Surcouf ist ein von Jean-Michel Charlier und Victor Hubinon geschaffener frankobelgischer Comic.

Die realistisch gezeichnete Biografie über den Freibeuter Robert Surcouf erschien als Surcouf, roi des corsaires von November 1949 bis Juni 1952 in Spirou. Um ein wirklichkeitsgetreues Bild zu erhalten, begaben sich beide Autoren in die Bretagne, um eine direkte Nachfahrin des Korsaren zu treffen.

Dupuis gab das Einzelwerk zwischen 1951 und 1953 als Dreiteiler mit den Titeln Roi des corsaires, Corsaire de France  und Terreur des mers heraus. Eine Neuauflage folgte danach in L'Histoire en bandes dessinées und als Gesamtausgabe in Figures de proue.

Einzelnachweise

Frankobelgischer Comic (Werk)

Surcouf (Comic)


Victoria Rumary, née le  à Scunthorpe, est une archère handisport britannique concourant en W1. Elle est médaillée de bronze aux Jeux de 2020.

Carrière
Dans l'enfance, elle concourt chez les valides. En 2010, elle subit une opération pour lui enlever une partie du cerveau pour traiter son épilepsie mais une infection la laisse clouée dans un fauteuil roulant. Elle arrête alors le tir à l'arc pendant 4 ans et revient à la compétition en 2014, chez les handisport.

Pour ses débuts aux Jeux, Rumary remporte la médaille de bronze catégorie W1 lors des Jeux paralympiques d'été de 2020 en battant l'Américaine Lia Coryell 131-123 en petite finale.

Palmarès

Jeux paralympiques

  médaille de bronze dans l'épreuve individuelle W1 féminine aux Jeux paralympiques d'été de 2020 à Tokyo

Championnats du monde

  médaille de bronze dans l'épreuve individuelle W1 féminine aux Championnats du monde 2017 à Pékin

Championnats d'Europe

  médaille d'argent dans l'épreuve individuelle W1 féminine aux Championnats d'Europe 2017 à Pilsen
  médaille d'argent dans l'épreuve par équipes W1 féminine aux Championnats d'Europe 2017 à Pilsen

Références

Liens externes

Archère handisport britannique
Médaillée de bronze paralympique britannique
Archère aux Jeux paralympiques d'été de 2020
Naissance en avril 1988
Naissance à Scunthorpe

Victoria Rumary


Friedrich Romberg ist der Name folgender Personen:

* Friedrich von Romberg (um 1726–1819), deutscher Transportunternehmer, Bankier und Reeder
 Friedrich Romberg (Ingenieur, 1846) (1846–1919), deutscher Ingenieur und Baugewerkschullehrer
 Friedrich Romberg (Ingenieur, 1871) (1871–1956), deutscher Schiffsmaschinenbauer und Hochschullehrer
 Friedrich Gisbert Wilhelm von Romberg (1729–1809), deutscher Generalleutnant

Friedrich Romberg


කෙන්යා ජනරජය නැගෙනහිර අප්‍රිකාවට අයත් රාජ්‍යයකි. ඉන්දියන් සාගරයෙහි සමකය (equator) මත පිහිටා ඇති කෙන්යාව, උතුරු දෙසින් ඉතියෝපියාවෙන් ද, ඊසාන දිගින් සෝමාලියාවෙන් ද, දකුණු දෙසින් ටැන්සානියාවෙන් ද, බටහිරින් උගන්ඩාව හා වි‍ක්ටෝරියා විලෙන් ද , වයඹ දිගින් සුඩානයෙන් ද මායිම් ව පවතී. මෑත කාලවකවානුවේ දී,එරට ජනගහනයේ  ආසන්න වශයෙන් මිලියන 38 දක්වා වූ සීඝ්‍ර වර්ධනයක් දක්නට ලබේ. දහස් සංඛ්‍යාත සත්ත්ව විශේෂයන් ගෙන් සමන්විත වන සත්ත්ව සංචිතයක්ද මෙරටෙහි දැකගත හැකිය.

මෙරටට 'කෙන්යාව' යන නම ලැබී ඇත්තේ ප්‍රකට ඉම් සළකුණු වු ද අප්‍රිකාවේ ගිරිකුළු අතරින් දෙවන ස්ථානය ගන්නා වූද, 'කෙන්යා'  නම් වූ කන්දෙහි නාමය මෙරටට ආරෝපනය කර ඇති හෙයිනි. මෙම කන්දෙහි නාමය මෙන්ම මෙරටෙහි නාමයද ස්වදේශිය උච්චාරණයට අනුව 'කෙන්යාව' විය  යුතු වුවද ඉංග්‍රිසි බසින් මුල පටන් ම, සාමාන්‍යයෙන් උච්චාරණය කරන ලද්දේ 'කිනියා' යනුවෙනි. වර්ෂ 1960 ගණන්වල ජොමෝ කිනියාවා ජානාධිපතිවරයා සිටි කාලයේ දී ප්‍රවර්තන ඉංග්‍රීසි උච්චාරණය වූ 'කෙන්යා' යන්න බෙහෙවින් ප්‍රචලිත විය.

