La trouée d'Annecy, trouée d'Annecy-Ugine ou encore trouée d'Annecy-Faverges-Ugine est une vallée de France située en Savoie et en Haute-Savoie, au sud-est d'Annecy et au nord-ouest d'Ugine.

Géographie

La trouée d'Annecy est une large vallée orientée nord-ouest-sud-est et séparant le massif des Bauges au sud-ouest du massif des Bornes et la chaîne des Aravis au nord-est. Elle débute au nord-ouest à la cluse d'Annecy, entre la pointe septentrionale du Semnoz et le mont Veyrier. Jusqu'au pied de la Tournette, le fond de la vallée est occupé par le lac d'Annecy qui serpente entre les massifs montagneux. La plaine qui prolonge le lac au sud poursuit ce parcours sinueux en direction du sud-est puis, au niveau de Faverges, oblique vers le nord-est. Après Marlens, au niveau de la limite départementale de la Savoie et de la Haute-Savoie, la trouée d'Annecy connait sa largeur la plus faible avec un peu plus de  contre près de  au niveau du lac d'Annecy. À partir de ce resserrement entre le mont Charvin au nord et la dent de Cons au sud, la trouée d'Annecy reprend une direction sud-est pour s'élargir jusqu'au site d'Ugine, sa limite méridionale connectée au val d'Arly au nord-est via les gorges de l'Arly et à la combe de Savoie au sud qui débute à Albertville.

L'extrémité nord-ouest de la trouée est occupée par le lac d'Annecy, dans lequel vient se déverser l'Eau Morte qui draine la vallée en son centre ; à l'autre extrémité, la Chaise, descendant de la chaîne des Aravis, se dirige vers l'est pour confluer dans l'Arly à Ugine. Le seuil entre ces deux bassins versants se situe au niveau de Faverges, entre le crêt Chambellon au sud-est et le roc de Viuz au nord-ouest.

Ce passage facile à traverser entre les montagnes permet de faire communiquer les vallées alpines intérieures avec le Genevois et l'Albanais. Il est notamment emprunté par la route départementale 1508, doublée en rive droite du lac d'Annecy par la route départementale 909a, et il a existé une ligne de chemin de fer, aujourd'hui transformée en voie verte.

Histoire

Cette large dépression se serait formée par la conjugaison de facteurs tectoniques avec d'une part la présence de la faille du Vuache qui viendrait mourir dans le lac d'Annecy et d'autre part glaciaires par le passage de langues diffluentes des glaciers de l'Arve et de l'Isère lors des maximums glaciaires. Celui de l'Arve, gêné dans sa progression par la cluse de l'Arve à l'autre extrémité de la chaîne des Aravis au nord, envoie une partie de ses glaces dans le val d'Arly par le col de Megève. Se dirigeant vers le sud-ouest en se déversant en partie dans le massif des Bornes par le col des Aravis, la masse de glace débouche sur le site d'Ugine mais rencontre les glaces du glacier de l'Isère venues du sud. Gêné lui aussi dans sa progression par le massif des Bauges et notamment la dent de Cons et la Belle Étoile à la sortie de la vallée de la Tarentaise, la majorité de la glace oblique vers le sud-ouest dans la combe de Savoie mais une partie de la glace emprunte le col de Tamié, voire passe par-dessus le petit chaînon de la dent de Cons-Belle Étoile, pour se diriger vers le nord-ouest. La réunion de ces deux courants glaciaires entre les massifs des Bauges et des Bornes élargit la vallée préexistante, lui donnant son profil de vallée en auge.

En débouchant dans le Genevois, ces glaces sont à nouveau gênées dans leur progression par le glacier du Rhône arrivant du nord. Bien qu'elles fusionnent avec lui et se dirigeant vers l'Avant-Pays savoyard au sud-ouest, elle surcreusent la trouée d'Annecy, créant un ombilic qui se remplira d'eau de fonte lors de la dernière déglaciation. Ce lac préhistorique, qui s'étire entre la montagne de la Mandallaz au nord-ouest et Faverges au sud-est, se comble rapidement à ses deux extrémités, donnant l'actuel lac d'Annecy.

Références

Articles connexes
 Cluse de l'Arve
 Trouée des Marches
 Cluse de Voreppe

Vallée des Alpes françaises
Vallée glaciaire
Massif des Bauges
Massif des Bornes
Chaîne des Aravis
Annecy
Annecy

Trouée d'Annecy


Die Karush-Kuhn-Tucker-Bedingungen sind ein notwendiges Optimalitätskriterium erster Ordnung in der nichtlinearen Optimierung. Sie sind die Verallgemeinerung der notwendigen Bedingung  von Optimierungsproblemen ohne Nebenbedingungen und der Lagrange-Multiplikatoren von Optimierungsproblemen unter Gleichungsnebenbedingungen. Sie wurden zum ersten Mal 1939 in der allerdings unveröffentlichten Master-Arbeit von William Karush aufgeführt. Bekannter wurden diese jedoch erst 1951 nach einem Konferenz-Paper von Harold W. Kuhn und Albert W. Tucker.

Rahmenbedingungen
Gegeben seien  stetig differenzierbare Funktionen , wobei  eine nicht-leere offene Teilmenge von  ist. Die KKT-Bedingungen ermöglichen Aussagen über ein Optimierungsproblem der Form

wobei  die Menge aller Punkte in  ist, welche die Nebenbedingungen

erfüllen.

Aussage

Karush-Kuhn-Tucker-Bedingungen
Ein Punkt   heißt Karush-Kuhn-Tucker-Punkt oder kurz KKT-Punkt des obigen Optimierungsproblems, wenn er die folgenden Bedingungen erfüllt:

Diese Bedingungen werden die Karush-Kuhn-Tucker-Bedingungen oder kurz KKT-Bedingungen genannt. Verwendet man alternativ die Lagrange-Funktion
,

so kann man die erste Zeile formulieren als . Die zweite und dritte Zeile fordert, dass  zulässig für das (primale) Problem ist, die vierte fordert Zulässigkeit der dualen Variable für das duale Problem und die letzte Zeile Komplementarität.

Ist der Definitionsbereich , so benötigt man nicht zwangsläufig die Formulierung über  und zugehörige Lagrange-Multiplikatoren. Stattdessen lauten die KKT dann:

Optimalitätskriterium

Ist der Punkt  lokales Minimum des Optimierungsproblems und erfüllt er gewisse Regularitätsvoraussetzungen (siehe unten), so gibt es , so dass  ein KKT-Punkt ist. Somit sind die KKT-Bedingungen ein notwendiges Optimalitätskriterium. Im Allgemeinen ist  nicht eindeutig festgelegt.

Regularitätsvoraussetzungen
Es gibt unterschiedlichste Regularitätsbedingungen, die sicherstellen, dass die KKT-Bedingungen gelten. Sie unterscheiden sich hauptsächlich in ihrer Allgemeingültigkeit und der Leichtigkeit ihrer Anwendung und Überprüfbarkeit. In Anlehnung an das Englische werden sie auch  genannt.

Beispiele für  sind:
 Abadie CQ: Der Tangentialkegel und der linearisierte Tangentialkegel stimmen in  überein.
 Lineare Unabhängigkeit –  (LICQ): Die Gradienten der aktiven Ungleichungsbedingungen und die Gradienten der Gleichungsbedingungen sind linear unabhängig im Punkt . Diese CQ liefert Eindeutigkeit bei .
 Mangasarian-Fromovitz –  (MFCQ): Die Gradienten der aktiven Ungleichungsbedingungen und die Gradienten der Gleichungsbedingungen sind positiv-linear unabhängig im Punkt .
 Konstanter Rang –  (CRCQ): Für jede Untermenge der Gradienten der aktiven Ungleichungsbedingungen und der Gradienten der Gleichungsbedingungen ist der Rang in einer Umgebung von  konstant.
 Konstante positiv-lineare Abhängigkeit –  (CPLD): Für jede Untermenge der Gradienten der aktiven Ungleichungsbedingungen und der Gradienten der Gleichungsbedingungen im Punkt  gilt: falls eine positiv-lineare Abhängigkeit im Punkt  vorliegt, dann gibt es eine positiv-lineare Abhängigkeit in einer Umgebung von .
Speziell für konvexe Optimierungsprobleme und fast konvexe Funktionen gibt es die
 Slater-Bedingung: Es gibt einen zulässigen Punkt, der strikt zulässig bezüglich der Ungleichungsrestriktionen ist. Sie liefert die Regularität aller Punkte des Problems und nicht nur die des untersuchten Punktes.

Man kann zeigen, dass die folgenden beiden Folgerungsstränge gelten

 und ,

obwohl MFCQ nicht äquivalent zu CRCQ ist. In der Praxis werden schwächere  bevorzugt, da diese stärkere Optimalitäts-Bedingungen liefern.
Insbesondere können die constraint qualifications auch genutzt werden, um sicherzustellen, dass die KKT-Bedingungen mit den Fritz-John-Bedingungen übereinstimmen.

Spezialfälle

Konvexe Optimierung
Handelt es sich bei dem Optimierungsproblem um ein konvexes Optimierungsproblem, sind also  konvex und  affin, so lassen sich stärkere Aussagen treffen. Einerseits kann man dann als Regularitätsbedingung die Slater-Bedingung verwenden, welche die Regularität aller Punkte des Problems liefern, andererseits ist bei konvexen Problemen die KKT-Bedingung auch hinreichendes Optimalitätskriterium. Jeder Punkt, der ein KKT-Punkt ist, ist also lokales (und aufgrund der Konvexität sogar globales) Minimum. Insbesondere ist dazu keine Regularitätsvoraussetzung nötig.

Konvexe Zielfunktion mit linearen Restriktionen
Ist die Zielfunktion  und die Definitionsmenge  konvex und sind alle Restriktionen affin, sprich ist  und , so ist ohne weitere Regularitätsvoraussetzungen ein KKT-Punkt äquivalent zum globalen Minimum.

Allgemeine Zielfunktion mit linearen Restriktionen
Sind die Zielfunktion und der Definitionsbereich im Rahmen der obigen Voraussetzungen beliebig und alle Restriktionen affin, so ist die Abadie CQ automatisch erfüllt, da die Linearisierung der linearen Funktionen wieder die Funktionen selbst liefert. Damit ist in diesem Fall ohne weitere Voraussetzungen an die Regularität ein lokales Optimum immer ein KKT-Punkt.

Beispiel
Betrachten wir als Beispiel das nichtlineare Optimierungsproblem

mit der Restriktionsmenge
.

Ein lokales Minimum befindet sich im Punkt . Zuerst überprüft man eine der Regularitätsbedingungen, in diesem Fall LICQ: im lokalen Optimum sind die Ungleichungsrestriktionen  aktiv und deren Gradienten  sind linear unabhängig. Somit ist die LICQ erfüllt, es existiert also ein KKT-Punkt. Um diesen zu berechnen, stellen wir zunächst fest, dass  ist, also ist aufgrund der KKT-Bedingung  auf jeden Fall . Die anderen Werte des KKT-Punktes ergeben sich aus dem Gleichungssystem der Gradienten am Punkt

zu . Somit ist ein KKT-Punkt gegeben als .

Da das Problem nicht konvex ist, gilt die Umkehrung jedoch nicht: der Punkt  ist zwar ein KKT-Punkt des Problems, aber kein Optimum.

Verallgemeinerungen
Eine Verallgemeinerung der KKT-Bedingungen sind die Fritz-John-Bedingungen. Sie kommen ohne Regularitätsvoraussetzungen aus, liefern jedoch eine schwächere Aussage. Für konvexe Optimierungsprobleme, bei denen die Funktionen nicht stetig differenzierbar sind, gibt es außerdem die Sattelpunktkriterien der Lagrange-Funktion.

Literatur
 Florian Jarre, Josef Stoer: Optimierung. Springer, Berlin 2004, ISBN 3-540-43575-1.
 C. Geiger, C. Kanzow: Theorie und Numerik restringierter Optimierungsaufgaben. Springer, 2002. ISBN 3-540-42790-2. https://books.google.de/books?id=spmzFyso_b8C&hl=de

Weblinks
 Buch Convex Optimization von Stephen Boyd und Lieven Vandenberghe (PDF) (engl.)
 Buch Bazaraa, Mokhtar S. ; Sherali, Hanif D. ; Shetty, C. M.: Nonlinear Programming. 2. Hoboken, NJ, USA : John Wiley & Sons, Inc., 2006. – 871 S. doi:10.1002/0471787779. – ISBN 9780471787778

Einzelnachweise

Nichtlineare Optimierung

Karush-Kuhn-Tucker-Bedingungen


An Ischaemum lisboae in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Joseph Dalton Hooker. An Ischaemum lisboae in nahilalakip ha genus nga Ischaemum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Ischaemum

Ischaemum lisboae


الحسن بن محمد بن حبيب بن أيوب، أبو القاسم النيسابوري (ت 406 هـ = 1016م) أديب، و واعظ و مفسر، صاحب (عقلاء المجانين - ط) صنف في القراآت والتفسير والأدب.
وتناقل الناس تصانيفه.
ومن كتبه (التنزيل وترتيبه - خ) في الظاهرية.
كان كرامي المذهب، ثم تحول شافعيا.
وله شعر جيد في الوعظ، أورد (الداوودي) ثلاث قطع منه، نقلا عن ياقوت.
قلت: لم أجد له ترجمة في معجمي ياقوت، فلعله مما سقط من معجم الأدباء.

