Aspirin ya da asetilsalisilik asit (kısaca ASA); ağrı, ateş ve enflamasyonu azaltmak için kullanılan bir ilaçtır. Ayrıca kan seyreltici etkisi vardır ve kalp krizine karşı koruma sağlaması amacıyla uzun dönem düşük dozda kullanılır. Molekül DSÖ'nün Temel İlaçlar Listesi'nde yer almaktadır.

Etkileri
Baş ağrısı, diş ağrısı, nevralji, siyatik ve adet sancılarını giderir. Ateşli hastalıklarda, grip ve soğuk algınlığında ateş düşürür. Romatizma ve lumbagoda enflamasyonu azaltır. Boğaz ağrılarını geçirir. Migrenin semptomatik tedavisinde kullanılır. Kardiyovasküler hastalıklarda antiagregan (koruyucu) olarak günlük verilen 81-mg ile 325-mg dozlar skalası arasında anlamlı bir fark bulunamamıştır.

Yan etkileri ve alınması gereken önlemler

Salisalatlara ve diğer non-steroidal antienflamatuvar ilaçlara karşı aşırı duyarlılığı olanlarda, kanama eğiliminin arttığı patolojik durumlarda, gebeliğin son üç ayında, glukoz-6-fosfat dehidrogenaz eksikliğinde, gastrointestinal kanalda kronik ve aktif ülseri olanlarda kullanılması sakıncalıdır. Kedilerde UDP-Glukroniltransferaz enzimi bulunmadığından bu hayvanlarda Asetil salisilik asit kesinlikle kullanılmamalıdır. Ölümle sonuçlanabilecek toksik reaksiyonlara neden olabilir.

Asetilsalisilik asidin en sık görülen yan etkisi sindirim sistemi üzerinedir. Doza bağımlı olarak gastrointestinal hemoraji, ülserasyon, tinnitus, vertigo, geçici işitme kaybı, kanama zamanının uzaması ve nadiren lökopeni, trombositopeni, plazma demir konsantrasyonunda düşme görülebilir. Ayrıca nadir olgularda aşırı duyarlılık reaksiyonları olarak kaşıntı, ürtiker, anjiyonörotik ödem, astma ve anafilaksi görülebilir.

Uyarılar
Astma, nazal polip veya nazal alerjisi olanlarda dikkatle kullanılmalıdır. Uzun süre ve yüksek dozda kullanımında ılımlı bir salisilat intoksikasyonu görülse de, dozun azaltılmasıyla kaybolur. Salisilatlar tiroid fonksiyon testlerini değiştirebilir. Karaciğer harabiyeti olanlarda, ayrıca cerrahi müdahale geçirecek kişilerde dikkatle kullanılmalıdır. Gebelerde kullanım güvenliği kanıtlanmadığından önerilmez. Süt veren anneler de kullanmamalıdır.

İlaç etkileşimleri
Asetilsalisilik asit plazma protrombin konsantrasyonunu azaltması nedeniyle antikoagülanların etkisini potansiyelize eder. Oral hipoglisemiyanların etkisini potansiyelize eder. Salisilatlar küçük dozlarda probenesid ve sülfinpirazonun ürikozürik etkisini azaltır. Spirinolaktonla oluşan sodyum itrahı, salisilat varlığında azalabilir. Alkolle, kortikosteroidlerle birlikte kullanımı gastrointestinal sistemde kanama olasılığını artırır. Pirazolon türevleriyle birlikte kullanımı gastrointestinal ülserasyon riskini artırır. Üriner alkalileştiriciler salisilatın böbrekten atılım hızını artırarak; fenobarbital enzim indüksiyonuyla, propranolol bazı reseptörlerle kompetitif etki nedeniyle asetilsalisilik asidin etkisini azaltırlar.

Tarihçe

Aspirinin ortaya çıkması, kimyager Felix Hoffmann'ın 1897'de saf asetilsalisilik asit (ASA) üretmesiyle mümkün olmuştur. ASA, ağrı kesici ve ateş düşürücü olarak kullanılan Aspirinin etken maddesidir. Kaynağı ise dünyanın her yerinde yetişen söğüt ağacıdır.

ASAnın kalp krizini, felci, bazı kanser türlerini önleyici etkisi kanıtlanmıştır. Bayer'in kimyagerlerinden Dr. Felix Hoffmann, 10 Ağustos 1897 tarihinde salisilik asidi asetik asit ile sentezleyerek saf asetilsalisilik asidi üretmeyi başardıktan 11 gün sonra aynı yolla diasetilmorfini sentezlemiş ve eroini bulmuştur. Kuru öksürük ve veremin tedavisinde kullanılan eroine büyük ümit bağlanmıştı. Aynı zamanda I. Dünya Savaşı'nda ağır yaralı hastalara ağrı kesici olarak verilmiştir. Morfin bağımlılarını kurtarmak için fayda sağlayabileceği ileri sürülmüştür. Ancak eroinin kendisinin bağımlılık yapan çok ciddi bir uyuşturucu olduğu anlaşılınca, 1930'lu yılların başında adı ilaç listelerinden silinmiştir.

1900'lü yılların başında Avrupa'daki grip salgınının yok edilmesinde rol oynayan ASA, Aspirin markasıyla özdeşleşmiş durumdadır. ASA ya da Aspirin denince akla daha ziyade kanı sulandırıcı etkisi geliyor. Kalp krizi ve felçteki rolü hatırlanıyor. Hatta bazı kanser türlerindeki önleyiciliği dile getiriliyor. Oysa 1897'den bu yana, Hoffmann'ın formüle ettiği haliyle ilaçlaşan ASA'nın en etkili olduğu rahatsızlıklar ağrı, yüksek ateş ve soğuk algınlığı.

Hoffmann, romatizmal ağrılarla baş edemeyen babasını iyileştirebilmek amacıyla salisilik asidi geliştirmeye çalışır. O zamana kadar kullanılmış olan salisilik asit esaslı sodyum salisilat ilacı hem çok kötü bir tada sahiptir hem de uzun süre alındığı için midesi rahatsızlanan kişileri her kullanışlarında hasta etmektedir.

1950'lerden sonra bu ilacın kalp krizi ve felç riskini azaltabileceği yönünde fikirler ortaya atılıyordu. 1971'de İngiliz farmakolog Sir John R. Vane'nin, ASA'nın insan metabolizmasındaki ağrıyı nasıl durdurduğunu belirlemesi, Hoffmann'dan sonraki en büyük adımdır. O güne kadar maddenin etkisi biliniyor, yeni etki alanlarına ulaşılıyor ancak bu etkiyi nasıl ve hangi süreçle yaptığı bilinmiyordu. Bu buluşsu Vane'ye 1982 yılında Nobel Tıp Ödülü'nü kazandırdı.

Kanadalı nöroloji profesörü Henry J. M. Barnett, ASA'nın yüksek dozlarla beyindeki geçici dolaşım rahatsızlıklarını, ikinci felç geçirmeyi ve felç sebebiyle ölüm riskini önemli ölçüde azalttığını kanıtladı. 1985'te Amerikan Gıda ve İlaç Dairesi'nden (FDA) Margaret Heckler, kalp krizi geçiren kişilerin bu ilacı her gün düzenli almaları halinde ikinci kriz ihtimalinin %20 gerilediğini açıkladı. Yine Amerika'da 22,000 sağlıklı doktoru kapsayan kontrollü bir araştırmada, ilaç kullanımının kalp krizi riskini %44 oranında gerilettiği ortaya kondu. Newsweek Dergisi, araştırma sonuçlarını 8 Şubat 1998 tarihli sayısında kapak dosyası yaptı. 1996'da FDA, ilacın akut kalp krizi kuşkusu içindeki kişilerde tercih edilmesini tavsiye etti.

ASA, çok sayıdaki kadını ilk hamileliklerinde tehdit eden, prematüre ve ölü doğumlara sebep olan 'preeklempsi'yi önlemede de yardımcı özelliği açıklanan tek ilaçtır. Diyabetin geç dönemlerinde varlığını hissettiren, gözün retina tabakasındaki ve böbreklerdeki kılcal damar tıkanıklıklarında da etkindir. Kalın bağırsak (kolon) kanserini önlemede de etkili olduğu, 1988'de Avustralyalı Epidemiyoloji Profesörü Gabriel A. Kune tarafından yapılan bir araştırmadaki genel nüfus istatistiklerine göre, ilacın düzenli içicilerinde söz konusu kanser riskinin %40'ların altına gerilediğinin fark edilmesiyle kanıtlanmıştır. Amerikan Kanser Derneği'nce yapılan araştırmalarda, Kune'nin bulguları doğrulanmıştır.

ASA, 80'den fazla ülkede Bayer'in tescilli markası Aspirin ile insanlara ulaştırılıyor. ASA'nın yeni etki alanlarının keşfedilmesi ve nasıl etki ettiğinin daha iyi anlaşılması adına gerçekleştirilen araştırmaları Bayer destekliyor.

Kimyasal ve fiziksel özellikleri

Asetilsalisilik asit, düz ya da çivi şeklindeki kristal halinin yanı sıra beyaz toz halinde de bulunabilir. Hafif olarak sirke asiti gibi kokar. pKs-Değeri 3,5 civarında olup yaklaşık olarak  136 °C de erir ve 140 °C'nin üstündeki sıcaklıklarda yapısı bozulur. Asetilsalisilik asit Etenol ve Alkali bazlarında iyi çözülmesine rağmen, benzol'de ya da soğuk suda kötü çözülür. Sıcaklığın yükseltilmesiyle çözünürlük dereceside doğru oranda artmaktadır. Kullanım sırasında kolay çözülmesini sağlamak için yapısına Magnesiyum- ve Kalsiyumtuzları ilave edilmektedir..  Asetilsalisilik asit yoğunluğu 1,35 g·cm−3'dır.

Sentezi

Salisilik asidin karboksi grubuna göre orto konumunda bulunan fenolik hidroksi grubu asetik anhidridle tepkimeye girerer. Bu tepkimeye Asetilasyon denir. Bu tepkimede hidroksi grubuna ait hidrojen atomu asetil grubuya değiştirilir.

Bunun yanında Kolbe-Schmitt-Tepkimesi adı verilen yöntemin yardımıyla endüstüriyel olarak üretilmektedir. Bu yöntemde Salisilik asit ile protonasyonlu asetik anhidrid ve fenolik hidroksi grubuyla esterleşerek salisilik asid sentezi gerçekleşmiş olur. Diğer bir alternatif yöntem ise Kolbe-Schmitt-Tepkimesi'nin ürünü olan Sodyum salisilat direkt olarak asetik anhidrid ile asetilasyon tepkimesine sokulur, böylelikle  Salisilik asid sentezlenmiş ve bunun yanında ortamda bulunan miktar kadar da sodyum asetat sentezlenmiş olur.

Hammaddesi
ASA'nın hammadde sorunu yoktur. Hemen hemen dünyanın her ülkesinde yetişen söğüt ağacından elde edilir. Bu ağacın tedavi edici özelliği 3500 yıldır biliniyor. Yaprak ve kabuklarından tabii olarak üretilen bitkisel ilaçlar eski çağlarda da ağrı kesici ve ateş düşürücü olarak kullanılıyordu. Hipokrat, salisilik asidin farkında olan ilk hekimlerden biridir. Bazı rahatsızlıkların tedavisi için reçetesine söğüt ağacı kabuğundan sağlanan suyu ilaç olarak yazmıştır. Suda bulunan ve ağrıyı hafifleten madde bugün bildiğimiz tanımıyla salisilik asittir. Maddenin adı ile kökeni arasında bir bağ vardır. Salix kelimesi Latincede söğüt anlamına gelir.

Antik Mısırlılar ise ağrıyı gidermede mersin ağacı yapraklarını kullanmıştır. Bu ağacın yapraklarında da salisilik asit bulunduğu ispatlanmıştır. Edward Stone 1763'te, söğüt kabuklarını kurutup toz hâline getirerek ürettiği maddenin ateşli hastalarda faydalı olduğunu belirliyor ve Londra Kraliyet Cemiyeti'ne bildiriyor. Maddeyi su ve çay gibi sıvılarda eriterek hastalara veriyor.

Ağrı, ateş ve soğuk algınlığı haricinde kalp krizi, felç ve bazı kanser türlerinde fayda sağlanan ASA ya da bildiğimiz klasik Aspirin ilacının elbette kullanılmaması gereken durumlar da söz konusu. Asit özelliği sebebiyle mide rahatsızlığı olanlara kesinlikle önerilmiyor. Bununla birlikte kanama ve kanamanın durdurulamaması riski taşıyan kişilerin de kesinlikle içmemesi gerekiyor. İlacın kanı sulandırıcı etkisi bu rahatsızlıkta negatif tesir yapıyor. Öte yandan ilaç, şüpheli bir sendrom dolayısıyla çocuklar için de önerilmiyor. Burada kesinlikle bir yanılgıya düşmemek gerekiyor. Başka bir ilaç firmasının babyprin ismiyle piyasaya sürdüğü ilaç da çocuklar için üretilmiyor. Bu ilaç, düşük doz kullanması gereken hastaların ihtiyacını karşılıyor.

Aspirin'in, Plus C ve Forte türleri de var. Plus C'de, ASA ile beraber C vitamini de içeriğe ilave ediliyor. Böylece soğuk algınlığında daha etkili olduğu ifade ediliyor. İngiltere Caridiff Üniversitesi Soğuk Algınlığı Merkezi Direktörü Profesör Ronald Eccless, 272 gönüllü üzerinde yaptığı çalışmada, C vitamini takviyeli ASA'nın soğuk algınlığına bağlı boğaz ağrılarını altı saat süreyle giderdiği; baş ve kas ağrılarında da belirgin iyileşme sağladığı sonucuna ulaşıyor. 1972 yılında piyasaya sunulan Plus C, suda eritilerek vücuda alınıyor. Forte'de ise içeriğe kafein ekleniyor. Buradaki amaç da ağrı kesici etkisini artırmak.

