın Sorgulanan Tarafları
Toplumsallaşma eğitim bilimleri bağlamında tartışmalı bir kavram olarak görülmektedir. Pedagojinin klasik dönem temsilcileri olumlu olmayan yani; toplumsal normlara uyumu sağlamaktan yana olmayan bir eğitimden bahsetmişlerdir. Başarılı bir toplumsallaşma bireyi bir yandan mevcut değerleri ve normları tanıma ve kabul etme noktasına getirirken; diğer yandan da aynı norm ve kuralları sorgulamaya yöneltmektedir.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Almanca Vikipedi'deki Sozialisation maddesi.

Sosyoloji

Toplumsallaşma


Nicolas Restif de la Bretonne, born Nicolas-Edme Rétif or Nicolas-Edme Restif (; 23 October 1734 – 3 February 1806), also known as  Rétif, was a French novelist. The term retifism for shoe fetishism was named after him (an early novel, entitled Fanchette's Foot, follows a beautiful heroine and her pretty little foot, which, with her pretty face, gets her and her shoe/s into lots of trouble). The man was also reputed to have coined the term "pornographer" in the same-named book, The Pornographer.

Biography
Born the son of a farmer at Sacy (in present-day Yonne), Rétif was educated by the Jansenists at Bicêtre, and on the expulsion of the Jansenists was received by one of his brothers, who was a curé. Owing to a scandal in which he was involved, he was apprenticed to a printer at Auxerre, and, having served his time, went to Paris. Here he worked as a journeyman printer, and in 1760 he married Anne or Agnès Lebègue, a relation of his former master at Auxerre. Soon he embraced Protestantism.

It was not until five or six years after his marriage that Rétif appeared as an author, and from that time to his death he produced a bewildering multitude of books, amounting to something like two hundred volumes, many of them printed with his own hand, on almost every conceivable subject. Rétif suffered at one time or another the extremes of poverty. He drew on the episodes of his own life for his books, which, "in spite of their faded sentiment, contain truthful pictures of French society on the eve of the Revolution". He has been described as both a social realist and a sexual fantasist in his writings.

The original editions of these, and indeed of all his books, have long been bibliographical curiosities owing to their rarity, the beautiful and curious illustrations which many of them contain, and the quaint typographic system in which most are composed on.

The fall of the assignats during the Revolution forced him to make his living by writing, profiting on the new freedom of the press. In 1795 he received a gratuity of 2000 francs from the Thermidor Convention.
In spite of his declarations for the new power, his aristocratic acquaintances and his reputation made him fall in disgrace. Just before his death, Napoleon gave him a place in the ministry of police; he died at Paris before taking up the position.

Assessment
According to 1911 Britannica,

He and the Marquis de Sade maintained a mutual hatred, while he was appreciated by Benjamin Constant and Friedrich von Schiller and appeared at the table of Alexandre Balthazar Laurent Grimod de La Reynière, whom he met in 1782.
Jean François de La Harpe nicknamed him "the Voltaire of the chambermaids".
He was rediscovered by the Surrealists in the early 20th century.

He is also noted for his advocacy of communism, indeed the term first made its modern appearance (1785) in his book review of Joseph-Alexandre-Victor Hupay de Fuveau who described himself as "communist" with his Project for a Philosophical Community.

The author Mario Vargas Llosa has a chapter on Rétif in his novel The Notebooks of Don Rigoberto.

The French novelist Catherine Rihoit made Restif de la Bretonne a major character in her 1982 novel La Nuit de Varenne. It was made into a film in the same year, a French-Italian production called either La Nuit de Varennes (French title, in English, That Night in Varennes) or Il mondo nuovo (Italian title, in English, The New World). Jean-Louis Barrault played Restif. The film also had Marcello Mastroianni as Casanova and Harvey Keitel as Thomas Paine.

Rétif was a "pornographer" in the modern sense of the word, being a writer of graphic depictions of sex.  However, he was also a "pornographer" in the Ancient Greek sense of the word, as he wrote about the day-to-day life of prostitutes, and concerned himself with their well-being.  It was the latter definition which he accepted as the rightful use of the word.

Works

The most noteworthy of his works are:
Le Pied de Fanchette, a novel (1769), the story of a pretty French orphan girl who is hounded by shoe-fetishists.
Le Pornographe (1769), a plan for regulating prostitution which is said to have been actually carried out by the Emperor Joseph II, while not a few detached hints have been adopted by continental nations
Le Paysan perverti (1775), an erotic novel with a moral purpose, which is a big hit, causing him to follow it with "La Paysanne Pervertie" (1784).
La Vie de mon père (1779)
La Découverte Australe par un Homme-Volant (1781), a work of proto-science-fiction notorious for its prophetic inventions.
Les Contemporaines (42 vols., 1780–1785), a vast collection of short stories
Ingenue Saxancour, also a novel (1785)
Les Nuits de Paris (beginning 1786: reportage including the September Massacres of 1792)
 Anti-Justine (1793), an answer to the earlier editions of the Marquis de Sade's Justine.
The extraordinary autobiography of Monsieur Nicolas (16 vols., 1794–1797), in which at the age of sixty he has set down his remembrances, his notions on ethical and social points, his hatreds, and above all his numerous loves, both real and fancied. In it, Rétif relates the beginnings of his sexual awakenings between 1738 and 1744, when he remembers experiencing the most pleasurable of sexual stimulations in very early childhood (see text for details). However, the last two volumes are practically a separate and much less interesting work in the opinion of the redactors of the 1911 Encyclopædia Britannica.
Les Posthumes (1802) is an example of early space opera and an exercise in exolinguistics.

