The snailfishes or sea snails are a family of marine ray-finned fishes. These fishes make up the Liparidae, which is classified within the order Scorpaeniformes.

Widely distributed from the Arctic to Antarctic Oceans, including the oceans in between, the snailfish family contains more than 30 genera and about 410 described species, but there are also many undescribed species. Snailfish species can be found in depths ranging from shallow coastal waters to more than , and species of the Liparid family have been found in seven ocean trenches.

Taxonomy
The snailfish family, Liparidae, was first proposed by the American biologist Theodore Gill in 1861. The 5th edition of Fishes of the World classifies this family within superfamily Cyclopteroidea, part of the suborder Cottoidei of the order Scorpaeniformes. Other authorities do not recognise this superfamily and classify the two families within it, Cyclopteridae and  Liparidae, within the infraorder Cottales alongside the sculpins, within the order Perciformes. An osteological analysis found that the genus Bathylutichthys was intermediate between the Psychrolutidae and the two families making up the Cyclopteroidea, meaning that those two families would not be supported as a superfamily within the Cottoidei.

Molecular biology
Species of deep-sea snailfish have been studied and compared to other ray-finned fishes (also known as teleosts) to analyze their adaptions to deep-sea conditions. The genomes of both the Yap hadal snailfish and Mariana hadal snailfish have been found to contain an abundance of the fmo3 gene, which produces the trimethylamine N-oxide (TMAO) protein stabilizer.  Analysis of Yap hadal snailfish reveals a loss of olfactory receptors and gain of taste receptors, possibly due to the fairly restricted availability of food in the deep-sea. Additionally, perhaps due to lack of light in the deep sea, the Yap genome includes fewer copies of crystallin genes, which encode proteins that sense light and assist in focused vision, in comparison to other teleosts. Meanwhile, Mariana hadal snailfish have lost several photoreceptor genes, decreasing their vision capabilities (especially in terms of color), and have completely lost the mc1r pigmentation gene, rendering them colorless. Mariana hadal snailfish also have adjusted to pressure due to a mutation in bglap which prevents cartilage calcification, revealed in their skulls. Further, their genome includes increased amounts of genes encoding enzymes for beta oxidation and transport proteins, thereby increasing membrane fluidity.

Description
Snailfish have an elongated, tadpole-like shape. Their heads are large in comparison to their body and they have small eyes. Their bodies are slender but deep and they taper to very small tails. The extensive dorsal and anal fins may merge or nearly merge with the tail fin. Snailfish are scaleless with a thin, loose gelatinous skin which surrounds the spine and can vary in terms of size and shape between species. The gelatinous layer has a high water and low protein, lipid and carbohydrate content, therefore it can provide growth with low metabolic cost. This may aid species in avoiding predation and conserving energy, especially for deep sea snailfish who live in low energy conditions. Some species, such as Acantholiparis opercularis, have prickly spines as well. Their teeth are small and simple with blunt cusps. The deep-sea species have prominent, well-developed sensory pores on the head, part of the animals' lateral line system.

The pectoral fins are large and provide the snailfish with its primary means of locomotion, although they are fragile. In some species such as the antarctic Paraliparis devriesi, the pectoral fins have an expanded somatosensory system, including a taste bud. The snailfish are benthic fish with pelvic fins modified to form an adhesive disc; this nearly circular disc is absent in Paraliparis and Nectoliparis species. Research has revealed that maximum depth of living can be a significant predictor for loss of the pelvic disk in certain species of snailfish. Based on phylogenetic analysis, this ancestral feature has been lost three separate times in Snailfish.

Snailfish range in size from Paraliparis australis at  to Polypera simushirae at some  in length. The latter species may reach a weight of , but most species are smaller. Snailfish are of no interest to commercial fisheries.

It was difficult to initially study snailfish species that dwell at deeper levels because they would explode upon being brought to the surface, but researchers did manage to study the bones of the animal.

Occurrence and habitat

Snailfish habitats vary widely. They are found in oceans worldwide, ranging from shallow intertidal zones to depths of more than  in the hadal zone. This is a wider depth range than any other family of fish. They are strictly found in cold waters, meaning that species of tropical and subtropical regions strictly are deepwater. They are common in most cold marine waters and are highly resilient, with some species, such as Liparis atlanticus and Liparus gibbus, having type-1 antifreeze proteins. It is the most species-rich family of fish in the Antarctic region, generally found in relatively deep waters (shallower Antarctic waters are dominated by Antarctic icefish).

The diminutive inquiline snailfish (Liparis inquilinus) of the northwestern Atlantic is known to live out its life inside the mantle cavity of the scallop Placopecten magellanicus. Liparis tunicatus lives amongst the kelp forests of the Bering Strait and the Gulf of St. Lawrence. The single species in genus Rhodichthys is endemic to the Norwegian Sea. Other species are found on muddy or silty bottoms of continental slopes.

Depth record
Most snailfish species live in habitats no deeper than the bathyal zone (less than  deep), but the family also includes the deepest-living species of fish. In October 2008, a UK-Japan team discovered a shoal of Pseudoliparis amblystomopsis snailfish at a depth of approximately  in the Japan Trench. These were, at the time, the deepest living fish ever recorded on film. The record was surpassed by a snailfish that was filmed at a depth of  in December 2014 in the Mariana Trench, and extended in May 2017 when another was filmed at a depth of  in the Mariana Trench. The species in these deepest records remain undescribed, but it has been referred to as the "ethereal snailfish". The deepest-living described species is Pseudoliparis swirei, also of the Mariana Trench, which has been recorded to . In 2023, the record was further extended when an unknown species of snailfish was filmed at a depth of  in the Izu–Ogasawara Trench.

In general, snailfish (notably genera Notoliparis and Pseudoliparis) are the most common and dominant fish family in the hadal zone. Through genomic analysis it was found that Pseudoliparis swirei possesses multiple molecular adaptions to survive the intense pressures of a deep sea environment, including pressure-tolerant cartilage, pressure-stable proteins, increased transport protein activity, higher cell membrane fluidity, and loss of eyesight and other visual characteristics such as color. However, because of biochemical restrictions,  is likely the maximum depth possible for any vertebrate. There are indications that the larvae of at least some hadal snailfish species spend time in open water at relatively shallow depths, less than .

Reproduction and life span

Reproductive strategies vary extensively among snailfish species, though it is thought that many abyssal benthic snailfish spawn seasonally and for relatively long intervals. As far as known, it appears that all species lay eggs that are relatively large in size (diameter up to ) and the number of eggs is species dependent. The larger size of eggs in hadal snailfish species indicates continuous spawning. Some species deposit their egg masses among cold-water corals, kelp, stones, or xenophyophores and males will sometimes guard the egg mass. At least one species, Careproctus ovigerus of the North Pacific, is known to practice mouth brooding where the male snailfish carries the developing eggs around in his mouth. Some other species of the genus Careproctus, are parasitic, laying their eggs in the gill cavities of king crabs. The eggs put pressure on the crabs gills which can cause the gill tissue to be damaged or die altogether. However, the survival of snailfish larvae has been shown to increase by the snailfish utilizing the crab host species as a way to care for and aerate their eggs. The eggs themselves are self-adhesive and tend to form masses that replicate the shape of the internal branchial chambers of crabs. Additionally, at least one species of snailfish that utilize the golden king crab as a host, Careproctus pallidus, has larvae with a lower energy content than normal for most marine fish. A possible explanation for starting life with less energy is due to the safety provided by the king crab, allowing the adult snailfish to not expend as much energy producing an energy-rich yolk sac. A different species, Careproctus rhodomelas, was found to be a batch spawner, laying multiple batches of large eggs multiple times throughout its lifetime.

After the eggs hatch, some species rapidly reach the adult size and only live for about one year, but others have life spans of more than a decade. Otolith analysis (the investigation of snailfish ear bone) gives an abundance of insight into longevity of life by seeing how it is broken into alternating translucent and opaque zones. This relays information about annual growth. By further examining the morphology of the deep-sea snailfish, it may be evident that these snailfish have adapted to their extreme environment by having a short life span compared to other organisms in the same hadal environment. Many species are located in hadal trenches, which are inherently high-disturbance areas, including lots of seismic activity which can trigger turbidity flows. Because of this, they live significantly shorter lifespans than shallower species.

Very little is known about snailfish courtship behavior but males of Careproctus pallidus are believed to wiggle their bodies as attractive or aggressive display. It is thought that in an environment so dark, it is hard to find and win contests for a mate. Therefore, snailfish use hydrodynamic signals that are felt by the mechanosensory lateral line to communicate.

Diet
Larval snailfish feed on a mix of plankton, small and large copepods, and amphipods. The larval diet of three Beaufort Sea snailfish species contained 28 food categories, mainly copepods and amphipods.

Snailfish prey can be grouped into six main categories: gammarid, krill, natantian decapods, other crustaceans, fish, and others. Size also affects snailfish diets; snailfish smaller than 50 mm primarily eat gammarids, while species larger than 100 mm primarily eat natantian decapods. Species larger than 150 mm have the highest proportion of fish in their diet. The largest snailfish species tend to be piscivorous.

With the Okhotsk snailfish (Liparis ochotensis), the ratio between food intake and body weight changes as the organism grows; it is also highly seasonally variable. When the local environment experiences an increase in shrimp and crangonidae numbers, there is also a subsequent decrease in decapods. There are also snailfish localized to the Terpeniya Bay that purely eat zooplankton, setting them apart from other snailfish.

The snailfish that live in the northern hemisphere also display a higher starvation tolerance, and while it is still being studied, it is suggested that this is due to the triglycerol and cholesterol levels in this species. The snailfish have different lipid concentrations depending on their habitat, making some of them better-suited for longer periods without feeding than others.

The ambush hunting methods employed by the Simushir snailfish (Polypera simushirae) are unique among snailfish. They have the ability to blend into the ground, waiting to surprise the next organism to wander into their path. The top prey for this species are fish, making up 97.7% of their overall food intake.

Genera
This family contains these genera as of 2020:

 Acantholiparis Gilbert & Burke, 1912
 Aetheliparis Stein, 2012
 Allocareproctus Pitruk & Fedorov, 1993
 Careproctus Krøyer, 1862
 Crystallias Jordan & Snyder, 1902
 Crystallichthys Jordan & Gilbert, 1898
 Eknomoliparis Stein, Meléndez C. & Kong U., 1991
 Elassodiscus Gilbert & Burke, 1912
 Eutelichthys Tortonese, 1959
 Genioliparis Andriashev & Neyelov, 1976
 Gyrinichthys Gilbert, 1896
 Liparis Scopoli, 1777
 Lipariscus Gilbert, 1915
 Lopholiparis Orr, 2004
 Menziesichthys Nalbant & Mayer, 1971
 Nectoliparis Gilbert & Burke, 1912
 Notoliparis Andriashev, 1975
 Osteodiscus Stein, 1978
 Palmoliparis Balushkin, 1996
 Paraliparis Collett, 1879
 Polypera Burke, 1912
 Praematoliparis Andriashev, 2003
 Prognatholiparis Orr & Busby, 2001
 Psednos Barnard, 1927
 Pseudoliparis Andriashev, 1955
 Pseudonotoliparis Pitruk, 1991
 Rhinoliparis Gilbert, 1896
 Rhodichthys Collett, 1879
 Squaloliparis Pitruk & Fedorov, 1993
 Temnocora Burke, 1930
 Volodichthys Balushkin, 2012

References

External links

Liparidae
Cyclopteroidea
Taxa named by Theodore Gill

Snailfish


Euclides ist ein relativ kleiner, schüsselförmiger Einschlagkrater auf der Mondvorderseite in der Ebene des Oceanus Procellarum, nordwestlich der Montes Riphaeus.

Der Krater wurde 1935 von der IAU nach dem griechischen Mathematiker Euklid offiziell benannt.

Der Nebenkrater Euclides D wurde 1976 nach dem deutschen Pathologen Hans Eppinger junior benannt, um dessen Verdienste auf dem Gebiet der Erforschung der Leberkrankheiten und Kreislaufstörungen zu würdigen. Die Benennung wurde 2002 von der IAU annulliert, nachdem Eppingers Beteiligung an Experimenten mit Insassen des KZ Dachau in der Zeit des Nationalsozialismus der Working Group for Planetary System Nomenclature (WGPSN) der IAU bekannt wurde.

Weblinks

 Euclides auf The-Moon Wiki

Einzelnachweise

Einschlagkrater (Mond)
Euklid

Euclides (Mondkrater)


Bulevardul Andrássy (în ) este un bulevard din Budapesta, Ungaria, ce datează din 1872. Acesta leagă piața Elizabeta cu Parcul Orășenesc. Pe bulevard se întâlnesc obiecte arhitecturale cum ar fi casele în stil neo-renascentist sau vile cu fațade și interioare impresionante. Aparține patrimoniului mondial UNESCO din 2002.

