The A- and B-class destroyers were a group of 18 destroyers built for the Royal Navy during the late 1920s, with two additional ships built for the Royal Canadian Navy. The British ships were divided into two flotillas of eight destroyers, each with a flotilla leader.

Design and description
The A-class design was derived from the 1926 prototypes  and  for the 1927–28 Naval Construction Programme. The initial staff requirements were unrealistic and would have resulted in a much larger, unaffordable ship; they were scaled back, both to reduce the size of the ship and to save money. Nonetheless, the design had an improved gun armament, heavier torpedo armament, and greater range, at the cost of  of speed, in comparison with the prototypes. The As were fitted with the Two-Speed Destroyer Sweep (TSDS) minesweeping gear and only had a residual anti-submarine ability while the Bs were equipped with Type 119 ASDIC (sonar) and had a full complement of depth charges, but could not use the TSDS. This was the beginning of the Admiralty's policy of alternating TSDS and anti-submarine capabilities between destroyer flotillas. The ships displaced  at standard load and  at deep load. They had an overall length of , a beam of  and a draught of . The A class had a metacentric height of  at deep load. The ships' complement was 138 officers and ratings as built, but increased in size up to 162 during the war.

The destroyers were powered by two Parsons geared steam turbines, each driving one propeller shaft, using steam provided by three water-tube boilers equipped with superheaters. Five of the As and all of the Bs had Admiralty three-drum boilers that operated at a pressure of  and a temperature of  while Ardent and Anthony were fitted with Yarrow boilers of  pressure at the same temperature. Acheron was given experimental Thornycroft boilers that had a working pressure of  and a temperature of  to examine the weight and economy savings. Her specific fuel consumption was reduced from /hp/hour in her sisters to /hp/hour, although she was plagued by mechanical problems for her whole life. In the event the trials were inconclusive, and the Admiralty continued to use the lower-temperature and pressure Admiralty three-drum boiler until the  of 1942, nearly ten years after other major navies began to use higher-pressure and temperature boilers. The turbines developed a total of  for a designed speed of  and the ship exceeded that during their sea trials. The destroyers carried a maximum of  of fuel oil that gave them a range of  at .

All of the ships had the same main armament, four quick-firing (QF)  Mark IX guns in single mounts with enlarged gun shields, designated 'A', 'B', 'X', and 'Y' from front to rear. Although the A class were intended to be equipped with gun mounts that could elevate up to 40°, and 'B' gun on a high-angle mount capable of 60°, all four guns ultimately had a maximum elevation of 30°. They fired a  shell at a muzzle velocity of  to a range of . Each gun was provided with 190 rounds. For anti-aircraft (AA) defence, the A- and B-class ships carried two  QF two-pounder Mark II AA guns mounted on platforms between the funnels, each with 500 rounds. They were fitted with two quadruple mounts for 21-inch (533 mm) torpedo tubes. The A-class ships were initially going to be fitted with two throwers and four chutes for eight depth charges, but they interfered with the TSDS equipment so the throwers, one chute and two depth charges were removed. The Bs were equipped with two throwers and one rack for twenty depth charges. While not initially fitted with ASDIC, space was reserved for it, and at least some of the As received it beginning in the late 1930s.

The fire-control system for these ships was little advanced over their First World War-era predecessors. A pedestal-mounted, manually operated Destroyer Director Sight and a separate  rangefinder positioned to its rear were situated above the bridge; the director transmitted training angles and firing impulses to the main guns, which fired at fixed elevations. They had no capability for anti-aircraft fire and the anti-aircraft guns were aimed solely by eye. No fire-control computer was initially installed, but an Admiralty Fire Control Clock Mark II was retrofitted after it had been proven in the subsequent C-class destroyers.

Canadian ships
The two Canadian ships (Saguenay and Skeena) were designed to be of a similar performance to the A-class ships to allow them to tactically combine. More flare was given to the bow to keep it drier and the forward part of the hull was strengthened to withstand ice. Their metacentric height was increased to allow for the build-up of ice and snow on the upperworks and they were  shorter than their British counterparts. Although the ships had an additional  of fuel,  fewer horsepower and lacked superheaters for their boilers, they had the same range and speed as their brethren of the A and B classes. They displaced  at standard load and  at deep load. The ships were built by John I. Thornycroft & Company in Woolston, Hampshire and had the broad, slab-sided funnels characteristic of that builder.

Flotilla leaders
 was built to an enlarged design to accommodate the commander of the destroyer flotilla (Captain (D)) and his staff, some 47 additional officers and ratings. The ship displaced roughly  more than the private ships ( at standard load and  at deep load); she was  longer overall and had a beam  wider. She shipped a fifth 4.7-inch gun between the funnels, which forced the two-pounders to be repositioned abaft the rear funnel, and was not fitted with TSDS. To compensate for her greater size, Codringtons oil tanks were increased by  and her turbines were rated at  to give her the same range and speed as the private ships, but she proved to be significantly faster as she made  during her sea trials. However, the increased length made her somewhat unhandy, having a turning circle much greater than the standard A class, which complicated manoeuvres with her flotilla.

Unlike Codrington, Keith was built upon the same hull as her sisters to save money and to make her tactically identical to her flotilla-mates. The initial proposal was to enlarge the aft deckhouse to make room for the Captain (D) and his staff at the expense of 'Y' gun and the TSDS gear, but the gun was reinstated while she was under construction. The ship was too small to accommodate the entirety of the staff, and Blanche was fitted as a divisional leader to carry the surplus. Keith was  heavier than the private ships at standard load and nearly  heavier at full load ( and , respectively) and carried 19 additional officers and ratings.

Wartime modifications
The initial wartime modifications were limited and mostly related to the survivability of the crew, aside from the addition of 50 rounds per gun of 4.7-inch ammunition and the increase of depth charge stowage to 42 (the Canadian ships carried 33). Beginning in May 1940, the after bank of torpedo tubes was removed in most ships and replaced with a QF  20-cwt anti-aircraft gun, the after mast and funnel being cut down to improve the gun's field of fire. Of the early war losses, only Codrington and Acheron received this modification before they were sunk. By October, all of the surviving A-class ships plus Beagle, Boadicea, Boreas and Brilliant had been modified and the rest of the Bs had received theirs by April 1941.

Beginning in 1941, most ships had 'Y' gun and the TSDS gear replaced by racks and throwers for a pattern of 10 depth charges, with stowage increased to 70 charges. Their light AA armament was augmented by a pair of QF Oerlikon  guns, one each abreast the bridge, and a Type 286 short-range, surface-search radar, adapted from the Royal Air Force's ASV radar, was also added. The early models, however, could only scan directly forward and had to be aimed by turning the entire ship. The Canadian ships replaced their two-pounders with a pair of quadruple  machine guns and were not fitted with Oerlikons by 1942.

Late that year, some of the surviving ships were further modified into what became known as escort destroyers. These ships had either 'A' or 'B' gun replaced by a Hedgehog anti-submarine spigot mortar. Achates, Beagle, Boreas, and Bulldog were among the first ships to be so converted. Around this same time many ships had their Destroyer Director Sight and rangefinder exchanged for a Type 271 target-indication radar. Beagle and Bulldog were later fitted with a two-pounder bow chaser to engage German E-boats in the English Channel while Boadicea received two elderly six-pounder (57 mm) Hotchkiss guns to deal with U-boats on the surface at close range.

Beginning in 1943, the three-inch gun was removed to allow for the installation of a Huff-Duff radio direction finder on a short mainmast; the aft torpedo tubes were sometimes reinstalled. The single 20 mm guns abreast the bridge were replaced by Mark V powered mountings for twin weapons later in the war, the singles replacing the two-pounder or .50 caliber guns amidships, with a further pair of Oerlikons that replaced the searchlight between the torpedo tubes.

Ships

A-class ships

B-class ships

Service
The class saw much service in the Second World War, being involved in convoy protection and anti-submarine warfare in home waters and the North Atlantic. Seven of the eleven ships of the class were sunk in World War II.  and  were sunk on 8 June 1940 while escorting the aircraft carrier HMS Glorious by the German battleships  and  west of Narvik at the end of the Norwegian campaign. Codrington was sunk by German air attack at Dover on 27 July 1940.  was sunk by a mine off the Isle of Wight on 17 December 1940.  was sunk by two large German heavy cruisers,  and Lützow while defending an Arctic convoy in the Battle of the Barents Sea.  was so badly damaged when the ammunition ship  blew up on 4 August 1943 at Algiers that she could not be repaired and was towed to Taranto and paid off. Skeena was wrecked in a storm off Iceland on 25 October 1944. Saguenay was heavily damaged in a collision with the merchant ship Azara and was consigned to the role of a training ship after being repaired.

The surviving ships were worn out from war duties and were scrapped soon after the war.

Notes

Footnotes

References

Destroyer classes
Ship classes of the Royal Navy

A- and B-class destroyer


Lobelia er en dansk undervisningsfilm.

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Undervisningsfilm fra Danmark

Lobelia


Maki, Akdeniz ikliminin egemen olduğu bölgelere özgü, ortalama 1-2 metre boyundaki küçük ağaç ya da çalıların oluşturduğu bitki örtüsü. Bu bitki örtüsüyle kaplı alanlara makilik denir. Makilikler, eskiden ormanlık olan alanların yangın ya da insanlar tarafından yok edilmesi sonucu oluşmuştur. Orman kendini yenilemeden ortamı kaplayan maki türleri ağaç fidanlarının büyümesini engellerler.

Maki bitkileri Akdeniz ikliminin kurak koşullarına yani ortamdaki yetersiz sudan olabildiğince yararlanmaya uyarlanmış derin köklü, ufak ve sert yapraklı, hatta dikenli ağaçlık ve çalılardır. Bu ufak yaprakların yüzeyi genellikle su kaybını önlemek için yaprakları kalın, sert, cilalı, keçeli veya mumsu reçineli bir katmanla kaplanmıştır. Makiliklerde rastlanan pek çok ağaç türü arasında başlıca yabani zeytin, funda, katran ardıcı, keçiboynuzu, sakız ağacı, laden, böğürtlen, zakkum, sandal ağacı, Akdeniz defnesi, menengiç, mersin (bitki), koca yemiş (dağ çileği), kermes meşesi, pırnal meşesi sayılabilir. Maki bitki örtüleri genellikle geçit vermeyecek kadar yoğun bir biçimde gelişerek toprağın yüzeyinde oldukça sık bir doku oluşturur. Çoğu su gereksinimini gecenin neminden sağlar. Özellikle denize bakan yamaçlar, yapraksız dikenli çalılıklarla kaplıdır.

Türkiye'de maki tipi bitki örtüsü en çok Akdeniz ve Ege, özellikle Güney Ege kıyılarında yaygındır; Marmara ve Karadeniz kıyılarında ise daha seyrektir. Dünyanın başka bölgelerinde de makiye benzeyen bitki örtüsüne rastlanır, ancak bunlar bulundukları yöreye göre değişik adlar alır.

Akdeniz iklim sahasından uzaklaştıkça maki türleri azalır, çıkabildiği yüksekliği kaybeder. Akdeniz kıyılarında 18-20 tür, Ege kıyılarında 13-14 türe, Karadeniz kıyılarında 4-5 türe iner. Makilerin çıkabildiği yükseklik enleme bağlı olarak güneyden kuzeye azalır: Akdeniz'de 800-900m, Ege'de 500-600m, Marmara çevresinde 300-400m, Karadeniz'de 150-200m.

Türkiye'de ayrıca garig vardır. Makiye göre daha seyrektir. Maki asitli topraklarda yaygınken garig kalkerli topraklarda yaygındır. Halk arasına hepsine maki dememize rağmen, konunun uzmanları bu ayrımı belirgin bir şekilde yapıp, hem halka öğretmeli hem de okul kitaplarına bunu geçirmelidir.

Kaynakça

Çalılıklar
Akdeniz Havzası'ndaki çevre
Kara biyomları
Ekosistem

Maki


Ioannis Kolettis () a fost un politician grec de origine aromână. El a fost de două ori prim-ministru în timpul domniei regelui Otto al Greciei.

S-a născut în 1773, în Syrrako, regiunea Epirus, Imperiul Otoman. A studiat medicina la Universitatea din Pisa, Italia.

Note

Vezi și
 Manto Mavrogenous

Nașteri în 1773
Decese în 1847
Absolvenți ai Universității din Pisa
Prim-miniștri ai Greciei

Ioannis Kolettis


{{infookvir brod
|ime broda                     = M/T Ugljan
|slika broda                   =
|opis slike                    =
|država pripadnosti            = Hrvatska
|zastava broda                 =
|imenjak                       =
|klasa broda                   =
|naručitelj broda              =
|brodogradilište               = Theodoropoulos, Grčka
|kobilica položena             =
|porinuće                      =
|kum broda                     =
|brod nabavljen                = 2009.
|stavljen u službu             =
|povučen iz službe             =
|ponovno stavljen u službu     =
|ponovno stavljen izvan službe =
|izvan službe                  =
|preimenovan                   = Glikofilousa III (2009. – 2020.)
|reklasificiran                =
|preinake                      =
|zapljenjen                    =
|status                        = u službi
|matična luka                  =
|istisnina                     =
|dužina broda                  = 102,20 m
|širina broda                  = 18,00 m
|visina                        = 3,90 m
|gaz                           =
|pogon                         =
|brzina                        = 11 čvorova
|doplov                        =
|dubina zarona                 =
|brodski čamci                 =
|kapacitet                     = kapacitet putnika: 650 osoba
kapacitet vozila: 114 automobila
|posada                        =
|radari                        =
|elektronika                   =
|geslo                         =
|nadimak                       =
|počasti                       =
|napomene                      =
}}

M/T Ugljan je trajekt za lokalne linije, u sastavu flote hrvatskog brodara Jadrolinije.

Kapaciteta je 650 putnika i 114 vozila.

Povezani članci
 Jadrolinija

Izvori

Vanjske poveznice

Jadrolinijini trajekti

M/T Ugljan


මහිමා චෞධරී (උපත 13 සැප්තැම්බර් 1973) යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ හින්දි චිත්‍රපටවල රඟපා ඇති ඉන්දියානු නිළියක සහ නිරූපිකාවකි. චිත්‍රපට රංගනයට පිවිසීමට ප්‍රථම ඇය, 1990 දශකයේ නිරූපණ කටයුතු සහ රූපවාහිනී දැන්වීම් කිහිපයක පෙනීසිට ඇත. ඇය රංගනයට ප්‍රවිෂ්ට වූයේ 1997 දී පර්දේස් චිත්‍රපටය හරහා ය. ඒ උදෙසා ඇයට හොඳම කාන්තා ප්‍රවිෂ්ටය සඳහා ෆිල්ම්ෆෙයාර් සම්මානය හිමි විය. ඇය රංගනයෙහි නිරත වූ චිත්‍රපට අතර දාග් (1999), ධඩ්කන් (2000), කුරුක්ෂේත්‍ර (2000), දිල් හේ තුම්හාරා (2002) යන චිත්‍රපට කැපී පෙනේ. දිල් ක්‍යා කරේ (1999) සහ ලජ්ජා (2001) චිත්‍රපටවල ඇය සිදුකළ රංගනය විචාරක පැසසුමට ලක් විය.

