පවතින සංස්ථා නව අදහස් මෙන්ම අලූත් ආකෘතීන් ප‍්‍රවර්ධනය කරන විට, උසාවි ප‍්‍රතිඋත්තර දෙන අවස්ථාවලදී සහ ආණ්ඩුව විසින් අලූත් නියෝග නිකුත් කරන අවස්ථාවලදී ව්‍යවස්ථාවට අලූත් තත්ත්වයන්ට මුහුණදීමට සිදුවේ. එවැනි තත්ත්වයන්ට ප‍්‍රතිචාර දක්වමින් සංස්ථාවේ ස්වභාවය ටිකෙන් ටික වර්ධනය කරගැනීම නොකඩවා සිදුවෙයි. දීර්ඝ කාලයක් තිස්සේ පවතින ගැටළුවක් වනුයේ එහි වගකීම්වල විසිරීගිය භාවයයි. නිදසුනක් ලෙස යම්කිසි සංස්ථාවක් මරණයක් සඳහා වගකිවයුත්තෙක් සොයන විට, ඒ වරදට අදාල දඩුවමට සංස්ථාවේ කොටස් හිමියන්, අධ්‍යක්ෂවරුන්, කළමනාකරුවන්, කාර්ය මණ්ඩලය සහ සංස්ථාව අතරින් කවුරුන් හට එය ලබාදිය යුතු දැයි වෙන් කරනු ලබන්නේ කෙසේද යන ප‍්‍රශ්නය දැක්විය හැක. එවිට ආයතනික වගකීම් දෙස බලන්න. විශේෂයෙන් සංස්ථාපිත අපරාධ දෙස නිවැරදිව බලන්න.
අධිකාරී බලයත් අතරේ තිබෙන නීති අසමාන වන අතර ඒවා නිරන්තරයෙන් වෙනස්වත තත්ත්වයක් යටතේ පවතී. සමහර අය තර්ක කරනුයේ ඉහත ආකාරයේ සිදුවීම්වලදී අවසාන වශයෙන් වගකිව යුත්තේ කොටස් හිමියන් බවටයි. තව ද ඔවුන් කොටස් හිමියන්ට බලකර සිටින්නේ තමන් ආයෝජනය කරන අවස්තාවන්හිදී ලාභයට වඩා ප‍්‍රශ්න ගැන සැලකිලිමත් විය යුතු බවයි. එසේ නමුත් සංස්ථාවක් සතුව එහි ව්‍යාපාරික කටයුතු ගැන කිසිදු දෙයක් නොදන්නා මිලියන ගණනක් කොටස් හිමියන් සිටිය හැක.

නිරුක්තිය

ලතින් භාෂාවේ ඇති කෝපස් යන වචනයෙන් බිඳී ආ යන වචනයෙන් නියෝජනය කරන අර්ථය වන්නේ "මිනිස් සිරුරක්" යන්නයි. එනම් තනි පුද්ගලයෙකු ලෙස කි‍්‍රයා කිරීමට හැකි බලයලත් පුද්ගල කණ්ඩායමක් යන්නයි. පුද්ගල කන්ඩායමක් හැඳින්වීම සඳහා ,යුනිවර්සිටි, යන වචනයද භාවිත කළ හැකි නමුත් අද වන විට එය භාවිත කරන්නේ විශේෂයෙන් උගත් පිරිසකගෙන් යුත් කණ්ඩායමක් සඳහායි. මහා බි‍්‍රතාන්‍යයේ සහ අයර්ලන්තයේ සංස්ථාව ("කෝපරේෂන්") යන වචනය භාවිත කළේ ලන්ඩනයේ පාලන කොට්ඨාශයක් හෝ නගරයක් භාරව සිටි දේශීය ආන්ඩුවේ නියෝජිත පිරිසටය. 1970 දී බි‍්‍රතාන්‍යයේ සහ 1990 දී අයර්ලන්තයේ සමුහාණ්ඩුවේ ආණ්ඩු ප‍්‍රතිසංස්කරණය වීම තුළ "සංස්ථාව" (කෝපරේෂන්) යන වචනය වෙනුවට "සභාව" (කවුන්සිල්) යන වචනය භාවිත කරන ලදි. එහි තිබෙන එකම සංස්ථා දෙක වන්නේ සිටි ඔෆ් ලන්ඩන් කෝපරේෂන් සහ ලාෆන් කෝපරේෂන් යන ඒවායි.

මූලාශ්‍ර
http://en.wikipedia.org/wiki/Corporation#Unresolved_issues

සංස්ථාවල නොවිසඳුනු අර්බුද


සිල්ලා හි සොන්දොක් යන්න මඟින් පහත සඳහන් දෑ හැඟවිය හැක:

පුද්ගලයන්
සිල්ලා හි සොන්දොක් රැජින, රාජ්‍ය කාලය 632–647
සිල්ලා හි සොන්දොක් රජ, රාජ්‍ය කාලය 780–785

මාධ්‍ය
ක්වීන් සොන්දොක් (රූපවාහිනී කතාමාලාව), 2009 දකුණු කොරියානු ඓතිහාසික නාට්‍ය රූපවාහිනී කතාමාලාව.

සිල්ලා හි සොන්දොක්


بهاء الكافي (22 فبراير 1983)، مغنية ممثلة تونسية صاعدة تألّقت عبر برنامج اكتشاف المواهب ستار أكاديمي 1 على القناة الفضائية ل بي س اللبنانية سنة 2003 حيث تحصلت على المرتبة الثالثة من بين 17 مشترك.تعاقدت مع شركة روتانا للصوتيات و المرئيات التي أنتجت لها أول ألبوم في مسيرتها بهاء الكافي 2006 و يتضمن 10 أغاني صورت منها أغنية اوعدني على طريقة الفيديو كليب من إخراج أمير قريديح ثم تتالت الأعمال.تزوجت قي نوفمبر سنة 2012 من شاب لبناني بلبنان بعد قصة حب طويلة و حضر الحفل مجموعة من الأصدقاء من الفنانين و بعض المقربين.أنجبت بعد خمس سنوات أي سنة 2016 مولودتها الأولى جويا.التحقت بهاء بكلية الحقوق التونسية ولكنها لم تواصل تعليمها الجامعي بسبب انشغالاتها الفنية. شاركت في تقديم البرنامج الرمضاني الفني الخيمة سنة 2015 على القناة الإماراتية حواس إلى جانب الفنان محمد الدقوق وبمشاركة ملكة جمال مصر السابقة مريم والفنان الكوميدي شادو.

اعمالها في السينما
 شاركت بفيلم كاريوكي (2008) مع منة فضالة و شريف مكاوي

البومات
 بهاء الكافي 2006
يتضمن الألبوم 10 أغني:
 إعادة توزيع للأغنية التونسية هز عيونك
 اوعدني
 كانت أيام
 كيفك
 ادلع
 ما تدري
 هو إحنا ليه
 يا عيوني السهرانة
 لو قلت
 عالفرقة

أغاني و كليبات
 كليب اوعدني
 كليب ديامن فيلم كاريوكي
 ديو لونبعد يوم مع شريف مكاوي
 ديو إسألني أنا مع شريف مكاوي من فيلم كاريوكي

 2015 ليك عين وهو عنوان ألبوم جديد لم يتم طرح منه سوى كليب ليك عين
 2011 ياعالم أغنية وطنية تونسية

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
متسابقو ستار أكاديمي
مغنيات تونسيات
مواليد 1403 هـ
مواليد 1983

بهاء الكافي


An Chlorospatha longipoda in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Kurt Krause, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Michael T. Madison. An Chlorospatha longipoda in nahilalakip ha genus nga Chlorospatha, ngan familia nga Araceae.

Mabibilngan ini ha Ecuador. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Chlorospatha

Chlorospatha longipoda


In South Africa, the terms township and location usually refer to the often underdeveloped racially segregated urban areas that, from the late 19th century until the end of apartheid, were reserved for non-whites, namely Black Africans, Coloureds and Indians. Townships were usually built on the periphery of towns and cities. The term township also has a distinct legal meaning in South Africa's system of land title, which carries no racial connotations.

Townships for non-whites were also called locations or lokasies in Afrikaans and are often still referred to as such in smaller towns. The slang term "kasie/kasi", a popular short version of "lokasie" is also used. Townships sometimes have large informal settlements nearby.

History

Early development
During 1900–1950 (roughly), the majority of the black population in major urban areas lived in hostels or servants' accommodations provided by employers and were mostly single men. In the period during and following World War II urban areas of South Africa experienced a rapid period of urbanization as the colour bar was relaxed due to the war.  Neither employers nor the government built new accommodations or homes for the influx of new residents.  This led to overcrowding, poor living conditions, and the absence of amenities, thereby contributing to high levels of crime and violence. High rents and overcrowding led to land invasions and the growth of shack settlements, which were largely ignored by the government.

By 1950, a large portion of the urban black population lived in townships.  In 1950, upwards of 100,000 people were living in townships on the Witwatersrand area, 50,000 people lived in Cato Manor in Durban; and an estimated 150,000 black and coloured people lived in townships in Cape Town.

Living conditions in the shack township settlements were poor, but they had the advantage over other more established options, like hostels, of being cheap and largely unregulated by the apartheid-era South African Police.

Apartheid: 1948–1994
In 1950, the Group Areas Act was enacted, which empowered the Governor-General to designate land for the sole use of a specific race. Under this law, black people were evicted from properties that were in areas designated as "white only" and forced to move into segregated townships. Separate townships were established for each of the three designated non-white race groups:– black people, Coloureds and Indians – as per the Population Registration Act, 1950.

Post-apartheid
Most South African towns and cities have at least one township associated with them. Some old townships have seen rapid development since 1994, with, for instance, wealthy and middle-income areas sprouting in parts of Soweto and Chatsworth. Despite their origins in apartheid South Africa, today the terms township, location, and informal settlement are not used pejoratively. However, policymakers are, as in the 1950s, once again using the term 'slums' in a highly pejorative way.

Social issues

Township communities are faced with several social problems. Most often, the residents of townships do not own the land on which their houses are built. In effect, these houses were built illegally. Construction is informal and unregulated by the government. This results in a lack of access to basic services such as sewerage, electricity, roads, and clean water, which adversely affects residents' quality of life.

Infrastructure problems
Sewerage, water, and electrical Infrastructure within townships is often in need of repair, resulting in a lack of sanitation due to problems with accessibility and availability. Electricity, water, and sewerage are managed by different government departments, resulting in inefficiencies in the absence of substantial coordination at all stages of the project planning, budgeting, and implementation cycle.

Sewerage

The sewer systems within townships are poorly planned and constructed. The population of townships typically grows faster than the infrastructure was planned for, causing overloads that result in blockages, surges, and overflows. There are often a limited number of public toilets that are overused, abused, and quickly become health hazards for the communities. Another issue is poor access to maintenance activities, which is caused by the lack of space between houses. Some of the areas on the township peripheries or near riverbanks do not have access to facilities because they are not connected to the formal waterborne sewerage system.

Water
A consequence of inadequate pumping infrastructure and large populations is that water pressure in townships is very low. Each section of the townships has normally one pump per section. The water is used for everything from cleaning clothes to cooking, drinking, bathing, and cleaning the house. Having very little water accessible to each section makes it very hard to get enough water for a day per household.

Electricity
Electrical wires strung along the trees leading to power boxes is an ubiquitous sight in the townships, due to illegal electricity connections. This is dangerous, however every house in the area has a wire coming out of it and every wire is known by their owner in order to fix problems as soon as they arise. Most of the sub-stations are very unsecured to begin with so having so many additional wires coming off of it is very dangerous for the people nearby and the kids playing in the area. The electricity infrastructure has not undergone upgrades because of the government's disinclination to encourage power usage by non-residents.

Flood risk
Some townships, such as Alexandra and Diepsloot, are built near rivers, and on flood plains. These areas are extremely dense with only tortuous, narrow access, few communal water points and banks of chemical toilets on the peripheries of the settlements. The settlements are beginning to be built in the old tributaries due to the continuing growth of the townships. With the houses in the dried up tributaries is a potential problem when a large storm comes and the tributary starts to fill up with water again or if there is a backup of sewerage coming into the tributary. The houses built in that area are all in danger of being destroyed by natural occurrences. As the area grew the tributaries were piped and a number of concrete aprons and gullies were constructed over the tributary to which the communal water points drain. The gullies were then choked with garbage and the tributaries appear to be substantially blocked but this will not hold off the water for very long if a flood came through. Residents sometimes choose to build on river banks due to overcrowding in the belief that they would provide easy access to water and laundry facilities, however the water is unsuitable for these purposes due to pollution, and they are vulnerable to floods.

Backyard shacks
Backyard shacks are additional units on a plot of land that are rented out by the land owner for additional income. A plot of land designed for a house big enough for one family has turned into a plot of land that holds on average six families instead of one. These structures are illegally built in violation of planning and building codes and strain infrastructure. Governments are loath to act on backyard dwellings, doing to would result in a large-scale displacement of people. A 2001 study of the township called Diepsloot near Johannesburg showed that 24% of the residents lived in brick structures, 43% were in shack areas, and 27% were in backyard shacks.

Education

Township schools are often overcrowded, and lack adequate infrastructure. There is a high dropout rate of poor youth, particularly around Grade 9. Despite government interventions, education outcomes remain skewed, with township students continuing to under-perform. This skewed distribution is mainly attributable to higher and more rapid drop out rates among the poor, rather than to a lack of initial access to schooling. The formerly white schools uniformly produce better results and their governing bodies are able to raise substantial private funds used to get resources that are then unreachable by the rural and township schools which survive on the commitment of their teachers.

