Hicap ( telaffuz: [ħɪˈdʒaːb]) veya modern kullanımda tesettür, Müslüman kadınların farklı biçimlerde olabilen giyim ve örtünme davranışlarını, başörtüsü ise saçları örten ve genellikle baş ve boynu saran, ancak yüzü görünür hâlde bırakan bir giyim şeklini ifade eder.

İnsan ırkının ilk kez elbise giymesi, antropoloji, arkeoloji ve genetik yöntemlerle araştırıldı. Bu araştırmalardan elde edilen sonuçlar insanların en fazla 170.000 en az 40.000 yıl (ortalama ve olasılıkla 100.000 yıl) önce basit elbiseler giymeye başlamış olabileceğini ortaya koymaktadır. Giyim konusunda bilinen en eski hukûkî düzenleme ise Hammurabi ve Orta Asur kanunlarında yer almıştır. MÖ 1500'lere ait Orta Asur Kanun metnine göre, başörtüsü, sokağa çıkan, başka bir deyişle kamusal alana giren hür kadınların bir sembolü olarak tanımlanmış ve hukûkî güvence altına alınmıştır. Buna göre köle kadınlar ve fahişeler kesinlikle başlarını örtmeyeceklerdir. Kadınlar örtünerek bu kuralı ihlal ettiklerinde onları görüp ihbar etmeyenlerle birlikte cezalandırılmaktaydılar.

Uhud Savaşı'nda Hind liderliğindeki Mekkeli kadınların sergiledikleri davranışta örneği görüldüğü şekliyle, İslâm öncesi Araplar savaşa gittiklerinde, Arap kadınları, savaşırken veya erkekleri savaşmaya teşvik etmek için göğüslerini açarlardı. Birçok geleneksel toplumda örneğin çocuğun emzirilmesinde kadınların memelerini açmaları ayıplanacak bir şey değildir. Kur'an 24:31 'de geçen ve "süslerini" örtmelerini, onları aile dışındaki yabancılara göstermemelerini  ifade eden âyet bu bağlamda değerlendirildiğinde Kur'anın kamusal alanda yeni bir iffet ölçeği getirdiği düşünülebilir. Bu tür davranışlar, İslâm âlimleri ve Müslüman kamuoyu tarafından Cahiliyye'nin simgesi olarak görülür.

Saçlarını örtmek kadınlar tarafından bir tevazu göstergesi ve özellikle de Allah'a karşı bir saygı göstergesi olarak hayatın doğal bir parçası olarak görülmüştür. Doğulu Yahudi kadınların geleneği olan baş örtüsü, Hristiyan sanatında bütün Meryem Ana ikonografilerinde görülür. Katolik kadınlar, yirminci yüzyıla kadar başlarını örtmeden kiliseye gitmezlerdi. Baş örtüsü günümüzde Gürcü ve Ermeni Hristiyan kadınlar tarafından da uygulanır. İslâm dünyasının farklı bölgelerinde haya temelinde geliştirilen başörtüsü normların bazılarının İslâm öncesi Yakın Doğunun bu eski Yahudi ve Hristiyan topluluklarından miras alınan tarzları yansıttığı düşünülmektedir.

Ar ve haya (utanma) anlamlarını da kapsayan Hicab terimi, başlangıçta bir bölme, perde veya genel olarak kadınların genel giyim kurallarını ifade ediyordu. Kur'an âyetlerinde İslâm Peygamberi'ni ziyaret edenlerle Onun eşlerini ayıran bir perdeyi ifade eden âyet, kısıtlamanın kadınların tümüne değil, yalnızca İslâm Peygamberi'nin eşlerine yönelik olduğu şeklinde anlaşılmıştır. Ayrıca kadınların kamusal alanda erkeklerden soyutlanması veya metafizik olarak "insan veya dünyayı Tanrı'dan ayıran perde" anlamına gelebilir.

Haya İslâm'da merkezî bir karakter özelliğidir. Kur'an, Müslüman kadın ve erkeklere iffete uygun hareket etmelerini söyler  ve iffet sadece giyim ile ilgili bir konu değildir. İslâm ve Müslüman Dünyası Ansiklopedisi'ne göre iffet, erkeklerin ve kadınların "bakışları, yürüyüşleri, kıyafetleri ve cinsel organları" ile ilgilidir. Hicab iffet ve kadın mahremiyetini ilgisiz erkeklerden korumak içindir. Bu kesimler örtünmeyi İslâmî bir zorunluluk değil, tavsive olarak alırlar. Müslüman Reform Hareketi, Kur'an'ın hicabının sadece "engel" anlamına geldiğini ve hem erkekler hem de kadınlar bağlamında kullanıldığını savunur. Onlara göre cilbab ve himar İslâm öncesi kıyafetlerdi ve Kur'an yeni bir kıyafet zorunluluğu getirmek yerine sadece bunların nasıl giyileceğini tavsiye etmişti. Konuyu zorunluluk olarak ele alanların arasında da örtünmenin ne kadarının zorunluluk olduğu konusunda fikir birliği yoktur. Ayrıca şeriat hukukunda erkeklerde olduğu gibi esire veya cariye kadınların giyim kuralları, dinî ve toplumsal hakları ve sorumlulukları hür kadınlardan tamamen farklıdır. (Ayrıca bakınız: İslâm'da kadın)

En eski hukuk sistemlerinin anlayışına göre kendilerine (33:59) âyetiyle hicab tâlimatı verilenler yalnızca Muhammedin eşleriydi ve onların hiçbirinde kadınların örtünme şartı bulunmamaktadır. Buna rağmen tüm ortodoks şeriat okulları, vücudun, özellikle boyun, ayak bilekleri ve dirsek altı gibi yerlerinin halka açık yerlerde kapatılmasını emrettiler. Bâzı hukuk sistemleri, hicabı yüz ve eller dışında kalan her şeyi örten giyim, bazıları ise yüz ve eller dahil tüm vücudunu kapsayan bir emir olarak kabul ederler. İran ve Afganistan'da kadınların başörtüsü takması kanunen zorunludur. İran'da 1983'te çıkartılan Ceza Kanunu ile hicap kurallarına aykırı hareket eden kadınlara "74 kırbaç" cezası getirildi.

Avrupa ve Müslüman dünyada bâzı ülkeler, bâzı örtünme türlerini belirli yerlerde yasaklayan yasalar çıkardı. Dünyanın farklı yerlerindeki kadınlar da örtünme konusunda resmî olmayan baskılara maruz kaldı. Suudi Arabistan'da kanunen zorunlu değil, ancak Veliaht Prens Muhammed bin Salman, kadınların yine de "terbiyeli ve saygılı kıyafetler" giymesi gerektiğini ifade etti. Gazze'de Birleşik Liderliğe (UNLU) bağlı Filistinli cihatçılar, kadınlar için başörtüsü dayatma politikasını reddetti. Şeriat kurallarının uygulandığı bâzı İslâm ülkelerinde hicap ve tesettür kuralları çerçevesinde kadınların bir erkek yakınları olmadan sosyal yaşama katılmaları, yalnız başına seyahat etmeleri engellenir; günlük yaşamdaki birçok faaliyet için erkeklerden izin alması beklenir.

Günümüzde hicap anlayışı çerçevesinde kadın eğitimine ve onun sosyal hayata katılımına şiddetle karşı çıkan kökten dinci terör örgütleri İslâm dünyasında varlığını sürdürmekte, eğitim kurumlarına ve özellikle kız öğrencilere karşı saldırılar düzenlemektedirler. (Bak. Taliban, Boko Haram, Malala Yusufzay)

Etimoloji ve kavramlar

 setr (s-t-r) "örtmek", tesettür ise örtünmek anlamına gelir.

Cilbab: Bu kavram Batılı dillere daha çok "pelerin ya da büyük şal" olarak tercüme edilirken Diyanet İşleri Başkanlığı'nın mealinde "bedeni örtecek elbise" olarak tercüme edilmiştir. Cilbab dış elbise olarak tanımlanır.

Hımar: Humur sözcüğünün çoğuludur ve örtü, perde anlamındadır. Arapçada içkiye hamr isminin verilmesi de aklı örtmesi ve gizlemesi ile bağlantılanır. Kur'an'da başörtüsü için kullanıldığı iddia edilen terim 'dır.

Hicab: Tesettür ile aynı anlamda Arapça ve Farsça yayınlarda tercih edilen bir terim dir. H-c-b kökünden türetilen kelime, fizikî örtünme yanında mahremiyet, ahlâk, utanma gibi kavramları da ifade eder. Türkçede mahcubiyet utanma anlamındadır.

Türban: Farklı toplumlarda kullanılan bir başörtüsü çeşididir; ayrıca tarih boyunca bir erkek başlığı olarak da ön plana çıkmıştır. Tesettür belirli bir elbiseyi tasvir etmezken, türban belirli bir elbisenin ismidir.

İslâmî metinlerde

Kur'an

Kur'an'da tesettürle ilişkilendirilen âyetler Türkçeye anlamlarını da değiştirecek şekilde farklı tercümelerle çevrilen, Nur ve Ahzâb surelerinde yer alan âyetlerdir. Kur'an'da kullanılan kelimeler tesettür veya hicab değil, himar ve cilbab'tır.

"Ey peygamber! Eşlerine, kızlarına ve müminlerin kadınlarına söyle, "cilbab"larından üzerlerine alsınlar. Bu, tanınmaları ve rahatsız edilmemeleri için en uygun olanıdır." (Ahzap:59) (Not: İbni Kesir'inde ifade ettiğine göre cilbab, kullanan kadına o dönem anlayışında "hür ve fuhuş yapmayan kadın" anlamında bir tanınma sağlıyordu.)

İslâm yorumcularının görüş birliğine göre bu âyet Medineli kadınların cinsel tacize uğramasına atıfta bulunmaktaydı. Taberînin İbn Abbas'tan yaptığı alıntıya göre de âyet hür kadınlarla ilgiliydi.

Kur'an'da erkeğin iffeti ile birlikte ele alınan kadın örtünmesinin ayrıntıları Sure 24 :30-31'de geçenlerle sınırlıdır.

"Mümin erkeklere de ki, bakışlarını yere indirsinler ve avret yerlerini korusunlar,.... Ve mü'min kadınlara söyle: Onlar da bakışlarını sakınsınlar, iffetlerini korusunlar, görünenin dışında kalan ziynetlerini göstermesinler; örtülerini, cepleri (جيب; çoğulu cüyub; meallerde yaka, omuz, göğüs anlamı verilen kelime birçok Ortadoğu dilinde ortak olarak kullanılan cep'tir.) üzerine örtsünler. Süslerini Kocalarından, babalarından, kocalarının babalarından, oğullarından, kocalarının oğullarından, erkek kardeşlerinden, erkek kardeşlerinin oğullarından, kız kardeşlerinin oğullarından, kendi kadınlarından, ellerinin altında bulunan kölelerden, erkeklikten kesilmiş hizmetçilerinden ve kadınların mahremiyetlerine henüz vakıf olmayan çocuklardan başkasına göstermesinler. Saklı ziynetlerini fark ettirmek için de ayaklarını yere vurmasınlar" (Nur:31)

"Kadınlardan evliliği ummayıp da oturmakta olanlar, süslerini açığa vurmaksızın elbiselerini çıkarmalarında kendileri için bir sakınca yoktur. Yine de iffetli davranmaları kendileri için daha hayırlıdır" (Nur:60)

Tercüme ile ilgili sorunlar ve yorumlar

Ahzap:59 ve Nur:31 âyetleri tercüme yazarları tarafından metindeki örtünmenin amaç ve kapsamını da değiştiren farklı şekillerde tercümelerle verilir.

Nur: 31 de geçen "Khımar" kelimesini gelenekçiler baş örtüsü , geleneği reddeden Kur'ancılar ise baş ile ilgisi olmayan salt "örtü" olarak çevirir. Ayette örtülecek yeri ifade eden "جُيُوبِهِنَّۖ cuyub" (tekili ceyb) (= cepler, birçok dilde ortak ve aynı anlamda) kelimesi çoğunlukla omuz veya yaka olarak verilirken, Yaşar Nuri Öztürk "göğüs yırtmacı" nı tercih eder.

Cristoph Luxenberg' göre âyet kadınların "kemerlerini bellerine takmalarını" söyleyen, (mecazi olarak iffetin korunması) bir ifadeye sahipti. (Ona göre kelimelerin işaret ettiği anlamlar şöyledir: Humur; Kemer, Ceyb; cep, cinsel organ, وَلْيَضْرِبْنَ (vursunlar, ifade örtsünler diye çevriliyor) taksınlar)

Hamdi Yazır Ahzâb 59 âyetinin "hür kadın"ları ilgilendirdiğini söyler ve "Cilbâb; vücudu baştan aşağı örten çarşaf, ferace, car gibi dış örtünün adıdır" der. Prof. Dr. Süleyman Akdemir bu âyetin üslubuna dikkat çekmekte ve bu âyette emir değil tavsiye niteliğinde ifade kullanıldığı üzerinde durmaktadır. Yaşar Nuri Öztürk'e göre de âyet dışarıda ve hür-cariye ayrımıyla asayişi sağlamak için getirilen bir giyim tarzı ile ilgiliydi.

Bâzı yorumcular Nur 31'i de geçen süs ifadesini kadın bedeni -ve bunu da bütün vücuda yayarak- kabul ederek, örtünmenin vücudun tamamını kapsamasını, âyetin, kendiliğinden (doğal olarak) açığa çıkan kısımları istisna eden ifadesinin de zorunluluk ise sınırlandırırlar ve âyete yüz ve el gibi kısımların açılmasına ruhsat verecek şekilde meal vermeyi tercih etmektedirler. Bâzı hadislerle de desteklenen bu anlayışa göre kadın burka, peçe benzeri elbiselerle tamamen örtünür. Bu görüşteki yorumculara göre zorunlu olarak dış ortama çıkması durumunda izin verilebilecek yegane açıklık, kadının tek gözünün açılabilmesinden ibarettir. Elmalılı Muhammed Hamdi Yazır âlimlerin, Mevdudi ise Hanefî fakihlerin çoğunluğunun "kendiliğinden açığa çıkan" (ve örtünmeden istisna edilen) ifadesinden El ve yüzü anladığını söyler.

İbn Kesir, örtünmenin Müslüman olmayanlar için geçerli olmadığını ifade ederek, Süfyan es-Sevrinin kendilerini süsleyen gayrimüslim kadınlara bakmaya izin verildiği, ancak şehvetten kaçınmak için izin bundan kaçınmanın gerekli olduğu yorumlarını aktarır.

Kurtubi, âyetin hür kadınlar için olduğu konusunda Taberî ile mutabıktır. Doğru görüşün cilbabın bütün vücudu örtmesi olduğunu bildiriyor. Sahabe'den de bunun bir rida'dan (vücudu örten bir şal veya sargı bezinden) daha uzun olmadığını söylediğini aktarır. Ayrıca peçe veya başörtüsünü cilbab olarak gören bir azınlık görüşü de bildirmektedir. İbn Arabi, aşırı örtünmenin bir kadının tanınmasını imkansız kılacağını düşünmüştü. Ancak hem Kurtubi hem de Taberi, tanıma kelimesinin hür kadınları ayırt etmekle ilgili olduğu konusunda hemfikirdir.

İbn Hayyan, İbn Hazm ve Nasiruddin el-Albani gibi bâzı âlimler, âyetin yaygın açıklamasını sorguladılar. Hayyan, "inanan kadınlar" ın hem hür hem de köle kadınlara atıfta bulunduğunu, şehveti daha kolay artıran köle kadınların dışlanmalarının açıkça belirtilmediğine inanıyordu. Hazm da bunun Müslüman köleleri kapsadığına inanıyordu, ona göre bu bir köleyi taciz veya (hür bir kadınla olduğu gibi) zina etmemek yasasını çiğnemek olurdu. İslâm Peygamberi'ne atfedilmeyen hiçbir şeyin göz ardı edilmemesi gerektiğini belirtti.

