Schwetzingen (; ) is a German town in northwest Baden-Württemberg, around  southwest of Heidelberg and  southeast of Mannheim.
Schwetzingen is one of the five biggest cities of the Rhein-Neckar-Kreis district and a medium-sized centre between Heidelberg and Mannheim.

The city is most famous for Schwetzingen Palace and the Schlosstheater. The palace grounds also feature a mosque, the oldest in Germany. Although not functional, it was used by Muslim prisoners in the Franco-Prussian War.

Geography

Schwetzingen is located in the Rhine-Neckar-triangle in the plain of the Rhine river, lying west of the Odenwald and in the east of the Rhine. A small stream, the Leimbach, runs through the city before joining the Rhine.

Neighbouring municipalities

The following municipalities, listed clockwise beginning in the north, border on the city limits of Schwetzingen:
Mannheim, Plankstadt, Oftersheim, Hockenheim, Ketsch and Brühl. The municipal area of Schwetzingen is completely consolidated with Oftersheim. The limits of Plankstadt are only separated by one street from the limits of Schwetzingen.

History

Schwetzingen was mentioned as "Suezzingen" for the first time in 766, recorded in the late twelfth-century Codex Aureus of Lorsch, but there are already traces of settlement from the Stone Age.
Originally it consisted of two settlements, Ober- and Unterschwetzingen, that grew together in the course of the 17th and 18th century. Originally the town belonged to the diocese of Worms, but later passed to the Counts of the Palatinate in the 12th century.

The moated castle of Schwetzingen is mentioned for the first time in 1350. It was destroyed in the Thirty Years' War and in the following War of the Palatinate Succession; it was rebuilt by count Johann Wilhelm and his predecessor. From 1720 it served temporarily as the residence of the Elector Karl III Philip (1716–1742) after he moved away from Heidelberg. Later on it served as a summer residence of the Elector of the Palatinate and their court.

Schwetzingen Castle began as a simple aristocratic fishing retreat (much like Versailles and Karlsruhe which began as hunting lodges) and had an eventful architectural history, in several phases of construction, especially during the reigns of the Elector Karl III Philip and Karl IV Theodor (1742–1799) who, as their answer to Versailles, embellished the castle gardens with some of the finest and most elaborate formal water parterres in Germany gardens.

As it evolved, the high central Baroque block of the Castle was extended to either side (from 1747 onwards) in matching curved ranges of glazed arcades that were punctuated by pavilions which followed the arc of the vast garden circle. They partly enclose the circle bisected by a wide gravel axis flanked by parterres which centers on a spring-fed water-basin inspired by the bassin of Diana at Versailles, but here expressing the more appropriately water-centered Greek myth of the poet Arion and the dolphins.

On the other side at the entrance, a mulberry-tree allée stretched from the centre of the Castle to the city of Heidelberg, 10 km away on the horizon, truly a remarkable feat of autocratic landscaping.

The curving outbuildings of Schwetzingen inspired the smaller Rococo perfections of Schloss Benrath, with its quarter arcs of matching corps de logis embracing a formal sheet of water, built for Carl Theodor near Düsseldorf, 1756–1770.

In 1759 Schwetzingen received permission to host markets and was developed into a baroque city through the 18th century. In 1803 all the territories of the Palatine electorate east of the Rhine, including Schwetzingen were absorbed into the Grand Duchy of Baden and the castle became a residence of the Grand Dukes of Baden. In 1833 Schwetzingen was elevated to city status by Leopold, Grand Duke of Baden. The beginning of industrialization in Schwetzingen in the year 1850 made the city an important seat of cigar factories and canneries. Also, the cultivation of asparagus gained importance and has remained one of Schwetzingen's claim to fame.

Population development

These figures are estimates only, official census results (¹) or statistics of the resident's registration office.

¹ official census results

Politics

Local council
The local council of Schwetzingen has 26 members since the last elections in June 2009.

Elections in May 2014:

Mayors

1833 – 1838: Daniel Helmreich
1838 – 1851: Carl Welde
1851 – 1855: Josef Vetter
1855 – 1865: Johann Wilhelm Ihm
1865 – 1883: Heinrich Wittmann
1883 – 1898: Karl Mechling
1898 – 1904: Heinrich Häfner
1904 – 1910: Jean Wipfinger
1910 – 1914: Wilfried Hartmann
1914 – 1923: Jakob Reinhard
1914 – 1918: Georg Pitsch
1923 – 1929: Johannes Götz
1929 – 1930: Leopold Stratthaus
1930 – 1933: Dr. Arthur Trautmann
1933 – 1945: Arthur Stober
1945: Ernst Karl
1945 – 1948: Dr. Valentin Gaa
1948 – 1954: Franz Dusberger
1954 – 1961: Hans Kahrmann
1961 – 1962: Adolf Schmitt
1962 – 1981: Kurt Waibel
1981 – 1982: Walter Bährle
1982 – 1998: Gerhard Stratthaus
1999 – 2007: Bernd Kappenstein
2007 – 2008: Bernd Junker
since 2008: René Pöltl

Coat of arms
The coat of arms of Schwetzingen consists of a divided shield with a golden lion on the upper half on a black background and on the lower half there is a silver ring on blue background. The city flag is white and blue.
The lion symbolizes the Palatine Electorate, of which Schwetzingen was a member until 1803. The ring was originally a wheel originating from the seal of an inhabitant who had contacts to the castle of Schwetzingen.

Twin towns
Schwetzingen is twinned with:

Economy and infrastructure

Transport
Schwetzingen lies relatively favourably between the two autobahns A 5 (with the junction Heidelberg/Schwetzingen) and A 6 (with the junctions Schwetzingen/Hockenheim and Mannheim/Schwetzingen). Schwetzingen station was opened in 1870 on the Rhine Railway, connecting Mannheim and Karlsruhe.

Between 1910 and 1938 there was a tramline connecting Schwetzingen and Ketsch, between 1927 and 1973 there was also a tramline connecting Heidelberg with Schwetzingen.

Media
In Schwetzingen the daily newspaper is the "Schwetzinger Zeitung", which is a local newspaper published by the "Mannheimer Morgen".

Public institutions
In Schwetzingen there is a district court, a notary's office, an internal revenue service, a customs office and an employment office.

Education

The city maintains the Hebel-Gymnasium, the Karl-Friedrich-Schimper-Realschule, the Hilda Hauptschule, four elementary schools (Grundschule Hirschacker, Johann-Michael-Zeyher Grundschule, Nordstadt-Grundschule and Südstadt-Grundschule) as well as a special school, the Kurt-Waibel-Förderschule.
Furthermore there are two vocational schools (Carl-Theodor- and Erhart-Schott-School) and the Comenius-School for mentally handicapped.
In the left wing of Schwetzingen's castle there is an advanced technical college for administration of justice, maintained by the state of Baden-Württemberg.

Main sights

Theatre
The Schlosstheater Schwetzingen, which was built as the Schlosstheatre ("castle theatre") in 1751–1752 by Nicolas de Pigage, is located in the complex of Schloss Schwetzingen, which hosts, among other events, the annual opera and music festival, the Schwetzingen Festival. The theatre fell into disuse by the late 19th century, but was renovated in 1937 and given its present name after its Rococo style of architecture and used by the Festival since 1952. Between 1971 and 1974, it was modernized and re-opened with 450 seats for opera and 510 seats for drama. It is the oldest surviving theatre in Europe with boxless circles.

Buildings

Schwetzingen Castle is the city's most famous landmark. Its gardens are also notable, as there are elements of French Baroque and the English garden style, with statuary by Peter Anton von Verschaffelt. Also worth seeing are the theatre, the orangery, the bath and various follies, including the temples of Apollo, Mercury and Minerva, the Mosque (built 1778–1791) and the fountain of Arion.

The city hall was built in 1821 and expanded in 1889, 1912 and 1919.

There are four churches in Schwetzingen:
Catholic church St. Pankratius (built 1736-38, modified 1763-65)
Catholic church St. Maria (built 1958)
Catholic church St. Josef
Protestant church (built 1756, expanded 1884-88 and 1912-13)

Regular events
Schwetzinger Festspiele (late April to early June)
Mozartfestival (September/October)
European Concours d'Elegance
the castle square party
Spargelfest
Fiesta Mexicana
Christmas fair

Scenic byways
Schwetzingen is located on three major tourist or theme routes:
 The Baden Asparagus Road, leading from Schwetzingen to Lichtenau-Scherzheim.
 The Bertha Benz Memorial Route, leading from Mannheim to Pforzheim and back via Schwetzingen.
 The Castle Road, leading from Mannheim via Schwetzingen to Prague.

Notable people

Sons and daughters of the town

 Countess Palatine Maria Franziska of Sulzbach (1724–1794), Countess Palatine of Zweibrücken-Birkenfeld by marriage
 Countess Palatine Maria Anna of Zweibrücken-Birkenfeld (1753–1824), Countess Palatine of Birkenfeld-Gelnhausen and Duchess in Bavaria, by marriage
 Maximilian I Joseph of Bavaria (1756–1825), king of Bavaria
 Franz Danzi (1763–1826), composer, conductor and cellist
 Franz Cramer (1772–1848), an English violinist and conductor
 Louis Lingg (1864–1887), trade unionist and anarchist
 Rudolf Louis (1870–1914), a German music critic and conductor
 Otto Abetz (1903–1958), ambassador of Nazi-Germany in Vichy France, convicted of crimes against humanity
 Thomas Erle (born 1952), writer and crime writer
 Gerrit Müller (born 1984), football player

Personalities associated with Schwetzingen

 Karl Drais (1785–1851), after the Heidelberg studies in forestry teacher at a private educational institution, inventor of the original bicycle
 Karl Theodor Hartweg (1812–1871), botanist
 Johann Peter Hebel (1760–1826), poet, theologian and educator, died in Schwetzingen. Hebel is the namesake of the Hebel-Gymnasium Schwetzingen
 Max Ilgner (1899–1966), chemical industrialist
 Nicolas de Pigage (1723–1796), a French builder who died in Schwetzingen
 Karl Friedrich Schimper (1803–1867), naturalist, botanist and geologist

See also
 Asteroid 281764 Schwetzingen

References

External links

homepage of Schwetzingen
homepage of the Rhein-Neckar-district
More information about the Schloss and its garden

Rhein-Neckar-Kreis
Baden

Schwetzingen


Jørgen Skouboe Møller (født 1952 i Råsted v. Randers) er et naturmenneske og autodidakt idémand. Jørgen har siden 1977 lavet adskillige tv-programmer for DR, bl.a. var han en af idémændene bag Dus med dyrene med Poul Thomsen som vært. Derudover har han lavet programmer som; DR-Derude, To fag frem, Frilandshaven med Anne Hjernøe og Nak & Æd med Nikolaj Kirk. Jørgen er tilhænger af det primitive liv. Han går op i at samle de lokale urter for årstiden, og at gå på jagt, og i det hele taget at lave alting selv, herunder at brygge sine egne øl og flette pil.

Filmografi
 Frilandshaven (2004-2006)
 Nak & Æd (2010-nu)
 Mens vi venter på at dø (2011)

Referencer

Eksterne henvisninger

Ansatte i DR
Tv-personligheder fra Danmark
Jægere

Jørgen Skouboe


An Thelasis capitata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carl Ludwig von Blume. An Thelasis capitata in nahilalakip ha genus nga Thelasis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Thelasis

Thelasis capitata


A subset of absolute idealism, British idealism was a philosophical movement that was influential in Britain from the mid-nineteenth century to the early twentieth century. The leading figures in the movement were T. H. Green (1836–1882), F. H. Bradley (1846–1924), and Bernard Bosanquet (1848–1923). They were succeeded by the second generation of J. H. Muirhead (1855–1940), J. M. E. McTaggart (1866–1925), H. H. Joachim (1868–1938), A. E. Taylor (1869–1945), and R. G. Collingwood (1889–1943). The last major figure in the tradition was G. R. G. Mure (1893–1979). Doctrines of early British idealism so provoked the young Cambridge philosophers G. E. Moore and Bertrand Russell that they began a new philosophical tradition, analytic philosophy.

Overview
British idealism was generally marked by several broad tendencies: a belief in an Absolute (a single all-encompassing reality that in some sense formed a coherent and all-inclusive system); the assignment of a high place to reason as both the faculty by which the Absolute's structure is grasped and as that structure itself; and a fundamental unwillingness to accept a dichotomy between thought and object, reality consisting of thought-and-object together in a strongly coherent unity.

British idealism largely developed from the German idealist movement—particularly such philosophers as Immanuel Kant and G. W. F. Hegel, who were characterised by Green, among others, as the salvation of British philosophy after the alleged demise of empiricism. Thomas Carlyle did much to bring awareness of German idealism to the English-speaking world, and his own contributions were also highly influential on British idealism. The movement was a reaction against the thinking of John Locke, David Hume, John Stuart Mill, Henry Sidgwick, and other empiricists and utilitarians.

Up until the early 1860s accurate translations of Hegel's works were not available in Britain. However, this situation changed in 1865 with the publication of James Hutchison Stirling's book The Secret of Hegel, which is believed to have won significant converts in Britain.

British idealism was influenced by Hegel at least in broad outline, and undeniably adopted some of Hegel's terminology and doctrines. Examples include not only the aforementioned Absolute, but also a doctrine of internal relations, a coherence theory of truth, and a concept of a concrete universal. Some commentators have also pointed to a sort of dialectical structure in e.g. some of the writings of Bradley. But few of the British idealists adopted Hegel's philosophy wholesale, and his most significant writings on logic seem to have found no purchase whatsoever in their thought. On the other hand, G. R. G. Mure was "a deep student of Hegel"
who "was committed to Hegel's 'central ontological thesis' all his life."

On its political side, the British idealists were largely concerned to refute what they regarded as a brittle and "atomistic" form of individualism, as espoused by e.g. Herbert Spencer. In their view, humans are fundamentally social beings in a manner and to a degree not adequately recognized by Spencer and his followers. The British Idealists did not, however, reify the State in the manner that Hegel apparently did; Green in particular spoke of the individual as the sole locus of value and contended that the State's existence was justified only insofar as it contributed to the realization of value in the lives of individual persons.

The hold of British idealism in the United Kingdom weakened when Bertrand Russell and G. E. Moore, who were educated in the British idealist tradition, turned against it. Moore in particular delivered what quickly came to be accepted as conclusive arguments against Idealism. In the late 1950s G. R. G. Mure, in his Retreat From Truth (Oxford 1958), criticized Russell, Ludwig Wittgenstein, and aspects of analytic philosophy from an idealist point of view.

British idealism's influence in the United States was somewhat limited. The early thought of Josiah Royce had something of a neo-Hegelian cast, as did that of a handful of his less famous contemporaries. The American rationalist Brand Blanshard was  strongly influenced by Bradley, Bosanquet, and Green (and other British philosophers). Even this limited influence, though, petered out through the latter half of the twentieth century. However, from the 1990s on, there has been a significant revival in interest in these ideas, as evidenced by, for instance, by the founding of the Michael Oakeshott Association, and renewed attention to the work of Collingwood, Green, and Bosanquet.