ඊට හේතු වුයේ ඔහුගේ නාමයෙහි දේශිය උච්චාරණය ගැබ්ව තිබු හෙයිනි. දැනට කෙන්යාව යනුවෙන් හඳුන්වනු ලබන ප්‍රදේශය වසර 1920 ට පෙරදී හැඳින්වූයේ 'බ්‍රිතාන්‍යයට අයත් නැගෙනහිර අප්‍රිකා ආරක්ෂිත රාජ්‍යය  වශයෙනි.

අප්‍රිකාව තුළ රටවල්

කෙන්යාව


An Mapania pedunculata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni David Alan Simpson. An Mapania pedunculata in nahilalakip ha genus nga Mapania, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mapania

Mapania pedunculata


Carol Jean Mountford (née Newton; born 12 January 1954) is a British Labour Party politician who served as the Member of Parliament (MP) for Colne Valley from 1997 until she retired from the House of Commons at the 2010 general election.

Early life
Mountford was born in Crewe, the daughter of an engine driver. She attended Crewe Grammar School for Girls (which became King's Grove High School in the late 1970s and The Oaks Academy in 2016) on Buchan Grove in Crewe. At Crewe and Alsager College (now the Alsager Campus of Manchester Metropolitan University), she obtained a DipHE and a BA in Philosophy, Psychology and Sociology in 1988 as a mature student. Mountford worked as a civil servant benefits clerk for 10 years then as a researcher and training officer for a further 10 years prior to entering Parliament. She was also active in the CPSA (which became the PCS in 1998), with joint membership of the IPCS (Institute of Professional and Civil Servants) as a regional and national officer.

Political career
In 1986, whilst working at the Crewe Jobcentre, Mountford stood as the Liberal Party candidate in a Cheshire County Council by-election in Crewe Central ward on 18 September. From 1992 to 1996 she was a Labour Party member of Sheffield City Council, representing Hillsborough ward.

Mountford was selected as a Labour candidate through an all-women shortlist.  She was first elected at the 1997 general election for Colne Valley and served as Parliamentary Private Secretary to Des Browne MP.

She retired from the Commons at the 2010 general election. The Colne Valley seat was then won by the Conservative Party candidate, Jason McCartney. Although Labour fell to third place that election, they would regain the seat seven years later.

Controversies
Mountford was suspended from the House of Commons for five working days in 1998 for leaking a Social Security Select Committee report to the government. The House of Commons Standards and Privileges Committee stated that although there were some mitigating circumstances for her behaviour, she had in fact "aggravated her original offence by denying responsibility". In addition to the suspension Mountford was forced to apologise for her conduct.

As a result of the controversy Mountford also resigned from the Social Security Select Committee.

Personal life
Mountford married her third husband Ian Leedham in July 1995 in Sheffield; she has a son and daughter.

References

External links
 Kali Mountford MP's official website
 Guardian Unlimited Politics - Ask Aristotle: Kali Mountford MP
 TheyWorkForYou.com - Kali Mountford MP
 BBC Politics

News items
 Textile industry in December 2002
 Suspended from Select Committee in October 1999

Audio clips
 Apology in July 1999

1954 births
Living people
Labour Party (UK) MPs for English constituencies
Female members of the Parliament of the United Kingdom for English constituencies
UK MPs 1997–2001
UK MPs 2001–2005
UK MPs 2005–2010
Councillors in Sheffield
Alumni of Manchester Metropolitan University
People from Crewe
Labour Party (UK) councillors
20th-century British women politicians
21st-century British women politicians
20th-century English women
20th-century English people
21st-century English women
21st-century English people
Women councillors in England

Kali Mountford


Luke su naseljeno mjesto u općini Vareš, Federacija Bosne i Hercegovine, BiH.

Stanovništvo

1991.

Nacionalni sastav stanovništva 1991. godine, bio je sljedeći:

ukupno: 154

 Muslimani - 152
 ostali, neopredijeljeni i nepoznato - 2

2013.

Nacionalni sastav stanovništva 2013. godine, bio je sljedeći:

ukupno: 108

 Bošnjaci - 108

Izvori

Naselja u Zeničko-dobojskoj županiji
Vareš

Luke (Vareš, BiH)


A Operação Eagle Assist foi uma operação da OTAN em que aeronaves AWACS patrulhavam os céus dos Estados Unidos após os Ataques de 11 de setembro de 2001.

Em 4 de outubro, cerca de um mês após os ataques de 11 de setembro, o Conselho do Atlântico Norte decidiu operacionalizar o Artigo 5 do Tratado do Atlântico Norte. A operação começou em 9 de outubro de 2001. Foi o primeiro desdobramento da OTAN "na defesa de um de seus países membros". No total, 830 tripulantes de 13 nações da OTAN executaram 360 surtidas operacionais, totalizando quase 4.300 horas.

A operação terminou em 16 de maio de 2002. A decisão de encerrar "foi tomada com base em atualizações da postura de defesa aérea dos EUA, cooperação aprimorada entre autoridades civis e militares dos EUA e avaliações obrigatórias dos requisitos de segurança interna".