Bayer tarafından verilen Aspirin ödülünü kazananlar
 1995: Dr. Patricia Torres Bozza, beyaz kan hücrelerine yaptığı etkiyi ortaya koydu.
 1996: Dr. Joan Claria Enrich, yararlı etkileriyle bağlantılı bio-aktif maddeleri araştırdı.
 1997: Dr. Zheng-Ming Chen, ani felç üzerindeki etkinliğini 21 bin hasta ile klinik olarak kanıtladı. Dr. Partick J. Loll: Moleküler seviyedeki etki mekanizmasını gösterdi.
 1998: Dr. Paul Schwenger, tümör gelişimini durdurma mekanizmasını araştırdı.
 1999: Dr. Min-Jean Yin, daha önce keşfedilmemiş yeni bir iltihap giderici etkisini araştırdı. Dr. Stefanie Oberle, damar koruyucu etkisine yol açan antioksidan özelliklerini inceledi.
 2000: Dr. Marcela de Freitas Lopes, bir parazitin yol açtığı kalp hastalığına (Ghagas) etkisini araştırdı. Dr. Anthony Rodgers, damar tıkanıklığını önlemedeki etkisi üzerine kapsamlı bir klinik araştırma yaptı.
 2001: Dr. Michael Saunders, iltihap giderici etkisi üzerine incelemelerde bulundu.
 2002: Dr. James Hennan, kalp-damar hastalıklarını önleyici etkilerini belirledi.
 2003: Dr. Minsheng Yuan, diyabet tedavisinde kullanımını araştırdı.
 2004: Dr. Leon İri Kupferwasser, 'Staphylococcus aureus' bakterisinin yol açtığı hastane enfeksiyonlarını zayıflattığını belirledi. Maddenin hastanelerde karşılaşılan en yaygın mikroplardan biri olan ve uzun süredir de antibiyotiğe direnç gösterdiği bilinen Staphylococcus aureus bakterisinin yol açtığı enfeksiyonları zayıflatabileceğini belirledi. Bakteri; yeni doğan bebekler, yaşlılar ve ameliyat geçiren hastalarda ölüme kadar giden son derece tehlikeli sonuçlar doğuran rahatsızlıklara sebep oluyor...

Kaynakça
Özel

Genel

Dış bağlantılar
 Bilinçli Asetilsalisilik Asit Kullanımı

Diğer platelet agregasyon inhibitörleri
Non steroidal antienflamatuar ilaçlar
Analjezikler
Benzoik asitler
Fransızcadan Türkçeye geçen sözcükler
Alman icatları
Genelleşen markalar
Dünya Sağlık Örgütü ana ilaçları

Aspirin


Figures on a Beach was an early synth-pop and beyond band from Detroit, Michigan that was active from 1981 to 1992. The band had two charting singles in 1989: "Accidentally 4th Street (Gloria)", which reached #14 on the Billboard Modern Rock Tracks chart and a cover of Bachman-Turner Overdrive's "You Ain't Seen Nothing Yet", which peaked at #67 on the Billboard Hot 100.

History
Figures on a Beach was formed in Detroit, Michigan in the early 1980s out of the embers of pioneering electronic group Razor 1922. The band was co-founded by vocalist and keyboardist Anthony Kaczynski and guitarist John "Rik" Rolski, (a/k/a Ricci Ara in the earliest incarnation of FOAB). With the additions of keyboardist Christopher Ewen and drummer Michael Smith in May of 1981, the foundational version of Figures on a Beach was born, to be augmented further by bassist and guitarist Perry Tell, who joined the quartet in 1984. The group released an independent EP, Swimming in 1983, the Don Was-produced single "Breathless" in 1984, as well as 1985's "Paradise/In Camera Obscura" for Detroit's Metro-America label.  All of these were collected on a cassette named "Paradise And Other Four-Letter Words" which was released in early 1986.

Figures moved to Boston, Massachusetts in 1985 and, after submitting a demo version of "No Stars" to producer Ivan Ivan, was signed by Seymour Stein of Sire Records soon afterward. They released their first full-length album in 1987, titled Standing on Ceremony. A self-titled LP (Figures on a Beach) followed in 1989, containing a hit cover of Bachman–Turner Overdrive's "You Ain't Seen Nothing Yet" and a single titled "Accidentally 4th Street (Gloria)". The group disbanded in late 1992 after soldiering on for a year as a quartet with the departure of Rolski.

Anthony Kaczynski went on to form Fireking, originally with Michael Smith.  Fireking has released two albums to date, "Live A Little, Love A Little" in 2001, and the double-album "Double Trouble" in 2015, as well as contributing tracks to tribute albums for Sloan and Matthew Sweet.  Kaczynski produced and played on Trusty Sidekick's 2013 album "The Friends of Trusty Sidekick," and also sings seven songs on Gymnasium's 2022 album "Hansen's Pop'N'Rock Music '22."

As well as carving out a successful career as a DJ in Boston and Cambridge, most notably at beloved nightspot ManRay, Chris Ewen went on to form Future Bible Heroes, a collaboration with Stephin Merritt and Claudia Gonson from The Magnetic Fields. Anthony Kaczynski was brought in to perform Merritt's vocals and played guitar and bass on Future Bible Heroes' 2013 tour in support of their album "Partygoing", which Merritt opted to skip. Ewen and Kaczynski joined The Magnetic Fields for their 2017 tour for Merritt's 50 Song Memoir. In 2022 they became full members of The Magnetic Fields and toured the USA and Europe, and have continued touring through 2023, with an upcoming European tour scheduled for November of 2023, and a tour celebrating the 25th anniversary of "69 Love Songs" on tap for 2024.

Michael Smith currently performs with Smitt E. Smitty and The Feztones as well as drumming for Little Billy Lost.

Charting singles

Discography

Albums
 Paradise And Other Four Letter Words (Metro America, 1986)
 Standing On Ceremony (Sire, 1987)
 Figures on a Beach (Sire, 1989)

Singles
 Swimming EP (Metro America, 1983)
 "Breathless" (Metro America, 1984)
 "In Camera Obscura/Paradise" (Metro America, 1985)
 "No Stars" (Sire, 1987)
 "Accidentally 4th St. (Gloria)" (Sire, 1989)
 "You Ain't Seen Nothing Yet" (Sire, 1989)

Compilation albums
 Just Say Yes... (Sire, 1987)
 Just Say Mao (Sire, 1989)

References

American new wave musical groups
American pop music groups
Musical groups established in 1981
Musical groups disestablished in 1991
Musical groups from Detroit
Sire Records artists
1981 establishments in Michigan

Figures on a Beach


A Tua Cara Não Me É Estranha (dt.: Dein Gesicht ist mir nicht fremd) ist eine Musikshow des portugiesischen Fernsehsenders TVI. Sie wird seit dem 22. Januar 2012 wöchentlich sonntags live im Abendprogramm des Senders ausgestrahlt. Produziert wird die Sendung von Endemol, Moderatoren sind Cristina Ferreira und Manuel Luís Goucha.

Die Sendung ist als Musikwettbewerb konzipiert. Acht Prominente imitieren bekannte nationale und internationale Sänger mit ihren größten Hits. Eine Jury, bestehend aus Luís Jardim, Alexandra Lencastre, José Carlos Pereira und António Sala, bewertet den Auftritt und vergibt Punkte. Zusätzlich haben die Zuschauer der Sendung die Möglichkeit per Televoting ihr Urteil abzugeben.

Erste Staffel
An der ersten Staffel nahmen Sónia Brazão, Paulo Vintém, Daniela Pimenta, Mico da Câmara Pereira, Maria João Abreu, João Paulo Rodrigues, Romana und Toy als Sänger teil. Für die Finalsendung am 1. April 2012 qualifizierten sich Pimenta, Rodrigues, Romana und Toy. João Paulo Rodrigues entschied den Wettbewerb für sich.

Bei der Erstausstrahlung am 22. Januar 2012 erreichte die Sendung einen Marktanteil von 59,9 % und 1,2 Millionen Zuschauer. Über die elf Wochen sahen im Schnitt 1,998 Millionen Zuschauer die Sendung.

Zweite Staffel
Die zweite Staffel startete am 8. April 2012. Teilnehmende Künstler sind Merche Romero, FF, Dora, Sílvia Rizzo, Manuel Melo, Luciana Abreu, José Raposo und Micaela.

Weblinks
 Offizielle Website bei TVI (portugiesisch)

Einzelnachweise

Fernsehsendung (Portugal)
Fernsehsendung der 2010er Jahre

A Tua Cara Não Me É Estranha


Le traitement médiatique de la crise ukrainienne, notamment pendant les troubles de 2014 et la révolution ukrainienne qui suivra grâce au mouvement Euromaïdan, diffère largement entre les médias ukrainiens, occidentaux et russes. Les médias russes, ukrainiens et occidentaux ont tous été, à des degrés divers, accusés de faire de la propagande et de mener une guerre de l'information lors de leur couverture des événements. Les chaînes russes ont été critiquées à plusieurs reprises pour l'utilisation d'images trompeuses, de faux récits, de fausses déclarations, de suppression et de reportages fabriqués, tels que la crucifixion d'un enfant et la mort d'un autre âgé de 10 ans dans des bombardements. Selon la BBC la télévision d'État russe , qui, selon The Guardian, fait partie d'une .

Un thème récurrent revient dans les médias russes : l'armée ukrainienne, qui compte de nombreux membres russophones, commet un  contre cette minorité. L'armée souhaiterait également une protection de la Russie contre Kiev. Cette présentation contredit un sondage montrant que moins de 20% des résidents de l'Est souhaitent la protection de la Russie. Ils soutiennent les dénégations de la Russie quant à son implication dans la crise de Crimée, jusqu'à ce que Vladimir Poutine se vante du rôle clé des soldats russes, et continue de nier son implication dans la guerre du Donbass, malgré les preuves de bombardement régulier de la frontière par les forces russes.

Notes et références

Média au Royaume-Uni
Média aux États-Unis
Média en Russie
Média en Ukraine
Guerre russo-ukrainienne

Traitement médiatique de la guerre russo-ukrainienne


Anzotica je bila liburnska božica koja je u rimsko doba izjednačena s Venerom. U Ninu su otkrivena dva votivna natpisa na kojima se spominje Enzotica, odnosno Venus Anzotica, kao i kip te božice u društvu boga Prijapa. Pretpostavlja se da su svi ti spomenici pripadali svetištu te božice.

Izvori

Vanjske poveznice
 Anzotica, Hrvatska enciklopedijaa
 Anzotica , Proleksis enciklopedija

Iliri
Božice

Anzotica


Earl Cadogan  is a title that has been created twice in the Peerage of Great Britain for the Cadogan family. The second creation, in 1800, was for Charles Cadogan, 3rd Baron Cadogan.

History
Of Welsh origin, the family name was spelt Cadwgan until the early 15th century. According to Burke's Peerage, the family descends from: Rees ap Griffith ap Llewelyn ap Meredith Bengoch ap Howell (Lord of Penbuallt) ap Sitsylt (Lord of Builth) ap Llewelyn (Lord of Builth) ap Cadwgan ap Elystan Glodrydd ("The Renowned"), Prince of Fferreg, of Dol-y-Gaer, Breconshire.

Major William Cadogan (1601–1661) was a cavalry officer in Oliver Cromwell's army. His son Henry Cadogan was a barrister in Dublin. His eldest son William Cadogan was a noted soldier, politician and diplomat. He was a general in the army and fought in the War of the Spanish Succession and also served as Ambassador to the Netherlands and as Master-General of the Ordnance. In 1716, he was raised to the Peerage of Great Britain as Baron Cadogan, of Reading in the County of Berkshire, with normal remainder to the heirs male of his body. In 1718, he was further honoured when he was made Baron Cadogan, of Oakley in the County of Buckingham, with remainder, failing heirs male of his own, to his younger brother Charles Cadogan and the heirs male of his body, and Viscount Caversham, in the County of Oxford, and Earl Cadogan, in the County of Denbigh, with remainder to the heirs male of his body. These titles were also in the Peerage of Great Britain.

Lord Cadogan had two daughters but no sons, so on his death in 1726, three titles—the barony of 1716, the viscountcy, and earldom—became extinct. However, he was succeeded in the barony of 1718 according to the special remainder by his brother Charles, the second Baron. He was a General of the Horse and also represented Reading and Newport, Isle of Wight, in the House of Commons. Cadogan married Elizabeth, second daughter and heiress of the prominent physician and collector Sir Hans Sloane. Through this marriage the Sloane estates in central London came into the Cadogan family, and these have been the basis of the family wealth ever since.

His son, the third Baron, sat as Member of Parliament for Cambridge and served as Master of the Mint. In 1800 the earldom of Cadogan held by his uncle was revived when he was created Viscount Chelsea, in the County of Middlesex, and Earl Cadogan. These titles were in the Peerage of Great Britain. His youngest son, the third Earl (who succeeded his half-brother in 1832), was an admiral in the Royal Navy. In 1831, one year before he succeeded in the earldom, he was raised to the Peerage of the United Kingdom in his own right as Baron Oakley, of Caversham in the County of Oxford. He was succeeded by his eldest son, the fourth Earl. He was a Conservative politician and served under Lord Derby and Benjamin Disraeli as whip, Captain of the Yeomen of the Guard from 1866 to 1868.

His eldest son, the fifth Earl, was also a noted Conservative politician. He held office under Disraeli and later Lord Salisbury as Under-Secretary of State for War, Under-Secretary of State for the Colonies, Lord Privy Seal and Lord Lieutenant of Ireland (with a seat in the cabinet). His second son Henry Cadogan, Viscount Chelsea, heir apparent to the earldom from 1878 to 1908, represented Bury St Edmunds in Parliament as a Conservative, but died in 1908, seven years before his father. His only son Edward, Viscount Chelsea, died in 1910 at the age of seven. Lord Cadogan was therefore succeeded by his third but eldest surviving son, the sixth Earl. As of 2023, the titles are held by the latter's great grandson, the ninth Earl, who succeeded his father in 2023.

Several other members of the Cadogan family have gained distinction. Lady Sarah Cadogan, daughter of the first Earl of the first creation, married Charles Lennox, 2nd Duke of Richmond, and was the mother of the famous Lennox sisters (and also the grandmother of Charles James Fox). Sir George Cadogan, second son of the third Earl, was a general in the army. Two further members represented seats in the House of Commons.
Sir Alexander Cadogan, eighth and youngest son of the fifth Earl, was the most senior civil servant to a troubled government department (Permanent Under-Secretary for Foreign Affairs) between 1938 and 1946, that of World War II and his personal notes reflect his part in shaping the policies which aided the survival of Britain and its British Empire's resources in Asia during that war.

The Earls Cadogan are wealthy landowners, having planned and developed and still owning Cadogan Estates, which covers much of Chelsea and parts of the much smaller area of Knightsbridge, and second only to the Duke of Westminster as Central London's richest landlords (whose surname, Grosvenor, is also closely associated with some of the most ornate London architecture).

