Isabella Clara Eugenia (; 12 August 1566 – 1 December 1633), sometimes referred to as Clara Isabella Eugenia, was sovereign of the Spanish Netherlands in the Low Countries and the north of modern France with her husband, Archduke Albert VII of Austria.

Their reign is considered the Golden Age of the Spanish Netherlands. Isabella was one of the most powerful women in 16th- and 17th-century Europe.

Early life

Childhood

Isabella Clara Eugenia of Austria was born in the Palacio del bosque de Valsaín, Segovia on 12 August 1566. She was the first surviving daughter of King Philip II of Spain and his third wife, Elisabeth of Valois.

Her father was reportedly overjoyed at her birth and declared himself to be happier on the occasion than he would have been at the birth of a son. He already had a male heir, Carlos, Prince of Asturias, but due to the Prince's mental illness and emotional instability, father and son had never developed a close rapport and frequently lived in conflict with one another.

Isabella was baptized by Juan Bautista Castaneo, apostolic nuncio, later Pope as Urban VII. Her godfather was her uncle John of Austria. She was named after her mother, the day of her birth, and the devotion to St. Eugenio, whose body her father had transferred the year before from Saint Dionysius of Paris to Toledo with her mother's help through her brother, the King of France.

A year later, Isabella's younger sister, Catalina, was born. Their parents were very close to their daughters, buying them jams, dolls, toys, and more. However, their mother miscarried a daughter in 1568 and died the same day.

Isabella and Catherine grew up beloved by their father and stepmother, Anna of Austria, Philip's fourth wife. The sisters developed a close relationship. Their father ultimately fathered five children by Anna, all of whom died in early childhood except his heir, Philip.

Youth

Isabella and Catherine were raised under the care of Margarita de Cardona, their stepmother's lady-in-waiting, and some of their mother's own ladies-in-waiting, such as Claude de Vineulx. Both sisters were described as intelligent and well aware of their high social status.

Isabella had a very good education. Her studies presumably included good manners, mathematics, and the languages Dutch, French and Italian besides her native Spanish. Famous artist Sofonisba Anguissola, who served as court painter at the time, influenced the Infanta's artistic works. Isabella was the only person whom King Philip permitted to help him with his work, sorting his papers and translating Italian documents into the Spanish language for him.

Candidate to the French throne

After her maternal uncle, Henry III of France, was assassinated by the fanatical young monk Jacques Clément on 2 August 1589, Philip II claimed the French crown on Isabella's behalf despite France's Salic law, which forbade cognatic succession.

At any rate, her mother had ceded any claim to the French crown with her marriage to the Spanish King. However, the Parlement de Paris, in power of the Catholic party, gave verdict that Isabella was "the legitimate sovereign" of France. The Huguenot leader, Henry III of Navarre, the actual heir by traditional French inheritance laws, ultimately made his claim to the throne, converted to Catholicism and was crowned in 1594.

Candidate to the English throne
Following the 1587 execution of Mary, Queen of Scots, Isabella was suggested as a Catholic candidate in the succession to Elizabeth I as she was a legitimate descendant of John of Gaunt (unlike the Tudors) and her father had been jure uxoris King of England.

Marriage proposals

As Infanta of Spain and Portugal, Isabella was quite eligible on the political marriage market, though she ended up marrying late for her time.

Engagement
At the age of two, Isabella was promised to marry her cousin Rudolf II, Holy Roman Emperor (18 July 1552 – 20 January 1612), son of her aunt Maria. However, Isabella had to wait for more than 20 years before the eccentric Rudolf declared that he had no intention of marrying anybody. Meanwhile, she served as her father's primary caretaker during the last three years of his life, when he was plagued by gout and frequent illness.

Marriage

Philip decided to cede the Spanish Netherlands to Isabella on condition that she marry her cousin, Albert VII, Archduke of Austria. He was her former fiancé's younger brother, the former Viceroy. They were to reign over the Netherlands jointly and be succeeded by their descendants according to the male-preference cognatic primogeniture but should a female succeed, she was required to marry the King of Spain or the person chosen by the King of Spain. It was stipulated that, should they have no children, the Netherlands would revert to the King of Spain upon the death of either spouse.

As Albert was the Archbishop of Toledo, he had to be released from his religious commitments by Pope Clement VIII before the wedding could take place. Shortly before Philip II died on 13 September 1598, he resigned the thrones of the Netherlands in favor of Isabella and her fiancé. The Pope celebrated the union by procuration on 15 November at Ferrera. On 18 April 1599, 33-year-old Isabella married Albert in Valencia. They had three children who died at a very young age, in 1605, 1607, and 1609.

Habsburg Netherlands

Beginning in 1601, the Archduke and Archduchess ruled the Habsburg Netherlands together. Their reign is a key period in the history of the Spanish Netherlands. After Albert's death, Isabella was appointed Governor of the Netherlands on the King of Spain's behalf.
 She was succeeded as Governor by Cardinal-Infante Ferdinand of Austria, the third son of her half-brother in 1633.

Foreign policy
The first half of Albert and Isabella's reign was dominated by war. After overtures to the United Provinces and to Queen Elizabeth I of England proved unsuccessful, the Habsburg policy in the Low Countries aimed at regaining the military initiative and isolating the Dutch Republic. The strategy was to force its opponents to the conference table and negotiate from a position of strength.

In pursuit of that goal and to get their political agenda to all Flemish social classes, Albert and Isabella used the most diverse media. Visual art, in the baroque style popularized in the wake of the Counter-Reformation, was the perfect tool. This, coupled with the political configuration of the period, made the Archduke's Court at Brussels one of the foremost political and artistic centers in Europe of that time.

It became the testing ground for the Spanish Monarchy's European plans, a boiling pot full of people of all sorts: from artists and diplomats to defectors, spies and penitent traitors, from Spanish confessors, Italian counselors, Burgundian functionaries, English musicians, German bodyguards to the Belgian Nobles. Brussels became a vital link in the chain of Habsburg Courts and the diplomatic conduits between Madrid, Vienna, Paris, London, Lisbon, Graz, Innsbruck, Prague, and The Hague could be said to run through there.

The accession of James VI of Scotland as James I in England had paved the way for a separate peace with England. On 24 July 1604, England, Spain and the Archducal Netherlands signed the Treaty of London. The return to peace was severely hampered by differences over religion. Events such as the Gunpowder Plot caused a lot of diplomatic tension between London and Brussels, but the relations between the two courts tended to be cordial on the whole. Anne of Denmark wore her portrait in a locket as a public token of friendship and kinship.

The threat of diplomatic isolation and General Ambrogio Spínola's campaigns induced the Dutch Republic to accept a ceasefire in April 1609. The subsequent negotiations between the warring parties failed to produce a peace treaty, but led to the Twelve Years' Truce, agreed in Antwerp on 9 April 1609. Under the Truce's terms, the United Provinces were to be regarded as a sovereign power for the duration of the truce. After four decades of war, the treaty brought a period of much-needed peace to the Southern Netherlands.

Economy

The period of the Truce brought the Habsburg Netherlands a much-needed peace, mainly because the fields could be again worked in safety. The archducal regime encouraged reclamation of land that had been inundated in the course of the hostilities and sponsored the impoldering of De Moeren, a marshy area that is presently astride the Belgian–French border.

The recovery of agriculture led in turn to a modest increase of the population (and thus workers) after decades of demographic losses. Industry and in particular the luxury trades likewise underwent a recovery, bringing considerable economic stability and prosperity to the Southern Netherlands.

However, international trade was hampered by the closure of the river Scheldt. The archducal regime had plans to bypass the blockade with a system of canals linking Ostend via Bruges to the Scheldt in Ghent and joining the Meuse to the Rhine between Venlo and Rheinberg. To combat urban poverty, the government supported the creation of a network of Monti di Pietà based on the Italian model.

Religion

The archducal regime ensured the triumph of the Catholic Reformation in the Habsburg Netherlands. Most Protestants had by that stage left the Southern Netherlands. After one last execution in 1597, those that remained were no longer actively persecuted.

Under the terms of legislation passed in 1609, their presence was tolerated, provided they did not worship in public or engage in religious activities. The resolutions of the Third Provincial Council of Mechlin of 1607 were likewise given official sanction.

Through such measures and by the appointment of a generation of committed bishops, Albert and Isabella laid the foundation of the Catholic confessionalisation of the population. New and reformed religious orders enjoyed the particular support of the rulers. Although the Archduke had certain reservations about the order, the Jesuits received the largest cash grants, allowing them to complete their ambitious building programmes in Brussels and Antwerp. The Capuchins were given considerable sums as well. The foundation of the first convents of Discalced Carmelites in the Southern Netherlands depended wholly on the personal initiative of the archducal couple and bore witness to the Spanish orientation of their spirituality.

Legislative system
The reign of Albert and Isabella Clara Eugenia saw a strengthening of princely power in the Habsburg Netherlands. The States General of the loyal provinces were only summoned once in 1600. Thereafter, the government preferred to deal directly with the provinces.

The years of the Truce allowed the archducal regime to promulgate legislation on a whole range of matters. The so-called Eternal Edict of 1611, for instance, reformed the judicial system and ushered in the transition from customary to written law. Other measures dealt with monetary matters, the nobility, duels, gambling, etc.

Relationship with Spain
The actions of the two rulers stimulated the growth of a separate South Netherlandish identity. However, Albert and Isabella's children died at a very young age and as the years passed, it became clear that they would have no more offspring and thus independence wouldn't be possible.

After that, Albert and Isabella's goal became the reincorporation of the Southern Provinces into the Spanish monarchy. They consolidated the authority of the House of Habsburg over the territory of the Southern Netherlands and largely succeeded in reconciling previous anti-Spanish sentiments. As a result, the States of the loyal provinces swore to accept the King as heir of the Archduke and Archduchess in a number of ceremonies between May 1616 and January 1617.

Final years and death

After Albert's death in 1621, Isabella joined the Third Order of St Francis but continued to rule on behalf of her nephew, Philip IV. As Governess, Isabella alternated successes, such as that of the Capture of Breda in 1625, with failures and setbacks, such as the losses of 's-Hertogenbosch in 1629 and Maastricht in 1632. She died in Brussels in 1633.

Patronage of arts

Court of Brussels

Isabella and Albert stimulated the growth of the artistic movement of Flemish Baroque painting. Their patronage of such artists and architects as Peter Paul Rubens (their court painter since 1609), Wenceslas Cobergher, Jacob Franquart, Pieter Brueghel the Younger, the De Nole family, Otto van Veen, and many others made the Court of Brussels one of the foremost artistic centers in Europe of that time.

However, virtually nothing remains of Albert and Isabella's palace on the Coudenberg in Brussels, their summer retreat in Mariemont, or their hunting lodge in Tervuren. Their magnificent collections were scattered after 1633, and considerable parts of them have been lost. Still, the Archdukes enjoy a well-merited reputation as patrons of the arts. By far, the best preserved ensemble of art from the archducal period is to be found at Scherpenheuvel, where Albert and Isabella directed Cobergher, Theodoor van Loon, and the de Noles to create a pilgrimage church in a planned city.

Descalzas reales
For a month in 1598 Isabella had lived in the Convent of Las Descalzas Reales in Madrid, alongside her mother-in-law Maria. She continued to take an active interest in the convent, and donated major artworks to it, including a famous series of Brussels tapestries, designed by Rubens. These depict Isabella as the order's patron saint, "Clare of Assisi with Monstrance".

Rumors
A false anecdote links Isabella, the siege of Ostend, and the horse coat colour isabelline.

In popular culture
Isabella Clara Eugenia is a minor character in the alternate history 1632 series. She is most notable in the novel 1634: The Bavarian Crisis.
In the 2002 alternate history novel Ruled Britannia by Harry Turtledove, where the Armada has been successful, Isabella Clara Eugenia is temporarily made Queen of England.
In the 2007 film Elizabeth: The Golden Age, Isabella appeared in a minor role at the side of her father, Philip II of Spain, at the time of the attempted invasion of England by the Spanish Armada in 1588. The movie portrays Isabella as Philip's choice to replace Elizabeth on the throne of England. She was portrayed by actress Aimee King as a young girl rather than as the correct age of nineteen years.

Ancestry

Notes

References

Bibliography

Cordula Van Wyhe (ed.), Isabel Clara Eugenia: Female Sovereignty in the Courts of Madrid and Brussels (Madrid and London, 2011).
Werner Thomas and Luc Duerloo (eds.), Albert & Isabella, 1598–1621: Essays (Turnhout, 1998).
Marie de Villermont, L'Infante Isabelle, Gouvernante des Pays-Bas (Paris, 1912).

|-

Liens externes

  Timbre belge de 1948, reproduction de son portrait par Louis Gallait au  Sénat

1566 births
1633 deaths
16th-century Spanish people
17th-century Spanish people
16th-century Spanish women
17th-century Spanish women
16th-century House of Habsburg
17th-century House of Habsburg
17th-century women rulers
People from Segovia
Spanish infantas
Portuguese infantas
Austrian princesses
Countesses
Governors of the Habsburg Netherlands
Poor Clares
17th-century Spanish nuns
Burials at the Cathedral of St. Michael and St. Gudula
Children of Philip II of Spain
Spanish people of Austrian descent
Castilian infantas
Aragonese infantas
Sofonisba Anguissola
People from the Spanish Netherlands
Daughters of kings
Female governors-general

Isabella Clara Eugenia


Kokar Kilise, Aksaray Ihlara Vadisi'nde bulunan 9. yüzyıla ait kilise.

Tek nefli ve beşik tonozlu bir kilisedir. Günümüzde, bugün yıkılmış olan apsisinden içeri girilebilmektedir. Bizans döneminde, kayanın iç kısımlarına doğru oyularak genişletilmiş, cenaze salonu orta nefe ilave edilmiştir. İçinde mezar odaları da bulunmaktadır.

Günümüze kadar ulaşan iyi korunmuş freskleriyle ünlüdür. Bu fresklerin 11. yüzyılın ikinci yarısında yapıldığı sanılmaktadır. Süslemelerde gri renk hakimdir.

