Dissection je bio švedski black metal-sastav koji je 1989. godine u Strömstadu osnovao Jon Nödtveidt. Razišao se 2006. godine nakon Nödtveidtova samoubojstva.

Povijest

Osnivanje i prvi demouradci (1989. – 1992.)
U švedskom gradu Strömstradu 1988. godine osnovana je thrash metal grupa Siren's Yell čiji su članovi bili Jon Nödtveidt, Ole Öhman, Peter Palmdahl i Mattias "Mäbe" Johansson. Snimila je samo jedan demouradak prije raspada 1989. godine. Nödtveidt se kasnije pridružio skupini Rabbit's Carrot u kojoj je Öhman svirao bubnjeve. Nödtveidtu i Öhmanu "nikad nije bilo ugodno u Rabbit's Carrotu, što objašnjava njihovo kratkotrajno prisustvo u tom sastavu, jer su htjeli da se glazba i tekstovi razviju na ekstremno mračan način. Jon bi pisao i skladao pjesme te bi ih uređivao s Oleom tijekom proba, no ostali članovi nisu smatrali da bi materijal pristajao grupi." U rujnu 1989. Jon Nödtveidt osnovao je Dissection s basistom Palmdahlom. U proljeće 1990. pridružio im se bubnjar Öhman. U travnju iste godine snimljen je prvi službeni demouradak sastava, Severing into Shreds, koji je grupa odmah poslala podzemnim fanzinima širom svijeta "kako bi označila rođenje Dissectiona, [rođenje] sastava koji je planirao ostaviti veliki trag na sceni". Skupini se kao koncertni gitarist pridružio Mattias "Mäbe" Johansson, bivši basist Siren's Yella i tada član lokalnog death/thrash metal sastava Nosferatu. Dissectionov se prvi koncert održao u listopadu 1990. godine, kad je nastupio s death metal grupom Entombed.

U prosincu 1990. godine snimio je i objavio demouradak The Grief Prophecy. Taj je uradak sadržavao tri pjesme i nekoliko ilustracija slikara znanog kao Necrolord, koji će kasnije izraditi većinu naslovnica za albume Dissectiona.

U siječnju 1991. godine Dissectionu se priključio drugi gitarist John Zwetsloot; tim je činom grupa upotpunila svoju postavu "i mogla je nastaviti s razvijanjem svojeg karakterističnog dvojno-harmonijskog gitarističkog zvuka koji će kasnije postati bitan dio zvuka sastava". Prvi koncert sa Zwetslootom održao se u veljači 1991. godine na lokalnom death metal okupljanju u Strömstadu, rodnom gradu skupine. Nakon što se demouradak proširio podzemnom metal scenom, francuska je diskografska kuća Corpsegrinder Records Dissectionu ponudila ugovor za snimanje EP-a.

U travnju je 1991. godine Dead, pjevač zloglasne norveške black metal grupe Mayhem, počinio samoubojstvo. Nekoliko dana kasnije Dissection je svirao Mayhemovu pjesmu "Freezing Moon" u počast Deadu na koncertu u Falkenbergu u Švedskoj i dao je izraditi eslužbenu specijalnu inačicu demouratka The Grief Prophecy s naslovnicom koju je nacrtao Dead. U rujnu iste godine skupina je snimila tri nove pjesme za promotivni demouradak Into Infinite Obscurity, koji je u prosincu 1991. godine kao sedmoinčni EP objavio Corpsegrinder Records u ograničenoj nakladi od 1000 primjeraka. U prosincu 1991. godine Nödtveidt i Öhman također su svirali uživo u Askimu u Norveškoj, na black metal koncertu kojim je rukovodio norveški black metal krug kojem se Nödtveidt pridružio i Euronymous, koji je bio vođa kruga i sastava Mayhem. Nödtveidt, Öhman i Euronymous zajedno su svirali "Freezing Moon" uživo.

Godine 1992. Dissection je snimio promotivni demouradak od četiri pjesme i potpisao ugovor za jedan album s diskografskom kućom No Fashion Records.

The Somberlain i Storm of the Light's Bane (1993. – 1995.)
U ožujku 1993. godine sastav je snimio prvi studijski album, The Somberlain; snimio ga je i miksao album u studijima Hellspawn i Unisound s inženjerom zvuka Danom Swanöm. U to su se vrijeme članovi grupe, koji su tada živjeli u različitim gradovima, odlučili preseliti u Göteborg nakon ljeta 1993. godine; u tom su gradu dijelili prostor za probe sa skupinom At the Gates. Album je objavljen u prosincu 1993. godine i posvećen je Euronymousu, koji je ubijen ranije te godine.

Budući da su članovi skupine "primijetili da su vježbali sve više a da se John [Zwetsloot] nije niti pojavljivao [na probama]" i da su "čak morali otkazivati nastupe jer ga nije bilo ni na pripremnim probama", "smatrali su da su im ruke vezane dokle god je John član sastava i da ne mogu učiniti ništa drugo nego ga izbaciti [iz njega]". Posljednji koncert sa Zwetslootom održao se u Oslu 14. travnja 1994. Istog dana kad je Zwetsloot izbačen iz sastava Dissection je pozvao Johana Normana iz grupe Satanized (kratkotrajnog glazbenog projekta u kojem je sudjelovao i Nödtveidt); Norman se pojavio dan kasnije i "dokazao da je dostojna Johnova zamjena jer ga je krasila ambicija koje je Johnu nedostajalo". Dissection je nastavio nastupati uživo, pisati i skladati pjesme za svoj drugi album i dvaput je ušao u studio kako bi snimio demouratke novih pjesama i obradu pjesme "Anti-Christ" za Slayerov počasni kompilacijski album Slatanic Slaughter, koji je objavila diskografska kuća Black Sun Records. U studenom 1994. godine Dissection je potpisao ugovor s Nuclear Blastom i usredotočio se na snimanje novog albuma. U ožujku 1995. sastav se vratio studijima Hellspawn/Unisound kako bi snimio drugi studijski album Storm of the Light's Bane, nakon čega je otišao na trodnevnu turneju po Ujedinjenom Kraljevstvu s Cradle of Filthom, ali je održao i par koncerata u Švedskoj.

Tijekom ljeta 1995. godine Nödtveidt i Norman pridružili su se novoosnovanoj sotonističkoj organizaciji Misanthropic Luciferian Order, skraćeno MLO. U rujnu 1995. bubnjar Ole Öhman napustio je skupinu te ga je zamijenio Tobias Kellgren (koji je također nekoć bio član grupe Satanized). Dissection ga je predstavio švedskim obožavateljima na koncertu s Morbid Angelom u Kårenu u Göteborgu 10. listopada 1995.

U studenom 1995. Nuclear Blast objavio je Storm of the Light's Bane, nakon čega je u prosincu iste godine uslijedila dvotjedna europska turneja na kojoj je sastav nastupio u Njemačkoj, Austriji, Češkoj, Švicarskoj i Švedskoj. Na naknadnoj turneji, pod imenom World Tour of the Light's Bane, sastav je nastupio u Europi i Americi; ta je turneja službeno završila 1997. godine.

Where Dead Angels Lie, Nödtveidtova presuda za ubojstvo i prvi Dissectionov raspad (1996. – 2002.)
Početkom siječnja 1996. godine Dissection je održao nekoliko koncerata u Švedskoj prije svojeg odlaska na turneju po Ujedinjenom Kraljevstvu s At the Gatesom u veljači, nakon čega je otišao na još veću turneju po SAD-u s At the Gatesom i Morbid Angelom u ožujku iste godine. Nakon povratka na Skandinavski poluotok Dissection je nastupio u glazbenoj dvorani Rockefeller u Oslu s Darkthroneom i Satyriconom, čime je označio početak nove europske turneje u kojoj je bio jedan od predvodnih izvođača. U travnju, za vrijeme spomenute turneje, Dissection je objavio EP Where Dead Angels Lie, na kojem se nalaze studijska inačica i demoinačica naslovne pjesme, kao i drugi demouradci i dvije obrade.

Godine 1997. Dissection se pridružio turneji Gods of Darkness u kojoj su sudjelovali i sastavi Cradle of Filth, In Flames i Dimmu Borgir. Dissectionov i Dimmu Borgirov nastup 31. ožujka 1997. godine u Live Music Hallu u Kölnu u Njemačkoj snimio je i objavio Nuclear Blast kao koncertnu split videokasetu Live & Plugged Vol. II. Dissectionova je turneja World Tour of the Light's Bane završila koncertima na festivalu Wacken Open Air, na kojem je nastup snimljen i objavljen na koncertnom albumu Live Legacy, i festivalima Nuclear Blasta.

Iako je "prvo Dissectionovo doba tada bilo na svojem vrhuncu" i iako se "situacija barem naočigled činila stabilnom i dobrom zbog rastućeg uspjeha", prevladale su međusobne razlike. Zbog tih je razlika Palmdahl napustio sastav te ga je za vrijeme ljetnih festivala zamijenio Emil Nödtveidt, brat Jona Nödtveidta. Poslije ljeta Norman je "odjednom 'nestao' na nekoliko mjeseci te je Tobias lagao za njega, izjavljujući kako ne zna ništa o tome (iako je tijekom tog perioda cijelo vrijeme ostajao u bliskom kontaktu s Normanom). Razlog za taj 'nestanak' bio je taj što je Norman okrenuo leđa MLO-u i izdao ga, nakon čega je odglumio nestanak bojeći se njegove odmazde." Budući da je Nödtveidt bio MLO-ov član, Norman je također napustio i Dissection, te je Nödtveidt ostao jedini član sastava. Nödtveidt je ubrzo formirao novu postavu i rezervirao studio Fredman za snimanje predstojećeg trećeg studijskog albuma.

U srpnju 1997. godine Necropolis Records objavio je kompilaciju pjesama skupine pod imenom The Past Is Alive (The Early Mischief). Dana 18. prosinca 1997. Nödtveidt i Vlad (drugi član MLO-a) uhićeni su zbog ubojstva Josefa ben Meddoura, tridesetsedmogodišneg homoseksualca. Ubojstvo se dogodilo 22. srpnja iste godine. Nödtveidt je bio osuđen na deset godina zatvora.

Ponovno okupljanje sastava, Reinkaos, konačni Dissectionov raspad i Nödtveidtovo samoubojstvo (2003. – 2006.)
Godine 2003. Nödtveidt (koji je još služio zatvorsku kaznu) i novi Dissectionov bubnjar Bård Faust počeli su planirati ponovno okupljanje sastava, no Faust je već u prosincu iste godine napustio sastav zbog neslaganja s konceptom grupe. Ubrzo nakon izlaska iz zatvora 2004. godine Nödtveidt je ponovno okupio grupu. Dissection je tada činila potpuno drugačija postava koju su činili isključivo članovi koji su bili u stanju "stati iza zahtjeva Dissectionova sotonističkog koncepta i živjeti u skladu s njima". Dissection je iste godine snimio singl od dvije pjesme pod imenom "Maha Kali" i otišao je na dugotrajnu turneju The Rebirth of Dissection.

Godine 2006. Dissection je objavio treći studijski album Reinkaos; album je objavila vlastita diskografska kuća sastava Black Horizon u suradnji s izdavačem The End Records. Grupa je slijedila nauk švedske organizacije znane kao Misanthropic Luciferian Order (MLO), koja je danas poznata kao Temple of the Black Light; zbog toga tekstovi pjesama na Reinkaosu sadrže magične formule preuzete iz MLO-ova grimorija Liber Azerate, a same su pjesme utemeljene na nauku organizacije.

U svibnju 2006., netom nakon objave Reinkaosa, skupina je najavila početak nove kratke turneje i svoje razilaženje nakon njezinog završetka. Za vrijeme turneje sastav je trebao održati dva koncerta u SAD-u, no ti su nastupi bili otkazani jer Nödtveidt nije mogao dobiti vizu za ulazak u državu; razlog za to bilo je njegovo prethodno služenje zatvorske kazne. Dissection je svoj posljednji koncert održao u Stockholmu na dan svetog Ivana Krstitelja, 24. lipnja 2006. Neki su bivši članovi Dissectiona kasnije osnovali vlastite sastave, također pod utjecajem MLO-ova nauka.

Dana 13. kolovoza 2006. Dissectionov pjevač i gitarist Jon Nödtveidt počinio je samoubojstvo. Prema švedskim novinama Expressen policija je izjavila kako je pored Nödtveidta pronađena i sotonistička biblija, za koju je stranica Blabbermouth.net pogrešno izvjestila da je u pitanju bila LaVeyeva Sotonistička Biblija. Kasnije je drugi Dissectionov član Set Teitan potvrdio da se zapravo radilo o sotonističkom grimoriju i da se vjeruje da je u pitanju bio primjerak knjige Liber Azerate koju je napisao Frater Nemidal, MLO-ov vođa. Nakon Nödtveidtove smrti svaka je mogućnost za ponovnim okupljanjem sastava izgubljena jer je bio jedini izvorni član koji je ostao u grupi od njezina osnutka; jedini je drugi izvorni član skupine, Peter Palmdahl, napustio skupinu 1997. godine, nekoliko mjeseci prije Nödtveidtova uhićenja.

Glazbeni stil
Prema riječima Daniela Ekerotha, pisca knjige "Swedish Death Metal", sastav je "razvio vlastiti melankolični i atmosferični death metal stil" koji je "kombinirao snažne melodije s glazbenom brutalnošću". Dissection je smatrao kako je "karakterističan dvojno-harmonijski gitaristički zvuk bitan dio zvuka sastava" i da mu je zbog toga uvijek bio potreban drugi gitarist. Zbog prijelaza u žanr melodičnog death metala Tomas "Tompa" Lindberg smatra Dissection dijelom geteborške metal scene.