Kur'an'da hicâb kelimesi kadın giyiminden ziyade mekansal bir bölme veya perdeyi ifade eder. İslâm Peygamberi'nin eşlerini evine gelen ziyaretçilerden ayıran perdeye atıfta bulunan (33:53) âyetinde olduğu gibi. Kelime tanrı ile ölümlüler, zâlimler ve salihler (7:46, 41:5), müminler ve kafirler (17:45) ve karanlıklar ile ışık (38:32) arasındaki ayrımı ifade etmekte de kullanılır.

Hicabın kadın-erkek arasında bariyer olarak yorumlanmasıyla üç tipte ayrım ortaya çıktı. Kadın giyim ve yaşam alanları yanında erkeklerle konuşma ve fiziksel temasın engellenmesi, zorunlu durumlar için ise ahlaki baskı.

Görsel bir bariyer bir şeyi gözden gizlemeye hizmet eder. Seçkin kadınlar için rahatlık ve mahremiyet sağlayan bir alan (Harem) yaratmak için fiziksel bir bariyer kullanılır. İslâm Peygamberi'nin eşlerine ve onları ziyaret eden Müslüman erkeklere atıfta bulunarak kalplerin saflığı ifadesi gibi ahlaki bir engeldir.

İslâm Peygamberi'nin hayatında
Eldeki kanıtlar, örtünmenin Suriye ve Filistin gibi komşu ülkelerde olduğu kadar yaygın olmasa da, özellikle şehirlerde zaten var olduğunu, Arabistan'a Muhammed tarafından getirilmediğini göstermektedir. Yunan, Roma, Yahudi ve Asurlular arasındaki uygulamaya benzer şekilde, kullanımı yüksek sosyal statü ile ilişkiliydi. Erken İslâmî metinlerde, hicap terimi, örtünme ve inziva (kadının eve hapsedilmesi) arasında ayrım yapmaz ve "peçe" veya "perde" anlamına gelir. Kur'an'da kadın giyimine özel olarak atıfta bulunulan âyetler, kadınların erkeklerin yanında avret yerlerini korumalarını ve iffeti emreden âyetlerdir.

Çağdaş başörtüsü anlayışı, 627 de gerçekleştiğine inanılan Sure 33:53'teki "başörtüsü âyeti"nin vahyine dayandırılır.
"(O'nun kadınlarından) bir şey istediğiniz zaman perde arkasından isteyin. Bu, sizin ve onların kalbleri için daha temizdir."

Ancak bu âyet genel olarak kadınlara değil, sadece İslâm Peygamberi'nin eşlerine yönelik olup nüfuzu arttıkça o zamanlar kendi evi olan camide daha fazla ziyaretçi ağırlardı. Çoğu zaman bu ziyaretçiler geceyi eşlerinin dairelerinden sadece birkaç metre uzakta geçirirlerdi. Bu âyetin eşlerini bu yabancılardan korumak için yazıldığı yaygın olarak anlaşılmaktadır.

İslâm Peygamberi'nin yaşamı boyunca, peçe takma terimi olan darabat al-hicab, "İslâm Peygamberi'nin karısı olmak" ile birbirinin yerine kullanılmıştır.

Hadislerde ve sünnette örtünme

Hadis, Kur'an âyetlerinin yorumlanmasına yardımcı olarak ayrıntıların belirlenmesinde ve fakihlerin hüküm çıkarmada kullandıkları önemli bir kaynaktır. Hadisler İslâm Peygamberi'nin ölümünden 1-2 asır sonra yazılan ve bir râvî zinciri ile İslâm Peygamberi'ne isnad edilen sözlerden oluşur. Bâzı dinî anlayışlarda referans değerleri tartışılan bu sözler değişik hadis külliyatlarında toplanmışlardır. Sünnî anlayışa göre altı temel hadis kitabının adı olan Kütüb-i sitte'de farklı başlıklarda örtünmeyle ilgili hadislere yer verilmiştir. Ayşe bint Ebu Bekir'den rivayet edilen bir hadis şu şekildedir;

"Resûlüllah bileklerinin dört parmak yukarısını işaret ederek:"Allah'a ve ahiret gününe inanan bir kadına ergenlik çağına varınca yüzü ve şuraya kadar elleri dışında herhangi bir yerini açması helal değildir."

Yine Ayşe bint Ebu Bekir'den rivayet edilen bir hadise göre, Ebu Bekir'in kızı Esma ince bir elbise ile peygamberin huzuruna girmişti. Peygamber yüzünü başka yöne çevirdi, yüzünü ve avuçlarını göstererek şöyle dedi: "Ey Esma! Şüphesiz kadın ergenlik çağına ulaşınca, onun şurası ve burası dışında kalan yerlerinin görünmesi uygun değildir."

Buhârî, Ebû Dâvûd, Nesâî'den gelen hadislere göre Peygamber zamanında kadın ve erkekler aynı su kapından abdest almaktaydılar. Ebû Dâvûd'un eserinde: ''Kadın ve erkek, ellerimizi aynı kaba sarkıtıp daldırarak toplu hâlde abdest alırdık denmektedir. Bâzı ilahiyatçılar bu ifadelerden Muhammed zamanında kadınların erkeklerin yanında abdest aldıkları, abdestte yıkanan veya meshedilen kol, el, ayak, yüz, baş, boyun gibi organların açıklığı konusunda dinen bir sorun olmadığı yorumlarına ulaşmışlardır.

Bir başka rivayette ise Ömer başını örten bir cariye gördüğünde, ona sopasıyla vurarak, "Başörtüsünü at! A kokmuş!" demiştir. Bâzı rivayetlerde "Hür kadınlara benzemek mi istiyorsun?" ilâvesi de vardır. Bundan yola çıkarak İslâm'da başörtüsünün sınıf farklılığı ile ilgili bir konu olduğu da tartışılmaktadır.

Aişe'nin rivayet ettiğine göre,  .
Benzer bir hadis Ebû Davud  ta yer alır. Bu hadiste, tesettürle ilgili âyetlere karşılık olarak Ensar kadınlarının "başlarında kargalar varmış gibi" dışarı çıktıkları anlatılır. Bu rivayetlerde siyah elbiselerden ("başlarında kargalar") bahsedilse de, diğer rivayetler peygamber eşlerinin de sarı veya gül rengi gibi başka renklerde elbiseler giydiğini ifade eder. Tesettür ile ilgili diğer hadisler şunlardır:

 Safiye binti Şeybe anlatıyor : "Aişe şöyle der ki : "peçelerini cüyüb'lerinin üzerine çeksinler" nazil olduğu zaman, bel örtülerini kenarlarından kestiler ve kesilen parçalarla örtündüler.'" ,  Metinde kullanılan kelime فَاخْتَمَرْنَ (örtündüler) idi. Ancak hadisin başlarını ve yüzlerini kesilmiş bezlerle örttüler" olarak tercüme edilmesi ile yüzü örtmenin farz olup olmadığı konusu tartışılmaya başlandı. Örneğin Feth ül-Bârî'dir'ye göre ifade yüzün örtülmesini de içeriyordu.
 Yahya, Mâlik'ten, Muhammed ibn Zeyd ibn Kunfud'dan, annesinin, Peygamber'in eşi Ümmü Seleme'ye, "Bir kadın namazda hangi elbiseyi giyebilir?" Diye sordu. "Himār ve diri" ( 'bir kadın elbisesi', aşağı uzanır ve ayaklarının üstünü örter) diye cevap verdi.Muvatta kitap 8 hadis 37.
 Aişe'den rivayet edildiğine göre Resûlullah şöyle demişti: "Hayız çağına ulaşan kadının namazı, himârsız kabul olmaz." Sünen-iTirmizi 377.

Giyimin kodlanması

Fıkıh ve şeriat hukukunda

Tesettürü dinî bir emir olarak algılayan din yorumlarında ayrıca bu emrin kimleri ilgilendirdiği üzerinde de durulur. Buna göre cariyeler, ergenliğe kadar kız çocukları ve adet görmekten ve cinsel cazibeden kesilmiş yaşlı kadınlar ve akıl hastaları kapsam dışı tutulur. Bu yorumlara göre ayrıca süslü, şeffaf ve vücut hatlarını belli eden elbiseler tesettür mantığına aykırı bulunur. İçi gösteren kumaşlar, kadın giyiminde olduğu gibi, erkekte de kullanılmaz. Hanefî, Şafii ve Malikilerin anlayışında Şeriat kurallarına göre hünsâ olarak tanımlanan ara cinsiyet (hermafroditler, interseksüeller) kadınlar gibi örtünmeye zorlanır. Hanbelîlere göre ise onun örtünmesi erkek gibidir.

Kur'an'da tesettür'e uymama ile ilgili herhangi bir yaptırım öngörülmemesine rağmen Şeriat hukukunda tesettür kurallarına uymama günah veya büyük günah olarak değerlendirilir ve bu duruma uygun tazir cezaları uygulanabilir. Bu ceza basitçe bir azarlamadan, direnç halinde sopa, hapis veya sürgün gibi hakimin takdir edebileceği farklı uygulamalara kadar değişiklik gösterebilir.

Modern Müslüman âlimler genellikle kadınların toplum içinde el ve yüzleri hariç her şeyi örtmesini ister, ancak peçe (bâzı Müslüman kadınlar tarafından giyilen bir yüz örtüsü) gerekli görmezler. Neredeyse tüm Müslüman kültürlerde genç kızların tesettürü zorunlu değildir.

Sünnî
Dört büyük Sünnî düşünce mezhebi (Hanefî, Şafii, Maliki ve Hanbelî) kadınların yakın aile üyeleri dışındaki karşı cinsten insanlar yanında saçlarını, elleri ve yüzü hariç tüm vücudunu örtmesinin zorunlu olduğu konusunda fikir birliği içindedir. Bâzı âlimlerin başörtüsü takmanın zorunlu olmadığına ve bunu zorunlu kılacak yeterli kanıt bulunmadığına dair farklı görüşlerini içeren fikir ayrılığı da mevcuttur.

Bir kısım âlime göre bu kısıtlamalar, fiziksel özelliklerini ilgisiz erkeklere tanımlayabilecekleri düşüncesiyle Müslüman olmayan kadınların yanında bulunmaya kadar uzatılmalıydı. Suudi Arabistan'daki Sünnî İslâmî Araştırmalar ve Fetvalar Yayınlayan Dâimî Komite  ve Muhammed ibn Adam Al-Kevseri de kadınların bu bağlamda başlarını örtmeleri gerektiğine inanıyor.

Erkekler göbekten dizlerine kadar örtünmelidir. Mezhepler arasında bu konuda da farklılıklar bulunuyor.

Yer ve kişilere göre örtünme durumu

Özel hayat ve mahremlerin yanında kılık kıyafet kuralları gevşetilir. Bununla birlikte, kocanın huzurunda, çoğu bilim insanı, karı kocanın karşılıklı özgürlüğünün ve zevkinin önemini vurgulamaktadır.

Geleneksel âlimler, ellerin ve yüzün örtülmesi konusunda görüş ayrılıklarına sahiptirler. Çoğunluk, yüz ve ellerin avret'in bir parçası olmadığı görüşünü benimser. Bazıları, kadının güzelliği erkeklerde tahrik veya fitneye sebep olacak kadar büyükse yüzünü kapatmanın tavsiye edildiği görüşündeydi.

Aralarında bâzı küçük farklılıklar olmakla birlikte klâsik Sünnî-Ortodoks İslâm mezhepleri kadın vücudunu bütünüyle gizlenmesi gereken bir varlık (avret) kabul etmişler, ancak zarurî durumlarda geçerli olmak üzere ve kendi yakınları ile sınırlı belirli bölgelerin açılabilmesine izin vermişlerdir. Hanefî ve Mâlikî mezheplerinde kadının el ve yüzü bu kapsamda değerlendirilmiş ve "fitneyeye yer vermeyecek şekilde" açılabilmesine müsaade edilmiştir;"Kadının mahkemede ifâde vermesi için erkek hakim veya alış-veriş için müşteri veya satıcı erkeklere görünmesinde beis yoktur."

Kur'an'da erkeklerin örtünmesine dair ifade bulunmaz. Hadislerde ise erkekte göbekten diz kapağına kadar olan bölge avret sayılır. Zahiri mezhebi dışındaki fıkıh ekollerine göre kadın kölelerde avret erkeklerinki gibi, göbek ve diz arasındaki bölgeden ibaretti.

"Erkeğin avreti göbeği ile diz kapağı arasıdır" "Diz kapakları avret yerlerindendir." Hanefîler erkeklerde diz kapaklarını avretten sayarken, Şafiîler ve Malikîler avretten saymaz. Malikî mezhebi, ise bâzı hadisleri örnek göstererek uyluk bölgesinin de erkekte avret sayılmayacağını ifade eder. Aynı şekilde cariyelerin avreti de erkeklerle aynı sayılmıştır.

Şafiî fakihlerinden İbn Hacer Heytemî ve Şirvanî'nin "Aynada veya suda görünen kadın görüntüsüne bakmak haram değildir. Ancak fitneye vesile olduğu takdirde haram olur." dedikleri, Kalyûbî'nin ve Büceyremî'nin ise aynadaki ve sudaki görüntüye şehvetle bile bakmanın haram olmadığını söyledikleri aktarılmaktadır. Fakihlerin eserlerinde fitne ile kastedilenin şehvete bağlı olarak cinsel ilişki ya da onun ön hazırlığı sayılan birtakım davranışlar olduğu ifade edilmektedir. Hanefî fakihlerinden İbn'i Âbidin'in "Resim haline getirilmiş avret yerlere bakmanın mahzuru hususunda bir şey bulamadım; araştırıla..." dediği söylenmektedir.. Bununla birlikte, günümüzde İbn Hacer Heytemi'nin ve Şirvânî'nin görüşüne dayanarak gazete ve dergilerdeki müstehcen resimler ile televizyondaki açık görüntüler gerçek değil resim ve hayal olduğu için, onlara bakmanın hakiki kadının vücuduna bakmak gibi haram sayılmadığı ancak şehvet ile bakan bir kimse için haram olduğu şeklindeki görüşe yaygın olarak yer verilmektedir. Lübnan'daki Ahbâşîler Cemaati'nin ise aynadaki ve ekrandaki namahrem kadına şehvetle bile bakmayı caiz gördüğü iddia edilmektedir. Şia'da ise "Erkek, rezil ve kepaze olmayan tanıdığı namahrem bir kadının fotoğrafına bakmamalıdır. Şehvet ve harama düşme korkusu olmadıkça surat ve ellerine bakmanın sakıncası yoktur." şeklinde bir görüş bulunmaktadır.

Şii
Ayetullah Ali el-Sistani web sitesinde  tesettürle ilgili önemli soruları yanıtlıyor.

Nehc el-Belağa ve Kitab Al-Kafi gibi büyük ve en önemli Şii hadis koleksiyonları çoğunlukla başörtüsü gereklilikleriyle ilgili bir ayrıntı vermez, ancak Man La Yahduruhu al-Faqih Musa al-Kazım'dan bir alıntıda (erkek kardeşi tarafından sorulduğunda), kadınların sadece namaz sırasında başörtüsü gereksinimlerine atıfta bulunur ve "Vücudunu ve başını onunla örter, sonra dua eder. Ayakları alttan dışarı çıkarsa ve bir zararı yoktur."

Kur'ancılar

Kur'ancılar, Kur'an'ı dinî hükümlerin tek kaynağı olarak gören Müslümanlardır. Bâzı Kur'ancı kadın Müslümanlar başörtüsü takıyor, bazıları ise takmıyor. Ürdün Kraliçesi Rania, kendisini hiçbir zaman Kur'ancı olarak tanımlamamış olmasına rağmen, neden başörtüsü takmadığına dair Kur'an merkezli bir yaklaşım benimsedi.