مصادر

أشخاص من نيسابور
شافعية
سنة الولادة غير معروفة
علماء مسلمون في القرن 4 هـ
علماء مسلمون في القرن 5 هـ
وفيات 1016
وفيات 406 هـ

أبو القاسم بن حبيب النيسابوري


Olaylar

 7 Nisan - New York'ta köleler isyan başlattı.

Doğumlar
 17 Ocak – John Stanley, İngiliz besteci (ö. 1786)
 24 Ocak – Friedrich II, Prusya kralı (ö. 1786)
 28 Şubat – Tokugawa Ieshige, Japon şogun (ö. 1761)
 28 Şubat – Louis-Joseph de Montcalm, Fransız komutan (ö. 1759)
 8 Mart – John Fothergill, İngiliz doktor (ö. 1780)
 22 Mart – Edward Moore, İngiliz yazar (ö. 1757)
 27 Mart – Claude Bourgelat, Fransız veteriner cerrah (ö. 1779)
 13 Mayıs – Johann Hartwig Ernst, Danimarkalı devlet adamı (ö. 1772)
 21 Haziran – Luc Urbain de Bouexic, Fransız amiral (ö. 1790)
 28 Temmuz – Jean-Jacques Rousseau, Fransız yazar, düşünür, filozof, politika ve müzik teorisyeni (ö. 1778)
 5 Ekim – Francesco Guardi, İtalyan sanatçı (ö. 1793)
 12 Ekim – William Shippen, Amerikalı doktor ve siyasetçi (ö. 1801)
 14 Ekim – George Grenville İngiliz politikacı, başbakan (ö. 1770)
 21 Ekim – James Denham Steuart, İngiliz ekonomist(ö. 1780)
 25 Kasım – Charles-Michel de l'Épée, Fransız hayırsever (ö. 1789)
 11 Aralık – Francesco Algarotti, İtalyan filozof (d. 1764)
 12 Aralık – Charles Alexander, Avusturyalı komutan (ö. 1780)
 tarihi bilinmeyen – Angélique du Coudray, Ebelik mesleğinin öncüsü Fransız sağlıkçı (ö. 1789)

Ölümler
 Itri
 Nâbi, Dîvân Edebiyatı şairi (d. 1642)
 2 Şubat – Martin Lister, İngiliz doğabilimci ve hekim (b. c. 1638)
 25 Mart – Nehemiah Grew, İngiliz tabiat bilimci (d. 1641)
 11 Nisan – Richard Simon, Fransız eleştirmen (d. 1638)
 27 Nisan – John Crowne, İngiliz oyun yazarı(d. 1641)
 30 Nisan – Philipp van Limborch, hollandalı dinbilimci (b. 1633)
 11 Haziran – Louis Joseph de Bourbon, Fransız mareşal (b. 1654)
 1 Temmuz – William King, İngiliz şair (d. 1663)
 26 Temmuz – Thomas Osborne, İngiliz devlet adamı (d. 1631)
 3 Ağustos – Joshua Barnes, İngiliz bilim insanı (d. 1654)
 18 Ağustos – Richard Savage, İngiliz asker (d. 1660)
 29 Ağustos – Gregory King (d. 1648)
 12 Eylül – Jan van der Heyden, Alman ressam (d. 1637)
 14 Eylül – Giovanni Domenico Cassini, İtalyan-Fransız astronom ve mühendis (d. 1625)
 15 Eylül – Sidney Godolphin, İngiliz siyasetçi (b. c.1645)
 15 Kasım
 James Douglas, İskoç devlet adamı (b. 1658)
 Charles Mohun, İngiliz siyasetçi (b. 1675)
 tarihi bilinmeyenler – Baltacı Mehmet Paşa, Osmanlı veziri (d. 1662)

1712


Jonathan Charles Palmer (London, Engleska, 7. studenog 1956.) je bivši britanski vozač automobilističkih utrka i otac Jolyona Palmera. Godine 1981. osvojio je naslov prvaka u Britanskoj Formuli 3. U Europskoj Formuli 2 je nastupao 1982. i 1983. za momčad Ralt Racing. U prvoj sezoni osvojio je postolje na Doningtonu, te s deset bodova zauzeo deveto mjesto u konačnom poretku vozača. Sljedeće je 1983., sa šest pobjeda na Hockenheimringu, Doningtonu, Misanu, Pergusi, Zolderu i Mugellu, osvojio naslov prvaka. U Formuli 1 je nastupao od 1983. do 1989. Debitirao je u Williamsu na Velikoj nagradi Europe, kao treći vozač uz Kekea Rosberga i Jacquesa Laffitea, a sljedeće 1984. je odvezao prvu punu sezonu. Najbolji rezultat je ostvario na Velikoj nagradi Australije 1987. kada je u bolidu Tyrrell-Ford Cosworth osvojio četvrto mjesto. Na utrci 24 sata Le Mansa je upisao šest nastupa od 1983. do 1991. Najbolji rezultat je ostvario 1985. kada je u bolidu Porsche 956 B za momčad Richard Lloyd Racing, zajedno sa suvozačima Jamesom Weaverom i Richardom Lloydom, osvojio drugo mjesto. Godine 1984. pobijedio je na utrci 1000 km Brands Hatcha, zajedno sa suvozačem Janom Lammersom, a 1987. je pobijedio na utrci 200 milja Norisringa sa suvozačem Maurom Baldijem u bolidu Porsche 962.

Nakon završetka trkaće karijere 1993. godine mjenja rano preminulog Jamesa Hunta kao stručnog sukomentatora pored Murraya Walkera na BBC-u sve do 1996. kada gube televizijska prava za prijenos utrka F1.

Izvori

Vanjske poveznice
Geoff Lees - Driver Database
Geoff Lees - Stats F1
All Results of Jonathan Palmer - Racing Sports Cars

Britanski vozači Formule 1

Jonathan Palmer


MGM eller mgm har flere betydninger:
 Metro-Goldwyn-Mayer, Inc. - mediekoncern - især kendt for film.
 Male Genital Mutilation

MGM (flertydig)


Royal Air Force Luqa est une base aérienne de la Royal Air Force située sur l'île de Malte, aujourd'hui transformée en aéroport international de Malte.

Il a accueilli des avions de l'Air Headquarters Malta () pendant la Seconde Guerre mondiale. Particulièrement pendant le siège de Malte de 1941 à 1943, la RAF Luqa était une base très importante pour les forces du Commonwealth britannique combattant l'Italie et l'Allemagne pour le contrôle naval de la Méditerranée et pour le contrôle terrestre de l'Afrique du Nord. Les combats aériens au-dessus et à proximité de Malte furent parmi les plus féroces de la guerre, et une série d'aérodromes furent construits sur la petite île rocheuse : à Luqa, Ta' Qali et Hal Far, ainsi que des champs satellites à Safi, Qrendi et sur la deuxième île de Malte, Gozo.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des anciennes bases aériennes de la Royal Air Force
 Bases aériennes de la Royal Air Force

Bibliographie

Liens externes
 RAF Luqa Remembered

Aéroport à Malte
Ancienne base de la Royal Air Force

RAF Luqa


Neu-Taipeh oder Neu-Taipei (, offizieller Name auf Englisch New Taipei City) ist mit etwas mehr als vier Millionen Einwohnern die größte Stadt der Republik China auf Taiwan.

Neu-Taipeh entstand am 25. Dezember 2010 durch die Fusion aller 29 Städte und Gemeinden des ehemaligen Landkreises Taipeh im Norden Taiwans und hat seitdem den Status einer regierungsunmittelbaren Stadt.

Namensgebung
Ursprünglich war die Transliteration Xinbei City von 新北市 ("neue nördliche Stadt") als offizielle englische Übersetzung des Stadtnamens vorgesehen. Dagegen gab es jedoch Widerstand, unter anderem deswegen, weil Xinbei City die Hanyu-Pinyin-Transliteration darstellt, die auch in der Volksrepublik China gebräuchlich ist. Gegner dieses Namens sprachen sich entweder für Sinbei City als Name (die in Taiwan gebräuchliche Tongyong-Pinyin-Transliteration), oder für New Taipei City als englischen Namen aus. Nachdem sich die beiden Bewerber für das Amt des Bürgermeisters vor der Wahl am 27. November 2010, Eric Chu (KMT) und Tsai Ing-wen (DPP), beide für den letzteren Namen starkgemacht hatten, wurde im weitgehenden Konsens entschieden, dass die offizielle englische Bezeichnung künftig New Taipei City lauten sollte.

Geographie
Neu-Taipeh umschließt die Stadt Taipeh, grenzt im Südwesten an die regierungsunmittelbare Stadt Taoyuan, im Südosten an den Landkreis Yilan, im Norden an die kreisfreie Stadt Keelung und an das Ostchinesische Meer sowie an die Formosastraße im Nordwesten.

Im zentralen und westlichen Teil verschmilzt die Millionenstadt mit dem Taipeh-Becken. Der Yangmingshan-Nationalpark durchzieht den Norden der Stadt. Entlang der südöstlichen Stadtgrenze verläuft der Xueshan-Gebirgszug, der nördlichste Ausläufer der zentralen Hochgebirge der Insel, der bis zum Kap Sandiau, dem östlichsten Punkt Taiwans, reicht. Im Süden des Stadtgebiets erreichen die Berge Höhen von über 2000 m. Die wichtigsten Flüsse in Neu-Taipeh sind der Tamsui und seine Nebenflüsse Keelung und Xindian.

Da sich die Stadt aus dem ehemaligen Landkreis Taipeh entwickelt hat, gibt es kein eigentliches Stadtzentrum. Die Bezirke nahe der Grenze zu Taipeh sind größtenteils dicht besiedelt, während andere Stadtteile eine eher ländliche Struktur haben.

Klima
Das Klima in Neu-Taipeh ist subtropisch und vom Monsun geprägt. Der Januar ist mit einer Durchschnittstemperatur von 12,4 °C typischerweise der kälteste Monat im Jahr, während der Juli mit durchschnittlich 28,8 °C der heißeste ist. Im Stadtbezirk Tamsui gibt es eine Wettermessstation des Taiwanischen Wetterdienstes (Details siehe dort).

Verwaltung, Verkehr, Demographie
Die bisherigen Städte und Gemeinden des Landkreises Taipeh haben seit der Gründung von Neu-Taipeh den Status von Bezirken ().

Dabei leben über 80 % der Einwohner in zehn ehemals selbstständigen Großstädten (), die insgesamt ein Sechstel der Gesamtfläche einnehmen. Knapp 30 % der Einwohner von Neu-Taipeh stammen ursprünglich aus Taipeh. Vier Bezirke werden als ehemalige Stadtgemeinden bezeichnet (), die übrigen 15 hatten den Status von Landgemeinden ().

Die Stadtverwaltung befindet sich im Bezirk der ehemaligen Kreisverwaltung des Landkreises Taipeh in Banqiao.

Siehe auch: Administrative Gliederung der Republik China

Bezirke von Neu-Taipeh

Neu-Taipeh verfügt über eine sehr gute Verkehrsinfrastruktur.
Die Stadt ist an folgende Linien der Metro Taipeh angeschlossen:
 Rote Linie 2 (in Tamsui)
 Blaue Linie 5 (in Banqiao und Tucheng)
 Orange Linie 4 (in Yonghe, Zhonghe, Sanchong, Xinzhuang und Luzhou)
 Grüne Linie 3 (in Xindian)
 Gelbe Linie (in Xindian, Yonghe, Zhonghe, Banqiao und Xinzhuang, verläuft ausschließlich in Neu-Taipeh)

Der Hochgeschwindigkeitszug nach Kaohsiung hält in Banqiao.

Die nächsten Flughäfen befinden sich in der benachbarten Stadt Taoyuan (Flughafen Taiwan Taoyuan) sowie in Taipeh (Flughafen Taipeh-Songshan).

Wissenswertes / Sehenswertes

Neu-Taipeh verfügt über eine Vielzahl von Sehenswürdigkeiten.
 Banqiao: Residenz und Garten der Familie Lin aus der Zeit der späten Qing-Dynastie
 Tamsui: Fischerkai und Uferpromenade, spanisches Fort
 Jiufen / Jinguashi: Altstadt bzw. Gold Ecological Park mit Goldbergbau-Museum
 Pinglin: Pouchong-Teeanbaugebiet (Oolong-Tee) und Teemuseum
 Pingxi: Kohlebergbau-Museum und Laternen-Festival
 Sanxia: Holzschnitzereien, Zushi-Tempel
 Wulai: Wasserfall, heiße Quellen
 Yingge: Porzellanherstellung, Keramikmuseum (chinesisch, englisch)
 Fulong-Strand: Beliebter Sandstrand, an dem jedes Jahr Mitte Juli ein Rockfestival stattfindet

Partnerschaften
  Cincinnati, Ohio, USA
  Miami-Dade County, Florida, USA
  Landkreis Starnberg, Deutschland (seit 1982)

Persönlichkeiten
 Hsieh Hsi-en (* 1994), Leichtathletin

Weblinks
 Offizielle Website von Neu-Taipeh (chinesisch)
 Offizielle Website von Neu-Taipeh (englisch)
 New Taipei City Travel (englisch)

Einzelnachweise

Ort auf Taiwan
Regierungsunmittelbare Stadt in der Republik China
Millionenstadt
Hochschul- oder Universitätsstadt

Neu-Taipeh


The Amazing Spider-Man er en amerikansk eventyrfilm fra  som omhandler Spider-Man. Filmen er instrueret af Marc Webb, og har Andrew Garfield, Emma Stone og Rhys Ifans i hovedrollerne.

Medvirkende
 Andrew Garfield som Peter Parker / Spider-Man
 Emma Stone som Gwen Stacy
 Rhys Ifans som Dr. Curt Connors / Lizard
 Denis Leary som George Stacy
 Martin Sheen som Ben Parker
 Sally Field som May Parker
 Irrfan Khan som Dr. Ratha
 Campbell Scott som Richard Parker
 Embeth Davidtz som Mary Parker
 Chris Zylka som Flash Thompson
 Stan Lee

Eksterne henvisninger

Amerikanske film fra 2012
Superheltefilm
Engelsksprogede film
Spider-Man
Film baseret på tegneserier

The Amazing Spider-Man (film)


Život našega Gospodina je knjiga o Isusu Kristu koju je, između 1846. i 1849., napisao engleski književnik Charles Dickens za svoju djecu. Napisao ju je otprilike u doba kad je napisao i knjigu "David Copperfield".
Knjiga je prvi put objavljena 1934. na engleskom jeziku, 64 godine nakon autorove smrti.

Izvori

Knjige
Djela Charlesa Dickensa

Život našega Gospodina


Dirck Jacobsz () a fost un pictor renascentist neerlandez. Locul său exact de naștere nu este cunoscut, dar a fost undeva lângă Amsterdam.

Cariera
Născut într-o familie de pictori, el a fost inițiat prima dată de tatăl său, Jacob Cornelisz van Oostsanen. Jacobsz a fost profund influențat de stilul manierist al colegului său din Amsterdam, Jan Van Scorel. Pictura sa, Arbaletrierii (1529), a fost considerată cea mai importantă lucrare a sa și a fost primul portret al unei miliții din istoria olandeză. S-a căsătorit cu Marritgen Gerritsdr în 1550, și au avut doi copii, Maria Dircksdr și Jacob Dircksz. Jacob a devenit mai târziu pictor. A pictat două portrete ale grupurilor de gardieni civici, care se află la Muzeul Ermitaj din Sankt Petersburg.

Note

Legături externe

 Entry in Amsterdam Rijksmuseum catalogue

Nașteri în 1496
Decese în 1567
Pictori neerlandezi
Pictori renascentiști
Oameni din Amsterdam

Dirck Jacobsz


Hygrocybe coccinea (Jacob Christian Schäffer, 1774 ex Paul Kummer, 1871), sin. Hygrophorus coccineus (Jacob Christian Schäffer, 1774 ex Elias Magnus Fries, 1838), este o specie saprofită de ciuperci comestibile din încrengătura Basidiomycota în familia Hygrophoraceae și de genul Hygrocybe, denumită în popor căciula piticilor. În România, Basarabia și Bucovina de Nord se dezvoltă adesea imediat după o perioadă de ploaie, solitar sau în grupuri mai mici, pe soluri sărace, ne-tolerând nici un îngrășământ, pe pajiști, fânețe și liziera pădurilor. Apare nu în fiecare an, de la câmpie până în regiuni montane medii, din (iunie) iulie până în noiembrie.