Este una principalele străzi comerciale din Budapesta, cu o mulțime de cafenele, restaurante, teatre, ambasade și buticuri de lux. Printre cele mai importante clădiri se numără Opera de Stat, fosta Școală de Balet (în reconstrucție de mai mulți ani), Arhiva și Muzeul Memorial Zoltán Kodály, Universitatea Maghiară de Arte Frumoase și Muzeul Ferenc Hopp al Artelor Asiei de Est.

Note

Atracții turistice din Budapesta
Patrimoniul mondial în Ungaria
Fondări în 1872

Bulevardul Andrássy


Die Streitkräfte Montenegros (montenegrinisch: Vojska Crne Gore) sind das Militär des Staates Montenegro. Die seit 2006 aufgebauten Streitkräfte umfassen 1.600 Soldaten und gelten heute als eine funktionierende Kleinarmee in Europa.

Montenegro ist seit Juni 2017 Mitglied der NATO und des Zusammenschlusses der Streitkräfte an der Adria, der Adriatic Charter.

Geschichte
Die Streitkräfte von Montenegro, das bis 1878 zumindest formal zum Osmanischen Reich gehört hatte, wurden nach den den Beschlüssen des Berliner Kongresses und der Entstehung des unabhängigen Fürstentum Montenegro 1879 gebildet. 1910 wurde Montenegro zum Königreich aufgewertet. Der seit 1860 als Fürst regierende König Nikola stand bei Beginn des Ersten Weltkriegs im Sommer 1914 auf Seiten Serbiens und damit der Entente. Nach der Niederlage Serbiens eroberte Österreich-Ungarn im Januar 1916 in einem kurzen, aber blutigen Feldzug Montenegro, worauf eine zweijährige Besetzungszeit folgte. Montenegro verlor im Weltkrieg 20.000 Soldaten, das waren 40 % aller mobilisierten Soldaten und 10 % der Gesamtbevölkerung.

Montenegro, das in der Folge von 1918 bis 2006 Teil von Jugoslawien bzw. der Staatenunion von Serbien und Montenegro war, erlangte im Mai 2006 nach einer Volksabstimmung seine Unabhängigkeit zurück. Die heutige Armee Montenegros ging daher aus dem in Podgorica stationierten Armeekorps der Streitkräfte von Serbien und Montenegro hervor. Die gemeinsame Marine wurde, da Serbien keine Küste besitzt, komplett von Montenegro übernommen, sollte aber zu einer Küstenwache reduziert werden. Seit dem 5. Juni 2017 ist Montenegro Mitglied der NATO.

Gliederung

  Generalstab
 Medizinisches Zentrum
 EloKa-Kompanie
  1. Infanteriebataillon
 Stab
 1. Infanteriekompanie
 2. Infanteriekompanie
 3. Infanteriekompanie
 Gebirgskompanie
 Feuerunterstützungskompanie
 ABC-Abwehrzug
 Fernmeldezug
 Versorgungsgruppe
 Kampfunterstützungsbataillon
 Stab
 Aufklärungskompanie
 Marineabteilung
 Militärpolizeikompanie
 Gardekompanie
  Luftwaffe
 Stab
 Fliegerstaffel
 Unterstützungskompanie
 Luftraumüberwachung
 1. Flugabwehrzug
 2. Flugabwehrzug
 Fernmeldezug
 Versorgungsgruppe
  Marine
 Stab
 Patrouillenboot P105
 Patrouillenboot P106
 Küstenüberwachungskompanie
 Schulschiff Jadran
 Hilfsbootgruppe
 Unterstützungskompanie
 Unterstützungsbataillon
 Stab
 Pionierkompanie
 Wartungskompanie
 gemischte Logistikkompanie
 Lagerhauszug
 Logistikzug
  Trainingscenter
 Rserve
 2. Infanteriebataillon
 3. Infanteriebataillon
 gemischtes Artilleriebataillon

Standorte
Standort der Luftwaffe ist der militärische Bereich des Flughafens Podgorica (Golubovci), der gleichzeitig als einer der beiden internationalen Flughäfen Montenegros dient. Daneben bestehen die Marine-Basen Bar, Kumbor und Tivat. Die Landstreitkräfte haben ihre Standorte in Danilovgrad, Nikšić, Pljevlja und Kolašin.

Ausrüstung

Landfahrzeuge

Seefahrzeuge

Luftfahrzeuge
Die Streitkräfte Montenegros betreiben 10 Hubschrauber (Stand Ende 2020).

Dienstgrade und Dienstgradabzeichen

Offiziere

Unteroffiziere und Mannschaften

Weblinks

 Montenegrinisches Verteidigungsministerium (englisch)
 CIA – The World Factbook (englisch)

Einzelnachweise

Organisation (Montenegro)

Streitkräfte Montenegros


Michel Sabbah (árabe ميشيل صباح, DMG Mīšīl Ṣabbāḥ; nascido em Nazaré, 19 de março de 1933) é um teólogo católico palestino e patriarca latino emérito de Jerusalém.

Sabbah frequentou a escola Frères des Ecoles Chrétiennes em Nazaré e depois (a partir de 1943) o Seminário Patriarcal Latino em Bait Jala. Em 28 de junho de 1955 foi ordenado sacerdote pelo Patriarca Alberto Gori na Igreja Salesiana de Nazaré. Em seguida, trabalhou como pároco em Madaba/Jordânia, desde 1971 na Igreja Cristo Rei em Amã. Em 1973 obteve seu doutorado em filologia árabe pela Sorbonne, de 1979 a 1987 foi reitor da Universidade de Belém.

Junto com outros altos dignitários cristãos na Terra Santa, como Munib Younan, ele é um dos signatários do chamado Documento Kairos Palestina de dezembro de 2009, que condena a ocupação israelense dos territórios palestinos como um "pecado diante de Deus" e enfatiza a urgência de paz e justiça para o povo que a Palestina é lembrada.

Em 11 de dezembro de 1987, João Paulo II o nomeou Patriarca de Jerusalém e o consagrou pessoalmente como bispo em 6 de janeiro de 1988 na Basílica de São Pedro em Roma. Em 2005 recebeu como coadjutor na pessoa do Arcebispo Fouad Twal.

Em 19 de março de 2008, apresentou ao Vaticano sua renúncia ao cargo de Patriarca. Em 21 de junho de 2008, o Papa Bento XVI aceitou o pedido de demissão de Sabbah por motivos de idade. O já nomeado coadjutor Fouad Twal foi seu sucessor.

Desde 1988, Sabbah também preside a "Família Católica" no Conselho de Igrejas do Oriente Médio. É também Presidente da Conferência dos Bispos Católicos da Região Árabe (CELERA) e Grande Oficial da Legião de Honra (desde 2005). De 1999 a 2007 foi presidente da Pax Christi International.

Michel Sabbah foi o primeiro palestino a assumir o trono do Patriarca Latino e repetidamente defendeu a causa de seu povo no conflito palestino. Por sua presença política, mas também porque seu irmão ortodoxo no cargo, Theophilos, entretanto, não foi reconhecido nem por Israel nem pela Jordânia, Sabbah se tornou um dos representantes mais importantes dos cristãos palestinos.

Ver também

Michel Sabbah, como Patriarca Latino de Jerusalém, foi Grão-Prior da Ordem Equestre do Santo Sepulcro de Jerusalém.[3]
Patriarcas de Jerusalém

Michel Sabbah


Terrence Paul Melcher (n. Terrence Paul Jorden, Nueva York, 8 de febrero de 1942 – Beverly Hills, 19 de noviembre de 2004) fue un músico y destacado productor estadounidense, y además una figura notable en la formación del sonido de rock californiano de los años 1960. Produjo a muchos artistas, y entre de sus contribuciones más divulgadas figuran canciones como "Turn! Turn! Turn!" de The Byrds, y el éxito "Kokomo" con The Beach Boys, coescrito por Melcher. Fue hijo de la actriz Doris Day.

Biografía
Terrence P. Melcher nació el 8 de febrero de 1942, en Nueva York. Era hijo de la actriz y cantante Doris Day y el trombonista Al Jorden. Años después del suicidio de su padre, Doris se casó con Marty Melcher, de quien Terry tomaría el apellido.

Con solo 22 años fue contratado como productor en Columbia Records. Era el más joven, pero su nombramiento provino de ser hijo de Doris Day, quien había registrado el éxito "Love Him". No obstante, Terry Melcher se convirtió en un pionero en la producción musical.

Era surf y hippismo
Se adentró en la industria musical durante la primera mitad de la década de 1960, más específicamente en el surf rock. Su sencillo "Summer Means Fun" bajo el dúo Bruce & Terry, tuvo considerable éxito, y se posicionó como uno de los himnos de la música surf de esa época. Melcher se adaptó rápidamente y sin problemas a la contracultura hippie, al igual que The Beach Boys, grupo pionero de la música surf. Además grabó con The Rip Chords el éxito "Hey, Little Cobra". Compuso temas junto a Bobby Darin y Randy Newman.

Su popularidad como productor aumentó cuando produjo a The Byrds, fusionando el folk con el rock, creando un sonido innovador, las canciones más significativas de este periodo fueron "Mr Tambourine Man" y "Turn! Turn! Turn!".

Luego de The Byrds, su siguiente trabajo fue con una desorganizada banda llamada Paul Revere and the Raiders, con quienes logró crear un equipo de pop comercial con una sucesión de éxitos entre 1965 a 1967 que incluye "Just Like Me", "Kicks", "Hungry", "Good Things" y "Him Or Me - What's It Gonna Be". Mientras tanto, su ex compañero, Bruce Johnston, había reemplazado a Brian Wilson en la formación de gira de The Beach Boys. Melcher se encontró con este grupo californiano cuando cantó coros en el mítico álbum Pet Sounds. Pero el cruce tuvo trágicas repercusiones, cuando fue presentado por Dennis Wilson de los Beach Boys, al líder del culto "La Familia", Charles Manson.

Cruce con Charles Manson
El músico californiano Dennis Wilson (baterista de The Beach Boys) tenía una amistad con Charles Manson. En la primavera de 1968, Wilson se lo presentó a Melcher con la intención que este último le produjera algún proyecto musical. Aunque Wilson logró hacerle escuchar algunas grabaciones, Melcher acabó rechazándolo.

La noche del sábado 9 de agosto de 1969, cuatro seguidores del clan de Manson entraron en la residencia número 10050 de Cielo Drive en Beverly Hills, California, secuaces de Manson mataron salvajemente, entre otras personas, a la actriz Sharon Tate, esposa de Roman Polanski, que estaba embarazada de ocho meses y medio, recibiendo dieciséis puñaladas.

No se sabe con certeza, pero es probable que el ataque fuera planeado para liquidar a Terry Melcher y su novia Candice Bergen, ya que Manson sabía que Melcher había vivido en esa residencia. Manson pensaba que Melcher lo iba a ayudar a lanzarse en la industria musical. Cuando Manson se enteró de que Melcher lo rechazó, Manson se sintió ofendido, por lo que habría mandado a sus discípulos a la casa de Cielo Drive para que lo asesinaran.

Después de 1968
Sabiendo que algunos secuaces de Charles Manson podrían haber pasado desapercibidos por la justicia, Melcher contrató guardaespaldas para él y su madre, quien entonces trabajaba como productora ejecutiva del programa The Doris Day Show. Su madre sufrió una crisis nerviosa. La muerte de Marty Melcher empeoró aún más la situación y la familia quedó con pocos recursos económicos.

Volvió a producir a The Byrds en 1969 y por los próximos tres años, haciendo con ellos los álbumes The Ballad of Easy Rider, Untitled y Byrdmaniax. Su mayor éxito de la década de 1970 fue la producción y lanzamiento del ídolo pop adolescente David Cassidy. Durante la década de 1980 sus contribuciones fueron irregulares: co-produjo la serie de televisión de su madre Best Friends. Ayudó en la composición y produjo el nuevo éxito de The Beach Boys, "Kokomo", también ayudó en la composición y produjo los álbumes Still Cruisin' y Summer in Paradise de la misma banda.

Últimos años y muerte
Durante sus últimos años de vida se distanció de la industria musical, ayudó en las tareas caritativas de su madre, como en la Fundación de Animales Doris Day. Melcher enfermó de melanoma y murió el 19 de noviembre de 2004, en Beverly Hills. Le sobrevivió su madre, fallecida el 13 de mayo de 2019 con 97 años de edad.

En el 2011 se publicó My Heart, un álbum con canciones recuperadas de Doris Day, el cual contó con la producción y composición de Terry Melcher y Bruce Johnston. El álbum tiene la canción "Disney Girls", de la autoría de Johnston.

