المجلس الوطني للمقاومة الإيرانية، هو ائتلاف سياسي يتكون من منظمات وجماعات وشخصيات إيرانية، تأسس في 21 يوليو 1981 بطهران بمبادرة من مسعود رجوي للإطاحة بالحكومة الإيرانية الحالية وإقامة نظام سياسي ديمقراطي ومستقل، ثم نقل مقره إلى باريس. هذا المجلس الآن له دور البرلمان في منفى للمقاومة الإيرانية.

في عام 1993، اختار هذا المجلس مريم رجوي"رئيسة" للفترة الانتقالية. هذا المجلس له سكرتارية وستة أمناء يتولون الشؤون الإدارية للمجلس. يتكون المجلس من خمس وعشرين لجنة، والتي تشكل الهيكل الرئيسي للحكومة الانتقالية المستقبلية لإيران.

خطة مريم رجوي المكونة من عشر نقاط فيما يتعلق بـ "إيران الغد"، والتي تقوم على فصل الدين عن الدولة، والتعددية والمساواة بين الجنسين، والحكم الذاتي والقضاء على الاضطهاد المزدوج للجماعات العرقية والقوميات الإيرانية، وإيران غير النووية، والسلام والتعايش والتعاون الدولي والإقليمي. ويعبر عن آراء واستراتيجيات المجلس الوطني للمقاومة ومنهاج عمل المقاومة الإيرانية من أجل إيران الغد الحرة. عام 2002 کشف المجلس الوطني للمقاومة الإيرانیة عن منشاءات تتعلق بطهران تخص المشروع النووي.

إنشاء
في ۲۱ يوليو ۱۹۸۱ تم إنشاء المجلس الوطني للمقاومة الإيرانية في طهران من قبل مسعود رجوي برفقة أبو الحسن بني صدر، أول رئيس للجمهورية الإيرانية.  بعد ذلك ، ذهب رجوي إلى باريس مع بني صدر في ۲۹ یولیو ۱۹۸۱، في رحلة جوية من القاعدة الجویة  الأولى بطهران.  وأعلن تشكيل "المجلس الوطني للمقاومة" كبديل ديمقراطي للحكومة الإيرانية في باريس.

شاکلة
المجلس الوطني للمقاومة الإيرانية هو تحالف سياسي يتألف من عدة منظمات  تشكل النساء أكثر من 50٪ من أعضاء هذا المجلس. رئيس المجلس هو مسعود رجوي. يتألف المجلس من 25 لجنة، وأمانة سر و 6 أمناء مكلفين بالشؤون الإدارية للمجلس.

شعار المجلس
في سبتمبر ۱۹۹۳، اختار المجلس الوطني للمقاومة رمز الأسد والشمس كرمز رسمي للمجلس وقرر استخدام هذا الرمز في العلم الإيراني الذي "كان رمز حراسة بلاد إیران منذ القدم. واستُخدم كرمز للإيرانيين عبر التاريخ ".

صنع القرارات في المجلس
وبحسب موافقات المجلس، وبغض النظر عن وزن أعضاء المجلس وموقعهم، يكون لجميع الأعضاء صوت واحد وتتخذ جميع القرارات بأغلبية الأصوات.

رئيسة الجمهوریة المنتخبة للمجلس
في عام۱۹۹۳ اختار المجلس الوطني للمقاومة الإيرانية مريم رجوي "رئيسة الجمهوریة" للمرحلة الانتقالية. وفقًا لقرار المجلس، بعد الإطاحة بحكومة الجمهورية الإسلامية في إیران، حتى إنشاء المجلس التأسيسي وانتخاب الرئيس الجدید، ستولی مريم رجوي الرئاسة المؤقتة للبلاد. في خطة من 10 نقاط ، قدمت رجوي استراتيجيات وآراء المجلس الوطني للمقاومة. إيران من أجل إيران الغد الحرة. في هذه الخطة، أعلنت مريم رجوي التزامها بالإعلان العالمي لحقوق الإنسان والوثائق الدولية الأخرى. كما أعلنت إلتزامها بالحكم الذاتي وإزالة الاضطهاد المزدوج للجماعات والقوميات الإيرانية ، وإيران غير نووية، والسلام والتعايش السلمي مع دول المنطقة والدول الأخرى، واحترام ميثاق الأمم المتحدة، وإنهاء إنتاج الأسلحة النووية. وتناشد من أجل إلغاء عقوبة الإعدام، وإنشاء نظام حقوقي حديث واستقلال القضاء.

حكومة مؤقتة لمدة 6 أشهر
وفقًا لدستور المجلس، بعد الإطاحة بالجمهورية الإسلامية في إيران، ستكون الحكومة المؤقتة في السلطة لمدة 6 أشهر فقط، وتتمثل مهمتها الرئيسية في إجراء انتخابات حرة لتشكيل المجلس التأسيسي والتشريع الوطني ونقل السلطة إلى ممثلي الشعب الايراني. 25 لجنة في المجلس الوطني للمقاومة الإيرانية تشكل أسس الحكومة الائتلافية المؤقتة بعد الإطاحة. يرأس كل لجنة أحد أعضاء المجلس من ذوي الخبرة في المجال المذكور.

خطط المجلس والقرارات
بعض خطط وقرارات المجلس:

خطة حقوق المرأة وحرياتها: وافق المجلس الوطني للمقاومة الإيرانية بالإجماع على خطة "حقوق المرأة وحرياتها" في ۱۷ أبريل ۱۹۸۷. وبحسب هذه الخطة ، يحق للمرأة تقلد جميع المناصب والمسؤولیات في الدولة، بما في ذلك التحكیم والقيادة السياسية. كما يعترف المجلس بالحق في اختيار الملابس بحرية والحق في المشاركة في جميع المباریات الرياضية والأنشطة الفنية ، إلخ.

خطة الفصل بين الدين والدولة: صادق المجلس  الوطني للمقاومة الإیرانیة  في ۱۲ نوفمبر ۱۹۸۵، علی خطة الفصل بين الدين والدولة مؤكدا على ضمان "الحقوق الفردية والاجتماعية للأشخاص المنصوص عليها في الإعلان العالمي لحقوق الإنسان"، بما في ذلك الحق في حرية الدين والمعتقد والحق في مقاطعة ورفض أي استقصاء للرأي، وهو أمر ضروري للحفاظ على القيم الإنسانية والكرامة. تمت المصادقة على خطة الفصل بين الدين والدولة.

خطة جبهة التضامن الوطني لإسقاط الاستبداد الديني: وافق المجلس الوطني للمقاومة الإيرانية على خطة جبهة التضامن الوطني للتعاون وتوحيد العمل مع القوى السياسية الأخرى. تضم هذه الجبهة كافة القوى الجمهورية الملتزمة بالنفي التام لنظام ولاية الفقيه وكافة فصائلها واجنحتها الداخلية، وتناضل من أجل إقامة نظام سياسي ديمقراطي ومستقل يقوم على آساس فصل الدين عن الدولة.

خطة الحكم الذاتي لکردستان إيران: وافق المجلس الوطني للمقاومة الإيرانية بالإجماع على خطة الحكم الذاتي لکردستان إيران في إطار وحدة الأراضي والتكامل والوحدة الوطنية للبلاد (إيران) في ۸ نوفمبر ۱۹۸۳.

مراجع

تحالفات سياسية في إيران
أحزاب سياسية محظورة في إيران
العلاقات الأمريكية الإيرانية
العلاقات الإيرانية الفرنسية
تأسيسات سنة 1981 في فرنسا
حركة مجاهدي خلق
حكومات في المنفى
منظمات سياسية في إيران
منظمات سياسية في فرنسا
منظمات مصنفة على أنها إرهابية حسب الجمهورية الإسلامية الإيرانية

المجلس الوطني للمقاومة الإيرانية


Pachyrhizus ahipa est une espèce de plantes dicotylédones de la famille des Fabaceae, sous-famille des Faboideae, originaire d'Amérique du Sud. C'est une plante herbacée vivace qui produit une grosse racine tubérisée riche en amidon. Cette racine est comestible, tandis que le reste de la plante contient des substances qui peuvent être toxiques pour l'homme, notamment de la roténone qui est un insecticide.

Taxinomie

Synonymes
Selon  :

 Dolichos ahipa Wedd.
 Pachyrhizus ahipa var. albiflora Parodi
 Pachyrhizus ahipa var. violacea Parodi

Liste des variétés

Selon  (Attention liste brute contenant possiblement des synonymes) :
 Pachyrhizus ahipa var. albifora Parodi
 Pachyrhizus ahipa var. violacea Parodi

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes

 Racines et tubercules comestibles

Liens externes

Fabaceae

Espèce de Fabaceae (nom scientifique)

Pachyrhizus ahipa


Dame Mary Eugenia Charles (f. 15. maí 1919 – 6. september 2005) var dóminískur stjórnmálamaður sem var forsætisráðherra Dóminíku frá 1980 til 1995. Hún var fyrsti kvenlögmaðurinn í Dóminíku og varð fyrsta og hingað til eina konan til að gegna embætti forsætisráðherra landsins. Hún var annar kvenkyns forsætisráðherrann í Karíbahafsríki á eftir Lucinu da Costa á Hollensku Antillaeyjum. Hún var fyrsta konan í Ameríku sem náði sjálfstæðu kjöri í embætti ríkisstjórnarleiðtoga. Hún var þaulsætnasti forsætisráðherra Dóminíku og átti þriðju lengstu stjórnartíð kvenforsætisráðherra á heimsvísu, á eftir Indiru Gandhi í Indlandi og Sirimavo Bandaranaike á Srí Lanka. Charles á þó lengstu samfelldu stjórnartíðina.

Einkahagir
Eugenia Charles var dóttir Josephine Delauney og Johns B. Charles og fæddist í fiskveiðiþorpinu Pointe Michel í sókninni Saint Luke á Dóminíku. Fjölskylda hennar var talin hluti af "lituðu borgarastéttinni", afkomendum frjálsra blökkumanna. Faðir hennar var múrari sem varð ríkur landeigandi og auðgaðist á vöruútflutningi.

Eugenia Charles gekk í kaþólskan klausturskóla á Dóminíku sem var þá eini stúlknaskóli eyjunnar. Hún fékk áhuga á lögfræði á meðan hún vann við rétt sýslumanns á eyjunni. Charles vann í mörg ár sem aðstoðarmaður arkitektsins Alastairs Forbes. Hún gekk í Háskólann í Torontó í Kanada og útskrifaðist þaðan með BA-gráðu í lögfræði árið 1947. Hún gekk síðan í Hagfræðiskólann í London. Hún var meðlimur í systralaginu Sigma Gamma Rho. Hún hlaut lögmannsréttindi og varð fyrsti kvenlögmaður Dóminíku eftir að hún sneri heim. Hún sérhæfði sig í eignarrétti.

Árið 1991 hlaut Charles riddaranafnbót sem liðsforingi í Orðu breska heimsveldisins.

Stjórnmálaferill

Charles hóf feril í stjórnmálum á sjöunda áratugnum sem baráttukona gegn takmörkunum á fjölmiðlafrelsi. Hún tók þátt í stofnun dóminíska Frelsisflokksins og var leiðtogi hans frá byrjun áttunda áratugarins til ársins 1995. Hún var kjörin á dóminíska þingið árið 1970 og varð leiðtogi stjórnarandstöðunnar árið 1975. Hún sat áfram eftir að landið hlaut sjálfstæði að fullu frá Bretlandi árið 1978.

Charles varð forsætisráðherra þegar Frelsisflokkurinn vann þingkosningar í fyrsta skipti árið 1980. Hún tók við af Oliver Seraphin, sem hafði tekið við embætti aðeins ári fyrr eftir að fjöldamótmæli neyddu fyrsta forsætisráðherra landsins, Patrick John, til að segja af sér. Charles varð jafnframt utanríkisráðherra Dóminíku frá 1980 til 1990, fjármálaráðherra frá 1980 til 1995 og formaður Samtaka Austur-Karíbahafsríkja.

Árið 1981 voru gerðar tvær valdaránstilraunir gegn Charles. Frederick Newton, foringi í dóminíska hernum, skipulagði árás á lögreglustöðina í Roseau sem leiddi til dauða eins lögregluþjóns. Newton og fimm hermenn til viðbótar voru sakfelldir fyrir árásina og dæmdir til dauða árið 1983. Dauðadómurinn yfir vitorðsmönnum Newton var síðar mildaður í lífstíðarfangelsi en Newton var tekinn af lífi árið 1986.

Árið 1981 reyndi hópur kanadískra og bandarískra málaliða, sem flestir voru á málum hjá hvítum kynþáttahreyfingum á borð við Ku Klux Klan, að steypa Charles af stóli til að koma fyrrum forsætisráðherranum Patrick John aftur til valda. Áætluninni, sem samsærismennirnir kölluðu Red Dog-aðgerðina, var hrundið af bandarískum ríkisútsendurum í New Orleans. Brátt var farið að kalla atvikið "Svínamýrina", sem var vísun í misheppnuðu Svínaflóainnrásina árið 1961.

Charles varð þekktari á alþjóðavettvangi vegna hlutverks síns í aðdraganda bandarísku innrásarinnar í Grenada. Eftir að grenadíski forsætisráðherrann Maurice Bishop var handtekinn og líflátinn biðlaði Charles, sem þá var formaður Samtaka Austur-Karíbahafsríkja, til Bandaríkjanna, Jamaíku og Barbados um hernaðaríhlutun. Hún birtist í sjónvarpi ásamt Ronald Reagan Bandaríkjaforseta til að styðja innrásina. Blaðamaðurinn Bob Woodward greindi frá því að Bandaríkin hefðu greitt ríkisstjórn Dóminíku milljónir Bandaríkjadala og að bandaríska leyniþjónustan hefði litið á hluta greiðslunnar sem "laun" fyrir stuðning Charles við innrásina í Grenada.