Çeşitli konular

Alternatif görüşler

Kutsal metinlerdeki argümanlarla birlikte Leila Ahmed, örtünmenin Kur'an'dan önce de var olması
nedeniyle başörtüsünün İslâm'da zorunlu olarak yorumlanmaması gerektiğini savunuyor. Başörtüsü İslâm Peygamberi'nden çok önce, özellikle de başörtüsünün sosyal statünün bir işareti olduğu Suriye ve İran ile Arap temasları yoluyla Arabistan'a girdi. Öyle ki, yalnızca tarlada çalışması gerekmeyen bir kadın bundan azade ve örtüsüz kalmayı göze alabilirdi.

Ahmed'in argümanları arasında şunlar var: Bâzı Kur'an âyetleri genel olarak kadınlara "müminler olarak tanınmak ve kendilerine bir zarar gelmesin diye  (elbiselerini ) üstlerine çekmelerini"  ve "Onların [akraba olmayan erkeklerin huzurunda] avret yerlerini (iffetlerini) korumalarını ... ve göğüslerinin üzerine örtmelerini " teşvik eder. Himar kelimesi, başı örten bir bez veya başörtüsü anlamına gelir. Başlangıçta "Hicap" terimi gizlemek için kullanılan herhangi bir şey iken, kadınların evin dışında giydiği, özellikle başörtüsü veya himar gibi elbiselere atıfta bulunmak için kullanılmaya başlandı.

Karen Armstrong, Reza Aslan ve Leyla Ahmed'e göre, başörtüsü aslında sadece İslâm Peygamberi'nin eşleri içindi ve onların dokunulmazlığını korumayı amaçlıyordu. Bunun nedeni, İslâm Peygamberi'nin evinin bitişiğindeki camide tüm dinî ve sivil işleri yürütmesiydi:

Ahmed'e göre:

Reza. Aslan, Darabat al-hicab ("Örtüye girmek") teriminin İslâm toplumunda "İslâm Peygamberi'nin eşleri arasına girmek" ile eş anlamlı kullanıldığını, Müslüman kadınların İslâm'da "Müminlerin Anneleri" olarak saygı gören İslâm Peygamberi'nin eşlerini taklit etmek için başörtüsü takmaya başladıklarını öne sürüyor ve "Müslüman toplumda MS 627'ye kadar örtünme geleneği yoktu" diyor.

Gelenekçi görüşlerden ayrılan bir başka yorum, kör erkeklerin ve fiziksel arzuları olmayan (aseksüel ve hiposeksüel) erkekler karşısında örtünün zorunlu olmadığını ifade eder.

Birçok gelenekçi âlim, bu görüşlerin hadis kaynakları, klâsik âlimler, tefsir, icma ve sahabe (Aişe ve Abdullah ibn Mesud gibi) yorumlarıyla çeliştiğini iddia eder.

Gelenekçi sınıfa ait bâzı âlimler ise bu hadis kaynaklarının sahih olmadığı ve âlimler tarafından tartışıldığı takdirde (sadece bir âlim tarafından tartışılsa bile) icmanın artık uygulanamayacağı için çağdaş görüş ve argümanları kabul ediyor. Bu çağdaş görüşleri kabul eden gelenekçi Müslüman âlimlerin dikkate değer örnekleri arasında Endonezyalı bilgin Buya Hamka bulunmaktadır.

Türkiye'de tartışmalar

Geleneksel İslâmcılar hadislerde bulunan tesettürle ilgili rivayetleri âyetlerin anlamlandırılmasında kılavuz olarak kabul ederler ve âyetleri bu rivayetler istikametinde tercüme ve tefsir ederler. Ali Bardakoğlu, İslâm'da başı örtmenin dinî bir gereklilik olduğunu ifade eder.

Ayetlerin anlamlarını ağırlaştıran ve yerini kaydıran tercümeler âyetlerin çarpıtıldığı şeklinde itirazlara yol açmıştır. Bu itirazlarda âyetlerdeki örtünün başörtüsü, ceb kelimesinin ise omuz veya yaka şeklinde tercüme edilmesi yer almaktadır. Bâzı din bilginleri hadislerin dinî referans olmasını kabul etmezler, başörtüsünün Kur'an'da yer almadığını, âyetlerin çarpıtılarak tercüme edildiğini de ifade ederler. Bu görüşe sahip çok sayıda din bilginine örnek Prof. Zekeriya Beyaz, Prof. Yaşar Nuri Öztürk, Prof. Şahin Filiz, İhsan Eliaçık, Edip Yüksel, Hüseyin Hatemi sayılabilir. Türkiye'nin ilk kadın vaizi Prof. Beyza Bilgin ve ilahiyatçı Prof. Dr. Salih Akdemir ilgili âyetlerin tavsiye olarak anlaşılması gerektiği görüşündedirler. Salih Akdemir ayrıca söz konusu edilen âyetlerin lafızlarının peygamberin eşleri, kızları ve mü'minlerin eşleri olan "evli kadınlar"la ilgili olduğuna dikkat çekmektedir.

Said Nursi: Örtüme konusunda kadınlar arasında şehirli-köylü ayrımına giderek şehirli kadınların bedevi kadınlar gibi açılamayacağını ifade eder. Kendisinin şehirli kadınlar için el, yüz gibi istisnaları olmayan çarşaflı bir tesettürü kabul ettiği, Kur'anın emrinin de bu yönde olduğuna inandığı görüşleri kaydedilmiştir.

Tesettür konusunda Fethullah Gülen'in tutumu zaman içerisinde değişimler göstermiştir. Önceleri peçe ve eldiven kullanılarak kadınların tüm vücudunun örtülmesi gerektiği vaaz ve telkinleri  yanında saçın bir telinin bile açılmasını büyük günah olarak ele alan Gülen son konuşmalarında başörtüsünü bir füruat olarak değerlendirmiştir.

Prof.Dr. İlhami Güler peçe ve çarşaf konusunu kadın tesettüründen sayan yaklaşımlar için "Ancak, peçe ve çarşafa teolojik açıdan yaklaştığımızda, olayı salt dinsel bir yorum (içtihat) farkı olarak görüp saygı duyulacak bir mevzu saymak doğru değildir. Olayın ciddi estetik ve ahlaki boyutları vardır. Dinin düşünceden çok inanca, sorgusuz teslimiyete (dogmatizme) dayandığını iddia edenler bunu kabul etmeyeceklerdir. Kanaatime göre, peçe ve çarşaf, kadın onuruna karşı girişilmiş ağır bir hakaretin ve aşağılamanın ifadesidir."
..."'Tanrının izi insanın yüzünden geçer' der. Yüz, insanın ötekine karşı ahlaki sorumluluğunu ifade eder. Kadının önemli iki değeri olan iffeti ve namusunu, sözüm ona koruma adına kadının (insanın) en yüce, kutsal, manevi ve değerli yerini salt cinsel bir uzuv olarak görüp onu örtmeye kalkışmanın ne büyük bir cinayet, ilkellik olduğu ortadadır." şeklinde tepki gösterir.

Muazzez İlmiye Çığ ise başörtüsü ile ilgili şu ifadeleri yüzünden yargılandı: "Başörtüsünün başlangıcı da Sümerlere dayanıyor. Çoktanrılı olan Sümer dininde özellikle büyük tanrıların ve şehrin tanrısının evleri, daha doğrusu mabetleri var. Bu mabetlere isteyen kadınlar, tanrının gelini olarak giriyor. Bunların çok çeşitli görevi var. Bu görevlerden biri de kutsal bir görev olarak genel kadınlık yapmak." - "Bunların diğer rahibelerden ayrılması için başlarını örtmeleri gerek. Daha çok sonra İÖ 1600 yıllarında bir Asur kralının yaptığı kanunda evli ve dul kadınların da başlarını örtmesi şart koşulmuş. Böylece bu kadınlar da yasal seks yapan mabet fahişeleri gibi kabul edilmiş olur. Bu gelenek önce Yahudi kadınlarına geçmiş, daha sonra da İslâm kadınlarına uygulanmış."

Sağlık üzerine etkileri
Vücudu sıkı bir şekilde yalıtan giyim ve yaşam tarzının, cilt üzerinde cilt kanserleri, kuruma ve kornifikasyon gibi etkilere yol açtığı bilinen güneş ışınları, soğuk, sıcak gibi dış etkilere karşı vücut üzerinde koruyucu etkiye sahip olduğu düşünülebilir. Bunun yanında bâzı kadınlar kendilerini bu giyim tarzı ile daha rahat hissedebilirler.

Bunun yanında güneş ışınlarından mahrum kalan bir vücudun özellikle enlem ve iklim açısından Güneşin bâzı coğrafi bölgelerde D vitamini aktivasyonu açısından yetersiz kalmasıyla Ca ve Fosfor emiliminin düşmesiyle bağlantılı büyüme çağındaki kızlarda büyüme geriliği, yetişkinlerde kemik erimesi, depresyon, şizofreni, otizm ve alzheimer hastalıklarına yatkınlığının artması mümkündür. Örtünmeyi dışssal bir zorlama ile yapan kadınlar için zorlama ve örtünme birtakım ruhsal sıkıntıların kaynağı olarak ayrıca değerlendirilmelidir.

Çağdaş uygulama
Başörtüsü stilleri ve uygulamaları dünya çapında büyük farklılıklar göstermektedir.
Michigan Üniversitesi Sosyal Araştırmalar Enstitüsü tarafından 2014 yılında gerçekleştirilen bir kamuoyu yoklaması, Mısır, Irak, Lübnan, Tunus, Türkiye, Pakistan ve Suudi Arabistanda halkın en çok hangi tarz kadın kıyafetlerini desteklediğini araştırdı. Araştırma, başörtüsünün (sıkı ya da gevşek biçimde) Mısır, Irak, Tunus ve Türkiye'deki katılımcıların çoğunluğu tarafından seçildiğini ortaya koydu. Suudi Arabistan'da halkın %63'ü yüz peçesini tercih etti; Pakistan'da peçe, tam boy çarşaf ve başörtüsü, oyların yaklaşık üçte birini aldı; Lübnan'da katılımcıların yarısı (Hristiyanlar ve Dürziler dahil) hiç başörtüsü takmamayı tercih etti. Daha fazla erkeğin muhafazakar kadın kıyafetlerini tercih ettiği Pakistan dışında, ankete katılan erkekler ve kadınlar arasındaki tercihlerde "anlamlı bir fark" bulunmadı. Bununla birlikte, kadınlar, kadınların nasıl giyineceklerini seçme hakkını daha güçlü bir şekilde desteklemektedir. Üniversite eğitimi almış kişiler, üniversite eğitimi almayanlara göre daha az muhafazakar ve Suudi Arabistan dışında, kadınların giyim tarzlarına karar verme hakkını daha çok destekliyorlar.

Moda bilincine sahip bâzı kadınlar, türban gibi geleneksel olmayan başörtüsü biçimlerine yöneliyor. Bazıları sarığı uygun görürken, bazıları da boynu açıkta bırakması sebebiyle İslâmî bir örtü olarak kabul edilemeyeceğini savunuyor.

Pew Araştırma Merkezî anketine göre, ABD'de yaşayan kabaca 1 milyon Müslüman kadının %43'ü düzenli olarak başörtüsü takıyor. Pew'in başka bir anketinde (2011), Müslüman Amerikalı kadınların %36'sı halka açık olduklarında başörtüsü taktığını, %24'ü çoğu zaman veya bazen taktıklarını söylerken, %40'ı asla başörtüsü takmadıklarını söyledi.

İran cumhurbaşkanı Hasan Ruhani, ahlak polisini dizginleme sözü vermişti ve göreve başladığından bu yana sokaklardaki varlıkları azaldı, ancak ülkedeki güçlü muhafazakar güçler onun çabalarına direndi ve kıyafet kuralları, özellikle de yazın hala uygulanıyor. (Ayrıca bakınız: Mehsa Emini'nin ölümü)

Türkiye'de tesettür önceleri kamu kurumları, üniversite ve devlet okullarında yasaktı. Yasak, Anadolu köylü kadınlarının geleneksel örtülerine değil, 1980'lerden sonra giderek artan sayıda eğitimli kentli kadın tarafından benimsenen türban adı verilen yanlara düzgünce tutturulmuş başörtüsüne uygulandı. 2000'li yılların ortalarından itibaren Türk kadınlarının %60'ından fazlası ev dışında başlarını örtüyor, ancak sadece %11'i türban takıyordu. Yasak 2008'de üniversitelerde, 2013'te hükûmet binalarından ve 2014'te okullardan kaldırıldı.

Tarihsel gelişim

İslâm öncesi örtünme uygulamaları
Peçeli rahibeleri tasvir eden heykelcikler MÖ 2500'e kadar uzanır. Antik Mezopotamya, Bizans, Yunan ve Pers imparatorluklarında seçkin kadınlar, peçeyi saygınlık ve yüksek statü işareti olarak takarlardı. Asurlular, sınıf, rütbe ve toplumdaki mesleğine bağlı olarak hangi kadınların örtünmesi ve hangilerinin örtülmemesi gerektiğini ayrıntılı olarak açıklayan açık ve net yasalara sahipti. Cariye ve fahişelerin örtünmeleri yasaktı ve bunu yapmaları halinde ağır cezalarla karşı karşıya kaldılar. Dolayısıyla örtünme yalnızca aristokrat rütbenin bir göstergesi olmakla kalmıyor, aynı zamanda "saygın" kadınlar ile halka açık olanlar arasında ayrım yapmaya da hizmet ediyordu.

Sümerolog Muazzez İlmiye Çığ gelenekçi ve köktenci anlayışlar açısında Yahudilik, Hristiyan ve İslâm'da çok önemli bir yeri olan başörtüsü konusunda, kaynağın Sümer dinî gelenekleri ile ilgili ve diğer birçok kavram ve uygulama gibi buradan alıntılanma olduğunu ifade etmiştir. Çığ'a göre bu uygulamalar Yahudilerin Babil sürgünü sırasında benimsenmiş ve daha sonra Tanah yazımlarına aktarılmıştır.

Katı ayrım ve matronların örtünmesi eski Yunanistan'da gelenekseldi. MÖ 550 ile 323 yıllarında, Yunan toplumunda saygın kadınların kendilerini tecrit etmeleri ve yabancı erkeklerin gözünden kendilerini koruyan elbiseler giymeleri bekleniyordu. Roma pagan geleneği, Vesta rahibeleri (Vesta Bakireleri) tarafından giyilen başörtüsü uygulamasını da içeriyordu.

Tanah'ın örtünme ile ilgili tâlimatlar içerip içermediği açık değildir, ancak haham literatürü bunu bir iffet sorunu (tseniut) olarak sunar. İffet, erken Roma döneminde önemli bir haham erdemi haline gelmişti. Yahudi kadınların Babil ve sonraki dönemde Greko-Romen toplumundaki Yahudi olmayan hemcinslerinden ayırmayı amaçlanmış olması olasıdır. Hahamların emirlerine göre, evli Yahudi kadınların saçlarını örtmeleri gerekirdi (bkz. Mitpahat). Örtülü Yahudi kadınların hayatta kalan temsilleri, belirli Yahudi uygulamalarından ziyade genel Roma geleneklerini yansıtıyor olabilir. Fadwa El Guindi'ye göre, Hristiyanlığın başlama döneminde Yahudi kadınlar başlarını ve yüzlerini örtmekteydiler.

Hristiyanların başörtüsüyle ilgili en iyi bilinen görüş, İncil'de 1 Korintliler 11 :4-7'deki pasajda "başı açıkken dua eden veya peygamberlik eden her kadın başını küçük düşürür" şeklinde tarif edilir. Tertullianus, Klement, Hipolit, Hrisostomos ve Augustin dahil olmak üzere ilk Kilise Babaları, yazılarında, Hristiyan kadınların dua ederken başlarını örtmeleri, erkeklerin ise başları açık olarak dua etmeleri gerektiğini onayladılar. Roma'daki erken dönem Hristiyan kadınların başlarını örttüğünü gösteren arkeolojik kanıtlar vardır, ve Hristiyan başörtüsü uygulaması, bugün birçok Hristiyan mezhebine bağlı kadınlar arasında, özellikle Anabaptist Hristiyanlar, Doğu Ortodoks Hristiyanları, Doğu Hristiyanları ve Reformcu Hristiyanlar arasında devam etmektedir. Leila Ahmed'e göre, Hristiyan Bizans edebiyatında kadınların örtünmesi ve inzivaya çekilmesiyle ilgili katı normlar, eski Pers geleneklerinden etkilenmişti ve bunların gerçek uygulamadan önemli ölçüde farklı olduğunu gösteren kanıtlar bulunmakta.