Orta mekana rastlayan tonozun üzerinde İsa'yı sembolize eden büyük bir haç motifi vardır. Haç motifinin ortasında yer alan kare çerçeve içindeki el motifi üçlü kutsama işaretidir. Bu motifin etrafı dört bölüme ayrılmış ve geometrik bezemelerle süslenmiştir. Burada çeşitli sahneler yer alır:

Sahneleri
 Deesis
 Müjde
 Ziyaret
 Bakireliğin ispatı
 Doğum
 Üç müneccimin tapınması
 Vaftiz
 Üç yahudi gencin fırında yakılması
 Mısır'a kaçış
 Son Akşam Yemeği
 İhanet
 İsa Çarmıhta
 Kadınlar boş mezar başında
 İsa'nın göğe yükselişi
 İsa'nın gömülmesi
 Pentakost
 Aziz tasvirleri

Aksaray'daki kiliseler

Kokar Kilise


Der Offene Mehrzweck-Schüttgutfrachter (englisch Open hatch bulk carrier) ist ein Schiffstyp, mit dem gleichzeitig Massenstückgüter, Massengut-Ladungen (Bulk), sowie teilweise auch Container transportiert werden können.

Einzelheiten
Offene Mehrzweck-Schüttgutfrachter sind eine Unterart des Massengutschiffes mit Doppelhülle, boxförmigem Laderaum und vollem Decksöffnungsgrad. Durch ihre Auslegung als offenes Schiff ohne Unterstau bieten sie die Möglichkeit des vertikalen Zugangs zum kompletten Laderaum, was den Transport von Schüttgütern, Projektladungen sowie verschiedenen Massenstückgütern, beispielsweise Forstprodukte wie Holz, Zellulose oder Papier oder Stahlerzeugnisse sowie beim ConBulk-Schiff auch den Transport von Containern ermöglicht. Für den Ladungsumschlag verfügen Schiffe dieser Art normalerweise entweder über Kräne oder Portalkräne. Ein Teil der Schiffe wird auf festen Routen, häufig mit unpaarigen Ladungsaufkommen eingesetzt, der größere Teil der Schiffe ist normalerweise jedoch in der Trampschifffahrt beschäftigt.

Die weltweit ersten offenen Mehrzweck-Schüttgutfrachter waren die 1962 und 1963 abgelieferten Schiffe Besseggen und Rondeggen der norwegischen Reederei Chris Østberg. Sie wurden speziell für den Transport von Pressedruckpapier entworfen und bei der Werft Kaldnes Mekaniske Verksted in Tønsberg gebaut.

Literatur

Einzelnachweise

Frachtschiffstyp (Seeschifffahrt)

Offener Mehrzweck-Schüttgutfrachter


أبو عبد الرحمن عبد الله بن عامر بن كريز صحابي جليل فتح جميع إقليم خراسان وكان واليا في عهد عثمان حتى عزله معاوية وهو شريفٌ في قومه بارٌ بهم جوادٌ كريمٌ من أجود رجال قريش والعرب.

نسبه
 هو: عبد الله بن عامر بن كريز بن ربيعة بن حبيب بن عبد شمس بن عبد مناف بن قصي بن كلاب بن مرة بن كعب بن لؤي بن غالب بن فهر بن مالك بن النضر بن كنانة بن خزيمة بن مدركة بن إلياس بن مضر بن نزار بن معد بن
عدنان، الأمير أبو عبد الرحمن العبشمي القرشي.
 أمه: دجاجة بنت أسماء بن الصلت بن حبيب بن حارثة بن هلال بن حرام بن سمال بن عوف بن امرئ القيس بن بهثة بن سليم بن منصور بن عكرمة بن خصفة بن قيس عيلان بن مضر بن نزار بن معد بن
عدنان، السلمية. وهي التي فارقها عمير بن قتادة الليثي الكناني حين أمره النبي أن يطلق إحدى نسائه الخمسة.
 زوجاته:
 كيسة بنت الحارث بن كُريز بن ربيعة بن حبيب بن عبد شمس بن عبد مناف بن قصي بن كلاب بن مرة بن كعب بن لؤي بن غالب بن فهر بن مالك بن قريش بن كنانة بن خزيمة بن مدركة بن إلياس بن مضر بن نزار بن معد بن عدنان، العبشمية القرشية، وأنجبت له: عبد الله وعبد الملك وزينب.
 حبيب بنت سفيان بن عويف بن عبد الله بن عامر بن هلال بن عامر بن عوف بن الحارث بن عبد مناة بن كنانة بن خزيمة بن مدركة بن إلياس بن مضر بن نزار بن معد بن عدنان، الحارثية الكنانية، وأنجبت له: عبد الحكيم وعبد الحميد.
 هند بنت سهيل بن عمرو بن عبد شمس بن عبد ود بن نصر بن مالك بن حسل بن عامر بن لؤي بن غالب بن فهر بن مالك بن قريش بن كنانة بن خزيمة بن مدركة بن إلياس بن مضر بن نزار بن معد بن عدنان، العامرية القرشية، وأنجبت له: عبد الكريم وعبد الجبار وأمة الحميد.
 أمة الله بنت الوارث بن الحارث بن ربيعة بن خويلد بن نفيل بن عمرو بن كلاب بن ربيعة بن عامر بن صعصعة بن معاوية بن بكر بن هوازن بن منصور بن عكرمة بن خصفة بن قيس عيلان بن مضر بن نزار بن معد بن عدنان، العامرية الهوازنية، وأنجبت له: أم كلثوم.
 أم أبان بنت مكلبة بن جابر بن السمين بن عمرو بن سنان بن عمرو بن ثعلبة بن يربوع بن ثعلبة بن الدؤل بن حنيفة بن لجيم بن صعب بن علي بن بكر بن وائل بن قاسط بن هنب بن أفصى بن دعمي بن جديلة بن أسد بن ربيعة بن نزار بن معد بن عدنان، الحنفية البكرية، وأنجبت له: أمة الغفار.
 أمهات شتى ولدن له عبد الرحمن وعبد المجيد وعبد الرحمن الأصغر وعبد الرحمن أبو النضر وعبد الأعلى وأمة الواحد وأم عبد الملك.

ولادته ونشأته
وُلد عبدُ الله بن عامر على عَهْدِ النبي صلى الله عليه وآله وسلم بمكّة بعد الهجرة بأربع سنين، فلمّا كان عام القضاء سنة سبعٍ وقدم رسول الله صَلَّى الله عليه وسلم، مكّة معتمرًا حُمل إليه ابن عامر وهو ابن ثلاث سنين، فحنّكه فتلمّظ وتَثَاءَبَ، فَتَفَلَ رسول الله في فيه فجعل يبتلع رِيقَ النبيّ وقال النبي: «هذا ابن السّلَميّة؟» قالوا: نعم، قال: «هذا ابننا وهو أشبهُكم بنا وهو مُسْقًى» وكان لا يعالج أرضًا إلا ظهر له الماء. فلم يزل عبد الله شريفًا.

جهاده
كان ابن عامر رجلًا سخيًّا شجاعًا وَصُولًا لقومه ولقرابته، مُحَبَّبًا فيهم رحيمًا، ربّما غزا فيقع الِحمْل في العسكر فينزل فيصلحه، فوجّه ابنُ عامر عبدَ الرحمن بن سَمُرة بن حبيب بن عبد شمس إلى سِجسْتَان فافتتحها صُلحًا، على أن لا يُقْتل بها ابنُ عِرْس ولا قُنْفُذ، وذلك لمكان الأَفعى بها إنّهما يأكلانها. ثمّ مضى إلى أرض الدَّأوَر فافتتحها. ثمّ كان ابن عامر يغزو أرض البارز وقلاع فارس، وقد كان أهل البَيْضاء من إِصْطَخْر غلبوا عليها، فسار إليها ابن عامر فافتتحها ثانية، وافتتح جُور، والكارِيان، والفِنْسَجان وهما من دارأبْجِرْد، ثمّ تاقت نفسه إلى خراسان فقيل له بها يَزْدَجِردْ بن فيروز بن شَهْرِيار بن كِسْرَى ومعه أساورة فارس، وقد كانوا تحمّلوا بخزائن إلى كِسْرى، حيث هُزِم أهل نهاوَنْد. فكتب في ذلك إلى عثمان، فكتب إليه عثمان أنْ سِرْ إليها إنْ أردتَ. قال: فتجهَّز وقطع البعوث ثمّ سار، واستخلف أبا الأسود الدّؤلي على البصرة على صَلَاتها، واستخلف على الخراج راشدًا الجُديديّ من الأزد، ثمّ سار على طريق إِصْطَخر، ثمّ أخذ فيما بين خراسان وكَرْمان، حتى خرج على الطّبَسَين ففتحهما، وعلى مقدّمته قيس بن الهَيْثَم بن أسماء بن الصّلْت السّلَمي ومعه فتيان من فتيان العرب، ثمّ توجّه نحو مَرْو فوجّه إليها حاتم بن النعمان الباهلي ونافع بن خالد الطاحي فافتتحاها، كلّ واحدٍ منهما على نصف المدينة، وافتتحا رستاقها عنوةً وفتحا المدينة صلحًا. وقد كان يزدجرد قُتل قبل ذلك، خرج يتصيّد فمرّ بنقّار رَحًى فَضَرَبه، قال فلم يزل يضربه النقّار بفأس فنثر دماغه. ثمّ سار ابن عامر نحو مَرْو الرّوذ فوجّه إليها عبد الله بن سوّار بن همّام العبدي فافتتحها. ووجّه يزيد الحَرَشَى إلى زام وباخَرْز وجُوَين فافتتحها جميعًا عَنْوَة. ووجّه عبد الله بن خازم إلى سَرَخْس فصالحه مرزبانهم. وفتح ابن عامر أبْرَشَهْر عنوة وطوس وطَخارِسْتان ونَيْسابور وبوشَنْج وباذَغيس وأَبِيوَرْد وبَلْخ والطالَقان والفارِياب. ثمّ بعث صَبِرة بن شَيْمَان الأزدي إلى هراة فافتتح رساتيقها ولم يقدر على المدينة، ثمّ بعث عمران ابن الفَصِيْل البُرْجُمي إلى آمُل فافتتحها وكتب إلى ابن سَمُرة أنْ تقدّمْ، فتقدّم فافتتح بُسْت وما يليها، ثمّ مضى إلى كابُل وزابُلِسْتان فافتتحهما جميعًا، وبعث بالغنائم إلى ابن عامر.
ولم يزل ابن عامر ينتقص شيءًا شيءًا من خراسان حتى افتتح هَراة وبُوشَنْج وسَرْخَس وأبْرَشَهْر والطالَقان والفارِياب وبَلْخ، فهذه خراسان التي كانت في زمن ابن عامر وعثمان.

كرمه
ثمّ خَلَّف ابنُ عامر الأحنف بن قيس على خراسان فنزل مَرْو في أربعة آلاف. ثمّ أحرم ابن عامر بالحجّ من خراسان، فكتب إليه عثمان يتوعّده ويضعّفه ويقول: تعرّضتَ للبلاء. حتى قدم على عثمان فقال له: صِلْ قومك من قريش. ففعل وأرسل إلى عليّ بن أبي طالب بثلاثة آلاف درهم وكسوة، فلمّا جاءته قال الحمد لله إنّا نرى تراث محمّد يأكله غيرُنا فبلغ ذلك عثمان فقال لابن عامر: قبّح الله رأيك! أترسل إلى عليّ بثلاثة آلاف درهم؟ قال: كرهتُ أن أُغْرِق ولم أدرِ ما رأيك؟ قال: فأغْرِقْ. قال فبعث إليه بعشرين ألف درهم وما يتبعها. قال: فراح عليّ إلى المسجد فانتهى إلى حلقته، وهم يتذاكرون صلاتِ ابن عامر هذا الحيّ من قريش، فقال عليّ: هو سيّد فتيان قريش غير مدافع. قال: وتكلّمت الأنصار فقالت: أَبَتِ الطُّلَقاء إلا عداوةً. فبلغ ذلك عثمان فدعا ابن عامر فقال: أبا عبد الرحمن، قِ عِرْضَك ودارِ الأنصارَ، فألْسِنتهم ما قد علمتَ. قال: فأفشى فيهم الصلاتِ والكُسى فأثنوا عليه، فقال له عثمان: انصرفْ إلى عملك. قال: فانصرف والناس يقولون: قال ابنُ عامر، وفعل ابنُ عامر، فقال ابن عُمَر: إذا طابت المَكْسِبَة زَكَت النفقة.
هو سيّر عامر بن عبد قيس العَنْبَري من البصرة إلى الشأم بأمر عثمان بن عفّان، وهو اتّخذ السوق للناس بالبصرة، اشترى دورًا فهدمها وجعلها سوقًا، وهو أوّل من لبس الخزّ بالبصرة، لبس جبّة دكناء فقال الناس: لبس الأمير جلد دُبّ ثمّ لبس جبّة حمراء فقالوا: لبس الأمير قميصًا أحمر. وهو أوّل من اتّخذ الحياض بعَرَفَة وأجرى إليها العينَ وسقى الناس الماءَ فذلك جارٍ إلى اليوم.
قال الزّبير وغيره: كان عبد الله بن عامر سخيًّا، كريمًا حليمًا، ميمون النّقيبة، كثير المناقب، هو افتتح خراسان، وقتل كسرى في ولايته، وأحرم من نيسابور شكرًا لله تعالى، وهو الذي عمل السّقايات بعرفة.

