Kafkasya Cephesi, I. Dünya Savaşı'nda Osmanlı İmparatorluğu'nun 2. ve 3. orduları ile Rus İmparatorluğu Kafkas Ordusu'nun karşı karşıya geldikleri cephe. Kafkasya Cephesi, savaş sırasında Doğu Anadolu Bölgesi içlerine kadar genişlemiş, Trabzon, Bitlis, Muş ve Van şehirlerine kadar yayılmıştır. Kara harbi, Karadeniz Bölgesinde bulunan Osmanlı İmparatorluğu deniz gücü ve Rus donanması tarafından desteklenmiştir.

Rusya'daki Çarlık rejiminin yıkılmasıyla savaşın son yılında bu cephede farklılıklar doğmuştur. 1918'de kurulan Azerbaycan Demokratik Cumhuriyeti de Osmanlı İmparatorluğu'nun yanında yer almış ve Bakü Muharebesi'nde müttefik olmuştur. Alman Kafkas Seferleri sırasında Gürcistan Demokratik Cumhuriyeti'nin yanında Osmanlı'ya karşı savaşmıştır.

Taraflar
23 Şubat 1917 Rus Devrimi ile başlayarak Rus Kafkas Ordusu dağılmış ve bu cephede olan Ermeni Gönüllü Tugayları ve Ermeni milisleri (çeteleri) güçlerini birleştirerek yeni kurulan Ermeni devletinin ordusu olarak Osmanlı'nın karşısına çıkmıştır. Osmanlı İmparatorluğu ile Rusya arasında Brest-Litovsk Antlaşması (3 Mart 1918) ve Ermenistan Demokratik Cumhuriyeti ile Batum Antlaşması (4 Haziran 1918) imzalanarak çatışmalar kısmen sonlandırıldıysa da, silahlı çatışmalar Osmanlı İmparatorluğunun Orta Hazar Diktatörlüğü, Ermenistan Demokratik Cumhuriyeti ve Britanya İmparatorluğunun yolladığı Dunsterforce elit birlikleri ile devam etmiştir.

Diğer yandan Almanya petrol kaynaklarının güvenliğini sağlamak amacıyla Alman Kafkasya Seferini düzenlemiştir. Alman Kafkasya Seferi Osmanlı ve Almanya'yı Batum'da karşı karşıya getirdi. Çatışmalar bu cephede Mondros Ateşkes Anlaşması (30 Ekim 1918) ile sona erdi.

Amaçlar
Osmanlı İmparatorluğu'nun bu cepheyi kullanma sebepleri:
 93 Harbi'nden beri Rusya'nın elinde olan Kars, Ardahan, Artvin ve Batum şehirlerini geri almak.
 Rusya'nın kontrolü altında olan Kafkasya Müslümanlarının ayaklanarak kendi topraklarını kurtarmasına yardım etmek.
 Hazar Denizi'nden başlayarak Orta Asya'da yaşayan,Türk dillerini konuşan Türkî halklarla temasa geçerek Turancılık planını gerçekleştirmek.
 Rusları bu cepheye güç transferi yapmak zorunda bırakarak Almanların Doğu Cephesi'ndeki hareketlerini hafifletmek. Bu kararın verilmesinde Almanların Azerbaycan-Bakü petrollerinden yararlanma isteğinin de katkısı vardır.

Ermeniler Ermeni Gönüllü Tugayları'na katılmaları döneminde Büyük Ermenistan adı verilen toprakları ele geçirmek ve başlangıçta Rusyanın altında özerk olsa bile, Ermeni devletinin temellerini atmak amaçlarıyla örgütlenmişlerdir.

Güçleri
Bölgede Osmanlılar'ın 3. Ordusu vardı. 1916 yılında, Çanakkale Savaşı'ndan sonra, 2. Ordu kısmen bu cepheye transfer edildi. Çatışmaların başında, Osmanlı birleşik kuvvetleri 100.000'i asker olmak üzere diğer (polis, lojistik gibi) kuvvetlerle birlikte 190.000'i buluyordu. Donanımları yeterli değildi.

Rus Kafkas ordusuna Osmanlıların savaşa girecekleri kuşkusunun başlaması üzerine önem verilmeye başlandı. Savaş öncesi bu ordunun bütün kuvveti, 100 tabur, 117 bölük ve 250 toptan ibaretti. Bu birliklerde 100.000 er ve 15.000 atlı güç vardı. Rusların geri hizmetlere ayırdığı 150.000 kişilik bir kuvvet bulunmaktaydı. Rus'ların bütün Kafkasya bölgesinde 160.000 kişilik silahlı güçleri vardı. Rus güçleri Batum, Alexandropol (bugünkü Gümrü), Erivan arasında I. Kafkas Kolordusu, 66. Yedek Tümeni, 1. 2. ve 3. Plaston Tugayları, 1. ve 2. Kazak Tümenleri ve bir Sibirya Süvari Tugayı olarak ayrılmıştı. Bu güçlerin gerisinde de Tiflis'te 2. Türkistan Kolordusu vardı. Ruslar savaşın başlangıcında Tannenberg ve Masurian Gölleri Cephesi'nde yenilgiye uğramaları nedeniyle, geride sadece 60.000 asker bırakarak, güçlerinin neredeyse yarısını Avrupa Cephesi'ne taşımak zorunda kaldılar. Nazarbekov, Silikian ve Pirumov gibi ünlü Ermeni generalleri bu cephede bıraktılar. Rus Kafkas Ordusu devrimle birlikte 1917 yılının Şubat ayından itibaren cepheyi terkedecektir. Bu ordu 1917'de dağıldığında 110-120 bin Ermeni kökenli asker aktif bulunuyordu. Kafkas Ordusu kâğıt üzerinde Genel Vali Varantsov Dashkov komutasındaydı. Valinin Kurmay Başkanı General Yudiniç asıl (askeri) komutanı idi. Rus Kafkas Ordusunun karargahı ve kurmay heyeti Tiflis'te bulunuyordu. Kafkas Ordusu'nun savaş planı, savunma esasına ve sınır yakınlarında bölgesel saldırı hareketlerine girişmek üzere düzenlenmişti.

Rus Kafkas ordusuna 4 Ermeni Gönüllü Tugayı ile 2 Gürcü taburu katılacaktır. 1914 yazında, Ermeni gönüllü birlikleri Rus Silahlı Kuvvetleri altında kurulmuştur. Rusya'nın Ermeni vatandaşları askerlik zorunlulukları dolayısıyla zaten Avrupa'ya gönderilmişti. Gönüllü birliklerin oluşturulmasında o ana kadar hizmet etmek zorunda kalmamış Ruslar ve Rusya'da yaşamayan Ermenilerden yararlanılmıştır. Bu güç Rus Kafkasya Komutanlığı'ndan bağımsız olarak Kafkasya Valiliği altında kuruldu. Bu kuvvetlerin başına Andranik Toros Ozanyan getirildi, diğer birimleri ise Drastamat Kanayan, Arşak Gafavian, Sargis Mehrabyan komuta etti. Osmanlı temsilcisi Karekin Pastırmacıyan (Armen Karo) da bir tugayın komutasını aldı. 1914 yılında ilk kurulduğunda 20.000 asker vardı ve zaman içinde katılımlarla sayısı arttı. 1916 yılına gelindiğinde, Nikolay Yudeniç'in kararıyla bu birimlerin bir kısmı dağıtıldı, bir kısmı da Rus Kafkas Ordusu altında birleştirildi.

Savaş Sırası

Öncü
1914 Haziranında Erzurum'da Ermeni kongresi yapıldı. Kongrede amaç Ermenilerin olası savaş çıktığında takınacakları tavrın kararlaştırılmasıydı. Osmanlı İmparatorluğu'nda hükûmet olan İttihat ve Terakkinin önemli isimlerinden Naci Bey ve Bahaeddin Şakir bu kongreye katılırlar. İttihat ve Terakki Ermenilerden bazı taleplerde bulundu. İsteklerin başında Ermenilerin savaş çıkması durumunda sadık kalacağına dair söz vermesi bulunmaktaydı. Ruslara karşı savaşacak Ermeni askerlerinin verilmesi ikinci istekti. Ermenilerin cevabı ise Osmanlı Ermenilerinin devletlerine sadık olduklarını ama bağımsız (İttihat ve Terakki hükûmetinden) hareket edecekleridir. Rusya'daki Ermenilerin Rusya'ya sadık olduklarını ve Kafkaslardaki ayaklanma teklifine ise karışmayacaklarını iletmişlerdir. Bahattin'i Şakir "Ama bu ihanettir" diye bağırmıştır. Tarihçi Erikson bu toplantı sonrası İttihat ve Terakki partisinin Osmanlı Ermenilerinin güçlü ve detaylı planlarla Rus bağlantısı olduğunun ve amaçlarının Osmanlı İmparatorluğu'ndan bölgeyi ayırmak olduğunun farkına vardığı sonucuna vardı.

1914

1 Kasım'da Ruslar sınırı Bergmann Atağı ile geçti. Kasım ayının sonunda çatışmalarda Ruslar Erzurum-Sarıkamış ekseninde Osmanlı sınırları içinde 25 kilometre derinde tutundu. Rusların başarılı atağı, güney omuz boyunca Ermeni tugaylarının etkili olduğunu yerlerden Karaköse ve Doğubayazıt'ı almasını sağladı. Doğubeyazıt Van ilinin kuzey komşusu idi. Osmanlı kayıpları yüksekti: 9000 ölü, 3000 esir ve 2800 firari. En şiddetli kış ayında Hafız İsmail Hakkı Bey İstanbul'daki Genelkurmay ikinci Başkanlığını bırakıp Enver Paşa'nın arzusuyla Kafkasya'ya sefer için 3. Orduya atandı.

Aralık ayında Rus Çarı 2. Nicholas, Kafkasya Cephesi'ni ziyaret etti. Tiflis'ten Ermeni Ulusal Bürosu başkanı Alexander Khatisyan ve Ermeni Kilisesi başkanına hitaben:

15 Aralık tarihinde Ardahan Harekâtında Alman Yarbay Strange komutasındaki Osmanlı güçleri Arduch şehrini ele geçirdi. Yarbay Stange güçlerinin amacı Rusların dikkatini dağıtmak ve operasyonları ile Rus planlarını bozmaktı. İlk görevi Çorok bölgesinde oldu. Bu birime isyankâr Acaralar tarafından yardım edildi. Daha sonra Enver Paşa Sarıkamış Savaşı'nı desteklemek için bu gücün planını değiştirdi. Bu güce Sarıkamış Harekâtı'nı destek amaçlı Rus geri destek bağlantısını oluşturan Kars hattını kesmesi emredildi. Bu güç emredildiği gibi 1 Ocakta Ardahan'a ulaştı.

22 Aralık tarihinde 3. Ordu Kars için emir aldı. Bu emir Sarıkamış Harekâtı'nın başlangıcı oldu. 3. Ordu ilerlemesi karşısında Vali Vorontsov Rusların Kafkasya Ordusunu geri çekmeyi planladı. Ancak General Yudeniç, Vali Vorontsov'un çekilme emrini dinlemedi ve Sarıkamış'ı savunmak için kaldı. Enver Paşa 3. Orduyu kendi komutasına aldı ve Rus askerlerine karşı savaşa girdi.

1915

6 Ocak, Sarıkamış Harekâtında 3. Ordu karargahı ateş altında kalır. Hafız Hakkı geri çekilme emri verir. 7 Ocak, 3. Ordunun kalan güçleri Erzurum yolunda geri yürüyüşü başladı. Enver Paşa yenilgiden sonra komutanlığı bırakarak İstanbul'a döndü. Ermeni Gönüllü Tugaylarının Rus kuvvetlerinin başarısında önemli etkileri olmuştur. Kritik zamanlarda Osmanlı cephe hareketlerine meydan okudular: "Osmanlı'nın gecikmesi Sarıkamış etrafında Rus Kafkas Ordusuna yeterli kuvvet konumlandırmak için zaman kazandırmıştır." 18 Ocak, Yarbay Strange Ardahan Cephesi'nde ilerleyerek savaş öncesi sınırlara 1 Mart 1915 tarihinde dönülmesini sağladı.

Şubat'ta General Yudeniç Sarıkamış'ta kazandığı zafer için övgü kazandı. Aleksandr Myshlayevsky'nin yerine Rus Kafkas birliklerinin komutanlığına terfi etti. Aleksandr Myshlayevsky bölgeden çekildi. Müttefikler (İngiltere ve Fransa) Batı Cephesi'nde üzerlerindeki baskıyı hafifletmek için Rusya'dan yardım istediler. Rusya da bir deniz saldırısı ile Kafkaslar'da üzerindeki baskıyı azaltmak için Müttefiklerden yardım istedi. Karadeniz'deki operasyonlar Rus kuvvetlerine güçlerini yenileme şansı verdi. Çanakkale savaşı Osmanlı başkentini ele geçirme amaçlı olarak yapılsa da bu operasyonun Kafkasya'daki Rus kuvvetlerine büyük yardımı oldu. 12 Şubat'ta 3. Ordu komutanı Hafız Hakkı Paşa, tifüs hastalığından öldü ve Tuğgeneral Mahmut Kamil Paşa onun yerine atandı. 3. Ordu cephe gerisi ayaklanmalarla uğraşıyordu. 27 Şubat Adilcevaz'daki Ermeniler 30 kadar Siirtli askerin Arin köyünde geceyi geçirmelerine silahla karşı çıktılar. Çıkan çatışmada Van'ın Erciş'teki jandarma müfrezesi ile karşılık verildi. Çatışma sonucunda Adilcevaz'daki bu Ermeni güçleri yelkenli gemilerle Van Gölü'ne açılarak kurtuldular. 27 Şubat itibarıyla Osmanlı ordusundaki Ermeniler silahsızlandırılıp cephe gerisi birimlere aktarıldı.

Mart ayında stratejik durum istikrarlı idi. Ruslar güneyde Eleşkirt, Ağrı ve Doğubeyazıt şehirlerini ellerinde tutuyordu. Oralarda küçük çatışmalar vardı. Osmanlıların bütün Doğu Anadolu bölgesinde güvenliği sağlamak için yeterli güçleri yoktu. 1. ve 2. Ordulardan 3. Orduya gelen takviyeler bir bölüğü geçmemekteydi. Gelibolu Osmanlı kaynaklarını eritmeye başlamıştı.

15 Nisan Rus Kafkas Ordusu komutanlığı ellerindeki esirleri cepheden Rusya içindeki esir kamplarına taşımaya karar verir. Esirlerin taşınması için tren kullanılır. Ama esir vagonları içindekiler ile unutulur. Vagonlar birkaç hafta yolculuktan sonra kilitleri açılınca çoğu açlıktan ve havasızlıktan boğularak ölmüş esirlerle karşılaşırlar.

