Spentrup Kirke er sognekirken i Spentrup Sogn i Randers Nordre Provsti, Århus Stift. Spentrup ligger nord for Randers i Randers Kommune, indtil Kommunalreformen i 2007 lå den i Purhus Kommune, og indtil Kommunalreformen i 1970 lå den i Nørhald Herred i Randers Amt).

Kor og skib er opført i romansk tid af tilhugne granitkvadre over karnisprofileret sokkel. Skibet er blevet forlænget mod vest i senromansk tid. Tårnet blev opført i sengotisk tid, våbenhuset stammer fra 1800-tallet. I nordmuren er de romanske vinduer stadig i brug. Et tilmuret romansk vindue kan ses i korets østmur. Norddøren er tilmuret men kan stadig ses. Syddøren er stadig i brug, den er retkantet med bueslag og skråkantkragsten.

Den romanske korbue med skråkantprofilerede kragsten er bevaret. Krydshvælvene i kor og skib blev formodentlig indbygget i sengotisk tid, samtidig med opførelsen af tårnet. Den store granitfont på lav fod stammer fra romansk tid. Altertavlen og prædikestolen er skåret af Laurids Jensen Essenbæk 1706. Skibsmodellen af Tordenskjold blev skænket af Steen Steensen Blicher i 1838. Han var præst ved kirken 1825-47 og boede i den nærliggende præstegård og ligger begravet på kirkegården.

Kalkmalerierne i korbuen og på triumfvæggen er fra omkring 1200. De blev afdækket i 1882 og restaureret af arkæologen Jacob Kornerup i 1886. Kalkmalerikonservator Egmont Lind genrestaurerede dem i 1932. I korbuen mod nord ses Maria og apostlen Johannes, Maria vrider hænderne i sorg, Johannes har hånd under kind (=sorg), dette er en normal korsfæstelsesikonografi, men korset mangler, det har været i korbuen. Gregor skriver<ref>Den omtalte Gregor er formentlig pave Gregor 9. : [https://books.google.dk/books?id=uXysfjHbIJMC&pg=PA218&lpg=PA218&dq=pope+Gregory++Ecclesia++Synagoga&source=bl&ots=W78EPdRYfa&sig=_pWkONM2iM1E_yFZc9wWnUBhaE8&hl=da&sa=X&ved=0ahUKEwjW497F8J3QAhUBDcAKHSeECwoQ6AEIUzAL#v=onepage&q=pope%20Gregory%20%20Ecclesia%20%20Synagoga&f=false The Jew, the Cathedral and the Medieval City, Synagoga and Ecclesia in the Thirteenth Century"] (dog ikke set i denne reference)</ref>, at Maria og Johannes ved korset kan opfattes som Ecclesia og Synagoga (kirken og synagogen). I toppen ses Kristuslammet med korsglorie. Lammet har horn, hvilket er sjældent. Mod syd Synagoga (Longinus), som stikker lansen i lammet, hun har bind for øjnene, de ukloge/onde kunne ikke se, men var dermed også uskyldige, de vidste ikke, hvad de gjorde ). Til højre står Ecclesia og samler blodet op i en kalk. Med denne handling, som refererer til nadveren, skabes kirken. Ecclesia træder på en slange, dvs. træder det onde under fode. Dragterne er fornemme og fint udført.

På triumfvæggen ses fragmenter af en dommedagsfremstilling. Over korbuen ses rester af den tronende Kristus i mandorla, mandelformet omrids rundt om kroppen. Mod nord ses en dommedagsengel med basun og Peter med nøgle, mod syd ses en perspektivisk bort samt et par hoveder. På nordvæggen ses rester af en frise, man kan se en bordscene og en hund, muligvis kunne det være Lazarus ved den rige mands bord. Kalkmalerierne på triumfvæggen og nordvæggen blev afdækket i 1960, de er formodentlig samtidige med korbuens kalkmalerier.

 Galleri

 Noter

 Kilde
 Spentrup kirke  hos Nordenskirker.dk med frit materiale

 Eksterne henvisninger

 Beskrivelse af kirken side 881 i Trap Danmark, Kongeriget Danmark, 3. udgave 4 bind : Hjørring, Thisted, Aalborg, Viborg og Randers Amter – Med billede af Blichers grav
 Kirken hos KortTilKirken.dk''
 Om Ecclesia og Synagoga (engelsk) der personificerer den kristne kirke og synagogen

Kirker i Århus Stift
Kirker i Randers Kommune
Kirker i Randers Amt
Kirke

Spentrup Kirke


Navanethem "Navi" Pillay (født 23. september 1941) er en sydafrikansk jurist, som har været FN's højkommissær for menneskerettigheder i 2008-2014.
Hun var den første farvede kvindelige dommer i Sydafrikas Højesteret. Navy Pillay har også været dommer for Den Internationale Straffedomstol og formand for Det Internationale Tribunal for Rwanda. I april 2015 blev Pillay den 16. formand for Den Internationale Kommission mod dødsstraf.

Noter

Personer fra Sydafrika
Dommere fra Sydafrika
FN's højkommissærer for menneskerettigheder
Jurister fra Sydafrika

Navy Pillay


Grikkjasmári (fræðiheiti: Trigonella foenum-graecum) er einær jurt með þreföld ílöng græn blöð, upprunnin í Austurlöndum nær, sem er ræktuð víða um heim sem fóður, grænmeti, kryddjurt og krydd. Menjar um notkun á fræjum grikkjasmára í matargerð eru frá 4000 f.o.t.

Tilvísanir

Ertublómaætt
Krydd

Grikkjasmári


Güby Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Rendsburg-Eckernförde iline bağlı bölge. 11,89 km² yüzölçümüne sahiptir. Nüfusu, 30 Haziran 2005 itibarıyla yaklaşık 842 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Heinz Meggers tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 www.amt-schlei.de

Rendsburg-Eckernförde iline bağlı yerleşim birimleri

Güby


The Knights of the Cross with the Red Star (, , , postnominal initials: O.Cr., O.Crucig.), also known as the Military Order of the Crusaders of the Red Star is a Catholic religious order present in the Czech Republic and Austria. It is the only religious order originating from Bohemia and the only male religious order in the world founded by a woman. The spirituality of the Order nowadays consists of two pillars: The first is the pastoral care in the former so-called incorporated parishes, the second is the hospitaller charisma given to the Order in its beginnings by its founder, St. Agnes of Bohemia.

The Order is currently a community of canons regular. The institute of lay brothers, which existed in the Order throughout history, ceased to exist during the 18th century. The superior general of the Order receives an abbatial benediction and uses the title of Grand Master and General. His seat is in the Prague Crusader Monastery at the Old Town foot of the Charles Bridge.

The Order has 18 members, as of 1 January 2021.

History of the Order

Medieval age
In 1233, St. Agnes of Bohemia founded a hospital fraternity of Franciscan tertiaries at her monastery in Prague. This community, inspired by the nursing military orders, was dedicated to the care of elderly, sick and other needy people. In 1235 the hospital was richly endowed by the Queen of Bohemia, Agnes's mother, with property formerly belonging to the Teutonic Knights. A few years later, in 1237 the Order had been formally constituted under the Rule of St. Augustine by Pope Gregory IX. Despite relatively clear origins of the Order, its beginnings used to be subject of legends, especially in the Baroque period: Traditionally its roots were traced back to Holy Land. Nevertheless, in a parchment Breviary of the Order, dated 1356, the account of foundation contains no allusion to such a crusader lineage.

The Order moved to its present residence at the foot of the Prague Bridge in 1252, where its members not only took care of the hospital, but also became bridge keepers. The addendum "at the foot of the Prague Bridge" was attached to its name. The Order eventually spread its activities into other places in the Czech lands (České Budějovice, Cheb, Litoměřice, Stříbro, Znojmo-Hradiště, etc.). Thanks to Agnes's sister, Princess Anna, the Order expanded even to Silesian capital Wrocław. Members of the Order used to wear arms, a custom which was confirmed in 1292 by the Pope Nicholas IV. The Grand Master is still invested with a sword. The Order has been later on recognized as a military order by popes Clement X and Innocent XII.

During the Hussite Wars in the 15th century, the mission of many order hospitals was interrupted and some of order houses (commanderies) completely disappeared. At critical moments, the residence of the Grand Master was also temporarily moved to Cheb. However, the Prague hospital continued to serve and survived the turbulent period throughout the wars. After the end of the revolutionary years, there was a certain transformation of the role of the order clergy: Due to the shortage of Catholic secular priests, the members of the Order began to be appointed as parish priests. Yet the Order never gave up hospitality and this charisma has persisted in various forms to the present day.

Early modern period
Thanks to several capable Grand Masters, the Order entered the early modern period in quite good condition. In 1562 the Grand Master Antonín Brus of Mohelnice even became Archbishop of Prague. This appointment marks the end of a long period of sede vacante of the St. Adalbert's See. Since then, archbishops of Prague had held the post of Grand Master for almost a hundred and fifty years. The Order thus gained a prestigious role, yet at the same time it was obliged to economically support the impoverished Prague Diocese and to finance its development.

Of this long period, the last two Grand Master on the St. Adalbert's See, Arnost Vojtěch of Harrach and Jan Bedřich of Waldstein, are worth mentioning. Arnost Vojtěch of Harrach became the head of the Order in 1623 and was appointed Cardinal by Pope Urban VIII in 1626. He died in 1667, making him the longest serving Grand Master of the Order. After his death, Jan Bedřich of Waldstein became a new Grand Master, building on the work of his predecessor. He continued the reconstruction of the monastery at Charles Bridge, which he completed with the construction of a new church designed by the architect J. B. Mathey. In 1692, Jan Bedřich of Wallenstein, with the help of his later successor and then Prior of the Order, Jiří Ignác Pospíchal, completed the building of St. Agnes Hospital, which stood on the site of today's Slavia Café at the corner of Národní třída in Prague.

The Order flourished also in the first half of the 18th century. Grand Master John Francis Franchimont of Frankenfeld was granted by Pope Clement XI the right to use mitre and other pontifical insignia (crosier, pectoral cross, ring) for himself and his successors. This right was later given also to the provost at the monastery of St. Hippolytus in Hradiště near Znojmo. (After the reforms related to the Second Vatican Council, only the Grand Master of the Order has this privilege.) During the 18th century the Order spread its activities to various places outside the Lands of the Bohemian Crown. In 1723 it was installed at the hospital of St. Martin and Leopold in Bratislava, in 1733 at the Karlskirche in Vienna. In 1770 Maria Theresa invested the Order with the administration of the prominent parish at Buda Castle. During this period, the Order hired great artists of the Baroque era. Kilian Ignaz Dientzenhofer built the Church of St. Mary Magdalene in Karlovy Vary, while Johann Bernhard Fischer von Erlach built the Church of St. Charles Borromeo in Karlsplatz, Vienna. The painters Václav Vavřinec Reiner, Petr Brandl, Karel Škréta and Michael Willmann used to work for the Order.

19th century
Even the last third of the 18th century was marked by significant changes in the life of the Order. Under the Josephine reforms, the hospitals in Prague (Písané lázně) and in Bratislava at St. Martin and Leopold were abolished. The trend towards the reduction of the role of the Order in health and social services was ongoing throughout the 19th century. The initiative of Grand Master Josef Antonín Köhler, who founded the first children's a nursery in Bohemia in Prague-Karlín, can be described as a certain substitute, or perhaps a new expression, of the Order's original charisma. Overall, though, the focus of the Order's work was shifted to pastoral care in parishes.

During this period the Order was forced to give up most of its foreign locations for political reasons (Bratislava 1786, Wrocław 1810, Budapest 1882). However, these losses were compensated, especially in the late 19th and early 20th century, by the expansion of activities even in new locations in the Czech lands (Karlovy Vary-Rybáře, Věteřov).
From the history of the first half of the 19th century, we can also mention the fate of the Order's member Fr. Karl Anton Postl, who illicitly left the Order in 1823 during a spa stay in Karlovy Vary and his trace was thereafter lost. It was only after his death that his further life story came to light: After his desertion from the Order, Postl became a successful writer, publishing under the pseudonym Charles Sealsfield.

Perhaps the most remarkable moment in the history of the Order in the 19th century was 3 December 1874. On this day St. Agnes of Bohemia, the founder of the Order, was beatified by Pope Pius IX. An important milestone was thus passed on the way to her later canonization, i.e. declaration as a saint.

Even in the 19th century and especially at the beginning of the 20th century, the Order continued to carry out ambitious architectural projects. In addition to continual repairs and reconstruction of churches, parishes and estates, there are also larger construction projects. In the middle of the 19th century, the wing of the so-called Generalate of the Prague monastery was raised by one floor. At the very beginning of the 20th century, new churches and parishes were built in Karlovy Vary-Rybáře, Milhostov, Řevnice and Věteřov. All this culminates in the extensive reconstruction of the monastery near Charles Bridge, which was designed by the architect Josef Sakař and completed in 1912. Only the church, the Generalate and the late-gothic parts of the so-called Old Priory have been preserved. The other mostly early Baroque buildings were replaced by modern Art Nouveau – Neo-Baroque buildings. However, the efforts did not focus only on architecture. At this time, other important artists worked for the Order, particularly those from the so-called National Theatre Generation: Josef Václav Myslbek, František Ženíšek and Václav Brožík.

The economic aspect of the Order's life cannot be overlooked either, though it will require further historical research. However, we already know that the Order's brewery near Charles Bridge was the first one in the Czech lands to start bottling beer (1841).

20th and 21st centuries

1900–1945
The first decade of the service of Grand Master František Xaver Marat was marked by extensive building development of the Order, which was crowned by the reconstruction of the monastery at Charles Bridge (1908-1912). The tasks that awaited his successor and the second longest serving Grand Master Josef Vlasák were of a completely different nature. He took office during the hard years of World War I, continued through the difficult period of the First Republic followed by the years of Nazi occupation, and passed away during the Stalinist period of the Communist regime.

During the World War I, the Grand Master had to deal with a severe shortage of food for both the monastery and its hospital. After 1918, in the turbulent atmosphere of the young Czechoslovak republic and in the anti-Catholic sentiment that resonated in Czech society, there were talks about the dissolution of monasteries. This suppression would have had fatal consequences for the Order operating at that time only in the Czech lands. In this context, the Grand Master was preparing the possible relocation of the entire Order to the United States. Fortunately for the Church, the situation eventually stabilized, and the Order was able to continue to serve in its traditional locations. Despite the economic difficulties caused by the Czechoslovak land reform and the Great Depression, the Order continued its social activities and generously financed the restoration of the Convent of Saint Agnes in Prague - Na Františku and constructions of new churches in Prague's suburbs.

After the Munich Agreement in 1938, when part of Czechoslovakia fell to Nazi Germany, a significant number of the Order's parishes (in western Bohemia) found themselves outside the Czechoslovak borders.

Due to the sudden situation and with regard to the spiritual needs of the faithful in the parishes administered by the Order, an agreement was signed between the Order and the Cistercian Abbey of Vyšší Brod. The aim of the agreement was mutual assistance in pastoral care: The Crusaders took over the administration of Cistercian parishes in territories with Czech-speaking population; reciprocally some Crusader parishes in territories ceded to Germany were administered by Cistercians of Vyšší Brod.

In 1941, just before the death of the Archbishop of Prague, Cardinal Karel Kašpar, the Grand Master of the Order was forced by the Nazis to move to Brno, where he found shelter in the Augustinian Abbey in Old Brno. A year later, in 1942, the Order was forced by the German occupiers to leave its convent near Charles Bridge. At the end of the war, the Order even had to give up the ministry at the main church of the Order, St. Francis at Charles Bridge. During the war, some of the Order members used to be persecuted by Nazis: Fr. Karel Weis and Fr. Ladislav Sirový were imprisoned in the Dachau concentration camp. The end of World War II in May 1945 enabled the revival of religious life in the monastery near Charles Bridge. Due to the forced transfer of the German population of Czechoslovakia, the German-speaking members of the Order left for Germany along with their parishioners in 1946.

