Howard Andrew Williams (December 3, 1927 – September 25, 2012) was an American singer. He recorded 43 albums in his career, of which 15 have been gold certified and three platinum certified. He was also nominated for six Grammy Awards. He hosted The Andy Williams Show, a television variety show, from 1962 to 1971, along with numerous TV specials. The Andy Williams Show won three Emmy Awards. He sold more than 45 million records worldwide, including more than 10 million certified units in the United States.

Williams was active in the music industry for over 70 years until his death in September 2012 from bladder cancer, at the age of 84.

Early life and education
Williams was born in Wall Lake, Iowa, to Florence (née Finley) and Jay Emerson Williams, who worked in insurance and the post office. While living in Cheviot, Ohio, Williams attended Western Hills High School in Cincinnati, Ohio. He finished high school at University High School, in West Los Angeles, because of his family's move to California. At 17, Williams joined the United States Merchant Marine and served until the end of World War II.

Career

1938–1952: Early career
Williams had three older brothers—Bob, Don, and Dick Williams. His first performance was in a children's choir at the local Presbyterian church.  His brothers and he formed the Williams Brothers quartet in late 1938, and they performed on radio in the Midwest, first at WHO in Des Moines, Iowa, and later at WLS in Chicago, and WLW in Cincinnati.

Moving to Los Angeles in 1943, the Williams Brothers sang with Bing Crosby on his 1944 hit record "Swinging on a Star". They appeared in four musical films: Janie (1944), Kansas City Kitty (1944), Something in the Wind (1947), and Ladies' Man (1947).

A persistent myth alleges that as a teenager, the future singing star dubbed the singing for Lauren Bacall's character in the 1944 feature film To Have and Have Not. According to authoritative sources, including Howard Hawks and Bacall herself, this was not true. Williams and some female singers were tested to dub for Bacall because of fears that she lacked the necessary vocal skills, but those fears were overshadowed by the desire to have Bacall do her own singing despite her imperfect vocal talent.

The Williams Brothers were signed by Metro-Goldwyn-Mayer (MGM) to appear in Anchors Aweigh and Ziegfeld Follies (1945), but before they went before the cameras the oldest brother, Bob, was drafted into military service and the group's contract was cancelled. Kay Thompson, a former radio star who was now head of the vocal department at MGM, had a nose for talent and hired the remaining three Williams brothers to sing in her large choir on many soundtracks for MGM films, including The Harvey Girls (1946). When Bob completed his military service, Kay hired all four brothers to sing on the soundtrack to Good News (1947).

By then, Thompson was tired of working behind the scenes at MGM, so with the four Williams boys as her backup singers and dancers, she formed a nightclub act, Kay Thompson and the Williams Brothers. They made their debut in Las Vegas in 1947 and became an overnight sensation. Within a year, they were the highest-paid nightclub act in the world, breaking records wherever they appeared.

Williams revealed in his memoir Moon River and Me that  Thompson and he  became romantically involved while on tour despite the age difference (he was 19 and she was 38). The act broke up in 1949, but reunited for another hugely successful tour from the fall of 1951 through the summer of 1953. After that, the four brothers went their separate ways. A complete itinerary of both tours is listed on the Kay Thompson biography website.

Williams and Thompson, however, remained very close, both personally and professionally. She mentored his emergence as a solo singing star. She coached him, wrote his arrangements, and composed many songs that he recorded, including his 1958 top-20 hit "Promise Me, Love", and later, "Kay Thompson's Jingle Bells" on his 1964 number-one The Andy Williams Christmas Album. Using her contacts in the business, Thompson helped Williams land his breakthrough television gig as a featured singer for two and a half years on Tonight Starring Steve Allen; it helped that the producer of the series, Bill Harbach, was Kay's former aide-de-camp. Thompson also got Williams his breakthrough recording contract with Cadence Records, whose owner, Archie Bleyer, had gotten early career breaks because of Kay and owed her a favor. Meanwhile, Williams sang backup on many of Thompson's recordings through the 1950s, including her top-40 hit "Eloise", based on her bestselling books about the mischievous little girl who lives at the Plaza Hotel in New York.

Thompson also served as a creative consultant and vocal arranger on Williams's three summer-replacement network television series in 1957, 1958, and 1959. In the summer of 1961, Thompson traveled with Williams and coached him throughout his starring role in a summer stock tour of the musical Pal Joey. Their personal and professional relationship finally ended in 1962, after Williams met and married Claudine Longet, and Thompson moved to Rome.

1953–1961: Cadence years
Williams's solo career began in 1953. He recorded six sides for RCA Victor's label "X", but none was a popular hit.

After landing a spot as a regular on the Tonight Starring Steve Allen in 1954, Williams was signed to a recording contract with Cadence Records, a small label in New York, run by conductor Archie Bleyer. Williams's third single, "Canadian Sunset", reached number seven in the top 10 in August 1956; it was followed in February 1957 by his only Billboard number-one hit, "Butterfly", a cover of a Charlie Gracie record. "Butterfly" was also number one for two weeks on the UK Singles Chart in May 1957. More hit records followed, including "Hawaiian Wedding Song" (US number 11), "Are You Sincere?" (US number three in February 1958), "The Village of St. Bernadette" (US number seven in December 1959), "Lonely Street" (US number five in September 1959), and "I Like Your Kind of Love" with Peggy Powers (US number eight in May 1957).

1962–1980: The Columbia years

On December 15, 1961, Williams married Claudine Longet and signed with Columbia Records. His first album with Columbia, Danny Boy and Other Songs I Love to Sing, was a chart success, peaking at number 19. He was then asked to sing "Moon River", the theme from Breakfast at Tiffany's, at the 1962 Academy Awards, where it won Best Original Song. Archie Bleyer at Cadence had previously told Williams that "Moon River" would not be a hit, but the Columbia producers encouraged Williams to record the song along with 11 other movie themes for an album. After Williams performed the song at the awards show, it became a hit. Moon River and Other Great Movie Themes then sold across the country, garnering critical acclaim and propelling Williams into stardom. The album remained on the charts for the next three years and peaked at number three. In 1963, Williams's producer, Robert Mersey, encouraged him to record "Can't Get Used to Losing You" as the B-side to "Days of Wine and Roses". Williams initially did not like the pop song, preferring the Mancini tune, but "Can't Get Used to Losing You" reached number two in the US and UK. The album containing both songs, Days of Wine and Roses and Other TV Requests, topped the album charts at number one for 16 weeks.

From 1962 to 1972, Williams was one of the most popular vocalists in the country and was signed to what was at that time the biggest recording contract in history. He was primarily an album artist, and at one time, he had recorded more gold albums than any solo performer except Frank Sinatra, Johnny Mathis, and Elvis Presley. By 1973, he had earned as many as 17 gold-album awards. Among his hit albums from this period were The Andy Williams Christmas Album, Dear Heart, The Shadow of Your Smile, Love, Andy, Happy Heart, Get Together with Andy Williams, Love Story, and Love Theme from the Godfather. These recordings, along with his natural affinity for the music of the 1960s and early 1970s, combined to make him one of the premier easy-listening singers of that era.

In the UK, Williams continued to reach high chart status until 1978. The albums Dear Heart (1965), Love Andy (1967), Can't Help Falling in Love (1970), Andy Williams Show (1970), Home Lovin' Man (number one, 1971), Solitaire (1973), The Way We Were (1974), and Reflections (1978) all reached the top 10.

Williams forged an indirect collaborative relationship with Henry Mancini, although they never recorded together. Both "Moon River" and "Days of Wine and Roses" were written by Mancini, with lyrics by Johnny Mercer. Williams sang Mancini's "Dear Heart" at the 1965 Academy Awards and "The Sweetheart Tree" (also written with Mercer) at the 1966 Awards.

On August 5, 1966, the 14-story, 700-room Caesars Palace casino and nightclub opened in Las Vegas, Nevada, with the stage production of "Rome Swings", in which Williams starred. He performed to a sold-out crowd in the Circus Maximus showroom. He headlined for Caesars for the next 20 years.

On September 17, 1968, Columbia released a single of two songs Williams sang at the funeral of his close friend Robert F. Kennedy: "The Battle Hymn of the Republic" and Franz Schubert's "Ave Maria". These were never released on a long-playing record, but have appeared in several compilations of Williams's output.

Williams also competed in the teen-oriented singles market and had several charting hits, including "Can't Get Used to Losing You", "Happy Heart", and "Where Do I Begin", the theme song from the 1970 blockbuster film Love Story. In addition, Williams hit the top 10 of the UK Singles Chart with "Almost There" (1964), "Can't Help Falling in Love" (1970), "Home Lovin' Man" (1970), and "Solitaire" (1973).

Williams and Petula Clark recorded "Happy Heart" around the same time, just before his guest appearance on her second NBC-TV special. Unaware that she was releasing the song as a single, he asked to perform it on the show. The exposure ultimately led to his having the bigger hit with the song. The song "Happy Heart" was used for the final scene and end credits of Danny Boyle's award-winning directorial debut film Shallow Grave (1994).

1962–1971: The Andy Williams Show

Building on his experience with Allen and some short-term variety shows in the 1950s, he became the star of his own weekly television variety show in the fall of 1962. Though cancelled after 1963 owing to low ratings, the show was then sponsored to make 12 weekly specials in the 1963–64 season. This series, The Andy Williams Show, won three Emmy Awards for outstanding variety program. Among his series regulars were the Osmond Brothers. He gave up the variety show in 1971 while it was still popular, continuing with three specials per year. His Christmas specials, which appeared regularly until 1974 and intermittently from 1982 into the 1990s, were among the most popular of the genre. Williams recorded eight Christmas albums over the years, and was known as "Mr. Christmas", due to his perennial Christmas specials and the success of "It's the Most Wonderful Time of the Year".

Williams hosted the most Grammy telecasts—seven consecutive shows—from the 13th Annual Grammy Awards in 1971 through to the 19th Awards in 1977. He returned to television with a syndicated half-hour series in 1976–77.

In the early 1970s, when the Nixon administration attempted to deport John Lennon, Williams was an outspoken defender of the former Beatle's right to stay in the United States. Williams is included in the montage of caricatures on the cover of Ringo Starr's 1973 album, Ringo.

Williams performed during the halftime show of Super Bowl VII in January 1973, held at Los Angeles Memorial Coliseum.

1991–2012: At Moon River Theatre
In June 1991, Williams' brother Don invited him to the small Ozarks town of Branson, Missouri. Don Williams at the time was the manager for entertainer Ray Stevens, who had just opened a theater in Branson. While attending Stevens' show, Williams was encouraged by numerous Branson guests to open a venue in the town. This led Williams to build his own theater in Branson in time for the 1992 season, eventually opening on May 1, 1992, as the Moon River Theatre. The name came from his signature song. It went on to become the first theater ever to be featured in Architectural Digest, and also won the 1992 Conservation Award from the State of Missouri.

The theater was designed to blend with the rough terrain of the Ozark Mountains. He had originally planned a marble style theater reminiscent of the Dorothy Chandler Pavilion in Los Angeles, but soon had a change of mind. The Larson Company of Tucson, Arizona, fabricated a section of rock on Missouri's Highway 76 and the theater was soon engulfed with waterfalls, koi-filled ponds, ferns and trees native to the Ozarks. The inside of the theater incorporates the outside. Trees and plants are seen throughout the theater's three lobbies. Oak floors are accompanied by African ribbon-striped mahogany walls that are filled with pictures of the Andy Williams Show. Williams' passion for art can be seen throughout as well. From the start of his career, Williams had accumulated several paintings and sculptures and decided to fill his theater with his collection. Frankenthaler, Diebenkorn, Oldenburg, Pollock, Klee, and Moore are a small list of artists whose work is on display at the Moon River Theatre.

The theater's auditorium can accommodate 2,054 people. The seats and carpets match Williams' Navajo rug collection and are forest green, magenta, gold, and blue. On display inside the auditorium are 19 Japanese kimonos. The stage has accommodated numerous shows and guest celebrities. On stage, Williams was joined by Glen Campbell, Ann-Margret, Petula Clark, and Charo.

When it first opened, it was unique because his was the first noncountry act to open in the then mostly country-music town. Other noncountry entertainers, such as Bobby Vinton, Tony Orlando, Wayne Newton, and the Osmond Brothers soon followed.

Williams and his theater were featured on three episodes of the soap opera As the World Turns in July 2007, when several characters went to Branson for a concert of "Gwen Munson" held in the Moon River Theatre. The Simpsons featured Williams at his Moon River Theatre in an episode titled "Bart on the Road". Nelson Muntz is an Andy Williams fan, and in the episode, he forces the gang to make a detour to Branson so he could see his idol. He is reduced to tears as Williams performs "Moon River" during the second encore.

In 2007, Williams opened the Moon River Grill adjacent to his theater in Branson. The restaurant is decorated in photos from the Andy Williams Show with stars including Diana Ross, Elton John, and Sammy Davis Jr. Art is center stage in the restaurant, with works by several artists including Andy Warhol and Robert Indiana.