20 Nisan günü Van kentinde ayaklanma başladı. Ermeni isyancıları 300 tüfek ve 1.000 tabanca ile 1.500 gönüllü Ermeni ile 30.000'i bulan Ermeni Vanlılar ve 15.000 Ermeni mültecinin korunmasını üstlenmiştir. Van Valisi'nin daha önceki yardım çağrılarına cevaben Bitlis'te bulunan Kâzım Bey komutasındaki birkaç tabur Van'a gönderilir. General Yudeniç onlara destek olmak için üç haftadan fazla süren çatışmalardan sonra döndü. Käthe Ehrhold Van'daki ayaklanmada Ermeni köylülerini korudu. General Yudeniç saldırı planlamasında Van şehrine bir bölük ayırdı. Bu askerler General Trukhin'in komutası altında olan Baykal Kazakları ve bir Ermeni gönüllü tugayından oluşmaktaydı. Osmanlı güçleri ile çatışsan Ermeni halkı rahatlatmak için bir kanat olmuştur.

24 Nisan tarihinde Dahiliye Nezaretince, o zaman Dahiliye Nazırı olan Mehmed Talat Paşa tarafından, Ermeni Komite merkezlerinin kapatılması, elebaşılarının tutuklanması ve her türlü belgelerine el konulması kararı alındı. Bu karar s:Ermeni faaliyetleri - Resmî Yazışma (24 Nisan 1915 Kararları) bütün vilayetlere iletildi. Bu karar üzerine devlet aleyhine faaliyette bulunmak suçundan İstanbul'dan başlayarak diğer merkezlerdeki Ermeni liderler tutuklanmıştır.

6 Mayıs'ta, Ruslar ataklarını iki ana koldan gerçekleştirdi. Kuzeyde Rus güçleri Tortum Vadisi yoluyla Erzurum'u amaçlasa da Osmanlı 29. ve 30. Tümenleri bu saldırıyı durdurmayı başardı. Osmanlı X. Kolordusuna karşı Rus kuvvetleri saldırdılar. Güney kanadında Osmanlılar başarılı değildi. Bu başarısızlıkta, Mirliva Halil Paşa'nın Bitlis ve çevresinde konuşlanan güçlerini daha önce İran Cephesi'ne taşımasıyla bu kanatta bir boşluk yaratmasının da payı vardı ve Rusların ilerlemesi kolaylaşmıştı. 11 Mayıs'ta Malazgirt şehri düştü. 17 Mayıs günü, Rus kuvvetleri Van şehrine girdi. Osmanlı kuvvetleri geri çekilmeye devam etti. Bu arada Ermeni isyanları tedarik hatlarını kesiyordu. Savaş hattı müdafadan sathı müdafaya değişmişti. Rus güney kanadı Van Gölü çevresine geldiğinde Osmanlılar son derece savunmasız idi. Burada sadece 50.000 asker ve 130 topçu 600 kilometrelik bir hattı korumak zorunda kalmıştı. Rusların üstünlüğü kesindi. 21 Mayısta General Yudeniç Van şehrine geldi. Şehir ve kalenin anahtarları Ermeniler tarafından kendisine sunuldu. General Yudeniç daha önce kurulan Ermeni geçici hükûmetini onadı. Bu hükûmetin başına Van Valisi olarak Aram Manougian atandı. Van güvene alınınca General Yudeniç mücadeleye yaz boyunca Van Gölü'nün batısında devam etti.

27 Mayıs tarihinde "Tehcir Kanunu" olarak bilinen, asıl adı "Savaş zamanında hükûmet uygulamalarına karşı gelenler için asker tarafından uygulanacak önlemler hakkında geçici kanun" kabul edilmiştir. Erzurum, Van ve Bitlis vilayetlerinde bulunan Ermenilerin, Musul'un güney kısmı, Zor ve Urfa sancağına; Adana, Halep, Maraş civarında bulunan Ermeniler ise Suriye'nin doğu kısmı ile Halep'in doğu ve güneydoğusuna nakledilmesi planlanmıştır.

6 Haziranda Arapkir Ermenileri tehcir edildiler. Fırat kıyısında Arapkir'den çıkan kervanlar kurşunlandılar. 7 Haziranda Erzincan ve Akn şehirlerinde, 10 Haziranda Mardin şehrinde, 11 Haziranda Khotochur şehrinde, 14 Haziranda Erzurum'da, 22 Haziranda Kayseri'de, 26 Haziranda Harput, Trabzon, Merzifon ve Samsun'da, 24 Haziranda Şebinkarahisar tehciri başladı. Haziran başında da Şebinkârahisar Ermeni milis güçleri tarafından ele geçirildi. Hızla şehrin çoğunu dışarı sürdüler ve şehri Osmanlı askerlerine karşı kale yaptılar. Birkaç Müslüman öldürüldü. Ancak, Osmanlı birlikleri kaleye saldırdı. Müslüman köylüler silahlanarak Şebinkârahisar yakınlarındaki kırsalda Ermeni milislerini öldürdü.

19 Haziran tarihinde, Ruslar bir ileri atak daha başlattı. Bu atak, daha önce ele geçirdikleri Van Gölü çevresinde kuzeybatı yönüne doğru idi. General Oganovski komutası altında Ruslar Malazgirt tepelerinin batı tarafı içine bir saldırı başlattı. Ruslara karşı hiç ummadıkları Osmanlı IX. Kolordusu şaşırtma amaçlı bölgeye gelmişti. Ancak Ruslar IX Kolordunun 17. ve 28. bölümler ile de Muş için ilerlemekte olduğunun farkında değildi. 1. ve 5. Seferi Kuvvetler Rus saldırgan kuvvetleri üzerine gitti. Bu arada Tuğgeneral Abdülkerim Paşa'nın komutası altında kurulan "Sağ kanat Grubu" güneye doğru konumlandırılmıştı. Doğrudan Enver Paşa'ya bağlı Abdülkerim Paşa büyük bir sürpriz yapacak ve kuvvetleri Malazgirt'te Rusları yenecektir. General Oganovski bu olaylar sonucu Adilcevaz'a geri dönmek zorunda kaldı. Ahlat'a doğru ilerlemesinin önü kesilmiş oldu. Generali Nazarbekov (Nazarbekiyan) ve Tatvan'da bulunan General Şarpantiye, bu kuvvetler karşısında fazla dayanamamış ve Adilcevaz'a doğru geri çekilmek başladılar.

Adilcevaz'da bulunan ve Nazarbekov'un komuta ettiği Rus birlikleri, diğer Rus birlikleriyle beraber Adilcevaz'ı terkederek Van'a doğru geri çekildiler.

29 Eylülde Ermeni grupları ve yerel Ermeni ihtilalciler Urfa'da ayaklandılar. Şehrin Ermeni yönetimi yerel jandarma güçlerine karşı saldırılar düzenlendiler. Müslüman evleri yakıldı ve Müslüman sivilleri öldürdü. Urfa isyanında 3. Ordunun Osmanlı birliklerini bölgeye aktarması gerekiyordu, şehirdeki makineli tüfek ile silahlı isyancıları yenilgiye uğratmak zordu. Ermeni milislerin yenilgisinden sonra 2.000 Ermeni Urfa'dan Musul'a ağır koruma altında gönderildi.

24 Eylül günü, büyük Dük Nicholas Kafkasya'daki tüm Rus kuvvetlerinin başına terfi edildi. Bu terfi onu Rus Kafkas Ordusunun başında olmaktan çıkardı. Onun yerine General Yudeniç Rus Kafkas Ordusunun başına geçti. Yudeniç yeni görevinde Rus Ordusunu yeniden düzenlemeyi ilk işi olarak ele aldı. Bu yüzden Ekim-Kasım-Aralık aylarında bu cephe sessizdi.

1915 yılının sonunda, Rus kuvvetleri 200.000 erkek ve 380 adet topçu seviyesine ulaştı. Ocak 1916 itibarıyla, Osmanlı kuvvetlerinin bu cephede 126.000 erkek, ama sadece 50.539 mücadele gücü vardı. 3. Ordunun elinde 74.057 tüfek, 77 makineli tüfek ve 180 topçu vardı. Kafkas Osmanlı güçleri kuvvet olarak kâğıt üzerinde büyüktü ama gerçekte bu kuvvetlerin hepsi savaşacak durumda değildi. Osmanlı Yüksek Komutanlığı bu dönemde Kafkasya Cephesi'ndeki kayıpları telafi etmede başarısız oldu. Gelibolu savaşı tüm kaynakları emmişti. Ek olarak bu cephedeki 1. ve 5. Seferi Kuvvetler Mezopotamya'ya konuşlandırıldı. Bunda Enver Paşa'nın 1916 yılında diğer cephelerdeki duruma bakarak Kafkas Cephesi'ne ikincil öneme sahip olduğuna karar vermesi etkili olur. Enver Paşa bu analizini 1918 de tekrar değiştirecektir. Osmanlılar Rusların 1916 yılında saldırı yapmayacaklarını tahmin ediyorlardı. Bu varsayımın yanlış olduğu ortaya çıktı. 1916 yılında çok büyük toprak kaybedeceklerdir.

1916

Ruslar Kafkasya'daki yeniden düzenlenmiş ve güçlenmiş kuvvetleri ile taarruza geçtiler. Ocak ayı başında General Yudeniç gizlice güçlerini Erzurum kalesine doğru yönlendirdi. Kış dünyanın bu bölgesinde askeri faaliyet için normal bir zaman olmamaktadır. 1914 yılında şiddetli soğuk ve kötü yollar büyük ölçüde 3. Ordunun Sarıkamış'ta imhasına katkıda bulunmuştur. General Yudeniç 1916 yılı kışını sürpriz bir fırsat olarak algıladı. Bu hareketin ilk ayağında 10-18 Ocak tarihinde Osmanlı ön kuvvetlerinin bir bölümünü Köprüköy Savaşı ile yok edecektir.

23 Ocaktan itibaren Ruslar Trabzon dolayında kıyı saldırılarını yoğunlaştırdılar. 17 savaş gemisinin desteklediği bu saldırılar sonunda Osmanlı birlikleri geri çekilmek zorunda kaldı. Osmanlı'nın bu cepheye deniz yoluyla takviyesi kesilmiş oldu.

3 Şubat tarihinde General Chernozubov Adilcevaz'ı ikinci defa işgal etti. 15 Şubatta Erzurum Muharebesi (1916) ile Ruslar asıl güçlerini gösterecektir. 16 Şubatta Mahmut Kamil Erzurum şehrinden geri çekilmeye başlar. Osmanlı ve Rus güçlerinin arasındaki farkın yeterince büyük olmaması nedeniyle Yudeniç'in planı anahtar saldırıyı cephenin zayıf kesimlerinde yoğunlaştırdı. Bu yüzden Osmanlı savunma merkezine karşı saldırı büyük değildi. Ruslar atlı birlikleriyle Kara-göbek ve Tafet kalelerini aldı.

Şubatta Mehmet Vehib (Kaçı) Paşa 3. Ordunun başında bulunan Mahmut Kamil Paşa yerine geçer. Mahmut Kamil Paşa ise Harbiye Nezareti'ndeki görevine döner.

Rus Ordusu donanmanın desteğini de alarak 24 Şubat'ta Rize'yi işgal ettiler. 3 Martta Trabzon'a bir kolorduyla ilerlediler. 3. Ordu, Kemah-Refahiye-Tirebolu hattına çekildi. Of sınırına dayanan Ruslara karşı Baltacı Deresi'nde yöre halkından oluşan kuvvetlerin de yardımıyla Osmanlı askeri birlikleri savunma yaptılar. 15 Mart'ta Of ilçesi sınırında Rus ordusunu 20 gün durdurmayı başaran Osmanlı birlikleri, Rusların denizden ve karadan saldırılarının yoğunlaşması ve bu arada hiçbir yerden destek gelmemesi sonucu geri çekilince, Of Rusların eline geçti. Daha sonra Sürmene işgal edildi ve Ruslar Trabzon kapılarına dayandı. 18 Nisan 1916'da Trabzon Rumlarından bir heyet, Osmanlı Birliklerinin 15-16 Nisanda şehri boşalttığını işgal kuvvetleri komutanı General Lyhkov'a bildirerek kendisini şehre davet etti. Erzurum Caddesinden Belediye Meydanına giren işgal kuvvetleri şehri teslim aldı. Göç edemeyerek şehirde ve köylerde kalan Müslüman halk mağdur bırakılmış, işkence görmüştür. Özellikle yerli azınlıkların bu eylemlerde yer aldığı ve yağmalama yaptığı öne sürülmüştür.

Mart 1916'da Bitlis, Muş, Van, Hakkâri de Ruslar tarafından işgal edildi. Rus saldırısı sırasında özellikle Rus ordusunda bulunan Ermeni askerler girdikleri köy ve kasabalarda Müslümanları katletmiş, evleri yakmış, eşyalarını ve yiyeceklerini ellerinden almış olduklarından, Müslüman halkın elinde hiçbir şey kalmamış ve büyük bir yiyecek ihtiyacı doğmuştur.

Rus güçleri Bitlis önüne geldiler. Bitlis'in düşmesi Doğu Anadolu'yu Güneydoğu Anadolu'ya ve Bağdat-Halep'e bağlayan geçidin kaybedilmesi olacağından İstanbul süratle çare aramaya başlamıştır. İstanbul'daki Savaş Kurmayı Edirne'de bulunan 2'nci Ordu'nun bu bölgeye sevk etmeye karar verdi. Çanakkale Bölgesinde bulunan 2. Ordu Kazım Karabekir komutanlığında bu cepheye kaydırıldı. 2. Ordu cephe düzenini alıncaya kadar 3. Ordunun savunmada kalması emredildi. 3. Ordu bu dönemde gerekli hazırlıkları yapmaya başlamıştır.

10 Mart 1916'da Edirne'den Diyarbakır'a kaydırılan 16. Kolordu'nun komutanı olarak atama emrini alan Mustafa Kemal 15 Mart 1916'da bu cephede göreve başladı.

31 Mayıs'ta 3. Ordu Tercan doğrultusunda taarruza geçti. Tercan geri alınmıştır. Bu güç Bayburt bölgesinden Of yönüne ilerleyerek Rus Kuvvetlerini geri çekilmesini sağlar.