بعد مقتل عثمان
لم يزل واليًا على البصرة إِلى أَن قتل عثمان، فلما سمع ابن عامر بقتله حَمَل ما في بيت المال وسار إِلى مكة، فوافى بها طلحة والزبير وعائشة وهم يريدون الشام، فقال: بل ائتوا البصرة فإِن لي بها صنائع، وهي أَرض الاَموال وبها عَدَدُ الرجال. فساروا إِلى البصرة. وشهد وَقعَة الجملِ معهم، فلما انهزموا سار إِلى دمشق فأَقام بها.
فلمّا نشب الناس في أمر عثمان دعا ابن عامر مجاشعَ بن مسعود فعقد له على جيش إلى عثمان، فساروا حتى إذا كانوا بأداني بلاد الحجاز خرجت خارجة من أصحابه فلقوا رجلًا فقالوا: ما الخبر؟ قال: قُتل عدوّ الله نَعْثَل، وهذه خُصْلة من شعره. فحمل عليه زُفَر بن الحارث، وهو يومئذ غُلام مع مُجاشِع بن مسعود، فقتله، فكان أوّل مقتول قُتل في دم عثمان. ثم رجع مجاشع إلى البصرة. فلمّا رأى ذلك ابنُ عامر حمل ما في بيت المال، واستخلف على البصرة عبد الله بن عامر الحَضْرَمِيّ، ثمّ شخَصَ إلى مكّة، فوافَى بها طلحة والزّبير وعائشة وهم يريدون الشأم فقال: لا بل ائْتُوا البصرة، فإنّ لي بها صنائع، وهي أرض الأموال، وبها عدد الرجال، والله لو شئتُ ما خرجتُ منها حتى أضرب بعض الناس ببعض. فقال له طلحة: هلاّ فعلتَ، أشفقتَ على مناكب تَميم؟! ثمّ أجمع رأيهم على المسير إلى البصرة، ثمّ أقبل بهم، فلمّا كان من أمر الجَمَل ما كان وهُزم الناس جاء عبد الله بن عامر إلى الزبير فأخذ بيده فقال: أبا عبد الله، أنشدك الله في أمّة محمد، فلا أمّة محمد بعد اليوم أبدًا. فقال الزبير: خَلّ بين الغارَيْن يضطربان، فإنّ مع الخوف الشديد المَطامع، فلحق ابن عامر بالشأم حتى نزل دمشق. وقد قُتل ابنه عبد الرحمن يوم الجمل وبه كان يكنى

وفاته
توفِّيَ ابنُ عامر سنة سبع وخمسين، وقيل: سنة ثمان وخمسين. وأوصى إلى عبد الله بن الزّبير.

المراجع

 أسد الغابة في معرفة الصحابة
 الإصابة في تمييز الصحابة لابن حجر العسقلاني
 الاستيعاب لابن عبد البر
 الطبقات الكبير لابن سعد الزهري

أشخاص من الفتح الإسلامي لفارس
بنو عبد شمس
جنرالات عرب
عرب في القرن 7
قادة مسلمون في العصور الوسطى
قرشيون
مواليد 4 هـ
مواليد 622
مواليد 626
مواليد في مكة
وفيات 678
وفيات في المدينة المنورة
ولاة البصرة الأمويون
ولاة البصرة في عهد الخلافة الراشدة

عبد الله بن عامر بن كريز


Die Deutschen Meisterschaften in der Nordischen Kombination 2011 fanden am 7. und 8. Oktober 2011 in Hinterzarten statt. Die Meisterschaften wurden im Einzel von der Normalschanze (die Rothausschanze) und über 10 km ausgerichtet. Dabei wurden die Altersklassen Senioren und Junioren gemischt ausgetragen.

Ergebnis

Einzel

Teamsprint

Junioren

Weblinks
 Ergebnisliste Deutscher Skiverband
 Ergebnis Teamsprint (PDF)

2011
Sportveranstaltung 2011
Sportveranstaltung in Hinterzarten

Deutsche Meisterschaften in der Nordischen Kombination 2011


La Epoka (en judéo-espagnol : , L'Époque) est un journal publié entre 1875 et 1911 à Salonique dans l'Empire ottoman. Publiée pendant près de quarante ans, elle a été le principal périodique en judéo-espagnol ottoman et le premier journal paru dans cette langue à Salonique.

Histoire
La Epoka est fondée par Saadi Halevy en 1875, le premier numéro paraissant le 1er novembre de cette même année. Ce dernier sera rédacteur en chef du journal jusqu'en 1888 et est également directeur du Journal de Salonique publié en français. La Epoka affiche le sous-titre Revista comerciala y literaria (Journal commercial et littéraire) et adopte une position progressiste et avant-gardiste. Le périodique reçoit l'appui de l'Alliance Israélite Universelle, organisation juive promouvant les valeurs de l'émancipation. Le lectorat de La Epoka est composé de Juifs séfarades vivant à Salonique et dans d'autres villes de la région ne pouvant lire que des documents en judéo-espagnol.

Après la mort de Saadi Halevy, son fils, Samuel, devient rédacteur en chef et l'éditeur de La Epoka. Le journal, qui a d'abord été publié sur une base quotidienne, devient un hebdomadaire. La Epoka et son journal frère Le Journal de Salonique ont tous deux soutenu le sionisme, le socialisme et l'ottomanisme. En 1892 , La Epoka félicite les Ottomans pour avoir offert aux Juifs une terre après leur expulsion d'Espagne et décrit l'Empire comme la « terre où nous mangeons du pain gratuitement». Après la révolution des Jeunes-Turcs de 1908, La Epoka et Le Journal de Salonique s'orientent davantage vers le sionisme.

La Epoka disparait en 1911. Les numéros du périodiques sont conservés par la Bibliothèque nationale d'Israël.

Références

Liens externes

Presse socialiste
Presse écrite en espagnol
Titre de presse disparu en 1911
Presse juive
Presse écrite dans l'Empire ottoman
Langue judéo-espagnole
Presse écrite en Grèce
Culture à Thessalonique
Histoire des Juifs à Thessalonique

La Epoka


Čeláre este o comună slovacă, aflată în districtul Veľký Krtíš din regiunea Banská Bystrica. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 455 de locuitori.

Istoric
Localitatea Čeláre este atestată documentar din 1262.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Čeláre


Piers Anthony Dillingham Jacob ()  este un autor englezo-american de science fiction și fantasy care publică sub pseudonimul Piers Anthony. Este cel mai notabil pentru lunga serie de romane care au loc în tărâmul fictiv Xanth.

Anthony a publicat 166 de lucrări în total, între 1956 și decembrie 2013.

Lucrări

Romane

Seria Aton/Worlds of Chthon
Seria este continuată de Charles Platt cu acordul lui Anthony
 Chthon (1967). Primul roman al lui Anthony; nominalizat la premiul  Hugo și  Nebula Award
 Phthor (1975)

Seria Battle Circle
Publicată inițial separat, trilogia a fost ulterior combinată într-un singur volum.

Romanele au loc pe un Pământ post-apocaliptic. Istoria nu este prezentată în detaliu, dar peisajul este plin de ruinele civilizației anterioare, iar suprafețe mari (denumite "terenuri") sunt încă mortale din cauza radiațiilor, probabil din cauza războiului nuclear. În America de Nord, există trei civilizații principale: nebunii, subteranii și nomazii, care sunt centrul principal al romanelor.

 Sos the Rope (1968)
 Var the Stick (1972)
 Neq the Sword (1975)
Cărțile 1-3 au fost adunate în antologia Battle Circle (1978)

Seria Of Man and Manta
 Omnivore (1968)
 Orn (1970)
 0X (1976)
Cărțile 1-3 adunate în antologia Of Man and Manta (1986)

Seria Jason Striker (cu Roberto Fuentes)
 Kiai! (1974)
 Mistress of Death (1974)
 Bamboo Bloodbath (1974)
 Ninja's Revenge (1975)
 Amazon Slaughter (1976)
 Curse of the Ninja (2001)

Seria Xanth
Cuvântul Xanth este, în sine, un joc de cuvinte neintenționat, potrivit tonului vesel  al cărților seriei.

Seria cea mai extinsă a lui Anthony (cu 41 de romane în august 2017) și încă în creștere.

Cărțile 1-3 adunate în antologiile The Magic of Xanth (1981) //  Three Complete Xanth Novels / The Quest for Magic
Cărțile 4-6 adunate în antologia The Continuing Xanth Saga

Fiecare personaj uman din lumea fantastică Xanth se naște cu o abilitate magică unică, numită talent. Cu excepția ființelor blestemate, a centaurilor înaripați și a copilului Surprise Golem (Fiica lui Rapunzel și Grundy Golem), aceste abilități nu se repetă niciodată exact în indivizi pe parcursul întregii istorii a  Xanth (cu toate că talentul aproape identic apare ocazional). Deși numeroase talente sunt limitate ca scop, seria se concentrează în principal asupra unor indivizi cu abilități de calibrul "magician" (unul dintre criteriile de a deveni rege al lumii Xanth).

Pe lângă personajele umane, lumea Xanth este populat de centauri, demoni, dragoni, fauni, gargoliți, golemi, harpii, merfolk, nimfe, zombi și alte fiare fictive. Deși inițial au fost introduse ca obstacole în calea personajelor umane, unii indivizi din aceste grupuri devin personaje principale în cărțile ulterioare ale seriei.

Pe măsură ce seria progresează, se descoperă că unele specii semi-umane au potențialul de a poseda talente magice. Centaurii din comunitatea primară a centaurului, Insula Centaurului, exilează orice centaur care demonstrează că are un talent magic (deși unele comunități de centauri sunt mai îngăduitoare în ceea ce privește posesia talentului); totuși, ei tolerează talentele în rase "mai mici", cum ar fi oamenii. Goblinii și harpiile se dovedesc a avea potențialul de a poseda jumătăți de talente, jumătatea complementară existentă găsindu-se într-un membru al celeilalte specii (adică un goblin trebuie să aibă o echipă cu o harpie pentru a-și folosi talentul); dar ostilitatea dintre goblini și harpii s-a dovedit a fi un obstacol major în calea oricăror eforturi serioase depuse de aceștia pentru a lucra împreună în dezvoltarea aceste potențiale talente. Alte specii non-umane demonstrează, de asemenea, că au  potențial pentru talente magice.

Seria  Cluster
 Cluster (1977; sau Vicinity Cluster în UK)
 Chaining the Lady (1978)
 Kirlian Quest (1978)
 Thousandstar (1980)
 Viscous Circle (1982)

Seria Tarot
Acesta a fost scrisă inițial  ca un roman unic în continuitatea seriei "Cluster", care are loc decenii mai târziu, dar a fost împărțit datorită lungimii la cererea editorului, Jove.
 God of Tarot (1979)
 Vision of Tarot (1980)
 Faith of Tarot (1980)
 Tarot (1987)

Seria Apprentice Adept
 Split Infinity (1980)
 Blue Adept (1981)
 Juxtaposition (1982)
 Out of Phaze (1987)
 Robot Adept (1988)
 Unicorn Point (1989)
 Phaze Doubt (1990)
Cărțile 1-3 au fost adunate în antologia Double Exposure (1982)

Seria Incarnations of Immortality
 On a Pale Horse (1983)
 Bearing an Hourglass (1984)
 With a Tangled Skein (1985)
 Wielding a Red Sword (1986)
 Being a Green Mother (1987)
 For Love of Evil (1988)
 And Eternity (1990)
 Under a Velvet Cloak (2007)
Cărțile 1-2 au fost adunate în antologia Incarnations of Immortality (2013)

Seria Bio of a Space Tyrant
 Refugee (1983)
 Mercenary (1984)
 Politician (1985)
 Executive (1985)
 Statesman (1986)
 The Iron Maiden (2001)

Seria The Adventures of Kelvin of Rud

 Dragon's Gold (1987) cu  Robert E. Margroff
 Serpent's Silver (1988) cu Robert E. Margroff
 Chimaera's Copper (1990) cu Robert E. Margroff
 Orc's Opal (1990) cu Robert E. Margroff
 Mouvar's Magic (1992) cu Robert E. Margroff
Cărțile 1-3 au fost adunate în antologiile Across the Frames (1992) și Three Complete Novels (1994)
Cărțile 4-5 au fost adunate în antologia Final Magic (1992)

Seria Pornucopia

 Pornucopia (1989)
 The Magic Fart (2003)
Cărțile 1-2 au fost adunate în antologia The Pornucopia Compendium (2015)

Seria Mode
 Virtual Mode (1991)
 Fractal Mode (1992)
 Chaos Mode (1993)
 DoOon Mode (2001)

Seria Geodyssey
 Isle of Woman (1993)
 Shame of Man (1994)
 Hope of Earth (1997)
 Muse of Art (1999)
 Climate of Change (2010)

Seria ChroMagic
 Key to Havoc (2002)
 Key to Chroma (2003)
 Key to Destiny (2004)
 Key to Liberty (2007)
 Key to Survival (2008)

Seria Metal Maiden
 To Be a Woman (2014)
 Shepherd (2014)
 Fly Trap (2014)
 Awares (2014)

Seria Aliena
 Aliena (2013)
 Aliena Too (2014)

Altele
 The Ring (1968) cu Robert E. Margroff
 Macroscope (1969) Nominalizare în 1970 la Hugo Award for Best Novel
 Hasan (1969; revizuită în 1977)
 The E.S.P. Worm (1970) cu Robert E. Margroff
 Prostho Plus (1971)
 Race Against Time (1973)
 Rings of Ice (1974)
 Triple Détente (1974)
 Steppe (1976)
 But What of Earth? (1976: "colaborare" cu Robert Coulson; 1989: Anthony a republicat original, cu adnotări)
 Pretender (1979) cu Frances Hall,
 Mute (1981), continuarea "Moot" s-a pierdut și nu va fi rescrisă.
 Shade of the Tree (1986)
 Ghost (1986)
 Total Recall (1989) - novelizare a  filmului Total Recall, care este bazat pe povestirea   "We Can Remember It For You Wholesale" de Philip K. Dick. Versiunile din Marea Britanie și SUA sunt diferite.
 Through the Ice (1989) cu Robert Kornwise
 Firefly (1990)
 Hard Sell (1990)
 Dead Morn (1990) cu Roberto Fuentes
 Balook (1991)
 MerCycle (1991)
 Tatham Mound (1991)
 The Caterpillar's Question (1992) cu Philip José Farmer—
 Killobyte (1993).
Killobyte este un joc fictiv de realitate virtuală "de a doua generație" care pune jucătorii într-un mediu tridimensional, complet senzorial. Această carte explorează o lume a realității virtuale în contextul internetului și, deși inițial a fost concepută ca o poveste de acțiune și aventură, este mai mult un studiu de caractere. A devenit o carte idol din cauza incursiunilor sale în realitatea virtuală, precum și a inadvertențelor sale tehnice.
 If I Pay Thee Not in Gold (1993) cu Mercedes Lackey
 Volk (1996) ficțiune istorică care este atipică pentru Anthony
 The Willing Spirit (1996) cu Alfred Tella
 Spider Legs (1998) cu Clifford A. Pickover
 Quest for the Fallen Star (1998) cu James Richey și Alan Riggs
 Dream a Little Dream (1998) cu Julie Brady
 Realty Check (1999)
 The Secret of Spring (2000) cu Jo Anne Taeusch
 The Gutbucket Quest (2000) cu Ron Leming
 Starkweather: Immortal 0 (2007) cu David A. Rodriguez
 Tortoise Reform (2007)
 The Sopaths (2011)
 Eroma (2011)
 Hair Power (2016) în Dreaming Big Publications
 Writer's Retweet (2016) în Dreaming Big Publications
 Captive (2016) din eXcessica Publishing
 Jack and the Giants (2014) cu J.R. Rain în Rain Press
 Dragon Assassin (2013) cu J.R. Rain
 Dolfin Tayle cu J.R. Rain
 LavaBull cu J.R. Rain
 Noah's Brick
 Odd Exam
 Pandora Park
 Pira
 Service Goat

Colecții de povestiri
 Anthonology (1985)
 Alien Plot (1992)
 Lava din antologia Chronology  (2015) publicată de Curiosity Quills Press
 In The Shadow of The Song din antologia Darkscapes Anthology (2017) publicată de Curiosity Quills Press

Note

Legături externe

 Piers Anthony's page at Macmillan.com
 Extensive 2005 Interview

 Piers Anthony Manuscript Collection at the University of South Florida-Tampa

Vezi și
 Listă de scriitori de fantezie
 Listă de autori de literatură științifico-fantastică
 Realitatea simulată în ficțiune

Nașteri în 1934
Scriitori englezi
Scriitori americani
Scriitori englezi de literatură fantastică
Scriitori americani de literatură fantastică
Scriitori englezi de literatură științifico-fantastică
Scriitori americani de literatură științifico-fantastică

Piers Anthony


Die römisch-katholische Pfarrkirche St. Sebastian ist ein denkmalgeschütztes Kirchengebäude am Sebastianusplatz in Stadt Hülchrath, einem Ortsteil von Grevenbroich im Rhein-Kreis Neuss (Nordrhein-Westfalen).