Ligações externas
Declaração do Secretário-Geral sobre a conclusão da Operação Eagle Assist
Contribuições das Forças Canadenses para a OTAN
Aviões da OTAN protegem os céus dos EUA

2001 nos Estados Unidos
2002 nos Estados Unidos

Operação Eagle Assist


Marcos Ondruska (n, 18 de diciembre de 1972 en Bloemfontein, Sudáfrica) es un jugador de tenis con nacionalidad sudafricana. En su carrera ha conquistado cuatro torneos a nivel ATP, su mejor posición fue Nº27 en mayo de 1993

Títulos (4; 0+4)

Dobles (4)

Enlaces externos

Tenistas de Sudáfrica
Tenistas en los Juegos Olímpicos de Atlanta 1996
Nacidos en Bloemfontein

Marcos Ondruska


Alexander Stalijewitsch Portnow (; * 17. September 1961 in Baku, Aserbaidschanische SSR) ist ein ehemaliger sowjetisch-belarussischer Wasserspringer, der im Kunstspringen antrat. Er nahm an zwei Olympischen Spielen teil und wurde 1980 vom 3-m-Brett Olympiasieger.

Portnow begann schon im Alter von drei Jahren mit dem Wasserspringen. Er wurde zunächst von seinem Vater trainiert und startete für die Vereine Dynamo Minsk und Spartak Minsk. Er nahm mit 18 Jahren in Moskau erstmals an den Olympischen Spielen teil und feierte vom 3-m-Brett mit dem Gewinn der Goldmedaille auf Anhieb seinen sportlich größten Erfolg. Er hatte dabei das Glück, dass er seinen fünften Sprung, der ihm nicht gelang, wegen störender Geräusche aus dem benachbarten Schwimmstadion beim Absprung wiederholen durfte. So gewann er letztlich vor Carlos Girón und dem favorisierten Franco Cagnotto. Diese protestierten gegen die Entscheidung der Jury, den Sprung wiederholen zu lassen. Die Medaillenvergabe wurde daraufhin um einen Tag verschoben und erst nach endgültiger Entscheidung zugunsten von Portnow durchgeführt. Ein Jahr darauf errang er einen weiteren internationalen Titel, bei der Europameisterschaft in Split wurde er vom 3-m-Brett Europameister. Wiederum ein Jahr später konnte er schließlich auch bei der Weltmeisterschaft in Guayaquil mit Bronze eine Medaille gewinnen. Portnow verpasste aufgrund des Olympiaboykotts der sowjetischen Mannschaft die Olympischen Spiele 1984, startete dafür jedoch noch einmal bei den Olympischen Spielen 1988 in Seoul. Dort erreichte er vom 3-m-Brett das Finale, musste sich dort aber mit Rang zehn begnügen. Nach den Spielen beendete er seine aktive Karriere.

Zwischen 1982 und 1988 gewann Portnow insgesamt vier nationale Titel.

Weblinks

Einzelnachweise

Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 1980
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 1988
Wasserspringer (Sowjetunion)
Olympiasieger (Wasserspringen)
Europameister (Wasserspringen)
Olympiateilnehmer (Sowjetunion)
Sowjetbürger
Geboren 1961
Mann

Alexander Stalijewitsch Portnow


Stjepan Jeršek Štef (Josipovac, 8. svibnja 1954.) je hrvatski pjevač narodne (tamburaške) glazbe.

Životopis
Rođen je 1954. godine u osječkom predgrađu Josipovcu u obitelji koja je 1941. bila ondje kolonizirana iz Zagorja, a u kojoj se govorilo zagorskim dijalektom kajkavskog narječja.

Glazbom se počeo baviti 1969. godine kad je postao članom zabavnog sastava Breze, koji je, osim zabavne, svirao i pop i rock glazbu. Nakon 13 godina prešao je u sastav Hit koji je djelovao oko 10 godina. Istodobno je bio članom više folklornih društava: Seljačka sloga Bizovac, KUD Tomislav Županja te Osijek 1862, unutar kojih se intenzivnije bavio tamburaškom glazbom, po kojoj je i najpoznatiji.

Izvori

Životopisi, Osijek
Hrvatski pjevači

Stjepan Jeršek Štef


ChilliSpot es un portal cautivo de código abierto o un controlador de puntos de acceso. Es usado para la autenticación de usuarios de una WLAN.

Portales de Internet

ChilliSpot


Željka Cvijanović, născută Grabovac (sârbă chirilică: Жељка Цвијановић; n. 4 martie 1967, Teslić, Bosnia și Herțegovina) este o politiciană bosniacă, prim-ministrul al Republika Srpska pentru partidul SNSD. Ea a fost ministrul relațiilor economice și cooperare regională în vechiul guvern.

Biografie
Înainte să-și dedice tot timpul politici, Cvijanović a fost profesoară de engleză. Ea a studiat la Facultatea de Filozofie din Sarajevo, Facultatea de Filozofie din Banja Luka și Facultatea de Drept din Banja Luka. Este profesoară de limba engleză și literatură și, de asemenea, deține un master în drept diplomatic și consular de la Școala de Drept din banja Luka pe "Statutul internațional și juridic al UE".

