Frigler, Antik Çağ'da Orta Anadolu'da yaşamış bir halk. Hititlerin MÖ 1200 civarında yıkılmasından sonra muhtemelen Güneydoğu Avrupa'dan bölgeye gelmişlerdir. Herodot ve Strabon gibi antik yazarların verdikleri bilgiler, dilbilim bulguları ve Güneydoğu Avrupa halkları ile aralarındaki maddi kültür benzerlikleri nedeniyle Friglerin Avrupa kökenli oldukları düşünülmektedir. Makedonyalıların komşuları olan ve Avrupa'da oturdukları sırada Brigler adını taşıyan Frigler, Makedonya ve Trakya'dan Boğazlar yolu ile Anadolu'ya göç eden Trak boylarından biriydi.

Tarihçe
Genel olarak kabul edilen görüşe göre MÖ 1200 yıllarına doğru başlayan ve dalgalar halinde dört yüzyıl kadar süren Trak göçleri, Hitit İmparatorluğu'nun yıkılışını izleyen dönemde yoğunlaşmıştı. Son yıllarda, Troya ve Gordion kazılarından elde edilen arkeolojik buluntular da bu görüşü desteklemektedir. Adını Homeros'un destanlarında geçen Migdon, Askanios, Otreus gibi liderlerin önderliğinde ilkel bir aşiret düzeninde yaşamlarını sürdürdüğü anlaşılan Friglerin Anadolu'daki ilk yüzyılları büyük ölçüde karanlıktır. Bununla birlikte, Eski Çağ yazarlarının verdikleri bilgilerden başlangıçta Troya ve çevresini ele geçirdikleri zaman içinde Askania Gölü kıyıları ile Sangarios Nehri vadisine doğru yayıldıkları anlaşılmaktadır.

Frigler, buradan güney ve doğu yönde genişleyerek Anadolu içlerine yayılmaya devam etmiştir. Gordion'da hemen Hitit yerleşmesi üzerinde bulunan Erken Demir Çağı'na tarihlenen kalıntılar, ilk Frig göçmenlerinin MÖ 11. yüzyıla doğru Gordion'a ulaştıklarını ve başlangıçta basit köy düzeyinde yerleşik bir yaşamı benimsediklerini göstermektedir. Friglerin köy düzeyindeki yaşam biçiminden siyasal örgütlü bir devlet düzenine nasıl geçtiği ve bu geçişteki aşamalar bugün için bilinmemektedir. Bununla birlikte, ilk aşamada, merkeze bağlı tek bir krallıktan ziyade birçok beyliğin varlığı düşünülmelidir. Buna bağlı olarak Gordion'un önceleri bir beylik merkezi olduğu ileri sürülebilir. Arkeolojik kazılar Gordion'un daha MÖ erken 9. yüzyılda kabartmalı ortostatlarla süslü binalara sahip, çevresi sur ile tahkim edilmiş bir hisar olduğunu ortaya çıkartmıştır. Bu dönemde Gordion giderek içinde soylu yönetici bir sınıfın yaşadığı bir yönetim merkezi olma yolundadır. Gordion'daki bu büyük inşaat projesi gelişimini sürdürerek MÖ 9. yüzyılın sonuna gelindiğinde Orta Anadolu'da kendi dönemi için eşi olmayan anıtsal planlı kralî bir yerleşmeye dönüşmüştür.

Antik batı kaynaklarında verilen bilgilere göre, Frig devletinin ilk kralı başkent Gordion'a adını vermiş olan Gordios'tur. Gordios, oğlu Midas'ın Frig tahtına geçtiği yıl MÖ 742 veya 738 dikkate alındığında, MÖ 8. yüzyılın ilk yarısında kral olmalıydı. Kral Gordios'tan sonra, Frig tahtına oğlu Midas geçmiştir. Frig kralı Midas hakkında bildiklerimiz esas olarak birbirinden ayrı iki yazılı kaynağa dayanmaktadır. Bunlardan ilki Midas'la çağdaş olan Asur Kralı II. Sargon'un yıllıklarıdır. Midas, Asur kaynaklarında Muşkili Mita adı ile tarihî bir kimliğe sahipken antik Batı kaynaklarında her tuttuğunun altın olması ve eşek kulaklı olması gibi daha çok efsanevi kişilik özelliklerinden söz edilir.

Frig yazılı belgelerinin yokluğu karşısında Frig toplumunu ve bu toplumun yarattığı uygarlığı anlamaya Homeros, Herodot, Strabon, Plinius gibi Eski Çağ yazarlarının vermiş olduğu bilgiler ve arkeolojik kazılarla gün ışığına çıkan buluntular yardımcı olmaktadır.

Homeros'a göre Frigler "savaşa girmek için yanıp tutuşan" bir ulustur. Strabon, onların "barışsever", Arrianus "çok mutlu insanlar", Livius "cesaretten yoksun, korkak" olduklarını belirtir. Antik Çağ dünyasında ün salan Friglerin müzik ve dansta gösterdikleri üstün performansı ise Athenaeus tarafından "...Frigya usulü flüt çalmayı onlar keşfetmişler ve kullanmışlardır. Bu sebepten, Yunanlar kendi aralarında flütçülere Frigya isimleri verirler..." şeklinde anlatılmaktadır. Homeros ve Herodot, Frigya'nın ormanlar, otlaklar, hayvan sürüleri ve toprak ürünleri bakımından zenginliğinden bahseder.

Frig soyluları ölülerini ya kayaya oyulmuş mezarlara ya da tümülüs denen yığma mezar tepelerinin altındaki odalara gömerlerdi. Kaya mezarlarının kimilerinde cephe kabartmalarla süslenmişti. Tümülüslere Gordion, Ankara ve Kerkenezdağ bölgelerinde yoğun olarak rastlanmaktadır. Bunlardan en büyüğü Midas'a ait olduğu sanılan 300 m. çapında ve 53 m. yüksekliğindeki Büyük Tümülüs'tür.

Midas'ın, MÖ 8. yüzyılın ikinci yarısında Orta Anadolu platosunda, batı kanadını Gordion merkez olmak üzere Trak kökenli Friglerin; doğu ve güneydoğu kanadını Muşkiler ve Tabalların oluşturduğu konfederatif bir devletin kralı olduğu anlaşılmaktadır. Machteld Mellink, "Batı dünyası yani Yunan komşuları krallığın Frigli yönünü, Doğu dünyası yani Asur, Kuzey Suriye ve Urartulu komşuları krallığın kendilerine daha yakın olan Muşkili yönünü tanımaktadırlar" diyerek antik Batı ve Doğu kaynaklarındaki Frig-Muşki, Midas-Mita ayrımına açıklık getirmeye çalışmıştır.

Midas'ın ölümü hakkında Asur belgelerinde herhangi bir bilgi verilmemiştir. Buna karşılık antik Batı kaynaklarında Kimmer istilacılara karşı aldığı yenilgiye dayanamayıp boğa kanı içerek intihar ettiği bildirilmektedir. Başkent Gordion'u yağmalayıp yıkan, Midas'ın ölümüne neden olan Kimmer istilası için Eusebios MÖ 696-695, Sextus Julius Africanus ise MÖ 675-674 tarihini vermektedir. Bununla birlikte Frig-Kimmer mücadelesi ile ilgili yazılı belge olmaması ve Gordion'da son yıllarda yangın tabakasından elde edilen radyokarbon tarihine bağlı olarak büyük yangının Kimmerlere mal edilmemesi nedeniyle babası Gordios gibi efsanevi kral Midas'ın da akıbeti belirsizdir.

Frig Krallığı'nın politik gücünün nasıl ve ne zaman sona erdiği açık değildir. Arkeolojik buluntular, MÖ 7. yüzyılın sonlarında başkent Gordion'da istikrarın ve zenginliğin devam ettiği yönündedir. Öyleyse Herodot'un bildirdiği gibi Frig Krallığı, Lidya Kralı Alyattes'in MÖ 590 yılındaki Halis seferine değin bağımsızlığını koruyordu. Ancak ne Doğu ne de Batı kaynaklarında Midas'ın ardılları hakkında açık bir kayıt yoktur.

Asur kayıtlarında Anadolu'yla ilgili olarak Midas'ın adı MÖ 8. yüzyılın ikinci yarısında geçmektedir. Klasik dünyanın yazarları Midas'ın 7. yüzyılın erken bir döneminde öldüğünü bildirmektedir. Tüm bu kaynaklar Midas'ın uluslararası bir kişilik olduğunu, bir yandan diğer Anadolu, Suriye ve Asur liderleriyle uğraşırken diğer yanda da batıdaki Yunan dünyasıyla ilgilendiğini anlatır. Hem tahtını Delfi'deki Apollon Tapınağı'na armağan etmiş hem de bir Yunan prensesle evlenmiştir. Eşek kulaklı ve her dokunduğu altın olan Midas öyküleri, her ne kadar efsanevi de olsa 8. yüzyılda yaşamış bu tarihsel kişilikten muhtemelen esinlenilmiştir.

MÖ 28 Mayıs 585 tarihinde Medler ile Lidyalılar arasında yapılan Halis barışından sonra Frig topraklarının Halis'in doğusunda kalan toprakları Medlerin denetimi altına girmiştir. Batıda kalan büyük kesim ise Lidya egemenliği altındaydı.

MÖ 547 ya da 546 yılında Lidya Krallığı'nın yıkılmasıyla birlikte Frigya toprakları, iki yüzyılı aşkın bir süre Pers İmparatorluğu'nun bir parçası olarak Kapadokya, Paflagonya ve Hellespontos ile birlikte Büyük Frigya satraplığına bağlanmıştı. Askerî ve idari planda kalan Pers egemenliği boyunca yerli halk büyük ölçüde geleneksel yaşam biçimi ve kültürlerini sürdürmeye devam etmiş, eski Frig dili ve yazısı en azından MÖ 4. yüzyıla, hatta 3. yüzyıla kadar kullanılmıştı. Pers egemenliğini takip eden Helenistik Dönem'de Anadolu'da Yunan kültürü, Yunan tarzı yaşam biçimi yayılmış; yerli diller, gelenekler yerini bu akıma bırakmıştır. Bununla birlikte köklü Frig kültürünün etkileri bölgede Roma döneminin sonlarına, hatta Hristiyanlığın  ortaya çıkma zamanına  kadar devam etmiştir. Bir zamanların ihtişamlı başkenti Gordion ise önemini yitirmiş, giderek sonun başlangıcındaki köy niteliğine bürünerek unutulmuştur.

Yayılım alanı

Arkeolojik ve epigrafik bulgulara göre, Frigler Halis'in doğusunda Çorum, Tokat ve Kırşehir; kuzeyde Samsun; güneyde Niğde ve Konya; güneybatıda Burdur ve Elmalı Ovası; batıda Eskişehir, Afyonkarahisar ve Kütahya; kuzeybatıda Bandırma yörelerine kadar etki alanlarını genişletmişlerdi.

Friglerin ilk başkenti, Ankara'nın 100 kilometre kadar güneybatısında, Polatlı ilçesi sınırları içinde ve Sakarya Nehri üzerindeki Gordion'dur.

Frig yayılım sahası içinde Gordion başta olmak üzere Boğazköy, Alacahöyük, Ankira, Pazarlı, Alişar, Kerkenes, Maşat Höyük, Kaman Kalehöyük, Yazılıkaya, Şarhöyük, Daskileion ve Sinop gibi merkezler ile Frig tümülüslerinde gerçekleştirilen arkeolojik çalışmalar sayesinde Friglerin tarihi, arkeolojik ve kültürel kimliği her geçen gün daha da aydınlanmaktadır.

Dil ve yazı

Frigce, bir Hint-Avrupa dilidir, ancak bu dil ailesindeki konumu hakkında kesin kabul edilen bir görüş yoktur. Buna karşılık Glottolog gibi kaynaklar ile bazı dilbilimciler tarafından soysal açıdan Frigcenin Frig-Grek teorisi altında Yunanca dili ile yakından akraba olduğu ve ortak bir proto dilden evrildiği ileri sürülür. Buna ek olarak Ermeni-Frig varsayımı altında dil (çoğu zaman Yunanca ile birlikte) Ermenice ile de ilişkilendirilmiştir ancak bu teori bazı dilbilimciler tarafından kabul görmemektedir.

Harfler Yunan alfabesinden uyarlanmıştır. Yazıtlar kısa ve kullanılan dil hakkında bilgi ise sınırlıdır. Klasik Yunan alfabesiyle yazılmış en yeni belge dışında Eski Frigce metinlerde, arkaik Yunan alfabelerine benzeyen bir alfabe kullanılmıştır. Bugüne kadar Eski Frigce repertuvarının a, b, g, d, e, v, i, k. I, m, n, o, p, r, s, t, u harfleri olmak üzere 17 harften oluşan ortak bir birikiminin olduğu düşünülüyordu. Bugün bu birikimin 19 harften oluştuğu belirtilmektedir. Fakat Anadolu kronolojisinin yeniden gözden geçirilmesinden sonra en eski Frig belgelerinin en eski Yunan yazıtlarından yarım yüzyıl daha eski olduğu görülmektedir. Midas Tümülüsü duvar yazıları da en eski Yunan yazıtlarıyla aynı döneme aittir. Hangi halkın yol gösterici hangisinin izleyici olduğu kesin olarak açıklığa kavuşmamıştır.

İskender'in MÖ 334 yılında başlayan seferi sonrasında Pers İmparatorluğu'nu fethiyle birlikte Frig kültürünün birçok özelliği yok olmaya yüz tutmuştur. Bunun sebebi, İskender'in fetihleri sonucu Anadolu'da ve Doğu Akdeniz'de gerçekleşen Helenleşme olgusudur. Gordion'da yeni kalenin son kalıntıları terk edilmiş ve MÖ 3. ve 2. yüzyıllarda ait bir dizi kent katmanı ile örtülmüştür. Daha önceleri Frig maddi kültürünü karakterize eden diğer birçok eşya gibi artık Frigce yazıtlar da ortadan kalkmıştır. Yine de Friglerin kendileri şüphesiz dilleri ve geleneksel dinlerine ait unsurlar gibi varlıklarını sürdürmüşlerdir. MS 3. yüzyıla ait mezar taşlarında hala Frigce yazıt formülleri ve mezarları korumak amacıyla yazılan lanetler görülebilmektedir.