Véase también
 Phil Spector

Referencias

Miembros de The Beach Boys
Productores discográficos de Estados Unidos
Productores de pop
Fallecidos por cáncer en California
Fallecidos en Beverly Hills

Terry Melcher


ستيفانو موروني  (مواليد 26 أكتوبر 1978 في كوزنسا - إيطاليا) لاعب كرة قدم إيطالي يلعب حاليا لصالح نادي الدرجة الأولى بارما الإيطالي منذ 2007 في مركز الوسط المدافع .

روابط خارجية

مراجع

لاعبو وسط كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من كوزنسا
رياضيون من كوزنسا
لاعبو الدوري الإيطالي
لاعبو الدوري الإيطالي الدرجة الثانية
لاعبو إمبولي
لاعبو بارما
لاعبو باليرمو
لاعبو بياتشينزا
لاعبو فينيزيا
لاعبو كرة قدم إيطاليون
لاعبو كرة قدم في الألعاب الأولمبية الصيفية 2000
لاعبو كرة قدم من كالابريا
لاعبو كييفو فيرونا
لاعبو منتخب إيطاليا تحت 21 سنة لكرة القدم
لاعبو نادي ليفورنو
مواليد 1978
مواليد في كوزنسا

ستيفانو موروني


William Black Anderson est un général de brigade américain de l'Union, né le 2 avril 1830 à Mount Vernon dans l'Illinois et mort le 28 août 1901 à Chicago dans l'Illinois. Il est inhumé au Oakwood Cemetery à Mount Vernon. Il est l'époux de Elvira Thorn.

Avant la guerre
William Black Anderson sort diplômé de McKendree College de Lebanon, dans l'Illinois, en 1850. Il étudie le droit et est admis au barreau mais il n'exerce pas. Il travaille dans l'agriculture et devient arpenteur du comté de Jefferson.

Guerre civile
Il s'engage en tant que soldat dans le 60th Illinois Volunteer Infantry Regiment. Il est nommé lieutenant-colonel du régiment en février 1862, puis colonel en avril 1863. Il démissionne le 26 décembre 1864 mais est breveté général de brigade le 13 mars 1865.

Après la guerre
Il exerce en tant que percepteur de recettes internes de 1885 à 1889, puis en tant qu'agent des pensions des Etats-Unis à Chicago de 1893 à 1898.

Politique
Il est membre de la Chambre des Représentants de l'Etat de l'Illinois de 1856 à 1858. Il devient membre de la convention constitutionnelle de l'Illinois en 1869 puis membre du Sénat en 1871.
De 1875 à 1877, il est élu au Congrès mais ne se représente pas.

Bibliographie
 John et David Eicher, Civil War High Commands, p. 106.

Liens externes

Général de brigade de l'Union Army
Personnalité politique américaine
Représentant des États-Unis pour l'Illinois
Sénateur des États-Unis pour l'Illinois
Naissance en avril 1830
Décès en août 1901
Décès à Chicago
Décès à 71 ans

William Black Anderson


عبد الله زريقة شاعر وروائي وقاص وناقد وكاتب مسرحي مغربي، ولد بمدينة الدار البيضاء بتاريخ 16 ديسمبر 1953. حصل على الإجازة في علم الاجتماع من كلية الآداب والعلوم الإنسانية بالرباط سنة 1978. وفي السنة نفسها تعرّض للاعتقال وحكم عليه بسنتين سجناً.

أعماله الشعرية والروائية والنقدية

 رقصة الرأس والوردة - الدار البيضاء، مطبعة الأندلس 1977.
 ضحكات شجرة الكلام - الدار البيضاء، منشورات المقدمة 1982.
 زهور حجرية - الدار البيضاء، منشورات البديل 1983.
 تفاحة المثلث، عمل مشترك مع الفنان عباس صلادي، الدار البيضاء، مؤسسة بنشرة 1985.
 فراشات سوداء - الدار البيضاء، دار توبقال للنشر 1988.
 المرأة ذات الحصانين، رواية، الفنك، 1991
 فراغات مرقعة بخيط الشمس - الدار البيضاء، منشورات الفينك 1995
 مقبرة السعادة، رواية، الفنك، 1998
 Petites proses، شعر، فرنسا
 Bougies noires، شعر، فرنسا La défance، 1998
 سلالم الميتافيزيقيا: دار الفينيك سنة 2001
 حشرة اللامنتهى، دار الفنك، 2003
 La Colombre du texte، فرنسا، 2003
 إبرة الوجود، دار النهضة، 2008
 سلحفاة المحو، أپيك، 2018
 سُكْرُ المَحو، مريديان، 2020

مراجع

كتاب من الدار البيضاء
أشخاص من الدار البيضاء
شعراء عرب
شعراء مغاربة
شعراء مغاربة في القرن 20
شعراء مغاربة في القرن 21
كتاب دراما ومسرح
كتاب عرب
كتاب مسرحيون مغاربة
كتاب مغاربة
شعراء ذكور مغاربة
شعراء بالعربية في القرن 20
شعراء بالعربية في القرن 21

عبد الله زريقة


Hosťovce este o comună slovacă, aflată în districtul Košice-okolie din regiunea Košice. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 195 de locuitori.

Istoric
Localitatea Hosťovce este atestată documentar din 1360.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Hosťovce, Košice-okolie


NGC 5922 est constitué de deux étoiles situées dans la constellation du Bouvier. L'astronome l'astronome germano-britannique William Herschel  a enregistré la position de ces étoiles le .

Le professeur Seligman souligne que cette entrée pourrait être la galaxie NGC 5923 située plus au nord.

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des objets du NGC

Lien externe

(en) NGC 5922 sur le site du professeur C. Seligman

5922
NGC 5922
NGC 5922

NGC 5922


Milidrag Marič (* 9. November 1983 in Koper) ist ein slowenischer Fußballspieler, der in Österreich bei SC Kaiserebersdorf unter Vertrag steht.

Sportlicher Werdegang
Der Abwehrspieler startete seine Profikarriere 2001 mit dem NK Koper. Marič absolvierte in fünf Jahren 19 Ligaspiele für Koper, bevor er 2005 zu NK Križevci wechselte. Nach einem Jahr für NK Križevci in der Prekmurje Region, unterschrieb er einen Vertrag in der 2. SNL für ND Mura. Bei Murska Sobota entwickelte er sich zum Leistungsträger, spielte in seinen drei Jahren für den Verein 62 Spiele und erzielte vier Tore. Im Juni 2009 unterschrieb er beim Ligarivalen NK Primorje Ajdovščina, wo er in der Saison 2009/10 in 21 Spielen drei Tore erzielte. Nach dem Ende der 2. SNL Saison schaffte er mit seinem Verein den Aufstieg in die erste Liga. Nachdem er in der ersten Saison für Ajdovscina 16 Spiele in der ersten Saisonhälfte 2010/11 spielte, kehrte er im Januar 2011 zum FC Koper zurück. Er spielte die Saison mit dem Verein zu Ende, kam aber nur zu sechs kurz Kurzeinsätzen. Nachdem er nicht richtig zum Zuge nach seiner Rückkehr bei Koper kam, wechselte Marič am 7. Juli 2011 zum spanischen SD Rayo Cantabria, welches in der Tercera División Group 2 spielt. Im Frühjahr 2012 kehrte er nach Slowenien zurück und wechselte zum NK Krka Novo mesto. Im Frühjahr 2013 heuerte er in der Österreichischen Oberliga A beim SC Kaiserebersdorf-Srbija 08 an.

Einzelnachweise

Fußballspieler (FC Koper)
Fußballspieler (NŠ Mura)
Fußballspieler (NK Krka)
Fußballspieler (NK Primorje)
Fußballspieler (Racing de Ferrol)
Geboren 1983
Slowene
Mann

Milidrag Marič


Dieter Haselbach (geboren 1954 in Gelsenkirchen) ist ein deutscher Soziologe.

Leben
Haselbach studierte Soziologie in Marburg, wo er 1984 promoviert und 1991 habilitiert wurde. Haselbach war in Darmstadt, Graz und Marburg als Hochschuldozent tätig, war zwischen 1992 und 1995 DAAD Associate Professor in Victoria (British Columbia), von 1996 bis 2000 Reader and Head of Politics and Modern History an der Aston University in Birmingham und wurde 2001 außerplanmäßiger Professor an der Universität Marburg, dort später allerdings nicht lehrend. Seit 1999 ist er als Unternehmensberater mit einer Spezialisierung auf öffentliche Kulturbetriebe tätig.

Seit 2009 ist er, mit einer Unterbrechung von 2012 bis 2014, der Direktor und Geschäftsführer des Zentrums für Kulturforschung.

Seit September 2020 ist Haselbach zudem Präsident der Ferdinand-Tönnies-Gesellschaft und federführender Herausgeber der Ferdinand Tönnies Gesamtausgabe, an der er schon in den Jahren davor mitgearbeitet hatte.

Kulturinfarkt
Haselbach ist einer der vier Autoren der 2012 veröffentlichten Polemik Der Kulturinfarkt, in der sie ein Denkmodell entwickeln, die Hälfte der Kultureinrichtungen in Deutschland zu schließen.

Schriften (Auswahl)
 Herausgeber: Ferdinand Tönnies und die Debatte um Gemeinwohl und Nachhaltigkeit. Springer VS, Wiesbaden 2023, ISBN 978-3-658-39243-7 (E-Book, Printversion ist für Mai 2023 angekündigt).
 Dieter Haselbach, Armin Klein, Pius Knüsel, Stephan Opitz: Der Kulturinfarkt: Von Allem zu viel und überall das Gleiche. Eine Polemik über Kulturpolitik, Kulturstaat, Kultursubvention. E-Books der Verlagsgruppe Random House GmbH, München 2012, ISBN 978-3-641-07287-2.
 Michael Brater; Dieter Haselbach; Antonia Stefer: Kompetenzen sichtbar machen. Lang, Frankfurt M. 2010, ISBN 978-3-631-60465-6.
 Autoritärer Liberalismus und soziale Marktwirtschaft. Gesellschaft und Politik im Ordoliberalismus. Nomos-Verl.-Ges., Baden-Baden 1991, ISBN 3-7890-2504-6. (Habilitationsschrift, Universität Marburg)
 Franz Oppenheimer, Soziologie, Geschichtsphilosophie und Politik des "Liberalen Sozialismus." Leske und Budrich, Opladen 1985, ISBN 3-8100-0527-4 (Dissertation, Universität Marburg)

Weblinks

 Dieter Haselbach: Theater als künstlerischer und als wirtschaftlicher Betrieb (PDF; 88 kB) Vortrag bei Univ. Graz
 Profilseite auf kulturforschung.de

Einzelnachweise

Soziologe (20. Jahrhundert)
Soziologe (21. Jahrhundert)
Person der Ferdinand-Tönnies-Forschung
Unternehmensberater
Deutscher
Geboren 1954
Mann

Dieter Haselbach


Philadelphia 76ers, NBA'de Atlantik Grubu'nda yer alan Philadelphia takımıdır. 1949 yılında kurulmuştur. NBA de üç kez şampiyonluğa ulaşmıştır. Şampiyonlukları 1955,1967 ve 1983 yılındadır. En son 2000-2001 sezonunda final oynamış ama finalde L.A. Lakers takımına kaybetmiştir. 2006 yılında playofflara girememiştir. Takımın ünlü oyuncusu Allen Iverson, 2006-07 sezonunda takas edilmiş ve Denver Nuggets'a gönderilmiştir.
Bu oyuncunun ayrılmasından sonra takım büyük bir düşüşe geçmiştir. Özellikle yıldız oyuncu eksikliği yaşamışlardır. Fakat Philadelphia 76ers 2007-2008 sezonunda yıldızsız kadrosuna rağmen büyük bir başarı göstererek, doğu konferansını 7. bitirip playofflara girmiştir. Playoff ilk turunda güçlü rakibi Detroit Pistons'ı zorlamasına rağmen 4-2 elenmiştir. Takım 2008 off sezonunda beklenen hamleyi yapmış ve takıma Los Angeles Clippers'tan Elton Brand'i katmıştır. Son olarak kısa bir süre önce basketbolu bıraktığını açıklayan Allen Iverson bir yıllık minimum kontratla takıma dahil olmuş ancak çocuğunun sağlık problemleri ve eşinin boşanma isteği gibi kişisel problemler yüzünden tekrar basketbolu bıraktığını açıklamış ve takımdan ayrılmıştır.