Á mælikvarða Karíbahafsríkja voru Charles og flokkur hennar álitin íhaldssöm. Bandarískir álitsgjafar töldu mörg stefnumál hennar hins vegar miðju- eða jafnvel vinstrisinnuð. Til dæmis studdi hún ýmis félagsleg velferðarverkefni. Hún lagði jafnframt áherslu á lög gegn spillingu og á einstaklingsfrelsi. Vegna óbilgirni sinnar í þessum málum var hún stundum kölluð "járnfrú Karíbahafsins" (í höfuðið á upprunalegu "járnfrúnni", Margaret Thatcher).

Síðari æviár og dauði
Vinsældir Charles voru farnar að dvína á þriðja kjörtímabili hennar og hún tilkynnti því árið 1995 að hún hygðist setjast í helgan stein. Frelsisflokkurinn tapaði í kjölfarið þingkosningum árið 1995. Eftir að Charles lét af störfum tók hún að sér ræðustörf í Bandaríkjunum og erlendis. Hún starfaði með Carter-miðstöðinni, stofnun fyrrum Bandaríkjaforsetans Jimmy Carter sem ætlað er að efla mannréttindi og hafa eftirlit með kosningum til að gæta sanngirni.

Þann 30. ágúst árið 2005 var Charles lögð inn á sjúkrahús í Fort-de-France í Martinique fyrir mjaðmaskiptaaðgerð. Hún lést úr lungnasegareki þann 6. september sama ár, þá 86 ára gömul.

Tilvísanir

Forsætisráðherrar Dóminíku

Eugenia Charles


Le RD-843 est un moteur-fusée à ergols liquides ukrainien mono-tuyère alimenté par pressurisation des réservoirs brûlant de l'UDMH et du . Il est conçu pour effectuer jusqu'à 5 rallumages, et peut être orienté jusqu'à 10 degrés dans les deux directions.

Il a été développé par le bureau d'études Ioujnoïe pour Avio et est fabriqué par Ioujmach. Il utilise la chambre de combustion du RD-869, le moteur-fusée de l'étage supérieur de l'ancien missile balistique intercontinental soviétique SS-18 Satan duquel il est dérivé, et également conçu par Ioujnoïe. La campagne d'essais au sol du RD-843 comportait 74 tests, 140 allumages, atteignant un total de 8201 s, ce qui correspond à environ 12 fois la durée de fonctionnement sur 4 moteurs.

Il est actuellement utilisé comme moteur principal de l'étage supérieur AVUM de la fusée Vega et AVUM+ de la fusée Vega-C.

Références

Voir aussi

Articles connexes
AVUM - L'étage supérieur de la fusée Vega qui utilise le RD-843 comme moteur principal.
Vega - Le lanceur léger de l'ESA qui utilise l'étage AVUM.
Bureau d'études Ioujnoïe - Le bureau d'études du RD-843.
Ioujmach - Une entreprise de fabrication de machines multi-produits qui est étroitement liée à Ioujnoïe et qui fabrique le RD-843.

Liens externes

Moteur-fusée à hypergol
Moteur-fusée alimenté par pressurisation des réservoirs

Moteur-fusée de l'Ukraine

RD-843


Güneş tutulması, Ay'ın yörünge hareketi sırasında Dünya ile Güneş arasına girmesi ve dolayısıyla Ay'ın Güneş'i kısmen ya da tümüyle örtmesi sonucunda gözlemlenen doğa olayıdır. Tutulmanın olması için Ay'ın yeni ay evresinde olması ve Dünya'ya göre Güneş ile kavuşum halinde olması, yani yörünge düzleminin Dünya'nın Güneş çevresindeki yörünge düzlemi ile çakışması gerekir. Bir yıl içinde Ay, Dünya çevresinde yaklaşık on iki kez dönmesine karşın, Ay'ın yörünge düzlemi ile Dünya'nın yörünge düzlemi arasında beş derece kadar bir açı olması sonucu, Ay her defasında Güneş'in tam önünden geçmez ve dolayısıyla bu çakışma seyrek olarak oluşur. Bu yüzden, yılda iki ile beş arasında Güneş tutulması gözlemlenir. Bunlardan en çok ikisi tam tutulma olabilir. Güneş tutulması Dünya üzerinde dar bir koridor izler. Bu yüzden herhangi bir bölge için Güneş tutulması çok ender bir olaydır.

Tutulma türleri
 Tam güneş tutulması: Ay'ın Güneş'i Dünya'dan disk halinde görünen ışık yuvarını tümüyle örtmesi ile oluşur. Güneş'in çok parlak olan ışık yuvarı Ay'ın karanlık gölgesi ile örtülür ve Güneş'in ışık yuvarından çok daha soluk olan taç küre çıplak gözle görülebilir hale gelir. Tutulmaya ancak tam tutulma zamanında güvenli olarak çıplak gözle bakılabilir. Bu sırada hava, parlak yıldızlar ve gezegenler gözle görülebilecek kadar kararır. Tam tutulma, Dünya yüzeyindeki dar bir koridorda gözlenebilir.
 Hibrit güneş tutulması: Tutulmanın Dünya yüzeyinin bazı bölgelerinde tam, bazı bölgelerinde halkalı olarak gözlenmesi demektir. Hibrit tutulmalar ender olarak görülür.
 Halkalı güneş tutulması: Ay'ın, Güneş'in önünden tam kavuşumlu geçişinde Güneş'i tam örtmediği zaman gözlemlenir. Ay'ın çapı, Güneş'in ışık yuvarının çapının yaklaşık 400'de biridir. Ancak Ay'ın Dünya'ya uzaklığı, Güneş'in uzaklığının yine yaklaşık 400'de biridir. Bu yüzden Ay'ın Dünya'dan görünür büyüklüğü Güneş ile yaklaşık olarak aynıdır. Ancak gerek Dünya'nın Güneş çevresindeki, gerekse Ay'ın Dünya çevresindeki yörüngeleri tam daire olmadığından, Ay her tam kavuşumlu geçişte Güneş'i tam olarak örtmez. Bu durumda, Güneş diskinin Ay tarafından örtülmeyen kısmı, Dünya'dan halka şeklinde gözlemlenir.
 Parçalı güneş tutulması: Ay'ın Güneş'i kısmen örtmesi sonucunda oluşur. Her tam ve halkalı tutulma, parçalı tutulma olarak başlar ve tam kavuşumdan sonra yine parçalı tutulma halinde devam eder ve biter. Tam tutulma sırasında, tutulmanın tam olarak gözlenebildiği Dünya yüzeyindeki dar koridorun dışındaki geniş alanlarda, tutulma parçalı tutulma olarak görülür.

Gözlem
Çok kısa bir süre bile olsa Güneş'e doğrudan bakmak, göz retinasında kalıcı hasara ve dolayısıyla körlüğe varan görüş kalıcı görüş bozukluklarına neden olabilir. Retina acıya duyarlı olmadığından, bu hasarın oluşma hissi algılanmaz.

Olağan koşullar altında Güneş, doğrudan bakılamayacak kadar parlaktır. Ancak tutulma sırasında Güneş kısmen örtüldüğünde, parlaklığı azalıp doğrudan bakılabilir olduğu yanılsaması kolaylıkla oluşabilir. Özellikle çocuklar ve deneyimsiz gözlemciler bu yanılgıya kolaylıkla düşebilirler. Göz bebeği en parlak nesneye değil, ortamdaki toplam ışığa göre tepki verir. Dolayısıyla göz bebeği Güneş diski kısmen örtüldüğünde, Güneş'in normal haline bakıldığı durumdan daha geniş olur, böylelikle retina Güneş'in örtülmeyen kısmından gelen ışınıma daha çok maruz kalır. Bu yüzden, tam tutulma süresi dışında tutulma halindeki Güneş'e doğrudan bakmak, normal koşullardaki Güneş'e bakmaktan daha tehlikelidir. Güneş'e özel önlem alınmaksızın dürbün, teleskop, fotoğraf makinesi vizörü gibi optik araçlarla bakmak ise, çıplak gözle bakmaktan çok daha tehlikelidir.

Parçalı ve halkalı tutulmalar
Parçalı ve halkalı Güneş tutulmalarının izlenmesi, özel göz koruması gerektirir. Güneş diski, ancak Güneş ışınımının zararlı bölümünün uygun şekilde filtrelenmesi ile güvenli olarak izlenebilir. Güneş gözlükleri, yeterli olmadığından uygun değildir. Ancak uygun olarak tasarlanıp üretilmiş sertifikalı Güneş filtreleri Güneş tutulmasının doğrudan izlenmesi için güvenli olabilir.

Güneş diskinin en güvenli izlenme yöntemi, projeksiyondur. Bu yöntem, Güneş görüntüsünün, dürbün, teleskop ya da dip kısmında yaklaşık 1 mm çapında bir delik açılmış bir karton kutu kullanılarak beyaz bir kağıda düşürülmesi ile gerçekleştirilebilir. Güneş'in bu şekilde yansıtılmış görüntüsü güvenle izlenebilir.

Parçalı tutulma sırasında, Güneş'in ne kadarının örtüldüğüne bağlı olarak havada kararma fark edilebilir. Ancak Güneş koronası (taç tabaka) görünmez. Güneş'in yaklaşık üçte ikisi veya daha çoğu örtüldüğünde gün ışığının solduğu anlaşılabilir.

Tam tutulma

Tam Güneş tutulmasını, Güneş'in ışıkküresi Ay'ın diski tarafından tam olarak örtüldüğünde, çıplak gözle, dürbünle veya teleskopla doğrudan izlemek güvenlidir. Güneş tacı (korona) bu sırada gözlemlenebilir, renkyuvarı ve hatta Güneş püskürtüsü görülebilir.

Ay'ın diski Güneş'in ışıkyuvarını tam olarak kapatmadan önce Baily boncukları görülür. Bunlar, Ay vadilerinden kaçıp Dünya'ya ulaşan Güneş ışınlarıdır. Tam tutulma, son gün ışığının Ay diskinin kenarından kurtulduğu anda görülen elmas yüzük etkisi ile başlar. Elmas yüzük yok olur, hava belirgin olarak kararır, parlak yıldızlar ve gezegenler görünür. Tam tutulma, baştakinin tam karşı tarafından ilk gün ışığının gözükmesi ile tekrar oluşan elmas yüzük etkisi ve hemen ardından tekrar görünen Baily boncukları ile sona erer.

Güneş tutulmaları ve depremler
Güneş tutulmaları ve depremler arasında bir bağlantı olduğu yolunda kimi çevrelerde inanışlar bulunmaktadır. Özellikle 11 Ağustos 1999 tam Güneş tutulmasından kısa bir süre sonra gerçekleşen 1999 Gölcük Depremi ardından bu inanışın yaygınlaştığı görülmektedir. Ancak gerek astronomi, gerekse deprem bilimi uzmanları, bu iki doğa olayı arasında herhangi bir nedensel ilişki bulunmadığını açıklamışlardır.

Ayrıca bakınız

 Ay Tutulması

Dış bağlantılar
 http://www.eclipse2006.boun.edu.tr/
 http://www.istanbul.edu.tr/fen/astronomy/eclipse/
 https://web.archive.org/web/20080905072435/http://astom.omu.edu.tr/2006_tutulma.html

Kaynakça

Güneş tutulması


Le centre commercial de Munkkivuori () est un centre commercial situé dans le quartier de Munkkivuori à Helsinki en Finlande.

Histoire
Ouvert le 3 décembre 1959, le centre commercial de  Munkkivuori est le premier centre commercial de Finlande.
L'idée du centre commercial est venue d'Amérique, où les centres commerciaux se sont répandus dès les années 1920.

Les architectes Olavi Terho et Nils Sandell et le professeur Antti Pernaja étaient responsables de la conception du centre commercial de Munkkivuori.
Le constructeur était Otto Wuorio Oy.

Enseignes

 Alko
 K-Supermarket Munkki
 S-Market Munkkivuori

 Fazer Café Munkkivuori
 Pizza Hut
 Ristorante E ´Milano
 Sushi-san
 R-kioski
 Suomalainen Kirjakauppa
 Zadonna
 Astala Isännöinti Oy
 Huoneistokeskus, Munkkiniemi
 Kiinteistömaailma, Munkkiniemi
 Munkkiniemen Seurakunta
 Musiikkikoulu Music Center
 RE/MAX Diili

 eBike Store
 Ettonet
 Fleuriste Sakura
 Kuvatapio
 Munkkivuoren Suutari Oy
 Musti ja Mirri
 SOL Pesulapalvelut
 Teboil Munkkivuori

 Facelift Beauty
 Instrumentarium Oy
 Pharmacie
 Munkkivuoren Fysioterapia ja Hieronta
 NewHairstore Express Munkkivuori
 Coiffeur Stil
 Pihlajalinna Dextra
 Tukkatalo
 Poste 00350 Helsinki
 Design N&S

Transports publics
Le centre est desservi entre autres par les bus de la Runkolinja 20.

Références

Liens externes

Bâtiment à Helsinki
Munkkivuori
Munkkiniemi

Centre commercial de Munkkivuori


Bloeme Evers-Emden est née le  à Amsterdam (Pays-Bas) et morte le  à Herzliya (Israël). D'origine néerlandaise, elle est psychologue pour enfants et mène des recherches les « enfants cachés » de la Seconde Guerre mondiale. Elle édite, dans les années 1990, quatre ouvrages sur la question en se fondant sur sa propre expérience pendant la guerre. Arrêtée, elle est déportée à Auschwitz le 3 septembre 1944 depuis le camp de transit de Westerbork. Dans son train, se trouvent Anne Frank et sa famille, qu'elle a rencontrées à Amsterdam. Elle est libérée le 8 mai 1945.

Dans les années 1980, Bloeme Evers-Emden obtient un doctorat en psychologie du développement et travaille sur les enfants juifs cachés, en partant de leur point de vue ainsi que de celui de leurs parents biologiques et adoptifs non-juifs. Elle est interviewée dans plusieurs documentaires télévisés sur les souvenirs d'Anne Frank et de sa famille.