British idealists

 F. H. Bradley
 J. M. E. McTaggart
 Bernard Bosanquet
 T. H. Green
 Edward Caird
 John Caird
 Henry Jones
 John Stuart Mackenzie
 J. H. Muirhead
 William Ritchie Sorley
 H. H. Joachim
 R. B. Haldane, 1st Viscount Haldane
 G. F. Stout
 James Ward
 A. E. Taylor
 Andrew Seth Pringle-Pattison
 Norman Kemp Smith
 Sir James Black Baillie
 May Sinclair
 R. L. Nettleship
 W. R. Boyce Gibson
 John Alexander Smith
 H. J. Paton
 James Hutchison Stirling
 Alexander Campbell Fraser
 William Wallace
 Robert Adamson
 R. G. Collingwood
 H. Wildon Carr
 Michael Oakeshott
 William Temple
 C. A. Campbell
 David George Ritchie
 James Lindsay
 A. C. Ewing
 Hastings Rashdall

See also
Timothy Sprigge
List of British philosophers
British philosophy
Canadian idealism

Notes

References and further reading
 W. J. Mander, British Idealism: A History, New York, Oxford Uiniversity Press, 2011.
 Tyler, Colin. "'All history is the history of thought': competing British idealist historiographies." British Journal for the History of Philosophy 28.3 (2020): 573-593; focus on  T.H. Green, Edward Caird, and F.H. Bradley.
Sorley, William Ritchie. 1920. A History of English Philosophy.
An idiosyncratic account of English-language philosophy with an emphasis on idealism, later republished as A History of British Philosophy to 1900. online
'British Absolute Idealism: From Green to Bradley', in Jeremy Dunham, Iain Hamilton Grant and Sean Watson (eds), Idealism (Acumen, 2011).

Idealism
British philosophy
Modern history of the United Kingdom

British idealism


An Trichosalpinx memor in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Heinrich Gustav Reichenbach, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Carlyle August Luer. An Trichosalpinx memor in nahilalakip ha genus nga Trichosalpinx, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Trichosalpinx

Trichosalpinx memor


Fabbrica Automobili Dainotti war ein italienischer Hersteller von Automobilen.

Unternehmensgeschichte
Das Unternehmen aus Pavia begann 1922 mit der Produktion von Automobilen. Der Markenname lautete Dainotti. 1923 endete die Produktion nach nur wenigen hergestellten Exemplaren.

Fahrzeuge
Das Unternehmen bot zwei verschiedene Modelle an, die durch Achtzylindermotoren angetrieben wurden. Das kleine Modell verfügte über einen Zweitaktmotor mit 1492 cm³ Hubraum und 25 PS. Im Sportmodell sorgte ein Viertaktmotor mit 2031 cm³ Hubraum und 30 PS für den Antrieb. Die bauartbedingte Höchstgeschwindigkeit des Sportmodells war mit 120 km/h angegeben.

Literatur

 Nick Georgano: The Beaulieu Encyclopedia of the Automobile, Volume 1 A–F. Fitzroy Dearborn Publishers, Chicago 2001, ISBN 1-57958-293-1 (englisch)
 Autorenkollektiv: Enzyklopädie des Automobils. Marken · Modelle · Technik. Weltbild Verlag, Augsburg, 1989

Ehemaliger Pkw-Hersteller (Italien)
Ehemaliges Unternehmen (Lombardei)
Organisation (Pavia)

Fabbrica Automobili Dainotti


Mamurras (albanski: Mamurrasi) je grad i bivša općina u Lješkom okrugu, sjeverozapadna Albanija. Mamurras je 2015. zbog reforme lokalne uprave postao dio općine Kurbin. Prema popisu stanovništva iz 2011. Mamurras je imao 15.284 stanovnika. Mamurras se nalazi 8 km od Sredozemnog mora.

Izvori

Gradovi u Albaniji

Mamurras


Friedrich Gustav Lahmeyer (* 5. Mai 1827 in Hannover; † 8. Januar 1915 in Kassel) war ein deutscher Gymnasiallehrer. Der Klassische Philologe wurde durch seine Schultextausgaben Ciceros bekannt.

Leben
Gustav Lahmeyer, Sohn des  Organisten und Musiklehrers Johann Friedrich Lahmeyer, besuchte das Lyceum seiner Heimatstadt und studierte ab 1845 in Göttingen Klassische Philologie. 1848 gehörte er dort zu den Mitstiftern der Burschenschaft Hannovera. Im Wintersemester 1848/49 schloss er das Studium mit dem Staatsexamen ab und promovierte anschließend zum Dr. phil.

Danach war er Collaborator (vergleichbar einem Studienrat) im höheren Schuldienst und ab 1853 Oberlehrer am Lyceum in Hannover, das er schon als Schüler besucht hatte. Er begann eine schnelle Karriere als Gymnasiallehrer und Schulrat. Bereits 1856 wurde er Konrektor am Gymnasium Johanneum Lüneburg, 1866 Direktor am Gymnasium Lingen und zwei Jahre später Direktor am Gymnasium Andreanum in Hildesheim. 1869 gehörte er der ersten hannoverschen Landessynode an.

1873 wurde er zum Provinzialschulrat für Schleswig-Holstein und zum Direktor der Wissenschaftlichen Prüfungskommission für das höhere Lehramt in Kiel ernannt. Als man diese Behörden 1879 in die Stadt Schleswig verlegte, zog er dorthin. 1882 gehörte er der zweiten Gesamtsynode in Schleswig-Holstein an. 1883 erfolgte Lahmeyers Versetzung an das Provinzial-Schulkollegium für die Provinz Hessen-Nassau in Kassel. Im Jahr darauf übernahm er dort zugleich die Stelle des Direktors des Pädagogischen Seminars für höhere Schulen dieser Provinz. 1898 wurde er außerdem Direktor des Prüfungsamtes für Kandidaten des höheren Lehramtes der Provinz Hessen-Nassau in Marburg. 1901 wurde Lahmeyer zum "Wirklichen Geheimen Oberregierungs- und -schulrat" und zum Direktor des Provinzial-Schulkollegiums in Kassel ernannt. Er trat 1904 im hohen Alter von 77 Jahren in den Ruhestand.

Lahmeyer ist als Herausgeber von Schulbüchern mit Texten von Cicero beim B. G. Teubner Verlag (Leipzig 1857, 1862, 1866) bekannt geworden.

Ehrungen
 1888 Verleihung des Titels eines Geheimen Regierungsrates
 1899 D. theol. h. c. der Universität Kiel
 1904 Ehrenmitglied des Provinzial-Schulkollegiums Hessen-Nassau
 1907 Roter Adlerorden 2. Klasse (mit Brillanten anlässlich seines 80. Geburtstages)

Veröffentlichungen (Auswahl)
 De libelli Plutarchei qui de malignitate Herodoti inscribitur et auctoritate et auctore, "Typis et impensis Dieterichianis". Dieterich'sche Verlagsbuchhandlung, Göttingen 1848 (Dissertation).
 Orationis de Haruspicum Responso Habitae Originem Tullianam. Göttingen 1850 (Digitalisat).
 M. Tullii Ciceronis Ad T. Pomponium Atticum de senectute liber qui inscribitur Cato Maior für den Schulgebrauch erklärt. Teubner, Leipzig 1857 (Digitalisat).
 M. Tullii Ciceronis de amicitia liber, qui inscribitur Laelius, für den Schulgebrauch erklärt. Teubner, Leipzig 1862.
 M. Tullii Ciceronis Cato Maior de Senectute. Teubner, Leipzig 1866, 4. Auflage 1877 (Digitalisat).
 Die Einweihung des neuen Schulgebäudes [des königl. Andreanums]. Hildesheim 1870.

Literatur
 Handbuch über den Königlich-Preußischen Staat. 1874–1904
 Deutsches Biographisches Lexikon. Biographisches Handbuch deutscher Männer und Frauen der Gegenwart. Schulze, Leipzig 1905, S. 830.
 Deutsches Biographisches Jahrbuch. Überleitungsband I: 1914–1916. DVA, Stuttgart u. a. 1925, S. 333.
 Henning Tegtmeyer: Mitgliederverzeichnis der Burschenschaft Hannovera zu Göttingen 1848–1998. Düsseldorf 1998
 Helge Dvorak: Biographisches Lexikon der Deutschen Burschenschaft. Band I: Politiker. Teilband 3: I–L. Winter, Heidelberg 1999, ISBN 3-8253-0865-0, S. 219.
 Franz Kössler: Lahmeyer, Gustav. In: Personenlexikon von Lehrern des 19. Jahrhunderts. Berufsbiographien aus Schul-Jahresberichten und Schulprogrammen 1825–1918 mit Veröffentlichungsverzeichnissen. Band: Labs – Lyon. Gießener elektronische Bibliothek 2008, S. 17 (Vorabdruck Universität Gießen).

Weblinks

  Kopie aus Wikipedia: Lebenslauf Gustav Lahmeyer auf goettinger-burschenschaft-hannovera.de.

Altphilologe (19. Jahrhundert)
Burschenschafter (19. Jahrhundert)
Geheimer Regierungsrat
Träger des Roten Adlerordens 2. Klasse
Deutscher
Geboren 1827
Gestorben 1915
Mann
Gymnasiallehrer
Schulleiter (Deutschland)
Geheimer Schulrat

Gustav Lahmeyer (Lehrer)


Topalak, Balıkesir ilinin Bigadiç ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe

Coğrafya
Balıkesir il merkezine 70 km, Bigadiç ilçesine 33 km uzaklıktadır.

Nüfus

Bigadiç'in mahalleleri

Topalak, Bigadiç


Dagmara Wozniak (în ; ) este o scrimeră americană de origine poloneză, specializată pe sabie. A fost laureată cu aur pe echipe la Campionatul Mondial din 2014.

S-a născut în Polonia, dar a migrat la Statele Unite cu părintii săi la vârsta de un an. A crescut în Avenel, New Jersey. S-a apucat de scrimă la vârsta de nouă ani.

S-a alăturat lotului național american în 2007 și a luat parte la Jocurile Olimpice din 2008 ca substitut. S-a calificat pe bune la proba individuală din cadrul Olimpiadei din 2012. A pierdut în sferturile de finală cu rusoaica Sofia Velikaia, care a cucerit medalia de argint în cele din urmă.

Note

Legături externe
  Prezentare la Federația Americană de Scrimă

Scrimeri olimpici americani
Scrimeri la Jocurile Olimpice de vară din 2012
Sabreri
Scrimeri la Jocurile Olimpice de vară din 2016
Scrimeri la Jocurile Olimpice de vară din 2020

Dagmara Wozniak


An Mesosetum penicillatum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carl Christian Mez. An Mesosetum penicillatum in nahilalakip ha genus nga Mesosetum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mesosetum

Mesosetum penicillatum


Austinochernes andrewaustini est une espèce de pseudoscorpions de la famille des Chernetidae.

Distribution
Cette espèce est endémique d'Australie. Elle se rencontre en Australie-Méridionale dans la chaîne du Mont-Lofty et au Victoria dans les monts Dandenong.

Description
Le mâle holotype mesure  et la femelle paratype .

Systématique et taxinomie
Cette espèce a été décrite par Harvey en 2021.

Étymologie
Cette espèce est nommée en l'honneur d'Andrew D. Austin.

Publication originale
 Harvey, 2021 : « A new genus of the pseudoscorpion family Chernetidae (Pseudoscorpiones) from southern Australia with Gondwanan affinities. » Journal of Arachnology, , ,  (texte intégral).

Liens externes

Notes et références

Chernetidae
Espèce de pseudoscorpions (nom scientifique)
Faune endémique d'Australie

Austinochernes andrewaustini


Angelo Maria Jacobini (Genzano di Roma, 25 de abril de 1825 – Roma, 3 de março de 1886) foi um cardeal italiano da Igreja Católica.

Biografia
Era filho de Vincenzo Jacobini e Giacinta Parri e foi batizado com o nome de Angelo Maria. Parente do cardeal Luigi Jacobini, sua sobrinha Eugenia casou-se com o Marquês Giovanni Antonio Della Chiesa, irmão do Papa Bento XV. Estudou no Seminário de "Sant'Apollinare" e na Universidade de Roma "La Sapienza". Obteve o doutorado em teologia em 1846. Ele também estudou  direito in utroque iure, tanto em direito canônico quanto civil, na Pontifícia Academia dos Nobres Eclesiásticos, Roma (diplomacia).

Não se tem informações de sua ordenação como padre, foi membro da comissão preparatória do Syllabus, auditor da Sagrada Congregação para o Concílio e assessor da Sagrada Congregação da Visita Apostólica, entre 1867 e 1875 e seu secretário, a partir de 22 de junho de 1875. De 1867 a 1869, trabalhou na comissão preparatória do Concílio Vaticano I como consultor da Comissão de Disciplina Eclesiástica. De 1869 a 1870, foi assistente do subsecretário do conselho. Enviado em missão à Irlanda em 1873, torna-se secretário da Sagrada Congregação de Assuntos Eclesiásticos Extraordinários, a partir de 3 de outubro de 1875. Torna-se assessor da Suprema Congregação da Inquisição Romana e Universal em 15 de março de 1877. Participou das negociações com a Alemanha durante o período do Kulturkampf.

Foi criado cardeal pelo Papa Leão XIII no Consistório de 27 de março de 1882, recebendo o barrete vermelho e o título de cardeal-diácono de Santo Eustáquio em 30 de março do mesmo ano.

Morreu em 3 de março de 1886, em Roma. Velado em sua diaconia, onde ocorreu o funeral e sepultado, temporariamente, no cemitério Campo di Verano, em Roma.

Ligações externas

Naturais de Genzano di Roma
Alunos da Universidade de Roma "La Sapienza"
Alunos da Pontifícia Academia Eclesiástica
Cardeais da Itália
Cardeais nomeados pelo papa Leão XIII

Angelo Jacobini


An Dichaea rodriguesii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Guido Frederico João Pabst. An Dichaea rodriguesii in nahilalakip ha genus nga Dichaea, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Dichaea

Dichaea rodriguesii


John Gresham Machen (; 1881–1937) was an American Presbyterian New Testament scholar and educator in the early 20th century. He was the Professor of New Testament at Princeton Seminary between 1906 and 1929, and  led a revolt against modernist theology at Princeton and formed Westminster Theological Seminary as a more orthodox alternative. As the Northern Presbyterian Church continued to reject conservative attempts to enforce  faithfulness to the Westminster Confession, Machen led a small group of conservatives out of the church to form the Orthodox Presbyterian Church. When the northern Presbyterian church (PCUSA) rejected his arguments during the mid-1920s and decided to reorganize Princeton Seminary to create a liberal school, Machen took the lead in founding Westminster Seminary in Philadelphia (1929) where he taught New Testament until his death. His continued opposition during the 1930s to liberalism in his denomination's foreign missions agencies led to the creation of a new organization, the Independent Board for Presbyterian Foreign Missions (1933). The trial, conviction and suspension from the ministry of Independent Board members, including Machen, in 1935 and 1936 provided the rationale for the formation in 1936 of the OPC.