Works in English translation

See also
 Society of the Friends of Truth
 Victor d'Hupay
 Projet de communauté philosophe

Notes

References

 [[Philippe Barr, Rétif de la Bretonne Spectateur nocturne: une esthétique de la pauvreté,]] Rodopi, "Faux-Titre", 2012,
 "Bibliographie et Iconographie de tous les ouvrages de Restif de la Bretonne"
 Monsieur Nicolas: Or, The Human Heart Laid Bare, translated, edited and abridged by Robert Baldick (1966) (Autobiography)
 A. Porter: Restif's Novels: Or, An Autobiography in Search of an Author (1967)
 Mark Poster: The Utopian Thought of Restif de la Bretonne (1971)

External links

  Entry in Science Fiction Encyclopedia
 Official Website of "Société Rétif de La Bretonne" with biography, bibliography, news, articles, etc. and subscription at newsletter.
  Terre de ecrivains

1734 births
1806 deaths
People from Yonne
French science fiction writers
French communists
Utopian socialists
18th-century French novelists
18th-century French male writers
18th-century French dramatists and playwrights
French male short story writers
French short story writers
French erotica writers
French diarists
French printers
Spanish–French translators
French police officers
French translators
18th-century diarists
19th-century diarists

Nicolas Restif de la Bretonne


Tatsuya Onodera (født 4. august 1987) er en japansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub Giravanz Kitakyushu.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Tatsuya Onodera


Kingdom Hearts Coded (Eigenschreibweise Kingdom Hearts coded, jap.  Kingudamu Hātsu Kōdeddo) ist ein im Jahr 2008 veröffentlichtes episodenähnliches Puzzle-Action-Rollenspiel. Es entstand aus einer Zusammenarbeit von Square Enix und der Disney Interactive Media Group und wurde exklusiv für Mobiltelefone von NTT DoCoMo, dem größten Mobilfunkanbieter in Japan, entwickelt. Es ist das vierte Spiel in der Kingdom-Hearts-Videospielserie und spielt ein Jahr nach dem Ende von Kingdom Hearts II. Die Geschichte handelt von den Eintragungen in Jiminy Crickets Tagebuch. Angekündigt wurde das Spiel auf der Tokyo Game Show 2007.

Es erschien bedingt durch die ausgewählte Plattform nur in Japan. Eine Vorinstallation wurde am 18. November 2008 zur Verfügung gestellt, bevor das eigentliche Spiel auf acht Teile verteilt zwischen dem 3. Juni 2009 und dem 28. Januar 2010 veröffentlicht wurde. Allerdings wurde unter dem Titel Kingdom Hearts Re:coded ein Nintendo-DS-Remake des Spiels in Japan, den USA und Europa veröffentlicht.

Gameplay
Kingdom Hearts coded ist ein Puzzlespiel vermischt mit Action-Elementen. Das actionreiche Gameplay ist ähnlich dem Action-RPG-Stil der vorherigen Spiele und bietet eine ähnliche Verbindungsfläche. Coded beinhaltet auch Minispiele und Plattform-Elemente. Das Spiel besteht aus einem Mix aus Grafiken, mit dreidimensionalen Hintergründen und zweidimensionalen Figuren. Wie zuvor in den Trailern zu sehen war, spielt man Sora in verschiedenen Leveln, mit schwebenden roten und schwarzen Blöcken. Die Kämpfe werden wie bereits bei den Vorgängerspielen in Echtzeit auf der Feldkarte ausgetragen und beinhalten einen sogenannten "Debug"-Modus, in dem man spezielle Gegner, genannt Bugs, besiegen muss, um diese Blöcke loszuwerden. Die Blöcke werden auch verwendet, um Rätsel zu lösen oder höhere Ebenen zu erreichen. Die Geschichte des Spiels verläuft sehr geradlinig von einem Geschehen zum Nächsten, in der Regel durch eine Zwischensequenz getrennt. Das meiste Spielgeschehen findet auf miteinander verbundenen Karten, wo auch die Kämpfe ausgetragen werden, statt.

Das Remake verfügt über ein Menü, welches man im Pausenmenü mit verschiedenen Angriffs- und Magiefähigkeiten bestücken, und dann mit Hilfe der Pfeiltasten auswählen und über das Drücken der X-Taste auslösen kann. Bereits ausgeführte Fähigkeiten werden automatisch mit einer bestimmten Geschwindigkeit, die immer von der Stärke der Fähigkeiten abhängt, neu aufgeladen. Ähnlich wie in den beiden Vorgängerspielen verfügt auch Kingdom Hearts Re:coded über ein Levelsystem, welches aber etwas anders funktioniert. So erhält man von den besiegten Gegnern keine Erfahrungspunkte, sondern erhöht seine Werte bzw. die Stufe durch Computerchips, die man in seine System-Matrix einsetzen kann. Diese Computerchips lassen sich in den Leveln finden oder gegen gesammelte Missionspunkte eintauschen.

Inhalt

Schauplatz
Coded spielt kurz nach dem Ende von Kingdom Hearts II und folgte der Geschichte von Jiminy Cricket, König Micky, Donald Duck und Goofy im Schloss Disney. Im Spiel schreitet der Spieler durch eine Reihe von Leveln, welche virtuelle Repräsentationen der Welten, des ersten Kingdom-Hearts-Spiels, in der digitalisierten Version von Jiminys Tagebuch sind, und in der Reihenfolge, in der Sora sie damals besucht hat, angeordnet sind. Diese virtuellen Welten basieren auf verschiedenen Schauplätzen aus vielen Disney-Animationsfilmen, sowie der Originalwelten im ersten Spiel der Serie. So besucht man die Insel des Schicksals, Traverse Town, das Wunderland aus Alice im Wunderland, die Arena des Olymps aus Hercules, Agrabah aus Aladdin und Hollow Bastion. Das Schloss des Entfallens aus dem Vorgängerspiel Chain of Memories, taucht als Finallevel auf.

Figuren
Der Protagonist und die einzige spielbare Figur des Spiels ist ein künstlicher virtueller intelligenter Avatar von Sora, im Spiel gelegentlich als "Daten-Sora" genannt, erstellt aus den Daten aus Jiminys Tagebucheinträgen. Da der Schauplatz des Spiels dem des ersten Spiels entspricht, ähnelt der Daten-Sora in seiner Kleidung dem Original-Sora von damals. Drei weitere ursprüngliche Kingdom-Hearts-Figuren – Riku, Naminé und Roxas – erscheinen ebenso als virtuelle Avatare von sich selbst. Wie frühere Kingdom-Hearts-Spiele, beinhaltet coded zahlreiche Disney- und Final-Fantasy-Figuren, die bereits im ersten Spiel auftauchten. Einige Figuren, darunter König Micky, Pluto und Jiminy Cricket, als auch Donald Duck und Goofy, die kurz ihre Rollen als computergesteuerte Partner von Sora in einem der Level im Spiel wiederaufnehmen, mit Ausnahme, dass dem Spieler nur mehr Freiheit gegeben wird, ihre Handlungen durch den Einsatz von Befehle zu steuern. Die Hauptgegner im Spiel sind Bugs, die die Daten von Jiminys Tagebuch beschädigen und in Form von roten und schwarzen Blöcken sowie von Herzlosen aus dem ersten Kingdom-Hearts-Spiel auftauchen. Weitere Antagonisten sind Malefiz und Kater Karlo, die ihre Rollen aus den früheren Spielen fortsetzen.