3 Temmuz'da Rus ordusu genel bir taarruza geçti. Bu taarruzda amaçlarından birisi Bayburt bölgesindeki Osmanlı kuvvetlerini yok etmekti. Bu amaçla Of yönüne doğru ilerlemişlerdir. 3. Ordu bu kanattaki kuvvetlerini Gümüşhane ve Kelkit hattına geri çekilerek birimlerini korumuşlardır. Bu geri çekilmeyle 16 Temmuz'da Bayburt Rusların olmuştur. 3. Ordunun 9. Kolordusu kanatların boşalmasıyla ileride kalmıştır. Bu Kolorduda geri çekilmiştir. Yapılan boşluktan yararlanan Ruslar, Çardaklı boğazına kadar sarktılar. 25 Temmuz 1916'da Erzincan'ı Rusların eline geçmiştir.

5. Ağustos'ta General Nazarbekov Mustafa Kemal'in kuşatmasından altında kalmamak için Bitlisi terk etti. 7 Ağustos'ta Muş ve Bitlis Ruslardan kurtarıldı. Bu birliklere daha sonra Tatvan, Ahlat, Adilcevaz'ın da doğru taarruza devam etmelerini emretmiştir. General Nazarbekov zaman kazanmak için Tatvan'ı bırakmak ve Ahlat yönünde çekilme kararı aldı. Bu kararıyla Muş vadisini Mustafa Kemal'e bıraktı. Osmanlı 8'inci Piyade Tümeni ve Milisleri Rahva Ovası'ndan daha ileriye gidilemedi. Bu amaç başarılamamıştır.

Eylül sonlarında, Osmanlı saldırısı sona erdi. Nazarbekov geri çekilen kuvvetlerinin ardından Tatvan ve Muşu geri aldı, ama kış yaklaşırken Bitlis için mevcut gücü yoktu. Osmanlı atağın maliyeti 2 Ordu ya 30.000 ölü ve yaralı. Ruslar kendi çizgileri güçlendirmek amacı ile bir karşı saldırı ile bu yeni çizgide atağa geçse de yanıt Osmanlılarınki kadar güçlü değildi.

Ekim-Aralık dönemi Osmanlı ordusunun bu cephede organizasyonel ve operasyonel değişiklikleri ile geçti. Ruslar bu dönemde sessiz kaldı. Eylül ayından başlayarak Rus Devrimine kadar Rus Deniz Kuvvetleri Karadeniz üzerinde hakimiyetlerini kuracaktır. 1916 kışı son derece sert geçmekteydi ve mücadele yapılması neredeyse imkânsızdı.

1917

1917 yılı başına gelindiğinde koşullar daha da ağırlaştı. Edirne'den Diyarbakır'a taşınan 2. Ordu ilk günden başlayarak bölgenin doğasıyla savaşmaya başladı. En büyük sorunlar ikmal zorlukları yüzünden erzak yetiştirilemesi, bulaşıcı hastalıklar, sağlık malzemesi ve teçhizat noksanlığı ve askerlerinin cephe gerisinde ölmeye başlamasıydı. Rus Ordusu ağır kayıplarını takviye kuvvetleriyle kapatmış, hatta mevcudunu arttırmış, güçlerini 2. ve 3. Ordu mevzilerinin karşısına yerleştirmişti. Şubat ayında Ruslar bu cephede yeni bir saldırı için planlarını hayata geçiremediler.

23 Şubatta Rusya'da Şubat Devrimi ile başlayan sorunlar Rus ordusundaki disiplini hissedilir derecede bozmuştu. Rusya İmparatorluğu'nda Devrim'den sonra Transkafkasya'da iktidar Özel Transkafkasya Komitesi'e geçmişti. Mart ayında yaşanan küçük çatışmalarda Rus askerlerinin savaşmak istemedikleri ve silahlarını bıraktıkları görülüyordu. Bu gerçeğe karşın Rus Kafkas güçleri hâlen üstün durumdaydı. Ama Şubat Devrimi Rus askerî operasyonlarını bütün cephelerde durdurmuştur. Bahardan itibaren durum kötüleşir, hijyen ve gıda kaynaklı sorunlar ve tifüs salgını Rus Kafkas ordusunu yıpratır.

8 Martta yapılacak "taarruz planı" doğrultusunda 2 nci ve 3 ncü Orduların sevk ve idaresi Ahmet İzzet Paşa'ya verilmiştir. Mustafa Kemal, 2. Ordu Komutanlığı'na 7 Martta ekâleten, 16 Martta ise asaleten atandı. 3. Ordu Komutanı Vehip Paşa Ahmet İzzet Paşa'yla fikir ayrılıkları nedeniyle ayrılmış, yerine Fevzi (Çakmak) Paşa vekaleten getirilmişti. 2. Ordu ve 3. Ordu birlikte bir Ordular Grubu yapısına getirildi. Kağıt üzerinde yapılan bu değişikler cepheden bakıldığında, 3. Ordunun neredeyse erime seviyesine gelmiş olmasından ve 2. Ordunun Çanakkale'de ağır kayıplara uğramasından dolayı, iki ordunun ortak güçleri savaş başlangıcındaki tek bir ordunun seviyesine erişememekteydi. Bu gruba "Kafkas Ordular Grubu" ismi verildi.

8 Temmuzda 2. Ordu Komutanı Mustafa Kemal, Yıldırım Ordular Grubu'nun 7 nci Ordu Komutanlığına atandı. 2. Ordu Komutanlığı'na Fevzi Paşa getirildi. 3. Orduya Vehip Paşa aslen atandı.

Bölgedeki Rus askerleri artık ihtiyaçlarını köylülerin kaynaklarını yağmalayarak sağlamakta idi. Bu dönemde Kafkas Cephesi Genelkurmay Başkanı Przhevalskii parçalanmayı yavaşlatmak için ordusu içindeki ulusal Ermeni ve Gürcü kuvvetlerinin yeniden düzenlenmesini emretti.

Rusya'da 11 Kasım 1917'de Ekim Devrimi ile Rusya'da egemenliğin Bolşeviklerin eline geçmesi sonucu Tiflis'te Gürcü, Ermeni ve Azeri temsilcilerinden oluşan Bolşevik karşıtı Transkafkasya Komiserliği, Transkafkasya Sejmi (Meclisi) karma hükûmetini kurdu ve Bakü dışında tüm Transkafkasya'da egemenliği ele aldı. 2 Kasım 1917 tarihinde Bakü'de Bakü Sovyeti hükûmeti kurulmuştu.

18 Aralıkta Osmanlı İmparatorluğu Erzincan Mütarekesi'ni imzaladı. Bu imza ile Transkafkasya Sejmi'ni tanıdı,

1917 sonlarında Gürcüler Posof-Kobliyan tarafında, Ermeniler de Erzurum-Kars-Ardahan tarafında faaliyetlere başlamıştı. Devrim sonrasında Rus birlikleri bölgeden ayrılırken silahlarını Ermeni ve Gürcüler'e dağıtarak Osmanlı ile mücadeleyi onlara bırakmışladır. Fevzi Paşa'nın anılarında yazdığına göre kışın başına kadar Rusya en az 100,000 asker kaybetmişti ve cephe gücü 250,000'e düşmüştü.

1918

Ocakta Transkafkasya Komiserliği Tiflis'te oluşturulan Transkafkasya Sejmi'ni yasama organı olarak ilan etti. Osmanlı İmparatorluğu Gürcü ve Ermeni temsilcileriyle sınır ihtilaflarını çözemedi.

11 Şubatta genel hareket emrini alan 3. Ordu, bir koldan Kafkasya üzerine ilerlerken, Kazım Karabekir 13 Şubat'ta Erzincan'ın istirdatını gerçekleştirdi. Diğer koldan Trabzonlu Albay Hamdi (Pirselimoğlu) Bey komutasındaki 37. Tümen ve Giresun'dan 123. Alay ile takviye edilerek Trabzon üzerine yola çıktı. Bölgedeki çeteleri de temizleyerek ilerleyen birlikler, 15 Şubatta Vakfıkebir'i, 18 Şubatta Akçaabat'ı geri aldı. Birkaç gün içinde çevreyi kontrol altına alan Osmanlı birlikleri 24 Şubatta Trabzon'a girdi.

2 Mart'ta Antranik Erzurum Merkez Komutanlığını üzerine aldı. İlk günler ordusunda düzen yaratmaya gayret etti, ancak Osmanlı birlikleri Erzurum'a yaklaştıkça askerleri katliamlara başladı. 12 Mart'ta Osmanlı orduları Erzurum'u kurtarırken kaçan Ermeni askerleri arkalarında harap olmuş bir şehir, kadın, çocuk, ihtiyar çok sayda ölü bırakmışlardır.

3 Mart'ta imzalanmış olan Brest-Litovsk Antlaşması ile o dönemde Transkafkasya Demokratik Federatif Cumhuriyeti içerisinde yer alan Kars, Ardahan ve Batum Osmanlı İmparatorluğu'na verilmişti. Gürcü tarafı buna yoğun tepki göstermiştir. Daha sonra 28 Martta 3. Ordu harekâtı üzerine Gürcüler de antlaşmayı tanımak zorunda kaldı. Bu arada Ali İhsan Paşa komutanlığındaki bir Osmanlı Ordusu, 23 Martta Adilcevaz'ı ve 2 Nisan'da da Van'ı işgalden kurtardı.

30 Mart-3 Nisan tarihleri arasındaki Mart Olaylarında Bakü şehri ve civarında Bakü Sovyeti ve Ermeni Devrimci Federasyonu kuvvetlerinin Müsavat Partisi ve Kafkas Süvari Tümeni (Dikaya Diviziya) arasında meydana gelen çatışmalar sırasında Azeri sivillere yönelik katliam raporlanmış, Azeri ve diğer müslüman halk mensuplarından 3.000 ila 12.000 kişinin öldürüldüğü aktarılmıştır.

22 Nisan'da Azerbaycan, Ermenistan ve Gürcistan topraklarında federatif bir yönetim altında Transkafkasya Demokratik Federatif Cumhuriyeti kuruldu. Osmanlı Ordusu taarruzu karşısında Transkafkasya Demokratik Federatif Cumhuriyeti'nin nasıl bir politika izlemesi gerektiği konusunda fikir ayrılığı yaşandı. Gürcü ve Ermeni temsilciler silahlı mücadele kararı verirken, Azerbaycan temsilcileri dostane politika izlenmesinden yana idi.

24 Mayıs'tan başlayarak Ermenilerle Karakilise Muharebesi, Sardarapat Muharebesi ve Baş Abaran Muharebesi yapıldı. 31 Mayıs'ta barış antlaşması imzalandı.

8 Haziran tarihinde imzalanan Osmanlı İmparatorluğu ile aralarında Azerbaycan Millî Şurası da bulunan yeni Kafkasya devletleri arasında Batum Antlaşması'ndaki 'dostluk ve karşılıklı yardım' maddesi gereğince Osmanlı İmparatorluğu, gerektiği takdirde Azerbaycan Demokratik Cumhuriyeti'ne silahlı yardım yapmayı kabul etti. Bu anlaşmaya itiraz eden Ermenistan Ordusu komutanlarından General Andranik Ozanyan hükûmette olan Taşnak partisine kızıp istifa etmiş ve güçleri ile bu bloktan ayrılmıştır.

Kafkaslardaki Türk ve Müslüman halkına yönelik katliamların durdurulması için Azerbaycan Millî Şurası'nın Başkanı Mehmed Emin Resulzade Batum Anlaşmanın 4. maddesine uygun olarak Osmanlı İmparatorluğu'ndan askeri yardım istedi. Fakat Almanya, Filistin Cephesi'nde hayati önemde çarpışmaların yapıldığını öne sürerek, Azerbaycan'a askeri yardım yapmasına karşı çıktı. Enver Paşa bu sıkıntının aşılabilmesi için kardeşi olan Nuri Paşa'nın komutanlığında, Azeri ve Kuzey Kafkasya Cumhuriyeti vatandaşı Dağıstanlı gönüllülerden oluşan Kafkas İslam Ordusunu planladı.

Haziran ayında Kafkas İslam Ordusu Osmanlı İmparatorluğu ile Azeri ve Dağıstanlı gönüllülerinin katılımıyla oluşturdu. Mürsel Bakü komutasındaki Beşinci Kafkas Piyade Tümeni de bu ordunun ana omurgasını oluşturdu. Kafkas İslam Ordusu Gence yönüne doğru yer yer çarpışarak ilerlerken, Ali İhsan Paşa komutasındaki bir birlik de Van'dan yola çıkıp başka bir kol harekâtıyla İran'a girdi ve 8 Haziranda Tebriz'i aldı.

Azerbaycan'da ilk savaş Gence'deki Ermeni mahallesinde silahları toplarken çıktı. Haziran'da tekrar taarruza kalkan Türk kuvvetleri Göyçay ve Saylan muharebelerinde elde ettiği başarılarla Bakü'ye yaklaştı.

15 Eylül'de Bakü Muharebesi ile Kafkas İslam Ordusu Bakü'yü aldı. Bu savaşta 1130 Osmanlı askeri çatışmada öldü. Bu sırada Eylül Günleri'de 10.000 ila 20.000 etnik Ermeni öldürülmüştür. Bu katliamın, 1918 Martında Taşnaklar ve Bolşeviklerin yerli Azerileri öldürdüğü Mart Olayları'nın misillemesi niteliğinde olduğu iddia edilir. Bakü'nün Ermeni ve İngilizlerden kurtarılmasının ardından yeni Azerbaycan Demokratik Cumhuriyeti'nin başkenti Gence'den Bakü'ye taşındı.

Ekim, Bakü'nün Ermeni, Bolşevik ve İngilizlerden kurtarılmasının ardından bir Osmanlı müfrezesi de kuzeye ilerleyip ekim başında Derbent'e girdi ve Kuzey Kafkasya Cumhuriyeti'ne askeri destek verdi.

30 Ekim'de imzalanan Mondros Mütarekesi uyarınca Osmanlı ordusu işgal ettiği Kafkasya topraklarını bırakarak 1914 sınırına geri çekildi. Kafkas İslam Ordusu'na dönüş emri verildi ve 28 Aralık tarihinde geri dönüş başladı.

Sonrası
Mondros Mütarekesi sonrasında Kafkas İslam Ordusu'nun askeri kısmının çoğu Doğu Anadolu'ya döndüğünde 15. Kolordu'ya katıldı. Daha sonra komutanlığına Kâzım (Karabekir) Paşa'nın atanacağı bu ordu, Türk Kurtuluş Savaşı başladığında gerek asker sayısı, gerek silah, mühimmat ve teçhizat açısından en hazır kuvvet olacaktı.

Kayıplar
Bu cephede savaş sona erdiğinde Doğu Anadolu ve Kafkasya'da 1,200,000 Müslüman göçmen durumuna düşmüştü. Doğu Anadolu'da 1.000.000 Kafkas Müslümandan Anadolu'ya gelen 130.000 sivil halk ölmüştür. Yolda salgın hastalık, açlık, sefalet ve Ermeni çeteleri yüzünden kırılınlar tahmini olarak eklendiğinde ölü miktarı 2,5-3 milyon arasında değişmektedir. Müslümanların Van ilinde %62'si, Bitlis ilinde %42'si, Erzurum ilinde %31'i, Diyarbakır ilinde ise %26'sı ölmüştür.