Uključenost u aktivnosti MLO-a
Pjevač Dissectiona, Jon Nödtveidt, bio je član organizacije Misanthropic Luciferian Order, osnovane 1995. godine. Nödtveidta su s organizacijom u njezinoj ranoj fazi postojanja upoznali njegovi bliski prijatelji. Nödtveidt je jednom prilikom u intervjuu, upitan o svom statusu u MLO-u, izjavio: "MLO je kaos-gnostički red koji traži istinsko Luciferovo svjetlo istraživanjem, razvojem i prakticiranja svega mračnog i gnostičkog, kao i sotonističkim magičnim sustavima. Naš je cilj stvoriti sintezu mračnih tradicija svih eona, tako stvarajući okultističke ključeve koji će otključati vrata nadolazećeg beskrajnog mračnog eona. Moj status unutar reda jest status punopravnog člana drugog razreda i Sotoninog svećenika. Želi li postati kandidatom, osoba ponajprije već treba biti antikozmički sotonist i čarobnjak koji se aktivno bavi crnom magijom. On ili ona mora cijelim srcem suosjećati i dijeliti mizantropske i antikozmičke vrijednosti reda i tada biti spreman/spremna posvetiti cijelo svoje postojanje slijeđenju svoje istinske volje prema suglasnosti mračnih bogova. Postajanje početnikom dugačak je i težak proces i može potrajati nekoliko godina."

Neki su članovi Dissectiona bili uvelike uključeni u rad Misanthropic Luciferian Ordera. Bivši basist sastava, Haakon Forwald iz grupe  Disiplin, napustio je Dissection komentirajući kako je to učinio dijelom da bi se usredotočio na svoje ezoteričke studije.

Kad je policija istraživala MLO nakon ubojstva Josefa ben Meddoura, ispitivala je njegove bivše članove koji su joj opisali organizaciju i prepričavali okultističke ceremonije na kojima su bili prisutni. Rituali su uključivali meditaciju, prizivanje demona i žrtvovanje životinja – poglavito mačaka koje su bile kupljene putem malih oglasa. Nekoliko tjedana prije ubojstva Josefa ben Meddoura Vlad je postajao sve više ekstremističan u svojim govorima i opširno je raspravljao o ideji ljudskih žrtava nakon kojih bi članovi reda počinili masovno samoubojstvo. Tijekom susreta u Nödtveidtovu stanu nastao je popis mogućih žrtava; uključivao je bivšeg sljedbenika organizacije koji je dezertirao, članove Dissectiona pa čak i Nödtveidtovu djevojku.

Članovi sastava

Konačna postava
 Jon Nödtveidt — vokali, gitara (1989. – 1997., 2003. – 2006.)
 Tomas Asklund — bubnjevi (2004. – 2006.)
 Set Teitan — gitara (2004. – 2006.)
Bivši članovi
 Peter Palmdahl — bas-gitara (1989. – 1997.)
 Ole Öhman — bubnjevi (1990. – 1995.)
 John Zwetsloot — gitara (1991. – 1994.)
 Johan Norman — gitara (1994. – 1997.)
 Tobias Kellgren — bubnjevi (1995. – 1997.)
 Faust — bubnjevi (2003.)
 Brice Leclercq — bas-gitara (2004. – 2005.)
 Haakon Nikolas Forwald — bas-gitara (2005.)

Bivši koncertni članovi
 Mäbe — gitara (1990. – 1991.)
 Night — bas-gitara (1997.)
 Erik Danielsson — bas-gitara (2005. – 2006.)
 Brice Leclercq — bas-gitara (2006.)

Vremenska crta

Diskografija
Studijski albumi
 The Somberlain (1993.)
 Storm of the Light's Bane (1995.)
 Reinkaos (2006.)
EP-ovi
 Into Infinite Obscurity (1991.)
 Where Dead Angels Lie (1996.)
 Maha Kali (2004.)
Koncertni albumi
 Live Legacy (2003.)
Kompilacijski albumi
 The Past Is Alive (The Early Mischief) (1997.)
Demo albumi
 The Grief Prophecy (1991.)
 The Somberlain (1992.)
 Promo '93 (1993.)
 Storm of the Light's Bane Rough-Mix (1995.)
 Promo 2005 (2005.)
Split albumi
 The Masters of Darkness (1995.)
 Where Dead Angels Lie / Bastard Saints (1996.)

Izvori

Vanjske poveznice

Sestrinski projekti

Mrežna mjesta
Službene stranice sastava
Dissection na Facebooku

Švedski sastavi heavy metala
Sastavi black metala
Sastavi death metala

Dissection


Jan-Christian Gordon Kricke (* 18. Dezember 1962 in Kiel) ist ein deutscher Diplomat. Er war von 2019 bis 2021 Leiter des Arbeitsstabes Sahel im Auswärtigen Amt und von 2021 bis zu seiner Ausweisung im April 2023 der deutsche Botschafter in der Republik Tschad.

Leben
Nach dem Abitur 1982 am Johanneum Lüneburg und der Ableistung des Wehrdienstes studierte Kricke von 1984 bis 1989 Rechtswissenschaft in Berlin, Freiburg und Hamburg und legte 1989 das Erste Juristische Staatsexamen ab.

1991 erfolgte seine Promotion zum Dr. jur. mit einer Dissertation über Die Beschränkung der Verfügungsfreiheit beim gemeinschaftlichen Testament sowie 1993 die Ablegung des Zweiten Juristischen Staatsexamens.

Im Anschluss trat er in den Auswärtigen Dienst ein und fand nach Ablegung der Laufbahnprüfung 1994 zunächst Verwendung im Auswärtigen Amt und danach zwischen 1995 und 1998 an der Botschaft in Buenos Aires, Argentinien, ehe er danach bis 2000 Ständiger Vertreter des Botschafters in Mosambik war. Nach einer darauf folgenden Tätigkeit im Auswärtigen Amt war er von 2003 bis 2005 Botschafter in Haiti, wobei die Botschaft in Port-au-Prince zu dieser Zeit als sogenannte "Kleinstvertretung" nur aus ihm und einigen Ortskräften bestand. Er wurde in diesem Amt von Hubertus Thoma abgelöst.

2005 kehrte er nach Deutschland zurück und wurde im Auswärtigen Amt stellvertretender Referatsleiter des Referats 303 und danach von 2007 bis 2008 Politischer Berater des EU-Sonderbeauftragten für Sudan in Juba. Danach war er Ständiger Vertreter des Botschafters in Sudan sowie daraufhin zwischen 2009 und 2011 Leiter des Deutschlandzentrums in Mexiko-Stadt.

Ab 2011 war Kricke als Nachfolger von Rüdiger John Botschafter in Niger. Dort wurde er im September 2013 von Michael Feiner abgelöst. Kricke wurde nach Angola versetzt und leitete in Luanda von 2013 bis 2016 die dortige Delegation der Europäischen Union.

Im Dezember 2016 löste er Thomas Ossowski als Botschafter auf den Philippinen ab und blieb auf diesem Posten bis August 2019. Während seiner Zeit in Manila veröffentlichte die philippinische Tageszeitung The Philippine Star auf ihrer Homepage regelmäßig Beiträge Krickes zu politischen und gesellschaftlichen Themen.

Ab 2019 war er Leiter des Arbeitsstabes Sahel im Auswärtigen Amt und zugleich Sonderbeauftragter für den Sahel.

Am 1. Juli 2021 wurde Kricke als Nachfolger von Jakob Haselhuber Botschafter in Tschad. Am 8. April 2023 wurde er von der Regierung in N'Djamena aufgefordert, das zentralafrikanische Land binnen 48 Stunden zu verlassen. Begründet wurde dies mit der "unhöflichen Haltung" und der "Nichteinhaltung der diplomatischen Gepflogenheiten" durch den Botschafter. Radio France Internationale meldete an demselben Tag mit Berufung auf "mehrere regierungsnahe Quellen", die Ausweisung sei angesichts Krickes Kritik an der amtierenden Militärjunta des Tschads vorhersehbar gewesen. Die Wochenzeitung Le Pays aus N'Djamena hatte die Ausweisung bereits zuvor angekündigt. Die deutsche Botschaft hatte sich wie auch die diplomatischen Vertretungen Frankreichs, Spaniens, der Niederlande und der Europäischen Union in Tschad "besorgt" über die Verlängerung des Übergangsregimes unter Mahamat Déby im Oktober 2022 geäußert und nach der gewaltsamen Niederschlagung von Protesten im Herbst 2022 die Einhaltung der Menschenrechte und die Abhaltung regulärer Wahlen angemahnt. Als Reaktion auf die Ausweisung Krickes wurde die tschadische Botschafterin in Deutschland, Mariam Ali Moussa, am 11. April 2023 von der Bundesregierung aufgefordert, Deutschland binnen 48 Stunden zu verlassen.

Weblinks
 Lebenslauf auf der Website der Deutschen Botschaft Manila, archiviert am 4. Mai 2019

Einzelnachweise

Deutscher Botschafter in Haiti
Deutscher Botschafter in Niger
Deutscher Botschafter auf den Philippinen
Deutscher Botschafter im Tschad
Jurist im auswärtigen Dienst
Deutscher
Geboren 1962
Mann

Gordon Kricke


Hisham I Al-Reda ibn Abd ar-Rahman () was the second Emir of Cordoba, ruling from 788 to 796 in al-Andalus.

Hisham was born April 26, 757 in Cordoba. He was the first son of Abd al-Rahman I (r. 756-788) and his wife, Halul, and the younger half brother of Suleiman.

Domestic rebellions
At the beginning of his reign, in 788, he faced rebellions from his brothers, Suleiman and 'Abd Allah.

Expedition to Septimania
Faced with Carolingian penetration south across the western and eastern Pyrenees, in 793 he called a jihad against the Christian Franks, sent over troops to Girona and Narbonne, but those strongholds stood firm. The Umayyad general Abd al-Malik ibn Abd al-Wahid ibn Mughith was more fortunate on his approach to Carcassonne, where he defeated Louis the Pious' Carolingian mentor William of Orange. However, surprisingly, the expedition did not advance deeper into Carolingian territory, but resulted in hefty loot and numerous slaves, which in turn provided the funds to expand the Great Mosque of Cordoba and build many mosques.

Expeditions against Asturians and Basques
As of 794, his generals, the above-mentioned Abd al-Malik and his brother Abd al-Karim ibn Abd al-Wahid ibn Mughith, campaigned every year of his reign against the northern principalities, namely Álava, Old Castile, and Asturias, deep into the last's newly established capital city of Oviedo (794). The city in turn was sacked. Alfonso II of Asturias fled, and initiated contacts with Charlemagne. These expeditions didn't aim to destroy the northern Christian principalities, but seem to have been a goal in themselves, raids for the purpose of amassing loot and re-asserting Cordovan military superiority over both restive local Andalusian garrisons and lords prone to detachment, the Kingdom of Asturias, and the Basques.

Death and assessment
Hisham died in 796 C.E. at the age of forty, after a rule of eight years. He was a prototype of Umar II, and strove to establish the Islamic way of life, living simply and avoiding ostentation. He was a God-fearing man and was known for his impartial justice and sound administration. After his death, 'Abd Allah returned from exile and claimed Valencia and Suleiman claimed Tangiers against Hisham's son, al-Hakam I.

Hisham was dubbed "the just."

Hisham was a model of righteousness and a loyal prince. He lived in hopes of salvation and at the time of his succession to the throne, he believed, on the basis of his horoscope, that he had just eight years to live. He, therefore, abandoned all earthly enjoyments and sought redemption through charitable giving. He wore the simplest clothes, he would walk alone through the roads of Cordova, mingle with the ordinary people, visit the sick, enter the dwellings of the poor, and with genuine concern showed interest in all of their needs, requests, and complaints. At night, even in the pouring rain, he would take food from his palace and bring it to the poor. He was prompt in his religious duties, he urged his subjects to follow his example, and on rainy nights would dispense his wealth to those taking part in evening services at the mosques. After eight years, Hisham died as predicted and left to his successor a respectable kingdom.

References

Emirs of Córdoba
8th-century monarchs in Europe
757 births
796 deaths
8th-century Arab people

Hisham I of Córdoba


David Patrick Paul Alton, Baron Alton of Liverpool,  (born 15 March 1951) is a British politician.

He is a former Liberal Party and later Liberal Democrat Member of Parliament who has sat as a crossbench member of the House of Lords since 1997 when he was made a life peer. Alton is also known for his human rights work including the co-founding of Jubilee Action, the children's charity (which changed its name to Chance for Childhood in 2014), and serves as chair, patron or trustee of several charities and voluntary organisations.

Education and entry into politics
Born in London on 15 March 1951, His father was a Desert Rat who had served in the Eighth Army, and then worked for the Ford Motor Company. His mother was a native Irish speaker from the West of Ireland. After being rehoused from the East End, Alton was brought up in a council flat on an overspill council estate. He passed a scholarship exam to join the first intake of a new Jesuit grammar school and was educated at the Campion School, Hornchurch, Essex, and Christ's College of Education, Liverpool. He began his career as a teacher and, in 1972, was elected as a Liberal to Liverpool City Council as Britain's youngest city councillor. Alton was elected for the Low Hill ward, serving from 1972 to 1974, then, after the Local Government Act 1974, he was elected for the Smithdown ward where he served for the next six years. Alton was also a member of Merseyside County Council for the Smithdown division from 1974 to 1977 and chairman of the housing committee. He was deputy leader of Liverpool City Council from 1978 to 1980.