Cvijanović a lucrat ca profesoară de engleză, traducător senior și asistent pentru Misiunea de monitorizare a UE în Bosnia și Herțegovina. După aceea, a lucrat ca consilier în intergrarea europeană și cooperarea cu organizațiile internaționale pentru Primul-Ministru Milorad Dodik, șef al Cabinetului Afacerilor al Primului-Ministru Milorad Dodik și a administrat unitatea de coordonarea și integrare europeană.

În mandatul parlamentar 2010-2014 a fost membru extern al Comitetului pentru Integrare Europeană și Cooperare Regională al Întrunirii Naționale din Republika Srpska. Pe 29 debembrie 2010 a fost numită Ministru al Afacerilor Economice și Cooperare Regională în Guvernul Aleksandar Džombić, iar pe 12 martie 2013 a fost numită Prim-Ministru de către Președintele Milorad Dodik, fiind prima femeie care ocupă această funcție.

La alegerile generale bosniece din 2014, a candidat la Președinția Bosniei și Herțegovina din partea coalițiiei SNSD-DNS-SPRS. A pierdut în favoarea candidatului Mladen Ivanić (PDP) și a fost numită din nou Prim-Ministru în al 15-lea Guvern al Republika Srpska.

Este căsătorită și are doi fii.

Referințe

Nașteri în 1967
Nașteri pe 2 august
Femei premier
Republika Srpska
Profesori
Bosniaci în viață
Politiciene din secolul al XXI-lea

Željka Cvijanović


Très Belle Journée est un film dramatique québécois réalisé par Patrice Laliberté et sorti en 2022.

Synopsis
Jérémie, coursier à vélo livrant des colis anonymes, mène une vie rigide et solitaire au cœur de Montréal. L'arrivée de sa nouvelle voisine chamboulera son quotidien, entraînant de nombreuses conséquences.

Avec son deuxième long métrage qu'est Très Belle Journée, Patrice Laliberté réussit le pari de tourner le premier film québécois sur un téléphone cellulaire.

Fiche technique
 Titre original : Très Belle Journée
 Réalisation : Patrice Laliberté
 Scénario : Patrice Laliberté, Guillaume Laurin, Geneviève Beaupré et Nicolas Krief
 Musique : Marc-Antoine Barbier
 Décors :
 Costumes :
 Photographie : Christophe Dalpé
 Montage : François Lamarche
 Producteur : Julie Groleau et Fanny Forest
 Sociétés de production : Couronne Nord
 Société de distribution :
 Pays :  ()
 Langue originale : français
 Format : couleur — 2,35:1
 Genre : Drame
 Durée : 75 minutes
 Dates de sortie :
 France :
 Canada :

Distribution
 Guillaume Laurin : Jérémie
 Sarah-Jeanne Labrosse : Élyane Boisjoly
 Marc Beaupré : Dom
 Marc-André Grondin
 Mathieu Dufresne
 Sandrine Bisson
 Christine Beaulieu

Notes et références

Liens externes

Film québécois sorti en 2022
Film dramatique québécois
Film tourné à Montréal
Film se déroulant à Montréal

Très Belle Journée


Resultomonas, monotipski rod zelenih algi smješten u vlastitu porodicu Resultomonadaceae, jedna od dvije u redu Marsupiomonadales. Jedina vrsta je morska alga R. moestrupii.

Sinonimi
 Pedinomonas mikron Throndsen 1969
 Resultor mikron Moestrup 1991

Izvori

Pedinophyceae

Resultomonas


Zygosaccharomyces bailii, Zygosaccharomyces cinsinin tip türüdür. Önceleri Saccharomyces bailii olarak tanımlanmış, 1983'te Barnett ve arkadaşlarının çalışmasıyla Zygosaccharomyces bailii olarak yeniden sınıflanmıştır.

Gıda sanayisinde bu maya bozulma etmeni olarak uzun bir geçmişe sahiptir. Bunun başlıca nedeni pek çok gıda saklama yöntemlerine dayanıklı olmasıdır. Yüksek seviyede şekere (%50-60), etanola (%18'e kadar), asetik asite (%2,0-2,5), sorbik ve benzoik asite (800–1000 mg/l'ye kadar) ve su yokluğuna dayanıklıdır.

Ayrıca bakınız
 Zygosaccharomyces

Dış bağlantılar
  Zygosaccharomyces, A Spoilage Yeast Isolated from Wine (İngilizce)

Saccharomycetaceae
1895'te tanımlanan mantarlar

Zygosaccharomyces bailii


Lycorideae, biljni tribus iz porodice zvanikovki, dio je potporodice Amaryllidoideae. Sastoji se od dva roda s ukupno tridesetak vrsta lukovičastih geofita rasprostranjenih po Aziji.

Tribus je opisan 1996

Rodovi
 Lycoris Herb.
 Ungernia Bunge

Izvori

Amaryllidoideae

Lycorideae


Commerzbank Tower je 7. najveći neboder u Europi. Prvi je od 12 najvećih nebodera u Frankfurtu, a isto tako je i najveći neboder u Njemačkoj. Visok je 259 metara i ima 56 katova, a s antenom njegova sveukupna visina je 300 metara. Ovaj neboder je pod vlasništvom Samsung Koreja od 2016. godine u "bankovnom" četvrtu Frankfurta. Bio je najviši neboder u Europi od 1997. pa sve do 2003., nakon čega ga je prestigla Triumph palača u Moskvi.
Izgradnja ovog nebodera započela je 1994. godine i završena je nakon samo 3 godine 1997. godine, kada je i otvoren.