In 1995, We Need a Little Christmas became Williams's 18th gold album.

His 1967 recording of "Music to Watch Girls By" became a UK hit to a new young television audience in 1999, when it reached number 9 after being featured in new television advertisements for the Fiat Punto—and later for Diet Pepsi—beating the original peak of number 33 in 1967. A new generation was reminded of Williams' recordings and a sell-out UK tour followed the success of the single, prompting a British revival for Williams. In 2002, he re-recorded "Can't Take My Eyes Off You" as a duet with British actress and singer Denise van Outen; it reached number 23 in the UK singles charts. He completed a sold-out tour of the United Kingdom and Asia in the winter and summer of 2007, in which he performed at several major concert halls including the Royal Albert Hall.

Williams returned to the UK singles charts with his 1963 recording of "It's the Most Wonderful Time of the Year" in December 2007, due to an advertisement for Marks & Spencer, reaching number 21 in its first appearance in the British charts. In 2008, he lip-synched the 45-year-old recording to welcome Santa at the end of the Macy's Thanksgiving Day Parade.

On October 3, 2009, Williams appeared live on the BBC's Strictly Come Dancing in London, singing "Moon River" to promote the UK edition of The Very Best of Andy Williams LP, which peaked at number 10 in the main pop chart.

Business ventures
In 1964, Williams ultimately became the owner of the Cadence master tapes, which he occasionally licensed to Columbia, including not only his own recordings but also those of his fellow Cadence-era labelmates: the Everly Brothers, Lenny Welch, the Chordettes, Link Wray and Johnny Tillotson. In 1968, although he was still under contract with Columbia for his own recordings, Williams formed a separate company called Barnaby Records to handle reissuing of the Cadence material, especially that of the Everly Brothers (one of the first Barnaby LPs was a double LP set of the Brothers' long out-of-print Cadence hits) and new artists. Barnaby also had several top-40 hits in the 1970s with novelty artist Ray Stevens (who had done a summer replacement show for Williams in 1970), including number-one hits such as "Everything Is Beautiful" in 1970 and "The Streak" in 1974. Also in 1970, Barnaby signed and released the first album by an unknown singer-songwriter named Jimmy Buffett (Down to Earth) produced by Travis Turk.

Columbia was initially the distributor for Barnaby, but later distribution was handled first by MGM Records and then General Recorded Tape. Once Barnaby ceased operating as a working record company at the end of the 1970s, Williams licensed the old Cadence material to various other labels (such as Varèse Sarabande and Rhino in the U.S.) after 1980.

Politics
Williams was close friends with Robert F. Kennedy and his wife, Ethel Kennedy, and campaigned for Kennedy in the 1968 Democratic presidential primary races.  Williams was among the celebrities who were in Kennedy's entourage in the Ambassador Hotel in Los Angeles when Kennedy was shot and mortally wounded by Sirhan Sirhan in June 1968. Williams sang "Battle Hymn of the Republic" at RFK's funeral, at Ethel's request. In August 1969, Williams and Claudine Longet named their newborn son, Bobby, after Kennedy. The Williams' friendship with Ethel Kennedy endured, with Williams serving as escort to Ethel at events in the 1970s. He also raised funds for George McGovern's 1972 presidential campaign, performing at benefit concerts.

Williams later said that despite his friendship with the Democratic Kennedys, he was a lifelong Republican. In 2009, he was quoted by The Daily Telegraph as accusing President Barack Obama of "following Marxist theory" and "wanting the country to fail". Williams gave Rush Limbaugh permission to use his recording of the song "Born Free" as the theme to the "Animal Rights Update" on Limbaugh's radio show—in which a portion of the song was then followed by gunfire—saying "Hey, it's fine with me. I love what you're doing with it." The record company later blocked Limbaugh's use of the recording.  Williams was a guest on the Glenn Beck Radio Program in December 2009, introduced by his own 1960s recording of "Little Altar Boy".

Personal life

Williams met French-born Claudine Longet in Las Vegas when her car broke down and he offered help. She was a dancer at the time at the Folies Bergère. They married on December 15, 1961, and over the next eight years, they had three children—Noelle, Christian (died 2019), and Robert.
After separating in 1970, Williams and Longet divorced in 1975, but they remained friends.
In March 1976, Longet was charged with fatally shooting her boyfriend, alpine ski racer Spider Sabich, in Aspen. Williams played a public role in the subsequent events, escorting her to and from the courtroom, testifying to her character at the trial, and providing legal assistance. Longet claimed the shooting was accidental, and eventually served 30 days in jail.

Williams also had partial ownership of the Phoenix Suns NBA team from the team's inception in 1968 until 1987.

On May 3, 1991, Williams married Debbie Haas, née Meyer, whom he met through a mutual friend. They made their homes at Branson, Missouri, and La Quinta, California, where he was known as the "honorary mayor". Williams was a noted collector of modern art and his homes have been featured in Architectural Digest.

Williams' birthplace in Iowa is a tourist attraction and is open most of the year.

Hobbies
Williams was an avid golfer and hosted a PGA Tour golf tournament in San Diego from 1968 to 1988 at Torrey Pines. Then known as the "Andy Williams San Diego Open", the tournament continues as the Farmers Insurance Open, usually played in February. He was also a competent ice skater, and occasionally skated as part of his television Christmas shows.

Williams was a noted art collector whose collection had hung in his homes, his offices, and in the Moon River Theatre, and was exhibited at the Saint Louis Art Museum in 1997 and 1998. After his death, his collection was split among several auction houses. His paintings went to Christie's New York, where they fetched over $50 million. His folk art collection was sold at Skinner for $2,471,725. His collection of Navajo blankets was sold by Sotheby's on May 21, 2013, yielding $978,506 (£642,064).

Illness and death

In a surprise appearance at his theater in November 2011, Williams announced that he had been diagnosed with bladder cancer. After chemotherapy treatment in Houston, he and his wife moved to a rented home in Malibu, California, to be closer to cancer specialists in the Los Angeles area.

On September 25, 2012, Williams died of bladder cancer at the age of 84 at his home in Branson, Missouri. Williams was cremated and his ashes were sprinkled into the artificial waterway named Moon River at his theater in Branson. The memorial service for Williams was held a month later.

Awards and achievements
The Andy Williams Show won three Emmy Awards in 1963, 1966, and 1967 for Outstanding Variety Series.

Andy Williams also earned six Grammy nominations:

Other honors include:
Society of Singers Lifetime Achievement Award, 2008
Star on the Hollywood Walk of Fame

Discography

Andy Williams' extensive discography began with the release of the 1948 single "Jubilee" as a member of the Williams Brothers alongside Kay Thompson. He recorded his first solo album, Andy Williams Sings Steve Allen, eight years later, and remained active in the music industry for the next 56 years, completing 43 studio albums, alongside compilation albums and more.

Studio albums

 Andy Williams Sings Steve Allen (1956)
 Andy Williams Sings Rodgers and Hammerstein (1958)
 Two Time Winners (1959)
 To You Sweetheart, Aloha (1959)
 Lonely Street (1959)
 The Village of St. Bernadette (1960)
 Under Paris Skies (1960)
 Danny Boy and Other Songs I Love to Sing (1962)
 Moon River and Other Great Movie Themes (1962)
 Million Seller Songs (1962)
 Warm and Willing (1962)
 Days of Wine and Roses and Other TV Requests (1963)
 The Andy Williams Christmas Album (1963)
 The Wonderful World of Andy Williams (1964)
 The Academy Award-Winning "Call Me Irresponsible" and Other Hit Songs from the Movies (1964)
 The Great Songs from "My Fair Lady" and Other Broadway Hits (1964)
 Andy Williams' Dear Heart (1965)
 Merry Christmas (1965)
 The Shadow of Your Smile (1966)
 In the Arms of Love (1966)
 Born Free (1967)
 Love, Andy (1967)
 Honey (1968)
 Happy Heart (1969)
 Get Together with Andy Williams (1969)
 Raindrops Keep Fallin' on My Head (1970)
 The Andy Williams Show (1970)
 Love Story (1971)
 You've Got a Friend (1971)
 Love Theme from "The Godfather" (1972)
 Alone Again (Naturally) (1972)
 Solitaire (1973)
 The Way We Were (1974)
 Christmas Present (1974)
 You Lay So Easy on My Mind (1974)
 The Other Side of Me (1975)
 Andy (1976)
 Let's Love While We Can (1980)
 Greatest Love Classics (1984)
 Close Enough for Love (1986)
 I Still Believe in Santa Claus (1990)
 Nashville (1991)
 We Need a Little Christmas (1995)
 I Don't Remember Ever Growing Up (2007)

Filmography
1944: Janie
1944: Kansas City Kitty
1947: Ladies' Man
1947: Something in the Wind
1960: The Man in the Moon
1964: I'd Rather Be Rich
1980: The Muppet Show, special guest star
1999: Dorival Caymmi (documentary)
2009: Sebring (documentary)

References
Notes

Sources
BBC Radio Nottingham Interview

External links

 Profile at Andy Williams Theatre

1927 births
2012 deaths
20th-century American male singers
20th-century American singers
American art collectors
American crooners
American male pop singers
American military personnel of World War II
American Presbyterians
American sailors
American television hosts
Apex Records artists
Cadence Records artists
Columbia Records artists
Deaths from bladder cancer
Deaths from cancer in Missouri
Iowa Republicans
London Records artists
Military personnel from Iowa
Missouri Republicans
Singers from Cincinnati
Ohio Republicans
People from Branson, Missouri
People from Cheviot, Ohio
People from La Quinta, California
People from Sac County, Iowa
Phoenix Suns owners
Polydor Records artists
Singers from Iowa
Traditional pop music singers
United States Merchant Mariners
United States Merchant Mariners of World War II
X Records artists

Andy Williams


ඔබට අවැසි ලිපිය තෝරාගන්න
 ටෙනිසන් අප්පුහාමි
 පවුලිස් අප්පුහාමි
 ඈපා අප්පුහාමි
 රේමන්ඩ් අප්පුහාමි

වක්‍රෝත්තිහරණ පිටු

අප්පුහාමි


Revolutionen der blev væk er en dansk dokumentarfilm fra 1989 instrueret af Peter Ringgaard efter eget manuskript.

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 1989

Revolutionen der blev væk


Dar Sangre ist eine 2004 gegründete Metalcore-Band aus Buenos Aires, Argentinien.

Geschichte
Die Gruppe entstand im Jahr 2004 aus dem Zusammenschluss mehrerer Bands, die in der argentinischen Undergroundszene bekannt waren. Die Musiker der Gruppe sind Matias Espinoza (Gesang), Pedro Badessich (Schlagzeug), der Bassist Ivan Resnik, sowie die beiden Gitarristen Juanchy Badessich und Federico Dimarco. Ramiro Arias war der erste Sänger der Band, bevor dieser durch Espinoza ersetzt wurde.

2005 erschien die erste CD, eine Demo mit 9 Titeln unter dem Namen Primeros Auxilios. Diese wurde komplett in Eigenregie aufgenommen und vertrieben. 2008 erschien mit Un Corazón Por Cada Ciudad das Debütalbum, ebenfalls mit 9 Titeln. Das Schlagzeugspiel wurde von Marti Canrrizo, einem Musiker der ehemaligen Band A.N.I.M.A.L., aufgenommen. Die restlichen Aufnahmen des Albums wurden von Javier Casas in den Infire Studios übernommen. Zu diesem Zeitpunkt wurde die Gruppe vom argentinischen Label Inmune Records unter Vertrag genommen.

Nachdem die Gruppe zum Indie-Label Vegan Records gewechselt waren, begannen die Aufnahmen an dem zweiten Album, welches 2011 unter dem Titel Imperios Por Derrumba erschien. Dieses Album wurde in den Unison-Studios von Gustavo Cerati produziert, sowie von Tue Madsen (arbeitete bereits mit Sick of It All, Dark Tranquillity und The Haunted zusammen) und Jacob Olsen im Ant Farm Studio in Dänemark gemastert. Zum Song Regreso wurde außerdem ein Musikvideo gedreht.

Dar Sangre spielte auf Konzerten bereits mit Szenegrößen wie Terror, It Dies Today und Throwdown aus den USA. Auch spielte die Band bereits mit Hatebreed, Comeback Kid, Silverstein und As I Lay Dying. Am 4. März 2012 startet die Imperios Por Derrumba Tour.

Stil

Musik
Die Band spielt modernen Metalcore, der von Melodic-Death-Metal-Bands der schwedischen Schule wie In Flames und Dark Tranquillity beeinflusst wird. Der Gesang wird von Screamings, Shouting und Growls dominiert. Cleaner Gesang kommt selten vor.

Texte
Die Texte, die von den Musikern selbst verfasst werden, greifen hauptsächlich Beziehungen, innere Kämpfe (z.B: Depressionen, Liebeskummer) und Poesie auf. Die Texte der Band wurden bisher allesamt auf Spanisch verfasst.