1948–1989
As part of "Action K", the monastery was seized by the State Security (StB) on 27 April 1950. The Grand Master of the Order was destined to spend the rest of his life in the parish of St. Peter in Poříčí in respect of his advanced age. Other members of the Order were transported to concentration monasteries in Broumov, Králíky and Želiv. Certain members of the Order administering the Order´s parishes used to be persecuted and even imprisoned. Fr. A. Dragoun was convicted even twice: Firstly in 1951, then again in 1959. The longest sentence was imposed on Fr. J. Šebesta, a priest of the Order from the Parish Františkovy Lázně. He was sentenced to 17 years, part of which he would spend in a forced labour camp in the uranium ore mines in Jáchymov. The second longest sentence was imposed on Fr. B. Rákosník, priest of the Order from the Parish Kynšperk nad Ohří. He was sentenced to 13 years. Other members of the Order are then given less severe sentences. However, there were also members of the Order who, for various reasons, became involved with the totalitarian regime (Fr. Jan Mára, Fr. František Xaver Dítě). The vacant buildings of the monastery were first handed over to the Ministry of Health, then became one of the State Security (StB) headquarters. Nevertheless, the priests of the Order could still continue to serve at the main church of the Order – throughout the communist period there was always at least one Crusader priest at St. Francis. These priests of the Order who have not been withdrawn from "state approval" used to serve in various parishes. Member of the Order Fr. František Verner became the first librarian of the so-called Post-Conciliar Library (a library to help implement the reforms of the Second Vatican Council) founded by Archbishop of Prague František Tomášek. Since the death of Grand Master Josef Vlasák in December 1958, the office had been vacant until 1988. In 1988, at the time of the mitigation of the state's anti-church policy, Dr. Ladislav Sirový was elected the 46th Grand Master and General of the Order. He was installed in office by Cardinal František Tomášek in a private ceremony in the chapel of the Prague Archbishop's Palace.

12 November 1989 became an important milestone in the history of the Order when its founder, St. Agnes of Bohemia, was canonized in Rome by Pope John Paul II.

1989 till the present
After the Velvet Revolution in November 1989, the Order has returned to its monastery next to the Charles Bridge. The tragic event of 12 February 1992 marked the further course of the Order: The Grand Master Ladislav Sirový dies after a serious car accident. Regarding the personal situation, the election of a new Grand Master was not proceeded with. Bishop František Lobkowicz OPraem temporarily took over the administration of the Order by the will of the Holy See. It was only in 2001 that Fr. Jiří Kopejsko, a long-time provost at the Order's pilgrimage site at Chlum Svaté Maří, became the 47th Grand Master of the Order. After his retirement in 2011, he was succeeded by the current 48th Grand Master Josef Šedivý, former parish priest of the Parish Věteřov near Kyjov, Doctor of Pharmacy by degree.

In 2015, a member of the Order, Fr. Jaroslav Ptáček, was honoured by Pope Francis. For his merits for the Order and especially for the Order's youth, he was awarded with the high papal decoration Pro Ecclesia et Pontifice.

Throughout the post-communist period, the Order has been striving to fulfil the charism of its saint founder: While Crusader priests still serve in former so-called incorporated parishes in the Czech Republic and Austria, the Order lives up to its original mission (patronage of the Girls Catholic High School, sponsorship of the Hospital of the Sisters of Mercy of St. Borromeo, foundation of the Crusader Nursing Service and the Crusader Home Hospice).

Churches of the Order

Church of the Assumption of the Virgin Mary (Borotice)
Church of the Corpus Christi and the Virgin Mary (Český Krumlov)
Church of Saint Bartholomew (Cheb)
Church of the Assumption of the Virgin Mary and of Saint Mary Magdalene (Chlum Svaté Maří)
Church of Saints Fabian and Sebastian (Chotilsko-Živohošť)
Chapel of Saint Jude and Thaddeus (Dobřichovice)
Church of the Exaltation of the Holy Cross (Františkovy Lázně)
Church of Saint Mary Magdalene (Karlovy Vary)
Church of the Assumption of the Virgin Mary (Kynšperk nad Ohří)
Church of Saint Wenceslaus (Loket)
Church of Saint John the Baptist (Mašovice)
Church of Saint Nicholas (Milhostov)
Church of Saint Francis of Assisi (Nový Knín)
Church of Saint Sigismund (Popice)
Chapel of the Holy Trinity and Saint Wenceslaus (Prague-Ďáblice)
Church of Saint George (Prague-Hloubětín)
Church of Saint Peter (Prague-New Town)
Church of Saint Francis of Assisi (Prague-Old Town)
Church of All Saints (Prague-Slivenec)
Church of the Assumption of the Virgin Mary (Tachov)
Church of Saint Martin (Tursko)
Church of Saints Peter and Paul (Unhošť)
Church of Saints Cyril and Methodius (Věteřov)
Church of Saint Charles Borromeo (Vienna)
Church of Saint Hippolytus (Znojmo)

See also
Puchner's Ark

References

Military orders (monastic society)
Canons regular
Christianity in the Czech Republic
Christianity in Vienna
1233 establishments in Europe
Religious organizations established in the 1230s
Christian religious orders established in the 13th century

Knights of the Cross with the Red Star


Liudas Mazylis, né le  à Kaunas (République socialiste soviétique de Lituanie), est un homme politique lituanien membre de l'Union de la patrie - Chrétiens-démocrates lituaniens.

Biographie

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des députés européens de Lituanie de la 9e législature - Liste des députés européens de la 9e législature

Liens externes

Personnalité de l'Union de la patrie - Chrétiens-démocrates lituaniens
Député européen membre de l'Union de la patrie - Chrétiens-démocrates lituaniens
Député européen du groupe du Parti populaire européen 2019-2024
Député européen élu en Lituanie 2019-2024
Naissance en mai 1954
Naissance à Kaunas
Naissance en RSS de Lituanie

Liudas Mažylis


American Gothic este o pictură făcută în 1930 de către Grant Wood. A fost catalogată de ziarele americane din perioada Marii Depresii ca un simbol al valorilor americane, iar de intelectualii avangardiști ca o critică la adresa represiunii provinciale, pictura "American Gothic" a devenit una dintre cele mai reproduse opere de artă din istorie și .

Expunere
Lucrarea a fost pentru prima dată expusă în anul 1930 la Art Institute of Chicago, unde se găsește și astăzi.  Lucrarea a fost atunci imediat recompensată cu suma de 300 de dolari și a creat știri care au făcut înconjorul națiunii, făcându-l pe Wood extrem de cunoscut.  Imaginea a fost "împrumutată" și satirizată la infinit,  pentru diferite scopuri, incluzând reclame și benzi desenate.

Inspirație
Dibble House a fost casa pe care s-a bazat pictura lui Wood. Aceasta se află în orașul Eldon din statul Iowa, SUA. În august 1930, Wood a fost dus în împrejurimile orașului de un pictor tânăr din oraș, John Sharp, căutând inspirație. Fratele lui Sharp a sugerat în 1973 că în aceasta plimbare, Wood a schițat pentru prima dată casa pe spatele unei plic. Grant Wood nu a considerat casa de la bun început că ar fi o casă frumoasă, dar a considerat-o captivantă. Cel mai timpuriu biograf al său, Durrell Garwood, a remarcat că Wood "a considerat o formă de pretențiozitate împrumutată, o absurditate structurală, de a pune o fereastră în stil gotic într-o casă atât de subțire".

Modelele care au pozat pentru acest tablou sunt Nan Wood Graham, sora artistului și dentistul acesteia, B.H. McKeeby.

Referințe

Pictura americană
 Picturi din 1930
Cultura statului Iowa
Artă modernă

American Gothic


Río Brunéi (en malayo: Sungai Brunei) es un río que fluye a través de Brunéi y desemboca en la bahía de Brunéi en dirección norte-este. El Istana Nurul Iman, la residencia oficial del sultán de Brunéi, se encuentra en sus orillas. El río Brunéi es el río corto más importante en Brunéi Darussalam. Tradicionales zonas residenciales de Brunéi Darussalam, como Kampong Ayer, están situadas en el río. Bandar Seri Begawan, la capital de Brunéi Darussalam, se encuentra en sus orillas. El curso superior del río constituye una fuente importante de agua dulce para las partes occidentales del país. Se localiza en las coordenadas geográficas

Véase también
 Geografía de Brunéi
 Geografía de Asia

Referencias

Enlaces externos
Mapa de localización

Ríos de Brunéi

Río Brunéi


An Encholirium pedicellatum in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Carl Christian Mez, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Werner Rauh. An Encholirium pedicellatum in nahilalakip ha genus nga Encholirium, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Encholirium

Encholirium pedicellatum


L'édition féminine 2022 du tournoi de tennis de Bad Homburg se déroule du 19 au  sur gazon en extérieur. Elle appartient à la catégorie WTA 250.

Faits marquants

Forfaits
  Ekaterina Alexandrova, remplacée par  Caroline Garcia
  Victoria Azarenka, remplacée par  Claire Liu
  Belinda Bencic, remplacée par  Tamara Korpatsch
  Veronika Kudermetova, remplacée par  Misaki Doi
  Aryna Sabalenka, remplacée par  Greet Minnen

Contexte
Après l'invasion de l'Ukraine par la Russie fin février, les instances dirigeantes internationales du tennis autorisent les joueuses de Russie et de Biélorussie à participer aux tournois, mais pas sous le drapeau de leur pays, jusqu'à nouvel ordre.

Lauréates
La Française Caroline Garcia remporte son  WTA, le  depuis 2019, en dominant en finale la Canadienne Bianca Andreescu.

La paire Japonaise Eri Hozumi / Makoto Ninomiya remporte le double.

Primes et points

Source:

Résultats en simple

Parcours

Tableau

Résultats en double

Parcours

Tableau

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Tournoi de tennis de Bad Homburg
 Saison 2022 de la WTA

Liens externes
  Site officiel du tournoi

Navigation

WTA 2022
Bad Homburg
Tennis en Allemagne en 2022
Tennis en juin 2022

Tournoi de tennis de Bad Homburg (WTA 2022)


Le SS Potrero del Llano est un pétrolier construit en 1912. Il a navigué pour un certain nombre de compagnies et a passé sans encombre la Première Guerre mondiale, avant d'être torpillé et coulé par un sous-marin allemand pendant la Seconde Guerre mondiale alors qu'il naviguait au large des côtes de la Floride. Son naufrage a contribué à la décision du Mexique pour entrer en guerre aux côtés des Alliés.

Historique
Le Potrero del Llano est construit à l'origine par la Palmers Shipbuilding and Iron Company d'Hebburn-on-Tyne sous le nom de F. A. Tamplin, pour servir avec la T.W. Tamplin & Co. basée à Londres. Le navire est vendu une première fois en 1921 à la société belge S. A. d'Armement, d'Industrie & de Commerce, d'Anvers et rebaptisé Arminco, puis une seconde fois en 1930 à la société italienne Società Italiana Transporti Petroliferi (SITP) de Gênes et rebaptisé Lucifero. Il est interné à quai le 10 juin 1940 et saisi par le gouvernement mexicain à Tampico (Tamaulipas), le 8 décembre 1941 et rebaptisée Potrero del Llano. Désormais exploité par la société Petróleos Mexicanos (Pemex), son port d'attache est Tampico.

En mai 1942, ayant appareillé de Tampico pour New York, le Potrero del Llano navigue sans escorte en transportant 6 132 tonnes de pétrole. Le 07 h 17 le 14 mai 1942, alors qu'il navigue à l'Est de la côte de la Floride, le tanker est aperçu par lU-564, sous les ordres de Reinhard Suhren. Suhren remarque un drapeau illuminé peint sur le côté du navire et l'identifie à tort comme un drapeau italien. Étant donné que seuls les navires de la marine mexicaine sont autorisés à arborer le drapeau mexicain avec l'aigle au centre, le drapeau hissé par le Potrero del Llano ressemble à celui de l'Italie. En notant sa position et sa trajectoire, Suhren estime qu'il ne peut pas battre pavillon italien, et décide de lancer une attaque. Il est torpillé par lU-564, qui coule 13 membres de son équipage. 22 survivants seront repêchés par l'USS PC-536 et débarqués à Miami. L'un des survivants, José Reyes Sosa, survivra à une autre attaque contre le navire SS Las Choapas, un pétrolier coulé par l'U-129 le 27 juin 1942 ; il s'agit du quatrième pétrolier mexicain coulé par des sous-marins allemands.

Le 20 mai 1942, un deuxième pétrolier, le Faja de Oro, est attaqué et coulé, cette fois par l'U-106. Cela contribuera à la déclaration de guerre du Mexique contre l'Allemagne le  juin 1942.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes

 Histoire militaire du Mexique pendant la Seconde Guerre mondiale
 Bataille des Caraïbes

Liens externes

Navire construit à Newcastle upon Tyne
Bateau mexicain
Pétrolier
1942 au Mexique
Bateau lancé en 1912
Navire coulé en 1942
Bateau coulé par un sous-marin allemand
Épave de l'océan Atlantique

SS Potrero del Llano


Illermühle ist ein Gemeindeteil von Lautrach im Landkreis Unterallgäu. Illermühle ist eine Einöde und hatte 1987 zehn Einwohner.

An der Illermühle beginnt die neue Illerbrücke zwischen Lautrach und Illerbeuren. Dort befindet sich die denkmalgeschützte Wegkapelle St. Johannes von Nepomuk.

Persönlichkeiten
 Jakob Fickler, (1909–1980)

Weblinks

Einzelnachweise

Ort im Landkreis Unterallgäu
Ort in Oberschwaben
Lautrach
Einzelsiedlung

Illermühle


Franz Josef Marxer (* 29. August 1871 in Eschen; † 7. Dezember 1958 ebenda) war ein liechtensteinischer Politiker (FBP).

Biografie

Marxer war von 1906 bis 1912 Gemeindekassier von Eschen. Von 1912 bis 1918 amtierte er als des Gemeindevorsteher. Des Weiteren gehörte er von 1921 bis 1924 dem Gemeinderat an und war von 1924 bis 1927 stellvertretender Gemeindevorsteher. 1918 war Marxer eines der Gründungsmitglieder der Fortschrittlichen Bürgerpartei (FBP).

Neben seiner politischen Tätigkeit auf Gemeindeebene war Marxer auch landespolitisch aktiv. Von 1906 bis 1922 und erneut von 1926 bis 1939 war er Abgeordneter im Landtag des Fürstentums Liechtenstein. In dieser Zeit hatte er dort von 1930 bis 1932, von 1933 bis 1934 und von 1935 bis 1936 das Amt des Vizepräsidenten des Landtags inne. Marxer gehörte von 1918 bis 1922 als Regierungsrat der Regierung des Fürstentums Liechtenstein an.

Weblinks

 Eintrag zu Franz Josef Marxer auf www.e-archiv.li

Regierungsrat (Liechtenstein)
Landtagsabgeordneter (Liechtenstein)
Gemeindevorsteher (Eschen)
FBP-Mitglied
Liechtensteiner
Geboren 1871
Gestorben 1958
Mann

Franz Josef Marxer


Caldecott may refer to:

Awards

 The Caldecott Medal, an award for children's book illustration named after Randolph Caldecott

People
 Caldecott (surname)

Places
 Caldecott, Cheshire, England
 Caldecott, Northamptonshire, United Kingdom
 Caldecott, Oxfordshire, a district of Abingdon, England
 Caldecott, Rutland, United Kingdom
 Caldecott Tunnel, California, United States
 Caldecott Hill, Singapore, home of the headquarters of MediaCorp
 Caldecott MRT station, a Circle Line MRT station in Singapore
 Caldecott Road, Hong Kong, a road named after Andrew Caldecott

See also
 Caldecote (disambiguation)
 Caldecotte, a district in the parish of Walton, Milton Keynes, in ceremonial Buckinghamshire, England
 Caldicot (disambiguation)

Caldecott


Saxobeats es el álbum de estudio debut de la cantante rumana Alexandra Stan, lanzado el 29 de agosto de 2011 a través de Play On Records. Fue escrito y producido principalmente por Marcel Prodan y Andrei Nemirschi en los estudios de grabación Maan. Ellos descubrieron previamente a la cantante en un bar de karaoke en 2009 y le ofrecieron un contrato de grabación con su propio sello, Maan Records. Ese mismo año ella grabó un sencillo promocional, «Show Me the Way», con la discográfica que fue incluido posteriormente en Saxobeats. El álbum presenta géneros de hi-NRG y dance. Una de sus canciones, «Lollipop (Param Pam Pam)», contiene elementos de la canción de Fergie «Fergalicious» (2006). El disco ha recibido reseñas variadas por parte de los críticos de música, quienes elogiaron su estilo bailable, pero criticaron su producción repetitiva.

Comercialmente, Saxobeats fue un éxito moderado en las listas europeas, aunque alcanzó la posición número 15 en Japón. Según la Asociación de la Industria de Grabación Japonesa (RIAJ), el disco ha vendido más de 68,000 unidades en el país a partir de mayo de 2012. Para promover el álbum, Stan se presentó en varios conciertos y lanzó cuatro pistas como sencillos. «Lollipop (Param Pam Pam)», el primero, fue transmitido en gran medida en las estaciones de radio rumanas, mientras que «Mr. Saxobeat» se convirtió en un éxito internacional. El tercer sencillo, «Get Back (ASAP)», fue moderadamente exitoso, y «1.000.000», el último sencillo, contó con la colaboración del rapero alemán-zimbabuense Carlprit.