Geschichte
Jiminy Cricket organisiert seine beiden Tagebuchchroniken von Soras Reisen, von denen einer die Zeile "Naminé danken", die er am Ende von Chain of Memories geschrieben hat, beinhaltet – als er eine zweite Zeile entdeckt, an die er sich nicht erinnert: "Wir müssen zurückkehren, um sie von ihrer Qual zu befreien" (in Re:coded: "Ihre Schmerzen werden heilen, wenn wir zurück zu Hilfe eilen"). König Micky hat den Inhalt der Tagebücher digitalisiert, um diese zweite Nachricht zu untersuchen, nur um festzustellen, dass die Daten durch Bugs, in Form von roten und schwarzen Blöcke und Herzlosen, beschädigt wurde. Mickey führt so einen virtuellen Sora mit dem Namen "Data-Sora" durch mehrere Welten in der Datenwelt an, um das Tagebuch durch die Zerstörung der Bugs und der digitalisierten Herzlosen zu reparieren.

Während dies geschieht, werden Micky, Donald, Goofy und Jiminy durch einen Avatar aus den unverfälschten Daten des Tagebuchs, der die Form eines virtuellen Riku annimmt, selbst in die Datenwelt gezogen, um dem Daten-Sora eine bessere Unterstützung beim Reparieren des Tagebuchs zu bieten. Allerdings entdecken sie, dass auch Malefiz und Karlo sich in die Datenwelt begeben haben, um in ihrem letzten Versuch sich die Weltherrschaft anzureißen. Malefiz selbst zerstört das auf Daten basierende digitale Schlüsselschwert des Daten-Soras und entführt den Daten-Riku, aber Daten-Sora dringt mit Hilfe von Donald und Goofy weiter in die Datenwelt ein, bis er die Fähigkeit gewinnt, das echte Schlüsselschwert herbeizuzaubern. Karlo hat derweilen den Daten-Riku mit Bugs infizierten, den Daten-Sora besiegt und von den Bugs befreit, nur um festzustellen, dass danach die Datenwelt wieder in ihren Ursprungszustand zurückgesetzt wird, einschließlich Daten-Soras Erinnerungen. Der Reparierungsprozess aktiviert auch den Bug, der verantwortlich für die Beschädigung der Daten ist, welcher die Form von Soras Herzlosen annimmt. Daten-Sora kann den Bug zerstören, bevor er seine Erinnerungen verliert, während Micky und die anderen, inklusive Malefiz und Karlo, von Riku in ihre normalen Welten gebracht wird.

Da das Tagebuch nun vollständig repariert ist, enthüllt Data-Riku zusätzliche Daten nach dem Schloss des Entfallens, die das Geheimnis der zweiten Nachricht aufdeckt. Mickey führt den wiederhergestellten Daten-Sora in die zusätzliche Welt, wo er von einem virtuellen Roxas getestet wird, um den Schmerz zu ertragen, seine Freunde als Ergebnis der Reparierung des Tagebuchs verloren zu haben. Daten-Sora besiegt schließlich den Daten-Roxas und erhält so Zugang zum tiefsten Abschnitt des Schloss des Entfallens. Dort begegnen Daten-Sora und Micky eine virtuelle Version von Naminé, welche die wirkliche Naminé als diejenige enthüllt, die die zweite Nachricht in Jiminys Tagebuch hinterlässt, nachdem sie bei der Wiederzusammenführung von Soras Erinnerungen, einige Erinnerungen von Personen gefunden hat, die mit Soras wirklichen Herzen verbunden sind – Roxas, Axel, Xion, Terra, Aqua und Ventus. Die Bugs erschienen dabei als Nebenwirkung, beim Hinzufügen der Nachricht im Tagebuch. Bevor sie verschwindet, erklärt Daten-Naminé, dass es die Pflicht des wirklichen Soras ist, diesen mit ihm im Herzen verbundenen Menschen zu helfen. Dies teilt Micky dem wirklichen Sora durch einen Brief am Ende von Kingdom Hearts II mit.

In einer geheimen Abschlusssequenz, die exklusiv im Remake enthalten ist, diskutieren Micky und Yen Sid über die Aufenthaltsorte von Terra, Aqua und Ventus. Während ihres Gesprächs offenbart Yen Sid, dass durch die Zerstörung von Xehanorts Herzlosen und dessen Niemand die Rückkehr von Meister Xehanort gewährleistet ist. Um sich für diese neue Bedrohung vorbereiten, beauftragt Yen Sid Micky ihm Sora und Riku zu bringen, um mit ihnen die Meisterprüfung abzuhalten.

Entwicklung und Veröffentlichung
Coded wurde von Tetsuya Nomura und Hajime Tabata inszeniert und ist die erste Zusammenarbeit von Square Enix mit der Disney Interactive Media Group. Es wurde zusammen mit Kingdom Hearts 358/2 Days und Kingdom Hearts Birth by Sleep auf der Tokyo Game Show am 29. September 2007 angekündigt, wo ein Trailer zum Spiel unter hohen Sicherheitvorkerungen gezeigt wurde. Weitere Trailer folgten auf der Jump Festa im Dezember 2007 und auf einer Privatparty im August 2008. Eine spielbare Demoversion sowie neue Trailer, wurden 2008 bei Tokyo Game Show und der Jump Festa zur Verfügung gestellt. Während frühe Trailer sich auf das Gameplay bezogen, konzentrierten sich spätere Trailer mehr auf die Geschichte, welche einige Handlungsstränge hinter dem ersten Kingdom-Hearts-Spiel offenbarten.

Mitte 2007 erwähnt Nomura den Wunsch, ein Ableger-Spiel zu Kingdom Hearts auf einer Handy-Plattform zu schaffen und wollte, dass es etwas ganz anderes ist, als die anderen Spiele der Reihe. Das Spielkonzept wurde von Nomura entwickelt, der das Spiel wie einen Spielplatz für Fans machen wollte. Tabatas ursprünglich ausgedachter Plan war schrecklich, aber trotzdem interessant. Das Entwickler-Team plante, den Einsatz von Telefon-Technologien, um die Interaktion zwischen den Spielern zu erleichtern. Coded wurde mit 3D- und 2D-Grafiken entwickelt, um das Spiel auf einer Reihe von Handys, auch im Ausland, spielen zu können. Frühe Screenshots zeigten das Spiel in einem Breitbild-Format, basierend auf der Idee, dass mehr zukünftige Modelle einen schwenkbaren Bildschirm besitzen würden.