Jeunesse

Son père s'appelle Emanuel Emden : il est tailleur de diamants et socialiste ; sa mère est Rosa Emden-DeVries, couturière de profession. Sa sœur cadette, Via Roosje, est née le 29 mai 1932.

En 1941, Bloeme Emden fréquente le lycée juif où elle se lie d'amitié avec Anne Frank et sa sœur Margot. En juillet 1942, elle reçoit un ordre d'expulsion du bureau local. Elle obtient de rester libre à la suite de l'intervention de son père auprès du Commissariat général aux questions juives. Dans son lycée en revanche, les multiples expulsions font qu'elle est la dernière élève encore en classe au moment des examens oraux de fin d'année.

En mai 1943, un ami l'avertit qu'elle est recherchée par les Allemands. Elle obtient de son école de passer tous ses examens le même jour et obtient ainsi son diplôme de fin d'études. Elle est ensuite arrêtée par les autorités et emmenée à un point de rassemblement pour les Juifs d'Amsterdam. Elle réussit à s'échapper et se cache chez des amis de confession chrétienne. Elle passe ensuite une année à se cacher à Amsterdam en changeant régulièrement d'endroit. Elle finit par être arrêtée et envoyée à Westerbork.

Déportation
Bloeme Emden est déportée à Auschwitz par le dernier train quittant Westerbork le 3 septembre 1944. S'y trouvait également la famille Frank, qui s'était cachée jusqu'au 4 août. Bloeme verra régulièrement les deux sœurs ainsi qu'Edith, leur mère, à Auschwitz, bien qu'elles fassent partie d'un autre groupe . En octobre 1944, elle est transférée au camp de travail de Liebau en Haute-Silésie .

Bloeme Emden a témoigné des épreuves endurées à Auschwitz dans un documentaire tourné en 1995 par la BBC : Anne Frank Remembered, et dans un documentaire télévisé du cinéaste néerlandais Willy Lindwer : Les sept derniers mois d'Anne Frank .

Bloeme Emden est libérée par les Soviétiques le 8 mai 1945. Elle prend alors la route vers les Pays-Bas à pieds, et arrive six semaines plus tard. C'est à ce moment-là qu'elle découvre que sa famille a été déportée au Centre d'extermination de Sobibor.

L'après-guerre
Après la guerre, elle épouse Hans Evers et élève plusieurs enfants à Amsterdam, sans parvenir à parler de ce qu'elle a vécu pendant la guerre. Elle commence l'étude de la psychologie, puis devient lecteur en psychologie à l'Université d'Amsterdam en 1973, avant d'obtenir son doctorat à la fin des années 1980.

A partir des années 1980, elle organise des séances de thérapie de groupe pour d'anciens enfants juifs cachés. Dans le cadre de la Conférence des Enfants Cachés, qui s'est tenue à Amsterdam en 1992, elle avait interviewé 73 enfants et 321 autres avaient pu remplir un questionnaire permettant d'alimenter ses recherches sur leur traumatisme émotionnel et psychologique. Elle élargit ensuite son champ d'action pour inclure les points de vue des parents biologiques puis des parents adoptifs non-juifs, ainsi que celui des frères et sœurs adoptifs.

Dans les années 1990, elle publie quatre livres : Geleende Kinderen qui se concentre sur les personnes ayant caché des enfants ; Ondergedoken Geweest, Een Afgesloten Verleden ? qui analyse les réponses des enfants cachés au questionnaire ; Geschonden Bestaan qui analyse les réponses des parents qui ont caché leurs enfants ; et Je ouders delen qui se concentre sur les frères et soeurs adoptifs des enfants juifs cachés.

En 1991, elle devient officier de l'Ordre d'Orange-Nassau et est décorée par la reine Beatrix des Pays Bas.

Bloeme Evers-Emden meurt en juillet 2016, en Israël, quelques jours avant son 90e anniversaire.

Bibliographie
 , 1994.
 , 1995.
 , 1996 traduit en hébreu par Mechel Jamenfeld (Tel Aviv, 2000).
 , 1999.
 .

Références

Liens externes

 Portrait de Bloeme Emden avec une étoile juive, vers 1942
 Entretien d'histoire orale avec Bloeme Evers-Emden (1999) au United States Holocaust Memorial Museum

Professeur à l'université d'Amsterdam
Officier de l'ordre d'Orange-Nassau
Psychologue néerlandais
Personnalité néerlandaise du judaïsme
Psychologue des enfants
Survivant d'Auschwitz
Naissance en juillet 1926
Naissance à Amsterdam
Décès en juillet 2016
Décès à Herzliya
Décès à 89 ans

Bloeme Evers-Emden


Zločin agresije u međunarodnom pravu je zločin napada jedne države na drugu, ali ne samo vojnim snagama, i ne samo na njezino ozemlje, pomorje i zračni prostor i njene vojne snage, nego i na njenu neovisnost. Uz to taj napad nije samo vojni, nego na sve načine i svim sredstvima što u datom trenutku mogu poslužiti. Agresija je svako djelovanje usmjereno protiv postojanja i neovisnosti druge države te protiv mira na svijetu uopće. Pojam zločina agresije teško je definirati jednom kratkom rečenicom, zbog toga što su mogućnosti brojne, obuhvaća i subverzije toliko mnogostranih sadržaja i oblika koje stalno izmiču mogućnoastima sintetičke definicije i taksativnom nabrajanju.

UN je taj zločin definirao Rezolucijom Opće skupštine UN-a 3314 (XXIX) iz 1974. godine.

U načelima Povelje UN obvezuje se suzdržavanje od prijetnjom silom ili uporabe sile koje su usmjerene protiv teritorijalne cjelovitosti ili političke neovisnosti bilo koje države te naglašava poštovanje načela samoodređenja.

Izvori

Međunarodno pravo

Zločin agresije (međunarodno pravo)


Deputeretkammeret (tysk: Abgeordnetenhaus,  tjekkisk: Poslanecká sněmovna, polsk: Izba Posłów, italiensk: Camera dei deputati) var fra 1861 det delvist folkevalgte underhus (eller andetkammer) i det østrigske rigsråd, der havde to kamre.

Fra 1867 til 1918 var deputeretkammeret underhus i rigsrådet for den nordlige (slaviske) del og den vestlige del (østrigsk–italienske) af Østrig-Ungarn.

Der var valg til deputeretkammeret 12 gange. Det var i 1861, i 1867, i 1870, i 1871, i 1873, i 1879, i 1885, i 1891, i 1897, i 1901, i 1907 og i 1911.

Østrigs politik
Parlamenter

Abgeordnetenhaus (Østrig)


Acıpayam aşağıdaki anlamlara gelebilir:

 Acıpayam, Denizli ili ilçesi
 Acıpayam, Elazığ, Elazığ ili merkez ilçesine bağlı köy

Acıpayam (anlam ayrımı)


Zvolenská Slatina este o comună slovacă, aflată în districtul Zvolen din regiunea Banská Bystrica. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 2.864 de locuitori.

Istoric
Localitatea Zvolenská Slatina este atestată documentar din 1332.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Zvolenská Slatina, Zvolen


III. Murad'ın annesi Nurbanu Sultan tarafından yaptırılmıştır. "Bimarhane-i Valide-i Atik" olarak da bilinen bu hastane daha sonraları Sultan III. Selim döneminde süvari kışlası olarak kullanılmıştır.

Tarihî hastaneler
Osmanlı hastaneleri

Toptaşı Tımarhanesi


مزغنة، هي بلدية من بلديات دائرة تابلاط ولاية المدية الجزائرية.

نشات في 01/12/1984 مساحتها70.17كلم مربع منها 6481 هكتار فلاحية يحدها شمالا بلدية تابلاط وجنوبا بلدية القلب الكبير شرقا بلدية الميهوب وغربا بلدية بوشراحيل .

المصادر

أماكن مأهولة في ولاية المدية
مزغنة

مزغنة


شارلي باركر  واسمه الأصلي تشارلز باركر الابن  عازف ساكسفون أمريكي (29 أغسطس 1920 - 12 مارس 1955)

لقب بالطائر أو Yardbird لما به من طابع ساخر. عزف في مختلف النوادي الليلية، للمرة الأولى وسجلت في سجلات altu مع جاي McShann - أوم. بين عام 1942. وعام 1944. وعملت في العديد من الفرق الموسيقية، حيث التقى العديد من الموسيقيين، وبدأ في البحث عن أسلوب جديد.

عن الاجتماع المشترك والمربى والخمسين ينشأ البيبوب. جنبا إلى جنب باركر—غيليسبي سجلت في أيار / مايو 1945 ، ثم حصلت على شركاء جدد باركر، الذي كان واحدا البوق مايلز ديفيس. في أثناء عام 1946. الذي قام به على الساحل الغربي ضمن حفلات JATP ، ثم وضع في المستشفى بسبب مشاكل في الاعصاب والاكتئاب.

مثل فوريست ويتاكر دوره في فيلم يدعى بيرد أنتج عام 1988 من إخراج كلينت إيستوود.

روابط خارجية

مراجع

شارلي باركر
أشخاص من مانهاتن
أفارقة أمريكيون في القرن 20
أمريكيون أفارقة في مدينة نيويورك
عازفو سكسفون بيبوب
عازفو سكسفون ذكور أمريكيون
عازفو سكسفون في القرن 20
فائزون بجائزة غرامي للإنجاز مدى الحياة
ملحدون أفارقة أمريكيون
ملحدون أمريكيون
ملحدون في القرن 20
ملحنو جاز
ملحنو جاز أمريكيون أفارقة
ملحنو جاز ذكور أمريكيون
ملحنو جاز في القرن 20
ملحنون أمريكيون
ملحنون أمريكيون في القرن 20
ملحنون وملحنات جاز أمريكيون
مواليد 1920
مواليد في كانساس سيتي (كنساس)
موسيقيو جاز أفارقة أمريكيون
موسيقيو جاز ذكور
موسيقيو جاز من ميزوري
موسيقيو جاز من ولاية نيويورك
موسيقيو شوارع أمريكيون
موسيقيون أفارقة أمريكيون
موسيقيون أمريكيون أفارقة في القرن 20
موسيقيون ذكور أمريكيون في القرن 20
موسيقيون ذكور في القرن 20
موسيقيون من كانساس سيتي (ميزوري)
موسيقيون من مدينة نيويورك
وفيات 1955
وفيات بأمراض معدية في نيويورك
وفيات بسبب ذات الرئة
وفيات في نيويورك
وفيات الالتهاب الرئوي في ولاية نيويورك
وفيات الالتهاب الرئوي في مدينة نيويورك
موسيقيون من مانهاتن

شارلي باركر


A Biblioteca da Universidade de Cambridge (no original: Cambridge University Library) é a principal biblioteca de pesquisa da Universidade de Cambridge, sendo a maior das mais de cem bibliotecas dentro da Universidade — também é de suma importância para os alunos e pesquisadores externos. É uma das seis bibliotecas de depósito legal sob a lei britânica, possuindo um acervo de nove milhões de itens e recebendo cerca de cem mil a cada ano.

Originalmente, era localizada nas Old Schools (dentro da Universidade de Cambridge), próxima ao Senate House. Que devido a lotação no local foi construído na década de 1930 um novo prédio, o atual edifício foi projetado por Giles Gilbert Scott e inaugurado em 1934.

Ligações externas

Bibliotecas da Universidade de Cambridge

Biblioteca da Universidade de Cambridge


Çağrı, Leman Sam'ın 1990 çıkışlı ikinci stüdyo albümüdür.

Albüm Şarkıları
 "Ağıt"
 "Ben Ağlarım Yane Yane"
 "Çağrı"
 "Menim Nazlı Yarim"
 "Ayrılık"
 "Tarla Gızları"
 "Hey Yıllar"
 "Alagöz"
 "Gönül"
 "Sana Bele N'oldu Yar"
 "Toprak"

Personel
Yapım: Ada Müzik
Stüdyo: İstanbul Gelişim
Tonmaister: Garo Mafyan
Asistan Tonmaister: Cihan Okan
Klavyeli Çalgılar, Computer Program: Garo Mafyan
Bağlama: Çetin Akdeniz
Ney: Ercan Irmak
Tar: Nevcivan Özel
Koltuk Davulu: Ali İhsan Yılmaz
Vokaller: Sevilgül Bahadır, Cihan Okan, Jeyan Erpi, Sinan Ayav

Dış bağlantılar
LemanSam.com.tr

Leman Sam albümleri
1991 albümleri

Çağrı (albüm)


Voyvoda, Slav dillerinde kumandan ya da prens anlamına gelir. Osmanlı İmparatorluğu Eflak ve Boğdan'ı topraklarına katmadan önce bu ülkelerin kralları voyvoda adıyla anılmaktaydılar. Osmanlı İmparatorluğu zamanında aynı terim Eflak ve Boğdan vilayetlerinde  Osmanlı Padişahına bağlı olarak hüküm süren Hristiyan hükümdarlar  için de kullanılmaya devam etmiştir. Voyvodalar Osmanlı İmparatorluğu'nun kadrolarında sancak beylerine denk konumdaydılar.

Ayrıca bakınız

 Kazıklı Voyvoda

Soyluluk unvanları
VikiProje Tarih kaynak bekleyen maddeler

Voyvoda


Herluf Trolle (1516-1565) var en dansk admiral.

Herluf Trolle kan også henvise til

Personer
 Herluf Trolle Daa (1565-1630) - en dansk adelsmand og admiral
 Herluf Trolle (officer) - en dansk officer (1716-1770)

Skibe
 Herluf Trolle-klassen - en serie af danske kystforsvarsskibe
 Herluf Trolle (kystforsvarsskib) - et dansk krigsskib i Herluf Trolle-klassen
 F353 Herluf Trolle - en dansk fregat

Se også
 Trolle - en skånsk adelsslægt
 Herluf Trolles Gade - en gade i København
'

Herluf Trolle (flertydig)


Meelis Maiste (* 18. April 1976 in Tallinn) ist ein estnischer Badmintonspieler.