Machen is considered to be the last of the great Princeton theologians who had, since the formation of the seminary in the early 19th century, developed Princeton theology: a conservative and Calvinist form of Evangelical Christianity. Although Machen can be compared to the great Princeton theologians (Archibald Alexander, Charles Hodge, A. A. Hodge, and B. B. Warfield), he was neither a lecturer in theology (he was a New Testament scholar) nor did he ever become the seminary's principal.

Machen's influence can still be felt today through the existence of the institutions that he founded: Westminster Theological Seminary, the Independent Board for Presbyterian Foreign Missions, and the Orthodox Presbyterian Church. In addition, his textbook on basic New Testament Greek is still used today in many seminaries, including PCUSA schools.

Early life
Machen was born in Baltimore, Maryland, on July 28, 1881, to Arthur Webster Machen and Mary Jones Gresham. Arthur, a Baltimore lawyer, was 45 and Mary was 24 when they married. While Arthur was an Episcopalian, Mary was a Presbyterian, and taught her son the Westminster Shorter Catechism from an early age. The family attended Franklin Street Presbyterian Church.

Machen attended a private college and received a classical education including Latin and Greek. He also learned to play the piano.

Early adulthood
In 1898, the 17-year-old Machen began studying at Johns Hopkins University for his undergraduate degree, and performed sufficiently well to gain a scholarship. He majored in classics and was a member of the Phi Kappa Psi fraternity. Machen was a brilliant scholar and in 1901 was elected to the Phi Beta Kappa Society after graduation.

Despite having some indecisiveness about his future, in 1902 Machen opted to study theology at Princeton Seminary, while simultaneously studying a Master of Arts in philosophy at Princeton University.

He also pursued theological studies in Germany for a year in 1905. In a letter to his father, he admitted being thrown into confusion about his faith because of the liberalism taught by Professor Wilhelm Herrmann. Although he had an enormous respect for Herrmann, his time in Germany and his engagement with Modernist theologians led him to reject the movement and embrace conservative Reformed theology more firmly than before.

Pre-war period

In 1906, Machen joined the Princeton Seminary as an instructor in the New Testament, after receiving an assurance that he would not have to sign a statement of faith. Among his Princeton influences were Francis Landey Patton, who had been the prosecutor in a nineteenth-century heresy trial, and B. B. Warfield, whom he described as the greatest man he had ever met. Warfield maintained that correct doctrine was the primary means by which Christians influenced the surrounding culture. He emphasized a high view of scripture and the defence of supernaturalism. It appears that under their influence Machen resolved his crisis of faith. In 1914, he was ordained and the next year he became an Assistant Professor of New Testament studies.

Machen did not serve "conventionally" during the First World War, but instead went to France with the YMCA to do volunteer work near and at the front—a task he continued for some time after the war. Though not a combatant, he witnessed first-hand the devastations of modern warfare. Suspicious of his family friend Woodrow Wilson's project of spreading democracy and of imperialism, he was staunchly opposed to the war, and upon returning to the US, he saw that many of the provisions of, "the Treaty of Versailles constituted an attack upon international and interracial peace.... [W]ar will follow upon war in a wearisome progression."

Post-war period

Princeton, 1918–1926

After returning from Europe, Machen continued his work as a New Testament scholar at Princeton. During this period he gained a reputation as one of the few true scholars who was able to debate the growing prevalence of modernist theology whilst maintaining an evangelical stance.
The Origin of Paul's Religion (1921) is perhaps Machen's best known scholarly work. This book was a successful attempt at critiquing the Modernist belief that Paul's religion was based mainly upon Greek philosophy and was entirely different from the religion of Jesus. Christianity and Liberalism (1923) is another of Machen's books that critiqued theological modernism. The book compared conservative Protestantism to the rising popularity of modernist (or "liberal") theology. He concluded that "the chief modern rival of Christianity is Liberalism".
In What Is Faith? (1925) he set before him the pastoral task of anchoring faith in the historical fact of Christ's atonement. He found liberal theology anti-intellectual, insofar as it spiritualized Christianity and treated it as merely an expression of individual experience, thus emptying the Bible and creeds of all definitive meaning.
These books, along with a number of others, placed Machen firmly in one theological camp within the Presbyterian Church. His work throughout the 1920s was divided between his time at Princeton and his political work with evangelical Presbyterians.
Despite his conservative theological beliefs, Machen was never able to fully embrace popularist fundamentalism either. His refusal to accept premillennialism and other aspects of fundamentalist belief was based upon his belief that Calvinist theology was the most biblical form of Christian belief—a theology that was generally missing from fundamentalism at the time. Moreover, Machen's scholarly work and ability to engage with modernist theology was at odds with fundamentalism's anti-intellectual attitude.

Controversies
In 1924 and 1925, relations among the Princeton faculty deteriorated when The Presbyterian questioned if there were two different parties on the faculty. In response Machen remarked that his differences with Charles Erdman related to the importance they attributed to doctrine. He noted that Erdman was tolerant of those in doctrinal error. Erdman wrote privately 'he (Dwight L. Moody) knew that controversialists do not usually win followers for Christ.'

Westminster Theological Seminary
The 1929 General Assembly voted to reorganise Princeton Seminary and appointed two of the Auburn Affirmation signatories as trustees. The Auburn Affirmation was a response by liberals within the Northern Presbyterian Church that condemned the General Assembly's response to the controversy arising out of Harry Emerson Fosdick's May 1922 sermon "Shall the Fundamentalists Win?" Machen and some colleagues withdrew and set up Westminster Theological Seminary to continue reformed orthodox theology.

Orthodox Presbyterian Church
In 1933, Machen, concerned about liberalism tolerated by Presbyterians on the mission field, formed The Independent Board for Presbyterian Foreign Missions. The next Presbyterian General Assembly reaffirmed that Independent Board was unconstitutional and gave the associated clergy an ultimatum to break their links. When Machen and seven other clergy refused, they were suspended from the Presbyterian ministry. The controversy divided Machen from many of his fundamentalist friends including Clarence Macartney who dropped away at the prospect of schism. Ultimately, Machen withdrew from the Northern Presbyterian Church and formed what later came to be known as the Orthodox Presbyterian Church.

In his book The Great Evangelical Disaster, Francis Schaeffer details the theological shift in American Christianity from conservatism to liberalism. In that discussion, Schaeffer describes how Machen's "defrocking" rightly became front page news in the secular media of the country. Schaeffer concludes: "A good case could be made that the news about Machen was the most significant U.S. news in the first half of the twentieth century. It was the culmination of a long trend toward liberalism within the Presbyterian Church and represented the same trend in most other denominations" (p. 35).

Religion and politics
Machen was suspicious of mixing religion and politics. He found attempts to establish a Christian culture by political means insensitive to minorities. He was even more concerned about the corrupting influence of politics on Christianity and saw the social gospel as a terrible warning. He opposed school prayer and Bible reading in public school. This position, however, implied that Christians should run their own schools.

Historian George Marsden has described Machen as "radically libertarian. He opposed almost any extension of state power and took stands on a variety of issues. Like most libertarians, his stances violated usual categories of liberal or conservative." He opposed the establishment of a federal Department of Education, suggesting before a joint Congressional committee that government control of the children was the ultimate sacrifice of freedom (he was also opposed to the Child Labor Amendment, proposed in 1924). He was not against locally operated public schools per se, but feared the influence of materialist ideology and opposition to higher human aspirations. He also opposed Prohibition—a costly stance in an age when abstinence was almost a creed among Protestants. He was opposed to a foreign policy of imperialism and militarism.

Death
Much to the sadness of those who had been involved in the movements that he had led, Machen died on January 1, 1937, at the age of 55. Some commentators (notably Ned Stonehouse) point out that Machen's "constitution" was not always strong, and that he was constantly "burdened" with his responsibilities at the time.

Machen had decided to honor some speaking engagements he had in North Dakota in December, 1936, but developed pleurisy in the exceptionally cold weather there. After Christmas, he was hospitalized for pneumonia and died on January 1, 1937. Just before his death, he dictated a telegram to long-time friend and colleague John Murray—the content of that telegram reflected deeply his lifelong faith: "I'm so thankful for active obedience of Christ. No hope without it." He is buried in Greenmount Cemetery in Baltimore. The stone covering his grave bears, very simply, his name, degree, dates, and the phrase "Faithful Unto Death", in Greek.

The Baltimore-born journalist, H. L. Mencken, wrote an editorial on Machen in December 1931 and later contributed an obituary titled "Dr. Fundamentalis" that was published in the  Baltimore Evening Sun on January 18, 1937. While disagreeing with Machen's theology, Mencken nevertheless articulated a great respect and admiration for his intellectual ability. He noted that Machen "fell out with the reformers who have been trying, in late years, to convert the Presbyterian Church into a kind of literary and social club, devoted vaguely to good works", and that "though he lost in the end and was forced out of Princeton, it must be manifest that he marched off to Philadelphia with all the honors of war." Mencken also compared Machen to William Jennings Bryan, another well-known Presbyterian, with the statement, "Dr. Machen himself was to Bryan as the Matterhorn is to a wart."

Machen left half his considerable estate to Westminster Seminary in Philadelphia. Giving $10,000 outright to the seminary, Dr. Machen provided that half of the balance, after certain bequests to his brothers and others were cared for, should be placed in the hands of five trustees to be held for the benefit of Westminster Seminary. Ten per cent of the residuary estate was to go to the Independent Board. The will was drawn in 1935, before the establishing of The Presbyterian Guardian and before the organization of the new Church. The gross estate was estimated at $175,000.

Works
In addition to those mentioned in the main article, Machen's works include:

 The Literature and History of New Testament Times (1915)
 Recent Criticism of the Book of Acts (1919)

 Teaching the Teacher: A First Book in Teacher Training (1921) (Contributing author)
 A Brief Bible History: A Survey of the Old and New Testaments (1922)
 New Testament Greek for Beginners (1923)
  New ed. 2009
 What Is Faith? (1925)
 The Virgin Birth of Christ (1930)
 Things Unseen: A Systematic Introduction to the Christian Faith and Reformed Theology (1936-36) Three series of radio addresses given in Philadelphia
 The Christian Faith in the Modern World (1936)
 The Christian View of Man (1937)
 God Transcendent (1949) edited by Ned B. Stonehouse from Machen's sermons, .
 What Is Christianity? And Other Addresses (1951) edited by Ned B. Stonehouse

 The New Testament: An Introduction to Its Literature and History (1976) edited by W. John Cook from two sets of Machen's course materials,

See also
 Cornelius Van Til
 Fundamentalist–Modernist controversy

References

Notes

Citations

Sources

   (Republished by the Committee for the Historian of the Orthodox Presbyterian Church. .)

External links

 A Brief Bible History: A Survey of the Old and New Testaments  by Machen and James Boyd
 On the Deity of Christ by Machen
 A Short History of the Life of J. G. Machen by Professor Craig S. Hawkins

1881 births
1937 deaths
19th-century Presbyterians
20th-century American male writers
20th-century American non-fiction writers
20th-century Calvinist and Reformed theologians
20th-century Presbyterians
American anti-war activists
American anti–World War I activists
American Calvinist and Reformed theologians
American Christian writers
American evangelicals
American libertarians
American male non-fiction writers
American political writers
American Presbyterians
Christian libertarians
Deaths from pneumonia in North Dakota
Johns Hopkins University alumni
Non-interventionism
Orthodox Presbyterian Church
Orthodox Presbyterian Church ministers
Presidents of Calvinist and Reformed seminaries
Princeton Theological Seminary alumni
Princeton Theological Seminary faculty
Princeton University alumni
Religious leaders from Baltimore
University and college founders
Westminster Theological Seminary faculty
Writers from Baltimore

J. Gresham Machen


El Ágora de Tronquoy es un ágora y fue la primera construcción arquitectónica que se realizó en la Ciudad Abierta, se construyó en 1972, hoy solo subsisten algunas ruinas del suelo de la misma. Se edificó como cenotafio al diseñador francés Henri Tronquoy, partícipe de la primera travesía y profesor de la Escuela de Arquitectura, quien murió en noviembre de 1968, en un accidente aéreo sobre el Mar Caribe. Fue también en este lugar donde se realizó el acto de apertura de los terrenos de la Ciudad Abierta.

Cuando se funda la Ciudad Abierta, ella se propone «ser ciudad», es por lo anterior que la Escuela de Valparaíso, redefine ciertos conceptos respondiendo a la pregunta de que significa "ser ciudad", entre ellos el de ágora (utilizándolo no en el sentido tradicional griego). Cuestiona que es lo "que hace que un lugar sea ciudad", llegando a la concluisón de que es la palabra. Por eso las primeras construcciones en la Ciudad Abierta son Ágoras, edificaciones que "dan lugar a la palabra".

En un principio se proyectan tres Ágoras iniciales: el Ágora de los Huéspedes, localizada en la parte alta de los terrenos de la Ciudad Abierta, el Ágora del Fuego, en el campo dunar y el Ágora de Tronquoy, en la vega que se encuentra cercana al borde costero. Su suelo estaba compuesto por ladrillos y losetas de cemento (aún quedan restos del mismo), sus muros por tabiques de madera, la estructura en madera y su cubierta en planchas de aluminio y junquillo.

Véase también
 Ciudad Abierta

Referencias

Agora de Tronquoy
Cenotafios de Chile

Ágora de Tronquoy


Le sinus sphénoïdal ou le sinus sphénoïde est l'un des quatre sinus paranasaux appariés, il est contenu dans le corps de l'os sphénoïde. Les sinus sphénoïdes varient en taille et en forme, et en raison du déplacement latéral du septum intermédiaire (la cloison séparant les deux sinus droit et gauche), ils sont rarement symétriques. Ils ne peuvent pas être palpés lors d'un examen extra-oral.

Structure anatomique

Lorsqu'ils sont exceptionnellement grands, les sinus sphénoïdes peuvent s'étendre vers les racines des processus ptérygoïdes ou les grandes ailes de l'os sphénoïde, et peuvent envahir la partie basilaire de l'os occipital.

Chaque sinus débouche dans le toit de la cavité nasale via des ouvertures sur la paroi postérieure du  directement au-dessus de la choane. Les ouvertures sont situées haut sur les parois antérieures des sinus.

Dimensions
Leurs mesures moyennes sont comme suit :
 la hauteur verticale, 2,2 cm ;
 la largeur transversale, 2 cm ;
 la profondeur antéro-postérieure, 2,2 cm.