Geschichte und Architektur
Die neuromanische Basilika mit einem seitlichen Chorturm wurde von 1911 bis 1912 nach Plänen von Wilhelm und Paul Sültenfuß aus Tuffstein errichtet. Die Bleiglasfenster im Chor und in den Seitenschiffen stammen aus der Bauzeit. Die Mosaiken im Chor wurden von 1929 bis 1932 angefertigt. Die neuromanische Ausstattung ist weitgehend erhalten. Die erste Orgel und der Hochaltar wurden 1928 eingebaut. Bemerkenswert ist die Kopie einer thronenden Muttergottes aus Holz aus dem 12. Jahrhundert. Das Original wird im Clemens-Sels-Museum in Neuss aufbewahrt.

Orgel
Im Januar 2019 erhielt die Kirche eine neue Orgel von Orgelbau Weimbs. Sie wurde nach einer jahrelangen Spendenaktion des Orgelbauvereins geweiht. Sowohl die Spieltraktur als auch die Registertraktur sind mechanisch, mit Ausnahme des elektrisch angesteuerten Pedals.

Die Vorgängerorgel war ein vollpneumatisches Instrument der Firma Seifert (Köln) aus dem Jahr 1928, das 1971/72 durch die Firma Verschueren (Niederlande) umdisponiert, danach aber zunehmend störanfällig wurde; auch hatte es eine zur Chorarbeit ungünstige Spieltischausrichtung. Dieses Instrument wurde 2015 abgebaut und nach Stettin (Polen) verkauft. Da die Kirche 2016 umfassend renoviert wurde, wurde auf eine provisorische Orgel verzichtet.

Die neue Weimbs-Orgel orientiert sich an französisch-romantischen Vorbildern (Cavaillé-Coll, Merklin) und verfolgt die Idee einer optimalen Chorbegleitung (durch das schwellbare Récit) ebenso wie Gemeindebegleitung (durch das Hauptwerk).

 Koppeln: II/I, I/P, II/P

Literatur
 Georg Dehio, bearbeitet von Claudia Euskirchen, Olaf Gisbertz, Ulrich Schäfer: Handbuch der deutschen Kunstdenkmäler. Nordrhein-Westfalen I Rheinland. Deutscher Kunstverlag, München u. a. 2005, ISBN 3-422-03093-X.

Einzelnachweise

Weblinks

 Fotos und Geschichte

Hulchrath
Baudenkmal in Grevenbroich
Hulchrath
Erbaut in den 1910er Jahren
Hulchrath
Hulchrath

St. Sebastian (Hülchrath)


"Andvana" vísar hingað, en orðið sjálft þýðir "dáinn".
Andvana fæðing kallast það þegar barn sem komið er á seinni helming meðgöngu fæðist dáið. Deyi fóstur fyrir 20. viku meðgöngu kallast það fósturlát. Um eitt af hverjum 160 börnum fæðist andvana.

Orsökin er oft óþekkt. Helstu orsakir eru vandamál í fæðingu, ákveðnar sýkingar í móður (malaría, HIV), kvillar sem hrjá móður (líkt og hár blóðþrýstingur, sykursýki, og offita), óeðlileg fylgja eða naflastrengur, og meðfæddir gallar.

Tenglar

 Andvana fæðing – Ljósmóðir.is

Tilvísanir

Fæðing
Dauði

Andvana fæðing


is a town located in Ōchi District, Shimane Prefecture, Japan.  , the town had an estimated population of  3,051 in 1611 households and a population density of 29 persons per km². The total area of the town is .

Geography
Kawamoto is located in the Chugoku Mountains of central Shimane Prefecture.

Neighboring municipalities
Shimane Prefecture
 Ōda
 Gōtsu
 Ōnan
 Misato

Climate
Kawamoto has a humid subtropical climate (Köppen climate classification Cfa) with very warm summers and cool winters. Precipitation is abundant throughout the year. The average annual temperature in Kawamoto is . The average annual rainfall is  with July as the wettest month. The temperatures are highest on average in August, at around , and lowest in January, at around . The highest temperature ever recorded in Kawamoto was  on 6 August 2021; the coldest temperature ever recorded was  on 28 February 1981.

Demographics
Per Japanese census data, the population of Kawamoto in 2020 was 3,248 people. Kawamoto has been conducting censuses since 1960.

History
The area of Kawamoto was part of ancient Iwami Province. During the Edo Period, the area was tenryō territory under the direction control of the Tokugawa shogunate due to its proximity to the Iwami Ginzan Silver Mine. After the Meiji restoration, the village of Kawamoto was established within Ōchi District, Shimane on April 1, 1889 with the creation of the modern municipalities system. Kawamoto was raised to town status on April 1, 1927.

Government
Kawamoto has a mayor-council form of government with a directly elected mayor and a unicameral town council of eight members. Kawamoto, collectively with the towns of Ōnan and Misato,  contributes one member to the Shimane Prefectural Assembly. In terms of national politics, the town is part of the Shimane 2nd district of the lower house of the Diet of Japan.

Economy
Kawamoto is a very rural area, with an economy based on agriculture.

Education
Kawamoto has one public elementary school and one public junior high school operated by the town government, and one public high school operated by the Shimane Prefectural Board of Education.

Transportation

Railway
Following the closure of the JR West Sankō Line on April 1, 2018,  Kawamoto no longer has any passenger railway service. The nearest train station is Ōda Station on the JR West San'in Main Line.

 JR West - Sankō Line
  -  -

Highways

References

External links

Kawamoto official website

Towns in Shimane Prefecture

Kawamoto, Shimane


Klaus Jensen (* 16. Oktober 1958 auf Pellworm) ist ein deutscher Politiker (CDU) und Agraringenieur. Er war von 2012 bis 2022 Abgeordneter im Landtag von Schleswig-Holstein.

Ausbildung und Beruf
Klaus Jensen besuchte 1965 bis 1974 die Grund- und Realschule auf der Insel Pellworm, ging anschließend auf ein Gymnasium nach Husum und verließ dies 1978 mit dem Abitur. Nach einem Jahr Grundwehrdienst bei der Bundeswehr studierte er Agrarwissenschaften an der Fachhochschule Rendsburg und schloss das Studium 1984 als Diplom-Agraringenieur ab. Von 1984 bis 1991 war er für die Landwirtschaftskammer Schleswig-Holstein als Wirtschaftsberater tätig, machte sich aber ab 1989 daneben als Gastronom im Familienbetrieb auf Pellworm selbständig.

Klaus Jensen ist verheiratet und hat drei Kinder. Jensen ist evangelischer Konfession.

Ehrenamtliche Politik
Jensen hatte von 1994 bis 2013 einen Sitz in der Gemeindevertretung von Pellworm inne. Von 2005 bis 2013 war er dort auch Bürgermeister sowie Amtsvorsteher des Amtes Pellworm. Zusätzlich gehörte er von 1998 bis 2012 dem Kreistag des Kreises Nordfriesland an. Von 2005 bis 2013 war er Mitglied im Schleswig-Holsteinischen Gemeindetag Nordfrieslands und hatte dort seit 2008 den Vorsitz inne.

Seit dem 1. November 2014 ist Klaus Jensen stellvertretender Kreisvorsitzender der CDU Nordfriesland.

Abgeordneter
Bei der Landtagswahl in Schleswig-Holstein 2012 errang er ein Direktmandat im Landtagswahlkreis Husum mit 39,6 % der Erststimmen und zog so in den Schleswig-Holsteinischen Landtag ein.

In der 18. Wahlperiode war Jensen Erster Schriftführer im Landtag, Mitglied des Umwelt- und Agrarausschusses sowie des Petitionsausschusses und stellv. Mitglied im Europaausschuss.

Bei der Landtagswahl 2017 zog Klaus Jensen mit 41,3 Prozent der Erststimmen als direkt gewählter Abgeordneter des Wahlkreises Nordfriesland-Süd für die 19. Wahlperiode erneut in den Landtag ein. In der 19. Wahlperiode war Jensen Mitglied im Umwelt- und Agrarausschuss sowie im Wirtschaftsausschuss, er war zudem stellvertretendes Mitglied des Petitionsausschusses. Er war der fischerei- und tourismuspolitische Sprecher der CDU-Fraktion.

Er war Mitglied im Beirat Niederdeutsch.

Bei der Landtagswahl 2022 trat er nicht mehr an.

Weitere Ehrenämter
Von 1996 bis 2018 war Jensen im Vorstand des Wasserverbandes Nord. Seit 2006 ist er Mitglied im Beirat integriertes Küstenmanagement und ist seit 2015 Vorsitzender im Friesenverein Pellworm.

Literatur

 Thomas Steensen: Nordfriesland. Menschen von A–Z. Husum Druck- und Verlagsgesellschaft, Husum 2020, ISBN 978-3-96717-027-6, S. 204.

Weblinks

Einzelnachweise

Landtagsabgeordneter (Schleswig-Holstein)
CDU-Mitglied
Deutscher
Geboren 1958
Mann

Klaus Jensen (Politiker, 1958)


Vandret elevator kan referere til:
 Rullende fortov, bl.a. kendt fra lufthavne.
 People mover: Et system til automatisk persontransport i lukkede kabiner over både lange afstande, f.eks. i en by, eller over korte afstande, f.eks. mellem to bygninger. Et dansk eksempel på det sidste findes på Regionshospitalet i Viborg.

Vandret elevator


An Tillandsia kauffmannii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Renate Ehlers, Werner Rauh ngan Elvira Angela Gross. An Tillandsia kauffmannii in nahilalakip ha genus nga Tillandsia, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Tillandsia

Tillandsia kauffmannii


Ured Visokog povjerenika Ujedinjenih naroda za ljudska prava, (engleski: Office of the United Nations High Commissioner for Human Rights), poznat i kao Ured Visokog povjerenika za ljudska prava (OHCHR) odjel je Tajništva Ujedinjenih naroda zadužen za promociju i zaštitu ljudskih prava garantiranih međunarodnim pravom, odnosno Općom deklaracijom o ljudskim pravima potpisanoj 1948. godine. Ured je osnovala Opća skupština Ujedinjenih Naroda 20. prosinca 1993. godine, nakon Svjetske konferencije o ljudskim pravima koja se održala te godine.
Ujedinjeni narodi

Visoki povjerenik Ujedinjenih naroda za ljudska prava


Mirtha Dermisache, née le  à Buenos Aires et morte dans la même ville le , est une artiste argentine, célèbre pour son travail sur les graphies illisibles.

Œuvre
Mirtha Dermisache étudie à l'. Sa carrière commence dans les années 1960 avec la publication de Libro N° 1 en 1967.

De 1971 à 1974, elle engage une correspondance avec Roland Barthes, à qui elle fait parvenir un de ses carnets de dessin. Dans une lettre datée du 28 mars 1971, il décrira son travail en ces termes :« Vous avez su produire un certain nombre de formes, ni figuratives ni abstraites, que l'on pourrait ranger sous le nom d'écriture illisible — ce qui revient à proposer à vos lecteurs […] l'idée, l'essence de l'écriture. » Cette lettre fut une reconnaissance de son travail qui la marqua profondément.

Les œuvres de Mirtha Dermisache reprennent les codes graphiques traditionnellement en usage dans l'édition et la littérature mais procèdent chacun d'un geste d'écriture, d'un travail graphique différent. Leur format même en est le signe, reprenant celui de lettres, de textes, d'articles, de reportages, de cartes postales, de livres, de carnets de notes ou de journaux : ils renvoient à des techniques de reproduction et des canaux de diffusion précis. Ces format en sont le seul élément de lisibilité et donnent leur titre aux œuvres. Un tel usage de formats clairement identifiable explique la volonté de l'artiste de large diffusion de ces œuvres.

La diffusion de son œuvre est soumise à des exigences précises (ce qui l'amena à refuser certaines offres de publication qui ne les respectaient pas). Elles ne sont pas conçues pour être accrochées ou exposées mais pour être rendues public : être publiées. Florent Fajole détail en ces termes : « Une page graphique est ainsi une page exclusive qui ne peut accepter aucun signe concurrent, sous peine d'être intégré lui-même à l'espace de création. Tout complément sémantique (la pagination, les informations éditoriales, etc.) doit donc figurer ailleurs ; ce qui suppose de penser à une multiplicité d'espaces constituant un même objet éditorial. »

L'illisibilité des écrits produits par l'artiste peut être comprise à la lumière du contexte politique répressif dans lequel elle vécut. À ce titre, son œuvre Diario N°1, Año 1, publiée en 1972, « deviendra dans son pays un emblème de la protestation contre le régime politique oppressif » que constitua la dictature militaire en Argentine de 1976 à 1983.