Antecedentes y desarrollo
En su adolescencia, Stan participó en varios concursos relacionados con la música, incluyendo el Festival de Música Mamaia en 2009. Ese mismo año, la cantante fue descubierta por los productores rumanos Marcel Prodan y Andrei Nemirschi en un bar de karaoke, y le ofrecieron un contrato de grabación con su propio sello, Maan Records. Ella también grabó un sencillo promocional llamado «Show Me the Way». Saxobeats, su álbum de estudio debut, fue grabado en los estudios Maan, con la cantante recordando en una entrevista con Direct Lyrics antes del lanzamiento del disco que «fue el mejor momento de mi vida. Realmente disfruté trabajar con ellos y me divertí mucho». La composición y producción fueron manejadas por Prodan, Nemirschi y Marcian Alin Soare. En la misma entrevista, Stan dijo que todas las canciones de Saxobeats «son parte de mi vida y me representan».

Lanzamiento y portada
En una entrevista antes del lanzamiento del álbum, Stan reveló que su estreno sería en septiembre de 2011. Para celebrar el lanzamiento de Saxobeats, se realizó un evento con amigos de la cantante, colegas y periodistas. También se lanzó un sitio web especial para comercializar el disco. Saxobeats fue lanzado primero en formato físico en Francia a través de Play On, seguido por su lanzamiento digital en ese país el 2 de abril de 2012 por Play On • Jeff. Mientras que una edición de lujo fue estrenada el 20 de junio de 2012, el álbum fue lanzado en septiembre para los mercados en Alemania y Polonia. En los Estados Unidos, fue distribuido en formatos digitales y físicos a finales de octubre de 2011 por Ultra Records; la misma discográfica también lanzó Saxobeats en Canadá ese mismo mes. El álbum fue estrenado en Japón el 7 de marzo de 2012, con su respectiva edición de lujo lanzada un mes después. El 22 de octubre de 2012, el disco fue finalmente distribuido al Reino Unido. En 2013, se lanzó una reedición de Saxobeats para Japón, titulada Cliché (Hush Hush), junto con tres nuevos sencillos «Lemonade» (2012), «Cliché (Hush Hush)» (2013) y «All My People» (2013).

Saxobeats fue comercializado con tres portadas diferentes diseñadas por Andrei Nemirschi. Para los lanzamientos europeos, la imagen presenta a Stan luciendo una peluca corta frente a un fondo en blanco y negro, con una de sus manos sobre su cabeza. En Japón, el lanzamiento fue acompañado por una fotografía de la cantante de pie con auriculares en sus hombros frente a un fondo negro. Todas las ediciones de lujo presentan a Stan apoyada en un maniquí de plástico, luciendo una blusa azul junto con varios accesorios en su mano.

Composición y recepción

AllMusic describió a Saxobeats como un álbum hi-NRG y dance, mientras etiquetaba a «Mr. Saxobeat», «Lollipop (Param Pam Pam)» y «Get Back (ASAP)» como «sensaciones de club», y afirmando que «Bitter-Sweet» «Ting-Ting» y «1.000.000» eran «adictivas por igual». En una entrevista, Stan confesó que Saxobeats es diverso e incluye múltiples géneros. Eugen Baltaretu de Devorator Moden encontró muchos estilos de música en el disco, incluyendo electrónica, house y eurodance. Mike Schiller de PopMatters dijo que «Mr. Saxobeat» contenía «sintetizadores brillantes y ritmos de techno» junto con un «loop de saxofón ridículamente pegadizo», mientras etiquetaba el resto del material de Saxobeats como influenciado por el género dance pop. También elogió a «Ting-Ting» por incorporar «sonidos de música folk en la mezcla»; la canción fue descrita como un ambiente francés por Yam Magazine. «Lollipop (Param Pam Pam)» contiene elementos del sencillo «Fergalicious» (2006) de la cantante estadounidense Fergie, con Stan confesando además que la pista es «amigable para los clubes» junto con «letras divertidas». Musicalmente, «1.000.000» es una canción R&B y pop con ritmos de hip hop en su instrumentación.

Tras su lanzamiento, Saxobeats ha recibido reseñas variadas por parte de los críticos de música. Celeste Rhoads de AllMusic elogió a Saxobeats y le otorgó 3 estrellas y media de 5. De manera similar, el portal alemán Mix1 le dio 7 de 8 estrellas. Schiller de PopMatters le dio una reseña variada, describiendo a Stan como «el tipo de joven diva del pop que es difícil de odiar, pero difícil de tomar en serio». El editor vio de manera negativa que el título del álbum este relacionado con «Mr. Saxobeat», comentando que «sólo alrededor de la mitad de las ocho pistas originales aquí tienen algún indicio de saxofón», criticando además la calidad de las remezclas de Saxobeats. Le otorgó al disco 5 estrellas de 10. Aunque Rodrigo de Yam Magazine estuvo «instantáneamente enganchado» cuando escuchó «Mr. Saxobeat», él afirmó en su reseña que el material del álbum presenta la misma estructura. Junto con criticar las remezclas, también, concluyó, «Stan tiene espacio para mejorar, porque hacer tu debut en la música con un álbum repetitivo no es una buena idea».

Desempeño comercial
Comercialmente, Saxobeats experimentó éxito moderado en las listas. En Austria, permaneció por tres semanas en la lista Ö3 Austria Top 40, alcanzando el puesto número 25 el 23 de septiembre de 2011. En las listas de Finlandia y Alemania, el disco se quedó por una y dos semanas respectivamente, alcanzando su punto máximo en las posiciones 27 y 29. Saxobeats fue un poco más exitoso en la lista SNEP de Francia, donde ingresó en el número 76, además de alcanzar la posición número 15 en Japón. En la respectiva lista de Oricon, el álbum permaneció por 40 semanas, y—según la Asociación de la Industria de Grabación Japonesa (RIAJ)—ha vendido 68,245 unidades a partir de mayo de 2012.<ref name="sales"> Nota: Buscar por サクソビーツ por アレクサンドラ・スタン, código del producto VICP-65037 en アーティスト&楽曲検索 (buscar artista y canción). (requiere subscripción)</ref> En otros territorios europeos como Hungría y Suiza, Saxobeats alcanzó las posiciones 39 y 24, respectivamente; en la última lista, permaneció seis semanas dentro del top 100.

 Promoción
El álbum fue apoyado por varios conciertos, con Stan haciendo además una aparición para la estación de radio rumana Radio ZU. Cuatro sencillos fueron lanzados para promover Saxobeats. «Lollipop (Param Pam Pam)» fue el primer sencillo del disco, lanzado a finales de 2009 en Rumania, donde alcanzó el número 18 en el Top 100 nativo debido a que fue transmitido en gran medida para las estaciones de radio del país. La canción fue promovida por un video musical de bajo presupuesto, que no fue bien recibido por la audiencia. El siguiente sencillo de Saxobeats, «Mr. Saxobeat», fue distribuido a principios de 2011, inicialmente alcanzando el número uno en Rumania por ocho semanas consecutivas. Posteriormente, fue aclamado en todo el mundo, encabezando las listas de nueve países: Austria, Dinamarca, Alemania, Hungría, Israel, Italia, Eslovaquia, Suiza y Turquía, Nota: Inserta 201114 en la búsqueda. El tercer sencillo del álbum, «Get Back (ASAP)», no obtuvo el mismo éxito que sus predecesores, aunque alcanzó el top 40 en varias listas europeas. El video musical de la pista sirve como una secuela del videoclip de «Mr. Saxobeat». «1.000.000», el último sencillo del disco, fue estrenado a principios de 2012, y contó con la colaboración del rapero alemán-zimbabuense Carlprit, seguido por su aparición en una remezcla de «Mr. Saxobeat». Promovida por un video que sirvió para enfatizar su imagen, la pista alcanzó el top 40 en Italia y Rumania. Nota: Selecciona '2012' y 'Semana: 01. Periodo: 02-01-12 08-01-12' en el menú principal.

 Lista de canciones
Créditos adaptados de las notas de Saxobeats''.

Posicionamiento en listas

Historial de lanzamiento

Referencias

Enlaces externos
 Sitio oficial de Alexandra Stan (en inglés)

Álbumes de Alexandra Stan
Álbumes debut de 2011
Álbumes de 2011

Saxobeats


Gira No es Lo mismo 2004 es la cuarta gira del cantautor español Alejandro Sanz, lanzada en DVD. Este concierto fue grabado en la Plaza de Toros de las Ventas de Madrid en 2004, consta de 18 canciones e incluye duetos con la cantante española Malú en el tema "Aprendiz" y con la cantante brasilera Daniela Mercury en el tema "He sido tan feliz contigo".

Al igual que su anterior DVD, hay una sección llamada EXTRAS, que incluye su discografía completa, videografía y un Documental de 40 minutos, el cual repasa, lo que fue tanto la promoción y gira de su álbum "No es lo Mismo" por todo el mundo. Este concierto fue lanzado bajo el sello de Warner Music

Lista de canciones

DVD

 12 por 8
 Eso
 Quisiera Ser
 Cuando Nadie Me Ve
 La Habana
 Hoy Llueve, Hoy Duele
 La Fuerza Del Corazón
 Regálame la Silla dónde te Esperé
 He sido Feliz Contigo
 Try To Save Your Song
 Yo sé Que la Gente Piensa
 Lo Ves?
 El alma al Aire
 Y sólo se me ocurre amarte
 Aprendiz
 Corazón Partío
 Medley: Y si fuera ella?, Amiga Mía, Mi Soledad y Yo
 No Es lo Mismo

Extras

 Documental
 Opción Multiángulo
 Discografía
 Videografía
 Galería de Fotos

Personal

 Albert Menéndez – Director Musical y Teclados
 Nathaniel Townsley – Batería
 Luis Dulzaides – Percusión
 J. Agustín Guereñu – Bajo
 José Antonio Rodríguez – Guitarra Flamenca
 Michael Ciro – Guitarra
 David Palau – Guitarra y Coros
 Alfonso Pérez – Teclado y Coros
 Carlos Martín – Metales y Percusión
 Jon Robles – Saxo y Flautas
 José Sibaja – Trompeta
 Esther González – Coros
 Txell Sust – Coros

Enlaces externos
 Web oficial de Alejandro Sanz
 Web sobre Alejandro Sanz  Biografía, discografía, fotos, vídeos, giras, conciertos, foro, noticias.

Álbumes de Alejandro Sanz
Álbumes de España de 2004

Gira No es lo Mismo 2004


Baron Foley is a title that has been created twice in the Peerage of Great Britain, both times for members of the same family.

The first creation came in 1712 in favour of Thomas Foley, who had earlier represented Stafford in the House of Commons. He was the grandson of the prominent ironmaster Thomas Foley and the nephew of Paul Foley, Speaker of the House of Commons, and Philip Foley. However, this creation became extinct in 1766 on the death of his son, the second Baron.

The second creation came in 1776 when the barony was revived for Thomas Foley, the cousin, heir and namesake of the last holder of the 1712 creation, who was created Baron Foley, of Kidderminster in Worcestershire. He was a former Member of Parliament for Droitwich and Herefordshire. He was succeeded by his son, the second Baron. He also represented Droitwich and Herefordshire in Parliament and served as Postmaster General. On his death the title passed to his son, the third Baron. He notably held office as Captain of the Honourable Corps of Gentlemen-at-Arms (Government Chief Whip in the House of Lords) in the Whig administration of Lord Grey.

He was succeeded by his son, the fourth Baron. He was also a Whig politician and succeeded his father as Captain of the Honourable Corps of Gentlemen-at-Arms in 1833, a post he held until 1834, and again from 1835 to 1841, from 1846 to 1852, from 1852 to 1858, from 1859 to 1866 and from 1868 to 1869. On the death of his second son, the sixth Baron, in 1918, this line of the family failed. The late Baron was succeeded by his first cousin once removed, the seventh Baron. He was the grandson of General the Hon. Sir St George Gerald Foley, third son of the third Baron.  the title is held by the seventh Baron's grandson, the ninth Baron. He succeeded his father, a composer and pianist who held the title for 83 years, in 2012.

The family seat was Witley Court until this was sold to trustees for William, Lord Ward (later the 1st Earl of Dudley), in 1837.

Barons Foley; First creation (1712)
 Thomas Foley, 1st Baron Foley (1673–1733)
 Thomas Foley, 2nd Baron Foley (1703–1766)

Barons Foley; Second creation (1776)
 Thomas Foley, 1st Baron Foley (1716–1777)
 Thomas Foley, 2nd Baron Foley (1742–1793)
 Thomas Foley, 3rd Baron Foley (1780–1833)
 Thomas Henry Foley, 4th Baron Foley (1808–1869)
 Henry Thomas Foley, 5th Baron Foley (1850–1905)
 Fitzalan Charles John Foley, 6th Baron Foley (1852–1918)
 Gerald Henry Foley, 7th Baron Foley (1898–1927)
 Adrian Gerald Foley, 8th Baron Foley (1923–2012)
 Thomas Henry Foley, 9th Baron Foley (b. 1961)

The heir presumptive is the present holder's sixth cousin, Rupert Thomas Foley (b. 1970), great-great-great-great-grandson of Hon. Edward Foley, second son of the 1st Baron (see succession chart below).

The heir presumptive's heir is his son by his marriage to Rachel Staines (married 2013)

 Thomas Foley, 1st Baron Foley (1716–1777)
 Thomas Foley, 2nd Baron Foley (1742–1793)
 Thomas Foley, 3rd Baron Foley (1780–1833)
Sir St George Gerald Foley (1814–1897)
Henry St. George Foley (1866–1903)
 Gerald Foley, 7th Baron Foley (1898–1927)
 Adrian Foley, 8th Baron Foley (1923–2012)
 Thomas Foley, 9th Baron Foley (born 1961)
Hon. Edward Foley (1747–1803)
John Hodgetts-Foley (1797–1861)
Henry Hodgetts-Foley (1828–1894)
Paul Henry Foley (1857–1928)
Henry Thomas Hamilton Foley (1905–1959)
Andrew Thomas Foley (1937–2007)
(1). Rupert Thomas Foley (born 1970)
(2). son Foley
(3). Ian Richard Foley (born 1973)
(4). William Allen Mills Foley (born 2006)
(5). Sir John Paul Foley (born 1939)

See also
Foley baronets

References

Sources

 Kidd, Charles, Williamson, David (editors). Debrett's Peerage and Baronetage (1990 edition). New York: St Martin's Press, 1990,

Baronies in the Peerage of Great Britain
Extinct baronies in the Peerage of Great Britain
Noble titles created in 1712
Noble titles created in 1776
Foley family

Baron Foley


Raymond Radiguet (18 June 1903 – 12 December 1923) was a French novelist and poet whose two novels were noted for their explicit themes, and unique style and tone.

Early life
Radiguet was born in Saint-Maur, Val-de-Marne, close to Paris, the son of a caricaturist. In 1917, he moved to the city. Soon he would drop out of the Lycée Charlemagne, where he studied, in order to pursue his interests in journalism and literature.

Career
In early 1923, Radiguet published his first and most famous novel, Le Diable au corps (The Devil in the Flesh). The story of a young married woman who has an affair with a 16-year-old boy while her husband is away fighting at the front provoked scandal in a country that had just been through World War I. Though Radiguet denied it, it was established later that the story was in large part autobiographical.

His second novel, Le bal du Comte d'Orgel (The Ball of Count Orgel), also dealing with adultery, was only published posthumously in 1924, and also proved controversial.

In addition to his two novels, Radiguet's works include a few poetry volumes and a play.

Associations
He associated himself with the Modernist set, befriending Pablo Picasso, Max Jacob, Jean Hugo, Juan Gris and especially Jean Cocteau, who became his mentor. Radiguet also had several well-documented relationships with women. An anecdote told by Ernest Hemingway has an enraged Cocteau charging Radiguet (known in the Parisian literary circles as "Monsieur Bébé" – Mister Baby) with decadence for his tryst with a female model: "Bébé est vicieuse. Il aime les femmes." ("Baby is depraved. He likes women." [Note the use of the feminine adjective.]) Radiguet, Hemingway implies, employed his sexuality to advance his career: being a writer "who knew how to make his career not only with his pen but with his pencil."

Literary reactions
In 1945, Steadman and Blake write that admirers of his first novel "include the most discriminating of critics." Aldous Huxley is quoted as declaring that Radiguet had attained the literary control that others required a long career to reach. François Mauriac said that Le Diable au corps is "unretouched and seems shocking, but nothing so resembles cynicism as clairvoyance. No adolescent before Radiguet has delivered to us the secret of that age: we have all falsified it."