The family seat was Culford Park, near Culford, Suffolk.

The rampant lion in the Earl Cadogan coat of arms is shown in the badge of Chelsea F.C.

Horse racing
In horse racing the family who own horses use the colour Eton blue, which is similar to the turquoise of Cambridge University, registered c. 1889.

Earls Cadogan, First Creation (1718)
William Cadogan, 1st Earl Cadogan (1672–1726)

Barons Cadogan (1716)
William Cadogan, 1st Earl Cadogan (1672–1726)
Charles Cadogan, 2nd Baron Cadogan (1685–1776)
Charles Sloane Cadogan, 3rd Baron Cadogan (1728–1807) (created Earl Cadogan in 1800)

Earls Cadogan, Second Creation (1800)
Charles Sloane Cadogan, 1st Earl Cadogan (1728–1807)
Charles Henry Sloane Cadogan, 2nd Earl Cadogan (1749–1832)
George Cadogan, 3rd Earl Cadogan (1783–1864)
Henry Charles Cadogan, 4th Earl Cadogan (1812–1873)
George Henry Cadogan, 5th Earl Cadogan (1840–1915)
Gerald Oakley Cadogan, 6th Earl Cadogan (1869–1933)
William Gerald Charles Cadogan, 7th Earl Cadogan (1914–1997)
Charles Gerald John Cadogan, 8th Earl Cadogan (1937–2023)
Edward Charles Cadogan, 9th Earl Cadogan (b.1966)

The heir apparent is the present holder's eldest son George Edward Charles Diether Cadogan, Viscount Chelsea (b. 1995).

See also
Cadogan Estates

References
Notes

References

Attribution

Earldoms in the Peerage of Great Britain
Extinct earldoms in the Peerage of Great Britain
Earl
Noble titles created in 1718
Noble titles created in 1800
1800 establishments in Great Britain

Earl Cadogan


VM i badminton 1993 var det ottende VM i badminton afholdt af International Badminton Federation. Mesterskabet blev afviklet i National Indoor Arena i Birmingham, England i perioden 31. maj - 6. juni 1993. England var VM-værtsland for første gang.

Medaljevindere

Medaljetabel

Se også
 Sudirman Cup 1993

Kilder
 Tournament Software - World Championships 1993 I

Noter

Sport i 1993
1993

VM i badminton 1993


فوميمارو كونويه  (12 أكتوبر 1891 - 16 ديسمبر 1945) كان سياسي ياباني شغل منصب رئيس الوزراء الياباني لثلاث مرات.

روابط خارجية

مراجع

أشخاص من طوكيو
حاصلون على وسام رايزينغ صن
حكام فاشيون
خريجو جامعة كيوتو
رؤساء وزراء اليابان
رؤساء وزراء اليابان القرن 20
سياسيون من طوكيو
سياسيون يابانيون في القرن 20
سياسيون يابانيون منتحرون
فاشيون يابانيون
فوجي-وارا
قوميون يابانيون
كازوكو
منتحرون بالسيانيد
منتحرون في اليابان
مواليد 1891
مواليد في تشيودا (طوكيو)
مؤسسو أحزاب سياسية
نبلاء منتحرون
وزراء حكومة اليابان
وفيات 1945
وفيات في طوكيو
يابانيون في الحرب العالمية الثانية
يابانيون معادون للشيوعية

فوميمارو كونويه


"Culminația Pământului" (engleză: Transit of Earth) este o povestire științifico-fantastică scrisă de autorul britanic Arthur C. Clarke.  A apărut inițial în revista Playboy din 1971. "Culminația Pământului" a fost publicată în colecția de povestiri The Wind from the Sun (1972).

În limba română a fost tradusă de Mihai-Dan Pavelescu  și a apărut în colecția de povestiri Lumina întunericului din 2002 în Colecția Sci-Fi a Editurii Teora.

Prezentare

Un astronaut are un accident fără a avea vreo șansă de salvare. Acesta devine captiv pe solul planetei Marte și singurul lucru pe care îl poate face este să înregistreze trecerea Pământului și a Lunii prin fața discului Soarelui. Povestea are loc într-o istorie alternativă  a Pământului.

Note

Legături externe

Povestiri americane
Povestiri de Arthur C. Clarke
Povestiri din 1971
Povestiri științifico-fantastice
Istorie alternativă
1971 în științifico-fantastic

Culminația Pământului


La Spelling Reform Association (SRA, « Association pour la réforme de l'orthographe » en anglais) est une organisation américaine pour la promotion d'une réforme de l'orthographe anglaise, créée en aout 1876 lors de la convention pour la modification de l'orthographe anglaise tenue à Philadelphie aux États-Unis. Une association équivalente est créée au Royaume-Uni en 1879. La Simplified Spelling Board dirigée par Melvil Dewey, créée en 1906 aux États-Unis, et la Simplified Spelling Society créée en 1908 au Royaume-Uni, prirent la relève de leurs efforts de réforme.

La SRA publie son journal Bulletin of the Spelling Reform Association dans les années 1870 et 1880, celui-ci est ensuite nommé Spelling et est publié conjointement avec la Simplified Spelling Board et la Simplified Spelling Society.

Alphabet
L'alphabet phonétique pour l'anglais de la SRA est conçu lors de la convention de 1876, inspiré de l'alphabet phonotypique d'Alexander John Ellis et Isaac Pitman, et des alphabets phonétiques de , de E. Jones en Angleterre, et d', de David Philip Lindsey et J. W. Shearer aux États-Unis.

Un nouvel alphabet développé par l' est ensuite adoptée la SRA.

Notes et références

Sources

Voir aussi

 Alphabet d'enseignement initial
 Alphabet phonotypique
 Unifon

Association ou organisme lié à une langue
Réforme de l'orthographe

Spelling Reform Association


The Maschinengewehr MG 151 is a low caliber, belt fed autocannon for aircraft use, developed in Nazi Germany from 1934 to 1940 and produced by Waffenfabrik Mauser during World War II. It was originally produced in 15.1 mm caliber from 1940, chambered for a 15×96mm cartridge, but due to demand for higher effect against aircraft, especially with the introduction of mine shells for the 20 mm MG-FF/M aircraft cannon, the design was rechambered to 20 mm caliber in 1941, using a newly developed 20×82mm cartridge. The initial 15 mm variant then became known as the MG 151/15, with the new 20 mm variant becoming the MG 151/20.

The MG 151/20 cannon was widely used on German Luftwaffe combat aircraft throughout World War II, mainly as offensive armament, but also seeing some use as defensive guns. Existing MG 151/15 guns saw use as aircraft armament throughout the war, albeit more limited compared to the MG 151/20, but also as anti aircraft guns in various configurations, notably in the SdKfz 251/21 Drilling anti-aircraft half-track, armed with three MG 151/15.

Post-war, salvaged MG 151/20 saw usage by many nations. France had salvaged many guns and became the main user and exporter of the MG 151/20 during the Cold War, fitting it to not only aircraft, but also armoured fighting vehicles as anti aircraft weaponry. France continued exporting the gun all the way into the 1960s, then primarily as flexible dorsal gunship armament for the Aérospatiale SA-3160 and SA-3164 utility helicopter. SA-3160s armed with flexible dorsal MG 151/20s were bought by Portugal, Rhodesia and South Africa in 1966 and saw service until the early 1990s. South Africa even reused the 20×82mm cartridge from the MG 151/20 to chamber their Denel NTW-20 anti-material rifle.

Development and wartime history
The pre-war German doctrine for arming single-engine fighter aircraft mirrored that of the French. This doctrine favoured a powerful autocannon mounted between the cylinder banks of a V engine and firing through the propeller hub, known as a moteur-canon in French (from its first use with the Hispano-Suiza HS.8C engine in World War I, on the SPAD S.XII) and by the cognate Motorkanone in German by the 1930s. The weapon preferred by the French in this role was the most powerful 20 mm Oerlikon of the time, namely the FFS model, but this proved too big for German engines. Mauser was given the task of developing a gun that would fit, with a minimum sacrifice in performance. As a stop-gap measure, the MG FF cannon was developed and put in widespread use, but its performance was lackluster.

Production of the MG 151 in its original 15 mm calibre format began in 1940.  After combat evaluation of the 15 mm cartridge as the main armament of early Messerschmitt Bf 109F-2 fighters, the cannon was redesigned as the 20 mm MG 151/20 in 1941 to fire a 20 mm cartridge. Combat experience showed that a more powerful explosive shell was preferable to a higher projectile velocity. The MG 151/20 cartridge was created by expanding the neck of the cartridge to hold the larger explosive shell used in the MG FF cannon, and shortening the length of the cartridge case holding the longer 20 mm shell to match the overall length of the original 15 mm cartridge. These measures simplified conversion of the 15 mm to the 20 mm MG 151/20, requiring only a change of barrel and other small modifications.  A disadvantage of the simplified conversion was reduction of projectile muzzle velocity from  for the 15 mm shell to  for the larger and heavier 20 mm shell. With an AP projectile the new 20 mm cartridge could penetrate only around 10–12 mm of armor at 300 m and at 60 degrees, compared to 18 mm penetration for its 15 mm predecessor in the same conditions but this was not seen as a significant limitation. The 20 mm version thus became the standard inboard cannon from the Bf 109F-4 series. The 20 mm MG 151/20 offered more predictable trajectory, longer range and higher impact velocity than the  cartridge of the earlier MG FF cannon. The MG FF was retained for flexible, wing and upward firing Schräge Musik mounts to the end of the war.

The German preference for explosive power rather than armor penetration was taken further with the development of the mine shell, first introduced for the MG FF (in the Bf 109 E-4) and later introduced for the MG 151/20. Even this improvement in explosive power turned out to be unsatisfactory against the four-engine bombers that German fighters were up against in the second part of the war. By German calculations, it took about 15–20 hits with the MG 151/20 to down a heavy bomber but this was reduced to just 3–4 hits for a 30 mm shell, from the shattering effects of the hexogen explosive in the shells used for both the long-barreled MK 103 and shorter barreled MK 108 cannon. Only 4–5 hits with 20 mm calibre cannon were needed for frontal attacks on four-engined bombers but such attacks were difficult to execute. The 30 mm MK 108 cannon thus replaced the MG 151/20 as the standard, engine-mount  Motorkanone centre-line armament starting with the Bf 109 K-4 and was also retrofitted to some of the G-series.

Eight hundred MG 151/20 exported to Japan aboard the Italian submarine  in August 1943 were used to equip 388 Japanese Kawasaki Ki-61-I Hei fighters. The 20 mm MG 151/20 was also fitted on the Macchi C.205, the Fiat G.55 and Reggiane Re.2005 of the Regia Aeronautica and IAR 81B and 81C of the Romanian Royal Air Force.

An unknown number of cannons were converted for usage in the ground use role in early 1945, predominantly within Volkssturm units serving in the Posen area. Its effectiveness in this role are unknown but is photographed on parade in Posen November 1944 with the Wartheland Volkssturm units.

Postwar use

After World War II, numbers of ex-Luftwaffe MG 151/20 cannon were removed from inventory and from scrapped aircraft and used by various nations in their own aircraft. The French Air Force (AdA) and French Army aviation arm (ALAT) used MG 151/20 cannon as fixed and flexible armament in various aircraft, including helicopters. The AdA and ALAT jointly developed a rubber-insulated flexible mount for the MG 151/20 for use as a door gun, which was later used in combat in Algeria aboard several FAF/ALAT H-21C assault transport helicopters and on Sikorsky HSS-1 Pirate gunship helicopters. French Matra MG 151 20 mm cannons were used by Portugal and Rhodesia fitted to their Alouette III helicopters, while Denel designed its own variant for the South African Air Force.

MG 151 applications

Aircraft

 Dornier Do 17
 Dornier Do 217
 Fiat G.55
 Focke-Wulf Fw 190
 Focke-Wulf Ta 152
 Heinkel He 162
 Junkers Ju 87
 IAR 81
 Kawasaki Ki-61-I-Hei
 Macchi C.205
 Messerschmitt Bf 109
 Messerschmitt Bf 110
 Messerschmitt Me 163
 Messerschmitt Me 210
 Messerschmitt Me 410
 Reggiane Re.2001 CN
 Reggiane Re.2005
 SNCASO SO.8000
 Valmet MSv "Mörkö-Morane"

Armoured fighting vehicles

 AMX-13t (SAMM S232 AA-turret)
 AMX-50t (SAMM S36Z AA-gun mount)
 FCM 12t (SAMM S232 AA-turret)
 Lorraine 155 mm
 SdKfz 251/21 Drilling

Helicopters

 Aérospatiale SA-3160 Alouette III
 Aérospatiale SA-3164 Alouette III ("Alouette-Canon")
 Sikorsky H-34 Choctaw
 Sikorsky H-34A Pirate

MG 151/15 specifications
Type: single-barrel automatic cannon
Cartridge: 15×96mm Mauser
Caliber:
Operation: Recoil-operated; short recoil
Length: 1916 mm
Barrel length: 1254 mm (L/83 caliber length)
Rifling: 8 grooves, right hand twist, 1 turn in 16"
Weight (complete): 38.1 kg (84 lb)
Rate of fire: 680–740 rpm
Effective range: 1000 m
Muzzle velocity:
850 m/s (AP-T)
960 m/s (HE-T, HEI-T)
1030 m/s AP(WC)
Projectile types:
AP-T weighing 72 g
HE weighing 57 g. HE filler: 2.8 g
AP(WC) weighing 52 g

15×96mm cartridge specifications

MG 151/20 specifications

Two versions of the 20 mm MG 151 were built.  Early guns used a percussion priming system, and later E-models used electrical priming. Some rounds were available with a timer self-destruct and/or tracer (or glowtracer). There were also different types of high-explosive shell fillings with either standard Pentrit A (PETN + Aluminium), a mixture called HA 41 (RDX + Aluminium powder)(the latter had a 40 percent increased high explosive and incendiary effect), and a compressed version where more explosives (HA 41) were compressed into same space using large pressures (MX).