Son œuvre peut être rapprochée de celle de Christian Dotremont, Henri Michaux, Irma Blank, Carlfriedrich Claus, Guy de Cointet, Hanne Darboven, León Ferrari, Bernard Réquichot, ou Mira Schendel.

La « lecture », véritable deuxième temps de l'œuvre, est envisagé comme acte de pensée et de création. Ainsi le lecteur peut prendre part à la création comme le permettent certains espaces laissés vides, dans le Diario N° 1, Año 1 ou dans la série des Historietas. Il peut aussi la composer lui-même, comme ce fut le cas dans le dispositif éditorial « Mirtha Dermisache, Escrituras] : [Múltiples » de 9 Newsletters & 1 Reportaje.

Au fil de sa carrière artistique, Mirtha Dermisache développe et anime une série d'ateliers de création à destination d'un public adulte. Le but est de participer à ses propres œuvres, ou de créer des œuvres collectives, ainsi que le permit le contexte de l'art contemporain dans lequel se développe les pratiques collaboratives. En plus d'un refus de la langue et de la lecture, dans le geste d'une écriture illisible, la démarche de l'artiste témoigne d'un refus de l'autorité elle-même, par l'effacement de l'artiste derrière son œuvre. C'est ce qui fait affirmer à l'artiste, à la suite de la publication de son premier livre : « c'est un produit, je veux qu'il soit indépendant de ma personne ».

Diffusion de son œuvre et expositions
La publication de Libro N° 1, 1969 au  lui permit rencontrer l'éditeur Guy Schraenen, rencontre qui sera déterminante. Il sera le premier à éditer et diffuser son travail en Europe certains de ces travaux à partir de 1975.

Mirtha Dermisache a vu son travail exposé à la , au pavillon des Beaux-arts de l'Université catholique argentine, au Musée d'art contemporain de Barcelone et au Centre Pompidou. Une rétrospective de son œuvre eu lieu à titre posthume en 2017, intitulée Porque ¡yo escribo! au Museo de Arte Latinoamericano de Buenos Aires.

Références

Ouvrages cités
 Roland Barthes, « Lettre à Mirtha Dermisache » dans Luna Park, no 2, avril 1976.

Liens externes

 Mirtha Dermisache sur le site du CipM.
 Numérisations d'œuvres dans la collection du Frac Normandie Rouen.
 Porque ¡yo escribo!, catalogue de la rétrospective de 2017.
 Feuilletage des cahiers de Mirtha Dermisache sur YouTube.

Plasticien argentin contemporain

Mirtha Dermisache


Jeg ka' lieder er Dieters Lieders debutalbum, der blev udgivet på Genlyd i 1983. Det er et konceptalbum om den fiktive person "Dieter" fra Berlin.

Indhold
Albummets sange var centreret omkring Dieter, som skrev tekster om sig selv og sine følelser - eller rettere manglen på dem. For gruppens tekstforfatter Martin Gerup var Dieter et talerør for følelser som  meningsløshed og mening, angst og forelskelse. Emner man roder med, især mens man er teenager.

"Dieter som figur er selvfølgelig fiktion, men alligevel har vi givet ham en forhistorie. Det gør historien mere troværdig. Dieter er ikke fuldblodsdansker - han kommer fra Tyskland, [...] han kommer ligesom udefra til Danmark for at fortælle lidt om hvad han oplever her."

Torben Bille beskrev i 1982 gruppens musik som "... en samling mundrette, rapt turnerede sange med en musik som ikke er fri for at være funk påvirket, men både har rødder tilbage til visetradition og temperament til fælles med de nye rockbølger - uden at falde fra hinanden i stilforvirring." Albummet var påvirket af grupper som The Police og U2, mens enkelte sange indeholdt elementer fra funk ("Dieter keder sig") og ska ("Du ka få den i nat").

Albummet indeholdt den 12 sider lange tegneserie Dieters Lieder - en tegneserie, tegnet af Jeppe Højholt. Tegneserien tog udgangspunkt i albummets 10 sange. Dieters Lieder begyndte som  prosa med en idé om at kombinere musik og historie. Det skulle være en slags  koncept, der skulle handle om en ung fyr på 16-18 år. Martin Gerup ønskede at vise Dieter frem på en anden måde med et andet medie.

"Da så pladen kom ind i billedet måtte vi ligesom tænke på en ny måde. En ny måde at kombinere tekst og musik på, og det gik straks op for os, at en tegneserie var bedre en prosa."

Gerup fik kontakt til Jeppe Højholt, og de blev så begejstrede for idéen, at prosaen blev opgivet. Højholt:

"Jeg mener, at tegneserien og pladen skal bruges lige meget. [...] Det var min idé, at tegningerne skulle udvide musikken på en måde. Og på samme tid være en slags kontrast til musikken."

Konceptet med Dieter blev opgivet efter udgivelsen af Jeg ka' lieder.

Albummet er aldrig blevet udgivet på CD.

Trackliste
Musik: Johan Gerup. Tekst: Martin Gerup, undtagen "Åh-ååååh": tekst af Johan Gerup.
Side 1
 "Ser på dig" - 3:20
 "Åh-ååååh" - 3:28
 "Dieter keder sig" - 4:12
 "Føler ingenting" - 2:42
 "Du ka få den i nat" - 1:31
Side 2
 "Søndag eftermiddag" - 2:35
 "Bingo, så' der jackpot igen" - 2:23
 "Jeg har det bedst" - 3:01
 "Søde sommerdage..." - 3:33
 "Gropiusstadt" - 4:36

Medvirkende

Dieters Lieder
 Peter Rahbek - vokal
 Johan Gerup - guitar, vokal på "Åh-ååååh"
 Ped Ott Tønsberg - bas
 Martin Gerup - trommer

Øvrige musikere
 Anders Gerup Nielsen - saxofon på "Du ka få den i nat"
 Jørgen Gerup Nielsen - cello på "Søde sommerdage"
 "Dieter" - klaver

Produktion
 Dieters Lieder - arrangementer
 Jesper Bay - producer
 Kaspar Vorbeck - teknik
 Jeppe Højholt - cover og tegneserie
 Gorm Valentin - foto

Referencer

Litteratur
Bille, Torben (1982): Artikel, Politiken (16. april 1982)
Sørensen, Poul Erik (1983): "Rock og tegneserie". Artikel, MM
Bille, Torben (1997): Dansk Rock Leksikon. København: Politikens Forlag

Eksterne henvisninger
 Jeg ka' lieder på Discogs

Album fra 1983

Jeg ka' lieder


في الهندسة الرياضية، تنص مبرهنة فيفياني على أن مجموع أطوال

المسافات بين نقطة وأضلاع المثلث الثلاثة في مثلث متساوي الأضلاع

تساوي طول ارتفاع هذا المثلث.

سميت هذه المبرهنة على اسم العالم فيسينزو فيفياني .

من الممكن تعميم هذه المبرهنة إلى المضلعات ذات الأضلاع المتساوية، أو المضلعات ذات الزوايا المتساوية.

برهان

بمكن إثبات مبرهنة فيفياني باستخدام المساحات

حيث مساحة المثلث = ½ القاعدة × الارتفاع.

ABC مثلث متساوي الأضلاع طول ضلعه a وارتفاعه h ،

وفيه النقطة D و l,n,m أطوال المسافات بين النقطة D

وأضلاع المثلث AB,BC,AC على الترتيب.

وبالتعويض عن المساحات السابقة في قانون مساحة المثلث نصل إلى:

وبالقسمة على  نصل إلى:

وهو المطلوب.

يمكن أن تعمم مبرهنة فيفياني أيضا من أجل النقاط الواقعة خارج المضلع المنتظم بحيث تؤخذ أطوال سالبة للقطع الواقعة بالاتجاه الآخر بالنسبة لأضلاع المضلع أو امتداداتها، ويمكن أن تعمم في الهندسة الفراغية من أجل أبعاد النقطة عن وجوه/حروف مجسم أفلاطوني.

اقرأ أيضاً
 مثلث متساوي الأضلاع
 مضلع منتظم

مراجع

مبرهنات في الهندسة المستوية
مضلعات
مقالات تحوي براهين
هندسة المثلث
مبرهنات حول المثلثات

مبرهنة فيفياني


Heinrich de la Motte Fouqué ist der Name  folgender Personen:

* Heinrich August de la Motte Fouqué (1698–1774), preußischer General
 Heinrich Karl de la Motte Fouqué (1701–nach 1775), preußischer Oberst

Heinrich de la Motte Fouqué


Actinodontidae es una familia de temnospóndilos pertenecientes a la superfamilia Archegosauroidea, viviendo durante el período Pérmico.

Referencias

Temnospondyli
Fósiles del Pérmico

Actinodontidae


Bilal Ergün 1959 yılında Palas'ta doğdu. İlkokulu Palas İlkokulu'nda okuduktan sonra ortaokul eğitimi için Sarıoğlan'a gitti. Sarıoğlan Ortaokulu'nu başarıyla tamamladıktan sonra Kayseri Lisesi'ne kaydını yaptırdı. Liseden sonra Kayseri Eğitim Enstitüsü' nde eğitim almaya başladı. 1979 yılında mezun oldu öğretmen olarak ilk görevine Sivas'ın Kangal ilçesinde başladı. Burada 4 yıl görev yaptıktan sonra askerlik nedeniyle mesleğine ara verdi. Daha sonra Hatay Antakya'da görevine devam etti. Daha sonra kasabası Palas'a tayin oldu. Palas'ta 18 yıl boyunca öğretmenlik ve yönetimde görev yaptı. 1999 yerel seçimlerinde DYP' den belediye başkanlığına aday oldu. Az farkla kaybetti. Daha sonra öğretmenlik görevine devam etti. Daha sonra 2004 yerel seçimlerine öğretmenlikten istifa ederek aday oldu. 2004 yılında Palas Belediye Başkanı seçildi. Çevre düzenleme altyapı çalışmaları yaptı. Kasabanın temiz su sıkıntısı çevre köylerin desteğiyle giderildi. Kasabada bulunan tarihi Ulu Camii tanıtmak için çalışmalar yaptı. Yine kasabada bulunan bozulmamış ender tuz göllerinden olan Palas Tuzla Gölü için Kayseri Valiliği ile işbirliği içinde tanıtım ve turistik faaliyetler için tesisler yaptırdı. Tanıtım faaliyetleri için Tuzla Gölü / Tuzla Lake Belgesel Filmi çekildi. Ayrıca kasabının, belediyeninde bulunduğu ana caddesi meydan haline getirildi. Caddeye belediye dükkânları ve Atatürk büstü yaptırıldı. Kendisi de futbolla ilgilenen Bilal Ergün dağılan Palas Spor Kulübü'nü yeniden topladı. Kulübün maddi sıkıntılarını gidererek amatör kulüpler liginde 3. lige çıkmak için yarışmasına olanak sağladı.

Kişisel zevkleri arasında saz çalmak, futbol ve koşu yapmak gelir.
13 Ekim 2006 günü bir trafik kazası sonucu öldü.

Kaynakça

 Palas Belediyesi Resmi Sitesi

1959 doğumlular
2006 yılında ölenler
Palas belediye başkanları
Sarıoğlan
Trafik kazasında ölen siyasetçiler
Resim aranan siyasetçiler

Bilal Ergün


İspirto evlerde temizlik işlerinde yakılacak olan malzemelerin tutuşturulmasında ve yakıt olarak kullanılan bir kimyasal maddedir. Türkçeye Avrupa dillerinden geçen ispirto kelimesinin aslı latince spiritus (can, ruh, hayatın özü) kelimesinden gelmektedir. İspirto mavi veya mor renkli olabilir. İspirto, İngilizcede "denatured alcohol" olarak adlandırılan yanıcı ve zehirli bir maddedir. Oda sıcaklığında sıvı halde bulunur. İspirto, etil alkolün içecek olarak ve gıdalarda kullanılmamasını sağlamak için içine metil alkol katılarak üretilir. Tehlikesinden dolayı tanınması için renklendirilmiştir. Bu sayede, içkilerden ve gıda alkolünden yüksek vergi alınırken ispirtonun vergisi düşük tutulabilmiştir. Başka bir deyişle, ispirto içerek vergi kaçırmaya çalışmanın sonucu kör olmak ya da ölmek olarak gerçekleşmektedir. İçildiğinde karaciğerde formaldehite ve dolayısıyla formik asite dönüşerek zehirler.

Alkoller
İlaçlara kıvam veren maddeler
Ürün güvenliği
Alkol çözücüler

İspirto


An Pterostylis erecta in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Trevor Edgar Hunt. An Pterostylis erecta in nahilalakip ha genus nga Pterostylis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Pterostylis

Pterostylis erecta


Le Martinet ist eine französische Gemeinde mit  Einwohnern (Stand ) im Département Gard der Region Okzitanien.

Geographie
Le Martinet liegt in den Südausläufern der Cevennen, südwestlich der Cèze.

Politik
Der Ort wählt seit 1921 nur kommunistische Bürgermeister, während die meisten Gemeinden des Départements Gard das Rassemblement National (RN) von Marine Le Pen wählen.

Bevölkerungsentwicklung

Persönlichkeiten
Berühmtester Sohn der Gemeinde ist der Fußballspieler Robert Siatka (* 1934)

Weblinks

Einzelnachweise

Ort in Okzitanien

Le Martinet


Koeppen is a German surname. Notable people with the surname include:

 Adolf Otto Koeppen (1902–1972), German painter
 Andreas Koeppen (born 1961), German politician (SPD)
 Hans Koeppen (1876–1948), German soldier and race driver
 Jens Koeppen (born 1962), German politician (CDU)
 Martina Koeppen (born 1967), German politician (SPD)
 Werner Koeppen (1910–1994), German Nazi, assistant to Alfred Rosenberg
 Wolfgang Koeppen (1906–1996), German author

See also
 Köppen
 Koppen

German-language surnames

Koeppen


Porúbka este o comună slovacă, aflată în districtul Bardejov din regiunea Prešov. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 227 de locuitori. Se învecinează cu comuna .