Death
On 12 December 1923, Radiguet died at age 20 in Paris of typhoid fever, which he contracted after a trip he took with Cocteau.  Cocteau, in an interview with The Paris Review, stated that Radiguet had told him three days before his death that, "In three days, I am going to be shot by the soldiers of God." In reaction to this death Francis Poulenc wrote, "For two days I was unable to do anything, I was so stunned".

In her 1932 memoir, Laughing Torso, British artist Nina Hamnett describes Radiguet's funeral:
"The church was crowded with people. In the pew in front of us was the negro band from Le Boeuf sur le Toit.  Picasso was there, Brâncuși and so many celebrated people that I cannot remember their names. Radiguet's death was a terrible shock to everyone. Coco Chanel, the celebrated dressmaker, arranged the funeral. It was most wonderfully done. Cocteau was too ill to come." ... " Cocteau was terribly upset and could not see anyone for weeks afterwards. I wrote to him in February and asked him if I could come and see him. He wrote me a charming letter:

25 fevrier 1924CHERE NINAJe suis toujours malade et sans courage.Telephonez un matin".De coeur,JEAN COCTEAU

English Translation

25 February 1924DEAR NINAI am still sick and without courage. Call me in the morning.With heart,JEAN COCTEAU

Bibliography
 Les Joues en feu (1920) – poetry, translated by Alan Stone as Cheeks on Fire: Collected Poems
 Devoirs de vacances (1921) – poetry (English translation Holiday Homework)
 Les Pelican (1921) – drama, translated by Michael Benedikt and George Wellworth as The Pelicans
 Le Diable au corps (1923) – novel, translated by Kay Boyle as The Devil in the Flesh
 Le Bal du comte d'Orgel (1924) – novel, translated by Malcolm Cowley as The Count's Ball
 Oeuvres completes (1952) – translated as Complete Works
 Regle du jeu (1957) – translated as Game Rule
 Vers Libres & Jeux Innocents, Le Livre a Venir (1988) – translated as About Free & Games Innocents, The Book is Coming

Film adaptations
In 1947, Claude Autant-Lara released his film Le diable au corps, based on Radiguet's novel, and starring Gérard Philipe. Coming just after World War II, the movie caused controversy in its turn. Among the other cinematic versions of Radiguet's story, the heavily adapted version by Marco Bellocchio, Il diavolo in corpo (1986), was notable as being among the first mainstream films to show unsimulated sex.

In 1970, Le Bal du compte d'Orgel was adapted into a film, starring Jean-Claude Brialy as Le comte Anne d'Orgel. It was the last movie directed by Marc Allégret, who, like Radiguet, had once fallen under the spell of Cocteau.

In popular culture
The artist David Cilnius has dedicated his lyric/poem Whip the poor will to the writer's premature death, quoting Radiguet's last words.

References

Further reading
 Ivry, Benjamin (1996). Francis Poulenc. Phaidon Press Limited.
 Steadman, Christina and Blake, William: Modern Women in Love, Garden City Publishing Co., New York, 1947 (first ed. Dryden Press, New York City, 1945) p. 3

External links

1903 births
1923 deaths
People from Saint-Maur-des-Fossés
Burials at Père Lachaise Cemetery
20th-century French novelists
French male novelists
20th-century French male writers

Raymond Radiguet


Parti Populaire (PP) (nederlandsk (officielt): Personenpartij, dansk (oversat): Folkepartiet eller Personpartiet) er et belgisk konservativt liberalt parti.

Partiet blev grundlagt den 26. november 2009 af Rudy Aernoudt og advokaten Mischaël Modrikamen, som i begyndelsen af 2009 var blevet kendte for at forsvare småaktionærernes interesser i forbindelse med skandalerne omkring banken Fortis.

Partiet deltog i Parlamentsvalget i Belgien 2010, hvor det fik valgt et medlem ind i Kammeret i det føderale parlament. Det nyvalgte parlamentsmedlem blev ret hurtigt løsgænger. Ved valget i 2014 blev mandatet i Kammeret genvundet af en anden kandidat. Parti Populair er også repræsenteret i det vallonske parlament og i det fransktalende fællesskabs parlament.

Partiet er medlem af Alliancen for direkte demokrati i Europa.

Politiske partier i Belgien
Nationalkonservative partier
Etableret i 2009

Parti Populaire


Lago Kenyir (en malayo: Tasik Kenyir) es un lago artificial ubicado en el estado de Terengganu en el noreste de Malasia, creado en 1985 por el represamiento del río Kenyir para crear la Estación de energía sultán Mahmud.

Kenyir es uno de los mayores lagos artificiales del mundo. Comparte su frontera con Kelantan en el oeste y Pahang, en el sur. Este inmenso lago, también sirve como otra puerta de entrada a Taman Negara. El lago cubre 260 kilómetros cuadrados y contiene 340 pequeñas islas.

Véase también
 Geografía de Malasia
 Geografía de Asia

Referencias

Enlaces externos
Mapa de localización

Lagos de Malasia

Lago Kenyir


ඇමෙරිකා එක්සත් ජනපදය ජනාධිපතිවරයාගේ නිල නිවස සහ ප්‍රධාන සේවාස්ථානය වන ධවල මන්දිරය පිහිටා ඇත්තේ වොෂින්ටන් නුවර 1600,පෙන්සිල්වේනියා විදියේ හීය.එය එක්සත් ජනපද ජනපති ජෝහ්න් ඇඩම්ස් ගේ සිට සියලුම එක්සත් ජනපද ජනපතිවරුන්ගේ නිල නිවස බවට පත්ව ඇති අතර ජනපතිගේ සහ ඉහල නිලධාරීන්ගේ ක්‍රියාවන් සඳහා ලේඛකයන් විසින් මෙටෝනියම් යන පදය භාවිතා කරනු ලබයි.

ධවල මන්දිරය අයර්ලන්ත ජාතික ජේම්ස් හෝබන් විසින් වර්ෂ 1792 සහ 1800 අතර කාලයේදී සුදු පැහැති වැලිගල් විශේෂයක් යොදා ගනිමින් නව සම්ප්‍රදායික මෝස්‌තරයකට අනුව නිර්මාණය කරන ලදී.වර්ෂ 1800දී ඇමෙරිකානු එක්සත් ජනපදයේ තෙවැනි ජනාධිපති වන තෝමස් ජෙෆසන් මෙහි පදිංචිය සඳහා පැමිණි පසු එවකට සිටි වස්තු විද්‍යාඥයෙකු වූ බෙන්ජමින් හෙන්රි ලැට්රෝබ් සමග එක්ව ධවල මන්දිරයේ පිටතින් කණු පෙළක් ඉස්තාලය සහ ගබඩාගාරය සැඟවීමේ අරමුණෙන් ඉදිකරන ලදී.

වර්ෂ 1814දී, 1812 යුද සමයේදී බ්‍රිතාන්‍ය හමුදාවන් විසින් වොෂින්ටනය ගිනි තබන විට මෙම මන්ධිරයටද ගිනි තබමින් එහි  බාහිරය සහ අභ්‍යන්තරය විනාශ කරන ලදී. ප්‍රතිසංස්කරණය ඉතාමත් කඩිනමින් ආරම්භ වූ අතර ජනපති ජේම්ස් මොන්රෝ වර්ෂ 1817 ඔක්තෝම්බර් මස අඩක් නිමකල විධායක නිල නිවසට මාරු වුවේය.ඉදිකිරිම් වර්ෂ 1824දී දකුණු පෝටිකොවත් 1829දී උතුරු පෝටිකොවත් එකතු කරමින් අඛණ්ඩව සිදු කළේය.

විධායක මැදුර තුල වූ ජනාකීර්ණ  තත්වය නිසා වර්ෂ 1901දී ජනපති තියඩෝර් රූසේවෙල්ට් සියලුම කාර්යාල කාර්යාලයන් අලුතෙන් ඉදිකළ බටහිර කොටසෙහි ස්ථාපනය කරන ලදී.වසර 08කට පසුව ජනාධිපති විලියම් හොවර්ඩ් ටාෆ්ට් විසින් බටහිර කොටස විශාල කර ඕවලාකාර කාර්යාලය නිර්මාණය කරන ලදී. වර්ෂ 1927දී තෙවන මහල් අට්ටාලය පවතින දිගු මඩු පියසි කව්ලුව සහිත නෙත්ති වහල විශාල කරමින් ජනාධිපති වාසස්ථානය බවට පත්කරන ලදී.අලුතින් ඉදිකරන ලද නැගෙනහිර කොටස ප්‍රියසම්භාෂණ අංගයන් සඳහා පිළිගැනීමේ ශාලාවක් වශයෙන් භාවිතා කරනු ලැබූ අතර ජනාධිපති ජෙෆර්සන් විසින් අලුතින් ඉදිකරනු ලැබූ කොටස් සම්බන්ධ කරන ලදී.

වර්ෂ 1946දී නැගෙනහිර කොටසේ වෙනස් කිරීම් අවසන් කරනු ලැබුවේ අමතර කාර්යාල අවකාශයක්ද ඉදිකිරීමෙනි.වර්ෂ 1948දී ධවල මන්දිරයේ බර දරන බාහිර බිත්ති සහ අභ්‍යන්තර ලී බාල්ක විනාශ
වී ඇති බවට සොයා ගන්නා ලදී.ජනාධිපති හැරී එස්. ට්‍රුමන්ගේ සමයේ අභ්‍යන්තර කාමර සියල්ල සම්පුර්ණයෙන් ගලවා ඉවත් කර බිත්ති ඇතුලතින් බර දරන වානේ සැකිලි අලුතින් නිමවන ලදී.එම වැඩ
අවසන් වූ පසු ඇතුලත කාමරද අලුතින් ඉදි කරන ලදී.

වර්තමානයේ ධවල මන්ධිර සංකිර්ණය විධායක නිවාසයකින්,බටහිර සහ නැගෙනහිර කොටසකින්,කලින් රාජ්‍ය දෙපාර්තමේන්තුව ලෙස පැවති ජනාධිපතිගේ සහ අගමැතිගේ කාර්ය මණ්ඩලයේ කාර්යාල
පිහිටා ඇති එයිසෙන්හවර් විධායක කාර්යාල ගොඩනැගිල්ලෙන් සහ ආගන්තුකයන් සඳහා ඇති බ්ලෙයාර් නිවසෙන් සමන්විත වේ.

ඉතිහාසය

1789-1800

ජනාධිපති ජෝජ් වොෂින්ටන්ගේ නිලකාලය වර්ෂ 1789 අප්‍රේල් මස ආරම්භ වීමත් සමග නිව්යෝක් නගරයේ පිහිටි විධායක මන්ධිර 2ක් ඔහුගේ වාසස්ථාන කර ගන්න ලදී.ඒ 3 චෙරි වීදියේ පිහිටි සැමුඑල් ඔස්ගූඩ් නිවාසය(1789 අප්‍රේල් මස සිට 1790 පෙබරවාරි දක්වා) සහ 39-41 බ්‍රෝඩ්වේ හි පිහිටි ඇලෙක්ස්සැන්ඩර් මැකොම්බ් නිවසයි(1790 පෙබරවාරි සිට අගෝස්තු දක්වා).ඔහුගේ නිල නිවාසය වන  රාජ්‍ය නිවාසයේ ඉදිකිරීම් කටයුතු වර්ෂ 1790 මැයි මස නිව්යෝක් නගරයේ ආරම්භ වුවත් ඔහු එහි කිසිදිනක පදිංචි වුයේ නැත.වර්ෂ 1790 දෙසැම්බර් මස ෆිලඩේල්ෆියා නගරය ඇමෙරිකානු එක්සත් ජනපදයේ අගනගරය බවට පත් විය.

වොෂින්ටන් ඩී.සී හී ඉදිකිරීම් කටයුතු හේතුවෙන් වසර 10ක කාලයක් සඳහා ඇමෙරිකානු එක්සත් ජනපදයේ අගනුවර වශයෙන් ෆිලඩේල්ෆියා නගරය වර්ෂ 1790 ජුලි මස වාසස්ථාන පනත මගින් තාවකාලිකව නම් කරන ලදී.එවකට 190 ඉහල විදියේ පිහිටි රොබට් මොරිස් ගේ නිවාසය ජනාධිපති ජෝජ් වොෂින්ටන්ගේ පදිංචිය සඳහා කුලියට ගන්නා ලදි.ෆිලඩෙල්ෆියාවා ඇමෙරිකා එක්සත් ජනපදයේ නිත්‍ය අගනුවර බවට පත්කිරීමේ නිරර්ථක උත්සාහයක කොටසක් වශයෙන් ඉතා විශාල ජනාධිපති මන්ධිරයක් පෙන්සිල්වේනියාවේ ඉදිකළත් ජනාධිපති වොෂින්ටන් එහි වාසය කිරීම ප්‍රතික්‍ෂේප කරන ලදී.

වර්ෂ 1797 මාර්තු සිට 1800 නොවැම්බර් දක්වා ජනාධිපති ජෝන් ඇඩම්ස් විසින්ද මාර්කට් විදියේ පිහිටි මන්ධිරයේ වාසය කරන ලදී.වර්ෂ 1800 නොවැම්බර් මස ජනාධිපති ඇඩම්ස් ධවල මන්ධිරයේ පළමු වාසස්ථානකරු බවට පත් විය.හෝටලයක් බවට පත්වුණු ෆිලඩෙල්ෆියාවේ ජනාධිපති නිවාසය වර්ෂ 1832දි කඩා දැමුණු අතර මෙතෙක් පාවිච්චි නොකළ ජනාධිපති මන්ධිරය පෙන්සිල්වේනියා විශ්ව
විද්‍යාලය විය.

වාස්තු විද්‍යාත්මක තරඟය

පිඑර්රේ(පීටර්)චාර්ල්ස් එල්'ඵන්ෆන්ට්' විසින් සැලසුම් කල ජනාධිපති නිවස අලුතින් ඉදිකරන ලද ෆෙඩේරල් නගරයෙහි ප්‍රධාන අංගයක් විය.ධවල මන්දිරයේ ගෘහ නිර්මාණකරු තෝරා ගැනීම සඳහා වූ මෝස්තර නිර්මාණ තරගයට යෝජනා නවයක් ලැබුණු අතර තෝමස් ජෙෆ්ෆෙර්සෝන් විසින් නිර්ණාමිකව භාර දුන් යෝජනාවද ඒ අතර විය.

වර්ෂ 1971 මැයි මස ජනාධිපති වොෂින්ග්ටන්ගේ දක්ෂිණ චාරිකාවේදී  ඔහු චාර්ල්ස්ටන්,දකුණු කැරොලිනා හි සංචාරය කල අතර එහිදී තවමත් ඉදිකිරීම් අවසන්ව නොමැති අයර්ලන්ත ජාතික ජේම්ස් හෝබාන් විසින් නිර්මාණය කරන ලද චාර්ල්ස්ටන් කවුන්ට් උසාවිය නිරීක්ෂණය කළේය.ඔහු හොබන් ව හමුවීමට ඉතා කැමති වු අතර ඊලග වසරේදී, ඔහු හොබාන්ව ෆිලඩෙල්ෆියාවට 1972දී කැඳවා මුණගැසුණේය.

වර්ෂ 1972 ජූලි 16 වන දින, ජනාධිපති ගෘහ නිර්මාණ ශිල්ප තරඟයේ විනිශ්චය ලබා දීම සඳහා ෆෙඩරල් කොමසාරිස්වරුන් මුණගැසුනේය. ඔහුගේ සමලෝචනය ඉතාමත් කෙටි වූ අතර ඔහු ඉතා ඉක්මනින් හොබන්ගේ ඉදිරිපත් කිරීම තෝරාගන්නා ලදී.

1972 ජූලි 16 වන දින, ජනපති වස්තු නිර්මාණ ශිල්ප තරඟයේ විනිශ්චය ලබා දීම සඳහා ෆෙදෙරල්හි කොමසාරිස්වරුන් හමු වුනේය. ඔහුගේ සමලොචනය් ඉතාමත් කෙටි වූ අතර ඔහු ඉතා ඉක්මනින් හොබන්ගේ  ඉදිරිපත් කිරීම තෝරාගන්නා ලදී.

ජනාධිපති වොෂින්ටන් හොබන්ගේ මුල් ඉදිරිපත් කිරීමෙන් සංතෘප්ත වුයේ නැත. මන්දයත්, එය ප්‍රමාණයෙන් කුඩා වීමත්,එහි සැරසිලි මද වීමත්,එය සිහිවීම පිණිස ප්‍රමාණවත් නොවීමත් හේතුවෙනි. ඔහුගේ අනුමැතිය මත මෙම මන්ධිරය තට්ටු තුනක සිට දෙකක් දක්වා අඩුකල අතර ප්‍රවේශ මාර්ග නවයේ සිට එකොළහක් දක්වා පුළුල් කරන ලදී.හොබන්ගේ තරඟ චිත්‍ර නැසී ගියේය.