İhtilaflı topraklar
17-18 Ocak 1919'da Kars'ta yapılan kurultayda Kars-Ardahan ve Posof'lu aydınlar da Ermeni-Gürcü hareketini engellemek için geçici bir hükûmet kurmuşlardır. Fakat bu hükûmetin faaliyetleri İngilizler tarafından hemen engellenmiş ve üyeleri de Malta'ya sürülmüştür. Bu hükûmetin dağılmasından sonra Gürcüler Azgur, Ahıska ve Duğur'da ileri gelen şahıslarla işbirliği yaparak Ahıska, Ahırkelek ve Posof'u işgal etmişlerdir. Bu dönemde 3. tümenimize bağlı taburlarla, milis kuvvetleri, Gürcülere karşı ayrı ayrı savaşmışlardır.

1921 yılında Türkiye Büyük Millet Meclisi ile Bolşevikler arasında imzalanan Moskova Antlaşması ile Azerbaycan Demokratik Cumhuriyeti, Sovyetler Birliği işgaline uğrayarak yıkıldı.

Ayrıca bakınız
 Erzincan Şûrası

Kaynakça

Kaynak Kitaplar

Dış bağlantılar
 Rusya ordusu tarafından esir alınan Osmanlı askerlerinin görüntüleri

Osmanlı İmparatorluğu'nun savaşları

VikiProje Tarih kaynak bekleyen maddeler

Kafkasya Cephesi


Barrie is a city in Ontario, Canada.

Barrie may also refer to:

 Barrie (company), a fashion company owned by Chanel
 Barrie (name)
 Barrie (band) a dream-pop band
 Barrie (electoral district), a former Canadian federal electoral district
 Barrie (provincial electoral district), a former Canadian provincial electoral district
 Barrie (train line), a train line in the Greater Toronto Area, Ontario, Canada
 Barrie School, a private school in Silver Spring, Maryland
 HMCS Barrie, a Royal Canadian Navy corvette

See also
 Barre (disambiguation)
 Barry (disambiguation)
 Berry (disambiguation)

Barrie (disambiguation)


Aaja Chemnitz Driefer  (f. Larsen 2. december 1977 i Nuuk) er en grønlandsk politiker fra Inuit Ataqatigiit. Hun har været  medlem af Folketinget siden 2015 og blev genvalgt ved  folketingsvalget 2019 med flere end 27 procent af de grønlandske stemmer.

Hun er uddannet cand.scient.adm. fra Grønlands Universitet i 2004 og blev herefter fuldmægtig i Bestyrelsessekretariatet i Grønlands Hjemmestyre. Siden da har Aaja Chemnitz Driefer været ansat i FN i New York, i Nuuk Kommune, i Velfærdsforvaltningen i Sermersooq Kommune samt været Børnetalsmand i Grønlands Selvstyre.

Aaja Chemnitz Driefer blev medlem af Grønlands Landsting for Inuit Ataqatigiit i 2014, og ved folketingsvalget 2015 blev hun valgt som repræsentant for sit parti i det danske parlament.

Aaja Chemnitz Driefer modtog i 2021 Folkemødets Dialogpris.

Kilder og henvisninger

Nuværende folketingsmedlemmer fra IA
Personer i Kraks Blå Bog
Personer fra Nuuk

Aaja Chemnitz


Mariana Navarro de Guevara y Romero (17 de janeiro de 1565 - 17 de abril de 1624) foi uma freira católica romana espanhola que se tornou membro dos Terciários Mercedários. Ao ser admitida tomou o nome de Mariana de Jesus. Ela era conhecida por uma vida de penitência e ênfase na devoção à Eucaristia.

O Papa Pio VI a beatificou após o reconhecimento de dois milagres e a causa ainda continua. Outro milagre está agora sob investigação e é necessário para a canonização.

Vida
Mariana Navarro de Guevara Romero nasceu em 1565 em Madrid como a mais velha de seis filhos e era a única filha do sexo feminino. Seu pai era Ludovico Navarro Guevara e sua mãe era Joan Romero. Ela era piedosa quando criança e cuidou de seus irmãos após a morte de sua mãe. Seu pai se casou novamente e sua nova madrasta parecia não gostar dela por razões desconhecidas para ela. Seu pai desejava que ela se casasse e saísse de casa, mas ela desejava se casar com Jesus Cristo e dedicar sua vida a ele. Ela recusou uma proposta de casamento aos 23 anos.

Romero conheceu um padre que lhe sugeriu que se tornasse membro de uma ordem religiosa conhecida como os Mercedários. Ela passava horas em adoração à Eucaristia e aconselhava as pessoas que vinham a ela em busca de conselhos. Ela era bem conhecida por sua paciência e bondade com todos aqueles que ela encontrava.

Ela se tornou uma das várias terciárias da ordem que fizeram sua profissão perpétua em meados de 1614 e se dedicou a atos de caridade para com os doentes e os pobres.

Ela morreu em 17 de abril de 1624 após uma doença grave com uma reputação generalizada de santidade. Seus restos mortais foram posteriormente encontrados incorruptos após a exumação em 1627 e depois em 1731. Outras exumações ocorreram em 1765 e 1924. Cardeal Gabriel Trejo Paniagua - Bispo de Málaga escreveu um relatório detalhado e longo sobre sua vida.

Beatificação
A introdução à causa de beatificação concedeu-lhe o título de Serva de Deus e abriu em Madrid. O Papa Clemente XIII reconheceu sua vida de virtude heroica e a proclamou Venerável em 9 de agosto de 1761.

O Papa Pio VI aprovou dois milagres atribuídos à sua intercessão em 31 de agosto de 1782 e a beatificou em 1783.

Um terceiro milagre atribuído a ela e necessário para sua canonização foi investigado de 8 de março de 2011 a 11 de novembro de 2013 e recebeu ratificação formal em 2 de maio de 2014.

Referências

Naturais de Madrid
Beatos mercedários
Beatos da Espanha
Mortos em 1624
Nascidos em 1565

Mariana Navarro de Guevara y Romero


Els Segadors, Katalanların ulusal marşıdır. 1639-1640 yıllarında İspanya kralına karşı çarpışan Katalanların bağımsızlık mücadelesinden esinlenilmiştir. On dokuzuncu yüzyılda Katalan topraklarında sıkça söylenen bu marş, 1899 yılında modern sözlerine kavuşmuştur. İspanya İç Savaşı'nda da söylenegelmiş ve Francisco Franco tarafından 1939-1975 yılları arasında yasaklanmıs marş, 1993 yılında Katalonya'nın ulusal marşı olarak kabul edilmiştir.

Els Segadors'un Katalanca sözleri
Catalunya triomfant,
tornarà a ser rica i plena.
Endarrera aquesta gent
tan ufana i tan superba.

Bon cop de falç,
Bon cop de falç,
Defensors de la terra!
Bon cop de falç!

Ara és hora, segadors.
Ara és hora d'estar alerta.
Per quan vingui un altre juny
esmolem ben bé les eines.

Bon cop de falç,
Bon cop de falç,
Defensors de la terra!
Bon cop de falç!

Que tremoli l'enemic
en veient la nostra ensenya.
Com fem caure espigues d'or,
quan convé seguem cadenes.

Bon cop de falç,
Bon cop de falç,
Defensors de la terra!
Bon cop de falç!

Katalonya
Katalanca
Ulusal marşlar

Els Segadors


Hiroto Nakagawa (født 3. november 1994) er en japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Kashiwa Reysol og Shonan Bellmare.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Hiroto Nakagawa


Gwalior (en hindi; ग्वालियर जिला) es un distrito de la India en el estado de Madhya Pradesh. Código ISO: IN.MP.GW.

Comprende una superficie de 5 465 km².

El centro administrativo es la ciudad de Gwalior.

Demografía
Según censo 2011 contaba con una población total de 2 030 543 habitantes, de los cuales 939 896 eran mujeres y 1 090 647 varones.

Localidades
 Antari
 Bhitarwar
 Bilaua

Referencias

Enlaces externos

Gwalior

Distrito de Gwalior


Alchemilla saxatilis er fjölær jurt af rósaætt (Rosaceae). Hún er frá fjallendi í suður og mið Evrópu.

Heimildir

Maríustakkar

Alchemilla saxatilis


A eleição municipal de 1947 em Juazeiro do Norte aconteceu em 7 de dezembro de 1947, com o objetivo de eleger prefeito e vice-prefeito da cidade e membros da Câmara de Vereadores.

O prefeito titular era Porfírio de Lima, do PR. Três candidatos concorreram à prefeitura de Juazeiro do Norte. Antônio Conserva Feitosa, do PSD, foi eleito com 57,14% dos votos.

Candidatos

Resultados

Prefeito

Vereador

Referências

Política de Juazeiro do Norte
Eleições gerais no Brasil em 1947
Juazeiro do Norte
1947 no Ceará

Eleição municipal de Juazeiro do Norte em 1947


Küstensicherung bezeichnet die militärische Sicherung einer Küste gegen gegnerische Angriffe.

Bauwerke
Vor dem Ersten Weltkrieg baute man reine Küstenbefestigungen, die ausschließlich gegen feindlichen Kriegsschiffe wirkten und zur Landseite nicht oder nur geringfügig befestigt waren. Sie sollten feindlichen Schiffen die Benutzung von Häfen, Reeden, das Einlaufen in Flussmündungen, Meerengen usw. verwehren; da sie nur eine Beschießung von Schiffen, keine Belagerung zu erwarten hatten, wurden sie teilweise als offene Erdwerke, Strand- oder Küstenbatterien erbaut. Es gab allerdings auch komplette Verteidigungswerke wie das Fort Kugelbake in Cuxhaven, die Festung Fjell oder das Fort Boyard. Auch die Forts an der amerikanischen Ostküste und im Golf von Mexico (Fort Massachusetts) waren lediglich zur Bekämpfung von Seezielen eingerichtet und gegen Landangriffe nur schlecht zu verteidigen gewesen. Im Zweiten Weltkrieg wurde durch die deutschen Besatzer mit dem Bau des Atlantikwalls die größte Küstensicherungsanlage der Welt errichtet.

Siehe auch
 Liste von Küstengeschützen
 Liste von Küstenbefestigungen

Literatur
Frank Gosch "Festungsbau an Nordsee und Ostsee - Die Geschichte der deutschen Küstenbefestigungen bis 1918" Mittler 2003 ISBN 3-8132-0743-9

Befestigungswesen
Küstenbau

Militärische Küstensicherung


الصمام الأبهري أو الأورطي هو صمام ثلاثي الشرف يفصل بين البطين الأيسر والشريان الأبهر، ويسمح للدم بالتدفق خارجاً من  إلى ، وهو يفتح عند انقباض القلب، ليغلق عند نهاية الانقباضة ليمنع رجوع الدم إلى القلب.

يتكون الصمام من ثلاث شُرَف  تلتقي معاً على شكل نجمة ثلاثية، تحوي هذه الشرف على مخارج الشرايين التاجية.

التشريح
يقع الصمام الأبهري عند مخرج  وعند بداية الشريان الأبهري فيما يسمى بجيب الأبهر، وهو الجزء الأول من الشريان. يتكون الصمام الأبهري من ثلاث شُرَف (أو جيوب) نسيجية وتنبثق عما يسمى بقاعدة القلب أو المستوى الذي تقع فيه باقي صمامات القلب (انظر الصورة).

شُرَف الصمام على شكل جيوب تخرج من حلقة دائرية من النسيج الضام، تلتقي أطرافها الحرة في المنتصف لتشكل حين انغلاقها شكل نجمة ثلاثية (تشبه نجمة المرسيدس)، وتكون أطرافها سميكة لتضمن الانغلاق المتكامل.
شُرَف الصمام الأبهري هي:
 شُرفة يُمنى ويخرج من جيبها ،
 شُرفة يُسرى ويخرج من جيبها ،
وتُدعى هاتان الشُّرفتان أيضاً بالشرف التاجية أو الإكليلية لخروج الشرايين التاجية (الإكليلية) منهما.
 شُرفة حاجزية (نسبة للحاجز البيني بين الجزء الأيسر والأيمن من القلب)، ، وتُدعى أيضاً بالشُّرفة اللاإكليلية.

النشأة الجنينية والتنوع الخلقي
يتشكل الصمام الأبهري والصمام الرئوي ما بين الأسبوع الخامس إلى الأسبوع السابع للتخلق المضغي. كنوع من التنوع الخِلقي يمكن أن ينشأ الصمام الأبهري بشرفتين، وفي حالات نادرة جداً بشرفة واحدة. الصمامات بشرفتين تتعرض لاحتكاك أشد على أطرافها من تلك التي تأتي بثلاث شُرَف، مما يعرضها بنسبة أكبر للتكلّس وبالتالي للتضيّق.

الوظيفة

الصمام الأبهري يسمح بتدفق الدم من  إلى  باتجاهٍ واحد، ويمنع رجوع الدم إلى البطين الأيسر. أثناء  فإن الصمام الأبهري يكون مغلقاً في فترة الانبساط للبطين الأيسر لمنع رجوع الدم من الأبهر، في حين يكون  مفتوحاً للسماع بتعبئة البطين الأيسر، وبعد امتلاء البطين الأيسر بالدم يفتح الصمام الأبهري مع بدء انقباض البطين الأيسر، ليسمح بتدفق الدم للشرايين.

أثناء انبساط البطين الأيسر، تمتلئ جيوب الصمام الأبهري بالدم مما يغلق مخرج القلب إلى الشريان التاجي، ويفتح في نفس الوقت مداخل الشريانان التاجيان في باطن جيوب الصمام الأبهري، مما يسمح بتروية القلب بالدم، فالشريانات التاجية يكون تدفق الدم فيها أثناء الفترة الانبساطية بعكس باقي الشرايين.

الفحص السريري: أثناء الفحص السريري فإنه يتم الاستماع لأصوات القلب، وهي عادةً ماتمثل انغلاق الصمامات القلبية، الصوت الأول يشير إلى انغلاق الصمامين التاجي وثلاثي الشُرَف، ويعبر عن نهاية دخول الدم إلى بطيني القلب، بينما يمثل الصوت الثاني إغلاق كلا الصمامين (دسامين) الرئوي والأبهري. يُسمع انغلاق الصمام الأبهري في الحيّز الوربي الثاني اليسار كما في الصورة.