Din

Friglerin baş tanrısı bir ana tanrıça ya da doğa tanrıçasıdır. Genellikle Kibele olarak tanınan bu tanrıçaya Frigler sadece "ana" anlamına gelen Matar demektedir. Gordion'daki birkaç taş heykelciğin bu tanrıçayı temsil ettiği düşünülür. Tanrıçanın muhtemelen kendi tapınağının kapısında ayakta dururken betimlendiği kabartma bezemeli taş levhaların da gösterdiği üzere Matar'a Ankira'da da tapılmaktadır. Gordion'un güneybatısında, Eskişehir ile Afyon arasında Frig Vadisi olarak da bilinen Frig yaylaları uzanır. Bu bölgede etkileyici büyük kaya çıkıntıları dikkati çeker. Frigler, kaya yüzeylerine belki de hepsi Matar tapınaklarını temsil eden mimari cepheler yontmuşlardır. Bunların en büyüğü ve en ünlüsü Yazılıkaya köyündeki Midasşehir'de olup cephesinde halkın lideri ve kralı Midas'a ithaf yazıtı yer alır. Matar adı burada da birkaç kez yinelenir. Arslankaya'daki cephe ise daha göz alıcıdır; burada kapıda ayakta duran Matar'ın iki yanında birer aslan vardır.

Eski Frigce yazıtlar ve Frig sanat eserleri, Matar olarak bilinen tanrıçanın Frig halkının ana tanrıçası olduğunu ortaya koymaktadır. Yazıtlarda "Matar Areyastin" veya "Matar kubileya/kubeleya" olarak da geçen bu tanrıça Frig sanatında ikonografik olarak betimlenen tek tanrıçadır. Frig Vadisi'ndeki anıtsal ya da küçük ölçekli kült anıtları doğayı tüm canlılığı ile simgeleyen ana tanrıça Matar Kubileya'ya duyulan derin saygı ve bağlılığın kanıtlarıdır. Otantik Frig dini tapınımlarının somut tanıklarını oluşturan bu anıtlar ana kayaya oyulmuş cepheler, akarlar ve nişlerden oluşur. Bu anıtlar, tanrıçanın karakteri gereği çoğunlukla yerleşmelerin dışında ormanlık, ıssız ve gizemli doğanın ortasındaki kayalık alanlarda yer alır. Aslında, Matar Kubileya kültünde gök kubbenin altındaki uçsuz bucaksız doğa bütünüyle tanrıçanın tapınağıdır. Sonraları tanrıça, mimari bir yapıya dönüştürülen kayaların içinde yaşamaya devam etmiştir. Sembolik kapı her an tanrıçanın varlığını hissettirir. Kapı bir gün açılacak ve tanrıça kayaların derinliklerinden görünecektir.

Frig kültünün bir başka tipik özelliği, sıkça görülen kayalara oyulmuş basamaklı anıtlardır. Bazıları sadece bir dizi -genellikle üç ila beş- basamaktan meydana gelirken, bir kısım örnekte bu basamaklar üstte basit insan uzuvlarına sahip bir disk şeklinde son bulmaktadır; disklere insan benzeri bir görünüm verilmek istenmiştir. Bu figürler ya da idollerin Frig panteonundaki bir başka tanrıyı temsil etme ihtimali de bulunmaktadır. Basamaklı anıtlar ve idoller nadiren yazıta sahiptir, dolayısıyla buralarda tapım gören tanrı veya tanrıların adı bilinmemektedir. Ancak antik Yunan yazarları Friglerin "Baba" adını verdiği bir tanrıya taptıklarını ve onu bir hava tanrısı ile ilişkilendirdiklerini aktarır. Bu tanrı ana tanrıçanın erkek partneri olabilir. Basamaklı anıtlar ve idollerin sıklığına bakılırsa bu tanrı ya da tanrılar ana tanrıçadan daha yaygın bir şekilde tapım görmüş gibidir. Bütün basamaklı anıtlar yerleşimlerin içinde ya da yakınında yer almaz, bazıları uzak noktalardadır. Gordion'un 30 kilometre kuzeybatısındaki Dümrek yerleşmesi bu konuda iyi bir örnektir.

Kaya anıtlarının önemli bir kısmı Frig kültürünün geliştiği MÖ 9. ve 6. yüzyıllar arasına aittir. Frigya Pers İmparatorluğu'na katıldıktan sonra yeni yapı cepheleri, kabartmalar ve basamaklı anıtlar azalmaya başlasa da muhtemelen eski tapınım yerleri olarak kullanılmaya devam etmiştir. Helenistik Dönem boyunca ve sonrasında Frig kültleriyle ilişkilendirilen nesneler, özellikle de tanrı tasvirleri Yunan tanrılarına yaklaşmış, fakat eski Yunancada Mater olarak bilinen Frig ana tanrıçasına ve Zeus ile eşitlenen Frig erkek tanrısı gibi geleneksel tanrılara ibadet devam etmiştir.

Midasşehir, Helenistik ve Roma dönemlerinde kült merkezi olarak varlığını sürdürmüştür.

Sanat

Gordion'da ele geçen madeni at koşum takımları, fildişi levhalar üzerindeki avcı ve süvari betimleri, Pazarlı ve Düver'de piyade betimli mimari kaplama levhaları Friglerin savaşçı yönünü vurgular. Sadece Gordion'da ele geçen binlerce dokuma tezgâhı ağırlığı ve ağırşaklar, tümülüslerde bulunan keten ve yünden dokuma kalıntıları Frig toplumunda gelişmiş bir tekstil iş kolunun somut kanıtlarıdır. Tümülüslerdeki ahşap masa, sehpa, iskemle gibi farklı ağaç cinslerinin birlikte kullanıldığı mobilyalar, zengin orman kaynakları nedeniyle Friglerde marangozluk ve mobilyacılığın çok geliştiğini gösterir. Tunçtan döküm ve dövme tekniğinde yapılmış kazanlar, kepçeler, kemerler, Türk hamamlarının geleneksel göbekli taslarının atası göbekli kaseler ve günümüz çengelli iğnelerinin atası, Friglerle birlikte Anadolu'da moda olan fibulalar, Friglerde çok yüksek bir maden teknolojisi ve endüstrisinin varlığını kanıtlar.

Dağlık Frigya Bölgesi'ndeki kale tipi yerleşmeler ve bu yerleşmelerin çevresinde yer alan kaya anıtları ise Friglerin geride bıraktığı en önemli mimari yapılardır. Bunlar, Friglerin ulaştığı yüksek düzeydeki taş ve kaya işçiliğinin somut belgelerini oluşturmaktadır. Yukarı Sakarya Vadisi'nde Eskişehir, Afyonkarahisar ve Kütahya illeri arasında uzanan Dağlık Frigya Bölgesi, Friglerin tarihleri boyunca siyasi ve kültürel açıdan en güçlü ve etkili oldukları bölgedir. Bölgenin özellikle savunmaya yönelik iskân tipine olanak sağlayan fiziki çevresi, vadilerin tabanını kaplayan alüvyonlu topraklar, zengin ormanlar ve tarımın can damarı olan akarsular nedeniyle burası Frigler için ideal bir yerleşim alanı olmuştur. Büyük bir bölümü bugün Eskişehir il sınırları içinde kalan bölgede MÖ 8. yüzyıl ile MÖ 6. yüzyılın ilk yarısı içinde birçok Frig kalesi kurulmuştur.

Kaynakça
Özel

Genel

Frigler


فستان حفلة هو الرداء الأكثر شهرة بين ملابس النساء المخصص للمناسبات الاجتماعية. وفقا لقواعد الاتيكيت؛ لا يجب ارتداء فساتين الحفلات مالم يتم ذكر ذلك في الدعوة. تقليديا يكون الثوب عبارة عن فستان كامل يصل طوله إلى الكاحل، ويصنع من أقمشة فاخرة. عادة ما يكون الفستان بدون أكمام. يقرن ارتداء فستان الحفلة بالقبعات ،المعاطف، المجوهرات الثمينة، القفازات الطويلة. عادة ما يتم ارتداء أحذية الرقص والحقائب المسائية مع الفستان.

مراجع

الموضة في القرن 19
الموضة في القرن 20
الموضة في القرن 21
تاريخ الملابس (موضة غربية)
تاريخ الموضة
فساتين

فستان حفلة


الأمير سعود بن عبد الرحمن بن تركي السديري  هو أول أمير لمنطقة الباحة بعد تأسيسها كمنطقة إدارية بالمملكة العربية السعودية، وأديب وشاعر وتولى عدد من المهام القيادية منذ عهد الملك عبد العزيز .

شغل الأمير سعود بن عبد الرحمن السديري مناصب قيادية منذ سن مبكرة، فقد ولاه الملك عبد العزيز إمارة مهد الذهب وهو لم يبلغ التاسعة عشر من عمره، وكان آخر عمل حكومي ورسمي له هو أمير منطقة الباحة حتى تقدم باستقالته وطلب إحالته إلى التقاعد عام 1398هـ وتفرغ للأعمال الخاصة.

أبرز مهامه وأعماله الرسمية

 أمير مهد الذهب  (حتى عام 1379هـ) : عينه الملك عبد العزيز أمير للمهد وهو في سن مبكرة.
 أمير بلجرشي  : من عام 1379هـ حتى 1383هـ وذلك قبل تأسيس منطقة الباحة وفوضه الملك فيصل بتأسيس إمارة المنطقة كمنطقة إدارية جديدة أختيار مقرها ونقلها قرية الباحة.
 أمير منطقة الباحة (من 1383هـ حتى 1398هـ) : هو أول أمير لمنطقة الباحة فكلفه الملك فيصل بعد تعينه أمير بلجرشي أن يتولى تأسيس الإمارة كمنطقة إدارية مستقلة وقد اختار قرية الباحة التي تقع في المنتصف بين قبيلتي غامد وزهران وأسهم في تطوير المنطقة حتى طلبه إحالته إلى التقاعد بناءً على رغبته.

مولده ونشأته

ولد في بلدة الغاط في منطقة نجد شمال الرياض عام 1344هـ وتوفي والده الأمير عبد الرحمن بن تركي بن عبد الله بن تركي بن محمد بن تركي بن سليمان بن حسين بن أحمد بن عبد الله السديري وهو في سن صغيرة ونشأ كباقي أفراد أسرته وتلقى تعليمه الأولي في الغاط ثم درس على يد عدد من علماء المسجد النبوي في المدينة وعرف بأنه ضليع في اللغة العربية وعلوم الشريعة والأدب العربي والشعر الفصيح والنبطي.

على المستوى الاجتماعي
 يعد شاعر بارزاً من شعراء النبط والفصيح وله العديد من القصائد والمساجلات الشعرية مع كبار الشعراء في المملكة.
 يعتبر أحد المفكرين والأدباء وكانت له زاوية ثابته في مجلة المنهل العريقة لفترة طويلة.
 له ديوان مفتوح بشكل يومي صباحاً ومساءً يستقبل فيه الأدباء والشعراء والوجهاء والعامة وهي عادة يومية تميز بها وباستمرارها من الستينات هجرية.

والدته وأخوانه

والدته هي الأميرة حصه بنت عبدالوهاب بن حسين السديري.

وأخوانه هم:
 الأمير تركي بن عبد الرحمن بن تركي السديري : وتوفي وليس له ذرية.
 الأمير محمد بن عبد الرحمن بن تركي السديري : عمل أميراً للمندق في منطقة الباحة ثم مفتشاً بوزارة الداخلية حتى تقاعد عن عمله وله من الأبناء فهد وأخواته.
 الأمير عبد الرحمن بن عبد الرحمن بن تركي السديري : عمل أميراً لمهد الذهب في منطقة المدينة المنورة - وله من الأبناء خالد وعبد الله وسعود وشقيقاتهم.
 الأميرة لطيفه بنت عبد الرحمن بن تركي السديري : زوجة الأمير عبد الله بن سعد السديري ووالدة أبنائه سعد، وفهد، وتركي، وشقيقاتهم.
 الأميرة شيخه بنت عبد الرحمن بن تركي السديري : زوجة الأمير ناصر بن سعد السديري .

أبنائه

 عبد الرحمن بن سعود بن عبد الرحمن السديري - رجل أعمال.
 المهندس / بدر بن سعود بن عبد الرحمن السديري - مهندس مستشار في وزارة الشؤون البلدية والقروية السعودية.
 المهندس / محمد بن سعود بن عبد الرحمن السديري - رجل أعمال - مهندس سابق في وزارة الزراعة.
 موفق بن سعود بن عبد الرحمن السديري - رجل أعمال - موظف سابق في وزارة الداخلية.
 الدكتور/ عبد الوهاب بن سعود بن عبد الرحمن السديري - نائب النائب العام للتحقيق .
 المهندس / حسين بن سعود بن عبد الرحمن السديري - وكيل وزارة الشؤون البلدية والقروية والإسكان لتخطيط المدن وزارة الشؤون البلدية والقروية السعودية
 ممدوح بن سعود بن عبد الرحمن السديري - موظف في هيئة السوق المالية.
 المهندس/ عبد الله بن سعود بن عبد الرحمن السديري - محاضر في جامعة أم القرى.
 أحمد بن سعود بن عبد الرحمن السديري - موظف في المؤسسة العامة لتحلية المياة المالحة.
 سعد بن سعود بن عبد الرحمن السديري - موظف في وزارة الداخلية.
 تركي بن سعود بن عبد الرحمن السديري -موظف .
 عبد العزيز بن سعود بن عبد الرحمن السديري -طالب جامعي.

مصادر

أمراء سعوديون
أمراء منطقة الباحة
السديري
شعراء النبط
مواليد 1344 هـ

سعود بن عبد الرحمن السديري


Le Sporting Club Sigois (en ), plus couramment abrégé en SC Sigois, est un club algérien de football fondé en 1903 puis disapru en 1962, et situé dans la ville de Sig.

Il évoluait au stade Municipal de Sig actuellement stade Saïd Ahmed.

Histoire

Le Sporting Club Sigois est créé en 1903 dans la ville de Sig, par des colons européens qui étaient des amateurs de sport et de football.