Formalar

Hall of Fame Oyuncuları
 Charles Barkley
 Al Cervi
 Wilt Chamberlain
 Billy Cunningham
 Julius Erving
 Hal Greer
 Bailey Howell
 Earl Lloyd (inducted as a contributor, not as a player)
 Moses Malone
 Harvey Pollack
 Dolph Schayes
 Allen Iverson

Emekli Edilmiş Numaralar

 2 Moses Malone, C, 1982-1986 & 1993-1994 (never officially retired, but taken out of circulation)
 3 Allen Iverson G, 1996-2011
 6 Julius Erving, F, 1976-1987
 10 Maurice Cheeks, G, 1978-1989; Head Coach, 2005-2008
 13 Wilt Chamberlain, C, 1965-1968 (also Philadelphia native, and Philadelphia Warriors, 1959-62)
 15 Hal Greer, G, 1963-1973 (1958-1973 if Syracuse Nationals service is included)
 24 Bobby Jones, F, 1978-1986
 32 Billy Cunningham, F, 1965-1976; Head Coach, 1977-1985
 34 Charles Barkley, F, 1984-1992
 Mikrofon – Dave Zinkoff, 1963-1985 (aynı zamanda Warriors, 1946-1962)

Ödüller

 Kulüp tarihinin en çok sayı atan oyuncusu
 Hal Greer (21,586 sayı)
Yılın En Değerli oyuncusu
 Wilt Chamberlain – 1966, 1967, 1968
 Julius Erving – 1981
 Moses Malone – 1983
 Allen Iverson – 2001
NBA Finalleri MVP
 Moses Malone – 1983

Yılın En İyi Savunmacısı
 Dikembe Mutombo – 2001

Yılın Çaylağı
 Allen Iverson – 1997

Yılın En iyi altıncı adamı
 Bobby Jones – 1983
 Aaron McKie – 2001

Yılın En çok gelişme gösteren oyuncusu
 Dana Barros – 1993

Yılın Antrenörü
 Dolph Schayes – 1966
 Larry Brown – 2001En İyi Birinci Takım Dolph Schayes – 1952, 1953, 1954, 1955, 1957, 1958
 Wilt Chamberlain – 1966, 1967, 1968
 Bill Cunningham – 1969, 1970, 1971
 George McGinnis – 1976
 Julius Erving – 1978, 1980, 1981, 1982, 1983, 1984
 Moses Malone – 1983, 1985
 Charles Barkley – 1988, 1989, 1990, 1991
 Allen Iverson – 1999, 2001, 2005En İyi İkinci Takım Al Cervi – 1950
 Dolph Schayes – 1950, 1951, 1956, 1959, 1960, 1961
 Paul Seymour – 1954, 1955
 Larry Costello – 1961
 Hal Greer – 1963, 1964, 1965, 1966, 1967, 1968, 1969
 Wilt Chamberlain – 1965
 Bill Cunningham – 1972
 George McGinnis – 1977
 Julius Erving – 1977
 Moses Malone – 1984
 Charles Barkley – 1986, 1987, 1992
 Allen Iverson – 2000, 2002, 2003
 Dikembe Mutombo – 2001En İyi Üçüncü Takım Dikembe Mutombo – 2002
 Allen Iverson – 2006NBA En İyi Savunma Beşi Bobby Jones – 1979, 1980, 1981, 1982, 1983, 1984
 Caldwell Jones – 1981, 1982
 Maurice Cheeks – 1983, 1984, 1985, 1986
 Moses Malone – 1983
 Dikembe Mutombo – 2001En İyi İkinci Savunma Beşi Bobby Jones – 1985
 Maurice Cheeks – 1987
 Rick Mahorn – 1990
 Theo Ratliff – 1999
 Dikembe Mutombo – 2002
 Eric Snow – 2003En İyi Çaylak Birinci Beşi Lucious Jackson – 1965
 Billy Cunningham – 1966
 Fred Boyd – 1973
 Charles Barkley – 1985
 Hersey Hawkins – 1989
 Jerry Stackhouse – 1996
 Allen Iverson – 1997
 Andre Iguodala – 2005En İyi Çaylak İkinci Beşi:'''
 Clarence Weatherspoon – 1993
 Shawn Bradley – 1994
 Sharone Wright – 1995
 Tim Thomas – 1998
 Thaddeus Young – 2008

Güncel kadro

76ers
NBA takımları
1946'da kurulan spor kulüpleri

Philadelphia 76ers


Kosmos 2532, ruski komunikacijski satelit iz programa Kosmos. Vrste je Strijela-3M (Rodnik S br. 28 L).

Lansiran je 30. studenoga 2018. godine s kozmodroma Pljesecka u Rusiji, s mjesta 133/3. Lansiran je u nisku orbitu oko planeta Zemlje raketom nosačem Rokot/Briz-KM. Orbita mu je 1485 km u perigeju i 1507 km u apogeju. Orbitna inklinacija mu je 82,51°. Spacetrackov kataloški broj je 43753. COSPARova oznaka je 2018-097-C. Zemlju obilazi u 115,90 minuta. Mase je 225 kg.

Ovo je vladin-vojni komunikacijski satelit sustava "pohrani-proslijedi". Napaja se iz solarnih ćelija i baterija.

Nekoliko satelita Rodnika-S poslano je u istoj misiji. Razgonski blok Briz-KM se odvojio tijekom misije i ostao je u orbiti, kao i poklopac GVM Blica.

Izvori
А.Железняков. Энциклопедия "Космонавтика". Хроника освоения космоса. (rus.)
Heavens-above (engl.)
NASA (engl.)
Planet4589.org Tablični prikaz podataka o satelitima (engl.)
N2YO Satellite Database - Tehnical Details - Real Time Satellite Tracking and Predictions (engl.)
Gunter's Space Page Strela-3M (Rodnik-S, 14F132) (engl.)

Vanjske poveznice
N2YO.com Search Satellite Database
Celes Trak SATCAT Format Documentation (engl.)
Kunstman  Satellites in Orbit (engl.)

Sateliti Kosmos

Kosmos 2532


Dotadas () steht für:

 Dotadas (Olympionike), Sieger der zehnten Olympischen Spiele 750 v. Chr.
 Dotadas (Mythologie), in der griechischen Mythologie der Sohn des Isthmios

Dotadas


Este artigo documenta a cronologia e epidemiologia do vírus SARS-CoV-2 em agosto de 2022, o vírus que causa a COVID-19 e é responsável pela pandemia de COVID-19. Os primeiros casos humanos da COVID-19 foram identificados em Wuhan, China, em dezembro de 2019.

Cronologia

1 de agosto
 A Malásia registrou 3.213 novos casos, elevando o número total para 4.683.266. Foram 3.847 recuperações, elevando o número total de recuperações para 4.602.625. Houve oito mortes, elevando o número de mortos para 35.977.
 A Nova Zelândia registrou 5.581 novos casos, elevando o número total para 1.621.916. Foram 7.015 recuperações, elevando o número total de recuperações para 1.569.316. O número de mortos permaneceu em 1.502.
 A Coreia do Norte não registrou novos casos, que permanecem em um total de 4.772.813.
 Singapura registrou 4.709 novos casos, elevando o número total para 1.718.765. Duas novas mortes foram relatadas junto com 18 mortes confirmadas a partir de 2021, elevando o número de mortos para 1.520.

2 de agosto
 O Japão registrou 211.058 novos casos diários, ultrapassou 13 milhões de casos relativos, elevando o número total para 13.129.058.
 A Malásia registrou 4.204 novos casos, elevando o número total para 4.687.470. Foram 4.582 recuperações, elevando o número total de recuperações para 4.607.207. Houve oito mortes, elevando o número de mortos para 35.985.
 A Nova Zelândia registrou 7.388 novos casos, elevando o número total para 1.629.298. Foram 9.631 recuperações, elevando o número total de recuperações para 1.578.947. Houve 61 mortes, elevando o número de mortos para 1.563.
 A Coreia do Norte não registrou novos casos, que permanecem em um total de 4.772.813.
 Singapura registrou 10.230 novos casos, elevando o número total para 1.728.995. Quatro novas mortes foram relatadas, elevando o número de mortos para 1.524.
 A Coreia do Sul registrou 115.311 novos casos, ultrapassando 20 milhões de casos relativos, elevando o número total para 20.047.750.

3 de agosto
Relatório Semanal da OMS:

 A Alemanha ultrapassou 31 milhões de casos de COVID-19.
 O Japão registrou 249.830 novos casos diários, elevando o número total para 13.344.898.
 A Malásia registrou 5.330 novos casos, elevando o número total para 4.692.800. Foram 3.075 recuperações, elevando o número total de recuperações para 4.610.282. Houve dez mortes, elevando o número de mortos para 35.995.
 A Nova Zelândia registrou 6.710 novos casos, elevando o número total para 1.635.992. Foram 9.094 recuperações, elevando o número total de recuperações para 1.588.041. Houve 26 mortes, elevando o número de mortos para 1.589.
 A Coreia do Norte não registrou novos casos, que permanecem em um total de 4.772.813.
 Singapura registrou 7.231 novos casos, elevando o número total para 1.736.226. Quatro novas mortes foram relatadas, elevando o número de mortos para 1.528.
 Taiwan relata 23.919 novos casos, elevando o número total para 4.593.102. 32 novas mortes foram relatadas, elevando o número de mortos para 6.772.

4 de agosto
 O Japão registrou 233.710 novos casos diários, elevando o número total para 13.583.608.
 A Malásia registrou 4.413 novos casos, elevando o número total para 4.697.213. Foram 3.394 recuperações, elevando o número total de recuperações para 4.613.676. Houve 3 mortes, elevando o número de mortos para 36.003.
 A Nova Zelândia registrou 6.362 novos casos, elevando o número total para 1.642.334. Foram 7.914 recuperações, elevando o número total de recuperações para 1.595.955. Houve 14 mortes, elevando o número de mortos para 1.603.
 A Coreia do Norte não registrou novos casos, que permanecem em um total de 4.772.813.
 Singapura registrou 6.648 novos casos, elevando o número total para 1.742.874. Três novas mortes foram relatadas, elevando o número de mortos para 1.531.

5 de agosto
 A França ultrapassou 34 milhões de casos de COVID-19.
 O Japão registrou 233.769 novos casos diários, elevando o número total para 13.835.049.
 A Malásia registrou 3.927 novos casos, elevando o número total para 4.701.140. Foram 4.949 recuperações, elevando o número total de recuperações para 4.618.625. Seis mortes foram relatadas, elevando o número de mortos para 36.009.
 A Nova Zelândia registrou 5.505 novos casos, elevando o número total para 1.647.826. Foram 7.881 recuperações, elevando o número total de recuperações para 1.603.836. 21 mortes foram relatadas, elevando o número de mortos para 1.624.
 A Coreia do Norte não registrou novos casos durante toda a semana, que permanecem em um total de 4.772.813.
 Singapura registrou 6.270 novos casos, elevando o número total para 1.749.144. Três novas mortes foram relatadas, elevando o número de mortos para 1.534.
 Yusuke Oyama, jogador profissional do clube de beisebol Hanshin Tigers no Japão, testou positivo para COVID-19.

6 de agosto
 O Brasil ultrapassou 34 milhões de casos de COVID-19.
 O Canadá registrou 1.070 novos casos e 12 novas mortes.
 O Japão registrou 227.563 novos casos diários e ultrapassou 14 milhões de casos relativos, elevando o número total para 14.162.662.
 A Malásia registrou 4.684 novos casos, elevando o número total para 4.705.824. Foram 4.275 recuperações, elevando o número total de recuperações para 4.622.900. Houve 11 mortes, elevando o número de mortos para 36.020.
 A Nova Zelândia registrou 4.894 novos casos, elevando o número total para 1.652.711. Foram 6.444 recuperações, elevando o número total de recuperações para 1.610.280. Houve 14 mortes, elevando o número de mortos para 1.638.
 A Coreia do Norte relatou 6 casos suspeitos, mas nenhum novo caso, que permanece em um total de 4.772.813.
 Singapura registrou 5.633 novos casos, elevando o número total para 1.754.777. Duas novas mortes foram relatadas, elevando o número de mortos para 1.536.

7 de agosto
 A Malásia registrou 2.728 novos casos, elevando o número total para 4.708.552. Foram 3.856 recuperações, elevando o número total de recuperações para 4.626.756. Houve seis mortes, elevando o número de mortos para 36.026.
 O Canadá registrou 753 novos casos e quatro novas mortes.
 A Nova Zelândia registrou 3.522 novos casos, elevando o número total para 1.656.229. Foram 4.692 recuperações, elevando o número total de recuperações para 1.614.972. O número de mortos permaneceu em 1.638.
 A Coreia do Norte não registrou novos casos, que permanecem em um total de 4.772.813.
 Singapura registrou 4.798 novos casos, elevando o número total para 1.759.575. Três novas mortes foram relatadas, elevando o número de mortos para 1.539.
 A jogadora de críquete australiana Tahlia McGrath testou positivo para COVID-19, mas ainda pode jogar a partida final com a Austrália contra a Índia nos Jogos da Commonwealth de 2022 .