නිර්මාණයේ බලපෑම්

මෙම ගොඩනැගිල්ලෙහි රෝමානු  නිර්මාණ ශිල්පී විට්‍රුවියස් හෝ ඇන්ඩ්රියා පැලඩියෝ ශෛලීන්වල ඍජුව හෝ වක්‍රව සම්බන්ද වන සම්භාවනීය ප්‍රභවයන් හඳුනාගත හැක.; පැලඩියෝ බටහිර වාස්තු විද්‍යා ශිල්පය මත සැලකිය යුතු බලපෑමක් ඇති කල රෙනෛස්සෝන් හි ඉතාලි ජාතික වාස්තු නිර්මාණ ශිල්පියෙකි.පසු කාලයේදී ඔයිරියැක්ටස් ආසනය(අයර්ලන්ත පාර්ලිමේන්තුව)වූ  අයර්ලන්ත ජනරජයේ ඩබ්ලින් හි ලෙනිස්ටර් නිවසේ ඉහල මහල් වල ආභාෂය හොබන් විසින් නිර්මාණය කරන ලද ගොඩනැගිල්ලේ දක්නට ඇත.සමස්ත බිම් සැලසුම සඳහා ජෝර්ජියානු යුගයේ අයර්ලන්ත නිවාස කිහිපයක් අනුප්‍රාණ ප්‍රභව ලෙස යෝජනා කර ඇත.මෙම බලපෑම් ලේඛනගත කර නැති නමුත් ඒවා නිල ධවල මන්ධිර මාර්ග විස්තරයේ හා ධවල මන්දිර ඓතිහාසික සංගම් ප්‍රකාශනයේ උපුටා ගැනීම් වේ.හොබෝන් විසින් නිර්මාණය කරනු ලැබූ දකුණු පෝටිකොව සහ මතුරින් සැලට් විසින් නිර්මාණය කල  ප්‍රංශයේ ඩොඩොග්නෙ කලාපයේ ලා බචේලෙරි නව සම්ප්‍රදායික ගැමි නිවසක් වන චැටෙව් ඩ් රස්ටිග්නැක් අතර සම්බන්දයක් ඇති බවට 1962 දී ප්‍රකාශිත ප්‍රථම නිල ධවල මන්ධිර මාර්ග විස්තරය යෝජනා කරයි.1789 ට පෙර ආරම්භ කරන ලද ප්‍රංශ නිවසේ ඉදිකිරීම් ප්‍රංශ විප්ලවය හේතුවෙන් අවුරුදු විස්සක් තිස්සේ බාධාවන්ට ලක්වූ අතර එය අවසාන වශයෙන් 1812-1817 කාලයේදී ගොඩනගනු ලැබීය.හොබෝන් ප්‍රංශයට ගමන් නොකළ නිසා නිවාස දෙක අතර වූ සෛද්ධාන්තික සම්බන්ධය විවේචනයට ලක්විය.

ගොඩනැංවීම

වර්ෂ 1792 ඔක්තෝබර් මස 13 වන දින මුල් ගල තැබීමත් සමග ධවල මන්දිරයේ ගොඩනැංවීම විධිමත් උත්සවයකින් තොරව ආරම්භ විය. ප්‍රධාන මන්ධිරයේ සහ එහි අත්තිවාරමේ වැඩ වහලුන් සහ නිදහස් අප්‍රිකානු-ඇමෙරිකානු කම්කරුවන් සහ යුරෝපීය සේවකයන් විසින් සිදු කරන ලදී. අනෙකුත් වැඩ බොහොමයක් එ වන විට ඇමෙරිකානු පුරුවසිභාවයවත් ලබා නොසිටි සංක්‍රමණිකයන් විසින් සිදු කරන ලදී.හොබාන් විසින් බඳවා ගන්නා ලද ස්කොට්ලන්ත සංක්‍රමණිකයන් විසින් වැලිගල් බිත්ති ඉදිකරන ලදී.ධවල මන්ධිරයේ ප්‍රථම අදියරේ ඉදිකිරීම් සඳහා අවුරුදු 8කට වඩා වැඩි කාලයක් ගතවූ අතර ඒ සඳහා ඇමෙරිකානු ඩොලර් 232,371.83 (වර්තමාන වටිනාකම ඇමෙරිකානු ඩොලර් $3,229,057) ගතවී ඇත.ඒ වන විට වැඩ අවසන් නොවූවත් ධවල මන්ධිරය  වර්ෂ 1800 නොවැම්බර් මස පළමු දින පදිංචිය සඳහා විවෘත විය.

ගොඩනැගිලි ද්‍රව්‍ය සහ කම්කරුවන්ගේ හිඟකම හේතුවෙන් ප්‍රංශ ඉංජිනේරු පියරේ චාල්ස් එල්'එන්ෆන්ට් විසින් නිර්මාණය කරනු ලැබූ ධවල මන්දිරයේ සැලසුම වෙනස් කරනු ලැබූ අතර එය අවසානයේදී
ඉදිකරනු ලැබූ මන්දිරයට වඩා පස් ගුණයකින් විශාල වේ.සැලසුම් කරනු ලැබූ මන්දිරය මහල් 3කින් යුක්ත වුවත් නිමකරන ලද මන්දිරය මහල් 2කින් පමණක් සමන්විත වූ අතර ගොඩනැගිල්ලේ ශෛලමය
මුහුණත සඳහාද අඩු වියදම් සහිත ගඩොල් යොදා ගන්නා ලදී.

ධවල මන්ධිරය ඇමෙරිකානු එක්සත් ජනපදයේ ප්‍රකට ගොඩනැගිල්ලක් වූ බැවින් එහි ප්‍රතිමූර්තින් කිහිපයක්ද ඉදිකරන ලදී.

වාස්තු විද්‍යාත්මක විස්තරය

ධවල මන්දිරයේ ප්‍රධාන පස වන උතුරු පස මුහුණත තට්ටු 3කින් සහ පිවිසුම් 11කින් සමන්විත වේ.බිම් මහල සැඟවීම සඳහා ඉදිකරන ලද හැඩපෝරුව සහ ප්‍රාරකාරය හේතුවෙන් උතුරු පස මුහුණතේ මහල් 2ක් පමණක් දර්ශනය විය.ප්‍රධාන පිවිසුම් තුන පොර්ටිකෝවට පසුපසින් ඇත.(මෙය 1830 දී පමණ නිවසට අමතරව එකතු කරන ලද්දකි.පළමු බිම් මට්ටමෙහි පොටිකෝව දෙසට ඇති පිවිසුම් හතරේ ජනේල වලට විවිධ උල් වූ හා කොටස්මය කුරෙන්ති යොදා ඇති අතර දෙවෙනි බිම් මහලෙහි කුරෙන්ති සමතලා වේ.දොරටුවෙහි ඉහල කැටයම් කල මල් වැලකි.

මන්ධිරයේ දකුණු මුහුණත පැලේඩියානු සහ නව සම්ප්‍රදායික මෝස්‌තරයන්හි එකතුවක් වශයෙන් හැඳින්විය හැක.එය තට්ටු තුනකින් සමන්විත අතර සියල්ලම දැකිය හැකිය බිම් මහල පැලේඩියන් සම්ප්‍රදායට අනුව පිටිසර ස්වරූපයක් ගනී.මුහුණතෙහි මැද පිවිසුම් තුනේ නෙරා ආ නව සම්ප්‍රදායික චාපයකි. චාපය පිවිසුම් පහකින් අන්ශගත වී, උතුරු මුහුණතෙහි ලෙස පලවෙනි බිම් මට්ටමේ විවිධ කොටස්මය හා උල් වූ කුරෙන්ති ඇත. චාපයට බිම් මහලේ ද්විත්ව පඩිපෙලකි බොහෝ ලෙස නවීනවූ තෙවෙනි මහල ගරාදි වැටක් සහිත ප්‍රාකාරයකින් සැඟවී ඇති අතර මුහුණතෙහි අන්තර්ගතයෙහි කොටසකට අදාල නැත.

නම්කිරීමේ සම්ප්‍රදායන්

මෙම ගොඩනැගිල්ල පළමුව ජනාධිපති මාලිගාව,ජනාධිපති මන්ධිරය,ජනාධිපති නිවාසය යනාදී විවිධ නම් වලින් හඳුන්වන ලදී.ප්‍රථම වර මෙයට ධවල මන්ධිරය වශයෙන් ප්‍රසිද්ධියේ ප්‍රකාශ කර ඇත්තේ වර්ෂ 1811 දිය. වොෂින්ග්ටන් පිලිස්සුමෙන් පසුව ව්‍යූහය නැවත ගොඩනගන කාලයේදී මිත්‍යාවක් ඇති වූ නිසා ගොඩනැගිල්ලට නමට ගැලපෙන පැහැයක් දෙමින් පිලිස්සීමෙන් වුන විනාශය සුදු තීන්ත අලේප කරමින් ආවරණය කරනු ලැබුණි.

1901 දී, ජනපති තියඩොර් රූස්වෙල්ට් විසින් වොෂින්ග්ටන්හි ධවල මන්දිරය ලෙස නම් කරන තෙක් නිල වශයෙන් විධායක මැදුර යන නම භාවිත කරන ලදී.ජෝර්ජ් වොෂින්ටන්ගේ ධුර කාලයට පසුව  වසර කිහිපයක් යනතෙක් සම්පූර්ණ නොකෙරුණද එය එක්සත් ජනපද ජනපතිගේ සම්ප්‍රදායක වාසස්ථානය වන ලදී.

ධවල මන්ධිරයේ විකාශනය

පෙර භාවිතය,වර්ෂ 1814 ගින්න සහ නැවත ගොඩනැංවීම

1800 වර්ෂයේ නොවැම්බර්  මස 1 වැනි සෙනසුරාදා ජනාධිපති ජෝන් ඇඩම්ස්,මෙම ගොඩනැගිල්ලේ  පළමුවන ජනාධිපති ලෙස පදිංචියට පැමිණියේය.ඔහු මෙහි පදිංචි වීමෙන් දෙවන දින ඔහුගේ භාර්යාව වන ඇබිගේල් වෙත ලියන ලද ලිපියෙහි පහත සදහන් යාඤාව ලියා යවන ලදී.

     මා දෙවියන්ගෙන් ඉල්ලා සිටිනුයේ මෙම නිවසට සුභ ආශිර්වාද ලබා දෙන ලෙසට සහ මින් ඉදිරියට මෙහි වාසය කරන සැමට එම ආශිර්වාදය
     ලබා දෙන ලෙසටත්ය.මෙහි සිටින අවංක සහ ඥානවන්ත පුද්ගලයින් මින් ඉදිරියට මෙම වහල යට සිට සදාකාලිකවම පාලනය කරනු ඇත.

ඇඩම්ස් ජනාධිපතිවරයාගේ මෙම ආශිර්වාදය තියඩෝර් රොස්වෙල්ට් විසින් රාජ්‍ය භෝජන ශාලාවේ දුම් කවුළුවේ නෙලා ඇත.1801 තෝමස් ජෙෆර්සන් මෙම රමණීය නිවහනට පැමිණීමට පෙර ඇඩම්ස් ජනාධිපතිවරයා ඉතා කෙටි කාලයක් මෙහි වාසය කර ඇත.මෙම නිවස ඉතා විශාල බැව් ඇඩම්ස් කල චෝදනා නොසලකා (ආදිපාදවරුන් දෙදෙනෙකුටද ,පාප් වහන්සේට සහ ප්‍රධාන ලාමාවරයාටද)ජෙෆර්සන් මෙම නිවාස විශාල කිරීම පිළිබඳව සලකා බැලීය.මෙම ගොඩනැගිල්ලේ නැගෙනහිර සහ බටහිර දිශාවන්හි කුඩා ප්‍රමාණයේ ගොඩනැගිලි ඉදිකර එහි නිවසේ අභ්‍යන්තර මෙහෙයුම් සඳහා ඇපුල්ලුම් පොලක්,ඉස්තාලයක් සහ ගබඩාවක් නිර්මාණය කිරීමට බෙන්ජමින් හෙන්රි ලැට්රෝබ්ගේ සහායද ලබාගන්නා ලදී.ජෙෆර්සන්ගේ කුළුණු පෙළ අද වන විට මෙම ගොඩනැගිල්ලේ නැගෙනහිර සහ බටහිර යා කිරීමට යොදාගෙන ඇත.

යෝක් අරගලයේදී ඉහළ කැනේඩියානු පාර්ලිමේන්තු ගොඩනැගිලි ගිනි තැබීමට පලිගැනීමක් වශයෙන්,1812 යුද්ධය ආරම්භවීමෙන් අනතුරුව වර්ෂ 1814දී වොෂින්ටනය ගිනිගන්නා අතරතුර,බ්‍රිතාන්‍ය හමුදාව විසින් ධවල මන්දිරයට ගිනි තබන ලදී.වොෂින්ටනයේ සෑහෙන ප්‍රමාණයක් මෙම ගිනිතැබීම් වලින් විනාශයට පත්විය.ධවල මන්දිරයේ පිටත බිත්ති පමණක් ඉතිරි විය.දකුණු දිශාවේ බිත්තිය හැර ගින්නෙන් විනාශ වූ සියලු පිටත  බිත්ති නැවත ඉදිකිරීමට සිදුවුයේ ගින්නෙන් වූ හානිය හේතුවෙනි.බ්‍රිතාන්‍ය හමුදාව විසින් ධවල මන්දිරය කොල්ලකෑමේදී පැහැරගෙන යන ලද බඩුබාහිරාදියෙන්  නැවත ලබා ගැනීමට හැකිවුයේ අයිතම දෙකක් පමණකි.සේවකයින් සහ වහලුන් විසින් ජෝර්ජ් වොෂින්ටන්ගේ සිත්තමක් බේරා ගන්නා ලදී.1939දී  කැනේඩියානු ජාතිකයෙකු  විසින්  ඔහුගේ සීයා වොෂින්ටනයෙන් ලබා ගන්නා ලද ආභරණ පෙට්ටියක් ජනාධිපති ෆ්‍රැන්ක්ලින් ඩී.රූස්වෙල්ට් හට භාර දී ඇත.වර්ෂ 1814 නොවැම්බර් මස 24වන දින රාතී‍්‍රයේ ඇතිවූ කුණාටුව හේතුවෙන් එච්.එම්.එස්. ෆන්ටෝම් විසින් මෙහෙයවන ලද හැලිෆාක්ස් බලා යාත්‍රා කල බ්‍රිතාන්‍ය නෞකාව දියබත් වීම හේතුවෙන් එහි තිබු බොහොමයක් භාණ්ඩ විනාශ වූ බව සමහරුන් චෝදනා කලත් ෆන්ටෝම් ඒ පිළිබඳව
මැදිහත් වී නොමැත.

මෙම ගින්නෙන් අනතුරුව ජනාධිපති ජේම්ස් මැඩිසන් වර්ෂ 1814 සිට 1815 දක්වා ඔක්ටගන් නිවාසයේ පදිංචි වී සිටි අතර 1815 සිට ඔහුගේ ධුර කාලය අවසන් වන තුරු සෙවන් බිල්ඩින්ස් හි වාසය කර ඇත.මේ අතරතුර ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පින් වන බෙන්ජමින් හෙන්රි ලැට්රෝබ් සහ හොබාන් විසින් ප්‍රතිනිර්මාණය කර නැවත ඇරඹු ඉදිකිරීම් කටයුතු වර්ෂ 1815 සිට වර්ෂ 1817 දක්වා සිදු විය.
වර්ෂ 1824 ජේම්ස් මොන්රෝගේ පරිපාලනය යටතේ දකුණු පෝටිකෝව ගොඩනැගුණු අතර ඊට වර්ෂ 6කට පසු උතුරු පෝටිකෝව ඉදි කර ඇත.වර්ෂ 1814දි ලැට්රෝබ් විසින් මෙම පෝටිකෝ පිළිබඳව යෝජනා කර තිබුනද මෙම පෝටිකෝ 2ම හොබාන් විසින් නිර්මාණය කොට ඉදිකරන ලදී.මෙහි දකුණු පෝටිකෝවේ ඇති ඉලිප්සාකාර පියගැටපෙළ ප්‍රංශයේ චැතිව් ඩි රස්ටිග්නැක් හි පිහිටි
ඉලිප්සාකාර පියගැටපෙළෙහි අභාෂයෙන් ඉදිකරන ලද්දක් වුවත් මේ පිළිබඳව නොයෙකුත් මතිමතාන්තර පවති.ඇමෙරිකා එක්සත් ජනපදයේ අගනුවර ඉදිකිරීම් සඳහා වොෂින්ටනයට ඉතාලියෙන් පැමිණි ශිල්පීන් විසින් පෝටිකෝ 2හිම ශෛලමය කැටයම් නිර්මාණය කර ඇත.