Karriere
Meelis Maiste gewann in seiner Heimat fünf Juniorentitel, bevor er 1997 erstmals bei den Erwachsenen erfolgreich war. Acht weitere Titelgewinne folgten bis 2008.

Sportliche Erfolge

Referenzen
http://www.spordiinfo.ee/esbl/biograafia/Meelis_Maiste

Badmintonspieler (Estland)
Estnischer Meister (Badminton)
Sportler (Tallinn)
Sowjetbürger
Este
Geboren 1976
Mann

Meelis Maiste


NGC 77 este o galaxie lenticulară din constelația Cetus (Balena). A fost descoperită de către Frank Muller în 1 iulie 1889. Magnitudinea aparentă a acestei galaxii este de 14.8.

Note

Vezi și
 NGC 76
 NGC 78

Galaxii lenticulare
Obiecte NGC
Constelația Balena
Obiecte astronomice descoperite în 1889
Obiecte astronomice descoperite de Frank Muller (astronom)

NGC 77


Uğur Mumcu (22 Ağustos 1942, Kırşehir - 24 Ocak 1993, Ankara), Türk gazeteci, araştırmacı ve yazar.

24 Ocak 1993'te Ankara'da Karlı Sokak'taki evinin önünde suikasta uğradı. Arabasına konulan bombanın patlaması nedeniyle öldü.

Hayatı

Ailesi
Annesi Nadire Mumcu, babası tapu kadastro memuru Hakkı Şinasi Mumcu'dur. Uğur Mumcu, 22 Ağustos 1942 tarihinde Kırşehir'de, dört kardeşin üçüncüsü olarak doğdu.

Eşi Şükran Güldal Mumcu (Homan) ile olan evliliğinden bir oğlu (Özgür Mumcu) ve bir kızı (Özge) olmuştur.

Uğur Mumcu anısına ailesi tarafından Ekim 1994'te "Uğur Mumcu Araştırmacı Gazetecilik Vakfı" adında bir vakıf kurulmuştur.

Eşi Şükran Güldal Mumcu, 23. Dönem TBMM'ye İzmir milletvekili olarak girmiş ve 10 Ağustos 2007 - 7 Haziran 2015 tarihleri arasında TBMM başkanvekilliği görevini yürütmüştür.

Ağabeyi ve İşçi Partisi Genel Başkan Yardımcısı Av. Ceyhan Mumcu'nun Uğur Mumcu ile ilgili röportajlarının bir kısmı "Kardeşim Uğur Mumcu" adıyla bir kitapta toplanmıştır.

Eğitim yaşamı
İlköğretimi  Ankara Devrim İlkokulunda ve ortaöğretimi Ankara Bahçelievler Deneme Lisesinde okuyan Mumcu çok aktif bir öğrenciydi. 1961'de avukat olmak üzere başladığı üniversite eğitimini Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesinde 1965'te tamamladı. Henüz öğrenciyken 26 Ağustos 1962'de Cumhuriyet gazetesinde yayımlanan "Türk Sosyalizmi" başlıklı makalesiyle Yunus Nadi Ödülü'nü aldı. 1963'te fakültede öğrenci derneği başkanı seçildi. 1969-1972 yılları arasında Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesinde İdare Hukuku Profesörü Tahsin Bekir Balta'nın asistanı olarak çalıştı.

Askerlik dönemi
Askerliğini yapmaya hazırlandığı sırada, 12 Mart döneminde, bir yazısında kullandığı, "Ordu uyanık olmalı." sözleriyle "orduya hakaret etmek" ve "sosyal bir sınıfın öteki sosyal sınıflar üzerinde tahakkümünü kurmak" suçunu işlediği iddiasıyla gözaltına alındı. Mamak Askeri Cezaevi'nde pek çok aydınla birlikte bir yıla yakın kalan Mumcu, bu davadan dolayı 7 yıl hapse mahkûm edildi. Fakat bu karar Yargıtay tarafından bozuldu ve Mumcu serbest bırakıldı. Bu olaydan sonra askerliğini yedek subay olarak yapması gerektiği hâlde 1972-1974 yılları arasında Ağrı'nın Patnos ilçesinde, resmî tanımıyla "sakıncalı piyade eri" olarak askerliğini tamamladı. Patnos'ta ağır koşullar altında askerliğini yaparken zaten uzun zamandan beri var olan ülseri yüzünden mide kanaması geçirdi.

Gazetecilik hayatı
Yeni Ortam gazetesinde köşe yazarlığı yapan Uğur Mumcu, 1975'ten itibaren Cumhuriyet'te "Gözlem" başlıklı köşesinde düzenli olarak yazmaya başladı. Aynı zamanda Anka Ajansında çalışmaktaydı. 1975 Mart'ında makalelerinden oluşan "Suçlular ve Güçlüler" adlı kitabını yayımladı. Aynı yıl, Altan Öymen'le birlikte hazırladıkları, Süleyman Demirel'in yeğeni Yahya Demirel'in hayalî mobilya ihracatını konu edinen "Mobilya Dosyası" adlı kitabı yayımlandı.

1977 yılından sonra sadece Cumhuriyet için yazmaya başladı. "Gözlem" başlıklı köşesinde 1991 yılının kasım ayına kadar aralıksız olarak yazdı. 1977'de "Sakıncalı Piyade" ve "Bir Pulsuz Dilekçe" kitapları yayımlandı. Ertesi yıl, "Sakıncalı Piyade" adlı yapıtını Rutkay Aziz ile birlikte tiyatroya uyarladı. Oyunu Ankara Sanat Tiyatrosu'nda tam 700 kere sahneledi. 1978'de ise ünlülerin yaşam öykülerini, siyasal geçmişlerini bir güldürü zenginliğiyle anlattığı kitabı "Büyüklerimiz" yayımlandı.

Uğur Mumcu, Londra'da BBC Türkçe için Nuri Çolakoğlu ve Ayça Abakan'ın konuğu olduğu bir röportajda siyasi görüşünü şu sözlerle açıkladı:"Ben görüş olarak sosyalist eğilimliyim. Yani emekçi sınıfların toplumda yönetimi ele almasını istiyorum. (...) Ben sosyalist bilincimi her gün artırıyorum. (...) Ulusal bağımsız sol! Ben sosyalist eğilimliyim, işçi sınıfının, emekçi sınıf ve tabakaların demokratik yollarla iktidara gelmesini istiyorum. Bu görüşümden hiç ama hiç vazgeçmedim."Türkiye'de 12 Eylül 1980 Darbesi'ne giden süreçte yaşananları eleştirdi. Türkiye'de terör olaylarının artması nedeniyle 1979 yılında, 12 Mart dönemi öncesi ve sonrası gençlik liderlerinin yaşadıklarını kendi ağızlarından yansıttığı ve silahlı eylemlerle bir yere varılamayacağına dikkat çektiği kitabı "Çıkmaz Sokak"ı yayımladı. 7 Mart 1980 tarihinde yayımladığı yazısında anarşi ve terör ortamını şu sözlerle eleştirdi:"Bunun adı solculuk mu? Yoksul erlerin üstüne kurşun yağdıran, banka soyan eşkiyalık mıdır solculuk? Böyleyse, yerin dibine batsın böyle solculuk... Bunun adı milliyetçilik mi? Savcıları, yargıçları, üniversite öğretim üyelerini, emniyet müdürlerini öldüren, yurttaş kanı içen canavarlık mıdır milliyetçilik? Böyleyse, yerin dibine batsın böyle milliyetçilik..."19 Temmuz 1980'de eski başbakan Nihat Erim'in öldürülmesinden sonra 21 Temmuz 1980'de yazdığı "Savaşın Böylesi..." başlıklı yazısında ise teröre çare bulamayan siyasileri eleştirdi:"İşçisiyle, köylüsüyle, öğrencisi, öğretim üyesiyle, askeri ve sivili ile, okumuşu ve okumamışı ile yurttaşların kanını bu ölçüde sorumsuzca akıtan bir başka 'çok partili hayat' var mı yeryüzünde?" 12 Eylül 1980 Darbesi'ni "yağmurun yağması gibi doğal bir olay" olarak tanımladı. Darbeden birkaç gün sonra, 17 Eylül 1980 günü yazdığı yazıda ise 12 Mart dönemini değerlendirerek Deniz Gezmiş, Mahir Çayan gibi isimlerin banka soyma, adam kaçırma, fidye isteme gibi eylemlerini "bireysel terör" olarak tanımladı ve geçmişten ders alınması gerektiğini ifade etti. Mumcu, aynı yazısında, "adam öldüren, cinayet işleyen solculuğun hainlik, katillik ve halk düşmanlığı" olduğunu yazdı. 1 Temmuz 1983 tarihinde yayımladığı yazısındaysa, "12 Eylül'ün Türkiye'yi bir iç savaş tehlikesinden kurtardığını, bunu açıkça kabul ve ilan etmeden hiçbir soruna çözüm bulma olanağının olmadığını, bunun nesnel bir gerçek ve somut bir olgu olduğunu" savundu.

1981'de terörün silah kaçakçılığıyla ilgisini ortaya koymak ve kamuoyunu bu konuda uyarmak için yazdığı "Silah Kaçakçılığı ve Terör" yayımlandı. Aynı yıl, Mehmet Ali Ağca'nın Papa'yı öldürme girişiminden sonra Ağca üzerine inceleme ve araştırmalarını yoğunlaştırdı.

1982'de "Ağca Dosyası", ardından "Terörsüz Özgürlük" adlı makale derlemesi yayımlandı. 1982 Anayasası'nı eleştirdi. 1983 yılında Ağca ile cezaevinde röportaj yaptı. 1984 yılında Aziz Nesin öncülüğünde bir grup tarafından T.C. Cumhurbaşkanlığı ve TBMM Başkanlığına sunulan Aydınlar Dilekçesi'nin hazırlanmasına katıldı. 12 Eylül döneminde aydınlara yapılanları anlatan "Sakıncasız" adlı oyunu yazdı, "Papa-Mafya-Ağca" kitabını yayımladı.

1987'de araştırmacı gazetecilik açısından büyük bir başarı kabul edilen "Rabıta" ve "12 Eylül Adaleti" kitaplarını, 1991'de de en önemli araştırmalarından biri olan "Kürt-İslam Ayaklanması 1919-1925" kitabını yayımladı.

1991 yılında İlhan Selçuk ve yaklaşık seksen Cumhuriyet gazetesi çalışanı ile birlikte gazeteden ayrıldı. Bir süre işsiz kaldı. 1 Şubat - 3 Mayıs 1992 tarihleri arasında Milliyet gazetesinde yazdı, Cumhuriyet gazetesindeki yönetim değişikliği üzerine 7 Mayıs 1992'de Cumhuriyet'e döndü.

PKK'yı, "şiddet yoluyla sonuç almak isteyen bir Kürt milliyetçisi terör örgütü" olarak tanımladı. PKK'nın yaptığı katliamlara tepki vermeyen derneklere, gazetelere vb. tepki gösterdi. İnsan Hakları Derneği de Mumcu'nun eleştirdiği oluşumlardan biri oldu.

7 Ocak 1993 tarihinde "Mossad ve Barzani" isimli bir yazı yazdı. Bu yazısında Barzani, CIA ve Mossad arasındaki bağlantılara değindi ve yazısını şöyle bitirdi:

"Kürtler sömürgeciliğe karşı bağımsızlık savaşı yapıyorlarsa ne işi var CIA ve MOSSAD'ın Kürtler arasında? Yoksa CIA ve MOSSAD, antiemperyalist savaş veriyorlar da dünya bu savaşın farkında değil mi?"

8 Ocak 1993 tarihli Cumhuriyet gazetesindeki "Ültimatom" başlıklı yazısında ise yakında yayımlayacağı kitabında istihbarat örgütleri ile Kürt milliyetçileri arasındaki bağlantıları açıklayacağını yazdı.

Ağabeyi ve İşçi Partisi Genel Başkan Yardımcısı Ceyhan Mumcu, suikasttan önce Uğur Mumcu'nun İsrail elçisiyle görüşme yaptığını basına gönderdiği açıklamada yazmıştı.

Gazetecilik hayatı başarılarla dolu olan Uğur Mumcu, 24 Ocak 1993 tarihinde uğradığı bombalı saldırı sonucu hayatını kaybetmeden önce polis-mafya-siyaset ağının derin boyutlarını araştırmaktaydı. Öldürülme sebebi olarak Abdullah Öcalan'ın bir müddet Millî İstihbarat Teşkilatı için çalıştığı iddiasını araştırması iddia edilmektedir.

Suikast

Uğur Mumcu, 24 Ocak 1993'te Ankara'da Karlı Sokak'taki evinin önünde, arabasına konan C-4 tipi plastik bombanın patlaması sonucu suikasta kurban giderek öldü. Suikastın hemen ardından olay yerinde inceleme yapan uzmanların hiçbir delil bulamadığı, patlamayla etrafa dağılan ve cımbızla toplanması gereken delillerin ise süpürgeyle süpürüldüğü iddia edilmiştir.

Suikastı; İslamî Hareket Cephesi, İBDA-C, Hizbullah gibi örgütler üstlendi. Suikastın arkasında Mossad'ın ve kontrgerillanın olduğu da iddia edildi. Ergenekon Davası sanıklarından Ümit Oğuztan, iddianamede yer alan ifadesinde, Mumcu'nun, seri numarası silinmiş ve Kürdistan Demokratik Partisi lideri Celal Talabani'ye götürülen silahlarla ilgili araştırması nedeniyle öldürüldüğünü iddia etti. Bununla beraber ağabeyi Ceyhan Mumcu, kendi yaptığı araştırmada ölümüne yakın bir süre içerisinde Mossad ve Barzani ilişkisi ortaya çıkınca İsrail Büyükelçisinin ısrarla kardeşi Mumcu'yla bire bir olarak görüşmek istediğini ancak Uğur Mumcu'nun tek görüşmeyi kabul etmemesine rağmen görüşmenin yapıldığını belirtti. Ayrıca suikast öncesinde Uğur Mumcu, "Kürt Dosyası" başlıklı kitabını yazmaktaydı. Bu kitabında PKK'nın ortaya çıkışını, Kürt ayaklanmalarını, Öcalan'ın aldığı dış desteği ve Barzani-İsrail-Öcalan ilişkisini incelemekteydi. Kitabını bitiremeden ölmüştür.