8 de agosto
 A Malásia registrou 2.863 novos casos, elevando o número total para 4.711.415. Foram 4.752 recuperações, elevando o número total de recuperações para 4.631.508. Houve sextas mortes, elevando o número de mortos para 36.032.
 O Canadá registrou 776 novos casos e seis novas mortes.
 A Nova Zelândia registrou 4.174 novos casos, elevando o número total para 1.660.402. Foram 5.329 recuperações, elevando o número total de recuperações para 1.620.301. O número de mortos permaneceu em 1.638.
 As Ilhas Marshall relatam 6 novos casos, a primeira instância de transmissão local de Covid-19 desde outubro de 2020
 A Coreia do Norte não registrou novos casos, que permanecem em um total de 4.772.813.
 Singapura registrou 3.541 novos casos, elevando o número total para 1.763.116. Duas novas mortes foram relatadas, elevando o número de mortos para 1.541.

9 de agosto
 A República Tcheca ultrapassou 4 milhões de casos, tornando-se o 35º país a fazê-lo.
 O Canadá registrou 2.021 novos casos e 25 mortes.
 A Malásia registrou 3.083 novos casos, elevando o número total para 4.714.498. Foram 4.229 recuperações, elevando o número total de recuperações para 4.635.737. Houve 12 mortes, elevando o número de mortos para 36.044.
 A Nova Zelândia registrou 6.142 novos casos, elevando o número total para 1.666.539. Foram 7.343 recuperações, elevando o número total de recuperações para 1.627.644. Houve 50 mortes, elevando o número de mortos para 1.688.
 A Coreia do Norte não registrou novos casos, que permanecem em um total de 4.772.813.
 Singapura registrou 7.965 novos casos, elevando o número total para 1.771.081. Uma nova morte foi relatada, elevando o número de mortos para 1.542.
 Os Emirados Árabes Unidos ultrapassaram 1 milhão de casos.
 Os Estados Unidos ultrapassaram 94 milhões de casos.

10 de agosto
Relatório Semanal da OMS:

 A Hungria ultrapassou 2 milhões de casos de COVID-19.
 O Canadá registrou 2.977 novos casos e 40 novas mortes.
 O Japão registrou 250.403 novos casos diários, elevando o número total para 14.861.375.
 A Malásia registrou 4.896 novos casos, elevando o número total para 4.719.394. Foram 2.979 recuperações, elevando o número total de recuperações para 4.638.716. Houve 12 mortes, elevando o número de mortos para 36.056.
 A Nova Zelândia registrou 5.397 novos casos, elevando o número total para 1.671.922. Foram 6.683 recuperações, elevando o número total de recuperações para 1.634.327. Houve 17 mortes, elevando o número de mortos para 1.705.
 A Coreia do Norte não registrou novos casos, que permanecem em um total de 4.772.813.
 Singapura registrou 2.305 novos casos, elevando o número total para 1.773.386. Uma nova morte foi relatada, elevando o número de mortos para 1.543.
 A ex-líder da minoria da Câmara dos Deputados da Geórgia Stacey Abrams testou positivo para COVID-19.

11 de agosto
 O Japão registrou 240.205 novos casos diários e ultrapassou 15 milhões de casos relativos, elevando o número total para 15.101.580.
 O Canadá registrou 12.990 novos casos e 180 novas mortes.
 A Malásia registrou 4.831 novos casos, elevando o número total para 4.724.225. Foram 3.362 recuperações, elevando o número total de recuperações para 4.642.078. Houve dez mortes, elevando o número de mortos para 36.066.
 A Nova Zelândia registrou 5.022 novos casos, elevando o número total para 1.676.938. Foram 6.317 recuperações, elevando o número total de recuperações para 1.640.644. Houve 21 mortes, elevando o número de mortos para 1.726.
 Peru ultrapassou 4 milhões de casos de COVID-19.
 Singapura registrou 7.776 novos casos, elevando o número total para 1.781.162. Três novas mortes foram relatadas, elevando o número de mortos para 1.546.

12 de agosto
 A Malásia registrou 3.943 novos casos, elevando o número total para 4.728.168. Foram 4.645 recuperações, elevando o número total de recuperações para 4.646.723. Houve quatro mortes, elevando o número de mortos para 36.070.
 O Canadá registrou 4.816 novos casos e 32 novas mortes.
 A Nova Zelândia registrou 4.288 novos casos, elevando o número total para 1.681.209. Foram 5.487 recuperações, elevando o número total de recuperações para 1.646.131. Houve sete mortes, elevando o número de mortos para 1.733.
 Singapura registrou 5.481 novos casos, elevando o número total para 1.786.643. Seis novas mortes foram relatadas, elevando o número de mortos para 1.552.
 A Coreia do Sul registrou 128.671 novos casos, superando 21 milhões de casos relativos, elevando o número total para 21.111.840.
 O quarterback Kirk Cousins, do Minnesota Vikings, testou positivo para COVID-19.

13 de agosto
 A Malásia registrou 4.334 novos casos, elevando o número total para 4.732.502. Foram 5.082 recuperações, elevando o número total de recuperações para 4.651.805. Houve 10 mortes, elevando o número de mortos para 36.080.
 A Nova Zelândia registrou 3.742 novos casos, elevando o número total para 1.684.946. Foram 4.881 novas recuperações, elevando o número total de recuperações para 1.651.012. Houve 17 mortes, elevando o número de mortos para 1.750.
 Singapura registrou 4.403 novos casos, elevando o número total para 1.791.046. Quatro novas mortes foram relatadas, elevando o número de mortos para 1.556.
 A presidente do Congresso Nacional Indiano, Sonia Gandhi, testou positivo para COVID-19 pela segunda vez.

14 de agosto
 A Malásia registrou 3.045 novos casos, elevando o número total para 4.735.547. Foram 4.226 recuperações, elevando o número total de recuperações para 4.656.031. Houve cinco mortes, elevando o número de mortos para 36.085.
 A Nova Zelândia registrou 2.762 novos casos, elevando o número total para 1.687.705. Foram 3.647 recuperações, elevando o número total de recuperações para 1.654.659. O número de mortos permaneceu em 1.750.
 Singapura registrou 3.023 novos casos, elevando o número total para 1.794.069. Três novas mortes foram relatadas, elevando o número de mortos para 1.559.

15 de agosto
 A Malásia registrou 2.437 novos casos, elevando o número total para 4.737.984. Foram 3.658 recuperações, elevando o número total de recuperações para 4.659.688. Houve oito mortes, elevando o número de mortos para 36.093.
 A Nova Zelândia registrou 3.556 novos casos, elevando o número total para 1.691.261. Foram 4.050 recuperações, elevando o número total de recuperações para 1.658.709. O número de mortos permaneceu em 1.750.
 Singapura registrou 2.665 novos casos, elevando o número total para 1.796.734. Uma nova morte foi relatada, elevando o número de mortos para 1.560.
 O CEO da Pfizer Albert Bourla testou positivo para COVID-19.

16 de agosto
 A Malásia registrou 3.429 novos casos, elevando o número total para 4.741.413. Foram 4.882 recuperações, elevando o número total de recuperações para 4.664.570. Houve nove mortes, elevando o número de mortos para 36.102.
 Canadá registrou 7.074 novos casos e 58 novas mortes
 A Nova Zelândia registrou 4.980 novos casos, elevando o número total para 1.696.239. Foram 6.078 recuperações, elevando o número total de recuperações para 1.664.787. Houve 32 mortes, elevando o número de mortos para 1.782.
 Singapura registrou 5.202 novos casos, elevando o número total para 1.801.936. Cinco novas mortes foram relatadas, elevando o número de mortos para 1.565.
 A primeira-dama dos Estados Unidos, Jill Biden, testou positivo para COVID-19.

17 de agosto
Relatório Semanal da OMS:

 O Japão registrou 231.499 novos casos diários, ultrapassou 16 milhões de casos relativos e elevando o número total para 16.161.801.
 A Malásia registrou 3.516 novos casos, elevando o número total para 4.744.929. Foram 2.541 recuperações, elevando o número total de recuperações para 4.667.111. Houve 15 mortes, elevando o número de mortos para 36.117.
 O Canadá registrou 2.875 novos casos e 41 novas mortes.
 A Nova Zelândia registrou 4.673 novos casos, elevando o número total para 1.700.900. Foram 5.379 recuperações, elevando o número total de recuperações para 1.670.166. Houve 12 mortes, elevando o número de mortos para 1.794.
 Singapura registrou 3.762 novos casos, elevando o número total para 1.805.698. Duas novas mortes foram relatadas, elevando o número de mortos para 1.567.
 Os Estados Unidos da América ultrapassaram 95 milhões de casos.

18 de agosto
 O Japão registrou 255.534 novos casos diários, o segundo número mais relativo de casos, desde o primeiro da pandemia, elevando o número total para 16.423.053.
 O Canadá registrou 9.180 novos casos e 119 novas mortes.
 A Malásia registrou 4.071 novos casos, elevando o número total para 4.749.000. Foram 3.289 recuperações, elevando o número total de recuperações para 4.670.400. Houve sete mortes, elevando o número de mortos para 36.124.
 A Nova Zelândia registrou 4.704 novos casos, elevando o número total para 1.705.597. Foram 5.054 recuperações, elevando o número total de recuperações para 1.675.220. Houve 13 mortes, elevando o número de mortos para 1.807.
 A Rússia registrou 35.809 novos casos e ultrapassou 19 milhões de casos totais em 19.000.055. Também registrou mais 62 mortes, elevando o número de mortos para 383.362.
 Singapura registrou 3.553 novos casos, elevando o número total para 1.809.251. Cinco novas mortes foram relatadas, elevando o número de mortos para 1.572.
 A Suíça ultrapassou 4 milhões de casos de COVID-19.

19 de agosto
 O Japão registrou 261.029 novos casos diários, os casos mais relativos, desde o primeiro da pandemia, elevando o número total para 16.684.082.
 A China registrou 2.752 novos casos.
 O Canadá registrou 5.760 novos casos e 82 novas mortes.
 A Malásia registrou 3.490 novos casos, elevando o número total para 4.752.490. Houve 3.193 recuperações, elevando o número total de recuperações para 4.673.593. Houve seis mortes, elevando o número de mortos para 36.130.
 A Nova Zelândia registrou 3.949 novos casos, elevando o número total para 1.709.541. Foram 4.319 recuperações, elevando o número total de recuperações para 1.679.539. Houve oito mortes, elevando o número de mortos para 1.815.
 Singapura registrou 3.004 novos casos, elevando o número total para 1.812.255. Quatro novas mortes foram relatadas, elevando o número de mortos para 1.576.
 A Coreia do Sul registrou 138.741 novos casos, ultrapassando 22 milhões de casos relativos, elevando o número total para 22.000.037.
 O músico americano Travis Barker testou positivo para COVID-19.

20 de agosto
 O Japão registrou 253.265 novos casos diários, o terceiro maior número desde o início da pandemia. Isso eleva o número total para 16.921.653.
 A República Popular da China registrou 2.128 novos casos.
 O Canadá registrou 854 novos casos e 15 novas mortes.
 A Malásia registrou 2.798 novos casos, elevando o número total para 4.755.288. Foram 4.669 recuperações, elevando o número total de recuperações para 4.678.262. Houve seis mortes, elevando o número de mortos para 36.136.
 A Nova Zelândia registrou 3.425 novos casos, elevando o número total para 1.712.957. Foram 3.712 recuperações, elevando o número total de recuperações para 1.683.251. Houve nove mortes, elevando o número de mortos para 1.824.
 Singapura registrou 2.660 novos casos, elevando o número total para 1.814.915. Duas novas mortes foram relatadas, elevando o número de mortos para 1.578.
 Taiwan registrou 21.925 novos casos diários, ultrapassando 5 milhões de casos em 5.020.895. 36 novas mortes foram relatadas, elevando o número de mortos para 9.608.
 De acordo com a Universidade Johns Hopkins, o número total de casos de COVID-19 relatados em todo o mundo atingiu a marca de 600 milhões.

21 de agosto
 O Japão registrou 226.171 novos casos diários e ultrapassou 17 milhões de casos, elevando o número total para 16.921.653.
 O Canadá registrou 621 novos casos e nenhuma nova morte.
 A Malásia registrou 2.464 novos casos, elevando o número total para 4.757.752. Foram 4.427 recuperações, elevando o número total de recuperações para 4.682.689. Houve nove mortes, elevando o número de mortos para 36.145.
 A Nova Zelândia registrou 2.216 novos casos, elevando o número total para 1.715.165. Foram 2.909 recuperações, elevando o número total de recuperações para 1.686.160. O número de mortos permaneceu em 1.824.
 Singapura registrou 1.951 novos casos, elevando o número total para 1.816.866. Duas novas mortes foram relatadas, elevando o número de mortos para 1.580.
 Fumio Kishida, primeiro-ministro do Japão, testou positivo para COVID-19.