ආශ්‍රේයයන්

බාහිර සබැඳි

ඉන්දියානු චිත්‍රපට නිළියෝ
බටහිර බෙංගාලයෙහි නිරූපිකාවෝ
ජීවත්වන්නෝ
ඩාර්ජීලිං හි ජනයා
1973 උපත්
හින්දි සිනමාවේ නිළියෝ

මහිමා චෞධරී


Johann Christian Innocenz Bonaventura Cannabich (Mannheim, c. 28 de diciembre de 1731 - Fráncfort del Meno, 20 de enero de 1798) fue un violinista, compositor y Maestro de capilla alemán de la música del Clasicismo. Fue un prolífico compositor de unas 200 obras. Continuó el legado de Johann Stamitz y llevó a la orquesta de Mannheim a ser una de las mejores en Europa, alcanzando un grado de perfección hasta entonces nunca visto, particularmente en los cuidadosamente graduados crescendos y diminuendos. Junto con Stamitz y los otros compositores de la corte de Manheim, fue responsable de desarrollar la textura orquestral que preparó el terreno para el tratamiento de los Clásicos de Viena. Su tratamiento de los instrumentos de viento-madera, particularmente los clarinetes, y su uso en los conciertos fue fuertemente influenciado por Mozart.

Biografía

Origen
Christian Cannabich fue el tercer hijo de Martin Friedrich Cannabich (1690–1773), un flautista, oboísta y profesor de música en la corte de Mannheim. Cannabich padre fue el profesor personal de flauta del Príncipe elector Carlos Teodoro lo cual en sí mismo creó condiciones favorables para la carrera posterior de Christian Cannabich. La familia era originaria de Alsacia cuya historia, tradición y costumbre ha estado siempre cercana al Palatinado. Es posible que el padre de Cannabich fuera bilingüe en alemán y francés y que Cannabich cuando era niño escuchara y aprendiera ambos lenguajes en casa. Esto explicaría la relativa facilidad con la cual Cannabich se movió posteriormente en los círculos aristocráticos franceses durante sus frecuentes estancias en París y Versalles.

1742-1756 Educación en Mannheim y Roma
Cuando fue niño estudió el violín con Johann Stamitz (1717–1757), compositor extraordinaire, violinista, concertino y líder de la orquesta de Mannheim. Se unió a la sección de violín de la orquesta como un Schüler (es decir, aspirante) a la edad de doce años (1744), volviéndose un miembro permanente dos años después. En el año 1748 fue listado en la corte anual y calendario del estado (Churpfälzischer Hof- und Staatskalender) como violinista viviendo junto con su padre en la ruta Moritz.

En 1750, Carlos Teodoro, Príncipe elector del Palatinado, envió a Cannabich a Roma para continuar sus estudios con Niccolò Jommelli, maestro coadiutore de la Capilla Papal y también un exitoso compositor de Ópera. Permaneció en Roma hasta 1753, cuando él siguió a Jommelli hacia Stuttgart. Jommelli había sido nombrado Ober-Kapellmeister en la capital de Suabia, y trató de hacer ahí lo que el viejo Stamitz había hecho en Mannheim, es decir, crear una orquesta de primer nivel. En 1756 Cannabich regresó a Italia por segunda vez, en esta ocasión a Milán, donde tomó cursos adicionales con Giovanni Battista Sammartini.

1757-1773 Maestro de concierto
En la primavera de 1757, después de la muerte prematura de Johann Stamitz, fue llamado de regreso a Mannheim para asumir el cargo de Stamitz como primer violinista (junto con Carl Joseph Toeschi).

En 1759 Cannabich se casó con Maria Elisabeth de la Motte, Dama de la Alcoba de la Duquesa de Zweibrücken. Tuvieron seis hijos, uno de ellos Carl Cannabich, que después fue compositor por derecho propio. Desde noviembre de 1777 hasta marzo de 1778, su hija Rose recibió lecciones de piano de Mozart, cuya sonata para piano n.º 7 en Do mayor está dedicada a ella. Aunque Cannabich vivió mucho en la Ilustración, que permitió en incluso fomentó una cierta permeabilidad entre las clases sociales, era incluso entonces inusual para un hombre de nacimiento común casarse con una mujer con título de nobleza. Esto llevó a que este enlace conyugal tuviera consecuencias importantes y de gran alcance para Cannabich.

El Duque Christian IV de la cercana Zweibrücken le tomó un gusto a Cannabich y lo favoreció con soporte y atención. En 1764 acompañó al Duque hacia París, ya que tenía un palacio allí. La música y los músicos de Mannheim fuereon populares entre las audiencias parisinas. Fue durante este viaje que Cannabich conoció a los Mozart quienes, entonces en su viaje familiar, pasaron el tiempo entre noviembre de 1763 y abril de 1764 en la capital francesa. Durante los años 1760s y 1770s Cannabich visitó París frecuentemente, su música fue interpretada en el Concert Spirituel, y sus sinfonías y tríos se imprimieron ahí. La mayoría de las obras de Cannabich después de esta fecha fueron publicadas en París.

1774-1798 Director de la orquesta de Mannheim

En 1774 Cannabich se volvió director de la orquesta de la corte de Mannheim; como tal, no lideró únicamente a la orquesta como concertino, sino que también tuvo el deber de componer la música para los ballets de la corte, con la coreografía del maître de danse Étienne Lauchery. Cuatro años después (1778) se mudó con la corte a Múnich cuando Carlos Teodoro, su señor y maestro, se volvió elector de Baviera. Cannabich continuó con sus deberes en Múnich como antes, pero los mejores años de la orquesta de Mannheim para entonces habían terminado.

En los años 1780s el elector recortó el presupuesto de la orquesta y redujo el número de músicos de 95 a 55. Los músicos se quejaron sobre la falta de pago y su reducido ingreso. Se afirma que el mismo Cannabich tuvo que vivir con un tercio de su sueldo anterior durante los últimos años de su vida, lo que forzó al músico ya de cierta edad a realizar giras de conciertos y, quizá por primera vez en su vida, a hacer lo que otros músicos menos afortunados tenían que hacer con sus vidas, trabajar duramente por dinero.

Cannabich murió mientras visitaba a su hijo Carl, en Fráncfort del Meno en 1798.

Cannabich y Mozart
Cannabich y Wolfgang Amadeus Mozart se encontraron varias veces en un periodo de veinte años. La segunda vez fue en el invierno y la primavera de 1777-78, cuando Mozart estaba en su malogrado viaje, primero en Mannheim y de allí a París. Acompañado por su madre (el padre tuvo que quedarse atrás para ganar el dinero por su costosa empresa), Mozart había dejado Salzburgo buscando riqueza y fama — y sobre todo una posición con alguna de las muchas princesas alemanas. El que aquella madre e hijo interrumpieron su viaje en Mannheim para una estancia larga no era sorprendente. A finales del , Mannheim tuvo la mejor y más famosa orquesta en toda Europa. Excelentes músicos y compositores talentosos (muchos de ellos de Bohemia), un estricto e implacable ejercicio, y un suntuoso presupuesto del príncipe elector del Palatinado, se convirtieron lo que anteriormente había sido solo una de las muchas capillas principescas en un conjunto poderoso y de buen funcionamiento. Según los informes las damas se desmayaban cuando los Mannheimers desataban su rugiente crescendo (solo uno de muchos dispositivos orquestrales que fue inventado ahí).

El mismo Mozart alabó a la orquesta en numerosas ocasiones, como aquí en una carta escrita a su padre:

"Debo decirte ahora sobre la música aquí. El sábado, día de Todos los Santos, asistí a la misa mayor. La orquesta es muy buena y numerosa. A cada lado diez y once violines, cuatro tenores, dos obóes, dos flautas, y dos clarinetes, dos cuernos, cuatro violonchelos, cuatro fagotes, y cuatro contrabajos, además de trompetas y timbales. Esto debería dar música fina -..."

Obras (selección)
Óperas
 Azaki (1778)
Ballets
 40 ballets
Música orquestral
 75 sinfonías
 3 conciertos para violín
Música de cámara
 12 cuartetos de cuerda
 6 tríos con piano
 30 sonatas para piano y violín

Discografía (selección)
 Christian Cannabich: Symphonies Nos. 47 - 52. Nicolaus Esterhazy Sinfonia, Conductor: Uwe Grodd. Naxos 8.554340
 Christian Cannabich: Symphonies Nos. 59, 63, 64, 67 and 68. Lukas Consort, Conductor: Viktor Lukas. NAXOS 8.553960

Bibliografía
 Burney, Charles. General History Of Music From The Earliest Ages To The Present Period (1789). Editado por Frank Mercer. Vol. 2. 2 vols. Nueva York: Dover Publications, 1957.

 Mozart, Wolfgang Amadeus. The Letters of Wolfgang Amadeus Mozart. Editado por Ludwig Nohl. Traducido por Lady Wallace. Vol. 1. 2 vols. Nueva York: Hurd and Houghton, 1866.

 Slonimsky, Nicolas, ed. Baker's Biographical Dictionary of Musicians. 5.ª edición completamente revisada. Nueva York, 1958.

Referencias

Enlaces externos

 Biografía de Christian Cannabich (Mozart Forum) (en inglés)
 Christian Cannabich – biografía corta (en inglés)

Compositores del Clasicismo de Alemania
Maestros de capilla de Alemania
Violinistas clásicos de Alemania
Compositores de Alemania del siglo XVIII
Iluminados de Baviera
Nacidos en Mannheim

Christian Cannabich


An Bromus pseudodanthoniae in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Vasiliĭ Petrovich Drobow. An Bromus pseudodanthoniae in nahilalakip ha genus nga Bromus, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Bromus

Bromus pseudodanthoniae


Viktor Gjurkovečki (Zagreb, 8. prosinca 1857. – San Francisco, prosinca 1938.), hrvatski liječnik i javni djelatnik u hrvatskom iseljeništvu

Životopis
Rođen u Zagrebu. U Zagrebu završio gimnaziju. U Beču je studirao medicinu 1881. i usavršio pedijatriju. Vratio se u Zagreb gdje je radio kao vojni, praktični i sudski liječnik i vještak. Zalagao se za to da se dojenčad hrani na prsima, za to da se liječe i mliječne zube te poštuje individualnost djeteta u odgoju. Član Zemaljskoga zdravstvenog vijeća.

U Zagrebu je objavio Zdravoslovje djeteta 1881. godine. Godine 1883. preveo se s francuskog po Delpech-u i u Zagrebu objavio Prvi znaci priljepčivih bolesti pojavljajućih se kod školske djece : za porabu župnikom, učiteljem i roditeljem.

U Zagrebu je bio prvi glavni urednik Liječničkog vjesnika. Uređivao ga je 1885. Poslije Gjurkovečkog Vjesnik uređuje Antun Lobmayer.

Emigrirao je 1890. u SAD. Djelovao pod imenom Victor G. Vecki. Radio je u San Joséu, potom u San Franciscu. Bavio se bavio urologijom, venerologijom i seksologijom. Osobito se bavio patologijom i liječenjem muške spolne nemoći. Također se bavio zdravstvenim temama prevencijom preranog starenja, temom alkohola i prohibicije i važnošću preventivne medicine.
Obnašao visoke dužnosti u američkim liječničkim organizacijama. Preko dva desetljeća delegat Kalifornijskoga liječničkog društva u Američkom medicinskom društvu. Predsjedavao urološkim odjelom Kalifornijskoga liječničkog društva. Pisao za Pacific Medical Journal iz San Francisca.

Bio je jedan od najuglednijih hrvatskih iseljenika u Americi, koji se također isticao u nacionalno-političkom i društveno-prosvjetnom radu. Zauzimao se za suradnju iseljenika iz slavenskih zemalja. Djelovao u društvu Hrvatska sveza na Pacifiku te bio odbornik u češkom klubu.

Bavio se i beletrističkim radom. U Bostonu je 1931. objavio zbirku novela.

Izvori

Hrvatski urolozi
Hrvatski novelisti
Životopisi, Zagreb
Hrvati u SAD-u
Pedijatri

Viktor Gjurkovečki


Koronavirusna bolest 2019 (engl. coronavirus disease 2019), skraćeno: COVID-19, virusna je bolest uzrokovana novim koronavirusom SARS-CoV-2.

Bolest je i službeno potvrđena tijekom prosinca 2019. u gradu Wuhanu, pokrajine Hubei, Kina, dok je prvi slučaj oboljenja zabilježen 17. studenoga 2019. Povodom brzog širenja ove bolesti Svjetska zdravstvena organizacija proglasila je pandemiju. Zabilježene su zaraze diljem zapadnog svijeta i Azijsko-pacifičkog oceana, uglavnom ljudi iz Kine, a kasnije se bolest širi diljem Europe.

Prema stanju od  2020. potvrđeno je  slučajeva, od toga  izliječenih i  mrtvih. Pandemija virusa primarno zahvaća kontinentalnu Kinu, Južnu Koreju, Italiju, Japan i Iran, s manjim brojem ili izoliranim slučajevima u 100-ak drugih država. Prema stanju od 20. srpnja 2020. godine izvan Kine zaraženo je oko 14.600.000 osoba. WHO je 11. ožujka proglasio globalnu pandemiju koronavirusa.

Uzročnik bolesti primarno se širi bliskim kontaktom, najčešće kapljičnim putem kao posljedica kašljanja, kihanja ili razgovora. Kapljice češće padaju na pod ili površinu no što putuju zrakom na velikoj udaljenosti, međutim mogu ostati lebdjeti u zraku određeni vremenski period. Nešto rjeđe, uzročnika je moguće unijeti i dodirivanjem kontaminiranih površina te potom lica. Rizik za prijenos bolesti najveći je prva tri dana od pojave simptoma, iako je moguć i prije pojave, kao i putem pacijenata koji nemaju vidljivih simptoma bolesti.

Simptomi

Uobičajeni simptomi uključuju vrućicu, kašalj, umor, otežano disanje, kratkoću daha, gubitak mirisa i okusa. Otorinolaringolozi naknadno upozoravaju na dodatan simptom za koji vjeruju da je povezan s bolešću - anosmija, odnosno gubitak osjeta mirisa. Anosmija je iznenadan gubitak njuha, ali bez začepljenja nosa, ponekad praćen gubitkom okusa (ageuzija). U težim slučajevima javlja se teška upala pluća, sindrom akutnog otežanog disanja, sepsa i septički šok koji mogu uzrokovati smrt pacijenta.