Izvori

Građevine u Frankfurtu na Majni
Neboderi u Njemačkoj

Commerzbank Tower


Barron William Trump (født 20. marts 2006 på Manhattan i New York) er Donald Trumps yngste barn, og hans eneste barn med Melania Trump.

Uddannelse og opvækst
Han går på Columbia Grammar & Preparatory School på Manhattan i New York. Barron taler flydende engelsk, samt slovensk, som er modersmålet for Barron Trumps mor, Melania Trump. I løbet af hans tidlige barndom har Barron optrådt flere gange på tv, herunder i The Apprentice og The Oprah Winfrey Show.

Barron ville ikke umiddelbart bo i Det Hvide Hus, men vil fortsat blive boende i Trump Tower med sin mor, indtil udgangen af skoleåret 2016-17. Barron Trump er den første skolesøgende amerikanske præsidentsøn efter 2. verdenskrig og når han til sin tid flytter til Washington (hvilket ifølge nogle nyhedsrapporter vil ske i juni 2017), vil han blive den første præsidentsøn, der bor i Det Hvide Hus, siden Steve Ford og hans ældre brødre boede (periodisk) i Det Hvide Hus, mens deres far Gerald Ford var præsident (1974-1977).

Barron dyrker en del sport, og har, ifølge sin mor, et ganske naturligt anlæg for de sportslige aktiviteter. Han spiller bl.a. golf, gerne sammen med sin far, basketball og tennis, og har også en stor passion for fodbold.

Deltagelse i farens præsidentvalgskampagne
Da hans far d. 15. juni 2015 i Trump Tower offentliggjorde sit kandidatur som republikansk præsidentkandidat var Barron Trump samt alle hans søskende med ved begivenheden. Efterfølgende optrådte han dog kun ved enkelte lejligheder i løbet af sin fars præsidentkampagne op til valget i 2016, hvortil Melania Trump har sagt at hun har ønsket at holde ham ude af rampelyset. Han optrådte kun tre gange på hans fars offentlige kampagneturé, nemlig i South Carolina, ved Donald Trumps takketale på det republikanske partikonvent og ved Donald Trumps sejrstale på valgaftenen. Mens han var fraværende fra begivenheder før indsættelsen, var han med ved sin fars indsættelsesceremoni den 20. januar 2017, og nogle af de efterfølgende begivenheder.

Faren, Donald Trump, har i øvrigt ikke undladt i nogle af sine offentlige taler at fortælle små detaljer om sin yngste søn, som f.eks. dennes evne til at omgå det kodeord, som forældrene havde på deres computer.

Inddragelse i kritik af faderen
Barron Trump er ved flere lejligheder blevet inddraget i kritikken af Donald Trump. Katie Rich fra Saturday Night Live blev i forbindelse med indsættelsen af Donald Trump som præsident kritiseret for at spøge med, at Barron Trump ville begå et skoleskyderi. Katie Rich blev efterfølgende suspenderet på ubestemt tid fra TV-programmet. Komikeren Rosie O'Donnell påstod efter præsidentvalget i 2016, at Barron Trump udviste tegn på autisme. O'Donnell forsvarede først påstanden i nogle dage, men undskyldte senere udsagnet.

Galleri

Noter

Referencer

Eksterne henvisninger

 List of children of the Presidents of the United States

Børn
Præsidentvalget i USA 2016
Donald Trump

Barron William Trump


Pinterest es una plataforma que permite a los usuarios crear y administrar, en  tableros personales temáticos, colecciones de imágenes como eventos, intereses, aficiones y mucho más. Los usuarios pueden buscar otros pinboards, "repinchar" imágenes para sus propias colecciones. La misión de Pinterest es «conectar a todos en el mundo, a través de cosas que encuentran interesantes». Fundada por Ben Silbermann, Paul Sciarra y Evan Sharp, el sitio es manejado por Cold Brew Labs y financiado por un pequeño grupo de empresarios e inversores

Su nombre se deriva de la suma de las palabras del inglés "pin" e "interest" (pin = 'alfiler, tachuela, puntilla, chincheta'; interest = 'interés, curiosidad, afición') y su funcionalidad sigue la metáfora de tableros o murales en los que se fijan con alfileres las fotos y temas que  interesan. El término "pineador" es una hispanización de la palabra "pin" aduciendo al usuario registrado en este sitio, «quien realiza la colocación de pines».

Historia

Pinterest permite a los usuarios, guardar y clasificar por categorías, imágenes en diferentes tableros. Pueden también seguir a otros usuarios con los mismos gustos e intereses. Las categorías populares son viajes, automóviles, películas, humor, diseño para el hogar, deportes, moda y arte.

Su desarrollo comenzó en diciembre de 2009 y fue lanzado como beta privada en marzo del siguiente año cuando el sitio procedió con beta abierta, solo con invitación.

Silbermann dijo que él personalmente escribió a los primeros 5000 usuarios del sitio, ofreciéndoles su número de teléfono personal e incluso una reunión con algunos de ellos.