Gangs and violence
Gangs are a problem in townships, and children as young as 12 or 13 will begin initiation into a local gang. Some see violence and gangs as a way of life and a culture. The weapon of choice for most is a gun and with easy accessibility anyone is able to get one. It is estimated that out of the 14 million guns in circulation, in South Africa, only four million are registered and licensed to legal gun owners.

Largest townships
Largest townships in South Africa at the time of the 2011 census:

Legal meaning

The legal meaning of the term "township" in South Africa differs from the popular usage, and has a precise legal meaning without any racial connotations. The term is used in land titles and townships are subdivided into erfs (stands). "Township" can also mean a designated area or district, as part of a place name. For instance "Industrial Township" has been used in reference to an industrial area, e.g. "Westmead Industrial Township", in Pinetown, South Africa.

Often a township (in the legal sense) is established, and then adjoining townships, with the same name as the original township, and with a numbered "Extension" suffix are later established. For example, the Johannesburg suburb of Bryanston has an extension called Bryanston Extension 3.

Relationship with "suburb"
In traditionally or historically white areas, the term "suburb" is used for legally-defined residential townships in everyday conversation.

A suburb's boundaries are often regarded as being the same as the (legal) township boundaries, along with its numbered extensions, and it usually shares its name with the township (with some notable exceptions, such as the Johannesburg suburb known as Rivonia, which is actually the township of Edenburg with numbered extensions called Rivonia Extensions).

Occasionally formerly independent towns, such as Sandton (which itself consists of numerous suburbs), are referred to as "suburbs".

See also
List of townships in South Africa
HIV/AIDS in South African townships
Bantustan
Ghetto
Racial segregation
Township tourism
Old Location, a township of Windhoek, Namibia
Katutura, a township of Windhoek, Namibia

References

External links

Poverty in South Africa

Township (South Africa)


Else Trangbæk (født 7. februar 1946 i Viborg) er en dansk tidligere idrætsgymnast, og nuværende professor emeritus ved Københavns Universitet.

I 1992 blev hun leder for Center for Idrætsforskning ved Københavns Universitet. I perioden 2007 - 2012 institutleder på Institut for Idræt, KU. Deltog i 1968 ved OL i Mexico.

Eksterne henvisninger

 Else Trangbæks profil  hos Københavns Universitet
 https://www.eurolympic.org/eoc-salutes-ioc-women-and-sport-award-winner-else-trangbaek/

Personer fra Viborg
Gymnaster fra Danmark
Deltagere for Danmark ved sommer-OL 1968
Lektorer fra Danmark
Professorer fra Københavns Universitet
Personer i Kraks Blå Bog

Else Trangbæk


The Hazuri Bagh Baradari () is a baradari of white marble located in the Hazuri Bagh of Lahore, Pakistan. It was built by Maharaja Ranjit Singh, the Sikh ruler of Punjab to celebrate his capture of the Koh-i-Noor diamond from Shuja Shah Durrani in 1813. Its construction was completed in 1818.

The pillars support delicate cusped arches. The central area, where Maharaja Ranjit Singh held court, has a mirrored ceiling. The pavilion consisted of two storeys until it was damaged by lightning in 1932.

Images

References

External links

A photo of the Hazuri Bagh Baradari

Architecture of Lahore
Buildings and structures in Lahore
Walled City of Lahore
Sikh architecture
Buildings and structures completed in 1818
Ranjit Singh

Hazuri Bagh Baradari


An Cyperus drakensbergensis in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Pieter Johannes Vorster, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Rafaël Herman Anna Govaerts. An Cyperus drakensbergensis in nahilalakip ha genus nga Cyperus, ngan familia nga Cyperaceae.

Mabibilngan ini ha KwaZulu-Natal. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Cyperus

Cyperus drakensbergensis


Open Library (skr. OL), internetski projekt čiji je cilj svakoj objavljenoj knjizi pridružiti ili stvoriti njezinu mrežnu stranicu. Među osnivačima su Aaron Swartz, Brewster Kahle, a projekt je pokrenut unutar neprofitnoga Internetskoga arhiva (Internet Archive) 2007. godine. Pored pružanja bibliografskog podatka o knjizi, omogućava u mnogo slučajeva čitanje digitalizirane verzije čitave knjige na internetu.

Poveznice
 Bibliografska baza podataka
 Virtualna zajednica
 Internet Archive
 Digitalizacija
 E-knjiga
 Hrvatska znanstvena bibliografija
 Knjižnična klasifikacija
 Deweyeva decimalna klasifikacija
 WorldCat

Izvori

Vanjske poveznice
 Open Library
 Internet Archive

Internet
Neprofitne organizacije
Razredbeni sustavi
Knjižničarstvo
Bibliografija
Informacijske znanosti

Open Library


Flávio Anastácio Paulo Probo Mosquiano Probo Magno () foi um oficial bizantino do , ativo no reinado do imperador  .

Vida

A data de nascimento de Flávio Anastácio Paulo Probo Mosquiano Probo Magno é desconhecido. Segundo reconstrução de Brian Croke, Anastácio foi filho de Sabiniano, o cônsul em 505, e uma sobrinha do imperador Anastácio. Segundo outra reconstrução possível elaborada pelos autores da Prosopografia, poderia ter sido sobrinho-neto do imperador e irmão de Anastácio Paulo Probo Sabiniano Pompeu/Pompeio Anastácio. Era pai de Juliana, que seria desposada por Marcelo, irmão de  . Em 518, foi nomeado cônsul ordinário, sem colega. Segundo João de Éfeso, em data incerta foi exilado com seus filhos.

Bibliografia

Cônsules do Império Bizantino do século VI


"What's the Pressure" este un cântec care a reprezentat Belgia la Concursul Muzical Eurovision 2016.  El este cântat de Laura Tesoro.

Note

Cântece din 2016
Eurovision 2016

What's the Pressure


El término Hannibal puede referirse a:
 Hannibal, una novela de Thomas Harris;
 Hannibal (película), una película de 2001 dirigida por Ridley Scott, adaptación de la novela de Thomas Harris;
 Hannibal (Serie de TV), serie de televisión de 2013 basada en los personajes de las novelas de Thomas Harris;
 Hannibal Lecter, personaje de las novelas de Thomas Harris;
 Hannibal Smith, personaje de The A-Team
 Hannibal (Misuri), ciudad en los condados de Marion y Ralls, estado estadounidense de Misuri;
 Hannibal (Nueva York), pueblo en el condado de Oswego, estado estadounidense de Nueva York;
 Hannibal (villa), villa en el condado de Oswego, estado estadounidense de Nueva York;
 Hannibal (Ohio), lugar designado por el censo en el condado de Monroe, estado estadounidense de Ohio;
 Hannibal TV, cadena de televisión de Túnez.

Hannibal (desambiguación)


Rock Springs har flere betydninger:

Stednavne

USA
 Rock Springs, Californien
 Rock Springs, New Mexico
 Rock Springs, Wisconsin
 Rock Springs, Wyoming
 Rock Springs–Sweetwater County Airport, Wyoming
 Rock Springs Conservation Area, Illinois
 Rock Springs Run State Reserve, Florida

Se også
 Rock Springs-massakren i 1885

Rock Springs


Sheila Fraser  (born September 16, 1950) served as Auditor General of Canada from 2001 to 2011.

Early life and education
Fraser was born in Dundee, Quebec, Canada to Kenneth Fraser (1917-2005), a Quebec Member of the National Assembly for Huntingdon from 1966 to 1976. She earned a Bachelor of Commerce from McGill University's Desautels Faculty of Management in 1972. She then became a chartered accountant in 1974 and FCA in 1994. In 1981, she worked for Ernst and Young where she worked on assignment to the Auditor General of Quebec in some cases, and other Quebec government offices.

Auditor General of  Canada
In January 1999, she joined the Office of the Auditor General of Canada as Deputy Auditor General, Audit Operations. She was subsequently appointed Auditor General in 2001. Her 10-year mandate as Auditor General ended on May 30, 2011. During her time in office, a Reader's Digest poll listed her as one of the top five most trusted Canadians.

She made headlines across Canada when her report on the sponsorship scandal rocked the country's political scene. She confirmed serious problems in the federal government's management of its Sponsorship Program for a four-year period beginning in 1997. In a few very troubling cases, sponsorship funds were transferred to Crown corporations using what the Auditor General called "highly questionable methods." That is, they appeared to have been designed to pay significant commissions to communications agencies, while hiding the source of funding and the true nature of the transactions. Parliament and the parliamentary appropriations process were not respected.

The Auditor General made the news again on November 26, 2006, with her report on the former ombudsman of federal inmates. The report made a series of allegations that the former ombudsman, Ron Stewart, had "often skipped work and collected $325,000 in improper or questionable salary, vacation pay and expenses during his 14-year tenure". The case is currently being reviewed by the RCMP to determine if criminal charges are warranted.

During the week of January 18 to 22, 2010, Fraser visited Afghanistan to observe the military and development progress of the Canadian mission there.  She expressed concern for the fate of the projects and the training of Afghan police and military, after Canada is scheduled to leave in 2011.

She gave her last public speech, on May 25, 2011, at the Canadian Club of Ottawa, entitled Serving Parliament Through a Decade of Change, where she warned the government faces long-term fiscal pressures that will mean "very hard choices" between raising taxes or cutting programs and encouraged the government to publicize its long-term fiscal projections because "without them, we cannot begin to understand the scale and complexity of our financial challenges and the implication of policy choices.". Fraser also criticized the "truly shocking" lack of improvement on First Nations reserves and also said "I actually think it's quite tragic when you see that there is a population in this country that does not have the sort of basic services that Canadians take for granted.". She also referred to the Sponsorship scandal as "a pivotal event with a lasting impact" and "broke just about every rule in the book".

Other business positions
Fraser was appointed to the board of directors at Manulife in November 2011.

Honours
Sheila Fraser received an honorary Doctor of Laws from the University of Waterloo in October 2005.

Family
She is divorced and has three children.

Her grandfather's cousin, John Fraser, also served as Auditor General of Canada.

References

External links
 Office of the Auditor General Website: About the Auditor General
 Sheila Fraser Interview

Canadian accountants
Canadian civil servants
Canadian women civil servants
1950 births
Living people
McGill University Faculty of Management alumni
People from Montérégie
Anglophone Quebec people
Government audit officials
Canadian women business executives
Canadian auditors
Officers of the Order of Canada
Canadian women accountants
Ernst & Young people

Sheila Fraser


Glyphosatresistenz oder Glyphosattoleranz bezeichnet eine Resistenz von Pflanzen und anderen Organismen gegenüber dem Pflanzenschutzmittel und Totalherbizid Glyphosat, vor allem bekannt unter dem Markennamen Roundup. Die Wirkung des Glyphosat basiert auf der Blockade des Enzyms 5-Enolpyruvylshikimat-3-phosphat-Synthase (EPSPS) in den Pflanzen, wodurch es zu einer Stoffwechselunterbrechung und damit zum Absterben aller nicht-resistenten Pflanzen kommt.

Glyphosatresistenz kommt natürlicherweise bei zahlreichen Bakterien vor, deren bakterielles EPSPS sich von dem der Pflanzen unterscheidet und damit nicht vom Glyphosat blockiert wird. Über die Grüne Gentechnik wurden verschiedene transgene Nutzpflanzen entwickelt, die durch ein eingeschleustes Bakteriengen des Bodenbakteriums Agrobacterium tumefaciens ebenfalls die bakterielle Glyphosattoleranz aufweisen. Die transgene Form der Pflanzen bildet entsprechend ein dem pflanzlichen EPSPS analoges Enzym mit der gleichen Funktion, das von dem Herbizid nicht blockiert wird. Hierdurch werden entsprechend veränderte Pflanzen resistent gegenüber dem Pflanzenschutzmittel und ermöglichen den Einsatz des Pflanzenschutzmittels während der Kulturperiode. Statt des in der konventionellen Landwirtschaft zur Unkrautkontrolle üblichen Einsatzes verschiedener Herbizide ist damit der alleinige Einsatz von Glyphosat möglich.

Da Glyphosat aufgrund des Patentrechts ursprünglich ausschließlich von dem Unternehmen Monsanto produziert und vertrieben wurde, wurden glyphosatresistente Kulturpflanzen von verschiedenen Unternehmen gemeinsam mit Monsanto entwickelt. Mittlerweile gibt es mehrere Produzenten glyphosathaltiger Herbizide. Viele Unkräuter haben in Folge des weitflächigen Einsatzes von Glyphosat auf natürlichem Weg eine Resistenz gegen das Herbizid entwickelt, was langfristig eine Gefahr für den Erfolg des Pflanzenschutzmittels und der darauf zugeschnittenen transgenen Nutzpflanzen darstellen könnte.

Merkmale und gentechnische Veränderung
Glyphosatresistente Pflanzen unterscheiden sich im Aussehen und anderen Eigenschaften nicht von den entsprechenden konventionellen Kulturpflanzen. Der einzige Unterschied besteht darin, dass sie ein Enzym eines Bakteriums produzieren, das sich von dem analogen Enzym der Pflanze unterscheidet und gegenüber dem Einsatz des Pflanzenschutzmittels Glyphosat resistent ist. Ausgangspunkt der genetischen Veränderung sind Sorten, die über Grüne Gentechnik mit genetischem Material von Agrobacterium tumefaciens ergänzt werden.