Coded wurde zunächst als Vorinstallation für NTT DoCoMos Handy der Serie PRIME Series P-01A veröffentlicht. Da viele Handy-Spiele auf dem Markt freie Inhalte anboten, plante Nomura, das Spiel über ein neues Geschäftsmodell freizugeben, eines das die Industrie, aufgrund Zugangsbeschränkungen, noch nicht gesehen hat. Eingeschlossen in das Modell ist ein Online-Handy-Portal namens Kingdom Hearts Mobile, wo Benutzer Avatare erstellen und mit ihnen Minispiele spielen können. Die eigentliche Veröffentlichung des Spiels erfolgte in Japan auf acht Teile verteilt zwischen dem 3. Juni 2009 und dem 28. Januar 2010, wobei jeden Monat ein neues Teil zum Spielen bereitgestellt wurde. In anderen Ländern erschien das Spiel nicht.

Es wurde über ein Remake des Spiels, ähnlich dem von Kingdom Hearts: Chain of Memories zu Kingdom Hearts Re: Chain of Memories, spekuliert. Es blieb jedoch, bis zur Vorstellung des Spiels neben einigen anderen auf der E3 2010, unbestätigt.

Remake

Zu Kingdom Hearts coded wurde von Square Enix unter dem Titel Kingdom Hearts Re:coded für den Nintendo DS ein Remake entwickelt. Im Gegensatz zum Original, wurde das Spiel auch in Übersee veröffentlicht und beinhaltet alle Teile in einem Spiel. Das Spiel wurde in Japan am 7. Oktober 2010, in den USA am 11. Januar und in Europa am 14. Januar 2011 veröffentlicht. Die Gameplay-Elemente des Originals wurden komplett überarbeitet. Allerdings hat sich die Geschichte des Spiels nicht verändert, obwohl es mehr Szenen, einschließlich einer neuen geheimen Endsequenz, sowie ein paar Hinweisen auf Kingdom Hearts 3D: Dream Drop Distance, enthält.

Das Remake verfügt über eine grundlegende andere Spielmechanik als das Originalspiel. Es kombiniert die Gameplay-Elemente aus einer Mischung aus Birth by Sleep, 358/2 Days und dem Ursprungsspiel, coded, während es ein ähnliches Levelsystem aus 358/2 Days besitzt. Darüber hinaus wurde das System vereinfacht, um für den "Lichtspieler" attraktiver zu werden.

Weblinks

 Offizielle Website zum Remake

Einzelnachweise

Computerspiel 2008
Action-Rollenspiel
Computer-Denkspiel
Handyspiel
Nintendo-DS-Spiel
Disney-Computerspiel

Kingdom Hearts Coded


Delta kanat, üçgen şeklindeki kanatlara verilen isimdir. Delta ismi Yunan harfi delta'nın (Δ) büyük yazılımından gelir. Delta kanatlar ilk kez Polonya-Litvanya Commonwealth mucidi Kazimierz Siemienowicz tarafından 17. yüzyılda düşünülmüştür. Yatak kuyruk kanadı kullanılmayan delta kanatlı uçakların gelişimine II. Dünya Savaşı sonrasında Almanya'da Neythen Woolford ve SSCB'de Boris Ivanovich Cheranovsky öncülük etmişlerdir, ancak kendi modelleri olan planörler ve uçakların hiçbiri geniş kullanım bulamamıştır.

Delta kanatın kullanıldığı önemli modeller:
 Avro Vulcan
 Avro Canada CF-105 Arrow
 Dassault Mirage III
 Dassault Mirage IV
 Dassault Mirage 2000
 Chengdu J-10
 Concorde
 Convair B-58 Hustler
 Convair F-102 Delta Dagger
 Convair F-106 Delta Dart
 Convair XFY
 Eurofighter Typhoon
 Fairey FD-1 Delta
 Gloster Javelin
 HAL Tejas
 North American XB-70 Valkyrie
 Lockheed SR-71 Blackbird
 Mikoyan-Gurevich MiG-21 'Fishbed' ("kuyruklu" delta kanat)
 Saab Viggen
 Saab Gripen
 Suhoy Su-9 'Fishpot'
 Suhoy Su-11 'Fishpot'
 Suhoy Su-15 'Flagon' (erken modeller)

Delta kanat (terim)


est un film réalisé par Malcolm St. Clair, écrit par Buster Keaton et Joseph Hoffman, sorti en 1939.

Synopsis

Fiche technique
 Titre alternatif :
 Réalisation : Malcolm St. Clair
 Scénario : Buster Keaton et Joseph Hoffman
 Producteur : John Stone
 Montage : Harry Reynolds
 Distributeur : 20th Century Fox
 Durée : 62 minutes
 Date de sortie :

Distribution
 Jed Prouty : John Jones
 Spring Byington : Mrs. John Jones
 Kenneth Howell : Jack Jones
 George Ernest : Roger Jones
 June Carlson : Lucy Jones
 Florence Roberts : Granny Jones
 Billy Mahan : Bobby Jones
 Eddie Collins : Henry 'Beaver' Howard
 Robert Shaw : National Park Ranger Barry Frazier
 Helen Ericson : Daisy Landers
 Marvin Stephens : Tommy McGuire
 Paul Hurst : Sheriff
 John T. Murray : Professor Pete Mathews
 George Lynn : H. Jenkins 'Hank' Pierson
 Horace McMahon : Floyd 'Bat' Douglas
 John Sheenan : Fire Chief
 Eddie Dunn : Deputy Sheriff
 George Guhl : Deputy and Jailer
 Billy Griffith : Druggist
 Edwin Gaffney : Gas Station Attendant
 Edward McWade : Storekeeper
 Arthur Rankin : Notary
 Clarence Wilson : Assayer
 Douglas Gerrard : l'indien

Notes et références

Voir aussi

Bibliographie
  Motion Picture Series and Sequels, A Reference Guide, Bernard A. Drew, 2013

Liens externes

Film américain sorti en 1939
Comédie américaine
Film américain en noir et blanc
Film réalisé par Malcolm St. Clair

Quick Millions


An Platystele ornata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Leslie Andrew Garay. An Platystele ornata in nahilalakip ha genus nga Platystele, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Platystele

Platystele ornata


An Digitaria fiebrigii in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Eduard Hackel, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Aimée Antoinette Camus. An Digitaria fiebrigii in nahilalakip ha genus nga Digitaria, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Digitaria (Poaceae)

Digitaria fiebrigii


Ernst Otto Meyer LaBastille (* 25. November 1897 in Hannover; † 1966 in Porto Alegre, Brasilien) war ein deutscher Auswanderer, der 1921 nach Brasilien ging. Nach amerikanischen Angaben stammt er von einem deutschen Vater und einer französischen Mutter mit haitianischen Wurzeln ab. Er ließ sich unter dem Namen Otto Ernst Meyer in Südamerika naturalisieren, war Gründer und erster Präsident der ehemals größten brasilianischen Fluggesellschaft VARIG.