Type: single-barrel automatic cannon
Cartridge: 20×82mm Mauser
Caliber:
Operation: Recoil-operated; short recoil
Length: 1766 mm
Barrel length: 1104 mm (L/55 caliber length)
Rifling: 1 turn in 23 calibers
Weight (complete): 42.7 kg (94.1 lbs)
Rate of fire: 600–750 rpm
Effective range:800 m
Muzzle velocity:
805 m/s (HEI-HC (M))
705 m/s (HE-T, AP)
Round types:

Tracer ammo
I-T – Incendiary, Tracer
API-T – Armour-Piercing Incendiary, Tracer
APHEF-T – Armour-Piercing High-Explosive Fragmentation, Tracer
HEF-T – High-Explosive Fragmentation, Tracer
HEFI-T – High-Explosive Fragmentation, Tracer
AP-T – Armour-Piercing, Tracer

Tracerless ammo
I – Incendiary
API – Armour-Piercing Incendiary
APHEF – Armour-Piercing High-Explosive Fragmentation
HEI-HC (M) – High-Explosive Incendiary, High Capacity

20×82mm cartridge specifications

US derivatives (T17, T39, T51)
During World War II the US Army produced the .60-caliber T17, a reverse-engineered copy of the German MG 151 chambered for an experimental anti-tank rifle round. A speculative order of 5,000 T17 guns was placed but only around 300 of them were built. However none saw service despite the availability of 6 million rounds of .60 caliber ammunition. Almost one million rounds were fired during the T17 testing program. The main US version produced, the T17E3, was made by Frigidaire; it weighed  and had a rate of fire of only 600 rounds per minute. Further refinements led to the T39 and T51 versions, but these also did not enter service.

US ammunition
A cartridge originally based on an armor-piercing round designed in 1939 for use with the experimental T1 and T1E1 anti-tank rifles. It was cancelled in 1944 when it became clear that modern tanks had armor too thick to penetrate with a heavy rifle cartridge. Developments showed that shaped-charged rifle grenades and rocket launchers were the future of infantry anti-tank weapons and the anti-tank rifle concept was abandoned.

Much like the British attempts to turn their stocks of obsolete .55 Boys anti-tank cartridges into a native-designed heavy machinegun cartridge, the .60-caliber cartridge was repurposed as an auto-cannon cartridge to succeed the older .50 Browning. The ammunition and the T17 cannon were produced from 1942 to 1946 but never proved a substantial improvement over the .50 Browning and the M2HB and M3 heavy machineguns. The cartridge was later shortened and necked-up to produce the 20x102mm Vulcan autocannon round.

.60 Armor-Piercing (15.2 x 114mm T1E1) - A 1180 grain (76.5 gram) kinetic penetrator projectile with a velocity of 3,600 feet per second (1,100 m/s) for a muzzle energy of over 34,000 ft./lbs. (46 kilojoules).
.60 T32 Ball (15.2 x 114mm T17)

Users (MG 151/20)

Wars
World War II
Algerian War
Portuguese Colonial War
Rhodesian Bush War

See also
 List of weapons of military aircraft of Germany during World War II
 MK 108 30 mm cannon
 MG 131 13 mm heavy machine gun
 MG 17 7.92 mm machine gun

References

Bibliography

Further reading

External links

Autocannon
Aircraft guns
20 mm artillery
World War II machine guns
World War II artillery of Germany
Weapons and ammunition introduced in 1940

MG 151 cannon


Patronyme

 Akira Haraguchi (1946-), ingénieur japonais, connu pour avoir réussi à retenir  du nombre π ;
 Genki Haraguchi (1991-), footballeur japonais ;
 Kazuhiro Haraguchi (1959-), homme politique japonais ;
 Tsuruko Haraguchi (1886-1915), psychologue japonaise, connue pour avoir été la première femme du Japon à avoir obtenue un doctorat.

Autres
 (17933) Haraguchi, astéroïde.

Patronyme japonais

Haraguchi


مطار الطور  هو مطار يقع على بعد 3 كم جنوب مدينة الطور عاصمة محافظة جنوب سيناء، تبلغ مساحة أرض المطار حوالي 6,43 كم²، ويتكون المطار من مبنى واحد للركاب؛ يستوعب 200 راكب في الساعة، ويستوعب موقف الطائرات في المطار خمسة طائرات
من الطراز المتوسط.

مراجع

انظر أيضا
 قائمة مطارات مصر
 مطار أبو روديس

مطارات مصر
محافظة جنوب سيناء

مطار الطور


La metalurgia del cobre es un sector específico de la metalurgia, que se refiere a la técnica relacionada con el tratamiento de los minerales con alto contenido de cobre, con el fin de obtener dicho metal o alguna de sus aleaciones. El cobre está presente en la corteza terrestre en forma de minerales sulfurados y óxidos, teniendo dos vías de tratamiento: el tratamiento pirometalúrgico para los sulfuros y el tratamiento hidrometalúrgico para los óxidos. El mineral se obtiene del yacimiento mediante el uso de explosivos y maquinaria pesada, y se transporta para su posterior tratamiento. Debido a que los minerales se encuentran asociados a la ganga, se hace necesaria la reducción del tamaño, de manera que se liberen los granos de mineral desde la matriz.

La reducción de tamaño es la etapa de mayor consumo energético, por lo que debe ser óptima para asegurar una buena liberación de las partículas y evitar la sobre molienda, que provocaría un exceso de consumo, además de generar partículas demasiado finas, que resultan perjudiciales en la etapa global de concentración.

Extracción de cobre

Cobre nativo
El cobre nativo se utilizaba en la antigüedad. En la actualidad, raramente se utiliza con fines industriales, ya que es preferible extraer el cobre de los minerales más abundantes como la cuprita, la calcopirita, la covellina o covelita y la tetraedrita.

Se encuentra en cantidades relativamente pequeñas en:
 Europa: Alemania, Finlandia, Rusia, en los márgenes del río Ems, Hesse-Nassau, Cornualles (Reino Unido) y Puget Théniers (Francia);
 Italia: Val di Cecina (provincia de Pisa), Impruneta (provincia de Florencia), Valmalenco (Provincia de Sondrio) y Saint-Marcel (Valle de Aosta);
 América del Sur: Bolivia y Chile;
 EE.UU.: Lago Superior (muestras de varias toneladas), Arizona, Nueva Jersey y Nuevo México.

Minerales oxidados
Incluso el uso de los óxidos es muy limitado el día de hoy, debido a la baja cantidad de mineral disponible (no es fácil de encontrar). En el caso de los óxidos, es posible seguir un procedimiento de producción similar al del hierro.

Minerales de sulfuro
El mineral de sulfuro es la principal fuente de cobre primario.

Después de la extracción en las minas, los minerales son aplastados y molidos para obtener una granulometría adecuada a las etapas siguientes, en las que separan los agregados a partir de fracciones ricas en cobre.

Por flotación los polvos emulsionados con líquidos tensoactivos se colocan en tanques de gran tamaño donde se quita la espuma en la superficie que es rica en alambique de cobre unido al azufre. Se obtienen a continuación el lodo, que se seca y se concentra en los pasos posteriores: en un primer momento mecánicamente (concentración) y, a continuación, térmicamente (torre facción).

En el horno, a través de soplado de aire u oxígeno, se obtiene la formación de SO2 gaseosa que se separa del metal líquido.

2CuFeS2(s) + 3O2(g) → 2FeO(s)  + 2CuS(s) + 2SO2(g)

Al mismo tiempo la adición de silicio permite la eliminación de hierro presente: la escoria, compuesto de silicatos.

FeO(s) + SiO2 (s) → FeO.SiO2 (l)
2FeS(l) + 3O2 + SiO2 (l)2 → 2FeO.SiO2(l)  + 2SO2(g)

Refinación térmica

2Cu2S + 3O2 → 2Cu2O + 2SO2

Cu2S + Cu2O → Cu + SO2

El sulfuro de hierro viene resumido:

FeS + O2 → FeO + SO2

FeO + SiO2 →  FeSiO3

Refinación electrolítica

Para la máxima pureza del cobre, es necesario llevar a cabo una refinación electrolítica. Una solución de H2SO4 y CuSO4 son dos lugares electrodos: el cátodo de cobre puro y el ánodo de cobre para purificar. El cobre se deposita en cátodos, las impurezas que consisten de los metales básicos (incluyendo arsénico, bismuto y níquel) permanecen en solución, aquellos que consta de más metales nobles, incluyendo oro, plata y platino precipitado en el ánodo, formando el llamado "lodo ánodo".

Todo cátodo: Cu(s) → Cu2+(aq) + 2e–
para ánodo: Cu2+(aq) + 2e– → Cu(s)

Los cátodos son de cobre obtenido con una pureza superior al 99,99%, por lo general en hojas de papel de 96 × 95 × 1 cm, desde el peso de cerca de 100 kg. El cobre electrolítico obtenido de esta manera todavía no está listo para ser procesado directamente; se debe re-adaptar a hacer billet, placas o barras, que se obtienen para el trabajo plástico de varios semi-acabados (como cables, tubos, barras, tiras u hojas).

Hidrometalurgia
Otra técnica es la hidrometalurgia, que, sin embargo, es poco utilizada. Se utiliza principalmente para la extracción de cobre a partir de aguas de mina. El cobre debe estar en la forma de óxido; si es en forma de sulfuro es necesario hacer antes de un asado en el aire.

El método consiste en disolver en ácido sulfúrico o sulfato férrico el óxido de cobre. Mientras que este último es el hierro soluble y ganga no lo son. Se recupera la electro-deposición de metales o la lluvia.

Producción por bacterias
Hay que añadir que el porcentaje de cobre extraído en las minas es cada vez más grande gracias a las hazañas de la biotecnología. El mineral se rompe y se colocan en tanques en los que el agua se bombea enriquecido con  bacterias, tales como Acidithiobacillus ferroxidans y Acidithiobacillus thiooxidans.  Estos microorganismos oxidan el sulfuro de cobre (insoluble en agua) transformándolo en sulfato (soluble), la obtención de energía para sus funciones vitales. Este sistema permite un ahorro considerable de energía en comparación con la extracción tradicional (hasta 30%) y no libera a la atmósfera gases nocivos.

Reciclaje y los dos tipos de reciclar.
El reciclaje del cobre es una fuente importante de materia prima: en Italia 40,5% del consumo de cobre se cumple mediante el reciclaje (promedio para 2003-07), mientras que en el mundo, este porcentaje es de alrededor de 34%.

El cobre de reciclaje puede ser de dos tipos:
Del primer tipo o la recuperación, cuando se trata del desmantelamiento y la demolición de los productos al final de su vida útil (por ejemplo, las líneas de contacto de ferrocarril, tuberías eléctricas, bobinados del motor, las monedas);
De un segundo tipo o la producción, cuando se trata de recortes y recortes del ciclo de producción de productos semi-acabados y en el procesamiento posterior de semi-acabados propios de los productos (por ejemplo: arranque de viruta por grifos y válvulas, corte de la cinta de las monedas).

Referencias

Véase también
Metalurgia
Pirometalurgia
Hidrometalurgia

Metalurgia
Cobre
Técnicas mineras

Metalurgia del cobre


USS Puget Sound has been the name of more than one ship of the United States Navy. These ships are named after Puget Sound in the state of Washington.

 , a , was originally to be named Puget Sound; however it was renamed prior to launching in 1944.
 The first commissioned  was an escort carrier in service for somewhat over a year, in 1945 and 1946.
 The second  was a destroyer tender in service from 1968 to 1996.

United States Navy ship names

USS Puget Sound


General je hrvatska dramsko-biografska TV serija koja je s prikazivanjem krenula 16. prosinca 2019. na HTV 1. Režiju i scenarij potpisuje slavni Antun Vrdoljak, a glavni glumac je Goran Višnjić.

Radnja
Serija prati život hrvatskog generala Ante Gotovine, čiji dramatičan život započinje majčinom pogibijom, odlaskom u Francusku i upisom u Legiju stranaca. Nakon ranjavanja u Sahari, Legija ga šalje u Kolumbiju gdje upozna lijepu Ximenu koju uskoro oženi. U Argentini susreće hrvatske iseljenike, od kojih saznaje da je Hrvatska postala samostalna i suverena država, ali i da je započela velikosrpska agresija i masovni zločini. Po povratku u Hrvatsku, postaje dragovoljac Hrvatske vojske i dobiva niz zadataka u kojima se potvrđuje kao izniman strateg...

Glumačka postava
Goran Višnjić kao Ante Gotovina
Mustafa Nadarević kao Janko Bobetko
Tarik Filipović kao Davor Domazet-Lošo
Stjepan Perić kao Marko Skejo
Goran Navojec kao Bruno Zorica Zulu
Boris Svrtan kao Ante Roso
Borko Perić kao Nikica
Nataša Janjić kao Vesna Karuza
Boris Barukčić kao Tomo Medved

Izvori
MojTV: General
HRT: Premijera serije "General"
Hrvatske dramske serije

General (televizijska serija)


Mið-Evróputími (skammstafaður CET, MET eða MEZ) er staðaltími sem er einni klukkustund á undan samræmdum heimstíma (UTC) og er því oft skrifaður UTC+01:00. Stór hluti Evrópu og nokkur Norður-Afríkulönd nota þennan staðaltíma. Hann er líka þekktur sem til dæmis Berlínartími, Rómartími eða Brusseltími. Öll löndin sem nota Mið-Evróputíma skipta yfir í sumartíma sem þá verður UTC+02:00.

15. lengdargráða gengur gegnum miðju tímabeltisins. Í Vestur-Afríku er UTC+01:00 kallaður Vestur-Afríkutími (WAT).

Tímabelti
Tími í Evrópu

Mið-Evróputími


Zohar (hebr: זֹהַר "sjaj") je najznačajnije i najopsežnije djelo Kabale. Zohar nije jedna knjiga nego skup knjiga različitih naslova. Pisan je pretežno na aramejskom jeziku, a djelomice i na hebrejskom. Sadržaj Zohara čine tumačenja Tore i ostalih tekstova Tanak-a u obliku egzegeze, homilija, priča i dijaloga. Pretežni dio knjige Zohar bavi se tumačenjem tekstova (tjednih odjeljaka: parašjot) Tore, te iznalaženjem njihova tajnovita smisla, a to je smisao sefirota te njihovih dinamičkih odnosa u parcufimima. To nije neobično jer je samo učenje Kabale temeljeno na tumačenju deset Božjh atributa, kako oni emaniraju kroz sve razine svjetova i kako se očituju na svim razinama duše. Velik dio teksta sastoji se u razgovorima između vođe grupe Šimon bar Johai (2. st.) i njegovih drugova (hevarim), a njihov sadržaj čine značajna pitanja Božje biti, sefiroti, podrijetlo i struktura kozmosa, priroda duše, čovjekov spas.