22 de agosto
Um metaestudo publicado no JAMA Network Open descobriu que os períodos de incubação para as variantes Alpha, Beta, Delta e Omicron foram 5,00, 4,50, 4,41 e 3,42 dias, respectivamente (com uma média combinada de 6,57); Dr. Gregory Poland, da Maioo Clinic, observa que, se a variante Omicron tivesse aparecido pela primeira vez em 2020, "nós não estaríamos falando de 1 em cada 308 americanos mortos, mas nós estaríamos provavelmente falando de 1 em cada 200".
 A Malásia registrou 2.078 novos casos, elevando o número total para 4.759.830. Foram 3.290 recuperações, elevando o número total de recuperações para 4.685.979. Houve 10 mortes, elevando o número de mortos para 36.155.
 O Canadá registrou 648 novos casos e uma nova morte.
 A Nova Zelândia registrou 2.846 novos casos, elevando o número total para 1.718.009. Foram 3.416 recuperações, elevando o número total de recuperações para 1.689.576. O número de mortos permaneceu em 1.824.
 Singapura registrou 1.694 novos casos, elevando o número total para 1.818.560. Quatro novas mortes foram relatadas, elevando o número de mortos para 1.584.

23 de agosto
 O Japão registrou 317 novas mortes diárias, o segundo maior número de mortes oficiais desde o início da pandemia, elevando o número de mortos para 37.620.
 O Canadá registrou 3.572 novos casos e 21 novas mortes.
 A Malásia registrou 2.722 novos casos, elevando o número total para 4.762.552. Foram 4.856 recuperações, elevando o número total de recuperações para 4.690.835. Houve 11 mortes, elevando o número de mortos para 36.166.
 A Nova Zelândia registrou 3.832 novos casos, elevando o número total para 1.721.836. Foram 4.955 recuperações, elevando o número total de recuperações para 1.694.531. Houve 17 mortes, elevando o número de mortos para 1.841.
 Singapura registrou 3.627 novos casos, elevando o número total para 1.822.187.
 O técnico de críquete indiano Rahul Dravid testou positivo para COVID-19 e se juntará à Copa da Ásia de 2022 em uma data posterior.

24 de agosto
Relatório Semanal da OMS:

 A Malásia registrou 2.636 novos casos, elevando o número total para 4.765.188. Foram 3.206 recuperações, elevando o número total de recuperações para 4.694.041. Há 11 mortes, elevando o número de mortos para 36.177.
 O Canadá registrou 3.777 novos casos e 82 novas mortes.
 A Nova Zelândia registrou 3.287 novos casos, elevando o número total para 1.725.110. Houve 4.662 recuperações, elevando o número total de recuperações para 1.699.193. Houve quatro mortes, elevando o número de mortos para 1.845.
 Singapura registrou 2.645 novos casos, elevando o número total para 1.824.832. Duas novas mortes foram relatadas, elevando o número de mortos para 1.586.
 A primeira-dama dos Estados Unidos, Jill Biden, testou positivo para COVID-19 pela segunda vez em um caso de recuperação.

25 de agosto
 A Malásia registrou 3.206 novos casos, elevando o número total para 4.768.394. Existem 2.180 recuperações, elevando o número total de recuperações para 4.696.221. Há 8 mortes, elevando o número de mortos para 36.185.
 O Canadá registrou 7.433 novos casos e 144 novas mortes.
 A Nova Zelândia registrou 2.922 novos casos, elevando o número total para 1.728.018. Foram 4.620 recuperações, elevando o número total de recuperações para 1.703.813. O número de mortos permaneceu em 1.845.
 Singapura registrou 2.397 novos casos, elevando o número total para 1.827.229. Uma nova morte foi relatada, elevando o número de mortos para 1.587.

26 de agosto
 Alemanha ultrapassa 32 milhões de casos de COVID-19.
 O Japão registrou 192.413 novos casos diários, superando 18 milhões de casos relativos, desde o início da pandemia, elevando o número total para 18.176.210.
 O Canadá registrou 3.977 novos casos e 46 novas mortes.
 A Malásia registrou 3.118 novos casos, elevando o número total para 4.771.512. São 3.363 recuperações, elevando o número total de recuperações para 4.699.584. Há seis mortes, elevando o número de mortos para 36.191.
 México ultrapassa 7 milhões de casos de COVID-19.
 A Nova Zelândia registrou 2.488 novos casos, elevando o número total para 1.730.494. Existem 3.872 recuperações, elevando o número total de recuperações para 1.707.685. Há 20 mortes, elevando o número de mortos para 1.865.
 Niue relatou 5 novos casos, elevando o número total de casos ativos para 11
 Singapura registrou 2.132 novos casos, elevando o número total para 1.829.361. Uma nova morte foi relatada, elevando o número de mortos para 1.588.
 O secretário de Estado de Illinois, Jesse White, testou positivo para COVID-19.

27 de agosto
 A Malásia registrou 2.491 novos casos, elevando o número total para 4.774.003. São 3.715 recuperações, elevando o número total de recuperações para 4.703.299. Há cinco mortes, elevando o número de mortos para 36.196.
 O Canadá registrou 748 novos casos e nove novas mortes.
 A Nova Zelândia registrou 2.279 novos casos, elevando o número total para 1.732.765. Há 3.407 recuperações, elevando o número total de recuperações para 1.711.092. Há quatro mortes, elevando o número de mortos para 1.869.
 Singapura registrou 1.971 novos casos, elevando o número total para 1.831.332. Duas novas mortes foram relatadas, elevando o número de mortos para 1.590.

28 de agosto
 A Malásia registrou 2.191 novos casos, elevando o número total para 4.776.194. Há 3.796 recuperações, elevando o número total de recuperações para 4.707.095. Há duas mortes, elevando o número de mortos para 36.198.
 O Canadá registrou 550 novos casos e uma nova morte.
 A Nova Zelândia registrou 1.394 novos casos, elevando o número total para 1.734.157. Existem 2.335 recuperações, elevando o número total de recuperações para 1.713.427. O número de mortos permanece 1.869.
 Singapura registrou 1.448 novos casos, elevando o número total para 1.832.780. Uma nova morte foi relatada, elevando o número de mortos para 1.591.
 Os Estados Unidos da América ultrapassam 96 milhões de casos.

29 de agosto
 Austrália ultrapassa 10 milhões de casos de COVID-19.
 O Canadá registrou 480 novos casos e nenhuma nova morte.
 A Malásia registrou 1.946 novos casos, elevando o número total para 4.778.140. São 3.271 recuperações, elevando o número total de recuperações para 4.710.366. Há oito mortes, elevando o número de mortos para 36.206.
 A Nova Zelândia registrou 1.749 novos casos, elevando o número total para 1.735.902. Existem 2.728 recuperações, elevando o número total de recuperações para 1.716.155. O número de mortos permanece 1.869.
 Singapura registrou 1.410 novos casos, elevando o número total para 1.834.190.
 A Coreia do Sul registrou 43.142 novos casos, ultrapassando 23 milhões de casos relativos, elevando o número total para 23.026.960.

30 de agosto
 A Malásia registrou 2.144 novos casos, elevando o número total para 4.780.284. Existem 2.549 recuperações, elevando o número total de recuperações para 4.712.915. Há quatro mortes, elevando o número de mortos para 36.210.
 O Canadá registrou 3.963 novos casos e 53 novas mortes.
 A Nova Zelândia registrou 2.592 novos casos, elevando o número total para 1.738.492. São 3.806 recuperações, elevando o número total de recuperações para 1.719.961. Há 15 mortes, elevando o número de mortos para 1.884.
 Singapura registrou 2.900 novos casos, elevando o número total para 1.837.090. Uma nova morte foi relatada, elevando o número de mortos para 1.592.

31 de agosto
Relatório Semanal da OMS:

 A Malásia registrou 2.340 novos casos, elevando o número total para 4.782.624. Existem 2.502 recuperações, elevando o número total de recuperações para 4.715.417. Há seis mortes, elevando o número de mortos para 36.216.
 O Canadá registrou 2.012 novos casos e mais 53 mortes.
 A Nova Zelândia registrou 2.353 novos casos, elevando o número total para 1.740.840. Existem 3.271 recuperações, elevando o número total de recuperações para 1.723.232. Há nove mortes, elevando o número de mortos para 1.893.
 Singapura registrou 2.154 novos casos, elevando o número total para 1.839.244.
 O ex -primeiro-ministro da Malásia Mahathir Mohamad testou positivo para COVID-19.
 Simon Yates, membro da Team BikeExchange-Jayco e Sam Bennett, membro da Bora-Hansgrohe, ambos testaram positivo para COVID-19 e se retiraram de todas as corridas restantes da Vuelta a España 2022, de acordo com um organizador da corrida.

8
Eventos de agosto de 2022

Cronologia da pandemia de COVID-19 em agosto de 2022


Amstel Gold Race 2017 var den 52. udgave af cykelløbet Amstel Gold Race. Det var det 16. arrangement på UCI's World Tour-kalender i 2017 og blev arrangeret 16. april 2017. Løbet blev vundet af belgiske Philippe Gilbert fra .

Hold og ryttere

Danske ryttere
Christopher Juul-Jensen kørte for
Jakob Fuglsang kørte for
Matti Breschel kørte for
Michael Valgren kørte for
Mads Würtz Schmidt kørte for

Resultater

Eksterne henvisninger

2017
UCI World Tour 2017

Amstel Gold Race 2017


Karl Theodor Otto Fürst zu Salm, Wildgraf zu Daun und Kyrburg, Rheingraf zum Stein (* 7. Juli 1645 in Anholt; † 10. November 1710 in Aachen) war vierter Fürst zu Salm, Herr von Anholt und Inhaber weiterer Besitzungen. Er war kaiserlicher Feldmarschall, Obersthofmeister, Erzieher und einflussreicher erster Geheimer Rat Josephs I. Seine Stellung entsprach zeitweise der eines Premierministers. Er stand für eine eher auf das Reich ausgerichtete Politik. Im Streit mit der österreichischen Hofpartei des Eugen von Savoyen und anderer unterlag er.

Leben

Familie und Besitz
Er war Sohn von Fürst Leopold Philipp Carl und Maria Anna, geborene Gräfin von Bronckhorst-Batenburg. Karls Mutter war die Erbin der Herrlichkeit Anholt. Sein Vater erhielt 1654 für die gefürstete Grafschaft Salm eine Virilstimme im Reichsfürstenrat.

Er selbst heiratete 1664 in erster Ehe Godefrieda Maria Anna Gräfin von Huyn-Geleen. Sie war Erbin der Herrschaft Wachtendonk. Godefrieda starb aber bereits 1667. Daraufhin verheiratete sich Karl mit der Pfalzgräfin Louise Marie, der Tochter von Eduard von der Pfalz und Anna Gonzaga. Sie brachte eine Erbanwartschaft auf reiche Besitzungen in der Champagne in die Ehe. Aus dieser Verbindung ging der Sohn Ludwig Otto hervor.

Als mit Johann XI. zu Salm-Kyrburg (1635–1688) die rheingräfliche Linie zu Kyrburg ausstarb, fiel auch die Grafschaft Kyrburg an ihn. Anfangs hatte er Schwierigkeiten, die Virilstimme beim Reichstag zu behaupten. Schließlich wurde dieser Anspruch aber von den anderen Mitgliedern anerkannt. Er residierte, wenn er auf seinen Besitzungen weilte, meist auf der Burg Anholt. Diese ließ er von einer mittelalterlichen Burg in ein Barockschloss umbauen. Als Baumeister berief er Thomas Thomassini aus Mailand. Auch die Gartenanlagen wurden repräsentativ umgestaltet.

Militärdienst
Nach dem Tod des Vaters stand er einige Jahre unter der Vormundschaft des Herzogs von Lothringen. Er war von früh an für eine militärische Laufbahn vorgesehen. Daher studierte er um 1663 an der Militärakademie in Paris.

Er warb 1667 und noch einmal 1672 ein Regiment an. Mit diesem kämpfte er etwa 1673 bei der Belagerung von Maastricht oder ein Jahr später in der Schlacht bei Seneffe in spanischen Diensten in den Spanischen Niederlanden gegen die Franzosen.

Er wechselte um 1682 im Range eines Feldmarschallleutnants in die kaiserliche Armee. Er nahm 1683 an der Befreiung von Wien teil und wurde daraufhin zum General der Kavallerie ernannt. Im folgenden Jahr machte er den Feldzug gegen die Osmanen in Ungarn mit. Dabei siegte er bei Ofen.