Political career
Alton was elected as Member of Parliament for Liverpool Edge Hill at a by-election in 1979 for the Liberal Party, when he became the "Baby of the House", achieving a record swing of 36.8% and 64% of the vote. He won the seat the day after the Callaghan Government was defeated in a vote of confidence and the 1979 General Election being called. He became the shortest lived MP, a member for less than a week, and made his Maiden Speech within three hours of taking his seat. Five weeks later he was re-elected and went on to serve as a Liverpool MP for 18 years, before standing down. He was the only new member of a Parliamentary Party of 11 MPs. He campaigned on the slogan "Everyone Knows Someone Who Has Been Helped by David Alton." He was notably a very short-serving Baby of the House, as Stephen Dorrell, who was a year younger than Alton, was elected at the 1979 election.

When the Edge Hill constituency was abolished for the 1983 general election, he was elected to represent the new Liverpool Mossley Hill constituency.

From 1979 to 1988 he served at various times as spokesman on the environment, home affairs, Northern Ireland and as Chief Whip. He is known for his anti-abortion position, and in 1987 he resigned as Chief Whip to campaign for his unsuccessful private member's bill which aimed to stop late abortions. He became a Liberal Democrat MP when the Liberal Party merged with the SDP in 1988, but he had difficult relations with parts of the party, especially over attempts to make the party adopt a position in favour of abortion rights. In 1992, he announced that he would not stand again as a Liberal Democrat after the party passed a policy that he believed committed the party to support abortion for the first time.  A motion passed in Spring 1993 stating that the party had no position on the substantive issue of abortion spared him delivering on the promise.

He stood down as an MP at the 1997 general election. He was made a life peer as Baron Alton of Liverpool, of Mossley Hill in the County of Merseyside as a personal choice of John Major in the Dissolution Honours, and took his seat in the House of Lords as a crossbencher.

Alton is chairman of the British-DPRK All-Party Parliamentary Group, and visited Pyongyang in October 2010 when he had talks with leaders of the North Korean government including Choe Thae-bok, the chairman of the Supreme People's Assembly.

On 26 March 2021, it was announced that Alton was one of two members of the House of Lords to be sanctioned by China for spreading what it called "lies and disinformation" about the country. He was subsequently banned from entering China, Hong Kong and Macau, and Chinese citizens and institutions are prohibited from doing business with him. The sanctions were condemned by the Prime Minister and led the Foreign Secretary to summon the Chinese ambassador.

Professor of Citizenship
In 1997, Alton was appointed Professor of Citizenship at Liverpool John Moores University, establishing the Foundation for Citizenship and the Roscoe Lectures. The lecture series explores citizenship and lectures have been given by commentators including the 14th Dalai Lama and Prince Charles.

Human rights

Alton established the lobby group for human rights, Jubilee Campaign, in 1987, with the support of other members of parliament. He also co-founded Jubilee Action, a children's charity established to fulfil the humanitarian needs highlighted by the work of Jubilee Campaign. In 2014 Jubilee Action changed its name to Chance for Childhood.

Alton campaigned against the Human Fertilisation and Embryology Act 2008, opposing the creation and use of animal-human hybrid stem cells for medical purposes.

He is a patron of the International Young Leaders Network and Save the Congo!, a small international rights group founded by the Congolese rights activist Vava Tampa to end the political crisis that continues to give rise to wars, conflicts and violence that have killed over 5.4 million people in Congo.

Support for Hong Kong
Alton has supported the rights and freedoms of those in Hong Kong, during the 2019–20 Hong Kong protests and regarding the National Security Law imposed by Beijing in June 2020, and its associated clampdowns.  In reaction to pro-Beijing lawmaker Junius Ho's actions regarding women and the LGBT+ community, as well as Ho's alleged support of the Yuen Long attackers, Alton worked with Luke de Pulford to pressure Anglia Ruskin University into rescinding the honorary doctoral degree it had conferred on Ho.  The degree was withdrawn on 29 October 2019.

During the 2019 Hong Kong Polytechnic University conflict, he issued a statement calling for the end to police violence and criticising Chief Executive Carrie Lam.

Trade Bill amendment
In January 2021, Alton influenced the Lords to pass an amendment to the Trade Act 2021 that "would require that the UK does not trade with genocidal regimes. Importantly, with the United Nations having shown itself incapable of making such decisions, the determination of whether genocide has taken place would be made by the High Court of England and Wales."

Honours and arms
Alton has been appointed to two Roman Catholic orders of chivalry; he is a Knight Commander of Merit of the Sacred Military Constantinian Order of Saint George (2003) and a Knight Commander of the Order of St. Gregory the Great (2008).

Personal life
Alton is married, has four children and four grandchildren, and holds both British and Irish citizenship. He resides in Lancashire, UK and is a Roman Catholic.

Books
Lord Alton has published numerous non-fiction titles:
 What Kind of Country? Marshall Pickering 1987
 Whose choice anyway? Marshal Pickering 1988
 Faith in Britain Hodder & Stoughton 1991
 Signs of Contradiction Hodder & Stoughton 1996
 Life After Death Christian Democrat Press 1997
 Citizen Virtues HarperCollins 1999
 Citizen 21 HarperCollins 2001
 Pilgrim Ways St Pauls Publishing 2001
 Passion and Pain (with Michele Lombardo) and accompanying DVD of TV series 2003
 Euthanasia: Getting To The Heart of The Matter (with Martin Foley) 2005
 Abortion: Getting To The Heart of The Matter (with Martin Foley) 2005
 Building Bridges: Is there Hope for North Korea? (with Rob Chidley) Lion 2013

References

External links
 Lord Alton of Liverpool official site
 David Alton official Facebook page

 Jubilee Campaign
 Jubilee Action

1951 births
Alumni of Liverpool Hope University
Alton of Liverpool
Knights Commander of the Order of St Gregory the Great
Liberal Democrats (UK) MPs for English constituencies
Liberal Party (UK) MPs for English constituencies
Liberal Party (UK) councillors in Liverpool
Living people
Members of the Parliament of the United Kingdom for Liverpool constituencies
UK MPs 1974–1979
UK MPs 1979–1983
UK MPs 1983–1987
UK MPs 1987–1992
UK MPs 1992–1997
Politicians from Liverpool
English people of Irish descent
Life peers created by Elizabeth II

David Alton


Konya Ovası Sulama Projesi (KOP), birkaç değişik kaynaktan Konya Ovası'nın sulanmasını sağlayacak büyük sulama projesidir.

Tarihi

Konya Ovasına ilk su getirme inşaatı Çumra Sulama Projesi  Temmuz 1908 - Aralık 1913 yılları arasında 19.500.000 Fransız Frangı bedelle (2021 değeri 110.000.000 USD) Almanlar tarafından yapılmıştır. Beyşehir Gölü'nün fazla suları bir kanal ile Konya Ovası'na getirilmiş, taksim merkezleri ve sulama kanalları ile ovaya dağıtılmıştır. Böylece, zamanında dünyanın önemli projelerinden olan bu çalışma ile 57.000 dekar arazide sulamalı tarım başlamıştır. Temelde bu proje kapsamında DSİ tarafından havza dışından Konya Ovası'na su getirilmesi projesine Konya Ovası Projeleri kısaca KOP denilmektedir.

1985 yılında Karaman'ın da ilçe olarak yer aldığı Konya ilinde DSİ'nin sulama yatırımlarına KOP adı verilmiştir. Daha sonra DSİ IV. bölge illeri olan Niğde, Aksaray ve Karaman illeri Konya'nın ile birlikte projeye dâhil edilmiştir. Kop bölgesi; il özel idareleri, DSİ sulamaları ve halk sulamalarını, HESleri, içme sularını kapsayacak hele getirilmiştir. Kop böylece; 1 milyon 100 bin hektar arazini sulanacağı 14 sulama projesi, 1 enerji projesi ve 3 içme suyu projesi olmak üzere toplamda 18 projenin birleşiminden oluşmaktadır.

Parçalı küçük arazilerde salma sulama ile tarım verimsiz olduğundan, arazi toplulaştırma ve yeraltı basınçlı sulama sistemleri geliştirilmeye çalışılmaktadır. Çevresel sürdürülebilirliğe dayalı su tasarrufu odaklı tarımsal altyapı geliştirilmesi hedeflenmektedir.

2011 yılında DOKAP bölge kalkınma idaresi, DAP bölge kalkınma idaresine ek olarak Konya, Aksaray, Karaman ve Niğde'yi kapsayan KOP bölge kalkınma idaresi kurulmuştur.6 Haziran 2016'da Yozgat ve Nevşehir, 7 Eylül 2016'da Kırşehir ve Kırıkkale KOP bölgesine ilave edilmiştir .

Amaç
KOP'nin temel amacı kapsamlı bir dönüşüm sağlamaktır. Tarımsal yapıda sürdürülebilirlik ve değişim sağlanarak, enerji, sanayi ticaret sektörlerini güçlendirmek, eğitim, kültür, sağlık gibi sosyal hizmetlere erişimi artırmak, bölgeler arası ve bölge içi gelişmişlik farkını azaltmak, havzanın rekabet gücünü artırmak, vatandaşların refah seviyesini iyileştirmek temel hedeflerdendir.

DSİ'nin tamamlanan Bağbaşı Barajı ve Mavi Tünel ile bölge dışından su getirmiş olması başka kaynaklardan da bölgeye su getirilmesi fikrini doğurmuştur.

Alan
Konya, Aksaray, Karaman, Niğde, Kırıkkale, Yozgat, Nevşehir ve Kırşehir illerini kapsayan proje bölgesinin büyüklüğü 95.580 km2 ile Türkiye'nin %12,2'sine karşılık gelmektedir. 2018 yılı sonu itibarıyla bölge toplam nüfusu Türkiye nüfusunun %5,45'ini oluşturan 4.406.245 kişidir.

Tehditler
Proje alanı sulanabilir geniş tarımsal sahalara sahip olmasına karşın su yetersizliği ile karşı karşıyadır. Mevcut üretim stili ve su kaynakları ile tarımsal yapının sürdürülmesi olanaksızdır. Türkiye kullanılabilir su kaynaklarının % 4'ü bölgede olmasına rağmen, sulanan alanların % 17'si bölgede bulunur. Sulama suyunun % 60'ı yer altı suyundan sağlanmaktadır. Yeraltı su seviyesinin her yıl 3 mm düşmesi, gelecekte bu suların kullanılmasını imkânsız kılacaktır.

Kop bölgesinde kaçak yeraltı su kuyuları dahil %30'unda sulu tarım, %70'inde kuru tarım yapılmaktadır. Türkiye nadas alanlarının %12'si (835.665 ha) bölgededir. Bölgede kullanılabilir su 2.435 milyar m3 yeraltı, 1.930 milyar m3 yerüstü olmak üzere 4.365 milyar m3 iken, ihtiyaç 15.286 milyar m3'tür. Son zamanlardaki yağış yetersizliği ve çiftçinin geliri fazla olan su isteği yüksek ürünlere yönelmesi yeraltı suları üzerindeki baskıyı artırmaktadır. Son yıllarda yeraltı suyunun yıllık 1 metre ile 3 metre çekildiği belirtilmektedir.

Türkiye hektara 4500 m3, kişi başı 1500 m3 su ile su stresi yaşayan ülke konumundadır. Proje alanında hektar başına su varlığı Türkiye ortalamasının 1/3'ü kadar, yıllık yağış miktarı Türkiye'nin yarısı kadardır. DSİ yeraltı kuyularına sayaç takarak kullanımı kontrol altına almaya çalışmaktadır.

Su kaynakları
Bölgenin en önemli geçim kaynağı olan tarımın mevcut şekilde sürdürülebilmesi için bölgede var olan suların yetersiz olduğu, havza dışından değişik kaynak sularının getirilmesi gerektiği düşünülmüştür. Sakarya Nehri, Fırat Nehri, Kızılırmak, Seyhan, Göksu, Manavgat gibi akarsulardan su getirilmesi fikirleri tartışılmaktadır. Bu amaçla aşağıdaki teklifler yapılmıştır:

 Göksu Nehri Projesi; kapsamında Bağbaşı Barajı bitirilmiş, sular (Mavi Tünel Projesi) ile ovaya taşınmaktadır. İlave olarak Afşar Barajı ve Bozkır Barajı ve bu barajların suyunu Mavi Tünel sistemine taşıyacak Hadimi Tüneli yapımı sürmektedir. Tüm proje havzaya 414,13 hm3 su aktaracaktır. Bu proje uygulamadadır.
 Manavgat Nehri'i tamamen denize akmaktadır. Mavi Tünel'de uygulanan yöntem ile Manavgat önce Suğla Gölü'ne sonra ovaya aktarılabilir.
 Beyşehir Gölü Projesi, gölden çıkan Çarşamba Suyu kanala alınmış, Suğla Gölü'ne akması önlenmiş, üzerine Apa Barajı yapılmış ve Çumra Ovasının sulamasında kullanılmaktadır. Gölden Isparta'ya verilen suyunda proje bölgesine aktarılması teklif edilmektedir.
 Kızılırmak Nehri Projesi, Hirfanlı Barajı'ndan boru hattı ile Konya Ovası'na su getirilebilir.
 Karasu Nehri; Fırat Nehri'nin kuzey kolu olan akarsunun sularının Kızılırmak üzerinden taşınması teklif edilmektedir. 110 km uzunluğundaki kanal kullanılarak su Kızılırmak'a aktarılacak, 234 km'lik başka bir kanal ile 800 milyon 3 su havzanın kuzey bölgelerine aktarılabilecektir.
 Kızılırmak'ın suyu, Tuz Gölü Doğalgaz Deposu yapımında temiz su için Hirfanlı Barajından çekilen boru hatları Aksaray'ın tarlalarını sulamada kullanılabilir.
 Alara Çayı ve Kargı Çayı Orta Toroslardan, denize akmaktadır, bu nehirler bölgeye aktarılabilir.
 Seyhan Nehri üzerindeki Çatalan Barajı'ndan alınan suların havzaya aktarılması teklif edilmektedir. Güzergâh olarak da Ceyhan-Kırıkkale Petrol Boru Hattının bir bölümünün kullanılması önerilmektedir. Aksaray, Niğde illeri ile Emirgazi ve Ereğli ilçelerinin sulamasında kullanılmalıdır.
 Sakarya Nehri'nin kaynağı Sakarbaşı ile Karasu Nehri ve Hirfanlı Barajı'ndan getirilecek su ile Yunak, Çeltik, Cihanbeyli, Kulu, Ilgın, Altınekin, Kadınhanı ve Sarayönü gibi Konya'nın kuzeyi sulanmalıdır.
Gembos Polyesi havzasından Akdeniz'e akan sular Derebucak Prof. Dr. Yılmaz Muslu Barajı'nda biriktirilmekte, derivasyon kanalı ile Beyşehir Gölü'ne, oradan ovaya aktarılmaktadır.