අතිවාසය සහ බටහිර කොටසේ ඉදිකිරීම්

ඇමෙරිකානු සිවිල් යුද්ධය පැවති සමයේ ධවල මන්ධිරය ජනාකීර්ණ ස්ථානයක් බවට පත් විය.මෙම කාරණා සම්බන්ධයෙන් විසදුම් ඉදිරිපත් කිරීමේ කාර්ය සේනාධිපති
ජෙනරාල් නැතනියල් මිච්ලර් හට පැවරිණ.ජනාධිපති ඇතුළු ඔහුගේ පවුලේ වාසස්ථානය වූ ධවල මන්ධිරය වෙනුවට වොෂින්ටන් ඩී.සී. හී පිහිටි මෙරිඩියන් උද්‍යානයේ පිහිටි අලුතින් සැලසුම් කරන ලද
මන්ධිරයක් වෙත ගෙනයාම ඔහුගේ යෝජනාව වුවද එය කොංග්‍රස් මණ්ඩලය විසින් ප්‍රතික්ෂේප කරන ලදී.

වර්ෂ 1873 සංත්‍රාසය හේතුවෙන් ඇතිවූ ආර්ථික අවපාතය එම දශකය මුළුල්ලේම පැවතින.ස්වාධීනත්වයේ පිළිරුව ව්‍යාපෘතිය මෙන්ම වොෂින්ටන් ස්මාරකය වශයෙන් පසුව හඳුන්වනු ලැබූ ඔබලිස්ක් හී ඉදිකිරීම්ද මුල්‍යමය අපහසුතා හේතුවෙන් වර්ෂ ගණනාවකට නතර විය.

චෙස්ටර් ඕතර් ජනාධිපති ධුරයට පත්වූ පසු ධවල මන්ධිරයේ ප්‍රතිසංස්කරණ කනවැන්දුම් ලුක්රේෂියා ගාර්ෆිල්ඩ් මහත්මිය මන්ධිරයෙන් පිටත්ව ගිය වහාම ආරම්භ කරන ලෙසට නියෝග කරන ලදී.ජනාධිපති
ඕතර් විසින් සෑම රාත්‍රී කාලයකම පාහේ ප්‍රතිසංස්කරණ කටයුතු නිරීක්ෂණය කරමින් යෝජනා ඉදිරිපත් කරන ලදී. නිර්මාණකරුවන් කිහිප දෙනෙකු සහය සඳහා එවන ලෙසට එවකට සිටි චිත්‍රශිල්පියෙකු සහ නිර්මාණකරුවෙකු වූ ලුවිස් කොම්ෆ්ර්ට් ටිෆනිගෙන් ඉල්ලා සිටින ලදී.ධවල මන්ධිරයෙන් ඉවත් කරනු ලැබූ ගෘහභාන්ඩ සහ ගේදොර අයිතම කරත්ත 20කට අධික ප්‍රමාණයක පටවා ගෙනගොස් මහජනයා ඉදිරියේ වෙන්දේසි කරන ලදී.ධවල මන්ධිරයේ දකුණු පස නවීන නිවසක් සෑදීමේ යෝජනාවක් තිබුනත් නිසි සහයෝගය නොමැති වීම හේතුවෙන් එය අසාර්ථක විය.

1882 වසරේදී රන්පැහැ පත්‍ර සහිත කොටුද එක්කරමින් ලා පැහැ ඔලිව් වර්ණයෙන් බිත්ති පැහැ ගැන්වූ අතර රන් සහ රිදී පැහැගත් සිවිලිම ,වර්ණවත් වූ USA ලාංජනවලින් සරසන ලදී. රතු කාමරයට අදුරු පොමරානියන් වර්ණය ආලේප කල අතර ,එහි සිවිලිම රන් ,රිදී සහ තඹ පැහැ තරු වලින්ද ,රතු සුදු සහ නිල් ඉරි වලින්ද සරසන ලදීවීදුරු දොරවල් වෙනුවට කෘතීම කිරි ගරුඬ සිරස් ස්ථම්භ වලින් යුතු වූ අඩි 50 ක් උසැති ,මැණික් සහිත ටිෆනි වීදුරු කඩතිරය මගින් උතුරු ආලින්දය ,ප්‍රධාන කොරිඩෝවෙන් වෙන් කරන ලදී .

වර්ෂ 1891දී ජනාධිපති ආර්යා කැරොලින් හැරිසන් ,ධවල මන්දිරයේ නැගෙනහිරින් ඓතිහාසික චිත්‍ර ප්‍රදර්ශන ශාලාව සඳහා ජාතික ගොඩනැගිල්ලකුත් බටහිරින් කාර්යාලීය උත්සව සඳහා ගොඩනැගිල්ලකුත් වශයෙන් විශාල වෙනස් කිරීමක් යෝජනා කලාය .මෙහි සැලසුම නිර්මාණය කිරීමේදී කර්නල් තියඩෝරා ඒ.බින්ග්හම් ,හරිසන්ගේ යෝජනාව සලකා බැලුවද අවසානයේදී එය ප්‍රතික්ෂේප විය .

කෙසේ වෙතත් 1902දී තියඩොර් රූස්වෙල්ට් විසින් ටිෆනි කඩතිරය සහ වික්ටෝරියානු සංකලනය ඉවත්කර,නව සාම්ප්‍රදායික විලාසයකින් ගොඩනැගිල්ලේ ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පයට ගැලපෙන පරිදි මෙහි පුළුල් කිරීම් සහ අලුත්වැඩියා කටයුතු සඳහා මැක්කිම් ,මෙඩ් සහ වයිට් කුලියට බඳවා ගන්නා ලදී .එහි බටහිර ශාලාවේ ඇති පියගැට පෙළක් ඉවත්කර 2වැනි මහලේ පිහිටි විධායක කාර්යාල සේවකයින්ගේ වාසස්ථානය නව බටහිර ගොඩනැගිල්ල වෙත ගෙනගොස්,ජනාධිපතිතුමාගේ විශාල පවුල සඳහා වැඩි ඉඩකඩක් ලබාදෙන ලදී.

ට්‍රුමන්ගේ නැවත ඉදිකිරීම්

දශක ගණනක දුර්වල නඩත්තු කිරීම් හේතුවෙන් කූලීඩ්ගේ පරිපාලන කාලය තුල ඉදිකරන ලද හතරවැනි මහලේ අට්ටාලය සහ හෙන්රි එස්. ට්‍රුමන් සඳහා දකුණු පෝටිකෝවට ඉහලින් ඉදිකරන ලද දෙවන මහලේ සඳැල්ල විනාශයට පත් වෙමින් තිබුණි.වර්ෂ 1948දී ධවල මන්ධිරය කඩා වැටීමට ඉතා ආසන්න බවට ජනාධිපති ට්‍රුමන්ට කල ප්‍රකාශය මෙහි අලුත්වැඩියා කටයුතු ආරම්භ කිරීමටත් වසර 2ක කාලයක් සඳහා(1949 සිට 1951 දක්වා)බ්ලෙය්ර් නිවාස වෙත මාරු වීමටත් හේතු විය.මෙහි නවීකරණ කටයුතු ෆිලඩෙල්ෆියානු සමාගමක කොන්ත්‍රාත්කරුවෙකු වන ජෝන් මැක්ෂේන් විසින් කරනු ලැබූ අතර ඇතුලත spaces සම්පුර්ණයෙන් ගලවා ඉවත් කිරීම,බර දැරීම සඳහා ඇතුලතින් නවතම වානේ සැකිලි ඉදිකිරිම සහ කාමර අලුත් ආකෘතියකට අනුව ඉදිකිරිම ඒ අතර වේ.මෙම නවීකරණ කටයුතු සඳහා ඇමෙරිකානු ඩොලර් මිලියන 5.7ක්(වර්තමානයේ  ඇමෙරිකානු ඩොලර් මිලියන 52ක් පමණ)වැය විය.

බිම්තල සැලස්මෙහි  සිදු කල වෙනස්කම් කිහිපය අතර ප්‍රධාන පියගැටපෙළ පිහිටි ස්ථානය හරස් ශාලාව වෙනුවට පිවිසුම් ශාලාව වෙත විවෘත කිරීම ප්‍රමුඛ වේ.මධ්‍යගත වායුසමීකරණ පද්ධතියක් සහ වැඩකුටි,ගබඩාවන් සහ බෝම්බ වලින් ආරක්ෂා වීම සඳහා අතිරේක උප යටමාල 2ක්ද එක් කරන ලදී.වර්ෂ 1952 මාර්තු මස 27 වන දින ජනාධිපති ට්‍රුමන් නැවත ධවල මන්ධිරයේ පදිංචිය සඳහා පැමිණෙන ලදී.ට්‍රුමන්ගේ ප්‍රතිසංස්කරණ තුලදී මන්ධිරයේ සැකිල්ලේ කිසිදු වෙනසක් සිදු නොකළ අතර බොහාමයක් නව අභ්‍යන්තර ඉදිකිරීම් සමාන්‍ය සහ සුළු ඓතිහාසික වටිනාකමකින් යුක්ත විය.බොහොමයක් මුල් කපරාරු නිර්මාණයන් 1814-1816 කාලයේ නැවත ඉදිකිරීම් වන අතර ඒවා මෙන්ම නැගෙනහිර කාමරයේ ඇති ශක්තිමත් බිඔක්ස් පනේලද නැවත සවි කල නොහැකි තරම් පළුදුවී තිබිණ.ජනාධිපති ට්‍රුමන් විසින් ප්‍රධාන නිවාසයෙහි බිම් මහලෙහි පිහිටි වමේල් කාමරයේ,පුස්තකාලයේ,චීන කාමරයේ සහ සිතියම් කාමරයේ බිත්ති දැවමය පනේල යොදා සකස් කරන ලදී.

කෙනඩිගේ ප්‍රතිසංස්කරණ

ජනාධිපති ජෝන් එෆ්. කෙනඩි(1961-63)ගේ බිරිඳ වන ජැකලින් කෙනඩි විසින් මන්ධිරයේ ඉතා විශාල සහ ඓතිහාසික නැවත සැරසිලි කිරීම් කිහිපයක්ම සිදුකරන ලදී.මන්ධිරයේ මානව කෘති එකතු කිරීම සඳහා ඇය වින්ටතර් කෞතුකාගාරයේ හෙන්රි ෆ්‍රැන්සිස් ඩු පොන්ට් ගේ සහාය ලබා ගන්නා ලදී.ක්‍රවුන්ශිල්ඩ් පවුල,ජේන් එන්ගල්හාර්ඩ්,ජේන් රයිට්ස්මන් සහ ඕපෙන්හෙමර් පවුල ඇතුළුව ධනවත් මහජන හිතෛෂීන් විසින් ධවල මන්දිරයට වෙනත් පුරාවස්තු,සිහින් චිත්‍ර කෙනඩිගේ කාලය තුලදී පිරිනමන ලදී. සැරසිලි සඳහා සහය වීමට කෙනඩි මහත්මිය විසින් ලොව පුරා ප්‍රසිද්ධියට පත්ව තිබු ප්‍රංශ අභ්‍යන්තර මෝස්‌තර ආයතනයක් වූ ජැන්සෙන් නිවසේ ස්ටෙෆාන් බවුඩින් සේවයට බඳවා ගනු ලැබීය.

ඒ ඒ කාමර සඳහා තේමාව ලෙස ලෝක ඉතිහාසයේ සහ පෙර සමුහාණ්ඩු වල විවිධ කාලච්ඡේද යොදාගන්නා ලදී.කොල පැහැති කාමරයට ෆෙඩරල් ශෛලිය,නිල් පැහැති කාමරයට ප්‍රංශ අදිරාජ්‍ය,රතු කාමරයට ඇමරිකානු අදිරාජ්‍ය,කහ පැහැති ඕවල් හැඩයේ කාමරයට 16 වන ලුවිස් සහ ට්‍රීටි කාමරය ලෙස නම්කළ ජනාධිපති ගේ අධ්‍යන කාමරය සදහා වික්ටෝරියන් එම තේමාවන් වේ.පෞරාණික ගෘහ භාණ්ඩ අත්පත් කරගත් අතර සැරසිලි සහිත රෙදිපිළි හා වෙනස් කිරීම් සහිත කාලඡේද ලේඛන නිපදවා පිහිටුවන ලදී.ජනාධිපති කෙනඩි විසින් සිදු කරනු ලැබූ මෙම ප්‍රතිසංස්කරණ ධවල මන්ධිරයට මනා පෞරුෂයක් එක්කරනු ලැබූ අතර එය මැඩිසන් සහ මොන්රෝගේ ප්‍රංශ රුචිකත්වය සිහිකරවයි.1834දී සුබර් සහ සයි විසින් නිර්මාණය කල පෞරාණික වූ ඩේ ඇමරික් නෝර්ඩ් නම් බිත්ති පත්‍රය කෙනඩි මහත්මිය විසින් තානාපති පිළිගැනීමේ කාර්යාලයේ සවිකරන ලදී.මෙම බිත්ති පත්‍රය තවත් මන්ධිරයක බිත්තියක 1961 දී එම නිවස සිල්ලර බදු කඩයක් සඳහා කඩා දමන තෙක් එල්ලා තිබී ඇත.කඩා දැමීමට පෙර,මෙම බිත්ති පත්‍රය බේරාගෙන ධවල මන්දිරයට විකුණන ලදී.

ප්‍රථම ධවල මන්දිර මාර්ග සිතියම් පොත කෙනඩි මහත්මියගේ අධික්ෂණය යටතේ කුරටර් ලොරින් වැක්ස්මන් ගේ උපදේශනය යටතේ නිමවන ලදී.මෙම මාර්ග සිතියම් පොත විකිණීමෙන් ලද ආදායම ධවල  මන්ධිරයේ ප්‍රතිසංස්කරණ කටයුතු සඳහා යොදවන ලදී.

කෙනඩිගේ ප්‍රතිසංස්කරණයෙන් පසු ධවල මන්ධිරය

ජනාධිපති ට්‍රුමන් විසින් සිදු කල අලුත්වැඩියාවෙන් පසු ධවල මන්දිරයේ ඓතිහාසික ස්වරුපයට ඇති ගෞරවය නිසා මන්ධිරයේ විශාල වාස්තුවිද්‍යාත්මක වෙනසක් සිදු කර නැත.කෙනඩි ප්‍රතිසංස්කරණයේ සිට හැම ජනපති පවුලක්ම ධවල මන්දිරයේ පෞද්ගලික කොටස් වලට කුමන හෝ වෙනසක් සිදු කර ඇති නමුත් ප්‍රධාන කාමර වලට වෙනසක් කිරීමට ප්‍රථම ධවල මන්දිර සංරක්ෂණ කමිටුව එය අනුමත කල යුතු වේ.ධවල මන්දිරයේ ඓතිහාසික බව පවත්වා ගැනීම සඳහා මහ සභාවේ බලයලත් කමිටුවක් ජනාධිපති පවුල සමඟ ක්‍රියා කරන අතර බොහෝ විට මෙම කමිටුව ජනාධිපති ආර්යාව,ධවල මන්ධිරයේ පාලක සහ ප්‍රධාන උපදේශකගෙන් සමන්විත වේ.

ජනාධිපති නික්සන්ගේ පරිපාලන කාලය(1969-74) තුල ජනාධිපති ආර්යා පැට් නික්සන් ජනපති රිචර්ඩ් නික්සන් විසින් පත්කරන ලද ක්ලේමෙන්ට් කොන්ගර් සමග එක්ව කොළ,නිල් සහ රතු පැහැති කාමර නැවත සකස් කරන ලදී.නික්සන් මහත්මියගේ උත්සාහයන් මන්ධිරය අත්පත් කර ගන්නා ලද මානව කෘති 600කට අධික ප්‍රමාණය ඕනෑම පරිපාලනයක් විසින් කරගත් විශාලම අත්පත් කරගැනීම වේ.ඇයගේ සැමියා විසින් නවීන පුවත්පත් සාකච්ඡා කාමරයක් ෆ්‍රැන්ක්ලීන් රූස්වෙල්ට් ගේ පරණ පිහිණුම් තටාකය මත නිර්මාණය කළේය.එමෙන්ම ජනාධිපති නික්සන් විසින් ධවල මන්ධිරයේ යටමාලයේ පන්දු යැවීමේ තනි පටුමගක්ද ඉදි කළේය.