Rapports anatomiques
Le sinus sphénoïdal a des rapports avec plusieurs structures importantes :
 En haut : le chiasma optique et la glande pituitaire,
 En avant : la cavité nasale,
 En arrière : le pédoncule cérébelleux et l'artère basilaire,
 En bas : la cavité nasale et le rhinopharynx (le cavum),
 Latéralement : le sinus caverneux, l'artère carotide interne, le nerf ophtalmique et le nerf maxillaire.

Innervation
La membrane muqueuse reçoit de l'innervation sensorielle par des  (branche du nerf ophtalmique) et des fibres parasympathiques postganglionnaires du nerf facial qui se synapsent au niveau du ganglion ptérygopalatin qui contrôle la sécrétion de mucus.

Développement
Les sinus sphénoïdes ne sont pas présents à la naissance, ils se développent lentement avec la croissance du crâne. Après la puberté, les sinus finissent leur développement.

Importance clinique
Une complication potentielle de la sinusite sphénoïdale est la .

Si une tumeur à croissance rapide érode le plancher du sinus, le nerf du canal ptérygoïdien (appelé également nerf vidien en ancienne nomenclature) pourrait être en danger.

Si la tumeur s'étend latéralement, le sinus caverneux et tous les nerfs qu'il contient pourraient être en danger. Une intervention chirurgicale endonasale appelée sphénoïdotomie peut être réalisée pour agrandir le sinus sphénoïde, généralement afin de le drainer.

Utilisation en neurochirurgie

Étant donné que seulement des minces tablettes osseuses séparent les sinus sphénoïdaux des cavités nasales en bas et de la fosse hypophysaire en haut, la glande pituitaire peut être approchée chirurgicalement par le toit des cavités nasales en passant d'abord par la face antéro-inférieure de l'os sphénoïde et à l'intérieur des sinus, puis l'entrée par le haut de l'os sphénoïde dans la fosse hypophysaire (la selle turcique).

Notes et références

Liens externes

  ()

Crâne
Anatomie de la tête et du cou

Sinus sphénoïdal


Yeşildere, Çorum ilinin Merkez ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün adı, 1925 yılı kayıtlarında Katrançayı, 1942 yılı kayıtlarında ise Katrançayı Kıbti olarak geçmektedir.

Coğrafya
Köy, Çorum il merkezine 28 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Çorum merkez belde ve köyleri

Yeşildere, Çorum


නිකීතා සර්ගර්යෙවිච් කෘෂෙෆ් ( – 11 සැප්තැම්බර් 1971) යනු  සීතල යුද්ධය පැවති කාලයෙන් කොටසකදී 1953 සිට 1964 දක්වා සෝවියට් සමාජවාදී පක්ෂයෙහි ලේඛම් ලෙසත් 1958 සිට 1964 දක්වා අමාත්‍ය මණ්ඩලයෙහි සභාපති ලෙසත් සෝවියට් සංගමයට නායකත්වය ලබාදුන් දේශපාලනඥයෙකි. කෘෂෙව් ට පෙර සොවියට සංගමය තුල පැවති ස්ටාලින්වාදී ප්‍රතිපත්ති වෙනුවට වඩාත් ලිබරල්වාදී ප්‍රතිව්‍යුහගත කිරීම් කෘෂෙව් විසින් සිදු කරන ලදී. එම ප්‍රතිපත්තිමය වෙනස්කම් සෝවියට් අභ්‍යවකාශ වැඩසටහනේ දියුණුව සඳහා ද ඉවහල් විය. කෘෂෙව් ගේ පක්ෂ සගයන් විසින් 1964 දී කෘෂෙව් ව බලයෙන් පහකර ලේඛම් තනතුරට ලියොනිඩ් බ්‍රෙශ්නෙව් සහ සභාපති ලෙස ඇලෙක්සෙයි කොසිගින් පත් කරන ලදී.

කෘෂෙව්, 1894 දී වර්තමාන රුසියාව හා යුක්රේනය අතර ඇති දේශ සීමාව ආසන්නයේ පිහිටි ගමක් වන කලිනොව්කා හි දී උපත ලැබීය. තරුණ වියේදී ඔහු කම්මල්කරුවෙකු ලෙස රැකියාව කරන ලදී. රුසියානු සිවිල් යුද්ධය සිදුවන අවධියේදී ඔහු දේශපාලන කොමිසාර්වරයෙකු (නිලධාරියෙකු) ලෙස කටයුතු කළේය. ලාසර් කගනොවිච් ගේ සහාය ඇතිව ඔහු සොවියට සංගමයේ තනතුරු ලබා ගත්තේය. ඔහු ජෝෂප් ස්ටාලින් ගේ පිටුවහල් කිරීමේ ප්‍රතිපත්තියට සහාය දැක්වූ අතර දහස් ගණනින් සිදු කළ අත්තඩංගුවට ගැනීම් අනුමත කළේය. 1938 දී යුක්රේනය පාලනය කිරීම සඳහා ස්ටාලින් ඔහුව පිටත් කර යවන ලද අතර කෘෂෙව් එහි සිට ස්ටාලින්ගේ ප්‍රතිපත්ති ක්‍රියාවට නැංවීය. සෝවියට් සංගමය තුළ මහා දේශප්‍රේමී යුද්ධය ලෙස හඳුන්වනු ලැබූ දෙවන ලෝකයුද්ධයේ නැගෙනහිර පෙරමුණ පැවති කාලයේදී කෘෂෙව් නැවතත් කොමිසාර්වරයෙකු ලෙස ස්ටාලින් සහ ඔහුගේ ජෙනරාල්වරුන්ගේ අතරමැදියෙකු ලෙස සේවය කළේය. ස්ටාලින්ග්‍රාඩ් සටන සිදුවන අවස්ථාවේ කෘෂෙව් එහි සිටි අතර එය ඔහුගේ ජිවිත කාලය පුරාවට ඔහුට මහත් අභිමානයක් හිමිකර දුනි. යුද්ධයෙන් පසු ස්ටාලින්ගේ සමීපතම උපදේශකයෙකු ලෙස මොස්කව් වෙත කැඳවීමට පෙර ඔහු නැවත යුක්රේනයට ගියේය.

සටහන්

රුසියානු ජනයා
රුසියාව

නිකීතා කෘෂෙෆ්


es un videojuego recopilatorio de 5 títulos de la saga TwinBee, publicado únicamente en Japón por Konami para la PSP en 2007.

TwinBee Portable contiene los siguientes videojuegos:
 TwinBee (1985), versión arcade.
 TwinBee Da!! (1990), Game Boy (remake).
 Detana!! TwinBee (1991), versión arcade.
 Pop'n TwinBee (1993), Super Famicom.
 TwinBee Yahho! Fushigi no Kuni de Daiabare!! (1995), versión arcade.

Referencias

Enlaces externos
 Web Oficial de TwinBee Portable (en japonés)

Videojuegos para PlayStation Portable
Matamarcianos
Compilaciones de videojuegos
Videojuegos de 2007
Videojuegos de Konami
TwinBee
Videojuegos de TwinBee

TwinBee Portable


An Schizostachyum blumei in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Christian Gottfried Daniel Nees von Esenbeck. An Schizostachyum blumei in nahilalakip ha genus nga Schizostachyum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Schizostachyum

Schizostachyum blumei


කුංකුම් භාග්‍යා (සිංහල: මගේ දෛවයේ කුංකුම) යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ 2015 අප්‍රේල් 15 දින විකාශය ඇරඹි හින්දි-භාෂා ඉන්දියානු සෝප් ඔපෙරාවකි. විකාශය වූයේ සතියේ දිනවල සී ටීවී නාළිකාව ඔස්සේ ය. මෙම කතාමාලාව සඳහා දළ වශයෙන් ජේන් ඔස්ටින්ගේ Sense and Sensibility නම් නවකථාව පාදක කොටගෙන තිබේ. එහි ඉන්දියානු අර්ථනිරූපණය වන කුංකුම් භාග්‍යා කතාමාලාව තුළින් විවාහ මණ්ඩපයක් පවත්වාගෙන යන සරලා අරෝරා නැමැති හින්දු පන්ජාබි මාතෘ මූලිකාවියගේ කථාපුවත නිරූපණය වේ. සරලාගේ අපේක්ෂාව වන්නේ සිය දියණියන් දෙදෙනා වන ප්‍රාග්‍යා සහ බුල්බුල් ප්‍රීතිමත් විවාහ දිවියක් ගතකරනු දැකීමටයි. මෙම කතාවේ එන ප්‍රධාන චරිත ප්‍රබල, ක්‍රියාකාරී තැනැත්තියන් වන අතර, ඔවුන් ජීවත් වන්නේ මාතෘ මූලික පවුලක ය. මෙහි ප්‍රධාන චරිත නිරූපණය කරනු ලබන්නේ ශ්‍රිති ජා, ෂබ්බිර් අලුවාලියා, මෘනාල් ඨාකුර්, අර්ජිත් තනේජා සහ වින් රානා විසින් නිරූපණය කරනු ලබයි. මෙම කතාමාලාව නිෂ්පාදනය කරන ලද්දේ ඒක්තා කපූර් විසින් බාලාජි ටෙලිෆිල්ම්ස් යන සන්නාමය යටතේ ය. ඇගේ විශ්වාසය අනුව, ඒක්තා කපූර් විසින් මෙම කතාමාලාව සඳහා "ක" අක්ෂරයෙන් ඇරඹෙන නාමයක් යොදා ඇත්තේ එය වාසනාවන්ත යැයි සිතූ නිසායි. මෙම නාට්‍යය අධ්‍යක්ෂණය කරන ලද්දේ සමීර් කුල්කර්ණි විසින් වන අතර, එය සංවර්ධනය කරන ලද්දේ ඒක්තා කපූර් විසිනි.

කථාපුවත

කුංකුම් භාග්‍යා යනු සරලා අරෝරා නැමැකි විවාහ ශාලාවක් පවත්වාගෙන යන තැනැත්තියගේ කථාවයි. ඇයට ඇගේ දියණියන් දෙදෙනා ප්‍රීතිමත් විවාහ දිවියක් ගතකරනු දැකීමට අවශ්‍ය වේ. වැඩිමහල් දියණිය වන ප්‍රාග්‍යා වඩාත් ප්‍රායෝගික අතර, වෙහෙස වී කටයුතු කරන ඇය පාසලක උගන්වයි. බාල දියණිය වන බුල්බුල් තරමක් උඩඟු තැනැත්තියකි. ඇයට රැකියාවක් තිබුණ ද, ඇය සිය ප්‍රධානියා වන පුරාබ්හට අකමැති ය. අනතුරුව කථාව මගින් සොයුරියන් දෙපළගේ බලාපොරොත්තු, සිහින සහ අ‍භිලාෂයන් නිරූපණය වේ. ආරම්භයේ දී ප්‍රාග්‍යා, බුල්බුල් සහ සුරේෂ් තුන් කොන් ප්‍රේමක පැටලෙයි. ප්‍රාග්‍යා සුරේෂ්ට පම් කළ ද, ඔහු බුල්බුල්ට ප්‍රිය කරයි. මේ නිසා ප්‍රාග්‍යා සුරේෂ් සමග ඇගේ විවාහ ගිවිස ගැනීමට අවලංගු කරයි. එම කාලයේම, අභිෂේක් (අභි) නැමැති රොක් ගායකයා සුපිරි නිරූපණ ශිල්පිණියක වූ තනුශ්‍රී (තනූ) සමග සම්බන්ධයක් ඇති කරගනියි. පුරාබ් අභිගේ හොඳම මිතුරා වන අතර, ඔහු අභිගේ සොයුරිය වන ආලියා සමග විවාහ ගිවිස ගනියි. මුලින් පුරාබ් සහ බුල්බුල් එකිනෙකාව පිළිකුල් කළ ද, පසුව ඔවුන් දෙදෙනා ප්‍රේමයෙන් වෙළෙති. බුල්බුල් සමග ඔහුගේ සම්බන්ධය වරදවා වටහාගන්නා ආලියා සිතන්නේ, පුරාබ් සෙනෙහස දක්වන්නේ ප්‍රාග්‍යාට බවයි. මෙහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස, ආලියා, තනූ සහ අභි එක්ව කුමන්ත්‍රණය කොට ඇගෙන් පළිගැනීමට සිතා ප්‍රාග්‍යාව අභිහට විවාහ කරදෙයි. විවාහයෙන් පසුව, ප්‍රාග්‍යා සැබෑ තත්ත්වය වටහා ගන්නා අතර, ඇගේ සොයුරියගේ ආරක්ෂාව පතා තමන් සහ පුරාබ් අතර සම්බන්ධයක් පැවති බවට අභිහට මුසා පවසයි. ඇය ක්‍රමයෙන් බුල්බුල්හට පුරාබ්ව අමතක කරන ලෙස පවසයි. බුල්බුල් එයට එකඟ වේ.

සත්‍යය වටහා ගන්නා පුරාබ් ආලියා සමග විවාහ වීමට එකඟ වේ. නමුත් ඔහුට බුල්බුල් අමතක කිරීමට නොහැකි ය. ආලියා සමග විවාහ වීමට තීන්දු කළ දිනයේ, ඔහු පැනයන්නේ බුල්බුල් සමග විවාහ වීමටයි. එහි දී බුල්බුල් පිළිබඳ සත්‍යය අභිහට දැනගන්නට ලැබෙයි. ආලියා සහ තනූ එක්ව ප්‍රාග්‍යාට විරුද්ධව කුමන්ත්‍රණ සිදුකළ ද, ඒවා අසාර්ථක වේ. එහි ප්‍රතිඵලය ලෙස ප්‍රාග්‍යා සහ අභි එකිනෙකාට තවත් සමීප වෙති. ඔවුහු එකිනෙකාට පෙම් කරන්නට පටන් ගනිති. ආලියා සහ තනූගේ සැබෑ අරමුණු පිළිබඳ අභි දැනගන්නා අතර, ඔහු ආලියාහට අතුල් පහරක් එල්ල කරයි. ඔහු ක්‍රමයෙන් පුරාබ් සහ බුල්බුල් අතර සිය ඥාති සම්බන්ධතා ශක්තිමත් කරගනියි. අනෙක් අතින් තනූ නිඛිල් සමග යහන්ගත වීම නිසා ගර්භනීභාවයට පත්ව සිටියි. ව්‍යාජ DNA වාර්තා ඉදිරිපත් කරන ඇය, සිය දරුවාගේ පියා අභි බව පවසන්නේ ඔහුව යලි හිමි කරගන්නටයි. මේ නිසා අභි සහ ප්‍රාග්‍යා වෙන්වෙති. නිඛිල් ද තණූ හට උපකාර කරන්නේ ඔහුට අභිගේ ධනය ලබා ගැනීමට අවශ්‍ය වන හෙයිනි. අභිගෙන් පළිගැනීමට අවශ්‍යව සිටින ආලියා සහ ඔහුගේ ඥාති සොයුරා වන රාජ් ද මෙයට උපකාර කරති. ආලියා සහ තනූගේ රහස් සාකච්ඡාව ප්‍රාග්‍යාහට දැනගන්නට ලැබෙන අතර, ඇය මේ බව අභි පවසන්නට තැත් කරයි. නමුත් එය පවසන්නට ප්‍රථම හදිසි අනතුරකට ලක්වන ඇය මියගිය බව අසන්නට ලැබෙයි.