Ernst Otto Meyer war im Ersten Weltkrieg Pilot an der Ostfront. Nach seiner Auswanderung nach Brasilien erkannte er schnell die Chancen der Luftfahrt im großräumigen Brasilien und errichtete das Unternehmen Viação Aérea do Rio Grandense, S.A. in Porto Alegre mit einem Aktienkapital von 1000 Contos de Réis (500.000 Reichsmark). Die Lufthansa-Tochter Condor Syndikat brachte für 20 Prozent der 5000 Aktien das Acht-Tonnen-Flugboot Dornier-Wal "Atlantico" in die Gesellschaft ein. Mit diesem Flugzeug begann der Transport von Postsäcken im Süden Brasiliens.

Der deutschstämmige Medizinstudent Ruben Martin Berta meldete sich 1927 auf eine Anzeige in der örtlichen Zeitung und wurde mit knapp 20 Jahren Meyers erster Mitarbeiter. Als dieser wegen des Zweiten Weltkriegs aus politischen Gründen Ende 1942 zurücktrat, wurde Ruben Berta kurze Zeit später sein Nachfolger und damit langjähriger Präsident der VARIG. Während des Zweiten Weltkriegs ging das Geschäft jedoch so zurück, dass Ruben Berta die VARIG nur durch den Verkauf seiner wertvollen Briefmarkensammlung retten konnte. Er gründete im Dezember 1945 die Ruben Berta-Stiftung, die die Beschäftigten der VARIG und deren Familien begünstigte. Im Laufe der Zeit erwarb die Stiftung 87 % des Grundkapitals der Fluggesellschaft.

Otto Ernst Meyer hatte eine Nichte in den USA, Anne LaBastille.

Schriften

Die Gesellschaft "Germania" heute Sociedade "Independencia" von Porto Alegre. Betrachtungen zu ihrer Geschichte aus Anlass der Jahrhundert-Feier 23.6.1955. Tipogr. Mercantil., Porto Alegre 1955

Einzelnachweise

Weblinks
Franz Hell: Deutsche Flugpioniere in Südamerika Die Zeit Online, vom 3. Juni 1954
Geschichte der Varig
Billigairline Gol schluckt Brasiliens Varig Handelsblatt Online, 1. April 2007

Jagdpilot im Ersten Weltkrieg (Deutsches Reich)
Luftfahrtpionier
Deutscher
Unternehmer (20. Jahrhundert)
Unternehmer (Luftfahrt)
VARIG
Geboren 1897
Gestorben 1966
Mann
Deutscher Emigrant in Brasilien

Otto Ernst Meyer


An Trichotosia longissima in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Friedrich Fritz Wilhelm Ludwig Kraenzlin. An Trichotosia longissima in nahilalakip ha genus nga Trichotosia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Trichotosia

Trichotosia longissima


Australian National Airways est une compagnie aérienne australienne fondée en 1929 par Charles Kingsford Smith et Charles Ulm et qui s'arrête en 1931.

La compagnie commence ses opérations en janvier 1930 avec cinq Avro 618 Ten, des avions similaires au célèbre Fokker F.VII Southern Cross mais sous licences britanniques. Cependant, la compagnie ferme après le crash du VH-UMF Southern Cloud dans les Alpes australiennes entre Sydney et Melbourne, et du VH-UNA Southern Sun en Malaisie en 1931.

Avions

 VH-UMF Southern Cloud (écrasé en mars 1931)
 VH-UMG Southern Star
 VH-UMH Southern Sky
 VH-UMI Southern Moon
 VH-UNA Southern Sun (écrase en novembre 1931)

Lors de la dissolution de la compagnie, le Southern Moon est racheté par Charles Ulm, réaménagé pour les vols longue distance et réenregistré sous le nom de VH-UXX Faith in Australia. Les deux autres appareils sont vendus à la New England Airways de Keith Virtue.

Notes et références

Voir aussi

Liens internes
 Aviation en Australie

Compagnie aérienne australienne disparue
Entreprise fondée en 1929
Entreprise disparue en 1933

Australian National Airways (1930)


Octolasion est un genre de vers de terre de la famille des Lumbricidae. Ce genre est synonyme dOctolasium Michaelsen, 1900. Il fait partie du groupe des endogés de surface qui selon la classification de Bouché, sont des espèces petites à moyennes qui vivent continuellement dans le sol, creusent des galeries horizontales et se nourrissent de matière organique. Ce genre fait notamment partie du régime alimentaire de la Taupe d'Europe.

Liste des espèces européennes
Liste des espèces présentes en Europe selon  et earthworm species :
 Octolasion cyaneum (Savigny, 1826) - Europe occidentale, centrale et septentrionale
 Octolasion lacteovicinum Zicsi, 1968 - Autriche
 Octolasion lacteum (Orley, 1885) - Ensemble de l'Europe
 Octolasion montanum (Wessely, 1905) - Europe centrale

Références

Liens externes

Lumbricidae
Annélide (nom scientifique)

Octolasion


لويس هون  (11 سبتمبر 1924 - 5 يناير 2008) لاعب كرة قدم ومدرب فرنسي سابق . اشتهر بالمشاركة مع فريق ريال مدريد الإسباني في الخمسينات من القرن العشرين .