ජනාධිපති කාටර් පරිපාලන සාමය තුල පරිගණක සහ ප්‍රථම ලේසර් මුද්‍රණ යන්ත්‍රය ධවල මන්ධිරයට එකතු කල අතර ජනාධිපති රීගන් පරිපාලනයේදී පරිගණක තාක්ෂණ භාවිතය පුළුල් කරන ලදී.ජනාධිපති කාටර්ගේ යුගයේදී ධවල මන්දිරයේ වහලය මත ඉදි කරන ලද සූර්ය ජාලතාප තැටි එකතුව ජනාධිපති රීගන් විසින් ඉවත් කරනු ලැබීය.ජනාධිපති රීගන් කාලය තුලදී පෞද්ගලික පවුල් වාසස්ථානයට අලුතින් සැරසිලි එක් කල අතර පොදු ප්‍රදේශද නඩත්තු කරන ලදී.මන්ධිරය වර්ෂ 1988දි කෞතුකාගාරයක් ලෙස නම් කරනු ලැබිය.

වර්ෂ 1990දි, බිල් සහ හිලරි ක්ලින්ටන් සැරසිලිකරු කැකි හොකෙර්ස්මිත් ගේ සහය ඇතිව ඕවල් කාමරය,නැගෙනහිර කාමරය,නිල් පැහැති කාමරය,ප්‍රධාන භෝජන ශාලාව,ලින්කන් නිදන කාමරය සහ ලින්කන් විසිත්ත කාමරය ඇතුළු කාමර කිහිපයක් ප්‍රතිසංස්කරණය කළේය.ජනාධිපති ජෝර්ජ් ඩබ්ලිව් බුෂ් පාලන සමයේදී, ජනාධිපති ආර්යා ලෝරා බුෂ් විසින් ලින්කන් නිදන කාමරය ලින්කන් යුගයට සමකාලින ශෛලියකට ප්‍රතිසංස්කරණය කරනු ලැබූ අතර කොළ කාමරය,කැබිනට් කාමරය සහ නාට්‍යය ශාලාවද නැවත සකස් කරන ලදී.

ජනපති ෆ්‍රැන්ක්ලින් ඩි. රූස්වෙල්ට් අංශබාග තත්වයෙන් පෙලීම හේතුවෙන් රෝද පුටුවක් භාවිතා කල නිසා ධවල මන්ධිරය තුල වෙනස්කම් කිහිපයක් සිදු කල නිසා වොෂින්ග්ටන් හි රෝද පුටුවකින් ලඟා විය හැකි ප්‍රථම රජයේ ගොඩනැගිල්ල බවට ධවල මන්ධිරය පත් විය.වර්ෂ 1990 දී අමුත්තන්ගේ කාර්යාල අධ්‍යක්ෂක මෙලින්ඩා එන්.බේට්ස් විසින් කරනු ලැබූ නැගෙනහිර කොටසේ කොරිඩෝවේ හැඩපෝරුව අමතරව එකතු කිරීම යෝජනාව හිලරි රොඩ්හැම් ක්ලින්ටන් විසින් අනුමත කරනු ලැබිය.එය නැගෙනහිර අංශයේ ආරක්ෂක පිවිසුම් දොරටුව හරහා මහජන චාරිකා සහ විශේෂ අංග සඳහා ගොඩනැගිල්ලට ඇතුළු වන රෝද පුටු වලට පහසුවක් විය.

2013දි ජනාධිපතිවරයෙකු විසින් සිය නිල වාසස්ථානයකට සූර්ය ශක්තිය යොදාගත් ප්‍රථම වතාව සටහන් කරමින් ජනාධිපති බැරක් ඔබාමා විසින් ධවල මන්ධිරයේ වහලය මත සූර්ය පැනල එකතුවක් සවිකරණ ලදී.

ජනාධිපතිවරයෙකු සාමාන්‍යයෙන් ධවල මන්දිර භූමියට හෝ එහි සිට පිටතට නිල හෙලිකොප්ටරයකින් හෝ මෝටර් රථ පෙලකින් ගමන් කරයි.1950දි, ජනපති ඩ්වයිට් ඩි. එඉසෙන්හවර් ධවල මන්ධිර භූමියේ සිට හා ඉන් පිටතට හෙලිකොප්ටරයකින් ගමන් ගත් පළමු ජනපති වේ.

පිරිසැලැස්ම සහ සැපපහසුකම්

වර්තමානයේ ඇමෙරිකානු එක්සත් ජනපදයේ ජනාධිපතිවරයා වාසය කරන ගොඩනැගිලි සමුහය ධවල මන්දිර සංකිර්ණය වශයෙන් හඳුන්වනු ලබයි.එය ප්‍රධාන විධායක නිවාසයෙන් හා එයට දෙපසින් පිහිටා
ඇති නැගෙනහිර හා බටහිර කොටස් වලින් සමන්විත වේ.මෙහි ප්‍රධාන ප්‍රවේශකයා විසින් දවසේ සියලු ගේදොර කටයුතු සම්බන්ධීකරණය කරනු ලබයි.ධවල මන්ධිරය තට්ටු 6කින් සහ වර්ග අඩි 55,000ක වපසරියකින්,කාමර 132ක්,නානකාමර 35ක්,දොරවල් 412ක්,ජනේල 147ක්,උදුන් 28ක්,තරප්පු පෙළවල් 8ක්,විදුලි සෝපාන 3ක්,පූර්ණකාලීන අරක්කමියන් 5ක්,ටෙනිස් අංගනයක්,පන්දු යැවීමේ පථයක්,චිත්‍රපට රඟහලක්,දිවීමේ පථයක් සහ පිහිනුම් තටාකයකින් සමන්විත වේ.සෑම සතියකම අමුත්තන් 30,000ක් පමණ මෙහි පැමිණෙයි.

විධායක නිවාසය

ප්‍රධාන වාසස්ථානය මෙහි මධ්‍යයේ පිහිටා ඇත.ජෙෆසන් විසින් නිර්මාණය කරනු ලැබූ බටහිර සහ නැගෙනහිර කුළුණු දෙපෙළ වර්තමානයේ බටහිර සහ නැගෙනහිර කොටස් 2කට සම්බන්ද කර
ඇත.මෙම විධායක නිවාසය ජනාධිපතිගේ වාසය සඳහාත් උත්සව සහ රාජකාරි විනෝදාංග සඳහාත් ඉඩ පහසුකම් සලසනු ලබයි.ධවල මන්ධිරයේ ප්‍රධාන මහල නැගෙනහිර කාමරයෙන්,රතු කොළ සහ නිල් කාමර වලින්,ප්‍රධාන භෝජන ශාලාවකින්,පවුලේ කෑම කාමරයකින්,හරස් ශාලාවෙන්,පිවිසුම් ශාලාවෙන් සහ ප්‍රධාන පියගැට පෙලකින් සමන්විත වේ.රාජ්‍යතාන්ත්‍රිකයන් පිළිගැනීමේ උත්සව ශාලාව,සිතියම් කාමරය,චීන කාමරය,වර්මේල් කාමරය,පුස්තකාලය,ප්‍රධාන මුළුතැන්ගෙය සහ අනෙකුත් කාර්යාල ධවල මන්ධිරයේ බිම් මහලෙහි පිහිටා ඇත.දෙවන මහලේ ඇති පවුලේ නිවහනේ කහ ඕවලාකාර කාමරය,
නැගෙනහිර සහ බටහිර විසිත්ත ශාලාවන්,ධවල මන්ධිරයේ ප්‍රධාන නිදන කාමරය,ජනාධිපතිගේ කෑම කාමරය,ගිවිසුම් කාමරය,ලින්කන්ගේ නිදන කාමරය,රැජිණගේ නිදන කාමරය සහ අමතර නිදන කාමර 2ක්,කුඩා මුළුතැන් ගෙයක් සහ පෞද්ගලික හැඩගැන්වීමේ කාමරයකින් යුක්ත වේ.ධවල මන්ධිරයේ සෞරාලය,ක්‍රීඩාගාරය,ලිනන් කාමරය,මුළුතැන්ගෙය සහ තවත් විසිත්ත කාමරයක්(ජනාධිපති ජෝජ් ඩබ්ලිව් බුෂ්ගේ ව්‍යායාම් කාමරය)ධවල මන්ධිරයේ තෙවන මහලේ පිහිටා ඇත.

බටහිර කොටස

ධවල මන්ධිරයේ බටහිර කොටස ජනාධිපති කාර්යාලය(ඕවලාකාර කාර්යාලය) සහ පනස් දෙනෙකුට පමණ ඉඩකඩ ඇති ජනාධිපතිගේ ජේෂ්ඨ කාර්ය මණ්ඩලයේ කාර්යාල වලින් සමන්විත වේ.ඊට අමතරව එය ජනාධිපති විසින් ව්‍යාපාරික හමුවීම් සහ කැබිනට් මණ්ඩල රැස්වීම් පවත්වනු ලබන කැබිනට් කාමරයකින්,ධවල මන්ධිර හදිසි අවස්ථා කාමරය,ජේම්ස් එස්. බ්‍රැඩ් පුවත්පත් සාකච්ඡා පවත්වන කාමරයෙන් සහ රූස්වෙල්ට් කාමරයෙන් සමන්විත වේ.2007 වසරේදී මාධ්‍ය සාකච්ඡා පවත්වන කාමරයේ අලුත්වැඩියා කටයුතු ඇඳි සටහන් සහ ප්‍රස්ථාර නිරූපණය සඳහා අවශ්‍ය LCD තිර සහ ෆයිබර් ඔප්ටික් රැහැන් එකතු කිරීමෙන් පසු සම්පුර්ණ විය.මේ සඳහා මාස 11ක කාලයක් ගතවූ අතර ඇමෙරිකානු ඩොලර් මිලියන 8ක් වැය විය.මහල් කිහිපයකින් සමන්විත වූ භූගත ගොඩනැගිල්ල සඳහා වූ අවුරුදු 2ක ව්‍යපෘතිය 2010 සැප්තැම්බර් මස ආරම්භ කෙරිණ.මේ හේතුවෙන් ජනාධිපති කාර්ය මණ්ඩලයෙන් කොටසක් අසල පිහිටි පැරණි විධායක කාර්යාල ගොඩනැගිල්ලටත් එයිසෙන්හවර් විධායක කාර්යාල ගොඩනැගිල්ලටත් මාරු කෙරිණ.

ධවල මන්ධිරයේ මෙම කොටස ප්‍රසිද්ධ රූපවාහිනී වැඩසටහනක් වූ බටහිර කොටස සඳහාද යොදා ගන්නා ලදී.

නැගෙනහිර කොටස

නැගෙනහිර කොටසේ ඇති අතිරේක කාර්යාල අවකාශය 1942 වසරේදී ධවල මන්ධිරයට එක් කෙරිණි.එහි ප්‍රයෝජන අතර නැගෙනහිර කොටස ජනාධිපති ආර්යාවගේ සහ කාර්ය මණ්ඩලයේ කාර්යාල සහ ධවල මන්ධිරයේ සාමජීය කාර්යාලය පිහිට තිබීම ප්‍රධාන වේ.වර්ෂ 1977දී රොසලින් කාටර් විසින් පළමු වරට ඇගේ පෞද්ගලික කාර්යාල නැගෙනහිර කොටසේ පිහිටුවා එය ජනාධිපති ආර්යාවගේ කාර්යාලය වශයෙන් නම් කරන ලදී.නැගෙනහිර කොටස දෙවන ලෝක යුද්ධය සමයේ හදිසි අවස්ථාවන් සඳහා ඉදිකරන ලද භූගත බංකරය සැඟවීමේ අරමුණෙන් ඉදිකරන ලදී.එම බංකරය ජනාධිපති හදිසි මෙහෙයුම් මධ්‍යස්ථානය වශයෙන් හඳුන්වන ලදී.

පිට්ටනි

ධවල මන්ධිරය සහ එහි භූමි ප්‍රමාණය අක්කර 18 ඉක්‌මවයි(හෙක්ටයාර 7.3ක් පමණ).ධවල මන්ධිරයේ උතුරු පෝටිකෝව ඉදිකිරීමට පෙර බොහොමයක් පොදු අංගයන් පවත්වනු ලැබුවේ තෝමස්
ජෙෆර්සන් විසින් graded සහ සිටුවනු ලැබූ දකුණු පිට්ටනියෙහිය.ජෙෆර්සන් විසින් උතුරු පිට්ටනිය සඳහා නිර්මාණය කරනු ලැබූ රෝපණ සැලැස්මේ තිබු විශාල ගස් හේතුවෙන් ධවල මන්දිරය පෙන්සිල්වේනියා විදිය පසින් අඳුරු වීමට ඉඩ තිබුණි.19වන සියවස මධ්‍යයේ සිට අග භාගය ඇතුලත හරිතාගාර රාශියක්ම ඉදිකරනු ලැබුවේ වර්තමානයේ ධවල මන්දිරයේ බටහිර කොටස පිහිට ඇති
ප්‍රදේශයේය.මෙම කාලය තුලදී උතුරු පිට්ටනියේ අලංකාර බුමුතුරුණු මෝස්තරයේ මල් පාත්ති ස්ථාපිත කරන ලදී.ධවල මන්ධිරයේ පිට්ටනි සඳහා ඉතිහාසය පුරා උයන් පාලකයන් විශාල ප්‍රමාණයක් සිටියද ජනාධිපති ෆ්‍රැන්ක්ලින් ඩි.රූස්වෙල්ට්ගේ නියමයෙන් වර්ෂ 1935දී ඔල්ම්ස්ටෙඩ් සහෝදරයන් ව්‍යාපාරයේ ෆෙඩ්රික් ලෝ ඔල්ම්ස්ටෙඩ් විසින් කරනු ලැබූ නිර්මාණය අදටත් ප්‍රධාන සැලැස්ම වශයෙන් භාවිතා කරනු ලබයි.ජනාධිපති කෙනඩිගේ පරිපාලන සමය තුල ධවල මන්ධිරයේ රෝස උද්‍යානය රැචෙල් ලැම්බට් මෙලන් විසින් නැවත නිර්මාණය කරන ලදී.ජනාධිපති ආර්යා මිචෙල් ඔබාමා විසින් ධවල මන්ධිරයේ ප්‍රථම කාබනික උද්‍යානය නිර්මාණය කරනු ලැබූ අතර මන්ධිරයේ දකුණු පිට්ටනියේ මී වද ද ස්ථාපනය කරන ලදී.එයින් ලබා ගන්නා මීපැණි පවුලේ සහ උත්සව අවස්ථාවන්හි රාත්‍රී භෝජන සංග්‍රහයන් සඳහා යොදා ගනු ලබයි.

මහජන ප්‍රවේශය සහ ආරක්ෂාව

ආදර්ශ ගත කල බ්‍රිතාන්‍ය සහ අයර්ලන්ත නිවාස ලෙසම 20 වන සියවසේ මුල් භාගය වනතෙක් මුල සිටම ධවල මන්දිරයද මහජනතාවට විවෘතව පැවතුණි. ජනපති තෝමස් ජෙෆර්සන් 1805 දී  ඔහුගේ  දෙවන සමාරම්භය සඳහා විවෘත නිවසක් තබා ගත් අතර ඔහුගේ දිව්රුම් උත්සවය සඳහා අගනුවරට රැස්වූ ජනතාව ඔහු පසුපසින් නිවසටම ගිය අතර නිල් කාමරයේදී ඔවුන්ට ආචාර කරන ලදී. 1829 සමහර අවස්ථාවන්හිදී විවෘත නිවාසවල මැර ක්‍රියා සිදුවූ අතර ධවල මන්දිරය තුල 20000ක් පමණ වන ජනතාව ඔහුගේ සමාරම්භක උළෙල සමරද්දී  ජනපති ඇන්ඩ්රු ජැක්සන් හට හෝටලයකට යාමට සිදු විය.අවසානයේදී ඔහුගේ සහායකයන්ට පිරිසව දොඩම් යුෂ හා විස්කි වලින් පිරී තිබු අපුල්ලන බාල්දි සමග එලියට ඇද දමන්නට සිදු වුණි.අලුතින් පත් වුණු ග්රෝවර් ක්ලේවලන්ඩ් සාම්ප්‍රදායක විවෘත නිවාස ඉදිරිපිට වෙනුවට ධවල මන්දිරයේ ඉදිරි පෙළ ආසනවල සිට යුධ භටයන්ව ජනපද සම්මලොචනයකට සකසන විටද මෙම පුරුද්ද දිගටම තිබුණි.ජෙෆර්සන් ඒ වන තෙක්ම අඛණ්ඩව යුධ සමයේ හැර  පවත්වා ගෙන ගිය අලුත් අවුරුදු  දිනයට සහ ජූලි දාහතර වන දින වාර්ෂික පිළිගැනීම් සඳහා ඔහුගේ නිවසට මහජන චාරිකා වලට අවසර ලබා දුන්නේය.එම පිළිගැනීම් ජනපති බිල් ක්ලින්ටන් ප්‍රාණවත් කිරීමට උත්සහ කලද 1930 පෙර භාගයේදී අවසන් විය.