Nastanak i autorstvo
Autorstvo Zohara pripisuje se Moše de Leon (1240. – 1305.) iako se ono nekritički pripisivalo glavnoj osobi unutar samog djela – Rabi Šimon bar Johai (poznat pod akronimom "Rašbi", živio u 2. st).

Struktura djela - knjige koje čine korpus Zohar
· Zohar (Glavni dio), Komentari na tjedne odjeljke (parašjot) Tore.

· Sifra di-Cniuta ('Knjiga o skrivenome'), težak za razumijevanje komentar o prvih pet poglavlja knjige Postanak

· Idra Rabba ('Velika skupština'), ekstatična izlaganja Šimon ben Johai i njegovih učenika na temu stvaranja

· Idra Zuta ('Mala skupština'), Priča o smrti Šimon ben Johai i njegovim moćnim govorima

· Hekalot ('Palače'), Opis dvorana u Hramu, kojima kroče duše vjernika

· Raza de-Razin ('Tajna nad tajnama'), Rasprave o povezanosti duše i tijela

· Saba ('Sjedina, starac'), Spoznaje starog kabalista o duši i njenim seobama

· Jenuka ('Dijete'), Spoznaje jednog nadarenog djeteta o Tori

· Rab Metivta ('Glava akademije'), Vizionarski hod kroz raj s razmatranjima o sudbini duše.

· Sitre Tora ('Tajne Tore'), Tumačenja raznih odjeljaka Tore

· Matnitin (Izlaganja o Tori u stilu Mišne).

· Zohar na temu Pjesme nad pjesmama

· Kaw ha-Midda ('Mjera svih mjera'), Izlaganja o molitvi Š'ma Jisrael, jednoj od glavnih molitvi u židovstvu.

· Sitre Otiot ('Tajne slova'), Tumačenja slova Božjeg imena i tekstova iz povijesti stvaranja

· Midrasch ha-ne'elam o Tori (mistički komentar na Toru)

· Midrasch ha-ne'elam (Skriveni Midraš) o Knjizi o Ruti

· Ra'ja Mehemna ('Vjerni pastir'), Tumačenje zapovijesti i zabrana u Tori.

· Tikkune haZohar ('Korekcije Zohara'), sastoji se od sedamdeset komentara na uvodnu riječ Tore "B'rešit" (בְּרֵאשִׁיתּּ).

· Idra deVe Maškana, Saba deMišpatim, Tosefta,

· Zohar Hadaš (Novi Zohar: זוהר חדש)

Sadržaj Zohara
Zohar nastoji dohvatiti Božju bit u jeziku "svete fantazije". Bog je skriven pa se o njemu može govoriti simboličkim jezikom, u metaforama i alegorijama, često puta u pričama odvedenim do apsurda. Uvijek je pritom temelj izlaganja u Tori. Ona se nastoji protumačiti putem egzegeze koristeći hermeneutički model zvan Pardes što znači uzdizanje od doslovnog do tajnovitog, mističkog smisla biblijskog teksta.

Jezik Zohara

Prva izdanja i prijevodi
Prvo tiskano izdanje Zohara je ono iz Mantove i Cremone (1558. – 1560.): Sefer ha_Zohar

Postoje mnogi prijevodi na europske jezike.

Na engleskom:
Matt, Daniel C., Nathan Wolski, & Joel Hecker, trans. The Zohar: Pritzker Edition (12 vols.) Stanford: Stanford University Press, 2004-2017.

Matt, Daniel C. Zohar: Annotated and Explained. Woodstock, Vt.: SkyLights Paths Publishing Co., 2002. (Selections)

Matt, Daniel C. Zohar: The Book of Enlightenment. New York: Paulist Press, 1983. (Selections)

Scholem, Gershom, ed. Zohar: The Book of Splendor. New York: Schocken Books, 1963. (Selections)

Sperling, Harry and Maurice Simon, eds. The Zohar (5 vols.). London: Soncino Press.

Tishby, Isaiah, ed. The Wisdom of the Zohar: An Anthology of Texts (3 vols.). Translated from the Hebrew by David Goldstein. Oxford: Oxford University Press, 1989.

Na njemačkom:
Der Sohar – Das heilige Buch der Kabbala. Nach dem Urtext hrsg. von Ernst Müller. Glanz, Wien 1932 Diederichs, München 2011, .

Na francuskom jeziku:
Sepher ha-Zohar (Le livre de la splendeur), trad. Jean de Pauly (1906-1911, posthume), Maisonneuve et Larose, 6 vol., 1973. « Traduction ancienne très contestée » (Ch. Mopsik).

Le Zohar traduction de l'araméen par Charles Mopsik, Lagrasse, Verdier, 1981-2001, 7 vol.

Izvadci: Le Zohar. Le livre de la splendeur, par Gershom Scholem, Seuil, coll. « Points Sagesses », 2011, 152 p.

Zohar Hoq-Léisraêl, extraits selon le découpage établi par Haïm Joseph David Azoulay traduit par Michaël Sebban, édition bilingue, Paris, Beit Hazohar.

·

Utjecaj

Knjiga Zohar izvršila je velik utjecaj kako na razvoj Kabale tako i na razmišljanja u teologiji kršćanstva. Lurijanska Kabala uvelike se služi terminima iz Zohara, na primjer imenima sefirota; kršćanski teolozi u vrijeme renesanse koriste tekst Zohara da bi potkrijepili svoje teze, na primjer onu o "Svetom trojstvu": trojstvo parcufima Arih Anpin ("Veliko lice"), Atika jomin ("Pradavni"), Abba ("Otac") prenose se, nekritički, na trojstvo Oca, Sina i Duha u kršćanskoj dogmatici.

Literatura

 "Zohar", članak u Encyclopedia Judaica, Vol XXI, str 647-664.

 Matt, Daniel C., Nathan Wolski, & Joel Hecker, trans. The Zohar: Pritzker Edition (12 vols.) Stanford: Stanford University Press, 2004-2017.
 Scholem, Gershom (1963), ed. Zohar: The Book of Splendor. New York: Schocken Books, (Izbor)
 Giller, Pinchas  (2001), Reading the Zohar: The Sacred Text of the Kabbalah.     New York: Oxford University Press.
 Green, Arthur (2004), A Guide to the Zohar. Stanford: Stanford University     Press.
 Hellner-Eshed, Melila  (2009), A River Flows from Eden: The Language of Mystical     Experience in the Zohar. Stanford (Ca): Stanford University Press.
 Necker, Gerold: Der Sohar – Das heilige Buch der Kabbala, Marix Verlag, 2013,
 Scholem Gershom : Der Sohar I + II. In: ders.: Die jüdische Mystik in ihren     Hauptströmungen. Frankfurt 1980, , S. 171–266.
 Grözinger, Karl Erich (2005): Jüdisches Denken. Theologie – Philosophie – Mystik. Band 2: Von der mittelalterlichen Kabbala zum Hasidismus. Wissenschaftliche     Buchgesellschaft, Darmstadt  , S. 463–618.
 Scholem, Gershom (1995), Major Trends in Jewish Mysticism. New York: Schocken     Books. Poglavlja 5. i 6. su posvećena temi Zohar.
 Wolski, Nathan (2010), Journey into the Zohar. SUNY

Vanjske poveznice

https://www.academia.edu/Documents/in/Zohar_Kabbalah

https://beithazohar.com/event/le-zohar-de-mantoue/

http://www.akadem.org/sommaire/themes/limoud/la-cabale/

Izvori

Kabala
Judaizam

Zohar


21662 Benigni este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
21662 Benigni este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la observatorul astronomic Santa Lucia din Stroncone. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,54 ua, o excentricitate de 0,17 și o înclinație de 13,0° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 21001-22000
 Centura de asteroizi

Referințe

Familia Eunomia

Obiecte astronomice descoperite în 1999
Centura de asteroizi

21662 Benigni


Mesophyllum, rod crvenih algi iz porodice Mesophyllumaceae opisan 1928. godine. Trenutno je priznato 24 vrsta. Tipična je morska alga M. lichenoides.

Vrste

 Mesophyllum aleuticum Lebednik
 Mesophyllum alternans (Foslie) Cabioch & M.L.Mendoza
 Mesophyllum commune Me.Lemoine
 Mesophyllum conchatum (Setchell & Foslie) W.H.Adey
 Mesophyllum contractum Maslov
 Mesophyllum crassiusculum (Foslie) Lebednik
 Mesophyllum curtum Me.Lemoine
 Mesophyllum ehrmannii Me.Lemoine
 Mesophyllum expansum (Philippi) Cabioch & M.L.Mendoza
 Mesophyllum fragilissimum (Foslie) Me.Lemoine
 Mesophyllum koritzae (Me.Lemoine) Me.Lemoine
 Mesophyllum kutense Maslov
 Mesophyllum lamellatum (Setchell & Foslie) W.H.Adey
 Mesophyllum laxum Me.Lemoine
 Mesophyllum lichenoides (J.Ellis) Me.Lemoine - type
 Mesophyllum megagastri Athanasiadis
 Mesophyllum mesomorphum (Foslie) W.H.Adey
 Mesophyllum nitidum (Foslie) W.H.Adey
 Mesophyllum philippii (Foslie) Adey
 Mesophyllum sancti-dionysii Me.Lemoine
 Mesophyllum schenckii M.Howe
 Mesophyllum siamense (Foslie) W.H.Adey
 Mesophyllum syntrophicum (Foslie) W.H.Adey
 Mesophyllum vancouveriense (Foslie) Steneck & R.T.Paine

Izvori

Mesophyllumaceae

Mesophyllum


Ankara Şehirlerarası Otobüs Terminali ya da resmî adıyla Ankara Şehirlerarası Terminal İşletmesi (AŞTİ), Ankara'da yer alan bir şehirlerarası otobüs terminalidir. Türkiye'de inşa edilmiş en büyük şehirlerarası otobüs terminali olan AŞTİ, 1995'ten beri birçok şehirlerarası otobüs hattına hizmet vermektedir. AŞTİ'den günlük olarak birçok şehirlerarası otobüs seferi düzenlenebilmektedir. Ankaray (A1 (AŞTİ - Dikimevi) Hafif Raylı Sistemi) hattının AŞTİ istasyonuna bir tüp geçit ile bağlantısı da mevcuttur.

Tarihçe
İlk olarak 1 Ocak 1997 tarihine kadar Ankara Büyükşehir Belediyesi İşletme ve İştirakler Daire Başkanlığı'na bağlı bir genel müdürlük olarak hizmet verdikten sonra, bu tarihten itibaren, işletmeciliği ihale ile BUGSAŞ Genel Müdürlüğü'ne verildi. AŞTİ, hâlâ BUGSAŞ Genel Müdürlüğü'ne bağlı baş müdürlük olarak hizmet vermektedir. Utarit İzgi, Asım Mutlu, Esat Suher, Yılmaz Zenger, Ünal Demiraslan ve Zühtü Müridoğlu ile birlikte tasarladıkları bir yapıdır.

Tartışmalı uygulamalar
AŞTİ'de eski Ankara Büyükşehir Belediye Başkanı Melih Gökçek tarafından Türkiye'de emsali olmayan bir karar çıkarılarak otobüs firmalarının servislerinin terminalde hizmet vermesi yasaklanmış ve bundan sonra Ankara 2. İdare Mahkemesi'nin verdiği yürütmeyi durdurma kararı da uygulanmamıştır.

İlgili uygulama sonrası Ankara Şehirlerarası Otobüs Terminali'nde şehir içi servis hizmeti, AŞTİ KOOP (S.S. Ankara Otobüs ve Otogar İşletmecileri İşletme Kooperatifi) servis araçları ile ücretsiz olarak gerçekleştirilmektedir.

Ayrıca bakınız
 AŞTİ (Ankara metrosu)

Kaynakça

Türkiye'deki otogarlar
AŞTİ
Ankara'daki cumhuriyet dönemi yapıları
1995'te Ankara
1995'te tamamlanan ulaşım altyapısı

Ankara Şehirlerarası Otobüs Terminali


Lee Strasberg (născut Israel Strassberg; ) a fost un actor, regizor și profesor de actorie american, născut în Galicia, Austria Polonia, în prezent parte a Ucrainei. El a co-fondat, cu regizorii Harold Clurman și Cheryl Crawford, Group Theatre  în 1931, considerat "primul trupă de teatru adevărată". În 1951, el a devenit director al Actors Studio, în New York City, considerată "cea mai prestigioasă școală de actorie a țării", și, în 1966, a fost implicat în crearea ramurii Actors Studio Vest în Los Angeles.

Este cunoscut pentru predarea "Metodei", Strasberg fiind considerat de Mel Gussow drept tatăl interpretării "metodei" în America", "revoluționarizând arta actoriei având o influență profundă asupra interpretărilor din teatrul și filmul american." A format noi generații de actori, cei mai importanți fiind Anne Bancroft, Dustin Hoffman, Montgomery Clift, James Dean, Marilyn Monroe, Jane Fonda, Julie Harris, Paul Newman, Ellen Burstyn, Al Pacino, Robert De Niro și regizorul Elia Kazan.

La recomandarea elevului său Al Pacino joacă rolul mafiotului Hyman Roth din Nașul: Partea a II-a, pentru care este nominalizat la Premiul Oscar pentru cel mai bun actor în rol secundar. Joacă alături de Pacino și în ...And Justice for All (1979).

Note

Legături externe

Nașteri în 1901
Nașteri pe 17 noiembrie
Actori americani
Decese pe 17 februarie
Decese în 1982

Lee Strasberg


Lobulomycetes é uma classe monotípica de fungos do grupo dos quitrídios, pertencente à divisão Chytridiomycota, cuja única ordem é Lobulomycetales, com duas famílias.

Descrição
Apresentam talo monocêntrico, eucárpico, com desenvolvimento endógeno; zoósporo com tampão flagelar opaco, extensões anteriores ou posteriores do tampão; um ou dois glóbulos lipídicos; ausência de raiz de microtúbulos, aparelho de Golgi, inclusão estriada e corpos eletropacos próximos ao cinetossoma. Presente no solo, matéria orgÂnica em decomposição e em habitats marinhos e de água doce.

Classificação
Na sua presente circunscrição taxonómica o grupo apresenta a seguinte estrutura:

 Lobulomycetes
 Lobulomycetales
 Alogomycetaceae
 Lobulomycetaceae

Referências

Chytridiomycota

Lobulomycetes


Hartmanice (deutsch Hartmanitz) ist eine Gemeinde in Tschechien. Sie liegt zehn Kilometer westlich von Veselí nad Lužnicí in Südböhmen und gehört zum Okres České Budějovice.