Osobe zaražene SARS-CoV-2 virusom ne moraju odmah pokazati znakove bolesti. Vrijeme od izlaganja do pojave prvih simptoma uobičajeno iznosi oko 5 dana, međutim inkubacija može biti između 2 - 14 dana. U posebno rizičnu skupinu spadaju osobe starije životne dobi, mala djeca te osobe s kroničnim bolestima kao što su bolesti kardiovaskularnog sustava, dijabetes i kronične bolesti pluća.

Prema rezultatima nerecenzirane studije provedene tijekom ožujka i travnja 2020., na uzorku od oko 1.600 ispitanika u Ujedinjenom kraljevstvu i SAD-u, identificirano je šest različitih skupina simptoma, uzrokovanih ili različitim podtipovima SARS-CoV-2 virusa i/ili zdravstvenim stanjem pojedinca:

 Nalik gripi, bez vrućice: glavobolja, gubitak osjeta mirisa, bol u mišićima, kašalj, grlobolja, bol u prsima, bez vrućice
 Nalik gripi, sa vrućicom: glavobolja, gubitak osjeta mirisa, bol u mišićima, promuklost, vrućica, gubitak teka
 Probavni (želučano-crijevni): glavobolja, gubitak osjeta mirisa, gubitak teka, proljev, grlobolja, bol u prsima, bez kašlja
 Simptomi razine 1 (umor): glavobolja, gubitak osjeta mirisa, kašalj, vrućica, promuklost, bol u prsima, umor
 Simptomi razine 2 (zbunjenost, konfuzija): glavobolja, gubitak osjeta mirisa, gubitak teka, kašalj, vrućica, promuklost, grlobolja, bol u prsima, umor, konfuzija, bol u mišićima
 Simptomi razine 3 (abdominalni i respiratorni): glavobolja, gubitak osjeta mirisa, gubitak teka, kašalj, vrućica, promuklost, grlobolja, bol u prsima, umor, konfuzija, bol u mišićima, kratkoća daha, proljev, bol u abdomenu.

Pacijenti koji su manifestirali težu kliničku sliku (skupine 4 - 6) najčešće su zahtijevali napredne mjere potpore disanja, u smislu mehaničke ventilacije ili primjene kisika, dok je gotovo polovina pacijenata sa simptomima skupine 6 hospitalizirana. Također, pacijenti iz skupina 4 - 6 češće su bili osobe starije životne dobi, pretile osobe, pacijenti s drugim kroničnim metaboličkim ili respiratornim bolestima.

Prevencija

Preporučene mjere zaštite od koronavirusne bolesti uključuju često pranje i dezinficiranje ruku, izbjegavanje dodirivanja usta, nosa i očiju, održavanje udaljenosti od drugih ljudi i izbjegavanje bliskog kontakta (posebice s osobama koje pokazuju simptome bolesti), mjere samoizolacije (posebice u slučaju pojave simptoma bolesti), sprječavanje širenja kapljica i aerosola pri kihanju i kašljanju, izbjegavanju dodirivanja lica nečistim rukama te informiranje o sveukupnoj situaciji.

Uporabu pokrivala za lica, poput kirurške maske, šala ili marame preporučeno je u javnim prostorima s ciljem smanjenja rizika za prijenos uzročnika. Odlukom Stožera civilne zaštite Republike Hrvatske, od 13. srpnja 2020. godine uvodi se nužna mjera obaveznog korištenja maski za lice ili medicinskih maski za putnike u javnom prijevozu, određene profesije te kategorije djelatnosti, dok su istog izuzeta djeca do dvije godine starosti, osobe s određenim oblicima invaliditeta, prevoditelji za gluhoslijepe osobe te osobe s pojedinim kroničnim zdravstvenim stanjima.

COVID-19 u Hrvatskoj

Prvi slučaj zaraze virusom SARS-CoV-2 u Hrvatskoj potvrđen je 25. veljače 2020. Trenutno je u Republici Hrvatskoj  oboljelih osoba, a izliječeno ih je , dok ih je na koronavirus do sada testirano . Zbog velikih dnevnih migracija stanovništva između Istre i Italije Vlada Republike Hrvatske donijela je 13. ožujka 2020. godine odluku o zatvaranju vrtića, osnovnih i srednjih škola te fakulteta na području cijele Hrvatske s ciljem sprečavanja širenja bolesti COVID-19. Učenici od petih do osmih razreda osnovne škole te svi učenici srednjih škola nastavu imaju online, a za niže razrede osiguran je program na javnoj televiziji (HTV 3). U svome prvom priopćenju za medije od 18. ožujka, Stožer civilne zaštite Republike Hrvatske objavio je informaciju za sve građane da je od srijede 18. ožujka aktivan telefonski broj 113 na kojem svi zainteresirani mogu dobiti informacije o COVID-19.

Broj zaraženih osoba

Vidi još
 SARS-CoV-2
 Pandemija COVID-19
 Pandemija COVID-19 u Hrvatskoj
Koronavirus

Izvori

Bilješke

Bolesti povezane s koronavirusima

COVID-19


نيكولاس مارتن باريخا (مواليد 19 يناير 1984 في بوينس آيرس - الأرجنتين) لاعب كرة قدم أرجنتيني يلعب حاليا لصالح نادي الدرجة الأولى إسبانيول الإسباني منذ 2008 في مركز قلب الدفاع .

مسيرته الكروية
لعب نيكولاس باريخا خلال مسيرته الاحترافية مع 6 أندية في خمسة عشر موسمًا وسجل خلالها 10 أهداف ضمن 283 مباراة. حيث فاز في موسم واحد بالكأس وفي موسم واحد بالدوري.

خاض نيكولاس باريخا مسيرته مع نادي أرجنتينوس جونيورز في موسم 2004–05 ولمدة موسمين، مشاركًا في 49 مباراة سجل خلالها هدفين. ثم انتقل إلى نادي رويال أندرلخت في موسم 2006–07 ولمدة موسمين، حيث شارك في 39 مباراة ولم يسجل أي هدف. لينتقل بعدها إلى نادي إسبانيول في موسم 2008–09 ولمدة موسمين، مشاركًا في 60 مباراة سجل خلالها 3 أهداف. ثم انتقل إلى نادي سبارتاك موسكو في موسم 2010 واستمر معه طيلة ثلاثة مواسم، مشاركًا في 47 مباراة سجل خلالها 3 أهداف أيضًا. هذا وانتقل لاحقًا إلى نادي إشبيلية في موسم 2013–14 ليلعب معه خمسة مواسم، مشاركًا في 85 مباراة سجل خلالها هدفين. ثم انتقل بعدها إلى نادي أطلس في موسم 2018–19 لمدة موسم واحد، مشاركًا في 3 مباريات ولم يسجل أي هدف.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في روسيا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في بلجيكا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في المكسيك
أرجنتينيون فازوا بالميدالية الذهبية الأولمبية
أرجنتينيون من أصل إسباني
أشخاص على قيد الحياة
حاصلون على ميداليات أولمبية في كرة القدم
حائزون على ميداليات في الألعاب الأولمبية الصيفية 2008
رياضيون أرجنتينيون مغتربون في المكسيك
رياضيون أرجنتينيون مغتربون في إسبانيا
رياضيون أرجنتينيون مغتربون في بلجيكا
رياضيون أرجنتينيون مغتربون في روسيا
رياضيون من بوينس آيرس
قلوب دفاع كرة قدم
لاعبو الدوري الإسباني
لاعبو الدوري البلجيكي للمحترفين
لاعبو الدوري الروسي الممتاز
لاعبو الدوري المكسيكي الممتاز
لاعبو أرجنتينوس جونيورز
لاعبو إسبانيول
لاعبو إشبيلية
لاعبو دوري الدرجة الأولى الأرجنتيني
لاعبو سبارتاك موسكو
لاعبو كرة قدم أرجنتينيون
لاعبو كرة قدم أرجنتينيون أولمبيون
لاعبو كرة قدم رجالية أرجنتينيون
لاعبو كرة قدم رجالية أرجنتينيون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إسبانيا
لاعبو كرة قدم في الألعاب الأولمبية الصيفية 2008
لاعبو كرة قدم مغتربون أرجنتينيون
لاعبو كرة قدم مغتربون في المكسيك
لاعبو كرة قدم مغتربون في إسبانيا
لاعبو كرة قدم مغتربون في بلجيكا
لاعبو كرة قدم مغتربون في روسيا
لاعبو كرة قدم من بوينس آيرس
لاعبو كوبا أمريكا 2011
لاعبو منتخب الأرجنتين لكرة القدم
لاعبو نادي أطلس
لاعبو نادي أندرلخت
لاعبون فائزون بالدوري الأوروبي
مدافعو كرة قدم رجالية
مواليد 1984
مواليد في بوينس آيرس

نيكولاس باريخا


Crkva Bezgrješnog začeća Blažene Djevice Marije je katolička crkva u Splitu.

Opis

Sagrađena je 1895. godine. Crkva Bezgrješne Djevice Marije izgrađena je u predjelu Dobrome nakon što su 1855. prve sestre milosrdnice (Ančele ) stigle u Split iz Brescie. Na mjestu današnjeg južnog samostanskog krila, prvo je podignuta kapela Bezgrješnog Začeća, a današnja crkva izgrađena je 1895. – 1896. u neorenesansnom slogu, a temeljito je obnovljena 1928. godine. Glavno pročelje kojemu se pristupa kamenim stubama, simetrično je raščlanjeno otvorima lučnog završetka, u središnjoj osi prizemlja je portal s profiliranim nadvratnikom. Crkva je obnovljena 2005. godine.

Zaštita
Pod oznakom Z-4692 zavedena je su kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificiranog kao sakralna graditeljska baština.

Izvori

Bezgrješnog začeća BDM
Bezgrješnog začeća BDM, Split

Crkva Bezgrješnog začeća BDM u Splitu


المقدم السير فينسنت آرثر هنري مكماهون (1862 - 1949) الممثل الأعلى لملك بريطانيا في مصر (9 كانون2/يناير1915-1 كانون1/ديسمبر1917). اشتهر بـمراسلات الحسين – مكماهون مع شريف مكة الشريف الحسين بن علي في الفترة من 14 تموز/يوليو1915 إلى 10 آذار/مارس1916 خلال الحرب العالمية الأولى، وموضوعها المستقبل السياسي للأراضي العربية في آسيا حيث سعت بريطانيا لقيام العرب في الدولة العثمانية بثورةٍ مسلحةٍ ضدها. أشرف على المقاوضات السكرتير الشرقي في البعثة البريطانية بالقاهرة رونالد ستورس من خلال أربع رحلاتٍ قام بها إلى الحجاز، ومن خلال ترجمة وتلخيص رسائل الشريف وتضمين فحواها في تقاريره إلى مكماهون والخارجية البريطانية، والإشراف على صياغة الردود البريطانية باسم مكماهون عليها. جاءت مذكرات رونالد ستورس (الصادرة في لندن 1937) خلواً من الإشارة للمراسلات لأنها صدرت قبل أن تكشف السرية عنها، ولكن من الواضح أن ستورس كان مشرفاً على العلاقات مع العرب قبل أن يتسلم المكتب العربي في القاهرة التابع للمخابرات البريطانية (والذي كان يتبع له لورنس) مسؤولية ذلك.
وعد مكماهون الحسين بن علي باعتراف بريطانيا باستقلال الجزء العربي من قارة آسيا (عدا عدن المحمية البريطانية) إذا ماشارك العرب إلى جانبها في الحرب ضد الدولة العثمانية.

منح عام 1920 وسام النهضة من الدرجة الأولى من قبل الشريف الحسين ملك الحجاز، ورفع عام 1925 إلى درجة فارس العدالة في نظام سان جون.

رتب وألقاب
 1862-1882: أرثر هنري مكماهون
 1882-1894: الملازم أرثر هنري مكماهون
 1894-1895: Lieutenant Arthur Henry McMahon, CIE
 1895-1897: Captain Arthur Henry McMahon, CIE
 1897-1901: Captain Arthur Henry McMahon, CSI, CIE
 1901-1906: Major Arthur Henry McMahon, CSI, CIE
 1906-1909: Major Sir Arthur Henry McMahon, KCIE, CSI
 1909-1911: Lieutenant-Colonel Sir Arthur Henry McMahon, KCIE, CSI
 1911-1916: Lieutenant-Colonel Sir Arthur Henry McMahon, GCVO, KCIE, CSI
 1916-1949: Lieutenant-Colonel Sir Arthur Henry McMahon, GCMG, GCVO, KCIE, CSI

مراجع

أفراد عسكريون من شيملا
أشخاص متعلمون في هيليبيري وامبريال سيرفيس كوليج
أشخاص من شيملا
بريطانيون من أصل أيرلندي
حائزون على الوسام الأعلى للنهضة
ضباط في جيش الهند البريطاني
مسؤولون في الهند البريطانية
مندوب المملكة المتحدة السامي لدى مصر
مواليد 1862
مواليد في شيملا
وفيات 1949
وفيات في لندن

هنري مكماهون


Anduril may refer to:

 Andúril, a fictional sword in J. R. R. Tolkien's Middle-earth fantasy writings, originally known as Narsil
 Anduril (workflow engine), an open-source workflow framework
 Anduril Industries, a defense technology company co-founded in 2017 by entrepreneur Palmer Luckey

Anduril


Georg Zwilling (in amtlichen Dokumenten im Großherzogtum Hessen Georg Zwilling I.) (* 21. September 1892 in Mörfelden; † 5. November 1944 in Stadtlohn) war ein hessischer Politiker (KPD Hessen) und ehemaliger Abgeordneter des Landtags des Volksstaates Hessen in der Weimarer Republik.

Familie und Ausbildung
Georg Zwilling war der Sohn des Handarbeiters Jakob II. Zwilling und dessen Frau Margarethe geborene Schulmeyer.
Georg Zwilling war Maurer von Beruf.

Politik
Georg Zwilling war 1918 Mitglied des Frankfurter Arbeiter- und Soldatenrats, seit 1919 Mitglied der USPD und später der KPD.

Im Januar 1924 gründeten Kommunisten, Sozialdemokraten und andere in Mörfelden einen Verein zur Errichtung eines eigenen Volkshauses. Der Vorsitzende war Georg Zwilling. Das Volkshaus konnte schließlich im April 1930 den Arbeiterfamilien und ihren Organisationen zur Verfügung gestellt werden.