Sonuç olarak; Kızılırmak ve Sakarya nehirlerinin kendi havzalarının ihtiyacını karşılayamadığı, Fırat, Seyhan ve Manavgat'dan suyun getirilmesinin ekonomik olmadığı görülmüştür. Göksu Nehrinden daha fazla su alınması, Kesikköprü ve Hirfanlı barajlarından bir miktar terfi, sonra cazibe ile bölgenin kuzeyine getirilebileceği düşünülmektedir.

Kaynakça

Konya'da tarım
Türkiye'deki altyapı projeleri

Konya Ovası Projesi


Graemsay () is an island in the western approaches to Scapa Flow, in the Orkney Islands of Scotland. The island has two lighthouses. Graemsay lies within the parish of Stromness.

Geography and geology
Graemsay lies between Hoy and Stromness on Mainland Orkney, separated from the Mainland by Clestrain Sound. The island is  in area and is mainly crofted.

The island's geology is Old Red Sandstone of the Devonian period, with two volcanic faults. On the north coast there is granite-schist, a great rarity in Orkney.

Graemsay is surrounded by strong tidal races, known locally as roosts. An Orkney Ferries service, usually operated by , links the island with Stromness and Moaness on Hoy.

Graemsay is sometimes referred to locally, as 'Orkney's green isle' due to its lush green vegetation cover.

Wildlife
Birds include oystercatchers, ringed plovers, redshank and curlew. Parts of the island are largely undeveloped and are a haven for wild plants.

History
As with many other Orkney Islands, there is a connection to the Celtic Church, possibly a pre-Norse one. There are the remains of two early churches, dedicated to St Bride and to St Columba., who are both saints of Irish origin.

The island has two lighthouses, Hoy High (NE) and Hoy Low (NW), both built in 1851 by Alan Stevenson for the 19th-century herring industry.

At the Point of Oxan in the far north west, in Burra Sound, are block ships, which were scuttled deliberately during World War II. This is a common feature of the straits and former straits around Scapa Flow. A Coastal Defence Battery also sits at the point of Oxan, built in 1944, and guarding the western entrance to Scapa Flow, until the end of World War II.

Graemsay primary school was built in 1876 and once had a peak enrollment of 60 pupils. In the late 1990s the school had four staff to just one pupil, making it the most expensive state school in the United Kingdom. The school closed in 1996. Today, the island's children travel daily by boat to school in Stromness on the ferry MV Graemsay.

Lighthouses

Two lighthouses are present on Graemsay: Hoy Sound Low and Hoy Sound High located at the extremities of the northern side of the island. The lights were built in 1851 on project by Alan Stevenson; both are cylindrical tower with balcony and lantern, even if of different heights, white painted with black lantern and the typical ochre trims.

The Hoy High Light, known as Graemsay Island Range Rear, is  high and has a white and red occulting light every 8 seconds depending on the directions.

The Hoy Low Light (Graemsay Island Range Front) is  high and is distinguished by a white isophase light every 3 seconds. The two Range lighthouses direct the ships towards the Hoy Sound from the Atlantic.

See also

 List of islands of Scotland
 List of lighthouses in Scotland
 List of Northern Lighthouse Board lighthouses

References

Book about the History of Graemsay
 the orcadian bookshop

External links
 Run by the current residents of Hoy High Lighthouse, and attempts to give a flavour of life today on Graemsay
 The largest building, Sandside House, has been renovated and this web site describes the property and the island.
 Contains information about all Graemsay families
 Northern Lighthouse Board

Islands of the Orkney Islands

Graemsay


Mira Menac-Mihalić (Zagreb, 1954.), hrvatska akademkinja, jezikoslovka, kroatistica i dijalektologinja.

Životopis
Rođena u Zagrebu. Doktorirala 1986. temom 'Čakavska morfologija i morfološka akcenatska tipologija'. Za članicu suradnicu Hrvatske akademije znanosti i umjetnosti izabrana je 29. svibnja 2008. godine. Članica je Odbora za dijalektologiju i Odbora za leksikografiju Razreda za filologiju Hrvatske akademije znanosti i umjetnosti. Na Filozofskom fakultetu u Zagrebu na Katedri za dijalektologiju i povijest hrvatskoga jezika radi od 1980. kao asistentica, od 1990. kao docentica, od 2006. kao izvanredna, od 2010. godine kao redovita profesorica. Glavna je urednica Hrvatskoga dijalektološkog zbornika.

Glavna djela
 "Frazeologija novoštokavskih ikavskih govora u Hrvatskoj (S Rječnikom frazema i Značenjskim kazalom s popisom sinonimnih frazema)", 2005., Zagreb: Institut za hrvatski jezik i jezikoslovlje i Školska knjiga, ISBN 953-6637-27-8
 "Frazeologija križevačko-podravskih kajkavskih govora s rječnicima", 2008., Zagreb: Institut za hrvatski jezik i jezikoslovlje, (u suautorstvu s J. Maresić), ISBN 978-953-6637-42-3
 "Frazeologija splitskoga govora s rječnicima", 2011., Zagreb: Institut za hrvatski jezik i jezikoslovlje, (u suautorstvu s A. Menac), ISBN 978-953-6637-41-6
 "Ozvučena čitanka iz hrvatske dijalektologije", 2012., Zagreb: Knjigra, (u suautorstvu s A. Celinić), ISBN 978-953-7421-11-3
 "Frazemi i poslovice u dalmatinsko-venecijanskom govoru Splita u 20. stoljeću", 2014., Zagreb: Knjigra, (u suautorstvu s A. Menac), ISBN 978-953-7421-12-0

Izvori

Vanjske poveznice
Tko je tko u hrvatskoj znanosti
Google znalac
Worldcat

Životopisi, Zagreb
Hrvatski jezikoslovci
Hrvatski dijalektolozi
Akademici HAZU
Dobitnici_nagrade_HAZU

Mira Menac-Mihalić


An Philodendron breedlovei in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Thomas Bernard Croat. An Philodendron breedlovei in nahilalakip ha genus nga Philodendron, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Philodendron

Philodendron breedlovei


මයික්‍රොසොෆ්ට් සමාගමෙන් එලදැක්වූ මෙහි අනිත් සමාගම් එලි දක්වන ලද සොශල් මීඩියා වල සියලුම ක්‍රියාවන්හි එකතුවක් ලෙස එලි දක්වා ඇත.මෙමගින් වීඩියෝ කෝල්,වොයිස් කෝල්,මීටින්ග්ස් වැනි පහසුකම් ලබා ගත් හැක.

මයික්‍රොසොෆ්ට් ටීම්ස්


ජර්මනිය දෙවන ලෝක යුද්ධයේ තම බලය පැතිරවීමට අල්ලා ගත් රටවල් හා බල ප්‍රදේශ ජර්මන් අධිරාජ්‍යය ලෙස හිට්ලර් විසින් නම් කළේය.

ජර්මන් අධිරාජ්‍යය


Triceratops (üç boynuzlu yüz), 68-65 milyon yıl önce (Geç Kretase dönemi) Kuzey Amerika'da yaşamış otobur bir kuş kalçalı dinozor cinsi. Kretase döneminin sonunda pek çok canlının yokolduğu büyük felakete kadar yaşamış son dinozorlardandır. Triceratops, iri, dört ayaklı bedeni; büyük, kemikli bir yaka ve üç boynuz taşıyan başı; günümüz gergedanlarına olan benzerlikleri ile en kolay tanımlanabilen dinozor türlerinden biridir. Ayrıca, bilinen en büyük etobur dinozorlardan olan Tyrannosaurus ile aynı alanı paylaşmıştır ve muhtemelen onla savaşan hayvanlardandır.

Tanımlandığı 1887 yılından bu yana, henüz tam bir fosili bulunmuş olmasa da, toplanan pek çok kısmi kalıntıdan hareketle iyi tanınan bir dinozordur. Kafalarındaki yakanın ve boynuzlarının fonsiyonu, uzun süre tartışmalara konu olmuştur. Çoğunlukla avcılara karşı savunma silahları olarak görülürler. Ayrıca yeni teorilere göre; bunlar, tıpkı günümüz hayvanları gibi, tür içinde kur yapmak ve üstünlük göstermek amacıyla kullanılmış olabilirler.

Triceratops'un, paleontologlar tarafından grubu içinde tam olarak nasıl yerleştirileceği konusu tartışılsa da, seratopsid dinozorlar arasında en iyi bilinenidir. Triceratops horridus ve Triceratops prorsus ismi verilen iki türü geçerli sayılır. Bununla beraber başka pek çok isimlendirilmiş sinonim tür de vardır.

Kökenbilim
Triceratops cins ismi Antik Yunanca tri (üç), keras (boynuz) ve ops (yüz) kelimelerinin birleştirilmesiyle oluşturulmuş ve latinceye aktarılmıştır.

Gücü

Maastrihtiyen'de Tyrannosaurus rex ile aynı bölgeleri paylaştığı için hep kıyaslanmıştır. Ayrıca ikisinin dövüş teknikleri farklıdır. Triceratops ne kadar da Tyrannosaurus rex</u>'in bölgelerini işgal etse de o kendisini hep Tyrannosaurus rex'den korumuştur. Tyrannosaurus rex'in o düşüncesi bile korkunç olan ağzından korkan diğer dinozorlar gibi değildi Triceratops. Tyrannosaurus rex'in ağzı ve Triceratops'un boynuzları fazlasıyla karşılaşmıştır. Ne kadar Tyrannosaurus rex 'sürüngenlerin kralı' olarak adlandırılsa da Triceratops'un boynuzlarına boyun eğmiş olabilir.

Tanımlama

[[Dosya:Triceratops-1.jpg|sağ|upright=1.18|küçükresim|Triceratops horridus'un Afrika fili ile boyut karşılaştırması]]

Yetişkin bir Triceratops, 7,9–9 m uzunluğa, 2,9–3 m yüksekliğe, 6,1-12 ton ağırlığa erişebilir. Onu diğerlerinden ayıran en belirgin özelliği, kara hayvanlarının en büyüklerinden olan kafasıdır. Başı 2 m ve hatta boyunun üçte biri kadar uzunlukta olabilir. Burnunun üzerinde bir ve gözlerinin üzerinde yaklaşık 1 m uzunluğunda 2 adet boynuzu; kafasının arkasında da görece kısa ve kemikli bir yakası vardır. Yakalı dinozorların çoğunun yakasında boşluklar olmasına rağmen Triceratops'unki dolu ve sağlamdır.
    Triceratops sağlam yapılıdır ve yine kuvvetli, beş parmaklı ön, dört parmaklı arka ayaklara sahiptir. Kesinlikle dört ayaklı olmasına rağmen, duruş şekli bazı tartışmalar doğurmuştur. Başlangıçta ön ayaklarının, başının ağırlığını taşıyabilmek için  yanlara doğru açılı durduğuna inanılırdı. Bu duruş Charles Knight ve Rudolph Zallinger'in çizimlerinde görülebilir. Bununla birlikte boynuzlu dinozorlardan kalan ayakizlerinin incelenmesi ve iskeletlerin  son yeniden inşaları gösteriyor ki, Triceratops 'un, tam olarak dikilmek ile yayılmak arasında dik bir duruşu vardı(gergedanlar gibi). Bu sonuç, besleme için yayılan bir yürüyüşü engellemez.

 Sınıflandırma Triceratops, geniş bir Kuzey Amerika boynuzlu dinozorlar ailesi olan 'Ceratopsidae' nin en bilinen üyesidir. Bu aile içindeki yeri yıllarıdır tartışılagelmiştir. Karışıklık, çoğunlukla kısa, katı yakanın birleşmesi (Centrosaurinae gibi) ve uzun boynuzların (Chasmosaurinae olarak da bilinen Ceratopsinae gibi) üzerinde oldu. R. S. Lull, boynuzlu dinozorların ilk incelemesinde, biri Triceratops'a öncülük eden Monoclonius ve Centrosaurus, diğeri Ceratops ve Torosaurus ile birlikte olmak üzere, onu bugün anlaşıldığı gibi bir centrosaurinae yapan iki  nesil  varsaydı. Bu görüşe dayanan son revizyonlar, biçimsel olarak birinci, kısa yakalı grubu Centrosaurinae (Triceratops'u da kapsayan) ve ikinci uzun yakalı grubu Chasmosaurinae şeklinde tanımlar.

1949'da C. M. Sternberg, kafa  ve boynuz yapısına bakarak Triceratops'un Arrhinoceratops ve Chasmosaurus'a yakın olduğu ve onu ceratopsine (kendi kullanımına göre chasmosaurine) yapan soruyu ortaya attı. Yine de Triceratops'u Centrosaurinae içinde sınıflandıran John Ostrom ve sonrasında David Norman tarafından büyük ölçüde görmezden gelindi.