Suikasttan sonra Mumcu'nun ailesini ziyaretleri sırasında dönemin Başbakanı Süleyman Demirel, Başbakan Yardımcısı Erdal İnönü ve İçişleri Bakanı İsmet Sezgin, "cinayeti çözmenin devletin namus borcu olduğunu" belirterek âdeta namus sözü verdiler. Suikastın failleri ise yakalanamadı. Mumcu'nun kızı Özge Mumcu, 28 Şubat belgeseline yaptığı açıklamada şöyle dedi:"Her siyasi cinayet sonrası olduğu gibi, 'Mutlaka çözülecektir. Kanı yerde kalmaz. Namus borcudur.' sözleriyle yaklaştılar ve hani Demirel'inden -o dönemin başbakanıydı-, içişleri bakanı İsmet Sezgin'di, Erdal İnönü başbakan yardımcısıydı. Hepsi 'namus borcu sözü' verdiler. Cenazede, olay yerine geldiklerinde, hepsi... Ama namus borçlarını yerine getiremediler."

Sedat Peker'in açıklamaları
Organize suç örgütü lideri olarak tanımlanan Sedat Peker, 23 Mayıs 2021'de YouTube aracılığıyla, suikastın Mehmet Ağar tarafından düzenlendiğini iddia etti: "Uğur Mumcu, görüşüne katılırsınız-katılmazsınız, bence şehittir. Yahu namuslu adamdı, şerefli adamdı, her şeyden önce dürüst adamdı, neden öldürüldü? Öldürüldüğünde yazdığı yazılara bakın: terörden beslenen terör lordları, bunun üzerine çalışma. Hep terör bölgelerinde uyuşturucu tarlaları, satışları olur. Hep ama. Ve silah ticareti. Uğur Mumcu şehit ediliyor, yanına ilk gelen kim? Katiller en önce gelir: Mehmet Ağar! Eşine diyor ki: 'Ben gıyaben tanıyorum, dünyanın en iyi insanı.' 'Ben' diyor, 'Buradan bir tuğla çekersem devlet aşağı çöker!', bu meşhur sözdür, devletin içinde yaşayanlar bunu bilirler."Sedat Peker'in açıklamalarının ardından Uğur Mumcu'nun eşi, eski CHP Milletvekili Güldal Mumcu şöyle konuştu: "Senelerdir, 'Uğur Mumcu Cinayeti'nin aydınlatılması için kim ne biliyorsa anlatsın, işin ucu kime dokunuyorsa dokunsun.' dedik. Çekin tuğlaları, yıkılsın duvar, altında kim kalırsa kalsın!"

Eserleri

Ödüller
 1962: Yunus Nadi Ödülü ("Türk Sosyalizmi" başlıklı makalesiyle)
 1979: Çağdaş Gazeteciler Derneği Yılın Gazetecisi Ödülü
 1979: Türk Hukuk Kurumu Yılın Hukukçusu Ödülü
 1980: 1982 ve 1992 İstanbul Gazeteciler Cemiyeti Ödülü (inceleme dalında)
 1980: 1987 Sedat Simavi Vakfı Kitle Haberleşme ve Gazetecilik Ödülü
 1983: İstanbul Gazeteciler Cemiyeti Ödülü (röportaj ve seri röportaj dalında)
 1984: 1985 ve 1987 Nokta Dergisi Yılın Doruktaki Gazetecisi Ödülü
 1987: Cumhuriyet Gazetesi Örnek Gazeteci Ödülü ("Rabıta Olayı" dolayısıyla)
 1987: İstanbul Gazeteciler Cemiyeti Ödülü (güncel yazılar dalında)
 1988: Cumhuriyet Gazetesi Bülent Dikmener Haber Ödülü
 1993: Gazeteciler Cemiyeti Basın Özgürlüğü Ödülü
 1993: Nokta Dergisi Doruktakiler Basın Onur Ödülü

Hakkında yazılan kitaplar
 1996: Değer, Emin. Uğur Mumcu ve 12 Mart Geriye Dönüşün İlk Adımı. Uğur Mumcu Araştırmacı Gazetecilik Vakfı Yayınları, Ankara
 1997: Uğur Mumcu Araştırmacı Gazetecilik Vakfı. Uğur Mumcu Cinayeti. Uğur Mumcu Araştırmacı Gazetecilik Vakfı Yayınları, Ankara
 2003: Özel, Sevgi. Uğur Olsun! - Bir Devrimcinin Öyküsü. Bilgi Yayınevi, 3. baskı, Ankara
 2008: Mumcu, Ceyhan. Kardeşim Uğur Mumcu. Kaynak Yayınları, Ankara
 2009: Özsoy, Ali; Fırat, Gökçe; Yaman, Onur. Sol'un Namusu: Uğur Mumcu. İleri Yayınları, İstanbul
 2011: Gerger, Adnan. Uğur Mumcu'yu Kim Öldürdü?. İmge Kitabevi Yayınları, Ankara
 2011: Tüleylioğlu, Orhan. Ben, Uğur Mumcu'yum. Uğur Mumcu Araştırmacı Gazetecilik Vakfı Yayınları, Ankara
 2012: Mumcu, Güldal. İçimden Geçen Zaman. Uğur Mumcu Araştırmacı Gazetecilik Vakfı Yayınları, Ankara
 2012: Mumcu, Güldal. "İçimden Geçen Zaman" Yayınevi:UM:AG Araştımacı Gazetecilik Vakfı, Ankara
 2012: Tüleylioğlu, Orhan. Uğur Mumcu Ölümsüzdür. Uğur Mumcu Araştırmacı Gazetecilik Vakfı Yayınları, Ankara

Hakkında hazırlanan belgeseller
 Duvar Belgeseli Uğur Mumcu Bölümü (2009) Hazırlayan: Günel Cantak
 Karlı Sokak - Uğur Mumcu Belgeseli (2010) Yönetmen: Ali Murat Akbaş

Hakkında bestelenen şarkılar
 Uğur'lar Olsun - Selda Bağcan
 Uğur Mumcu Anısına - Orhan Akdeniz

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Uğur Mumcu Araştırmacı Gazetecilik Vakfı
 "Duvar" Belgeseli'nin Uğur Mumcu Bölümü
 BBC Türkçe ile 1984'te yapılan röportaj

1942 doğumlular
Kırşehir doğumlular
1993 yılında ölenler
Türk Hukuk Kurumu
20. yüzyıl Türk yazarları
Türk demokrasi aktivistleri
20. yüzyıl Türk gazetecileri
Türk mizah yazarları
Türk sosyalistler
Atatürkçüler
Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesinde öğrenim görenler
Sedat Simavi Ödülü sahipleri
Araştırmacı gazeteciler
Milliyet (gazete) kişileri
Susurluk Kazası
Suikast sonucu ölen Türk yazarlar
Suikast sonucu ölen Türk gazeteciler
Ankara'da ölenler
Cebeci Asri Mezarlığı'na defnedilenler
Cumhuriyet (gazete) kişileri
Türkiye'deki faili meçhul cinayetler
Türkiye Gazeteciler Cemiyeti Başarı Ödülü sahipleri
Türkiye'de öldürülen gazeteciler
Demokratik sosyalistler
İslami terör nedeniyle öldürülen insanlar

Uğur Mumcu


Enzo Jeremías Fernández (San Martín, 17. siječnja 2001.) argentinski je nogometaš koji igra na poziciji veznog igrača. Trenutačno igra za Chelsea u koji je prešao za rekordni ligaški iznos od 106,8 milijuna funti. S Argentinom je osvojio Svjetsko prvenstvo 2022. u Kataru te je proglašen najboljim mladim igračem tog natjecanja.

Izvori

Argentinski nogometaši
Nogometaši River Platea
Nogometaši S.L. Benfice
Nogometaši Chelseaja
Aktivni nogometaši

Enzo Fernández


Charles van Acker (* 14. März 1912 in Brüssel, Belgien; † 31. Mai 1998 in South Bend, Indiana, USA) war ein US-amerikanischer Autorennfahrer belgischer Herkunft.

Karriere

Van Acker wurde in Belgien geboren, seine Rennkarriere startete er aber in den USA. Zwischen 1946 und 1950 versuchte er jedes Jahr sich für die 500 Meilen von Indianapolis zu qualifizieren. Drei Versuche gelangen, bestes Ergebnis war ein 11. Rang in einem Stevens-Offenhauser 1948. Nach seiner Karriere leitete er eine Rennstrecke in South Bend, Indiana.

Statistik

Indy-500-Ergebnisse

Weblinks
 kurze Biographie
 Karriere-Ergebnisse

Rennfahrer (Vereinigte Staaten)
Champ-Car-Rennfahrer
US-Amerikaner
Geboren 1912
Gestorben 1998
Mann
Belgier
Rennfahrer des Indianapolis 500

Charles van Acker


Helena (grč. Ελένη) bila je grčka plemkinja, kći plemića Alypiusa (Αλυπίου) i njegove supruge te carica Bizantskog Carstva kao supruga cara Konstantina VIII. Redovnik Mihael Psel smatrao je Helenu lijepom i kreposnom ženom. Helena i njezin muž bili su roditelji dviju bizantskih carica vladarica.

Djeca
Djeca Helene i njezinog muža:
Eudokija (Ευδοκία)
Zoe (Ζωή)
Teodora (Θεοδώρα)

Izvori i bilješke

Bizantske carice

Helena (žena Konstantina VIII.)


Los Premios Zapping, creados en 1995 por la Asociación de Consumidores de Medios Audiovisuales de Cataluña, se otorgan anualmente en Barcelona, a programas y profesionales de la televisión nacional, a videojuegos y a iniciativas en internet (páginas web y Apps). Este galardón prima la calidad de los productos sobre los índices de audiencia.

Mediante escrutinio público, los espectadores de la televisión española votan por los programas de mayor calidad y eligen a los finalistas de cada categoría, tras lo cual un jurado designa a los ganadores.

En sus dos primeras ediciones la participación estuvo limitada a los profesionales catalanes, sin embargo a partir del tercer año se amplió a profesionales de todo el país, debido al éxito obtenido.

En ella se entrega dos premios en cada categoría una cuya versión original sea el castellano y otra cuya versión original sea el catalán o los diferentes dialectos del catalán.

Se otorgan los siguientes galardones a nivel nacional de España:

 Mejor actualidad informativa y entrevistas
 Mejor actriz en castellano
 Mejor actriz en catalán o diferentes dialectos del catalán
 Mejor actor en castellano
 Mejor actor en catalán o diferentes dialectos del catalán
 Mejor programa de entretenimiento/concurso
 Mejor presentador/a en castellano
 Mejor presentador/a en catalán o diferentes dialectos del catalán
 Mejor programa cultural/documental
 Mejor programa de televisión local
 Mejor videojuego
 Mejor videojuego infantil
 Mejor iniciativa de internet o aplicación
 Premio especial de TAC
 Premio de los Grupos de Análisis de Programas
 Premio Valores

Referencias

Premios de televisión de España
Premios de periodismo de España
Premios y distinciones culturales de Cataluña

Premios Zapping


El dolmen de Vallgorguina también llamado la Pedra Gentil está situado en el municipio de Vallgorguina, Barcelona (España) dentro del parque del Montnegre y el Corredor.

Desde tiempos inmemoriales ha sido un lugar relacionado con brujas y aquelarres. En la actualidad sigue siendo un sitio muy frecuentado por ocultistas y adeptos a diferentes prácticas mágicas.

En las inmediaciones se encuentra la iglesia románica de Santa Eulàlia de Tapioles.

Descripción
El dolmen de Vallgorguina está formado por 7 megalitos verticales, que soportan un gran bloque megalítico superior horizontal.
Los 7 megalitos verticales no son todos de una única pieza, sino que 3 de ellos constan de una gran piedra y otra pequeña piedra superior yuxtapuesta, uno de ellos consta de 3 partes (base inferior, gran piedra central y pequeña piedra superior). Su altura exterior es de 1.53 metros (interior: 1.28 metros).

La disposición de los megalitos es de forma circular, con una distancia entre ellos que oscila entre los 20 y 39 centímetros, dejando una gran apertura entre dos megalitos, de 81 centímetros, a modo de puerta de entrada.

El gran megalito superior horizontal, está partido por la mitad, con una cierta separación entre sus dos partes (25 centímetros). Su longitud máxima es de 3.16 metros y su anchura de 2.54 metros.

Historia

Poco conocemos de la verdadera historia del dolmen, ya que nunca ha sido excavado o documentado arqueológicamente, se cree que fue construido entre el 3500 a. C y el 2000 a. C.

Existe la teoría de que el dolmen no está en su lugar original, y que tampoco es seguro que su morfología sea la que tuvo cuando fue construido. Popularmente se cree que a mediados del  el dolmen se encontraba en un lugar cercano, constituyendo una molestia para el propietario de la finca, ya que se hallaba en sus campos de cultivo y que éste lo trasladó hasta lo alto de un montículo, donde actualmente se encuentra. No sabemos si en la supuesta reconstrucción que hizo alteró la disposición original de las piedras ni cómo consiguió transportarlas al lugar y levantarlas hasta su emplazamiento.

Contrariamente a esta creencia, los historiadores, en general, creen que el dolmen siempre ha estado en este emplazamiento, ya que no existen pruebas documentales de que el dolmen haya sido trasladado desde otro lugar.