Nueve meses después del lanzamiento, la página web tenía  usuarios. Silbermann y algunos programadores operaban el sitio desde un pequeño apartamento hasta el verano de 2011.

A principios de 2010, los inversores de la compañía y el cofundador Ben Silbermann, trataron de interesar a una empresa editora de revistas, con sede en Nueva York, en la compra Pinterest. El editor se negó a reunirse con los fundadores.

El lanzamiento de una aplicación para iPhone a principios de marzo de 2011, trajo un número más de lo esperado en descargas.

El 16 de agosto de 2011, la revista Time incluyó a Pinterest en su artículo: «Los 50 mejores sitios web de 2011».

La aplicación de Pinterest para el iPhone, se actualizó por última vez en mayo de 2012, y una aplicación para el iPad ya está disponible para su descarga. Pinterest Móvil fue lanzado en septiembre de 2011 y es una versión de la página web para los no usuarios del iPhone.

En diciembre de 2011, el sitio se convirtió en uno de los 10 servicios de redes sociales más grandes, según datos de Hitwise, con 11 millones de visitas totales por semana. El siguiente mes, condujo más tráfico de referencia a los minoristas que LinkedIn, YouTube y Google+. El mismo mes, la compañía fue nombrada la mejor empresa emergente de 2011 por TechCrunch. Los empresarios e inversores son: Jack Abraham, Michael Birch, Scott Belsky, Brian Cohen, Shana Fisher, Ron Conway, FirstMark Capital, Kevin Hartz, Jeremy Stoppelman, Hank Vigil y Fritz Lanman.

En enero de 2012, comScore informó que el sitio tenía 11,7 millones de usuarios únicos, lo que lo convierte en el sitio más rápido de la historia en romper la marca de 10 millones de visitantes únicos. El amplio alcance de Pinterest le ayudó a alcanzar un promedio de 11 millones de visitas cada semana en diciembre de 2011. La mayoría de los usuarios del sitio son mujeres.

En la conferencia South by Southwest, en marzo de 2012, Silbermann anunció que se estaban renovando las páginas de perfil y que serían implementadas pronto.

El 23 de marzo de 2012, Pinterest dio a conocer las condiciones de servicio actualizadas que eliminaron la política que le daba el derecho de vender el contenido de sus usuarios. Los términos entrarían en vigor el 6 de abril.

De acuerdo con Experian Hitwise, el sitio se convirtió en la tercera red social más grande en los Estados Unidos en marzo de 2012, superando a Linkedin y Tagged.

En abril de 2012, el cofundador Paul Sciarra dejó su posición en Pinterest por un trabajo de consultoría como empresario en residencia en Andreessen Horowitz.

El 10 de agosto de 2012, Pinterest se abrió a todo el mundo sin pedir o exigir una invitación. Además, la aplicación Pinterest para Android e iPad también se lanzó el 14 de agosto de 2012. La aplicación Android fue diseñado para los teléfonos Android y tabletas de diferente precio, velocidad y tamaño, mientras que la aplicación para iPad es descrita como «la mejor experiencia Pinterest hasta ahora».

El 20 de septiembre de 2012 Pinterest anunció que contrató a su nuevo jefe de ingeniería, Jon Jenkins. Jenkins trabajó en Amazon, donde pasó ocho años como líder de ingeniería y también fue director de desarrollo de herramientas y director de análisis de la plataforma y director de la plataforma web.

En octubre de 2012, Pinterest anunció una nueva característica que permitiría a los usuarios informar de la actividad negativa y ofensiva de otros usuarios o bloquearlos si no quieren ver su contenido. Pinterest dijo que quieren mantener su comunidad «positiva y respetuosa».

Referencias

Enlaces externos

Comunidades virtuales
Organizaciones fundadas en 2010
Servicios de redes sociales
Sitios web de fotografía
Web 2.0
Software para iOS
Alojamiento de imágenes
Software para Android

Pinterest


حبيب حمد الحبيب (25 يونيو 1976)، ممثل سعودي.

عن حياته
ولد في مدينة الرياض، وكانت بداية مسيرته الفنية في عام 1997 بأدوار بسيطة في مسلسل طاش ما طاش، شارك في العديد من المسلسلات، وكوّن ثنائي رائع مع الفنان فهد الحيان في مسلسل غشمشم، وظهر بعد ذلك في مسلسل كلنا عيال قرية وبعدها انطلق نحو النجومية، ودائمًا ما يتألق في الأدوار الكوميدية.

ألقابه
أطلق عليه الفنان عبد الله السدحان لقب «ملك الكركتر» لقدرته على تقمص أية شخصية تناط به، أما والده فلقبه بـ «نمر المسرح السعودي» بعد أن حضر جميع مسرحياته، فيما أطلق عليه المخرج السوري هشام شربتجي لقب «حبيب ريدي» لكونه جاهز دائمًا للمشهد سواء من حيث الحفظ أو الشخصية.