ධවල මන්දිරයට තවත් ලගා විය හැකි ක්‍රම පැවතුණි.දේශපාලන පත්වීම් හා අනෙකුත් අනුග්‍රහයන් පිළිබඳව ඇසීමට බලාගෙන සිටින රැකියා අපේක්ෂකයන්ගෙන් ඔහු ඉතාමත් හිරිහැරයට ලක් වූ බව ජනපති ඒබ්‍රහම් ලින්කන් පැමිණිලි කළේය.

වර්ෂ 1974දි සොරකම් කරන ලද යුධ හමුදා හෙලිකොප්ටරයක් ධවල මන්ධිර භූමියට අනවසරයෙන් ගොඩ බාන ලදී.1994දි, අවුරුදු විස්සකට පසුව සැහැල්ලු යානයක් ධවල මන්දිර භූමිය මත විනාශ වූ අතර ගුවන් නියමුවා ඒ විගසම මිය ගියේය.අගනුවර ගුවන් ගමනාගමනය පිළිබඳව ආරක්ෂාව වැඩි කිරීමේ ප්‍රතිපලයක් වශයෙන් 2005දි අනවසර ගුවන් යානයක ලඟා වීමට පෙර ධවල මන්ධිරය හිස් කරන ලදී.

වර්ෂ 1995 අප්‍රේල් 19 වන දින ඔක්ලහෝමා නුවර පිපිරීමට මූලික ප්‍රතිචාරයක් ලෙස 1995 මැයි 20 දින එක්සත් ජනපද රහස් සේවාව විසින් ධවල මන්දිරය ඉදිරිපිට වාහන තදබදය නැති කිරීම සඳහා නැගෙනහිර පැත්තේ පෙන්සිල්වේනියා විදියේ ලෆයිට් උද්‍යානයේ සිට 17 වන විදිය වනතෙක්  වසා දමන ලදී.පසුව, නැගෙනහිර සිට  15 වන මාවත දක්වා අමතර කට්ටය වසා තැබීම තව දිගු කරන ලදී. පාර මහජනතාවට මුළුමනින්ම දවස්  දෙකක කාලයක් තුල වස දමන ලදී.බොස්ටන් බෝම්බ ප්‍රහාරය හේතුවෙන් දින 2ක් සඳහා මෙම මාර්ගය සම්පුර්ණයෙන් වසා තැබිණ.

වොෂින්ග්ටන් ඩි.සි හි සංවිධායක ප්‍රජා කණ්ඩායම් විසින් පෙන්සිල්වේනියා විදිය වසා දැමීමට විරුද්ධ වන ලදී. වාහන තදබදය වලක්වා ලීම අනවශ්‍ය බවත් නගරයට හොදින් සංකල්පිත  ඓතිහාසික සැලසුමේ නොගැලපීම ගැන ඔවුන් වාද කළහ.ආරක්ෂක අභ්යර්ථ සඳහා, ධවල මන්දිරය අනිකුත් සංක්දා ප්‍රකාශක ෆෙඩරල් ගොඩනැගිලි විශාල සංඛ්‍යාවක් ඇති වීදියෙන් පසුපසට වඩාත් ඔබ්බට වන්නට ඇති බව සැලකිල්ලට ලක් කළහ.

වර්තමානයේ භාණ්ඩාගාර ගොඩනැගිල්ල නැගෙනහිරට සහ බටහිරට පරණ විධායක කාර්යාල ගොඩනැගිල්ල ඇතුලත් වන වැටක් සහිත අංගණය අන්තර්ගත කිරීමට පෙර, මෙම අඩි පාර ධවල මන්දිරයේ දිනපතා මහජන චාරිකා සඳහා පෙළ වැටුම් ප්‍රදේශයක් ලෙස සලකනු ලැබීය.සැප්තැම්බර් 11 පහර දීමෙන් පසුව මෙම චාරිකා තහනමට ලක් විය.2003 සැප්තැම්බර් වලදී වොෂින්ග්ටන්හි ඔවුන්ගේ විදේශ ජාතික සහ පසුබිම් අවේක්ෂණ වලට යටත් වන සංගමය පිලිබඳ නියෝජිතයන් හෝ තානාපති හරහා කණ්ඩායම් වලට පෙර ගිවිසුම් සැකසීම සඳහා ඔවුන් සීමිත පදනමක් මත නැවත ආරම්භ කළහ. නමුත්, ධවල මන්දිරය මහජනතාවට ලංව පැවතුණි. කෙසේ වුවද, 2013 මාර්තු 09 දින ධවල මන්දිර චාරිකා දේපල තහනමට පසු අයවැය සංරෝධක හේතුවෙන් තහනම් කරනු ලැබිණි.

ධවල මන්දිර භූමි සංකීර්ණය එක්සත් ජනපද ආරක්ෂක සේවය හා එක්සත් ජනපද උයන් පොලීසිය විසින් ආරක්ෂා කරනු ලබයි.

2005  ජනපති සමාරම්භය තුල, වොෂින්ග්ටන් ඩි.සි හරහා ගගන තලය මුර කිරීමට NASAMS පද්ධතිය භාවිත කරනු ලැබිණි. සමාන NASAMS පද්ධතියක් ජනපති හා ධවල මන්දිරය වටා සෑම ගගන තලයක්ම ආරක්ෂා කිරීමට යොදා ගනු ලැබුණි.

ධවල මන්දිරය


Grand Island may refer to:

Places

United States
Grand Island, California, a community in Colusa County
Grand Island (California), an island in the Sacramento-San Joaquin River Delta
Grand Island, Florida, a community
Grand Island, Nebraska, a city
 Grand Island (Nebraska), a former island on the Wood and Platte Rivers; original site of the city
Grand Island, New York, a town and island in the Niagara River
Grand Island (Massachusetts), an island
Grand Island Township, Michigan, on an island of the same name in Lake Superior
Grand Island National Recreation Area, located on the same island

Other countries
Ilha Grande, in Brazil
Grand Island (Balsam Lake) in Balsam Lake in Canada
Grand Jason Island, sometimes known as "Grand Island", in the Falkland Islands
Isla Grande, in Panama

Other
Grand Island (band), a Norwegian rock band

See also
 Grand Isle (disambiguation)
 Grande Île (disambiguation)
 Grand Island Senior High School (disambiguation)

Grand Island


Jeffrey C. Hall (født 3. maj 1945 i Brooklyn, New York City) vandt Nobelprisen i fysiologi eller medicin i 2017.

Referencer

Nobelprismodtagere i medicin
Nobelprismodtagere fra USA
Personer fra New York City

Jeffrey C. Hall


An Eriocaulon sekimotoi in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Masaji Masazi Honda. An Eriocaulon sekimotoi in nahilalakip ha genus nga Eriocaulon, ngan familia nga Eriocaulaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Eriocaulon

Eriocaulon sekimotoi


"Sextou" (estilizada como "SexToU") é uma canção dos cantores brasileiros Rennan da Penha e Anitta, lançada para download digital e streaming em 15 de julho de 2021 pela Sony Music. A canção foi escrita pelo DJ Cabelão do Turano, MC Nandinho e Isaac 22.

Faixas e formatos

Desempenho comercial

Tabelas semanais

Histórico de lançamento

Singles de 2021
Canções de 2021
Canções gravadas por Rennan da Penha
Canções gravadas por Anitta
Canções em dueto
Singles lançados pela Sony Music Brasil
Singles de funk carioca

Sextou


Galina Jovovich, née Galina Aleksandrovna Loginova (en ) le  à Touapsé, est une actrice russe.

Elle était célèbre en Union des républiques socialistes soviétiques (URSS) pour ses rôles dans des films, puis a acquis une popularité supplémentaire pour être l'agent de sa fille, l'actrice et mannequin Milla Jovovich.

Liens externes

Naissance en octobre 1950
Naissance dans le kraï de Krasnodar
Actrice soviétique de cinéma
Actrice américaine de cinéma
Actrice russe du XXe siècle
Actrice russe du XXIe siècle
Actrice américaine du XXe siècle
Actrice américaine du XXIe siècle
Étudiant de l'Institut national de la cinématographie
Naissance en RSFS de Russie

Galina Jovovich


Clara Eugenia Lida (née à Buenos Aires, en Argentine, le ), connue sous le nom de Clara Lida, est une historienne, auteure et professeure argentine.

Elle possède une large carrière universitaire liée d'une part à l'étude des mouvements sociaux, anarchistes et socialistes en Europe et en Amérique latine, et d'autre part à l'étude de l'immigration et l'exil républicain espagnol au Mexique. Elle travaille actuellement au Colegio de México, où elle a fondé et co-dirige la chaire Mexique-Espagne depuis 2006, ainsi que le séminaire permanent Mexique-Espagne et le séminaire permanent d'histoire sociale, tous deux depuis 2002.

Biographie
Fille de la professeure de philosophie Leonor García et du philologue Raimundo Lida (1908-1979), elle est l'élève de Silvio Zavala au Mexique et de Vicente Lloréns à l'Université de Princeton.

Sa formation d'historienne commence à l'Université Brandeis dans le Massachusetts, aux États-Unis, où elle obtient son diplôme en 1963. L'année suivante, elle obtient sa maîtrise en histoire au Colegio de México. Entre 1965 et 1969, elle fait un doctorat en histoire et littérature à l'Université de Princeton. Pendant les deux décennies suivantes, elle enseigne à l'Université Wesleyenne, à Middletown (Connecticut), entre 1968 et 1974, et à l'Université d'État de New York, à Stony Brook (1974-1987). Elle est professeure invitée à l'Université de Californie à Los Angeles, à l'Université de Porto Rico et à l'École des Hautes Études de Paris. Elle donne également des conférences et des ateliers en Espagne, en Allemagne, aux Pays-Bas, en Angleterre, au Japon et en Amérique latine.

Au Colegio de México et à l'étranger
Depuis 1982, elle est professeure et chercheuse au Centre d'études historiques du Colegio de México, où elle dirige actuellement la Chaire Mexique-Espagne. Elle dirige dans la même institution les séminaires permanents Mexique-Espagne et d'histoire sociale. Elle est professeure invitée à l'Université de California, à Los Angeles en Californie, à l'Université Internationale Menéndez Pelayo, à l'Université Nationale Autonome de México, où elle occupe la Chaire des enseignants de l'exil, et à l'École des hautes études en sciences sociales de Paris, entre autres institutions. En 1969, elle fonde aux États-Unis la Society for Spanish and Portuguese Historical Studies, une association nationale d'historiens ibériques qu'elle dirige entre 1969 et 1972. En outre, elle donne de nombreux cours, séminaires et conférences dans des institutions universitaires au Mexique, en Espagne, aux États-Unis, en Europe, en Amérique latine et au Japon.

Recherche
Ses intérêts en tant qu'historienne sont centrés sur l'Espagne, souvent dans une approche comparative avec le reste de l'Europe ou la reliant au Mexique et à l'Amérique latine. Ses publications sont des références incontestables sur des domaines thématiques qui approfondissent certains aspects sociaux ou construisent des ponts entre un côté et l'autre de l'Atlantique. Ses travaux sur les migrations et les exils des espagnols au Mexique et en Amérique du Sud sont pionniers et traitent des aspects culturels, institutionnels, sociaux et quantitatifs. De la même manière, ses études d'histoire sociale sur les mouvements révolutionnaires européens et le monde hispanique sont largement reconnues et citées. Enfin, elle apporte des contributions à des thèmes littéraires sur le roman historique de Benito Pérez Galdós, le roman picaresque espagnol et les aspects culturels et discursifs de la littérature anarchiste. Dans une facette artistique moins connue, elle s'est aussi aventurée dans la création poétique.

Récompenses
Pour ses contributions à l'histoire de l'Espagne et à l'étude des espagnols au Mexique, elle reçoit en 2006 l'Ordre du Mérite civil, décerné par l'État espagnol pour ses mérites académiques. En 2007, l'Institut de Sciences et Technologie du District Federal la distingue en créant le Prix Clara E. Lida, dans la catégorie Éducation, Science et Société. L'Université de Cadix lui décerne un doctorat honoris causa en 2009.

Elle est fondatrice et est actuellement associée honoraire de l'Asociación Latinoamericana e Ibérica de Historia Social (ALIHS). Le prix de la meilleure thèse de doctorat en histoire sociale, décerné par cette institution, porte son nom.

Associations et distinctions
Elle est membre de l'Académie mexicaine des sciences et chercheuse émérite du Système national des chercheurs (CONACYT, Mexique) et a reçu plusieurs bourses et distinctions de la Fondation Rockefeller, du Social Science Research Council, de l'American Council of Learned Societies, de l'UNESCO, du DAAD (Office allemand d'échanges universitaires) et de la Research Foundation de l'Université d'État de New York. Elle a également été reconnue comme membre honoraire de l'Université de Princeton ; Professeure invitée du Center for the Humanities, Université Wesleyenne ; Chercheuse invitée de l'Institut international d'histoire sociale, à Amsterdam ; Membre invitée du séminaire de l'Université Columbia sur l'histoire du travail et sur l'histoire de l'Amérique latine.

Publications
Elle est auteure, co-auteure, coordonnatrice, compilatrice ou co-coordonnatrice de plus d'une vingtaine d'ouvrages spécialisés et de plus d'une centaine d'articles et chapitres d'ouvrages dans des publications scientifiques dans ses domaines de recherche. Elle a également publié un recueil de poésie, Variación última (2002), et des poèmes dans diverses revues littéraires. Les citations de ses publications dépassent le millier.

Livres de recherche

 Anarquismo y revolución en la España del XIX (1972)
 La Mano Negra. Anarquismo agrario en Andalucía (1972)
 La Casa de España en México (1988; 1992) (En collaboration avec José Antonio Matesanz et Beatriz Morán)
 La main noire. Anarchisme rural, sociétés clandestines et répression en Andalousie, 1870-1888 (2011)
 Inmigración y exilio: reflexiones sobre el caso español (1997)
 La Casa de España y El Colegio de México: memoria 1938-2000 (2000) (En collaboration avec José Antonio Matesanz et Josefina Zoraida Vázquez)
 Caleidoscopio del exilio. Actores, memoria, identidades (2009)

Travaux comme compilatrice

 La Revolución de 1868. Historia, pensamiento y literatura (1970) (co-coordination d'anthologie avec Iris M. Zavala)
 Antecedentes y desarrollo del movimiento obrero español: Textos y documentos (1973) (Étude et compilation)
 Tres aspectos de la presencia española en México durante el Porfiriato (1981) (Étude et compilation)
 El Colegio de México: una hazaña cultural (1990 ; 1993) (coordonné avec José Antonio Matesanz, avec la participation d'Antonio Alatorre, Francisco R. Calderón et Moisés G. Navarro)
 Una inmigración privilegiada: comerciantes, empresarios y profesionales españoles en México en los siglos XIX y XX (1994) (Étude et compilation)
 España y el Imperio de Maximiliano (1999) (Étude et compilation)
 México y España en el primer franquismo, 1939-1950: rupturas formales, relaciones oficiosas (2001) (Étude et compilation)
 Trabajo, ocio y coacción en el siglo XIX (2003) (compilatrice avec Sonia Pérez Toledo)
 Impulsos e inercias del cambio económico. Ensayos en honor de Nicolás Sánchez-Albornoz (2004) (compilatrice avec José A. Piqueras)
 Argentina 1976. Estudios en torno al golpe de Estado (2007) (compilatrice avec Horacio Crespo et Pablo Yankelevich)
 Cultura y práctica del anarquismo ibero-americano, desde sus orígenes hasta la Primera Guerra mundial (2012) (compilatrice avec Pablo Yankelevich et collaboratrice)
 Las derechas iberoamericanas: Desde el final de la Primera Guerra hasta la Gran Depresión (2019) (compilatrice avec Ernesto Bohoslavsky et David Jorge)

Références

Liens externes

 Chaire Mexique-Espagne (en espagnol)
 Curriculum Vitae de Clara Lida, colegio de México (en espagnol)

Personnalité féminine argentine
Historienne
Femme de lettres argentine
Historien argentin
Naissance en décembre 1941
Étudiant de l'université Brandeis
Étudiant de l'université de Princeton
Enseignant de l'enseignement supérieur
Professeur à l'université Wesleyenne
Professeur à l'université d'État de New York

Clara Lida