Die gentechnisch veränderten Pflanzen beinhalten ein Gen des Stamms CP4 des Bakteriums, mit dem sie resistent gegen den Wirkstoff Glyphosat werden. Glyphosat ist ein Breitbandherbizid, das in allen Pflanzenteilen die Funktion der 5-Enolpyruvylshikimat-3-phosphat-Synthase (EPSPS) blockiert und damit den Shikimisäureweg zur Produktion bestimmter Aminosäuren blockiert. Genauer gesagt die Biosynthese der proteinogenen aromatischen Aminosäuren Phenylalanin, Tyrosin und Tryptophan hemmt. Durch das eingeschleuste Gen wird eine bakterielle EPSPS (CP4 EPSPS) produziert, die gegenüber Glyphosat unempfindlich ist.

Internationaler Einsatz von glyphosatresistenten Nutzpflanzen
In einigen Ländern liegen Zulassungen für den Anbau folgender transgener Nutzpflanzen mit Glyphosatresistenz vor. Für kommerzielle Zwecke werden folgende Pflanzen angebaut:
 Baumwolle (Gossypium hirsutum)
 Luzerne (Medicago sativa)
 Mais (Zea mays)
 Raps (Brassica napus)
 Sojabohne (Glycine max)
 Weißes Straußgras (Agrostis stolonifera)
 Zuckerrübe (Beta vulgaris)
Die ebenfalls zugelassenen glyphosatresistenten Rübsen (Brassica rapa), Kartoffeln (Solanum tuberosum) und Weizen (Triticum aestivum) werden dagegen nicht angebaut.

Von nennenswerter kommerzieller Bedeutung ist Glyphosatresistenz aber nur bei Sojabohnen, Mais, Raps und Luzerne. 2016 beliefen sich die weltweit mit herbizidresistenten Pflanzen bestellten Flächen auf 161,9 Mio. ha, wobei Glyphosatresistenz den überwiegenden Teil der Herbizidresistenzen ausmacht.

Resistenzentwicklung bei Unkräutern

Der umfangreiche und einseitige Einsatz von Glyphosat, besonders auf Flächen mit glyphosatresistenten Kulturpflanzen, hat zur Entwicklung von glyphosatresistenten Unkräutern geführt. Dabei haben diese Pflanzen durch Mutationen und den hohen Selektionsdruck Resistenzen entwickelt, die die vom Glyphosat blockierten Stoffwechselwege überbrücken und damit das Überleben der Pflanzen trotz Glyphosateinsatz ermöglichen.

Die starke Anwendung von herbizidresistenten Kulturpflanzen in den USA, Argentinien und Brasilien hat diese Entwicklung begünstigt. Aber auch in Europa sind bereits Resistenzen von Unkräutern bekannt geworden, obwohl kaum transgene Pflanzen angebaut werden, Glyphosat aber auch in der konventionellen Landwirtschaft eingesetzt wird. 2017 werden in einer internationalen Datenbank 39 glyphosatresistente Pflanzen aufgeführt. Aufgrund der breiten Verwendung glyphosathaltiger Produkte wird erwartet, dass dieser Prozess sich in Zukunft verstärken wird. Vor diesem Hintergrund werden Maßnahmen empfohlen, die den Selektionsdruck auf Unkräuter reduzieren und es wird eine breiter gefächerte Unkrautbekämpfung angeraten. Als Möglichkeiten werden genetische Innovationen, neuartige full-dose-Herbizidmischungen und Alternativen zu Glyphosat genannt. Mechanische und feinmechanische Ackerbauverfahren sowie pflanzenbauliche Praktiken wie Pflanz- und Fruchtfolgeplanung sollen eingesetzt werden, um die Abhängigkeit von Glyphosat zu reduzieren. Dieser vielfältige Ansatz sei erforderlich, damit die Vorteile von Glyphosat aber auch anderer Herbizide in Zukunft weiterhin genutzt werden können.

Unerwünschte glyphosatresistente Pflanzen können auch durch Auskreuzung des EPSPS-Gens aus resistenten transgenen Pflanzen in nicht-resistente Kultursorten oder Wildformen entstehen. Dies trifft für Raps, Mais und Baumwolle zu. Bei Raps und weißem Straußgras wurde sogar eine Übertragung auf verwandte Arten beobachtet. Im Basler Rheinhafen wurde das Auskreuzen des EPSPS-Gens auf Raps nachgewiesen, obwohl der Anbau gentechnisch-veränderten Rapses in der Schweiz nicht zugelassen ist. Es scheint, dass konventioneller Weizen aus Kanada mit glyphosatresistenten Rapssamen verunreinigt ist und so beim Umladen im Rheinhafen sich in der Schweiz ansiedeln konnte.

Filme
 Roundup, der Prozess. Frankreich, 2017, 90 Min., Regie:  Marie-Monique Robin, von Arte am 17. Oktober 2017.

Einzelnachweise

Pflanzenschutz
Gentechnik
Pflanzengenetik

Glyphosatresistenz


Simav Gölü, Simav ilçesinin kuzeybatısında Simav Ovası'nda bulunan şu anda 5 km2'lik bir alana sahip olan göl,sazlık ve bataklıktır. 1967 yılında DSİ tarafından Kilise köyde şimdiki adıyla Boğazköy den kanal açılarak su 2065 hektarlık göl drenaj kanallarıyla kurutulmuştur. Kurutulması 1982'de tamamlanmıştır. Şu anda göl arazisinde tarım yapılmaktadır.

Simav gölüne göre yerleşim
Simav Gölü uzun yıllar insanlar için geçim kapısı olmuştur bu sebeple etrafında belirli bir nüfus toplanmıştır. Civarındaki yerleşim yerlerinin başlıcaları ve en yakın olanları:

Güneyinde: Gümüşsu köyü Çaysimav Kasabası, Gölköyü
Güneydoğusunda: Simav, Çitgöl Beldesi, Yeşilova Köyü ;
Doğusunda: Naşa Belediyesi ;
Kuzeyinde: Güney Beldesi, Akdağ Beldesi ;
Batısında ise: Boğazköy, Efir Köyü'dür.

Ayrıca bakınız
 Oluşumlarına göre Türkiye'nin gölleri listesi
 Türkiye'deki göller

Kaynakça

Dış bağlantılar

Türkiye'deki göller
Kütahya coğrafyası
Göl

Simav Gölü


Teboho Mokoena peut être :
 Teboho Mokoena (1974-), footballeur international sud-africain ;
 Teboho Mokoena (1997-), footballeur international sud-africain.

Teboho Mokoena


ගේලුසැක් නියමය යනු ප්‍රංශ ජාතික රසායනඥයෙක් වු ජෝසප් ලුවී ගේලුසැක් නමින් නම් කරන ලද නියමයන් දෙකෙන් එකකි. මෙම නියමය වායුන්ගේ ගුණ පිළිබද විස්තර කරන නියමයක් වන අතර ගේ ලුසැක්ගේ නමින්ම හැදින්වේ.

වායු පරිමා සංයෝජනය වීම පිළිබද නියමය

ගේලුසැක්ගේ නියමය පහත පරිදි වේ.

වායුන් රසායනිකව සංයෝජනය වීමේදී එම ප්‍රතික්‍රියකවල පරිමා ද ප්‍රතික්‍රියාවේ ඵල ද වායූන් නම් ඒවායේ පරිමා ද යන සියල්ලම අතර අනුපාතය සරල පුර්ණ සංඛ්‍යාවලින් ප්‍රකාශ කළ හැකිය.

ගේලුසැක් තම සොයා ගැනීම්වලට අදාළව මෙම නියමය ඉදිරිපත් කරන ලදදේ වර්ෂ 1809 දීය.  1811 දී ඇවගාඩ්‍රෝ විසින් ඇවගාඩ්‍රෝවාදය ඉදිරිපත් කිරීමේදී ගේලුසැක් නියමය භාවිතා කරන ලදී. එබැවින් නුතන වායු සංඛ්‍යා රසායනයේ දියුණුව කෙරෙහි මෙමගින් වැදගත් මෙහෙයක් ඉටු විය.

ගේලුසැක් විසින් ප්‍රකාශිත අනෙක් නියමය

ගේලුසැක්ගේ සොයා ගැනීම් වලට අදාළව අනෙක් නියමය ඉදිරිපත් කරන  ලද්දේ 1802 දීය. එය පහත පරිදි වේ.

"නියත පරිමාවක් සහිත නියත වායු ස්කන්ධයක පීඩනය එම වායු ස්කන්ධයේ උෂ්ණත්වයේ කෙල්වින් අගයට අනුලෝමව සමානුපාතික වේ.''

මෙම නියමය

P  a  T  හෝ

P   =  k   ආකාරයටද ප්‍රකාශ කළ හැකිය.
T

මෙහිදී

P  යනු වායුවේ පීඩනය ද
T  යනු වායුවේ උෂ්ණත්වයේ කෙල්වින් අගය ද
K  යනු නියතයක් ද වේ.

උෂ්ණත්වය යනු ද්‍රව්‍යයක සාමාන්‍ය චාලක ශක්තියේ මිනුමකි. වායුවක චාලක ශක්තිය වැඩිවත්ම වායු අණු භාජනයේ බිත්ති සමග ගැටීම වේගවත් කරන අතර  වායුන් මගින්    ඇති කරන පීඩනය වැඩි වේ.

සරලව දක්වන්නේ නම් උෂ්ණත්වය වැඩි කරත්ම එහි පීඩනය ද වැඩිවේ.

එකම ද්‍රව්‍යය වෙනස් තත්ත්ව දෙකක් යටතේ දී සැලකූ විට මෙම නියමය පහත අයුරින් ඉදිරිපත් කළ හැක.

P1  =	P2 හෝ P1T2 = P2T1 T1 T2

චාල්ස් නියමය චාල්ස් හා ගේලුසැක් නියමය ලෙසද හදුන්වනු ලැබේ. ගේලුසැක් විසින් 1802 දී  මෙම නියමය ඉදිරිපත් කිරීමේ දී 1787 දී චාල්ස් විසින් පවසන ලද දත්ත බොහෝමයක් උපයෝගී කර ගැනීම මීට හේතු වේ. කෙසේ වෙතත් ගේලුසැක් විසින් පළමු නියමයට සම්බන්ධ වූ දෙවන නියමයක් ඉදිරිපත් කිරීමත් සමගම මෑත කාලයේ දී මේ පිළිබද වැඩි අවධානයක් යොමු නොවීය. මෙම ගේලුසැක් නියමයට සම්බන්ධ අනෙක් නියමයත් , චාල්ස්ගේ නියමය සෑදේ. මෙම වායු නියමයන් තුන ඇවගාඩ්‍රෝ නියමයත් සමග පොදුවේ ගත් කළ පරිපුර්ණ වායු නියමය ව්‍යුත්පන්න කරගත හැකිය.

ආශ්‍රිත

මූලාශ්‍ර

වායු නියම
භෞතික විද්‍යාව
නියමයන්

ගේලුසැක් නියමය


Chamaecyparis formosensis er barrtré í Cupressaceae (Grátviðarætt), frá Tævan> Viðurinn er ilmríkur og fúaþolinn.

Myndir

Tilvísanir

Barrtré

Chamaecyparis formosensis


Akçakoca is a town in Düzce Province, in the  East Marmara region of Turkey, located about 200 km east of Istanbul. It is the seat of Akçakoca District. Its population is 27,878 (2022). The town was named after a Turkish chieftain of the 14th century CE who captured the area for the Ottoman Empire, and sports a statue in his honor. The town features a modern mosque of unusual design. Tourist attractions include beaches and a small ruined Genoese castle. It is the regional center of hazelnut cultivation.

Name
Akçakoca was known as Diapolis or Dia in the classical period. However, after the Turkish conquest, Akçaşehir became more common, before being changed to Akçakoca in 1934.

Population
Although Akçakoca's estimated population is about 30,000; it increases during summer months, due to tourism activities and cottage owners. Due to war, specifically the one between the Ottomans and Russia in 1877–1878, a wide range of people, most of whom had roots in the Pontic region (Lazes, Georgians, and Abkhazians), emigrated from their native lands to settle in Akçakoca.

History

Latin-Nicea Empires Period and Genoese
During the Fourth Crusade, European armies conquered Constantinople in 1204, founding the Latin Empire for a short period. Because of this situation, the Genoese established commercial bases on the Western Black Sea coasts for their interests, which included a Genoese castle in Akçakoca. This castle helped to protect trade routes in the area and was used for commercial activities itself. When the Nicea Empire reconquered Constaninople in 1261, Akçakoca, which was under the auspices of the Nicea Empire, came under Byzantine rule again.

Turkic people seem to have been living in Akçakoca since 1243, after Mongol pressure and defeat. From Kastamonu, the Oghuz tribes of Kınık and Üçok migrated westward, some of them came to Akçakoca and settled. The Oghuz Turks then plundered Genoese trade centers and Greek villages, upon which the Genoese and Greeks complained to the Byzantine Emperor, the Byzantine Emperor responded to the complaints and brought and settled Christian Cumans, Pechenegs, Uzes from Romania Dobruja to protect the region against the Turkmens. Oguz from the Kayı tribe settled here.

The Seljuks and Ottoman
Before the crusades, The Seljuk Sultanate of Rum controlled the region around Akçakoca.