Hint yarımadasında, kadınlar ghoonghat olarak bilinen bir uygulamada başlarını örterler.

Nüfusların birbirine karışması, Yunan, Pers ve Mezopotamya ve Orta Doğu halklarının Samilerle kültürel yakınlaşmasıyla sonuçlandı. Kadınların örtünmesi ve tecrit edilmesi, Arapların şehirli üst sınıf kadınlarına ve nihayetinde şehirli kitlelere yayılmadan önce Yahudiler ve Hristiyanlar arasında yerleşmiş görünüyor. Kırsal alanlarda saçı örtmek yaygındı, ama yüzü değil.

Leila Ahmed, "Kültürel kaynak veya kaynaklar ne olursa olsun, şiddetli bir kadın düşmanlığı, İslâm'ın yükselişinden hemen önceki yüzyıllarda Akdeniz'in ve nihayetinde Hristiyan düşüncesinin belirgin bir bileşeniydi" diyor. Ahmed, örtünmeyi ve cinsiyet ayrımını, en yoğun olarak kadın bedenini teşhir etmeyi bir utanç ve tehlike görmeye odaklanan, kadın düşmanı bir görüşün ifadesi olarak yorumlar.

Arap/İslâm kültüründe gelişim
Müfessirlerin ve İslâm tarihçilerinin geneline göre İslâm öncesi dönemde Arap kadınları enselerine bağladıkları veya arkalarına saldıkları başörtüsü tarzı bir örtüyü takarlardı. Bununla birlikte bu örtü gerdanlarını ve diğer taraflarını örtmezdi. Eldeki kanıtlar, örtünmenin Arabistan'a İslâm Peygamberi tarafından getirilmediğini, Suriye ve Filistin gibi komşu ülkelerde olduğu kadar yaygın olmasa da, özellikle şehirlerde zaten var olduğunu göstermektedir.

Coğrafik etki: Çöl yaşamından kaynaklanan, toz ve yakıcı güneş ışınlarından koruyucu geniş ve bâzı bölgelerde yüz dahil tüm vücudu kaplayan yerel elbiselerin, hadisler ve Kur'an yorumları ile dinî zorunluluklar içine girmiş olma ihtimali göz ardı edilemeyecek bir konu olarak görünmektedir. Prof. Dr. Mehmet Aydın bu konuya işaret eden yorumunda, tesettürün İslâm'da olduğunu, şekil ve miktar gibi hususların ise coğrafya ve kültür tarafından belirlendiğini ifade etmiştir.

Prof. Dr. Neşet Çağatay İslâm'da başörtüsünün ortaya çıkışı sürecini "Müslümanlar, hür kadınlarıyla birlikte Mekke'den Medine'ye göç ettiklerinde, Medine'de bir meta aracı gibi alınıp satılan ve örtünmeyen cariyelerle karşılaştılar. Medineli erkekler, Mekke'den gelen kadınlara da cariye gibi davranıyor. Onları da meta gibi alıp satmak istiyorlar. Hazreti Ömer bu kargaşalığı görüyor. Medinelilerle karıştırılmamaları için Mekkeli kadınlara örtünme kuralı getiriliyor. Cariyelerin örtünmesi ise yasaklanıyor. İslâmîyette hür kadınların cariyelerden ayırt edilmesi için başlatılan bu gelenek, daha sonra kadınların erkeklere karışı örtünmesi şekline dönüşüyor..." sözleriyle ifade etmektedir.

"Hicab" terimi Kur'an'da giyim ile ilgisiz olarak, inanan erkeklerin İslâm Peygamberi'nin eşleri ile perde (hicap) arkasından konuşmaları gerektiği şeklinde kullanılmıştır. Sonraki dönemlerde bu uygulama Müslüman toplumun geneline yayılmış, erkek ve kadın bölmelerinin ayrılması sonucunu doğurmuştur.

İslâm toplumunda tesettür ve hicabın İslâmın ortaya çıkış dönemlerinde yaygın olarak kullanılmadığı, hicabın o dönemde aynı zamanda Peygamberin evi olan mescide gelen erkeklerden peygamberin kadınlarını korumak için konulduğu, genişletilmiş tesettür ve hicap uygulamalarının Müslümanların İran ve Bizansı almaları sonrasında, bu kültürlerden etkilenerek, özellikle Emeviler döneminde ulemanın otorite kazanma çabaları sonucunda İslâm toplumunda yaygınlık kazandığı bâzı araştırmacılar tarafından ifade edilmiştir. Örtünme İslâmîyetin doğuşundan birkaç yüzyıl sonra yazılan hadis ve fıkıh kaynaklarında, dinî önderler tarafından yapılan âyet ve hadislerin kapsamlarını genişleten ve bağlamından kopartılmış ileri yorumlarla kadın ve erkeğin birbirini görmelerinin tamamen haram kılınması, harem, burka ve peçe gibi uygulamalar islam topluluklarında yerleşik kurallar haline gelmiştir.

Modern öncesi tarih
Örtünme uygulaması, bu imparatorlukların Arap fetihleri sırasında saygınlık ve yüksek sosyal statü sembolü olduğu Bizans ve Pers imparatorluklarının seçkinlerinden ödünç alındı. Reza Aslan, "Örtü, Peygamberin eşitlikçi reformları sonrasında, erkek kutsal metin ve hukuk âlimlerinin, dinî ve siyasi otoritelerini kullanarak toplumda kaybettikleri hakimiyeti yeniden kazanmaya başladığı İslâm Peygamberi'nin ölümünden sonraki nesillere kadar kadar, ne zorunluydu ne de geniş çapta benimsendi" ifadelerini kullanır.

Bu uygulama, Kur'an'ın iffet ve dindarlıkla ilgili ideallerinin uygun bir ifadesi olarak benimsendi. Örtünme yavaş yavaş üst sınıf Arap ve şehirli Müslüman kadınlar arasında yaygınlaştı. Arap Müslüman kadınların örtünmesi, Osmanlı yönetimi altında, bir rütbe ve ayrıcalıklı yaşam tarzı olarak yaygın hâle geldi ve 17. yüzyılın İstanbul'u, coğrafi ve mesleki kimlikleri yansıtan farklı giyim tarzlarına tanık oldu. Kırsal kesimdeki kadınlar, örtünmeyi benimsemekte çok daha yavaştı çünkü elbiseler tarladaki çalışmalarını engelliyordu. Çalışan kadınlar için peçe takmak pratik olmadığı için, "örtülü bir kadın sessizce kocasının kendisini boşta tutacak kadar zengin" olduğunu ilan da ediyordu.

19. yüzyıla gelindiğinde, Mısır'daki Müslüman veya Hristiyan üst sınıf kentli kadınlar, başın örtülmesi yanında burun altlarını ve ağzı kapatan bir elbise giyiyorlardı. Bu elbisenin adı olan haraba, elbisenin kökenini gösterebilecek olan erken dönem Hristiyan ve Musevi dinsel sözcük dağarcığında bulunur. Yirminci yüzyılın ilk yarısına kadar Mağrip ve Mısır'daki kırsal kesim kadınları, kentsel alanları ziyaret ettiklerinde "medeniyetin bir işareti olarak" bir peçe takarlardı .

II. Abdülhamid, 2 Nisan 1892'de kadınların çarşaf giymesini yasakladı. Türk gazeteci ve araştırmacı Murat Bardakçı, Başbakanlık Osmanlı Arşivi'nde bulunduğu söylediği belgede, II. Abdülhamid'in çarşafı "emr-i tesettüre asla muvafık ve müsait olmadığı" olarak nitelendirmesiyle yasakladığını ifade etmiştir. (Not; Çarşaf Abaye veya Çador'un Türk versiyonu olarak bilinir ve yüz kısmen örtülür.)

Modern tarih
Batılı giyim, 1960'larda ve 1970'lerde Müslüman ülkelerde büyük ölçüde egemen oldu. Örneğin Pakistan, Afganistan ve İran'da bâzı kadınlar kısa etekler, çiçek baskılı hippi elbiseler, kloş pantolonlar giydiler ve tesettürsüz dışarı çıktılar. Bu, Sovyet-Afgan Savaşı, Pakistan'daki askeri diktatörlük ve abaye, cilbap ve peçe gibi geleneksel muhafazakar kıyafetlerin geri döndüğü 1979 İran devrimi sonrasında değişti. Mart 1979'da İran'da kadınların evden çıkarken başörtüsü takmak zorunda kalacağına hükmeden tesettür yasasının getirilmesinden sonra İran'da gösteriler yapıldı. Ancak bu olgu, önemli bir Müslüman nüfusa sahip tüm ülkelerde benzer şekilde işlemedi: Geçmiş dönemin başörtüsü yasaklarını kaldıran Erdoğan döneminde Türkiye'nin daha İslâmî ve muhafazakar hâle gelmesi ve muhafazakar giyinmek isteyen kadınlara hitap eden yeni moda şirketleri ne rağmen Türkiye'de son yıllarda başörtüsü takan kadınlarda bir düşüş oldu.

Yirminci yüzyılın sonlarında, batılılaşmanın bir sonucu olarak uzun bir düşüş döneminden sonra Mısır'da başörtüsü yeniden canlandı. Daha 1970'lerin ortalarında, üniversite çağındaki bâzı Müslüman erkek ve kadınlar, yeniden birleşmek ve kendilerini İslâm inancına yeniden adamak amacıyla bir hareket başlattılar. Bu hareket Sahva (uyanış) olarak adlandırıldı ve kıyafet kodlamasına yansıyan yüksek bir dindarlık dönemini ateşledi. Bu hareketin genç kadın öncüleri tarafından benimsenen üniformaya el-İslâmî (İslâmî elbise) adı verildi ve bir "cilbāb" ve himār'dan oluşuyordu. Hareket içinde çoğunlukla evrensel olan temel elbiselere ek olarak, takipçilerin ne kadar muhafazakar olmak istediğine bağlı olarak ek önlemleri alınabilirdi. Bâzı kadınlar, görünür bir teni ortaya çıkarmak için sadece göz yarıkları bırakan bir yüz kaplaması (el-niqāb) ve ayrıca eldiven ve çorap kullanmayı da tercih ettiler.

Kısa süre sonra bu hareket gençlik alanının dışına yayıldı ve daha yaygın bir uygulama haline geldi. Kadınlar bu giyimi dinî inançlarını halka duyurma ve batılı giyim ve kültür etkilerini reddetmenin bir yolu olarak gördüler. Başörtüsü uygulamasının baskıcı ve kadınların eşitliğine zarar verdiğine dair birçok eleştiriye rağmen, birçok Müslüman kadın, örtülü giyim tarzını olumlu bir şey olarak görüyor. Bu kamusal alanda tacizden ve istenmeyen cinsel davranışlardan kaçınmanın bir yolu olarak görülür. Buna göre örtünme kadınları kamusal alanda cinsiyetsizleştirerek onların yasal, ekonomik ve politik statüde eşit haklardan yararlanmalarını sağlardı. Bu sadece seçtikleri giyim tarzıyla değil, aynı zamanda iffet ve İslâmî inançlara bağlılıklarını göstermeye çalışan ciddi tavırlarıyla da kendini gösteriyordu.

Birçok insan, başörtüsünü ve kadın ve hakları açısından ne anlama geldiğini sorguladı. Pratikte başörtüsünün gerçekten kadınların tercihi olup olmadığı veya kadınların onu giymeye zorlanıp zorlanmadığı sorgulandı. İran İslâm Cumhuriyeti'nin kadınlara dönük zorunlu örtünme politikası gibi pek çok örnek, bu konuları ön plana çıkarmış ve hem akademisyenler hem de sıradan insanlar arasında büyük tartışmalara yol açmıştır.

Örtünmenin amacı Uyanış hareketi ivme kazandıkça değişir ve Pan-İslâmîzm'e destek ve Batı kültür ve normlarının sembolik reddinden daha politik bir duruşa doğru kayar. Bugün başörtüsü farklı insanlar için birçok farklı anlam ifade ediyor. Başörtüsü takmayı seçen kadınlara göre örtünme iffet, ahlak ve seçim özgürlüklerini korumalarına izin veriyor. Kapanmanın özgürleştirici ve tacizden koruyucu olduğuna da inanıyorlar .

Birçok insan başörtüsü takmaya karşıdır ve başörtüsünün toplumsal cinsiyet ilişkilerinde sorunlara yol açtığını, kadınları hem fiziksel hem de mecazi olarak susturmaya ve bastırmaya çalıştığını ve uygulamayla ilgili birçok başka sorunu olduğunu savunuyorlar. Görüşlerdeki bu farklılık, konuyla ilgili hem duygusal hem de akademik olarak bugün de devam eden çok sayıda tartışma yarattı.

11 Eylül 2001'den bu yana tesettür tartışmaları yoğunlaştı. Birçok ülke, başörtüsüne kısıtlamalar getirmeye çalıştı ve bu da, daha fazla sayıda başörtüsü takmaya ve buna yönelen kadınlar tarafından yeni bir isyan dalgasına yol açtı.

İran

İran'da bâzı kadınlar, başörtüsünü dönüştürmek için harekete geçiyor ve ardından İran'da kültür ve kadın kimliğini yeniden icat ederek rejime meydan okuyor . Moda tasarımcısı Nagmeh Kumarsi, dar kesim kot pantolon ve "eksik" bir başörtüsü içeren kıyafetleri kamuya açık bir şekilde tasarlayıp satıyor. Kumarsi, kendi kültür ve kimlik nosyonunu somutlaştırıyor ve İslâmî kıyafet yönetmeliği altındaki tektipleştirmeye karşı kadınlar arasındaki farklılıklara değer veren bir evriminin gerçekleşmesine hizmet ediyor.

İran'da artan sayıda kadın zorunlu başörtüsü takmaya meydan okudukça direniş ve çekişme artıyor. Smith (2017), İngiltere merkezli saygın bir haber kuruluşu olan The Times tarafından yayınlanan "İran, kadınlar için İslâmî kıyafet kurallarını güncelleyerek şaşırtıyor"  başlıklı makalesinde İranlı kadınların kaydettiği ilerlemeye değindi.

Tahran polis şefi General Hüseyin Rahimi, "İslâmî kıyafet kurallarına uymayanlar artık gözaltı merkezlerine alınmayacak ve haklarında adli dava açılmayacak" dedi (Smith, 2017). Polis şefinin açıklamaları siyasi ilerlemeyi yansıtıyor. İranlı kadın aktivistler, kültürel ve politik değişimi hayata geçirmek için modaya güvenerek 1979'dan beri ilerleme kaydettiler.

Zorunlu başörtüsü İslâmofaşist bir uygulama olarak nitelendiriliyor.

Dünya geneli

Bâzı hükûmetler kadınları başörtüsü takmaya teşvik eder ve zorunlu kılarken, diğerleri en azından bâzı kamusal ortamlarda bunu yasaklamıştır. Dünyanın birçok yerinde kadınlar, fiziksel saldırılar da dahil olmak üzere, başörtüsü takmak için veya başörtüsü takmaya karşı gayri resmî baskılara maruz kalıyor.

Yasal zorlamalar
Gazze'de Birleşik Liderlik (UNLU) kadınlar için zorunlu başörtüsü politikası oluşturmayı reddetti.

1936'da her tür peçeyi yasaklayan İranda, İslâm devriminin ardında Nisan 1980'de devlet dairelerinde ve eğitim kurumlarında kadınlara başörtüsü zorunluluğu getirilmesine karar verildi. 1983 ceza kanunu, kamusal alanda hicab şer'i giyinmeden görünen kadınlar için 74 kırbaç cezası verdi, ancak bu tanımını belirsiz bıraktı.