Palmarès

Classement en championnat d'Oranie par année

 1920-21 :
 1921-22 :
 1922-23 :
 1923-24 :
 1924-25 :
 1925-26 :
 1926-27 : Division d'Honneur,
 1927-28 : Division d'Honneur,
 1928-29 : Division d'Honneur,
 1929-30 :
 1930-31 :
 1931-32 :
 1932-33 :
 1933-34 :
 1934-35 :
 1935-36 :
 1936-37 :
 1937-38 :
 1938-39 :
 1939-40 :
 1940-41 :
 1941-42 :
 1942-43 :
 1943-44 :
 1944-45 :
 1945-46 :
 1946-47 : Promotion d'Honneur,
 1947-48 : Promotion d'Honneur,
 1948-49 : Promotion d'Honneur,
 1949-50 : Promotion d'Honneur,
 1950-51 : Promotion d'Honneur,
 1951-52 : Promotion d'Honneur,
 1952-53 : Promotion d'Honneur,
 1953-54 : Promotion d'Honneur,
 1954-55 : Promotion d'Honneur,
 1955-56 : Promotion d'Honneur,
 1956-57 :
 1957-58 :
 1958-59 :
 1959-60 : Division d'Honneur,
 1960-61 : Division d'Honneur,
 1961-62 : Division d'Honneur,

Personnalités du club

Présidents du club

Entraîneur du club

Anciens joueurs du club
Quelques joueurs qui ont marqué l'histoire du SC Sigois.

Références

Liens externes

Club de football fondé en 1930
Club de football disparu en 1962
Club de football disparu en Algérie

Sporting Club Sigois


Henri-Zozime de Valori (1786-1859) est un homme de lettres français.

Biographie
Second fils de Louis-Marc-Antoine, marquis de Valori, et de Joséphine de Thomassin, il naquit le 5 juin 1786 à Chateaurenard en Provence. Il devint orphelin à quatre ans après l'assassinat de son père et de sa mère au début de la Révolution française. Le château d'Estilly en Touraine, où il fut conduit, subit le même sort en 1792 que Chateaurenard. Henri-Zozime  de Valori trouva dans la littérature des ressources pour lutter contre le malheur des temps.

Il mourut le 31 janvier 1859.

Travaux littéraires
Les débuts littéraires du marquis de Valori datent de 1804 à Tours où il composa un premier recueil de poésies. En 1814, il rédigea son Mémoire sur l'Ordre de Saint-Jean de Jérusalem, puis l'Entrée du Roi à Paris et Aux Princes chrétiens contre les Puissances barbaresques, œuvres accueillies favorablement par Louis de Fontanes à qui elles avaient été envoyées. En 1817, il traduisit le Culex de Virgile et reçut un éloge de l'académicien Charles Nodier dans le Journal des débats. En 1838, il renouvela l'expérience en traduisant en vers français De Partu Virginis de Jacopo Sannazaro . Le recueil complet de ses odes et poèmes fut publié en 1830 sous le titre Œuvres poétiques.

Il fit œuvre d'historien quand il écrivit en 1820 une biographie de son grand-oncle, Mémoires des négociations du marquis de Valori, ambassadeur de France à la cour de Berlin, accompagnés d'un recueil de lettres de Frédéric Le Grand, des princes ses frères, de Voltaire et des plus illustres personnages du XVIIIe siècle, précédés d'une notice historique sur la vie de l'auteur; dans le même ordre d'idées, il publie, en 1820 également, le Journal militaire d'Henri IV, trouvé par lui dans les manuscrits à Épernon.

Pour le théâtre, il fut l'auteur en 1807 avec Maurice Ourry, Quitte à quitte ou les Jeunes vieillards, représentée la première fois au Théâtre du Vaudeville le 21 septembre 1807. Puis en 1812, il publia, avec Marc-Antoine Désaugiers, Le Mariage extravagant, comédie-vaudeville en un acte représentée la première fois au Théâtre du Vaudeville le 8 septembre 1812.

Liens externes

Notes et références

Naissance en juin 1786
Décès en janvier 1859
Naissance à Châteaurenard
Marquis français du XIXe siècle
Henri Zozime
Décès à 72 ans

Henri-Zozime de Valori


Et atoms kovalente radius defineres som halvdelen af længden på en kovalent binding mellem atomet og et andet atom af samme type.

En binding kan dannes mellem to atomer, A og B. Afstanden mellem de to atomer er tilnærmet summen af de kovalente bindingsradier R(AB) = r(A) + r(B). For homonuklear AA fik Linus Pauling den kovalente radius til at være halvdelen af længden til enkeltbindingen i det elementære molekyle, f.eks. R(H–H, i H2) = 74.14 pm så rcov(H) = 37.07 pm.
Den kovalente radius, rcov, er et mål af størrelsen på et atom, som er en del af en kovalent binding. Kovalent radius måles i pikometer (pm) eller ångstrøm (Å).

Kovalent bindingslængde
Kovalente stråler beregnet efter en selvkonsistent metode. Summen af de to radier giver en bindelængde, dvs. R (AB) = r (A) + r (B). Den samme selvkonsistente måde blev anvendt til at justere tetraedrisk kovalent binding.

Tabell for kovalente radier
Den samme, endda konsistente, metode blev anvendt til at justere tetraedriske kovalente radier.

Se også
 Atomradius
 van der Waals-radius

Referencer

Kemiske egenskaber
Kemisk binding

Kovalent radius


Hellfire may refer to:

Metaphysical concepts
 Fires of Hell
 The lake of fire

Books
 "Hell-Fire" (story), a 1956 science fiction short story by American writer Isaac Asimov
 Hellfire (book), a 2005 history book written by Cameron Forbes
 Hellfire (comics), various characters
 Hellfire, a power of the Ghost Rider comic book character
 "Hellfire" (Nick Tosches book), a 1982 biography of Jerry Lee Lewis by Nick Tosches

Film and TV
 Hellfire (1949 film), a 1949 western
 Hellfire (1995 film), a TV movie produced by Roger Corman
 Hellfire: A Journey from Hiroshima, a 1986 documentary film
 Hell Fire (2012 film), a 2012 horror film
 "HellFire", an episode from the first season of MacGyver

Gaming
 Diablo: Hellfire, a 1997 expansion pack to the computer game Diablo from Sierra On-Line
 Hellfire (video game), a 1989 arcade game, later ported to the Mega Drive and PC Engine CD-ROM

Military
 AGM-114 Hellfire, an air-to-surface and surface-to-surface missile system
 Hell-Fire trigger, a device designed to increase the rate of fire of a semi-auto firearm

Music
 Davey "Hellfire" Kelly, one-time guitarist of the Sonic Boom Six
 Hellfire (1349 album), a 2005 album by Norwegian black metal group 1349
 Hellfire (Black Midi album), a 2022 album by English rock band Black Midi

Songs
 "Hellfire" (song), a song from the 1996 animated film The Hunchback of Notre Dame
 "Hellfire" (Mango Groove song), a 1989 single by Mango Groove
 "Hellfire", a song from the Soulcalibur II Original Soundtrack (2003)
 "Hellfire", a song from Airbourne's 2008 album Runnin' Wild
 "Hellfire", a song from Gamma ray's 2005 album Majestic
 "Hellfire", 2017 song by Barns Courtney

See also
 Hellfire preaching
 Hellfire Club (disambiguation)
 Hellfire Pass (disambiguation)
 Lake of Fire (disambiguation)

Hellfire


An Xanthosoma weeksii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Michael T. Madison. An Xanthosoma weeksii in nahilalakip ha genus nga Xanthosoma, ngan familia nga Araceae. Ginklasipika han IUCN an species komo harani ha karat-an.

Mabibilngan ini ha Ecuador. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Xanthosoma

Xanthosoma weeksii


قائمة بالأبطال في بطولة 1984 أمريكا المفتوحة:

الكبار

فردي رجال

 جون ماكإنرو هزم  إيفان ليندل, 6-4, 6-3, 6-1

فردي سيدات

 مارتينا نافراتيلوفا هزم  كريس إيفرت للويد, 4-6, 6-4, 6-4

مراجع

الرياضة في مدينة نيويورك في 1984
ولاية نيويورك في 1984
أحداث أغسطس 1984 الرياضية في الولايات المتحدة
أحداث سبتمبر 1984 الرياضية في الولايات المتحدة
أمريكا المفتوحة حسب السنة (كرة مضرب)
كرة المضرب في 1984
كرة مضرب أمريكية في 1984

أمريكا المفتوحة 1984 (كرة مضرب)


Böhmische Mühle (tschechisch: Český Mlýn) war eine frühere Wassermühle, die später als Gasthaus genutzt wurde, unmittelbar an der sächsisch-böhmischen Grenze bei Rittersgrün auf dem Territorium von Goldenhöhe im heutigen Tschechien.

Geschichte
Die an dieser Stelle befindliche Wassermühle wurde erstmals in Zusammenhang mit dem Einfall des Generals Heinrich von Holk 1632 von Christian Lehmann erwähnt. Später wurde die Mühle auch einen Schneidegang als Sägemühle. 1873 kam der Betrieb des Sägewerkes zum Erliegen aufgrund der hohen Ausfuhrzölle für Schnittholz nach Sachsen. Ähnlich hoch waren auch die Zölle für den Verkauf von Mehl und Brot nach Sachsen.

Am 11. Mai 1881 vernichtete ein Großbrand den im Egerländer Stil errichteten Vierseitenhof der Mühlenanlage. Die Ehefrau des Mühlenbesitzers Moritz Beer und dessen drei Kinder wurden von der Feuerwehr aus den Flammen gerettet. Es entstand ein Sachschaden von 30.000 Gulden. Nach der Wiedererrichtung des Gebäudes im massiven Stil wurde nur noch Land- und Gastwirtschaft betrieben.

Ein Zimmer wurde ständig an den böhmischen Zoll vermietet, da unmittelbar vor dem Haus die Straße über den Rittersgrüner Pass nach Sankt Joachimsthal führte. Der Hausbesitzer Moritz Beer errichtete 1898 unmittelbar auf sächsischer Seite auf der gegenüberliegenden Straßenseite eine neue Holzschleiferei. Am 28. November 1938 kam es erneut zu einem Brand des Gebäudes im Dachstuhl, der jedoch rechtzeitig gelöscht werden konnte.

1944/45 wurden aus Berlin in der Böhmischen Mühle unter dem Namen "AG Pappe" eine Pappenfabrik aus Berlin ausgelagert. 1946 zogen die Mühlenbesitzer in ihre auf sächsischem Territorium befindliche Holzschleiferei. 1949 wurde mit dem Abriss der Böhmischen Mühle begonnen, von der heute keinerlei Reste mehr vorhanden sind.

Literatur
 Klaus Welter: Vom Grenzgasthaus "Böhmische Mühle" blieb nur der Name. In: Freie Presse, Ausg. Schwarzenberg vom 8./9. Mai 2010, S. 15.

Wassermühle in Tschechien
Boží Dar
Mühle in Europa

Böhmische Mühle


Yekaterina Záitseva (transliteración cirílico Екатерина С. За́йцева; n. 1968) es una botánica rusa.

Algunas publicaciones
 . 1999. "A new fruit type in Amborella trichopoda Baill." Symp. Biodiv. Evolutions biol.: 122

Referencias

Enlaces externos

Botánicas de Rusia
Botánicos de Rusia del siglo XXI
Botánicos de Rusia del siglo XX
Escritores en ruso
Escritores en inglés del siglo XX
Rusas del siglo XX
Rusas del siglo XXI

Yekaterina Záitseva


Die Dorfkirche Vahldorf ist die evangelische Kirche in Vahldorf in Sachsen-Anhalt.

Architektur und Geschichte
Die Kirche geht bis auf die Zeit der Romanik zurück. An der Westseite des rechteckigen, aus Bruchsteinen errichteten Kirchenschiffs wurde ebenfalls in der Romanik ein Westquerturm aufgesetzt. Der östliche Teil des Schiffs wurde 1621 und 1710 umgebaut. An letzteren Umbau erinnert eine Inschrift. Im Barock entstand der heutige obere Teil des Turms.

Die Sakristei, die Apsis und die an der Nordseite befindliche Vorhalle wurden 1903 angefügt.

Das Kircheninnere wird von einer hölzernen Tonnendecke überspannt. Sie wurde Ende des 20. Jahrhunderts erneuert. Das Kirchenschiff ist mit der Halle des Turmuntergeschosses durch zwei hohe Rundbögen verbunden. Die Empore an der Nordseite sowie Teile der Westempore stammen aus dem Jahr 1691. Die Westempore war 1781, anlässlich des Einbaus des barocken geschwungenen Orgelprospekts, verlängert worden. Die Orgel schuf der Magdeburger Orgelbauer Adam Heinrich Rietze.

Jüngeren Datums sind der Altar und die kurze südliche Empore, die im Zuge der Umgestaltung des Jahres 1903 eingefügt wurden. Zugleich entstanden die farbigen Glasfenster der Quedlinburger Firma Ferdinand Müller im Scheitel der Apsis. Sie stellen Christus als guten Hirten dar. Ebenfalls aus dem Jahr 1903 stammt die Kanzel im Stil der Neoromanik. Sie ist mit reichem Schnitzwerk verziert. In den Füllungen finden sich Symbole der Evangelisten.

Bereits aus dem 16. Jahrhundert stammt der achteckige in Form eines Kelches gearbeitete spätgotische Taufstein. Ende des 15. Jahrhunderts entstand eine aus Eichenholz gefertigte mit Eisenbändern versehene Truhe. Das ursprüngliche nördliche Portal der Kirche verfügt über eine Eichenholztür, die in der Zeit des Mittelalters entstand.

Bemerkenswert sind drei alte in der Kirche vorhandene Glocken. Die mittlere und älteste Glocke mit einem Durchmesser von 98 cm wurde 1478 vom Magdeburger Glockengießer Hans Bedding gegossen. Auf der Glocke sind kirchliche Würdenträger dargestellt. Darüber hinaus gibt es eine lateinische Inschrift, die, ins Deutsche übertragen, lautet: Sei gegrüßt Gnadenvolle, der Herr sei mir dir - Beddig. Im Jahre des Herrn 1478.