Diskografie

Demos
 2005: Primeros Auxilios

Alben
 2008: Un Corazón Por Cada Ciudad (Inmune Records)
 2011: Imperios Por Derrumba (Vegan Records)

Musikvideos
 Regreso

Weblinks
 Dar Sangre bei Myspace

Einzelnachweise

Argentinische Band
Metalcore-Band
Deathcore-Band
Musik (Buenos Aires)

Dar Sangre


U eskimskoj kulturi, sipiniq (Inuktitut ᓯᐱᓂᖅ, od sipi u značenju "razdvojiti", množina sipiniit) odnosi se na osobu za koju se vjeruje da je promijenila svoj fizički spol rođenjem, ali čiji se spol tretira kao isti kao i njihov izvorni spol. Na primjer, novorođenče se može smatrati muškim genitalijama koje su se pri rođenju "otvorile" i postale ženske genitalije. To bi dojenče bilo društveno određeno kao muško, unatoč posjedovanju ženskih genitalija. Ovaj koncept prvenstveno je posvjedočen u područjima kanadskog Arktika, poput Igloolika i Nunavika. Na neki se način sipiniq može smatrati trećim spolom. Ovaj koncept prvenstveno je posvjedočen u područjima kanadskog Arktika, poput Igloolika i Nunavika.

Francuski antropolog Bernard Saladin D'Anglure odgovoran je za velik dio ranih znanstvenih istraživanja sipiniita, počevši od kasnih 1970-ih. Izvijestio je da su dvije trećine sipiniita bila muška dojenčad koja su postala ženskim rodom, a zatim su označena kao muška (obrnuto se moglo dogoditi, iako rjeđe). Duga i teška rođenja često su se pripisivala sipiniit dojenčadi. Društveno su Sipiniiti bili pripadnici određenog spola. Nazvani bi po preminulom rođaku određenog spola, obavljali bi posao povezan s tim spolom i nosili bi tradicionalnu odjeću prilagođenu zadaćama spola. To je općenito trajalo do puberteta, ali u nekim se slučajevima nastavilo i u odrasloj dobi, pa čak i nakon što se sipiniq osoba udala. Sipiniit se smatrao snažnim posrednikom između prirodnog i duhovnog svijeta, čineći ih glavnim kandidatima za preuzimanje uloge angakkuq-a ili šamana. Mnogi su se sipiniiti vjenčali s drugim sipiniitima, ali mogli su se i vjenčati s cisgender osobama - budući da su sipiniiti odražavali rodnu ulogu, a ne seksualnost.

Antropologinja Betty Kobayashi Issenman smatrala je imenovanje djeteta sipiniqom duhovnom praksom kojom je dijete ugrađivalo duh preminulog rođaka, a ne izraz djeteta koje je transrodno. Neki Eskimi izvijestili su da će žene koje su bile sipiniit i same roditi sipiniit djecu.

Izvori

LGBT
Eskimi

Sipiniq


Dar el parche o parchear es en terminología de tuna la acción de solicitar una prestación económica después o mientras se interpreta una canción pasando la pandereta (denominada parche que es el elemento que da el nombre a la acción). También se ha hecho bastante habitual ofrecer la compra de un CD de tuna al mismo tiempo.

Siempre se pide permiso primero para no interferir o molestar a ninguna persona y evitar posibles incidencias o polémicas.

Momentos

Los momentos concretos en los que se puede dar el parche son todos en los que se de la circunstancia para ello y siempre dependiendo de la voluntad y necesidad que el tuno tenga de hacer acopio de dinero.

Se suele parchear sobre todo durante los viajes de tuna, en restaurantes, terrazas, en eventos como bodas, bautizos, comuniones...

Términos relacionados

 Lugar de parche es el lugar (restaurante, terraza, calle...) habitualmente utilizado por una tuna concreta para "dar el parche". Estos lugares son reconocidos y respetados por el resto de agrupaciones.
 Grupo de parche, es el grupo de tunos que suele actuar conjuntamente. Puede estar compuesto por diferentes perfiles como tunos fijos o tunos que acuden de forma eventual. En Madrid un grupo de parche suele estar compuesto por cuatro miembros (dos guitarras, un bandurria y un pandereta; grupo mínimo para asegurar una musicalidad adecuada), en contraposición a tunas de otras regiones donde acude la tuna entera.

Variaciones

Una variante es el denominado Strassenparchen consistente en cantar en vía pública en formación cerrada y solicitar a las personas que se acerquen a escuchar la prestación económica oportuna.

No confundir esta actividad con el navarreo, contrato o actuación oficial.

Referencias

Enlaces externos
 Web Tuna CEU San Pablo de Madrid ver apartado "Contratos y parches"
 Artículo Y comenzó el Parche
 Web Portal Tuna Universitaria

Tuna
Goliardos

Parche de tuna


Perioada Cinci Dinastii și Zece Regate denumită și Cinci Dinastii a fost o perioadă de răsturnări politice din sec al X-lea în China Imperială. În această perioadă cinci state s-au succedat în zona centrală a Chinei în timp ce mai mult de o duzină de state concurente au apărut în alte parți dar în principal în partea de Sud a Chinei.

Tradițional era a început odată cu căderea dinastiei Tang în anul 907 d.Hr și s-a încheiat odată cu fondarea dinastiei Song din 960 d.Hr. Multe state erau de fapt independente cu mult înainte de anul 907. După ce Tang s-a prăbușit regii care controlau partea centrală a Chinei s-au proclamat împărați. Războaie izbucneau frecvent între regate pentru a controla partea centrală și pentru legitimitate, apoi s-au răspândit asupra întregii țări. Ultimele state din Perioada Cinci Dinastii și Zece Regate, Han de Nord a rezistat până în anul 979.

State
Cele cinci dinastii erau:
Liang Târziu (907-923)
Tang Târziu (923-936)
Jin Târziu (936-947)
Han Târziu (947-951 sau 979 dacă considerăm că Han de Nord face parte din dinastie)
Zhou Târziu (951-960)

Cele zece regate erau:
Wu (907-937)
Wuyue (907-978)
Min (909-945)
Chu (907-951)
Han de Sud (917-971)
Fostul Shu (907-925)
Shu Târziu (934-965)
Jingnam (924-963)
Tang de Sud (937-975)
Han de Nord (951-979)

Tradițional sunt numite doar zece, de aici și numele erei, "Zece Regate", dar unii istorici, cum ar fi Bo Yang, a numărat unsprezece, incluzând Yan și Qi  dar nu și Han de Nord deoarece l-a privit ca pe o continuare a Han Târziu. Această perioadă a dus și la fondarea dinastiei Liao în partea de nord.

Alte regimuri din această perioadă erau: Yan, Qi, Zhao, Yiwu Jiedushi, Dingnan Jiedushi, Wuping Jiedushi, Qingyuan Jiedushi, Yin, Ganzhou, Shazhou, și Liangzhou.

Fundal
Spre sfarșitul Tang, guvernul imperial a acordat puteri sporite jiedushi, guvernatori regionali militari.  Rebeliunea Huang Chao a slăbit puterea guvernului imperial și la începutul sec X, jiedushi aveau independență față de autoritatea centrală. Astfel început Perioada Cinci Dinastii și Zece Regate.

Urmatorii jiedushi erau cei mai importanți:
'''China de nord'''
Zhu Wen în Bianzhou (în prezent Kaifeng, Henan ) precursorul Liang Târziu
Li Keyong și Li Cunxu în Taiyuan (în prezent Taiyuan, Shanxi precursorul Tang Tarziu)
Liu Rengong și Liu Shouguang în Youzhou (în prezent Beijing) precursorul Yan
Li Maozhen la Fengxiang (în prezent Județul Fengxiang, Provincia Shaanxi) precursorul Qi
Luo Shaowei la Weibo (în prezent Județul Daming, Hebei)
Wang Rong în Zhenzhou (în prezent Județul Zhengding, Hebei)
Wang Chuzhi în Dingzhou (în prezent Dingzhou, Hebei)

China de Sud
Yang Xingmi în Yangzhou (în prezent Yangzhou, Jiangsu), precursorul  Wu
Qian Liu în Hangzhou (în prezent Hangzhou, Zhejiang), precursorul Wuyue
Ma Yin în Tanzhou (modern Changsha, Hunan), precursorul  Chu
Wang Shenzhi în Fuzhou (în prezent Fuzhou, Fujian), precursorul  Min
Liu Yin în Guangzhou (în prezent Guangzhou, Guangdong), precursorul Han de Sud
 Wang Jian in Chengdu (în prezent Chengdu, Sichuan), precursorul  Fostului Shu

China de Nord

Liang Târziu
În timpul dinastiei Liang, lordul războinic Zhu Wen avea cea mai mare putere din Sudul Chinei. Cu toate că la început a fost un membru din armata rebelă a lui Huang Chao a avut un rol important în reprimarea rebeliunii lui Huang Chao. Pentru aceasta i-a fost acordat titlul de Xuanwu Jiedushi. În decursul a câțiva ani și-a consolidate puterea distugând vecini și forțând mutarea capitalei imperiale la Luoyang, care se afla în sfera lui de influență. În anul 904 l-a executat pe Împăratul Zhaozhong din Tang și l-a făcut pe fiul acestuia în vârstă de 13 ani subordonatul său. Trei ani mai târziu l-a pus să abdice în favoarea sa. Atunci sa proclamat împărat, ața a luat ființă Liang Târziu.

Tang Târziu
În ultimii ani ai dinastiei Tang lorzi rivali și-au declarat independența în provinciile pe care le stăpâneau. Nu toți recunoșteau autoritatea imperială. Li Cunxu și Liu Shouguang (劉守光) s-au luptat cu forțele regimului pentru a cuceri nordul Chinei; Li Cunxu a reuțit. El l-a învis pe Liu Shouguang (care proclamase un Imperiu Yan în anul 911) în anul 915 și s-a numit împărat în 923; în decurs de câteva luni a dus la dispariția regimului Liang Tarziu. A dus la începutul Tang Târziu Shauto –prima dintr-o lungă linie de dinastii. După ce a unit o mare parte din China de Nord, Cunxu a cucerit Fostul Shu în anul 925 , un regim care a fost stabilit în Sichuan.

Jin Târziu
Tang Târziu a avut câtiva ani de calm urmați de o perioadă de tulburări. În 934, Sichuan si-a reafirmat independența. În 936, Shi Jingtang, un Shatuo jiedushi din Taiyuan, a fost ajutat de  Dinastia Liao într-o rebeliune împotriva Tang Târziu. În schimbul ajutorului Shi Jingtang a promis un tribut anual și cele Saisprezece Prefecturi (în prezent nordul Hebei și Beijing) Khitanilor. Rebeliunea a avut success și Shi Jingtang a devenit împărat în același an.

Nu la multă vreme de la fondarea Jin Târziu, Khitanii îl priveau pe împărat ca pe un conducător împuternicit al Chinei propriu-zisă. În 943 Khitanii au declarat război și într-o perioada de trei ani au cucerit capitala Kaifeng, marcând sfarșitul Jin Târziu. Dar în timp ce cucereau regiuni vaste din China, Khitanii nu au putut sau nu au vrut să controleze acele regiuni și s-au retras din ele în anul următor.

Han Târziu

Pentru a umple vidul de putere, jiedushi Liu Zhiyuan a intrat în capitala imperială în 947 și a proclamat continuarea Han Târziu, stabilind al treilea regim Shauto consecutiv. Acesta a fost  cel mai scurt dintre cele Cinci Dinastii. Ca urmare a unei lovituri de stat în anul 951 când Generalul Guo Wei, a fost întronat, și a dus la începutul Zhou Târziu
În ori ce caz Liu Chong, un membru al familiei imperiale din Han Târziu, a înființat un regim rival Han de Nord în Taiyuan și a cerut ajutorul Khitailor pentru a înfrânge pe Zhou Târziu.

Zhou Târziu
După moartea lui Guo Wei din 951, fiul său adoptiv Chai Rong a moștenit tronul și a început o politică de expansiune și reunificare. În 954 armata lui a învins armata formată din forțele Khitailor și a Han de Nord, încheind dorința lor de a cuceri Zhou Târziu. Între anii 956 și 958 forțele din Zhou Târziu au cucerit mare parte din Tang de Sud, cel mai puternic regim din China de Sud, care a cedat tot teritoriul de la nord de Yangtze. În 959, Chai Rong  a atacat Liao într-o încercare de a recupera teritoriile cedate în timpul Jin Târziu.  După multe victorii a sucombat în fața bolii.

În 960, generalul Zhao Kuangyin a organizat o lovitură de stat și a luat tronul pentru el, fondând Dinastia Song de Nord. Acesta marcheazî sfarțitul oficial al perioadei Cinci Dianstii și Zece Regate. În următorii douazeci de ani Zhao Kuangyin și succeorul său, Zhao Kuangyi au înfrânt celelalte regimuri rămase în China propriu- zisă cucerind Han de Nord  în 979 și a reunificat China în 982.