Am 8. November 1931 wurde Zwilling in der Stichwahl zum Bürgermeister von Mörfelden gewählt. Zwilling weigerte sich, die Notverordnungen der Präsidialkabinette durchzuführen. Stattdessen wurde eine Reihe sozialer Maßnahmen im Gemeinderat beschlossen. 1932 wurde er aus seinem Amt abgesetzt. 1932 bis 1933 gehörte er dem Landtag an. Nach der Machtergreifung der Nationalsozialisten wurde er kurzzeitig in "Schutzhaft" genommen.

1944 kam er bei einem Luftangriff ums Leben.

Literatur
 Jochen Lengemann: MdL Hessen. 1808–1996. Biographischer Index (= Politische und parlamentarische Geschichte des Landes Hessen. Bd. 14 = Veröffentlichungen der Historischen Kommission für Hessen. Bd. 48, 7). Elwert, Marburg 1996, ISBN 3-7708-1071-6, S. 428.
 Klaus-Dieter Rack, Bernd Vielsmeier: Hessische Abgeordnete 1820–1933. Biografische Nachweise für die Erste und Zweite Kammer der Landstände des Großherzogtums Hessen 1820–1918 und den Landtag des Volksstaats Hessen 1919–1933 (= Politische und parlamentarische Geschichte des Landes Hessen. Bd. 19 = Arbeiten der Hessischen Historischen Kommission. NF Bd. 29). Hessische Historische Kommission, Darmstadt 2008, ISBN 978-3-88443-052-1, Nr. 1036.
 Hans Georg Ruppel, Birgit Groß: Hessische Abgeordnete 1820–1933. Biographische Nachweise für die Landstände des Großherzogtums Hessen (2. Kammer) und den Landtag des Volksstaates Hessen (= Darmstädter Archivschriften. Bd. 5). Verlag des Historischen Vereins für Hessen, Darmstadt 1980, ISBN 3-922316-14-X, S. 282.
 Zwilling, Georg. In: Hermann Weber, Andreas Herbst: Deutsche Kommunisten. Biographisches Handbuch 1918 bis 1945. 2., überarbeitete und stark erweiterte Auflage. Dietz, Berlin 2008, ISBN 978-3-320-02130-6.

Weblinks

Einzelnachweise

Landtagsabgeordneter (Volksstaat Hessen)
Bürgermeister (Volksstaat Hessen)
Bürgermeister (Mörfelden-Walldorf)
USPD-Mitglied
KPD-Mitglied
Geboren 1892
Gestorben 1944
Mann

Georg Zwilling


An Cyperus refractus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Georg George Engelmann ngan Johann Otto Boeckeler. An Cyperus refractus in nahilalakip ha genus nga Cyperus, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Cyperus

Cyperus refractus


Islahat Fermanı veya Islâhat Hatt-ı Hümâyûnu Tanzimat'ın ilanından sonraki uygulamalarla ilgili olarak özellikle gayrimüslimlere yeni haklar tanıyan 18 Şubat 1856 tarihli hatt-ı hümâyun.

Osmanlı İmparatorluğu'nun çöküş döneminde devletin yıkılmaktan kurtarılması amacıyla; siyasi kuruluşlar, kişi hakları ve yeni kurumların kurulması konularında yapılması tasarlanan köklü değişiklikler için Sultan Abdülmecid zamanında yayımlanan fermandır. Tanzimat Dönemi'nin önde gelen devlet adamlarından biri olan Sadrazam Mehmed Emin Âli Paşa tarafından büyük Avrupa devletlerinin arzuları doğrultusunda hazırlanarak yürürlüğe konmuştur.

İlan edilme sebebi, Tanzimat Fermanı ile benzerlik gösterir. Bu ferman da Avrupalı devletlerin desteğini almak ve Kırım Savaşı'nı sona erdirecek Paris Antlaşması'nda kazanımlar elde etmek amacıyla ilan edilmiştir.

İmparatorluk boyunca en önemli fermanlar: 3 Kasım 1839'da Tanzimat Fermanı, 18 Şubat 1856'da Islahat Fermanı ve 1860'ta da Sultan Abdülaziz fermanları olarak sıralanır. Bu fermanlarla, devletin çöküşünün toplumsal ve ekonomik nedenleri araştırılmadan, bazı Batı kuruluşlarını ve anlayışını devlete getirmekle devletin kurtarılabileceği sanılmış fakat bu fermanlarla toplumdaki kuruluş ve anlayış ikileme düşmüş, din merkezli dünya görüşü ve bu anlayışla kurulan kuruluşlarla birlikte Batı asıllı kuruluşlar arasındaki çatışmalar sonucunda toplumun içinde daha büyük sorunlar çıkmış, çöküşü önleyeceği düşünülen ıslahat fermanları, beklenen etkiyi gösterememiştir.

Bu dönemde Batı'nın ekonomik desteğine, vereceği borçlara gereksinim duyan Osmanlı Devleti, bunları ancak Batı devletlerine çeşitli imtiyazlar tanımak koşuluyla elde edebilmiştir. Bu imtiyazlar sayesinde Osmanlı topraklarına giren yabancı sermaye ve yatırım, sahip olduğu imkân ve güçle yerli sanayiyi büyük ölçüde öldürmüştür. Böylece Osmanlı Devleti yarı sömürge bir devlet hâline gelmiş, bütün ekonomisi ve zengin kaynakları Batılı devletlerin eline geçmiştir.

Islahat Fermanı, Tanzimat'ın devamı olarak nitelendirilebilecek bir değişim olarak da kabul edilebilir. Zaten fermân Paris Antlaşması metni içerisinde yer almış; antlaşmanın imza aşamasında ise Batılı devletler tarafından Rusya'nın Osmanlı Devleti'nin iç işlerine karışmasının engellenmesi neticesinde yapılan baskı ile ilân edilmek durumunda kalmıştır.

1856 Islahat Fermanı, Osmanlı tebâası içerisinde gayrimüslimlere yönelik birtakım hakların verilmesini içermektedir. Avrupalı devletlerin Fransız İhtilali'nin yaymış olduğu milliyetçilik akımlarından etkilenerek Balkanlar'da isyanlar çıkarmakta olan gayrimüslim azınlıkları ülkeye bağlamayı amaçlamaktadır ve dolayısıyla amaçlanan hedeflerden biri de Avrupalı devletlerin bunları bahane ederek Osmanlı Devleti'nin iç işlerine karışmasını önlemektir.

Ferman, bir Osmanlı toplumu oluşturmayı amaçlar. Irk, dil, din vb. ayrımı yapmaksızın bir Osmanlı milleti oluşturmayı amaçlar ki 19. yüzyılda devletin kötü gidişâtını durdurmak amacıyla ortaya çıkan fikir akımlarından Osmanlıcılık kapsamındadır. Tanzimât Fermânı (Gülhane Hatt-ı Şerif-î, 3 Kasım 1839)'nın amacı azınlık isyanlarını önlemek, azınlıkları bahane ederek Avrupalı devletlerin Osmanlı Devleti'nin iç işlerine karışmasını önlemek ve toprak bütünlüğünü korumaktır.

Ferman

Bâb-ı Âli tarafından ilan edilen Islahat Fermanı, Kırım Savaşı'nın ateşkesinden 18 gün sonra, 18 Şubat 1856'da ilân edilmiştir. Islahat Fermanı, Tanzimat Fermanı tarafından sağlanan reformları genişletmiştir.

Bu fermanın amacı, millet sistemini kaldırarak bütün din topluluklarının eşit vatandaşlık hakları sağlayarak Müslüman ve gayrimüslim Osmanlı tebaası arasında tam bir eşitlik sağlamaktır. Böylece Millet-i Rûm haricinde gayrimüslimlere de devlet kademelerine memur olma yolu açılmıştır. Din değiştirme hakkı kabul edilmiş, İslam'dan çıkmanın ölüm cezasıyla cezalandırılması usulüne son verilmiştir. Gayrimüslimlere askerî okullara gitme hakkı tanınmıştır. Ayrıca uygulanan vergilerde (bkz. cizye) de bir eşitlik sağlanmıştır. Bu anlamda 15. madde ile eşit haklar beraberinde eşit yükümlülükler getirir düşüncesi getirilmiştir. Böylece gayrimüslimlerin de askerlik yapma yükümlülüğü doğmuş, askerlik yapmak istemeyenlere de askerlik vergisi olan (bedel-i askerî / بدل عسكري) olanağı sunulmuştur. Bu yeni uygulama sayesinde Müslüman tebaa da para karşılığında (bedel-i nakdî / بدل نقدي) askerlik görevinden muaf olma şansını yakalamıştır. Ayrıca devletin vatandaşa toprak kiralaması olan ve vergi gelirlerinin azalmasına yol açan iltizam kaldırılmıştır.

Islahat Fermanı ile gayrimüslimler kendi meclislerini oluşturarak kendi meselelerini (ağırlıklı olarak yönetimsel ve dinsel) yönetmiş ve o konularda kararlar alabilmişlerdir. Aldıkları kararlar da (Rum Patrikliği Nizâmâtı, 1862, Ermeni Patrikliği Nizâmâtı, 1863 ve Hahamhâne Nizâmâtı, 1865) Batı tarafından anayasa olarak anılmıştır. Nizamnâme-i Millet-i Ermeniyân (Ազգային սահմանադրութիւն Azgayin sahmanadrutyun) yazarlarından Krikor Odyan daha sonra Kanun-i Esasi oluşturma komisyonunda danışmanlık yapmıştır.

I. Meşrutiyet

1875 ile 1876 yıllarında Bosna-Hersek ve Bulgaristan'da bağımsızlık talebiyle ayaklanmalar çıkmıştır. O dönemde Osmanlı dış politikasında isyanları destekleyen Rusya'ya bir yönelim hâkim olmuştur. Bu yönelime karşı 10/11 Mayıs 1876 tarihinde bir ayaklanma çıkmış, çıkan ayaklanma sonucunda Sadrazam Mahmud Nedim Paşa düşürülmüş ve diğer üst düzey mevkilere yeni kişiler getirilmiştir. Böylece Mütercim Mehmed Rüşdi Paşa sadrazam, Hasan Hayrullah Efendi şeyhülislam ve Hüseyin Avni Paşa savaş dairesi başkanı olmuştur. Bu yeni isimler Midhat Paşa ile beraber Padişah Sultan Abdülaziz'i 30 Mayıs 1876 tarihinde tahttan düşürmüş ve yerine yeğeni Mehmed V. Murad Efendi'yi getirmişlerdir. İlerleyen zamanlarda bir anayasa çıkarmaya karşı olan Hüseyin Avni Paşa ile anayasa savunucu Midhat Paşa arasında büyük tartışmalar meydana gelmiştir. Sadrazam Mütercim Mehmed Rüşdi Paşa, Hüseyin Avni Paşa tarafında yer almış ve V. Murad'ın ruh sağlığının bozuk olduğu gerekçesiyle bir anayasanın kabulü için uygun zaman olmadığını ve böyle bir şeyin söz konusu bile olamayacağını savunmuştur. Hüseyin Avni Paşa 15 Haziran 1876'da Midhat Paşa'nın evinde bir toplantı esnasında tahttan düşürülmüş olan Sultan Abdülaziz'in bir taraftarı tarafından vurularak öldürülmüştür.

30 Temmuz 1876 tarihinde Sırbistan-Karadağ Osmanlı İmparatorluğu'na karşı savaş ilan etmişlerdir. Aynı zamanda İngiltere de yaklaşan Osmanlı-Rus Savaşını engellemek ve ayaklananlara büyük bir özerklik verilmesi amacıyla bir konferansın düzenlemesi için sıkıştırmıştır. Olası bir yabancı müdahaleye karşı koymak için Midhat Paşa bütün Osmanlı tebâasına eşit haklar sağlayacak ve planlanan konferanstan önce yürürlüğe girecek olan bir acil anayasanın çıkarılması konusunda ısrar etmiştir.

Mithat Paşa, V. Murad'ı tahttan indirebilmek için V. Murad'ın kardeşi Abdülhamit ile konuşur ve ona anayasayı kabul etmesi koşulu ile tahtı teklif eder. Abdülhamit anayasayı kabul edeceğini ilân ettikten sonra 31 Ağustos 1876 tarihinde II. Abdülhamit sıfatıyla tahta gelir. II. Abdülhamid tuttuğu sözü yerine getirmek için, özellikle de anayasa komisyonun görevlendirmek için kendine zaman verir, fakat Midhat Paşa'nın devam eden baskıları sonucu sözünü yerine getirir.

20 ulema ve üst düzey devlet görevlilerinden oluşan ve gelişmeleri belirleyecek olan birinci danışma kurulu 30 Eylül 1876'da padişahın emri ile toplanmıştır. Kurula Midhat Paşa başkanlık yapmıştır. Kurula Midhat Paşa'nın hazırladığı 59 maddelik Kanûn-î Cedîd (قانون جديد) ile Said Paşa'nın Fransız Anayasası çevirisinden oluşan bir taslak sunulmuştur. Kurulda anayasa karşıtlarının da olması sebebiyle gazetelerin de haber ettiği büyük tartışmalar çıkmıştır. Bakanlar kurulu (Hey'et-i Vükelâ / هيئت وكلا) oluşturulduktan sadece bir hafta sonra var olan kurulun feshine ve yeni bir kurulun oluşturulmasına karar vermiştir.

8 Ekim 1876 tarihinde yeni anayasa kurulu (Cemiyet-i Mahsusa) üyelerinin isimleri açıklanmıştır. Birçok kaynağa göre üye sayısı 2 asker, 10 ulema ve 13 Müslüman ile 3 Hristiyan olma üzere toplam 28'dir. Daha etkili çalışabilmek için çalışma gruplarları yönetim ile ilgili düzenlemeler konusunda eğitilmişlerdir.

Anayasa taslağı oluşturulurken Midhat Paşa ve Said Paşa'nın eserlerinin yanı sıra Süleyman Hüsnü Paşa'nın Kanûn-î Esasî müsveddesinden ve mümkün olduğunca Belçika ile Prusya Anayasalarından yararlanılmıştır. Anayasa taslakları (toplam üç taslak) padişahın isteği doğrultusunda seçilen memurlara, Mütercim Mehmed Rüşdi Paşa ile bakanlar kuruluna Yıldız Sarayı'nda üzerinde çalışması için sunulmuştur. Son taslak 1 Aralık 1876'da son halini almış ve 6 Haziran'da bakanlar kurulunca kabul edilmiştir.