أعماله

في التلفزيون

في المسرح

مراجع

روابط خارجية

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من الرياض
كوميديون سعوديون
متسابقون في ديو المشاهير
ممثلو تلفزيون سعوديون
ممثلو مسرح سعوديون
ممثلون وممثلات سعوديون
مواليد 1396 هـ
مواليد 1976
مواليد في الرياض
مسلمون سعوديون

حبيب الحبيب


Euscorpius stefaniae est une espèce de scorpions de la famille des Euscorpiidae.

Distribution
Cette espèce est endémique de Vénétie en Italie. Elle se rencontre dans les monts Euganéens.

Description
Le mâle holotype mesure  et la femelle paratype . Euscorpius stefaniae mesure de  à .

Étymologie
Cette espèce est nommée en l'honneur de Stefania Tropea, la sœur de Gioele Tropea.

Publication originale
 Tropea & Parmakelis, 2022 : « Reconsideration of some populations of Euscorpius concinnus complex (Scorpiones, Euscorpiidae). » ZooKeys, ,  (texte intégral).

Liens externes
 The Scorpion Files : Jan Ove Rein, Trondheim, Norwegian University of Science and Technology

Notes et références

Euscorpiidae
Espèce de scorpions (nom scientifique)
Faune endémique d'Italie

Euscorpius stefaniae


Staurotypus es un género de la familia Kinosternidae de tortugas acuáticas, tiene dos especies reconocidas en México y en América Central.

Especies
 Staurotypus salvinii Gray, 1864
 Staurotypus triporcatus (Wiegmann, 1828)

Distribución geográfica
S. salvinii se encuentra en México (en los estados de Oaxaca y Chiapas), Guatemala, El Salvador, y Belice. S. triporcatus se encuentra en México (en los estados de Veracruz, Tabasco, Chiapas, Yucatán, y Campeche), Belice, Guatemala y Honduras.

Descripción
Por lo general son mucho más grandes que otras especies de tortuga de pantano, el tamaño puede alcanzar hasta 36 cm (14 pulgadas) de longitud de caparazón, siendo los machos mucho más pequeños que las hembras. Por lo general son de color café, negro, o verde, con un amarillo inferior. Su caparazón se distingue por tener tres quillas distintas.

Alimentación
Son carnívoras, comen diferentes tipos de invertebrados, peces y carroña.

Referencias
 Turtles of the World - Staurotypus salvini & Staurotypus triporcatus

Kinosternidae
Reptiles de América Central
Reptiles de México

Staurotypus


Philip Andrew Babb (Londres, Inglaterra, 30 de noviembre de 1970), es un ex-futbolista irlandés, aunque inglés de nacimiento. Se desempeñaba como defensa y se retiró en 2004 jugando para el Sunderland AFC.

Clubes

Futbolistas de Inglaterra
Futbolistas nacionalizados en Irlanda
Futbolistas de la selección de fútbol de Irlanda
Futbolistas de Irlanda en la Copa Mundial de 1994
Futbolistas del Bradford City Association Football Club
Futbolistas del Coventry City Football Club
Futbolistas del Liverpool Football Club en los años 1990
Futbolistas del Liverpool Football Club en los años 2000
Futbolistas del Tranmere Rovers Football Club
Futbolistas del Sporting de Lisboa
Futbolistas del Sunderland Association Football Club
Futbolistas de Londres

Phil Babb


Kronprins Rupprecht af Bayern ( (født 18. maj 1869 i München, død 2. august 1955 nær Starnberger See) var Bayerns sidste kronprins.

Da hans far kong Ludwig 3. af Bayern døde i 1921, blev kronprins Rupprecht overhoved for slægten Wittelsbach, der havde været Bayerns kongehus indtil 1918.

Forældre
Kronprins Rupprecht var den ældste søn af kong Ludwig 3. af Bayern og Marie Therese af Østrig-Este.

Kronprins Rupprechts mor var datter af prins Ferdinand Karl af Østrig-Este (en bror til hertug Frans 4. af Modena) og Elisabeth Franziska af Østrig-Ungarn.

Ægteskaber
Kronprins Rupprecht var gift to gange.

Rupprechts første ægteskab var med Marie Gabriele (1878–1912). Hun var datter af Karl Theodor, hertug i Bayern (1839–1909) og søster til dronning Elisabeth af Belgien (1876-1965).

Rupprechts andet ægteskab var med Antonia af Luxemburg (1899–1954). Hun var datter af Vilhelm 4. af Luxembourg, og hun var en yngre søster til Marie-Adélaïde af Luxembourg og Charlotte af Luxembourg.

Børn
I Rupprechts første ægteskab med Marie Gabriele af Bayern blev der født fem børn:
 Luitpold (8. maj 1901 – 27. august 1914), døbt Luitpold Maximilian Ludwig Karl von Bayern
Irmingard (21. september 1902 – 21. april 1903), døbt Irmingard Maria Therese José Cäcilia Adelheid Michaela Antonia Adelgunde von Bayern
 en datter (født og død 1903)
 Albrecht (3. maj 1905 – 8. juli 1996), døbt Albrecht Luitpold Ferdinand Michael von Bayern. Arveprins Albrecht blev far til tronprætendenten hertug Franz (født 1933) og til Max Emanuel, hertug i Bayern (født 1937). Arveprins Albrecht har ingen arveberettigede børnebørn. Det forventes, at en efterkommer af Albrechts yngre halvsøster Irmingard på et tidspunkt bliver tronprætendent.
 Rudolf (30. maj 1909 – 26. juni 1912), døbt Rudolf Friedrich Rupprecht von Bayern