Descriere

 Pălăria: are un diametru între 2 și 6 cm, este subțire, fragilă, higrofilă, inițial semisferică, la maturitate convexă, în formă de cupolă și în sfârșit aplatizată cu marginile neregulat ondulate și uneori crăpate. Cuticula este netedă, lucioasă, umedă și ușor lipicioasă, coloritul fiind preponderent de un roșu înfocat, dar, depinde de variație, de asemenea portocaliu-roșiatic sau chiar auriu. Se decolorează adesea ceva la bătrânețe. Nu înnegrește după apăsare sau leziune.
 Lamelele: sunt spațiate, destul de groase și bulboase, inegale, cu lameluțe intercalate, lat aderate la picior, fiind de un colorit roșu-sângeriu sau portocaliu. Muchiile sunt gălbuie și nu dințate.
 Piciorul: are o lungime de 4 la 6 cm și o grosime de 0,5 până la 1 cm, este ușor detașabil de pălărie, neted și ne-fibros, cilindric, dar nu rar ceva compresat, adesea îndoit și gol pe dinăuntru. Coloritul seamănă celui al pălăriei, dar este spre bază mereu mai deschis, galben-portocaliu. Nu se colorează prin rupere în negru.
 Carnea: roșie până portocalie care nu se colorează în contact cu aerul după o secțiune este slab apoasă, subțire și friabilă, mirosul fiind imperceptibil și gustul plăcut.
 Caracteristici microscopice: are spori lunguieț-elipsoidali, netezi, hialini (translucizi), având o mărime de 8-10 x 5-5,5 microni. Praful lor este alb. Basidiile cu 4 spori în formă de măciucă subțire măsoară 50-60 x 6-8 microni.
 Reacții chimice: nu sunt cunoscute.

Confuzii
Ciuperca poate fi confundată cu suratele ei cu toate comestibile, ca de exemplu: Hygrocybe aurantiosplendens, Hygrocybe chlorophana, Hygrocybe intermedia, Hygrocybe miniata, Hygrocybe punicea sau Hygrocybe splendidissima, dar, de asemenea, cu otrăvitoarele Hygrocybe conica și Hygrocybe nigrescens care înnegresc la bătrânețe, leziune sau tăiere.

Specii asemănătoare în imagini

Valorificare
Căciula piticilor poate fi preparată, tăiată fin într-o mâncare cu alte soiuri de ciuperci. Luce Höllthaler recomandă prepararea ca supă cremoasă împreună cu conopidă, ceapă, smântână și verdețuri precum ca adăugare la legume franțuzești, de exemplu Ratatouille. Nu se potrivește pentru uscare.

Note

Bibliografie
 Giacomo Bresadola: "Iconographia Mycologica, vol. VII, Editura Società Botanica Italiana, Milano 1928
 Bruno Cetto: "Der große Pilzführer", vol. 1-7, vezi sub "Note"
 Rose Marie Dähncke: "1200 Pilze in Farbfotos", Editura AT Verlag, Aarau 2004, ISBN 3-8289-1619-8
 Ewald Gerhard: "Der große BLV Pilzführer" (cu 1200 de specii descrise și 1000 fotografii), Editura BLV Buchverlag GmbH & Co. KG, ediția a 9-a, München 2018, ISBN 978-3-8354-1839-4
 Jean-Louis Lamaison & Jean-Marie Polese: "Der große Pilzatlas", Editura Tandem Verlag GmbH, Potsdam 2012, ISBN 978-3-8427-0483-1
 J. E. și M. Lange: "BLV Bestimmungsbuch - Pilze", Editura BLV Verlagsgesellschaft, München, Berna Viena 1977, ISBN 3-405-11568-2
 Hans E. Laux: "Der große Pilzführer, Editura Kosmos, Halberstadt 2001, ISBN 978-3-440-14530-2
 Till E. Lohmeyer & Ute Künkele: "Pilze – bestimmen und sammeln", Editura Parragon Books Ltd., Bath 2014, ISBN 978-1-4454-8404-4
 Meinhard Michael Moser: "Röhrlinge und Blätterpilze - Kleine Kryptogamenflora Mitteleuropas" ediția a 5-ea, vol. 2, Editura Gustav Fischer, Stuttgart 1983

Legături externe

 Hygrocybe coccinea, film

Hygrocybe
Ciuperci saprofite
Ciuperci comestibile
1772 în știință

Hygrocybe coccinea


Curry County is the name of two counties in the United States:

 Curry County, New Mexico
 Curry County, Oregon

Curry County


Baudenkmäler nach Ortsteilen

Achhäuser

|}

Klingsmoos

|}

Ludwigsmoos

|}

Untermaxfeld

|}

Siehe auch
 Liste der Bodendenkmäler in Königsmoos

Anmerkungen

Literatur

Weblinks

!
Konigsmoos
Baudenkmaler Konigsmoos

Liste der Baudenkmäler in Königsmoos


عملية البحث والإنقاذ هي عملية مد يد المساعدة إلى الناس الذين في الخطر أو في خطر وشيك.

تعاريف البحث والإنقاذ
هناك العديد من التعاريف المختلفة للبحث والإنقاذ، اعتماداً على ما تضمنه الوكالة.

 القوات الكندية: يشمل البحث والإنقاذ، وبند المساعدة إلى أشخاص، سفن أو حرفة أخرى والتي فيها خطورة.
 خفر السواحد الإمريكية: استعمال الموارد المتاحة لمساعدة الأشخاص أو الملكية في الضيق المحتمل أو الفعلي.
 وزارة الدفاع الإمريكية: نسقت العملية عادةً من قبل مركز التنسيق والإنقاذ (RCC) وهو استعمال الموظفين والوسائل المتوفرة لتحديد مكان الأشخاص الذين في خطر وإنقاذهم، وتزويدهم باحتياجاتهم الطبية أو الأخرى الأولية، وتسليمهم إلى مكان الأمن.

أنواع عمليات البحث والإنقاذ

إنقاذ جبل
وهيه عمليات إنقاذ في الجبال والأماكن المرتفعه بشكل محدد في التضاريس الوعرة والجبلية تكون لانقاذ اشخاص حاصرتهم الصخور أو سقطوا من المرتفعات باتجاه مناطق سحيقة.

بحث الأرض والإنقاذ
البحث والإنقاذ البحري يتعلقان بالبحث وعمليات الإنقاذ في المناطق غير الحضرية (مناطق نائية أو بعيدة) وتسمى هذه العملية أيضاً بالبحث وإنقاذ البرية، الذي يتضمنان المناطق مثل شواطئ البحار أو بحيرات أو أنهار أو كهوف.

بحث وإنقاذ حضري
البحث والإنقاذ الحضري (معروف كذلك بالبحث والإنقاذ المدني بينما تتعلق فرق USAR بالانهيار الهيكلي في أغلب الأحيان وإنقاذ تقني آخر) هي عمليات بحث وعمليات إنقاذ أجرياً في المدينة..

بحث معركة وإنقاذ
البحث والإنقاذ المقاتل هو بحث وعمليات الإنقاذ التي تنفذ أثناء الحرب التي ضمن أو قرب مناطق الحرب.

إنقاذ بحر جوي
إنقاذ البحر الجوي يشير إلى الاستعمال المشترك للطائرة والسفن السطحية للبحث عن واستعادة الناس الباقين على قيد الحياة.

انظر أيضا
 خدمات الطوارئ
 إدارة الطوارئ
 جهاز نجاة
 البحث تحت الماء والاستعادة
 إدارة الطوارئ
 البحث والإنقاذ القتالي

المصادر

إنقاذ
كوارث

البحث والإنقاذ


Alain Grenier (* 16. November 1930 in Algier; † 11. September 2022 in Paris) war ein französischer Diplomat.

Leben
Alain Grenier war der Sohn von Jean Grenier, einem Philosophen, der das Werk von Albert Camus analysiert hat. Er studierte am Institut d'études politiques de Paris und an der École nationale d'administration. Von 1964 bis 1968 war er Botschaftsrat in der Abteilung Handel der Botschaft in Damaskus. Bis 1978 war Alain Grenier Generalkonsul in Boston. Bis 1979 war er Mitglied des Board of Directors von L'Agence Havas. Vom 14. Januar 1986 bis 30. Juni 1989 war er Botschafter in Damaskus. Vom 7. Juli 1989 bis 27. Mai 1992 war er Botschafter in Tunis. 1992 wurde er Ambassadeur de France. Von 1992 bis 1996 war er Botschafter in Portugal.

Einzelnachweise

Französischer Botschafter in Syrien
Französischer Botschafter in Tunesien
Französischer Botschafter in Portugal
Mitglied der Ehrenlegion (Offizier)
Träger des französischen Nationalverdienstordens (Kommandeur)
Franzose
Geboren 1930
Gestorben 2022
Mann

Alain Grenier


Bezirgan, Samsun ilinin Çarşamba ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
köy 1991 tarihinde dönemin muhtarı Osman Bektaş tarafından Gülören mahallesinden ayrılarak kurulmuştur.

Coğrafya
Samsun iline 68 km, Çarşamba ilçesine 33 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar

Çarşamba'nın mahalleleri

Bezirgan, Çarşamba


Die 4. Landwehr-Division war ein Großverband der Preußischen Armee im Ersten Weltkrieg.

Gliederung

Kriegsgliederung bei Mobilmachung
 22. Landwehr-Infanterie-Brigade
 Landwehr-Infanterie-Regiment Nr. 11
 Landwehr-Infanterie-Regiment Nr. 51
 23. Landwehr-Infanterie-Brigade
 Landwehr-Infanterie-Regiment Nr. 22
 Landwehr-Infanterie-Regiment Nr. 23
 Ersatz-Kavallerie-Regiment
 Landwehr-Kavallerie-Regiment Nr. 2
 1. Landsturm-Batterie/VI. Armee-Korps
 2. Landsturm-Batterie/VI. Armee-Korps
 Ersatz-Kompanie/Pionier-Bataillon Nr. 6

Kriegsgliederung vom 5. Februar 1918
 22. Landwehr-Infanterie-Brigade
 Landwehr-Infanterie-Regiment Nr. 11
 Landwehr-Infanterie-Regiment Nr. 23
 Landwehr-Infanterie-Regiment Nr. 51
 3. Eskadron/Dragoner-Regiment "von Bredow" (1. Schlesisches) Nr. 4
 Landwehr-Feldartillerie-Regiment Nr. 4
 Pionier-Bataillon Nr. 404
 Divisions-Nachrichten-Kommandeur Nr. 504

Gefechtskalender
Die Division wurde mit der Mobilmachung bei Ausbruch des Ersten Weltkriegs gebildet und war dann an der Ostfront im Einsatz. Sie verblieb hier über den dortigen Waffenstillstand hinaus und beteiligte sich an den Kämpfen zur Unterstützung der Ukraine sowie der Okkupation großrussischen Gebietes. Nach Kriegsende waren Teile des Verbandes bis Februar 1919 als Besatzungs- und Sicherungsdienst in Litauen und Weißrussland tätig.

1914
 7. August --- Straßenkampf in Kalisch
 7. bis 12. August --- Grenzschutz gegen Russland
 24. August --- Gefecht bei Nowe-Miasto
 27. August --- Überfall südlich Szydlowiec
 29. August --- Gefecht bei Nowo-Radomsk
 1. September --- Gefecht bei Kazanow
 4. September --- Gefecht bei Lipsko
 5. bis 7. September --- Gefecht bei Josefow und Pawloska-Wola
 7. bis 9. September --- Schlacht bei Tarnawka
 4. bis 5. Oktober --- Gefechte bei Opatow und Radom
 9. bis 20. Oktober --- Schlacht bei Iwangorod
 22. bis 28. Oktober --- Kämpfe an der Rawka
 29. Oktober --- Gefecht bei Tomaszow
 5. November bis 5. Dezember --- Kämpfe bei Tschenstochau
 17. Dezember --- Gefecht bei Dankow-Ducy
 ab 19. Dezember --- Kämpfe an der Lososina und Czarna

1915
 bis 12. Mai --- Kämpfe an der Lososina und Czarna
 16. Mai bis 16. Juli --- Kämpfe im Kielcer Bergland
 17. Juli --- Durchbruchsschlacht bei Sienno
 18. bis 19. Juli --- Kämpfe an der Ilzanka
 20. bis 21. Juli Durchbruch der Vorstellung von Iwangorod östlich Zwolen
 22. bis 28. Juli --- Erkundungsgefechte an der Weichsel
 29. Juli --- Weichselübergang
 30. Juli bis 7. August --- Kämpfe auf dem Ostufer der Weichsel um Maciejowice
 8. bis 18. August --- Verfolgungskämpfe zwischen Weichsel und Bug
 19. bis 24. August --- Schlacht an der Pulwa-Nurzec
 25. bis 31. August --- Verfolgungskämpfe an der Bialowieska-Puszcza
 1. September --- Zalesie-Borowiki
 1. bis 12. September --- Kämpfe an der Jasiolda und an der Zelwianka
 13. bis 18. September --- Schlacht bei Slonim
 19. bis 24. September --- Kämpfe an der oberen Schtschara-Serwetsch
 ab 25. September --- Stellungskämpfe an der oberen Schtschara-Serwetsch

1916
 Stellungskämpfe an der oberen Schtschara-Serwetsch
 13. Juni --- Abwehrkämpfe bei Stolowitschi
 3. bis 29. Juli --- Schlacht von Baranowitschi

1917
 bis 11. September --- Stellungskämpfe an der oberen Schtschara-Serwetsch
 12. September bis 14. Dezember --- Stellungskämpfe an der oberen Schtschara-Serwetsch-Njemen
 15. bis 17. Dezember --- Waffenruhe
 ab 17. Dezember --- Waffenstillstand

1918
 bis 18. Februar --- Waffenstillstand
 18. Februar bis 21. März --- Kämpfe zur Unterstützung der Ukraine
 22. März bis 15. November --- Okkupation großrussischen Gebietes
 ab 16. November --- Besatzungs- und Sicherungsdienst in Litauen und Weißrussland (Teile der Division)

1919
 bis 11. Februar --- Besatzungs- und Sicherungsdienst in Litauen und Weißrussland (Teile der Division)

Kommandeure

Literatur
 Ruhmeshalle unserer Alten Armee, Herausgegeben auf Grund amtlichen Materials des Reichsarchivs, Militär-Verlag, Berlin 1927, S. 61, 93–94
 Histories of Two Hundred and Fifty-One Divisions of the German Army Which Participated in the War (1914–1918), United States War Office as War Department Document No. 905, Office of the Adjutant, 1920, S. 99–100

Einzelnachweise

Landwehrdivision #:4
Gegründet 1914
Aufgelöst 1919

4. Landwehr-Division (Deutsches Kaiserreich)


حملات صليبية أو الحروب الصليبية مجموعة من الحملات والحروب التي قام بها أوروبيون في أواخر القرن الحادي عشر إلى الثلث الأخير من القرن الثالث عشر (1096 - 1291) .
 الصليبية ، منطقة كويتية تابعة لمحافظة الجهراء .
 الصليبية (القصيم) ، قرية سعودية
 الصليبية أو الفصيلة الكرنبية أو الخردلية هي فصيلة نباتية تتبع رتبة الكرنبيات

الصليبية (توضيح)


Santiago (İspanyolca: Santiago de Chile), Güney Amerika ülkesi Şili'nin başkenti ve en büyük şehridir.