Wiener Hof
Im Jahr 1685 ernannte ihn Leopold I. zum wirklichen Geheimen Rat. Gleichzeitig wurde er Oberhofmeister und Ajo des Thronerben Joseph. Im Jahr 1687 wurde er zum Feldmarschall ernannt. Außerdem wird er im Jahr 1692 als kaiserlicher Konferenzrat genannt. Die Frau von Erzherzog Joseph, Wilhelmine Amalie von Braunschweig-Lüneburg, war eine Nichte seiner  Frau. Dadurch wurden die Beziehungen zu Joseph noch enger.

Joseph drängte früh zur politischen Einflussnahme und seine Hofhaltung wurde zum Zentrum der Opposition gegen die alten Räte des immer weniger entschlussfreudigen Kaisers. Einer seiner engsten Berater war der Fürst zu Salm. Joseph meinte, sein Vater vernachlässige die österreichische Hausmacht zugunsten des Kaiseramtes. Er kritisierte die Ineffektivität des Hofrates und plädierte für eine Reform der Finanzpolitik. Auch die Entlassung Ludwigs von Baden-Baden oder die schlechte Behandlung der Bevölkerung in Ungarn hieß Joseph nicht gut.

Nachdem Joseph 1705 den Thron bestiegen hatte, blieb Karl Theodor Otto sein Obersthofmeister und erster Geheimer Rat. Er stand damit an der Spitze des Hofes und übte einen großen Einfluss aus. Teilweise wird seine Stellung mit der eines Premierministers verglichen.

Er hat dem Kaiser dessen hohe Meinung von der Kaiserwürde nahegebracht. Zwischen 1705 und 1711 wurde der Hof vom Streit zwischen den Vertretern einer österreichischen Großmachtpolitik und den Interessenwaltern der Reichspolitik zerrissen. Unter den führenden Personen des Hofes war Fürst Salm einer der wenigen Verfechter der Reichspolitik. Eugen von Savoyen, Graf Sinzendorf, Graf Gundaker von Starhemberg und der Hofkanzler Johann Wenzel Wratislaw von Mitrowitz standen auf der Gegenseite. Im Streit mit der österreichischen Partei unterlag er. Karl Otmar von Aretin urteilte, dass Fürst Salm mit seiner aufbrausenden und verletzenden Art der Sache des Reiches mehr geschadet als genutzt hätte.

Letzter Auslöser seines Sturzes war der Streit um den Besitz der päpstlichen Herrschaft Comacchio mit Clemens XI. (Comacchiokrieg). Fürst Salm verfolgte mit der militärischen Besetzung dieses Gebiets, so jedenfalls Hans Schmidt, auch persönliche Interessen und hat den Kaiser in der Sache schlecht beraten. Möglicherweise befürchtete der Kaiser auch eine zu große Einflussnahme des Fürsten Salm. Die Geheime Konferenz wurde 1709 ausdrücklich mit Hinweis darauf eingeführt, die Autorität des Fürsten Salm zu "contrabalancieren".

Im Jahr 1709 zog sich Karl Theodor Otto auf Grund des Streits der Hofparteien und wegen gesundheitlicher Probleme zurück und lebte vorwiegend in Anholt. Er starb in seinem Stadthaus in Aachen.

In der Literatur wird er gelegentlich als Ritter des Goldenen Vlies bezeichnet, in der vom Orden geführten Mitgliederliste fehlt er allerdings.

Literatur

 Max Braubach: Ein rheinischer Fürst als Gegenspieler des Prinzen Eugen am Wiener Hof. In: Max Braubach: Diplomatie und geistiges Leben im 17. und 18. Jahrhundert. Gesammelte Abhandlungen (= Bonner historische Forschungen. 33, ). Röhrscheid, Bonn 1969 S. 321–336.
 Emanuel Prinz zu Salm-Salm: Die Entstehung des fürstlich Salm-Salm'schen Fideikommisses unter besonderer Berücksichtigung der vor den höchsten Reichsgerichten geführten Prozesse bis zum Pariser Brüdervergleich vom 5. Juli 1771 (= Ius vivens. Abt. B: Rechtsgeschichtliche Abhandlungen. 3). Lit, Münster 1996, ISBN 3-8258-2605-8, S. 31 f., (Zugleich: Münster, Universität, Dissertation, 1995).

Einzelnachweise

Karl Theodor Otto
Karl Theodor Otto
Militärperson (österreichische Habsburger)
Militärperson (Spanien)
Politiker (Habsburgermonarchie vor 1804)
Regimentsinhaber der Frühen Neuzeit
Person in den Türkenkriegen
Ritter des Ordens vom Goldenen Vlies
Obersthofmeister
Kämmerer (Habsburgermonarchie)
Person (Aachen)
Geboren 1645
Gestorben 1710
Mann

Karl Theodor Otto zu Salm


Stanko Lazar (Varaždin, 24. rujna 1933. – Varaždin, 28. siječnja 2016.), hrvatski kulturni djelatnik i dobrotvor, poznat po doprinosima na područjima književnosti, glazbe, umjetnosti i muzeologije u gradu Varaždinu te viktimološkom djelovanju u otkirvanju žrtava partizanskih zločina Drugog svjetskog rata i poraća na području Varaždina i Međimurja.

Obitelj
Stanko Lazar rođen je 24. rujna 1933. godine u Varaždinu kao sedmo od devetero djece Vlade i Dragice rođ. Besak. Stanko je odrastao u hrvatskoj katoličkoj obitelji, a u vrijeme Drugog svjetskog rata dva starija brata mobilizirana su 1943. godine i poslani u časničku školu. Prvo je stradao brat Slavko, rođen 1924. godine, a stariji brat Milivoj upućen je u Bjelovar gdje je 27. ožujka 1945. godine ubijen u zasjedi koju su partizani postavili u Vagovini kod Čazme. Otac Vlado "nestao" je na Bleiburgu, a sličnu sudbinu doživio je i šogor Roman Krašovec i njegov brat Adolf (Dido) koji su krenuli prema Sloveniji gdje im se gubi svaki trag. Po dolasku partizana u Varaždin majka Dragica i sestra Vlatka odmah su uhapšene. Majku su nakon tri mjeseca pustili kući, a sestru Vlatku osudili su na 10 godina. Nakon 4 godine bila je puštena kući iz partizanskog koncentracijskog logora "Glates" u Požegi.

Bio je oženjen Brankom rođ. Mesek s kojom je imao šestero djece: kćerke Martinu (1977.), prof orgulja na Glazbenoj školi u Zadru i Ivanu (r. 1985.), diplomiranu novinarku koja sa suprugom živi u New Yorku, te sinove Juricu (1972.), akademskog glazbenika, Krešimira (1973.), prof. na Muzičkoj akademiji, Tomislava (1975.) i Zvonimira (1985.), prof trube na Glazbenoj školi u Križevcima.

Kulturni rad
Bio je jednim od obnovitelja Ogranka Matice hrvatske u Varaždinu te je dva desetljeća obnašao dužnost blagajnika. Podupiratelj Varaždinskoga književnog društva, jedan od osnivača Hrvatsko-austrijske kulturne zajednice i Hrvatsko-njemačkog društva prijateljstva u Varaždinu. Također je bio jedan od inicijatora za osnivanje Odjela za orgulje Glazbene škole u Varaždinu, gdje je djelovao i kao višegodišnji član Školskog odbora. Bio je suradnik i darivatelj Gradskog muzeja u Varaždinu, čiji je utemeljitelj bio njegov bliski rođak prof. Krešimir Filić. Osim toga, bio je podupiratelj osnivanja Varaždinskoga komornog orkestra, kao i aktivni sudionik u programima Ljetne glazbe glazbene škole "Aestas Musica".

U drugoj polovici 50-ih godina pjevao je kao bas u operetnom zboru Hrvatskog narodnog kazališta u Varaždinu. Bio je članom pjevačkog zbora "Vatroslav Jagić", zborova Obrtničkoga glazbenog društva i Župe sv. Josipa te zbora "Chorus Angelicus". Istaknuo se kao jedan od osnivača varaždinskoga Katedralnog zbora "Chorus Liturgicus". Pored glazbe, bio je i ustrajni ljubitelj književnosti, posebice poezije, također i pasionirani filatelist i numizmatičar.

Bio je suradnik Varaždinskog komornog orkestra i redoviti član Matice Hrvatske.

Viktimologija
Po osnivanju Istraživačkog središta Varaždin, 1997. godine uključio se u prikupljanje podataka o stradanju stanovnika Varaždina. Po prestanku rada Komisije za utvrđivanju ratnih i poratnih žrtava, početkom 2000.-te godine uključuje se u Društvo za obilježavanje grobišta ratnih i poratnih žrtava. U Početku s temeljnim zadatkom podizanja i izgradnje spomen-križa na najvećem grobištu Varaždinske biskupije, grobišta Dravska šuma Varaždin te nastavka prikupljanja podataka o stradanjima. Stanko Lazar bio je član izvršnog odbora Društva u svim sazivima, od osnivanja 20. rujna 2000., a sudjelovao je skoro kod svih podizanja spomen obilježja na varaždinskom i međimurskom području, kao i u posjeti susjednim stratištima (Bleiburg, Tezno, Kočevski rog...) Bio je na svim godišnjim skupštinama od osnivanja Društva te je prisustvovao potpisivanju povelje o suradnji koju su Društva za ureditev zamolčanih grobovi iz Ljubljane i varaždinsko društvo potpisali u veljači 2001. godine u Varaždinu.

Bolest i smrt
Bolovao je od dijabetesa. Zdravstveno stanje mu se početkom prosinca 2015. pogoršalo te je 11. prosinca otpremljen u Varaždinsku bolnicu, a poslije 17. prosinca u Klenovnik iz kojeg se kući vratio na Badnjak. Preminuo je u noći 28. siječnja 2016. u 83. godini života svom stanu.

Na isparaćaju na Varaždinskom groblju 30. siječnja 2016. sudjelovao je veliki broj kulturnih djelatnika, svećenika, kanonika i duhovnika te predstavnici mjesnog ogranka Matice Hrvatske (predsjednik mr. Ernest Fišer) i članovi Društva za obilježavanje grobišta ratnih i poratnih žrtava te više stotina Varaždinaca. Obred sprovoda predvodio je župnik župe sv. Nikole, vlč. Stjepan Najman. Pjevanje je predvodio katedralni zbor "Chorus liturgicus", kojem su se priključili i pjevači ostalih zborova.

Ostalo
U mladosti je igrao za mjesnog niželigaša Vinicu, s kojim je došao do poluzavršnice Općinskog nogometnog kupa Varaždin.

Radio je kao bankovni činovnik i službenik Hrvatskih željeznica.

Bilješke
 Hrvatsko žrtvoslovno društvo navodi sljedeće:

Izvori

Životopisi, Varaždin

Stanko Lazar


En kontrabasbasun kaldes også en Cimbasso er et musikinstrument der betjenes af et symfoniorkesters tubaist, og bruges primært i Puccini og Verdis operaer. Instrumentet er oftest stemt i F.

Messingblæseinstrumenter

Kontrabasbasun


فتح عسكري
 فتح مكة : الفتح الأعظم
 الفتح الإسلامي للأندلس : فتح المسلمين لشبه الجزيرة الأيبرية تحت راية الدولة الأموية
 الفتح الإسلامي لمصر : فتح المُسلمين لِولاية مصر البيزنطيَّة ودُخول مصر في حظيرة دولة الإسلام
 الفتح الإسلامي لتونس
 الفتح الإسلامي للمغرب : سِلسلةٌ من الحملات والمعارك العسكريَّة خاضها المُسلمون ضدَّ الإمبراطوريَّة البيزنطيَّة ومن حالفها من قبائل البربر، انتُزعت على إثرها ولايات شمال أفريقيا الروميَّة الباقية من يد البيزنطيين ودخلت في دولة الإسلام نهائيًّا.
 فتح القدس
 الفتح الإسلامي لبلاد الشام
 الفتح الإسلامي لفارس : الفتح الإسلامي للإمبراطوريَّة الفارسيَّة الساسانيَّة
 فتح ما وراء النهر
 الفتح الإسلامي للغال : سلسلة من الحملات العسكريَّة التي قام بها المُسلمون لِفتح بلاد الغال وما وراء جبال البرتات بعد تمام فتح الأندلُس
 الفتح الإسلامي لأرمينيا : قائمة ويكيميديا
 الفتح الإسلامي لقبرص
 الفتح الإسلامي لعمورية
 فتح القسطنطينية : القمة السائغة
 الفتح العثمانى لمصر
 الفتح الروسي لسيبيريا
فتوحات إسلامية

كتاب
 فتح الباري شرح صحيح البخاري
 الفتح الرباني والفيض الرحماني : كتاب من تأليف عبد القادر الجيلاني
 الفتح الرباني بترتيب مسند الإمام أحمد بن حنبل الشيباني

مطبوعات
 الفتح (جريدة)

أشخاص
 الفتح بن المعتمد
 الفتح بن خاقان
 الفتح بن محمد بن خاقان
 أبو الفتح الشهرستاني : أحد علماء أهل السنة الأشاعرة
 أبو الفتح البستي : شاعر غزنوي
 أبو الفتح الأزدي
 أبو الفتح الكراجكي
 أبو الفتح الواسطي
 أبو الفتح الناصر الديلمي
 أبو الفتح كشاجم
 أبو الفتح ابن جني
 أبو الفتح اليونيني
 أبو الفتح يوسف المالكي
 إبراهيم بن أبي الفتح الزنجاني
 ابن أبي الفتح الإربلي

مدينة أو قرية
 فتح (أسيوط)
 الفتح، الدقهلية
 الفتح (الدقهلية) : قرية في محافظة الدقهلية، مصر
 الفتح (المضيبي) : مستوطنة في سلطنة عمان
 الفتح (بهلا)
 الفتح (ضنك)
 الفتح (مركز) : مستوطنة في مصر

نادي رياضي
 نادي الفتح السعودي
 نادي الفتح الناضوري
 نادي الفتح بالمغرب

أخرى
 سورة الفتح، السورة الثامنة والأربعون في ترتيب المصحف

انظر صفحات توضيح مشابهة
 مسجد الفتح (توضيح).
 مسجد الفاتح (توضيح) : صفحة توضيح في ويكيميديا.
 الفاتح (توضيح).