මාසයකට පසු, ප්‍රාග්‍යා ධෛර්යයෙන් සහ අභිමානයෙන් යුතුව නැවත පැමිණෙයි. සිය සතුරන් අනාවරණය කොට අභි යළි දිනාගැනීම ඇගේ අරමුණ වේ. මේ වනවිට බුල්බුල් සහ පුරාබ් විවාහ වී සිටන නමුත්, බුල්බුල්, පුරාබ් සහ ආලියා අතර ඊර්ෂ්‍යාව පැතිරෙයි. සිය සොයුරිය ආලියාගෙන් රැක ගැනීමට බුල්බුල් ඇගේ දිවිය අනතුරේ හෙළන අතර, ඇය මරණයට පත්වේ. කෝපාවිෂ්ඨ ප්‍රාග්‍යා අවසානයේ ආලියා පිළිබඳ සත්‍යය හෙළි කරයි. අනතුරුව ඇයව පවුලෙන් නෙරපා හැරෙයි. ප්‍රාග්‍යා විසින් අභි පිළිබඳ රාජ් තුළ ඇති වැරදි වැටහීම නැති කරයි. රාජ්ගේ ගැටලුවලට හේතුව ඔහුගේ භාර්යාව වූ මිතාලි බව වටහා ගන්නා රාජ් ධනාත්මක අයුරින් දිවි ගෙවයි. අවසානයේ ප්‍රාග්‍යා තනූ සහ නිඛිල් පිළිබඳව ද දැන ගනියි. නමුත් තනූ පිළිබඳ සත්‍යය හෙළි කිරීමට ඇය අපොහොසත් වේ. අනෙක් අතිව් හදිසි අනුතරුකට ලක්වන තනූගේ දරු ගැබ ගබ්සා වේ. ඇය ප්‍රාග්‍යාට දෝෂාරෝපණය කරයි. අභිගේ කෝපයට හේතු වුවත්, කෙසේ හෝ තනූ පිළිබඳ සත්‍යය හෙළි කරන ප්‍රාග්‍යා අභිගේ විශ්වාසය යළි දිනා ගැනීමට සමත් වේ. ලෝනාව්ලාහි අභිගේ නිවසේ දී දෙදෙනා එකිනෙකාට විවාහ යෝජනා ගෙන එති. නමුත් ඉන්පසුව මෝටර් රථ අනුතුරක් හේතුවෙන් අභිගේ මතකය අහිමි වන අතර, ඔහු විස්මෘතියෙන් පෙළෙයි. ප්‍රාග්‍යා ඇතුළු සිය දිවියෙන් වසර දෙකක කාලය පිළිබඳ මතකය ඔහුට සිහිපත් නොවේ. අභිගේ ආරක්ෂාව පතා ප්‍රාග්‍යා ඔහුව හැර යන්නට තීරණය කරයි. නමුත් ඇය ඔහුගෙන් දික්කසාද නොවේ.

අනතුරුව කතාමාලාවේ දළ වශයෙන් මාස දෙකක කාලයක් ගතවනු දක්වයි. සිය මවට කුංකුම් භාග්‍යා විවාහ ශාලාව අහිමිව ඇති බව ප්‍රාග්‍යාට දැන ගන්නට ලැබෙයි. සිය පවුලට උපකාර කරන්නට සිතා, ඇය ලව් ලයිෆ් සංගීත සමාගමේ පිළිගැනීමේ නිලධාරිණියක ලෙස සේවයට බැ‍ඳෙයි. එහි දී ඇයට සිය නව ඇල්බමය පටිගත කිරීමට පැමිණන අභි මුණගැසෙයි. එහි දී ක්‍රමයෙන් ඔවුහු මිතුරන් බවට පත්වෙති. අනුතරුව අභි ඇයව සිය පෞද්ගලික සහායිකාව ලෙස සේවයට බඳවා ගනියි. අභිගේ විස්මෘති තත්ත්වයෙන් වාසි ලබාගන්නා ආලියා, ප්‍රාග්‍යාගෙන් අභිව වෙන්කරනු සඳහා තනූව ඔහුට විවාහ කරදෙන්නට අදහස් කරයි. නමුත් මේ වනවිට, අභි සහ භාග්‍යාගේ සේව්‍ය-සේවක සම්බන්ධය ඉක්මවා ගොස් හොඳම මිතුරන් බවට පත්වේ. එය හොඳම මිතුරු සම්බන්ධය ද ඉක්මවා ගොස් ඇති බව ඔවුහු වටහා ගනිති. කුමන්ත්‍රණ ගණනාවකින් පසු, ප්‍රාග්‍යා ආලියාට අභියෝග කරන්නේ තනූ සමග විවාහයට පෙර තමන් අභිගේ මතකය යළි ගෙන්වන බව පවසමිනි. සාසි මහ පුරාබ් ද මෙයට උපකාර කරයි. අභිට සිය සිහින තුළ අපැහැදිළි මතකයන් දිස්වෙයි...

නිෂ්පාදනය

සංවර්ධනය සහ විකාශය ඇරඹීම
2014 අප්‍රේල් 15වන අඟහරුවාදා දින විකාශය ඇරඹි මෙය සඳුදා සිට සිකුරාදා දක්වා දිනවල ප.ව. 09:00ට (ඉන්දියා සම්මත වේලාව - IST) විකාශය වේ.

ප්‍රධාන විකාශන කාලය තුළ නව කථා සංකල්පයක් පිළිබඳ විස්තර කරමින් සී ටීවී වැඩසටහන්කරණ ප්‍රධානී නමිත් ෂර්මා පැවසූයේ, "එහි දී එක් වීරකථාවකින් පසු අනෙක විස්ථාපනය වනු ඔබට සිතාගත හැක. සාමාන්‍ය නැන්දම්මා-ලේලි සෝප් ඔපෙරාවලින් මිදුණු මෙය, සරාගී ප්‍රේම කථාවක් වන අතර, හැඬීම් දර්ශනවලින් දුරස්ථ ය. අති දක්ෂ නළු නිළියන් කණ්ඩායමකින් මෙය සමන්විත ය."

මෙහි දී බාලාජි ටෙලිෆිල්ම්ස්හි ඒක්තා කපූර් පැවසූයේ, "මගේ වැඩසටහන් දෙකක් (පවිත්‍ර රිෂ්තා සහ ජෝධා අක්බර්) තවමත් සී ටීවී නාළිකාවෙන් විකාශය වෙමින් පැවතියත්, තෙවන වැඩසටහන ද සමගින් සී සමග මාගේ සහයෝගීතාව දීර්ඝ කිරීම මා හට සතුටකි. පවිත්‍ර රිෂ්තා මේ වනවිටත් වසර පහක පමණ කාලයක් ධාවනය වී ඇති අතර, නිෂ්පාදිකාවක ලෙස මෙම ගමන මට ඉතාමත් සතුටුදායක එකකි. ප.ව. 6:30 පවිත්‍ර රිෂ්තා සමග බැඳී සිටින ප්‍රේක්ෂකයින් ප.ව. 9:00ට විකාශය ඇරඹෙන කුංකුම් භාග්‍යා සමග සිය දෙනෙත් උපරිම වශයෙන් විවර කරමින් එක්වනු ඇතැයි අපේක්ෂා කරමි. මෙය ඉතාම සමකාලීන කතාවක් වන හෙයින්, ප්‍රේක්ෂකයින්හට තමන්ගේම චරිත මෙම කතාමාලාව තුළින් ද දැකගත හැකි වනු ඇත. සෑමදෙනාගේම ආත්මයන් පහසුවෙන්ම සබඳින සරාගී ප්‍රේම කථාවක් මෙහි ඇතුළත් ය.."

නළුවකු ලෙස සිය නැවත පැමිණීම පිළිබඳ විස්තර කරමින්, කථාවේ ප්‍රධාන නළුවා වන ෂබ්බිර් අලුවාලියා මෙසේ පවසයි, "නිෂ්පාදන වැඩසටහන් සමග, රංගන කටයුතු සඳහා වේලාව සොයාගැනීම අතිශයින් අපහසු එකක් විය. නමුත් දැන්, රංගනය පිළිබඳ මාගේ අවධානය යොමු කිරීමට මා තීරණය කොට ඇත. ඔබ දිගු කාලයක නිතරව සිටි දෙයින් ඔබට පහසුවෙන් වෙන්වී සිටිය නොහැකියි. මෙම චරිතය මාගේ සිත බෙහෙවින් පෙළඹවී ය. මා රූපවාහිනී තිරයේ රොක් තරුවකගේ චරිතය නිරූපණය කරන පළමු අවස්ථාව ද මෙයයි. මාගේ චරිතය නිරූපණය කිරීමේ දී, මාගේ වස්ත්‍ර පමණක් නොව තිරයේ රොක් තරුවක ලෙසින් පෙනී සිටීමට සුදුසු ගති පැවතුම් ද ඇති කරගන්නට මා උත්සාහ දරා ඇත."

නළුවරණය
ඒක්තා කපූර් සහ ශෝභා කපූර් විසින් බාලාජි ටෙලිෆිල්ම්ස් යන සන්නාමය යටතේ නිෂ්පාදනය කළ මෙම කතාමාලාව ප්‍රේම වෘත්තාන්ත කතාමාලාවක් වන අතර, එය සී ටීවී නාළිකාවෙන් විකාශය විය. ක අක්ෂරය වාසනාවන්ත යැයි සැලකූ ඒක්තා කපූර් විසින් ඇගේ බොහෝ නිර්මාණවලට ක අක්ෂරයෙන් ආරම්භ වන නම් යොදා ඇත. ඒක්තාගේ කායමාත් රූපවාහිනී කතාමාලාවේ චරිත නිරූපණයෙන් දායක වූ ෂබ්බිර් අලුවාලියා මෙහි ප්‍රධාන චරිතය වූ අභිෂේක් ප්‍රේම් මෙහ්රාගේ චරිතය සඳහා තෝරා ගැනිණි. අලුවාලියා සී 20 ක්‍රිකට් ලීගයෙන් පසුව සිය පැමිණීම සනිටුහන් කළේ ය. ෂබ්බිර් අලුවාලියා සමග ප්‍රධාන චරිත නිරූපණය සඳහා නිළි ශ්‍රිති ජා තෝරාගැනිණි. මෙහි දෙවන ප්‍රධාන චරිතයක් වූ බුල්බුල්ගේ චරිතය සඳහා මෘනාල් ඨාකුර් තෝරාගැනිණි. ඇය සමග අනෙක් චරිතය නිරූපණයට අර්ජිත් තනේජා තෝරාගැනිණි. 2014 මැයි මස, කතාවේ ප්‍රධාන එදිරිවාදිනිය වන ආලියා මේහරා ලෙසින් ශිඛා සිං කතාමාලාවට පිවිසියා ය. සෙසු ඍණාත්මක චරිතය වූ තණූගේ චරිතය නිරූපණය සඳහා මධුරිමා තුලි තෝරාගැනිණි. පසුව 2014 සැප්තැම්බර් මස එම චරිතයට මධුරිමා තුලි වෙනුවට ලීනා ජුමානි නැමැති නිළිය ආදේශ කෙරිණි. සුරේෂ්ගේ (ප්‍රාග්‍යා සමග පෙර විවාහ ගිවිසගෙන සිටි තැනැත්තා) චරිතයට ෆයිසාල් රෂිඩ් නම් නළුවා තෝරාගැනුණු අතර, ඔහු 2014 අප්‍රේල්-මැයි අතර කාලයේ වැදගත් කාර්යභාරයක් ඉටුකළේ ය. නමුත් 2015 මැයි මස ඔහු කතාමාලාව අත්හැර ගියේ ය. නිළි සුප්‍රියා ශුක්ලා විසින් සරලා අරෝරාගේ චරිතය ද, මධු රාජා විසින් දල්ජීත් අරෝරාගේ චරිතයත් නිරූපණය කරන ලදී. සෙසු සහාය රංගන ශිල්පීන් අතරට සමීක්ෂා භාට්නගර්, අංකිත් මෝහන්, චාරු මෙහ්රා සහ අමිත් ධවාන් ඇතුළත් වේ. මිතාලිගේ චරිතය නිරූපණය කළ භාට්නගර්ව පසුව මාසයක් ඇතුළත ස්වාති ආනන්ද් විසින් විස්ථාපනය කෙරුණු අතර, ඒක්තා කපූර්ගේ යේ හේ මොහබ්බතයින් සහ ඉත්නා කරෝ නා මුජේ ප්‍යාර් කතාමාලාවල රංගනයේ යෙදුණු අනුරාග් ෂර්මා විසින් අමිත්ගේ චරිතය විස්ථාපනය කරන ලදී. 2015දී, ඍණාත්මක චරිතයක් වූ නීල්ගේ චරිතය නිරූපණයට නීල් මොට්වානි (ඒක්තා‍ගේ සෙසු වැඩසටහන්වලට රංගනයෙන් දායක වූ) තෝරාගැනුණු අතර, 2015 ජූනි මස ප්‍රධාන පුරුෂ එදිරිවාදී චරිතය වන නිඛිල් සූඩ්ගේ චරිතය නිරූපණයට නිඛිල් ආර්යා කතාමාලාවට පිවිසියේ ය.

2015 දෙසැම්බරයේ දී, බුල්බුල් චරිතය රඟපෑ නිළි මෘනාල් ඨාකුර් කතාමාලාව අත්හැරි අතර, එම චරිතය නිරූපණයට කාජල් ශ්‍රීවාස්තව තෝරාගැනිණි. නමුත් එම චරිතය රංගනයට ඇයට අවස්ථාව ලැබුණේ නැත. මෘනා‍ල්ගේ ඉවත්ව යාමෙන් පසු බුල්බුල්ගේ චරිතය කතාමාලවෙන් ඉවත් කෙරිණි. 2016 අ‍ගෝස්තු මස, අංකිත් මෝහන් ද කතාමාලාව මැරගිය හෙයින් ඔහුගේ චරිතය ද ඉවත් කිරීමට සිදු විය. 2016 සැප්තැම්බර් මස, අර්ජිත් තනේජා ද වැඩසටහන හැර ගිය අතර, වින් රානා විසින් ඔහුගේ චරිතය නිරූපණය කරන ලදී. 2016 ඔක්තෝබර් මස, නිඛිල් ආර්යා ද ඉල්ලා අස්වූ හෙයින්, ඔහුගේ චරිතය නිරූපණයට රජත් දාහියා යොදාගැනිණි.