Santiago Metropolitan Bölgesi sınırlarında kalır. 32 idari mahalleden oluşur. Şehir nüfusu 5 milyon kişi olup, tüm Metropolitan Bölgesi'ndeki nüfus 7 milyondur. Bu Şili'deki toplam nüfusun %40'ının Santiago ve yakın çevresinde yaşadığı anlamına gelir. "Santiago Centro" şehrin idari mahallelerinden biri olup şehir merkezini kapsar. Burada yaklaşık 230.000 kişi yaşar.

Her ne kadar Şili Parlamentosu Congreso Nacional 1990'da demokrasiye dönülmesinden bu yana Valparaíso'da yerleşik bulunsa da, Santiago tartışmasız Şili'nin politik ve ekonomik merkezidir. (Esasen Congreso Nacionalin 1973 darbesiyle kapatılmasından sonra başkent Santiago'da kalan ve Şili Dışişleri Bakanlığı tarafından kullanılan binaları 2006 yılında sahibine iade edilmiş ve hâlen parlamento komisyonları toplantılarını burada yapmaktadır.)

Coğrafya

Santiago, Mapocho nehrinin kıyısında, And Dağları eteklerindeki bir düzlükte kurulmuştur. Trafik ve sanayinin yoğunluğundan, çok sık hava kirliliği sorunu yaşanır. Öyle ki bu yüzden, özellikle kış mevsiminde, çoğu zaman şehrin doğu sınırlarını oluşturan çevredeki dağ sıralarını seçmek dahi zorlaşır.

İklimi kuru ve sıcaklık farkları fazladır.

İklim

Tarihçe

Tarih Öncesi
Bazı arkeolojik araştırmalara göre ilk insan gruplarının MÖ 10. binyılında Santiago havzasına ulaştığına inanılır. Gruplar esasen And dağlarının erimesi sırasında guanako aramak için kıyıdan iç bölgelere seyahat eden göçebe (İngilizce: nomadic) avcı-toplayıcılardı. Yaklaşık 800 yıllarında Mapocho Nehri boyunca özellikle mısır, patates ve fasulye ve bölgedeki devegiller'in evcilleştirilmesi için tarımsal toplulukların oluşması nedeniyle ilk yerleşik sakinler yerleşmeye başladı.

Picunche'lere (Şilililer tarafından verilen ad) veya Promaucae halkı (İnkalar tarafından verilen ad) ait alanlarda kurulan köyler geç dönem boyunca onbeşinci yüzyıl ve onaltıncı yüzyılın başlarına kadar İnka İmparatorluğu'na tabiydi. İnkalar mitimalar vadisine yerleştiler, ana yerleşim şimdiki şehrin merkezine, Huaca de Chena gibi kalelere ve El Plomo tepesi barınağına yerleşti. Bölge, İnka Yolu olarak güneye giden yol kavşağının başarısız İnka seferleri için bir temel oluşturacaktı.

Şehrin kuruluşu

Francisco Pizarro tarafından Peru'dan gönderilen ve Cuzco'dan uzun bir yolculuk yapan Extremadura fatihi Pedro de Valdivia 13 Aralık 1540'te Mapocho vadisine ulaştı. Valdivia'nın orduları nehir kenarında Tupahue tepesi'nin eteklerinde kamp kurdu ve bölgede yaşayan Picunche halkı ile yavaş yavaş etkileşime girmeye başladı. Valdivia daha sonra bölgenin reislerini meclise çağırdı ve burada İspanya Kralı I. Carlos adına Nueva Extremadura valiliğinin başkenti olarak kurma niyetini açıkladı. Yerliler kasabanın Huelén adlı küçük bir tepenin yanındaki nehrin iki kolu arasındaki küçük bir adada kurulmasını kabul ettiler ve hatta tavsiye ettiler.

12 Şubat 1541'de fatih Valdivia tarafından Santa Lucia olarak yeniden adlandırılan Huelén yakınlarındaki Santiago del Nuevo Extremo (Yeni Extremadura'nın Santiago'su) şehrini resmen kurdu. Kuruluş töreni, bugün şehir merkezinde bir park olan Santa Lucía tepesinde yapılmıştır. Valdivia' nın burayı seçmesinin sebebi Mapocho nehrinin burada büyük bir ada oluşturmuş olmasıdır. Bu konum, şehri Mapuche saldırılarından korumak için uygundur. Buna rağmen daha 1541'de ilk saldırılar başlamıştır.

Kolonyal yönetimin ardından Valdivia yeni şehrin düzenini, şehri ızgara düzeni şeklinde tasarlayacak usta inşaatçı Pedro de Gamboa'ya emanet etti. Şehrin merkezinde, Gamboa Plaza Mayor 'ı tasarladı, Katedral ve vali'nin evi için çevredeçeşitli arsalar seçildi. Toplamda kuzeyden güneye sekiz, doğudan batıya on blok inşa edildi. Her güneş (İngilizce: solar) (çeyrek blok), çamur ve samandan evler inşa eden yerleşimcilere verildi. İlk binalar Picunche yerlileri tarafından yapılmıştır. Mapocho nehrinin güneydeki bir kolu kurutularak buraya Alameda de las Delicias adı verilen bir bulvar inşa edilmiştir. Santiago halkının kısaca "Alameda" dediği caddenin bugünkü ismi "Avenida  Libertador General Bernardo O'Higgins"'tir.

Valdivia aylar sonra askerleriyle birlikte güneye gitti ve Arauco Savaşı'nı başlattı. Santiago korumasız kaldı. Michimalonco'nun yerli ev sahipleri bunu kendi lehlerine kullandı ve yeni doğan şehre saldırdı. 11 Eylül 1541'de şehir yerliler tarafından yok edildi ancak 55 kişilik İspanyol Garnizonu kaleyi savunmayı başardı. Direniş, Valdivia'nın metresi Inés de Suárez tarafından yönetildi. İstila edildiğini anlayınca tüm yerli mahkûmların idamını emretti ve başlarını mızraklara saplayıp yerlilere fırlatmaya başladı. Bu barbarca hareket karşısında yerliler dehşet içinde dağıldılar. Şehir yavaş yavaş yeniden inşa edilecek ve yeni kurulan Concepción, daha sonra 1565'te Şili Kraliyet Audiencia'nın kurulduğu yer ön plana çıkacaktı. Ancak Concepción'un kısmen Arauco Savaşı'na yakınlığı ve ayrıca birbirini izleyen yıkıcı depremler nedeniyle karşı karşıya kaldığı sürekli tehlike, 1607'ye kadar Santiago'da Kraliyet Mahkemesi'nin kesin olarak kurulmasına izin vermeyecekti. Bu kuruluş, şehrin sermaye rolünü yeniden teyit etti.

Şehrin ilk yıllarında İspanyollar ciddi gıda ve diğer erzak sıkıntısı çekiyorlardı. Bunun nedeni, yerel yerli Picunche tarafından ekimi durdurmak ve daha uzak yerlere çekilmek için bir stratejiydi. Takviyelerden izole İspanyollar buldukları her şeyi yemeye başvurmak zorunda kaldılar, kıyafet eksikliği bazı İspanyolların köpeklerden, kedilerden, deniz aslanlarından ve tilkilerin derileri ile giyinmeye başlaması anlamına geliyordu.

Sömürge dönemi Santiago

Santiago başlarda, yerli saldırıları, depremler ve bir dizi sel tarafından tehdit edilen kalıcı yıkım tehlikesiyle karşı karşıya gibi görünse de hızla büyümeye başladı. 1558'de Gamboa tarafından tasarlanan 126 bloktan 40'ına yerleşildi ve 1561'de Katedral'inin ve 1572'de San Francisco Kilisesi'nin temel taşının yerleştirilmesiyle vurgulanan inşaatın başlangıcıyla 1580'de şehirdeki ilk önemli binalar yükselmeye başladı. Bu yapıların her ikisi de esasen kerpiç ve taştan oluşuyordu. Önemli binaların inşasına ek olarak, yakındaki araziler on binlerce hayvanı ağırladığı için şehir gelişmeye başladı.

16. ve 17. yüzyıllarda bir dizi felaket şehrin gelişmesini engelledi: deprem, 1575 çiçek hastalığı salgını, 1590, 1608 ve 1618'deki Mapocho Nehrinin selleri ve son olarak 13 Mayıs 1647'de 600'den fazla insanın ölümüne ve 5,000'den fazla kişinin etkilenmesine neden olan depremi. Ancak bu felaketler, ülkenin tüm gücünün Plaza de Armas santiaguina üzerinde toplandığı bir zamanda Şili Genel liderliği'nin başkentinin büyümesini durdurmayacaktı.

1767'de, corregidor Luis Manuel de Zañartu, tüm sömürge döneminin en önemli mimari eserlerinden biri olan Calicanto Köprüsü'nü başlattı ve şehri etkili bir şekilde kuzey tarafındaki La Chimba'ya bağladı. Mapocho Nehri'nin taşmasını önlemek için setler'in inşaatına başlandı. İnşaatçılar köprüyü tamamlasalar da, iskeleler nehir tarafından sürekli hasar görüyordu.
1780'de Vali Agustín de Jáuregui, diğer önemli işlerin yanı sıra katedralin cephesini, Palacio de La Moneda, San Carlos kanalı ve Ambrosio O'Higgins hükûmeti sırasında bentlerin son inşaatını tasarlayacak olan İtalyan mimar Joaquín Toesca işe aldı. Bu önemli eserler 1798'de kalıcı olarak açıldı. O'Higgins hükûmeti, başkenti ülkenin ana limanına bağlayan Valparaíso yolunun 1791'de açılmasını da denetledi.
1778'de Rio Mapocho üzerine bir köprü inşa edilir. Puente Cal y Canto isimli bu köprü, La Chimba semtini şehir merkezine bağlar.

Cumhuriyetin Başkenti

18 Eylül 1810, Santiago'da Şili'nin bağımsızlığını kurma sürecini başlatan İlk Hükümet Cuntası ilan edildi. Yeni ulusun başkenti haline gelen şehir, özellikle yakındaki askeri eylemler olmak üzere çeşitli olaylar tarafından tehdit edildi.
Ulusal Enstitü ve Ulusal Kütüphane gibi bazı kurumlar Patria Vieja'ya kurulmuş olsa da bunlar 1814'te Rancagua Muharebesi'nde vatansever yenilgisi sonrasında kapatıldı. Kraliyet hükûmeti, And Dağları Ordusu'nun Chacabuco savaşı'nda zafer kazandığı 1817'ye kadar sürdü, Santiago'daki vatansever hükûmeti eski haline getirildi. Ancak bağımsızlık garanti edilmedi. İspanyol ordusu 1818'de yeni zaferler kazandı ve Santiago'ya yöneldi ancak yürüyüşleri 5 Nisan 1818'de Maipú Savaşı sırasında Maipo Nehri'nin ovalarında kesin olarak durduruldu.

Savaşın sona ermesiyle Bernardo O'Higgins Yüksek Müdür olarak kabul edildi ve babası gibi şehir için bir dizi önemli çalışmaya başladı. Patria Nueva çağrıldığı sırada kapatılan kurumlar yeniden açıldı. Genel Mezarlık açıldı, San Carlos kanalı üzerindeki çalışmalar tamamlandı ve Mapocho Nehri'nin La Cañada olarak bilinen güney kolunda, bir süre çöplük olarak kullanılan kuruyan nehir yatağı, şimdi Alameda de las Delicias olarak bilinen bir bulvara dönüştürüldü.

Biri 19 Kasım 1822'de, diğeri 20 Şubat 1835'te olmak üzere iki yeni deprem kenti vurdu. Ancak bu iki olay kentin hızlı ve sürekli büyümesini engellemedi. 1820'de şehir 46,000 nüfus bildirirken, 1854'te nüfus 69,018'e ulaştı. 1865'te nüfus sayımı 115,337 nüfus bildirdi. Bu önemli artış, başkentin güneyinde ve batısındaki banliyö büyümesinin ve kısmen bölgede var olan eski mülklerin bölünmesinden büyüyen canlı bir bölge olan La Chimba'nın sonucuydu. Bu yeni çevresel gelişme, daha önce şehir merkezini yöneten geleneksel dama tahtası yapısının sona ermesine yol açtı.

19. yüzyıl

Cumhuriyet dönemi yıllarında Şili Üniversitesi (Şili Üniversitesi), Normal Öğretmen Okulu, Sanat ve El Sanatları Okulu ve Quinta Normal gibi kurumlar Güzel Sanatlar Müzesi (şimdi Bilim ve Teknoloji Müzesi) ve Ulusal Doğa Tarihi Müzesi'ni içeren kurumlar kuruldu. Öncelikli olarak eğitim amaçlı yapılanlar o dönemde kamu planlaması örnekleri de oldular. 1851'de başkenti Valparaíso Limanı'na bağlayan ilk telgraf sistemi açıldı.

Başkentin kentsel gelişiminde yeni bir ivme, sözde "Liberal Cumhuriyet" ve Belediye Başkanı Benjamín Vicuña Mackenna yönetimi sırasında gerçekleşti. Bu dönemdeki ana işler arasında, merkezi konumuna rağmen kötü bir onarım durumunda olan Cerro Santa Lucia'nın yeniden modellenmesi yer alır. Santiago'yu dönüştürmek için Vicuña Mackenna, tüm şehri çevreleyen bir yol olan "Camino de Cintura"nın inşaatına başladı. Alameda Bulvarı'nın yeniden geliştirilmesi onu şehrin ana yoluna dönüştürdü.

Ayrıca bu süre zarfında ve 1873'te Avrupalı peyzajcıların çalışmalarıyla O'Higgins Parkı ortaya çıktı. Halka açık olan park, geniş bahçeleri, gölleri ve araba parkurları nedeniyle Santiago'da bir dönüm noktası oldu. Bu dönemde Teatro Municipal opera binası ve Club Hípico de Santiago gibi diğer önemli binalar açıldı. Aynı zamanda, Quinta Normal'in arazisinde 1875 Uluslararası Sergi düzenlendi.