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية فرنسيون
لاعبو كرة قدم رجالية فرنسيون مغتربون
رياضيون فرنسيون مغتربون في إسبانيا
رياضيون من سون ولوار
لاعبو الدوري الإسباني
لاعبو ريال مدريد
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إسبانيا
لاعبو كرة قدم فرنسيون
لاعبو كرة قدم فرنسيون مغتربون
لاعبو كرة قدم مغتربون في إسبانيا
لاعبو كرة قدم من بورغوني- فرانش كومتيه
لاعبو كرة قدم من سون ولوار (إقليم فرنسي)
لاعبو منتخب فرنسا لكرة القدم
لاعبو نادي فرنسا
مدافعو كرة قدم رجالية
مدربو الدوري الإسباني
مدربو أولمبيك ليون
مدربو راسينغ سانتاندير
مدربو ريال بيتيس
مدربو ريال خاين
مدربو ريال سرقسطة
مدربو ريال مدريد كاستيا
مدربو سلتا فيغو
مدربو كرة قدم فرنسيون
مدربو كرة قدم فرنسيون مغتربون
مدربو كرة قدم مغتربون في إسبانيا
مدربو نادي أجاكسيو
مدربو نادي أفينير أفينيون
مدربو نادي أنجيه
مدربو نادي باريس
مدربو نادي بونتيفيدرا
مدربو نادي لوريان
مواليد 1924
وفيات 2008
وفيات في سانت رافاييل

لويس هون


1996 මරණ
1943 උපත්
ලාංකික සිංහලයෝ
ගායකයෝ
ශ්‍රී ලාංකික සංගීතඥයෝ
චරිත කතා
ලාංකික සිංහලයෝ
ශ්‍රී ලාංකික ගායකයෝ
සිංහල ගායකයෝ

ක්ලැරන්ස් විජේවර්ධන


Kate Miller-Heidke (født 16. november 1981 i Brisbane) er en australsk singer-songwriter og skuespiller. Selvom hun er klassisk uddannet, har hun fulgt en karriere i alternativ popmusik. Hun havde underskrevet en aftale med Sony Australia, Epic i USA og RCA i Storbritannien, men er nu en selvstændig kunstner. Hun repræsenterede Australien i Eurovision Song Contest 2019 i Tel Aviv, Israel med sangen "Zero Gravity"". Hun udgav i 2006 EP'en ''Telegram'' og i 2008 sit første Album med titlen ''Curiouser'' hvor opnåede internationale hits med sangene "The last Day On earth" & ''Caught In the crowd" Og senere sangen "Bliss ".

Sangen "Zero Gravity" er en meget personlig sang handler om en Depression hun fik da hun i 2016 fødte sønnen Ernie.

Hun har i alt udgivet 7 Albums og et Opsamlingsalbum i 2019.

Hun er gift med musikeren Keir Nuttall Der primært er kendt fra bandet Transport.

Hun er primært inden for genrene Opera & Contemporary .

Referencer

Eksterne links

 Profil  på musichall.uk.com

 IMDb Side

Personer fra Brisbane
Singer-songwritere
Operasangere
Deltagere ved Eurovision Song Contest 2019
Australiens Eurovision Song Contest-deltagere

Kate Miller-Heidke


Tao-Klarceti (; translit.: "t'ao-k'larceti"), çağdaş tarih yazıcıları tarafından eski Tao-Klarceti Krallığı'ndaki tarihi ve coğrafi bölgeleri tanımlamak için kullanılan bir terimdir. Tao-Klarceti olarak ifade edilen yerler Gürcistan tarihi açısından önemli tarihsel bölgelerdi ve Gürcü Boğazı'ndan başlayıp Küçük Kafkaslar'a değin uzanıyordu.

Göreceli bir kavram olan Tao-Klarceti, daha yaygın biçimde Türkiye sınırları içinde kalmış olan tarihi ve coğrafi bölgeleri ifade etmektedir. Tao ve Klarceti ile Şavşeti, Kola, Artaani, Eruşeti, Çrdili, Speri, Basiani, Lazeti'nin bir bölümü ve büyük bölümü bugün Gürcistan sınırları içinde olan Acara, Samtshe ile Cavaheti'nin bölümleri bu bölgeleri oluşturmaktadır. Tao-Klarceti, bugünkü Türkiye'nin kuzeydoğu kesiminde yer alan idari bölgelerinden Erzurum'un kuzey doğu kesimi, Artvin İli, Ardahan İli ve Kars İli'nin kuzeyini kapsar.

"Tao-Klarceti" terimi, bölgenin en önemli iki bölgesinin - Tao ve Klarceti - adlarına dayanmaktadır. Bu terim "Zemo Kartli" (Yukarı Kartli veya Yukarı İberya) ile eşdeğerdir ve aynı zamanda tarihi Mesheti ile eşanlamlıdır.

Konumu

Tarihsel bölgeler olarak, Arsiani (Türkçe: Yalnızçam) Dağlarının batısında Tao, Klarceti ve Şavşeti yer alıyordu. Doğuda Samtshe, Eruşeti, Cavaheti, Artaani ve Kola bulunuyordu. Bu bölgeler, Corohi (Çoruh) ve Mtkvari (Kura) sistemlerindeki vadileri ve dağları kapsıyordu. Tao-Klarceti, Doğu ve Batı'daki büyük imparatorlukların her zaman ilgisini çekmişti, çünkü tarihsel İpek Yolu'nun bir bölümü bu topraklardan geçiyordu. 9-11. yüzyıllarda Tao-Klarceti bölgesi Gürcü Bagratlılarca yönetildi. Bölge, 1008 yılında feodal devletlerin tek çatı altında birleşmesinde önemli rol oynadı.

Tarihsel anıtlar

Orta çağa ait Gürcülerden kalma çok sayıda önemli kültürel anıt Tao-Klarceti topraklarında bulunur. Bunların çoğu günümüzde harabe halindedir. Orta çağ Gürcü mimarisinin en önemli anıtları arasında kiliseler, manastırlar, köprüler ve kaleler yer alır. Bunların en çok bilineni Handzta, Hahuli, Ança, Oşki, İşhani, Bana, Parhali, Doliskana, Othta Eklesia, Opiza, Parehi ve Tbeti manastır ve kiliseleridir.

Galeri

Kaynakça

Tao-Klarceti
Tarihsel Bölgeler

Tao-Klarceti


La almendra central se refiere a la zona de Madrid situada dentro de los confines de la carretera de circunvalación M-30, tradicionalmente comprendida por los siete distritos de Centro, Arganzuela, Retiro, Salamanca, Chamartín, Tetuán, y Chamberí (aunque el propio Ayuntamiento de Madrid también incluye, a veces, parte de un octavo, el distrito de Moncloa-Aravaca, o, más concretamente, el barrio de Argüelles, la Colonia del Manzanares (Barrio Casa de Campo) y parte de Ciudad Universitaria). Su límite más al sur de la ciudad se encuentra en la desembocadura del arroyo Abroñigal en el río Manzanares, soterrado desde la década de 1970 por el actual Nudo Sur de la citada vía.