චරිත නිරූපණය

ප්‍රධාන චරිත
 ශ්‍රිති ජා, ප්‍රාග්‍යා අරෝරා/ප්‍රාග්‍යා අභිෂේක් මෙහ්රා ලෙස (ප්‍රධාන කාන්තා චරිතය) (2014-වර්තමානය)
 ෂබ්බිර් අලුවාලියා, අභිෂේක් (අභි) ප්‍රේම් මෙහ්රා ලෙස (ප්‍රධාන පිරිමි චරිතය) (2014–වර්තමානය)
 වින් රානා, පුරාබ් ඛන්නා ලෙස (සමාන්තර ප්‍රධාන පිරිමි චරිතය) (2016–වර්තමානය)
ශිඛා සිං, ආලියා මෙහ්රා ලෙස (ප්‍රධාන කාන්තා එදිරිවාදී චරිතය) (2014–වර්තමානය)

සෙසු චරිත

 ලීනා ජුමානි, තනුශ්‍රී (තනූ) ලෙස (සමාන්තර එදිරිවාදී චරිතය) (2014–වර්තමානය)
 දල්ජීත් සෞන්ධ්, දල්ජීත් මෙහ්රා "දාදි" ලෙස (2014–වර්තමානය)
 සුප්‍රියා ශුක්ලා, සරලා අරෝරා ලෙස (2014–වර්තමානය)
 මධු රාජා, දල්ජීත් අරෝරා ලෙස (2014–වර්තමානය)
 රජත් දාහියා, නිඛිල් සූඩ් ලෙස (එදිරිවාදී) (2017–වර්තමානය)
 සරීනා රෝෂන් ඛාන්, ඉන්දු සූරි හෙවත් දාසි ලෙස (2014–වර්තමානය)
 අජේ ට්‍රෙහාන්, අජේ මෙහ්රා හෙවත් තෞජි ලෙස (2014–වර්තමානය)
 ශිවානි සූපුරි, පම්මි අජේ මෙහ්රා හෙවත් තායිජි ලෙස (2014–වර්තමානය)
 අනුරාග් ෂර්මා, රාජ් අජේ මෙහ්රා ලෙස (2014–වර්තමානය)
 ස්වාති ආනන්ද්, මිතාලි රාජ් මෙහ්රා ලෙස (2014–වර්තමානය)
 බොබී ඛන්නා, මෙහ්තා මහතා ලෙස (සහාය එදිරිවාදී) (2015–වර්තමානය)
 රෝමා ලවානි, මෙහ්රා මහත්මිය ලෙස (සහාය එදිරිවාදී) (2015–වර්තමානය)

ප්‍රකට නිරූපණයන්

සිද්ධාර්ත් මල්හෝත්‍රා
ශ්‍රද්ධා කපූර්
සල්මන් ඛාන්
සෝනම් කපූර්
ෂාරුක් ඛාන්
කාජල්
වරුන් ධවාන්
කෘති සැනන්

(ඉහත සියලු දෙනාම රූපවාහිනී කතාමාලාවේ පෙනීසිටියේ සිය චිත්‍රපට ප්‍රවර්ධනය කරනු සඳහා ය)
පැරණි චරිත නිරූපණය

 අර්ජිත් තනේජා, හිටපු පුරාබ් ඛන්නා ලෙස (වින් රානා විසින් විස්ථාපනය කරන ලදී) (2014–16)
 මෘනාල් ඨාකුර්, බුල්බුල් අරෝරා/බුල්බුල් පුරාබ් ඛන්නා ලෙස (මියගිය) (2014–16)
 චාරු මෙහ්රා, පූර්වි ලෙස (2014–15)
 අමිත් ධවාන්, හිටපු රාජ් අජේ මෙහ්රා ලෙස (අනුරාග් ෂර්මා විසින් විස්ථාපනය කරන ලදී) (2014)
 සමීක්ෂා භාට්නගර්, හිටපු මිතාලි රාජ් මෙහ්රා ලෙස (ස්වාති ආනන්ද් විසින් විස්ථාපනය කරන ලදී) (2014)
 අංකිත් මෝහන්, ආකාශ් අජේ මෙහ්රා ලෙස (2014–16)
 ආදිති රතෝර්, රාච්නා ආකාශ් මෙහ්රා ලෙස (2014–16)
 ෆයිසාල් රෂිඩ්, සුරේෂ් ශ්‍රීවාස්තව් ලෙස (2014–15)
 මධුරිමා තුලි, හිටපු තනුශ්‍රී (තනූ) දාස්ගුප්තා ලෙස (ලීනා ජුමානිවිසින් විස්ථාපනය කරන ලදී) (2014)
 නේහා බාම්, ඛන්නා මහත්මිය ලෙස (2014–15)
 ?, ඛන්නා මහතා ලෙස (2014–15)
 නීල් මොට්වානි, නීල් ඨාකුර් ලෙස (එදිරිවාදී) (2014–15)
 සක්ලාක් රාහි ඛාන් (2014)
 නිඛිල් ආර්යා, හිටපු නිඛිල් සූඩ් ලෙස (එදිරිවාදී) (රජත් දාහියා විසින් විස්ථාපනය කරන ලදී) (2015–16)
 ශුභම් ගාර්ග්, රාජ් ලෙස (2015)
 ගගන්, චම්පක් ත්‍රිවේදි ලෙස (2016)

විකාශය
මෙම කතාමාලාව විකාශය ආරම්භ කරන ලද්දේ 2014 අප්‍රේල් 15 දින සී ටීවී නාලිකාව ඔස්සේ ය. මෙම කතාමාලාව සී ටීවී HD සහ සී ටීවී ඒෂියා යන නාළිකා ඔස්සේ විකාශය වේ. මෙම කතාමාලාව අන්තර්ජාතිකව නාළිකාවේ අන්තර්ජාතික බෙදාහැරීම අනුව ද විකාශය වේ. එය ඇමරිකා එක්සත් ජනපදය, එක්සත් රාජධානිය, මැලේසියාව, කැනඩාව, මොරිෂස්, ශ්‍රී ලංකාව, අයර්ලන්තය, දකුණු අප්‍රිකාව, ඉන්දුනීසියාව, චිලී, පිලිපීනය, නයිජීරියාව සහ සිංගප්පූරුව යන රටවල විකාශය වේ. මීට අමතරව පාකිස්ථානය තුළ ජියෝ කහානි නාළිකාව හා සහයෝගයෙන් ZEEL ගිවිසුම අනුව, කතාමාලාව වෙළඳ දැන්වීම් සමග පැයක ධාවන කාලයෙන් යුතුව සඳදා සිට සිකුරාදා දක්වා දිනවල විකාශය කෙරේ.

දෙමළ බසින් හඬකවා ඉරු මලර්ගල් යනුවෙන් නම්කළ මෙම කතාමාලාව පොලිමර් ටීවී නාළිකාව ඔස්සේ විකාශය කෙරේ. හඬකැවූ කතාමාලා සඳහා ප්‍රචලිත එම නාළිකාව තුළ මෙම කතාමාලාවට ඉහළ ප්‍රතිචාර හිමි විය. ඉන් අනතුරුව, ZEE ජාලය විසින් පොලිමර් ටීවී නාළිකාවට ලබා දී තිබූ හඬකැවීම් අයිතිය අහෝසි කළ අතර, මේ වනවිට එම කතාමාලාව ඉණිය ඉරු මලර්ගල් යන තේමාව ඔස්සේ සී තමිල් නාළිකාවෙන් විකාශය කෙරේ. තෙලිඟු බසින් කුංකුම භාග්‍යම් ලෙස නම්කෙරුණු මෙම කතාමාලාව සී තෙලිඟු නාළිකාවෙන් විකාශය කරනු ලබයි.

ශ්‍රී ලංකාව තුළ මෙම රූපවාහිනී කතාමාලාව සිංහලෙන් හඬකවා හිරු ටීවී නාළිකාව ඔස්සේ සතියේ දිනවල ප.ව. 7.30 සිට 8.00 දක්වා ආදරෙයි මං ආදරෙයි යන තේමාව ඔස්සේ විකාශය වේ.මේ වනවිට( 2021) මේ නාට්‍ය කොටස් 1450ක් විකාශනය වී ඇති අතර ශ්‍රී ලංකාවේ සිංහල නාට්‍ය විකාශනය ජනප්‍රිය වීමත්,දීර්ඝ නාට්‍යක් වීමත්  සමග කුම්කුම් භාග්‍ය කතා මාලාව ජනප්‍රියත්වය අඩු වෙමින් පවතී. මොරිෂස් දූපත්හි වර්තමානයේ සී ටීවී ඇෆ්‍රිකා සහ MBC ඩිජිටල් 4 යන නාළිකා ඔස්සේ මෙය විකාශය වේ. ඉන්දුනීසියාව තුළ 2016 සැප්තැම්බර් 5 දින සිට ANTV නාළිකාවෙන් විකාශය ඇරඹි මෙම කතාමාලාව බහාසා ඉන්දුනීසියා බසින් හඬකවා ලොන්සෙං චින්ටා යන නා‍මයෙන් විකාශය කරන ලදී.

අප්‍රිකාව තුළ, මෙම කතාමාලාව අප්‍රිකානු ප්‍රේක්ෂකයන් අතර බෙහෙවින් ජනප්‍රිය ය. ඉංග්‍රීසි බසින් හඬකැවුණු මෙම කතාමාලාව Twist Of Fate (දෛවයේ වෙළීම) යන නාමයෙන් සී වර්ල්ඩ් (සී ඇෆ්‍රිකා) නාළිකාව තුළ විකාශය කෙරේ.

ආශ්‍රේයයන්

බාහිර සබැඳි
 කුංකුම් භාග්‍යා

ඉන්දියානු නාට්‍ය රූපවාහිනී කතාමාලා
2014 ඉන්දියානු රූපවාහිනී කතාමාලා ඇරඹීම්
ඉන්දියානු රූපවාහිනී සෝප් ඔපෙරා
සී ටීවී රූපවාහිනී කතාමාලා
බ්‍රිතාන්‍ය නවකථා පාදක කරගත් රූපවාහිනී වැඩසටහන්
මුම්බායි පසුබිමෙහි නිර්මාණය වූ රූපවාහිනී වැඩසටහන්
රූපවාහිනී කතාමාලා

කුංකුම් භාග්‍යා


ජූනි යුද්ධය, 1967 අරාබි–ඊශ්‍රායෙල යුද්ධය, හෝ තුන්වන අරාබි–ඊශ්‍රායෙල යුද්ධය ලෙසින්ද හැඳින්වෙන, දින-හයේ යුද්ධය (හෙබ්‍රෙව්: , මිල්හමිට් ෂෙෂෙට් හ යමිම්; අරාබි: , අන්-නක්ෂා, "පසුබැස්ම" හෝ , හැර්බ් 1967, "1967 වසරෙහි යුද්ධය"), ඊශ්‍රායෙලය සහ අසල්වැසි  ඊජිප්තුව (එකල හැඳින්වුනේ එක්සත් අරාබි ජනරජය ලෙසිනි), ජෝර්දානය, සහ සිරියාව යන අසල්වැසි රාජ්‍යයන් අතර 1967 ජූනි 5 සහ 10 දින අතරදී සටන් වැදුනි.

 1948 අරාබි–ඊශ්‍රායෙල යුද්ධයෙන් අනතුරුව ඊශ්‍රායෙලය සහ එහි අසල්වැසියන් අතර සම්බන්ධතා කිසිවිටෙක සම්පූර්ණයෙන් යථා තත්ත්වයට පත් නොවිණි. 1967 ජූනි මස දක්වා පැවති කාලසීමාවෙහිදී , අවිනිශ්චිතභාවයන් අන්තරාකාරී ලෙසින් උත්සන්න විය. සීනායි අර්ධද්වීපයෙහි ඊශ්‍රායෙල මායිම ඔස්සේ ඊජිප්තියානු හමුදාවන් පෙළ ගැස්වීමට ප්‍රතිචාර වශයෙන් ඊජිප්තියානු ගුවන් තොටුපොළවල් වෙත   පූර්වක‍්‍රීය ලෙසින් ගුවනින් පහරදීම් මාලාවක් ඊශ්‍රායෙලය විසින් දියත් කෙරිණි. ඊජිප්තියානුවන් කිසිසේත් බලාපොරොත්තු නොවූවක් වූ මෙය විසින් ඊශ්‍රායෙල හානි ස්වල්පයක් සහිතව සම්පූර්ණ ඊජිප්තියානු ගුවන් හමුදාවම පාහේ විනාශ වෙමින් ඊශ්‍රායෙල  ගුවන් ශ්‍රේෂ්ඨත්වය ලඟාකර දුන්නේය.

මූලාශ්‍ර

දින හයේ යුද්ධය


Kvåfjorden (også kaldt Kåfjorden) er en lille fjord på grænsen mellem Mandal og Lindesnes kommuner i Agder fylke i Norge. Den har indløb nord for øen Hille i Mandal og strækker sig omkring seks kilometer mod nordvest på nordsiden af Hille og ind til Kvåfjord i Lindesnes. Indløbet ligger lige nord for Tungefjorden.

Vest for Hille ligger den lille ø Ramsøya og Gallaråsholmen, og fjorden drejer her mod nord og går omkring to kilometer ind i landet. Ved en vig på østsiden af fjorden ligger Lundevik.

Kilder og henvisninger

Fjorde i Agder
Lindesnes kommune
Mandal

Kvåfjorden


The Entlebucher Sennenhund or Entlebucher Mountain Dog is a medium-sized herding dog, it is the smallest of the four regional breeds that constitute the Sennenhund dog type. The name Sennenhund refers to people called Senn, herders in the Swiss Alps. Entlebuch is a region in the canton of Lucerne in Switzerland. The breed is also known in English as the Entelbuch Mountain Dog, Entelbucher Cattle Dog,  and similar combinations.

History

The Entlebucher is the smallest of four Swiss mountain dogs, the others being the Appenzeller Sennenhund, the Bernese Mountain Dog, and the Greater Swiss Mountain Dog. During the 1800s these dogs were variable and were not regarded as distinct breeds. In 1908 the Swiss Kennel Club set about classifying them. In 1913, four bobtail Entlebucher Sennenhund were shown to Albert Heim, an advocate for the increasingly rare Sennenhund breeds. The breed was entered into the Swiss Kennel Club stud book, but World War I intervened, and at first, after the war, no examples of the breed could be found. The first breed club was not formed until 1926, 16 dogs of the type were found in 1927, and the breed slowly was restored. Although originally kept for guarding and herding, today the breed is usually kept as a lively companion.

Four breeds of Sennenhund
The four breeds of Sennenhund, with the original breed name followed by the most popular English version of the breed name, are:
 Grosser Schweizer Sennenhund, Greater Swiss Mountain Dog
 Berner Sennenhund, Bernese Mountain Dog
 Appenzeller Sennenhund, Appenzeller Mountain Dog
 Entlebucher Sennenhund, Entlebucher Mountain Dog

The Entlebucher breed shares many characteristics of other livestock guardian dogs from around the world.