Entre la poca documentación existente, figura que en 1855 se hizo una restauración del dolmen, a cargo de Josep Pradell, el propietario del terreno, siendo la primera restauración de un dolmen en Cataluña de que se tiene noticia.

Tradición
Cuenta la tradición que el dolmen de la Pedra Gentil era "el punto de encuentro de todas las brujas de la comarca desde tiempos inmemoriales", aquí celebraban sus aquelarres y rituales mágicos. De hecho, la denominación de Gentil es porque en ella se realizaban rituales paganos.

Referencias

Véase también
 Anexo:Dólmenes de España

Enlaces externos

 Ayuntamiento de Vallgorguina
 Dolmen Vallgorguina - La Pedra Gentil.

Vallgorguina

Dolmen de Vallgorguina


est un genre éteint de dinosaures titanosauriformes du Crétacé inférieur (probablement au début de l'Albien) du Japon. Il n'est connu que d'une seule espèce, son espèce type, , dont les restes fossiles ont été découverts dans la formation inférieure du groupe Sasayama.

Systématique
Le genre Tambatitanis et l'espèce Tambatitanis amicitiae ont été décrits en 2014 par les paléontologues japonais  et .

Présentation

Il mesurait probablement environ  et sa masse a été estimée à environ . On sait très peu de choses sur cette espèce en raison du très petit nombre de fossiles, mais de nombreux scientifiques pensent qu'il s'agissait d'un titanosauriforme basal qui appartenait peut-être à la famille des Euhelopodidae. L'holotype a été collecté entre 2006 et 2010.

Étymologie
Le nom générique, Tambatitanis, qui signifie « géant de Tamba », fait référence à Tamba, la ville située dans la préfecture de Hyōgo, au Nord-Ouest de la région du Kansai, au Japon.

Publication originale

Liens externes

Notes et références

Notes

Références

Sauropoda
Genre de dinosaures non aviens (nom scientifique)
Dinosaure d'Asie
Paléontologie au Japon
Taxon fossile décrit en 2014

Tambatitanis


Bretschneidera, monotipski biljni rod u porodici Akaniaceae, nekada ukljućivan u samostalnu porodicu Bretschneideraceae Engl. & Gilg. Jedini predstavnik je B. sinensis, 10 d0 20 metara rijetko visoko drvo iz južne i istoćne Kine, Tajvana i sjevernog Vijetnama.

Tajlanđani ga nazivaju Chompoo Phu Kha (tajski: ชมพูภูคา), a raste samo u nacionalnom parku Doi Phu Kha. Ova vrsta vodi se ugrožena, a najveća opasnost je gubitak staništa zbog sječe šuma.

Izvori

Akaniaceae

Bretschneidera


Edge est un rappeur (auteur-interprète) français. Il commence à se forger un nom dans le monde du Rap français dans le début des années 2020, notamment grâce à ses projets Off, puis Offshore, qu'il réalise en 2020, puis 2021.

Biographie
Ayant grandi dans le 19° arrondissement de Paris, Edge s'imprègne d'une pluralité de styles musicaux, tel que le Rap et le Zouk. Cette pluralité se ressent au travers de son style musical, qu'il décrit comme étant éclectique.

Il côtoie l'univers des studios d'enregistrements et de la production musicale depuis presque 10 ans, puisqu'il est un membre du collectif Grande-Ville. C'est finalement en 2017 que le rappeur entame sa carrière, en tant que rappeur auteur-interprète.

C'est par la suite qu'il crée, avec son producteur/ingénieur Johnny Ola, son propre label: le label Goldstein Records. C'est en 2020 qu'il sort un premier projet, en préparation depuis le début de sa carrière dans le rap; une mixtape rassemblant au total 11 singles , dans lesquels il effectue deux singles en collaborations avec les rappeurs Robdbloc et Esso Luxueux. La même année, il concrétise des collaborations avec les artistes Jazzy Bazz et Deen Burbigo.

En 2021, il propose un projet monté en commun avec les artistes Jazzy Bazz et Esso Luxueux intitulé Private Club et composé d' 11 singles.

Dans la même période, il monte son second projet indépendant, nommé Offshore, qui sortira finalement la même année. Celui-ci rassemble en tout 14 titres, avec en son sein 5 collaborations, avec les rappeurs Alpha Wann, La Fève, Jäde, Enfantsdepauvres, et Lowssa avec qui il entretient un lien amical depuis plus de 5 ans.

Discographie

EPs personnels
2020: Interlude.1.9

2020: Off
1.Off

2.Compliqué

3.Ce soir (feat. Rodbloc)

4.Shelter

5.Obsolète

6.Routine

7.Copacabana

8.Vu d'en haut

9.Kylie Jenner (feat. Esso Luxueux)

10.Pleine lune

11.5h54

2021: Offshore
1. Météo

2.Schémas monotones

3.20 000 (feat. Alpha Wann)

4.E.D.G.E.

5.LBMLB

6.Plata

7. Waze (feat. Enfantsdepauvres)

8.Palace (feat. Jäde)

9.Datcha

10.Dilemme (feat. La Fève)

11.Pieux

12.Millésime (feat. Lowssa)

13.100 pas

14.Des nuages à la terre.

Projet collaboratif

2021: Private club : Jazzy Bazz, Esso Luxueux, et Edge
1.Montecristo

2.Non-Stop

3.Fascinant

4.Private Club

5.Innocent

6.Interlude

7.Mauvais

8.Fortuné

9.Certifié

10.Magma

11.Hier encore

2022: EN LESGUILL: Edge, Ratu$
1  .LESSGOO/LETSGUILL

2  .7/7

3  .HORS BORD

4  .CETTE NUIT

5  .J'ADORE

6  .LA NOYADE

7  .CASTING

8  .CDG

9  .TWERK

10 .SBTR/GLDSTN

11 .ADDICTIONS

Notes et références

Rappeur français

Edge (rappeur)


Druga hrvatska rukometna liga predstavlja treći rang hrvatskog rukometnog prvenstva u sezoni 2016./17., te se sastoji od četiri skupine - Istok, Jug, Sjever  i Zapad u kojima sudjeluju 44 kluba.

Ljestvice

Istok

Jug

Sjever

Zapad

Poveznice
 Premijer liga 2016./17.
 1. HRL 2016./17.
 3. HRL 2016./17.
 Hrvatski kup 2016./17.

Izvori
 hrs.hr, 2 HRL Istok Muški , pristupljeno 21. svibnja 2017.
 furkisport.hr/hrs, 2 HRL Istok Muški 2016./17., pristupljeno 21. svibnja 2017.
 hrs.hr, 2. HRL Istok muški - Glasnik br. 18 , objavljeno 24. travnja 2017., preuzeto 21. svibnja 2017.
 hr-rukomet.hr, 2 HRL Istok (M) - sezona 2016/2017, pristupljeno 21. svibnja 2017.
 hrs.hr, 2 HRL Jug Muški ,  pristupljeno 21. svibnja 2017.
 furkisport.hr/hrs, 2 HRL Jug Muški 2016./17.,  pristupljeno 21. svibnja 2017.
 hrs.hr, 2. HRL Jug muški - Glasnik br. 18 , objavljeno 24. travnja 2017., preuzeto 21. svibnja 2017.
 hr-rukomet.hr, 2 HRL Jug (M) - sezona 2016/2017, pristupljeno 21. svibnja 2017.
 hrs.hr, 2 HRL Sjever Muški ,  pristupljeno 21. svibnja 2017.
 furkisport.hr/hrs, 2 HRL Sjever Muški 2016./17.,  pristupljeno 21. svibnja 2017.
 hrs.hr, 2. HRL Sjever muški - Glasnik br. 26 , objavljeno 8. svibnja 2017., preuzeto 21. svibnja 2017.
 hr-rukomet.hr, 2 HRL Sjever (M) - sezona 2016/2017, pristupljeno 21. svibnja 2017.
 hrs.hr, 2 HRL Zapad Muški ,  pristupljeno 21. svibnja 2017
 furkisport.hr/hrs, 2 HRL Zapad Muški 2016./17., pristupljeno 21. svibnja 2017.
 hrs.hr, 2. HRL Zapad muški - Glasnik br. 18 , objavljeno 24. travnja 2017., preuzeto 21. svibnja 2017.
 hr-rukomet.hr, 2 HRL Zapad (M) - sezona 2016/2017, pristupljeno 21. svibnja 2017.

2016-17
m-2

2. HRL 2016./17.


Parodia langsdorfii ist eine Pflanzenart aus der Gattung Parodia in der Familie der Kakteengewächse (Cactaceae). Das Artepitheton langsdorfii ehrt den deutschen Forschungsreisenden Georg Heinrich von Langsdorff.

Beschreibung
Parodia langsdorfii wächst einzeln oder bildet Gruppen. Die graugrünen kugelförmigen bis zylindrischen Triebe erreichen Wuchshöhen von bis zu 10 Zentimeter (und mehr) und Durchmesser von 4 bis 9 Zentimeter. Der Triebscheitel ist dicht bewollt. Die 13 bis 17 stumpfen Rippen sind deutlich gehöckert. Die ein bis vier bräunlichen Mitteldornen sind gerade und weisen eine Länge von bis zu 2,5 Zentimeter auf. Die sechs bis neun ungleichen, etwas ausgebreiteten Randdornen sind braun und 1,2 bis 2 Zentimeter lang.

Die gelben Blüten erreichen Längen von bis zu 2,5 Zentimeter und ebensolche Durchmesser. Die Narben sind rot. Die blassgrünen tönnchenförmigen Früchte sind in weiße Wolle gehüllt und werden nie rot. Sie weisen Durchmesser von 3 bis 4 Millimeter auf und sind bis zu 7 Millimeter lang. Die Früchte enthalten glockenförmige, matte schwarze Samen, die fein gehöckert sind.

Verbreitung, Systematik und Gefährdung
Parodia langsdorfii ist im brasilianischen Bundesstaat Rio Grande do Sul verbreitet.

Die Erstbeschreibung als Cactus langsdorfii durch Johann Georg Christian Lehmann wurde 1826 veröffentlicht. David Richard Hunt stellte die Art 1997 in die Gattung Parodia. Weitere nomenklatorische Synonyme sind Melocactus langsdorfii  (1828), Echinocactus langsdorfii  (1831), Malacocarpus langsdorfii  (1922, unkorrekter Name ICBN-Artikel 11.4), Wigginsia langsdorfii  (1964), Notocactus langsdorfii  (1966) und Ritterocactus langsdorfii  (2000).

In der Roten Liste gefährdeter Arten der IUCN wird die Art als "", d. h. als gefährdet geführt.

Literatur

Einzelnachweise

Weblinks

 Fotos

Parodia (Kakteen)
Langsdorfii

Parodia langsdorfii


No confundir con Haakon IV de Noruega, apodado "El Viejo"
Hakon Gamle (o Hakon el Viejo) fue un influyente caudillo vikingo, bóndi en Svithjod, Suecia en el . Amigo íntimo del caudillo noruego Eirik Bjodaskalle, mantuvo bajo su protección entre los años (965 – 966) a Ástrid, la hija de Eirik, reina consorte de Tryggve Olafsson, y su hijo Olaf Tryggvason, futuro rey de Noruega.

El despótico Harald II de Noruega, sus hermanos y sobre todo su madre Gunnhildr, estaban obsesionados por salvaguardar la corona noruega para su familia (todos herederos de Erik Hacha Sangrienta), eliminando cualquier pretendiente al trono o posibilidad de que surgiese un candidato.

Conociendo que ambos estaban en Suecia, Gunnhild envió a un embajador para agasajar al rey sueco Erico el Victorioso con el mensaje que debía traer a la corte noruega a Ástrid y su hijo con la falsa intención de apadrinar al niño. Erico le dio hombres al embajador para acompañarle a la hacienda de Hakon Gamle donde exigió que se les entregara a ambos, amenazando con la violencia si fuera preciso. Hakon se negó a entregarlos y uno de los thralls del embajador llamado Buste intentó matarle, sin conseguirlo, y los embajadores noruegos casi pierden la vida regresando a Noruega con el resultado de únicamente haber visto al heredero Olaf. Ese incidente hizo pensar a Ástrid, que era momento de partir hacia Gardariki y someterse bajo la protección de su hermano Sigurd Eriksson.

Referencias

Bibliografía
 Sturluson, Snorri. Heimskringla: History of the Kings of Norway, trad. Lee M. Hollander. Reprinted University of Texas Press, Austin, 1992. ISBN 0-292-73061-6

Nobles de Suecia del siglo X
Vikingos de Suecia

Hakon Gamle


Kürşad Tüzmen (9 Ekim 1958, Ankara), 58., 59. ve 60. Hükûmetlerde Dış Ticaret ve Gümrüklerden Sorumlu Devlet Bakanı ve TBMM 22. Dönem Adalet ve Kalkınma Partisi Gaziantep ve TBMM 23. Dönem Adalet ve Kalkınma Partisi Mersin milletvekili görevlerinde bulunmuş bürokrat ve siyasetçi.

İlk yılları ve eğitimi
Kürşad Tüzmen 9 Ekim 1958 yılında Ankara'da doğmuştur. 1981 yılında Orta Doğu Teknik Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi İşletme Bölümünü bitirmiştir. 1987 yılında Liverpool'da, Liverpool Serbest Bölgesi Serbest Bölgelerin Yönetimi konusunda dört ay süre ile eğitim almıştır. 1991 yılında ABD'de University of Illinois Uluslararası İşletme yüksek lisansını tamamlamıştır. Birleşik Krallık'ta East Anglia Üniversitesi'nde Kalkınma İktisadi Sertifika Programına katılmıştır.