Die kleinste der Glocken wurde 1501 gegossen. Ihr Durchmesser beträgt 62 cm. Sie trägt die Inschrift Oh König des Ruhms. Christus komm mit Frieden. Im Jahre des Herrn 1501. 1502 entstand die große Glocke. Sie wurde vom Magdeburger Klawec Backmester, dessen Name auf der Glocke verewigt ist, mit einem Durchmesser von 117 cm gegossen. Auf der Glocke findet sich die Inschrift: Oh König des Ruhmes Christus, komm mit Frieden; mit dir Maria, Johannes. Im Jahre des Herrn 1502 und eine Darstellung der Muttergottes mit dem Jesusknaben.

Literatur
Folkhard Cremer in Dehio, Handbuch der Deutschen Kunstdenkmäler, Sachsen-Anhalt I, Regierungsbezirk Magdeburg, Deutscher Kunstverlag München Berlin 2002, ISBN 3-422-03069-7, Seite 954

Vahldorf
Vahldorf
Kulturdenkmal in Niedere Börde
Bauwerk in Niedere Börde
Vahldorf

Dorfkirche Vahldorf


Vildfarelser er en kortfilm fra 1997 instrueret af Peter Schønau Fog efter manuskript af Ian Helstrup.

Handling
Efterårstung havgus ind fra Vesterhavet. Det var jo meningen, at det skulle have været en hyggelig ferie. Men alligevel gjorde hun alt for at terrorisere kæresten og vennerne. Hvad fanden var hun ude på? De forsøgte at lade som ingenting, det var ikke..

Referencer

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Danske film fra 1997

Vildfarelser


Electrophorus é um gênero de peixes neotropicais de água doce da família Gymnotidae, comumente chamados de enguias elétricas. Eles são conhecidos por sua capacidade de atordoar suas presas gerando eletricidade. Apesar de seu nome, as enguias elétricas não estão intimamente relacionadas às enguias verdadeiras (Anguilliformes), mas são membros da ordem neotropical de peixes-faca (Gymnotiformes), que está mais intimamente relacionada ao peixe-gato.  Acreditava-se que era um gênero monotípico por mais de dois séculos, até a inesperada descoberta em 2019 de duas espécies adicionais.

Espécies
Existem atualmente três espécies descritas:

Electrophorus electricus (Linnaeus, 1766)

Electrophorus varii de Santana, Wosiacki, Crampton, Sabaj, Dillman, Mendes-Júnior e Castro e Castro, 2019

Electrophorus voltai de Santana, Wosiacki, Crampton, Sabaj, Dillman, Castro e Castro, Bastos e Vari, 2019 Esta espécie é o gerador de bioeletricidade mais forte da natureza, capaz de gerar 860 V.[1][2]

Populações nas drenagens do alto Negro e Orinoco ainda não foram analisadas taxonomicamente.

Gymnotiformes
Peixes descritos em 1766

Electrophorus


Economia constituțională este un program de cercetare în economie și constituționalism care își propune să ofere explicații privind alegerea "unor seturi alternative de reguli juridico-instituțional-constituționale care constrâng opțiunile și activitățile agenților economici și politici". Acest tip de analiză economică are în vedere un câmp mai larg decât "analiza economică a legislației constituționale" și se deosebește de încercarea de a explica alegerile făcute de agenții economici și politici în cadrul acestor reguli, aceasta din urmă făcând obiectul economiei ortodoxe.

În loc să limiteze analiza la relațiile economice ca funcții ale dinamicii distribuției bunurilor și serviciilor, economia constituționala ia în considerare impactul semnificativ al deciziilor politico-economice. "Economistul politic care dorește să ofere consultanță normativă trebuie să se concentreze, în mod necesar, asupra procesului sau structurii în care se observă procesul de luare a deciziilor politice. Constituțiile, structurile sau legile existente sunt supuse unei examinări critice".

Economia constituțională este definită ca o abordare practică folosită pentru a aplica instrumentele economice în cadrul problemelor constituționale. Un exemplu în acest sens este alocarea resurselor economice și financiare disponibile la nivel național, una dintre preocupările majore ale tuturor națiunilor. Soluția juridică a acestei probleme se găsește în aria economiei constituționale. Un alt exemplu este studierea "compatibilității deciziilor economice eficiente cu cadrul constituțional existent și limitările sau condițiile favorabile create de acest cadru".

Origini

Economistul american Richard McKenzie a inventat termenul de "economie constituțională" pentru a defini subiectul principal de discuție la o conferința organizată la Washington D.C. în 1982. Ulterior, un economist american, James M. Buchanan, a folosit neologismul lui McKenzie pentru a denumi o nouă sub-disciplină academică. Pe baza lucrării sale cu privire la această sub-disciplină, Buchanan a obținut Premiul Nobel pentru Științe Economice pentru "dezvoltarea bazelor contractuale și constituționale ale teoriei luării deciziilor economice și politice". Constituționalismul a fost criticat pentru că, anterior, a ignorat problemele economice, însă această critică a fost luată în vedere în dezvoltarea economiei constituționale. Buchanan respinge "orice concepție organică conform căreia statul este mai înțelept decât indivizii care îl formează".

Această poziție filozofica constituie, de fapt, subiectul de bază al economiei constituționale. Prin intermediul unei abordării economice și constituționale obținem o analiză economică și constituțională combinată, evitând astfel o înțelegere unidimensională. În opinia lui Buchanan, o constituție care vizează doar câteva generații de cetățeni trebuie să se poată adapta la decizii economice pragmatice și să echilibreze interesele statului și ale societății cu cele ale indivizilor și drepturile lor constituționale la libertatea personală și la fericirea individuală

Economia constituțională se inspiră din atitudinea reformistă caracteristică viziunii lui Adam Smith. Prin urmare, conceptul lui Buchanan poate fi considerat drept echivalentul modern al "științei legislației" definită de Smith. Potrivit lui Buchanan este o cheie a ordinii constituționale și "poate fi supranumită lumea kantiană idealizată" în care individul "care face ordinea, împreuna cu majoritatea colegilor săi, adoptă legea morală ca regulă generală pentru comportament".

În prelegerea pentru premiul Nobel, Buchanan a citat lucrarea economistului suedez din secolul al XIX-lea, Knut Wicksell, care i-a influențat foarte mult cercetarea: "Dacă utilitatea este zero pentru fiecare membru al comunității, utilitatea totală pentru comunitate nu poate fi alta decât zero". În epigraful capitolului dedicat conferinței Nobel, intitulat "Constituția politicii economice", Wicksell afirmă că "indivizii înșiși sunt singurii care pot judeca dacă beneficiile activității propuse sunt mai mari decât costurile".

Buchanan a introdus conceptele trans-disciplinare complexe de "cetățenie constituțională" și "anarhie constituțională". Anarhia constituțională este o politică modernă care poate fi cel mai bine descrisă drept acțiuni întreprinse fără înțelegerea sau luarea în considerare a regulilor care definesc ordinea constituțională. Această politică este justificată de trimiteri la sarcini strategice formulate pe baza intereselor divergente indiferent de impactul lor asupra structurii politice. Buchanan introduce conceptul de "cetățenie constituțională". Acesta este definit drept respectarea de către cetățeni a drepturilor și obligațiilor lor constituționale, care ar trebui considerate ca o componentă constitutivă a politicii constituționale. Buchanan subliniază, de asemenea, importanța protecției principiilor morale care stau la baza normelor constituționale.

Etica cetățeniei constituționale
James Buchanan a scris că "etica cetățeniei constituționale nu este direct comparabilă cu comportamentul etic în interacțiune cu alte persoane în cadrul constrângerilor impuse de regulile unui regim existent. Un individ poate fi pe deplin responsabil, în sensul etic standard, dar nu reușește să îndeplinească cerința etică a cetățeniei constituționale". Buchanan a considerat termenul "constituționalitate" în sens larg și l-a aplicat familiilor, firmelor și instituțiilor publice, dar, în principal, statului.

Buchanan a accentuat faptul că politica publică nu poate fi luată în considerare în ceea ce privește distribuția, ci este întotdeauna o chestiune de alegere asupra regulilor jocului care generează un model de schimb și distribuție. Renașterea economiei politice sub forma de preocupare școlara se datorează in mare măsura lui Buchanan. Activitatea lui Buchanan în alegerea publică este deseori interpretată ca fiind cazul cel mai relevant din imperialismului economic. Totuși, conform opiniei lui Amartya Sen, , Buchanan nu ar trebui să simbolizeze imperialismul economic. În același timp Sen afirmă că Buchanan a fost principalul contribuitor la introducerea eticii, gândirii politice legale și a gândirii sociale în economie, în adevăratul sens al cuvântului.

Un element esențial în procesul de înțelegere a sistemului de gândire al lui Buchanan este distincția pe care acesta a făcut-o între știința politică și tactica politică. Știința politică se referă la regulile jocului, în timp ce tactica politică se concentrează asupra strategiilor pe care jucătorii le adoptă într-un anumit set de reguli. "Întrebările despre regulile corecte ale jocului sunt în domeniul filozofiei sociale, în timp ce întrebările despre strategiile pe care jucătorii le vor adopta conform acestor reguli aparțin domeniului economiei, iar tocmai jocul dintre reguli (filozofia socială) și strategii (economie) reprezintă ceea ce Buchanan considera drept economia politică constituțională.

Împreuna cu câțiva asociați din domeniul economiei constituționale, Buchanan a lansat revista Economia Politica Constituționala, în anul 1990, având drept scop încurajarea cercetării și dezvoltarea disciplinei. în articolul avangardist "Domeniul Economiei Constituționale", Buchanan a stabilit limitele studiului în curs și a stabilit diferite subiect dezvoltate ulterior în 1962 și 1986. În viziunea lui Buchanan economia constituționala era atât un program de cercetare orientat spre regulile instituțiilor în care indivizii fac alegeri, cât și un proces de creare a acestor reguli. Economia constituționala vizează regulile actuale, alegerea dintre constrângeri, spre deosebire de ancheta economica obișnuită care se concentrează pe alegerile din cadrul regulilor sau a constrângerilor impuse indivizilor. Persoanele fizice sunt de acord să se limiteze pe ele însele în schimbul beneficiilor anticipate, asemănător perspectivei asupra guvernului dintr-un contract social. La fel cum o tranzacție de piață are loc prin schimburi voluntare, avantajoase din punct de vedere reciproc, așa se întâmplă și cu schimburile politice de drepturi și autoritate.

Odată cu această teorie, politica devine o forma de schimb și este, prin urmare, demnă de analiza economică. Astfel se stabilește începutul economiei constituționale. Până la sfârșitul articolului, Buchanan intră pe sfera filosofiei, tinzând ușor spre scepticism, și afirmând că fiecare individ trebuie să perceapă fenomenele prin "fereastra" sa proprie, iar acordul este imposibil atunci când toată lumea vede realitatea din perspective diferite. Conform individualismului radical, economia constituțională poate cuprinde numai persoanele care privesc lumea prin paradigme sau ferestre economice, nu prin paradigme idealiste conduse de un anumit scop.

Economia constituțională pozitivă
În cadrul economiei constituționale pozitive, instrumentele sau metodele sunt unice, datorită naturii interdisciplinare a programului. Principalul instrument al economiei constituționale pozitive este ,,analiza instituțională comparativă", cu patru elemente principale: .

 Primul element examinează modul în care au apărut anumite reguli constituționale și care au determinat elaborarea regulilor ca rezultat al intrărilor individuale agregate.
 Al doilea element analizează modul în care se disting regulile între factorii individuali și colectivi, deși Voigt recunoaște că această metodă de cercetare este rar utilizată.
 Cel de-al treilea element sunt posibilitățile de modificare ulterioară a constituției (sau regulilor).Orice modificare propusă a constrângerilor constituționale sau a regulilor de constrângeri este supusă unei examinări economice a efectelor lor asupra eficienței și echității.
 Cel de-al patrulea element al economiei constituționale pozitive analizează efectele economice ale schimbării dezvoltate sau modificate asupra regulilor.

Toate analizele economice încearcă să maximizeze eficiența, iar economia constituțională nu face excepție de la această regulă. Pe piață, indivizii maximizează eficiența atunci când ambele părți obțin un beneficiu personal, un schimb reciproc și când resursele ajung la cea mai mare valoare. Economia de piață este realitatea actuală, dar trebuie să fie o "economie de piață constituțională" ca termenul introdus de judecătorul˗șef al Curții Constituționale Indoneziene, Jimly Asshiddiqie, în cartea sa "Constituția economică". Procesul politic este unul de schimb, spre deosebire de piață, resursele schimbate sunt politice, nu materiale sau financiare. Prin urmare, eficiența politică este redată de consimțământul politic sau atunci când toți indivizii din comunitate sunt de acord cu structurile politice. Economia constituțională mimează o economie politică tradițională contractuală, concentrându˗se asupra contractului sau a consimțământului dintre guvern și partea guvernată. Cu toate acestea, consimțământul urmează după eficiență în piață, în timp ce eficiența urmează dupa consimțământ în politică.[citation needed]

Economie constituțională normativă
Economia constituțională normativă se concentrează asupra legitimizării statului și a acțiunilor sale ca și cel mai bun mijloc de eficiență și utilitate maximă, judecând condiții sau reguli eficiente și discernând și studiind sistemele politice pentru maximizarea eficienței, unde rezultatul alegerilor colective este considerat "echitabil", "just" sau "eficient". Încă o dată, Buchanan domină discuția normativă a economiei constituționale, în special modul în care individualismul metodologic afectează analiza economică.

Până în 1988, ideile lui Buchanan au evoluat de la discursul său din 1986. Atât Buchanan, cât și Stefan Voigt susțin ipoteza fundamentală a economiei constituționale normative, potrivit căreia obiectivele sau valorile unui singur individ nu pot înlocui valoarea altora. Prin urmare, este imposibil de realizat o normă socială universală sau un obiectiv absolut. Din moment ce politica este o formă de schimb, atunci când indivizii sunt de acord să facă un schimb de bunuri, aceștia acționează rațional, în funcție de cum își percepe fiecare interesul, dacă decizia este voluntară și luată în cunoștință de cauză. Date fiind aceste criterii, orice astfel de acord este ,,eficient" și, prin urmare, ar trebui să apară normativ.