There is no evidence that a military action was taken by the Ottomans to conquer Akçakoca from the Byzantines. According to some historians, the Turk population  submitted to Ottoman rule without military action.

In the late 19th and early 20th century, Akçakoca was part of the Kastamonu Vilayet of the Ottoman Empire.

Republic
After the foundation of Turkish Republic, it was renamed Akçakoca. The first governor was Ali Zarifi (Okay). Due to the 1999 Düzce and Marmara earthquakes, Düzce had been declared a province by the government, and the town was included in the new province as a district.

Economy

Tourism
After the 1950s, touristic activities in summer seasons attained an important place in Akçakoca's economy. The construction of tourism facilities and new transportation improvements further influenced tourism in the late-1970's.

Water sports
Numerous water sports such as sailing, swimming, water skiing, sunbathing, fishing, scuba diving, are performed in Akçakoca. Sailing and diving have become more prominent in the last few years. In 2010, sailing races have been held as part of the 14th Akçakoca Festival. Furthermore, the first Marine and Sailing Club in the town was opened in town in 2012.

Heavy industry
Akçakoca has one large factory, which produces large pipes for a variety of purposes. It has great importance both Akçakoca and Ereğli. Akçakoca also has only natural gas platform over the Black Sea. There are four platforms which three of them are small and one is big.

Fishing
Fishing is traditional job in Akçakoca. Anchovies, nonita, bluefish, whiting, red mullet, clams, jack mackerel, sea bass, salmon, trout, and turbot are some of fish that can be found.

Government
One governor's office and one municipality building can be found in Akçakoca. It has one state hospital, one rest home and a small tourism office for tourists.

Construction
There is an attractive mosque what built in 2004. Akçakoca Central Mosque was built in a similar fashion to Faisal Mosque in Pakistan. The mosque was designed by Ergün Subaşı. This highly irregular mosque was placed above 160 concrete poles driven into the ground. The dome height is 31 meters and covered by 32 tons of copper plates. And the chandelier that resembles the dome in reverse weigh around 1300 kg. The rocket like minarets are at 58 meters in height.

Culture

Festivals
There is a traditional festival every July. During the festival, scheduled buses from neighbor towns and cities, such as Ereğli, Düzce, Zonguldak, Bolu and Adapazarı carrypeople to Akçakoca.

Languages
Some native languages are nearly forgotten, but there are some towns and people who speak Georgian, Laz and Circassian.  Native Turk people of Akçakoca are Manav Turks.

Dances and Music
Because of the presence of many residents originally from the eastern Black Sea littoral, 'Horon', played with the Pontic lyra/kemençe are popular here.

Gallery

References

External links

 Municipality's official website
 Pictures of Akçakoca

Populated places in Düzce Province
Black Sea port cities and towns in Turkey
Fishing communities in Turkey
Populated coastal places in Turkey
Akçakoca District
District municipalities in Turkey

Akçakoca


El fiordo de Rosfjord o Rosfjordfjord () es un fiordo, y también una playa, de Noruega localizado en aguas del mar del Norte, en la costa suroccidental de la península escandinava. Administrativamente sus riberas pertenecen al municipio de Lyngdal del condado de Agder.

El puerto de Agnefest tiene una historia que se remonta al menos a 1771. Debido a la alta salinidad del agua del fiordo, este pocas veces se congela, por lo que es un puerto adecuado.

En la parte inferior del fiordo se encuentra playa de Rosfjord, donde hay tanto un campamento como un hotel. El camping comercial se remonta en el lugar al año 1934. En la década de 1970 se construyeron varias casas de campo, y el hotel Rosfjord Strandhotell que data de 1986.

Véase también
Geografía de Noruega

Referencias

Enlaces externos
Mapa de localización

Rosfjord
Rosfjord
Playas de Noruega

Rosfjord


ආරම්භ්: කහානි දේව්සේනා කි යනු රෝස් ඕඩියෝ විෂුවල්ස් වෙතින් නිෂ්පාදිත ඉන්දියානු රෙතිහාසික ප්‍රබන්ධ සීමිත රූපවාහිනී කතාමාලාවකි. 2017 ජූනි 24 සිට 2017 සැප්තැම්බර් 10 දක්වා මෙය ස්ටාර් ප්ලස් නාළිකාවෙන් සති අන්තවල විකාශය විය. මෙම කථාව ගෙතී ඇත්තේ ද්‍රවිඩියානුවන් සහ ආර්යයන් අතර ඇති සතුරුභාවය තේමා කරගනිමිනි. මෙම කතාමාලාව රචනා කරන ලද්දේ කේ. වී. විජයේන්ද්‍ර ප්‍රසාද් විසිනි.

කථාපුවත
පුරාතන ඉන්දියාවේ ඉන්දු නිම්න ශිෂ්ටාචාරයේ පරිහානිය සහ වෛදික යුගයේ ආරම්භය පසුබිම් වී ඇති මෙමගින් ද්‍රවිඩියානුවන් සහ ආර්යයන් අතර ඇතිවන යුද්ධය තේමා කොටගෙන ඇත.

චරිත නිරූපණය
ආර්යයන්
රාජ්නියේෂ් දග්ගල්, වරුන්දේව් ලෙස; ආර්ය ප්‍රධානියෙකි. පක්ෂපාතී සහ ද්කෂ සෙන්පතියෙකි. ඔහු ජල්දේව්/ශිව්ගාම් ලෙස නැවත උපත ලබන අතර ද්‍රාවචලන ශක්තිය හිමි ය. දේවසේනාව මරාදැමීමේ මෙහෙයුහට ඔහුව පත්කෙරේ.
විපුල් ගුප්තා, වීර් අභෲක් ලෙස; ආර්ය ප්‍රධානියෙකි. වෙස්වලාගැනීමේ ප්‍රවීණයෙකි. මුලින් වරුන්දේව්ට ඊර්ෂ්‍යා කරන මොහු පසුව ඔහුගේ මිත්‍රයකු බවට පත්වන්නේ මොහුය රැකගැනීමට වරුන්දේව්ගේ පියා දිවි පිදීමත් සමගයි.
තේජ් සප්රු, ආර්යයන්ගේ ප්‍රධාන පුරෝහිත අග්නිමිත්‍ර ලෙස; ආර්යයන් මෙහෙයවන මොහු ඉන්ද්‍රගේ අනුගාමිකයෙකි.
ආරව් චෞධරි, පුරෝහිත ඉන්ද්‍රමිත්‍ර ලෙස; අග්නිමිත්‍රගෙන් පැවනෙන්නෙකි. ආර්ය ප්‍රධානියකු වන මොහුට ද අග්නිමිත්‍රට සේම දිව්‍යමය බලයන් හිමි ය. ඔහුගේ එකම අරමුණ ද්‍රවිඩයන් සහ ඔවුනගේ කුමරිය වන දේවසේනාව විනාශ කිරීමයි.
සල්මාන් ෂෙයික්, සිවාන් ලෙස; වරුන්දේව්ගේ හොඳම මිතුරායි. ආර්යය‍න්ගේ මගපෙන්වන්නායි. දේව්සේනාට පෙම් කිරීමට මොහු වරුන්දේව්ව පොළඹවයි.
නිශාන්ත් තන්වාර්, මහීෂ ලෙස; දෛවෝපගත දරුවෙකි. මොහුව දේව්සේනා සමග විවාහය තීන්දු කොට ඇත. දේව්සේනාගේ පියාව පැහැරගැනීමට සාල්‍යා රැජින විසින් මොහුව පිටත් කරයි. මොහුට අග්නි මෙහෙයවීමේ හැකියාවක් ඇත.
තරුන් ඛන්නා, වීර කායාස්ථ ලෙස; ආර්ය ප්‍රධානියෙකි. වරුන්දේව් විසින් මොහුව නිම්චවරුන්ගෙන් බේරාගනියි. නමුත් දැඩිසේ තුවාල වන මොහු මියයයි.
ෂාහ්බාස් ඛාන්, ජල්දේව්ගේ පියා ලෙස
ඩොලී සෝහි, ජල්දේව්ගේ මව ලෙස
කුණාල් භාටියා, මණිකර්ණිකා ලෙස;  මහීෂි දේවී දෙවොලේ සංක්‍රාන්තිලිංගික පූජකවරියකි. මැයට පොළොව හැසිරවීමේ හැකියාව ඇත.

ද්‍රවිඩියානුවන්

කාර්තිකා නායිර්, දේවසේනා ලෙස; ද්‍රවිඩියානු සිහසුනේ රැජින වීමට සිටින කුමරියයි. රූමත්, නිර්භීත සහ පක්ෂපාතී තැනැත්තියකි. සිය රාජවංශය වෙනුවෙන් ඇය දිවි පුදයි. වසර 200කට පසු, ඇය නැවත උපත ලබන අතර දේවසේනා නමින්ම නම් කෙරේ. දෛවෝපගත තැනැත්තියක වන මැය ද්‍රවිඩයන්ට අහිමි වූ භූමිය නැවත ලබාගැනීමට සටන් කරයි. දක්ෂ සහ බුද්ධිමත් සෙබලියකි. මැයට හිමායන හැකියාවක් ඇත.
තනූජා, හාහුමා ලෙස; ද්‍රවිඩ සිහසුනේ ආරක්ෂිකාව සහ ශාස්ත්‍රකාරිණියයි. ඇය නොයෙකුත් සර්පයින් පිරිවරා සිටියි. වසර 400කට අධික කාලයක් ජීවත් වන ඇය ද්‍රවිඩයන් මෙහෙයවයි. දිවැස් ඇත්තියක වුව ද, ඇය එම සිදුවීම් පැහැදිළිව වටහා ගැනීමට අපොහොසත් ය.
ජෝයි සේන්ගුප්තා, ආර්වමුදන් ලෙස; දේව්සේනාගේ පියායි. ඇයගේ පුහුණුකරුවා මොහු ය. සටනේ ධී වරුන්දේව් විසින් මොහුව බේරාගනියි. ද්‍රවිඩියානු නීතිය අනුව, සතුරකු විසින් මොහුව බේරාලූ නිසා අවඡාවට පත්කොට හිස ගසා දැමීමට නියම වේ. නමුත් දේවසේනා මෙය අනුමත නොකරයි. සිය පියාට ගෞරවනීය මරණයක් ලබාදීමට රැජින ලෙස කිරුළු පළඳින ඇය සිය පියාව මරාදමයි.
ඌෂා ජාදව්, තංගම් ලෙස; ද්‍රවිඩියානුව්නගේ ප්‍රධාන ආදිපාදවරියයි. කෲර සෙන්පතිනියකි.
හාංසා සිං, දයාලිනී ලෙස; දේවසේනාගේ නැන්දිණිය වන මැයි ඇගේ ආරක්ෂිකාවකි. මැයි කපටි කෲර තැනැත්තියකි. බලලෝභී තැනැත්තියක වන මැය හැමවිටම දේවසේනාව මරාදමා රාජ්‍යයේ රැජින වීමට සැලසුම් කරයි.
මධූ, සම්භවීජා රැජින සහ සම්භාව් ප්‍රදේශයේ පද්මවීජා ලෙස; සම නිවුන් සොයුරියන් ය. සම්භවීජා පක්ෂපාතී නිර්භීත රැජිනකි. ඇය දේවසේනාගේ මවයි. නමුත් ඇගේ කෲර සොයුරිය විසින් මායා කැඩපතක ආධාරයේන ඇයව සිරගත කරයි. පද්මවීජා යනු සම්භවීජාගේ කෲර සොයුරියයි. ඇය මායාකර්මයේ කෙල පැමිණියෙකි. ඇය සිය සොයුරියගේ සැමියාට ආකර්ෂණය වන අතර, සිය සොයුරිය සිරගත කරයි. දේවසේනාව මරාදැමීමට ඇය සැලසුම් කරයි. ඇය මහීෂට ආකර්ෂණය වේ. මෙම නිවුන් සොයුරිය්න දෙදෙනාගේ දිවිය සහ මරණය ද එකට බැඳී ඇත.
පරාස් ඡබ්‍රා, කාල් කේතු ලෙස; වේශය වෙනස් කිරීමෙහි සමත් මිනිසෙකි. දේවසේනාව මැරීමට මොහුව පත්කොට ඇත. දේවසේනා විසින් මොහුව ගල්කොට විනාශ කරනු ලබයි.
යශශ්‍රී මසුර්කාර්, මේඛලා කුමරිය; පද්මවීජාගේ දියණියයි. ඇය සෙල්ලක්කාර රූමත් තැනැත්තියනි. ඇය ජල්දේව්ට පෙම් කරයි. ඇය සහ ඇගේ සොයුරිය දේවසේනා අතර විශේෂිත මිත්‍රත්වයක් ඇත.
සෝනි සිං, ස්‍යාලා රැජින ලෙස; ද්‍රවිඩියානු භූමියේ පාලිකාවකි. අවිවාහක තැනැත්තියක වන මැය සිලම්භන්ට ප්‍රිය කරයි. සම්භවීජාව මරාදැමීමට සැලසුම් කරන මැයි සිලම්භන්ව පැහැර ගනියි.
වකාර් ෂෙයික්, සිලම්භන් ලෙස; සම්භවීජාගේ සැමියායි. පක්ෂපාතී සැමියකු වන මොහු සිය භාර්යාව වන සම්භවීජාගේ තීරණයන්ට සහාය පළකරයි.