Kariyeri
1984-1991 yılları arasında Devlet Plânlama Teşkilatı Müsteşarlığı, Serbest Bölgeler Daire Başkanlığı'nda Uzman olarak görev almıştır. 1991-1993 yılları arasında Hazine ve Dış Ticaret Müsteşarlığı, Serbest Bölgeler Genel Müdürlüğü'nde Daire Başkanı olarak, 1993-1994 yılları arasında Genel Müdür Yardımcısı olarak, 1994-1997 yılları arasında Genel Müdür olarak, 1997-1999 yılları arasında Müsteşar Yardımcısı olarak, 1999-2002 yılları arasında da Hazine ve Dış Ticaret Müsteşarlığı Dış Ticaret Müsteşarı olarak görev almıştır.

1995-1999 yılları arasında WEPZA Yönetim Kurulu Üyeliği, 1997-1999 yılları arasında İGEME (İhracatı Geliştirme Etüd Merkezi) Yönetim Kurulu Başkanlığı, 2000-2002 yılları arasında Türk Eximbank Yönetim Kurulu Başkanlığı ve 1999 yılından beri yürütmüş olduğu WEPZA (World Economic Processing Zones Association) Başkanlığı yürütmüş olduğu diğer görevleri arasındadır. Şili, İrlanda ve Brezilya'da Serbest Bölgeler ve İktisadi Gelişme Konularında dersler veren Tüzmen, OECD, Birleşmiş Milletler ve British Council'in burslarıyla 'Dış Ticaret ve Serbest Bölgeler' konusunda İrlanda'da Danimarka'da, Mısır'da, Singapur'da ve Güney Kore'de çalışmalar yaptı. Ekonomi ve Dış Ticaret hakkında çeşitli dergilerde makaleler yazdı.

1999 yılında Dünya Gazetesi Yılın Bürokratı ödülü, 2000 yılı Akdeniz Gazeteciler Derneği Yılın Kamu Yöneticisi Ödülü, 2001 yılı Dünya Gazetesi Yılın Bürokratı ödülü, 2001 yılı Ekonomist Dergisi Yılın Bürokratı Ödülü, 2001 yılı Genç Mülkiyeliler Topluluğu Kariyerinin Zirvesindekiler Ödülü, 2001 Yılı GESİAD Yılın Devlet Adamı Ödülü, 2001 Yılı Türk-Amerikan İş Konseyi Yürütme Kurulu ve American-Turkısh Council Yönetim Kurulu tarafından verilen Commercial Citation almış olduğu ödüller arasındadır.

Siyasi kariyeri
Adalet ve Kalkınma Partisi'den siyasete atılan Tüzmen 58., 59. ve 60. Hükûmetlerde Devlet Bakanlığı yapmıştır. 2009 yılında yapılan kabine değişikliği ile 60. Hükûmet'teki görevi sona eren Tüzmen, daha sonra AK Parti MKYK'sına seçilmiş ve AK Parti Dış İlişkilerden Sorumlu Genel Başkan Yardımcısı olmuştur. Fakat son dönemlerde cilt kanseri nükseden Tüzmen görevinden ayrılmıştır.

Özel yaşamı
Milli yüzücü ve profesyonel dalgıç olan Tüzmen Sutopu ile de ilgilenmiştir. İngilizce ve Almanca bilmektedir, evli ve iki çocuk babasıdır.

Sonraki yaşamı
Kürşad Tüzmen günümüzde Haber Global'de yayınlanan bir gezi programı sunmaktadır.

Dış bağlantılar

  Ak Parti Dış İlişkiler Başkanlığı

Kaynakça

1958 doğumlular
Türk erkek yüzücüler
59. Hükûmet - Erdoğan Hükûmeti
TBMM 22. dönem Gaziantep milletvekilleri
TBMM 23. dönem Mersin milletvekilleri
Türkiye Cumhuriyeti Devlet Bakanları
Ülkücüler
Yaşayan insanlar
Resim aranan siyasetçiler
Adalet ve Kalkınma Partisi MYK üyeleri
21. yüzyıl Türk siyasetçileri
Dış Ticaret müsteşarları

Kürşad Tüzmen


Edexcel (also known since 2013 as Pearson Edexcel) is a British multinational education and examination body formed in 1996 and wholly owned by Pearson plc since 2005. It is the only privately owned examination board in the United Kingdom. Its name is a portmanteau term combining the words education and excellence.

Edexcel regulates school examinations under the British Curriculum and offers qualifications for schools on the international and regional scale. It is the UK's largest awarding organisation offering academic and vocational qualifications in schools, colleges and work places in the UK and abroad. It is also recognised internationally. In 2019, Edexcel was the focus of significant controversy following a leak of an A-level examination.

History
Edexcel was formed in 1996 by the merger of two bodies, the BTEC (Business & Technology Education Council) and ULEAC (University of London Examinations and Assessment Council). In 2003, the Edexcel Foundation (the charity that managed the board) formed a partnership with Pearson plc to set up a new company called London Qualifications Ltd, which was 75% owned by Pearson and 25% by the Edexcel Foundation. London Qualifications Limited changed its name to Edexcel Limited in November 2004 and is now known colloquially as Edexcel and formally as Edexcel Pearson - London Examinations.

In 2005, Edexcel became the only large examination board to be held in private hands, when Pearson plc took complete control. Edexcel subsequently received investment from their new parent company.

Edexcel also offers IAL, known as International Advanced Levels. It is offered only to schools outside the UK. It is considered by the UK NARIC (the National Recognition Information Centre for the United Kingdom) to be of a comparable standard as the GCE Advanced Level. In addition, Edexcel provides the Edexcel International Diploma (ID) which involves the study of 4 A-Levels (3 full A-Levels and 1 AS-Level in either General Studies or Global Development). The British curriculum offered by the Edexcel International board is among the most taught at International Schools along with the curricula offered by Cambridge International Examinations and, the International Baccalaureate Organization.

On 3 April 2013, Pearson rebranded Edexcel and all of its exams 'Pearson Edexcel', in line with a name change that added the prefix 'Pearson' to all of its brands.

Incorporated Examination Boards
 Business Education Council (BEC)
 Business and Technology Education Council (BTEC)
East Anglian Examinations Board (EAEB) – partial
 Joint Committee for Business Studies and Public Administration (JCBSPA)
London East Anglia Group (LEAG)
 London Regional Examining Board (LREB) – created in 1979
 Metropolitan and Middlesex Regional Examining Boards (M&MREB) – created in 1979
 Metropolitan Regional Examination Board (MREB)
 Middlesex Regional Examination Board (MREB)
 Technician Education Council (TEC)
 University Entrance and Schools Examinations Council (UESEC)
 University of London Examinations and Assessment Council (ULEAC)
 University of London Schools Examination Board (ULSEB)

Controversies
As Edexcel is the only privately owned examination board in the UK, questions have been raised on whether the examination board is acting in the best interest of students, or solely as a profit making business, due to the wide range of Edexcel-endorsed text books published by Pearson, the international multi-billion company which owns the board.

2007
In 2007 it was reported that teachers using Edexcel Music examinations were allowing students to listen to confidential listening paper CDs several days before the examination, by abusing the trust given by the exam board to only check for technical issues. Other exam boards do not allow the practice of checking discs, with AQA specifically instructing teachers not to open the packages containing the CDs before exams.

2014
In 2014 the loss of an A-Level Core Mathematics C3 Mathematics exam being delivered to an international school in Amsterdam led to a replacement paper being published for the Summer examination series; however, 60 students in the UK took the original paper due to it mistakenly being handed out in two UK and two overseas centres, while the replacement paper was taken by 34,000 students. The replacement paper was criticised for including questions that were not present on the syllabus, and that the students taking the original paper would be unfairly marked.

2015

Difficulty
In June 2015, students across the United Kingdom who had taken an Edexcel GCSE Maths paper expressed anger and confusion over questions that "did not make sense" and were "ridiculous", mocking the exam on Twitter. On a Sky News segment, presenter Adam Boulton answered one of the paper's 'hardest' questions with a former maths teacher. As a result, GCSE students across the UK signed a petition made by a candidate requesting that the exam board lowers the grade boundaries as the examination was too hard.

Gender representation
An additional petition was started by a 17-year-old student requesting to "Ensure the representation of women on the A-Level Music syllabus." The petition asks that music composed by women be added to the Edexcel A-Level Music syllabus which "has a total of 63 different set works from a variety of musical genres and eras." After six days, the petition had over 1,800 signatures and was featured in The Guardian.

2019

Question duplication
In June, Paper 3 of the Mathematics GCSE (Higher Tier, 1MA1/03) appeared to contain an exam question which was published in an AQA (another British exam board) Further Mathematics textbook. The exam question had the same diagram, values and answer as the question in the textbook. Pearson Edexcel said that they were investigating how this might have happened.

Exam difficulty concerns from students
After students sat the Paper 2 of the new specification Mathematics A-Level (9MA0), many students complained online expressing that the difficulty of the exam was too high and unlike anything seen in past papers. One online petition to lower grade boundaries was signed by thousands of users. Before results day, Pearson Edexcel released a video addressing students about the difficulty concerns and mentioned that independent experts did confirm that the exam was "fair and valid". They acknowledged the first two questions of the exam were more difficult than anticipated, and also claimed that they would make "small adjustments" to "improve the experience" of the exam for future students.

Leak
Further controversy ensued after the Paper 3 of the new specification Mathematics A-Level (9MA0/3H – sat 14 June), appeared to have been accessed by someone who, late in the night before the exam sitting, posted on Twitter that they would sell a copy of the exam paper for £70. Pearson Edexcel launched an investigation after becoming aware that some scribbled out images of the exam paper were circulated online prior the exam sitting, and found one centre (out of thirty-eight possible suspect centres in one geographic location), who were visited at a very short notice, to have committed a serious and "possibly criminally motivated" security breach of the A-Level maths paper.

Students expressed frustration about the incident; BBC News reported that students believed the incident could have the potential to affect their results. Pearson Edexcel stated that they have "well-established processes to ensure fair and accurate results" and that "grade boundaries will not be affected". On 17 June Edexcel stated that the compromised questions could be removed from the overall assessment, as well as undertaking additional statistical analysis to identify irregular result patterns for particular centres or students.

About 60,000 students were affected in this incident. Two men aged 29 and 32 were arrested on 24 June on suspicion of theft. The men were released under investigation while inquiries continued. Ahead of results day, it was revealed that 78 students who were suspected of being at an advantage from malpractice would have their results withheld. This is the largest number of candidates to be withheld results from a single malpractice incident.

Extremely low A-level mathematics grade boundaries
After a leak of the A-Level Grade Boundaries ahead of results day, it emerged that in order to pass the new specification Mathematics A-Level (9MA0), candidates needed to score 14% (43 marks out of 300) to pass. OCR (another British exam board) also had similarly low grade boundaries. After these extremely low grade boundaries added flavour to many news headlines, Ofqual said that they were confident the grade boundaries this year were "sound", so shifted their focus onto the previous year's grade boundaries for the new Mathematics A-Level for the 2,000 students who sat it after studying it for one year. Ofqual said "We want to understand why the grade boundaries were so different between the two years.", and had called the significant shifts in boundaries "unusual".

None of the exam boards decided to re-open the 2018 award, after being asked to look at them again by the regulator. This could potentially result in students who sat the new specification Mathematics A-Level (9MA0) in 2018 having their results changed.

References

External links
 Official website

British companies established in 1996
Education companies established in 1996
Qualification awarding bodies in the United Kingdom
Examination boards in the United Kingdom
Education companies of the United Kingdom
Pearson plc
2005 mergers and acquisitions

Edexcel


Hormisdas (450 – 6. august 523) var pave fra 20. juli 514 til sin død i 523. Hans tid som pave var præget af det acianske skisma, der begyndte i 484 af Acacius af Konstantinopels forsøg på at formilde monoffysitterne. Hans bestræbelser på at løse dette skisma lykkedes, og den 28. marts 519 blev genforeningen af Konstantinopel og Rom ratificeret i katedralen i Konstantinopel foran en stor forsamling.

Jeffrey Richards forklarer Hormisdas' persiske navn givetvis var til ære for den adelige Hormizd, der var i eksil, "for at fejre det romerske martyrologium (8. august) men ikke æret i Østen." Navnet på hans far og søn viser en mere" direkte italiensk arv"." Ifølge Iranica var han givetvis i familie med Hormizd.

Hormisdas var far til den senere Pave Sylverius, som han fik inden han blev præst.

Referencer

Paver i middelalderen

Pave Hormisdas


Hay Fever is a comic play written by Noël Coward in 1924. Its first production was in the West End in 1925 with Marie Tempest as Judith Bliss. A cross between high farce and a comedy of manners, the play is set in an English country house in the 1920s, and deals with the four eccentric members of the Bliss family and their outlandish behaviour when they each invite a guest to spend the weekend. The self-centred behaviour of the hosts finally drives their guests to flee while the Blisses are so engaged in a family row that they do not notice their guests' furtive departure.

The play's original production opened in London in 1925 and ran for 337 performances. Coward wrote the piece with Tempest in mind for the central role of Judith. In later productions the part has been played by actresses including Constance Collier, Edith Evans, Constance Cummings, Rosemary Harris, Judi Dench, Geraldine McEwan and Felicity Kendal. Hay Fever has been continually revived in Britain, the US and elsewhere, and has been adapted frequently for radio and television.

Background
In 1921 Coward first visited New York, hoping to interest American producers in his plays. During that summer he became a friend of the playwright Hartley Manners and his wife, the eccentric actress Laurette Taylor. Coward wrote, "It was inevitable that someone should eventually utilise portions of this eccentricity in a play, and I am only grateful to Fate that no guest of the Hartley Manners thought of writing Hay Fever before I did". Coward's biographer Philip Hoare and others also note elements of Evangeline Astley Cooper – an English eccentric of whom the young Coward was a protégé – in the central character, Judith Bliss.  The two women reacted very differently to Coward's caricature of them. Taylor was offended (either by Coward's Judith or the overplaying of the role in the Broadway production, or both), and Cooper was much amused.