Sonraki keşifler ve analizler, Lehman'ın 1990 yılında her iki alt türü de tanımlaması ve birkaç morfolojik özelliğin esasında Triceratops 'u ceratopsinae (kendi kullanımına göre chasmosaurine) olarak göstermesi ile birlikte, Sternberg'in Triceratops'un konumu konusundaki görüşünü destekledi. Aslında, kısa yakası dışında,ceratopsine ile uyum gösterir.

Peter Dodson'ın, 1990'daki bir klasdistik analiz ve 1993'teki RFTRA (resistant-fit theta-rho analysis) isimli, sistematik olarak kafatası şeklinde ölçü benzerliklerini ölçen morfometrik tekniğe dayalı bir çalışmayı içeren daha ileri bir araştırması, Triceratops'un ceratopsine içindeki konumunu güçlendirmiştir.

 Keşifler ve örnekler

İsimlendirilen ilk örnek, 1887 baharında Denver, Colorado yakınlarında bulunan boynuzlardı. Bu örnek, ona, Pliyosen devrinde yaşamış olağandışı bir bizon olduğuna inanarak, Bison alticornis adını veren, Othniel Charles Marsh'a gönderildi. Gelecek yıla kadar parça parça kalıntılardan Ceratops türünün ilanını gördüğünde, boynuzlu dinozorların olduğunu anladı; ama hala Bison alticornis'in bir Pliyosen memelisi olduğunu düşünüyordu. Fikrini değiştirmesi, üçüncü ve çok daha tam bir kafatasının bulunması ile gerçekleşti. Örnek, 1888'de John Bell Hatcher tarafından Wyoming'in Geç Kretase kayalıklarında toplandı ve başlangıçta başka bir Certops türü olarak tanımlandı. Marsh, iyi düşündükten sonra, Bison alticornis'in başka bir Ceratops örneği olduğunu kabul ederek fikrini değiştirdi ve ona Triceratops ismini verdi. Triceratops kalıntıları, sonradan, ABD'de (Montana ve Güney Dakota) ve Kanada'da da (Saskatchewan ve Alberta) bulundu.

 Geçerli örnekler
T. horridus (Marsh, 1889) (başlangıçta Ceratops) (tür örneği)
T. prorsus (Marsh, 1890)

 Kuşkulu örnekler

Bu örnekler,  nomina dudia (kuşkulu isimler) sayılırlar ve çok eksik, tamamlanmamış, diğer Triceratops örneklerinden ayırt edilemeyen fosillere dayanırlar.T. albertensis (C.M. Sternberg, 1949)T. alticornis (Marsh, 1887 (başlangıçta Bizon))T. eurycephalus (Schlaikjer, 1935)T. galeus (Marsh, 1889)T. ingens (Lull, 1915)T. maximus (Brown, 1933)T. sulcatus (Marsh, 1890)

 Sinonimler

T. brevicornus (Hatcher, 1905) (=T. prorsus)
T. calicornus (Marsh, 1898) (=T. horridus)
T. elatus (Marsh, 1891) (=T. horridus)
T. flabellatus (Marsh, 1889) (=T. horridus)
T. hatcheri (Lull, 1907) (=Diceratus hatcheri)
T. mortuarius (Cope, 1874) (nomen dubium; başlangıçta Polyonax; = Polyonax mortuarius)
T. obtusus (Marsh, 1898) (=T. horridus)
T. serratus (Marsh, 1890) (=T. horridus)
T. sylvestris (Cope, 1872) (nomen dubium; başlangıçta Agathaumas sylvestris)

 Paleobiyoloji

Triceratopslar, genellikle sürüler halinde yaşayan hayvanlar olarak resmedilseler de, bu konuda henüz yeterli kanıtlar yoktur. Boynuzlu dinozorların birkaç diğer cinsi, fosil yataklarında korunmuş, ikiden yüzlere hatta binlere kadar bireyden bilinirkenbilinirken, şimdiye kadar sadece bir adet Triceratops kalıntılarının ağırlıklı olduğu fosil yatağı bulunmuştur: Güneydoğu Montana'da, üç genç örneğin kalıntılarının olduğu bir site. Sadece genç örneklerin bulunması açısından önemli olabilir.

Triceratops, yıllardır, yalnız bireylerin fosillerinden bilinir. Bununla birlikte, bu kalıntılar çok yaygındır. Örneğin Minnesota Bilim Müzesi'nin paleontologlarından Bruce Erickson, Montana'da 200 adet Triceratops prorsus fosili gördüğünü kaydetmiştir. Benzer şekilde, Barnum Brown, alanda 500 adet kafatası bulduğunu söylemiştir. Çünkü Triceratops dişleri, boynuz, yaka ve kafa parçaları, Geç Kretase dönemi Kuzey Amerika'sında çok  bol bulunan fosillerdir. Bu onu devrinin en baskın otobur türlerinden biri yapar. Robert Bakker'in 1986'daki hesabına göre, Kretase dönemi sonunda, büyük dinozorlar aleminin 5/6'sını Triceratopslar oluşturmuştur. Diğer hayvanların aksine, kafatası fosilleri, iskeletin diğer bölümlerine göre daha fazla bulunmaktadır. Bunun nedeni kafatasının sıra dışı yüksek korunma potansiyelidir.

Kretase döneminin sonunda pek çok canlının yokolduğu büyük felakete kadar yaşamış son boynuzlu dinozor türlerindendir. Benzerleri Diceratus ile Torosaurus ve daha uzak akrabası Leptoceratops ta o devirlerde hala yaşıyorlardı; ama kaıntılarına nadiren rastlanır.

 Diş yapısı ve beslenmesi

Triceratops, yere yakın duran başı yüzünden büyük olasılıkla kısa otlar ile beslenirdi. Boynuzları, gagaları ve iri gövdeleriyle yüksek bitkileri de devirebildikleri sanılıyor.

Çeneler, beslenmek, koparmak ve ısırmak için daha iyi olduğuna inanılan, derin ve dar bir gagayla son bulur.

Dişleri, pil adı verilen 36-40 diş sütunundan oluşan gruplarda düzenlenmiştir. Çenenin her iki tarafında da, hayvanın boyuna bağlı olarak, 3-5 dişten oluşan kolonlar vardı. Bu, değişik zamanlarda sadece bir bölümü kullanılabilen, 432-800 arası diş demektir. Diş değiştirme, hayvanın yaşamı boyunca sürerdi. Dişler, dikeyden az dikey yöne doğru kırkarak iş gördü. Triceratopsların iri bedenleri ve fazlaca olan dişleri, onların bol miktarlarda lifli bitkilerle beslendiklerini gösterir.

 Yakası ve boynuzlarının fonksiyonu

Triceratops'un yakası ve boynuzları ile ilgili çok fazla kuram vardır. İki ana teori, bunların kavgada ya da kur yapmada kullanıldıkları üzerindedir.

 Kaynakça

 Dış bağlantılar

 Dinosaur Mailing List post on Triceratops stance
 Smithsonian Exhibit
 Triceratops at the Internet Archive
 Triceratops in the Dino Directory
 Triceratops (short summary and good color illustration)
 Triceratops For Kids (a fact sheet about the Triceratops'' with activities for kids)

Chasmosaurinae
Kretase devri dinozorları
Kuzey Amerika dinozorları
Alabama'da paleontoloji
Colorado'da paleontoloji
Güney Dakota'da paleontoloji
Wyoming'de paleontoloji
Alberta'da paleontoloji
Saskatchewan'da paleontoloji
Wyoming'in sembolleri
Güney Dakota'nın sembolleri
Othniel Charles Marsh tarafından adlandırılmış taksonlar
1889'da tanımlanan fosil taksonları

Triceratops


Les élections législatives françaises de 1951 se tiennent le 17 juin. Ce sont les deuxièmes élections législatives de la Quatrième République.

Mode de scrutin

Représentation proportionnelle plurinominale suivant la méthode du plus fort reste dans 103 circonscriptions, conformément à la loi des apparentements : les listes qui se sont « apparentées » avant l'élection remportent tous les sièges de la circonscription si leurs voix ajoutées obtiennent la majorité absolue des suffrages exprimés. Il y a  à pourvoir.
Le vote préférentiel est admis.

Dans le département de l'Aude, quatre députés sont à élire.

Élus

Résultats

Résultats à l'échelle du département

 Les listes de Troisième Force de la SFIO, du RGR et du MRP se sont apparentées.
Leurs voix représentant plus de 50% des exprimés, elles remportent tous les sièges en jeu. Ces derniers sont répartis à la proportionnelle entre les partis apparentés.

Articles connexes
 Liste des circonscriptions législatives de l'Aude
 Liste des députés de l'Aude
 Élections législatives françaises de 1951

Notes et références

Aude
Législatives, 1951

Élections législatives de 1951 dans l'Aude


A select or special committee of the United States Congress is a congressional committee appointed to perform a special function that is beyond the authority or capacity of a standing committee. A select committee is usually created by a resolution that outlines its duties and powers and the procedures for appointing members. Select and special committees are often investigative, rather than legislative, in nature though some select and special committees have the authority to draft and report legislation.

A select committee generally expires on completion of its designated duties, though it can be renewed. Several select committees are treated as standing committees by House and Senate rules and are permanent fixtures in both bodies, continuing from one Congress to the next. Examples include the Permanent Select Committee on Intelligence in the House and the Select Committee on Intelligence in the Senate. The Senate Indian Affairs Committee is a select committee, though the word select is no longer a part of its name.

Some select committees are called special committees, such as the Senate Special Committee on Aging. However, they do not differ in any substantive way from the others.

Prior to the advent of permanent standing committees in the early 19th century, the House of Representatives relied almost exclusively on select committees to carry out much of its legislative work. The committee system has grown and evolved over the years. During the earliest Congresses, select committees, created to perform a specific function and terminated when the task was completed, performed the overwhelming majority of the committee work. The first committee to be established by Congress was on April 2, 1789, during the First Congress. It was a select committee assigned to prepare and report standing rules and orders for House proceedings and it lasted just five days, dissolving after submitting its report to the full House. Since that time, Congress has always relied on committees as a means to accomplish its work.

Early select committees
In the 1st Congress (1789–1791), the House appointed roughly six hundred select committees over the course of two years. By the 3rd Congress (1793–95), Congress had three permanent standing committees, the House Committee on Elections, the House Committee on Claims, and the Joint Committee on Enrolled Bills, but more than three hundred fifty select committees. While the modern committee system is now firmly established in both House and Senate procedure, with the rules of each House establishing a full range of permanent standing committees and assigning jurisdiction of all legislative issues among them, select committees continue to be used to respond to unique and difficult issues as the need arises.

The United States Senate did not establish its first standing committees until 1816, so select committees performed the overwhelming majority of the committee work for the Senate during the earliest Congresses. Like the House, standing committees have largely replaced select committees in the modern Senate, but select committees continue to be appointed from time to time.

Early select committees were fluid, serving their established function and then going out of existence. This makes tracking committees difficult, since many committees were known by the date they were created or by a petition or other document that had been referred to them. In a number of instances, the official journal and other congressional publications did not consistently refer to an individual committee by the same title. Though such inconsistencies still appeared during the 20th century, they were less frequent.

Notable select committees
While earlier select committees often narrowly tailored to specific issues, some select committees ultimately had a noticeable impact on federal legislation and American history. One was the select committee dealing with Missouri's admission to the Union as a new state. The committee was established in 1821 and lasted just 7 days. Chaired by Henry Clay, the committee helped draft the Missouri Compromise, which attempted to resolve the question of whether slavery would be permitted in newly admitted states.

Some select committees went on to become permanent standing committees. The most notable of these is the Ways and Means Committee. It was first established as a select committee July 24, 1789 during a debate on the creation of the Treasury Department. Representatives had concerns over giving the new department too much authority over revenue proposals, so the House felt it would be better equipped if it established a committee to handle the matter. This first Committee on Ways and Means had 11 members and existed for just two months. In 1801, it became a standing committee, and still operates as one today.

In the 20th century
Notable select and special committees established in the 20th century include:

House Special Committee on Un-American Activities Authorized to Investigate Nazi Propaganda and Certain Other Propaganda Activities (McCormack-Dickstein Committee): established in 1934 "in reaction to the overthrow of a number of established foreign Governments in favor of communist or fascist systems and reflected concern that foreign propaganda might subvert the U.S. Constitution", the committee's chairman was John W. McCormack of Massachusetts and its vice chairman was Samuel Dickstein of New York. The committee is sometimes cited as a forerunner to the House Un-American Activities Committee.
Senate Special Committee to Investigate the National Defense Program (Truman Committee): chaired by Senator Harry S. Truman of Missouri, this committee, established on March 1, 1941, by the unanimous consent of the Senate, allowed Truman to rise to national prominence. The committee investigated waste and corruption that hampered U.S. military efforts before and during World War II; it "held hundreds of hearings, traveled thousands of miles to conduct field inspections, and saved millions of dollars in cost overruns". The committee disbanded on January 28, 1948, and its functions were assumed by what became the Senate Governmental Affairs Committee's Permanent Subcommittee on Investigations.
Senate Temporary Select Committee to Study the Senate Committee System (Stevenson Committee): chaired by Senator Adlai E. Stevenson III of Illinois, the recommendations of this Committee led to the abolition of most of the Senate's select and joint committees, and the reshuffling to jurisdictional lines of Senate committees. The 1970s reorganization was the last major reorganization of the Senate committee system.
House Select Committee on Assassinations to investigate the assassinations of John F. Kennedy and Martin Luther King Jr. from 1976 to 1978.
Senate Select Committee on Presidential Campaign Activities (Watergate Committee): chaired by Senator Sam Ervin of North Carolina, this committee investigated misconduct during the 1972 presidential election, most famously the Watergate scandal. The committee disbanded after completing its investigation in June 1974.
House Select Committee to Investigate Covert Arms Transactions with Iran (Iran–Contra Committee): established in 1987 to investigate the Iran–Contra scandal.