ආශ්‍රේයයන්

බාහිර සබැඳි
ආරම්භ් සඳහා හොට්ස්ටාර්හි ඇති ගිණුම

ස්ටාර් ප්ලස් රූපවාහිනී කතාමාලා
2017 ඉන්දියානු රූපවාහිනී කතාමාලා ඇරඹීම්
2017 ඉන්දියානු රූපවාහිනී කතාමාලා අවසන් වීම්
ඉන්දියානු වීරකථා රූපවාහිනී කතාමාලා
පුරාතන ඉන්දියාව පසුබිමෙහි නිර්මාණය වූ රූපවාහිනී කතාමාලා
ඉන්දියානු රූපවාහිනී කෙටි කතාමාලා
රූපවාහිනී කතාමාලා

ආරම්භ්


José Sarney de Araújo Costa (f. 24. apríl 1930) er brasilískur stjórnmálamaður sem var forseti Brasilíu frá 1985 til 1990. Hann var jafnframt varaforseti landsins í stuttan tíma árið 1985. Sarney var fyrsti forseti landsins eftir endalok brasilísku herforingjastjórnarinnar.

Sarney er einn kunnasti meðlimur Brasilísku lýðræðishreyfingarinnar og einn þaulsætnasti og umdeildasti stjórnmálamaður Brasilíu.

Æviágrip

Bakgrunnur
José Ferreira de Araújo Costa er sonur stjórnmálamannsins Sarney de Araújo Costa og Kiolu Ferreira. Árið 1965 breytti hann nafni sínu löglega í José Sarney de Araújo Costa, en hann hafði þegar notað það nafn í stjórnmálum frá árinu 1958. Sarney er faðir fulltrúadeildarþingmannsins José Sarney Filho, öldungadeildarþingkonunnar og fylkisstjóra Maranhão, Roseönu Sarney, og viðskiptamannsins Fernando Sarney.

Stjórnmálaferill

José Sarney varð forseti Brasilíu þegar nýkjörinn forseti landsins, Tancredo Neves, veiktist og var lagður á bráðamóttöku þann 14. mars 1985, aðeins fáeinum klukkustundum áður en Neves átti að sverja embættiseið sem nýr forseti. Neves lést þann 21. apríl sama ár án þess að hafa haft tækifæri til að taka við forsetaembættinu. Sarney hafði verið kjörinn varaforseti landsins, sem var að snúa aftur til lýðræðisstjórnar í fyrsta skipti frá upphafi herforingjastjórnarinnar árið 1964. Sarney tók fyrst við forsetaembættinu til bráðabirgða þann 15. mars en tók síðan við því úr kjörtímabilið eftir að Neves lést.

Þrjú helstu vandamál Brasilíu á þessum tíma voru fátækt í borgum landsins, mikil verðbólga og háar erlendar ríkisskuldir. Til þess að berjast gegn óðaverðbólgu í landinu beitti Sarney óhefðbundnum efnahagsstefnum líkt og Raúl Alfonsín í Argentínu og Alan García í Perú. Sarney vildi fara aðrar leiðir en þær sem alþjóðlegir fjárfestar og Alþjóðagjaldeyrissjóðurinn mæltu með, en þeir hvöttu til efnahagsaðgerða í anda nýfrjálshyggju. Sarney beitti verðstöðvun, lét taka upp gjaldmiðilinn cruzado í stað cruzeiro (eitt cruzado jafngilti 1.000 cruzeiro) og frysti gengi nýju myntarinnar. Í fyrstu heppnaðist Sarney að koma böndum á verðbólguna en þessi árangur varði skjótt þar sem ekki hafði verið tekist á við kerfislægar orsakir óðaverðbólgunnar. Eftirmenn Sarney frá og með Fernando Collor de Mello tóku upp nýfrjálshyggjustefnu og fóru eftir ráðum alþjóðlegra fjárfesta.

Eftir forsetatíð sína varð Sarney öldungadeildarþingmaður á ný og var forseti öldungadeildarinnar frá febrúar 2003 til febrúar 2005. Hann var jafnframt fylkisstjóri Maranhão og aftur forseti öldungadeildarinnar frá 2009 til 2013.

Sarney og fjölskylda hans eiga fjölmiðlaveldi í Maranhão sem meðal annars telur til sín sjónvarpsstöð, dagblað og nokkrar útvarpsstöðvar. Fjölskyldufyrirtæki Sarney hjálpuðu honum að komast áfram í brasilískum stjórnmálum.

Árið 2016 krafðist ríkissaksóknari Brasilíu þess að Sarney yrði úrskurðaður í stofufangelsi vegna rannsóknar á tengslum hans við Petrobras-spillingarmálið. Sarney lýsti yfir stuðningi við Luiz Inácio Lula da Silva í seinni umferð forsetakosninga Brasilíu árið 2022.

Tilvísanir

Forsetar Brasilíu

José Sarney


Apotekersamlingen er en samling af inventar, medikamenter, arkivalier og gamle apparatet fra Svaneapoteket i Aalborg, der har til huse i Jens Bangs Stenhus.
Samlingen rummer næsten 7000 enkeltgenstande, med alt fra store opbevaringsreoler til små medicinflasker. Samlingen giver blandt andet indblik i mirakelkurer for skørbug og hysteri. Den unikke samling er den største af sin art i Nordeuropa.

Apotekersamlingen blev oprettet af apoteker Sigurd Carl Strøyberg (født 24 november 1902 i Aalborg, død 19. februar 1986 ). Han var den sidste apoteker til både at drive Svaneapoteket og eje Jens Bangs Stenhus. Han indsamlede systematisk apotekervarer, når de udgik af sortimentet, og satte det op på loftet sammen med møbler, beholdere og andre apotekerting.

Nyopstilling af apotekersamlingen

I 2001 henvendte S. C. Strøybergs Fond sig til Aalborg Historiske Museum med et ønske om en nyopstilling af Apotekersamlingen i Jens Bangs Stenhus. Samtidig overgik det antikvariske ansvar for Apotekersamlingen til museet, mens det stadig er Strøyberg fonden, der ejer samlingen.

Nyopstillingen blev opdelt i fire faser. Den første og anden fase blev gennemført i 2003 med henblik på at registrere, datere og nedpakke genstandene. I 2004 påbegyndte man den tredje fase, hvor lokalerne i Jens Bangs Stenhus blev gjort klar til indretning af udstillingen. I 2005 gik man ind i den fjerde og sidste fase, hvor samlingen blev genopstillet og åbnet for publikum.

Aalborg Historiske Museum arrangerer i dag, efter aftale, rundvisninger oppe under taget, hvor det er muligt at opleve Apotekersamlingen.

Kilder

Museer i Aalborg
Apoteker i Danmark

Apotekersamlingen


Londra Üniversitesi, Birleşik Krallık'ın en eski ve önemli üniversitelerinden biridir. Oxford ve Cambridge'in ardından üniversite eğitimini diğer şehirlere de yaymak için 1836'da kurulmuştur.

Bir tür yüksek okul federasyonudur. Her biri üniversite büyüklüğünde olan ve genel olarak Kolej adı ile anılan çok sayıda yüksek okuldan oluşmaktadır. Üniversite kurulduğunda sadece bu iki kolej vardı: King's College London ve University College London'dir. Şu anda Londra Üniversitesine bağlı olan kolejler şunlardır:
 Birkbeck Koleji,
 Central Konşuma Sanatı ve Drama Koleji,
 Courtauld Güzel Sanatlar Enstitüsü,
 Goldsmiths Koleji,
 Heythrop Koleji,
 Kanser Araştırma Enstitüsü,
 Eğitim Enstitüsü
 King's Koleji
 LSE: Londra İşletmecilik Okulu,
 LSE: Londra Ekonomi Okulu,
 LSHTM: Londra Hijyen ve Tropik Tıp Koleji,
 Queen Mary Koleji,
 Kraliyet Muzik Koleji,
 Royal Holloway Koleji'
 Kraliyet Veteriner Koleji,
 St George's Koleji,
 SOAS: School of Oriental and African Studies,
 Eczacılık Okulu
 UCL: Londra University Koleji

Federal Londra Üniversitesi, Londra'da sayısı 160ı bulan bina sahibidir ve Üniversite'nin federal idare merkezi (The Senate House (Senato Binası)) Londra şehrinin ortasında bulunan Bloomsbury bölgesindedir. UCL: University College ve üniversitenin binalarının çoğunluğu da yakın civardadır.

Birleşik Krallık'taki öğrencilerin %5'i bu Londra Üniversitesine bağlı üniversite okullarında okumaktadır. İngiltere'de kadınları kabul eden ilk üniversitedir.

Kaynakça

Londra'daki üniversiteler
1836'da kurulan üniversiteler

Londra Üniversitesi


BHÉV (Budapesti Helyiérdekű Vasút, "Calea Ferată de Interes Local din Budapesta") este un sistem de transport în comun alcătuit din patru linii de trenuri suburbane (HÉV-ul Szentendre, HÉV-ul Gödöllő, HÉV-ul Csömör și HÉV-ul Rackeve) și trenuri suburbane rapide (HÉV-ul spre Csepel și Békásmegyer (parte a HÉV-ului spre Szentendre)) în raza și în apropierea Budapestei. Trenurile BHÉV operează pe ecartament standard ( ), și sunt electrificate la 1000 V DC.

Link-uri externe

Transport feroviar în Ungaria
Transport feroviar
Transport public

BHÉV


Kuvayı Milliye Derneği, 11 Kasım 2005 tarihinde İstanbul'un Kadıköy ilçesinde kuruldu.
Dernek; 69 il ve 270'ten fazla ilçe, belde ve köyde örgütlüdür. Dernek, anti-emperyalist ve ulusalcı bir çizgide olduğunu ileri sürmektedir. Basında ise derneğin neo-milliyetçi bir çizgide olduğu belirtilmektedir.

Kamuoyuna STV kanalıyla sunulan altı ay önce Mersin'de yapıldığı dernek başkanınca açıklanan (16 Şubat 2007, 32. Gün Programı) tabancalı yemin töreni görüntüleri nedeniyle tepkilere ve tartışmalara neden olmuştur.

İsmi Danıştay saldırısı sonrasında çok geçen Vatansever Kuvvetler Güç Birliği Hareketi isimli örgütün eski üyesi emekli albay Fikri Karadağ tarafından yönetilmektedir.

Fikri Karadağ'a göre derneğin amaçları arasında, Hıyanet-i Vataniye Kanunu'nu yeniden çıkarmak ve yurtdışındaki bankalara kaçırıldığı öne sürülen 480 milyar doların geri getirmek bulunmaktadır. Basına yansıyan bilgilere göre de derneğin elinde 13.500 kişilik bir hain listesi var. Hâlihazırda Mersin'de sürdürülen tartışmalı etkinlikleri nedeniyle gündemdedir. Radikal'in haberine göre Mersin Şube Başkanı, emekli polis Kemal Canay yerel bir gazeteye verdiği demeçte, Türkiye'de 13 bin 500 hain belirlediklerini ve bunlardan hesap sorulacağını belirterek, şöyle demiştir: "Mersin, PKK ve Siyonistlerce işgal edildi. Mersin'de suç işleyenlerin yüzde 90'ı Doğulu ve Güneydoğuludur. Türk çocuğu suç işlemez."

Kuvayı Milliye Derneği hakkında örgüt soruşturması açıldı. Kadıköy Cumhuriyet Savcılığı'nca açılan soruşturma da dernek TCK'nın 214, 216 ve 220. maddelerine muhalefet ile suçlanmaktadır.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Öldürme Yemini'nin YouTube'daki videosu , bkz Vatanseverlerin öldürme yemini , Haber7, 09/02/2007
 Ulusalcı dernek öldürme yemininden vazgeçmiyor (videolu)
 Hainler listesinde 13 bin 500 kişi var, Hürriyet, 11/2/2007
 Mersin'e Dikkat , Radikal, 14/2/2007
 Herkes Gider Mersin'e , Radikal, 15/2/2007
 Milliyetçilik ve Ulusalcılık , Radikal, 15/2/2007
 Vatanseverlerin öldürme yemini , Haber7, 09/02/2007
 Dernek Merkezinin resminin olduğu haber Zaman 21/02/2007

Ergenekon davası
2005'te kurulan dernekler ve vakıflar
Türkiye merkezli dernekler

Kuvayı Milliye Derneği


Den Danske Isvinter er en stumfilm fra 1922 af ukendt instruktør.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1922
Stumfilm fra Danmark

Den Danske Isvinter


atc, oznaka ISO 639-3 za atsahuaca jezik
automatska telefonska centrala
kontrola zračnog prometa
Apalački planinarski put (Appalachian Trail Conservancy)
Američka udruga kritičara i teatrologa (ATCA)
ATCO Records
ATC klasifikacija lijekova, Anatomsko-terapijsko-kemijska klasifikacije lijekova

ATC


DJ Sakin (* 14. Juni 1971; eigentlich Sakin Bozkurt) ist ein deutscher Trance-DJ und Musikproduzent türkischer Abstammung.

Leben und Karriere
Sakin Bozkurt wurde in der Türkei geboren, wuchs jedoch in Deutschland auf. Im Alter von 16 Jahren begann er sich als DJ zu betätigen. 1990 wurde er Resident-DJ im Club Wartburg in Wiesbaden und später auch in der Music-Hall in Frankfurt. Seine erste Produktion What Is House? veröffentlichte er 1994 auf dem Label Liquid Records von Torsten Stenzel.