Yıldız Sarayı'nda padişahın sürgün hakkı üzerinde ısrarla durulmuştur. Böylelikle, 3. paragrafında padişaha sürgün hakkının verildiği 113. madde anayasaya eklenmiştir. Bu gelişme, özellikle özgürlük hakkını ve anayasal yönetimi savunduğu politik görüşünden dolayı Londra'ya kaçmış olan ve daha sonra affedilerek 2 Kasım 1876'da özel anayasa kurulunda üye olan Genç Osmanlılar'dan Namık Kemal'de öfkeye neden olmuştur. Anayasanın çıkarılması için baskı yapan Midhat Paşa da sonunda öfkeleri dindirebilmiş ve 19 Aralık 1876'da sadrazam olmuştur.

23 Aralık 1876'da Kanûn-î Esasî padişah tarafından kabul edilmiş ve yürürlüğe girmiştir. İstanbul Konferansı'na ev sahipliği yapmış olan hariciyeden sorumlu bakan Mehmed Esad Saffet Paşa 101 top atışıyla yeni anayasanın ilanı edildiğini ve bütün Osmanlı tebâasının eşit duruma getirilip haklarının ve özgürlüklerinin garanti altına alındığını duyurmuştur. Buna rağmen Rusya, Osmanlı İmparatorluğu'na kuşkuyla bakmaya devam etmiş ve bu anayasayı da öne alınmış göstermelik bir çözüm olarak değerlendirmiştir. 5 Şubat 1877'de padişah sürgün hakkını ilk defa Midhat Paşa'yı görevinden alarak kullanmıştır. Tam 11 hafta sonra da kaybedilen Osmanlı-Rus Savaşı başlamıştır. Yıldız Sarayı'nın görüşüne göre anayasa amacını gerçekleştirememiştir. Padişah da bu yenilgiden sorumlu tutulmaktan korkmuş, bu yüzden parlamentoyu yenilginin suçlusu olarak göstererek 14 Şubat 1878'de 7. maddeyi kullanarak (padişahın olağanüstü durumlarda parlamentoyu askıya alması) parlamentoyu feshetmiş ve tam monarşik bir sistemle ülkeyi yönetmeğe devam etmiştir.

Anayasanın arkasındaki itici güç olan Midhat Paşa, Yıldız Mahkemesi tarafından Sultan Abdülaziz'in ölümünde birinci derecede sorumlu tutularak hakkında çıkarılan ölüm fermânına ve mahkemeden bağımsız iki kurulun da bu idamı onaylamasına rağmen İngilizlerin baskısıyla padişah tarafından affedilip sürgüne gönderilmiş ve sürgüne gönderildiği Hicaz'daki Taif kalesinde 8 Mayıs 1884'te İstanbul'dan gelen emirle boğularak öldürülmüştür. (Ref: Gábor Ágoston; Bruce Alan Masters (2009) Encyclopedia of the Ottoman Empire. Infobase Publishing. pp. 378–379. ISBN 978-1-4381-1025-7. Retrieved 9 June 2013.)

Midhat Paşa, Niş, Tuna, Bağdat ve Suriye de Valilik yaptığı dönemlerde sayısız okul, hastane, yol ve köprü gibi altyapı hizmetlerini halkın katılımıyla yaptırarak büyük ün kazanmıştır. Üç yıl süren Bağdat valiliği sırasında bölge Osmanlı tarihindeki en güvenli ve istikrarlı dönemini yaşamıştır.

II. Meşrutiyet

II. Abdülhamit'in monarşi rejimine karşı yürütülen harekette yer alan Kolağası Ahmet Niyazi Bey 3 Temmuz 1908'de dağda bulunan 200-400 askeri ile anayasanın yeniden yürürlüğe girmesini sağlamıştır. Ahmet Niyazi Bey, Enver Bey yönetimindeki İttihat ve Terakki Fırkası, Ermeni Devrimci Federasyonu ile Arnavut, Yunan ve Bulgar toplulukları tarafından desteklenmiştir. Niyazi Bey tarafından başlatılan Jön Türkler Ayaklanması Makedonya ve özellikle Kosova vilayetlerinde, Korzo ve Selanik'te gerçekleşmiştir. Buna karşılık olarak padişah 18. bölük ile Niyazi Bey'e karşı koyması için Şemsi Paşa'yı göndermiştir. Şemsi Paşa, Jön Türk Atıf Bey tarafından vurularak öldürülmüştür. Bunun üzerine Padişah bu ayaklanmaya karşı koyabilmek için Sadrazam Avlonyalı Mehmed Ferid Paşa'yı görevinden almış ve 1876 yılındaki anayasa çalışmalarında hazırlamış olduğu Fransız Anayasası çevirisinden yararlanılmış olan Mehmed Said Paşa'yı sadrazam ilan etmiştir. Mehmed Said Paşa kabinesinde monarşi yanlıları da yer almıştır.

23 Temmuz 1908'de İttihat ve Terakki Cemiyeti Makedonya'nın birçok kentinde gerçekleşen ve katılımın çok yüksek olduğu eylemlerde bağımsızlık ilan etmişlerdir. Aynı zamanda İstanbul'da anayasanın 24 saat içinde tekrar yürürlüğe girmezse 2. ve 3. Ordu'nun başkente yürüyecekleri haberleri İstanbul'da yayılmıştır. Bu haberler üzerine padişah kabinenin tavsiyesi üzerine aynı gün anayasanın yeniden yürürlüğe girdiğinin bildirildiği ve 24 Temmuz'da gazetelerde yer alan bir fermân yayınlamıştır. Bu fermândan bir hafta sonra ajanlığın ve sansürün sona erdiği saray tarafından duyurularak 1 Ağustos 1908 tarihinde anayasanın yeniden geçerliliği Tanzimat Ferman tarafından teyit edilmiştir. Böylece devrimciler başta olmak üzere, cezalarının üçte ikisini çekmiş olan politik suçlular affedilmiştir. Protestolar nedeniyle de genel af çıkarılmış, bu da Bâb-ı Âli'ye yürüyüşe geçen yaklaşık 2000 kişilik bir isyana neden olmuştur. Bundan yaklaşık iki hafta sonra da Mehmed Said Paşa genel affa eleştirel ve karşı düşüncelerini açıklamasından dolayı, özellikle de İttihat ve Terakki Cemiyeti ile düşünce ayrılığı sebebiyle 5 Ağustos 1908'de sadrazamlıktan düşürülmüş, yerine İngiliz hayranı ve liberal olarak tanınan Yusuf Kamil Paşa getirilmiştir.

Senato ve yeni seçilen Meclis-i Mebûsan 17 Aralık 1908'de toplanmış, meclis başkanı sürgünden geri gelen Ahmed Rıza olmuştur. Mecliste toplam 147 Türk, 60 Arap, 27 Arnavut, 26 Rum, 14 Ermeni, 4 Yahudi ve 10 Slav temsilci yer almıştır. Talat Bey gibi İttihat ve Terakki Cemiyeti üyeleri de milletvekili olarak sayılmıştır. Buna karşılık yürütücü isimler Enver ve Cemal Bey vekil olmamış; fakat politika üzerinde büyük etkileri olmuştur. Sadrazam Yusuf Kamil Paşa 10 Şubat'ta İttihat ve Terakki Cemiyeti komitesine sormadan yeni bir donanma ve savaş bakanı atmasından sonra 14 Şubat 1909'da güvensizlik oyu ile düşürülür ve yerine Hüseyin Hilmi Paşa getirilir. Ayrıca Islahat Fermanı nedeniyle 'gavur ve kafir' kelimesinin de içinde olduğu birçok kelime yasaklanmıştır.

Kaynakça
https://islamansiklopedisi.org.tr/islahat-fermani

Fermanlar
Tanzimat
1850'lerde Osmanlı İmparatorluğu
1856'da Asya
1856'da Avrupa

Islahat Fermanı


Forsetakosningar í Bandaríkjunum 1956 fóru fram þriðjudaginn 6. nóvember 1956. Dwight D. Eisenhower sitjandi forseti og Richard Nixon sitjandi varaforseti unnu sigur á Adlai Stevenson fyrrverandi fylkisstjóra Illinois og Estes Kefauver öldungadeildarþingmanni fyrir Tennessee.

Niðurstöður

Sjá einnig
 Kosningar í Bandaríkjunum 1956

Tilvísanir

Kosningar í Bandaríkjunum 1956
1956

Forsetakosningar í Bandaríkjunum 1956


Cântarea cântărilor este un film românesc din 1993 regizat de Gheorghe Preda.

Prezentare

Note

Legături externe

Vezi și
 1993 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 1993
Filme regizate de Gheorghe Preda

Cântarea cântărilor (film)


Lobo es una serie de televisión  argentina  producida por Pol-ka y emitida por Canal 13 de lunes a jueves a las 23:30. Fue una adaptación a la pantalla chica de la legendaria historia del hombre lobo. Comenzó a emitirse el 6 de febrero de 2012 a las 22:30, en el prime time del canal, y terminó el 16 de mayo de 2012. La ficción cuenta con un elenco de renombre. Protagonizada por Gonzalo Heredia y Vanesa González. Coprotagonizada por Adrián Navarro, Laura Azcurra, Esteban Meloni, Marcelo De Bellis, Peto Menahem, Alan Sabbagh, Mariana Prommel, María Del Cerro, Alberto Ajaka, Victoria Almeida y Bimbo Godoy. Antagonizada por Luisana Lopilato, Esteban Pérez, Viviana Saccone y el primer actor Osvaldo Laport. También, contó con las actuaciones especiales de Luis Machín y la primera actriz Mónica Galán. Y las participaciones estelares de Romina Gaetani, Gerardo Romano y Norma Aleandro. No solo se limitó a abarcar lo que es el género dramático en sí, sino también la ciencia ficción y la aventura.

Sinopsis

Lucas Moreno (Gonzalo Heredia) es el séptimo hijo varón de la familia Díaz Pujol. Su padre, Leopoldo Díaz Pujol (Gerardo Romano), al enterarse por una bruja (Norma Aleandro) que su hijo al cabo de cumplir 30 años de edad se convertiría en un hombre lobo, decide mandarlo a matar (ayudado por un empleado suyo de la estancia). Como el empleado no fue capaz ni tuvo la crueldad para pegarle un tiro, lo abandonó sobre un río metiéndolo dentro de un cajón. Allí fue encontrado por quien lo iría a criar durante gran parte de su vida.
Después de 30 años, Lucas vuelve a su pueblo natal en busca de la verdad, pero Ana (Vanesa González) se cruzará en su camino y juntos deberán luchar contra la ambición y el odio de los que quieren adueñarse de la fortuna de los Díaz Pujol. Además de enfrentar a su tío Lisandro Díaz Pujol (Osvaldo Laport), un cazador sin corazón, que llevará a cabo malvadas estrategias para descubrir quién es Lucas en realidad.

Elenco

Protagonistas
 Gonzalo Heredia como Lucas Moreno / Germán Díaz Pujol
 Vanesa González como Ana Linares / Díaz Pujol

Elenco Protagónico
 Osvaldo Laport como Lisandro Díaz Pujol
 Luisana Lopilato como Victoria "Vicky" Robledo
 Adrián Navarro como Bruno Díaz Pujol.
 Esteban Pérez como Andrés Díaz Pujol
 Laura Azcurra como Julia Linares de Díaz Pujol
 Esteban Meloni como Franco Díaz Pujol.
 Viviana Saccone como Rebeca Solari de Díaz Pujol

Elenco Principal
 Mónica Galán (†) como Lucía Nadal de Linares.
 Marcelo De Bellis como Jorge Valencia.
 Peto Menahem como Cristian Castro "Malte".
 Alan Sabbagh como Salvador Fuccile.
 Mariana Prommel como Ada.
 María del Cerro como Florencia Mujica.
 Alberto Ajaka como Yamir.
 Victoria Almeida como Gabriela.
 Bimbo Godoy como Emma Barbieri.
 Elisa Carricajo como Maira Bolzchnzky.
 José Meherez como Camilo.
 Andrés Ciavaglia como Beto.
 Cecilia Blanco como Sonia.
 Marina Cohen como Gorosito.
 Luis Machín como Toribio Páez de Toledo.

Participaciones
 Romina Gaetani como  Miranda Solari.
 Gerardo Romano como Leopoldo Diaz Pujol.
 Norma Aleandro como La Bruja.
 Ingrid Pelicori como Isabel de Díaz Pujol
 Luciano Cazaux como Álvaro
 Mario Moscoso como Dr. Eduardo Pisani.
 Martín Orecchio como Moncho
 Pablo Brichta como Dr. Ramiro Lafinour
 Martín Buzzo como Sebastián.
 Alfredo Castellani como Ramon Paredes.
 Fito Yanelli como Lambetti.
 Fabián Talín como Doval.
 Marcela Jove como Gladys.
 Mario Galvano (†) como Daniel Hernández.
 Mercedes Carreras como Amanda de Nadal.
 Juan Palomino como Ricardo Cabral.
 Déborah Warren (†) como Diana Rojas.
 Michel Gurfi como Iván Lando.
 Rita Terranova como Madre de Miranda.
 Javier Castro como Valdéz.

Recepción
Según el Grupo IBOPE, en su debut promedió 21.6 puntos de índice de audiencia y fue lo más visto del día.
Pero con el correr de los capítulos, el índice de audiencia fue bajando, llegando incluso a medir 10 puntos (muy bajo para el prime time de El trece). Por lo tanto se decidido levantar la novela en mayo de 2012. La ficción de Pol-ka competía directamente con Dulce Amor (Telefe) quien la duplicaba en índice de audiencia. Luego en su reemplazo llegó Soñando por Cantar, la ficción fue trasladada a las 23:15, mientras que la ficción de Telefe comenzaba entre las 23:00 y 23:15. Dado que Soñando por Cantar competía mejor con la ficción de Telefe, las autoridades de El trece veían el inminente fracaso, Y como última decisión decidieron enviarla a un horario más tarde, las 23:30, Lobo solo se enfrentaba a Dulce Amor unos minutos, ya que la ficción de El Trece en ocasiones comenzaba a las 23:40 aproximadamente.

Temas musicales
 Dame la Llave de tu Corazón - Cristian Castro
 Cautivo de este Amor - Marc Anthony
 Ya no me dejes Amor - Marcos French''

Referencias

Enlaces externos
 Pol-ka suma elenco para Lobo

Telenovelas de 2012
Telenovelas de Canal 13 (Argentina)
Telenovelas de Pol-ka
Series de televisión canceladas
Series de televisión de drama

Lobo (telenovela)


Rafael Rojas puede referirse a:
Rafael Rojas (cantante) (1972-2011), cantante de tangos chileno.
Rafael Rojas (actor) (1961-), actor mexicano.
Rafael Rojas Gutiérrez (1961-), historiador y ensayista cubano residente en México.