اعتلالات الصمام الأبهري
هناك العديد من الاعتلالات التي يمكن أن تعتري الصمام الأبهري، فبالإضافة إلى العيوب الولادية تشمل موقع الصمام وأخرى تتعلق بتشكيل الصمام، مثل نشوئها بشُرفَتَين بدل ثلاث شُرَف وهو الاختلاف الأكثر انتشاراً، فإن الصمام الأبهري يمكن أن يتضيق إما بسبب التهاب الشغاف أو بسبب تكلّس الصمام (انظر: تضيق الصمام الأبهري)، أو يُصاب بالقَلَس (انظر: قلس الصمام الأبهري). في الحالات المتقدمة لتلف الصمام الأبهري يُصبح إجراء عملية استبدال الصمام الأبهري أمراً لابد منه.

معرض صور

انظر أيضاً
 تضيق الصمام الأبهري.

وصلات خارجية ومراجع
 مشاركة حول صمامات القلب. عن منتدى «عيون العرب» (بحسب عرض 2.6.2009).
 Aortic Valve عن جمعية جراحي الصدر الأمريكية (The Society of Thoracic Surgeons) (بحسب عرض 2.6.2009)

تشريح القلب
صمامات القلب

صمام أبهري


Deives Picáz nasceu em Canoas, Rio Grande do Sul e foi criado na Região Metropolitana de Porto Alegre, Rio Grande do Sul. Ele é influenciador digital e ativista. Com agenesia de membros, uma deficiência física que impediu a formação do seu antebraço direito, ele usa as plataformas digitais para desmistificar o capacitismo. Deives também é embaixador da Dar a Mão, uma associação que, sem fins lucrativos, visa dar suporte para pessoas com a mesma deficiência que ele. O influenciador digital é uma das principais vozes da luta anticapacitista. Em seu perfil nas redes sociais, produz conteúdo focado na conscientização e aprendizado. Além da causa PcD, Deives também é gay e levanta muitos debates sobre a comunidade LGBT, da qual faz parte.

Contando com um público de mais de 60 mil pessoas somando suas redes sociais, Deives ressalta a importância de espalhar conhecimento e informação sobre as questões sociais que vive.

Ativismo
Deficiência
Influenciadores digitais do Brasil

Deives Picáz


Der Schweitzergletscher ist ein Gletscher an der Luitpold-Küste des ostantarktischen Coatslands. Er fließt entlang der Nordseite des Littlewood Nunataks und östlich des Penck-Gletschers in westlicher Richtung zur Vahselbucht. Der Lerchenfeldgletscher verschmilzt mit der Südflanke des Schweitzergletschers.

Entdeckt wurde der Gletscher während der Zweiten Deutschen Antarktisexpedition (1911–1912) unter der Leitung Wilhelm Filchners. Filchner benannte den Gletscher nach dem deutschen Publizisten, Journalisten und Reiseschriftsteller Georg Schweitzer (1850–1940), Vorsitzender des Expeditionsausschusses.

Einzelnachweise

Prinzregent-Luitpold-Land

Schweitzergletscher


Kim Hongjoong (hangeul : 김홍중 , hanja : 金洪中), est un chanteur, danseur et compositeur sud-coréen né le  à Anyang. Il commence sa carrière musicale au sein du boys band de K-pop ATEEZ, dont il est le leader et l'un des compositeurs principaux.

Biographie

Enfance et éducation
Né à  le  à Anyang dans la province du Gyeonggi en Corée du Sud, HongJoong grandit avec ses parents et son grand frère auquel il voue une grande admiration. Très peu d'informations sont connues sur sa famille mais HongJoong a récemment révélé le nom de son grand frère, Bum Joong.

Il a étudié à la Dongan High School puis à la Global Cyber University.

Carrière

Pré-débuts (2016)
Durant sa jeunesse, Hongjoong veut devenir compositeur, il adore composer ses propres musiques et envoie une mixtape à KQ dans l'espoir de pouvoir y entrer et devenir trainee. L'agence souhaitant créer son propre groupe d'idol le recontacte et lui propose l'idée. En 2016, Hongjoong devient le premier trainee de l'agence.

MIXNINE (2017)
Il participe au reality show MIXNINE, dans lequel on peut retrouver trois autres membres de son groupe actuel Ateez : Jongho, Mingi et Wooyoung.

Il se classe d'abord  puis  lors du décompte final.

KQ Fellaz (2018)
À la suite de MIXNINE, il devient un membre de KQ Fellaz, le groupe de trainees de KQ Entertainement. Leur première vidéo, annonciatrice de leur groupe, est une danse sur la musique Pick It Up par Famous Dex et a généré 20 millions de vues sur Youtube. Cela reste encore aujourd'hui un de leurs plus grands succès.

Le groupe fait son apparition quelque mois plus tard, , avec un clip vidéo sur leur musique intitulée From et publié sur Youtube.

Ateez
Le nom du groupe change pour Ateez le  et leur tout premier album Treasure EP.1 : All To Zero comprenant les titres Treasure et Pirate King. Hongjoong y occupe la place de leader et rappeur (ou plus communément appelé captain par les autres membres du groupe).

Il est connu comme étant très polyvalent, pouvant composer, chanter et rapper.

En 2020, le groupe signe un accord pour leur participation au lancement de l'application UNIVERSE.

Discographie

Titres avec le groupe Ateez

Références

Liens externes

 site officiel du groupe Ateez
 Hongjoong - Nautjilon

Naissance en novembre 1998
Naissance à Anyang (Corée du Sud)
Chanteur sud-coréen
Danseur sud-coréen du XXIe siècle
Musicien de K-pop

Kim Hong Joong


Vivianijev teorem je rezultat u euklidskoj geometriji kojega je početkom 18. stoljeća dokazao talijanski matematičar Vincenzo Viviani.

Teorem tvrdi da je za bilo koju izabranu točku  unutar jednakostraničnog trokuta  zbroj udaljenosti točke  od stranica  trokuta  jednak visini tog trokuta.

Dokaz preko površina
Neka su  i  nožišta okomica iz točke  na stranice
i  trokuta , a  visina trokuta . Prikažimo površinu trokuta  pomoću zbroja površina tri trokuta .

Odovuda slijedi

Zanimljivosti
Zanimljivo je da se Vivianijev teorem može poopćiti i na pravilne mnogokute.

Naime, vrijedi da je zbroj udaljenosti bilo koje točke  pravilnog n-terokuta do njegovih
stranica neovisan o položaju točke .

Dokaz.
Ako su stranice pravilnog n-terokuta duljine , a udaljenosti od
točke  do stranica tog n-terokuta , tada je površina poligona
jednaka , dakle vrijedi

Može se dokazati da generalizacija Vivianijeva teorema vrijedi i za poligone kojima su svi unutarnji kutovi sukladni, tj. za tzv. ekviangularne poligone.

Izvori

Matematika

Vivianijev teorem


La Société des Usines Prunel est un ancien constructeur français d'automobiles et de véhicules utilitaires, en activité de 1900 à 1910.

Histoire de l'entreprise

J. Prunel fonde l'entreprise à Puteaux en 1900 et commence à construire des automobiles. Les noms de marque sont Atlas jusqu'en 1902 et Prunel jusqu'en 1907. Il y a également une collaboration avec Boyer. En Angleterre, les véhicules sont proposés sous le nom de Gnome en 1905, Gracile en 1906 et J.P. en 1907. La production des modèles Prunel prend fin en 1907.

Entre 1906 et 1910, l'entreprise produit des voitures sous la marque Nordenfelt. Après l'arrêt de la production, Phénix reprend les installations de l'usine et produit des automobiles sous la marque Phénix entre 1912 et 1914.

Véhicules

Voitures de tourisme
Les premiers modèles 3 CV et 4 ½ CV possèdent un moteur encastré de De Dion-Bouton et sont commercialisés sous le nom d'Atlas. À partir de 1903, des modèles avec des moteurs d'Aster, Hérald et Pieper deviennent également disponibles. Le modèle à quatre cylindres 20 CV a une cylindrée de . À partir de 1904, les modèles 10 CV sont produis, avec un moteur de Gnôme, et 15 CV avec un moteur de Mutel. En 1905, la gamme se compose des modèles à deux cylindres de  et  de cylindrée et des modèles à quatre cylindres de  et  de cylindrée. En 1906, le grand modèle 40/50 CV vient s'y ajouter.

Une Prunel participe en 1903 à la course Paris-Madrid de 1903 dans la classe des Voiturettes jusqu'à  (n° de départ 271) et arrive en 47e position à Bordeaux, où la course est interrompue après de nombreux accidents.

Des véhicules de cette marque sont exposés au musée de l'automobile ancienne de Reninge, au musée communal de l'automobile Mahymobiles de Leuze-en-Hainaut et au château de Grandson.

Véhicules utilitaires

La production de véhicules utilitaires débute en 1902 avec une camionnette 9 CV à caisse, équipée de moteurs De Dion-Bouton ou Aster au choix et d'une transmission par chaîne. En 1906, la production est suivie par un modèle à quatre cylindres 30/33 CV avec entraînement par chaîne. Il s'agit probablement du moteur d'un camion d'une charge utile de . Un véhicule de ce type, chargé de , participe à la course de longue distance Paris-Tourcoing pour véhicules utilitaires en . Cette course, à laquelle il est le plus rapide, était liée au Concours des véhicules industriels à Paris. Prunel utilise également ce châssis pour des autobus à impériale, dont certains sont exportés vers la Grande-Bretagne. Un exemplaire est mentionné dans la description du Cordingley Motor Show d'. Il s'agit d'une manifestation concurrente de l'exposition automobile de l'Olympia à Londres ; Charles Cordingley était le fondateur et l'éditeur de plusieurs revues spécialisées, dont le Motor Car Journal.

Au Salon de Paris à l'automne 1906, le nom de la marque pour les véhicules utilitaires est changé en U.D.P.X., un acronyme pour « Usines de Puteaux ». Enfin, un nouveau moteur à quatre cylindres de 35 ch, conçu par Paul List, est introduit pour 1907 et peut également fonctionner au gaz. Les U.D.P.X. existent en version à conduite normale ou frontale et en autobus ; toutefois, la production s'arrête après environ un an. Il est toutefois assez probable que des camionnettes basées sur des voitures particulières soient restées disponibles.

Notes et références

Liens externes

Constructeur automobile ayant son siège en France
Marque française
Constructeur automobile disparu
Entreprise fondée en 1900
Constructeur de véhicule touristique
Patronyme bourguignon

Prunel


Frederick "Fred" DeLuca (3. oktober 1947 – 14. september 2015) var en amerikansk forretningsmand, som bedst er kendt som medgrundlægger af fastfoodrestaurantkæden Subway i 1965.

Den 15. juli 2013 annoncerede DeLuca at han var blevet ramt af leukæmi. Han døde den 14. september 2015, 67 år gammel.

Referencer

Eksterne henvisninger

 Entrepreneur magazine interview

Personer fra USA

Fred DeLuca


Le HMS Sjöhunden est un ancien sous-marin suédois, le quatrième navire de la classe Sjöormen, nom du projet A11.

Développement
La planification de la classe comprenait un certain nombre de solutions AIP différentes, y compris la propulsion nucléaire, mais les navires ont finalement été achevés avec des batteries extrêmement grandes pour l'époque. Le navire était un sous-marin à simple coque, avec une forme de coque influencée par le sous-marin expérimental américain . La coque était recouverte de tuiles de caoutchouc pour réduire la signature acoustique (tuiles anéchoïques), ce qui était à cette époque une technologie pionnière. La classe Sjöormen a également été pionnière dans l'utilisation d'un gouvernail en forme de croix de saint André (par opposition à un gouvernail en forme de croix grecque) comme caractéristique standard (par opposition à un sous-marin expérimental).

Engagements
Le Parlement suédois a décidé de l'acquisition du navire en 1961. Le navire a été commandé à Karlskronavarvet et sa quille a été posée en 1966. Le navire a été lancé le  et a rejoint la Marine royale suédoise le .

Les HMS Sjöhunden et  ont subi entre 1992 et 1994 une prolongation de leur durée de vie, portant sur leurs moteurs principaux (les deux Hedemora ont été remplacés par quatre Scania ), des améliorations supplémentaires du sonar ainsi que la gestion du combat et des incendies, ainsi que de nombreuses mesures d'économie d'énergie, comme le remplacement des anciens équipements électriques par une technologie moderne, et une modification du système hydraulique à bord.

Le sous-marin a été vendu en 1997 à Kockums, qui l'a revendu à la marine de Singapour. Après des modifications apportées au navire pour sa tropicalisation, il a été remis à son nouveau propriétaire, qui l'a renommé RSS Chieftain.

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Bibliographie
 .
 .
 .
 .

Liens externes
 .
 .

Articles connexes
 Liste des sous-marins de la Suède

Sous-marin de la Marine royale suédoise
Sous-marin d'attaque conventionnel
Bateau lancé en 1968
Nom de bateau
Navire construit en Suède

HMS Sjöhunden (1968)


Tolga Station (Tolga stasjon) er en jernbanestation på Rørosbanen, der ligger ved byområdet Tolga i Tolga kommune i Norge. Stationen består af nogle få spor, to perroner, en stationsbygning med ventesal og et pakhus, der ligesom stationsbygningen er opført i træ. Desuden er der en lille parkeringsplads, busstoppested og en portalkran.

Stationen åbnede 17. oktober 1877 sammen med den sidste del af banen mellem Koppang og Røros. Oprindeligt hed den Tolgen, men den skiftede navn til Tolga 1. juni 1919. Den blev gjort fjernstyret og ubemandet 15. december 1994. Stationen blev moderniseret med ny perron og udendomsarealer i 2010.

Stationsbygningen, der er i schweizerstil, blev opført til åbningen i 1877 efter tegninger af Peter Andreas Blix.

Litteratur

Eksterne henvisninger

Stationer på Rørosbanen
Etableret i 1877
Jernbanestationer i Hedmark

Tolga Station


Andrew John Partridge (born 11 November 1953) is an English guitarist, singer, songwriter, and record producer who founded the rock band XTC. He and Colin Moulding each acted as a songwriter and frontman for XTC, with Partridge writing and singing about two-thirds of the group's material.  While the band were a formative punk group, Partridge's music drew heavily from 1960s songwriters, and his style gradually shifted to more traditional pop, often with pastoral themes. The band's only UK top 10 hit, "Senses Working Overtime" (1982), was written by Partridge.

Partridge is sometimes regarded as the "godfather" of Britpop. Since the 1980s, he has worked, written with, or produced for many other recording artists—efforts which include collaborative albums with Peter Blegvad, Harold Budd and Robyn Hitchcock. From 2002 to 2006, Partridge's APE House record label released several volumes of his demos and songs as part of the Fuzzy Warbles album series. Beyond music, he is a graphic illustrator, toy soldier hobbyist, and designer of board games.