Aynı dönemde şeriata uygun tesettür tanımı etrafında gerginliklere ve kadınların kanunsuz tacize uğramasına şahit olundu. 1984'te Tahran savcısı, kamu kurumlarında daha katı bir kıyafet kuralına uyulması gerektiğini, diğer yerlerde ise kıyafetlerin halkın çoğunluğu tarafından uygulanan standartlara uygun olması gerektiğini açıkladı. İçişleri Bakanlığı tarafından 1983 tarihli yasaya dayalı olarak 1988'de çıkarılan yeni bir yönetmelik, nelerin tesettür ihlallerini oluşturduğunu daha da belirginleştirdi. İran'ın mevcut ceza kanunu, biçimini belirtmeden toplum içinde başörtüsüne uymamanın cezası olarak 10 günden iki aya kadar hapis cezası öngörmektedir.

Kıyafet yönetmeliğinde sınırlar zorlandı ve zorunlu yönü muhafazakarlar ile mevcut cumhurbaşkanı Hasan Ruhani arasında bir çekişme noktası oldu. Birleşmiş Milletler İnsan Hakları Konseyi geçtiğimiz günlerde İran'ı başörtüsü karşıtı protestoları destekleyen insan hakları savunucularının ve avukatların haklarını garanti etmeye çağırdı. Devlet kurumlarında ve dinî kurumlarda, kıyafet yönetmeliği himar tipi başörtüsü ve pardösü gerektirirken, diğer halka açık yerlerde kadınlar genellikle gevşek bağlı bir başörtüsü (rousari) giyiyor. İran hükûmeti hem İslâmî dinî ilkeleri, hem de İslâm öncesi İran kültürünü hatırlatarak daha katı örtünme türlerini onaylar ve resmî olarak teşvik eder.

Endonezya'nın Açe eyaleti, Müslüman kadınların toplum içinde hicap giyimini şart koşuyor. Endonezya hükumeti, eyalette ayrılıkçı harekete son vermeyi amaçlayan bir anlaşmayla, 2001 yılında Açe'nin dinî liderlerine Şeriat uygulama hakkı verdi.

Suudi Krallığı, Müslüman kadınların saçlarını örtmesini ve tüm kadınların tam vücut elbisesi giymelerini resmî olarak şart koşuyor, ancak şart bu son zamanlarda uygulanmadı. Düzenlemeler dinî  polis ve kanun adamları tarafından uygulanır. 2002'de Suudi din polisi, Suudi ve uluslararası basın tarafından, 15 kişinin ölümüyle sonuçlanan yangında kız öğrencilerin başörtüsü takmadıkları için yangından kurtarılmasını engellemekle suçlandı. 2018'de Suudi veliaht prensi Muhammed bin Selman CBS News'e Suudi yasalarının kadınların "düzgün, saygılı elbiseler" giymelerini gerektirdiğini ve kadınların hangi biçimde olması gerektiğine karar vermekte hür olduğunu söyledi.

Yasal engellemeler

Müslüman dünyası
Pers kültüründe saçı örtme geleneğinin eski İslâm öncesi kökenleri vardı, ancak gelenek 1936'da başörtüsü modernleşmeyle bağdaşmaz kabul eden Rıza Pehlevi tarafından yasaklandı. Bâzı durumlarda polis peçe takan kadınları tutukladı ve ve onu zorla çıkartmaya zorladı. Bu politikalar halk desteğine sahipti, ancak başörtüsü takmadan kamusal alana çıkmayı çıplaklık olarak yorumlayan Şii din adamlarını çileden çıkardı. Bâzı kadınlar, Rıza Şah'ın polisi tarafından saldırıya uğrama korkusuyla evi terk etmeyi reddetti. 1941'de örtünme politikasındaki zorunlu unsur terk edildi.

Türkiye'de yakın zamana kadar üniversitelerde başörtüsü yasağı vardı. 2008'de hükûmet üniversitelerde başörtüsü yasağını kaldırmaya çalıştı, ancak kara Anayasa Mahkemesi tarafından bozuldu. Aralık 2010'da hükûmet üniversitelerde, devlet binalarında ve okullarda başörtüsü yasağını kaldırdı.

Hicap Tunus'ta 1981'de devlet dairelerinde yasaklandı ve 1990'larda kısıtlamalar artırıldı.

2017 yılında Tacikistan hicabı yasakladı. Kültür Bakanı Şemsiddin Orumbekzoda, Radio Free Europe'a İslâmî kıyafetin "gerçekten tehlikeli" olduğunu söyledi. Mevcut yasalara göre, başörtüsü takan kadınların ülkenin devlet dairelerine girmesi yasaktır.

Avrupa
15 Mart 2004'te Fransa, devlet ilk ve orta öğretim okullarında "öğrencilerin dinî aidiyetlerini bariz bir şekilde sergiledikleri sembol veya kıyafetleri" yasaklayan bir yasa çıkardı.

Belçika'nın Maaseik şehrinde, peçe 2006'dan beri yasaktır.

13 Temmuz 2010'da, Fransa'nın alt meclisi, kamusal alanda İslâmî tam kapanmayı yasaklayan bir yasa tasarısını ezici çoğunlukla onayladı.Böylece Fransa kamuya açık yerlerde yüzü tamamen kapatan peçeyi yasaklayan ilk Avrupa ülkesi oldu. Bunu Belçika, Letonya, Bulgaristan, Avusturya, Danimarka ve İsviçre'nin bâzı kantonları izledi.

Belçika, 2011 yılında park ve sokaklarda yüzü tamamen kapatan peçeyi yasakladı. İsviçre'nin Ticino kantonunun seçmenleri, Eylül 2013'te, halka açık alanlarda peçe takılmasının yasaklanması lehinde oy kullandı. 2016 yılında Letonya ve Bulgaristan halka açık yerlerde burkayı yasakladı. Ekim 2017'de, Avusturya'da peçe takmak da yasa dışı hâle geldi. Bu yasak yüzleri kapatan eşarp, maske ve palyaço boyasını da içeriyor. 2016 yılında Bosna-Hersek yargısı Müslüman cemaatin protestolarına rağmen mahkemelerde ve yasal kurumlarda başörtüsü takma yasağını onayladı. 2017 yılında Avrupa Adalet Divanı, şirket çalışanların başörtüsü de dahil olmak üzere görünür dinî semboller takmasını engellemesine izin verildiğine karar verdi. Ancak, şirketin dinî ve politik fikirleri sergileyen kıyafetlerin giyilmesiyle ilgili bir politikası yoksa, müşteri çalışanlardan kıyafeti çıkarmalarını isteyemez. 2018'de Danimarka parlamentosu, halka açık yerlerde yüzü tamamen kapatan peçeyi yasaklayan bir yasa çıkardı.

2016 yılında, 20'den fazla Fransız kasabası, hicap kurallarına uymayı amaçlayan bir mayo tarzı olan burkini kullanımını yasakladı. Daha sonra düzinelerce kadın para cezasına çarptırıldı, bâzı biletlerde "ahlaka ve laikliğe saygılı bir kıyafet" giymedikleri gerekçesiyle para cezası verildi. Yasağın uygulanması, tesettür giyimin yanı sıra çok çeşitli iffet kıyafetleri giyen plaj sakinlerini de vurdu. Medya, polisin Nice'deki bir plajda bir kadını kıyafetlerinin bir kısmını çıkarmaya zorladığını bildirdi. Belediye başkanlığı Nice terör saldırısının ardından bu tür kıyafetleri giymeyi "kabul edilemez bir provokasyon" olarak nitelendirdi.

Belçika'da bir psikolog ekibi, 166 ve 147 katılımcının yer aldığı iki çalışmada, Belçikalıların İslâmî başörtüsünden rahatsızlık duymalarının ve ülkenin kamusal alanında bu yasağın desteklenmesinin, özerklik, evrenselcilik, yabancı düşmanlığı/etnik önyargı ve din karşıtı duygularla ilgisini araştırdı. Çalışmalar, örtünme karşıtı tutumların etkilerinin ötesinde daha yüksek seviyeleri öngörmede, yaş ve politik muhafazakarlık gibi diğer ilgili değişkenler ötesinde ince önyargı/ırkçılık, değerler (kendini geliştirme değerleri ve güvenlik karşısında evrenselcilik) ve dinî tutumların (gerçek anlamda din karşıtı düşünceye karşı maneviyat) etkilerini ortaya çıkarmıştır.

2019'da Avusturya, okullarda on yaşına kadar olan çocuklara hicabı yasakladı. Yasak, kadın-erkek eşitliği ve yerel geleneklere göre sosyal entegrasyon amacıyla konuldu. Çocuğunu başörtülü olarak okula gönderen velilere 440 euro para cezası verilecekti. Bu yasak, 2020 yılında Avusturya Anayasa Mahkemesi tarafından bozuldu.

İsveç'teki Staffanstorp Belediyesi, 2019'da altıncı sınıfa kadar olan okul öğrencileri için tüm örtü türlerini yasakladı.

Hindistan
Ocak 2022'de Karnataka eyaletinde bir dizi kolej, başörtüsü takan kız öğrencilerin kampüse girmesini engelledi ve ardından eyalet hükûmeti eğitim kurumlarında 'dinî kıyafetleri' yasaklayan bir genelge yayınladı. 15 Mart 2022'de Yüksek Mahkeme, oldukça tartışmalı bir kararla, uygulamanın İslâm'da zorunlu olmadığını savunarak eğitim kurumlarında başörtüsü yasağını onadı.

Türban takmak için resmî olmayan baskı
Müslüman kız ve kadınlar, başörtüsünü takmayı reddettikleri için hem Batı dünyasında hem de başka yerlerde namus cinayetlerinin kurbanı oldular.

Gazze'de, 1970'lerin sonlarında ve 1980'lerde Gazze'de Hamas'ın selefi Mujama' al-Islami'nin, şehirli eğitimli kadınlar üzerinde başörtüsünün yeniden takılmasını sağlamak" için " rıza ve zorlamanın bir karışımını" kullandığı bildirildi.

Benzer davranış, Filistin topraklarında Birinci İntifada sırasında Hamas tarafından da sergilendi. Hamas, Filistinli grupların stratejisinde algılanan başarısızlıkların yarattığı siyasi boşluğu, kadınlara odaklanan bir kampanyayla başarıya giden bir yol olarak İslâm'a "dönüş" çağrısında bulundu. Hamas, kadınların evde kalmasında ısrar, erkeklerden ayrılma ve çok eşliliğin teşviki de dahil olmak üzere diğer önlemlerin yanı sıra başörtüsü takma yönünde kampanya yürüttü. Bu kampanya sırasında başörtüsü takmamayı tercih eden kadınlar sözlü ve fiziksel tacize uğradı ve bunun sonucunda "sadece sokakta sorun yaşamamak için" başörtüsü takıldı.

Hicap Afganistan'da Taliban rejimi tarafından zorunlu hâle getirildi. Taliban, kadınlardan sadece başlarını değil yüzlerini de örtmelerini istedi, çünkü "bir kadının yüzü kendileriyle ilgili olmayanlar erkekler için yozlaşmanın kaynağıydı".

Hindistan Srinagar'da, kendisine Lashkar-e-Jabbar adını veren militan grup, 2001 yılında burka giymeyen kadınlara yönelik bir dizi asit saldırısının sorumluluğunu üstlendi ve İslâmî kıyafet vizyonlarına bağlı kalmayan kadınları cezalandırmakla tehdit etti. Çoğu tamamen örtünmemiş olan Keşmirli kadınlar uyarıya karşı çıkarken, saldırılar bölgenin önde gelen militan ve ayrılıkçı grupları tarafından kınandı.

2006'da Gazze'deki radikaller, müstehcen olduğu iddia edilen elbiseleri giymekle ilgili "gözdağı vermek" amacıyla kadınların yüzlerine saldırmakla veya saldırı tehdidi suçlanıyorlar.

2014 yılında Irak ve Levant İslâm Devleti nikap ve eldiven takmadıkları için birkaç kadını idam ettiği bildirildi.

Norveç'te Telia, Nisan 2019'da bir kadının başörtüsünü çıkarmasını reklamda gösterdiği için bomba tehditleri aldı.

Hicap karşıtı resmî olmayan baskılar
İslâmcı terör saldırılarının ardından tesettürlü kadınlar dünya çapında sözlü ve fiziksel saldırılara maruz kalmaktadır. Louis A. Cainkar, Müslüman karşıtı saldırıların başlıca hedefinin erkekler değil tesettürlü kadınlar olduğunu yazdı. Bu onların Müslümanlıkları daha kolay teşhis edilebildiği için değil, saldırganların savunmaya çalıştığı yerel ahlaki düzene bir tehdit olarak görüldükleri içindi. Bâzı kadınlar korkudan veya tanıdıklarından gelen baskı nedeniyle başörtüsü takmayı bırakıyor, ancak birçoğu dinî inançları nedeniyle başörtüsünü takmayı istese bile kendilerini korumak için bunu yapmayı reddetmektedir.

Kazakistan'ın başörtüsü konusunda resmî bir yasağı yoktur. Ancak başörtüsü takanlar yetkililerin kendilerine karşı ayrımcılık yapmak için bir takım taktikler kullandığını ifade ettiler.

2015 yılında Özbekistan'da yetkililerTaşkent'te tesettürlü kadınların gözaltına alındığı bir kampanya düzenledi. Başörtüsünü çıkarmayı kabul edenler "görüşmeden" serbest bırakılırken, reddedenler terörle mücadele birimine sevk edildi. Daha sonra kocaları veya babaları, kadınları polise itaat etmeye ikna etmek için çağrıldı. Bu, Fergana Vadisi'ndeki daha önceki bir kampanyayı takip etti.

Şevket Mirziyoyev'in Aralık 2016'da Özbekistan Cumhurbaşkanı olarak seçilmesinden sonra, Müslümanlara dinî kimliklerini açıkça ifade etme fırsatı verildi. Temmuz 2021'de devlet halka açık yerlerde başörtüsü takılmasına izin verdi

Kırgızistan'da hükûmet, 2016 da kadınları başörtüsü takmaktan vazgeçirmeyi amaçlayan pankartların sponsoru oldu.

Tesettürlü kadınlara iş yeri ayrımcılığı
Tesettür gözlenebilir bir inanç beyanı olduğu için Müslümanlara yönelik ayrımcılık kadınlar arasında daha yaygındır. 11 Eylül saldırıları sonrasında iş yerlerinde İslâmofobinin bâzı tezahürleri görülür ve başörtüsü onları tanınmasına yardımcı olur. İslâm inancıyla olan ilişkileri otomatik olarak dinin her türlü olumsuz klişesini üzerlerine yansıtır. Artan ayrımcılığın bir sonucu olarak, işyerindeki bâzı Müslüman kadınlar, daha fazla önyargı eylemini önlemek umuduyla başörtülerini çıkarmaya başvuruyor.

Görüşülen bâzı Müslüman kadınlar, algılanan ayrımcılığın kendileri için de sorun oluşturduğunu, gelecekte ayrımcılığa uğramaktan korktukları için başörtüsü takmamayı tercih ettiklerini paylaştılar.

Ayrımcılık, Amerika Birleşik Devletleri'nde kadınların dinî yükümlülükleri yerine getirme kararlarına da etki ediyor ve dinlerini takip etme konusunda endişe duyuyorlar.

Ali, Yamada ve Mahmoud (2015)  İslâm dinini takip eden beyaz olmayan kadınların, ayrımcılığa maruz kalan iki azınlık grubunun parçası olmaları nedeniyle "üçlü tehlike" olarak değerlendirildiğini belirtmektedir.

Ali ve ark. (2015)  iş yerinde algılanan ayrımcılık ile iş tatminleri arasında bir ilişki bulmuştur. Başka bir deyişle, diğer dinî gruplarla karşılaştırıldığında, Müslüman kadınların iş yerinde karşılaştıkları ayrımcılık algısı işlerinden duydukları memnuniyet düzeyi ilişkiliydi.