1998 gründete er zusammen mit Torsten Stenzel und der Sängerin Janet Taylor das Musikprojekt DJ Sakin & Friends. Ihre Debütsingle Protect Your Mind wurde ein großer Erfolg und erreichte Platz 4 in den britischen und Platz 3 in den deutschen Singlecharts. In Deutschland erreichte die Single Goldstatus und war bei der Echoverleihung 1999 in der Kategorie "Dance Single des Jahres national" nominiert. Der Song ist eine Trance-Version von James Horners Titelsong für Mel Gibsons Film Braveheart. Auch die Nachfolgesingle Nomansland erreichte erneut zahlreiche Chartplatzierungen. Dieser Song enthielt Samples klassischer Musik des rumänischen Filmkomponisten Vladimir Cosma. 1999 veröffentlichte das Trio ihr Debütalbum Walk on Fire.

Diskografie

Alben
 1999: DJ Sakin & Friends – Walk on Fire

Singles
DJ Sakin & Friends
 1998: Protect Your Mind (Braveheart)
 1998: Nomansland (David's Song)
 1999: Dragonfly
 2000: Miami
 2000: Reminiscing (Stay) (feat. Vanessa-Mae)
 2001: Little Paradise
 2002: Thunderbird
 2003: Sometimes
 2007: Dirty Dancing (feat. Nadja Benaissa)

Solo
 1994: What Is House?
 1996: Photon
 1997: God on Earth
 1999: Nightmare
 2000: Tokyo (mit Schwarze Puppen)
 2003: Visions of Igor
 2004: Distance
 2006: At the Bottom (vs. Mason & Shephard)
 2006: Rollin' Bones (vs. Mason & Shephard)
 2007: No Fate 2007 (mit DJ Falk)

Remixe
 1998: United Dee Jays for Central America – Too Much Rain
 1999: Taucher – Bizarre

Einzelnachweise

Weblinks

Sakin
Pseudonym
Trance-Produzent
Deutscher
Türke
Geboren 1971
Mann

DJ Sakin


San Miguel Acatán («San Miguel»: en honor a su santo patrono Miguel Arcángel) es un municipio del departamento de Huehuetenango de la región nor-occidente de la República de Guatemala. En el norte del municipio se encuentran los municipios de San Sebastián Coatán y Nentón, al este se encuentran los municipios de San Rafael La Independencia, San Pedro Soloma y San Juan Ixcoy, al oeste se encuentra el municipio de Jacaltenango y al sur se encuentra el municipio de Concepción Huista.

Durante la época colonial fue una doctrina mercedaria que era parte del convento de la Nuestra Señora de la Purificación de Jacaltenango, hasta que los frailes mercedarios tuvieron que entregar sus reducciones al clero secular en 1754; a partir de entonces fue parte del curato de Jacaltenango.

Después de la Independencia de Centroamérica en 1821, San Miguel Acatán fue asignado al departamento de Totonicapán/Huehuetenango y al circuito de Jacaltenango dentro del distrito de Totonicapán para la impartición de justicia por medio de juicios de jurados.  Entre 1838 y 1840 fue parte del Estado de Los Altos hasta que este fue recuperado por la fuerza para el Estado de Guatemala por el general Rafael Carrera.

La «Compañía Minera de Huehuetenango» empezó a extraer plomo en minas de San Miguel Acatán, desde finales de la década de 1940, y era propiedad del Grupo minero «Hoover», propiedad de Allan Hoover, hijo del expresidente de Estados Unidos, Herbert Hoover. A principios de 1954 las instalaciones de la mina se incendiarion y la compañía tuvo que despedir a setecientos empleados; pero tras el derrocamiento del presidente Jacobo Arbenz en junio de 1954, la embajada de Estados Unidos en Guatemala y el Departamento de Estado presionaron a un banco privado para que otorgara un préstamo por trescientos catorce mil dólares para rescatar la mina.

Toponimia

San Miguel Acatán es un pueblo descendiente del guerrero akateko B´alunh Q´ana, y según el árbol geneológico de los pobladores, son primos hermanos con los del municipio de Jacaltenango que anteriormente era llamado «Stia» (español: «Orilla del Río»). El primer territorio en donde se instalaron fue en una ciudad llamada «jun, Tenan» (español: «multitud de personas»). Era un lugar plano, pero en el año 1700 llegó gente de otros lugares a invadir el lugar debido a un  cataclismo que ocurrió en ese año; lucharon para mantenerse en ese lugar y lograron ganar, aunque el lugar fue casi totalmente destruido. Poco a poco reconstruyeron nuevamente las viviendas en ese lugar.

Demografía

El municipio tiene, en 2022, una población aproximada de 36.245 habitantes según proyecciones basadas en el Censo de Población del año 2018 con una densidad de 238 personas por kilómetro cuadrado. Existe una población superior indígena de la etnia akateka representando el 99.40% de la población total, y el 0.60% es población ladina.

División política

En el año 2004 el Municipio se integraba por: la cabecera municipal de San Miguel Acatán —con categoría de pueblo—, diez aldeas, cuarenta y cinco caseríos y cuatro parajes.

<div align=center>
{| class="wikitable mw-collapsible" width=70% style='font-size:0.9em'
|+División administrativa del municipio de San Miguel Acatán
|-style=color:white;
!style="background:#659ec7;" align=center|Categoría
!style="background:#659ec7;" align=center|Listado
|-
!style=background:lemonchiffon;|Aldeas
|Cheche, Chenichám I, Chimbán, Coyá, Paiconop Grande, Paiconop Chiquito, Pozá, Tiquisislaj, Yalaj y Copá
|-
!style=background:lemonchiffon;|Caseríos
|Chenichán II
 Petanchim
 Canuleu
 Chemalito
 Naptaj
 Poj
 Yaxtumtaj
 Yulaja
 Solomchen
 Quixic
 Yocoba
 Gracias a Dios
 Yachap
 Ticajo
 Pacalaj
 Ixpote
 Campu
 Solomchen
 Cajchenxi
 Muxte
 Zoclo
 Titalaj
 Mete
 Canipe
 Ixcu
 Chala
 El Bute
 Sioma
 Yucajo
 Taquina
 Ixchoch
 El Mul
 Alcalcoya
 Incop
 Ixlahuitz
 Ixcanac
 Ixchoch
 Tziquinhuitz
 Canal
 Joyencantelaj
 Solomchoch
 La Vega
 Cotzancanalaj
|-
!style=background:lemonchiffon;|Parajes
|Yomyaj, Pixtaj, Tenam y Villa Linda
|}

Geografía física

El municipio tiene una extensión territorial de 152 km²

Ubicación geográfica

Se encuentra a una distancia de 124 km de la cabecera departamental Huehuetenango y a 389 km de la Ciudad de Guatemala. Está rodeado por municipios del departamento de Huehuetenango:

Gobierno municipal

Los municipios se encuentran regulados en diversas leyes de la República, que establecen su forma de organización, lo relativo a la conformación de sus órganos administrativos y los tributos destinados para los mismos.  Aunque se trata de entidades autónomas, se encuentran sujetos a la legislación nacional y las principales leyes que los rigen desde 1985 son:

El gobierno de los municipios está a cargo de un Concejo Municipal mientras que el código municipal —ley ordinaria que contiene disposiciones que se aplican a todos los municipios— establece que «el concejo municipal es el órgano colegiado superior de deliberación y de decisión de los asuntos municipales […] y tiene su sede en la circunscripción de la cabecera municipal»; el artículo 33 del mencionado código establece que «[le] corresponde con exclusividad al concejo municipal el ejercicio del gobierno del municipio».

El concejo municipal se integra con el alcalde, los síndicos y concejales, electos directamente por sufragio universal y secreto para un período de cuatro años, pudiendo ser reelectos.

Existen también las Alcaldías Auxiliares, los Comités Comunitarios de Desarrollo (COCODE), el Comité Municipal del Desarrollo (COMUDE), las asociaciones culturales y las comisiones de trabajo. Los alcaldes auxiliares son elegidos por las comunidades de acuerdo a sus principios y tradiciones, y se reúnen con el alcalde municipal el primer domingo de cada mes, mientras que los Comités Comunitarios de Desarrollo y el Comité Municipal de Desarrollo organizan y facilitan la participación de las comunidades priorizando necesidades y problemas.

Los alcaldes que ha habido en el municipio son:

 2012-2016: Alonzo Carlos Miguel

Historia

Durante la conquista de Guatemala, muchos habitantes de la región que ocupa Acatán murieron, lo que obligó a los indígenas a huir aun paraje llamado «Cajtx´otx´Pam» que significa «Tierra Colorada» para que no se extinguiera la raza tenan.

Época colonial

Según la relación del obispo Juan de las Cabezas en 1613 y las actas de visita pastoral del arzobispo Pedro Cortés y Larraz en 1770, los mercedarios llegaron a tener a su cargo nueve doctrinas en el área, y sus muchos anexos, que eran: Santa Ana de Malacatán, Concepción de Huehuetenango, San Pedro de Solomá, Nuestra Señora de la Purificación de Jacaltenango, Nuestra Señora de la Candelaria de Chiantla, San Andrés de Cuilco, Santiago de Tejutla, San Pedro de Sacatepéquez, y San Juan de Ostuncalco. San Miguel Acatán pertenecía a Nuestra Señora de la Purificación de Jacaltenango.

Tras la independencia de Centroamérica

En 1825, la constitución del Estado de Guatemala dividió al territorio del Estado en siete departamentos, siendo uno de ellos Totonicapán-Huehuetenango; esa misma constitución dividió al territorio en diez distritos para la impartición de justicia, siendo uno de ellos el distrito N.º9 (Totonicapán), el cual a su vez tenía varios circuitos, entre ellos el de Jacaltenango, al que estaba adscrito Concepción Huista.  Otros centros poblados del distrito eran Santa Ana Huista, San Marcos, San Antonio Huista, San Andrés, Concepción Huista, Nentón, Petatán, San Miguel Acatán, San Juan Ixcoy, San Sebastián Coatán, Santa Eulalia, San Mateo Ixtatán, Ixcacao, Sajnabac, Paduano, Cajtavi, Lo de Alvarado y Montenegro.

El efímero Estado de Los Altos

A partir del 3 de abril de 1838, San Miguel Acatán fue parte de la región que formó el efímero Estado de Los Altos y que forzó a que el Estado de Guatemala se reorganizara en siete departamentos y dos distritos independientes el 12 de septiembre de 1839:

 Departamentos: Chimaltenango, Chiquimula, Escuintla, Guatemala, Mita, Sacatepéquez, y Verapaz
 Distritos: Izabal y Petén

La región occidental de la actual Guatemala había mostrado intenciones de obtener mayor autonomía con respecto a las autoridades de la ciudad de Guatemala desde la época colonial, pues los criollos de la localidad consideraban que los criollos capitalinos que tenían el monopolio comercial con España no les daban un trato justo.  Pero este intento de secesión fue aplastado por el general Rafael Carrera, quien reintegró al Estado de Los Altos al Estado de Guatemala en 1840.

Tras la Reforma Liberal

San Miguel Acatán consiguió un total de 533 caballerías el 24 de marzo de 1898, y el 19 de diciembre de 1945 fueron integradas al municipio la aldea Coyá y el caserío El Mul. El 21 de mayo de 1924 le fueron segregados 64 km² para formar el municipio de San Rafael La Independencia. La frontera con San Rafael La Independencia se oficializó el 1 de julio de 1931.

Compañía Minera de Huehuetenango

La «Compañía Minera de Huehuetenango» empezó a extraer plomo en minas de San Miguel Acatán, desde finales de la década de 1940.  La compañía integraba el Grupo minero Hoover, cuya cabeza era Allan Hoover, hijo del expresidente de Estados Unidos, Herbert Hoover. Allan Hoover, también era presidente de la Minera de Guatemala, la cual extraía plomo en las minas de Caquipec, en el municipio de San Juan Chamelco, en el departamento de Alta Verapaz. William Jolly Hill, vicepresidente de la Minera de Huehuetenango entre 1950-1954 quien firmó el contrato entre la minera y el Ministerio de Economía del gobierno del presidente Jacobo Arbenz Guzmán, dando lugar al Decreto del Congreso de la República 076015, el cual sirvió para regular la explotación de las minas en Guatemala.  Entre los capitalistas guatemaltecos vinculados a la Minera de Huehuetenango se encontraba Alejandro Arenales, un abogado de las familias elites cafetaleras del siglo , tenía una estrecha relación con la familia Skinner Klee, otra familia de abogados y cafetaleros y diplomáticos guatemaltecos de origen británico.

La explotación de plomo llegó a ser vital para los estadounidenses, que anunciaron un contrato con la Minera de Huehuetenango por 26250 toneladas adicionales de lingotes de plomo para entre a cinco años, empezando en 1954; el contrato establecía financiamiento de cuatrocientos mil dólares para ampliar las instalaciones de la minera a la vez que representaba una entrada millonaria misma, pues el precio de la libra de plomo se fijó entre 17 y 20 centavos de dólar por libra.

A principios de 1954 las instalaciones de la mina se incendiaron y la compañía tuvo que despedir a setecientos empleados; poderosos intereses estadounidenses intervinieron para rescatar la mina: tras el derrocamiento de Arbenz, la embajada de Estados Unidos en Guatemala y el Departamento de Estado presionaron a un banco privado para que otorgara un préstamo por trescientos catorce mil dólares a la mina.  Henry Holland, el secretario adjunto de Estado para Asuntos Interamericanos, y Herbert Hoover, Jr. subsecretario de Estado, presionaron al banco de tal modo, que el 10 de febrero de 1955 éste aprobó el préstamo para la minera.