Han de Nord
Deseori considerat unul dintre cele zece regate Han de Nord era situat în fortăreața Shatuo la Shanxi. A fost înființat dupa ce ultima dinastie dintre cele trei create de către Turcii Shatuo a picat în mâinile Zhou Târziu în 951. Sub protecția puternicului regat Liao, Han de Nord și-a menținut independența până când dinastia Song l-a smuls de la Khitai în anul 979.

China de Sud: Cele Zece Regate

Spre deosebire de dinastiile din nord care s-au succedat una pe alta rapid, regimurile din sudul chinei erau în general rivale, fiecare ocupând un teritoriu geografic. Acestea erau cunoscute ca și "Cele Zece Regate"

Wu
Regatul Wu (902-937) a fost înființat în zona ce acoperă în prezent Jiangsu, Anhui și Jiangxi. A fost fondat de Yang Xingmi, care a devenit în 892 un guvernator militar al dinastiei Tang. Capitala a fost inițial la Guangling (în prezent Yangzhou) și mai târziu a fost mutată la Jinling (în prezent Nanjing). Regatul a căzut în anul 937 când a fost cucerit de fondatorii Tang de Sud

Wuyue
Rgatul Wuyue a fost cel mai longeviv (907-978) și unul dintre ele mai puternice dintre statele sudice. Wuyue era cunoscut pentru cultura și învtământ. A fost fondat de Qiang Liu, care a așezat capitala la Xifu (în prezent Hangzhou). Ocupă provincia modernă Zhejiang dar și părți din sudul Jiangsui. Qian Liu a fost numit Prinț de Yue de către Împăratul Tang în anul 902. După căderea dinastiei Tang din anul 907, s-a numit rege de Wuyue. Wuyue a rezistat pânâ în al optisprezecelea an al dinastiei Song, când Qian Shu sa predat dinastiei care se afla în expansiune.

Min
Regatul Min (909-945) a fost fondat de Wang Shenzhi, care s-a proclamat Prinț de Min și a stabilit capitala la Changle (în prezent Fuzhou). Unul dintre fii lui Shenzhi a proclamat independența statului Yin în partea de nord-est a Min. Tang de Sud a ocupat acel teritoriu după ce Min a cerut ajutor. În ciuda faptului că Tang de Sud și-a declarat loialitate vecinului Wuyue a terminat cucerirea Min în anul 945.

Han de Sud
Han de Sud (917–971) a fost fondat în Guangzhou (cunoscut ca și  Canton) de către Liu Yan. Fratele lui  ,Liu Yin, a fost numit guvernator regional de către guvernul Tang. Regatul includea și  Guangdong, Guangxi, și Hainan.

Chu
Chu (927–951) a fost fondat de către Ma Yin având capitala la Changsha. Regatul stăpânea  Hunan și Guangxi de nord-est.  Ma a fost numit guvernator militar regional de către curtea Tang în 896, și s-a numit singur Prinț de Chu după căderea Tang în 907. Statusul de Prinț de Chu a fost confirmat de către Tang Târziu în anul 927. Tang de Sud a alipit statul în 951 și a mutat familia imperială în capitala sa Nanjing cu toate că dominarea Tang de Sud a fost temporară în zonă, cum anul urmator foștii ofiteri militari din Chu conduși de Liu Yan a ocupat teritoriul. În anii de decădere al celor Cinci Dinastii și Zece Regate regiunea a fost stăpânită de Zhou Xingfeng.

Han de Nord
Han de Nord a fost fondat de Liu Min (劉旻),înainte cunoscut ca Liu Chong (劉崇), și a rezistat din 951 până în 979.
Are capitala la Taiyuan.

Jingnan (Cunoscut si ca Nanping)
Cel mai mic dintre statele din sud  Jingnan (924–963),  a fost fondat de Gao Jichang.  A avut baza în Jiangling și deținea alte două districte la sud-vest de Wuhan în Hubei. Gao se afla în serviciul Liang Târziu (succesorul Liang în China de Nord). Scuccesorii lui Gao au revendicat titlul de Rege de Nanping după ce Liang de Nord a căzut în anul 924. A fost un regat mic și slab prin urmare a încercat să mențină relații bune cu toata cele cinci dinastii. Regatul a căzut în fața armatelor din Song în anul 963.

Fostul Shu
Fostul Shu (907–25) a fost fondat de către Wang Liang după căderea dinastiei Tang, și avea capitala la Chengdu. Regatul ocupa mare parte din actualul  Sichuan, vestul Hubei, și părți din sudul  Gansu și Shaanxi.  Wang a fost numit guvernator militar al Sichuan de Vest de către curtea Tang în 891. Regatul a căzut dupa ce fiul său sa predat în fața Tang Târziu în anul 925.

Shu Târziu
Shu Târziu (935–965) este în esență o reinventare a fostului stat Shu care a căzut cu zece ani înainte în fața Tang Târziu. Pentru că Tang Târziu se afla în declin, Meng Zhixiang a găsit oportuna reafirmarea independenței Shu.  La fel ca fostul Shu, capitala era situată la Chengdu și ocupa același teritoriu ca și predecesorul său. Regatul a fost condus bine până a căzut în fața armatelor din Song în anul 965.

Tang de Sud

Tang de Sud (937–975) a fost succesorul statului Wu cum Li Bian (Împăratul Liezu) a luat statul în 937.     Extinzandu-se de la teritoriile ocupate de Wu, în cele din urmă a cucerit  Yin, Min, și Chu, deținând sudul Anhui, sudul Jiangsu, o mare parte din Jiangxi, Hunan și Hubei de Est din prezent. Regatul a devenit subordonat al Song în 961 și a fost invadat în 975, când oficial a fost alipit de Song.

Tranziția dintre regate

Cu toate că a fost mai stabilă decât partea de nord a Chinei, sudul a fost și el sfâșiat de războaie. Wu s-a razboit cu vecinii, tendința care a continuat  si când Wu a fost înlocuit de Tang de Sud. În 940 Min și Chu au suferit crize interne de care Tang de Sud a profitat, distrugând Min în 945 și Chu în 951. Resturile din Min și Chu au rezistat sub forma Qingyuan Jiedushi și Wuping Jiedushi timp de multi ani după. Cu acestea întâmplate Tang de Sud a devenit cel mai puternic regim din sudul Chinei. În orice caz nu a reușit să respingă incursiunile Zhou Tarziu și a pierdut toate teritoriile de la nord de Râul Yangtze între anii 956 și 958.

Dinastia Song a fost înființată în 960 și era detetminată să reunifice China. Jingnan și Wuping Jiedushi au fost distruse în 963, Shu Târziu în 965, Han de Sud în 971, iar Tang de Sud în 975. În final , Wuyue și Qingyuan Jiedushi au cedat teritoriile către Song de Nord în 978, aducând tot sudul Chinei sub controlul guvernului central.

Având în comun cu alte perioade de dezbinare faptul că după Perioada celor Cinci Dinastii și Zece Regate a dus la divizarea Chinei între nord și sud. Stabilitatea mare a celor Zece Regate, în special longevitatea Wu Yue și Han de Sud, a contribuit la dezvoltarea celor două regiuni în China.

Alte lecture

Istoria Chinei


Clivus (Latinsk for "skråning") er en del af det menneskelige kranium i bunden af kraniet, en hul sænkning bag dorsum sellæ der hælder skråt bagud. Det danner en gradvis skrånende process på den anteriore del af den basillære del af nakkebenet, ved dets samling med kilebenet. På det axiale plan er det lige posteriort til kilebenscellerne. lateralt til clivus bilateralt er foramen lacerum, den indre carotide arterie når den midterste kraniale fossa over foramen lacerum), proksimalt til det anastomosis med Willis' cirkel. Posteriort til clivus er den basillære arterie.

Pons er placeret på clivus.

Referencer

Hovedets anatomi

Clivus (anatomi)


دائرة سيدي لخضر إحدى دوائر الجزائر التابعة لولاية مستغانم. عاصمتها هي سيدي لخضر و تضم بلديات سيدي لخضر وحجاج وبن عبد المالك رمضان.

قائمة الهياكل الشبانية في الدائرة
 دار الشباب سيدي لخضر لخضر مكي
 م.ر.ج سيدي لخضر بومهدي عبد القادر
 مخيم الشباب شاطئ الميناء الصغير بدون تسمية
 مخيم الشباب للوكالة الوطنية لتسلية الشباب الوحدة 13 بدون تسمية
 دار الشباب حجاج امحمد بن بدرة
 دار الشباب بن عبد المالك رمضان محمد بلمكي
 مركب رياضي جواري بن عبد المالك رمضان الشهيد مختاري علي

سيدي لخضر

دائرة سيدي لخضر


هنا قائمة بالبلديات في مقاطعة قصرش, التي تقع في منطقة إكستريمادورا وسط وغرب إسبانيا.

مراجع

بلديات قصرش

قصرش (مقاطعة)

قوائم بلدية في إسبانيا

قائمة بلديات قصرش


Temel taşı, bir mimari terimidir. Günlük konuşmalarda mecazi bir şekilde de kullanılmaktadır.

Temel taşı mimaride; "yığma bir yapıda temele konulan büyük taşlardan her birine verilen isimdir."

Bugün en yaygın kullanımı mecazi şekildedir. Temel taşı, mecazi olarak; "bir şeye temel olan öge veya kişi, dayanak, esas" anlamında kullanılır.

Kaynakça
TDK Güncel Türkçe Sözlük

Mimarlık terimleri

Temel taşı


Nom de famille

 Diego Gavilán (né en 1980), footballeur international paraguayen.
 Jaime Gavilán (né en 1985), footballeur espagnol.
 Kid Gavilan (1926-2003), boxeur cubain.
 Manuel Gavilán (1920-2010), footballeur international paraguayen.

Toponymes

Gavilán : localité de l'État d'Amazonas ;
 Gavilán : localité de la paroisse civile de Ciudad Bolivia, de la municipalité de Pedraza dans l'État de Barinas ;
 Gavilán : localité de la paroisse civile de San José de Unare de la municipalité de Pedro Zaraza dans l'État de Guárico.

Autre
 Gavilan SC, premier ordinateur commercialisé en tant qu'ordinateur portable.

Gavilan


Le rameau pétreux de l'artère méningée moyenne pénètre dans le hiatus du grand nerf pétreux, irrigue le nerf facial et s'anastomose avec la branche stylomastoïdienne de l'artère auriculaire postérieure.

Voir aussi

 artère stylomastoïdienne

Notes et références

Artère de la tête et du cou

Rameau pétreux de l'artère méningée moyenne


Tleskotin ('people of the Splint river'), jedna od divizija Chilcotin Indijanaca iz kanadske provincije Britanska Kolumbija. Njihovo glavno selo zvalo se Tlesko, a nalazilo se uz rijeku Chilcotin u blizini mjesta gdje se ulijeva u rijeku Fraser.

Selo Tlesko imalo je 75 stanovnika 1892.

Izvori

Chilcotin

Tleskotin


Die Liste der denkmalgeschützten Objekte in Prietrž enthält das eine nach slowakischen Denkmalschutzvorschriften geschützte Objekt in der Gemeinde Prietrž im Okres Senica.

Denkmäler

Legende

Einzelnachweise

!
Prietrz


محافظة القريات

 القريات (مادبا) : منطقة سكنية
 القريات (الحاج الراحل) : دوار تابع لجماعة انزالت لعظم في إقليم الرحامنة، المغرب
 القريات (المخادر) : محلة في قرية القلعة، عزلة بني سرحة، مديرية المخادر، محافظة إب اليمنية
 القريات (بني حشيش) : قرية في عزلة عيال مالك، مديرية بني حشيش، محافظة صنعاء اليمنية
 القريات (حزم العدين) : محلة في الصريم، اليمن
 القريات (خنفر) : قرية في عزلة جعار، محافظة أبين اليمنية
 القريات (مناخة) : قرية في عزلة بني مقاتل، مديرية مناخة، محافظة صنعاء اليمنية
 ولاية قريات
 القريات (مصياف) قرية سورية في محافظة حماة.

القريات (توضيح)


Rodolfo José Ghioldi (Buenos Aires, 21 de enero de 1897- Buenos Aires, 3 de julio de 1985) fue un dirigente político argentino. Algunos de los seudónimos utilizados a lo largo de su vida fueron Juan Olivieri, Altobelli, Luciano Busteros, Indio, Quiroga y Ricardo Gramajo.

Militante del Partido Socialista, Rodolfo Ghioldi fue uno de los militantes originales del Partido Comunista, originalmente llamado Partido Socialista Internacional, que se desprendió del primero tras la Revolución de Octubre en Rusia. Ghioldi fue elegido vicepresidente de la Federación de Juventudes Socialistas (ahora Federación Juvenil Comunista) el 21 de agosto de 1917.

Rodolfo Ghioldi era docente, profesión que ejerció algunos años, pero fue dejado cesante por su militancia. Posteriormente se dedicó al periodismo, publicando artículos en El Telégrafo y Crítica. Más tarde estos fueron recopilados en la antología en cuatro tomos Escritos.