Individualismul metodologic îl determină pe Buchanan să susțină că o teorie politică foarte asemănătoare cu cea a lui John Rawls în lucrarea sa din 1971, "Teoria Justițieiˮ, ar realiza cel mai bine obiectivele unice ale indivizilor. Învăluit de ignoranță și decizii a priori ale obiectivelor sociale, Buchanan spune că economia politică nu are un inginer social sau un scop moral, ci doar îi ajută pe indivizi în căutarea unor reguli care să le servească cel mai bine propriilor scopuri. Pentru Buchanan, societatea "bună" este una care promovează interesele indivizilor, nu un scop moral sau teleologic independent.

Hayek
Buchanan nu este singurul contribuitor al economiei constituționale normative. Economistul polimat Friedrich Hayek a scris, de asemenea, în mod extensiv pe tema economiei constituționale, chiar dacă acesta nu i-a dat în mod specific un nume. Hayek susține că democrația constituțională reprezentativă este cea mai bună structură a guvernului. Proiectul principal al lui Hayek a fost justificarea libertății și stabilirea unor criterii pentru un regim de libertate.

Hayek era îngrijorat de tipul de stat pe care Buchanan/Rawls îl considera normativ. Hayek a considerat necesară o întoarcere la viziunile tradiționale ale guvernării, filosofiei politice și ale economiei. El a crezut că statul Buchanan/Rawls a avut o tendință aproape inevitabilă spre totalitarism, pe măsură ce statul urmărea să maximizeze utilitatea individuală. Oamenii ar putea fi, în curând, la mila birocrației para-guvernamentale a statului furnizor.

Hayek îi avertizează pe cititorii săi (să nu se grăbească cu lansarea în tipul de stat pe care îl concep Rawls și Buchanan?), spunând că alegerea individuală nu poate să fie singurul factor determinant în (alegerea constrângerilor?), iar structura reală a regulilor sau a constrângerilor (constituția) trebuie să se conformeze cu ceea ce Buchanan ar numi un obiectiv supra-individual. Pentru Hayek, democrațiile constituționale liberale reprezintă cea mai bună metodă de a atinge libertatea individuală, egalitatea, oportunitatea și eficiența și dă următoarele trei motive. În primul rând, constituțiile codifică legea preexistentă. În al doilea rând, plasează constrângeri explicite guvernului pentru a preveni totalitarismul. Iar în cele din urmă, păstrează legea și ordinea pentru polis. Toate acestea se încadrează în ordinea morală și teleologică.

Analiza economică a Constituției Statelor Unite ale Americii
Fondarea general acceptată a analizei economie constituționale a Constituției Statelor Unite a fost prezentată în cartea lui Charles Austin Beard din 1913 "O interpretare economică a Constituției Statelor Unite". În timp ce majoritatea cercetătorilor resping astăzi teza generală a lui Beard, el a inițiat o nouă metodă de gândire economică și politică, care evoluează spre analiza economiei constituționale Contemporane . Principala teză a lui Beard a fost următoarea: Constituția Statelor Unite era "în esență un document economic bazat pe conceptul potrivit căruia drepturile fundamentale private de proprietate sunt anterioare guvernului și dincolo de majorități .

În 1987, Jonathan Macey a scris pentru Facultatea de Drept din Yale și a sintetizat istoria analizei economice constituționale, aplicată Constituției Statelor Unite. Macey oferă o analiză diferită a Constituției Statelor Unite ale Americii și îi critică viziunea lui Beard asupra acesteia.

Separarea puterilor era, de fapt, un mijloc de a permite hegemonia resurselor în mâinile celor bogați. Macey nu putea să fie mai în dezacord de atât: dimpotrivă, el susține că Constituția și separarea puterilor au fost create pt a împiedica puterea politică și economică. Acesta atrage atenția asupra faimoasei descrieri a lui James Madison despre necesitatea *

Separarea puterilor
Macey afirmă că această concepție despre natura umană este în esență economică. Dacă guvernarea nu este împărțită în puteri distincte, posibilitatea unui "rent-seeking" extensiv amenință eficiența guvernului. Grupurile și indivizii interesați vor influența puterile politice pentru propriile lor obiective,ceea ce ar putea să ducă la nedreptate sau la ineficiență. În interpretarea lui Madison de către Macey, separarea puterilor lansează lobbyștii pe piața concurențială și mai eficientă prin creșterea costurilor tranzacțiilor atât de mult, încât mijloacele de pe piața privată sunt mai puțin costisitoare decât recurgerea la diferite puteri ale statului.

Macey demonstrează în ce fel economia constituțională poate fi aplicată constituțiilor. În loc să pună accent pe intențiile politice sau filozofice ale fondatorilor, economistul constituțional privește constituția într-un mod economic, luând în considerare stimulentele, alegerile,alocările și alți factori economici din cadrul regulilor politice ale unei constituții. În mod tradițional, crearea facțiunilor a fost interpretată ca o mișcare politică briliantă cu scopul de a separa puterea și de a preveni hegemonia statului. Macey este de acord cu asta, însă adaugă un avertisment. Acesta susține un stimulent economic real pentru existența unor facțiuni care obligă fondatorii să separe guvernul.

Facțiunile și puterile separate cresc costurile de tranzacționare pentru mobilizarea sprijinului politic dincolo de ceea ce pot plăti (grupurile de interese?), în caz că se bazează pe mijloace private și neguvernamentale. Macey a arătat cantitatea de legislație printr-un grafic standard de cerere și ofertă, unde cererea reprezintă interesul grupurilor pentru legi și oferta reprezintă sursa legilor. Separarea puterilor schimbă curba de aprovizionare rămasă, ridică prețul și reduce cantitatea legislației.

Abordare juridică
Judecătorul Richard Posner a reliefat importanța unei constituții în dezvoltarea economică, cercetând conexiunea ]ntre aceste două concepte. Posner abordează analiza constituțională, mai ales din perspectiva judecătorilor, care constituie o forță critică în interpretarea și aplicarea unei constituții,astfel - de fapt în țările cu drept comun - creând baza dreptului constituțional. El evidențiază importanța dispozițiilor constituționale "în stabilirea unor limite exterioare mai extinse în exercitarea discretă a puterii judiciare". Astfel, atunci când un judecător se confruntă cu un anumit caz, trebuie să acționeze întocmai conform constituției. Rolul economiei în acest proces este acela de a "contribui la identificarea consecințelor interpretărilor alternative" ale constituției.

Ulterior, el afirmă că "economia poate etala o perspectivă asupra întrebărilor ce se referă la interpretarea legală adecvată". În cele din urmă, după cum subliniază Posner, "limitele unei abordări din punct de vedere economic a deciziilor constituționale [sunt] stabilite de Constituție". De asemenea, el susține că "protecția eficientă a drepturilor economice de bază generează creșterea economică".

În paralel cu aprofundarea cercetării academice în domeniul economiei constituționale în SUA din anii 1980, Curtea Supremă a Indiei a încurajat timp de aproape un deceniu litigii de interes public în avantajul celor săraci și exploatați, datorită numeroaselor posibilități de interpretare a mai multor articole din Constituția indiană. Jimly Asshiddiqie, fost judecător șef al Curții Constituționale din Indonezia, a publicat o lucrare de-a sa "Konstitusi Ekonomi" (2010), în care promovează conceptul de Constituție Economică. Acesta este un exemplu concludent - de facto al aplicării practice - a metodologiei economiei constituționale.

Valery Zorkin, președintele Curții Constituționale a Federației Ruse, a efectuat o referire specială la rolul educațional al economiei constituționale: "În Rusia, introducerea în programele de drept universitar și în departamentele economice a unor noi discipline academice precum economia constituțioanlă, devine un act de o importanță majoră".

Școala rusească
Școală Rusească de Economie Constituțională a fost creată la începutul secolului XXI, având ca idee de bază încadrarea analizei economice și constituționale combinate în procesul legislativ (în special cel bugetar), astfel generând evitarea erorilor în luarea deciziilor economico-financiare; de exemplu, atunci când cheltuielile militare (sau altele) sunt mai mari decât cele alocate culturii și educației. Economia constituțională studiază așa aspecte precum distribuția echitabilă a venitului național. Aceasta include, de asemenea, cheltuielile guvernamentale pentru sistemul judiciar, care în țările în tranziție și în curs de dezvoltare sunt controlate în totalitate de puterea executivă.

Aceasta din urmă, fiind un instrument de separare a puterilor în stat, subminează principiul controalelor și al echilibrului, instrument în separarea puterilor,astfel creând o dependență financiară critică în sistemul judiciar. Este important să putem distinge cele două posibilități de corupție a sistemului judiciar: corupția în mediul public (prin planificări bugetare și diverse privilegii) și corupția din mediul privat. Prima, face aproape imposibil pentru o afacere să faciliteze dezvoltarea și creșterea optimă a economiei naționale pe piață. În limba engleză, cuvântul "constituție" conține un număr extins de înțelesuri, cuprinzând nu doar constituții naționale, ci și regulamente ale corporațiilor, reguli nescrise ale diferitor cluburi, grupuri informale, etc.

Destinat inițial țărilor în tranziție și celor în curs de dezvoltare, modelul rusesc al economiei constituționale este totalmente concentrat pe conceptul de constituire a unui stat. Acest model al economiei constituționale se bazează pe conștientizarea necesității de a reduce decalajul dintre aplicarea practică a drepturilor economice, sociale, politice acordate prin constituție, legea bugetară anuală sau trimestrială și politicile administrative conduse de guvern. În anul 2006, Academia Rusă de Științe a recunoscut oficial economia constituțională ca disciplină academică separată.

Întrucât în multe țări cu sisteme politico-economice de tranziție constituțiile sunt adesea tratate de elita conducătoare ca documente juridice abstracte, total deconectate de politica economică a statului, practica economiei constituționale devine o condiție decisivă pentru dezvoltarea democratică atât a statului cât și a societății.

Critică
Economia constituțională nu este acceptată de toți savanții în economie. Walter Block și Thomas DiLorenzo critică aspru acest concept ca și o posibilă știință. Ei susțin că politica nu poate fi echivalată cu piața și de aceea economia constituțonală nu poate exista ca și disciplină de studiu. Spre deosebire de piață, consimțământul ambelor părți nu este baza politicii, condusă de violente constrângeri conflictuale. De aceea, ei consideră că metoda de optimizare și selecție după gradul de importanță (CE-method) doar induce confuzie în discuția asupra alegerilor publice și a economiei politice. Buchanan, Voight, Macey, până și Beard, toți admit faptul că politica presupune, în mod implicit, un schimb de "bunuri", o viziune amplă asupra contractului social.

Însă pentru Block și DiLorenzo, politica nu reprezintă decât avantajarea unui grup mai puternic în defavoarea unuia mai slab. Ei relevă faptul că de la Imperiul Roman până în prezent statul se formează prin perpetuă exploatare și concurare, dar niciodată prin acord comun. Calculul consimțământului, opera ce stă la baza economiei constituționale, conține o bună parte din atacul lor.Dacă au dreptate că statul nu a existat și nu poate exista în mod voluntar, și că prezența guvernului independent este un fapt inerent contradictoriu, atunci economia constituțională nu poate exista ca disciplină.

William Campbell explică în afirmația sa conceptul de slăbiciune a economiei constituționale, atribuind ca scop a unui regim nu moralitatea și binele individual, ci eficiența, libertatea individuală și drepturile liberale.

Note

Drept constituțional
Pages with unreviewed translations

Economie constituțională


Helen Mary Wily (née Harrison,  - ) est une statisticienne et mathématicienne néo-zélandaise. Avec Sharleen Forbes, elle a dirigé la première session sur les questions de genre dans l'enseignement des statistiques, lors de la troisième Conférence internationale sur l'enseignement des statistiques tenue en 1990 à l'université d'Otago. Elle était une ardente défenseure des questions d'égalité salariale dans la fonction publique. Elle était très impliquée dans la branche de Christchurch de la Fédération néo-zélandaise des femmes diplômées.

Carrière académique
Wily a enseigné les mathématiques à la  puis pendant dix ans, elle a formé des étudiants à l'enseignement des mathématiques au , puis a ensuite rejoint le .

Publications
Wily a publié plusieurs ouvrages sur les femmes en mathématiques.

Distinctions
Lors des , Wily a reçu la  pour les services publics.

Références

Liens externes

Décès en septembre 2009
Naissance en avril 1921
Mathématicienne néo-zélandaise
Statisticienne
Décès à 88 ans

Helen Wily


«Bliss», que se traduce al español como Felicidad, es el nombre designado a una imagen de fondo de pantalla que se incluía de manera predeterminada en el sistema operativo Windows XP, a partir de una fotografía tomada en el Valle de Napa, en el condado de Napa, del estado de California, en Estados Unidos. La imagen muestra unas ondulantes colinas verdes del Valle de Napa y un cielo azul parcialmente cubierto de cúmulos.
La fotografía fue tomada en 1995 por el fotógrafo profesional y colaborador de la National Geographic Charles O'Rear, para la compañía de diseño digital HighTurn.

Historia

Charles O'Rear es un fotógrafo estadounidense que ha trabajado para la revista National Geographic durante más de 25 años. O'Rear comenzó su carrera en 1978: la revista National Geographic lo envió al Valle de Napa para tomar fotografías y escribir un artículo sobre las regiones vinícolas de California, lo que motivó en él un interés por el vino y por las zonas de plantación de uvas de todo el estado. Posteriormente se trasladó al Valle de Napa, en concreto a un pequeño pueblo hoy conocido como St. Helena, y allí establecería su actual residencia.

Esta ondulante colina de hierba verde en realidad suele estar cubierta de cepas de uvas, pero desde 1990 hasta 1995 las cepas del Valle de Napa estuvieron infectadas por una plaga de filoxera, lo que obligó a retirar el 30 % de las vides, y en su lugar se plantó el césped visto en la imagen. La fotografía fue tomada desde un lado de la carretera 12/121 utilizando una cámara de mano de formato medio de 120 mm. La ubicación aproximada es 3101 Fremont Dr. (Sonoma Hwy.), Sonoma, California.