Early life
Andrew John Partridge was born 11 November 1953 at Mtarfa Royal Navy Hospital in Mtarfa, Malta to English parents. He grew up on Penhill council estate in Swindon. and was an only child. His father John was a navy signalman, and his mother Vera a shop assistant in a retail chemists. When Partridge entered adolescence, it was discovered that his father was having an extramarital affair, and his mother consequently had a nervous breakdown, leading to her being institutionalised. She "verbally disowned" her son once he started growing his hair long.

As a teenager, Partridge was a fan of contemporary pop groups like the Beatles, but was intimidated by the process of learning guitar. When the Monkees grew popular, he became interested in joining a music group. He recalled watching local guitarist Dave Gregory performing Jimi Hendrix-style songs at churches and youth clubs: "Sort of acid-skiffle. I thought, 'Ah, one day I'll play guitar!' But I didn't think I would be in the same band as this kid on the stage." He was particularly fond of psychedelic records such as Pink Floyd's "See Emily Play" (1967), Tomorrow's "My White Bicycle" (1967), and the Moles' "We Are the Moles" (1968). The first records he ever bought were Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band (1967) and The Monkees (1966).

Partridge eventually obtained a guitar, taught himself how to play it with no formal training, and immediately took to writing songs. He submitted a caricature of Micky Dolenz to Monkees Monthlys Draw a Monkee competition and won, using the £10 prize to buy a Grundig tape recorder. At the age of 15, he wrote his first song, titled "Please Help Me", and while in Swindon College, attracted the nickname "Rocky" for his early guitar mastery of the Beatles' "Rocky Raccoon" (1968).  He also dropped out of school and formed the first of several "loud and horrid" rock bands with the purpose of meeting girls.

By the early 1970s, his music tastes had accordingly transitioned "from the Monkees to having a big binge on this Euro-avant-garde stuff. I got really in deep." One of his first bands was called "Stiff Beach", formed in August 1970. In early 1972, Partridge's constantly evolving group settled into a four-piece called "Star Park". By then, he had found a job at a record shop and was engrossed with bands such as the Stooges, the New York Dolls, Alice Cooper, and Pink Fairies.

XTC

In late 1972, Partridge's Star Park was joined by bassist Colin Moulding and drummer Terry Chambers. The band became known as XTC in 1975 and signed to Virgin Records in 1977. Partridge wrote the majority of XTC's songs, was the band's frontman and de facto leader, and in Moulding's view, typically acted as an "executive producer" for their albums. His early XTC songs were marked by his distinct singing style, something he jokingly described as a "walrus" or "seal bark", but otherwise an amalgamation of Buddy Holly's "hiccup", Elvis Presley's vibrato, and "the howled mannerisms of Steve Harley." He later dismissed most of his initial output as premature songs "built around this electric wordplay stuff".

While XTC were a formative punk group, Partridge's music drew heavily from British Invasion songwriters, and his style gradually shifted to more traditional pop, often with pastoral themes. Music critic John Harris said that Partridge exemplified "a very English genre: rock music uprooted from the glamour and dazzle of the city, and recast as the soundtrack to life in suburbs, small towns, and the kind of places – like Swindon – that may be more sizeable, but are still held up as bywords for broken hopes and limited horizons." He cited Partridge's 1981 song "Respectable Street" as one of the "most evocative items" in his catalog. Partridge stated that his favourite XTC album was Nonsuch (1992) and considered "Rook" (1992), "Wrapped in Grey" (1992) and "Easter Theatre" (1999) to be the "perfect songs" of his career. For many years, he also regarded "Seagulls Screaming Kiss Her Kiss Her" (1984) as his finest song.

In 1982, as XTC were about to headline a series of US performances in support of the album English Settlement, they permanently withdrew from concert touring and remained a studio-only band from then on. For a period afterward, it was rumoured among fans and industry insiders that the group stopped performing because Partridge had died, and some American bands put on XTC tribute shows in his remembrance. The group ran into more problems once it was discovered that poor management led to them incurring hundreds of thousands in unpaid value-added taxes. Partridge said that he was eventually left with "about £300 in the bank, which is really heavy when you've got a family and everyone thinks you're 'Mr Rich and Famous'."

In December 1984, Partridge formed the Dukes of Stratosphear, an XTC offshoot he envisioned as a simulacrum of "your favourite bands from 1967". They recorded only two albums: 25 O'Clock (1985) and Psonic Psunspot (1987), both of which outsold XTC's newest albums in the UK: The Big Express (1984) and Skylarking (1986). Around this time, Partridge established himself as a producer of other artists. However, Virgin Records refused to allow XTC to act as their own producers, which sometimes caused tensions between Partridge and whoever was assigned to produce the band. According to Partridge, he generally got along with the band's producers, except for Todd Rundgren on Skylarking and Gus Dudgeon on 1992's Nonsuch.

In the 1990s, Partridge was regarded as "godfather" to the nascent Britpop movement due to his earlier work with XTC. They released several more albums on Virgin and two more on their own label, Idea Records, before going on hiatus in 2006. In July 2008, Partridge wrote in the Swindon Advertiser that he believed his "musical partnership with Colin Moulding has come to an end. For reasons too personal and varied to go into here, but we had a good run as they say and produced some real good work."

Since XTC's breakup, Partridge has acted as curator to the band's legacy, overseeing reissues and remasters, and maintaining a web presence. The official XTC Twitter account @xtcfans (now defunct) was originally managed by writer Todd Bernhardt. According to Partridge, after some time, "I sort of took it over, because I thought it was weird that there was another person in the way." In 2016, Partridge and Bernhardt released a book, Complicated Game: Inside the Songs of XTC, that contains discussions between the two about 29 XTC songs, one Partridge solo track, and an overview of his approach to songwriting. It was published by Jawbone Press.

Solo work and collaborations

Since the 1980s, Partridge has worked, written with, or produced many other musicians and bands, including Peter Blegvad, the Lilac Time, the Nines, Miles Kane, David Yazbek, Voice of the Beehive, the Woodentops, the Wallflowers, Perennial Divide, the Raiders, and Charlotte Hatherley.

1980s

In 1980, Partridge, in collaboration with producer John Leckie, released a collection of XTC dub recordings on Virgin Records called Take Away / The Lure of Salvage. It was credited to "Mr. Partridge". Even though no other XTC member was involved with the album's making, he does not personally consider it a solo effort. Virgin Records rejected his request to issue it under the XTC banner as it would have counted toward their record contract. In Japan, the record was hailed as a work of "electronic genius" and outsold all other XTC albums.

Also in 1980, Partridge contributed guitar to Ryuichi Sakamoto's album B-2 Unit and lead vocals and guitar to the track "Margaret Freeman" from The Residents' Commercial Album, on which he was credited under the pseudonym "Sandy Sandwich".

Partridge's first job producing another artist was Peter Blegvad's 1983 album The Naked Shakespeare. He said that his services were requested partly because Blegvad heard a rumour that he had died in 1982.

1990s
In 1992, Partridge produced unreleased recordings for Blur's album Modern Life Is Rubbish (1993). He was replaced by Stephen Street at the insistence of their record label, Food. According to Partridge he was unpaid for the expenses and received his session payment only. Three of the tracks he produced were later released on the 2012 boxed set Blur 21.

In 1993, Partridge recorded and produced an album with Martin Newell, The Greatest Living Englishman. When released in Japan, it was credited as a duo album. The album was well received by critics and ultimately became the most acclaimed of Newell's career. Partridge also wrote four songs for Disney's version of James and the Giant Peach (1996), but was replaced by Randy Newman due to creative differences between director Henry Selick and Disney regarding the choice of soundtrack composer and the fact that Disney wanted to own the copyright to the songs for perpetuity.

Partridge took on less work as a music producer after the 1990s. He stated in a 2007 interview: "I got asked regularly to produce people, but I said no to everybody; after a while, people just stopped asking. I got sick of the social-worker aspect of it. I found it had very little to do with music ... I also think it's kind of odd that everyone wants to sound like 1979 again."

2000s
From 2002 to 2006, Partridge released demos of his songs under his own name as part of the Fuzzy Warbles album series on his APE House record label. Eight volumes of Fuzzy Warbles were made available, as well as The Official Fuzzy Warbles Collector's Album, which includes a bonus ninth disc Hinges. Partridge said that the impetus for the project was the proliferation of bootleggers who were selling low-quality copies of the material. He added that the Fuzzy Warbles set earned him more money than XTC's back catalog on Virgin.

In 2007, Partridge released music as part of a trio known as Monstrance, made up of Partridge on guitar, Barry Andrews (an early member of XTC) on keyboards, and Martyn Barker on drums. The group has released an album of the same name, as well as a download-only EP known as Fine Wires Humming a New Song. That same year, he collaborated once again with Andrews on the Shriekback album Glory Bumps.

2010s–2020s
In 2010, Partridge released a limited edition CD of music inspired by science fiction illustrator Richard M. Powers' art titled Powers. In 2012, he contributed eight co-written songs to Mike Keneally's album Wing Beat Fantastic. In 2016, he wrote a song "You Bring the Summer" for the Monkees' reunion album Good Times!; the 2018 follow-up, Christmas Party, included his "Unwrap You at Christmas". He became involved with the reunion project through the band's manager, a former journalist who sought to repay Partridge for an interview conducted decades earlier.

In 2019, Partridge and Robyn Hitchcock completed the 13-years-in-the-making EP Planet England. In September, it was reported that the project would later be followed with a full-length LP of songs inspired by the Beatles. As of 2020, Partridge was working on recording versions of "hundreds of songs" that he originally wrote for other artists over the years. He said he would release them as "a series of records tentatively titled My Failed Songwriting Career".
On July 23, 2021, Partridge released Volume 1 of 'My Failed Songwriting Career' through Burning Shed Records. Tracks included on the EP were 'Ghost Train', 'Great Day', 'Maid Of Stars' and 'The Mating Dance'. In October 2022, he released 'My Failed Christmas Career', a collection of seasonal songs written for other artists. That same month, Partridge gave a rare interview in which he stated he has retired from writing new music. In June 2023, Partridge emerged to release a four-song EP with The 3 Clubmen (Partridge, Jen Olive, and Stu Rowe). A project in the works since 2010, Partridge has stated that a future 3 Clubmen release is planned.

Other activities

Many of the XTC record sleeves were designed by Partridge and at one point he considered a career as a graphic illustrator. He remembered having an intense interest in comic books and the cover illustrations of science fiction novels as a child, particularly those drawn by Richard M. Powers. Until the late 1970s, he owned a large American comic book collection that he had to sell off due to a mouse infestation at his home.  Some of his songs are based on characters from DC Comics, namely Sgt. Rock for "Sgt. Rock (Is Going to Help Me)" (1980), Supergirl for "That's Really Super, Supergirl" (1986) and Brainiac for "Brainiac's Daughter" (1987).

Beyond music, Partridge is an avid collector, sculptor, and painter of toy soldiers, an "obsession" he credits to his mother throwing away his toys as a child. In a 1990 interview, he estimated owning thousands of figures since he started collecting them in 1979, and he reported having recently contributed World War I-era designs to an unspecified "firm that makes these war game figures in North England". He has also designed board games, such as one called "Dam and Blast".

During the mid-1980s, Partridge was a regular performer on BBC Radio 1. He has had acting roles, including a character named "Agony Andy", a spoof aunt on the Janice Long show, and he was a regular panelist on Roundtable. In 1987, he filmed a pilot for an ITV children's quiz show, Matchmakers. In 2004, he contributed the theme song to the Fox television series Wonderfalls.

Personal life
Partridge was married to Marianne Wyborn from 1979 to 1994.  Together, they had two children: Holly and Harry. Harry is an independent web animator who created the comedic short Saturday Morning Watchmen (2009), and later, Dr. Bees, Starbarians & Trilby Dogtooth. After his divorce, Partridge entered into a long-term relationship with American singer Erica Wexler. Some songs written by Partridge, including "Seagulls Screaming Kiss Her Kiss Her" (1984) and "Another Satellite" (1986), have been attributed by Partridge to aspects of their ongoing relationship. Partridge met Wexler in the early 1980s; they began dating shortly after she split from artist Roy Lichtenstein in 1994.

The subject matter of Partridge's songs frequently touch upon politics, religion, his hometown of Swindon, financial shortage, factory work, insects, comic book characters, seafaring, war, and ancient rituals. He said he did not become interested in politics until , when he voted for Margaret Thatcher "purely because she was a woman. I was that naive. Now I'm very left." He also identifies as an atheist. On the back of the Apple Venus Volume 1 (1999) record sleeve is the Wiccan Rede, "Do what you will but harm none." He stated that he only had "a smattering of knowledge" on Wiccan topics and added that he was "interested in the pre-Christian appreciation of the land and the spirit of things, spirits in animate things and inanimate things."

XTC's 1986 song "Dear God", written by Partridge, was seen as controversial at the time for its anti-religious message. Partridge stated that the song failed to represent his true feelings on religion, as human belief is "such a vast subject". Although he is an atheist, he believes that heaven and hell exist metaphorically. Another of his songs, "Season Cycle" (1986), included the couplet "Everybody says, Join our religion, get to heaven / I say, no thanks, why bless my soul, I'm already there!" Explaining the lyric "do what you want to do / just don't hurt nobody" from his 1989 song "Garden of Earthly Delights", he said: "I'm sure .. what heaven is, really ... is not hurting anyone."

Health

Partridge experiences auditory synesthesia, which he uses in his songwriting process.  In later interviews, he stated he believes himself to be on the autistic spectrum, saying in a 2022 interview with The Guardian "I think I'm on the spectrum, yes, but it's all helped me and I wouldn't have it any other way." The same interview mentioned that he has also had obsessive–compulsive disorder since childhood.  At the age of 12, he was professionally diagnosed with ADHD (known at the time as simply "hyperactivity") and prescribed Valium. He later formed a dependency on the drug that was exacerbated by the pressures of his music career. After disposing of the drug in 1981, he experienced severe withdrawal effects that led to XTC's withdrawal from touring.

In 1992, Partridge had an ear infection that left him temporarily deaf, and in 2006, during one of the sessions for Monstrance, some of his hearing was destroyed following a studio mishap, which caused him to develop severe and permanent tinnitus. He later stated that he had "contemplated suicide, just to stop it [the tinnitus]."