Fue representante del Secretariado Sudamericano de la Internacional Comunista (Komintern). Participó de la insurrección comunista, una sublevación para derrocar al régimen de Getúlio Vargas en Brasil (país donde estaba exiliado por la amenaza contra su vida en la Argentina de esa época).

Obras

 ¿Qué significa el pacto Roca?, 1933. Reimpreso en 1974 por Editorial Anteo.
 Experiencias Militares Soviéticas, 1942.
 Escritos, 1945, Editorial Anteo.
 La Política en el Mundo, 1946, Editorial Futuro.
 Uzbekistán, el espejo, 1956, Editorial Fundamentos.
 Acerca de la Entrega, 1959, Editorial Anteo.
 No puede haber una "revolución en la revolución", 1967, Editorial Anteo.

Honores
  Orden de la Revolución de Octubre (1972), entregada por la Unión Soviética
  Orden de la Amistad de los Pueblos (1978), entregada por la Unión Soviética

Referencias

Comunistas de Argentina
Periodistas masculinos de Argentina
Secretarios generales del Partido Comunista de Argentina
Militantes del Partido Comunista de Argentina
Militantes de la Federación Juvenil Comunista de Argentina
Orden de la Revolución de Octubre
Porteños
Exiliados argentinos en Brasil
Convencionales constituyentes de Argentina en 1957
Nacidos en Buenos Aires
Fallecidos en Buenos Aires

Rodolfo José Ghioldi


පොලාඩ් ඉස්රායිල් ඔග්ලු හෂිමොව් (1975 ජනවාරි 2, වෙන්ඩම්, ගුට්ගෂෙන් දිස්ත්‍රික්කය - 2020 ජූලි 14, අග්ඩම්, ටොවුස් දිස්ත්‍රික්කය) - අසර්බයිජානියානු හමුදාවේ මේජර් ජෙනරාල්. 2020 ජූලි මාසයේදී ටොවුස්ගේ දිශාවට එල්ල වූ සටන්වලදී ඔහු මිය ගියේය.

ඉතා වැදගත්
පොලාඩ් හෂිමොව් 1975 ජනවාරි 2 වන දින ගබාලා ප්‍රදේශයේ වෙන්ඩම් ගම්මානයේ උපත ලැබූ අතර ඔහුගේ පවුලේ අය සමඟ සුම්ගයිට් වෙත පදිංචියට ගියේය. ඔහු ද්විතීයික අධ්‍යාපනය ලැබුවේ සුම්ගයිට්හිදී ය. පළමුව පාසලේ අංක 28 දී ද පසුව පාසලේ අංක 34 ද විය. පොලාඩ් හෂිමොව් උසස් හමුදා පාසලෙන් උපාධිය ලබා ගත්තේ හේඩාර් අලියෙව්ගේ නමිනි. ඔහු විවාහක වූ අතර ඔහුට පුතුන් දෙදෙනෙකු සහ දියණියක සිටියේය.

හමුදා සේවය
ජනාධිපති හයිඩර් අලියෙව්ගේ නියෝගය අනුව 2003 දී පොලාඩ් හෂිමොව්ට හමුදා සේවය සඳහා පදක්කම පිරිනමන ලදී. ඉන් වසර හයකට පසු, 2009 දී ජනාධිපති ඉල්හැම් අලියෙව්ගේ නියෝගයෙන් ලුතිනන් කර්නල්වරයෙකු ලෙස ඔහුට "මාතෘ භූමිය සඳහා" පදක්කම පිරිනමන ලදී. 2014 ජුනි 25 වන දින, පොලාඩ් හෂිමොව්ට 3 වන උපාධියේ ෆාදර්ලන්ඩ් වෙත සේවා ඇණවුමද, 2 වන උපාධියේ ෆාදර්ලන්ඩ් වෙත සේවා ඇණවුමද පිරිනමන ලදී. හෂිමොව් 1 වන යුද හමුදා බළකායේ මාණ්ඩලික ප්‍රධානියා වූ අතර, 2016 අපේ‍්‍රල් 2-4 දිනවල පෙරටුගාමී සටන්වලදී තලේෂ් ජනාවාස සඳහා සටන් කළ අතර සටනේදී තුවාල ලැබීය. 2019 ජුනි 25 වන දින පොලාඩ් හෂිමොව්ට මේජර් ජෙනරාල්ගේ ඉහළම හමුදා නිලය හිමි විය. හෂිමොව් පසුව අසර්බයිජානියානු සන්නද්ධ හමුදාවේ 3 වන හමුදා බලකායේ මාණ්ඩලික ප්‍රධානී ලෙස පත් කරන ලදී. මේජර් ජෙනරාල් 2020 ජූලි 14 වන දින ටෝවුස්ගේ දිශාවට එල්ල වූ දරුණු සටන් වලදී ආර්මේනියානු සන්නද්ධ හමුදාවන්ගේ ප්‍රහාරයක් වළක්වාලමින් was ාතනය කරන ලදී. මේ අනුව, 1988 දී ආරම්භ වූ කරබාක් යුද්ධයෙන් මියගිය තුන්වන අසර්බයිජානියානු ජෙනරාල්වරයා ලෙස පොලාඩ් හෂිමොව් පත්විය. ජුලි 14 වන දින මේජර් ජෙනරාල් පොලාඩ් හෂිමොව්ගේ බෑණා මුලින්ම ඔහුගේ උපන් ගම වන ගබාලා ප්‍රදේශයේ වෙන්ඩම් ජනාවාසයට ගෙන එන ලද අතර පසුව ඔහු ජීවත් වූ සුම්ගයිට් වෙත ගෙන එන ලදී. ජෙනරාල්වරයා කර්නල් ඉල්ගර් මිර්සායෙව් සමඟ ජුලි 15 වන දින 2 වන ඇලී ඔෆ් ඔනර්ස් හි තැන්පත් කරන ලදී. සමුගැනීමේ උත්සවයට ආරක්ෂක අමාත්‍ය සකීර් හසනොව්, නියෝජ්‍ය ආරක්ෂක අමාත්‍ය රමීස් තාහිරොව්, ප්‍රධාන මාණ්ඩලික ප්‍රධානී නජ්මඩින් සාඩිකොව්, ජනාධිපති පරිපාලනයේ හමුදා කටයුතු දෙපාර්තමේන්තුවේ නියෝජ්‍ය ප්‍රධානී යෂාර් අලියෙව්, බකු නගරාධිපති එල්ඩාර් අසිසොව් යන මහත්වරු සහභාගී වූහ.

මතකය
මෙම කඩාවැටීම අසර්බයිජාන් රාජ්‍ය කලා ඇකඩමියේ 4 වන වසරේ සිසුවෙකු වන ටැබ්‍රිස් සොල්තන්ලි විසින් සිදු කරන ලදී. උල්කර් අබුල්ෆාට් නම් චිත්‍ර ශිල්පියා ගිල්ඩින් චිත්‍රයක් ද මජ්නුන් රෆියෙව් චිත්‍ර ශිල්පියා ගංගා ගලක් ද පින්තාරු කළේය. 2020 අගෝස්තු මාසයේදී නීති ප්‍රකාශන ආයතනය විසින් "අපේ වානේ ජෙනරාල්" නමින් පොතක් ප්‍රකාශයට පත් කරන ලදී. 2020 දී ගැබාලා හි ඇලී ඔෆ් මාටර්ස් පිහිටා ඇති වීථිය පොලාඩ් හෂිමොව්ගේ නමින් නම් කරන ලදී. වීදියේ ආරම්භක ස්ථානය හසී අස්ලනොව් වීදිය සමඟ මංසන්ධියෙන් ආරම්භ වන අතර අවසාන ලක්ෂ්‍යය අරිෆ් හැග්වර්ඩියෙව් වීදිය සමඟ සම්බන්ධ වන තෙක් පවතී. 2020 දී රාජ්‍ය ආරක්ෂක සේවයේ සංස්කෘතික මධ්‍යස්ථානය විසින් ජෙනරාල් පොලාඩ් හෂිමොව්ගේ අනුස්මරණය සඳහා ගීතයක් සහ ක්ලිප් එකක් "පාෂාම්, ඒයි" සකස් කර තිබේ. අයිගුන් මුරඩ්කාන්ලිගේ ප්‍රධානත්වයෙන් යුත් මෙම ව්‍යාපෘතියේ නිර්මාපකයා ෆයිග් සුජාඩිනොව් වන අතර, පද රචනයේ මූසා උරුද් සහ ගීතයේ ගායකයා ෂමිස්තාන් අලිසමන්ලි ය.

රාජ්‍ය සම්මාන
(2001) - "අසර්බයිජානයේ සන්නද්ධ හමුදාවන්ගේ 10 වන සංවත්සරය" සංවත්සර පදක්කම

(2002) - පදක්කම "දෝෂ රහිත සේවය සඳහා" III උපාධිය

(2003) - හමුදා සේවය සඳහා පදක්කම

(2008) - "අසර්බයිජානයේ සන්නද්ධ හමුදාවන්ගේ 90 වන සංවත්සරය" සංවත්සර පදක්කම

(2007) - පදක්කම "දෝෂ රහිත සේවය සඳහා" II උපාධිය

(2009) - පදක්කම "මාතෘ භූමිය සඳහා"

(2013) - "අසර්බයිජානයේ සන්නද්ධ හමුදාවේ 95 වන සංවත්සරය" සංවත්සර පදක්කම

(2012) - මම උපාධිය "දෝෂ රහිත සේවය සඳහා" පදක්කම

(2014) - 3 වන උපාධිය "ෆාදර්ලන්ඩ් සඳහා සේවය සඳහා" ඇණවුම

(2016) - 2 වන උපාධිය "ෆාදර්ලන්ඩ් සඳහා සේවය සඳහා" ඇණවුම

(2017) - පදක්කම "අසර්බයිජානයේ සන්නද්ධ හමුදාවේ ප්‍රවීණයෙක්"

(2018) - "අසර්බයිජානියානු හමුදාවේ 100 වැනි සංවත්සරය" සංවත්සර පදක්කම

පොලාඩ් හෂිමොව්


DK Turné Teater blev etableret i 2010 af Flemming Krøll, Leif Maibom og Flemming Jensen på baggrund af de 3 skuespilleres mangeårige virke inden for dansk revy.

Her er de gået sammen om både at hylde og markere revyen som det stykke dansk kultur, den er. Det er indtil nu blevet til to forestillinger, og en tredje er på vej. Forestillingerne er bygget op over traditionelle revynumre såsom sketches, monologer og viser, men også satire og stand-up indgår i repertoiret.

Forestillinger
 "Revyperler" (2010)
 "Det Må IKKE Hedde Revy" (2012-2013)
 "Kongelig Revy Leverandør" (2016)

Referencer

Eksterne henvisninger
http://www.dk-turneteater.dk/

Komikere fra Danmark
Teater i Danmark
Revyer

DK Turné-Teater


Irina Olegovna Lacina (în ; ) este o actriță. Este fiica Svetlanei Toma.

Filmografie

Filme
 Legend № 17 (2012) - ca spectator
 U Pana Boga w ogródku (2007) - Marusia
 A Hídember (2002) - Crescense
 Tayny dvortsovykh perevorotov (2001)
 U Pana Boga za piecem (1998) - Marusia
 Bluzhdayushchiye zvyozdy (1991) - Irina Toma

Televiziune
 Okhota na geniya (2006) ca Sheyla
 Dzisay (2005)
 Luchshiy gorod Zemli (2003) - rolul ei
 Lyudi i teni. Film vtoroy: Opticheskiy obman (2002) - Natasha
 Hellfire (1996) - tânăra Carlotta

Note

Legături externe

Vezi și
 Listă de actori moldoveni

Nașteri în 1972
Actori moldoveni
Actrițe ruse
Oameni din Bălți

Irina Lacina


18398 Bregenz este un asteroid care intersectează orbita planetei Marte.

Descriere
18398 Bregenz este un asteroid care intersectează orbita planetei Marte. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,31 ua, o excentricitate de 0,31 și o înclinație de 7,8° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 18001-19000
 Centura de asteroizi

Referințe

Asteroizi care intersectează orbita planetei Marte

18398 Bregenz


Stooge sort is a recursive sorting algorithm. It is notable for its exceptionally bad time complexity of  =
The running time of the algorithm is thus slower compared to reasonable sorting algorithms, and is slower than bubble sort, a canonical example of a fairly inefficient sort. It is however more efficient than Slowsort. The name comes from The Three Stooges.

The algorithm is defined as follows:
 If the value at the start is larger than the value at the end, swap them.
 If there are 3 or more elements in the list, then:
 Stooge sort the initial 2/3 of the list
 Stooge sort the final 2/3 of the list
 Stooge sort the initial 2/3 of the list again

It is important to get the integer sort size used in the recursive calls by rounding the 2/3 upwards, e.g. rounding 2/3 of 5 should give 4 rather than 3, as otherwise the sort can fail on certain data.