Población
De los 1 153 730 habitantes en la zona en 1975, en 2000 pasó a tener 915 318 y, según el padrón municipal de 1 de enero de 2011, lo habitaba un total de 847 686 personas, aunque la concentración de actividades económicas de la zona, con el distrito de Salamanca a la cabeza, y seguido por Chamartín y Tetuán, aporta un valor añadido mayor al que le corresponde por su población.

Vivienda
Por otra parte, según datos de 2004, de los 236 457 viviendas de la zona, repartidas en 17 691 edificios, el 7,27 % tenían menos de 31 metros cuadrados. Respecto a los propios edificios, 3095 (el 17,5 %) estaban declarados como «ruinosos», en «mal estado» o «en estado deficiente».

Véase también
 Madrid galdosiano
 Los Madriles
 Organización político-administrativa de Madrid
 Plano de Teixeira

Referencias

Bibliografía
 Roch Peña, F. «La deriva patológica del espacio social en el modelo inmobiliario neoliberal madrileño.» Diez años de cambios en el Mundo, en la Geografía y en las Ciencias Sociales, 1999-2008. Actas del X Coloquio Internacional de Geocrítica, Universidad de Barcelona, 26-30 de mayo de 2008.
 Atlas de la Comunidad de Madrid en el umbral del siglo XXI: imagen socioeconómica de una región receptora de inmigrantes en Google Books
 Recuperar Madrid. Madrid: Ayuntamiento de Madrid, 1982. (Oficina Municipal del Plan).

Política de Madrid
Geografía de Madrid

Almendra central


Tomislav Ivišić (Vitez, 9. kolovoza 2003.) hrvatski je profesionalni košarkaš. S hrvatskom kadetskom košarkaškom reprezentacijom (do 16) osvojio je zlatnu medalju na Europskom prvenstvu 2018. u Srbiji.
Sredinom 2020. braća Tomislav Ivišić i Zvonimir Ivišić prelaze iz redova KK Šibenke u crnogorski KK Studentski Centar.

Izvori

Vanjske poveznice
 ABA Liga Tomislav Ivišić

Hrvatski košarkaši

Tomislav Ivišić


An Panicum nigerense in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Albert Spear Hitchcock. An Panicum nigerense in nahilalakip ha genus nga Panicum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Panicum

Panicum nigerense


Aleksandır Karatodori Paşa (Rumca: Αλέξανδρος Καραθεοδωρή Aleksandros Karatheodhori; 1833, Kostantiniyye - 1906, Kostantiniyye), Fenerli Rum kökenli Osmanlı devlet adamı ve diplomat. Muhtelif ülkelerde Osmanlı İmparatorluğu adına elçi olarak bulunmasının yanında; Hariciye ve Nâfia nazırı, Sisam beyi ve Girit valisi olarak da görev yaptı. Hariciye nazırlığı yapmış ilk gayrimüslim Osmanlı vatandaşıdır.

Hayatı
Aleksandro Karatodori Paşa 1833 yılında İstanbul'da doğdu. Babası İstefanaki Karatodori, II. Mahmud'un saray hekimidir. Annesi Lokua Hanım Fenerli Rumların nüfuzlu ailelerinden olan Mavrokordat ailesi üyesi Aleksandros Mavrokordatos'un kızıydı. Aleksandro'nun kardeşi ise Kostaki Karatodori Bey idin.

Aleksandro Karatodori zamanın diğer diplomatları gibi önce Tercüme Odası'nda eğitimine başladı. Sonra Paris'te eğitimine devam etti. Hukuk alanında doktora yapmış olan ender Osmanlı devlet adamlarından biridir. Ülkeye döndükten sonra Meclis-i Vâlâ'da göreve başladı. Ticaret Nazırlığı ve Hariciye Nazırlığında yaptığı çeşitli görevlerden sonra 1874 yılının Şubat ayında Roma büyükelçiliğine atandı. Bu görevi 1876 yılının Haziran ayına kadar sürdürdü. Osmanlı ordusunun 93 Harbi'ndeki yenilgisi üzerine 3 Mart 1878 tarihinde imzalanan Ayastefanos Antlaşmasının Rusya ile müzakerelerinde görev aldı. Her ne kadar Meşrutiyet askıya alınmış olsa da Meclis-i Âyan üyesi yapıldı ve paşa rütbesini aldı. Aynı yılın Haziran-Kasım ayları arasında Nafıa nazırı olarak görev yaptı. Bu görevi sürdürmekteyken 13 Haziran–13 Temmuz 1878 tarihleri arasında toplanan Berlin Kongresi'nin sonunda Rusya, Avusturya ve Prusya gibi ülkeler ile imzalanan Berlin Antlaşması'nın müzakerelerinde II. Abdülhamid'in Nafıa nazırı unvanı ile Osmanlı İmparatorluğu'nu temsil etti. 1878 yılının Aralık ayında kısa bir süre Girit valiliği yaptı.

Osmanlı Devleti'nin temsilcisi olarak müzakerelerini yürüttüğü Berlin Antlaşması'nda Osmanlı Devleti açısından büyük toprak kayıplarının kabul edilmesine rağmen müzakerelerde gösterdiği yararlık üzerine 1878 yılının Aralık ayına Hariciye Nazırlığı'na getirildi. Bu görevde 1879 yılının Temmuz ayına kadar kaldı. Mayıs 1885-Aralık 1894 tarihleri arasında Sisam Adası (Samos) Beyi olarak görev yaptı. Oradan da Girit'e gönderilerek Mart 1895-Mayıs 1896 tarihleri arasında ikinci bir defa Girit valisi oldu.

1906 yılında Kostantiniyye'de (bugünkü İstanbul'da) öldü.

Mezarı anne ve babası ile beraber Yeniköy Panayia Rum Ortodoks Kilisesi'nin bahçesindedir.