Geographie

Hartmanice befindet sich am Abfall der Lischauer Schwelle zum Wittingauer Becken. Das Dorf liegt am Nordosthang des Sobětický vrch (503 m) in der Quellmulde des Baches Stružka.

Nachbarorte sind Hodětín, Naděje und Komárov im Norden, Klečaty und Zálší im Nordosten, Mažice und Borkovice im Osten, Sviny und Sedlíkovice im Südosten, Horní Bukovsko und V Chalupách im Süden, Sobětice und Štipoklasy im Südwesten, Žimutice, Hrušov und Korákov im Westen sowie Korákovská Hájovna, Krakovčice, Záhoří und Březnice im Nordwesten.

Geschichte
Die erste schriftliche Erwähnung des Ortes erfolgte 1219, als der Vladike Predich de Artmaniz (Předík z Hartmanic) in einer Schenkungsurkunde Ottokar I. Přemysls über das Dorf Bojenice an das Kloster Milevsko als Zeuge auftrat. Am ehemaligen Brunnen Šlojíř wurden beim Bau des neuen Wasserwerkes Keramik- und Gefäßreste aus dieser Zeit gefunden. Im Jahre 1354 wurde Hartmanice neben Zálší, Mažice, Klečaty, Skrbkov und Doubí unter den Dörfern der Pfarre St. Stephan in Horní Bukovsko aufgeführt. Nachdem die dortige Pfarre während der Hussitenkriege erlosch, gehörte Hartmanice zur Pfarrei Modrá Hůrka. Es wird angenommen, dass sich das Dorf im 15. Jahrhundert größtenteils im Besitz der Herren von Rosenberg befand, während Lipolt von Kraselov auf Žimutice seit 1414 einen kleinen Anteil bei Korákov hielt. Diesen Teil verkauften die Kraselovský später an den Besitzer der Herrschaft Týn nad Vltavou, Jan Čabelický von Soutice. Dessen gleichnamiger Enkel kaufte 1554 von Johann d. Ä. von Schwanberg den anderen Teil von Hartmanice und die Dörfer Doubí und Korákov hinzu. Nach Jan Čabelickýs Tod wurde die Herrschaft Týn nad Vltavou unter seinen vier Söhnen aufgeteilt. Karel Čabelický erhielt Žimutice und ließ die dortige Feste erneuern; von seinen Brüdern kaufte er Hartmanice und Korákov hinzu. 1623 wurde er wegen der Teilnahme am Ständeaufstand von 1618 mit dem Verlust seines Besitzes verurteilt, später erhielt sein Sohn Václav Čabelický diesen durch ein kaiserliches Dekret zurück. Václav Čabelický verkaufte Žimutice 1630 an Johann Philipp Cratz von Scharffenstein (Jan Filip Krac ze Šafrštejna). Nach dessen Hinrichtung fielen seine Güter der böhmischen Krone zu; 1642 erhielt Václav Čabelický die Herrschaft zurück. Am 2. Mai 1648 verkaufte er die durch den Dreißigjährigen Krieg verödete Herrschaft Žimutice mit der Brauerei sowie den niedergebrannten und wüsten Dörfern Žimutice, Štipoklasy, Hartmanice, Krakovčice, Korákov und dem Hof Sobětice an Johann von Eckersdorf (Jan z Ekrštorfu). In der berní rula von 1654 sind für Hartmanice zwölf Bauern, davon fünf Altansässige aufgeführt. Am 5. September 1676 kaufte Johann Adolf I. von Schwarzenberg die Herrschaft von Johann von Eckersdorf und schloss sie an die Herrschaft Wittingau an. Im Jahre 1722 veranlasste der Besitzer von Zálší, Wenzel Ignaz Reichsgraf Wratislaw von Mitrowitz die Abtrennung der Filialkirche Horní Bukovsko von Modrá Hůrka und die Errichtung einer Pfarrei in Zálší, zu der auch Hartmanice fortan gehörte. Im Stabilen Kataster von 1828 sind für Hartmanice neben dem Gut Kohout noch zwei steinerne Häuser im Dorf ersichtlich, die Mehrzahl der Häuser waren Holzbauten. Im Jahre 1840 bestand Hartmanitz aus 30 Häusern mit 280 Einwohnern. Pfarrort war Zalschy. In dieser Zeit begann die Errichtung schmuckvoller steinerner Höfe im Bauernbarockstil. Bis zur Mitte des 19. Jahrhunderts blieb das Dorf immer dem an die Herrschaft Wittingau angeschlossenen Gut Bzy untertänig.

Nach der Aufhebung der Patrimonialherrschaften bildete Hartmanice/Hartmanitz ab 1850 mit den Ortsteilen Dubové Mlýny/Eichmühl und Sobětice/Sobietitz eine Gemeinde in der Bezirkshauptmannschaft und dem Gerichtsbezirk Týn nad Vltavou/Moldauthein. In dieser Zeit begann die Errichtung schmuckvoller steinerner Höfe im Bauernbarockstil. Sobětice und Dubové Mlýny lösten sich 1888 los und bildeten die Gemeinde Sobětice. 1910 lebten in Hartmanice 284 tschechischsprachige Einwohner. Nach der Aufhebung des Okres Týn nad Vltavou wurde die Gemeinde 1961 dem Okres České Budějovice zugeordnet und am 14. Juni 1964 nach Žimutice eingemeindet. Hartmanice löste sich nach einem Referendum zum 24. November 1990 wieder von Žimutice los.

Gemeindegliederung
Für die Gemeinde Hartmanice sind keine Ortsteile ausgewiesen.

Sehenswürdigkeiten
 Kapelle auf dem Dorfplatz
 Gehöfte im Blatastil des südböhmischen Bauernbarock

Einzelnachweise

Weblinks

 Beschreibung des Dorfes
 Präsentation auf selskebaroko.cz

Ersterwähnung 1219

Hartmanice u Žimutic


HKK Stolac je bosanskohercegovački košarkaški klub iz Stoca.
Udruga građana HKK Stolac registrirana je 16. studenoga 2001. godine, s adresom u Kneza Domagoja bb, Stolac.

2000-ih se natjecao u A-2 ligi Bosne i Hercegovine.

Izvori

Vanjske poveznice
Udruga građana Hrvatski košarkaški klub Stolac Poslovanje

Hrvatski košarkaški klubovi u Bosni i Hercegovini
Šport u Stocu

HKK Stolac


An Melocalamus compactiflorus in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Wilhelm Sulpiz Kurz, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni George Bentham. An Melocalamus compactiflorus in nahilalakip ha genus nga Melocalamus, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Melocalamus

Melocalamus compactiflorus


Sibiu-Hermannsstadt este un film românesc din 1999 regizat de Paul Barbăneagră, Dumitru Budrală.

Prezentare

Distribuție
Distribuția filmului este alcătuită din:

Note

Legături externe

Vezi și
 1999 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 1999

Sibiu-Hermannsstadt


Jerry Ross (born Jerold Rosenberg; March 9, 1926 – November 11, 1955) was an American lyricist and composer whose works with Richard Adler for the musical theater include The Pajama Game and Damn Yankees, winners of Tony Awards in 1955 and 1956, respectively, in both the "Best Musical" and "Best Composer and Lyricist" categories.

Biography
Jerold Rosenberg was born in the Bronx, New York City, to a Russian-Jewish household, to immigrant parents, Lena and Jacob Rosenberg. Growing up, he was a professional singer and actor in the Yiddish theater.

Following high school, he studied at New York University under Rudolph Schramm. Introductions to singer Eddie Fisher and others brought him into contact with music publishers at the Brill Building, the center of songwriting activity in New York. (Fisher later had a hit with Ross' The Newspaper Song.)

Ross met Richard Adler in 1950, and as a duo they became protégés of the great composer, lyricist, and publisher Frank Loesser. Their song Rags to Riches was recorded by Tony Bennett and reached number 1 on the charts in 1953. They also had a jazz novelty hit with Anita O'Day's recording of "No Soap, No Hope Blues".

Adler and Ross began their career in the Broadway theater with John Murray Anderson's Almanac, a revue for which they provided most of the songs (resulting in recordings of Acorn in the Meadow by Harry Belafonte and Fini by Polly Bergen). The revue opened in 1953 and ran for 229 performances.

Adler and Ross's second effort, The Pajama Game, opened on Broadway in May 1954. It was a popular as well as critical success, running for 1063 performances. The show won the 1955 Tony Award for Best Musical as well as the Donaldson Award and the Variety Drama Critics Award. Two songs from the show, "Hernando's Hideaway" (for Archie Bleyer) and "Hey There" (for Rosemary Clooney), topped the Hit Parade. Other notable songs were "Steam Heat" (choreographed on stage by Bob Fosse), "Small Talk", and "Seven and a Half Cents".

Their next musical, Damn Yankees, opened on Broadway in 1955, starring Gwen Verdon. The musical ran for 1019 performances. Adler and Ross won the 1956 Tony Award, Composer And Lyricist, and Musical. Cross-over hits from the show were Heart, recorded by Eddie Fisher and Whatever Lola Wants for Sarah Vaughan.''

Death
Jerry Ross died on November 11, 1955, at the age of 29, from complications related to the lung disease bronchiectasis. In his short life, Ross was extremely productive; he wrote, alone or in collaboration, more than 250 songs in addition to his theatre work.

Ross was entered posthumously into the Songwriters Hall of Fame in 1982, his widow, Judy, and daughter, Janie, accepting on his behalf.

References

External links
Biography on Music Theater International site
The Jerry Ross Official website
Jerry Ross at Songwriters Hall of Fame

American musical theatre composers
American musical theatre lyricists
Musicians from the Bronx
Jewish American composers
Jewish American songwriters
Broadway composers and lyricists
1955 deaths
1926 births
Deaths from lung disease
New York University alumni
Songwriters from New York (state)
Tony Award winners
20th-century American composers
20th-century American Jews

Jerry Ross (composer)


Patrick Taval MSC (* 4. Mai 1956 in Taranga; † 29. April 2013) war römisch-katholischer Bischof von Kerema.

Leben
Patrick Taval trat der Ordensgemeinschaft der Herz-Jesu-Missionare bei und empfing am 8. Januar 1984 die Priesterweihe.

Papst Johannes Paul II. ernannte ihn am 22. Juni 1999 zum Weihbischof in Rabaul und Titularbischof von Thimida. Der Erzbischof von Rabaul, Karl Hesse MSC, spendete ihm am 2. Oktober desselben Jahres die Bischofsweihe; Mitkonsekratoren waren Desmond Charles Moore MSC, Bischof von Alotau-Sideia, und Ambrose Kiapseni MSC, Bischof von Kavieng. Er war Generalvikar und Koordinator der seelsorglichen Aufgaben.

Am 6. Dezember 2007 wurde er durch Papst Benedikt XVI. zum Koadjutorbischof von Kerema ernannt. Mit der Emeritierung Paul John Marx' MSC am 13. März 2010 folgte er ihm als Bischof von Kerema nach.

Weblinks

Römisch-katholischer Bischof (21. Jahrhundert)
Römisch-katholischer Bischof (20. Jahrhundert)
Koadjutorbischof
Titularbischof
Weihbischof
Generalvikar
Herz-Jesu-Missionar
Papua-Neuguineer
Geboren 1956
Gestorben 2013
Mann

Patrick Taval


Howard Geoffrey Alvan Stoate (born 14 April 1954) is a British Labour Party politician who was the Member of Parliament (MP) for the Dartford constituency in Kent from 1997 to 2010.

Early life
He studied at the independent Kingston Grammar School and later at King's College London, earning an MSc and Diploma of the RCOG (DRCOG). Stoate was a junior hospital doctor from 1977 to 1981, then a general practitioner in Bexleyheath from 1982, and a GP tutor at Queen Mary's Hospital in Sidcup from 1989. He was a Dartford Borough Councillor from 1990 to 1999, Chair of Finance 1995–97.

Parliamentary career
Stoate was elected MP for Dartford in 1997, ousting the four-term Conservative incumbent Bob Dunn; he had previously contested the Dartford seat in 1992 and Old Bexley and Sidcup in 1987. Having won the seat, he was re-elected in 2001 and 2005. He served as Parliamentary Private Secretary to Estelle Morris between 2003 and 2005.

Stoate announced on 28 July 2009 that he would stand down at the next election.

He has also written a number of pamphlets for the Fabian Society including Challenging the Citadel in 2006.

Subsequent career
On leaving Parliament he became Chair of the Bexley Clinical Commissioning Group,  having continued to practice as a GP during his parliamentary career.

Personal life
He married Deborah Dunkerley in 1979 in Dartford and they have two sons (born September 1984 and April 1987).

References

External links

 Dr Howard Stoate official site
 Guardian Unlimited Politics - Ask Aristotle: Howard Stoate MP
 TheyWorkForYou.com - Howard Stoate MP
 BBC Politics page

News items
 Tanning salons in July 2006
 Having to move out of his offices in July 2005
 Warning about obesity in January 2003

1954 births
Living people
Labour Party (UK) MPs for English constituencies
UK MPs 1997–2001
UK MPs 2001–2005
UK MPs 2005–2010
20th-century English medical doctors
Alumni of King's College London
Borough of Dartford
Councillors in Kent
People educated at Kingston Grammar School
Members of the Fabian Society

Howard Stoate


El Aleksandar Nikolić Hall, conocido anteriormente como Pabellón Pionir o Sala Pionir (en serbio Хала Пионир, Hala Pionir), es un pabellón multiusos, situado en el municipio de Palilula, Belgrado, Serbia. El pabellón tiene una capacidad de 8150 personas para los partidos de baloncesto.

En el pabellón disputan sus partidos los equipos KK Partizan, Estrella Roja de Belgrado y OKK Belgrado. Fue inaugurado el 1 de junio de 1973.

Eventos
Desde su apertura el Pionir Hall ha albergado un gran número de conciertos de tan importantes artistas como Eric Clapton, Motörhead, Iron Maiden, Luciano Pavarotti o 50 Cent entre otros.

En el ámbito baloncestista, en el Pionir se celebró la fase final del EuroBasket 1975 y la final de la Euroliga de 1977, entre el Maccabi Tel Aviv y Mobilgirgi Varese. También fue sede de la final de la extinta Recopa de Europa en 1998. Durante el EuroBasket de 2005, albergó varios partidos de la ronda preliminar.