Istoric
Localitatea Porúbka este atestată documentar din 1427.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Porúbka, Bardejov


Fountain Run est une ville américaine située dans le comté de Monroe, dans le Kentucky. Selon le recensement de 2020, sa population est de .

Liens externes

Ville au Kentucky
Comté de Monroe (Kentucky)

Fountain Run (Kentucky)


An Restio vallis-simius in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Hans Peter Linder. An Restio vallis-simius in nahilalakip ha genus nga Restio, ngan familia nga Restionaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Restio

Restio vallis-simius


Returner er en japansk science fiction film fra , filmen er instrueret af Takashi Yamazaki og med Takeshi Kaneshiro, Anne Suzuki, Kirin Kiki og Goro Kishitani i hovedrollerne.

Medvirkende
 Takeshi Kaneshiro som Miyamoto
 Anne Suzuki som Milly
 Kirin Kiki som Xie
 Goro Kishitani som Mizoguchi
 Mitsuru Murata som Mizoguchis håndlanger
 Kisuke Iida som Karasawa
 Kazuya Shimizu som Murakami
 Chiharu Kawai som Lius tolk
 Yukiko Okamoto som Yagi
 Dean Harrington som Brown

Eksterne henvisninger

Japanske film fra 2002
Science fiction-film

Returner


Eysteinn (Swedish: Östen; died ca 600) was the son of Eadgils. He was the father of Ingvar. The Eysteinn tumulus (Östens hög) in Västerås near Östanbro has been linked to King Eysteinn by some popular historians. The term Hög is derived from the Old Norse word haugr meaning mound or barrow.

Eysteinn ruled Sweden at the time when Hrólf Kraki died in Lejre. It was a troubled time when many sea kings ravaged Swedish shores. One of those kings was named Sölve and he was from Jutland (but according to Historia Norwegiae he was Geatish, see below). At this time Sölve was pillaging in the Baltic Sea. He arrived in Lofond (probably the island of Lovön or the Lagunda Hundred), where Eysteinn was at a feast. Sölve and his men surrounded the house and set it on fire burning everyone inside to death. Then Sölve arrived at Sigtuna (Old Sigtuna) and ordered the Swedes to accept him as king. The Swedes refused and gathered an army that fought against Sölve and his men, but they lost after eleven days. The Swedes had to accept him as king until they rebelled and killed him.

Ynglingatal
Stanza from Þjóðólfr of Hvinir's Ynglingatal:

The Historia Norwegiæ presents a Latin summary of Ynglingatal, older than Snorri's quotation (continuing after Eadgils, called Adils or Athisl):

Thorsteins saga Víkingssonar makes Eysteinn the father of Anund and grandfather of Ingjald and consequently skips Ingvar's generation. It adds a second son to Eysteinn named Olaf, who was the king of Fjordane in Norway.

See also
Historia Norwegiae
Thorsteins saga Víkingssonar
Ynglinga saga (part of the Heimskringla)
Ynglingatal

Notes

Sources

600 deaths
6th-century monarchs in Europe
People whose existence is disputed
Semi-legendary kings of Sweden
Year of birth unknown

Eysteinn


An Disperis cordata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Olof Swartz. An Disperis cordata in nahilalakip ha genus nga Disperis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Disperis

Disperis cordata


Paraíso bezeichnet folgende Orte und Gemeinden:
 Paraíso (Angola), Armenviertel im Großraum Luanda, Angola
 Paraíso (Castelo de Paiva), Ort und ehemalige Gemeinde in Portugal
 Paraíso (Cochabamba), Ort im Departamento Cochabamba, Bolivien
 Paraíso (Costa Rica), Stadt in Costa Rica
 Paraíso (Dominikanische Republik), Teil des Distrito Nacional der Dominikanischen Republik
 Paraíso (Kanton), Kanton der costa-ricanischen Provinz Cartago
 Paraíso (Misiones), Ort in Argentinien
 Paraíso (Santa Catarina), Gemeinde in Brasilien
 Paraíso (São Paulo), Gemeinde in Brasilien
 Paraíso (Tabasco), Gemeinde in Mexiko

Paraiso ist der Familienname folgender Personen:
 Ibrahim Paraiso (* 1995), nigrischer Fußballspieler
 José Antonio Paraíso (* 1971), spanischer Basketballspieler
 Karim Paraiso (* 1986), nigrischer Fußballspieler

Paraiso bezeichnet:
 Paraíso (1982), brasilianische Telenovela
 Paraíso (2000), spanische Telenovela
 Paraíso (2003), deutscher Dokuspielfilm
 Paraíso (2009), brasilianische Telenovela
 Paraíso (Album), Musikalbum der Band Subsignal
 Paraíso (Band), spanische Popband
 Paraíso (Roman), Roman von Gordon Waterman Chaplin
 Paraíso (Spielfilm), peruanischer Spielfilm
 Paraíso (Dokumentarfilm), portugiesischer Dokumentarfilm

Siehe auch:
 21 Paraíso
 El Paraíso

Paraíso


Streptomisin, aminoglikozid sınıfından bir antibiyotik ilaçtır. Bu sınıftan keşfedilen ilk ilaç olmasının yanı sıra tüberküloz (verem) tedavisinde kullanılan ilk antibiyotiktir. Gram pozitif ve gram negatif etkinliği güçlüdür.

Streptomisin, Streptomyces griseus isimli aktinomisetten elde edilen bir antibiyotiktir. Aminoglikozit antibiyotikler içerisinde etki spektrumu en dar olan ilaçtır.
Rutgers Üniversitesi'nde bir araştırma öğrencisi olan Albert Schatz tarafından 19 Ekim 1943 yılında ilk kez izole edilmiştir. Geleneğe göre başarı öğretmeni Prof. Selman Abraham Waksman'a verilmiş ve Waksman bu başarı sayesinde 1952'da Nobel Ödülü kazanmıştır.

Bakteriyel Protein sentezine müdahale ederek çalışır.30S bakteriyel ribozom alt ünitesine bağlanarak S12 protein'inin sentezini engeller. Duyuş zorlukları, baş dönmesi, iştahsızlık, bulantı gibi yan etkileri olabilir. Yan etkilerin görüldüğü takdirde doktora başvurulması önemlidir. Gebe kadınlarda ve çocuklarda kullanılması önerilmez. Ayrıca streptomisin ağız yoluyla (oral yoldan) verilemez. Ancak kas içi enjeksiyon uygulandığında biyoyararlanımı oldukça iyidir.

Bir diğer özelliği de diğer aminoglikozit'lerde olduğu gibi ototoksik özelliktir.Yani iç ve orta kulak için toksik sayılabilir ve bu bir risk faktörüdür.

Molekül DSÖ'nün Temel İlaçlar Listesi'nde yer almaktadır.

Kaynakça

Aminoglikozid antibiyotikler
Dünya Sağlık Örgütü ana ilaçları

Streptomisin


Underwriting (cobertura, suscripción de seguro, aseguramiento; dado y aceptado en general después de evaluar riesgos) es el contrato celebrado entre una entidad financiera y una sociedad comercial, por medio del cual la primera se obliga a prefinanciar, en firme o no, títulos valores emitidos por la sociedad, para su posterior colocación. Su existencia se debe a la necesidad de las empresas de obtener recursos financieros y en la actualidad su utilización es cada vez más constante.

Si bien el contrato de Underwriting se caracteriza por la prefinanciación de los títulos valores, es también parte de la esencia del contrato la prestación de un servicio de asesoramiento previo a la decisión de emitir los títulos.

Características
Podemos decir que los caracteres del contrato de Underwriting son:
 Consensual: Se perfecciona con el solo consentimiento de las partes.
 Bilateral: Nacen derechos y obligaciones para ambas partes.
 Oneroso.
 No Formal: No se requiere que el contrato sea instrumentado en su debida forma.
 Innominado: No está previsto en el ordenamiento jurídico.
 Contrato del Mercado de Capitales.

Asesoramiento
Es muy común que dentro del contrato de Underwriting se pacte un asesoramiento a la empresa previo a la emisión de los títulos. El mismo busca asegurar el éxito de la emisión de los títulos y se hace posible gracias a la aplicación de la ingeniería financiera de especialistas del banco en la estructura empresaria. Si luego de este asesoramiento se resuelve la no emisión de los títulos, el contrato de Underwriting celebrado no tendrá el carácter de financiero sino que será una mera locación de servicios.

Clases
Podemos encontrar contratos de Underwriting de las más diversas clases y características pero los siguientes tres son los más comunes:
 "Compromiso en Firme": La entidad financiera se obliga a suscribir la totalidad de la emisión, asumiendo el riesgo de no poder luego colocarla.
 "Stand-By": La entidad financiera asume el compromiso de suscribir una parte de la emisión, generalmente aquella que no se logre colocar en el mercado
 "A Mejor Esfuerzo": La entidad financiera no asume obligación alguna, simplemente se compromete a hacer la emisión. Hay una obligación del banco de hacer el mayor esfuerzo para colocar los títulos, pero sin la obligación de comprar ninguno él mismo.

Fuentes
 Héctor Á. Benélbaz y Osvaldo W. Coll, Sistema Bancario Moderno, Manual de Derecho Bancario, Tomo II, Depalma, Bs. As. 1994

Referencias

Derecho bancario
Contratos
Finanzas
Palabras y frases en inglés

Underwriting


Henry Rick Birman (în ebraică ריק בירמן, n.1930 România - 25 decembrie 2003 Tel Aviv) a fost un pianist de jazz israelian, evreu originar din România.

Biografie
S-a născut ca Henry Birman, fiu al lui Alexandru și Frida Birman.
În copilărie a emigrat din România în Franța, iar de acolo după cel de-al Doilea Război Mondial a emigrat în Israel.
Nu a avut o educație muzicală formală și s-a întreținut din munca în cadrul unui serviciu guvernamental.  A locuit la Tel Aviv pe strada Haneviyim.
Birman s-a distins ca swinger talentat, fiind unul din pionierii muzicii de jazz din Israel. A devenit pasionat al jazzului ascultând muzica lui Duke Ellington, Louis Armstrong, cea a formației Jazz Messengers condusă de Art Blake etc. El a apărut ca acompaniator al cântărețului de jazz din Trinidad Jimmy Lloyd și obișnuia să participe frecvent în mod spontan la seri de jazz din cafenelele, hotelurile și cluburile de noapte din Tel Aviv ("Sabra"; "Omar Khayyam" din Jaffa etc) ulterior la primele cluburi de jazz, "Barbarim " (închis în 1979) etc
Mulți tineri muzicieni, între care cântăreața Marina Maximilian Blumin, s-au familiarizat cu lumea muzicii de jazz datorită lui Birman.
A colaborat, între altele cu muzicieni ca Mel Rosenberg, Peisi Osherovich, saxofonistul Alberto PIamenta, Aharele Kaminski, contrabasiștii Eli Maggen și Teddy Kling, Jess Koren, cântăreața  Edna Goren și alții.
Birman nu a lăsat înregistrări ca solist, ci numai ca acompaniator al lui Jimmy Lloyd.

A decedat de stop cardiac în 2003 în timp ce cânta la pian într-un jam la o cafenea din Tel Aviv.

Bibliografie

Legături externe

Ben Shalev - reportaj în cotidianul israelian Haaretz
"Mâinile i-au rămas pe pian" 7 ianuarie 2004
Saitul israelian de comemorări Neshamá

Lecturi suplimentare
Boris Fernbacher Vom Jerusalemer Tempel nach New York: 3000 Jahre jüdische Musikgeschichte, Baden Baden 2018

Pianiști israelieni de jazz
Pianiști evrei
Evrei români

Rick Birman


Le château de Montfort (en néerl. Kasteel Montfort également connu sous le nom de D'n Tómp ou De Grauwert) est situé juste à l'extérieur du centre de Montfort. Le terme « Grauwert » fait référence à une tour en particulier, mais le nom est utilisé par tradition pour l'ensemble du château sans précision sur le début du moment de cette appellation.

Le château de Montfort a été construit vers 1260, sur ordre d'Henri de Gueldre, qui s'est également appelé plus tard « Seigneur de Montfort ». Après des phases de rénovations, de sièges, d'incendies mais aussi de démolition, le château est tombé petit à petit en ruine, dont les vestiges restent toujours impressionnants.

Depuis 1961, le château appartient à la Stichting Kasteel Montfort. Un pavillon de chasse octogonal en briques a été construit vers 1850 sur l'un des vestiges de l'enceinte, aujourd'hui restaurée dans son état d'origine.

Description
Les dimensions du château de Montfort se positionnent sur un périmètre de 50 par 50 mètres. Le château est considéré comme l'un des types de châteaux les plus avancés - le plan au sol n'est pas carré mais polygonal. Le mur d'enceinte qui l'entoure contient des plis d'un point de vue défensif, et une tour (la Grauwert) a une forme très différente : l'arrière est rond et le devant a une avancée pointue. Cette « tour à bec » est située à droite de l'entrée d'origine du château et était donc destinée à dévier les projectiles. Cela en fait un exemple unique au Benelux.

Histoire

Henri de Gueldre, Seigneur de Montfort (1259–1284)
Henri de Gueldre reçut la terre de Linne et ses environs de son frère Otton II de Gueldre vers 1259. Vers 1260, Henri de Gueldre fit construire un château à un endroit stratégique, dans la vallée fluviale sur une colline naturelle entre les eaux.

Il existait déjà peut-être une structure existante sur cette colline qui a été démolie ou agrandie. La pierre naturelle était principalement utilisée pour la construction. Une partie de ce matériau peut provenir d'une tour de défense démolie près du  (voir : Siège de Maastricht (1267)). La construction de ce château fut achevée vers 1267. Le château reçut le nom de « Montfort », et peu à peu le village voisin reçut également ce nom. Le nom « Montfort » était un nom populaire à l'époque.