Müslümanlar arasında olası işe alım ayrımcılığı üzerine yürütülen deneysel bir araştırma, geleneksel İslâmî kıyafet giyen Müslüman kadınlar ile giymeyenler arasında açık ayrımcılık açısından hiçbir fark olmadığını ortaya koydu. Ancak başörtüsü takan Müslümanlara örtülü ayrımcılık yapıldığı, düşmanca ve kaba bir tavırla muamele edildiği görüldü. ABD'de 4.000 işveren arasındaki işe alım uygulamalarını gözlemleyen deneyciler, kendilerini Cumhuriyetçi olarak tanımlayan işverenlerin, sosyal ağ sayfalarında Müslüman görünen adaylarla işe alım görüşmesi yapmaktan kaçınma eğiliminde olduğunu buldu.

Bazılarının iş yerinde tesettür ayrımcılığı olarak gördüğü ve kamuoyunun dikkatini çeken ve Yüksek Mahkemeye taşınan bir örnekte ABD Eşit İstihdam Fırsatı Komisyonu, Başlık VII'nin verdiği yetkiden yararlanarak iş başvurusunda bulunan ancak EEOC v. Abercrombie ve Fitch'in örtü ve siyah elbiselere karşı uzun süredir devam eden politikasını ihlal eden başörtüsü takması nedeniyle reddedilen genç bir tesettürlü kadın için dava açtı.

Birleşik Arap Emirlikleri'nde Güney Asyalı Müslümanlar, ABD'deki Güney Asyalı emsalleri kadar ayrımcılık algılamıyorlar. Bununla birlikte, kadınlar her iki coğrafyada da ayrımcılık deneyimlerini ince ve dolaylı etkileşimler olarak tanımlamada benzerler. Aynı çalışma, başörtüsü takan ve takmayan Güney Asyalı Müslüman kadınlar arasındaki farklılıkları da bildiriyor. Tesettürlü olmayanlar için, diğer Müslümanların yanındayken daha fazla algılanan ayrımcılık yaşadıklarını bildirdiler.

Algılanan ayrımcılık, hem zihinsel hem de fiziksel esenliğe zararlı olmasına rağmen bâzı bireyler için daha olumlu bir iyilik hâli ile de ilişkili olabiliyor. Yeni Zelanda'da yapılan bir araştırma, başörtüsü takan kadınların ayrımcılığa maruz kalmasına rağmen, çok daha yüksek dinî gurur, aidiyet ve merkezîlik duyguları ile bu olumsuz deneyimlerin üstesinden geldiği sonucuna varmıştır.

Ayrıca bakınız
 Başörtüsü / Başörtüsü türleri
 Fransa'da İslâmî eşarp tartışması
 İslâm ve kadın
 İslâmî giyim
 Dinî başlık listesi
 Türkiye'de başörtüsü yasağı / Merve Kavakçı
 Ülkelere göre tesettür

Örtü çeşitleri
 Kaput
 Paranja
 Purda
 Tagelmust (erkekler tarafından giyilir)
 Tudong
 Yaşmak

Notlar

Kaynakça

İncelenmemiş çeviri içeren sayfalar
İslam terimleri

Tesettür


Røde Vejrmølle-Filmen er en dansk dokumentarfilm fra 1944 instrueret af Carl Jensen og efter manuskript af Karl Lorenzen.

Handling
Optaget i anledning af Fællesbageriets 25 års jubilæum i Glostrup. Fællesbageriet blev dannet i 1919.

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 1944

Røde Vejrmølle-Filmen


Dogo ist eine Landgemeinde im Departement Mirriah in Niger.

Geographie

Dogo liegt am Übergang der Großlandschaft Sudan zur Sahelzone. Die Nachbargemeinden sind Droum, Kolléram und Zinder im Norden, Gouna im Osten, Bandé und Dungass im Süden sowie Matamèye und Yaouri im Westen.

Bei den Siedlungen im Gemeindegebiet handelt es sich um 76 Dörfer, 114 Weiler und 27 Lager. Davon wird der Weiler Nahouta auch von der Nachbargemeinde Droum beansprucht. Der Hauptort der Landgemeinde Dogo ist das Dorf Dogo. Es liegt auf einer Höhe von  und hat den Charakter einer Oase.

Die Forêt classée de Korama am Trockental Korama ist ein 900 Hektar großes unter Naturschutz stehendes Waldgebiet im Gemeindegebiet von Dogo. Die Unterschutzstellung erfolgte 1952.

Geschichte
Der Herrschaftssitz Dogo wurde um 1820 von Sultan Sélimane dan Tintouma seinem Sultanat Zinder angeschlossen, das zum Reich Bornu gehörte. Sultan Ibrahim dan Sélimane von Zinder, der vom 1822 bis 1841 und von 1843 bis 1850 regierte, ermunterte Tuareg aus dem Aïr sich in seinem Sultanat anzusiedeln. Er stellte deren versklavten Ackerbauern, den Iklan, Land bei den Dörfern Dogo, Baban Tapki, Droum, Gouna und Zermou zur Verfügung. Ende des 19. Jahrhunderts boten die Märkte von Dogo und weiteren Dörfern in der Region dem in der Stadt Zinder ansässigen bedeutenden Händler Malan Yaroh jene Handwerksprodukte, Pelze, Tierhäute und Henna, die er für den Transsaharahandel benötigte.

Frankreich besetzte 1899 das Sultanat Zinder, bei dem es bis zur Unabhängigkeit Nigers 1960 verblieb. Der Markt von Dogo war einer der kleinen Märkte in der Region, die zu Beginn des 20. Jahrhunderts von der französischen Verwaltung zugelassen wurden. Die 227 Kilometer lange Piste für Reiter zwischen den Städten Zinder und Kano, die durch Dogo führte, galt in den 1920er Jahren als einer der Hauptverkehrswege in der damaligen Kolonie Niger.

Die Landgemeinde Dogo ging 2002 im Zuge einer landesweiten Verwaltungsreform aus dem Kanton Dogo hervor. Bei Überschwemmungen im Jahr 2008 erlitten über 1300 Einwohner materielle Schäden. Es wurden 185 Häuser völlig zerstört und 74 Felder überflutet.

Bevölkerung
Bei der Volkszählung 2012 hatte die Landgemeinde 113.447 Einwohner, die in 19.457 Haushalten lebten. Bei der Volkszählung 2001 betrug die Einwohnerzahl 61.551 in 11.793 Haushalten.

Im Hauptort lebten bei der Volkszählung 2012 10.218 Einwohner in 1862 Haushalten, bei der Volkszählung 2001 7058 in 1349 Haushalten und bei der Volkszählung 1988 5130 in 952 Haushalten.

In ethnischer Hinsicht ist die Gemeinde ein Siedlungsgebiet von Damagarawa, Daurawa, Fulbe, Iklan und Kanuri. In Dogo leben außerdem Angehörige der vor allem Agropastoralismus betreibenden Tuareg-Untergruppen Iguimirdan und Tafazarak.

Politik
Der Gemeinderat (conseil municipal) hat 25 gewählte Mitglieder. Mit den Kommunalwahlen 2020 sind die Sitze im Gemeinderat wie folgt verteilt: 7 PNDS-Tarayya, 4 ARD-Adaltchi Mutunchi, 4 RDP-Jama'a, 2 MNSD-Nassara, 2 PDP-Annour, 2 PJP-Génération Doubara, 2 PSD-Bassira und 2 RANAA.

Jeweils ein traditioneller Ortsvorsteher (chef traditionnel) steht an der Spitze von 68 Dörfern in der Gemeinde, darunter dem Hauptort.

Wirtschaft und Infrastruktur

Die Gemeinde liegt am Übergang der Zone des Regenfeldbaus des Nordens zur Zone der Bewässerungsfeldwirtschaft des Südens. Am Trockental Korama wird Nassreisanbau betrieben. Beim Teich Mare de Garaké beim Dorf Garaké werden Obst und Gemüse angebaut. Im Hauptort wird ein Wochenmarkt abgehalten. Das staatliche Versorgungszentrum für landwirtschaftliche Betriebsmittel und Materialien (CAIMA) unterhält eine Verkaufsstelle im Hauptort.

Gesundheitszentren des Typs Centre de Santé Intégré (CSI) sind im Hauptort sowie in den Siedlungen Gojo Gojo und Korama vorhanden. Die Gesundheitszentren im Hauptort und in Korama verfügen jeweils über ein eigenes Labor und eine Entbindungsstation. Der CEG Dogo und der in der Siedlung Gada Garin Gjadi gelegene CEG Gada (Koutchika) sind allgemein bildende Schulen der Sekundarstufe des Typs Collège d'Enseignement Général (CEG). Beim Centre de Formation aux Métiers de Dogo (CFM Dogo) handelt es sich um ein Berufsausbildungszentrum.

An der 980,9 Kilometer langen Nationalstraße 11 zwischen Nigeria und Algerien liegen der Hauptort und der Weiler Gada Garin Gjadi. Darüber hinaus gibt es mehrere wenig ausgebaute Landstraßen: Im Hauptort zweigt die 29,4 Kilometer lange Route 718 nach Mirriah ab. Im Dorf Magéma enden die in Doungou beginnende 25,76 Kilometer lange Route 740, die in Droum beginnende 17,12 Kilometer lange Route 753 und die im Dorf Korama beginnende 9,2 Kilometer lange Route 761. Von Gada Garin Gjadi führt die 53,24 Kilometer lange Route 743 nach Gidan Moutoun Daya und die 23,26 Kilometer lange Route 754 nach Guirari.

Literatur

Weblinks

Einzelnachweise

Ort in Niger
Zinder (Region)
Ort in Afrika

Dogo (Niger)


La Dirección Federal de Seguridad (DFS) fue una agencia de inteligencia del gobierno mexicano dependiente de la Secretaría de Gobernación, que fue creada durante la administración del presidente Miguel Alemán Valdes y cuya función era recabar información de actividades subversivas o terroristas en el territorio nacional.

A lo largo de su historia fue acusada de ser un instrumento del gobierno mexicano para espiar a políticos de oposición y de llevar a cabo prácticas violatorias de los derechos humanos. En 1985 desapareció dando origen a la Dirección General de Investigación y Seguridad Nacional, que en 1989 se convirtió Centro de Investigación y Seguridad Nacional (CISEN) y en 2018 se convertiría en Centro Nacional de Inteligencia (CNI).

Historia
En 1938 el presidente Lázaro Cárdenas renombró el departamento confidencial de la Secretaría de Gobernación como Oficina de Información Política, cuya tarea era recabar toda la información posible sobre las actividades de los personajes de oposición en el país, así como las reacciones por la expropiación petrolera que fue decretada ese mismo año. En 1942, y dado que México entró a la Segunda Guerra Mundial declarando la guerra a las potencias del eje, se ampliaron las funciones de esta oficina, siendo ahora encargada de dar seguimiento a los sucesos del conflicto bélico y cambiando su nombre a "Departamento de Investigación Política y Social".

En 1947, durante el gobierno de Miguel Alemán Valdés, y dada la aparición de grupos subversivos en el país, el DIPS desapareció y en su lugar fue fundada la Dirección Federal de Seguridad a cargo del general Marcelino Iñurreta de la Fuente, cuyas funciones además de realizar espionaje político, consistían ahora en sofocar a los grupos opositores al régimen y ubicar y detener a sus principales líderes. Para los años 1970 la DFS inició actividades contra el narcotráfico.

Guerra Sucia

Durante la guerra fría en México ocurrió, al igual que en el resto del mundo, un choque entre las ideologías a favor del mundo capitalista occidental y las ideas  socialistas radicales, al que se denomina guerra sucia, en el cual la DFS en conjunto con el ejército mexicano fue responsable de un sin número de detenciones ilegales, desapariciones forzadas y allanamientos desajustados a derecho. Las desapariciones forzadas durante este periodo constituyen 347 denuncias recibidas por la Organización de las Naciones Unidas (ONU) relacionadas con crímenes de Estado durante las décadas de 1960 a 1980. El Comité ¡Eureka!, formado por familiares de desaparecidos, informa que desde 1969 la cifra de personas cuyo paradero se desconoce es de 557.

Desaparición
En el año de 1985 y dada la "fama" que perseguía a esta agencia gubernamental, por su autoría intelectual en la muerte del periodista Manuel Buendia, su colaboración con el Cartel de Guadalajara dada a conocer desde que se encontraron agentes activos administrando Colonia Búfalo, la participación de demás agentes en el secuestro y posterior muerte del agente de la DEA, Enrique Camarena Salazar e incluso de entrenar contras nicaragüenses en los ranchos de los narcos mexicanos, siendo presidente de la república Miguel de la Madrid y secretario de gobernación Manuel Bartlett Díaz, fue ordenada su desaparición siendo creada la Dirección General de Investigación y Seguridad Nacional, predecesora del ya extinto CISEN.

Directores
 Teniente Coronel. Marcelino Iñurreta de la Fuente (1947-1952).
 Coronel. Leandro Castillo Venegas (1952-1958).
 Lic. Gilberto Suárez Torres (1958-1959).
 Coronel. Manuel Rangel Escamilla (1959-1964).
 Capitán. Fernando Gutiérrez Barrios (1964-1970).
 Capitán Luis de la Barreda Moreno (1970-1976).
 Javier García Paniagua (1976-1978).
 Teniente Coronel Miguel Nazar Haro (1978-1982).
 Lic. José Antonio Zorrilla Pérez (1982-1985).
 Capitán Pablo González Ruelas (1985).

Véase también
 Centro de Investigación y Seguridad Nacional
 Secretaría de Gobernación
 Guerra sucia en México

Referencias

Enlaces externos
 Dirección Federal de Seguridad (México) Security Reports, 1970-1977

 Cronología del movimiento estudiantil de 1968
 Comisión Nacional de los Derechos Humanos, Informe
 Libro La Charola. Una historia de los servicios de inteligencia en México de Sergio Aguayo Quezada

Servicios de inteligencia de México
Política de México
Policía secreta
México en 1947
Guerra sucia en México

Dirección Federal de Seguridad (México)


Henriëtte Asscher (1858-1933) foi uma pintora holandesa.

Biografia
Asscher nasceu no dia 18 de julho de 1858 em Amsterdão. Ela estudou na Rijksakademie van beeldende kunsten (Academia Estadual de Belas Artes) e na Rijksnormaalschool voor Teekenonderwijzers (Escola Normal Nacional de Professores de Desenho). Os seus professores incluíam Eduard Frankfort.

Ela era membro da Vereeniging Sint Lucas Amsterdam (Associação de Artistas de Amsterdão de Sint Lucas) e da sociedade de artistas Arti et Amicitiae. Os seus alunos incluíram Charlotte Pothuis e Hendrika Van Gelder.

Asscher faleceu no dia 9 de abril de 1933, em Amsterdão.

Galeria

Mortos em 1933
Nascidos em 1858
Artistas dos Países Baixos

Henriëtte Asscher


Glenea niobe é uma espécie de escaravelho da família Cerambycidae. Foi descrita por James Thomson em 1879.  É conhecida a sua existência na Birmânia e Bornéu.

Referências

Borneo catalog 2005

niobe
Coleópteros descritos em 1879

Glenea niobe


101 Reykjavík ist ein 1996 erschienener Roman von Hallgrímur Helgason. Der Roman erzählt die Suche des Mittdreißigers Hlynur nach Halt und Sinn in seinem Leben.

Handlung

Hlynur lebt allein mit seiner lesbischen Mutter und deren Lebensgefährtin Lola im Postleitzahlbezirk 101 der isländischen Hauptstadt Reykjavík. Als arbeitsloser Computerspezialist verbringt er seine Tage mit Partys, Pornos und Chats mit seiner ungarischen Internetbekanntschaft Kati.

Zudem hat er eine lose und rein sexuelle Beziehung mit der jüngeren Hófí, die er auf einem seiner nächtlichen Streifzüge in der K-Bar kennengelernt hat.