El Pionir fue también una de las sedes del Campeonato Europeo de Balonmano Masculino de 2012, celebrado en Serbia.

Referencias

Enlaces externos
 Hala Pionir

Pabellones de baloncesto de Serbia
Estadios cubiertos de Serbia
Arquitectura de Belgrado

Aleksandar Nikolić Hall


أولاد علي يوسف، جماعة قروية مغربية تنتمي لإقليم بولمان الذي يقع جنوب مدينة فاس العاصمة العلمية للمملكة المغربية.
أسست هذه الجماعة سنة 1959 بمقتضى المرسوم رقم 2.59.1834 الصادر في فاتح جمادى الثانية 1379، الموافق 2 دجنبر 1959 بإحداث وتعداد الجماعات الحضرية والقروية للمملكة. وتضم إحدى عشرة دائرة انتخابية بالإضافة إلى دائرتين مخصصتين للنساء . يقطنها 6669 ساكن ينتمون إلى 1074 أسرة حسب إحصاء سنة 2004.
يوجد مقر الجماعة بقرية "آيت اعْلي" التي تقع بين جبلين من جبال الأطلس المتوسط الشرقي وهما جبل "بوناصر" شمالا والذي يبلغ ارتفاعه 3356 مترا وجبل " أسراط " جنوبا، بجوار مقر قيادة المنطقة والمسماة "قيادة أولاد علي" (أصلها "آيت اعْلي" بالبربرية).

دواوير الجماعة
الجماعة والقيادة كيانان لهما نفس المنطقة الترابية التي تسكنها قبائل بربرية هي: آيت حسّان، آيت اعْلي وآيت اتْسيوانْتْ.
إداريا تنقسم هذه المجموعة من السكان إلى خمس مشيخات وهي:
1-مشيخة آيت حَسّان الشمالية وتتكون من دواوير آيت حَمّي، آيت اسعادى، إفرعن، آيت اعْمرْ أُعْلي وآيت بوغيلَسْ.
2- مشيخة آيت حَسّان الجنوبية وتتكون من دواوير آيت يعْقوبْ، آيت تِمِتارْ، آيت رحّو (آيت بلقاسمْ)، آيت مزّي، آيت أُغْرمْ أمقْرانْ وإمرابْضنْ (زاوية سيدي عبد الله).
3- مشيخة آيت اعْلي ودواويرها هي :
 آيت عبّو، آيت عبد الله أُموسى وآيت أُمَزْيانْ، تنضوي جميعها تحت اسم آيت بن اعْلي.
 آيت يحيى أُغْرَمْ، آيت ميمون أُعْلي، آيت وِهدانْ، تِرْبِعينْ، تِزغْوينْ وأحنْضورْ، تنضوي جميعها تحت اسم لَمْعَلْمينْ.
 آيت برْطال.
4-مشيخة اتْسيوانْتْ العليا (وافَلّا بالبربرية) ودواويرها هي:
 آيت حمّو
 آيت اتْسيوانْت
 آيت بوحْنونْ
البعض من ساكنة دوار آيت حمّو اتخذ له مسكنا ثانويا بالجبل في إحدى المجموعتين السكنيتين المسميتين ب "إزَلْفانْ" و"أيَرْضْ".
5- مشيخة اتْسيوانْت السفلى (وادّا بالبربرية) ودواويرها هي:
 تغْروتْ تمقْرانْتْ والسكان هم:
- آيت الطالب، آيت بن حدّو، آيت بزّانْ ويجمعهم اسم آيت إفران
- آيت حدّو لحْسن، آيت ملّال، آيت لخضر
 تغْروتْ تمعْنانْتْ والسكان هم آيت قرْموشْ
سكان "اتْسيوانْت وادّا" يجمعهم اسم "آيت وِحْيانْ" ؛ بعضهم يقطن في نقط سكنية صغيرة كائنة خارج مركز القرية تحمل الأسماء التالية: اتْغانيمْتْ، إمجّوجنْ، إليلى، اتْميرْزاشْتْ، تِنّيلوتْ، امْعابَدْ، مرج الطويل، إيوفافْ، لمحاجبْ، أمانْ أعبّادْ، وعوينتْ عبّو.
يحد هذه الجماعة غربا جماعات تلزمت، آيت بازّا، وألميس مرموشة وجنوبا جماعة الرميلة وشرقا جماعة العرجان وكلها تابعة لإقليم بولمان؛ أما شمالا فتحدها قبيلة آيت بويَلّولْ إحدى قبائل جماعة بركين التابعة لإقليم چرسيف.
يشق قريتي آيت حسّان وآيت اعْلي واد منابعه الرئيسية من جبل لَمسارَحْ، يصب في نهر ملوية بمدينة أوطاط الحاج بعد مروره على قريتي آيت حيون و ثم يأخذ اسم وادي شـق الأرض . في حين يشق قرية اتْسيوانْت واد منبعه الوحيد في منطقة تسمى "تِطّاوينْ" ولا تتعدى مياهه، هذه القرية، إلا في حالة الفيضان، عندها يأخذ اسم وادي الحيمر ويصب في نهر ملوية.

مصادر

أماكن مأهولة في إقليم بولمان
جماعات قروية في المغرب
جماعات قروية في إقليم بولمان
جماعات قروية في جهة فاس مكناس

أولاد علي يوسف


Kiel Kanalı (, NOK, Kuzey Denizi-Baltık Denizi Kanalı), 1948'e kadarki adıyla Kayzer Wilhelm Kanalı (), Almanya'nın kuzeyinde bulunur.

Coğrafi konum
Baltık Denizinde ulaşım açısından önem taşır. Kuzey Denizinde Elbe Irmağı ağzındaki Brünsbüttelkoog'dan, doğuda Baltık Denizi kıyısındaki Kiel limanında yer alan Holtenau'ya kadar 98 km uzanır. İki deniz arasındaki en güvenli, kısa ve ucuz ulaşım yoludur. Genişliği 103 m, derinliği 11 m olan kanalın üzerinde yaklaşık 42 m yükseklikte on köprü bulunur.

Tarihçe

Kanal, 1887-95 arasında, kuzeye gidecek savaş gemilerine kestirme bir yol sağlamak amacıyla yapıldı. Daha önce gemiler Danimarka'nın çevresini dolaşmak zorundaydı. 1907-14 arasında genişletilerek büyük savaş gemilerinin geçişine elverişli hale getirildi. O dönemde Kayzer Wilhelm'in adını taşıyan kanal, I. Dünya Savaşı öncesinde Alman hükûmetine aitti. 28 Haziran 1919'da imzalanan Versailles Antlaşması ile uluslararası statü kazandı, ama yönetimi Almanlarda kaldı.

Kanal trafiği, yalnızca genel polis, ulaşım, sağlık ve gümrük kurallarına uygun biçimde işleyecekti. Adolf Hitler 1936'da bu hükümleri tanımadığını ilan etti. II. Dünya Savaşı'ndan sonra kanal Schleswig-Holstein eyâletinde (Land) kaldı ve seyrüsefer özgürlüğü tanıyan Versailles Antlaşması koşulları yeniden uygulamaya kondu. Şu anda yürürlükteki esaslar gereği Kiel kanalı sadece Almanya ile barış içindeki devletlerin geçişine açıktır.

Ayrıca bakınız
 Kanal

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Kiel Kanalınun Hukuki Rejimine Dair Bir Değerlendirme

Schleswig-Holstein coğrafyası
Almanya'daki kanallar
Gemi kanalları

Kiel Kanalı


Anna Kekesovitj (Punto) (  født 27. marts 1989 i Krasnodar, Rusland) er en russisk håndboldspiller som spiller for Debrecen VSC og Ruslands håndboldlandshold.
I slutningen af sæsonen 2018-19 blev Anna gift med den serbiske håndboldspiller Marinko Kekesović.

Referencer

Håndboldspillere fra Rusland
Personer fra Krasnodar

Anna Punko


Big Nate é uma tira de quadrinhos norte-americana escrito e ilustrado por Lincoln Peirce, foi distribuído desde 7 de janeiro de 1991. A tira segue o aluno da sexta série Nate Wright, ao lado de sua família, amigos e inimigos.

O sucesso da tira levou a uma franquia de mídia, composta por duas séries de livros infantis de Peirce - a série de romances homônima e os livros de tabuleiro Little Big Nate - e uma série de animação de mesmo nome, que estreou na Paramount+ em 2022.

Sinopse
Big Nate segue as aventuras e desventuras de Nate Wright, um aluno da sexta série incompetente, espirituoso e rebelde. Ele tem dois melhores amigos, Francis e Teddy, que ocasionalmente têm problemas com ele. Outros personagens incluem uma variedade de professores e alunos da escola de Nate, Escola Pública 38. Nate odeia a professora de estudos sociais Sra. Godfrey, a quem ele considera sua inimiga, e a chama de nomes como "The School's Godzilla".  Ele tem uma relação de amor e ódio com Artur, um estudante de intercâmbio que é namorado de Jenny, a paixão de Nate. Nate também detesta Gina, uma "animal de estimação do professor" que tira boas notas e está constantemente agindo como um idiota para a Sra. Godfrey. Peirce ocasionalmente se concentra na vida doméstica de Nate com seu pai solteiro, Martin, e sua irmã Ellen.

Respondendo a perguntas de fãs no The Washington Post,Peirce revelou o seguinte sobre a criação da tira:

Personagens
 Nate Wright: O personagem principal da história em quadrinhos. Nate é um estudante de nível C na sexta série e tem 11 anos e meio, um talentoso cartunista, baterista e jogador de xadrez. Ele também acredita que é um brincalhão natural, pois tenta brincadeiras engraçadas e difíceis no penúltimo dia de aula (conhecido na série como "Prank Day"). Ele é um pouco vaidoso, acreditando ser irresistível para as garotas, apesar de ser rejeitado repetidamente por sua paixão, Jenny Jenkins. Ele acredita que é um jogador de esportes brilhante, apesar de sua falta de habilidades atléticas. Ele também se considera um gênio, apesar de suas notas abaixo da média. Nate passa a maior parte do tempo na detenção, na sala de arte desenhando quadrinhos ou tocando bateria para sua banda de rock, Enslave the Mollusk, que também inclui seus amigos Francis, Teddy e Artur. Nate está desesperado para ter um cachorro, em parte devido à sua ailurofobia, mas raramente consegue seu desejo, pois seu pai não quer ter um cachorro. Ele também odeia patinação artística e salada de ovo, mas adora Cheez Doodles. Surpreendentemente, o talento mais conhecido de Nate é que ele é um habilidoso jogador de xadrez, para completa confusão de seus amigos e familiares. Nate também é conhecido por ter um olfato muito apurado. Ele também não tem um nome do meio.
 Martin Earl "Marty" Wright: o pai de Nate, um divorciado careca e obeso que perdeu o emprego no oitavo romance da série (eventualmente conseguindo outro). Como seu filho, ele é um pouco ignorante sobre suas falhas e se considera um músico profissional, apesar de sua voz indescritivelmente pobre e inicialmente pobre em tocar violão com cordas de aço, um atleta apesar de sua preguiça inerente e um jogador de golfe experiente, embora constantemente trapaceie ou perca sua bola. Ele é um louco por saúde e sempre tenta distribuir alternativas saudáveis aos doces no Halloween (passas, ameixas, mistura de trilha, etc.), o que provavelmente é para aumentar a chance de comer o doce que é sempre rejeitado por truques ou truques. -tratadores. Ele também foi o herói do primeiro Mud Bowl, de acordo com Big Nate: Blasts Off. Seu primeiro nome foi declarado pela primeira vez em uma história em quadrinhos datada de 28 de julho de 2005. A ex-mulher de Martin mora a "três mil milhas de distância" e Nate tem muito pouco contato com ela e não se lembra muito.
 Ellen Wright: a irmã de quinze anos de Nate que é quatro anos mais velha. Ao contrário de Nate, Ellen é responsável e trabalhadora e adora gatos, patinação artística e salada de ovos. Nate é sempre comparado a Ellen na escola pelos professores, especialmente a Sra. Godfrey. Ela é a rival consistente de Nate, e ele gosta de pregar peças nela. Ellen também namora Gordie, que trabalha na loja de quadrinhos Klassic Komix, e já namorou Kenny Smithson, o capitão do time de futebol, e é considerado sua paixão. Eles se separaram brevemente antes de se reconciliar.
 Francis Butthurst Pope: O amigo número 1 de Nate, Francis é muito inteligente, e isso incomoda seus amigos de tempos em tempos. Ele tem uma lacuna entre os dentes e permite que as pessoas o intimidem com frequência. Nate e Francis frequentemente zombam um do outro, mas ele afirma que é assim que eles operam. Ele também gosta de ler 'The Book of Facts' que irrita Nate e Teddy. Nate e Francis muitas vezes discutem sobre gatos contra cães, pois Francis é uma pessoa de gatos, ele também tem um gato chamado Pickles. Ao contrário dos sentimentos de Nate por eles, Francis é amigável com a Sra. Godfrey e Artur. Francis toca guitarra elétrica em Enslave the Mollusk e namora Sheila Stapleton.
 Teddy Ortiz: O melhor amigo número "1A" de Nate, Teddy é um personagem cômico que frequentemente conta piadas e irrita Nate. Assim como Francis, Teddy é membro do Enslave the Mollusk, no qual toca teclado. Seu nome do meio é o símbolo da raiz quadrada, já que seus pais são professores de matemática. Em Big Nate: Flips Out, é revelado que ele é fluente em espanhol. Em uma tira de quadrinhos publicada em 1994, é revelado que Teddy é meio mexicano e meio porto-riquenho.

Instalações recorrentes

Enslave the Mollusk
Enslave the Mollusk (ETM) é uma banda de garagem apresentada por Big Nate. Possui Nate como backing vocal e baterista, com os melhores amigos Francis na guitarra elétrica e Teddy no teclado, assim como Artur como vocalista. Chad é o roadie da banda. Enslave the Mollusk teve um grande papel em Big Nate, o Musical. Eles se apresentaram 3 vezes: duas vezes durante o romance In The Zone quando P.S 38 estava começando uma zona de fitness, mas a primeira vez Artur não estava lá porque ele saiu da banda, mas acabou voltando para sua última apresentação, e também em uma das escolas danças. Eles tentaram se apresentar em outro baile da escola, mas falharam por causa de uma queda de energia. Nate era originalmente vocalista quando formou a banda, mas não era bom o suficiente, o que foi percebido depois que Artur passou pela banda tocando um dia. Artur então cantou uma versão de "I Fought The Law" e foi contratado como vocalista da banda. Ele desistiu no meio de Big Nate: In The Zone depois que ele encontrou um pedaço de papel com apelidos rudes para ele que Nate escreveu, mas foi atraído de volta no final do livro.