En plus d'être seigneur de Montfort, Henri de Gueldre fut également prince-évêque de Liège dans la période 1247-1274. Il a été destitué par le pape Grégoire X pour son comportement indigne. Henri parcourait régulièrement le pays liégeois avec une troupe de pilleurs. En conséquence, Henri a été déclaré « hors-la-loi », ce qui a conduit à la conclusion de son destin. En 1284, il est mis à mort à la massue pentagonale par les Liégeois entre Linne et Montfort. Renaud Ier de Gueldre était son héritier.

Renaud I de Gueldre (1284–1319)
Lorsque Renaud a pris la succession, l'une de ses premières tâches a été d'agrandir le château avec une cinquième tour, le Grauwert. La raison était, entre autres, le déclenchement de la guerre de Succession du Limbourg. Lorsque cette guerre prit fin, le site de Montfort devint le point le plus méridional du comté de Gueldre. Cependant, la place a été capturée, mais pourra être rachetée plus tard. Son fils du même nom, Renaud II de Gueldre, considéra à un moment donné, que son père ne pouvait plus gouverner le comté. Il fit maintenir son père en captivité dans la Veluwe, mais une lettre du comte de Hollande demanda sa libération. A la place, Renaud II de Gueldre fit enfermer son père dans le cachot du Grauwert en 1320, la tour qu'il avait lui-même fait construire. Renaud Ier de Gueldre mourut après six ans de captivité, en 1326.

Renaud II de Gueldre (1320–1343)
Pour Renaud II de Gueldre commence une période florissante. Il a d'abord épousé une sœur du roi anglais Edouard II et son statut a été élevé de comte à duc. L'Angleterre entre en conflit avec la France (guerre de Cent Ans). Volontairement recherché ou non, Renaud s'y est également impliqué en raison de ses liens avec l'Angleterre. Il a donc souvent joué un rôle important dans les négociations de paix entre les pays concernés.

En 1342, une importante rénovation du château de Montfort fut entamée. Cela était en partie dû à ses fréquentes visites au château, où toute sa cour séjournait. Posséder un grand château augmentait également son prestige. Cette rénovation n'a duré que 2 ans au total, un temps relativement court. Pour y parvenir, de nombreux ouvriers ont travaillé au château. En plus de la pierre naturelle, un nombre très important de briques ont également été utilisé cette fois, qui ont été cuites sur place.

Pendant cette période, Renaud II avait une santé fragile. Il ne voit donc pas l'achèvement de la rénovation. Il décède en 1343.

Après le règne de Renaud II (1343–1950)
Après Renaud II de Gueldre, le château fut encore fortifié. À partir de 1500 un château extérieur, le Bongaertshof, plus tard le Voorhof, a été ajouté. La ferme Voorhof actuelle a probablement été construite sur les vestiges de cette basse-cour extérieure. L'accès au château était désormais rendu plus difficile car le pont menant au château ne pouvait être atteint que par la basse-cour extérieure : il fallait traverser deux douves.

Au milieu du , le canon prend de l'importance. De nombreux châteaux ont été détruits en raison de cette évolution technologique, mais le château de Montfort a été renforcé par des fortifications. Le fossé existant a été comblé et un nouveau mur bastionné a été construit autour. Le fossé a été déplacé à l'extérieur. Une estampe de Philippe Taisné de 1623 montre encore ces fortifications. À un moment donné, le château n'avait plus de fonction militaire. La démolition de ces fortifications a commencé en 1685. La tour de défense De Grauwert et d'autres parties ont également été démolies. La bâtisse intérieure a été épargné et a servi de résidence officielle pour le . Le château est devenu vacant au . Cette perte de fonction importante et le coût important de son entretien, ont conduit à sa démolition. Avec cette réserve de matériau disponible les pierres et les briques ont été utilisées pour les réparations de divers bâtiments de la région.

En 1837, le particulier Jan Willem Burghoff, un riche industriel de Ruremonde, acheta des terres à Montfort, qui comprenaient également les ruines du château. Une dizaine d'années plus tard, vers 1850, il fait édifier un pavillon de chasse octogonal en briques sur les vestiges d'une tour datant du Moyen Âge. Ce pavillon de chasse est probablement une conception du célèbre architecte Pierre Cuypers. Lorsqu'il ne fut plus habité, il tomba en très mauvais état à partir de 1900.

1950 - 2002
Les ruines du château sont devenues la propriété de la Fondation du château de Fauquemont (Stichting Kasteel Valkenburg) en 1953. À cette époque, la première consolidation de cette forteresse autrefois importante a commencé. Les fossés disparus autour du mur d'enceinte ont été à nouveau recréés.

En 1961, les ruines du château ont été transférées à la nouvelle Fondation du château de Montfort (Stichting Kasteel Montfort), toujours propriétaire actuel. Cela a été suivi d'une consolidation plus importante de 1977 au début des années 1980 : le mur d'enceinte en ruine a été relevé et mis en valeur, de même que les tours d'angle, dont la Tour Blanche, une tour-porte, qui était en mauvais état.

De 2002 à nos jours

En 2002, un nouveau conseil d'administration a été formé au sein de la fondation. Le pavillon de chasse octogonal de 1850 était dans un état si déplorable qu'il a été redressé de toute urgence pour éviter de nouvelle dégradation. Cela a donné lieu à des plans concrets pour restaurer complètement ce bâtiment dans son état d'origine. Après approbation du plan du projet, la restauration a commencé début 2005. En plus de la tour, les deux caves adjacentes étaient également concernées.

En février et mars 2011, de nouvelles fouilles ont été réalisées dans lesquelles plusieurs caves voûtées ont été mises au jour. En mai 2015, la société Laudy de Sittard a commencé à réparer les voûtes de la cave. Afin de réduire les coûts, les mops de monastère (la brique de format spécial qui était à l'origine utilisée) sont venus de Hongrie, provenant de bâtiments démolis. En utilisant ce format de brique original, il est possible de relier les nouvelles couches de maçonnerie à l'ancienne. Les murs, qui étaient recouverts de marne, ont également été reconstruits avec des blocs de marne d'occasion provenant de Belgique. Les voûtes ont été achevées en décembre 2015. Les caves voûtées se composent de 10 caves plus petites qui servaient autrefois d'espace de stockage. En 2016, l'éclairage a été installé dans les voûtes et un toit panoramique a été installé au sommet, après quoi les caves ont été rendues accessibles au public. Outre les caves voûtées, un projet a démarré en 2015 pour la restauration de la tour sud-est, qui contient un puits de 3,5 mètres de profondeur.

Le paysage autour du château est également en pleine mutation. La Fondation du paysage limbourgeois (Stichting Limburgs Landschap) a creusé 3 étangs marécageux du côté nord en 2015 pour restaurer le caractère marécageux. Du côté sud du château, la même fondation a également commencé la construction d'un jardin à la française avec jeux d'eau, au même endroit où il se trouvait en 1750.

Synergie régionale
La restauration du pavillon de chasse n'est pas la seule réalisation. Le but de la fondation est d'impliquer les gens avec le château et son paysage. En collaboration avec la Fondation du paysage limbourgeois, un centre d'accueil sera mis en place dans ce pavillon de chasse, dans lequel l'exposition "Le Château et son paysage" (Kasteel en z'n Landschap) sera le sujet central. L'office de tourisme de Herkenbosch organise également des randonnées pédestres et cyclistes ainsi que des visites guidées sur et autour des ruines du château.

Anecdotes
Le château a servi de décor de tournage à plusieurs reprises. Par exemple pour le long métrage "Sjors en Sjimmie en het Zwaard van Krijn" (1977), de . Le château a également joué un rôle dans un court métrage "De Legende van de Vrouwe Zonder Kop" ("La Légende de la Dame sans tête") inspiré d'une légende sur l'épouse du drossard Wilhelm van Vlodrop, Cecilia van Hamal.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des châteaux néerlandais par région

Liens externes

  site officiel de la Stichting Kasteel Montfort
  Information sur le Rijksmonument n°30069 sur le site des Monuments historiques des Pays-Bas
  kasteelmontfort.nl sur le site du château de Montfort

Monument national aux Pays-Bas
Château entouré de douves
Château dans la province de Limbourg (Pays-Bas)
Roerdalen

Château de Montfort (Limbourg)


بلدية فيلانوفا د'الكوليا  (بالفالنسية:Vilanova d'Alcolea)، هي إحدى بلديات مقاطعة كاستيلون التي تقع في منطقة بلنسية، في شرق إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 671 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2006).

مراجع

أماكن مأهولة في كاستيون
بلديات كاستيلون

فيلانوفا د'الكوليا


سِيزَار بن عَطّار  كاتب تونسي، ولد عام 1868 وتوفي عام 1937.

كان محاميًا بمدينة تونس. نشر مع عبد العزيز الثعالبي والهادي السباعي عام 1912 كتابًا ب بعنوان «الروح التحررية للقرآن» .

نشر عام 1923 بباريس كتاب «البلد تحت الضوء» ب ، وهو مجموعة من القصص التي تحكي أساسًا عن التراث الشعبي لليهود في تونس. كما كتب دراسة بعنوان «المستوطنات اليهودية في تونس»  التي نشرت في كتاب «تاريخ مدينة تونس»  لروجيه ديسور (Roger Dessort) عام 1926. كتب، في العام التالي، قصة ب عنوانها «السينما في الجحيم»  الذي يقيّم فيها الحماية الفرنسية في تونس، وقد أدرج فيها شخصيات مثل مصطفى خزندار وخير الدين باشا وشارل مارسيال لافيجري.

مراجع

كتاب وكاتبات تونسيون
محامون تونسيون
مواليد 1868
وفيات 1937

سيزار بن عطار


Eager Lion é um exercício militar multinacional de duas semanas realizado anualmente na Jordânia desde 2010. Organizado pelo Departamento de Defesa dos EUA, o exercício gira em torno de desdobramentos de tropas, guerra química, segurança de fronteiras, comando e controle, defesa cibernética e gerenciamento do espaço de batalha. De acordo com uma fonte, o exercício "representa uma conseqüência do exercício bilateral anual "Infinite Moonlight" (Luar Infinito) dos EUA e Jordânia que remonta à década de 1990".

18 países participaram do exercício em 2015: Jordânia, Reino Unido, França, Itália, Paquistão, Estados Unidos, Canadá, Bélgica, Polônia, Austrália, Kuwait, Bahrein, Catar, Arábia Saudita, Egito, Emirados Árabes Unidos, Líbano, Iraque, e Iêmen. O Eager Lion é agora o maior exercício militar americano no Oriente Médio, tendo superado o Bright Star.

A 10ª iteração do exercício Eager Lion ocorreu de 4 a 15 de setembro de 2022, com 30 países. Os americanos reafirmaram que o exercício ressalta o compromisso dos Estados Unidos com aliados no Oriente Médio para a defesa conjunta contra ameaças híbridas de atores estatais e não-estatais. O cenário deste ano testou a interoperabilidade, abordando os desafios regionais nos domínios aéreo, terrestre, marítimo e cibernético. As atividades do Eager Lion de 2022 incluíram uma missão de bombardeio de longo alcance, ameaças cibernéticas de adversários fictícios, comunicação e coordenação entre agências, desenvolvimento de habilidades de contraterrorismo, sincronização integrada de defesa aérea e antimísseis, proficiência avançada para segurança marítima e de fronteira, resposta a desastres e ajuda humanitária. O exercício também contemplou treinamento de campanha com tiro real de armas combinadas, treinamento de posto de comando e um seminário para altas lideranças com relação à facilitação do compartilhamento de informações do nível tático ao estratégico.

Aproximadamente 1.700 militares americanos, 2.200 jordanianos e 591 militares da coalizão de 28 outras nações parceiras participaram ou observaram o exercício de treinamento militar multilateral. Este Eager Lion havia sido programado para 2021, mas fora adiado devido à pandemia da COVID-19.

Participantes

Forças armadas da Jordânia

Eager Lion


Sulakyurt, Kırıkkale ilinin bir ilçesidir. ilçe . ilçede kışlar soğuk ve sert yazlar sıcak ve kurak geçer ilçenin geçimi Tarım ve hayvancılığa Dayanır kuzeyde çankırı batıda kalecik ile komşudur

Deniz seviyesinden 1036 m yükseklikte bulunan sulakyurt'un nüfusu 2010 nüfus sayımına (TÜİK verileri) göre köy ve kasabalarıyla birlikte 8.575'tir. ilçe halkı geçimini tarım ve hayvancılıktan sağlar yetiştirilen ürünler buğday arpa pancar nohut ve fasülyedir ilçede 15 cami 2 cemevi vardır ilçenin girişinde tokiler ve iş merkezleri yapılmaktadır ayrıca ilçede kış için kavun ve karpuz yetiştirileceğide yapılmaktadır

iklimi
ilçede kışlar sert ve uzun yazlar ise sıcak ve kuraktır karın yerde yerde kalma süresi 6 aydır ilçenin bir bitki örtüsü yoktur büyük çoğunluğu bozkırlar teşkil eder ilçede büyük bir baraj vardır

Nüfus
sulakyurtta 4 mahalle 27 köy vardır

Konut durumu [değiştir | kaynağı değiştir]
sulakyurt'da 3500'e yakın konut olduğu tahmin edilmektedir.sulakyurtta büyük ölçüde konut TOKİ konutları bulunmaktadır.Merkezde resmi kurumlara ait Belediye başkanlığı, İlçe özel idare müdürlüğü, İlçe Jandarma komutanlığı, Tarım kredi kooperatifi müdürlüğü PTT müdürlüğü, TMO müdürlüğü, T.C. Ziraat bankası şube müdürlüğü, Ziraat bölge şefliği ve sulakyurt merkez kasaba ve köylerinde aşireti şeyh ve ağa mevcuttur.

Din hizmetleri
ilçe din bakımından büyük ölçüde alevi ve sünnidir köyleri ve ilçede toplam 11 cemevi 30 cami vardır ilçede müftülük hizmeti veren bir kurum ve kuran kursları vardır
Belediye
YerelNET

Kaynakça

Sulakyurt


عائشة معمر القذافي ابنة الزعيم الليبي معمر القذافي.، ولدت في العام 1976  من زوجته الحاجة صفية فركاش واختار لها العقيد القذافي اسم والدته المرحومة عائشة بن نيران
و من المعروف عن عائشة القذافي شخصيتها القوية ودفاعها الدائم عن القضايا العربية والإنسانية و حبها لعمل الخير فهي مؤسسة جمعية واعتصموا الخيرية، وتحمل لقب أميرة السلام، وقد أعلنت منظمة الأمم المتحدة سنة 2009 تعيين عائشة معمر القذافي سفيرة للنوايا الحسنة للأمم المتحدة، تكريما لجهودها في قضايا المرأة والطفولة وغيرها.