Şehir, ulusal demiryolu sisteminin ana merkezi haline geldi. İlk demiryolu şehre 14 Eylül 1857'de Santiago Estación Merkez tren istasyonu'nda ulaştı. O zamanlar yapım aşamasında olan istasyon, 1884'te kalıcı olarak açılacaktı. O yıllarda, demiryolları şehri Valparaíso'nun yanı sıra Şili'nin kuzey ve güneyindeki bölgelere bağladı. Santiago sokakları asfaltlandı ve 1875'e kadar şehirde 1,107 vagon bulunurken, 45,000 kişi günlük olarak tramvay hizmetlerini kullanıyordu.

8 Aralık 1863 tarihinde Iglesia de la Compañía Kilisesi çıkan bir yangın sonucu tamamen yanmıştır. 2000 kişiden daha fazla kurbanın olduğu bu yangın sonucunda buraya bir anıt dikilmiştir.

1885 yılında  236,412 kişi Santiago'da yaşamaktaydı.

Yüzüncü yılda Santiago

Yeni yüzyılın gelişiyle birlikte şehir, endüstri'nin güçlü gelişimine bağlı olarak çeşitli değişiklikler yaşamaya başladı. O zamana kadar ülkenin ekonomik merkezi olan Valparaíso, sermaye pahasına yavaş yavaş önemini yitirdi. 1895'e gelindiğinde, ulusal imalat sanayiinin %75'i başkentte ve yalnızca %28'i liman kentindeydi ve 1910'da Valparaíso'dan ayrılarak şehir merkezinin sokaklarında büyük bankalar ve dükkanlar açıldı.

Özerk Belediyeler Yasası'nın yürürlüğe girmesi, belediyelerin yerel yönetimi geliştirmek amacıyla o zamanki Santiago "departamento" çevresinde çeşitli idari bölümler oluşturmasına izin verdi. Maipú, Ñuñoa, Renca, Lampa ve Colina 1891'de, Providencia ve Barrancas 1897'de ve Las Condes 1901'de oluşturuldu. La Victoria "departamento" 1891'de Lo Cañas'ın yaratılmasıyla bölündü, 1892'de La Granja ve Puente Alto, 1899'da La Florida ve 1925'te La Cisterna olarak gene bölünecekti.

Bu dönemde San Cristobal Tepesi uzun bir gelişme süreci başlattı. 1903'te bir astronomik gözlemevi kuruldu ve ertesi yıl, günümüzde şehrin çeşitli noktalarından görülebilen 14 metrelik Bakire Meryem heykeli için ilk taş konuldu. Ancak, anıt birkaç on yıl sonrasına kadar tamamlanamayacaktı.

1910 Şili Yüzüncü Yıl kutlamaları ile birlikte birçok kentsel proje üstlenildi. Demiryolu ağı, yeni bir demiryolu halkası ve Cajón del Maipo'ya giden rota ile şehrin gelişmekte olan banliyöleriyle bağlantısına imkan verecek şekilde genişletildi, bu arada şehrin kuzeyinde yeni bir tren istasyonu inşa edildi: Mapocho İstasyonu. Mapocho nehrinin güney tarafında, Parque Forestal oluşturuldu ve Güzel Sanatlar Müzesi, Barros Arana devlet yatılı okulu ve Ulusal Kütüphane gibi yeni binalar açıldı. Ayrıca, çalışma, kentsel nüfusun yaklaşık %85'ini kapsayan bir kanalizasyon sistemini de içerecektir.

Nüfus patlaması

1920 nüfus sayımı, Santiago'nun nüfusunun 507,296 nüfuslu, Şili nüfusunun % 13.6'sına eşdeğer olduğunu tahmin eder. Bu, 1907 nüfus sayımına göre % 52,5'lik artışı, yani ulusal rakamın neredeyse üç katı olan yıllık % 3.3'lük artışı temsil eder. Bu büyüme esasen inşaat halindeki fabrikalarda ve demiryollarında çalışmaya gelen güneyli çiftçilerin gelmesinden kaynaklandı. Ancak bu büyüme şehrin kendisinde değil, kenar mahallelerde yaşandı.

Bu süre zarfında şehir merkez bölgesi, Ahumada Caddesi çevresinde çeşitli portallar ve yerellerin kurulması ve La Moneda Sarayı'nın yakın çevresinde bir Sivil Bölge kurulmasıyla ticari, mali ve idari bir merkez haline getirildi. İkinci proje, bakanlıklar ofislerinin ve diğer kamu hizmetlerinin kurulması için çeşitli modernist binaların inşasının yanı sıra orta katlı binaların inşaatına başlamayı içeriyordu. Öte yandan, merkezin geleneksel sakinleri şehirden Providencia ve Ñuñoa gibi oligarşiye ve Avrupalı göçmen'e profesyoneller ve orta sınıf aileler için San Miguel ev sahipliği yapan daha kırsal alanlara göç etmeye başladılar. Ayrıca çevrede villalar, dönemin çeşitli kuruluşlarından çeşitli ortaklar inşa edildi. Modernite, ilk tiyatroların ortaya çıkması, telefon şebekesinin genişletilmesi ve 1928'de Los Cerrillos Havaalanı'nın açılması ve diğer gelişmelerle birlikte şehirde arttı.

20. yüzyılın başlarının teknolojik gelişmelere bağlı olarak ekonomik büyüme çağı olduğu duygusu, alt sosyal sınıfların yaşam standardı ile çarpıcı bir tezat oluşturuyordu. Önceki on yılların büyümesi, 1929'da başlayan eşi görülmemiş bir nüfus patlamasına yol açtı. Büyük Buhran kuzeydeki nitrat endüstrisinin çökmesine neden oldu ve 60,000 işsiz kaldı, bu da tarımsal ihracattaki düşüşe katkıda bulundu ve sonuç olarak Ülke genelinde toplam işsiz sayısı 300,000 civarında oldu. Bu işsiz işçiler, Santiago'yu ve onun gelişen endüstrisini hayatta kalmak için tek şans olarak gördüler. Pek çok göçmen Santiago'ya hiçbir şey olmadan geldi ve binlerce kişi kiralayabilecekleri bir yer bulmaktaki büyük zorluk nedeniyle sokaklarda yaşamak zorunda kaldı. Tüberküloz da dahil olmak üzere yaygın hastalık, yüzlerce evsizin hayatına mal oldu. Santiago nüfusunun maaşları düşerken işsizlik ve yaşam maliyetleri önemli ölçüde arttı.

1930'lu yıllarda Santiago, bir modern endüstri metropolüne dönüşmeye başladı. Başkanlık sarayı La Moneda çevresinde birçok bakanlığın ve kamu kuruluşunun bulunduğu Barrio Cívico isimli bir yönetim semti oluştu. Şehir nüfusu kuzey ve güney Şili'den aldığı göçlerle hızla arttı.

Durum ancak birkaç yıl sonra CORFO tarafından desteklenen yeni bir sanayi patlaması ve 1930'ların sonlarından itibaren devlet düzeninin genişlemesiyle değişti. Bu dönemde aristokrasi, gücünün çoğunu kaybetmiş ve tüccarlar, bürokratlar ve profesyonellerden oluşan orta sınıf, ulusal politikayı belirleme rolünü üstlenmiştir. Bu bağlamda, üst sınıflar başkentin semtlerine sığınırken, Santiago'da önemli bir orta ve alt sınıf nüfusu gelişmeye başladı. Böylece, eski paralı sınıf Cousino ve Alameda Park gezileri, 1938'de Ulusal Stadyum gibi popüler eğlence mekanları üzerindeki hegemonyasını kaybetti.

Daha Büyük Santiago

Sonraki yıllarda, Santiago hız kesmeden büyümeye devam etti. 1940'ta şehir 952,075 nüfusa sahipti, 1952'de bu rakam 1,350,409 sakine yükseldi ve 1960 nüfus sayımı 1,907,378 santiaguino'ya ulaştı. Bu büyüme, istikrarlı konutlara sahip orta ve alt sınıf ailelerin kurulduğu çevredeki kırsal alanların kentleşmesine yansıdı: 1930'da kentsel alan 6,500 hektara sahipti, 1960'ta 20,900'e ve 1980'de 38,296'ya ulaştı. Toplulukların çoğu büyümeye devam etse de, esas olarak batıda Barrancas, kuzeyde Conchalí ve La Cisterna ve güneyde La Granja gibi uzaktaki topluluklarda yoğunlaşmıştı. Üst sınıf için Las Condes ve La Reina sektörünün eteklerine yaklaşmaya başladı. Ancak merkez, ticaret, bankacılık ve hükûmetin gelişmesi için daha fazla alan bırakarak insanları kaybetti.

Büyümenin düzenlenmesi ancak 1960'larda, çok daha büyük bir şehrin yeni gerçekliğini yansıtan bir kavram olan Greater Santiago için çeşitli kalkınma planlarının oluşturulmasıyla uygulanmaya başladı. 1958'de Santiago'nun Toplumlararası Planı yayınlandı. Önerilen plan, maksimum 3,260,000 nüfuslu bir nüfus için 38,600 kentsel ve yarı hektarlık bir sınır belirledi ve Américo Vespucio Bulvarı ve Panamericana yolu 5 gibi yeni caddelerin inşası için planlar ve 'endüstriyel kuşakların' genişlemesini içeriyordu. 1962 Dünya Kupası kutlaması, şehir iyileştirme planlarını uygulamak için yeni bir ivme kazandırdı. 1966'da Cerro San Cristóbal'da Santiago Metropolitan Parkı kuruldu, MINVU gecekondu kasabaları'nı ortadan kaldırmaya ve yeni konut binaları inşa etmeye başladı. Son olarak, Edificio Diego Portales 1972'de inşa edildi.

1967'de yeni Uluslararası Pudahuel Havaalanı açıldı ve yıllar süren tartışmaların ardından 1969'da Santiago Metrosu inşaatına başlandı. İlk etap Alameda'nın batı bölümünün altından geçti ve 1975'te açıldı. Metro, şehrin en prestijli binalarından biri haline gelecekti. Takip eden yıllarda, 1978'in sonunda iki dikey çizgiyle genişlemeye devam etti. Telekomünikasyon altyapısının inşa edilmesi de bu dönemin önemli bir gelişmesiydi. 1975 yılında yapılan inşaat, yirmi yıldır başkentin sembollerinden biri ve ülkedeki en yüksek yapı haline geldi.

1973 darbesi ve askeri rejim'in kurulmasından sonra, hükûmet neoliberal bir ekonomik modeli benimsediği 1980'lere kadar şehir planlamasında büyük değişiklikler olmadı. 1979'da master plan değiştirildi. Kentsel alan, gayrimenkul geliştirme için 62,000 hektardan fazla genişletilmiştir. Bu, özellikle La Florida'da kentsel yayılma yarattı ve şehir 1990'ların başında 40 619 hektara ulaştı. 1992 nüfus sayımı, Santiago'nun 328,881 nüfuslu ülkenin en kalabalık belediyesi olduğunu gösterdi. Bu arada, 3 Mart 1985'te güçlü bir deprem şehri vurdu. Çok az can kaybına neden olmasına rağmen, birçok insanı evsiz bıraktı ve birçok eski binayı yıktı.

Yirmi birinci yüzyılın başlarında metropol

[[Dosya:Gran Torre Santiago, Costanera Center (24847266437).jpg|alt=|sol|küçükresim|upright=1|Costanera Center kompleksinin bir parçası olan Gran Torre Santiago ('Büyük Santiago Kulesi), Ibero-America'daki en yüksek ikinci binadır]]
 1990'da geçiş demokrasiye geçişin başlamasıyla birlikte, Santiago şehri, çoğunluğu güneyde yaşayan üç milyonu aşmıştı: La Florida en kalabalık bölgeydi ve onu Puente Alto ve Maipú izledi. Bu belediyelerde ve Quilicura ve Peñalolén gibi diğer belediyelerde gayrimenkul geliştirme, büyük ölçüde orta sınıf aileler için konut projelerinin inşasından geldi.
Bu arada, yüksek gelirli aileler, şimdi Barrio Alto olarak adlandırılan dağların eteklerine taşınarak Las Condes'in nüfusunu artırdı ve Vitacura ve Lo Barnechea gibi yeni komünlere yol açtı.  Providencia Bulvarı bölgesi doğu sektöründe önemli bir ticaret merkezi haline geldi.
Bu gelişme, yüksek binaların inşası için çekici bir yer haline gelen Barrio Alto'ya kadar genişletildi.
Bölgede büyük şirketler ve finans şirketleri kuruldu ve bu, Sanhattan olarak bilinen gelişen modern bir iş merkezinin ortaya çıkmasına neden oldu. Bu şirketlerin Barrio Alto'ya gitmesi ve şehrin dört bir yanına alışveriş merkezleri inşa edilmesi şehir merkezinde bir kriz yarattı. Bölgeyi yeniden düzenlemek için, ana alışveriş caddeleri Paseo Ahumada gibi yaya yürüyüş yollarına dönüştürüldü ve hükûmet, genç yetişkinleri cezbeden konut binalarının inşası için vergi avantajları uyguladı.
Şehir, düzensiz büyümenin yarattığı bir dizi sorunla yüzleşmeye başladı. Hava kirliliği kış aylarında kritik seviyelere ulaştı ve şehrin üzerine bir duman tabakası yerleşti. Yetkililer, endüstriyel kirliliği azaltmak için yasal önlemler aldı ve araç kullanımına kısıtlamalar koydu. Metro önemli ölçüde genişletildi, hatlar genişletildi ve 1997-2006 yılları arasında güneydoğu sektöründe üç yeni hat inşa edildi. 2011'de Maipú'ya yeni bir uzantı açıldı ve bu noktada büyükşehir demiryolunun toplam uzunluğu 105 km idi. otobüsler söz konusu olduğunda, sistem 1990'ların başında büyük bir reform geçirdi. 2007'de Transantiago olarak bilinen ana plan oluşturuldu. Yapıldığından beri bir takım sorunlarla karşı karşıya kaldı.
Yirmi birinci yüzyıla girerken, Santiago'da hızlı gelişme devam etti. Şehir bölgesi, Plaza de la Ciudadanía'nın oluşturulması ve Ciudad Parque Bicentenario'nun Cumhuriyetin ikiyüzüncü Yıldönümü anısına inşa edilmesiyle yenilendi. Costanera Center kompleksindeki Titanium La Portada ve Gran Torre Santiago gökdelen'lerinin açılmasıyla sonuçlanan doğu sektöründe yüksek binaların gelişimi devam ediyor. Ancak sosyoekonomik eşitsizlik ve jeososyal parçalanma hem kentte hem de ülkede en önemli sorunlardan ikisi olmaya devam ediyor.

27 Şubat 2010'da bir güçlü deprem başkenti vurdu ve eski binalarda bir miktar hasara neden oldu. Bununla birlikte, bazı modern binalar da yaşanmaz hale getirildi ve Santiago'nun modern mimarisinde zorunlu deprem standartlarının fiili uygulaması hakkında çok fazla tartışma yarattı.