En la actualidad, el área ha sido repoblada con vides y el aspecto del paisaje ya no es exactamente el mismo. En noviembre de 2006, el equipo de fotógrafos Goldin+Senneby visitó el lugar en el valle de Sonoma, donde fue tomada la imagen «Bliss», con el objetivo de fotografiar la realidad de ese terrero 10 años más tarde (y en época seca). Su trabajo, titulado After Microsoft, fue mostrado por primera vez en la exposición «Paris was Yesterday» en la galería «La Vitrine» en abril de 2007 y más tarde exhibida en la Galería Vermelho, São Paulo.

La empresa Microsoft Corporation compró en el año 2000 la fotografía a O'Rear, la cual sería utilizada en la campaña publicitaria del nuevo sistema operativo Windows XP, finalmente la fotografía se haría mundialmente conocida el 25 de octubre de 2001 cuando se da a conocer Windows XP, el cual tenía como papel tapiz predeterminado dicha imagen. O'Rear nunca ha revelado el importe que recibió por la venta de su fotografía a Microsoft, según él debido a una cláusula de confidencialidad, pero, según el Daily Mail, está considerada la segunda venta de licencia de uso fotográfica más cara de la historia.

Véase también
 Historia de Microsoft

Referencias

Enlaces externos

 Vista de la colina en Google Maps
 (Cortometraje documental sobre la creación de Bliss)

Windows XP
Microsoft
Condado de Sonoma
Fotografías

Bliss (imagen)


Artur Vieregg, né le  à Berlin et mort en 1946 en captivité soviétique, est un patineur artistique allemand qui concourt dans les années 1910 et 1920 ; il est double vice-champion d'Allemagne en 1912 et 1922.

Biographie

Carrière sportive
Artur Vieregg commence au club de patinage sur glace de Berlin en 1886. Dans les années 1920, il est le troisième meilleur patineur artistique allemand derrière Werner Rittberger et Paul Franke. Il monte huit fois sur le podium des championnats allemands, dont deux fois sur la  marche en 1912 et 1922.

Il représente son pays à trois championnats d'Europe à Davos (1922, 1924 et 1926) et à un mondial (1923 à Vienne).

Reconversion
Après sa carrière sportive, il travaille comme juge et entraîneur de patinage artistique. Il est l'auteur du livre allemand Der Eisläufer.

Il travaille également comme chargé de cours à l'Université allemande d'éducation physique (Deutsche Hochschule für Leibesübungen) à Berlin.

De 1923 à 1934, il est président de l'Association allemande des motocyclistes (Deutschen Motorradfahrer-Verbandes) et organise de nombreuses courses de motos, notamment sur l'AVUS, le Nürburgring ou le Schottenring.

De 1935 à 1939, il est directeur technique et sportif au Sportpalast de Berlin.

Il est enrôlé comme major dans la réserve au début de la Seconde Guerre mondiale, et meurt en 1946 en captivité dans un camp soviétique.

Palmarès

Liens externes

Patineur artistique allemand
Naissance en mai 1884
Naissance à Berlin
Décès en 1946

Artur Vieregg


محافظة داك لاك (بالفيتنامية : Đắk Lắk) هي إحدى محافظات فيتنام. وتقع في وسط المنطقة الجبلية.

المصدر

روابط إضافية
 الموقع الرسمي

محافظات فيتنام

محافظة داك لاك


Several Swedish Princes have been named Gustaf. This list does not include those who eventually became Kings of Sweden.

 Gustaf Gustafsson of Vasa, later known as Gustaf Gustafsson of Vasa (1799-1877)
 Prince Gustaf, Duke of Uppland (1827-1852) (The Singer Prince)

Prince Gustaf of Sweden


Anel Ahmedhodžić (Malmö, 26. ožujka 1999.) bosanskohercegovački je nogometaš koji igra na poziciji središnjeg beka. Trenutačno igra za Sheffield United.

Bosanskohercegovački nogometaši
Švedski nogometaši
Nogometaši Malmöa
Nogometaši Nottingham Foresta
Nogometaši Girondins de Bordeauxa
Nogometaši Sheffield Uniteda
Aktivni nogometaši

Anel Ahmedhodžić


Ljepivi mač (iksija, lat. Ixia), rod jednosupnica iz porodice perunikovki kojemu pripada 97 priznatih vrsta trajnica rasprostranjenih po jugu Južnoafričke Republike. Neke vrste uvezena su po drugim kontinentima

Vrste

 Ixia abbreviata Houtt.
 Ixia acaulis Goldblatt & J.C.Manning
 Ixia alata Goldblatt & J.C.Manning
 Ixia alticola Goldblatt & J.C.Manning
 Ixia altissima Goldblatt & J.C.Manning
 Ixia angelae Goldblatt & J.C.Manning
 Ixia atrandra Goldblatt & J.C.Manning
 Ixia aurea J.C.Manning & Goldblatt
 Ixia bellendenii R.C.Foster
 Ixia bifolia Goldblatt & J.C.Manning
 Ixia brevituba G.J.Lewis
 Ixia brunneobractea G.J.Lewis
 Ixia calendulacea Goldblatt & J.C.Manning
 Ixia campanulata Houtt.
 Ixia capillaris L.f.
 Ixia cedarmontana Goldblatt & J.C.Manning
 Ixia cochlearis G.J.Lewis
 Ixia collina Goldblatt & Snijman
 Ixia confusa (G.J.Lewis) Goldblatt & J.C.Manning
 Ixia contorta Goldblatt & J.C.Manning
 Ixia curta Andrews
 Ixia curvata G.J.Lewis
 Ixia dieramoides Goldblatt & J.C.Manning
 Ixia divaricata Goldblatt & J.C.Manning
 Ixia dolichsiphon Goldblatt & J.C.Manning
 Ixia dubia Vent.
 Ixia ecklonii Goldblatt & J.C.Manning
 Ixia erubescens Goldblatt
 Ixia esterhuyseniae M.P.de Vos
 Ixia exiliflora Goldblatt & J.C.Manning
 Ixia flagellaris Goldblatt & J.C.Manning
 Ixia flexuosa L.
 Ixia fucata Ker Gawl.
 Ixia gloriosa G.J.Lewis
 Ixia helmei Goldblatt & J.C.Manning
 Ixia lacerata Goldblatt & J.C.Manning
 Ixia latifolia D.Delaroche
 Ixia leipoldtii G.J.Lewis
 Ixia linderi Goldblatt & J.C.Manning
 Ixia linearifolia Goldblatt & J.C.Manning
 Ixia longistylis (M.P.de Vos) Goldblatt & J.C.Manning
 Ixia longituba N.E.Br.
 Ixia macrocarpa Goldblatt & J.C.Manning
 Ixia maculata L.
 Ixia marginifolia G.J.Lewis
 Ixia metelerkampiae L.Bolus
 Ixia micrandra Baker
 Ixia minor (G.J.Lewis) Goldblatt & J.C.Manning
 Ixia mollis Goldblatt & J.C.Manning
 Ixia monadelpha D.Delaroche
 Ixia monticola Goldblatt & J.C.Manning
 Ixia mostertii M.P.de Vos
 Ixia namaquana L.Bolus
 Ixia nutans Goldblatt & J.C.Manning
 Ixia odorata Ker Gawl.
 Ixia orientalis L.Bolus
 Ixia oxalidiflora Goldblatt & J.C.Manning
 Ixia paniculata D.Delaroche
 Ixia parva Goldblatt & J.C.Manning
 Ixia patens Aiton
 Ixia pauciflora G.J.Lewis
 Ixia paucifolia G.J.Lewis
 Ixia pavonia Goldblatt & J.C.Manning
 Ixia polystachya L.
 Ixia pumilio Goldblatt & Snijman
 Ixia purpureorosea G.J.Lewis
 Ixia ramulosa (G.J.Lewis) Goldblatt & J.C.Manning
 Ixia rapunculoides Redouté
 Ixia reclinata Goldblatt & J.C.Manning
 Ixia recondita Goldblatt & J.C.Manning
 Ixia rigida Goldblatt & J.C.Manning
 Ixia rivulicola Goldblatt & J.C.Manning
 Ixia robusta (G.J.Lewis) Goldblatt & J.C.Manning
 Ixia roseoalba Goldblatt & J.C.Manning
 Ixia rouxii G.J.Lewis
 Ixia sarmentosa Goldblatt & J.C.Manning
 Ixia saundersiana Goldblatt & J.C.Manning
 Ixia scillaris L.
 Ixia seracina Goldblatt & J.C.Manning
 Ixia simulans Goldblatt & J.C.Manning
 Ixia sobolifera Goldblatt & J.C.Manning
 Ixia splendida G.J.Lewis
 Ixia stenophylla Goldblatt & J.C.Manning
 Ixia stohriae L.Bolus
 Ixia stolonifera G.J.Lewis
 Ixia stricta (Eckl. ex Klatt) G.J.Lewis
 Ixia superba J.C.Manning & Goldblatt
 Ixia tenuifolia Vahl
 Ixia tenuis Goldblatt & J.C.Manning
 Ixia teretifolia Goldblatt & J.C.Manning
 Ixia thomasiae Goldblatt
 Ixia trifolia G.J.Lewis
 Ixia trinervata (Baker) G.J.Lewis
 Ixia vanzijliae L.Bolus
 Ixia versicolor G.J.Lewis
 Ixia vinacea G.J.Lewis
 Ixia viridiflora Lam.

Sinonimi
 Agretta Eckl.
 Dichone P.Lawson ex Salisb.
 Eurydice (Pers.) Nois.
 Houttuynia Houtt.
 Hyalis Salisb.
 Morphixia Ker Gawl.
 Wuerthia Regel

Izvori

Vanjske poveznice

Ixieae

Ljepivi mač


Dizüstü bilgisayar ya da laptop, taşınabilir türden, genellikle ekran ve klavye olmak üzere iki parçadan oluşan kişisel bilgisayarlardır. Bir dizüstü bilgisayar bir masaüstü bilgisayarın klavye, fare ve ekran gibi bileşenlerini tek bir parçada toplar. Dizüstü bilgisayarlar bir AC bağdaştırıcıdan gücünü alır ve şarj edilebilir bir batarya ile güç kaynağından uzakta da kullanılabilir. Dizüstü bilgisayarlar küçük ve taşınabilir olmaları açısından avantajlıdır.

Dizüstü bilgisayarlar, bilgisayar monitörü, bilgisayar hoparlörü, klavye, veri kayıt ortamı dahil olmak üzere bir masaüstü bilgisayarın tüm giriş/çıkış bileşenlerini ve özelliklerini bir araya getirir. Bazen bir optik disk sürücüsü, çevresel cihaz, işaretleme aygıtları (dokunmatik yüzey veya Pointing Stick gibi), işletim sistemi, işlemci ve bellek ile tek bir ünitededir.  Modern dizüstü bilgisayarların çoğunda tümleşik webcam ve yerleşik mikrofonlar bulunurken, bazılarında dokunmatik ekran da bulunur.  Dizüstü bilgisayarlar, dahili bir pilden veya bir AC adaptöründen gelen harici bir şebeke elektriği güç kaynağından güç alabilir. İşlemci hızı ve bellek kapasitesi gibi donanım özellikleri, farklı türler, modeller ve fiyat noktaları arasında önemli ölçüde farklılık gösterir.

Tasarım öğeleri, form faktörü ve yapı, kullanım amacına bağlı olarak modeller arasında önemli ölçüde farklılık gösterebilir.  Özel dizüstü bilgisayar modellerine örnek olarak, inşaat veya askeri uygulamalarda kullanım için sağlam dizüstü bilgisayarlar, ayrıca Çocuk Başına Bir Dizüstü Bilgisayar (OLPC) organizasyonunun ürettiği düşük üretim maliyetli dizüstü bilgisayarlar vardır. Daha sonra modern dizüstü bilgisayarlara dönüşen taşınabilir bilgisayarlar, başlangıçta çoğunlukla askeriye, muhasebeciler veya seyahat eden satış temsilcileri gibi özel alan uygulamaları için küçük bir niş pazar olarak kabul edildi.  Taşınabilir bilgisayarlar modern dizüstü bilgisayarlara dönüştükçe, çeşitli amaçlar için yaygın olarak kullanılmaya başlandı.

Geçmiş

İlk portatif DOS bilgisayarını 1985'te Siemens Nixdorf üretmiştir. Homecomputer, yani ev bilgisayarı sınıfında ilk portatif bilgisayar ise Commodore 64 SX olarak 1984'te piyasaya sürüldü.

Dizüstü bilgisayarlar günümüz dünyasının en çok gelişen ve en çok ilgi gören teknoloji aygıtlarından biri olmuştur. İlk dizüstü bilgisayarı üreten şirketler Sony ve Compaq'tır. Masaüstü tabir edilen klasik ev ve iş bilgisayarlarına seçenek olarak geliştirilen dizüstü bilgisayarların yapılmasındaki temel amaç taşınabilir kullanım sağlamaktır. İlk olarak laptop (dizüstü bilgisayar) terimi 1983 yılında NEC UltraLite ve Compaq LTE model bilgisayarlar için kullanılmıştır. Laptop (dizüstü bilgisayar) sözcük anlamı olarak İngilizce (diz-üstü) sözcüklerinden türetilmiştir ve adında da taşınabilirlik birinci sırada yer almıştır. Ancak daha sonra laptop bilgisayarların kullanımının yaygınlaşmasıyla, sağlık örgütlerinin ve bilim çevrelerinin dikkati bu dala daha fazla yoğunlaşmıştır. Bulunan bulgularda dizüstü bilgisayarlar ilk defa düş kırıklığına uğratmış ve dizüstünde kullanımlarının sağlık açısından uygun olmadığı bulunmuştur.

Aslında bu bulgu 'dizüstü' dünyasına yeni bir ad konması anlamına geliyordu. Bu zamandan sonra birçok dizüstü bilgisayar üreticisi bu bilgisayarları defter (notebook) bilgisayar adı altında satmaya başlamıştır. Bugün Avrupa ve Amerika'da geniş bir ölçüde kullanıma ev sahipliği eden isim de, defter bilgisayarlarıdır.