Rafael Rojas


Olaylar

Doğumlar
 İmparator Yang, Çin'in Sui Hanedanı'nın ikinci imparatoru (ö. 618)

Ölümler

569


محطة جناه هي محطة يديرها البرنامج الباكستاني في أنتاركتيكا. و هي موجودة في شرق أنتاركتيكا.

معلومات اضافية
 http://www.niopk.gov.pk/antarct.html
 http://www.geonames.org/6620758/jinnah-antarctic-station.html

المراجع

البرنامج الباكستاني في القارة القطبية الجنوبية
تأسيسات سنة 1991 في أنتاركتيكا
تاريخ العلوم والتكنولوجيا في باكستان
حكومة نواز شريف
منشآت في القارة القطبية الجنوبية
نصب تذكارية لمحمد علي جناح

محطة جناه


BDD or bdd may refer to:

Science and technology
 Body dysmorphic disorder, a mental disorder involving a disturbed body image
 Brachydactyly type D, relative shortness and roundness of the thumb with an accompanying wide nail bed
 Boron-doped diamond, Synthetic diamond containing some boron.

Computing
 Balancing domain decomposition, a parallel iterative method in numerical analysis
 Behavior-driven development, a software development technique
 Binary decision diagram, a data structure in computer science
 Business Desktop Deployment, project management tools published by Microsoft
 Business-driven development, a software development methodology focusing on business requirements

Organisations
 Bantam Doubleday Dell, a book publisher that became part of Random House
 Bund der Deutschen, a German political party of the 1950s and 1960s

Places
 Badu Island Airport, Queensland, Australia (by IATA code)
 Baoding East railway station, Hebei, China (by CR code)
 Beirut Digital District, Lebanon

Other uses
 Bdd (video gamer) (born 1999), South Korean professional League of Legends player
 "B.D.D.", a 1969 single by The Groundhogs
 ISO 639:bdd, the Bunama language spoken in Papua New Guinea

See also

BDD


→Diğer kullanımlar için Brittany sayfasına bakınız.

Brittany, ABD ve Avrupa'da yaygın bir kadın adıdır. Çok nadiren erkeklere de konulur.

Kelime'nin Kökeni ve Anlamı

Brittany, Latince orijinli bir kelimedir ve anlamı "Britanya'dan"dır. Kelt Bretonlar Fransa'dan İngiltere'ye göç etmişler ve "İngiltere'nin Bretonları" adını almışlardır; daha sonraları İngilterenin Bretonları'ndan kaynaklanan "Britain" (Britanya) adı tüm ülkeyi kapsar hale gelmiştir. Brittany adı da "Britain"den türemiştir. Bu isim "Britt" isiminden de etkilenmiştir. (Britt, bazen Brittany'nin kısaltması olarak kullanılırken bazen de başlıbaşına bir birey adı olarak kullanılır.)

Farklı Yazım ve Okunuşları

 Brittney
 Britney
 Britany
 Brittani
 Brittanie
 Brittni
 Britni
 Brittaney
 Brittny
 Brittnee
 Britny
 Brittnie
 Brittnay
 Bryttney
 Britt (bazen bu şekilde kısaltılır)

Çağdaş Kullanımı

 1990 yılında, Brittany yeni doğan kız bebeklere en çok konan üçüncü isim olmuştur.
 2005 yılında, ABD'de doğan kız bebeklerin 1.170 tanesine "Brittany" (diğer yazım/okunuşları hariç) adı konulmuştur. Bu yıl, "Brittany" adı ABD'de kızlara en çok konan isimler sıralamasında 28. olmuştur.
 Bu adı taşıyan meşhurlar arasında şarkıcı Britney Spears, aktris Brittany Murphy, aktris Brittany Daniel ve aktris Brittany Snow sayılabilir.

Kaynakça

Kişi adları

Brittany (isim)


ප්‍රජානනය (ඥානය) යන්න ලිහිල්ව තොරතුරු සැකසුම, දැනුම යොදා ගැනීම, කැමැත්තක් වෙනස් කිරීම වැනි මිනිස් හැකියාවන් සඳහා යොදා ගනී. ප්‍රජානනය හෝ ප්‍රජානන ක්‍රියාවලීන් ස්වභාවික/ කෘත්‍රීම ලෙස විඥානක හෝ විඥානක බවින් තොරව විය හැක. එම නිසා නිර්වින්දන විද්‍යාව, ස්නායු විද්‍යාව , මනෝවිද්‍යාව , දර්ශනවාදය, පරිගණක විද්‍යාව යන ක්ෂේත්‍රවල විවිධ අයුරින් අන්තර්ගත වෙයි. දැනුම යන සංකල්පය සිත, හේතු දැක්වීමට , අවබෝධය , බුද්ධිය, ඉගෙනීම වැනි බොහෝ මිනිස් සිතේ ක්‍රියාකාරකම්වලදී ද කෘත්‍රීම හෝ නිපද වූ බුද්ධිමතුන්ගේ ද සම්බන්ධ කළ හැක.ප්‍රජානනය යනු දියුණු ජීවී වර්ගයාගේ වස්තුවක් වෙයි. එමනිසා එය මොළයේ හෝ  පරිගනකයේ සංකේතාත්මක වස්තුවක් ලෙස අධ්‍යයනය කළ හැක.

මනෝ විද්‍යාවේ දී කෘත්‍රීම බුද්ධියේ දී දැනුම යන්න මානසික ක්‍රියාකාරිත්වයන් , මානසික කාර්යයන් ,බුද්ධිමය වස්තුවක තත්වය යන්න සඳහා ව්‍යවහාර කෙරේ. විශේෂයෙන්ම මෙහි දී අව‍බෝධය, අනුමාණ කිරීම, තීරණ ගැනීම, සැකසුම, ඉගෙනීම වැනි මානසික ක්‍රියාවලින් අධ්‍යයනය සඳහා වැඩි අවධානයක් යොමු කර ඇත. මෑත කාලයේ දියුණු පර්යේෂකයන් විසින් සාරාංශගත  කිරීම , සාමාන්‍යගත කිරීම, විශේෂායනය කිරීම සහ නිගමනයන් කිරීම (මතයන් දැනුම, අභිප්‍රායන් වැනි සංකල්ප ද, බුද්ධිමත් පුද්ගලයින්/ පද්ධතීන්ගේ කැමැත්තන් සහ බලාපොරොත්තු ද ඇතුළත්ය)

ප්‍රජානනය යන්න වඩා පුළුල් ලෙස දැනුම ලබා ගැනීම ලෙස කිව හැක. එනම් සාමාජීය හා සංස්කෘතික පරිසරයන් තුළ මතුවන දැනුම සහ සංකල්ප තුළින් එම කණ්ඩායම තුළ සිතුවිලි සහ ක්‍රියාකාරකම් ලෙස අපට පැහැදිලි කළ හැක.

References
http://en.wikipedia.org/wiki/Cognition

ප්‍රජානනය (ප්‍රජානනය පිළිබඳ හැඳින් වීමක් )


Papilio ornythion est une espèce de lépidoptères (papillons) de la famille des Papilionidae. Cette espèce est présente en Amérique du Nord, du sud des États-Unis au Guatemala.

Description

Imago
L'envergure est comprise entre 85 et 115 mm. À l'avers les ailes sont noires, avec une bande jaune pâle traversée de veines noires et portent quelques macules jaune pâle au-dessus de la cellule et dans la partie submarginale. Les ailes postérieures portent une bande jaune pâle dans le prolongement de celle des ailes antérieures, une série de macules jaune pâle submarginales et une lunule orangée surmontée d'une lunule bleu irisé dans l'angle anal. Elles sont prolongées de queues noires. Au revers les ailes sont à dominante jaune pâle. Les ailes antérieures portent des motifs similaires mais les parties noires sont rayées de jaune, les ailes postérieures sont jaune pâle bordées de noir et portent une rangée de lunules orangées bordées de noir dans la partie médiane.

La femelle présente deux formes, une forme identique au mâle et une forme sombre. Chez cette dernière la bande médiane des ailes antérieures et postérieures est absente à l'avers, tandis que le revers est à dominante noir, avec des macules jaune pâle submarginale sur les ailes postérieures en plus des lunules orangées médianes.

Le corps est jaune pâle et noir sur le dessus. Il est plus sombre chez la forme sombre.

Juvéniles
La chenille est marron foncée avec de petites macules violacées et orangées et de larges marques jaunes sur les flancs et l'arrière du corps. La chrysalide est à dominante verte et brune et imite des feuilles.

Écologie
La femelle pond ses œufs sur des plantes du genre Citrus, notamment Citrus reticulata (le Mandariner). Les chenilles se nourrissent des feuilles de la plante-hôte et passent par cinq stades. Comme les autres espèces de Papilionides les chenilles portent derrière la tête un osmeterium, organe fourchu qui émet une substance qui repousse les prédateurs. Arrivée à maturité la chenille se change en chrysalide sur une branche. La chrysalide est maintenue à la verticale par une ceinture de soie. Les adultes volent surtout entre mars et juin et entre août et novembre.

Habitat et répartition
Ce papillon américain est présent dans le sud des États-Unis (Texas, Arizona et sud de la Californie), au Mexique et jusqu'au Guatemala. Il pourrait être présent au Honduras, cependant les témoignages manquent sur la présence de cette espèce dans ce pays.

Papilio ornythion a été repéré dans les taillis, les zones montagneuses telles que les pics et les canyons et dans les forêts de feuillus. Il est aussi présent dans les zones urbaines et dans les zones cultivées telles que les vergers d'agrumes. Il semble préférer les milieux assez secs avec peu de précipitations.

Systématique
L'espèce Papilio ornythion a été décrite pour la première fois en 1836 par l'entomologiste Boisduval dans son Histoire naturelle des insectes, à partir d'un spécimen de la collection de M. Roger provenant du Yucatan au Mexique. Papilio ornythion est placé dans le sous-genre et ancien genre Heraclides, composé de 33 espèces de Papilio américains, il est d'ailleurs souvent appelé Heraclides ornythion.

Papilio ornythion et l'Homme

Nom vernaculaire
L'espèce est appelée "Ornythion swallowtail" en anglais.

Menaces et conservation
Papilio ornythion n'est pas considéré comme menacé par l'UICN. Son aire de répartition est vaste et sa plante-hôte est abondante car largement cultivée par l'Homme. L'espèce est cependant considérée comme peu commune.

Liens externes

Notes et références

Papilionidae

Lépidoptère d'Amérique
Lépidoptère décrit au XIXe siècle

Papilio ornythion


Joan Filbá Fernández, (n. en Mataró, Barcelona, España, 10 de enero de 1955 y muerto en Barcelona el 10 de octubre de 1981), fue un baloncestista español que medía 2.08 cm y cuya posición en la cancha era la de pívot. Jugó en el equipo de su ciudad natal, en el Joventut de Badalona, en el Cotonificio y en el Bàsquet Manresa. Cuando había firmado por el OAR Ferrol, tuvo un desgraciado accidente de automóvil en las cercanías de Arenys de Mar, dos meses después, con tan solo 26 años de edad, fallecería en el Hospital Valle de Hebrón (por aquel entonces conocido como Francisco Franco).

Internacionalidades
A los veinte años alcanzó la internacionalidad absoluta, después de haber figurado en selecciones inferiores. Seleccionado por el mítico Díaz Miguel, debuta el 21 de mayo de 1975 en Bilbao, en un partido amistoso frente a Canadá, en el que la selección perdió por 94-102.  Su récord de anotación con la selección lo obtuvo en los Juegos Mediterráneos de Argel (1975) frente a Grecia, con veinticinco puntos.

Vistió la camiseta de España en 25 ocasiones, disputando el Eurobasket de 1975, en el que el equipo nacional terminó cuarto y el Eurobasket de 1977, donde la selección terminó en novena posición.

Referencias

Baloncestistas de España
Baloncestistas de la selección de España
Baloncestistas del Bàsquet Manresa
Baloncestistas del Círcol Catòlic de Badalona
Baloncestistas del Club Joventut de Badalona
Baloncestistas del Unió Esportiva Mataró
Fallecidos por accidentes de tráfico en España
Nacidos en Mataró
Fallecidos en Barcelona

Joan Filbá


Historical Dictionary of Switzerland (ස්විට්සර්ලන්තයේ ශබ්දකෝෂය තිහාසික ශබ්ද කෝෂය)  යනු විශ්වකෝෂයකි.

විශ්වකෝෂ

Historical Dictionary of Switzerland


Bossa nova, Brezilya kökenli bir müzik ve dans türüdür. Brezilyalı müzisyenler Antonio Carlos Jobim ve Joao Gilberto tarafından ilk kez 1958 yılında "Chega de Saudade" adlı parçada kullanılmıştır. Bu ilk parçanın müziği Antonio Carlos Jobim'e, sözleri Vinicius de Moraes'e aittir. Parça Joao Gilberto tarafından düzenlenmiştir.

Bossa nova örnekleri olan; Garota de Ipanema (İng.: The Girl From İpanema), Desafinado, Samba De Uma Nota So (İng.: One Note Samba) gibi yapıtlar müzik tarihinin klasikleri arasında yer almaktadırlar.

Dış bağlantılar
 SkyFm'de BossaNova kanali
 bossa nova guitar

Bossa nova


D.A.C., DAC veya D-to-A (Digital to Analog Converter) dilimize dijitalden analoğa dönüştürücü olarak çevirilebilecek özel bir tanımlamadır. Özellikle CD'nin ortaya çıkmasından itibaren, bu medyalara kaydedilen verinin dijital olması sebebi ile, verinin analoğa çevrilmesi amacı ile kullanılmaya başlanmıştır. Bir CD çaların kasasına monte edilmiş halde olabileceği gibi ayrı bir cihaz olarak da kullanılabilir. Özellikle ayrı kullanım profesyonel cihazlarda karşımıza çıkar. Buradaki amaç CD okuma mekanizmasının mekanik titreşimlerinin ve cihaz içerisindeki diğer elektronik bileşenlerin dijitalden analoğa çevirim sırasında etkileşimini minimuma indirmektir. Farklı teknolojilere sahip olsa da, CD, SACD, DVD gibi tüm dijital kayıt platformlarında mutlaka kullanılır

Türleri
 Pulse D.A.C. En yaygın kullanılan, üretimi en basit dijitalden analoğa dönüştürücü teknolojisidir. Özel analog filtre devreleri kullanılarak kaynaktan gelen dijital sinyaller analoğa çevrilir. Genelde maksimum 16 bitlik çeviricilerdir. Özellikle son yıllarda özellikle zamanlama konusunda çeşitli sorunları bulunduğundan, kullanımı yavaş yavaş sona ermektedir.
 Oversampling D.A.C. Geçmiş yıllarda özellikle CD okuyucularda kullanılan 16 bitlik dijitalden analoğa dönüştürücü teknolojisinin 24 bit olarak yenilenmiş versiyonudur. Bu sayede çok daha yüksek bir frekans aralığında çevirim yapabilmektedirler. Bu sayede standart bir müzik CD'si bile çok daha detaylı şekilde çalınabilmekte ve frekans zenginliği sayesinde analoğa bir adım daha yaklaşılmıştır. Dijitali analoğa çevirme teknolojisinin varoluşundan beri bulunan sorunlar hem bu tarz D.A.C.'ların kullanımı hem de farklı yeni teknolojiler ile (özel dış saat üniteleri gibi) büyük ölçüde çözümlenmiştir.
 Hibrid D.A.C. Farklı dijital-analog çevrim teknolojilerinin bir arada kullanılarak olumlu yanlarından faydalanmayı hedefler. Teoriden öteye gitmemiştir.