 Görülmeye değer yerleri
Şehrin eski tarihine rağmen tarihi yapıları azdır. Ülkenin tamamında olduğu gibi Santiago da çok sayıda deprem afeti yaşamıştır. Casa Colorada,  Iglesia San Francisco, Posada del Corregidor gibi istisnaları saymayacak olursak 150 yaşından eski bina yok gibidir. Bu binalar da İspanyol koloni zamanından kalmadır.

Şehrin merkezindeki (Plaza de Armas) adlı meydan ve aynı yerdeki Katedral, şehrin en eski kilisesi olan San Francisco Kilisesi gibi önemli yapılarındandır. Yine başkanlık sarayı La Moneda da bu binalara eklenebilir.

Diğer görmeye değer bir yer de, şehrin tarihi merkezinde bulunan, bugün park olarak duran Santiago'nun ilk kurulduğu Santa Lucia tepesidir. Yine arkasında Andlar'ın yükseldiği, raylı bir sistemle çıkılan ve içerisinde bir hayvanat bahçesinin bulunduğu San Cristóbal tepesi de ziyaret edilecek yerlerden birisidir.

 Ekonomi
Şili'nin önemli şirketlerinin merkezleri Santiago'dadır. Aynı şekilde birçok yabancı firmanın temsilcileri de burada bulunur. Medya merkezi yine burası olduğundan millî TV kanalları buradan yayın yapar. El Mercurio, La Tercera, La Nación, Siete gibi ulusal gazetelerin basıldığı şehir Santiago'dur. Santiago 2004 ve 2005 yıllarında America Economica dergisi tarafından Latin Amerika'da iş yapılacak en önemli şehir'' seçilmiştir.

Kardeş Şehirler

Galeri

Kaynakça

Dış bağlantılar

Kıyı şehirleri

Santiago, Şili


An Amorphophallus atroviridis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Wilbert Leonard Anna Hetterscheid. An Amorphophallus atroviridis in nahilalakip ha genus nga Amorphophallus, ngan familia nga Araceae.

Mabibilngan ini ha Thailand. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Amorphophallus

Amorphophallus atroviridis


William Henry Browne, dit Billy Browne, né le  à Londres et mort le  à Brisbane, est un syndicaliste et homme politique australien.

Biographie
Né dans le quartier londonien de Pimlico, il est le fils d'un ouvrier débiteur de pierre. Il est employé comme marin dans la marine marchande britannique à partir de l'âge de 11 ans, puis émigre en Australie comme chercheur d'or à l'âge de 20 ans. Il passe vingt ans dans les mines d'or de Nouvelle-Galles du Sud et du Queensland, et y perd un œil lors d'un accident à Croydon.

Il participe à Croydon à la fondation d'un syndicat ouvrier des mineurs, dont il devient le secrétaire. À cette fonction, il organise une levée de fonds pour venir en aide aux , grève historiquement importante pour les débuts de l'organisation du mouvement politique ouvrier. En 1892, Billy Browne est ainsi élu député de Croydon à l'Assemblée législative du Queensland, pour le tout jeune Parti travailliste. De 1896 à 1898 il est le secrétaire du groupe parlementaire travailliste, mais renonce à cette fonction car il souffre d'asthme en raison d'une silicose, maladie professionnelle affectant de nombreux mineurs. En décembre 1899, les travaillistes forment au Queensland le premier gouvernement ouvrier au monde, et le Premier ministre Anderson Dawson y nomme Billy Browne ministre des Mines et ministre de l'Instruction publique. Ce gouvernement est toutefois déchu immédiatement par l'Assemblée, avant qu'il n'ait pu gouverner.

Il est élu chef du Parti travailliste au Queensland en août 1900, et devient de ce fait chef de l'opposition parlementaire à l'Assemblée. En 1903, il persuade son parti d'entrer dans un gouvernement de coalition avec les libéraux, et devient vice-Premier ministre ainsi que ministre des Mines et des Travaux publics auprès du Premier ministre libéral Arthur Morgan. De fait, si Billy Browne sait être persuasif, il est chétif et n'est pas une forte personnalité ; la figure dominante du gouvernement est le travailliste William Kidston, ministre des Finances.

Billy Browne meurt d'une pneumonie et d'une angine de poitrine en avril 1904, à l'âge de 57 ans.

Références

Naissance en septembre 1856
Décès en avril 1904
Syndicaliste australien
Personnalité politique du Queensland
Personnalité politique australienne du XIXe siècle
Personnalité politique australienne du XXe siècle
Personnalité du Parti travailliste australien
Décès à 47 ans

Billy Browne


Răzvan Ștefan Popa ()

Și-a făcut debutul în Liga I la vârsta de 15 ani și 2 luni, intrând la schimb într-un meci din 17 martie 2012 contra lui Dinamo București. Curtat și de Chelsea FC, în august 2013, Popa a ajuns la Inter Milano. Acolo, unde a petrecut trei ani, nu a jucat decât într-un amical cu Bayern München pentru echipa mare, în rest doar la echipa de , și a fost în cele din urmă cedat la Real Zaragoza, în Segunda Division în 2016, când avea 19 ani. Pentru această echipă a jucat șapte minute într-un meci de campionat și un meci întreg în Cupa Spaniei, în care a și marcat un gol. Pentru sezonul din primăvara lui 2017, Popa a fost împrumutat la Burgos CF.

În cele din urmă, în octombrie 2017, Popa a revenit în România, jucând pentru Universitatea Craiova.

În septembrie 2021, s-a alăturat echipei Dinamo București.

Referințe

Legături externe
Profile at Liga1.ro
Profile at Romaniansoccer.ro

Nașteri în 1997
Oameni din Râmnicu Vâlcea
Fotbaliști români
Mijlocași
Fotbaliști ai FC Sportul Studențesc
Fotbaliști ai lui Internazionale Milano
Fotbaliști ai FC Dinamo București
Români expatriați în Italia
Oameni în viață

Răzvan Popa (fotbalist)


Larder Lake is an incorporated municipal township and eponymous constituent dispersed rural community in Timiskaming District in Northeastern Ontario, Canada. It is located along Ontario Highway 66 and Ontario Highway 624 at the north-western part of the lake bearing the same name. The area of the township is  and includes the geographic townships of Hearst, McVittie and Skead.

Located within the "Larder Lake-Cadillac Fault Zone", a geologic region rich in precious metals, the town was the site of the first gold rush in northeastern Ontario.

History
Gold in the area was originally reported in the late 1800's by Chief Ignace Tonené of the Temagami First Nation. He staked a claim near the north arm of Larder Lake but claimed it was stolen. He reported it, but Indian Affairs was unable to help. Chief Tonenè Lake was named in his honour.

The discovery of silver in Cobalt, Ontario in 1903 led prospectors to search across northern Ontario for new finds.  The discovery of gold led to 4,000 claims by the winter of 1906 and the eventual development of the Omega (1936-1947), Chesterville gold mine (1938-1952), and Kerr Addison gold mines (started in 1936).

H.L. Kerr explored the Larder Lake area in 1904, but did not find gold.  He returned with his partner Bill Addison in 1906, and discovered traces of gold near the north arm of Larder Lake, next to Robert Reddick's claims.  Within months, 40 gold mining companies were established, and there was tremendous optimism and financial speculation.  A mining investment company published an advertisement in the Ottawa Citizen in 1907 stating: "The Larder Lake district is believed to be the richest gold country ever known, and it is just now being opened up.  Soon will commence the most tremendous outpouring of gold known to civilization."  Three-thousand men made their way to the area via canoe and portage to look for work, settling in a camp known as "Larder City".  Excitement led to disappointment, as no large deposits of gold were found, and most of the town was abandoned by 1911. The Kerr-Addison Gold Mine, between 1907 and 1911, was able to produce just $314 worth of gold, though that small output was used to mint Canada's first $5 gold pieces.

In 1936, a large gold deposit was discovered in Larder Lake, leading to the establishment of several productive mines. In total 13 million ounces of gold were produced in the area.

Ontario Highway 66 was built in the 1930s to connect the various mining towns in the region.  The highway connected Larder Lake to Kirkland Lake in the west, and to other mining communities to the east.  The section between Kirkland Lake and Larder Lake was paved in 1944.

In 1937, a boat traveling across Larder Lake to Miller Island on a fishing expedition capsized, killing all 7 on board. Searchers discovered the boat filled with water, and slowly began to recover bodies.  The boat's captain, John C. Skinner, Chief Engineer of the Lake Shore Mining Company, had been warned by a forest ranger that the weather conditions were too dangerous for the journey.

The Lakeshore Hotel was destroyed by fire in 1938.  Guests lost all their belongings, though no injuries were reported.

By 1941, labourers at Larder Lake's Omega Gold Mine were earning $4.64 per day, and the mine captain was earning $8.70 per day.  Omega was awarded the John T. Ryan Trophy in 1943 by the Canadian Institute of Mining, Metallurgy and Petroleum for having the lowest accident frequency in Canada during the previous year.

The Catholic church in Larder Lake caught fire in 1947, just moments after Sunday mass.  No injuries were reported, though all sacred vessels, organ drapes, vestments and pews were destroyed.

In 1952, the Larder Lake Fire Department took first place in a regional competition of the Timiskaming Firemen's Association, beating 22 other fire brigades.

Larder Lake's train station, located north-east of the town, was the site of a large robbery in 1965.  Five gold bars worth $165,000 were awaiting shipment to the mint in Ottawa, when 4 armed men broke in.  A float plane in Larder Lake was believed used in the getaway.

A damaging storm moved through northeastern Ontario on July 17, 2006, bringing with it winds of  to .  Approximately  of forest southwest of Larder Lake suffered blowdown.

The 2010 Winter Olympics torch relay passed through Larder Lake on January 1, 2010.

Demographics
In the 2021 Census of Population conducted by Statistics Canada, Larder Lake had a population of  living in  of its  total private dwellings, a change of  from its 2016 population of . With a land area of , it had a population density of  in 2021.

See also
Larder Lake
Dobie, Ontario - community to the west of Larder Lake
Virginiatown, Ontario - community to the east of Larder Lake
List of townships in Ontario
List of francophone communities in Ontario

References

External links

Municipalities in Timiskaming District
Single-tier municipalities in Ontario
Township municipalities in Ontario

Larder Lake, Ontario


David Edward Williams (London, 20. kolovoza 1971.), poznatiji kao David Walliams, engleski književnik, glumac i komičar, poznat po nizu dječjih romana koji su postigli velik uspjeh diljem svijeta.

Životopis
David Walliams rođen je 20. kolovoza 1971. u bolnici sv. Tereze u Wimbledonu, dijelu londonske četvrti London Borough of Merton. Sin je Petra, prometnog inženjera, i Kathleen, laboratorijske tehničarke. Odrastao je u Surreyju s roditeljima i sestrom Julie. Pohađao je sveučilište u Bristolu, nakon čega se zaposlio na televiziji. Oženio je glumicu Laru Stone s kojom je u prosincu 2012. dobio sina Alfreda. Rastali su se godine 2015.

Djela

Romani
Dječak u haljini (2008.)
Gospodin Gnjus (2009.)
Mali milijarder (2010.)
Banditska bakica (2011.)
Bljakburger (2012.)
Zla zubarica (2013.)
Tetka probisvjetka (2014.)
Djedov veliki bijeg (2015.)
Ponoćni pustolovi (2016.)
Loš tata (2017.)
Ledeno čudovište (2018.)
Nešt (2019.)
Zvijer iz Buckinghamske palače (2019.)
Sluz (2020.)

Slikovnice
Pomalo dosadni slon (2013.)
Prvi nilski konj na Mjesecu (2014.)
Kraljičin Orang-utan (2015.)
Medvjed koji je bio buu! (2015.)
Zmija u mojoj školi! (2016.)
Medvjed Bugi (2018.)
Geronimo (2018.)

Zbirke kratkih priča
Najgora djeca na svijetu (2016.)
Najgora djeca na svijetu 2 (2017.)
Najgora djeca na svijetu 3 (2018.)
Najgori nastavnici na svijetu (2019.)
Najgori roditelji na svijetu (2020.)

Izvori

Engleski književnici
Britanski komičari
Britanski filmski glumci

David Walliams


O Voo Tara Air 197 foi um voo doméstico programado, operado pela Tara Air para a subsidiária Yeti Airlines do Aeroporto de Pokhara para o Aeroporto de Jomsom no Nepal. Em 29 de maio de 2022, a aeronave Twin Otter, que transportava vinte e duas pessoas, sendo dezenove passageiros e três tripulantes, perdeu contato com os controladores de tráfego aéreo às 10h07 NPT (04h22 UTC). A aeronave caiu no distrito de Mustang, matando todos os ocupantes.

Aeronave
De acordo com o Flightradar24, a aeronave do acidente era um De Havilland Canada DHC-6 Twin Otter registrado sob o número 9N-AET. Ele fez seu voo inaugural em abril de 1979.

Voo
A aeronave decolou de Pokhara às 9h55, horário local, e estava programada para pousar no Aeroporto de Jomsom às 10h15. De acordo com a Autoridade de Aviação Civil do Nepal (CAAN), o avião perdeu contato com os controladores de tráfego aéreo às 10h07, acima de Ghorepani, distrito de Myagdi. O voo transportava vinte e dois ocupantes, sendo quatro indianos, dois alemães e treze nepaleses, entre estes últimos os dois pilotos e a comissária de bordo. A NDTV afirmou que os quatro passageiros indianos de Mumbai e membros da mesma família.

Resposta de emergência
Os esforços de busca foram inicialmente prejudicados pelas más condições climáticas. A CAAN disse que um helicóptero de busca de Jomsom fez uma viagem de volta devido ao clima. Os esforços de busca também foram conduzidos pela Kailash Air, mas sem sucesso.

A localização do telefone do capitão foi rastreada por equipes de busca e salvamento com a assistência da Nepal Telecom. Um porta-voz da Yeti Airlines disse que os dados de rastreamento indicam que a última localização do telefone foi nas proximidades de Lete, uma vila no distrito de Mustang. A CAAC disse que um transmissor localizador de emergência reduziu a possível última localização conhecida em torno da área de Khaibang.

Moradores de Lete informaram a polícia de um "som incomum" perto da vila. Um policial disse que a polícia enviaria um helicóptero para a área. Os controladores de tráfego aéreo no aeroporto de Jomsom também relataram ter ouvido um barulho alto na hora do desaparecimento.

Cinco horas depois do desaparecimento, os destroços do avião foram encontrados perto de Kowang, uma vila no distrito de Mustang. Moradores relataram ter visto a aeronave em chamas no pé do Monte Manapathi, perto da foz de um rio. Um oficial do exército nepalês disse que o pessoal estava viajando para o local do acidente.

Os esforços de busca e resgate foram cancelados mais tarde naquele dia devido à queda de neve no local do acidente. Um general de brigada do exército nepalês twittou que a "perda da luz do dia e o clima adverso" levaram ao cancelamento das buscas e resgates, mas recomeçaram no dia seguinte.