Implementation

Pseudocode
 function stoogesort(array L, i = 0, j = length(L)-1){
     if L[i] > L[j] then       // If the leftmost element is larger than the rightmost element
         swap(L[i],L[j])       // Then swap them
     if (j - i + 1) > 2 then   // If there are at least 3 elements in the array
         t = floor((j - i + 1) / 3)
         stoogesort(L, i, j-t) // Sort the first 2/3 of the array
         stoogesort(L, i+t, j) // Sort the last 2/3 of the array
         stoogesort(L, i, j-t) // Sort the first 2/3 of the array again
     return L
 }

Haskell
-- Not the best but equal to above

stoogesort :: (Ord a) => [a] -> [a]
stoogesort [] = []
stoogesort src = innerStoogesort src 0 ((length src) - 1)

innerStoogesort :: (Ord a) => [a] -> Int -> Int -> [a]
innerStoogesort src i j
    | (j - i + 1) > 2 = src''''
    | otherwise = src'
    where
        src'    = swap src i j -- need every call
        t = floor (fromIntegral (j - i + 1) / 3.0)
        src''   = innerStoogesort src'   i      (j - t)
        src'''  = innerStoogesort src'' (i + t)  j
        src'''' = innerStoogesort src''' i      (j - t)

swap :: (Ord a) => [a] -> Int -> Int -> [a]
swap src i j
    | a > b     =  replaceAt (replaceAt src j a) i b
    | otherwise = src
    where
        a = src !! i
        b = src !! j

replaceAt :: [a] -> Int -> a -> [a]
replaceAt (x:xs) index value
    | index == 0 = value : xs
    | otherwise  =  x : replaceAt xs (index - 1) value

References

Sources

External links
Sorting Algorithms (including Stooge sort)
Stooge sort – implementation and comparison

Sorting algorithms
Comparison sorts
Articles with example pseudocode

Stooge sort


James Mellaart (14 Kasım 1925, Londra - 29 Temmuz 2012, Londra), Anadolu'da gerçekleştirdiği Çatalhöyük ve Hacılar Höyük gibi önemli tarihöncesi kazılarıyla tanınan arkeolog.

Gençliği
Londra'daki University College'da arkeoloji ve Eski Mısır bilimi öğrenimi gördü. 1951'de Ankara İngiliz Arkeoloji Enstitüsü'nde asistan olarak çalışmaya başladı. Anadolu'da çeşitli yüzey araştırmalarına katıldı.

Anadolu kazıları
1954-1959 arasında Seton Lloyd başkanlığındaki Beycesultan kazılarına katıldı. Bu dönemde gerçekleştirdiği yüzey araştırmalarıyla Hacılar ve Çatalhöyük yerleşmelerini saptadı. 1957'de Hacılar'da kazıya başladı. 1960'a değin sürdürdüğü kazılarda akeramik Neolitik, Geç Neolitik ve İlk Kalkolitik çağlara ait bulgular saptadı. Geç Neolitik ve İlk Kalkolitik Çağdan kalma çok ilginç çanak çömlek ve bazısı boyalı pişmiş toprak figürinler ele geçirdi. Mellaart Çatalhöyük'te 1961'de kazıya başladı. Buradaki yan yana iki höyükten doğudaki Neolitik, batıdakiyse Kalkolitik çağlara aitti. Neolitik höyük, 1961 - 1963 arasında kazıldı ve MÖ 6500-5650 arasında tarihlenen 14 yapı katı saptadı. MÖ 5500 - 5000 arasına, Kalkolitik Çağın başlarına tarihlenen Batı Çatalhöyük'teyse 1961'de yalnızca iki sondaj yapılabilmiş, bu nedenle yerleşmenin mimarlığı konusunda çok az bilgi edinilmiştir. Höyükten çıkarılan çanak çömlek buluntularıysa ilginçtir.

Mellaart 1963'te Çatalhöyük kazılarını sürdürdüğü sırada Dorak Hazinesi olayına karıştı. Türk makamlarının bu konuda istediği bilgileri vermekten kaçınınca Çatalhöyük kazısı durduruldu. 1965'te O. Gurney başkanlığında yeniden başlayan Çatalhöyük kazısına asistan olarak katıldı. Gurney'in bir süre sonra yönetimi Mellaart'a bırakıp gitmesi üzerine, bu kez Mellaart'ın Türkiye'de çalışması yasaklandı. Mellaart 1961-1963 arasında İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Prehistorya ve Arkeoloji Bölümü'nde Anadolu ve Yakındoğu arkeolojisi konusunda dersler vermiştir.

Ölümü
29 Temmuz 2012 tarihinde Londra'da hayata veda etmiştir.

Kaynakça

1925 doğumlular
Londra doğumlular
2012 yılında ölenler
Britanyalı arkeologlar
Britanyalı feministler
British Academy üyeleri
Erkek feministler
Çatalhöyük
Anaerkillik
Feminist ilahiyat
Londra'da ölenler

James Mellaart


Börklüce Mustafa, Şeyh Bedreddin'in başlıca müridi, Türkmen Alevi halk önderi. 14. yüzyılın ikinci yarısı ile 15. yüzyıl başında yaşadı. Günümüzün komünist sistemini andıran bir sistem vaaz ederek, 1415-1416 yıllarında Karaburun Yarımadası'nda etrafına topladığı Türkmen köylüler, Rum denizciler ve Yahudi tüccarlar ile toplanan fahiş vergilere ve yapılan haksızlıklara isyan etti. Nâzım Hikmet, Şeyh Bedrettin Destanı'nda "yarin yanağından gayri paylaşmak her şeyi" dizeleri ile Börklüce Mustafa'nın yaydığı öğretiyi anlatmış, Bedreddin'i ve Börklüce'yi günümüzde de popüler hale getirmiştir.

Ege'de isyana zemin hazırlayan ortamın oluşması
Aydınoğulları'nda deniz cephesinde gaza her zaman öncelikli olmuş, idarelerindeki Hristiyanlara karşı da hoşgörüsüz olmuşlardır. İmparatorluk olma yolunda ilerleyen Osmanlılar ise bunun tam tersini yapıyorlardı. Yıldırım Bayezid ele geçirdiği Aydın ve Menteşe donanmalarıyla başta Karaburun karşısındaki Sakız Adası olmak üzere Ege Adaları'na egemen olma peşindeydi. Bu hedefi gerçekleştirmek için atılan adımlardan biri de Anadolu'dan adalara buğday ihracının yasaklanmasıydı. Bu durum yöredeki her kesimden halkı zor durumda bırakmıştı. Fakat bölge asıl felaketi Timur'un istilasıyla yaşadı, Moğollar Aydın yöresini harabeye çevirdi. Ankara'dan gelen Timur'un İzmir'i zapt etmesi bölgeyi sıkıntıdan kurtarmadı fakat Timur'un, Yıldırım Bayezid'in koyduğu ticari kısıtlamaları kaldırması bölge ekonomisinin biraz canlanmasına sebep oldu. Bu durum yıllarca Osmanlıların gereksiz tedbirleriyle yokluk çeken halkın bilinçaltına yerleşmişti.

Osmanlı Devleti'nin 1402 yılında Ankara Savaşı'ndan mağlup çıkması ve Yıldırım Bayezid'in esir düşmesinin ardından Aydınoğulları yeniden bölgeye hakim olmuş yeni fethedilen İzmir ile birlikte genişlemişti. 1405'te yeniden Osmanlı idaresine giren bölge, Yıldırım Bayezid'in oğulları arasında süren taht kavgası ile birlikte ülkenin içinde bulunduğu iç savaş ortamının da ekonomik yükünü sırtında taşıyordu. Hem Anadolu hem de Rumeli ayaklanmalara oldukça müsait şartlara sahipti ve Osmanlı iktidarının zayıf düşmesi ile kargaşalık hüküm sürmekteydi.

Börklüce Mustafa'nın Karaburun'daki faaliyetleri
Börklüce Mustafa 14. yüzyılın sonlarında Aydın yakınlarındaki köyünü ziyaret eden Şeyh Bedreddin'in müridi oldu. Bir dönem Sisam Adası'nda yaşadığı tahmin edilmektedir. Fetret Devri'nde 1411-1413 yılları arasında Edirne'de Musa Çelebi'nin kazaskeri olan Bedreddin, Börklüce Mustafa'yı yanına kethüda olarak aldı. Fetret Devri sona erince Bedreddin İznik'e sürgüne gönderildi, Börklüce ise Aydın'a döndü. Burada Osmanlı idaresinden memnun olmayan köylüleri ve yoksul dervişleri etrafına toplayarak din ayrımı gözetmeyen bir anlayışla, paylaşımcı ve ciddi bir köylü hareketi örgütleyerek isyan etti.

Günümüzde Börklüce Mustafa'yı komünist fikirler uğruna isyan eden ilk kişi olarak görenler de vardır. Türkmenlere vaaz ve öğretilerinde; kadınlar müstesna, erzak, giyim kuşam, hayvan ve arazi gibi şeylerin hepsi herkesin müşterek malıdır diyen Börklüce etrafına topladığı köylülere "Ben senin emlakine tasarruf edebildiğim gibi sen de benim emlakime aynı suretle tasarruf edebilirsin" diyerek bireysel mülkiyet karşıtı bir öğreti yaydığı bilinmektedir. Börklüce'ye göre Hristiyanların Allah'a inandığını inkâr eden bir Türkmen, dinsiz demekti. Bu fikirlerin kendisine mi, Bedreddin'e mi ait olduğu net değildir.

İsyan
Börklüce, çeşitli kaynaklara göre etrafına 4.000 ila 10.000 kişi toplamıştı. Karaburun Yarımadası merkezli isyanın başlangıcında I. Mehmed'in Saruhan valisi İskender Paşa, Börklüce'ye karşı hareket ettiyse de Karaburun dar geçitlerinden ileriye geçemedi. Karaburunlular İskender Paşa'nının ordusunu yenilgiye uğrattılar. Bunun üzerine peygamberin ismini taşıyan Börklüce'ye, onun manevi gücüne inanan büyük kalabalıklar da katıldı. Bu topluluk Müslüman Türklerden ziyade Hristiyanlara meylettiler.

I. Mehmed bu ilk yenilginin ardından, Saruhan Beyi olan Timurtaş Paşazade Ali Beyi bütün Saruhan, Aydın kuvvetleriyle Karaburuna sevk etti. Bu ordu da köylüler tarafından yenilgiye uğratıldı. Ali bey, maiyetiyle beraber Manisa'ya kaçarak hayatını kurtarabildi.

I. Mehmed durumdan haberdar olunca oğlu Murat ve veziriazam Bayezid paşayı, Rumeli ordusuyla Börklüce'nin üzerine gönderdi. Cehennem Vadisi bölgesinde kanlı çatışmalar gerçekleşirken Osmanlı ordusu bir taraftan da Sakız Adası tarafındaki kaçış limanlarını tutuyordu. Etrafı çevrilen ve yandaşları büyük bir kıyıma uğrayan Börklüce, geriye kalanlarla Bülmüş Boğazı'ndan Azap Yeri'ne doğru çekilip oradan Sakız Adası'na kaçmayı denedi ama oraya vardığında denizin Osmanlı gemilerince tutulduğunu gördü. Şehzade Murad'ın maiyetindekilerin de birçok şehit verdiği mücadele sonunda Börklüce ve dervişleri daha fazla dayanamayarak dilin kuzeyine dağıldı. Artık gidecek yeri kalmayan Börklüce tutsak edilip Ayasluğ'a (Selçuk) getirildi. Börklüce'ye yapılan işkenceler onu fikrinden döndürmedi. Kollarından ayaklarından çarmıha çivilenerek bir devenin sırtına bağlanıp büyük bir alay ile şehirde gezdirildi.  Börklüce'nin Aydın'da, Şeyh Bedreddin'in Deliorman'da, Torlak Kemal'in de Manisa'da boy göstermeleri, Fetret Devri'nden ayrı düşünülemeyen bu hareketlerin birbiriyle ilintili olsun ya da olmasın olayı daha geniş bir çerçeveye yerleştirmiştir.

Mutasavvıflığı ve eserleri

Şeyh Bedreddin çapında ilmi düzey bakımından sadece Osmanlıların değil tüm İslam aleminin en önemli din bilginlerinden birinin kethüda seçtiği Börklüce Mustafa Tasvîrü'l- Kulûb adlı kitabı olan bir mutasavvıftı. Yakın zamana kadar Aydın kütüphanesinde mevcut bulunan kitabın mukaddimesinde medih ve sitayişle Şeyh Bedreddin'den bahsettiği gibi kendisinin de Burhaneddin'in oğlu olduğunu tasvir etmektedir. Kaygusuz'un yanı sıra Bursalı Mehmed Tahir Bey, Osmanlı Müellifleri adlı eserinde Börklüce'nin bir mutasavvıf olduğunu ileri sürmüştür. Tasvîrü'l- Kulûb'de Börklüce'nin tasavvuf, Arapça, Farsça ile Kur'ân-ı Kerîm ve hadislere hâkim olduğu anlaşılmaktadır.