Als binnen weniger Tage Hófí von ihm, seine Schwester Elsa aufgrund einer von ihm entwendete Anti-Baby-Pille und Lola nach einem gemeinsamen One-Night-Stand schwanger werden, beginnt Hlynur die Kinder als 'seine' Kinder zu betrachten. Dieses Gefühl ist jedoch nur von kurzer Dauer, da Hófí abtreibt, Elsa das Kind verliert und Lola einen anderen Vater benennt.

Schließlich reist Hlynur mit zwei Freunden nach Amsterdam und Paris, wo er seine Internetbekanntschaft Kati treffen will. Im Gefühl der tiefen Zuneigung zu ihr schwört er seinem bisherigen Lebenswandel ab und verspricht, sich zu ändern. Dann erfährt er, dass Kati mit ihrem Freund angereist ist.

Stil
Hlynur bewertet Frauen danach, wie viel Geld er bezahlen würde, um mit ihnen zu schlafen. In der Folge ist jede weibliche Person mit einer Summe von isländischen Kronen in Klammern ausgezeichnet.

Rezeption
Der Roman wurde 2002 verfilmt, siehe 101 Reykjavík (Film).

Einzelnachweise

Literarisches Werk
Literatur (21. Jahrhundert)
Literatur (Isländisch)
Roman, Epik
Hallgrímur Helgason

101 Reykjavík (Roman)


أندي جريفيث ؛ (1 يونيو 1926 - 3 يوليو 2012)، ممثل وكاتب ومخرج ومنتج أفلام أمريكي.

مواقع خارجية

مراجع

مغنون وكتاب أغاني أمريكيون في القرن 20
أشخاص من ماونت إيري
حائزون على الوسام الرئاسي للحرية
حائزون على جائزة غرامي
خريجو جامعة ولاية كارولينا الشمالية في تشابل هيل
ديمقراطيون من ولاية كارولاينا الشمالية
كتاب أغان من كارولاينا الشمالية
كتاب أمريكيون في القرن 20
كتاب من كارولاينا الشمالية
كتاب وكاتبات أمريكيون
كوميديون أمريكيون
كوميديون أمريكيون في القرن 20
كوميديون أمريكيون في القرن 21
كوميديون من كارولاينا الشمالية
مدافن في كارولاينا الشمالية
مصابون بمتلازمة غيلان باريه
معلمو مدارس من كارولاينا الشمالية
معلمون أمريكيون
مغنو غوسبل أمريكيون
مغنون أمريكيون
مغنون أمريكيون في القرن 20
مغنون ذكور أمريكيون في القرن 20
مغنون ذكور في القرن 20
مغنون من كارولاينا الشمالية
مغنون وكتاب أغان أمريكيون
مغنون وكتاب أغان من كارولاينا الشمالية
مغنون ومغنيات وكتاب أغان أمريكيون
ممثلو أداء صوتي رجال أمريكيون
ممثلو أفلام أمريكيون
ممثلو تلفزيون أمريكيون
ممثلون أمريكيون
ممثلون أمريكيون في القرن 20
ممثلون أمريكيون في القرن 21
ممثلون من كارولاينا الشمالية
منتجو أفلام أمريكيون
منتجو تلفزيون أمريكيون
مواليد 1926
مواليد في ماونت إيري
موسيقيون ذكور أمريكيون في القرن 20
موسيقيون من كارولاينا الشمالية
مؤدو موسيقى مسيحية أمريكيون
وفيات 1433 هـ
وفيات 2012
وفيات بسبب ارتفاع ضغط الدم
وفيات بسبب نوبة قلبية
وفيات في مانتيو (كارولاينا الشمالية)
وفيات مرتبطة بالمرض في كارولاينا الشمالية

أندي جريفيث


Kili may refer to the following:

People
 Justin Kili (-2015), Papua New Guinean media personality, journalist, activist, and pioneer
 Kili Lefotu (born 1983), American football player

Places
 Kili, a nickname for Mount Kilimanjaro
 Kili, India, site of the Battle of Kili, a 1299 victory of the Delhi Sultanate over the Mongols
 Kili Island, in the Marshall Islands
 Kili Airport, on Kili Island

Other uses
 Kíli, a Dwarf from J. R. R. Tolkien's novel The Hobbit
 KILI, a radio station in Porcupine, South Dakota
 Kili language, a Tungusic language of Russia and China

See also

 Kilis, a city in south-central Turkey, administrative centre of Kilis Province
 Kilis Province, south-central Turkey
 Kilis (electoral district)
 Emirate of Kilis, a medieval emirate
 Koili, a village near Paphos, Greece

Kili


Quezaltepeque es un topónimo de dos localidades ubicadas en Centroamérica:

 Quezaltepeque (Guatemala): municipio del departamento de Chiquimula;
 Quezaltepeque (El Salvador): municipio del departamento de La Libertad.

Quezaltepeque


Coroner, İsviçreli bir thrash metal topluluğudur. 1987 tarihli ve Noise Records etiketli "R.I.P.", ilk albümleridir. Ardından 1988 yılında "Punishment For Decadance", 1989'da "No More Color", 1991'de "Mental Vortex", 1993 yılında "Grin" ve son olarak 1995'te kendi adlarını taşıyan albümlerini yayınlamışlardır. Tüm bu albümler Noise Records etiketiyle piyasaya sürülmüş ve grup tarihi boyunca hiç eleman değiştirmemiştir.

İsviçreli thrash metal grupları
Noise Records sanatçıları
2010'da yeniden kurulan müzik grupları

Coroner


Biserica romano-catolică din Bărăbanț este un monument istoric aflat pe teritoriul localitatea Bărăbanț, municipiului Alba Iulia. În Repertoriul Arheologic Național, monumentul apare cu codul 1035.03.

Localitatea
Bărăbanț mai demult Barabanț (în latină Villa Brabanthia, în , în ) este o localitate componentă a municipiului Alba Iulia din județul Alba, Transilvania, România. Numele vine din limba valonă, de la "braibant" ("pârlog"). În limba română, cuvântul a ajuns pe filieră flamandă, datorită coloniștilor sași veniți din Brabant (Belgia). Se crede că satul a fost fondat între 1050 și 1150. Prima mențiune documentară este din 1299 sub numele de Borbanth.

Biserica
Biserica romano-catolică a fost construită înainte de invazia tătarilor, dar a fost distrusă în 1277. A fost reconstruită înainte de sfârșitul secolului al XIII-lea. Inițial a fost o bazilică romanică cu un plafon simplu, plat, peretele nordic păstrând încă ferestrele semicirculare. Anadramentele ușilor de sud și vest sunt din secolul al XV-lea. Amvonul, care se sprijină pe umărul lui Moise, este din secolul al XVI-lea, decorat cu basoreliefuri și simbolurile evangheliștilor.

Biserica a fost înconjurată de un zid de piatră, din care s-a păstrat doar un turn de poartă.

Statuia barocă a Sfântului Ioan Nepomuk din grădina bisericii a fost mutată de la Alba Iulia, în anul 1936. Poate fi opera lui Anton Schuchbauer sau a unui discipol a acestuia.

Note

Vezi și
 Bărăbanț, Alba

Legături externe
 Fișă de monument
 Fișă și localizare de monument

Imagini

Monumente istorice din județul Alba
Biserici romano-catolice din România
Arhitectură romanică din România
Biserici din secolul al XIV-lea din România
Biserici din județul Alba

Biserica romano-catolică din Bărăbanț


Iáia ibne Omar ibne Rau () foi um nobre berbere do clã Banu Rau, ativo no Reino Nacérida de Granada no . Era genro do afamado oficial Otomão ibne Abi Alulá. Em 1326, no ápice da disputa entre Otomão e o vizir Maomé ibne Almaruque pelo controle do governo, o último nomeou Iáia como xeique alguzate, o comandante dos Voluntários da Fé, em sucessão do primeiro. As tropas, em vez de apoiarem Otomão, decidiram migrar para Iáia, o que obrigou Otomão a buscar apoio em outras figuras da dinastia reinante. Em 1328, o sultão   interviu na disputa, isolando o vizir e se reconciliando com Otomão, que retomou seu posto depois de novembro.

Bibliografia

Berberes do século XIV
Pessoas do Reino Nacérida

Iáia ibne Omar ibne Rau


Juan Gabriel (también conocido como El Alma Joven II)  es el nombre del segundo álbum de estudio del cantante y compositor mexicano Juan Gabriel. Publicado al mercado por RCA Records en 1972, el álbum sigue por el mismo camino de las baladas románticas y alegres de su antecesor. Los arreglistas del primer disco trabajaron en esta placa.

El álbum es la continuación de El Alma Joven... y forma parte de una trilogía para la presentación e internacionalización del cantautor, siendo el segundo de esta, que planificó su disquera.  «Solo sé que fue en marzo» se regrabó con arreglos de mariachi y orquestales en 1986 para ser incluido en el álbum Pensamientos, producido íntegramente por Juan Gabriel. Esta grabación se lanzó como el tercer sencillo del mismo, con una duración más larga, de más de 4 minutos.

Lista de canciones
Todas las canciones compuestas por Alberto Aguilera Valadez.

Charts

Sencillos
{| class="wikitable"
|+
! Año
! Sencillo
! Posición pico en México
! Record World Magazine
! Posición pico en Guatemala
|-
| rowspan="3" | 1972
| rowspan="2" |«Será mañana»/«Uno, dos y tres (Y me das un beso)»
|style="text-align:center;"| #1
|style="text-align:center;"| —
|style="text-align:center;"| —
|-
|style="text-align:center;"| —
|style="text-align:center;"| —
|style="text-align:center;"| #2
|-
|«Solo sé que fue en marzo (Arcelia)»
|style="text-align:center;"| —
|style="text-align:center;"| —
|style="text-align:center;"| —
|-
| rowspan="4"|1973
| rowspan="2"|«Te busco, te extraño»/«Rosenda»
|style="text-align:center;"| #9
|style="text-align:center;"| #4
|style="text-align:center;"| —
|-
|style="text-align:center;"| —
|style="text-align:center;"| —
|style="text-align:center;"| —
|-
| rowspan="2"|«Tú qué fuiste»/«Yo no digo que te amo'»
|style="text-align:center;"| —
|style="text-align:center;"| —
|style="text-align:center;"| —
|-
|style="text-align:center;"| —
|style="text-align:center;"| —
|style="text-align:center;"| —
|}

 Créditos y personal
 Alberto Aguilera Valadez - voz y composición.
 Eduardo Magallanes - arreglos y dirección en «Será mañana», «No puedo olvidar» y «Tú qué fuiste».
 Chucho Ferrer - arreglos y dirección en «Rosenda», «Solo sé que fue en marzo (Arcelia)», «Uno, dos y tres (Y me das un beso)», «No quiero que me dejes» y «Te busco, te extraño».
 Jonathan Zarzora - arreglos y dirección en «¿Por qué fue que te amé?» y «Aquella melodía».
 Pocho Pérez - arreglos y dirección en «Yo no digo que te amo».
 Hermanos Zavala (sin acreditar)'' - coros.

Enlaces externos
Ficha de Juan Gabriel/El Alma Joven II en Discogs.

Referencias

Álbumes de 1972
Álbumes de Juan Gabriel

El alma joven II


Cele Șapte Minuni ale Lumii Antice

Istorie antică
Liste de cultură
Cele șapte minuni ale lumii

Minunile Lumii


Šahovska abeceda, prva hrvatska šahovska knjiga. Objavio ju je 1909. godine Izidor Gross. Nazivi za šahovske koji se u njoj spominju i danas su u uporabi. Gross figure naziva "kralj, dama, toranj, lovac, skakač". Od tada su za figure ostali inicijali: K, D, T, L, S. Tiskan u nakladi Kugli.

Izvori

Vanjske poveznice
Scribd

Knjige
Šah u Hrvatskoj

Šahovska abeceda


Elivélton (født 31. juli 1971) er en tidligere brasiliansk fodboldspiller.

Brasiliens fodboldlandshold

|-
|1991||2||1
|-
|1992||3||0
|-
|1993||8||0
|-
!Total||13||1
|}

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Brasilien
Fodboldspillere fra São Paulo FC
Fodboldspillere fra Cruzeiro Esporte Clube

Elivélton


Juliette Bourgat (Narbonne,  - Paris , ) est une danseuse rythmicienne de l'Opéra de Paris des années 1920.

Biographie
Juliette Bourgat a trois sœurs, Alice et Marcelle sont danseuses du ballet de l'Opéra de Paris, Jacqueline est également danseuse. Juliette rejoint l'Opéra au début des années 1920. Elle est petit sujet en juillet 1922, grand sujet en novembre 1923. André Levinson indique dans un article de Comœdia en 1924 : « Le vide que laisse, parmi les grands sujets, le départ de Juliette Bourgat ».  écrit qu'elle reste à l'Opéra après la fermeture de la section d'eurythmique en 1925.

Répertoire

 1920 : L'Amour médecin de Molière, musique de Lulli, à la Comédie-Française.
1922 : Le rôle-titre dans La Péri de Paul Dukas, reprise chorégraphiée par Léo Staats.
1923 : Padmâvatî.
1923 : Une petite princesse dans La Nuit ensorcelée, ballet de Léon Baskt.

Vie privée
Elle se fiance et se marie en 1923.

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Bibliographie
.
.

Liens externes

Danseuse française du XXe siècle
Danseuse de danse classique
Ballet de l'Opéra national de Paris
Naissance en septembre 1903
Naissance à Narbonne
Décès en juin 1990
Décès dans le 12e arrondissement de Paris
Décès à 86 ans

Juliette Bourgat


آن جاكلين هاثاواي  (مواليد 12 نوفمبر 1982) هي ممثلة أمريكية. ظهرت لأول مرة عام 1999 في المسلسل التلفزيوني كن حقيقياً (Get Real)، لعبت دور الأميرة مِيا ثيرموبوليس في فيلم مذكرات أميرة (2001)، وجزءه الثاني مذكرات أميرة 2 : الخطوبة الملكية، في 2004، وقامت هاثاواي في 2005، بأدوار درامية في فيلمي هافوك وجبل بروكباك، وشاركت في عام 2006 في فيلمي الشيطان يرتدي برادا، مع الممثلة ميريل ستريب.

في عام 2008 نالت إشادة من النقاد على نطاق واسع لدورها في فيلم (ريتشل تتزوج)، والتي نالت عنه العديد من الجوائز، من بينها ترشيح لجائزة الأوسكار لأفضل ممثلة. في 2011 شاركت في أفلام حققت نجاحاً كبيراً في صناديق التذاكر مثل عيد الحب، وفيلم المخرج تيم برتون أليس في بلاد العجائب، وحب ومخدرات أخرى. كما لعبت دور سلينا كايل في فيلم المخرج كريستوفر نولان نهوض فارس الظلام، ودور فانتين في الفيلم الموسيقي البؤساء حيث حصلت على أوسكار أفضل ممثلة مساعدة.

في نوفمبر، 2008. بدأت هاثاواي مواعدة آدم شولمان. وتم إعلان خطوبتهما في نوفمبر 2011  وتزوجا في 29 سبتمبر 2012، في بيغ سور، كاليفورنيا. أدرجتها  مجلة بيبول  كواحدة من النجوم الخارقة لعام 2001،  وفي عام 2006، أدرجت في قائمة أجمل 50 شخص في العالم.

بداياتها وتاريخها المهني

ولدت هاثاواي في بروكلين، نيويورك،  لجيرالد هاثاواي، محام، وكيت وماكولي، ممثلة وهي التي ألهمت هاثاواي على اتباع خطاها. انتقلت العائلة إلى ملبورن، نيو جيرسي، عندما كان عمرها ست سنوات. كان لها أخ أكبر، مايكل، وأخ أصغر، توماس. تنحدر آن من أصول أيرلندية وفرنسية، مع جذور ألمانية وأمريكية أصلية أبعد.