Influences
As stated by Partridge, artists who have influenced him include:

 Burt Bacharach
 Captain Beefheart
 Alice Cooper
 Ray Davies
 John French
 Johnny and the Hurricanes
 John Lennon
 The Mahavishnu Orchestra
 Paul McCartney
 The Monkees
 New York Dolls
 Charlie Parker, especially "Ornithology" (1946)
 Pink Fairies
 Judee Sill
 The Stooges
 The Tony Williams Lifetime, especially Emergency! (1968)
 Brian Wilson

Artists influenced
Artists who have specifically cited Partridge as an influence include:
 Danny Elfman of Oingo Boingo
 John Frusciante of Red Hot Chili Peppers (particularly on the album By the Way)
 Roger Manning of Jellyfish and the Moog Cookbook
 Keiichi Suzuki of Moonriders (particularly on the soundtracks for the video game series Mother)
 Steven Wilson of Porcupine Tree

Discography

Solo
Fuzzy Warbles Volume 1 (2002)
Fuzzy Warbles Volume 2 (2002)
Fuzzy Warbles Volume 3 (2003)
Fuzzy Warbles Volume 4 (2003)
Fuzzy Warbles Volume 5 (2004)
Fuzzy Warbles Volume 6 (2004)
Fuzzy Warbles Volume 7 (2006)
Fuzzy Warbles Volume 8 (2006)
The Official Fuzzy Warbles Collector's Album (2006)
Hinges (2006)
Powers (2010)
My Failed Songwriting Career, Volume 1 (2021)
My Failed Songwriting Career, Volume 2 (2022)
My Failed Christmas Career, Volume 1 (2022)

Collaborative
Take Away / The Lure of Salvage (1980)
Through the Hill (1993)
Orpheus – The Lowdown (2003)
Monstrance (2007)
Fine Wires Humming a New Song EP (2007)
Gonwards (2012)
Planet England (2019)
 The 3 Clubmen (2023)

Productions
 Peter Blegvad – The Naked Shakespeare (1983)
 Saeko Suzuki – Studio Romantic (1987)
 The Mission – Grains of Sand (1990)
 The Lilac Time – & Love for All (1990)
 Martin Newell – The Greatest Living Englishman (1993)

References

External links

 APE House Records official site
 Rundgren Radio online two-hour audio interview with Andy Partridge 2008
 Audio interview (April 2009) at BBC Wiltshire
 Andy Partridge on RPM BBC West TV programme clips showing Partridge touring his hometown of Swindon, and talking about giving up playing live.

English record producers
English rock guitarists
English male guitarists
English male songwriters
English male singers
British harmonica players
English new wave musicians
Male new wave singers
People from Mtarfa
People from Swindon
XTC members
1953 births
Living people
English atheists
Musicians from Wiltshire
People with attention deficit hyperactivity disorder
People with obsessive–compulsive disorder
Album-cover and concert-poster artists
English people with disabilities

Andy Partridge


Perutriel () er en mågevadefugl, der lever langs kysten i Peru og Ecuador i Sydamerika.

Noter
 Avibase - the world bird database

Eksterne henvisninger

Mågevadefugle
Triel

Perutriel


An Hetaeria latipetala in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Schltr.. An Hetaeria latipetala in nahilalakip ha genus nga Hetaeria, ngan familia nga Orchidaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 H. l. latipetala
 H. l. longirostris

Mga kasarigan

Hetaeria

Hetaeria latipetala


Prof. Dr. Timothy Field Allen (24 de abril 1837 – ) fue un médico homeópata, ficólogo, y botánico estadounidense notable por su obra sobre la homeopatía, taxonomía de algas y estudio de especies médicamente importantes.

En 1861, comenzó estudios de medicina en la Universidad de Nueva York, y sirviendo como cirujano durante la guerra civil estadounidense. De vuelta en Nueva York, se asoció con el Dr. Carroll Dunham, y estudiando homeopatía con el Dr. P.P. Wells, en Brooklyn, Nueva York.

Algunas publicaciones
 2005. Handbook of Materia Medica and Homoeopathic Therapeutics. Ed. reimpresa de B. Jain Publ. 1.165 p. ISBN 8170214432

 2003. Boenninghausen's Therapeutic Pocket Book: The Principles and Practicability. Editor B. Jain Publ. 503 p. ISBN 8131902994

 1900. Three new Charas from California. Editor Torrey Botanical Club, 6 p.

 1894. Contributions to Japanese Characeae. Edición reimpresa. 18 p.

 1894. Characteristic symptoms of the materia medica. Editor Printed for T.F. Allen, 150 p.

 1891. A Primer of materia medica for practitioners of homoeopathy. Editor Boericke & Tafel, 408 p.

 1888. The Characeae of America. Edición reimpresa de BiblioBazaar, 108 p. ISBN 1174905778, 2011

 1883. Notes on the American species of Tolypella. 8 p.

 1879. The Encyclopedia of Pure Materia Medica: A Record of the Positive Effects of Drugs upon the Healthy Human Organism (editor). Reeditó B. Jain Publ. 8.448 p. ISBN 8170215013, 2000.

 1879. Pamphlets - homoeopathic. V. 23. Con H.E. Beebe, Howard Perry Bellows, Hamilton Fisk Biggar, Elmer J. Bissell, Thomas Lindsley Bradford, Bukk G. Carleton, Royal Samuel Copeland, W.E. Green (M.D.), Willis Alonzo Dewey, William Davis Foster, George Bacheler Peck, James Martine Kershaw, Henry B. Millard, Arthur Brigham Norton, J.J. Thompson (M.D.), Irving Townsend (M.D.), John Prentice Rand, Selden Haines Talcott, Sidney Freeman Wilcox, William Tod Helmuth, Harold Wilson, James Craven Wood, William H. VandenBerg

 1878. The Effects of Lead upon Healthy Individuals: Compiled and arranged from 592 Selected Authorities. Editor Sherman & Co. 130 pp. Edición reimpresa de BiblioBazaar, 136 p. ISBN 1141654687, 2010

 1876. Ophthalmic therapeutics. Editor Boericke & Tafel, 269 p.

Honores
 de 1882 a 1893: presidente del New-York Medical College
 Director del Jardín Botánico de Brooklyn
Miembro de
 Academia de las Ciencias de Nueva York.
 Sociedad Médica de Francia
 Correspondiente de la British Homœopathic Medical Society

Referencias

Enlaces externos
 Data en la wikisource inglesa

Homeópatas de Estados Unidos
Algólogos de Estados Unidos
Botánicos de Estados Unidos
Alumnado de la Universidad de Nueva York

Timothy Field Allen


شيكاغو مدينة ضمن ولاية إلينوي، تُعد ثالث أكبر مدينة من حيث السكان في الولايات المتحدة.

شيكاغو قد تشير أيضا إلى :

أماكن ومباني

 نورث شيكاغو (إلينوي)، مدينة ضمن مقاطعة ليك، ولاية إلينوي، الولايات المتحدة الأمريكية.
 ويست شيكاغو (إلينوي)، مدينة ضمن مقاطعة دوبيج، ولاية إلينوي، الولايات المتحدة الأمريكية.
 شيكاغو هايتس (إلينوي)، مدينة ضمن مقاطعة كوك، ولاية إلينوي، الولايات المتحدة الأمريكية.
 ساوث شيكاغو هايتس (إلينوي)، قرية ضمن مقاطعة كوك، ولاية إلينوي، الولايات المتحدة الأمريكية.
 شيكاغو ريدج (إلينوي)، قرية ضمن مقاطعة كوك، ولاية إلينوي، الولايات المتحدة الأمريكية.
 إيست شيكاغو (إنديانا)، مدينة ضمن مقاطعة ليك، ولاية إنديانا، الولايات المتحدة الأمريكية.
 نيو شيكاغو (إنديانا)، بلدة ضمن مقاطعة ليك، ولاية إنديانا، الولايات المتحدة الأمريكية.

شخصيات

ثقافة وفنون

أدب
 .

أفلام
 شيكاغو (فيلم)، فيلم صدم عام 2002.

مدارس فكرية

علوم وتكنولوجيا

الرياضة

صفحات توضيح أسماء أماكن

شيكاغو (توضيح)


Eutropio (en latín: Eutropius) fue un historiador romano del , magister memoriae de Constantinopla, y cronista de Juliano el Apóstata en su expedición contra los persas en el año 363.

Biografía
No se conoce demasiado sobre su vida y pudiera ser que bajo su nombre se confundan los hechos de diversos personajes homónimos. Pero la mayor parte de lo seguro que se sabe sobre él procede de los datos que suministra él mismo en su Breviarium historiae romanae ("Epítome o compendio de historia romana"). Las copias conservadas de su obra lo llaman clarísimo y consular, así que es indudable que debió llegar a los más altos puestos del estado romano. Marcelo Empírico lo relaciona con Ausonio, lo que podría indicar su origen bordelés, pero su nombre es griego y la opinión más corriente admite que debía ser de origen oriental y sobrino del rétor Acacio de Cesarea.

Estuvo en Antioquía, donde se reencontró con el emperador Juliano el Apóstata, del cual era ferviente partidario. Y entró en la administración imperial como magister epistularum o secretario redactor de cartas de Constancio II (337-361). Él mismo afirma que participó o estuvo en la expedición que Juliano hizo en la primavera del año 363 contra los Persas. Después de haber sido praeses Ciliciae en 367-369, se convirtió en magister memoriae del emperador Valente, al cual dedicó su Breviarium historiae romanae en una fecha indeterminada. Parece no ser anterior al 367 (fecha de la primera expedición contra los godos del emperador Valente, a quien la dedicatoria da el título de "Gothicus Maximus") ni posterior al 378 (fecha de la muerte de este emperador).

En 371 él o alguien de su mismo nombre se convirtió en procónsul de Asia. Y durante su mandato fue acusado por Festo de haber participado en el complot de Teodoro, por lo que fue relevado de sus funciones. Absuelto por falta de pruebas, abandonó Asia para volver a Roma, donde fue comes rerum privatarum del emperador Graciano. Por entonces se escribió con el defensor del paganismo y aristócrata romano Símaco, y esta relación y la ausencia en su Breviarium de todo hecho concerniente a los cristianos –salvo una reserva hacia la política religiosa de Juliano– induce a creer que Eutropio era de confesión pagana. Entre 380 y 381, Teodosio I lo nombró pretorio del prefecto de Ilírico. En 387, compartió el consulado con Valentiniano II, un honor muy destacado.

Obras
Eutropio compuso un Breviarium historiae romanae o "Compendio de historia romana" en diez libros. Fueron escritos durante el gobierno de Valente y cuenta sin demasiada retórica la historia de Roma desde su fundación hasta la época final del emperador Joviano (364) y la subida al poder de Valente.

Hasta el libro VI se narra la historia de los reyes de Roma y del periodo republicano. En el VII se trata sobre las dinastías Julio-Claudia y Flavia concluyendo con el asesinato de Domiciano. Los libros VIII al X se consagran a los sucesores de Domiciano hasta el reinado de Joviano. Cuidadosamente compilado, sobresale por su imparcialidad y su estilo llano, aunque su latín ya no es el clásico. Estos méritos lo convirtieron durante mucho tiempo en libro de enseñanza.

Para el período republicano, Eutropio dependió de un epítome de Tito Livio; para las partes posteriores, parece haber usado la obra biográfica de Suetonio y el perdido e hipotético Enmannsche Kaisergeschichte. En el final también podría haber recurrido a su propia experiencia personal.

El Breviarium fue continuado hasta el tiempo del emperador romano oriental Justiniano I por Paulo Diácono, y esta versión fue a su vez ampliada por el historiador lombardo Landolfus Sagax (c. 1000), y llevada hasta la época del emperador León V el Armenio (813-820) en la Historia Miscella.

De las traducciones griegas de Paeanius (alrededor de 380) y Capito Lycius (), la versión del primero se conserva casi completa. La mejor edición de Eutropius es de H. Droysen (1879); contiene la versión griega y las ediciones ampliadas de Paulo Diácono y Landolfus. También existen numerosas ediciones y traducciones en inglés.

Notas

Bibliografía

Enlaces externos

 Eutropio: Breviarium historiae Romanae.
 (En latín) Eutropius, Eutropii Breviarium (The Latin Library; texto en latín)
(En latín/inglés) Eutropius, Abridgement of Roman History, John Selby Watson (traductor), (1853) (Forum Romanum; texto en latín e inglés)
(En latín/francés) Eutropius, Abrégé de l'Histoire Romaine, en el sitio de Philippe Remacle: trad. de N.-A. Dubois; Garnier, 1865.
(En castellano) Traducción por Francisco Navarro y Calvo.
Misma traducción, transcrita y ligeramente actualizada.
 (En castellano) Traducción por Juan Martín Cordero.
(En castellano) Traducción literal por Francisco Javier Álvarez Comesaña.
 (En inglés) Eutropius, Abridgement of Roman History, John Selby Watson (traductor), (1886) (The Tertullian Project; texto en inglés)
 (En inglés) Eutropius, , Ed. Droysen, Hans. Monumenta Germaniae Historica Digital; en griego y latín)

Historiadores de la Antigua Roma
Antiguos romanos del siglo IV
Historiadores del siglo IV

Eutropio (historiador)


ويكي ترافيل  هو مشروع موقع ويكي لبناء دليل سفر حر ومتكامل، تم إطلاقه في يوليو 2003، والموقع يعتمد على تقنية الويكي ويقع تحت رخصة المشاع المبدع.

الجوائز
فاز الموقع في مايو 2007 بجائزة ويبي كأحسن موقع سفر، واختارته مجلة تايم ضمن أحسن 50 موقع في عام 2008.

انظر أيضًا
 سياحة
 أدب الرحلات
 ويكي الرحلات

مراجع

وصلات خارجية

 الصفحة الرئيسية لويكي ترافيل

مواقع ويب مرخصة برخصة المشاع الإبداعي
تأسيسات سنة 2003 في الولايات المتحدة
المشاع الإبداعي
محتوى حر
مشاركة الصور
مواقع سفر
مواقع ميدياويكي
مواقع ويب أسست في 2003
مواقع ويب باللغة الألمانية
مواقع ويب باللغة الإسبانية
مواقع ويب باللغة الإسبرانتو
مواقع ويب باللغة الإنجليزية
مواقع ويب باللغة الإيطالية
مواقع ويب باللغة البرتغالية
مواقع ويب باللغة البولندية
مواقع ويب باللغة الروسية
مواقع ويب باللغة الرومانية
مواقع ويب باللغة السويدية
مواقع ويب باللغة الصينية
مواقع ويب باللغة العبرية
مواقع ويب باللغة العربية
مواقع ويب باللغة الفرنسية
مواقع ويب باللغة الفنلندية
مواقع ويب باللغة الكتالونية
مواقع ويب باللغة الكورية
مواقع ويب باللغة المجرية
مواقع ويب باللغة الهندية
مواقع ويب باللغة الهولندية
مواقع ويب باللغة اليابانية
مواقع سفر إلكترونية أمريكية
مواقع ويب متعددة اللغات
موسوعات ويكي

ويكي ترافيل


Andrei Vadimovici Makarevici (în rusă:Андрей Вадимович Макаревич, n. 11 decembrie 1953, Moscova, URSS) este un cantautor și chitarist, pianist, compozitor, poet și grafician sovietic și rus, fondatorul celei mai vechi formații rock încă active în Rusia, "Mașina Vremeni", Artist al poporului al Rusiei (1999).