Femme Fatality
Femme Fatality é o quadrinho de super-herói favorito de Nate. As imagens nunca são mostradas, mas houve algumas aparições do personagem homônimo, como um papelão em tamanho real recortado em um quadrinho de 2002 e como ator de cosplay visitando Klassic Komix em 2004. O personagem é altamente sugestivo, a julgar pela reação de Nate e da maioria dos outros personagens masculinos (incluindo adultos). Um quadrinho alegou que ela estava usando um top justo e shorts de couro. Algumas das garotas mostram exasperação com a obsessão de Nate com os quadrinhos, mas Nate insiste que ele lê apenas pelas histórias. Uma das paixões anteriores de Nate por quadrinhos foi Red Sonja. Femme Fatality mais tarde inspirou Nate a criar seu próprio quadrinho de super-herói chamado "Eve of Destruction", embora mais tarde ele tenha mudado o personagem para masculino e chamado o quadrinho de "Steve of Destruction".

P.S. 38
P.S. 38 é a escola que Nate e seus amigos frequentam e é onde a maioria dos quadrinhos acontecem. A escola tem mais de 100 anos e está consideravelmente degradada, mas foi remodelada em Big Nate: Lives It Up depois que uma pintura da artista folclórica local Granny Peppers valeu muito dinheiro.

Jefferson Middle School
Jefferson Middle School é uma escola de ensino médio perto do PS 38 e é a instituição irmã da escola. Em contraste com o PS 38, Jefferson é retratado como um grande edifício moderno com inúmeras características do século XXI. Foi descrito como "mais um museu do que uma escola". Os garotos do ensino médio são os rivais dos garotos do PS 38 e os vencem em quase tudo. A maioria dos garotos do Jefferson são sempre detestáveis sobre isso. PS 38 venceu Jefferson no 'Ultimate Snowdown', o 1º e 38º 'Mud Bowl', e seu grande jogo de futebol de 2008. Jefferson perdeu o Snowdown, porque eles adotaram uma abordagem pouco criativa ao colocar neve ao redor da estátua do cavaleiro sobressalente.

Em outras mídias

Teatro musical
Em maio de 2013, uma adaptação musical teatral da tira em quadrinhos estreou no Adventure Theatre MTC em Maryland. A história da produção se concentra em Nate, que tenta entrar na competição Battle of the Bands de sua escola, mas deve tentar evitar mais detenções, pois muitas desqualificariam sua banda de competir. A recepção crítica para o musical tem sido positiva.

Adaptação da série de televisão

Em 19 de fevereiro de 2020, foi anunciado que Big Nate receberia uma adaptação de TV animada de 26 episódios, que estava programada para ir ao ar na Nickelodeon em setembro de 2021, mas foi adiada para 2022. Em dezembro de 2021, o elenco de voz foi anunciado, assim como a série seria para a Paramount+. Ele acabaria por ir ao ar na Nickelodeon em 5 de setembro de 2022.

Ligações externas

  The Evolution of BIG NATE From Comic strips to Novels to Musical: An interview with Lincoln Peirce Tiziano Thomas Dossena, L'Idea Magazine, 2014

Tiras de banda desenhada dos Estados Unidos
Banda desenhada dos Estados Unidos
Bandas desenhadas adaptadas para séries de televisão

Big Nate


Svjetski kup u alpskom skijanju 2018./2019. 53. sezona Svjetskog skijaškog kupa 2019. godine počela je 27. listopada 2018. u austrijskom Söldenu, a završila 17. ožujka 2019. u andorskom Soldeu.

Skijaši su odvozili 39 utrka (8 spustova, 7 super-veleslaloma, 9 veleslaloma, 12 slaloma, 2 alpske kombinacije i 1 paralelni slalom). Najviše bodova (1546) osvojio je Marcel Hirscher iz Austrije.

Skijašice su odvozile 35 utrke (8 spustova, 6 super-veleslaloma, 8 veleslaloma, 12 slaloma, 1 alpske kombinacije i 1 paralelni i slalom). Najviše bodova (2204) osvojila je Mikaela Shiffrin iz Sjedinjenih Američkih Država.

Ukupni pobjednici

Konačni poredak

Skijaši

Spust

Super-veleslalom

Veleslalom

Slalom

Alpska kombinacija

Skijašice

Spust

Super-veleslalom

Veleslalom

Slalom

Alpska kombinacija

Vanjske poveznice
Svjetski skijaški kup 2019 - rezultati

2019
Međunarodna natjecanja u alpskom skijanju u Austriji
Šport u Andori

Svjetski skijaški kup 2019.


Hrvatska izvještajna služba (HIS), ranije Hrvatski državni novinski ured, tijelo za nadzor i cenzuru novinstva i praćenje kulturnih događaja u NDH.

Povijest
Osnovao ga je Glavni ustaški stan travnja 1941. godine pod imenom Hrvatski državni novinski ured. Sjedište se nalazilo u Zagrebu. Preuzelo je ulogu predratnog Pressbiroa. Naredbom Predsjedništva Vlade od 15. svibnja 1941. (NN 28/1941) promijenjeno je ime u Hrvatska izvještajna služba.

Ukinuta je 24. siječnja 1942. Odredbom o osnutku Državnog izvještajnog i promičbenog ureda (NN 21/1942) u čiji su Odsjek za novinstvo prešli poslovi ukinutog HIS-a. Tijekom iste godine rečene poslove većinom je preuzelo Glavno ravnateljstvo za promidžbu, kao sljednik DIPU-a, a u jednome segmentu i Izvještajni ured pri Ministarstvu vanjskih poslova NDH.

Djelatnost
Obavljao je nadzor i cenzuru novina, izdavao dozvole za izlaženje, održavao konferencije za novinstvo, izvješćivao Vladu NDH o pisanju inozemnog tiska i govorenja inozemnih radijskih postajama. U svezi s radijskim postajama u sastavu je imao tzv. prislušnu krugovalnu službu. Inozemne je novinare izvješćivao o aktualnostima s područja NDH.

Ustroj
HIS je bio ustroja:
 Ured upravitelja
 Odsjek za domaći tisak (s Obavještajnim uredom i Pododsjekom za nadzor i organizaciju)
 Odsjek za inozemni tisak (Krugovalna prislušna služba i Pododsjek za strane novine)
 Upravni odsjek

Izvori

Mediji u NDH

Hrvatska izvještajna služba (NDH)


Strauss je često njemačko prezime, a nosi ga više osoba:

Glazbenici
(U klasičnoj glazbi, ako je izostavljeno ime, "Strauss" se obično odnosi na Richarda Straussa ili Johanna Straussa mlađeg.)
 Eduard Strauss, austrijski skladatelj
 Franz Strauss, njemački glazbenik, otac Richarda Straussa
 Johann Strauss stariji, austrijski skladatelj
 Johann Strauss mlađi, austrijski skladatelj
 Josef Strauss, austrijski skladatelj
 Richard Strauss, njemački skladatelj

Ostali
 Claude Lévi-Strauss, francuski antopolog
 David Strauss, njemački filozof
 Franz Josef Strauß, njemački političar
 Levi Strauss, osnivač prve kompanije za proizvodnju jeansa

Strauss


Frumbyggjar í Venesúela eða indíánar eins og þeir hafa verið nefndir, eru um 2% af heildarfjölda íbúa Venesúela. Til viðbótar eru margir Venesúelar með uppruna frá frumbyggjum og einnig svæðum utan landsins. Frumbyggjar eru einkum í suðurhluta Amazon regnskógarins Amazonas, þar sem þeir eru næstum 50% íbúa og í Andesfjöllum í vesturhluta Zulia. Fjölmennasti frumbyggjahópurinn í Venseúela er Wayuu (eða Guajiro) fólkið sem eru um 200.000 manns.  Það býr aðallega í Zulia milli Maracaibovatns og landamæra Kólumbíu. Aðrir, um 100.000 eða svo, frumbyggjar búa í fámennum suðausturríkjum Amazonas, Bolívar og Delta Amacuro.

Það eru að minnsta kosti 30 frumbyggja hópar í Venesúela, þar á meðal Wayuu (413.000), Warao fólkið (36.000), Ya̧nomamö (35.000), Kali'na (34.000), Pemon (30.000), Anuá (21.000), Huottüja (15.000), Motilone Barí, Ye'kuana og Yaruro.

Saga

Ekki er vitað hversu margir bjuggu í Venesúela fyrir landnám Spánverja. Það kann að hafa verið um milljón manns og til viðbótar við núverandi þjóðir voru hópar eins og Auaké, Caquetio, Mariche, Pemon, Piaroa og Timoto-cuicas. Þeim fækkaði mikið eftir landnámið; aðallega vegna útbreiðslu nýrra sjúkdóma frá Evrópu. Það voru tvær megin byggðir Kólombíumann sem lágu frá norðri til suðurs. Í þeirri vesari var framleiddur maís og í þeiri eystri kassavarót. Á stórum hluta Llanos sléttunnar var blandað saman tveimur ræktunaraðferðum.  Annars vegar sviðurækt og hins vegar akuryrkja með fastri búsetu. Frumbyggjar Venesúela höfðu þegar kynnst hráolíu og asfalti sem laust upp í gegnum jörðina upp á yfirborðið. Svarti vökvinn var þekktur af heimamönnum sem mene. Hann var aðallega notaður í læknisfræðilegum tilgangi, sem ljósmeti og til að þetta  kanóa.

Landnám Spánverja í Venesúela hófst árið 1522 með stofnun fyrstu varanlegu Suður-Ameríku byggðina í borginni Cumaná. Nafnið "Venesúela" er sagt að koma frá palafito þorpum á Maracaibo-vatni sem minnir á Amerigo Vespucci frá Feneyjum ("Venesúa" eða "litla Feneyjar"). Frumbyggja caciques (leiðtogar) eins og Guaicaipuro (um 1530o 1568) og Tamanaco (d. 1573) reyndu að berjast gegn innrásum Spánverja, en innrásaliðið sigraði þá að lokum. Sagnfræðingar eru sammála um að stofnandi Caracas, Diego de Losada, hafi að lokum drepið Tamanaco. Sumra af andspyrnu ættbálkum eða leiðtogum eru minnst með örnefnum, þar á meðal Caracas, Chacao og Los Teques. Fyrstu nýlendubyggðirnar voru á norður ströndinni en um miðja 18. öld réðust Spánverjar lengra inn í landið meðfram Orinoco ánni. Hér skipulögðu Ye'kuana (á þeim tíma þekktir sem Makiritare) harða mótspyrnu árin 1775 og 1776. Á spænsku nýlendusvæðunum stofnuðu nokkrar trúarreglur trúboðsstöðvar. Jesúsítarnir hörfuðu á 17. áratugnum, en kapuchinarnir settu trúboðið í hernaðarbúning í sjálfstæðisstríðinu og árið 1817 voru þeir grimmilega yfirbugaðir af herjum Simon Bolivar. Það sem eftir var nítjándu aldar gerðu ríkisstjórnirnar lítið fyrir frumbyggja og þeim var bolað í burtu frá basta landbúnaðarlandinu til jaðarsvæða.

Árið 1913, þegar gúmmí-vopnaárásin hófst, tók Tomas Funes ofursti völdin yfir San Fernando de Atabapo í Amazonas og drap yfir 100 íbúa. Á næstu níu árum stjórnaði Funes bænum rústaði hannFunes tugum Ye'kuana þorpa og drap nokkur þúsundir Ye'kuana.

Í október  árið 1999 eyðilagði Pemon fólkið fjölda rafmagnsmastra sem voru byggð til að flytja rafmagn frá Guri stíflunni til Brasilíu. Pemon hélt því fram að ódýrt rafmagn myndi hvetja til frekari þróunar hjá námuvinnslufyrirtækjum. Verkefninu sem kostar um 110 milljón dollara lauk árið 2001.

Pólitísk samtök
Þjóðþing frumbyggja í Venezuelan (Consejo Nacional Indio de Venezuela, CONIVE) var stofnað árið 1989 og þar eru fulltrúar meirihluta frumbyggjaþjóða. Á þinginu eru fulltrúar 60 félaga sem eru fulltrúar 30 þjóða. Í september 1999 gengu frumbyggjar að þjóðþinginu í Caracas til að þrýsta á stjórnlagaþingið að setja inn mikilvægar ákvæði í nýja stjórnarskránni, svo sem rétt til eignarhalds, frjálsa umferð yfir alþjóðleg landamæri, frjáls val á þjóðerni og landafmörkun innan tveggja ára".

Áður en stjórnarskrá Venesúela frá árinu1999 var samþykkt þá voru réttindi frumbyggja verri en öðrum löndum í Suður-Ameríku.  Önnur ríki voru á markvissan hátt að festa í sessi réttindum frumbyggja í stjórnarskránni þeirra. Stjórnarskrá Venesúela frá árinu 1961 hafði í raun verið skref aftur á bak frá stjórnarskráni frá árinu 1947 og réttindi frumbyggja slæm í áratugi, þar til árið 1999.

Stjórnarskráin frá árinu 1999 breytti stöðunni og réttindi frumbyggja uðru þau bestu á svæðinu. Nýjungar voru meðal annars ákvæði 125. gr. um pólitíska fulltrúa á öllum stigum stjórnsýslu og grein 124 sem bannaði skráningu einkaleyfa sem tengjast erfðafræðilegum auðlindum frumbyggja eða vitsmunalegum eignum sem tengjast þekkingu frumbyggja. Nýja stjórnarskráin fylgdi fordæmi Kólumbíu í því að bóka þingsæti fyrir frumbyggja (þrír í þinginu í Venesúela) og það var fyrsta stjórnarskránni í Suður-Ameríku til að tryggja innfæddum sæti á þjóðþingum og í sveitarstjórnum í umdæmi með frumbyggjar búa.

Tungumál

 Aravakíska
 Karíbamál
 Chibchan-tungumál
 Panare

Tilvísanir

Ytri tenglar

 Þjóðerniskort Venesúela eftir manntalinu

Frumbyggjar Suður-Ameríku

Venesúela

Frumbyggjar Venesúela