Ayrıca bakınız
 Materyalizm
 Komünizm
 Anarşizm

Kaynakça

 Şaban Er, "Edirne-Simâvne Kâdîsı ve Emîri İsrâ'îl Oğlu Şeyh Bedreddîn Hakkında Son Söz", Kutupyıldızı Yayınları, İstanbul, Hazîran 2016 (Cildli 657 Sayfa, ISBN 978-605-5291-65-5 )
 Kemal Derin  : Kalplerin Işığı: Börklüce Mustafa, Destek Yayınları 2014
 Kemal Derin : Şeyh Bedreddin-Her Yüce Duruma, Aşamaya ve Durağa "Cennet" Dendiğini Bilesin, Destek Yayınları 2020
 Yılmaz Gruda : Köylü Devrimci Börklüce Mustafa Berfin Yayınları, 2008
 Ernst Werner : Şeyh Bedreddin ve Börklüce Mustafa Kaynak Yayınları
 Michel Balivet : Şeyh Bedreddin Tasavvuf ve İsyan Tarih Vakfı Yurt Yayınları, 2000
 Abdülbâki Gölpınarlı, Melâmilik ve Melâmîler, Gri Yayın, İstanbul, 1992.
 Dr. Mesut Keskin : Das Toleranzverständnis der anatolischen Heterodoxie am Beispiel Scheich Bedreddin Mahmud Israils, 2 cilt, Berlin 1999

Dış bağlantılar
 https://web.archive.org/web/20100603085024/http://www.alevibektasi.org/bedred1.htm
 https://web.archive.org/web/20091020220013/http://www.onergurcan.org/hikmet%20kivilcimli/bedreddin.html

Mutasavvıflar
Bektaşilik
İsyancılar
İdam edilmiş Osmanlılar
İşkence kurbanları
Türk Aleviler

Börklüce Mustafa


Taraori es una ciudad de la India en el distrito de Karnal, estado de Haryana.

Geografía
Se encuentra a una altitud de 255  a 143 km de la capital estatal, Chandigarh, en la zona horaria UTC +5:30.

Demografía
Según estimación 2011 contaba con una población de 28 640 habitantes.

Referencias

Enlaces externos
 Este artículo contiene datos geográficos extraídos de Google Earth.

Localidades de Haryana

Taraori


ديفيد فوستر  (مواليد 3 فبراير 1982 في أوليفا - إسبانيا) لاعب كرة قدم إسباني يلعب حاليا لصالح نادي الدرجة الأولى فياريال الإسباني منذ 2009 في مركز الوسط المهاجم كما يجيد اللعب في مركز الجناح الأيمن والأيسر .

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في اليونان
لاعبو كرة قدم رجالية إسبان مغتربون
أشخاص على قيد الحياة
رياضيون إسبان مغتربون في اليونان
لاعبو الدوري الإسباني
لاعبو الدوري الإسباني الدرجة الثالثة
لاعبو الدوري الإسباني الدرجة الثانية
لاعبو الدوري الإسباني الدرجة الثانية ب
لاعبو الدوري اليوناني
لاعبو أولمبياكوس
لاعبو فالينسيانا
لاعبو كرة قدم إسبان
لاعبو كرة قدم إسبان مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية إسبان
لاعبو كرة قدم مغتربون في اليونان
لاعبو كرة قدم من مقاطعة بلنسية
لاعبو نادي إلتشي
لاعبو نادي خيتافي
لاعبو نادي فياريال
لاعبو نادي فياريال ب
لاعبو وسط كرة قدم رجالية
مواليد 1982

دافيد فوستر


Karacaören, Adana ilinin Kozan ilçesine bağlı bir mahalledir.

Coğrafya
Adana il merkezine 70 km, Kozan ilçesine 7 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar

 Yerelnet

Kozan'ın mahalleleri

Karacaören, Kozan


Schienenverkehr auf Mauritius bestand von 1864 bis 1964. Während dieser Zeit betrieb die staatliche Mauritius Government Railway ein normalspuriges Streckennetz mit zwei Haupt- und vier Nebenlinien. Die Eisenbahn war ein Schlüsselfaktor für die wirtschaftliche Entwicklung der Insel. Wegen anhaltender fehlender Rentabilität wurde das Streckennetz jedoch nach einem Jahrhundert stillgelegt. Seit 2020 besteht der Metro Express, eine moderne Stadtbahn.

Geschichte

Vorgeschichte
1845 wurde in der Presse angekündigt, dass sich eine Aktiengesellschaft mit dem Namen Mauritius Railway Company und dem Ziel gegründet habe, eine Eisenbahn zwischen den Städten Port Louis und Mahébourg zu errichten. Zum Bahnbau kam es jedoch zunächst nicht. 1856 wurden entsprechende Pläne wieder aufgenommen, führten jedoch erneut zu keinem Ergebnis. 1858/59 beauftragte die britische Kolonialverwaltung schließlich eine Machbarkeitsstudie, die sich dafür aussprach, auf der Insel ein Eisenbahnnetz zu errichten.

Bahnbau
1862 begann der Bau der Mauritius Government Railway (MGR). Ihre Strecken wurden in Normalspur errichtet. Die erste Strecke führte von der Hauptstadt Port Louis an der Westseite der Insel entlang der Nordküste auf deren Ostseite. Sie nahm in einem ersten Abschnitt den Betrieb 1864 auf. Folgende Strecken wurden durch die MGR errichtet:
 Port Louis – Terre Rouge – Rivière Sèche – Grande Rivière Sud-Est (49,9 km)
 Terre Rouge – Montagne Longue (5,6 km)
 Port Louis – Richelieu – Rose Hill – Rose Belle – Mahébourg (59,9 km)
 Richelieu – Tamarin (20,8 km)
 Rose Hill – Rivière Sèche (41,4 km)
 Rose Belle – Soulliac (17,2 km)
Weiter betrieb die MGR von 1878 bis 1905 eine Luftseilbahn in Soulliac.

Darüber hinaus wurden für Plantagen und Sägewerke eine Reihe von Schmalspurbahnen in zahlreichen unterschiedlichen Spurweiten errichtet, darunter 1000 mm (?), 950 mm, 946 mm, 940 mm, 930 mm, 925 mm, 920 mm, 914 mm, 838 mm, 813 mm, 810 mm, 805 mm, 800 mm, 775 mm, 770 mm, 762 mm, 750 mm und 600 mm. Außerdem existierte eine Einschienenbahn für den Abtransport von Holz im Wald von Kanaka.

Betrieb
Auf dem Höhepunkt des Betriebes besaß die MGR an Fahrzeugen 52 Dampflokomotiven, einschließlich sechs Garratt-Lokomotiven von Beyer-Peacock, 200 Reisezugwagen und 750 Güterwagen. Bereits während des Zweiten Weltkriegs war der Personenverkehr von 1939 bis 1942/43 auf einigen Strecken eingestellt worden, wurde dann wieder aufgenommen, um 1963 aber endgültig eingestellt zu werden. Genau hundert Jahre nach Inbetriebnahme der ersten Bahnstrecke wurde der Eisenbahnverkehr auf Mauritius 1964 insgesamt aufgegeben.

Streckennetz der MGR
|}
|}
|}

Metro Express

Fünf Jahrzehnte nach der Stilllegung der Eisenbahn beschloss die Regierung von Mauritius den Bau einer modernen Stadtbahn, um den dicht besiedelten Ballungsraum zwischen Port Louis und Curepipe vom stark zunehmenden motorisierten Individualverkehr zu entlasten. Im Endausbau soll die Strecke 26 km lang sein und 19 Haltestellen bedienen; sie folgt zum Teil der Trasse der früheren Eisenbahn. Der Bau der Infrastruktur des Metro Express begann im September 2017 unter der Leitung des indischen Unternehmens Larsen & Toubro. Der erste Abschnitt von 13 km Länge zwischen Port Louis und Rose Hill wurde am 10. Januar 2020 eröffnet. Zum Einsatz kommen 18 vom spanischen Unternehmen Construcciones y Auxiliar de Ferrocarriles gefertigte Stadtbahnzüge des Typs CAF Urbos 3. Die Inbetriebnahme der zweiten Etappe nach Curepipe ist im September 2021 vorgesehen, die Gesamtlänge wird 25,95 km betragen.

Literatur
 Tristan Bréville: Le Dernier Train. Un romanquête. Musée de la Photographie, Mauritius 2005, ISBN 99903-36-21-0 (französischsprachig).
 Arthur Jessop: A History of the Mauritius Government Railways, 1864 to 1964. J. Eliel Félix, Port Louis 1964.
 Neil Robinson: World Rail Atlas and historical summary. Vol. 7: North, East and Central Africa. World Rail Atlas Ltd., s. l. 2009, ISBN 978-954-92184-3-5, S. 54, Karten 72–76.

Weblinks

Einzelnachweise

Mauritius

Schienenverkehr auf Mauritius


Ispacaia (cita: Spakaya; acádio:  Išpakaia) foi um rei cita que governou durante o período da presença cita na Ásia Ocidental no

Nome
Išpakaia é a forma acádia do nome cita *Spakaya, que era uma derivação hipocorística da palavra *spaka, que significa "cachorro."

Reinado
Durante a fase inicial de sua presença na Ásia Ocidental, os citas sob Ispacaia eram aliados dos cimérios, e os dois grupos, em aliança com os medos, que eram um povo iraniano da Ásia Ocidental, estavam ameaçando a fronteira oriental do reino de Urartu durante o reinado de seu rei Argisti II, que reinou de 714 a  O sucessor de Argisti II, Rusa II, construiu várias fortalezas no leste de Urartu, incluindo a de Teishebaini, para monitorar e repelir ataques dos cimérios, maneus, medos e citas.

A primeira menção dos citas nos registros da então superpotência da Ásia Ocidental, o Império Neoassírio, é entre 680/679 e 678/677 a.C., quando Ispacaia se juntou a uma aliança com os maneus e os cimérios em um ataque ao Império Neoassírio. Durante este tempo, os citas sob Ispacaia, aliados a Rusa II de Urartu, estavam atacando longe no sul até a província assíria de Zamua. Essas forças aliadas foram derrotadas pelo rei assírio Assaradão.

Os maneus, em aliança com um grupo oriental dos cimérios que migraram para o planalto iraniano e com os citas (estes últimos atacaram as fronteiras da Assíria de todo o território do reino de Ḫubuškia), conseguiram expandir seus territórios às custas da Assíria e capturar as fortalezas de Šarru-iqbi e Dūr-Ellil. As negociações entre os assírios e os cimérios parecem ter se seguido, segundo as quais os cimérios prometeram não interferir nas relações entre a Assíria e Manai, embora um adivinho babilônico a serviço da Assíria advertiu Assaradão a não confiar nem nos maneus nem nos cimérios e o aconselhou espioná-los. Em , Assaradão respondeu realizando uma campanha militar contra Manai durante a qual ele matou Ispacaia.

Ispacaia foi sucedido por Bartatua, que poderia ter sido seu filho e que formou uma aliança com a Assíria. O filho de Bartatua e, portanto, o possível neto de Ispacaia, Mádies, levaria o poder cita na Ásia Ocidental ao seu auge.

Fontes

Governantes citas

Ispacaia


الحاجز بين البطينين أو الحاجز بين البطينات أو الحاجز البطيني هو عبارة عن جدار قوي يفصل بين بطيني القلب. يتجه الحاجز بين البطينين بشكل مائل نحو الخلف والأيمن وتتوافق حوافه مع الثلمين بين البطينين الأمامي والخلفي.

أقسامه
يتشكل الحاجز بين البطينين من قسم:
 القسم العضلي وهو الأكبر
 القسم الغشائي وهو قسم صغير يشكل الجزء العلوي الخلفي

نواحي سريرية
عند وجود فتحة في الحاجز بين البطينين يدعى ذلك عيب الحاجز البطيني.

مراجع

تشريح القلب

حاجز بين البطينين


Malesia is a biogeographical region straddling the Equator and the boundaries of the Indomalayan and Australasian realms, and also a phytogeographical floristic region in the Paleotropical Kingdom. The original definition by the World Geographical Scheme for Recording Plant Distributions included Papuasia, but this was split off in its 2001 version.

Floristic province
Malesia was first identified as a floristic region that included the Malay Peninsula, the Malay Archipelago, New Guinea, and the Bismarck Archipelago, based on a shared tropical flora derived mostly from Asia but also with numerous elements of the Antarctic flora, including many species in the southern conifer families Podocarpaceae and Araucariaceae. The floristic region overlaps four distinct mammalian faunal regions.

The first edition of the World Geographical Scheme for Recording Plant Distributions (WGSRPD) used this definition, but in the second edition of 2001, New Guinea and the Bismarck Archipelago were removed from Malesia and were united with the Solomon Islands, previously placed in the WGSRPD's Southwestern Pacific region, being placed into a new region, Papuasia.