Véase también

 Elecciones municipales de Guatemala de 2023
 Historia Territorial de Guatemala
 Mercedarios en Guatemala
 Operación PBSUCCESS
 Organización territorial de Guatemala

Notas y referencias

Referencias

Bibliografía

Minería en Guatemala
Municipios de Huehuetenango
Patronazgo de San Miguel Arcángel
Poblados del extinguido Estado de Los Altos
Toponimia náhuatl de Guatemala

San Miguel Acatán


Olaylar
 1301-1302 Halley kuyruklu yıldızı, Dünya'nın yakınından geçti (önceki: 1222 ; sonraki : 1378 (teorik olarak)).
 14 Ocak - Arpad Hanedanı yıkıldı.
 Dante sürgüne yollandı.
 Dündar Bey Medresesi'nin yapımı tamamlandı.
 Türk şair Gülşehrî, Feleknâme adlı mesnevi eseri kaleme aldı.
 Safevîyye Tarikatı Kuruldu.

Doğumlar
 19 Haziran - Prince Morikuni, Japon şogun (ö. 1333)
 23 Temmuz - Otto, Avusturya dükü (ö. 1339)
 24 Eylül - Ralph Stafford, İngiliz asker (ö. 1372)
 7 Ekim - Aleksandr Mikhailovich, Tver prensi ve Vladimir-Suzdal Knezliği knezi (ö. 1339)
 tarihi bilinmeyen
 Hélie de Talleyrand-Périgord, Fransız kardinal (ö. 1364)
 İbn Kesir, Suriyeli muhaddis, müfessir ve tarihçi (ö. 1373)
 Ni Zan, Çinli ressam (ö. 1374)
 Nitta Yoshisada, Japon devlet adamı (ö. 1338)
 William Montacute, İngiliz asilzade (ö. 1344)

Ölümler
 14 Ocak - III. András, Macaristan kralı (d. 1265)
 3 Eylül - I, Alberto della Scala, Verona lordu
 tarihi bilinmeyen
 I. Leo (d. 1228)
 Amaury de Montfort (d. 1243)
 Asukai Gayu, Japon şair (d. 1241)
 Caca Bey, Türk devlet adamı, Selçuklular döneminde Keyhüsrev zamanında Kırşehir emiri (d. 1240)
 False Margaret (d. 1260)
 Kaydu, de facto Çağatay Hanı, Ögeday'ın torunu
 Mücîrüddin Emîrşah, İlhanlıların Anadolu'daki en üst rütbeli görevlisi
 * Zahid Gilani, Zahidiyye tarikatının kurucusu bilgin (d. 1216)
 Violant of Aragon, Kastilya kraliçesi (d. 1236)
 muhtemelen – Jean I de Grailly

1301


Modelele (miniaturile) feroviare sunt un hobby în care sisteme de transport feroviar  sunt modelate la scară  redusă.

Modele la scară includ locomotive, material rulant, tramvaie, șine, semnalizare și peisaje incluzând: localități, drumuri, clădiri, vehicule, figurine, lumini și forme de relief cum ar fi râuri, dealuri, și canioane.

Cea mai veche machetă de cale ferată a fost the carpet railways (covorul de căi ferate) în anii 1840. Trenulețele electrice au apărut pe la începutul secolului al 20-lea, dar asemănarea cu cele adevărate lăsa de dorit. Modelele de tren de astăzi sunt mult mai realiste, de multe ori recreînd foarte realistic locuri și perioade ale istoriei.

Descriere generală

Scări și ecartamente

Peisaje

Modele cu patina vremii
Weathering este acel procedeu prin care se  face un model să arate folosit și expus intemperiilor prin simularea murdăririi și uzurii, ca la vehiculele, structurile și echipamentele reale.

Metodele de locomotive

Locomotive live steam
Locomotivele miniatură de tip live steam sunt adesea construite în aer liber, pe șine cu ecartament de 12,7 cm și de 19,5 cm. Hornby Ferate produce direct locomotive cu aburi la scara OO, bazate pe modele create de  modeliști amatori.

Legături externe

Modelism

Machete feroviare


Este artigo descreve a ordem de batalha para a invasão russa da Ucrânia em 2022. Entre as forças russas e seus apoiadores e as forças ucrânianas e seus apoiadores. No uso moderno, a ordem de batalha de uma força armada que participa de uma operação ou campanha militar mostra a organização hierárquica, estrutura de comando, força, disposição de pessoal e equipamento de unidades e formações da força armada.

Forças russas e seus apoiadores

 (Comandante em Chefe: Presidente Vladimir Putin)

  Ministério da Defesa  (Ministro da Defesa: General do Exército Sergei Shoigu)
  Forças Armadas da Rússia (Chefe do Estado-Maior  Valeri Gerassimov)
  Forças Terrestres da Rússia (Comandante em chefe das forças terrestres da Rússia e Vice-ministro da Defesa: General do Exército Oleg Salyukov)
  Forças Aeroespaciais da Rússia (Comandante em chefe das forças aeroespaciais da Rússia e Vice-ministro da Defesa: General do Exército  Sergey Surovikin)
  Força Aérea Russa (Comandante em chefe da Força Aérea Russa: Tenente general Sergey Dronov)
  Marinha da Rússia (Comandante em chefe da Marinha Russa e Vice-ministro da Defesa: Almirante Nikolai Yevmenov)
  Tropas Costeiras da Rússia (Tenente general Viktor Astapov)
  Infantaria Naval Russa (Tenente general Alexander Kolpachenko)
  Tropas Aerotransportadas da Federação Russa (Comandante das tropas aerotransportadas da Rússia: Coronel-general Andrey Serdyukov)
  Estado-Maior da Rússia (Comandante em chefe do Estado-Maior da Rússia e Primeiro vice-ministro da Defesa: General do Exército Valery Gerasimov)
  GRU (Diretor: Almirante Igor Kostyukov)
  Spetsnaz GRU
  2° Brigada Spetsnaz
  14° Brigada Spetsnaz
  22° Brigada Spetsnaz
  Forças de Operações Especiais da Rússia (Major General Valery Flyustikov)
  Centro Nacional de Gestão da Defesa (Coronel-General Mikhail Mizintsev)
 Forças Armadas da Rússia (Comandante das forças russas na Ucrânia e comandante do Distrito Militar do Sul: General do Exército Aleksandr Dvornikov)
  Distrito Militar Ocidental (Comandante: Coronel-general Alexander Zhuravlyov)
  Forças Terrestres
  1º Exército Blindado de Guardas, (Comandante: Tenente General Sergey Aleksandrovich Kisel [Demitido])
 2ª Divisão de Fuzileiros Motorizados de Guardas (Vice-Comandante Tenente Coronel Andriy Smirnov )
 1º Regimento de Tanques de Guardas (Comando não divulgado)
 1º Regimento de Fuzileiros Motorizados de Guardas (Tenente-coronel Denis Mezhuyev)
 15º Regimento de Fuzileiros Motorizados de Guardas (Coronel Kharitonov )
 4ª Divisão de Tanques de Guardas (Coronel Yevgeny Nikolayevich Zhuravlyov)
 13º Regimento de Tanques (Comando não divulgado)
 423º Regimento de Fuzileiros Motorizados da Guarda (Comando não divulgado)
 45ª Brigada de Engenharia de Guardas (Coronel Nikolai Ovcharenko )
 47ª Divisão de Tanques de Guardas  (Comando não divulgado)
 26º Regimento de Tanques (Comando não divulgado)
 49ª Brigada de Foguetes Antiaéreos (Coronel Ivan Grishin )
 96ª Brigada de Reconhecimento (Comando não divulgado)
  2º Exército de Armas Combinadas de Guardas (Major General Vyacheslav Nikolaevich Gurov)
 15ª Brigada de Fuzileiros Motorizados (Tenente Coronel Andrei Sergeevich Marushkin)
 21ª Brigada de Fuzileiros Motorizados da Guarda (Coronel Dmitri Zavyalov)
  5º Exército de Armas Combinadas (Major General Aleksey Podivilov)
 60ª Brigada de Fuzileiros Motorizados (Comando não divulgado)
 127ª Divisão de Fuzileiros Motorizados (Comando não divulgado)
 394º Regimento de Fuzileiros Motorizados (Comando não divulgado)
  6º Exército de Armas Combinadas (Tenente General Vladislav Nikolayevich Yershov [demitido e preso])
 138ª Brigada de Fuzileiros Motorizados da Guarda (Coronel Sergei Maksimov)
  20º Exército de Armas Combinadas de Guardas (Tenente General Andrey Sergeevich Ivanaev)
 448ª Brigada de Foguetes (Coronel Dmitri Nikolaevich Martynov)
 3ª Divisão Motor Rifle (Major General Aleksei Vyacheslavovich Avdeyev)
 237º Regimento de Tanques (Comando não divulgado)
 752º Regimento de Fuzileiros Motorizados de Guardas (Comando não divulgado)
 144ª Divisão de Fuzileiros Motorizados da Guarda (Major General Vitaly Sleptsov)
59º Regimento de Tanques (Coronel Alexander Bespalov )
 254º Regimento de Rifle Motorizado (Coronel I.A. Danshin)
  29º Exército de Armas Combinadas (Major General Andrei Borisovich Kolesnikov )
 36ª Brigada de Fuzileiros Motorizados da Guarda (Tenente Coronel da guardas Andrei Vladimirovich Voronkov)
  35º Exército de Armas Combinadas (Tenente General Aleksandr Semyonovich Sanchik/ Vice-Comandante Major General Sergei Nyrkov )
 38ª Brigada de Fuzileiros Motorizados (Coronel Andrey Borisovich Kurbanov)
 64ª Brigada de Fuzileiros Motorizados da Guarda (Tenente Coronel Azatbek Omurbekov, supostamente responsável pelo massacre de Bucha)
 165ª Brigada de Artilharia (Comando não divulgado)
  36º Exército de Armas Combinadas (Tenente-general Valery Solodchuk/Vice-comandante major-general Andrei Anatolyevich Seritskiy )
 5ª Brigada de Tanques de Guardas (Comando não divulgado)
 37ª Brigada de Fuzileiros Motorizados da Guarda (Coronel Yuri Medvedev )
  41º Exército de Armas Combinadas (Tenente General Sergey Ryzhkov / Major General Andrey Sukhovetsky )
 35ª Brigada de Fuzileiros Motorizados da Guarda (Comando não divulgado)
 74ª Brigada de Fuzileiros Motorizados da Guarda (Tenente Coronel Pavel Alekseyevich Yershov)
 90ª Divisão de Tanques de Guardas (Coronel Ramil Rakhmatulovich Ibatullin)
 6º Regimento de Tanques (Comando não divulgado)
 68º Corpo do Exército (Comando não divulgado)
 39ª Brigada Separada de Rifles Motorizados de Bandeira Vermelha (Comando não divulgado)
  Força Naval
  Frota do Báltico
  336ª Brigada de Infantaria Naval da Guarda (Coronel da guarda Igor N. Kalmykov)
  Implantado da Frota do Norte:
  61ª Brigada de Infantaria Naval (Coronel Kirill Nikolaevich Nikulin)
  14º Corpo do Exército (Tenente-General Dmitry Vladimirovich Krayev)
 200ª Brigada de Fuzileiros Motorizados (Coronel Denis Yuryevich Kurilo )
  implantado da Frota do Pacífico:
 155ª Brigada de Infantaria Marinha de Guardas Separados (Comando não divulgado)
  Forças Aerotransportadas
  98ª Divisão Aerotransportada da Guarda (Coronel da Guarda Viktor Igoryevich Gunaza [demitido no final de março])
 331º Regimento Aerotransportado de Guardas (Coronel Sergei Sukharev )
  76ª Divisão de Assalto Aéreo da Guarda (Major General Sergey Chubarykin, em abril de 2022 substituído pelo Coronel da Guarda Denis Shishov)
 104º Regimento de Ataque Aéreo da Guarda (Comando não divulgado)
 234º Regimento de Ataque Aéreo da Guarda (Comando não divulgado)
  106ª Divisão Aerotransportada de Guardas (Coronel da Guarda Vladimir Vyacheslavovich Selivyorstov, [a 106ª Divisão Aerotransportada foi apontada como uma das formações envolvidas em supostos crimes de guerra nos arredores de Kiev, além de participar dos combates perto de Izyum])
 51º Regimento Aerotransportado de Guardas (Comando não divulgado)
 137º Regimento Aerotransportado (Comando não divulgado)
  11ª Brigada de Assalto Aéreo da Guarda (Coronel Denis Shishov [até abril]/Tenente-coronel Denis Viktorovich Glebov )
  31ª Brigada de Assalto Aéreo da Guarda (Coronel Sergei Karasev )
  83ª Brigada de Assalto Aéreo da Guarda (Vice-comandante da Guarda Tenente-Coronel Vitaliy Slabtsov )
  45ª Brigada Spetsnaz da Guarda (Coronel Vadim Pankov)
  Distrito Militar do Sul (Comandante: General do Exército Aleksandr Dvornikov encarregado de toda a operação militar na Ucrânia)
  Forças Terrestres
  8º Exército de Armas Combinadas da Guarda (Tenente General Andrey Nikolayevich Mordvichev / Major-General Vladimir Petrovich Frolov )
 20ª Divisão de Fuzileiros Motorizados de Guardas (Coronel Aleksei Gorobets)
 33º Regimento de Fuzileiros Motorizados (Comando não divulgado)
 255º Regimento de Fuzileiros Motorizados (Comando não divulgado)
 150ª Divisão de Fuzileiros Motorizados (Major General Oleg Mityaev )
 163º Regimento de Tanques de Guardas (Comando não divulgado)
  49º Exército de Armas Combinadas (Tenente General Yakov Rezantsev )
 34ª Brigada de Rifle Motorizado Separada (Comando não divulgado)
 205ª Brigada Separada de Fuzileiros Cossacos Motorizados (Comando não divulgado)
  58º Exército de Armas Combinadas (Tenente General Mikhail Stepanovich Zusko [demitido e preso])
 19ª Divisão Motor Rifle (Coronel Dmitri Ivanovich Uskov)
 503º Regimento de Fuzileiros Motorizados (Comando não divulgado)
 42ª Divisão de Fuzileiros Motorizados de Guardas (Comando não divulgado)
 70º Regimento de Fuzileiros Motorizados (Comando não divulgado)
 71º Regimento Motorizado (Comando não divulgado)
 291º Regimento de Fuzileiros Motorizados (Comando não divulgado)
 22º Corpo do Exército (Major General Denis Lyamin)
 126ª Brigada de Defesa Costeira da Guarda (Coronel Sergey Storozhenko [Em 19 de abril de 2022, um relatório foi divulgado pelo estado-maior da Ucrânia que afirmou que a brigada sofreu uma perda de 75% no conflito em andamento.])
 127ª Brigada de Reconhecimento Separada (Comando não divulgado)
 12ª Brigada de Engenharia de Guardas (Coronel Sergei Porokhnya )
  Forças Aéreas:
  4º Exército das Forças Aéreas e de Defesa Aérea (Tenente General Nikolai Vasilyevich Gostev)
 31º Regimento de Aviação de Caça da Guarda (Comando não divulgado)
  6º Exército das Forças Aéreas e de Defesa Aérea (Comando não divulgado)
 47º Regimento de Aviação Composto (Comando não divulgado)
 105ª Divisão de Aviação Composto de Guardas (Comando não divulgado)
 159º Regimento de Aviação de Caça (Comando não divulgado)
 790º Regimento de Aviação de Caça (Comando não divulgado)
  11º Exército das Forças Aéreas e de Defesa Aérea (Comando não divulgado)
 303ª Divisão de Aviação Composta (Comando não divulgado)
 18º Regimento de Aviação de Assalto da Guarda (Comando não divulgado)
 277º Regimento de Aviação de Bombardeiros (Comando não divulgado)
 112º Regimento de Helicópteros Separado (Comando não divulgado)
 319º Regimento de Helicópteros Separado (Comando não divulgado)
  Força Naval
  Frota do Mar Negro (Almirante Igor Osipov / Capitão de primeiro escalão Andrei Paliy )
   (Capitão de primeiro escalão Anton Kuprin [Alegadamente KIA])
 Vasily Bykov (Comando não divulgado)
 Saratov  (Comando não divulgado)
 Caesar Kunikov  (Capitão 3º posto Aleksandr Chirva )
 810ª Brigada de Infantaria Naval da Guarda (Coronel Aleksei Nikolaevich Sharov  / Coronel Aleksei Berngard)
 177º Regimento de Infantaria Marinha Separada (Flotilha Cáspio)
  Tropas aerotransportadas
  7ª Divisão de Ataque Aéreo da Guarda de Montanha (Comando não divulgado)
 56ª Brigada de Assalto Aéreo de Guardas (Comando não divulgado)
  Conselho de Segurança
  Guarda Nacional da Rússia (General do Exército Viktor Zolotov/Tenente-General Roman Gavrilov [demitido e preso])
  Kadyrovtsy (Diretor: Ramzan Kadyrov)>
  OMON (Comando não divulgado)
  SOBR (Comando não divulgado)
  Serviço Federal de Segurança (General do Exército Alexander Bortnikov)
  Serviço de Fronteiras do Serviço Federal de Segurança da Federação Russa (Vice-Diretor do Serviço Federal de Segurança e Chefe do Serviço de Fronteiras: Vladimir Kulishov)
 Mercenários
 Grupo Wagner (Líder: Tenente Coronel Dmitry Utkin)
 Mercenários Árabes e Africanos