Kaynakça

1833 doğumlular
1906 yılında ölenler
Hariciye nâzırları
Umûr-ı Nâfia nâzırları
İstanbul doğumlu diplomatlar
İstanbul'da ölenler
Osmanlı Rumları
Fenerli Rumlar
Osmanlı İmparatorluğu Bükreş Büyükelçileri
Sisam beyleri
II. Abdülhamid tarafından seçilen Meclis-i Âyan üyeleri
Karatodori ailesi

Aleksandır Karatodori Paşa


Neoneli (sardisk: Neunèle) er en by og en kommune (comune) i provinsen Oristano i regionen Sardinien i Italien. Byen ligger i 554 meters højde og har 684 indbyggere (2016). Kommunen har et areal på 48,01 km² og grænser til kommunerne Ardauli, Austis, Boroneddu, Nughedu Santa Vittoria, Ortueri, Sorgono og Ula Tirso.

Referencer

Henvisninger

Kommuner i provinsen Oristano

Neoneli


Ma femme est sans critique (titre original : ) est un film américain réalisé par Don Weis, sorti en 1963.

Synopsis

Fiche technique
 Titre original :
 Titre français : Ma femme est sans critique
 Réalisation : Don Weis
 Scénario : Jack Sher d'après la pièce d'Ira Levin
 Photographie : Charles Lang
 Montage : William H. Ziegler
 Musique : George Duning
 Pays d'origine : États-Unis
 Genre : Comédie
 Date de sortie : 1963

Distribution
 Bob Hope : Parker Ballantine
 Lucille Ball : Angela Ballantine
 Marilyn Maxwell : Ivy London
 Rip Torn : Dion Kapakos
 Jessie Royce Landis : Charlotte Orr
 John Dehner : S.P. Champlain
 Jim Backus :  William Von Hagedorn
  : John Ballantine
 Dorothy Green :  Margaret Champlain
 Marie Windsor : Sally Orr
  : Philip 'Phil' Yardley
 Joan Shawlee : Marge Orr
 Richard Deacon : Harvey Rittenhouse
 Jerome Cowan : Joe Rosenfield
 Lurene Tuttle : la mère dans 'Sisters Three'
 Stanley Adams : le barman
 Parmi les acteurs non crédités :
 Joe Brooks : le receveur
 Ahna Capri : la fille
 James Flavin : garde de sécurité
 Judd Holdren : un adversaire
 Bess Flowers : membre du public à 'Sisters Three'
 Stuart Holmes : membre du public à 'Sisters Three'
 Eugene Jackson : membre du public
 Jack Mower : membre du public
 Hal Smith : l'homme ivre
 Rhoda Williams : l'opératrice du téléphone
 Tom Wilson
 Sam Flint
 Grace Lee Whitney

Liens externes

Film américain sorti en 1963
Comédie américaine
Film réalisé par Don Weis
Adaptation d'une pièce de théâtre au cinéma
Film se déroulant à New York
Film se déroulant à Boston
Film mettant en scène un écrivain
Film de Warner Bros

Ma femme est sans critique


Harras ist ein Ortsteil der Stadt Eisfeld im Landkreis Hildburghausen in Thüringen.

Lage
Harras liegt südwestlich von Eisfeld an der Bundesstraße 89 mit Verbindung zur Bundesautobahn 73 in einer Vorgebirgslage der Werraniederung. Die Werrabahn ist eine weitere Verbindung zum Umfeld. Südlich liegt das Naturschutzgebiet Leite bei Harras. Die Landesgrenze zu Bayern ist etwa 2 km entfernt.

Geschichte
Auf dem Harrashügel befindet sich ein Grabhügelfeld der Hallstattzeit und Latènezeit.

1309 wird ein Ort Harreß und 1319 Harroß urkundlich erwähnt, mit dem wahrscheinlich, aber nicht sicher das hiesige Harras gemeint ist. Im Zehntverzeichnis des Landgerichts Hildburghausen erscheinen dann 1340 die drei Nachbarorte Harras, Bockstadt und Heid gemeinsam. Ein Rittergut ist jedoch noch nicht erwähnt. Erst im Jahr 1380 wird Hans von Heßberg in Harras urkundlich belegt. Infolge der familiären Verbindung der Heßberger mit den von Heldritt findet sich 1399 auch ein Otto von Heldritt in Harras. Das Wappen derer von Heldritt ziert noch heute ein Gebäude, das gegen Ende des 15. Jahrhunderts am Rittergut im Bereich der Kirche entstand.

Bei einer archäologischen Ausgrabung mit dem Ziel, die hallstattzeitliche Besiedlung aufzuklären, wurde 2013/14 etwa 200 Meter westlich des heutigen Dorfareals eine einstige Schwemmlehminsel in der Werraniederung untersucht, wobei ein zuvor nicht bekannter Gutshof mit Festem Haus ergraben wurde, bei dem es sich vermutlich um einen mehrgeschossigen Fachwerkbau auf Steinschwellen (wahrscheinlich in Holz-Lehm-Ständerbauweise) aus der Zeit ab 1250 handelt. Das Gebäude verfügte im Erdgeschoss über eine Halle und eine (mittels Kachelofen beheizte) Bohlenstube aus der ersten Hälfte des 14. Jahrhunderts, ferner einen nach Osten anschließenden Wirtschaftshof mit Speicher und Ställen in Pfostenbauweise. Das Wohngebäude war mit einem Sohlgraben befestigt, der durch den Fluss gespeist wurde, während auf der Insel, direkt neben dem Haus, ein Meliorationsgraben verlief. Es handelt sich vermutlich um eine Burg von Lokatoren des niederen Adels aus der Rodungszeit, als die Region durch Dorfgründungen erschlossen wurde, möglicherweise bereits der Herren von Heßberg. Die gefundene Keramik ist aus der Zeit um 1300. Anfang des 14. Jahrhunderts wurde der Wirtschaftshof aufgegeben und Mitte des 14. Jahrhunderts auch das Feste Haus planmäßig abgetragen. Der Rittersitz wurde in das Dorf verlagert, vermutlich aufgrund veränderter Wasserverhältnisse in der Niederung.

Die Kirche wurde 1621 erbaut. 1750 erfolgte eine Turmerneuerung.

Persönlichkeiten
 Karl Brotzmann (1927–2020), Forscher, Ingenieur und Professor

Weblinks

 Der Ort auf der Website von Eisfeld

Einzelnachweise

Ort im Landkreis Hildburghausen
Geographie (Eisfeld)
Ehemalige Gemeinde (Landkreis Hildburghausen)
Ersterwähnung im 14. Jahrhundert
Gemeindeauflösung 1993

Harras (Eisfeld)