Em 31 de maio de 2022, os corpos das vítimas foram recuperados.

Reações
A embaixada indiana no Nepal postou um tweet sobre o desaparecimento logo após ser relatado. Funcionários da embaixada disseram que estavam "mantendo contato" com as famílias dos quatro cidadãos indianos que eram passageiros do voo.

Acidentes e incidentes envolvendo o de Havilland Canada DHC-6 Twin Otter
Acidentes e incidentes aéreos no Nepal
Acidentes e incidentes aéreos de 2022
Distrito de Mustang
2022 no Nepal

Voo Tara Air 197


Baradari, de asemena cunoscută ca  Bara Dari (urdu: بارہ دری) este o clădire sau un pavilion cu 12 uși concepute pentru a permite un flux liber de aer. Structura are forma unui pătrat și are trei uși pe fiecare latură a sa.

Datorită caracteristicilor lor acustice deosebite, aceste clădiri au fost deosebit de bine-potrivite pentru dansul mujra sau pentru spectacolele de dans ale curtezanelor realizate de curtezanele nobile din India. De asemenea, erau potrivite pentru spectacolele și concertele private ale diferiților muzicieni și poeți realizate de-a lungul timpului în fața regilor. Clădirile erau, de asemenea, apreciate pentru aerul lor proaspăt în timpul verii fierbinți din India. Bara în urdu / hindi înseamnă "doisprezece" iar cuvântul Dar înseamnă "ușă".

Clădiri Baradari

Câteva dintre clădirile baradari istorice sunt Taramati Baradari,  Hazuri Bagh Baradari,  Goshamal Baradari, Baradari la Palatul Man Singh I la Fortul Amer Jaipur etc.

Galerie

Note

Clădiri și structuri după tip
Arhitectura în Pakistan

Baradari (clădire)


Isla Feklistova (en ruso: Остров Феклистова; Ostrov Feklistova) es una de las islas Chantar en el Mar de Ojotsk. Con una superficie de 372 kilómetros cuadrados, es la segunda más grande del archipiélago.

Feklistova se encuentra a unos 20 km al oeste de la isla Bolshoy Shantar, la isla principal del grupo. La isla está cubierta de bosques de taiga y tiene un lago de 3 km de longitud en su costa norte separado del mar por una barrera.

Administrativamente la isla pertenece al krai de Jabárovsk en la Federación Rusa.

Referencias

Véase también
 Geografía de Rusia
 Anexo:Islas de Rusia

Enlaces externos
 Mapa de localización de la isla

Archipiélagos e islas del krai de Jabárovsk
Archipiélagos e islas del mar de Ojotsk de Rusia

Isla Feklistova


Chao Liu (n. 6 de marzo de 1959) es un militar chino con el rango de general de división. Fue, entre 2011 y 2014, comandante de la Fuerza de las Naciones Unidas para el Mantenimiento de la Paz en Chipre (UNFICYP) sucediendo al contralmirante peruano Mario Sánchez Debernardi, y siendo remplazado por la Mayor General noruega Kristin Lund. Anteriormente Chao Liu ha ocupado otros cargos de primer orden dentro del Fuerzas Terrestres del Ejército Popular de Liberación (subcomandante de una división de infantería mecanizada), en el Ministerio de Defensa de China y enviado al extranjero como agregado militar, naval y aéreo chino en la embajada en la India. En relación con las Naciones Unidas, Chao Liu fue observador militar en la Misión de Naciones Unidas para el referendo en el Sahara Occidental entre 1992 y 1993.

Referencias

Militares de China del siglo XX
Alumnado de la London School of Economics
Militares de China del siglo XXI
Generales de China
Fuerza de las Naciones Unidas para el Mantenimiento de la Paz en Chipre

Chao Liu


Laggner ist der Familienname folgender Personen:

 Florian Laggner (* 1988), österreichischer Handballspieler
 Josef Laggner (* 1966), österreichischer Gastronom
 Julia Laggner (* 1993), namibisch-deutsche Beachvolleyballspielerin
 Stefan Laggner (* 1958), österreichischer Gewichtheber

Laggner


(titre français : Lily Marlene) est un film allemand réalisé par Paul Verhoeven sorti en 1956.

Synopsis
Au début de la Seconde Guerre mondiale, le talentueux luthier Franz Brugger et la jolie Christa Schmidt forment un couple. En 1941, le moment est venu : la conscription touche aussi le beau Franz, ils se promettent une loyauté indéfectible, Christa lui promet que quoi qu'il arrive, elle l'attendrait. Le temps passe vite et Franz, dont la chanson mélancolique écrite par Norbert Schultze a pu le maintenir en vie dans son amour pour Christa, doit se battre sur le front de l'Est jusqu'à la fin amère quatre ans plus tard. Alors qu'il est prisonnier de guerre en Union soviétique, Christa après un certain temps croit que son Franz n'est plus en vie.

Ce n'est qu'à la suite de la visite du chancelier Konrad Adenauer à Moscou en 1955 que Franz est finalement libéré après dix longues années et peut rentrer chez lui. À Berlin, beaucoup de choses ont changé en son absence. Surtout, après avoir cherché Christa, Franz est choqué de découvrir qu'elle ne l'a pas attendu et qu'elle est sur le point de se marier. Franz est désespéré et ne sait pas si et comment il peut reconquérir Christa. La décision vient lors d'un concert au cours duquel l'interprète de Lili Marleen, Lale Andersen, l'interprète à nouveau. Ce n'est que maintenant que ceux qui firent séparés pendant longtemps se retrouvent, et Christa et Franz savent qu'ils vont ensemble pour toujours.

Fiche technique
 Titre :
 Réalisation : Paul Verhoeven assisté d'
 Scénario : , Paul Verhoeven
 Musique : Norbert Schultze
 Direction artistique : Albrecht Hennings, Karl Weber
 Costumes : Ursula Stutz
 Photographie :
 Son : Eduard Kessel
 Montage :
 Production : Bernhard F. Schmidt
 Société de production : Delos-Film
 Société de distribution : Casino Film Exchange
 Pays d'origine :
 Langue : allemand
 Format : Noir et blanc - 1,37:1 - Mono -
 Genre : Drame
 Durée : 90 minutes
 Dates de sortie :
  : .
  : .
  : .
  : .
  : .

Distribution
 Adrian Hoven : Franz Brugger
 Marianne Hold : Christa Schmidt
 Lucie Englisch : Minna Lauck
 Peter Carsten : Toni Knoll
 Hannelore Schroth : Klärchen Müller
 Käthe Haack :  Schmidt
 Claus Holm : Dr. Berger
 Wolfgang Preiss : Alfred Linder
 Roma Bahn :  Korn
 Kurt Vespermann : Krause, le portier
 Gudrun Schmidt : sœur Lene
 Hildegard Grethe :  Berger
  : la femme de ménage
 Lale Andersen : son propre rôle

Production
 est réalisé à Berlin du  au .

Près de 25 ans plus tard, l'acteur principal Hoven doit à nouveau composer avec le mythe de Lili Marleen lorsqu'il interprète l'un de ses derniers rôles au cinéma dans la film du même nom de Rainer Werner Fassbinder.

Notes et références

Source de la traduction

Voir aussi

Liens externes

Film allemand sorti en 1956
Film en allemand
Film dramatique allemand
Film allemand en noir et blanc
Film sur le front est de la Seconde Guerre mondiale
Film tourné aux studios CCC-Filmkunst

… wie einst Lili Marleen


In mathematics, the image of a function is the set of all output values it may produce.

More generally, evaluating a given function  at each element of a given subset  of its domain produces a set, called the "image of  under (or through) ". Similarly, the inverse image (or preimage) of a given subset  of the codomain of  is the set of all elements of the domain that map to the members of

Image and inverse image may also be defined for general binary relations, not just functions.

Definition

The word "image" is used in three related ways. In these definitions,  is a function from the set  to the set

Image of an element

If  is a member of  then the image of  under  denoted  is the value of  when applied to   is alternatively known as the output of  for argument

Given  the function  is said to "" or "" if there exists some  in the function's domain such that
Similarly, given a set   is said to "" if there exists   in the function's domain such that
However, "" and "" means that  for  point  in 's domain.

Image of a subset

Throughout, let  be a function.
The  under  of a subset  of  is the set of all  for  It is denoted by  or by  when there is no risk of confusion. Using set-builder notation, this definition can be written as

This induces a function  where  denotes the power set of a set  that is the set of all subsets of  See  below for more.

Image of a function

The image of a function is the image of its entire domain, also known as the range of the function. This last usage should be avoided because the word "range" is also commonly used to mean the codomain of

Generalization to binary relations

If  is an arbitrary binary relation on  then the set  is called the image, or the range, of  Dually, the set  is called the domain of

Inverse image

Let  be a function from  to  The preimage or inverse image of a set  under  denoted by  is the subset of  defined by

Other notations include  and
The inverse image of a singleton set, denoted by  or by  is also called the fiber or fiber over  or the level set of  The set of all the fibers over the elements of  is a family of sets indexed by

For example, for the function  the inverse image of  would be  Again, if there is no risk of confusion,  can be denoted by  and  can also be thought of as a function from the power set of  to the power set of  The notation  should not be confused with that for inverse function, although it coincides with the usual one for bijections in that the inverse image of  under  is the image of  under

Notation for image and inverse image
The traditional notations used in the previous section do not distinguish the original function  from the image-of-sets function ; likewise they do not distinguish the inverse function (assuming one exists) from the inverse image function (which again relates the powersets).  Given the right context, this keeps the notation light and usually does not cause confusion.  But if needed, an alternative is to give explicit names for the image and preimage as functions between power sets:

Arrow notation

  with
  with

Star notation

  instead of
  instead of

Other terminology

 An alternative notation for  used in mathematical logic and set theory is
 Some texts refer to the image of  as the range of  but this usage should be avoided because the word "range" is also commonly used to mean the codomain of

Examples

  defined by  The image of the set  under  is  The image of the function  is  The preimage of  is  The preimage of  is also  The preimage of  under  is the empty set
  defined by  The image of  under  is  and the image of  is  (the set of all positive real numbers and zero). The preimage of  under  is  The preimage of set  under  is the empty set, because the negative numbers do not have square roots in the set of reals.
  defined by  The fibers  are concentric circles about the origin, the origin itself, and the empty set (respectively), depending on whether  (respectively). (If  then the fiber  is the set of all  satisfying the equation  that is, the origin-centered circle with radius )
 If  is a manifold and  is the canonical projection from the tangent bundle  to  then the fibers of  are the tangent spaces  This is also an example of a fiber bundle.
 A quotient group is a homomorphic image.

Properties

General

For every function  and all subsets  and  the following properties hold:

Also:

Multiple functions

For functions  and  with subsets  and  the following properties hold:

Multiple subsets of domain or codomain

For function  and subsets  and  the following properties hold:

The results relating images and preimages to the (Boolean) algebra of intersection and union work for any collection of subsets, not just for pairs of subsets:

(Here,  can be infinite, even uncountably infinite.)

With respect to the algebra of subsets described above, the inverse image function is a lattice homomorphism, while the image function is only a semilattice homomorphism (that is, it does not always preserve intersections).

See also

Notes

References

 .

Basic concepts in set theory
Isomorphism theorems

Image (mathematics)


Bulutsuzluk Özlemi, 1984'te kurulmuş Türk rock grubudur. Türkiye'nin ilk Türkçe sözlü alternatif rock yapan grubudur ve Türkiye'nin önde gelen rock grupları arasında yer almaktadır. Tarzları, rock'ın dışında, "Türkçe sözlü rock yapılabilir mi?" sorusuna karşı tepki olarak gelişmiş, batı kaynaklı rock melodi ve ritimleriyle Anadolu melodilerinin bütünleştirilmesinden oluşmuştur.

Türünün erken örneklerinden biri olan Bulutsuzluk Özlemi, çoğunlukla söz ve müzikleri Nejat Yavaşoğulları'na ait olan şarkılarla "protest müzik" yapmıştır. Grup, şarkı sözlerinde özellikle sosyolojik, psikolojik, ekonomik ve politik konuları işlemiştir. Grubun değişmeyen üyeleri Nejat Yavaşoğulları ve Sina Koloğlu'dur. 1990'lardaki çalışmaları ile Türkiye'deki rock müziğinin gelişimine olanak sağlayan Bulutsuzluk Özlemi, kendi türlerinin de ilklerinden biridir. Grupta ayrıca Akın Eldes, Sunay Özgür, Utku Ünal, Deniz Demiröz, Berke Özgümüş, Burak Güven, Serdar Öztop, Kanöz Ozan gibi müzisyenler yer almıştır. Grup halen aktif olarak stüdyo çalışmaları, albüm kayıtları, canlı konserler ve sahne gösterimleri yapmakta, aynı zamanda sosyal ve politik gündem maddeleri ile de yakından ilgilenmektedir.

Son albümleri, Bedreddin, Ada Müzik etiketiyle 29 Ekim 2021'de piyasaya çıkmıştır.

Tarihçe

İlk yılları
Grubun temeli Nejat Yavaşoğulları tarafından atılmıştır. Genç yaşta müziğe başlayan, üniversite yılları döneminde çeşitli gruplar ile çalıştıktan sonra kendi solo plaklarını yapmaya başladı. 1984 yılında piyanist Sina Koloğlu ile tanışan Yavaşoğulları, önce akustik gitar ve piyano eşliğinde müzik yaptıktan sonra bas gitar ve davul eşliğinde daha rock bir hale kaydı. Bu dönemde Yavaşoğulları, konserlerinin adı olarak Mümtaz Soysal'ın bir makalesinin başlığından esinlenerek Bulutsuzluk Özlemi'ni kullanmaya başladı. 1986 yılında Piccatura ile anlaşan Yavaşoğulları, Koloğlu ve bas gitarist Kanöz Ozan ile ilk albüm Bulutsuzluk Özlemini kısa bir zaman içinde kaydetti ve kendi adını da kapakta kullanarak yayınladı. Albümden hemen sonra gruba baterist olarak Filip Sümbülkaya ve ikinci gitarist olarak Murat Net katıldı. Kısa bir süre sonra da Net'in yerine gruba Akın Eldes dahil oldu ve grubun ilk kadrosu son halini aldı. Gruba ayrıca saksafonda Richard Hames eşlik ediyordu.

 Uçtu Uçtu ve 1990'lar
Verdiği konserlerle kendi kitlesini yavaş yavaş ortaya çıkaran grubun en dikkat çekici hareketlerinden biri 1989 yılında Cem Karaca gibi isimlerle beraber verdikleri İnsan Hakları Derneği konserleri oldu. Bu konserde grubun yeni şarkılarından "Acil Demokrasi" özellikle dikkat çekti. 1987 - 1989 yılları arasında kaydedilen grubun ikinci albümü Uçtu Uçtu 1989 yılının sonlarında yayınlandı. Bu albümde grubun en büyük hitlerinden "Sözlerimi Geri Alamam", "Tepedeki Çimenlik" ve "Uçtu Uçtu" bulunmaktaydı. Ressam Bedri Baykam'ın kapağını tasarladığı bu albüme adını veren şarkıdaki "kalktım bir de ben cırtlattım" mısrasındaki "cırtlattım" sözcüğü "mastürbasyon"u çağrıştırdığı için Bandrol Kurulu tarafından sansürlendi.