In the 21st century

House Select Committee on Energy Independence and Global Warming
The Select Committee on Energy Independence and Global Warming was established in 2007 in the 110th Congress (under Speaker Nancy Pelosi) and renewed for the 111th Congress. The committee was advisory in nature, and lacked the legislative authority granted to standing committees. The committee was chaired by Representative Ed Markey of Massachusetts, co-author of the unsuccessful 2009 cap-and-trade legislation (Waxman-Markey) supported by Democrats.

The committee held 80 hearings and briefings on issues such as climate change and the Deepwater Horizon oil spill. The committee played a role in the creation of the 2007 energy bill, the 2009 stimulus package (which contained funds for energy efficiency and other environmental provisions), and the 2009 Waxman-Markey bill (which was passed by the House, but never acted upon by the Senate).

The committee was disbanded by the House in 2011, at the beginning of the 112th Congress, after Republicans took control of the chamber following the 2010 elections.

House Select Committee on Benghazi
In May 2014, the House of Representatives voted to create the United States House Select Committee on Benghazi to investigate the 2012 attack on a U.S. compound in Benghazi, Libya. The committee spent more than $7.8 million on its investigation over two and a half years, issued its final report in December 2016, and shut down at the conclusion of the 114th Congress. The committee was "one of the longest, costliest and most bitterly partisan congressional investigations in history", lasting longer than the congressional inquiries into 9/11, Watergate, the assassination of President Kennedy, and the attack on Pearl Harbor.

Democrats and critics viewed the inquiry as intended to damage the presidential prospects of former Secretary of State Hillary Clinton, and House Majority Leader Kevin McCarthy prompted controversy when he suggested that Republicans had succeeded with the Benghazi special committee in bringing down Clinton's poll numbers. James Fallows wrote that the committee was an "oppo-research arm of the Republican National Committee, far more interested in whatever it might dig up about or against ... Clinton than any remaining mysteries on the four Americans killed in Benghazi". The committee's "most significant, if inadvertent, discovery" was Clinton's use of a private email server as secretary of state, which prompted an FBI investigation.

The committee's final report found no evidence of culpability or wrongdoing by Clinton, but did criticize Defense Department, Central Intelligence Agency and State Department officials for security lapses. In a dissenting report, Democrats accused the committee and its chairman, Trey Gowdy, "of flagrant political bias while arguing the investigation wasted taxpayer money to try to damage Clinton".

House Select Committee to Investigate the January 6th Attack on the United States Capitol

On July 1, 2021, Speaker Nancy Pelosi created a select committee to investigate the January 6, 2021 attack on the U.S. capitol, following the U.S. Senate's failure to overcome a Republican-led filibuster to create a bipartisan January 6 Commission. Bipartisan membership on the committee was a point of significant political contention. Liz Cheney and Adam Kinzinger were the only two House Republicans to serve on the committee, and the Republican National Committee eventually censured them for their participation.

Proposed select committees
There have been a number of unsuccessful proposals to create select committees. For example, in 2017, Representative Mike Thompson and 162 other Democratic members of Congress unsuccessfully introduced a measure to create a House Select Committee on Gun Violence Prevention to address gun violence in the United States. In the same year, Democratic Senator Chris Coons of Delaware and Republican Senator Cory Gardner introduced bipartisan legislation to create a Select Committee on Cybersecurity.

The United States House Judiciary Select Subcommittee on the Weaponization of the Federal Government was established on January 10, 2023 to fulfill promises made during negotiations for election of the House Speaker by Kevin McCarthy to investigate the Biden Administration's alleged weaponization of the federal government.

See also
 Select committee (parliamentary system)
 Select Committee (United Kingdom)
 Special prosecutor

References

Terminology of the United States Congress

Select or special committee (United States Congress)


Kristian Pilipović (Đakovo, 10. prosinca 1994.), hrvatski rukometni reprezentativac. Nastupao je i za reprezentaciju Austrije   na svjetskom prvenstvu 2019. godine a za Hrvatsku je debitirao na europskom prvenstvu 2022.
Rodio se u Đakovu. Seniorsku karijeru počeo je u Austriji.

Vanjske poveznice
Sportalo  Kristian Pilipović više nije član Nexea

Austrijski rukometaši
Rukometni vratari
Hrvati u Austriji
Životopisi, Đakovo
Vratari hrvatske rukometne reprezentacije

Kristian Pilipović


Tjekkiets U/20-fodboldlandshold består af tjekkiske fodboldspillere, som er under 20 år og administreres af Českomoravský fotbalový svaz.

Referencer

U/20-fodboldlandshold i Europa

Tjekkiets U/20-fodboldlandshold


Angantyr también es el nombre sueco para Ongenþeow y Ongendus.

Angantyr es el nombre de tres personajes legendarios de la mitología nórdica con el mismo perfil: caudillo vikingo y rey de Suecia, que aparece en la saga Hervarar, Gesta Danorum y la feroesa Kvæði.

Un Angantyr también aparece bajo el nombre Incgentheow en el poema inglés (de origen anglosajón) Widsith, (línea 115) junto a su padre Heidrek (Heathoric), hermanastro Hlöð (Hlith) y la madre de Hlöð, Sifka (Sifeca).

Angantyr el berserker

El padre de Angantyr, llamado Arngrim, le dio la espada Tyrfing, un arma que cortaba todo lo que se pusiera por delante como si fuera una tela y portaba la maldición que debía matar un hombre cada vez que se desenvainaba. Angantyr era el más alto de los doce hijos de Arngrim, todos los hermanos eran berserkers como su padre y temidos por sus incursiones por todo el norte.

Durante las festividades de Yule, regresaban a su hogar Bolmsö cuando el segundo hijo mayor Hjörvard, juró que iba a conseguir a Ingeborg, hija de Yngvi, rey de Suecia.

Los doce hermanos partieron hacia Gamla Uppsala y Hjorvard propuso matrimonio a Ingeborg. No obstante, apareció Hjalmar, uno de los campeones suecos del rey, y proclamó que él merecía más a la princesa que un berserker.

El rey sueco, que temía oponerse a doce fieros e incontrolables berserkers en su morada, sugirió que Ingeborg decidiera por sí misma. Por supuesto, escogió a Hjalmar y Hjorvard se sintió humillado y enrabiado retó a Hjalmar a un holmgang (duelo) en Samsø y advirtió que Hjalmar perdería su honor si no aceptaba.

Cuando los doce hermanos llegaron a Samsø, comenzaron a comportarse como berserkers: mordían sus escudos, gritaban alto y de forma salvaje. Se enfrentaron a los hombres de Hjalmar y Örvar-Oddr que fueron despedazados. Pero cuando Hjalmar y Örvar-Oddr llegaron, la lucha cambió de rumbo y los once hermanos de Angantyr fueron aniquilados rápidamente. Örvar-Oddr fue a ver como le había ido a Hjalmar y encontró a Angantyr muerto y Hjalmar mortalmente herido por la espada maldita Tyrfing.

Örvar-Oddr enterró a los doce hermanos en montículos junto a la espalda maldita para que no causara más daño, pero la hija de Angantyr, Hervör reclamaría la espada como herencia. Este capítulo se recoge en el poema El despertar de Angantyr.

Angantyr Höfundsson
La hija de Angantyr, Hervör, casó con el rey Höfund de Glæsisvellir, y tuvieron dos hijos Heidrek y Angantyr (como su abuelo). Angantyr sería víctima de la maldición de Tyrfing. Heidrek fue desterrado por su padre porque su situación personal era insostenible en la morada de Höfund y su fuerte temperamento desembocó en la muerte de un hombre. Angantyr quiso seguir a su hermano durante un corto trayecto del camino para despedirse y le pidió a su hermano ver la espada Tyrfing que Heidrek recibió de su madre. Heidrek asintió y le mostró la espada, pero como no podía ser envainada de nuevo sin matar, Angantyr fue su víctima.

Angantyr Heidreksson
Heidrek fue rey de los godos y tuvo tres hijos, Hervör (como su madre), Angantyr (como su hermano y abuelo) y Hlöd. A la muerte de Heidrek, Angantyr heredó el trono y se negó ceder a Hlöd la herencia a partes iguales. Hlöd declaró la guerra y atacó a su hermano con los hunos en una batalla épica donde fue vencido y murió. Este Angantyr sería el ancestro de muchos reyes suecos de la casa de Munsö, su hijo Heiðrekr Ulfhamr heredó el trono.

Þorsteins saga Víkingssonar
Un guerrero vikingo llamado Angantyr también aparece en Þorsteins saga Víkingssonar, acompañando al héroe Thorsten y el rey Beli de Sogn, recuperan el barco "Ellida" que había sido robado con seidr (magia). Posteriormente se dirigen a las Orcadas y las conquistan.

Referencias

Bibliografía
Henrikson, Alf. (1998). Stora mytologiska uppslagsboken ISBN 91-37-11346-1

Enlaces externos
Relato de Saxo Grammaticus sobre Angantyr
Trad. De Tunstall sobre la batalla Samsø, saga de Örvar-Oddr

Reyes vikingos de Götaland
Héroes de la mitología y las leyendas nórdicas

Angantyr


Groupe Zando SAS (en anglais Zando Group), plus connue sous le nom commercial Zando, est une société holding multinationale créée le 10 Août 2023, dont le siège social se trouve à Cotonou (Bénin) et le siège mondial se trouve à Paris (France).

Elle détient le capital de plusieurs entreprises spécialisées dans un premier temps dans la vente en ligne et physique (Zando.com), ainsi que les médias et le divertissement (Zando King) et ensuite l'internet (Zando Internet Group), les nouvelles technologies (Zando One) et plus encore (Zando Holdings).

Historique
Créé le 10 Août 2023, en tant que conglomérat des sociétés censées être prochainement détenues par Zando.com, le groupe Zando est le fruit d'une collaboration entre un groupe d'étudiants africains visionnaires, dont le but est de profiter au maximum de la croissance d'internet, du commerce électronique, des médias et du divertissement, ainsi que des nouvelles technologies en Afrique, afin de développer une entreprise dont le but principal est la création et le développement de plusieurs startups (filiales) indépendantes (toutes sous la marque Zando) intervenants dans des secteurs différents, mais liés.

Le principal défis étant de trouver des investissements, elle à ouvert son capital social dès son premier mois d'ouverture afin d'accueillir toujours plus d'investisseurs.

La firme débutera officiellement ses activités au début de l'année 2024.

Activités
Filiales de la holding :

 The Zando.com, Inc. : est une startup spécialisée dans les activités liées à la vente en ligne et physique. Elle se compose de neufs filiales distinctes, à savoir : Zando Marketplace (son marché en ligne réservé aux particuliers et aux commerçants indépendants), Zando+ (ses collections de services haut de gamme réservés aux particuliers), Zando Business (sa collection de services d'affaires réservés aux professionnels), Zando Smile (sa branche physique de grande distribution et de logistique), Zando Pay (son service de paiement en ligne), Zando Web Services (sa collection de services de cloud computing à la demande réservés aux particuliers, aux professionnels (entreprises, entrepreneurs et administrations du secteur public) et aux commerçants indépendants), Zando Kika (sa branche d'édition et de librairies numérique, audio et physique), Zando Unlimited (sa branche de gestion de licences, de marques et de brevets) et Zando Flow (sa régie publicitaire) ;

 The Zando King Company, Ltd. : est une startup spécialisée dans les activités liées aux médias et au divertissement. Elle se compose de cinq filiales distinctes, à savoir : Zando King Studios (sa branche de divertissement familial), Zando King Media Networks (sa branche de masses médias), Zando King Parks & Resorts (sa de tourisme et de loisirs), Zando King Consumer Products (sa branche de gestion de produits dérivés et de licences (merchandising)) et Zando King Interactive (sa branche vidéo-ludique).

 The Zando Internet Group, LLC. : est une startup spécialisée dans les activités liées à internet. Elle se compose de quatre filiales distinctes, à savoir : Zando Platforms (sa branche de réseautage social), Zando Gryzll (sa branche de services internet et mobiles) et Zando Connect (sa branche de fourniture d'accès à internet) et Zando Lab (son laboratoire d'idées et de développement de projets) ;

 The Zando One Corporation : est une startup spécialisée dans les activités liées aux nouvelles technologies. Elle se compose de quatre filiales distinctes, à savoir : Zando Electronics (sa branche de fabrication et de commercialisation de produits électroniques professionnels et grand public), Zando Home (sa branche de fabrication et de commercialisation de produits électroménagers à destination des entreprises et des foyers), Zando AI (sa branche de raisonnement artificiel) et Zando Robotic (sa branche de fabrication et de commercialisation de robots à destination des entreprises et des foyers) ;

 The Zando Holdings Limited. : est une startup spécialisée dans les activités tiers par rapport aux autres filiales du groupe Zando. Elle se compose de quatre filiales distinctes, à savoir : Zando Foundations (sa branche philanthropique), Zando Academy (sa branche de formations et d'éducation), Zando Organisations (sa branche d'investissements), Capital Z Partners (sa branche financière) et Zando Worldwide (sa branche de coordination internationale).

Gouvernance
La gouvernance du groupe Zando est partagée entre la présidence et le secrétariat général, la direction des filiales, le Conseil des Dix (composée d'une partie des actionnaires). et du Conseil supérieur (composée d'une autre partie des actionnaires).

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 MTN Bénin
 Bell Bénin Communications
 Moov Africa Bénin

Liens externes

Entreprise ayant son siège au Bénin

Libercom Bénin SA


O Rancho Folclórico da Casa do Povo de Calendário é uma associação recreativa e cultural ligada à freguesia de Calendário, no concelho de Vila Nova de Famalicão. Tem como principais objetivos a promoção da cultura etnográfica folclórica e musical da região do Baixo Minho e a realização de atividades lúdicas e recreativas.