Sundaland

The western part of Malesia, which includes the Malay Peninsula and the islands of Sumatra, Java, Bali, and Borneo, shares the large mammal fauna of Asia and is known as Sundaland. These islands are on Asia's relatively shallow continental shelf, and were linked to Asia during the ice ages, when sea levels were lower. The eastern edge of Sundaland is the Wallace line, named after Alfred Russel Wallace, the nineteenth-century British naturalist who noted the difference in fauna between islands on either side of the line.

Dipterocarps are predominant trees in the lowland forests of Sundaland. Sundaland has the greatest diversity of Dipterocarp species, with 10 to 14 native genera and approximately 450 native species, including approximately 267 species on Borneo, 155 on the Malay Peninsula, and 106 on Sumatra.

Philippines

Most of the Philippines were never connected to the Asian mainland, and have a largely Asian-derived flora, and a distinct mammalian fauna.

The Philippines have approximately 50 species of Dipterocarps in 11 genera.

Wallacea

The islands between Sundaland and New Guinea, called Wallacea, were never linked to the neighboring continents, and have a flora and fauna that include Indomalayan and Australasian elements.

Dipterocarps, which are dominant in Sundaland, are less common in Wallacea, with only 13 species in 4 genera.

New Guinea and the Bismarck Archipelago (Sahulland)
Together with the Solomon Islands, New Guinea and the Bismarck Archipelago are placed in Papuasia rather than Malesia in the second version of the WGSRPD. The eastern end of the earlier definition of Malesia, which includes New Guinea and the Aru Islands of eastern Indonesia, is linked to Australia by a shallow continental shelf, and shares many marsupial mammal and bird taxa with Australia. New Guinea also has many additional elements of the Antarctic flora, including southern beech (Nothofagus) and eucalypts. New Guinea has the highest mountains in Malesia and Papuasia, and vegetation ranges from tropical lowland forest to tundra.

Assembly and origins of the Malesian flora
Major contributions to rainforest assembly have come from floristic elements which were carried on the Indian Plate and montane elements which have come from the Australian Plate (Sahul). The Sahul component is now understood to include substantial two-way exchanges with Sunda inclusive of lowland taxa. Evidence for the relative contributions of the great Asiatic floristic interchanges (GAFIs) with India and Sahul, respectively, to the flora of Malesia comes from contemporary lineage distributions, the fossil record, time-calibrated phylogenies, functional traits, and the spatial structure of genetic diversity. Functional trait and biome conservatism are noted features of montane austral lineages from Sahul (e.g., diverse Podocarpaceae), whereas the abundance and diversity of lowland lineages, including groups such as Syzygium (Myrtaceae) and the Asian dipterocarps (Dipterocarpoideae), reflect a less well understood combination of dispersal, ecology, and adaptive radiations. Thus, Malesian rainforest assembly has been shaped by sharply contrasting evolutionary origins and biogeographic histories.

See also
 Nusantara
 Phytochorion - floristic regions and provinces
 Coral Triangle
 Wallacea

References

External links

Australasian realm
Indomalayan realm
Paleotropical flora
Floristic regions

Malesia


El parque nacional de Paparoa es un parque nacional situado en la costa oeste de la Isla del Sur de Nueva Zelanda en las proximidades de la localidad de Punakaiki.

Fundado en 1987, cuenta con una superficie de 308 km², y está situado entre la costa y los picos de la cadena de Paparoa. Otra sección del parque, separado del resto, se encuentra al norte, alrededor del arroyo Ananui.

El parque incluye atracciones turísticas, las Pancake Rocks, y una serie de cavernas de valor espeleológico, si bien la mayor parte del área está cubierta de espesa vegetación.

En 1995 el parque saltó en los titulares por el desastre de Cave Creek (Cave Creek disaster), que costó la vida a 14 personas después de que se viniera abajo una plataforma de observación.

Referencias

New Zealand Department of Conservation ; Paparoa National Park (en inglés)

Paparoa
Áreas protegidas establecidas en 1987

Parque nacional de Paparoa


عزيز مرقة هو كاتب أغاني وملحن وموزع ومنتج موسيقي ومغني أطلق ما يعرف بموسيقى الراز ويجمع عزيز مرقة بين شغفه بالموسيقى وتنظيم فعاليات محلية بمواهب عالمية لا تخلو من الموسيقى كنوع من العمل الذي يمارسه ليدر دخلا عليه، وبين هذا وذاك يوضح أن الدمج بين الاثنين يتيح له أن يكون ذلك الشخص الذي يقوم بكل الجوانب العلمية بين منتج ومنظم ومؤد.

بداياته

ولد في تونس في عام 1983. وعاش مرقة في تونس لمدة 10 سنوات، ثم انتقل للعيش في الأردن حيث ترعرع طفولة في عَـمان. كان عزيز مرقة شغوفاً منذ الصغر بالموسيقى وتعلم العزف على آلة البيانو منذ كان بعمر 12 سنة، فكان البيانو هو أول وسيلة أتيحت له في طفولته فكانت المتنفس والطريقة للتعبير عما بداخله من فكرٍ موسيقي فعمل على تنمية موهبته، حيث بدأ في اتخاذ دروس العزف على البيانو مع ساكو ترافيليان، حصل عزيز على شهادة المستوى 8 منح من كلية ترينيتي - لندن في العزف على البيانو. وفي عام 2001 ذهب عزيز مرقة إلى أكاديمية الموسيقى في الأردن لمدة سنة، مما منحه الحصول على منحة دراسية للدراسة في الولايات المتحدة الأمريكية حيث أنهى دراسة البكالوريوس في التأليف الموسيقي.

مشواره الفني
بدأ عزيز مرقة مسيرته الفنية عام 2006 فقام بإنشاء ما يعرف بموسيقى «الراز - RAZZ» حيث انه قام بالخلط بين موسيقى الروك والموسقى العربية والجاز، ونظرًا لاختلاف أغانيه عن البقية، واجه مرقة نوع من الرفض لها ببداية مشواره الفني فكان التحدي هو أن يستمر عزيز في الطرح حتى تصل رسالته لمستهدفيها بالرغم من تمرده على مواضيع الاغاني المنتشرة في ذلك الوقت واختياره لمواضيع أغانيه المختلفة بشكلِِ منفرد بالإضافة لـتمرده عن الكلمات المعتادة وقيامه بتأليف كلمات أغنايه لنفسه والتي كانت - كلمات أغانيه - نتاج رؤية أو تجربة شخصية يقوم بتحويلها لعمل فني فكان ذلك سر تميزه عن غيره مما ساهم في سرعة وصوله لقلوب الناس ونرى في ذلك أن عزيز لا يغني ليعجب الجميع، ولكنه ينتج مواد موسيقية ويضعها على مسامع الناس ليتعاملوا معها بناء على ذوقهم وانسجامها مع مشاعرهم فتكون بمثابة التجربة المليئة بمزيج من المشاعر التي تزيد على التجربة الفنية للمستمع فيتفاعل معه الجمهور تلقائياً عند الإصغاء لإحدى أعماله.

وبالفعل نجح عزيز في التحدي وكوّن قاعدة جماهيرية عريقة شملت معظم بلدان الوطن العربي فيعتبره البعض من الفنانين الشاملين القليلين اللذين راهنوا على المستقبل ونجحوا في كسب الرهان.

الطفرة الفنية ومحاكاة الواقع الافتراضى ثلاثى الأبعاد
عزيز مرقة هو مغني في تطور دائم ومستمر حيث أنه بدأ بالعمل لإطلاق أول ألبوم VR بالعالم العربي الذي يعتمد على تقديم جميع أغانيه بشكل مصور عبر تقنية النظارات ثلاثية الأبعاد بدلاً من طرحها على هيئة CD تقليدي ليكون سبَّاق بطرح كل ما هو جديد وبطبيعة الحال سيساعد ذلك في الترويج لثقافة جديدة تتيح الفرصة لجميع معجبيه بمشاهدته أقرب مما يمكن دون اللجوء لحضور حفلة على أرض الواقع، ويضم الألبوم 6 أغاني معروفة مثل «بنت قوية» و «سمعتك» و «ياباي» بعد إعادة توزيعها بشكل موسيقي أكوستيك معتمدا على الجيتار والكمان والبيانو والتشيلو.

قد تم تصوير جميع أغنيات الألبوم داخل ستوديو بالطابق الـ50 في مدينة دالاس بولاية تكساس الأميركية.

أبرز أعماله
عُرف مرقة من أغنيته "رجعوني على عَمان" التي أطلقها أثناء دراسته للموسيقى في الولايات المتحدة الأميركية، ليلمع اسمه في الوسط الموسيقي الأردني وخاصةً بين الشباب ليصبح ذو جماهيرية كبيرة، كما غنّى نشيد السلام الملكي الأردني على طريقة الراز بـ BAB 4. من أهم أعماله أغنية "مين قلك"، وأغنية "العطوة"، وأغنية "آه يا حلوه"، وأغنية "بنت قوية"، وأغنية "هـيّ"، وأغنية "ياباي" وأغنية "بنت الناس"، وأغنية "نفس الناس"، وأغنية "سمعتك، وأغنية "واقف" التي استخدم فيها الكلمات الأردنية البسيطة ذات المعان المؤثرة، أنتجت هذه الأغنية بمشاركة شركة "orange jordan" وشركة "المركزية تويوتا" بهدف عمل حملة تدعو لنبذ ظاهرة التنمر وعادة التسلط، واسم الاغنية "واقف" يعني الترفع عن المشاعر السلبية التي قد يشعر بها الشخص بسبب تعرضه للتنمر، وهي تحفزه على أن يبقى شامخاً واثقاً من نفسه، لا يلتفت لأحاديث المتنمرين، ثابتاً على مواقفه.

Bands Across Borders (BAB)
وسط منطقة تعلي بالصراعات، بحث مئات الشبان في الأردن عن ملاذ آمن للتخلص من ضغوط الحياة واستعادة نشاطهم، حتى وجدوا ضالتهم في مهرجان «باب»، الذي انفتح أمامهم على موسيقى وألحان وكلمات كلها جديدة من إبداع شبان عرب، وتعبر بشكل مباشر عما يدور في المنطقة وفي نفوس شبانها.

في عام 2010 قرر عزيز مرقة بمساعدة زوجته بتطوير المجال الموسيقي بالأردن ولفت الانتباه وجعل الموسيقى الأردنية ضمن خيارات المستمع، فقاموا بتأسيس مهرجان باب الموسيقى.

قام عزيز في مهرجان باب باستقطاب عدد من الفرق الفنية الصغيرة أسسها شباب معظمهم في العشرينات من العمر وفنانون صاعدون من الأردن ولبنان وفلسطين، حيث كان يجمع بين فنانين موسيقيين محليين وعالميين، ومشاهير الكوميديا في مكانِِ واحد لذلك صُنف Bands Across Border كأكبر حفل موسيقي-كوميدي في الوطن العربي.

الحفلات

رغم قلة عدد حفلات عزيز مرقة نسبياً مقارنة بغيره من المطربين، إلا أنها تحظى بتغطية إعلامية متميزة وواسعة، حيث بدأ مرقة بالمشاركة في عدة حفلات أخرى كحفلات الأعراس والخطب وغيره. حتى خاض تجربة BAB ومن هنا بدأ نجاح المطرب الفني، وأضحى مطربا من المطربين الشباب المشهورين في الأردن والوطن العربي، وتزامن هذا الأمر مع مشاركته بحفلات ريدبول في الشارع بمصر والتي حضرها فوق الـ 20 ألف متفرج وأيضاً إقامته لعدة حفلات خاصة به منها حفلة (بوليفارد) العبدلي التي نالت نصيبها من النجاح الكبير كباقي حفلاته لا سيما حفلتي ساقية الصاوي وحفلة الـ music box وغيرهم من الحفلات التي أقيمت بـمصر والأردن. وحفلة Yalla Amman التي برع عزيز بمساعدة جمهوره له بالترويج عنها فلاقت بحضور أعداد كبيرة من المتفرجين.

الحياة الشخصية
«عزيز مرقة» متزوج ولديه ولد اسمه زيد ، وقد قال عزيز في هذا: «أنا متزوج، ولدي طفل اسمه زيد، ونعيش في الولايات المتحدة الأمريكية، وأعتبر العائلة جزءًا أساسياً من حياتي، ولا يمكن أن أستغني عنها، وهي الأرضية التي تبني عليها حياتك».

مراجع

وصلات خارجية

أردنيون من أصل فلسطيني
مغنون أردنيون
ملحنون أردنيون
مواليد 1403 هـ
مواليد 1983

عزيز مرقة


Siphocranion, maleni biljni rod od dvije vrste trajnica koje su rasprostranjene od istočnih Himalaja do južne Kine. Rod pripada porodici usnača, i smješten je u vlastiti podtribus Siphocranioninae.

Vrste
 Siphocranion macranthum (Hook.f.) C.Y.Wu
 Siphocranion nudipes (Hemsl.) Kudô

Izvori

Ocimeae

Siphocranion