Coward wrote the play in three days in 1924, at first giving it the title Still Life before adopting Hay Fever prior to the first production. He intended the star role, Judith, for the actress Marie Tempest, "whom I revered and adored". Though she found it amusing, she thought it not substantial enough for a whole evening, but changed her mind after the success of Coward's The Vortex later in 1924.

Coward introduces one of his signature theatrical devices at the end of the play, where the four guests tiptoe out as the curtain falls, leaving disorder behind them – a device that he also used in various forms in Present Laughter, Private Lives and Blithe Spirit.

Original productions
Hay Fever opened at the Ambassadors Theatre on 8 June 1925, directed by Coward, and transferred to the larger Criterion Theatre on 7 September 1925; it ran for 337 performances. Coward remembered in 1964 that the notices "were amiable and well-disposed although far from effusive. It was noted, as indeed it has been today, that the play had no plot and that there were few if any 'witty' lines." Hay Fever opened the same year at the Maxine Elliott Theatre in New York; the star, Laura Hope Crews, was accused of over-acting, not all the supporting cast were competent, and the production closed after 49 performances.

The original casts in London and New York were:

Plot
The action is set in the Hall of David Bliss's house at Cookham, Berkshire, by the River Thames.

Act I
A Saturday afternoon in June

Sorel and Simon Bliss, a brother and sister, exchange artistic and bohemian dialogue. Judith, their mother, displays the absent-minded theatricality of a retired star actress, and David, their father, a novelist, is concentrating on finishing his latest book. Each of the four members of the Bliss family, without consulting the others, has invited a guest for the weekend. Judith announces that she has decided to return to the stage in one of her old hits, Love's Whirlwind. She and Sorel and Simon amuse themselves acting out a melodramatic passage from the play beginning, "Is this a game?" "Yes, and a game that must be played to the finish!" They are interrupted by the ringing of the doorbell.

Clara, Judith's former dresser and now her housekeeper, opens the door to the first of the four guests, Sandy Tyrell, a sporty fan of Judith's. The next arrival is the vampish Myra Arundel, whom Simon has invited. The other two guests arrive together: Richard Greatham, a diplomat, and Jackie Coryton, a brainless but good-hearted young flapper. Tea is served. Conversation is stilted and eventually grinds to a halt. The scene ends in total and awkward silence.

Act II
After dinner that night

The family insists that everyone should join in a parlour game, a variety of charades in which one person must guess the adverb being acted out by the others. The Blisses are in their element, but the guests flounder and the game breaks up. Simon and Jackie exit to the garden, Sorel drags Sandy into the library, and David takes Myra outside.

Left alone with Richard, Judith flirts with him, and when he chastely kisses her she theatrically over-reacts as though they were conducting a serious affair. She nonplusses Richard by talking of breaking the news to David. She in turn is nonplussed to discover Sandy and Sorel kissing in the library. That too has been mere flirtation, but both Judith and Sorel enjoy themselves by exaggerating it. Judith gives a performance nobly renouncing her claim on Sandy, and exits. Sorel explains to Sandy that she was just playing the theatrical game for Judith's benefit, as "one always plays up to Mother in this house; it's a sort of unwritten law." They leave.

David and Myra enter. They too indulge in a little light flirtation, at the height of which Judith enters and finds them kissing. She makes a theatrical scene, with which David dutifully plays along. Simon rushes in violently, announcing that he and Jackie are engaged. Sorel and Sandy enter from the library, Judith goes into yet another bout of over-theatrical emoting. In the ensuing uproar, Richard asks "Is this a game?" Judith, Sorel and Simon seize on this cue from Love's Whirlwind and trot out the melodramatic dialogue as they had in Act I. David is overcome with laughter and the uncomprehending guests are dazed and aghast as Judith ends the scene by falling to the floor as if in a faint.

Act III
The next morning

A breakfast table has been laid in the hall. Sandy enters and begins eating nervously. At the sound of someone approaching he escapes into the library. Jackie enters, helps herself to some breakfast and bursts into tears. Sandy comes out and they discuss how uncomfortable they were the night before and how mad the Bliss family are. When they hear people approaching, they both retreat to the library. Myra and Richard now enter and begin breakfast. Their conversation mirrors that of Sandy and Jackie, who emerge from the library to join them. All four decide that they are going to return to London without delay. Sandy agrees to drive them in his motor car. They go upstairs to collect their things.

Judith comes down, asks Clara for the Sunday papers and begins reading aloud what the gossip columns say about her. The rest of her family enter. David proposes to read them the final chapter of his novel. Immediately, a minor detail about the geography of Paris is blown into a full-scale family row, with everyone talking at once about whether the Rue Saint-Honoré does or does not connect with the Place de la Concorde and hurling insults at each other. They are so wrapped up in their private row that they do not notice when the four visitors tiptoe down the stairs and out of the house. The Blisses are only momentarily distracted when the slam of the door alerts them to the flight of their guests. Judith comments, "How very rude!" and David adds, "People really do behave in the most extraordinary manner these days." Then, with no further thought of their four tormented guests, they happily return to David's manuscript and to what passes for their normal family life.

Revivals

West End
The first London revival was in 1933 at the Shaftesbury Theatre with Constance Collier as Judith. In 1941 the piece was revived at the Vaudeville Theatre in a repertory series of English comedies.

A 1964 production at the Old Vic was the National Theatre Company's first production by a living author. It was directed by Coward, and starred Edith Evans as Judith. The rest of the cast comprised Derek Jacobi as Simon, Maggie Smith as Myra, Barbara Hicks as Clara, Anthony Nicholls as David, Robert Stephens as Sandy, Robert Lang as Richard, and Lynn Redgrave as Jackie. After being invited to direct the production, Coward wrote, "I am thrilled and flattered and frankly a little flabbergasted that the National Theatre should have had the curious perceptiveness to choose a very early play of mine and to give it a cast that could play the Albanian telephone directory." The last London revival in Coward's lifetime was at the Duke of York's Theatre in 1968, with Celia Johnson as Judith and a cast including Roland Culver, Simon Williams, Richard Vernon and Prunella Scales.

A revival at the Queen's Theatre in 1983 starred Penelope Keith as Judith, with a cast including Moray Watson, Donald Pickering and Abigail McKern. A 1992 revival at the Albery Theatre starred Maria Aitken as Judith, with a cast including Abigail Cruttenden, Maria Charles, John Standing, Carmen du Sautoy, Christopher Godwin and Sara Crowe. A 1999 Savoy Theatre cast starred Geraldine McEwan as Judith, with Monica Dolan, Stephen Mangan, Peter Blythe, Sylvestra Le Touzel, Malcolm Sinclair, and Cathryn Bradshaw.  The 2006 Haymarket Theatre cast included Kim Medcalf as Sorel, Dan Stevens as Simon, Judi Dench as Judith, Peter Bowles as David, Charles Edwards as Sandy, and Belinda Lang as Myra. The following UK tour, in 2007, cast Stephanie Beacham as Judith, Christopher Timothy as David, William Ellis as Simon, Christopher Naylor as Sandy, and Andrew Hall as Richard.

A 2012 revival at the Noël Coward Theatre included in the cast Lindsay Duncan as Judith, Jeremy Northam as Richard, Kevin McNally as David, Olivia Colman as Myra, Sam Callis as Sandy, Freddie Fox as Simon, Amy Morgan as Jackie, Phoebe Waller-Bridge as Sorrel, and Jenny Galloway as Clara. The 2014 touring production transferred to the Duke of York's Theatre in 2015.

Other UK productions
While the play continued its first West End run, Eva Moore headed the cast in a touring production, which played to what The Stage called "phenomenal business" around Britain. Phyllis Calvert headed the cast in a UK tour of Hay Fever in 1975. A production directed by Michael Blakemore opened at the Lyric Theatre, Hammersmith in 1980 starring Constance Cummings as Judith. In 1988 Googie Withers starred in a revival at the Chichester Festival Theatre. Dora Bryan played Judith in a UK tour in 1992. A production by Alan Strachan opened at the Theatr Clwyd in October 1992 and transferred to the West End the following month (see above). In 2010, Celia Imrie played Judith at the Rose Theatre, Kingston, succeeded later in the run by Nichola McAuliffe. In 2014 Felicity Kendal starred as Judith in a UK tour with Simon Shepherd as David, Sara Stewart as Myra, Celeste Dodwell as Jackie, and Alice Orr-Ewing as Sorrel.

US
Collier played Judith in a 1931 revival at Avon Theatre in New York. In a 1970 revival at the Helen Hayes Theatre, New York, the cast included Roberta Maxwell as Sorel, Sam Waterston as Simon, Sudie Bond as Clara, Shirley Booth as Judith, John Williams as David, John Tillinger as Sandy, Marian Mercer as Myra, and Carole Shelley as Jackie.

A 1985 production at the Music Box Theatre in New York had a cast including Mia Dillon as Sorel, Robert Joy as Simon, Barbara Bryne as Clara, Rosemary Harris as Judith, Roy Dotrice as David, Campbell Scott as Sandy, Carolyn Seymour as Myra, Charles Kimbrough as Richard, and Deborah Rush.

Other
The play was translated into French with the title "Week End", and given at the Théâtre de la Potinière, Paris in  1928. It was well received by audiences and critics; one of the latter wrote that there was "a suggestion of Molière" about it. The first professional production of the play in Australia was given by the Allan Wilkie and Hunter-Watts company at the Tivoli Theatre, Melbourne in February 1931, with Wilkie and Hunter-Watts as David and Judith. The Melbourne Argus commented, "The situations are handled deliciously, and the dialogue, highly polished and clever, is at times brutally cynical ... we leave the theatre wondering between our chuckles whether we have any genuine emotions left".

2014 revivals included one at the Stratford Festival, Canada, with Lucy Peacock as Judith, Cynthia Dale as Myra, and Tyrone Savage as Sandy.

Critical reception

The initial notices in the British press were moderately favourable. Coward told a theatre colleague, Basil Dean, "I'm very surprised it hasn't irritated the Press more – some of them actually seem to have been amused by it." Herbert Farjeon in The Sphere said "Hay Fever begins admirably, tails off, picks up, is disappointing because it is not better, and yet is pleasing because it is so bright". The critic in The Tatler thought that on the whole Hay Fever was "most amusing … there is no real plot … but it is very funny". The Illustrated Sporting and Dramatic News found the play "the best of fun … Let us hope Mr Coward will supply more goods of this quality". The Times said the play was "all, as usual, Mr Coward's fun. All the better fun, be it added, for being punctuated, as usual, with Mr Coward's wit", but thought it was essentially a vehicle for Marie Tempest's "brilliantly comic acting". The Daily Telegraph thought the first act promised more than the two later acts could deliver, and that although Coward's touch had not deserted him, "this particular jest does not quite come off", but it was a "very amusing comedy … so light and airy". Reviewers in The Daily News and The Tatler both commented that Coward's choice of title seemed inexplicable. In 2010 The Times's theatre critic, though offering no firm explanation, commented, "In some productions one's eyes can stream, though only with laughter".

After the first Broadway production The New York Times observed, "If Mr Coward had packed his play with half the humor the actors bring to their parts, Hay Fever might be steadily amusing; at present it has many colorless moments". Six years later, after the first New York revival, the same paper said that the play was "theatrical satire, and infernally delicate and accomplished. It is dry, subtle, mettlesome comedy, and it is enormously entertaining". After the 1985 revival opened, the paper said:

Coward was aware that the play lacked obvious witticisms. He commented:

In a study of Coward's plays, published in 1982, John Lahr called Hay Fever "the first and the finest of his major plays". In 2014 Michael Billington wrote of a new production: "I found myself wondering why, 90 years after it was written, Noël Coward's comedy still proves so astonishingly durable. I suspect it is because it combines astute observation with ironclad technique".

Adaptations
The play was broadcast on radio in 1937 in both the US (CBS Radio) and Britain (BBC radio, with Marie Tempest in her original stage role.) In later BBC radio adaptations, Judith has been played by Athene Seyler (1952), Peggy Ashcroft (1971), and Judi Dench (1993).

Hay Fever was the first of Coward's plays to be televised: an NBC production in 1939 starred Isobel Elsom as Judith. A UK television production in 1960 in ITV's Play of the Week series featured Edith Evans as Judith Bliss and Maggie Smith as Jackie Coryton. This version is not known to have survived. The Times reviewed this broadcast, calling Hay Fever "Mr Noel Coward's best play ... one of the most perfectly engineered comedies of the century." Other members of the television cast were Pamela Brown, George Devine, Paul Eddington and Richard Wattis. Evans and Smith later played in the stage production of Hay Fever under the author's direction in the National Theatre Company's revival in 1964 with Smith switching from the ingénue role of Jackie to that of the vampish Myra. Another lost production of the play in the BBC's Play of the Month series was transmitted in 1968. This featured Lucy Fleming as Sorel, Ian McKellen as Simon, Celia Johnson as Judith, Dennis Price as David, Richard Briers as Sandy, Anna Massey as Myra, Charles Gray as Richard, and Vickery Turner as Jackie.

The BBC recorded another television production, which was first shown in the UK during Christmas 1984. This version stars Penelope Keith as Judith, Eddington as David, Patricia Hodge as Myra, Michael Siberry as Simon, Phoebe Nicholls as Sorel and Benjamin Whitrow as Richard.

Publication
Hay Fever was first published in 1925 in the "Contemporary British Dramatists" series issued by the publisher Ernest Benn. Unlike some of Coward's other plays it had no dedicatee, but in 1964, when Heinemann published a new edition with an introduction by the author, marking the National Theatre revival, Coward dedicated it to his long-time secretary, Lorn Lorraine.

Notes, references and sources

Notes

References

Sources

External links

Play text, at the Internet Archive
1971 BBC Radio production, starring Peggy Ashcroft, at the Internet Archive

1924 plays
Plays by Noël Coward
Berkshire in fiction
Cookham
Plays set in England
Plays set in the 1920s
West End plays
Plays set in mansions and country houses

Hay Fever (play)