Appearance

The female Entlebucher Sennenhund is a square; the male is a longer, less square, sturdy, medium-sized dog. It has small, triangular ears and rather small brown eyes. The head is well proportioned to the body, with a strong flat skull. The long jaw is well formed and powerful. The feet are compact, supporting its muscular body. The smooth coat is close and smooth with symmetrical markings of black, tan, and white. This tricolor coat has white on its toes, tail-tip, and the chest and blaze where the fur is soft and fluffy; the tan always lies between the black and the white. It has muscular, broad hips. The hocks are naturally well angled. The tail is sometimes docked, a practice which is now prohibited by law in many countries, or it may have a natural bobtail. Height at the withers is 19-20 ins (48–50 cm) and weight is  45-65 lbs (20–30 kg).

Temperament
As with all large, active working dogs, this breed should be well socialized early in life with other dogs and people, and  be provided with regular activity and training. Temperament of individual dogs may vary. The Standard says that the breed is "good-natured and devoted towards people familiar to him, slightly suspicious of strangers."

Kennel club recognition
The Entlebucher Sennenhund  is recognised internationally by the Fédération Cynologique Internationale, using the standard written in the breed's native Switzerland. Other national kennel clubs not affiliated with the Fédération Cynologique Internationale also recognise the breed, often writing their own versions of the breed standard.

The Entlebucher  is  recognised by The Kennel Club (UK) and the Canadian Kennel Club and placed in the Working Group. The United States Kennel Club (US) places the breed in the Guardian Dog Group. It is not yet recognised by the New Zealand Kennel Club or the Australian National Kennel Council. The breed is recognised by numerous small clubs and internet-based registries, where it is promoted as a rare breed for puppy buyers seeking a unique pet.

The breed was accepted into the American Kennel Club Stud Book on December 1, 2010 and became eligible to compete in the herding dog group on  January 1, 2011.

Health issues
Inbreeding due to the small foundation stock numbers has led to Entlebuchers suffering from congenital defects, the most common of which is hip dysplasia. Hemolytic anemia also is known to occur. Progressive Retinal Atrophy (PRA) is also present in the breed. The National Entlebucher Mountain Dog Association (NEMDA), in collaboration with other organizations, is working to eliminate these issues from the breed through responsible breeding, genetic testing, and fact dissemination.

See also
 Dogs portal
 List of dog breeds
 Preservation breeding

References

External links

 Genetics of tricolour coats

Dog breeds originating in Switzerland
FCI breeds
Livestock guardian dogs

Entlebucher Mountain Dog


Mariel Margaret Hamm-Garciaparra (rođena 17. ožujka 1972.) američka je umirovljena profesionalna nogometašica, dvostruka osvajačica zlatnih olimpijskih medalja i dvostruka prvakinja svjetskog prvenstva. Hvaljena kao ikona nogometa, igrala je kao napadačica za žensku nogometnu reprezentaciju SAD-a od 1987. do 2004. Hamm je bila zaštitno lice Ženske udružene nogometne asocijacije (WUSA), prve profesionalne ženske nogometne lige u Sjedinjenim Državama, gdje je igrala za Washington Freedom od 2001. do 2003. godine. Igrala je fakultetski nogomet za North Carolina Tar Heels i pomogla je ekipi četiri uzastopne godine osvojiti NCAA Division I žensko nogometno prvenstvo.

Tijekom svog mandata s nacionalnom ekipom Hamm se natjecala na četiri FIFA-ina turnira: nastup 1991. u Kini, 1995. u Švedskoj, 1999. i 2003. u Sjedinjenim Državama. Predvodila je ekipu na tri olimpijske igre, uključujući: 1996. u Atlanti (prvi put igrao se ženski nogomet), 2000. u Sydneyu i 2004. u Ateni. Završila je međunarodnu karijeru odigravši 42 utakmice i postigavši 14 golova na ovih sedam međunarodnih turnira.

Hamm je do 2013. godine držala rekord u postignutim međunarodnim golovima – i za žene i za muškarca
e – i danas je na trećem mjestu iza bivše suigračice Abby Wambach i kanadske napadačice Christine Sinclair od 2017. Trenutačno je na trećem mjestu u povijesti američke reprezentacije za međunarodne kape (276) i prvo za asistencije u karijeri (144). Dvaput proglašena FIFA-inom svjetskom igračicom godine 2001. i 2002. godine, Hamm i njezina suigračica Michelle Akers Pelé su pozvali kao dva od 125 najvećih FIFA-inih živućih igrača kad ih je uključio u FIFA 100 na proslavu stote godišnjice organizacije. Hamm je pet godina zaredom proglašena američkom sportašicom godine u nogometu i osvojila je tri ESPY nagrade, uključujući nogometašicu godine i sportašicu godine. Zaklada za sport žena proglasila ju je sportašicom godine 1997. i 1999. godine. Primljena je u Nacionalnu nogometnu kuću slavnih, Alabaminu sportsku kuću slavnih, Teksašku sportsku kuću slavnih, Sjevernu Karolinu, nogometnu kuću slavnih, i bila je prva žena primljena uSvjetsku nogometnu kuću slavnih.

Suvlasnica Los Angeles FC-a, Hamm je također globalna ambasadorica FC Barcelone i članica upravnog odbora Serie A kluba AS Roma. Autorica knjige Go for the Goal: Champion's Guide za pobjedu u nogometu i životu, Hamm je prikazana u nekoliko filmova i televizijskih emisija, uključujući HBO-ov dokumentarac Dare to Dream: Priča američkog ženskog nogometnog tima.

Izvori

Američki nogometaši

Mia Hamm


Trillium delicatum, novootkrivena biljna vrsta iz porodice čemerikovki. Vrstu je 2019. otkrio botaničar Aaron Floden. Javlja se u vlažnim poplavnim šumama u slivovima rijeka Oconee i Ocmulgee u središnjoj Georgiji, u SADu, i ima izražen cvjetni miris.

Vrsta je rijetka: postoji nekoliko poznatih lokacija i potrebna joj je zaštita

Izvori

Vanjske poveznice
 Trillium delicatum A. Floden & E.E. Schill.

Čemerikovke

Trillium delicatum


En himmel der intet ser - La specola er en dokumentarfilm fra 1993 instrueret af Peter Seeberg, Katrine Ussing efter manuskript af Peter Seeberg, Katrine Ussing.

Handling
La Specola, Firenze. Zoologisk museum, oprettet 1775. Videonotatet viser: 'Kataloget' på de opstillings-, lys-, inventarmæssige præmisser, hvor tingenes genskær i glasset bliver et ledemotiv; de udstoppede dyrs 'blik', der møder tilskuerens blik; for endeligt at fordybe sig i museets voksanatomiske samling, hvor mennesket i en formidabel gestus vises i hele sin bevægende kropslighed.

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 1993

En himmel der intet ser - La specola


Crkva Gospe od sedam žalosti, crkva u Splitu, Meštrovićevo šetalište 126. Zaštićeno je kulturno dobro.

Opis dobra
Jednobrodna crkva izgrađena je krajem 15. st. na južnoj padini Marjana, u predjelu Kašjuni i svojim se smještajem prilagodila putu na vododerini Suspas. Starijem gotičkom svetištu iz 1362. godine, građenom od lomljenog kamena sa šiljastim svodom u unutrašnjosti, dozidana je u 15. st. manja, danas ožbukana lađa s drvenim krovištem s vidljivim podgledom i pokrovom od kupe kanalice. Vrh jednostavnog glavnog pročelja je cvjetni akroterij. U unutrašnjosti je kameni reljef s motivom Oplakivanja, rad Jurja Dalmatinca.

Zaštita
Pod oznakom Z-4800 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificiranog kao sakralna graditeljska baština .

Izvori

Gospa od sedam žalosti
Zaštićene sakralne građevine u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Marjan

Crkva Gospe od sedam žalosti u Splitu


Die Division 1 1984/85 war die 47. Austragung der professionellen französischen Fußballliga. Meister wurden zum dritten Mal nach 1950 die Girondins Bordeaux, die ihren Vorjahreserfolg wiederholen konnten.

Erster Spieltag war der 17. August 1984, letzter Spieltag der 28. Mai 1985. Eine "Winterpause" gab es vom 22. Dezember bis zum 25. Januar.

Vereine
Teilnahmeberechtigt waren die Vereine, die die Vorsaison nicht schlechter als auf dem 17. Platz abgeschlossen hatten, dazu zwei direkte Aufsteiger aus der zweiten Division und der Gewinner der Relegationsrunde. Somit spielten in dieser Saison folgende Mannschaften um den Meistertitel:
 zwei Klubs aus dem äußersten Norden (OSC Lille, Racing Lens),
 drei aus Paris beziehungsweise der Bourgogne (Paris Saint-Germain, Relegationssieger Racing Paris, AJ Auxerre),
 vier aus dem Nordosten (FC Metz, AS Nancy, Racing Strasbourg, FC Sochaux),
 fünf aus dem Nordwesten (FC Rouen, Brest Armorique FC, FC Nantes, Aufsteiger FC Tours, Stade Laval),
 zwei aus dem Südwesten (Titelverteidiger Girondins Bordeaux, FC Toulouse),
 drei aus dem Südosten (Aufsteiger Olympique Marseille, der umbenannte SC Toulon-Var, AS Monaco),
 einer aus Korsika (SEC Bastia).

Saisonverlauf
Es galt die Zwei-Punkte-Regel; bei Punktgleichheit gab die Tordifferenz den Ausschlag für die Platzierung.

Einzelne Fachmedien thematisierten vor Saisonbeginn die Frage, ob die im Sommer 1984 durch den Gewinn der Europameisterschaft und der olympischen Goldmedaille erreichte, neue internationale Reputation des französischen Fußballs sich auch positiv auf den Ligabetrieb auswirken würde. Tatsächlich war dann ein leichter Anstieg der Zuschauerzahlen zu beobachten, und gerade Titelverteidiger Bordeaux, aus dessen Reihen vier Spieler (Battiston, Tigana, Giresse, Lacombe) zu den Korsettstangen der A-Nationalelf gehörten, profitierte offenbar von diesem Schwung. Dies äußerte sich darin, dass den Girondins nach dem sehr engen Meisterschaftsausgang der vorherigen Spielzeit diesmal ein regelrechter "Durchmarsch" gelang, "nahezu wie programmiert und unwiderstehlich" oder, wie es Jean-Luc Ettori vom Konkurrenten Monaco ausdrückte, "Dieses Jahr gab es die Girondins – und dann noch alle anderen Mannschaften". Dabei drückte sich diese Überlegenheit nicht einmal so stark in der Tabelle aus; Nantes hatte bis zum Abschluss der Hinserie mitgehalten und wies auch am Ende lediglich drei Punkte Rückstand auf. Aber dazwischen gelang es den "Gelben" nicht ein einziges Mal, in entscheidenden Momenten ein Ausrufezeichen zu setzen. Um den Jahreswechsel 1984/1985 hatte der Verkehrsunfalltod zweier Spieler (Seth Adonkor und Jean-Michel Labejof) der Mannschaft offenbar "einen Schock versetzt", und sie verlor, jeweils vor eigenem Publikum, zunächst gegen Brest und anschließend auch gegen Bordeaux. Außerdem war der Vorsprung dieser beiden Teams auf den Tabellendritten Monaco erheblich, betrug für Bordeaux schließlich elf Punkte.

Die Elf mit der besten Abwehr und dem besten Angriff der Division 1 verteidigte ihren Titel mithin souverän, gab im heimischen Parc Lescure lediglich einen Zähler ab und war, trotz oder wegen eines relativ hohen Durchschnittsalters von um die 30, auch personell in allen Mannschaftsteilen ein "Bordeaux Grand Cru". Dies zeigte sich auch im europäischen Meisterpokal dieser Spielzeit, in dem die Girondins das Halbfinale erreichten und auf dem Weg dorthin selbst auswärts keinmal verloren hatten. Am unteren Ende der Abschlusstabelle war Marseille der einzige der drei Aufsteiger, der die Klasse erhalten konnte, wenn auch nur knapp und erst am letzten Spieltag. Zur folgenden Saison ersetzten Le Havre AC und OGC Nizza die direkten Absteiger Tours und Racing Paris, und in den anschließenden Barrages hatte auch noch Rouen das Nachsehen gegenüber dem Zweitdivisionär Stade Rennes.

Auch in Frankreich hatte sich während dieser Saison der sich rund um die Fußballstadien in weiten Teilen Europas ausbreitende Hooliganismus negativ bemerkbar gemacht, der Ende Mai – nur einen Tag nach Abschluss der Division 1 – in der Katastrophe von Heysel kulminiert war. Insbesondere anlässlich von Spielen des Paris Saint-Germain FC hatten Gewalttäter den sportlichen Anlass für Krawalle und Schlägereien genutzt und beispielsweise in Laval und Auxerre erheblichen Schaden angerichtet.

Abschlusstabelle

Kreuztabelle

Relegation

|}

Meistermannschaft Girondins Bordeaux

Dazu kam ein Eigentor.

Erfolgreichste Torschützen

Siehe auch
 Division 2 1984/85
 Coupe de France 1984/85

Literatur
 Hubert Beaudet: Le Championnat et ses champions. 70 ans de Football en France. Alan Sutton, Saint-Cyr-sur-Loire 2002, ISBN 2-84253-762-9
 Sophie Guillet/François Laforge: Le guide français et international du football éd. 2009. Vecchi, Paris 2008, ISBN 978-2-7328-9295-5
 Jean-Philippe Rethacker: La grande histoire des clubs de foot champions de France. Sélection du Reader's Digest, Paris/Bruxelles/Montréal/Zurich 2001, ISBN 2-7098-1238-X

Weblinks
 Statistiken auf lfp.fr

Anmerkungen und Nachweise

1984/85
Fußballsaison 1984/85

Division 1 1984/85


The cardoon (Cynara cardunculus ), also called the artichoke thistle, is a thistle in the family Asteraceae. It is a naturally occurring species that also has many cultivated forms, including the globe artichoke. It is native to the western and central Mediterranean region, where it was domesticated in ancient times and still occurs as a wild plant.

Description
The wild cardoon is a stout herbaceous perennial plant growing  tall, with deeply lobed and heavily spined green to grey-green tomentose (hairy or downy) leaves up to  long, with yellow spines up to 3.5 cm long. The flowers are violet-purple, produced in a large, globose, massively spined capitulum up to  in diameter.

It is adapted to dry climates, native across a circum-Mediterranea area from Morocco and Portugal east to Libya and Greece and north to  Croatia and Southern France; it may also be native on Cyprus, the Canary Islands and Madeira. In France, the frost-tender cardoon only occurs wild in the Mediterranean south (Gard, Hérault, Aude, Pyrénées-Orientales, Corsica). It has become an invasive weed in the pampas of Argentina, and is also considered a weed in Australia and California.