Origem e evolução da associação

A 8 de junho de 1980, Augusto Machado, Arnaldo Capela, Domingos Tibães e Eduardo Rebelo fundam o Rancho Folclórico da Casa do Povo de Calendário. Augusto Machado assumiu o cargo de presidente da associação até ao seu falecimento. Nos dois anos seguintes, a direção foi assegurada pela sua viúva, Adelina Machado.

Em 2002, houve novas eleições e José Olmos Fernandes passou a ser o presidente da direção, cargo que desempenha até à data de publicação deste artigo. É com a nova direção que se dá início ao processo oficial de creditação, que irá culminar com a filiação do Rancho na secção de Folclore e Etnografia do INATEL e com a sua designação como membro efetivo da Federação do Folclore Português (no dia 10 de novembro de 2007).

Desde então, o Rancho tem desempenhado um papel muito importante na divulgação da cultura do seu povo e da sua região, com a participação em muitas festas e festivais do país e do estrangeiro.

Identidade histórica e cultural do grupo

O Rancho Folclórico da Casa do Povo de Calendário pretende representar uma época que teria início por volta do final do século XVIII (algumas canções do seu repertório musical terão provavelmente essa origem longínqua) até à implantação da República, já no século XX.

Grande parte das canções incluídas nas atuações do Rancho foram recolhidas diretamente, junto da população mais idosa, que ainda recorda os costumes e tradições dos seus antepassados. Para além destes testemunhos orais, houve ainda dois documentos fundamentais na definição do repertório do Rancho: o Cancioneiro de São Simão de Novais, de Fernando Pires de Lima, e o Cancioneiro Minhoto, de Gonçalo Sampaio. As letras destas canções abordam temas como o amor, a família, a religião, os trabalhos agrícolas, a natureza etc.

Quanto aos trajes, representam várias figuras do povo minhoto e adquirem a designação de acordo com a profissão/função que desempenham: o lavrador, o pastor, a lavadeira, o guia, a vindimadeira, o aguadeiro, a feirante, o vendedor de limonada etc. As peças de vestuário recordam-nos o dia-a-dia destas pessoas: o labor nos campos, o serviço dentro de casa, a ida à feira ou a participação em romarias. Os tecidos utilizados para a confeção destes trajes, à época em que eles se reportam, eram produzidos nas múltiplas pequenas oficinas que existiam no Vale do Ave, ou então pelas próprias famílias, em casa.

O Rancho, nas suas atuações, apresenta diversas coreografias, das quais podemos destacar o "Malhão da Região", a "Rosa de Alexandria", o "Carvoeiro", a "Chula", o "Balacho" (uma dança típica da freguesia de Calendário) e o "Vira Cruzado".

Em 2020, como forma de comemorar os quarenta anos de existência do grupo, foi editado um livro que descreve em pormenor os aspetos referidos anteriormente e muitos outros, constituindo um contributo de grande interesse para a conservação do património cultural da região.

Contactos

Telefone: 252493183

Email: firstname.lastname@example.com

Facebook: https://www.facebook.com/ranchofolcloricodacasadopovodecalendario

Página no site da Federação do Folclore Português


ميسنجر  الاسم اختصار لجملة  هو مسبار فضائي غير مأهول أطلقته وكالة الفضاء الأمريكية ناسا عام 2004. توجه المسبار إلى كوكب عطارد، وهو أقرب الكواكب من الشمس وقام بالدوران حول الشمس والاقتراب من الأرض ثلاث مرات، مرتين في عام 2008 ودورة عام 2009، حتى اتخذ مدارا حول عطارد. قام المسبار بفحوص عديدة عن عطارد -أقرب كواكب المجموعة الشمسية إلى الشمس- عن تكوين غلافه الجوي -منعدم تقريبا- وتكوين تضاريسه، وقام بقياس مجاله المغناطيسي .استغرقت الرحلة نحو سبعة أعوام، قطع المسبار خلالها مسافة ثمانية مليارات كيلومتر، انتهت المهمة رسميا في 30 أبريل 2015 بعد نزول المركبة نحو سطح عطارد واصطدامها بسطحه مكونة فوهة جديدة على سطح الكوكب. تعتبر أول بعثة لمسبار يتم إرساله ليدور حول عطارد والقيام بالقياسات العلمية وإرسالها إلى الأرض .

أُطلق المسبار على متن صاروخ Delta II في أغسطس 2004. وخلال أول رحلة طيران له إلى عطارد في يناير 2008 ، أصبحت مهمة مسنجر ثاني مهمة تصل إلى عطارد بعد مارينر 10 في عام 1975.

الرحلة

مرت سفينة الفضاء ميسنجر خلال رحلتها بكوكب عطارد يوم 14 يناير 2008 مما جعلها أول سفينة تزور هذا الكوكب منذ قرابة 33 عاما. سوف تكتشف وتلتقط صورا عن قرب لتضاريس عطارد. وقبل أن تبدأ الدوران حول المدار عام 2011، سيقوم المسبار بثلاث رحلات مرورا بالكوكب الصغير، محلقا على ارتفاع 124 ميلا فوق سطحه الصخري المليء بالفوهات البركانية، بسرعة 15 ألف ميل في الساعة. جمعت كاميرات ميسنجر وغيرها من الادوات المتطورة ذات التكنولوجيا الفائقة أكثر من 1200 صورة، وتسجل ملاحظات اضافية خلال مرورها العابر به في يناير 2008. وستقوم بأول قياسات عن قرب منذ مرور سفينة الفضاء (مارينر) العابر يوم 16 مارس عام 1975 لعطارد.

مناورات رحلة عطارد

يحتاج الوصول إلى عطارد وهو أقرب الكواكب من الشمس إلى تغيرات كبيرة في سرعة المركبة الفضائية. يؤدي اقتراب عطارد من الشمس إلى زيادة سرعة المركبة الفضائية بفعل جاذبية الشمس. ولابد أن يكون هناك طريقة لخفض سرعة ميسنجر خلال تلك الرحلة حيث أن عطارد ليس له جوا غازيا يساعد على كبح سرعة ميسنجر عند الوصول. لهذا تـُستغل مناورات المرور بجاذبية الكواكب القريبة مثل الأرض والزهرة للتوصل إلى ذلك ويؤدي هذا أيضا إلى توفير للوقود المستخدم في عملية خفض السرعة. إلا أن تلك المناورات تطيل الرحلة بنسبة كبيرة. ومن أجل خفض كمية الوقود اللآزمة للكبح يلزم أن يتخذ ميسنجر مسارا في هيئة القطع الناقص. وبالإضافة إلى الفائدة من خفض كمية الوقود تتيح تلك المناورات لميسنجر قياس الرياح الشمسية والمجال المغناطيسي للكواكب على أبعاد مختلفة منها.

أطلق ميسنجر  من كاب كانافيرال في أغسطس عام 2004 وبعدها بعام، أي في 2 أغسطس 2005 اقترب من الأرض حتى أصبح على بعد 2.347 كيلومتر بغرض أن تعطيه تلك المناورة الاتجاه والسرعة الصحيحتان لمناورة المرور بكوكب الزهرة. وفي 12 ديسمبر 2005 قامت ناسا بتشغيل محرك ميسنجر الصاروخي لمدة 524 ثانية من أجل ضبط الاتجاه ('Deep-Space Maneuver' أو 'DSM-1').

وأجرى مسنجر أول اقتراب من الزهرة يوم 24 أكتوبر 2006 على ارتفاع 2.992 كيلومتر. ثم تبعه بدورة واقتراب أخر في 5 يونيو 2007 على ارتفاع أكثر قربا من الزهرة بلغ 338 كيلومتر. وفي 17 أكتوبر 2007 أجرت ناسا مناورة التوجيه الثانية 'DSM-2' في الفضاء العميق من أجل ضبط مسار مسنجر للوصول إلى عطارد.

وكان اقتراب مسنجر من عطارد في 14 يناير 2008 حيث دار حوله نصف دائرة على ارتفاع 228 كيلومتر، ثم غادره لكي يقابله مرة ثانية في أكتوبر 2008. وقد أتم مسنجر اقترابة للمرة الثالثة من عطارد والتفافه حوله نصف دورة في 29 سبتمبر 2009 وذلك من أجل تهدئة سرعته واستعدادا للاقتراب التالي . وبعد هذا الاقتراب الثالث من عطارد أصبحت سرعة ميسنجر منخفضة ومناسبة لكي يتخذ مدارا حول عطارد في المقابلة التالية. وقد أصبح مسنجر قمرا تابعا لعطارد في 18 مارس 2011.

ثم يقوم ميسنجر بدراسة جزء من الكون لم نراه من قبل. وهو مغلف بغلاف من خزف يحميه من درجة الحرارة العالية الآتية من الشمس التي تبلغ 370 درجة مئوية، ولكنه من الداخل ستكون حرارته 20 درجة فقط تسمح بعمل الأجهزة العلمية والكاميرات على ما يرام.

الأجهزة العلمية على ميسنجر

اكتشافات ميسنجر لكوكب عطارد

كشفت الدرسات التي سجلتها مركبة الفضاء ميسنجر أثناء عبورها القريب من كوكب عطارد أن قطر الكوكب تقلص بمقدار 1.5 كيلومتر وسبب هذا الانكماش كما يقول العلماء هو الانخفاض البطيء لحرارة القلب المنصهر للكوكب وهذه العملية تزيد من شدة المجال المغناطيسي للكوكب.

وقد عثر العلماء على أدلة على وجود نشاط بركاني على كوكب عطارد حيث بينت الصور التي التقطتها المركبة ميسنجر وجود مساحات كبيرة من سطح الكوكب مغطاة بالفوهات البركانية كما أظهرت إحدى الصور فوهة البركان كيوبر الذي يقع جنوب وسط عطارد وقد تم الكشف عن حوض دائري يبلغ قطره 83 ميلا يسمى بوليفنوتوس، كما بينت الصور
أن الانفجارات البركانية شكلت معظم سطح عطارد.

صور لعطارد

في يوم 3 يوليو 2008 أعلن عضو مجموعة العلماء توماس زوربوخن التي تتابع مسبار الفضاء مسينجر أن النتائج تدل على وجود ماء في جو عطارد الخفيف، وكانت مفاجأة له، بل مفاجئة لجميع العلماء معه، إذ لم يتوقع أي أحد وجود ماء على عطارد نظرا لقربه من الشمس .

كما بين مسنجر مؤشرات بالصور عن نشاط عطارد البركاني في الماضي، وكذلك يشير قياس مجال مغناطيسيته إلى وجود سائل في قلب الكوكب.

القيام بالبعثة

مرت البعثة الأولى بنجاح في 4 أبريل 2011 . خلالها دار المسبار حول كوكب عطارد في دورات تستغرق الواحدة منها 12 ساعة وذلك لمدة عام على الأرض (تعادل عامين على عطارد).
وفي 5 أكتوبر 2011 قامت ناسا بنشر نتائج الستة أشهر الأولى للبعثة
في المؤتمر الأوروبي لعلوم الكواكب المنعقد في مدينة نانسي بفرنسا.

وبينت القياسات شيئا لم يكن متوقعا وهو وجود المغنسيوم والكلسيوم بتركيزات كبيرة في ناحية الليل على عطارد . كما اتضح ان مجاله المغناطيسي ليس وسطيا في مركزه وإنما منزاحا بعض الشيء إلى الشمال .

وفي 17 مارس 2012 بدأ مد البعثة بغرض إجراء مشاهدات أثناء ذروة البقع الشمسية .
وفي نوفمبر 2012 أعلنت ناسا أن المسبار مسينجر قد وجد ماء متجمدا وموادا عضوية في فوهات على سطح عطارد، وهي أماكن لا يسقط عليها أشعة الشمس بتاتا.

ثم قامت ناسا بنشر خريطة مجسمة مفصلة لسطح عطارد . وهي تتكون من آلاف الصور التي إلتقطها المسبار مسينجر أثناء رحلته.

واتم مسنجر تلك المرحلة من البعثة يوم 17 مارس 2013 ، ثم مدت فترة عمله إلى مارس 2015.
وقد خطط لهذا الوقت العمل على إسقاط المسبار على سطح عطارد . وفي نوفمبر 2013 نجح المسبار مسنجر في تصوير كويكب «إنكي» (2P/Encke) وكذلك كويكب إيسون C/2012 S1 (ISON) .

في يوم 21 يناير 2015 نجحت ناسا في تغيير مسار مسنجر بحيث يعلو إلى مدار أعلى حول عطارد ومد البعثة والقيام بالتقاط عدة صور أخرى .
وكان مقررا أن تمتد البعثة حتى شهر مارس 2015.

في يوم 24 أبريل قامت ناسا تصحيح أخير لمدار مسنجر واستغلال ما بقي فيه من وقود . وسوف تقوم ناسا يوم 30 أبريل 2015 بإسقاط مسبار مسنجر على سطح عطارد بسرعة تبلغ 3,91 كيلومتر/ الثانية على ناحيته المواجهة للأرض، فتنتج عن سقوطه فجوة يقدر اتساعها بنحو 16 متر ؛ ربما نستطيع رؤيتها في المستقبل. في 30 أبريل سقط المسبار.

معرض صور

مراجع

اقرأ أيضا
 مارينر 10
 ديب امباكت
 إلكروس

برنامج ديسكفري
مركبات فضائية أطلقت بواسطة صواريخ دلتا 2
مسابر فضائية مدارية
مسابر فضائية مدمرة
مسابر ناسا الفضائية
مهام إلى عطارد

ماسنجر (مسبار فضائي)


الجمعية الصوتية الدولية (بالإنجليزية: International Phonetic Association) ، منظمة تهدف لدارسة علم الصوتيات وتطبيقاته، دراسة علمية.
من أهم إنجازات هذه المنظمة الألفبائية صوتية دولية.