الفتح (توضيح)


هنري كامبل بانرمان ، (7 سبتمبر 1836-22 أبريل 1908)، هو رجل دولة بريطاني وسياسي ليبرالي، تولى رئاسة الوزراء في المملكة المتحدة من 1905 إلى 1908، وكان قائدًا للحزب الليبرالي من 1899 إلى 1908. شغل أيضًا منصب وزير الدولة لشؤون الحرب مرتين في مجلس وزراء كل من حكومتي غلادستون وروزبيري. كان أول لورد للخزينة يُطلق عليه رسميًا «رئيس الوزراء». لم يُستخدم هذا المصطلح رسميًا إلا بعد خمسة أيام من توليه منصبه. هو الشخص الوحيد حتى الآن الذي شغل منصبي رئيس الوزراء ورئيس المجلس في نفس الوقت.

لُقب بالعامية باسم «سي بي»، وكان يؤمن إيمانًا راسخًا بالتجارة الحرة وحركة إيريش هوم رول (الحكم الذاتي لأيرلندا) وتحسين الظروف الاجتماعية. وصفه المؤرخ أندرو جيمس أنتوني موريس في قاموس أكسفورد للسير الوطنية بأنه «رئيس الوزراء البريطاني الراديكالي الأول والوحيد». بعد الخسارة في الانتخابات العامة عام 1900، واصل كامبل بانرمان قيادة الحزب الليبرالي ليُحقق فوزًا ساحقًا على حزب المحافظين في الانتخابات العامة عام 1906، وهي الانتخابات الأخيرة التي حصل فيها الليبراليون على أغلبية عظمى في مجلس العموم. وضعت الحكومة التي ترأّسها لاحقًا تشريعات لضمان عدم تحمل نقابات العمال مسؤولية الأضرار التي لحقت بها في أثناء الإضراب عن العمل، وقدمت وجبات مدرسيةً مجانيةً لجميع الأطفال، ووكلت السلطات المحلية بشراء الأراضي الزراعية من أصحاب الأراضي الخاصة. استقال كامبل بانرمان من منصب رئيس الوزراء في أبريل عام 1908 بسبب سوء وضعه الصحي، واستلم مكانه مستشاره هيريرتر هينري أسكويث. توفي بانرمان بعد 19 يومًا.

حياته الشخصية وعائلته
ولد هنري ك بانرمان في 7 سبتمبر 1836 في منطقة كلفينسايد هاوس في مدينة غلاسكو باسم هنري كامبل، وهو الابن الثاني والأصغر من بين الأطفال الستة الذين ولدوا للسيد جيمس كامبل من منطقة ستراكاثرو (1790-1876) وزوجته جانيت بانرمان (1799- 1873).  بدأ السيد جيمس كامبل العمل في سن مبكرة في تجارة الملابس في غلاسكو، وذلك قبل دخوله في شراكة مع أخيه عام 1817 لتأسيس شركة جي. & دبليو. كامبل، وهي شركة تختص بتخزين الألبسة وتجارتها العامة بالجملة والتجزئة. انتُخب السيد جيمس عضوًا في مجلس مدينة غلاسكو عام 1831 وترشح لاستلام منصب المحافظ عن دائرة غلاسكو في الانتخابات العامة التي أُجريت في عامي 1837 و 1841، قبل أن يُعين في منصب الحاكم الأعلى لغلاسكو من عام 1840 إلى عام 1843.

شغل الشقيق الأكبر لهنري، جيمس أليكساندر كامبل، منصب عضو محافظ في البرلمان في جامعتي غلاسكو وأبردين من عام 1880 إلى عام 1906، وكان معارضًا لغالبية سياسات أخيه الأصغر، واختار أن ينسحب من الانتخابات التي من شأنها أن توصل كامبل بانرمان إلى السلطة.

تلقى بانرمان تعليمه في الثانوية العامة في غلاسكو بين عامي 1845 و 1847، وفي جامعة غلاسكو بين عامي 1851 و 1853، وفي كلية الثالوث في جامعة كامبريدج بين عامي 1854 و 1858، إذ حصل فيها على درجة من المستوى الثالث في الدراسات الكلاسيكية (دراسة العصور الكلاسيكية القديمة). بعد تخرجه، التحق بالشركة العائلية جي & دبليو في مقرها الكائن في شارع إنجرام في غلاسكو. أصبح كامبل شريكًا في الشركة عام 1860. حصل أيضًا على رتبة ملازم في فيلق لاناركشاير رايفل 53 للمتطوعين، الذي جُنّد فيه موظفو الشركة، ورُقّي لاحقًا إلى رتبة نقيب في عام 1867. بعد زواجه عام 1860 من سارة شارلوت بروس، سكنا معًا في منزل يقع في حدائق كليرمونت الستة في منطقة بارك في مقاطعة ويست إند في غلاسكو.

في عام 1871، أصبح اسمه هنري كامبل بانرمان، إذ كان إضافة لقب بانرمان شرطًا مطلوبًا أراده عمه هنري بانرمان، الذي ورث منه ملكية فندق هونتون (قصر هونتون حاليًا) في قرية هونتون في مقاطعة كنت عام 1871.  بينما كانت إحدى العمات تقيم في قصر هونتون، كانت عائلة كامبل بانرمان تعيش في أماكن أخرى مثل منزل جينينجز بارك الذي كان بمثابة مقر إقامتهم في البلاد، ولم يغادروه حتى عام 1887.  سكنت العائلة في فندق هونتون لأول مرة عام 1894.

لم يكن كامبل راضيًا عن اسمه «الطويل القبيح»، فطلب من أصدقائه مناداته باسم «سي بي» بدلًا منه.  لم يحظَ الزوجان بأطفال. كان سي بي وشارلوت زوجين مقربين طوال فترة زواجهما، فقد ذُكر على لسان أحد المؤرخين أنهما تشاركا «كل فكرة وكل لحظة ممكنة». يُقال إنهما كانا محبين للأكل كثيرًا، وبلغ وزن كل منهما نحو 20 ستونًا (ما يعادل 130 كيلوجرامًا، 280 رطلًا) في السنوات التالية.

تحدث كامبل بانرمان الفرنسية والألمانية والإيطالية بطلاقة، وكان يقضي شهرين مع زوجته في أوروبا كل صيف، عادةً في فرنسا وفي بلدة مارينباد المشهورة بينابيعها المعدنية في بوهيميا. قدّر سي بي الثقافة الفرنسية كثيرًا، وكان محبًا لروايات الروائي الفرنسي أناتول فرانس على نحو خاص.

عضو في البرلمان
في أبريل عام 1868، وبسن 31، ترشح كامبل بانرمان عن الليبراليين في الانتخابات التكميلية لدائرة ستيرلنغ بورغ، وخسر بفارق بسيط أمام زميله الليبرالي جون رامزي، لكن في الانتخابات العامة في نوفمبر من نفس العام، استطاع كامبل بانرمان هزيمة رامزي، وانتُخب في مجلس العموم عضوًا ليبراليًا في البرلمان عن دائرة ستيرلنغ بورغ، وهي دائرة انتخابية مثلها مدة 40 عامًا تقريبًا.

ارتقى كامبل بانرمان بسرعة في استلامه للرتب الوزارية، إذ عُيّن في منصب أمين المالية لمكتب الشؤون الحربية في حكومة غلادستون الأولى في شهر نوفمبر من عام 1871، وشغل هذا المنصب حتى عام 1874 تحت قيادة إدوارد كاردويل وزير الدولة للشؤون الحربية، وعندما رُقّي كاردويل إلى رتبة نبيل، أصبح كامبل بانرمان المتحدث الأعلى والرئيس باسم الحكومة الليبرالية في شؤون الدفاع في مجلس العموم. عُيّن في نفس المنصب من عام 1880 حتى عام 1882 في حكومة غلادستون الثانية، وبعد أن شغل منصب الوزير البرلماني والمالي للأميرالية بين عامي 1882 و 1884، رُقّي كامبل بانرمان إلى مجلس الوزراء ليشغل منصب الأمين الرئيس لأيرلندا عام 1884.

تولى منصب وزير الدولة للشؤون الحربية في حكومتي غلادستون الثالثة والرابعة في عام 1886 وبين عامي 1892 و 1894 على الترتيب، وكذلك في حكومة أرشيبالد بريمروز من 1894 إلى 1895. في أثناء الفترة التي قضاها في هذا المنصب، جرّب تطبيق نظام العمل اليومي مدة 8 ساعات على العاملين في مصنع وولويتش للذخائر الحربية. أظهرت نتائج التجربة عدم وجود خسارة في الإنتاج، ما دفع كامبل بانرمان إلى تطبيق نظام العمل لثماني ساعات في اليوم على قسم الملابس التابع للجيش.

أقنع بانرمان دوق كامبريدج، ابن عم الملكة، بالاستقالة من منصب رئيس الأركان العامة للقوات المسلحة البريطانية. وهذا ما منحه لقب الفروسية. في عام 1895، تسبب كامبل دون قصده في سقوط وزارة روزبيري، وذلك عندما خسرت حكومة إيرل تصويتًا على تعامل سي بي مع احتياطات الكوردايت (وهي المادة الدافعة المستعملة في القذائف الصاروخية والمدافع والأسلحة النارية). طالب أعضاء البرلمان الاتحاديون -وعلى نحو غير متوقع- بسحب الثقة من الحكومة ونجحوا في ذلك، ما أدى إلى استقالة روزبيري وعودة اللورد ساليسبوري إلى السلطة. في عام 1895، ضغط كامبل بقوة لتعيينه رئيسًا لمجلس العموم، ويعود ذلك جزئيًا لسعيه إلى دور أقل إرهاقًا وتوترًا في الحياة العامة. رفض روزبيري ذلك، ودعمه مستشار الخزانة ويليام هاركوت، وذلك لأن كامبل بانرمان كان بنظرهم شخصًا لا غنى عنه في الفريق الحكومي في المجلس الأدنى.

وصلات خارجية

مراجع

أشخاص متعلمون في المدارس الثانوية في غلاسكو
أشخاص من العصر الفيكتوري
أعضاء برلمان المملكة المتحدة 1868–74
أعضاء برلمان المملكة المتحدة 1874–80
أعضاء برلمان المملكة المتحدة 1880–85
أعضاء برلمان المملكة المتحدة 1885–86
أعضاء برلمان المملكة المتحدة 1886–92
أعضاء برلمان المملكة المتحدة 1892–95
أعضاء برلمان المملكة المتحدة 1895–1900
أعضاء برلمان المملكة المتحدة 1900–06
أعضاء برلمان المملكة المتحدة 1906–10
أعضاء مجلس الشورى البريطاني
خريجو جامعة غلاسكو
خريجو كلية ترينيتي (كامبريج)
رؤساء وزراء المملكة المتحدة
رؤساء وزراء المملكة المتحدة القرن 20
سياسيون إسكتلنديون في القرن 20
سياسيون إسكتلنديون في القرن 19
سياسيون من غلاسكو
قادة مجلس العموم البريطاني
مواليد 1836
مواليد في غلاسكو
وزراء دولة بريطانيون
وفيات 1908
وفيات في لندن

هنري كامبل بانرمان