The "giant thistle of the Pampas" reported by Charles Darwin has been identified as cardoon.

Cultivation

The two main cultivar groups are the cardoon (Cynara cardunculus Cardoon Group, syn. C. cardunculus var. altilis DC), selected for edible leaf stems, and the artichoke (Cynara cardunculus Scolymus Group, sometimes distinguished as Cynara scolymus or C. cardunculus var. scolymus (L.) Fiori), selected for larger edible flower buds. They differ from the wild plant in being larger (up to 2 m tall), much less spiny, and with thicker leaf stems and larger flowers, all characteristics selected by humans for greater crop yield and easier harvest and processing. Wild and cultivated cardoons and artichokes are very similar genetically, and are fully interfertile, but only have very limited ability to form hybrids with other species in the genus Cynara.

The earliest description of the cardoon may come from the fourth-century BC Greek writer Theophrastus, under the name  (), although the exact identity of this plant is uncertain. The cardoon was popular in Greek, Roman, and Persian cuisine, and remained popular in medieval and early modern Europe. It also became common in the vegetable gardens of colonial America, but fell from fashion in the late 19th century and is now very uncommon.

In Europe, cardoon is still cultivated in France (Provence, Savoie, Lyonnais), Spain, and Italy. In the Geneva region, where Huguenot refugees introduced it about 1685, the local cultivar Argenté de Genève ("Cardy") is considered a culinary specialty. "Before cardoons are sent to table, the stalks or ribs are blanched tying them together and wrapping them round with straw, which is also tied up with cord, and left so for about three weeks". Cardoons also are common vegetables in northern Africa, often used in Algerian or Tunisian couscous.

Cardoon stalks can be covered with small, nearly invisible spines that can cause substantial pain if they become lodged in the skin. Several spineless cultivars have been developed to overcome this.

Cardoon requires a long, cool growing season (about five months), and while it is not particularly frost-sensitive, in heavier freezes it may lose its leaves and resprout, or in extended hard freezes, die. It also typically requires substantial growing space per plant, so is not much grown except where it is regionally popular.

In cultivation in the United Kingdom, this plant has gained the Royal Horticultural Society's Award of Garden Merit.

As food

Nutrition
Raw cardoon is 94% water, 4% carbohydrates, 1% protein, and has negligible fat (table). A 100 gram reference amount provides 17 calories and moderate amounts (10-19% of the Daily Value) of folate, magnesium, manganese, and sodium (table).

Culinary

While the flower buds can be eaten much as small (and spiny) artichokes, more often the stems are eaten after being braised in cooking liquid. Cardoon stems are part of Lyonnaise cuisine (e.g. gratin de cardons). Only the innermost, white stalks are considered edible, and cardoons are therefore usually prepared for sale by protecting the leaf stalks from the sunlight for several weeks. This was traditionally done by burying the plant underground, thus, cardoon plantations in Spain are often formed by characteristic earth mounds surrounding each plant, the earth covering the stalks. In modern cultivation, the plant is usually instead wrapped in black plastic film or other opaque material.

The flower buds of wild cardoons are still widely collected and used in southern Italy and Sicily. In Spain and Portugal, the flower buds are also employed in cheesemaking: the pistils of the cardoon flower are used as a vegetable rennet in the making of some cheeses such as the Torta del Casar and the Torta de la Serena cheeses in Spain, or the Queijo de Nisa and Serra da Estrela cheeses in Portugal.  Cardoons were also said to have been used by the Romani or "gypsies" and this would make sense as their encampments would often be situated near sources of water.  The vegetable was free for the picking, and could account for the widespread use of the plant.  That part is speculative.

Cardoon leaf stalks, which look like giant celery stalks, can be served steamed or braised, and have an artichoke-like flavor with a hint of bitterness. They are harvested in winter and spring, being best just before the plant flowers. In the Abruzzo region of Italy, Christmas lunch is traditionally started with a soup of cardoon cooked in chicken broth with little meatballs (lamb or, more rarely, beef), sometimes with the further addition of egg (which scrambles in the hot soup – called stracciatella) or fried chopped liver and heart.

The cardoon stalks are considered a delicacy in Spain, particularly in the northerns regions of Navarre and Aragon, where they are grown in large quantities.  In Spain, cardoons are typically cooked by first boiling the stalks to soften them, and then adding simple sauces such as almond sauce or small amounts of jamón; they are sometimes combined with clams, artichokes, or beans as well.

Because of their seasonality (from November to February), cardoons are a staple of the Christmas dinner in Navarre and the surrounding regions; for the same reason, cardoons are often sold as vegetable preserves, usually in water or brine, so that they can be eaten all year round. Cardoons are an ingredient in one of the national dishes of Spain, the cocido madrileño, a slow-cooking, one-pot, meat and vegetable dish simmered in broth.

In the US, it is rarely found in conventional grocery stores but is available in supermarkets that cater to largely Italian and European neighborhoods in the mid Atlantic states,
as well as some farmers' markets in the months of May, June, and July.  As suggested above, they become available in the late autumn near Thanksgiving and Christmas. The main root can also be boiled and served cold. The stems are also traditionally served battered and fried at St. Joseph's altars in New Orleans.

Cardoons can also be found in their "wild" state, on the banks of streams and rivers, and even drainage ditches on the sides of roads in rural areas.  These plants look little like the cultivated variety found in stores.  They have many thin stems with broad broad leaves at their ends.  There is a reddish color on the stems which grow tough, hollow and inedible as they age. The wild ones are picked in the spring and early summer.  To use them, the leafy part should be removed, and the stems cleaned of "stringy" fibers.  This cleansing will stain the hands black, and so many people didn't want to prepare them (Source: Sicilian grandmothers born in Italy in the 1890's).

Cardoon is one of the herbs used to flavour Amaro liqueur, which may be called Cardamaro.

Other uses
Cardoons are used as a vegetarian source of enzymes for cheese production. In Portugal, traditional coagulation of the curd relies entirely on this vegetable rennet. This results in cheeses such as the Serra da Estrela and Nisa.

The cardoon is also grown as an ornamental plant for its imposing architectural appearance, with very bright silvery-grey foliage and large flowers in selected cultivars.

Cardoon has attracted recent attention as a possible source of biodiesel fuel. The oil, extracted from the seeds of the cardoon, and called artichoke oil, is similar to safflower and sunflower oil in composition and use. Cardoon is the feedstock for the first biorefinery in the world converting the installations of a petrochemical plant in Porto Torres, Sardinia, providing biomass and oils for the building blocks of bioplastics.

Gallery

References

Biodiesel feedstock sources
Cardueae
Flora of Europe
Flora of North Africa
Flora of Western Asia
Inflorescence vegetables
Plants described in 1753
Stem vegetables
Perennial vegetables
Taxa named by Carl Linnaeus

Cardoon


José Llambías Merchant (c. 1922 — 22 de septiembre de 2011) fue un arquitecto chileno de ascendencia española. Entre sus principales obras están el Coliseo Monumental La Tortuga de Talcahuano (1957-1980) y el edificio del Instituto Nacional José Miguel Carrera (1962-1963) en Santiago.

Biografía
Era hijo de inmigrantes españoles, originarios de las islas Baleares y Andalucía. Estudió en el Liceo Barros Borgoño y posteriormente ingresó a la carrera de arquitectura en la Universidad de Chile, desde donde se graduó en 1945 con distinción máxima.

Su primer gran proyecto fue la construcción de un gimnasio techado en la ciudad de Talcahuano, tras ganar el concurso público convocado en 1964 por el alcalde de esa ciudad, Luis Macera. El complejo, hoy conocido como "La Tortuga" por su forma de caparazón, se construyó entre 1957 y 1980 y tiene capacidad para alrededor de 10.000 asistentes.

En 1960 participó del concurso para la remodelación del Instituto Nacional José Miguel Carrera, impulsado por el gobierno de Jorge Alessandri Rodríguez, quedando seleccionado entre los cinco proyectos finalistas, de un total de 130. En 1961 su diseño, que consistía en un conjunto de tres módulos, resultó ganador, siendo construidas sus dos primeras etapas entre 1962 y 1963.

Además de las construcciones ya mencionadas, diseñó el antiguo Estadio de Curicó, la sede social de Unión Española —demolida en 2010— en Santiago y de Frontel en Angol, la residencia que fuera embajada de Uruguay en Chile y un centenar de construcciones residenciales, comerciales e industriales.

Recibió diez menciones en premios nacionales de arquitectura y participó en concursos internacionales, como el de la Ópera de la Bastilla en París, finalmente ganado por el uruguayo Carlos Ott, y del Centro de Artes de Tokio.

Bibliografía

Referencias

Arquitectos de Chile
Arquitectos del siglo XX
Alumnado de la Universidad de Chile
Alumnado del Liceo Manuel Barros Borgoño
Chilenos del siglo XX

José Llambías


Die Peißnitzbrücke (auch Brücke der Freundschaft) in Halle (Saale) überspannt die Saale und verbindet die Peißnitzinsel mit der Ziegelwiese nordwestlich des Stadtzentrums.

Geschichte
Die Peißnitzbrücke wurde 1898 bis 1899 errichtet. Die wachsende Industriestadt hatte die Flussinsel Peißnitz kurz zuvor erworben. Dort sollte ein Naherholungsgebiet entstehen. Zu diesem Zweck wurde die Brücke als erste feste Verbindung anstelle von Fährverbindungen zwischen Stadt und Insel gebaut. Die Brücke einschließlich eines am westlichen Widerlager errichteten Brückenhauses wurde von der Stadt zunächst an einen Privatmann verpachtet, der das Recht erhielt einen Brückengeld für die Benutzung zu erheben. Das Brückengeld wurde bis 1921 erhoben, danach war die Brückenbenutzung frei. Am Ende des Zweiten Weltkrieges wurde sie 1945 vor anrückenden amerikanischen Streitkräften gesprengt und kurze Zeit später wieder aufgebaut.

Technische Beschreibung
Die Brücke wurde als Auslegerhängebrücke in Stahlfachwerksbauweise errichtet. Das Fachwerk ist genietet. Sie hat zwei Pfeiler, die unmittelbar an den Ufern der Saale stehen. Die beiden Abschnitte zwischen Widerlagern und Pfeilern werden am östlichen Ufer von einem Fuß- und Radweg und am östlichen Ufer von der Parkeisenbahn Peißnitzexpress unterquert. Für die Pfeiler und Widerlager wurde zur Verblendung Porphyr verwendet. Ebenso für das Brückenhaus. Die Brücke hat eine Gesamtlänge von 103 Metern. Die Entfernung zwischen den beiden Pfeilern beträgt 70 Meter und entspricht der Breite der Saale an dieser Stelle.

Quellen
 Mitteldeutsche Zeitung, 24. März 2012, Seite 11
 Die Peißnitzinsel (Faltblatt), Wanderwege in Halle und Umgebung – Nr. 5, Jugendwerkstatt "Frohe Zukunft" Halle-Saalekreis e.V.

Weblinks

Brücke in Halle (Saale)
Fußgängerbrücke in Sachsen-Anhalt
Saalebrücke
Erbaut in den 1890er Jahren
Brücke in Europa

Peißnitzbrücke


ملادن بيتريتش  ، من مواليد 1 يناير 1981 في دوبراف في يوغسلافيا ، لاعب كرة قدم كرواتي.

يلعب مع نادي هامبورغ الألماني من سنة 2008.

بدأ باللعب مع منتخب كرواتيا لكرة القدم في عام 2001.

مسيرته الكروية
لعب ملادن بيتريتش خلال مسيرته الاحترافية مع 8 أندية في تسعة عشر موسمًا وسجل خلالها 139 هدف ضمن 415 مباراة. حيث فاز في موسمين بالكأس وفي ثلاثة مواسم بالدوري.

خاض ملادن بيتريتش مسيرته مع  في موسم 1998–99 لمدة موسم واحد، مشاركًا في 22 مباراة سجل خلالها 4 أهداف. ثم انتقل إلى نادي غراسهوبر زيوريخ في موسم 1999–00 ليلعب معه خمسة مواسم، حيث شارك في 114 مباراة سجل خلالها 30 هدف. لينتقل بعدها إلى نادي بازل في موسم 2004–05 واستمر معه طيلة ثلاثة مواسم، مشاركًا في 72 مباراة سجل خلالها 38 هدفًا. ثم انتقل إلى نادي بوروسيا دورتموند للفورميلا في موسم 2007–08 لمدة موسم واحد، مشاركًا في 29 مباراة سجل خلالها 13 هدفًا. هذا وانتقل لاحقًا إلى نادي هامبورغ في موسم 2008–09 ليلعب معه أربعة مواسم، مشاركًا في 99 مباراة سجل خلالها 38 هدفًا. ثم انتقل بعدها إلى نادي فولهام في موسم 2012–13 لمدة موسم واحد، مشاركًا في 23 مباراة سجل خلالها 5 أهداف. ليعود وينتقل من جديد، لكن هذه المرة إلى نادي باناثينايكوس في موسم 2013–14 واستمر معه طيلة ثلاثة مواسم، مشاركًا في 53 مباراة سجل خلالها 11 هدفًا.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية سويسريون
لاعبو كرة قدم رجالية كروات مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية كرواتيون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في اليونان
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في ألمانيا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إنجلترا
مهاجمو كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من منطقة برتشكو
بوسنيون مهاجرون إلى كرواتيا
رياضيون كرواتيون مغتربون في ألمانيا
رياضيون كرواتيون مغتربون في اليونان
رياضيون كرواتيون مغتربون في إنجلترا
كروات البوسنة والهرسك
لاعبو الدوري الألماني
لاعبو الدوري الإنجليزي الممتاز
لاعبو الدوري اليوناني
لاعبو باناثينايكوس
لاعبو بطولة أمم أوروبا 2008
لاعبو بوروسيا دورتموند
لاعبو دوري الدرجة الأولى الإنجليزي
لاعبو دوري السوبر السويسري
لاعبو غراسهوبرز زيورخ
لاعبو فولهام
لاعبو كرة قدم سويسريون
لاعبو كرة قدم كرواتيون
لاعبو كرة قدم كرواتيون مغتربون
لاعبو كرة قدم مغتربون في ألمانيا
لاعبو كرة قدم مغتربون في اليونان
لاعبو كرة قدم مغتربون في إنجلترا
لاعبو منتخب سويسرا تحت 21 سنة لكرة القدم
لاعبو منتخب سويسرا لكرة القدم للشباب
لاعبو منتخب كرواتيا تحت 21 سنة لكرة القدم
لاعبو منتخب كرواتيا لكرة القدم
لاعبو نادي بازل
لاعبو هامبورغ
لاعبو وست هام يونايتد
مواليد 1981

ملادن بيتريتش