نشأت هاثاواي في عائلة كاثوليكية مع ما تعتبره «قيم قوية حقا»، وذكرت أنها أرادت أن تكون راهبة أثناء طفولتها. ولكنها تخلت عن هذه الفكرة في عمر الخامسة عشرة بعد أن علمت ان شقيقها، مايكل، كان مثلي الجنس.  على الرغم من نشأتها الكاثوليكية، صرحت آن بأنها لا يمكن أن تكون جزءا من الدين الذي لا يوافق على توجه أخيها الجنسي. كانت قد ذكرت أنها مسيحية غير طائفية لأنها لم «تجد الدين» لها.

في مرحلة الطفولة، أشتركت هاثاواي في برنامج مونتيسوري في بروكلين هايتس مدرسة مونتيسوري باعتبارها مرحلة ما قبل المدرسة، وكانت آنذاك قادرة على دخول الصف الأول في المدرسة الابتدائية في وايومنغ ملبورن، نيوجيرسي بينما كانت لا تزال من الناحية الفنية وروضة الأطفال. تخرجت هاثاواي من المدرسة العليا ميلبورن حيث شاركت في العديد من المسرحيات المدرسية؛ لها عالية الأداء المدرسي كما في ينيفرد بمجرد بناء على فراش حصل لها ورقة مطحنة المسرح النجم الصاعد ترشيح لجائزة أفضل أداء لممثلة في مدرسة ثانوية. خلال هذا الوقت، كان هاثاواي تشارك أيضا في مسرحيات مثل جين إير وجيجي في ولاية مسرح بيبر ميل بنيو جيرسي (الذي يقع في ميلبورن، عبر الشارع من مدرسة هاثاواي المتوسطة). وأمضت عدة فصول دراسة اللغة الإنجليزية كمادة أساسي ودراسات المرأة كمادة ثانوية في كلية فاسار في بوغكيبسي، نيويورك، قبل أن تنتقل إلى مدرسة جاليتون للدراسات الفردية التابعة لجامعة نيويورك وأشارت إلى أن التحاقها بالكلية بأنه واحدا من أفضل القرارات، لأنها تمتعت بكونها مع آخرين كانوا يحاولون «أان يكبروا.»  كانت هاثاواي عضوة في برنامج التمثيل بشركة مجموعة بارو للمسرح، وكان مراهقة تدخل البرنامج. هي ممثلة في مرحلة التدريب، وذكرت أنها تفضل أداء الأدوار على خشبة المسرح أكثر من السينما.

غنت هاثاواي السوبرانو، في عامي 1998م و1999م مع جميع ش في جوق شرف المدارس الثانوية في شرق الولايات المتحدة في قاعة كارنيجي وأدت مسرحيات في سيتون هول الإعدادية في غرب أورانج، نيوجيرسي. بعد ثلاثة أيام من أدائها في عام 1999م في قاعة كارنيجي، أدت دور في مسلسل شبكة فوكس التلفزيوني القصير جيت ريال ، في سن السادسة عشرة.

الحياة الشخصية

تشارك هاثاواي مع مختلف الجمعيات الخيرية، بما في ذلك مؤسسلة التحالف الإبداعي، وتكثيف الشبكة النسائية، سانت يهوذا مستشفى بحوث الاطفال، وحملة حقوق الإنسان، ومسرح والمصاصة الشبكة، وهي المنظمة التي شاشات أفلام للأطفال في حالة حرجة. في عام 2008 م، تم تكريمها في ايل لمجلة «المرأة في هوليوود» إشادة، وكما تم تكريم لعملها مع وتكثيف شبكة المرأة وحقوق الإنسان الحملة.

في أوائل عام 2007 م، هاثاواي تحدثت عن تجربتها مع الإكتئاب لها خلال سنوات المراهقة، قائلة أنها في نهاية المطاف في التغلب على الفوضى من دون أدوية.

في خريف عام 2008 م ظهور على العرض المتأخر مع ديفيد ليترمان هاثاواي أشارت إلى أنها قد توقفت عن التدخين مرة أخرى. الممثلة، الذين كانوا قد بدؤوا التدخين «بشدة» أثناء تصوير  راشيل تتزوج  ، قد «استقال لفترة من الوقت»، ولكن مرة أخرى قد بدأت في أعقاب توتر لها الصيف ونهاية علاقتها مع رافايللو Follieri . أثنت الإقلاع عن التدخين لتبعه من هبوط في مستوى لها الإجهاد، وكما أعلنت عودتها إلى كونه نباتي.

اعتبارا من شهر نوفمبر 2008، هاثاواي يقال في علاقة مع الممثل آدم شولمان.

في ما يتعلق الفتنة الشخصية واللاحقة اهتمام وسائل الإعلام، هاثاواي يستخدم تعويذة الذي يقتبس أوسكار وايلد: «إن أقل يقال عن الحياة القروح كان ذلك أفضل.»

العلاقة مع رافايلو فوليري

في عام 2004 ، بدأت هاثاواي علاقة مع تاجر العقارات الإيطالي رافايلو فوليري  خلال علاقتهما، شاركت هاثاواي في تطوير مؤسسة فوليري الخيرية، وكانت بمثابة المانحة المالية، وكذلك عضوة في مجلس الإدارة حتى عام 2007 م. وهي جمعية خيرية مقرها مانهاتن تأسست في عام 2003 م تركز على برامج مثل توفير اللقاحات للأطفال في دول العالم الثالث، تم التحقيق مع المنظمة في مطلع يونيو 2008 م من قبل دائرة الإيرادات الداخلية، ردا على فشلها في تقديم أوراق الضرائب المطلوبة من المنظمات غير الربحية. وخوفا من أن هذه المسألة والمسائل القانونية الجارية الأخرى المتورط فيها فوليري سوف يكون لها تأثير ضار على عملها (وكذلك أسبابها الأخلاقية)، أنهت هاثاواي علاقتها مع فوليري في منتصف يونيو 2008م.<ref name="mail">كولمان ومارك وإميلي شيريدان. " الشيطان يرتدي برادا النجمة آن هاثاواي إنقسامات منذ فترة طويلة من الحب وقتا " .   صحيفة ديلي ميل . " 17 يونيو 2008م. </ref>

تم القبض على فوليري في يونيو 2008م بتهمة الاحتيال على المستثمرين والخروج بملايين الدولارات في خطة تتضمن شراء عقارات الكنيسة الكاثوليكية في الولايات المتحدة لإعادة بنائها. وقالت وثائق المحكمة أن هاثاواي كانت مستفيدة بدون قصد من هذا المال المسروق، والذي دفع جزء كبير منه لأسلوب حياة فوليري الفخم من الطائرة وحمى التسوق، والمطاعم الراقية. أفيد أن مكتب التحقيقات الإتحادي صادروا يوميات هاثاواي من شقة فوليري بمدينة نيويورك كجزء من التحقيقات الجارية حاليا عن أنشطة فوليري، ومع ذلك، لم تكن هاثاواي من المتورطين في ارتكاب أي مخالفات.

في عدد أكتوبر 2008م من مجلة مجلة  دبليو '' ، تكلمت هاثاواي للمرة الأولى عن إنهاء علاقتها واعتقال فوليري لاحقا
و قالت بأنها «أمضت أسبوعا في صدمة» بعد اعتقال فوليري، والفضل في لطف الأصدقاء على قدرتها على الإستمرار في العمل خلال هذه الأوقات الصعبة.

الأوسكار

ترشحت - أفضل ممثلة رئيسية عام 2009 عن فيلم Rachel Getting Married
فازت - أفضل ممثلة رئيسية عام 2013 عن فيلم البؤساء

الغولدن غلوب

ترشحت - أفضل ممثلة عام 2009 عن فيلم Rachel Getting Married
ترشحت - أفضل ممثلة أستعراضية أو كوميدية عام 2011 عن فيلم Love and Other Drugs
فازت - أفضل ممثلة عن دور ثانوى عام 2013 عن فيلم البؤساء.

أفلامها

المراجع

روابط إضافية

 Anne Hathaway على بيبول

 Anne Hathaway Elle
 Anne Hathaway at إل - مجلة

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من الجانب الغربي الشمالي لمنهاتن
أمريكيون من أصل ألماني
أمريكيون من أصل أمريكي أصلي
أمريكيون من أصل أيرلندي
أمريكيون من أصل إنجليزي
أمريكيون من أصل بريطاني
أمريكيون من أصل فرنسي
أنجليكانيون سابقون
حائزون على جائزة إيمي برايم تايم
حائزون على جائزة نقابة ممثلي الشاشة
خريجو الأكاديمية الأمريكية للفنون المسرحية
خريجو الأكاديمية الأميركية للفنون المسرحية
خريجو كلية فاسار
خريجو مدرسة سيتون هول الإعدادية
رواة كتب صوتية
فائزات بجائزة بافتا لأفضل ممثلة مساعدة
فائزات بجائزة غولدن غلوب لأفضل ممثلة مساعدة في السينما
كاثوليك سابقون
مغنون أمريكيون في القرن 21
مغنيات أمريكيات في القرن 21
ممثلات أداء صوتي أمريكيات
ممثلات أفلام أمريكيات
ممثلات أمريكيات في القرن 20
ممثلات أمريكيات في القرن 21
ممثلات أمريكيات من أصل فرنسي
ممثلات تلفزيون أمريكيات
ممثلات حائزات على جائزة أوسكار لأفضل ممثلة مساعدة
ممثلات مسرح أمريكيات
ممثلات من أصل ألماني
ممثلات من أصل أيرلندي
ممثلات من أصل بريطاني
ممثلات من بروكلين
ممثلات من مدينة نيويورك
ممثلات من نيوجيرسي
ممثلون من الجانب الغربي الشمالي لمنهاتن
منتجات أفلام
مواليد 1982
مواليد في نيويورك
موسيقيون من بروكلين
ناشطو حقوق إل جي بي تي أمريكيون
نسويون أمريكيون

آن هاثاواي


La chapelle Rucellai est la chapelle située à la tête du transept droit de la basilique Santa Maria Novella de Florence, en Italie. La chapelle est surélevée et placée symétriquement par rapport à la chapelle Strozzi de Mantoue.

Histoire et description
La chapelle a été construite entre 1305 et 1325 environ, par Cenni di Nardo di Giunta Rucellai, dont le tombeau est maintenant situé juste sous l'escalier menant à la chapelle, à la hauteur du transept. Depuis lors, le patronage de la chapelle a toujours appartenu à la famille Rucellai, une famille florentine influente qui résidait à proximité de la basilique. La position de la chapelle est excentrée par rapport au chevet du transept du fait que la partie gauche du mur du fond de ce même transept (où se trouve aujourd'hui une crèche de 1910) était sous le patronage de la confrérie des Chantres.

Pour accéder à la chapelle, il est nécessaire de monter une volée de marches, au bout de laquelle, au niveau du sol, se trouve la tombe de Paolo Rucellai, membre de la famille Rucellai qui a vécu au , comme son père, Giovanni di Paolo Rucellai, qui fit construire la partie supérieure de la façade de la basilique Santa Maria Novella par Leon Battista Alberti. Le tombeau est l'œuvre d'un sculpteur anonyme de l'école florentine qui a recyclé un coffre ancien en le posant sur une fausse nappe de marbre faite de sa main, un emplacement qui fait allusion au repos du marchand décédé sur la toile qui faisait l'objet de son travail.

La chapelle est ornée d'un cycle très incomplet de fresques du , malgré les restaurations achevées en 1989. Celles du mur de droite sont attribuées au Maestro della Santa Cecilia, élève anonyme de Giotto di Bondone qui fut actif entre 1290 et 1325 environ. Les fresques représentent le Massacre des Innocents, le Martyre de sainte Ursule et de ses compagnes et peut-être un Saint Georges. Les fresques du mur du fond sont d'un maître giottesque non identifié et datent de la troisième ou quatrième décennie du .  Elles décrivent la Crucifixion (au centre), Saint Dominique (à gauche) et Saint Thomas d'Aquin (à droite).

Sur l'autel se trouve la Vierge à l'Enfant de Nino Pisano, une statue en marbre du milieu du  apportée ici récemment. Le panneau du mur de gauche a été peint par Giuliano Bugiardini et représente le Martyre de sainte Catherine d'Alexandrie (1530-1540). Au centre du sol, depuis 1956, se trouvait la pierre tombale de fra'  Leonardo Dati, ancien général de l'ordre des Prêcheurs, qui a été coulée et ciselée par Lorenzo Ghiberti entre 1425 et 1426, aujourd'hui déplacée dans le transept, devant l'escalier menant à la chapelle.

Dans cette chapelle, la Madone Rucellai de Duccio di Buoninsegna séjourna longtemps, à partir de 1591, qui était à l'origine située dans la chapelle Bardi voisine, autrefois sous le patronage de la confrérie des Chantres, et qui est maintenant au musée des Offices à Florence. C'est précisément en raison de ce long séjour que le tableau est encore connu aujourd'hui sous le nom de Madone Rucellai.

Références

Bibliographie
 Guida d'Italia, Firenze e provincia ("Guida Rossa"), Italian Touring Club Editions, Milan 2007.
 Santa Maria Novella e i suoi Chiostri Monumentali, Becocci Editore, Florence 2004.

Articles connexes

 Basilique Santa Maria Novella
 Chapelle Bardi (Santa Maria Novella)
 Chapelle Brancacci
 Chapelle Gaddi
 Chapelle Gondi
 Chapelle de Filippo Strozzi
 Chapelle Strozzi de Mantoue
 Chapelle Tornabuoni

Renaissance italienne
Chapelle en Toscane
Basilique Santa Maria Novella
Fresque du XIVe siècle

Chapelle Rucellai


IPCI steht als Abkürzung für:

 Islamic Propagation Centre International, siehe Ahmed Deedat
 International Pernambuco Conservation Initiative, siehe Brasilholz

Abkürzung

IPCI


La cultura de Malaui posee sus raíces en la cultura del pueblo bantú.

Historia y etimología
El nombre malaui proviene del vocablo maravi, un pueblo bantú que emigró desde el sur del Congo hacia el año 1400. Al llegar a la zona norte del lago Malaui el grupo se dividió, un grupo se desplazó hacia el sur por la costa oeste del lago donde se constituyeron en el grupo denominado Chewa, mientras que el otro grupo, los ancestros de los Nyanja de la actualidad, se desplazaron por la costa este del lago hacia la zona sur de Malaui.

Los conflictos étnicos y las migraciones continuas no ayudaron a la formación de una sociedad única y cohesiva de Malaui la que recién comenzó a aglutinarse hacia comienzos del . A lo largo del  las distinciones étnicas fueron disminuyendo hasta llegar al punto en que no existen fricciones entre etnias, aunque si hay algunas divisiones regionales. El concepto de la nacionalidad de Malaui se comenzó a formar principalmente con la gente del entorno rural que son por lo general más conservadores y tradicionalmente no violentos.

Bandera de Malaui

Durante el período 1964–2010, la bandera de Malaui tenía tres franjas horizontales iguales de color negro, rojo y verde con un sol rojo naciente impreso en el centro de la franja negra. La franja negra representaba al pueblo africano, la roja representaba la sangre de los mártires por la libertad de África y el verde representaba la naturaleza siempre verde de Malaui y el sol naciente representaba el asomar de la libertad y la esperanza para África. En el 2010, se cambió la bandera, eliminando el sol rojo sobre la franja negra y se agregó en cambio un sol blanco en el centro como símbolo del progreso de Malaui.

Véase también
 Biblioteca Nacional de Malaui

Referencias

Bibliografía
 Harri Englund (dir.), A democracy of chameleons : politics and culture in the New Malawi, Nordiska Afrikainstitutet, Uppsala, 2002, 208 p.
 John Lloyd Chipembere Lwanda, Music, culture, and orature : reading the Malawi public sphere, 1949-2006, Kachere Series, Zomba (Malawi), 2008, 146 p.
 Adrian Roscoe, The Columbia guide to Central African literature in English since 1945, Columbia University Press, New York, 2008, 302 p.

Cultura de Malaui