Ses teknolojileri

D.A.C.


Lashkar-e-Taiba ( ; oversat Gods hær eller De retfærdiges hær) – også skrevet om Lashkar-i-Tayyaba, Lashkar-e-Tayyaba, Lashkar-e-Tayyiba, Lashkar-i-Taiba, Lashkar Taiba eller LeT – er en af de største og mest aktive terror organisationer i det Sydlige Asien, organisationen er baseret i Pakistan. Organisationen blev grundlagt af Hafiz Saeed, Abdullah Azzam og Zafar Iqbal i Afghanistan i 1987, dengang var organisationen blandt andet økonomisk støttet af Osama bin Laden.Organisationen er i dag baseret i Punjab-provinsen i Pakistan med sit hovedkvarter i Muridke og driver her træningslejrer i den pakistanske del af Kashmir. Gruppens hovedformål er at oprette en islamisk stat.

Organisationen er kategoriseret som en terror organisation af Indien, Pakistan, USA, Storbritannien, EU, Rusland og Australien. I december 2008 anklagede den amerikansk efterretningstjenesten dog Pakistans vigtigste efterretningstjeneste, Inter-Services Intelligence (ISI), for at give Lashkar-e-Taiba efterretningshjælp og beskyttelse.

Notater

Etableret i 1987
Terrorgrupper

Lashkar-e-Taiba


B er en dansk kortfilm fra 2014 instrueret af Toni Kamula.

Handling
For at flygte fra den smerte han oplever hjemme, er Mats taget på turne med et svensk afrobeat-band som deres chauffør. Under den sidste aftens livlige koncert har Mats svært ved at tage del i glæden, indtil han møder en smuk fremmed, hvis mystiske handlinger skubber ham i retning af større selvindsigt og -forståelse.

Medvirkende

 Arttu Kurttila, Mats
 Marie Lydie Melono Nokouda, B
 Filip Aladdin, Joakim
 Mamadou Tonde, Danser

Referencer

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Filmskolefilm fra Danmark
Danske film fra 2014

B (film)


An Andropogon incurvatus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Anders Jahan Retzius. An Andropogon incurvatus in nahilalakip ha genus nga Andropogon, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Andropogon

Andropogon incurvatus


Aleksandr Aleksandrovitch Samonov (en russe : ), né le  à Moscou en Russie, est un joueur professionnel russe de hockey sur glace. Il évolue au poste de gardien de but.

Biographie

Carrière en club
Formé aux Krylia Sovetov, il débute en junior dans la MHL avec les Rousskie Vitiazi, l'équipe junior du HK Vitiaz en 2012-2013. Il s'aguérit dans la VHL avec le THK Tver en 2016-2017. Le , il joue ses premiers minutes dans la KHL avec le HK Vitiaz. Il a évolué dans la VHL avec le HK Dinamo Saint-Pétersbourg avec qui il remporte la Coupe Petrov 2019. En octobre 2019, il est transféré au SKA Saint-Pétersbourg. Le , il est échangé avec Daniil Pylenkov au Severstal Tcherepovets en retour de Vladislav Podiapolski.

Carrière internationale
Il représente la Russie au niveau international. Il participe à son premier championnat du monde en 2021.

Il est sélectionné pour les Jeux olympiques 2022 durant lesquels la Russie décroche la médaille d'argent. Il est alors avec Timour Bilialov, l'un des gardiens remplaçants d'Ivan Fedotov.

Il remporte l'Universiade d'hiver de 2017 avec la Russie.

Trophées et honneurs personnels

VHL
2017-2018 : nommé meilleur gardien.
2017-2018 : meilleure moyenne de buts alloués.
2017-2018 : nommé meilleur joueur des séries éliminatoires.

KHL
2019-2020 : sélectionné pour le match des étoiles (ne participe pas).
2019-2020 : meilleur pourcentage d'arrêts.

Références

Naissance en août 1995
Naissance à Moscou
Gardien de but de hockey sur glace
Joueur international russe de hockey sur glace
Joueur de hockey sur glace aux Jeux olympiques d'hiver de 2022
Médaillé d'argent olympique du Comité olympique de Russie
Joueur du HK Vitiaz
Joueur du HK Tver
Joueur du SKA Saint-Pétersbourg
Joueur du Severstal Tcherepovets
Joueur du Salavat Ioulaïev Oufa

Aleksandr Samonov


Valdemars Sjællandske Lov er en dansk lovbog fra omkring år 1200. Loven var en landskabslov, der dækkede Sjælland.

Der findes tre eksemplarer, hvoraf den ældste er fra før år 1200. De to andre er nedskrevet i første halvdel af 1200-tallet. Lovbogen blev brugt indtil slutningen af middelalderen.

Den senere Eriks Sjællandske Lov, dækker samme område som Valdemars Sjællandske Lov, men supplerer med flere love, og fra 1284 galt denne også på Møn og Lolland-Falster. Sammen med Sjællandske Kirkelov kendes disse tre som Sjællandske Lov, der først gik ud af brug i 1683

Se også
Danske krøniker
Eriks Sjællandske Lov
Jyske Lov
Sjællandske Lov

Eksterne henvisninger
De tre landskabslove fra HistorieLab
Valdemars Sjællandske Lov på archive.org
Valdemars Saellandske lov: Og Absalons Saellandske kirkelov. Udg. af det Nordiske Oldskrifter

Krøniker fra Danmark
Danmarks love
Retshistorie

Valdemars Sjællandske Lov


Esta é uma lista de países por exportação de gás natural baseada principalmente no The World Factbook . Para fins informativos, várias entidades não soberanas também estão incluídas nesta lista.

* indica os links "Gás natural no PAÍS ou TERRITÓRIO" ou "Energia no PAÍS ou TERRITÓRIO" .

Referências

Gás natural
Recursos naturais

Lista de países por exportação de gás natural


"Crazy" er debutsinglen fra 2006 af duoen Gnarls Barkley, som består af Danger Mouse og CeeLo Green, fra deres debutalbum St. Elsewhere.

Sangen vandt en Grammy Award for Bedste Urban/Alternative-præstation i 2007, og blev også nomineret til Årets indspilning.

Referencer

Eksterne henvisninger
 , på Downtown Records'-kanal

Singler fra 2006

Crazy (Gnarls Barkley-sang)


Pachuco y la Cubanacán est un groupe de musique tropicale chilien. Il est à l'origine formé en 1954 sous le nom de Orquesta Cubanacán. Au cours de sa longue carrière, il a traversé différents styles de musique de danse tropicale. Ils ont commencé par le mambo et le cha-cha-cha, puis sont passés au merengue et à la cumbia.

Biographie
Il est formé en 1954 par des musiciens militaires pendant leur temps libre, mais des civils ont rapidement rejoint l'orchestre. Son nom, La Cubanacán, vient d'un orchestre de La Havane dirigé par le flûtiste Alberto Socarrás. Leur répertoire original consistait en un répertoire cubain de mambo, cha-cha-cha,  et boléros. En 1956, le groupe, qui était sous la direction du tromboniste Luis Molina, obtient un contrat pour se produire pendant un mois à Coquimbo ; cela entraîne le départ de plusieurs des membres en uniforme, car la plupart d'entre eux n'étaient pas autorisés à quitter leurs fonctions militaires pour ce contrat. Seuls le leader Luis Molina, qui a obtenu un congé, et le trompettiste Ricardo Barrios, qui a demandé à partir directement, sont maintenus. Pour compenser ces départs, le Cubanacán incorpore les frères saxophonistes Kiko et Juan Azúa.

À Coquimbo, le chanteur Roberto Fonseca, alias Pachuco, alors mineur, rejoint le groupe, avec lequel le groupe connaîtra ses plus grands succès. D'abord choriste, il progresse progressivement dans le groupe. Son surnom est une idée de Luis Molina, lorsqu'il a vu que le garçon abordait le mambo de Pérez Prado, , avec beaucoup de présence et de swing.

En 1957, ils sont rejetés par Odeon, qui refuse de sortir un disque du groupe, et la même année, le départ du chanteur Kimbo Martinez donne à Pachuco l'occasion de chanter en solo. Ils font une tournée au Pérou, avec des uniformes rouges et de meilleurs arrangements musicaux ; à cette époque, tous les musiciens étaient professionnels et se consacraient au groupe. Après la tournée au Pérou, Cubanacán obtient un contrat avec RCA Victor et entre en studio pour enregistrer son premier album : , sorti en 1958. Après la sortie du disque, Pachuco devient irremplaçable, associant son nom au groupe et le dirigeant pour le reste des années 1960 et 1970. Avec lui, ils passeront aux nouveaux rythmes de la cumbia colombienne et chilienne.

L'apogée de leur popularité sera atteint lors de leurs trois participations au festival de Viña del Mar : en 1986, 1987 et 1989, où ils seront définitivement désignés comme l'orchestre Pachuco y la Cubanacán. Leurs tubes  et  (connu pour le refrain ¡Mami, qué será lo que quiere el negro ?) ont marqué leur succès.

Le , Roberto Fonseca, Pachuco, décède à l'âge de 64 ans et le groupe lui a rendu hommage lors de ses funérailles. L'Orquesta Cubanacán lui rend hommage en le gardant dans son nom, et maintient sa présence active sur les scènes de musique tropicale, en se produisant dans des festivals, notamment lors de leur présentation à Viva Dichato 2013 et au stand chilien de l'Expo Milano 2015. Ils ont également donné un concert à Rapa Nui en 2017.

Notes et références

Groupe musical chilien
Groupe musical des années 1950
Groupe de cumbia
Groupe musical formé en 1954

Pachuco y la Cubanacán


Cronici microelectronice  este o colecție de povestiri științifico-fantastice editată de Mihai Bădescu, Ștefan Ghidoveanu și Alexandru Mironov. A apărut în 1990 la Editura Tehnică. Conține 6 povestiri românești, o povestire sovietică de G. Altov, o povestire de Roger Zelazny, o povestire de William Gibson și Michael Swanwick și un fragment din "Vânătorul de recompense" de Philip K. Dick.

Cuprins
 "Cuvânt înainte", eseu de Alexandru Mironov
 "Prezentări", eseu de Ștefan Ghidoveanu
 "Depanatorul de softlete", ficțiune scurtă de Constantin Cozmiuc
 "Scrisoare deschisă adresată corporației de criminologie privind decesele prin "solo fagot"", ficțiune scurtă de Dorel Dorian
 "Proiectantul principal", ficțiune scurtă de G. Altov (traducere a povestirii Генеральный конструктор, din 1961)
 "Lecția de mutantologie", ficțiune scurtă de Radu Honga
 "Evane", ficțiune scurtă de E. C. Tubb (traducere a povestirii "Evane" de Edwin Charles Tubb din 1973)
 "Omul simbiotic", ficțiune scurtă de Cristian Lăzărescu
 "Mașina de la Heartspring's Centre", ficțiune scurtă de Roger Zelazny (traducere a povestirii "The Engine at Heartspring's Center" din 1974)
 "Recidivistul", ficțiune scurtă de Aurel Cărășel
 "Lupta aeriană", ficțiune scurtă de William Gibson și Michael Swanwick (traducere a povestirii "Dogfight" din 1985)
 "Isidor își asumă riscul", ficțiune scurtă de Dănuț Ungureanu
 "Vânătorul de recompense", un prim fragment din romanul lui Philip K. Dick. Partea a doua a traducerii a apărut în antologia Cronici metagalactice (1990).

Note

Vezi și
 1990 în literatură
 Cronici metagalactice (1990)
 Lista cărților științifico-fantastice publicate în România
 Lista volumelor publicate în Colecția Fantastic Club
 Lista antologiilor de povestiri științifico-fantastice românești

Cărți din 1990
Colecții de povestiri științifico-fantastice
Povestiri de Dănuț Ungureanu
Povestiri de Radu Honga
Povestiri de G. Altov
Povestiri de Roger Zelazny
Povestiri de Cristian Lăzărescu
Povestiri de Dorel Dorian
Povestiri de Aurel Cărășel
Povestiri de William Gibson
Povestiri de Michael Swanwick
1990 în științifico-fantastic

Cronici microelectronice


La Suite checa () en re mayor, Op. 39 fue compuesta por Antonín Dvořák en 1879 y publicada al final de su vida. Adolf Čech, quien también dirigió el estreno de su sinfonía en re mayor que sería publicada como Sinfonía n.º 1, en 1880, llevó a cabo el estreno. (Čech también dirigió el estreno del concierto para piano del compositor checo en 1878.)

Dvořák hacía poco que había sido presentado a Fritz Simrock por Johannes Brahms pero pronto se sintió decepcionado por varias de las prácticas comerciales de su nuevo editor, incluyendo el lanzamiento de obras más antiguas bajo un número de opus alto, dando a suponer que eran nuevas. Le ofreció esta obra, compuesta recientemente, a Simrock con un número de opus bajo a posta (correspondiente a obras que había escrito años atrás) en respuesta a esto.

La suite consta de cinco movimientos:
    Preludium (Pastorale): Allegro moderato (re mayor)
    Polka: Allegretto grazioso (re menor)

    Sousedská (Minuetto): Allegro giusto (si bemol mayor)
    Romance: Andante con moto (sol mayor)
    Finale (Furiant): Presto (re menor)

Referencias

checa
Composiciones para orquesta sinfónica
Composiciones de 1879
Composiciones en re mayor

Suite checa


(popis nepotpun)

Popis sadrži samo specijalističke gimnastičke dvorane.

Napomena: Neovisno o tome sadrži li naziv dvorane / centra / kompleksa, službeno u sebi pridjev "športski" ili "sportski", radi lakšeg snalaženja i preglednosti koristi se samo "športski".