Dizüstü bilgisayarlar ilk çıktıkları zaman büyük ilgi görmesine rağmen hızlı bir şekilde yaygınlaşamamış önce iş dünyasına ve iş adamlarına hizmet etmiş daha sonra da üretim maliyetlerinin ucuzlamasıyla ev kullanıcılarına ulaşmıştır. İlk başta tasarım amaçlarının başında klasik defter yerini tutup not tutturmaya yarayan bir aracı olarak görülse de 2000'li yıllarda bu düşünce değişip daha performanslı notebook ürünlerinin satışa sunulmasına başlanmıştır. Günümüzde dizüstü bilgisayarlar, en önemli rakipleri masaüstü bilgisayarlarla yarışır ölçüye gelmiş hatta bu yarışı bir adım önde götürmeye başlamışlardır.

Performans başarımı
Günümüz laptopları tasarımları gereği kendi çalışma prensiplerine uygun donanımlar yardımıyla donatılmalılardır. Bu nedenle sıradan bir masaüstü bilgisayarı için üretilmiş dahili bir donanım parçası notebook ile kullanım için uygun değildir. Laptoplar için ekran kartları büyük ölçüde pazar lideri olan dünyanın iki büyük ekran kartı şirketi NVidia ve ATI tarafından sağlanmaktadır. Laptopların performanslarını belirleyen diğer ölçüt ise bellek sistemleridir. Günümüzde laptop mimarisinin temel unsuru işlemciler ise büyük ölçüde AMD ve Intel tarafından sağlanmaktadır.

Türler
Günümüzde dizüstü bilgisayarlar genel anlamda 4 grupta toplanabilir. Laptoplar(17"+), Notebooklar(13"-17"), Minibook ve Netbooklar(13"-), Ultrabooklar. Performans olarak da Laptoplar, Notebooklar ve Ultrabooklar ön plana çıkmakta olup çok çekirdekli işlemci kullanırken, diğerleri atom teknolojisini kullanmaktadır.

Geçmişte daha küçük ve daha büyük dizüstü bilgisayarlar için bir dizi pazarlama kategorisi vardı. Bunlar arasında "subnotebook" modelleri, düşük maliyetli netbook'lar,ultra taşınabilir bilgisayar ve masaüstü yedek bilgisayar (DTR) bulunuyordu.

Donanım

Dizüstü bilgisayarların temel bileşenleri, masaüstü benzerleriyle aynı şekilde çalışır. Genel olarak, dizüstü bilgisayar üreticileri maliyeti düşürmek ve üretimi kolaylaştırmak amacıyla RAM ve sabit diskin değiştirilmesi izin verirken diğer parçaların değiştirilmesini anakarta direk montajlayarak engellemiştir. Bu kısıtlama, dizüstü bilgisayarlar ve masaüstü bilgisayarlar arasındaki en büyük farklardan biridir. Çünkü masaüstü bilgisayarlarda kullanılan büyük kasalar, anakartlar, sabit diskler, ses kartı, RAM ve diğer bileşenlerin eklenebileceği şekilde tasarlanmıştır.

Ekran
Dahili olarak, bir ekran genellikle bir LCD paneldir, ancak bazen OLED'ler kullanılır.  Bunlar, LVDS veya gömülü DisplayPort protokolünü kullanarak dizüstü bilgisayara arayüz sağlar.

Çözünürlük
Daha yüksek çözünürlüklü bir ekrana sahip olmak, aynı anda ekrana daha fazla öğenin sığmasını sağlayarak kullanıcının çoklu görev yeteneğini geliştirir. 2012 yılında Retina ekranlı MacBook Pro'nun piyasaya sürülmesinden bu yana, "HiDPI" (veya yüksek piksel hassasiyeti) ekranların kullanılabilirliğinde bir artış oldu. Çoğu dizüstü bilgisayara harici ekranlar bağlanabilir ve Mini DisplayPort'lu modeller üç adede kadar işleyebilir.

Yenileme oranları ve 3D
120 Hz yenileme hızı ve aktif shutter 3D sistemine sahip bir ekrana sahip olan en eski dizüstü bilgisayarlar 2011 yılında Dell (M17x) ve Samsung (700G7A) tarafından piyasaya sürüldü.

Merkezi işlem birimi
Bir dizüstü bilgisayarın merkezî işlem birimi (CPU), gelişmiş güç tasarrufu özelliklerine sahiptir ve yalnızca masaüstü kullanımı için tasarlanandan daha az ısı üretir. Hem Intel, hem AMD hem de diğer üreticiler tarafından sağlanan dizüstü bilgisayarlar için tasarlanmış çok çeşitli dizüstü bilgisayar işlemcisi türleri bulunmaktadır.  Motorola ve IBM, x86 olmayan mimarilerde, eski PowerPC tabanlı Apple dizüstü bilgisayarları (iBook ve PowerBook) için çipler üretti.

Grafik işleme birimi
Çoğu dizüstü bilgisayarda, güç ve alandan tasarruf etmek için CPU'ya bir grafik işlemci birimi (GPU) entegre edilmiştir.  Bu, Intel tarafından 2010 yılında Core i-serisi mobil işlemcilerle ve AMD tarafından benzer hızlandırılmış işlem birimi (APU) ile tanıtıldı. Bundan önce, düşük kaliteli makineler, sistem yonga setine entegre grafik işlemcileri kullanma eğilimindeydi.

Hafıza
2000 yılından bu yana, çoğu dizüstü bilgisayar SO-DIMM RAM kullanıyor, ancak 2021 itibarıyla artan sayıda model anakarta lehimli bellek kullanıyor.  2000'den önce çoğu dizüstü bilgisayar, bellekleri yükseltilebilirse özel bellek modülleri kullanıyordu.

2021 itibarıyla, 8 GB RAM en yaygın olanıdır ve alt seviye modellerde ara sıra 4 GB bulunur.  Üst düzey dizüstü bilgisayarlar 16 GB veya daha fazla RAM ile gelebilir.

Dahili depolama
İlk dizüstü bilgisayarlar depolama için en sık disket kullanıyordu, ancak birkaçı RAM diskleri veya bant kullanıyordu, 1980'lerin sonunda sabit disk sürücüleri standart depolama biçimi haline geldi.

1990 - 2009 yıllarında, neredeyse tüm dizüstü bilgisayarlarda depolama için genellikle bir sabit disk sürücüsü (HDD) vardı.  O zamandan beri, katı hâl sürücüsü (SSD), bazı ucuz tüketici modelleri dışında tüm sabit sürücülerin yerini yavaş yavaş almaya başladı. Başlangıçta, 2000'lerin sonlarında SSD'ler HDD'lerden önemli ölçüde daha pahalıydı, ancak 2021'den itibaren daha küçük kapasiteli (1 terabaytın altında) sürücülerin fiyatları birbirine yaklaştı.

Bazı kompakt dizüstü bilgisayarlar daha da küçük 1,8 inç HDD'leri ve çok az sayıda kullanılan 1" Microdrive sürücüleri destekler. Bazı SSD'ler, bir dizüstü bilgisayarın sabit diskinin boyutuna, şekline uyacak şekilde üretilmiştir, ancak giderek daha küçük mSATA veya M2 ssd kartlarıyla değiştirilmektedir.  Bağlantı için daha yeni ve çok daha hızlı NVM Express standardını kullanan SSD'ler yalnızca kart olarak mevcuttur.

RAID teknolojisini destekleyen çeşitli harici HDD'ler veya ağa bağlı depolama sunucuları, USB, FireWire, eSATA veya Thunderbolt gibi arabirimler üzerinden hemen hemen her dizüstü bilgisayara bağlanabilir. Birçok dizüstü bilgisayarda ayrıca bir kart okuyucu bulunur. Bu, tipik olarak SD kart veya microSD kartlar olan dijital fotoğraf makinesi için bellek kartı kullanımına izin verir.

Çıkarılabilir medya sürücüsü
CD-ROM'ları, kompakt diskleri (Compact Disc), DVD'leri ve bazı durumlarda Blu-ray diskleri (BD) oynatabilen optik disk sürücüsü, 1990'ların ortaları ile 2010'ların başları arasında tam boyutlu modellerde neredeyse evrenseldi.

Girişler

Metin, veri ve diğer komutları (örneğin, işlev tuşu) girmek için bir alfasayısal klavye kullanılır.  İmlecin ekrandaki konumunu kontrol etmek için dokunmatik yüzey (izleme dörtgeni), işaret çubuğu veya her ikisi kullanılır.

Harici bir klavye ve fare, bir USB bağlantı noktası kullanılarak, veya Bluetooth ve benzeri bir teknoloji aracılığıyla kablosuz olarak bağlanabilir.  Bazı dizüstü bilgisayarlarda, isteğe bağlı veya standart olarak sunulan çoklu multi-touch dokunmatik ekranlar bulunur.  Çoğu dizüstü bilgisayarda web kamerası ve mikrofon bulunur. Webinar veya videotelefon yazılımı aracılığıyla diğer kişilerle hem hareketli görüntüler hem de sesle iletişim kurmak için kullanılabilir.

Giriş/çıkış (G/Ç) bağlantı noktaları
Tipik bir dizüstü bilgisayarda birkaç USB portu vardır.  USB-C yerine yalnızca eski USB konektörlerini kullanırlarsa, genellikle harici bir monitör bağlantı noktasına (VGA, DVI, HDMI veya Mini DisplayPort) sahip olurlar. 2000'li yılların sonuna kadar yaygın olmasına rağmen, Ethernet ağ bağlantı noktası, Wi-Fi gibi kablosuz ağların yaygın kullanımı nedeniyle modern dizüstü bilgisayarlarda nadiren bulunur. PS/2 klavye/fare bağlantı noktası, seri bağlantı noktası, paralel bağlantı noktası veya FireWire gibi eski bağlantı noktaları bazı modellerde sağlanır, ancak bunlar giderek daha nadir hale gelir.  Apple sistemlerinde ve bir başka dizüstü bilgisayarda Thunderbolt bağlantı noktaları da vardır, ancak Thunderbolt 3, USB-C kullanır.

Genişleme kartları
Geçmişte, genişletme için bilgisayar kartı (eski adıyla PCMCIA) veya ExpressCard yuvası, dizüstü bilgisayar açıkken bile işlevsellik eklemeye ve çıkarmaya izin verirdi. USB 3.0'ın piyasaya sürülmesinden bu yana bunlar giderek daha nadir hale geliyor.  Ethernet, Wi-Fi veya kablosuz hücresel modem gibi bazı dahili alt sistemler, değiştirilebilir dahili genişletme kartları olarak uygulanabilir.  Bu tür kartlar için temel standart Pci-e'dir.

Pil ve güç kaynağı
1990'ların sonlarından bu yana, dizüstü bilgisayarlar tipik olarak lityum iyon pil veya lityum polimer piller kullandılar. Bunlar 1990'larda tipik olarak kullanılan eski nikel-metal hidrit pil ve en eski dizüstü bilgisayarların çoğunda kullanılan nikel-kadmiyum pillerin yerini aldı.  En eski dizüstü bilgisayarlardan birkaçı, şarj edilemeyen piller veya kurşun asit piller kullanıyordu.

Dizüstü bilgisayarın pili, harici bir güç kaynağı kullanılarak şarj edilir. 2016 dönemi dizüstü bilgisayarlarının çoğu, yerleşik bir pil yönetim sistemine (BMS) sahip şarj edilebilir bir pil takımı olan akıllı pil kullanır.

Güç konektörleri

Tarihsel olarak, DC konektörü ve silindirik/namlu şeklindeki koaksiyel güç konektörü dizüstü bilgisayarlarda kullanılmıştır.  Lenovo gibi bazı satıcılar, dikdörtgen bir bağlayıcıyı aralıklı olarak kullandılar. USB-C'nin ortaya çıkmasıyla birlikte, taşınabilir elektronikler, hem güç dağıtımı hem de veri aktarımı için onu giderek daha fazla kullanmaya başladı.

Soğutma
İşlemden kaynaklanan atık ısıyı bir dizüstü bilgisayarın kompakt iç alanında çıkarmak zordur.  En eski dizüstü bilgisayarlar pasif soğutma kullanıyordu. Bu, doğrudan soğutulacak bileşenlerin üzerine yerleştirilen ısı alıcılarına yol açtı. Bilgisayar fanı, bilgisayar soğutma için kullanılan ve bilgisayar kasasının içindeki herhangi bir vantilatördür.

Dock istasyonu
Dock İstasyonu birden çok bağlantı noktası ve bazı durumlarda sabit veya çıkarılabilir sürücüler için genişletme yuvaları veya bölmeleri içerir. Bir dizüstü bilgisayar, tipik olarak tek bir büyük özel konektör aracılığıyla bir yerleştirme istasyonuna bağlanır ve bağlantısını keser. Daha fazla bağlantı noktasına ihtiyaç duyulursa veya dizüstü bilgisayardaki konumları uygun değilse, bağlantı noktası çoğaltıcı olarak bilinen daha ucuz bir pasif aygıt kullanılabilir.  Bu aygıtlar, örneğin USB veya FireWire aracılığıyla dizüstü bilgisayardaki konektörlerle eşleşir.

Şarj arabaları
Dizüstü bilgisayar troleyi olarak da bilinen dizüstü bilgisayar şarj arabaları, aynı anda birden fazla dizüstü bilgisayarı, netbook'u ve tablet bilgisayarı şarj etmek için mobil saklama kaplarıdır.

Ayrıca bakınız

Kaynakça

Kişisel bilgisayarlar
Kişisel bilgisayar kullanımı
1980'lerde neolojizmler
Ofis donanımı
Japon icatları
Bilgisayar türleri

Dizüstü bilgisayar


Fjellhamar Station (Fjellhamar stasjon) er en jernbanestation på Hovedbanen, der ligger i Lørenskog kommune i Norge. Stationen består af to spor med en delvist overdækket øperron imellem.

Stationen åbnede som holdeplads 22. juni 1931. Den blev nedgraderet til trinbræt 1. april 1982 med udelukkende betjening af lokaltog. I 2003 blev stationen erstattet af en ny på samme sted.