Biografie
Andrei Makarevici s-a născut în 1953 la Moscova în familia arhitectului Vadim Grigorievici Makerevici și a medicului ftiziolog Nina Markovna Makarevici, născută Șmuilovici.Tatăl era de origine bielorusă, cu rădăcini țărănești și aristocratice, polone și grecești. Mama era descendenta unor familii de evrei, de asemenea din Belarus.
În anul 1969, în vremea regimului sovietic, împreună cu colegii de clasă  Aleksandr Ivanov, Pavel Rubin, Igor Mazaiev și Iuri Borzov (cărora mai târziu li s-a alăturat Serghei Kawagoe, prieten din copilărie al lui Borzov), Makarevici a înființat formația de muzică rock "Mașina Vremeni", care este activă până în zilele noastre. Formația activa prin cluburi, subsoluri și foarte rar reușea să prezinte concerte  în medii, precum cele studențești, sau case de cultură. De obicei, concertele din mediile studențești , sau la case de cultură erau supravegheate de "Operotriad"
În anii 1982-1996 Makarevici a apărut și ca solist, acompaniându-se singur cu ghitara acustică, cu cântecele compuse de el însuși, de această dată nu pentru formația muzicală și a înregistrat astfel 8 albume.  După o lungă pauză, in anul 2010 a reînceput să apară în recitaluri solo.
În unul din discurile sale, ale cărui încasări au fost donate în scopuri filantropice, a colaborat cu Mihail Gorbaciov.
În anul 1985 Makarevici s-a botezat în religia creștină ortodoxă.
In anul 2009 a fost citat în Dicționarul " Большой Российский Энциклопедический Словарь",  o publicație de mare prestigiu rusească, alături de Alla Pugaciova și Sofia Rotaru, dar și alături de președintele Putin
Până prin 2010 simpatizant al fostului președinte Medvedev, Makarevici și-a exprimat după acest an pe calea versurilor și a unor petiții deschise către conducători, protestul fața de aspecte pe care le-a considerat negative în societatea rusă contemporană.
În anul 2014 el și-a exprimat critica față de ocuparea Crimeei de către Rusia, fapt care a dus la anularea mai multor concerte ale sale. El și-a exprimat părerea și într-o scrisoare deschisă către Putin. În august 2014 , după ce a dat un concert în Ucraina în favoarea copiilor refugiați din Donețk a fost acuzat că ar fi cântat în fața militarilor ucraineni și denunțat în anumite foruri publice și ziare ruse ca "trădător".Într-un prim proces de calomnie pe care l-a inițiat împotriva unui scriitor (Prohanov), artistul a obținut câștig de cauză și despăgubiri.
În 2022 a fost pus pe o listă de agenți străini, publicată de oficialități.

În viața particulară
Makarevici a fost căsătorit de patru ori: mai întâi (1976-1979) cu Elena Fesunenko, pe atunci studentă în istorie, apoi Alla Golubkina (1986-1989) , iar a treia oară (2003-2010) cu stilista și fotografa Natalia Golub. În anii 1998-2000 a conviețuit cu ziarista Anna Rojdestvenskaia. Din 2019 se află în legătură conjugală cu Einat Klein, cetățeană israeliană, iar în 2022 s-a stabilit în Israel.
El are patru copii:doi fii- Ivan Makarevici, (fiul Elenei Fesunenko), actor,și Eitan (născut in 2022)  și două fiice - Dana Makarevici  (dintr o legătură fără căsătorie), juristă în Statele Unite, și Ana  Rojdestvenskaia (fiica Annei Rojdestvenskaia).

Cărți
Makarevici a publicat, între altele, câteva culegeri de versuri și două cărți cu caracter autobiografic.
Все очень просто ("Totul e foarte simplu")
Сам овца ("A sheep against the brave")
Стихи и песни ("Poezii și cântece")
Андрей Макаревич: песни и стихи ("Andrei Makarevici: cântece și versuri")
7 городов ("Șapte orașe")
СМАК: встречи на кухне ("SMAK: întâlniri în bucătărie")
Что такое дайвинг или акваланги для всех (împreună cu Iuri Belski) {"What scuba-diving is like or Scuba's for everyone!"}
Место где свет ("Un loc unde e lumină")
Занимательная наркология {"Entertaining study of drug addiction"}

Formații muzicale
înființate de Makarevici:
«Машина времени» Masina Timpului — 1969
"Orchestra tangoului creol" — 2001 г.
cu colaborarea lui Makarevici:
Kvartak
Paporotnik
Vocal Band (albumul Я рисую тебя"  Eu te desenez)
Dialog (grafica albumului Posredine mira)
Romario (coperta si desenele din albumul Imena)

Discografia solo
1989 – Песни под гитару
1991 – У ломбарда
1994 – Я рисую тебя
1997 – Двадцать лет спустя (împreună cu Boris Grebenșcikov)
1996 – Песни, которые я люблю
1996 – Пионерские блатные песни (împreună cu Aleksei Kozlov )
1998 – Женcкий Альбом (cu grupul Paporotnik)
1999 – Песни из кинофильма "Перекресток"
2000 – Время напрокат (cu grupul Kvartal)
2001 – Лучшее
2002 – И Т.Д.
2003 – Избранное
2003 – Тонкий шрам на любимой попе
2004 – От меня к тебе
2005 – Песни Геннадия Ни-Ли
2005 – Песни Булата Окуджавы
2006 – Старая машина
2007 – Штандер
2008 – Было не с нами
2008 – 55
2009 – Лучшее
2012 – Вино и слёзы

Muzică de film
1975 Афоня (Afonia) - comedie în regia lui Gheorghi Danelia
1983 Скорость - (Viteză) în regia lui Dmitri Svetozarov
1985 Двойной обгон (Depășire dublă) cu "Mașina Vremeni", și cu Viktor Babușkin , în regia lui Aleksandr Gordon
1985 Обезьянки и грабители - (Maimuțe și tâlhari) cu Kutikov și Zaițev,  film de animație în regia lui Leonid Șvarțman
cu participarea formației Mașina Vremeni
1986 Прорыв  - Прорыв în regia lui Dmitri Svetozarov
1987 Бармен из «Золотого якоря» (Barmanul de la "Ancora de aur") cu Raimund Pauls și Aleksei Râbnikov, în regia lui Viktor Jivolub
1988 Без мундира (Fără uniformă) cu Kutikov și Zaițev , în regia lui Dmitri Svetozarov
1989 Псы  (Câinii)  cu Kutikov și Zaițev ,în regia lui Dmitri Svetozarov
1989 Стеклянный лабиринт (Labirintul de sticlă) cu Viktor Babușkin , în regia lui Mark Oseliani
1992 Арифметика убийства (Aritmetica uciderii) în regia lui Dimitri Svetozarov
1992 Ангелы в раю (Îngeri în rai), coproducție ruso-franceză, în regia lui Evgheni Lunghin
1995 Московские каникулы  (Vacanță la Moscova) în regia lui Alla Surikova,
1997 Шизофрения (Schizofrenie) în regia lui Viktor Sergheev
1998 Перекрёсток (Intersecție) în regia lui Dmitri Astrahan
2000 Бременские музыканты  (Muzicanții din Brema), musical
2003 Танцор (Dansatorul)

Note

Legături externe
saitul personal

Barzi ruși

Andrei Makarevici


Vince Nagy de Losonc () a fost un politician maghiar care a ocupat postul de ministru de interne în anii 1918-1919, în perioada Republicii Democrate Ungare.

Biografie
În anul 1907 a obținut un doctorat în drept la Universitatea din Cluj, iar în 1911 a dat examen de admitere în barou. Din 1912 a fost avocat la Satu Mare.

Cariera politică
Între anii 1916 și 1918 a activat ca și parlamentar independent. În perioada noiembrie-decembrie 1918 a îndeplinit funcția de secretar de stat, iar apoi, în perioada 12 decembrie 1918 - 21 martie 1919, funcția de ministru de interne în guvernele conduse de Mihály Károlyi și Dénes Berinkey.

După proclamarea Republicii Sovietice Ungaria (21 martie 1919) s-a reîntors la Satu Mare. Există date care susțin ideea că în primăvara anului 1919 ca și consilier politic al colonelului Károly Kratochvil, care era comandant al Diviziei Secuiești, l-a sfătuit pe acesta s-a facă francezilor oferta de a întoarce trupele diviziei împotriva comuniștilor, cu condiția ca românii să nu treacă de linia de demarcație din  Transilvania și francezii să permită trupelor diviziei reîntoarcerea în Ardeal. După schimbarea autorității statale în Transilvania, Nagy a fost încarcerat de noile autorități timp de nouă luni.

Începând din 1922 a fost avocat la Budapesta. În perioada 1924-1926 a fost membru al Adunării Naționale ca reprezentant al Partidului Independenței - Kossuth '48. Din 1928 a fost președinte executiv al Partidului Independenței Naționale Kossuth (succesor al Partidului Kossuth numit mai sus). Din cauza atitudinii sale antinaziste în timpul celui de-al Doilea Război Mondial a fost nevoit să se ascundă după invadarea Ungariei de către germani (19 martie 1944). În aprilie 1945 el și partidul său s-au alăturat Partidului Civic Independent al Micilor Proprietari și Lucrători Agrari (FKgP). În perioada iunie-septembrie 1945 a fost membru în Adunarea Naționale Provizorie a Ungariei, iar din august 1945 membru în Consiliul Național al Educației al FKgP. A fost reales membru al Adunării Naționale în legislatura 1945-1947. A respins colaborarea partidului său cu Partidul Comunist și Partidul Social-Democrat, fiind exclus din FKgP în martie 1946, la presiunea extremei stângi, împreună cu alte 19 persoane.

În februarie-martie 1946 a fost acuzator politic în procesul lui Szálasi, deși avea profesia de avocat și a lucrat întotdeauna doar ca avocat. El a cerut o condamnare la moarte pentru toți inculpații, iar această pedeapsă a fost hotărâtă de Tribunalul Poporului și de curțile superioare de justiție. În 1946 a participat la înființarea Partidului Libertății Maghiare, iar mai târziu a devenit vicepreședinte al partidului.

Emigrarea
După autodesființarea partidului (iulie 1947), Vince Nagy s-a alăturat Partidului Independenței Maghiare, însă a părăsit țara la sfârșitul aceleiași luni. Din anul 1948 până la moartea sa a locuit în Statele Unite ale Americii, unde a lucrat ca tehnician de televiziune. A participat în mod activ la viața politică a emigrației, iar din 1950 a fost vicepreședinte al Comisiei naționale maghiare. În 1952 a fondat Asociația Avocaților Liberi Maghiari din SUA și până în 1958 a fost președinte al acesteia. De asemenea, a fost consilier la Departamentul de Stat și consultant la Radio Europa Liberă.

Bibliografie
  Markó, László: Ki kicsoda a magyar történelemben, Helikon, 2005
  Naky Vince: Szálasi és társai a vádlottak padján (Nagy Vince rövid életrajzával)

Nașteri în 1886
Decese în 1965
Sătmăreni
Miniștri maghiari
Politicieni maghiari

Vince Nagy


Melrakkalúpína (fræðiheiti: Lupinus argenteus) er 10 til 150 sentimetra há fjölær jurt af ertublómaætt. Hún er ættuð frá vesturhluta Norður-Ameríku, frá suðurhluta Kanada til Kaliforníu. Hæring er breytileg, frá því að plönturnar séu silfurgráar til að vera nær hárlausar.

Í samvinnu við Rhizobium-gerla getur lúpínan unnið köfnunarefni úr andrúmsloftinu.

Tenglar
 Jepson Manual Treatment
Myndasafn

Tilvísanir

Ertublómaætt
Úlfaertur
Niturbindandi plöntur

Melrakkalúpína


Now er det femte studiealbum af den canadiske sanger Shania Twain. Det blev udgivet den 29. september 2017 via Mercury Nashville. Det er Twains første nye studiealbum i 15 år siden udgivelsen af Up! i 2002. Albummets førstesingle, "Life's About to Get Good", blev udgivet den 15. juni 2017. Twain promoverede albummet med fjernsynsoptrædender, festivalkoncerter og interviewer. Fra maj 2018 starter hun på Shania Now Tour.

Spor

Hitlister

Referencer

Album fra 2017
Shania Twain-album

Now (Shania Twain-album)


is a town located in Yame District, Fukuoka Prefecture, Japan.

As of May 1, 2017, the town has an estimated population of 19,865 and a density of 520 persons per km². The total area is 37.91 km².

References

External links

Hirokawa official website

Towns in Fukuoka Prefecture

Hirokawa, Fukuoka


Frozen in Time je šesti studijski album američkog death metal-sastava Obituary objavljen 18. srpnja 2005. godine. Prvi je album sastava od ponovnog okupljanja 2003. godine. Posljednji je album sastava s gitaristom Allenom Westom. Također prvi je album sastava od albuma World Demise objavljen u 1994. godine i posljednji koji je producirao Scott Burns.

Popis pjesama

Zasluge

Obituary

 John Tardy - vokali
 Allen West - glavna gitara
 Trevor Peres - ritam gitara, dizajn
 Frank Watkins - bas-gitara
 Donald Tardy - bubnjevi

Ostalo osoblje

 Aaron Callier - inženjer zvuka
 Tom Morris - mastering
 Daragh McDonagh - slike (sastava)
 Scott Burns - produkcija
 Mark Prator - produkcjia, inženjer zvuka, miksanje
 Andreas Marschall - omot

Izvori

Albumi sastava Obituary
Albumi iz 2005.

Frozen in Time


O WTA Tour de 1990 foi a turnê de elite do tênis feminino profissional organizado pela Women's Tennis Association (WTA) para a temporada de 1990.

O WTA Tour de 1990 incluiu os quatro torneios Grand Slam, o WTA Championships e os eventos WTA Tier I, Tier II, Tier III, Tier IV e Tier V. Os torneios da ITF não faziam parte do WTA Tour, embora atribuíssem pontos para o WTA World Ranking.

Ranking de final de ano
Lista das 20 primeiras do ranking de final de ano da WTA de 1990 (26 de novembro de 1990) em competições de simples e duplas:

∗ Alemanha Ocidental (RFA) antes de 3 de outubro de 1990.

Ver também
 Temporada do Grand Prix de tênis de 1990
 Associação de Tênis Feminino (WTA)
 Federação Internacional de Tênis (ITF)

Ligações externas
 WTA Tournaments - 1990 WTA

1990
W
Temporadas da WTA

Temporada da WTA de 1990