التعليم
تخصصت في القانون أثناء تلقيها دراستها الجامعية وحصلت علي الليسانس ثم الماجستير من جامعة الفاتح، وكانت بصدد الحصول على دكتوراه في القانون الدولي عام 2003 من جامعة السوربون بفرنسا حين قررت قطع رسالتها وقالت وقتها "أنه من العبث إضاعة الوقت في دراسة شيء لا وجود له "، في إشارة منها إلى الحرب الأمريكية البريطانية على العراق، وبعد ذلك تحصلت على درجة دكتوراه في القانون الدولي من جامعة المرقب الليبية باعتبارها بنت الزعيم السابق. وصدر عنها كتاب بيوغرافيا سنة 2009 بسويسرا تحت عنوان عائشة معمر القذافي: أميرة السلام.

الزواج
متزوجة من أحمد القذافي وهو أحد ضباط الجيش، وهو من قبيلة القذاذفة الذي ينتمي إليها والدها العقيد القذافي.

وصلات خارجية
 جمعية واعتصموا الخيرية
 صور عائشة القذافي
 الدروع والأوسمة التي حصلت عليها

انظر أيضًا
 ملفات عائشة القذافي

مصادر

أبناء رؤساء
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص ليبيون في القرن 20
أعلام ثورة 17 فبراير
بنات قادة وطنيون
خريجو جامعة باريس 7
خريجو جامعة بانتيون سوربون
سياسيون ليبيون
عائلة القذافي
عسكريات
ليبيات في القرن 20
ليبيات في القرن 21
ليبيون في القرن 21
ليبيون من أصل بوسني
ليبيون من أصل كرواتي
ليبيون من أصل مجري
ليبيون مهاجرون إلى سلطنة عمان
محامون ليبيون
مسلمون ليبيون
مواليد 1397 هـ
مواليد 1976
مواليد 1977
مواليد في طرابلس
نساء ليبيات

عائشة القذافي


Râul Valea Zânelor este un curs de apă, afluent al Râului Covasna.

Râuri din România
Gospodărirea apelor
Râuri din județul Covasna
Bazinul Olt

Râul Valea Zânelor


Devi-Bhagavata Purana (sanskrt देवी भागवतपुराण, Devī Bhāgavatapurāṇa) hinduistički je tekst od 318 poglavlja, posvećen velikoj Božici — Devi. Tekst se smatra posebno svetim u šaktizmu (sekta hinduizma u kojoj je Šakti vrhovno biće). Drugi vrlo važan tekst u šaktizmu zove se Devi Mahatmya. Oba teksta slave žensko božanstvo kao esenciju svemira.

Naziv teksta znači "štovatelj/poklonik blažene Božice". Riječi devi i deva označavaju nešto "nebesko" ili "božansko". Tekst je pripisan mudracu Vyasi. Za razliku od teksta Devi Mahatmya, ovaj tekst ženama pripisuje i negativne osobine. Moguće je da su u tekstu spomenuti i muslimani, kao barbari – Mlecchas.

Poveznice
Devi Sukta

Izvori i bilješke

Hinduistički tekstovi

Devi-Bhagavata Purana


රසායනික පෝෂිතයෝ යනු ඔවුන්ගේ පරිසරයෙහි ඉලෙක්ට්‍රෝන දායකයන්   ඔක්සිකරණය කිරීමෙන් ශක්තිය ලබා ගන්නා ජීවීන් වෙති. මෙම අණු කාබනික (රසායනික කාබනිකපෝෂීන්) හෝ අකාබනික (රසායනික විෂමපෝෂින්) හෝ විය හැක.  රසායනික පෝෂිත නාමෝද්දිෂ්ටය, සූර්ය ශක්තිය උපයෝගී කර ගන්නා ප්‍රකාශ පෝෂීන්ගෙන් වෙනස් වෙයි.

රසායනික පෝෂිතයා


37678 McClure este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
37678 McClure este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul Siding Spring de David J. Asher. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,40 ua, o excentricitate de 0,29 și o înclinație de 21,6° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 37001-38000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1995
Centura de asteroizi

37678 McClure


A comunidade de ajuda do YouTube é um local desenvolvido pelo Google para oferecer suporte oficial sobre o YouTube para seus criadores e usuários. Lá os criadores têm contato direto com o YouTube, além de insights importantes sobre vários assuntos, desde como usar novos recursos, até maneiras de ajudar um canal a crescer.

A Comunidade de Ajuda do YouTube faz parte do ecossistema em seus Fóruns de Ajuda do Google que também oferece ajuda para todos os serviços do Google.

História
O Google iniciou o desenvolvimento a Comunidade de Ajuda do YouTube, denominadas grupos de discussão do Google, em 2005, em sua plataforma Google Groups. Em 2009, muitos dos grupos oficiais de discussão do Google passaram dos Grupos do Google para uma nova plataforma chamada "Fóruns de Ajuda do Google".

Em 2016 o YouTube lançou na tentativa de se desvincular do Google Fóruns Groups, lançou o seu programa chamado YouTube Heroes, onde os usuários ganham pontos de acordo com sua contribuição no site, seja com a moderação de comentários, ajuda na criação de legendas ou respostas no fórum do YouTube.  Entretanto, a criação do programa foi rejeitado pela comunidade de criadores que forçou o YouTube repensar na melhor na sua forma de suporte e recriador novos caminhos.

Em Janeiro de 2019, O Google fez uma grande reformulação nas suas centrais de ajuda, alterando o layout e locais dos seus fóruns em que foram transferidos do antigo Grupos do Google para sua nova Central de Ajuda, onde é atualmente o local oficial para receber ajuda nos produtos do Google. Na mesma época o YouTube resolveu voltar a se juntar ao Google e dividir o mesmo layout.

Estrutura da Comunidade de Ajuda do YouTube
A comunidade de Ajuda do YouTube é estruturada em diferentes hierarquias e locais para buscas. Seu principal objetivo é ser um local de usuário para usuário, onde os usuários fazem perguntas e outros usuários fornecem respostas dessas perguntas. Entretanto, a mesma é monitoria e gerenciada por Especialistas em Produtos e Funcionários do Google que também participam fazendo anúncios importantes e moderando a comunidade.

Expert em Produtos do YouTube

 Os usuários mais úteis e regulares da comunidade são convidados pela equipe do YouTube para se tornar como Especialistas em Produtos da Google no YouTube, A iniciativa foi criada pela equipe do YouTube, que empodera os participantes do programa a ajudar milhões de pessoas a usar e criar no YouTube, em vários idiomas ao redor do mundo. Os Especialistas têm contato direto com o YouTube, além de insights importantes sobre vários assuntos, desde como usar novos recursos, até maneiras de ajudar um canal a crescer.

Lista oficial da comunidade de Ajuda do YouTube.

Colaboradores de Vídeos

Os colaboradores de vídeo também criam o próprio conteúdo educativo e respondem às dúvidas na seção de comentários no canal oficial do YouTube [YouTube Criadores]. Assim como os especialistas em Produtos, os Colaboradores de Vídeos do YouTube está alinhado com programas similares do Google, como o Programa de Experts em Produtos do Google.

Ver também

 Google
 Google Groups

Ligações externas

 Comunidade de Ajuda do YouTube
 Lista dos Fóruns de Ajuda do YouTube

Google
YouTube

Comunidade de ajuda do YouTube


La statue-menhir de la Borie de Blavy est une statue-menhir appartenant au groupe rouergat découverte à Escroux, dans le département du Tarn en France.

Description
Elle a été découverte en 1987 par Jean-Pierre Ortisset et Marie Maraval dans un tas de gravats au fond d'un jardin. La pierre est en schiste, elle mesure  de hauteur sur  de largeur pour une épaisseur de . Il manque le tiers supérieur de la statue comme si elle avait été décapitée. Le décor est assez bien conservé. C'est une statue masculine gravée uniquement sur la face antérieure. Elle comporte deux bras, deux mains, deux jambes, deux pieds, une ceinture, un baudrier et « l'objet ».

Elle est conservée chez son propriétaire.

Notes et références

Annexes

Bibliographie

Articles connexes
 Sites mégalithiques du Tarn
 Liste des statues-menhirs de France

Liens externes

 Borie de Blavy (construit par stéréophotogrammétrie)

Borie de Blavy
Site mégalithique dans le Tarn

Statue-menhir de la Borie de Blavy


Die Fujikawa Maru () war ein ursprünglich ziviler Kombifrachter der während des Zweiten Weltkriegs durch die Kaiserlich Japanische Marine als Transportschiff genutzt und Anfang 1944 versenkt wurde.

Geschichte

Einsatz im Liniendienst
Die Fujikawa Maru wurde am 20. Oktober 1937 bei der Werft von Mitsubishi in Nagasaki auf Kiel gelegt und lief am 15. April 1938 vom Stapel. Der für die Reederei Tōyō Kaiun am 1. Juli 1938 in Dienst gestellte Kombifrachter, verkehrte im Liniendienst zwischen Japan und Nordamerika. Bevor sie nach wenigen Monaten an Mitsui Bussan verchartert wurde, welche das Schiff vor allem zwischen Indien und Südamerika einsetzten. Es wurde mehrfach umgebaut und erhielt auch mehrere Passagierkabinen der gehobenen Klasse. Zu Friedenszeiten transportierte der Frachter hauptsächlich Textilien.

Einsatz in der Marine
Am 9. Dezember 1940 wurde die Fujikawa Maru von der Kaiserlich Japanischen Marine übernommen und am 16. Dezember dem Yokosuka Marine-Distrikt zugewiesen. Für diese begann am 18. Dezember in Kōbe bei Kawasaki der umbau zu einem bewaffneten Transportschiff, hauptsächlich für Flugzeuge und Gleisbaumaterial.

Mit Kanonen und einer Flak ausgerüstet, wurde sie zunächst in Indochina, dann in der Gegend um Truk eingesetzt. Die Bewaffnung war bei der Montage schon antiquiert; es handelte sich teilweise um Überbleibsel aus dem Russisch-Japanischen Krieg. Die Kanonen stammten aus dem Jahr 1899. Das Kriegsmaterial, mit dem das Schiff ausgerüstet wurde, wurde jedoch gründlich modernisiert; die Fujikawa Maru erhielt sogar eine automatische Flugabwehr-Zieleinrichtung und einen antimagnetischen Anstrich zum Schutz vor Seeminen.

Ein Torpedotreffer durch ein amerikanisches U-Boot am 12. September 1943 beschädigte die Fujikawa Maru, die auf dem Weg von den Marshallinseln nach Truk war. Sie konnte jedoch ihr Ziel erreichen und mit aufgeschweißten Stahlplatten repariert werden. Anschließend fuhr sie nach Japan, wo sie zum Hauptfrachter für wichtige Kriegsgüter umfunktioniert wurde. Auf dem Rückweg nach Truk transportierte sie unter anderem Torpedos, mit denen die amerikanische Pazifikflotte bekämpft werden sollte.

Am 17. Februar 1944 wurde sie während der Operation Hailstone mit Bomben und Torpedos angegriffen. Das Schiff wurde mittschiffs von einem Torpedo getroffen, geriet in Brand und sank am folgenden Tag. Ein großer Teil der Besatzung kam bei dem Angriff ums Leben.

Alljährlich wird am 18. und 19. Februar eine Trauerfeier zu Ehren der Kriegsopfer abgehalten; die Überreste der Fujikawa Maru sind mittlerweile Teil eines nationalen Schiffsfriedhofs.

Wrack
Das Wrack liegt etwa 500 Meter von der Küste entfernt in einer Tiefe von maximal 40 Metern; die Brücke, hinter der der Torpedo einschlug, befindet sich etwa 15 Meter unter der Wasseroberfläche. An Deck ist seit 1994 eine Gedenktafel angebracht, die an die Versenkung erinnert; Kanonen und weitere Geschütze sind noch zu erkennen. Die Laderäume, in denen sich neben Flugzeugteilen und Waffen auch Laternen, Sake- und Bierflaschen befinden, sind ein beliebtes Ziel für Wracktaucher. Eine Besonderheit für ein Transportschiff stellt die Badewanne dar, die in einem der zu den Kajüten gehörigen Bäder angebracht war. Das Wrack der Fujikawa Maru gilt unter Wracktauchern als eines der lohnendsten Ziele in seiner Region und sogar auf der ganzen Welt.

Liste der militärischen Kommandanten

Literatur
 Vincenzo Paolillo, Fujikawa Maru, in: Egidio Trainito (Hg.), Abenteuer Wracktauchen. Auf den Spuren versunkener Welten, White Star Verlag, Wiesbaden 2009, ISBN 978-3-86726-120-3, S. 214–219

Weblinks
 Lebenslauf der Fujikawa Maru auf combinedfleet.com (englisch)
 Flugzeugtransporter der Kaiserlich Japanischen Marine auf combinedfleet.com (englisch)
 Fujikawa Maru auf Pacific Wrecks (englisch)

Fußnoten

Frachtschiff (Japan)
Kombischiff
Mitsubishi Heavy Industries
Hilfsschiff (Japanisches Kaiserreich)
Schiffsverlust im Zweiten Weltkrieg
Schiffsverlust 1944
Schiffswrack
Schiff im Pazifikkrieg

Fujikawa Maru


هنشير تومغني بلدية بولاية أم البواقي.

هي بلدية واقعة في ولاية أم البواقي بمحاذاة الطريق الوطني رقم N100 واقعة وسط منطقة جبلية يحدها من الشرق مدينة عين فكرون ومن الغرب مدينة عين كرشة ومن الشمال جبل ڨريون ومن الجنوب جبل حدة بعيرة، وهي بلدية كابدت و عانت من ويلات الاستعمار الفرنسي فيها العديد من الشهداء و المجاهدين و تتميز بكرم أهلها ومحافظتهم علي تقاليد الأجداد في اللباس والأكل.

المصادر

هنشير تومغني

هنشير تومغني