 República Poupular de Donetsk (Supremo Comandante-em-Chefe: líder Denis Pushilin)

 Milicia Popular de Donetsk (Major General Denis Sinenkov)
 1º Batalhão de Forças Especiais Separadas
 Guarda Republicana da República Popular de Donetsk
 Batalhão Esparta (Coronel Vladimir Zhoga )
 Batalhão Somalia (Tenente-coronel Timur Kurilkin)
 1ª Brigada Separada de Fuzileiros Motorizados
 3ª Brigada de Fuzileiros Motorizados Separada (Major General Igor Borisovich Tymofeyev)
 7ª Brigada de Fuzil Motorizado (Tenente Coronel Andrey Vladimirovich Panasyura)
 103º Regimento de Fuzileiros Motorizados
 105º Regimento de Fuzileiros Motorizados
 107º Regimento de Fuzileiros Motorizados
 109º Regimento de Fuzileiros Motorizados
 113º Regimento de Fuzileiros Motorizados
 123º Regimento de Fuzileiros Motorizados
 125º Regimento de Fuzileiros Motorizados
 127º Regimento de Fuzileiros Motorizados  República Popular de Lugansk (Supremo Comandante-em-Chefe: líder e ministro da segurança Leonid Pasechnik)
 Milicia Popular de Lugansk (Coronel Yan Leshchenko)
  Brigada Fantasma
 Batalhões Cossacos
 103º Regimento de Fuzileiros Motorizados
 105º Regimento de Fuzileiros Motorizados
 107º Regimento de Fuzileiros Motorizados
 109º Regimento de Fuzileiros Motorizados
 113º Regimento de Fuzileiros Motorizados
 123º Regimento de Fuzileiros Motorizados
 125º Regimento de Fuzileiros Motorizados
 127º Regimento de Fuzileiros Motorizados

Forças ucranianas

 (Comandante em Chefe: Presidente Volodymyr Zelensky)

  Miistério da Defesa (Ministro da defesa Oleksii Reznikov)
  Diretoria Principal de Inteligência (Brigadeiro-General Kyrylo Budanov)
  Forças Armadas da Ucrânia (Comandante-em-Chefe das Forças Armadas: General Valerii Zaluzhnyi)
  Forças de Operações Especiais (Major General Hryhoriy Halahan)
 3º Regimento Spetsnaz (Comando não divulgado)
  Estado-Maior da Ucrânia (Chefe do Estado-Maior: Tenente-General Serhiy Shaptala)
  101ª Brigada de Proteção do Estado-Maior General (Coronel Mykola Shvets)
  Forças Terrestres Ucranianas (Comandante das Forças Terrestres: Coronel General Oleksandr Syrskyi)
  Forças Blindadas Ucranianas (Comando não informado)
  Forças de Foguetes e Artilharia da Ucrânia (Coronel Andriy Kolennikov)
  Forças Mecanizadas da Ucrânia (Comando não informado)
  Aviação do Exército Ucraniano (Comando não informado)
  Força Aérea Ucraniana (Comandante da Força Aérea: Tenente General Mykola Oleschuk)
  Marinha Ucraniana (Comandante das Forças Navais: Vice-Almirante Oleksiy Neizhpapa)
  Forças de Assalto Aéreo da Ucrânia (Comandante das Forças de Ataque Aéreo: Major General Yevhen Moisiuk)
 Comando das Forças Conjuntas da UAF (Командування об'єднаних сил Збройних Сил України) (Comandandante das forças conjuntas em Kiev: Tenente general Serhiy Nayev)
 Operação de Forças Conjuntas (Операція об'єднаних сил, sucessora da anterior Operação Antiterrorista (ATO) ) (Comandante do JFO: Major-General Edouard Moskalyov)
  Forças operacionais das Forças Terrestres Ucranianas:
  Aerorozvidka (Comando não informado)
  1ª Brigada de Tanques (Coronel Ihor Shpak)
  3ª Brigada de Tanques (Comando não informado)
  5ª Brigada de Tanques (Comando não informado)
  17ª Brigada de Tanques (Comando não informado)
  302º Regimento de Mísseis Antiaéreos (Comando não informado)
  10ª Brigada de Assalto à Montanha (Coronel Vasyl Zubanych)
  22º Batalhão de Infantaria Motorizado (Comando não informado)
  24ª Brigada Mecanizada (Coronel Anatoly Shevchenko)
  28ª Brigada Mecanizada (Comando não informado)
  56ª Brigada Motorizada (Comando não informado)
  57ª Brigada Motorizada (Comando não informado)
  59ª Brigada Motorizada (Comando não informado)
  72ª Brigada Mecanizada (Coronel Oleksandr Vdovychenko)
  93ª Brigada Mecanizada (Coronel Vladislav Klochkov)
  128ª Brigada de Assalto à Montanha (Comando não informado)
 Voluntários Estrangeiros
  Legião da Geórgia (Comandante Mamuka Zurabovich0
  Batalhão Dzhokhar Dudayev (Comandante Adam Osmayev)
  Batalhão Sheikh Mansour (Comandante Muslim Cheberloyevsky)
 Batalhão Kastuś Kalinoŭski (Comando não divulgado)
  Forças operacionais da Marinha ucraniana
 Sloviansk
 Donbas
  Infantaria Naval Ucraniana (Tenente General Yuriy Sodol)
 36ª Brigada de Infantaria Naval (Comando não divulgado)
 503º Batalhão de Infantaria Naval (Comando não divulgado)
  Forças operacionais da Força Aérea Ucraniana
 40ª Brigada de Aviação Tática (Coronel Volodymyr Kravchenko)
 299ª Brigada de Aviação Tática (Tenente Coronel Andriy Yastrebov)
 114ª Brigada de Aviação Tática (Comando não divulgado)
  Forças operacionais das Forças de Ataque Aéreo Ucranianas
 46ª Brigada de Assalto Aéreo (Comando não divulgado)
 79ª Brigada de Assalto Aéreo (Coronel Oleksiy Shandr)
 80ª Brigada de Assalto Aéreo (Coronel Volodymyr Shvorak)
 95ª Brigada de Assalto Aéreo (Coronel Oleh Hut)
  Forças de Defesa Territoriais da Ucrânia (Brigadeiro-General Yuriy Halushkin)
 112ª Brigada de Defesa Territorial (Comando não divulgado)
 130º Batalhão Territorial (Comando não divulgado)
 122ª Brigada de Defesa Territorial (Comando não divulgado)
 Milícias ucranianas de Extrema-esquerda
  Legião Internacional de Defesa Territorial da Ucrânia
  Legião da Liberdade da Rússia
  Regimento Pahonia
  Brigada Normanda
  Brigada canadense-ucraniana
 Serviço de Guarda de Fronteira do Estado da Ucrânia (Diretor Serhiy Deyneko)
  Ministério do Interior da Ucrânia Ministro do Interior Denys Monastyrsky)
  Serviço de Emergência do Estado da Ucrânia (Ministro do Interior Denys Monastyrsky)
  Guarda Nacional da Ucrânia (Tenente General Yuriy Lebid)
 12ª Brigada Operacional (Comando não divulgado)
  4ª Brigada de Reação Rápida
  Destacamento de Operações Especiais Azov (Comandante: Denys Prokopenko)
  Batalhão Donbas (Comandante: Oleksandr Polishchuk)
  Polícia Nacional da Ucrânia
  Polícia de Patrulha de Tarefas Especiais
 Batalhão de Polícia de Kiev-1
  Unidade de Resposta Operacional Rápida
  Serviço de Segurança da Ucrânia (Diretor Ivan Bakanov)
  Grupo Alfa (Comando não divulgado)
 Voluntários ucranianos (Milícias)
 Voluntários Civis Irregulares (Comando descentralizado)
  Setor Direito (Líder Andriy Tarasenko)
  Corpo Voluntário Ucraniano
  Exército Voluntário Ucraniano
  Batalhão Médico Hospitalar

Invasao russa Ucrania 2022
Invasão da Ucrânia pela Rússia (2022–presente)

Ordem de batalha da invasão russa da Ucrânia em 2022


Topçalı, Zonguldak ilinin Karadeniz Ereğli ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün eskiye dönük tarihinde köyde yaşayan bir "şıh" vardır. Köy ismini buradan almıştır. Köyün eski adı "Şıh" köyüdür. Geçen zaman içinde "Topçalı" olarak değiştirilmiştir.

Coğrafya
Zonguldak iline 55 km, Ereğli ilçesine 6 km uzaklıktadır.

Nüfus

Topçalı, Ereğli


Patrick Watkins foi um marinheiro irlandês que foi abandonado em Floreana, uma ilha das Ilhas Galápagos, de 1807 a 1809. Ele foi o primeiro residente de Galápagos. De acordo com relatos posteriores, Watkins conseguiu sobreviver caçando, cultivando vegetais e negociando com baleeiros visitantes, antes de finalmente roubar um barco aberto e navegar para Guayaquil, Ecuador.

Cultura popular
O romancista espanhol Alberto Vázquez-Figueroa baseou seu romance Iguana, de 1982, no caso de Watkins. Mais tarde, o romance foi cinematizado pelo diretor americano Monte Hellman em 1988.

Referências

Equador

Patrick Watkins