Kazalo:
* ako je dvorana dio kompleksa koji ima više dvorana i drugih objekata, onda samo ukupna površina gimnastičkih dvorana; u susjednom stupcu je broj gimnastičkih dvorana u kompleksu
** ako se radi o športskom centru ili kompleksu, onda godina otvorenja gimnastičke dvorane (ne kompleksa)
(+m) - kapacitet s fiksnim i montažnim tribinama zajedno, inače samo kapacitet fiksnih tribina

ŠC - športski centar, ŠRC - športsko-rekreacijski centar, ŠGC - športsko-gimnastički centar

Vidi
Hrvatski gimnastički savez

Izvori

Športski popisi

Popis gimnastičkih dvorana u Hrvatskoj


Cirbásia (; em persa antigo: *kurpāsa) era um tipo de gorro usado pelos sátrapas do Império Aquemênida.  Mais tarde, foi adotado por várias dinastias pós-aquemênidas, incluindo os primeiros xás do Império Parta, os primeiros ariarátidas da Capadócia, os orôntidas de Sofena e os frataracas e reis de Pérsis. Às vezes é erroneamente referido como baslique, a palavra turca para um gorro semelhante usado por cumanos, quipechaques e tártaros durante a Idade Média.

Bibliografia

Chapéus da Idade Antiga
Palavras, frases e expressões em grego
Império Aquemênida
Império Parta
Reino da Capadócia

Cirbásia


An Epidendrum arachnoglossum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Heinrich Gustav Reichenbach ngan Éduard-François André. An Epidendrum arachnoglossum in nahilalakip ha genus nga Epidendrum, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Ecuador. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Epidendrum

Epidendrum arachnoglossum


Baron Sámuel Jósika von Branyicska (-) est un homme politique hongrois qui est Ministre des Affaires étrangères de Hongrie de 1895 à 1898. Il est également  de la Chambre des Magnats de 1912 à 1917.

Biographie
Sámuel Jósika nait à Salzbourg du baron  et de la comtesse Adél Bethlen. Il fait donc partie de la famille Jósika de Branyicska, famille noble hongroise ayant fourni  de nombreux hommes politiques à la Hongrie. Il étudie à Nagyszeben (Sibiu en roumain) puis à Paris et enfin au Stonyhurst College en Angleterre. Il étudie ensuite le droit à Pozsony (Bratislava en slovaque) en 1867-68 puis à Kolozsvár (Cluj en roumain). À la fin de ses études, il rentre à son domaine familial de Transylvanie pour le gérer. En 1870, il devient notaire honoraire du comitat de Hunyad puis de celui de Kolozs. Il participe alors aux vies politiques, économiques et religieuses de la Transylvanie.

En 1879, il est élu vice-président de l'. Le , il est nommé főispán du comitat de Kolozs. En septembre de la même année, il devient vice-président du conseil d'administration du . En 1887, il est nommé chambellan impérial et royal puis est décoré de l'Ordre impérial de Léopold en tant que chevalier en 1888. La même année, il démissionne de son poste de notaire honoraire pour être élu de la circonscription de Kolozsvár à la chambre des magnats dont il devient membre à vie. Le , il devient secrétaire d'État à l'Intérieur mais démissionne en  pour voter les propositions de séparation de l'Église et de l'État et notamment le mariage civil obligatoire. Il subit des attaques de l'Église du fait de ce vote mais la maison régnante continue de lui faire confiance et, le , il devient Ministre auprès de la personne du roi dans le  de Dezső Bánffy.

En 1910, il est élu vice-président de la chambre des magnats. Le , il en devient le président. Il le restera jusqu'au . En 1916, le roi Charles IV lui décerne l'Ordre de la Toison d'or.

À côté de sa carrière politique, Sámuel Jósika a été un collaborateur régulier du  (le Fermier de Transylvanie), un journal édité à Kolozsvár/Cluj.

En 1919, il se retire dans son domaine qui, depuis le traité de Trianon, est situé en Roumanie. Il participe alors à la vie politique roumaine en présidant le Parti magyar de la création du parti le  jusqu'à son décès le .

Voir aussi

Articles connexes
 Ministre des Affaires étrangères (Hongrie)

Liens externes

Personnalité politique hongroise
Naissance en août 1848
Décès en juin 1923
Décès à 74 ans
Ministre hongrois des Affaires étrangères
Président de la Chambre des Magnats
Naissance à Salzbourg
Décès à Cluj-Napoca

Sámuel Jósika (homme politique)


La Ruta Estatal de Arizona 288, y abreviada SR 288 (en inglés: Arizona State Route 288) es una carretera estatal estadounidense ubicada en el estado de Arizona. La carretera inicia en el sur desde la  hacia el norte cerca de Young. La carretera tiene una longitud de 84,6 km (52.56 mi).

Mantenimiento
Al igual que las autopistas interestatales, y las rutas federales y el resto de carreteras estatales, la Ruta Estatal de Arizona 288 es administrada y mantenida por el Departamento de Transporte de Arizona por sus siglas en inglés ADOT.

Véase también

Referencias

Enlaces externos

 Página oficial de ADOT

 Lista de Autopistas por estado
 Lista de sitios web de carreteras para cada estado

Carreteras estatales de Arizona

Ruta Estatal de Arizona 288


Promotus Archimedis seu de variis corporum generibus gravitate et magnitudine comparatis (hrvatski: Unaprjeđenje Arhimeda ili o različitim vrstama tijela uspoređenima po težini i veličini) je djelo hrvatskoga matematičara i fizičara iz Dubrovnika Marina Getaldića. Napisao ga je na latinskom jeziku. Objavio ga je 1603. godine.

Prvo je Getaldićevo djelo. U ovom djelu odredio je odnose između težine i obujma raznovrsnih tijela i pri tome upotrebljava stroge pokuse.

Izvori

Fizika
Knjige
Znanost i tehnologija u Hrvatskoj
Marin Getaldić


Lélection présidentielle vanuataise de 2022 a lieu au suffrage indirect du 21 au  afin d'élire le président du Vanuatu.

Le président sortant Tallis Obed Moses, éligible pour un second mandat, est candidat à sa réélection. Nikenike Vurobaravu est élu pour lui succéder au huitième tour de scrutin.

Contexte

L'élection présidentielle de juillet 2017 est organisée de manière anticipée à la suite du décès soudain du président Baldwin Lonsdale, emporté par une crise cardiaque.

Tallis Obed Moses est élu au quatrième tour de scrutin contre l'ancien Premier ministre Maxime Carlot Korman. Homme d'église comme son prédécesseur, ce pasteur presbytérien de 63 ans réputé pour ses qualités morales obtient les soutiens des parlementaires et présidents de la province de Malampa , ainsi que des provinces de Sanma et de Santo. L'élection de Tallis Obed Moses intervient après trois tours de vote non concluants qui voient les membres du collège voter pour les candidats sur la base de leur appartenance au gouvernement mais également à celles de leurs provinces respectives. Un accord est alors conclu sous l'égide du gouvernement entre les provinces de Sanma et Malampa, les représentants de la première votant pour le candidat de la seconde, en échange du soutien des représentants de Malampa à un candidat issu de Sanma lors de la prochaine présidentielle prévue en 2022. L'instabilité politique du pays fait cependant rapidement apparaitre peu probable le maintien du gouvernement de coalition en exercice suffisamment longtemps pour assurer cette promesse.

Les élections législatives de mars 2020 voient de fait la victoire de l'opposition menée par Bob Loughman, chef du Vanua'aku Pati, qui devient Premier ministre à la tête d'un gouvernement de coalition.

Lors de la première session ordinaire de 2022 organisée le 22 mai, Tallis Obed Moses prononce le dernier discours d'ouverture de son mandat, au cours duquel il appelle le gouvernement à renoncer à son projet d'abolition du ministère de la justice, avertissant qu'une telle réforme conduirait à un . Le projet  est finalement abandonné fin juin devant l'opposition d'une partie du parlement et du secteur judiciaire. Le mandat de Tallis Obed Moses s'achève le 6 juillet 2022, cinq ans jour pour jour après son élection. Le président du parlement, Seoule Simeon, assure l'intérim jusqu'à l'élection de son successeur.

L'un des chefs coutumiers de l'île d'Ambae, John Tarilama fait part de son intérêt pour la présidence fin mai 2022 en écrivant à plusieurs députés dont le Premier ministre Bob Loughman et le chef de l'opposition Ralph Regenvanu.

Mode de scrutin
Le président du Vanuatu est élu pour cinq ans au suffrage indirect et secret par un collège électoral composé des membres du Parlement et des présidents des conseils provinciaux. Est élu le candidat qui recueille la majorité qualifiée des deux tiers de l'ensemble des membres du collège électoral. Le parlement est composé en 2022 de 52 députés tandis que le pays est divisé en 6 régions, soit un collège électoral d'un total de 58 membres et une majorité qualifié de 38 voix.

Le collège électoral ne peut procéder au scrutin dès sa première session que si au moins trois quarts des membres sont présents. À défaut, un délai de quarante-huit heures est accordé, après quoi le collège se réunit à nouveau, avec un abaissement du quorum aux deux tiers des membres.

La Constitution dispose que le président de la République doit posséder la citoyenneté vanuataise et être âgé d'au moins vingt-cinq ans. La version en anglais de la Constitution précise dans son article 35 que seule une personne d'ascendance autochtone  peut être candidate à la présidence de la République, mais le mot est absent de l'article dans la version en français.

Résultats

Votes du 21 Juillet

Votes du 22 Juillet

Votes du 23 Juillet

Suites
L'élection nécessite huit tours de scrutin étalés sur trois jours. Bien que disposant théoriquement du soutien d'une quarantaine de députés, soit assez pour atteindre la majorité requise de 38 voix, le gouvernement ne parvient initialement pas à faire élire son candidat, le diplomate Nikenike Vurobaravu. Les neuf membres du Mouvement de réunification pour le changement de l'ancien Premier ministre Charlot Salwai font en effet défaut, le parti s'étant publiquement opposé à la tentative de révision de la constitution par le gouvernement. Un accord est finalement trouvé avec ce dernier en amont du huitième tour, permettant à Nikenike Vurobaravu d'être élu par 48 voix sur 55. Le président élu prête serment et entame son mandat le jour même.

Notes et références

Notes

Références

Vanuatu
Présidentielle, 2022
Vanuatu
Politique en juillet 2022

Élection présidentielle vanuataise de 2022


زنامينسك  هي مدينة في مقاطعة كالينينغراد أوبلاست في روسيا.

يبلغ عدد سكانها حوالي 3758 نسمة.

أعلام
 والتر شوتس

مراجع

مدن مقاطعة كالينينغراد

زنامينسك (كالينينغراد)


المطران أَدَّي شِير  (1284 - 1333 هـ / 1867 - 1915 م) كان رئيسا لمطارنة سعرد للكلدان الكاثوليك، ولد في شقلاوة. ثم عين كاهنا سنة 1889 وهو في الثانية والعشرين ومن ثم مطرانا على سعرت سنة 1902. حاول خلال مجازر سيفو إنقاذ رعيته من كلدان سعرت وذلك بدفع خمسة آلاف قطعة ذهبية لحاكم سعرت العثماني غير أن الأخير لم يف بوعده وأمر بقتل سكان المدينة من المسيحيين وقطع رأس المطران في 21 حزيران 1915.

سيرته

الحياة المبكرة
ولد أدي شير في شقلاوة لعائلة مسيحية كلدانية في 3 آذار 1867. وقد كان والده الكاهن القرية ومعلما في مدرستها بنفس الوقت، فكان أدي يعاونه في تدريس السريانية في سن مبكرة. أدت وفاة والدته المبكرة إلى انكفائه على حياة التقشف والرهبانية فانضم إلى مدرسة الآباء الدومنيكان في الموصل في عام 1880 حيث درس السريانية والعربية والفرنسية واللاتينية والتركية فضلا عن اللاهوت والفلسفة. وبعد تسع سنوات، تم رسمه كاهنا فعاد إلى شقلاوا مسقط رأسه مرة أخرى حيث عمل مدرسا في مدرسة الكنيسة.

حياته الكهنوتية
عين أدي شير لاحقا كمساعد في لأسقف كركوك التعلم كما واتقن في تلك الفترة عدة لغات كالعبرية واليونانية ووالفارسية والكردية كما ألف كتبا بكل من الألمانية والإنكليزية.

في 13 تشرين الأول 1902، انتخب أسقفا على بلدة سعرد، وهو المنصب الذي كان شاغرا لمدة سنتين.
في عام 1908 سافر إلى إسطنبول حيث التقى السلطان العثماني عبد الحميد الثاني. من هناك انتقل روما والتقى البابا بيوس العاشر، ومن ثم لباريس حيث كانت له اتصالات مع مستشرقين فرنسيين كما قام بطباعة بعض أعماله.

مقتله
في عام 1915، بدأت حملات لتصفية المسيحيين من الأرمن والكلدان/الآشوريين في مناطق شرق الأناضول. حاول أدي شير رشوة حاكم سعرد من أجل السماح بسكان البلدة من المسيحيين بالفرار، غير أن الأخير لم يستجب وأمر بقتلهم. فاختبأ المطران لدى أحد اصدقائه من الأغوات الأكراد عدة أيام قبل أن يعثر عليه.
ويروي شهود عيان أنه تعرض للتعذيب قبل أن يقطع رأسه ويسلم للحاكم تأكيدا على مقتله.

إسهاماته الأدبية
قام أدي شير بتأليف ونشر عدة كتب ذات مواضيع متنوعة كالتاريخ مثل تاريخ كلدو وآثور بمجلدين وسيرة أشهر شهداء المشرق القديسين بالعربية وكذلك Épisodes de l'histoire du Kurdistan بالفرنسية. وفي مجال اللغة له كتاب الألفاظ الفارسية المعربة.

غير أن إسهامه الأهم كان في دراسة المخطوطات بالمنطقة فكان في طليعة المعنيين بها، إلى جانب نعمان خير الدين الالوسي وداؤد الجلبي.
فقام بتصنيف المخطوطات في سعرت وآمد وماردين والموصل وألقوش كما نقح ونشر مخطوطة سعرت لأول مرة والتي تعود إلى القرن السادس الميلادي. ويروى عنه أنه قضى ساعاته الأخيرة قبل مقتله وهو يحاول عبثا إخفاء مخطوطات دير مار يعقوب.

مراجع

وصلات خارجية

 إبراهيم السامرائي. مع كتاب الألفاظ الفارسية المعربة لأدي شير.

أشخاص ماتوا في مذابح سيفو
أشخاص من شقلاوة
أشخاص من محافظة أربيل
استشهاد كهنة من الرومان الكاثوليك
اضطهاد المسيحيين في الدولة العثمانية
رجال دين كاثوليك
كلدان
مواليد 1284 هـ
مواليد 1867
مواليد في كركوك
وفيات 1333 هـ
وفيات 1915
وفيات في سعرد

أدي شير