Litteratur

Eksterne henvisninger

Stationer på Hovedbanen
Etableret i 1931
Jernbanestationer i Viken

Fjellhamar Station


Minarhizam je politička filozofija (desnog) libertarijanizma koja zagovara ograničenu državu koja egzistira samo kako bi pružala mali i ograničeni broj usluga građanima.  Popularni model državnog minarhizma poznat je pod imenom "night-watchman state" (dosl. prev. država noćni čuvar), a to je model u kojem je država ograničena na usluge zaštite građana od agresije, krađe, neispunjenja ugovora, prevara i drugih kaznenih djela putem instituta vojske, policije i pravosuđa.

Vidi još
 Libertarijanizam

Izvori

Političke ideologije
Filozofija politike
Politička terminologija

Minarhizam


Daugava (Letonca) ya da Batı Dvina (Rusça: Западная Двина́ (Zapandnaya Dvina), Belarusça: Заходняя Дзвіна (Zachodniaja Dzvina), Litvanca: Dauguva, Lehçe: Dźwina, Almanca: Düna) Üç Baltık ülkesinden biri olan Letonya'nın başkenti Riga 'nın ortasından geçen ve Baltık Denizi'ne dökülen nehirdir. Letonya'nın en büyük nehridir.

Daugava Nehri, Rusya'daki Valdai tepelerinden doğar, Belarus ve Letonya'dan geçerek Baltık denizinde Riga Körfezi'ne dökülür.  Nehrin toplam uzunluğu 1,020 km'dir. Bu uzunluğun 325 km'si Rusya, 338 km'si Belarus, 352 km'si Letonya topraklarında kalmaktadır. 19. yüzyılda bir kanal vasıtası ile Berezina ve Dinyeper nehirlerine bağlanmıştır; ancak günümüzde bu kanal çalışmamaktadır. Daugava, Letonya ve Belarus arasında uluslararası sınırı oluşturur.

C.Michael Hogan'a göre, Daugava Nehri (önemli oranda kirli akışıyla) Sovyet kolektif tarım dönemi ve hidroelektrik enerji projelerinin çevresel bozulmaya etkisinin görüldüğü bir nehirdir. Üzerinde Rīgas HES, Ķeguma HES ve Pļaviņu HES isimli üç baraj bulunmaktadır. Bir dördüncüsü olan Daugavpils HES planlanmış, ancak güçlü itirazlarla karşılaşıldığı için yapılmamıştır.

Etimoloji

Nehrin Letoncadaki ismi, eski Baltık kökenli kelimelerden gelen "büyük su"dur (daudz ūdens). Daugava'nın diğer dillerdeki isimleri, Dyna – Düna – Двина – Дзьвіна – Dźwina – Dvina'nın kökenleri belirsizdir. Bu ad, Max Vasmer'in  "Etimoloji Sözlüğü"ne göre, Viking destanları ve "Nestor'un Günlüğü"nde "Dvina"nın toponimisi açıkça Ural dillerinden kaynaklanıyor olamaz, muhtemelen "nehir akışı" anlamında kullanılan Hint-Avrupa kökenli bir sözcükten gelir.

Coğrafya

Nehrin toplam havza alanı 87.900 km2'dir, 33.150 km2'si Belarus topraklarındadır. Aiviekste, Pałata, Kasplya, Mezha, Dysna, Pērse adlarında altı kolu vardır.

Ayrıca bakınız
Dünyanın en uzun nehirleri

Kaynakça

Konuyla ilgili yayınlar

 C.Michael Hogan. 2012. Daugava River. Encyclopedia of Earth. Eds. P.Saundry & C.J.Cleveland. National Council for Science and the Environment. Washington DC

Letonya'daki nehirler
Belarus'taki nehirler
Rusya'daki nehirler

Daugava Nehri


Kateřina Stradová (1579-1629), née Anna Marie Stradová, également connue sous le nom de Catherina Strada, est la maîtresse de Rodolphe II, empereur du Saint-Empire, avec qui elle a eu six enfants.

Biographie
Kateřina Stradová est la fille du peintre Ottavio Strada l'Ancien, la sœur du peintre Ottavio Strada le Jeune, et la petite-fille du marchand et courtisan Jacopo Strada.

Elle devient la maîtresse de Rodolphe II vers l'âge de quinze ans. Ils ont eu six enfants, mais seul leur fils aîné est bien attesté dans les documents historiques.

Elle reçoit le titre de comtesse, est éduquée à Vienne et est décrite comme brillante et attentive et ayant les traits fins et gracieux.

Descendance
Elle a eu six enfants avec Rodolphe II :

 Matyáš d'Autriche
 Carlos d'Autriche
 Karolina d'Autriche

 Alžběta d'Autriche

Bibliographie
 Josef Janáček, Rudolf II. a jeho doba [Rodolphe II et son temps], 3. vyd, Praha ; Litomyšl : Paseka, 2003, 564 p. .
 R. J. W. Evans, Rudolf II and his world: A study in intellectual history, 1576–1612, Oxford : Clarendon Press (1984).

Notes et références

Liens externes

Maîtresse royale du XVIe siècle
Maîtresse royale du XVIIe siècle
Naissance en 1579
Décès en 1629
Lieu de naissance inconnu
Lieu de décès inconnu

Kateřina Stradová


Nogometno prvenstvo Zagreba za 1946./47. je osvojio "Milicioner". Sudjelovala su tri kluba.

Ljestvica

Rezultatska križaljka
{| class="wikitable"  style="font-size: 85%; text-align: center"
!kratica !!klub !!JED !!MIL !!MLA
|-
|JED ||align="left"|Jedinstvo Zagreb ||bgcolor="gainsboro"| || ||
|-
|MIL ||align="left"|Milicioner Zagreb || ||bgcolor="gainsboro"| ||2:2 *
|-
|MLA ||align="left"|Mladost Zagreb || ||2:2 *  ||bgcolor="gainsboro"|
|-
!colspan="5"|
|-
|colspan="5" align="left"|
<small>podebljan rezultat' - utakmice od 1. do 3. kola (1. utakmica između klubova)
rezultat normalne debljine - utakmice od 4. do 6. kola (2. utakmica između klubova)  rezultat nakošen - nije vidljiv redoslijed odigravanja međusobnih utakmica iz dostupnih izvora
 rezultat smanjen *   - iz dostupnih izvora nije uočljiv domaćin susreta
 prekrižen rezultat  - poništena ili brisana utakmica
p - utakmica prekinuta
3:0 p.f. / 0:3 p.f. - rezultat 3:0 bez borbe
|}
 Izvori:

 Povezani članci
 Prvenstva Zagrebačkog nogometnog podsaveza
 Zagrebački nogometni podsavez
 I. razred nogometnog prvenstva Zagrebačkog okruga 1946./47.
 II. razred nogometnog prvenstva Zagrebačkog okruga 1946./47.
 Prvenstvo rezervnih sastava nogometnih momčadi za grad Zagreb 1947.

 Izvori

 Branko Mesarić, Josip Ljubić: 70 godina nogometa u Jarunu, Gajevu i Staglišću : 1921. – 1991., Zagreb, 1991., str. 24-25
 Ico Kerhin, Miroslav Rede: Platinasti jubilej Zagrebačkog nogometnog saveza : 1919 - 1994, Zagreb, 1995., str. 194-195
 Narodni sport'', br. 99/III, objavljeno 11. lipnja 1947., str. 5

1946-47
Zagreb-0

Nogometno prvenstvo Zagreba 1946./47.


Montana Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Montana Township (Jewell County, Kansas)
 Montana Township (Labette County, Kansas)

Montana Township


Rossenges es una comuna suiza del cantón de Vaud, situada en el distrito de Broye-Vully. Limita al oeste y norte con la comuna de Moudon, al este y sureste con Syens, y al suroeste con Hermenches.

La comuna hizo parte hasta el 31 de diciembre de 2007 del distrito de Moudon, círculo de Moudon.

Referencias

Enlaces externos

 Sitio oficial de la comuna de Rossenges

Comunas de Vaud

Rossenges


Vagten var et dansk tidsskrift der udkom omkring år 1900.
Undertitlen var "Tidsskrift for Litteratur Kunst Videnskab Politik".
Redaktionen bestod blandt andet af L.C. Nielsen, Mylius-Erichsen og Johannes V. Jensen.

I 1982 udgav forlaget C.A. Reitzel et fotografisk optryk med et efterskrift af Gustav Albeck.

Viggo Stuckenbergs måske mest kendte digt Ingeborg blev trykt i tidsskriftet i sommeren 1899.

Referencer

Tidsskrifter fra Danmark

Vagten


Irmgard Hauser-Köchert (* 27. März 1928 in Wien; † 20. März 2015 in N/A; Pseudonym: Nanu) war eine österreichische Kunsthistorikerin, spezialisiert auf österreichische Kunst der ersten Hälfte des 19. Jahrhunderts.

Leben
Irmgard Köchert war die Tochter von Gerhard Köchert (1887 bis nach 1967) und dessen Ehefrau Margarete Keim (1897–1934). Ihr Vater war der Sohn von Theodor Köchert (1859–1936) und Barbara Flesch (1856–N/A). Geboren in zweiter Ehe, war Gerhard Köchert nicht für den Eintritt in das Familienunternehmen (A. E. Köchert) vorgesehen, sondern schloss ein Hochschulstudium als Diplomingenieur ab und schlug erfolgreich eine technische Laufbahn als Angestellter wie Unternehmer ein.

Margarete (Marguerite) Köchert, geboren in die Familie des elsässischen Textilfabrikanten Joseph Keim (1855–1918) in Hirtenberg (Triestingtal), stürzte sich am 30. Mai 1934 von einer Fensternische des Wiener Stephansdoms in die Tiefe. Es wurde Selbstmord angenommen, da die Wochen zuvor vollzogene Scheidung von ihrem Ehemann als Motiv naheliegend war.

Irmgard Hauser-Köchert studierte von 1946 bis 1951 Kunstgeschichte und Archäologie an der Universität Wien bei Karl Maria Swoboda. Sie schloss das Studium mit Auszeichnung ab und wurde 1951 mit einer Dissertation über Peter Nobile promoviert.

Nach ihrer Hochzeit 1952 mit dem promovierten Juristen Maximilian Hauser (1924–2021) brachte sie vier Töchter zur Welt (* 1953, 1956, 1960 und 1962). Während dieser Familiengründungsphase engagierte sie sich 1963 für den Aufbau der ersten Rudolf-Steiner-Schule in Wien. Weiters unterstützte und half sie in der Zeit von 1974 bis 1976 Kinder in der Blindenschule Wien und war langjähriges Mitglied des Johanniter Spitalsdienstes.

Seit der Entdeckung alter Schmuckzeichnungen und Kundenbücher der Wiener Hofjuweliere A. E. Köchert beschäftigte sie sich intensiv mit der Gründungs- und Entwicklungsgeschichte dieses Unternehmens und der allgemeinen Entwicklung des österreichischen Kunstgewerbes vom Barock bis in das 19. Jahrhundert. Sie verfasste Beiträge über die Firma A. E. Köchert für Ausstellungen in Halbturn, in der Hermesvilla und im Gold- und Silberschmiedemuseum in Wien sowie in zahlreichen Ausstellungskatalogen.

Ab 1995 beschäftigte sie sich mit der Biographie von Joseph Mayseder (1789–1863), einem der besten Wiener Geiger zur Zeit des Wiener Kongresses (1815–1835) und Schwiegervater des Juweliers Alexander Köchert.

Sie war Initiatorin der Karikaturenausstellung "Der Wilhelm Busch von Aussee" mit Karikaturen des k.k. Hüttenmeisters Gustav August Ritter aus der Zeit um 1870 im Kammerhofmuseum Bad Aussee 2005.

Schriften
 Peter Nobile: sein Werdegang und seine Entwicklung mit besonderer Berücksichtigung seines Wiener Schaffens, Dissertation, Universität Wien 1951.
 Im Stil der Grossen Meister: Renaissanceschmuck im Wiener Hofstil des 19. Jahrhunderts. In: Die Kunst, n° 4, April 1988, S. 285–287
 Köchert – Imperial Jewellers in Vienna. Jewellery designs 1810-1940 S.P.E.S. Studio Per Edizioni Scelte, Firenze 1990 (526 S.)

Beiträge in Ausstellungskatalogen:
 Beitrag im Katalog der Ausstellung Moderne Vergangenheit Wien 1800-1900: Möbel, Metall, Keramik, Glas, Textil, Entwürfe. Künstlerhaus Wien, 1981
 Beitrag im Katalog der Niederösterreichischen Landesausstellung Kaiser Franz Joseph I u. II, Schloss Grafenegg 1984 und 1987
 Cadeau à la Cour Imperial d'Autriche, im Katalog der Europalia 87-Österreich, Brüssel 1987
 Die Hofjuweliere Pioté et Köchert 1807-1848, im Katalog der Sonderausstellung Bürgersinn und Aufbegehren – Biedermeier und Vormärz in Wien, Historisches Museum der Stadt Wien, 1988, S. 299–300
 Kaiserliche Geschenke, im Katalog zur Ausstellung im Schloßmuseum Linz, Oberösterreichische Landesmuseen Linz 1988
 Beitrag im Katalog der Ausstellung über die Schmuckentwicklung der Firma A. E. Köchert, Österreichisches Tabakmuseum Wien, 1990

Einzelnachweise

Kunsthistoriker
Österreicher
Geboren 1928
Gestorben 2015
Frau

Irmgard Hauser-Köchert


Kılıçkaya Barajı, Kelkit Nehri üzerinde enerji üretmek amacıyla 1980-1990 yılları arasında inşa edilmiş bir barajdır. Göl alanı 64 km² olan barajın, 33 km²'si Sivas'ın Suşehri ilçesi sınırlarında, 31 km²'si Giresun'un Şebinkarahisar ilçesi sınırlarında yer alır.

Toprak gövde dolgu tipi olan barajın gövde hacmi 7.000.000 m³, akarsu yatağından yüksekliği 134,00 m., normal su kotunda göl hacmi 1400,39 hm³, normal su kotunda göl alanı 64 km²'dir. Baraj 124 MW güç ile senede 332 GWh'lık enerji üretmektedir.

Ayrıca bakınız
 Türkiye'deki barajlar listesi

Kaynakça

Dış bağlantılar

Türkiye'deki hidroelektrik santralleri
Sivas ilindeki barajlar
Baraj

Kılıçkaya Barajı ve Hidroelektrik Santrali