لمحة تاريخية
تأسست المنظمة عام 1886 في باريس، من قبل مجموعة من مدرسي اللغة بهدف التشجيع على استخدام الفونيمات في المدارس، هذه المجموعة إنشئت من قبل باول باسي ، أطلق على هذه الجمعية (Dhi Fonètik Tîtcerz' Asóciécon ) وتعرف اختصاراً (FTA) في كانون الأول عام 1889 تغير اسمها إلى (L'Association Phonétique des Professeurs de Langues Vivantes ) وتعرف اختصاراً (AP) ، وعام 1897تغير مجدداً إلى (L'Association Phonétique Internationale) ويقابلها بالإنجليزية وبقيت على هذا الاسم.

تطوير الأبجدية
إن الهدف الرئيس لهذه الجمعية، هو تكوين أبجدية صوتية موحدة عالمية وموحدة للأصوات البشرية، وبالفعل تحقق هذا الهدف بعد إنشاء الألفبائية صوتية دولية.

مراجع

وصلات خارجية
 الموقع الرسمي للجمعية الصوتية الدولية

ألفبائية صوتية دولية
تأسيسات سنة 1886 في فرنسا
منظمات أسست في 1886
منظمات دولية
منظمات دولية مقرها في لندن
جمعيات علمية دولية

الجمعية الصوتية الدولية


Podurile din Budapesta care traversează fluviul Dunărea de la nord la sud sunt următoarele:

Tabelul cu cele mai celebre poduri din Budapesta
Acest tabel nu include podurile feroviare, podurile peste insule și podurile care se află parțial în afara Budapestei. Întreaga listă de poduri din Budapesta poate fi găsită sub acest tabel. Podurile sunt enumerate de la nord la sud.

Podul Megyeri

Este un pod pe cabluri suspendate care face parte din autostrada M0, care înconjoară orașul. Pregătirile pentru construirea lui au început pe 6 ianuarie 2006. Podul a fost finalizat pe 30 septembrie 2008.

Structura finală se întinde peste două ramuri ale Dunării cu insula Szentendre în mijloc unde nu există nicio coborâre, datorită necesității de protejare a mediului. Partea de est a podului este susținută de cabluri și, deoarece este pe ramura principală, permite trecerea în condiții de siguranță a tuturor navelor fluviale internaționale care sunt în prezent autorizate să treacă prin Budapesta ca urmare a respectării condițiilor de tranzit.

Podul are 4 benzi și 2 benzi de urgență, dar ele sunt suficient de largi pentru a fi extinse până la 6 benzi și 2 benzi de urgență, permițând ca șoseaua de centură din zonă să fie lărgită. Partea susținută de cabluri a podului are 590 m lungime, cu o deschidere de 300 m.

Podul feroviar nordic (Északi összekötő vasúti híd)

 Lungime: 674,40 m
A fost dat în exploatare pentru prima dată în 1913, fiind aruncat în aer de armata germană în retragere în 1945. Un pod nou din oțel, temporar, a fost construit rapid pe aceiași piloni din materiale militare ceea ce a făcut ca trenurile să poată circula cu o viteză maximă de 15 km/h. El a fost în cele din urmă demolată în 2008, când pilonii săi au fost complet renovați și a fost amplasată o nouă structură de oțel. În prezent, trenurile pot circula acolo cu o viteză de 160 km/h, dar din motive de siguranță referitoare la curbele de cale ferată din oraș viteza de tranzit maximă permisă este de 80 km/h.

Podul K

Podul leagă Buda (jumătatea de vest a orașului) cu insula Óbuda.

Podul a fost construit din materiale militare din timpul celui de-al Doilea Război Mondial. A fost deschis pentru public în anul 1955. Conținea inițial șine de cale ferată care duceau la șantierul naval care funcționa pe insulă. După ce șantierul naval a fost închis în perioada tranziției la capitalism, șinele de cale ferată care legau fabrica de pe insulă de uscat au fost demontate. Numai șinele de cale ferată de pe pod au rămas.

În prezent podul servește pentru traficul pietonal și rutier, dar are doar o bandă. Semaforul decide în ce direcție pot să se deplaseze mașinile la un moment dat.

Podul șantierului naval (Hajógyári Híd)

Inițial circulația de pe insula Óbuda pe malul vestic al Dunării se putea face doar naval dintr-un mic port.

În 1858 a fost deschis un pod de lemn. Acesta putea fi deplasat lateral pentru a permite trecerea navelor. În 1884 a fost înlocuit cu un pod de oțel, a cărui parte de mijloc putea fi ridicată pentru a permite navelor să treacă pe dedesubt.

În cele din urmă, în 1968, a fost deschis un pod de beton armat în locul său. Acest pod deservește încă traficul de azi. El are două benzi care permit circulația mașinilor.

Podul Árpád

Podul Árpád sau Árpád híd este un pod din Budapesta, Ungaria, care leagă Buda și Pesta peste Dunăre.
El este cel mai nordic pod public al capitalei și cel mai lung pod din Ungaria, având circa 2 km lungime, cu porțiunile de legătură până la pod, și 928 m fără ele. El are 35,3 m lățime.

Podul Margareta

Podul Margareta este al doilea cel mai nordic și cel de-al doilea pod public din Budapesta. El a fost proiectat de către inginerul francez Ernest Goüin și construit între 1872-1876. Podul Margareta a devenit cel de-al doilea pod permanent din Budapesta, după Podul cu Lanțuri Széchenyi. Acest pod traversează insula Margareta, cele două părți făcând un unghi de 150 de grade la intersecția cu insula. Motivul pentru această geometrie neobișnuită se datorează faptului că mica extensie pentru conectarea cu insula Margareta a fost introdusă în grabă în proiectul original, dar a construit abia două decenii mai târziu din cauza lipsei de fonduri. El are 637,5 m lungime și 25 m lățime.

Podul s-a aflat în reconstrucție completă în perioada 2009-2011. El a fost împărțit în două părți în timpul reconstrucției, astfel ca traficul public cu autobuze și tramvaie să nu fie afectat, cu excepția perioadelor în care a avut loc conectarea șinelor de pe pământ cu cele care urmau să fie folosite pe pod în perioada următoare. În prima fază, transport public și pietonal a folosit latura de sud, în timp ce diferite porțiuni din nord au fost simultan demontate și reconstruite. Apoi jumătatea de sud a fost reconstruită, iar șinele de tramvai s-au aflat temporar pe partea de nord. În ultima etapă a avut loc unificarea, amplasarea liniei de tramvai pe mijloc, apoi finalizarea trotuarelor pentru public și reconstrucția istorică. Podul a fost restaurat la starea sa din 1937, când a fost cel mai ornamentat.

Podul cu Lanțuri

Podul cu Lanțuri este un pod suspendat care se întinde peste Dunăre între Buda și Pesta, partea de vest și partea de est a Budapestei, capitala Ungariei. Primul pod peste Dunăre din Budapesta, acesta a fost proiectat de inginerul englez William Tierney Clark în 1839, la inițiativa contelui István Széchenyi din același an, iar construcția a fost supravegheată la nivel local de către inginerul scoțian Adam Clark (nici o legătură de rudenie). El a fost deschis în 1849 și a devenit, astfel, primul pod din capitala Ungariei. La acel moment, deschiderea sa centrală de 202 m era una dintre cele mai mari din lume. Perechile de lei de pe fiecare pilastru au fost adăugate în 1852. Cultura populară din Ungaria evidențiază faptul că leii de fapt nu au limbi.

Podul Elisabeta

Podul Elisabeta este al treilea cel mai nou pod din Budapesta. Acesta este situat în partea cea mai îngustă a Dunării și are o lungime de numai 290 m.

Podul Elisabeta original (construit între 1897 și 1903) a fost aruncat în aer, împreună cu toate celelalte poduri din oraș, la sfârșitul celui de-al Doilea Război Mondial de geniștii Wehrmacht-ului aflați în retragere. A fost singurul pod de dinainte de război de la Budapesta, care nu a fost reconstruit în forma sa originală. Motivul acestei decizii l-a constituit, în afară de considerentele bugetare, faptul că podul original avea, de asemenea, o structură modernă. Imaginile și piesele recuperate de la podul vechi pot fi văzute pe iarbă, în fața Muzeului de Transport din Parcul Orașului.

Podul actual cu piloni legați de cabluri albe a fost construit pe același loc între anii 1961-1964, pentru că guvernul nu își putea permite să construiască fundații noi pentru pod.

Podul Libertății

Podul Libertății este al treilea cel mai sudic pod rutier public din Budapesta, situat la capătul sudic al centrului orașului. Are 333,6 m lungime și 20,1 m lățime. Partea de sus a celor patru stâlpi sunt decorate cu mari statui de bronz ale Turului, o pasăre asemănătoare cu șoimul, proeminent în mitologia maghiară veche.

Podul a fost construit între 1894 și 1896 după proiectul lui János Feketeházy. Deși radical diferit ca structură, podul imită conturul general al unui pod cu lanțuri, care a fost considerată o forma estetică preferată la momentul construcției. Podul a fost inaugurat în prezența împăratului Franz Joseph; ultimul nit de argint al pilonului din Pesta a fost introdus în structura de fier de către împăratul însuși, iar podul a primit inițial numele monarhului

În 1945 partea sa de mijloc, care a explodat în timpul războiului, a fost reconstruită parțial din materiale găsite în ruine. Ornamentele din perioada statului dualist ce decorau balustradele au fost reconstruite cu forme simple. Daunele produse de război asupra structurii au fost remediate. Podul a fost revopsit cu maro în loc de verde. Fotografiile monocrome de epocă nu au arătat ce nuanță de verde fusese folosită. Nuanța exactă a culorii originale a fost găsită în arhivele scrise în anii 1960 și podul a fost repictat cu această culoare în următoarei perioade în care au avut loc lucrări de întreținere.

În perioada 2007-2009 a avut loc o reconstrucție completă, ce a presupus repararea tuturor daunelor din timpul războiului și înlocuirea structurii de beton cu o structură de oțel pentru susținerea benzilor de circulație rutieră și a benzilor de tramvai, iar astfel podul a fost eliberat de o greutate semnificativă. Toate ornamentele originale au fost restabilite, fiind turnate din nou și reinstalate, iar pe pod au fost amplasate proiectoare de lumină. Reconstruirea elementelor structurale ce asigurau longevitatea a fost finanțată de către UE, în timp ce reconstrucția elementelor artistice a fost finanțată de către administrația municipală.

Podul Petőfi

Podul Petőfi este al doilea cel mai sudic pod public din Budapesta. A fost construit între 1933-1937, după proiectul lui Pál Álgyai Hubert. Are 514 m lungime (cu tot cu porțiunile de legătură) și 25,6 m lățime.

Podul Rákóczi

Podul Rákóczi leagă Buda și Pesta peste Dunăre. A fost redenumit după conducătorul maghiar Francisc Rákóczi al II-lea. Construit alături de Podul Feroviar Sudic, acest pod este cel mai sudic pod rutier din capitala Ungariei și a fost inaugurat în 1995. În anul 2015, linia de tramvai 1 s-a extins dincolo de Podul Rákóczi către Buda (partea de vest a orașului), în Fehérvári út, unde se intersectează cu liniile de tramvai 18, 41 și 47. Pe partea Budei o parte a traseului este acoperită de iarbă.

Podul feroviar sudic (Összekötő vasúti híd)

Paralel cu Podul Rákóczi se află Podul feroviar sudic (Összekötő vasúti híd) cu o lungime de 477 m. Acest pod cu traseu dublu, proiectat și construit în perioada 1873-1877 de renumitul arhitect Gyula Rochlitz (care a proiectat, de asemenea, Gara Keleti), este încă folosit pentru transportul feroviar de marfă și de pasageri. Podul a fost deteriorat în timpul celui de-al Doilea Război Mondial, dar a fost reparat și reconstruit în anul 1953.

Podul Kvassay

Podul se întinde de la capătul nordic al brațului îngust al Dunării până la insula Csepel. El reprezintă punctul nordic al insulei.

Podul a fost deschis pentru prima dată în 1927. A fost aruncat în aer de armata germană în retragere în 1944. A fost reconstruit în 1951 din oțel distrus în al Doilea Război Mondial. Un al doilea pod pentru nou construita linie de cale ferată pentru navetiști a fost deschisă, de asemenea, în 1951 lângă el.

Pe 26 iunie 2000 un pod nou construit a fost deschis lângă podul vechi, care deservea traficul rutier. După ce traficul rutier a fost redirecționat către noua structură, vechiul pod a fost demolat.

Podul Gubacsi

Podul Gubacsi se întinde pe mai strâmt braț al Dunării către insula Csepel.

Inițial, în anii 1870, a fost construit un baraj în locul actualului pod. Acest baraj permitea trecerea către insulă. În anii 1920 a devenit posibilă tranzitarea navelor comerciale pe brațul mai restrâns al Dunării, iar barajul a fost demolat. A fost construit un pod în locul său. Jumătatea nordică a podului servește traficului feroviar (atât de marfă, cât și de persoane), în timp ce jumătatea sudică servea traficului rutier. Armata germană în retragere a distrus podul în timpul Asediului Budapestei din 1944.

Podul a fost reconstruit în anul 1947. În timpul restaurării din 1978 linia de cale ferată pentru navetiști a fost desființată, iar infrastructura care servea transportului feroviar de marfă a fost redusă la o singură linie.

Referințe

Legături externe
 Podurile din Budapesta

Galerie foto
 Budapest Photo Gallery - Bridges

Podurile din Budapesta