Albümün hemen ardından bas gitarist Ozan, yerini Demirhan Baylan'a bıraktı. Bu dönemde Koloğlu ise Milliyet gazetesindeki görevine odaklanmak için müziğe bir süre ara verdi. Bu kadro ile 1993 yılında Güneşimden Kaç yayınlandı. 4 Temmuz 1993'te İnönü Stadı'nda konser veren Sting'in ön grubu olarak sahneye çıktılar. Bu konser sonrası grupta yine değişikliker yaşandı. Baylan yerine Murat Tükenmez, Sümbülkaya yerine de Cihangir Bıyıkoğlu geldi. Koloğlu da gruba tekrar geri döndü. Grup, bu kadro ile yurtdışında örnekleri olan unplugged/akustik konserleden birini vererek bu kaydı Yaşamaya Mecbursun adı ile piyasaya sürdü.

Oldukça verimli geçen 1990'ları grup, yeni elemanları Utku Ünal ve Sunay Özgür ile kaydettikleri Yol ile sonlandırdı.

 2000'ler
2000'lere girilirken grubun en önemli elemanlarından Akın Eldes, başka projelere odaklanmak için gruptan ayrıldı. Yerine gelen Süleyman Bağcıoğlu ve yeni bas gitarist Burak Güven ile 2001 yılında Numara albümü kaydedildi ancak kayıtlardan sonra gruba gitarist olarak Serdar Öztop dahil oldu.

Grup, Türkiye'da daha önce nadir görülen çalışmalardan birine imza atarak 1 Ağustos 2003'te Orhan Şanlıel yönetimindeki Senfoni Orkestrası eşliğinde şarkılarını yorumladıkları bir konser verdi. "Sözlerimi Geri Alamam"da grup Hakan Aysev ile düet yaptı. Bu çalışma bir yıl sonra Bulutsuzluk Senfoni adıyla DVD ve albüm olarak yayınlandı.

2005 yılında Irak Savaşı sırasında grup "Felluce/Bağdat" single'ını çıkardı. Bu single'daki "Bağdat Cafe" şarkısına çekilen klipte Nejat Yavaşoğulları'nın gitarının üzerindeki "Savaşa Hayır" yazısı Powertürk TV kanalı tarafından silikleştirilmişti. Söz konusu kanalda sonra yayından da kaldırılan klip, gelen tepkiler üzerine sansürsüz olarak tekrar yayınlanmıştır.

2007 yılında 20. yaşını kutlayan grup, eski üyelerinin yanı sıra Aylin Aslım, Duman, Mor ve Ötesi, Redd, Şebnem Ferah ve Zuhal Olcay'ın da yer aldığı bir kadro ile bir konser verdi. Bu konser Bulutsuzluk 20 Yaşında adıyla yayınlandı. Aynı yıl, grup yeni albümleri Zamska üzerinde çalışmaya başladı. Bu albüm 2009 yılında yayımlandı.

Son albüm Bedreddin, 14. yüzyılda yaşayan Şeyh Bedreddin'in hikâyesini anlatan Nazım Hikmet'in eseri üzerinden, rock oratoryo tarzında ve kimi eski grup üyelerinin de katılımıyla iki CD olarak kaydedildi. Fırat Tanış, anlatıcı olarak albüme katkı sundu.

ÜyelerŞimdiki üyeler Nejat Yavaşoğulları – Vokal, ritim gitar (1986–günümüz)
 Sina Koloğlu – Klavye (1986–1991, 1995-günümüz)
 Deniz Demiröz – Solo gitar (2005–günümüz)
 Ahmet Pekmezci – Bas gitar, geri vokal (2017–günümüz)
 Mert Alkaya – Davul (2018–günümüz)Eski üyeler'
 Kanöz Ozan - Bas gitar, vokal (1986–1990)
 Filip Sümbülkaya - Davul (1986–1994)
 Murat Net - Solo gitar (1986–1987)
 Demirhan Baylan - Bas gitar (1990–1994)
 Murat Tükenmez - Bas gitar (1994–1996)
 Cihangir Bıyıkoğlu - Davul (1994–1996)
 Sunay Özgür - Bas gitar (1996–1999, 2007-2015)
 Onur Sarıkaya - Davul (1996)
 Utku Ünal - Davul (1996–2005)
 Oya Erkaya - Bas gitar (1999–2001)
 Burak Güven- Bas gitar (2001–2007)
 Süleyman Bağcıoğlu - Solo gitar (2001)
 Serdar Öztop - Solo gitar  (2001–2005)
 Berke Özgümüş Davul (2005–2008)

Zaman çizelgesi

<div align="center" >

Diskografi

Stüdyo Albümleri

Konser albümleri

Derleme albümleri

Single'ları
 "Felluce Bağdat" (2005)
 "Her Şeyin Farkındayım (Gezi Parkındayım)" (2013)
 "Hayat Geçerken / Mücella" (2019)
 "Yeni Bir Gün" (2019)

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Instagram'da Bulutsuzluk Özlemi
 Spotify'da Bulutsuzluk Özlemi
 Resmî web sitesi internet sitesi

Türk alternatif rock grupları
1986'da kurulan müzik grupları
Ada Müzik sanatçıları
DMC sanatçıları
Protest gruplar

Bulutsuzluk Özlemi


Wysoka (deutsch Wittstock, kaschubisch Wësokô, slowinzisch Väsʉ̀ɵ̯kå) ist ein Dorf in der Gemeinde Smołdzino im Powiat Słupski in der polnischen Woiwodschaft Pommern.

In den Jahren 1975–1998 gehörte der Ort zur Woiwodschaft Słupsk.

Geographische Lage
Wysoka liegt in Hinterpommern, etwa 21 Kilometer nordnordöstlich der Stadt Słupsk, sechs Kilometer südwestlich des Kirchdorfs Smołdzino und 1,5 Kilometer südlich vom Jezioro Gardno.

Geschichte
Wittstock war ehemals ein altes Lehen der Familie Bandemer. Urkundlich erscheint das Dorf 1493 als Wyttstock und unter dem kaschubischen Namen Wysoka. Es war in Form eines kleinen Gassendorfs angelegt worden.
Um 1784 gab es in Wittstock fünf Fischer, die gleichzeitig Halbbauern waren und deren Hauptgewerbe größtenteils die Fischerei im Garder See war, und insgesamt elf Haushaltungen. Zum damaligen Zeitpunkt bestand das Dorf aus drei Anteilen, A, B, und C, die zu benachbarten Gütern gehörten. Wittstock A mit zwei Fischern war ein zum Gut Wittbeck B gehöriges Bandemersches Lehen, das der Lieutenant Carl Friedrich Bogislav von Bandemer besaß. Wittstock B mit zwei Fischern war ein zum Gut Wittbeck A gehöriges Bandemersches Lehen, das seinerzeit der Hauptmann Joachim Bogislav von Bandemer in Besitz hatte. Wittstock C mit einem Fischer war eine zum Gut Rotten A gehöriges Bandemersches Lehen, das sich im Besitz von Anna Hedwig von Puttkamer, geb. von Bandemer, befand. Im 19. Jahrhundert gehörten Wittbeck und Wittstock dem Großgrundbesitzer Franz Werner Wilhelm von Bandemer in Weitenhagen. Die beiden Ortschaften erwarb 1862 Adolf von Bandemer, der sie seinem Güterkomplex in Bandsechow hinzufügte. Die letzten Besitzer von Wittbeck und Wittstock waren 1884 der Leutnant Horn und 1909 der Rittmeister a. D. Georg Steifensand auf Schwuchow. In den 1920er Jahren wurde Wittstock aufgesiedelt.

Im Jahr 1925 standen in Wittstock 24 Wohngebäude. Im Jahr 1939 wurden 28 Haushaltungen und 117 Einwohner gezählt. In der Gemeinde Wittstock gab es 18 landwirtschaftliche Betriebe und einen Gasthof.

Bis 1945 gehörte Wittstock zum Landkreis Stolp im Regierungsbezirk Köslin der Provinz Pommern.
Die Gemeindefläche war nur 41 Hektar groß. Wittstock war der einzige Wohnort in der Gemeinde Wittstock.

Gegen Ende des Zweiten Weltkriegs wurde Wittstock am 9. März 1945 von der Roten Armee besetzt. Es kam zu zahlreichen Übergriffen gegenüber Zivilisten. Danach
wurde das Dorf unter polnische Verwaltung gestellt und die deutschen Einwohner vertrieben. Wittstock wurde in Wysoka umbenannt.

Später wurden in der Bundesrepublik Deutschland 54 und in der DDR 33 aus Wittstock stammende Bewohner ermittelt.

Das Dorf ist heute ein Teil der Gmina Smołdzino (Landgemeinde Schmolsin) im Powiat Słupski (Stolper Kreis) der polnischen Woiwodschaft Pommern. Es hat etwa 60 Einwohner.

Kirche
Die vor 1945 in Wittstock anwesende Bevölkerung war evangelisch. Wittstock war dem Kirchspiel Groß Garde angegliedert und gehörte damit zum Kirchenkreis Stolp-Altstadt.

Schule
Vor 1945 verfügte Wittstock über eine eigene Schule, die auch die Kinder aus Rotten und Wittbeck besuchten. Im Jahr 1932 war diese Schule einstufig; ein Lehrer unterrichtete hier zu diesem Zeitpunkt  63 Schulkinder.

Literatur
 Karl-Heinz Pagel: Der Landkreis Stolp in Pommern. Lübeck 1989, S. 1023–1024 (PDF Ortsbeschreibung Wittstock)

Einzelnachweise

Ort in Pommern
Ort der Woiwodschaft Pommern
Gmina Smołdzino

Wysoka (Smołdzino)


John Calhoon (* 1797 im Henry County, Kentucky; † Oktober 1852 in Louisville, Kentucky) war ein US-amerikanischer Politiker. Zwischen 1835 und 1839 vertrat er den Bundesstaat Kentucky im US-Repräsentantenhaus.

Werdegang
Das genaue Geburtsdatum und der genaue Geburtsort von John Calhoon sind nicht bekannt. Nach einem Jurastudium und seiner Zulassung als Rechtsanwalt begann er in diesem Beruf zu arbeiten. Gleichzeitig schlug er eine politische Laufbahn ein. In den Jahren 1820 bis 1821 sowie nochmals von 1829 bis 1830 war er Abgeordneter im Repräsentantenhaus von Kentucky. 1826 kandidierte er erfolglos für den Kongress. Nach dem Tod des Abgeordneten William Singleton Young wurde er bei der fälligen Nachwahl im elften Kongressdistrikt zu dessen Nachfolger gewählt. Da es aber dabei zu Unregelmäßigkeiten gekommen war, vereinbarte Calhoon mit seinem Gegenkandidaten Thomas Chilton, die Wahlen wiederholen zu lassen. Dabei siegte dann Chilton. Formell war Calhoon zwei Tage zwischen dem 5. und 7. November 1827 Kongressabgeordneter.

Calhoon war ein Gegner von Präsident Andrew Jackson und dessen Demokratischer Partei. In den 1830er Jahren wurde er Mitglied der Whig Party. Bei den Kongresswahlen des Jahres 1834 wurde er im sechsten Wahlbezirk von Kentucky in das US-Repräsentantenhaus in Washington, D.C. gewählt, wo er am 4. März 1835 die Nachfolge von Thomas Chilton antrat, der inzwischen ebenfalls in den sechsten Distrikt gewechselt war. Nach einer Wiederwahl im Jahr 1836 konnte er bis zum 3. März 1839 zwei Legislaturperioden im Kongress absolvieren.

Im Jahr 1838 verzichtete Calhoon auf eine erneute Kandidatur. 1839 zog er für drei Jahre nach St. Louis in Missouri, wo er als Anwalt praktizierte. Im Jahr 1842 kehrte er nach Kentucky zurück und wurde dort Richter im 14. Gerichtsbezirk. John Calhoon starb im Oktober 1852 in Louisville.

Weblinks

Mitglied des Repräsentantenhauses der Vereinigten Staaten für Kentucky
Mitglied des Repräsentantenhauses von Kentucky
Mitglied der United States Whig Party
Richter (Kentucky)
Rechtsanwalt (Vereinigte Staaten)
US-Amerikaner
Geboren 1797
Gestorben 1852
Mann

John Calhoon


Ľudmila Podjavorinská, cunoscută sub pseudonimul Ľudmila Riznerová, () a fost o scriitoare slovacă considerată a fi prima poetă importantă pentru țara ei, dar cea mai cunoscută pentru cărțile pentru copii. Ea a scris sub diverse pseudonime, printre care Božena, Damascena, Ľ. Šeršelínová, Ľ. Špirifangulínová, Ľudka și Ľudmila.

Fiica lui Karol Rizner, profesoară, s-a născut în satul Bzince pod Javorinou. Unchiul său, Ľudovít Rizner, a încurajat-o să depună prima lucrare scrisă la ziare. Podjavorinská a avut ca mentori trei scriitori contemporani: Terézia Vansová, Elena Maróthy-Šoltésová și Božena Slančíková. A contribuit la diverse periodice slovace și a tradus poezii ruse în limba slovacă.

A rămas în orașul său natal până în 1910, când s-a mutat la Nové Mesto nad Váhom. Pentru o perioadă scurtă de timp, în jurul anului 1918, ea a fost reprezentanta oficială pentru districtul Crucii Roșii. Podjavorinská a fost membru al Zivenei, prima organizație a femeilor din Slovacia. În 1947, a fost numită Artist Național pentru Cehoslovacia.

Podjavorinská a murit la Nové Mesto nad Váhom la vârsta de 78 de ani.

O planetă minoră a fost numită Podjavorinská în onoarea ei.

Lucrări (selecție)

 Z vesny života, poezie (1895)
 V otroctve ("În sclavie"), roman (1905)
 Žena ("Femeie"), roman (1909)
 Kytka veršov pre slovenské dietky ("Un buchet de poezii pentru copii slovaci"), poezii pentru copii (1920)
 Balady ("Balade"), poezie (1930)
 Veršíky pre maličké (poezii pentru copii) (1930)
 Medový hrniec ("Borcan de miere"), poezii pentru copii (1930)
 Baránok boží ("Mielul lui Dumnezeu"), proză pentru copii (1932)
 Klásky ("Urechi de cereale"), poezii pentru copii (1947)

Note

Nașteri în 1872
Decese în 1951
Scriitori cunoscuți sub pseudonimele folosite
Traducători slovaci
Romancieri slovaci
Pages with unreviewed translations

Ľudmila Podjavorinská