I Rupprechts andet ægteskab med Antonia af Luxemburg blev der født seks børn:
 Heinrich Franz Wilhelm (28. marts 1922 –  14. februar 1958) var gift med Anne Marie de Lustrac (1927–1999).  Heinrich Franz omkom ved en færdselsulykke i Argentina. 21 år senere omkom Anne Marie ved en færdselsulykke i Milano i Italien. Parret havde ingen børn.
 Irmingard Marie Josepha (29. maj 1923 – 23. oktober 2010). Prinsesse Irmingard er mor til Luitpold af Bayern. Prins Luitpold (eller en af hans efterkommere) vil sandsynligvis blive bayersk tronprætendent på et tidspunkt.
 Editha Marie Gabrielle Anna (16. september 1924 –  4. maj 2013). Editha var gift to gange og fik børn med begge sine mænd.
 Hilda Hildegard Marie Gabriele (24. marts 1926 –  maj 2002). Hilda var gift og fik børn.
 Marie Gabriele Adelgunde Theresia Antonia  (født 10. maj 1927).  Hun er gift og har børn.
 Sophie Marie Therese (født 20. juni 1935). Hun er gift og har børn.

Huset Wittelsbach
Personer fra München
Tyskere i 1800-tallet
Tyskere i 1900-tallet

Rupprecht, kronprins af Bayern


Franc Kuzmič ili Feri Küzmič (Murska Sobota, 3. studenoga, 1952. – Betlehem, Palestinska Autonomna Područja, 6. travnja, 2018.) bio je slovenski muzeolog, bibliotekar, povjesničar, pedagog i pastor Pentekostne Crkve u Prekomurju.

Životopis
Brat je Petra Kuzmiča. Mladost je proveo u Veščici kod Murske Sobote. Osnovnu školu pohađao je u susjednim Kupšincima i Murskoj Soboti gdje zavrčio srednju ekonomsku školu. U Ljubljani je studirao slovenski jezik, bibliotekarstvo, psihologiju i pedagogiku.

Teologiju je studirao u Osijeku. Diplomirao je na temi povijesti prekomurskih Židova. Godine 2001. magistrirao je u Osijeku iz crkvene povijesti.

Podučavao je u ekonomskoj i administrativnoj školi u Murskoj Soboti. 12 godina je bio suradnik regionalne knjižnice u Murskoj Soboti i 17 godina muzeolog u Muzeju Murska Sobota. U mirovinu se povukao 2012. godine.

Kao intelektualac je podupirao prekomurski jezik. Aktivno se bavio istraživanjem prekomurske književnosti i publicirao arheološka otrkivanja u Prekomurju.

U vremenu svoje smrti je bio na hodočašću u Izraelu i Palestini.

Izvori

Slovenski znanstvenici
Slovenski povjesničari
Prekomurci
Muzeolozi

Franc Kuzmič


Mirko (Emerik) Zapolja (mađ. Szapolyai Imre) (? – ?, 12. rujna 1487.), slavonski velikaš, hrvatski ban (1464. – 1465.), ugarski palatin (1486. – 1487.), jajački ban i upravitelj Kraljevine Bosne iz velikaške obitelji Zapolja.

Životopis

Sin je erdeljskog kneza Ladislava Zapoljskog. Podržao je kralja Matiju Korvina u sukobu s njemačkim carem Fridrikom III. Habsburgovcem u borbama oko hrvatsko-ugarskog prijestolja. U jesen 1463. godine pratio je kralja Matiju Korvina na pohodu u Bosnu, kojom prigodom je oslobođen velik dio njenog teritorija i neke važne utvrde, među kojima i jajačka, koju su Korvinove postrojbe zauzele poslije dulje opsade na Božić iste godine.

Nakon osnivanja Jajačke banovine Zapolja je postao njen prvi upravitelj. Sljedeće godine postao je banom Dalmacije, Hrvatske i Slavonije te je dobio na upravu Topusku opatiju. U službenim se dokumentima tada nazivao regni Boznensis gubernator, Dalmatiae, Croatiae non Slavoniae banus.

Mirko je 1467. godine iskoristio nezadovoljstvo naroda u Erdelju te se, zajedno s bratom Stjepanom, pobunio protiv kralja, no Matija Korvin je već u studenom iste godine ugušio ustanak i kaznio pobunjenike. Zapolja se ponovno početkom 1471. godine pridružio velikoj pobuni ugarskih velikaša i prelata protiv kralja pod vodstvom ostrogonskoga nadbiskupa Ivana Viteza. Nezadovoljnici su se pobunili protiv kralja jer je zanemario obranu južnih granica Kraljevstva od sve češćih osmanskih provala. Naposljetku se Mirko ipak pomirio s kraljem koji ga je poslije imenovao za ugarskog palatina.

Bilješke

Vanjske poveznice

 Mirko Zapolja - Hrvatska enciklopedija
 Grof Mirko Zapolja – hrvatski ban, ugarski palatin i upravitelj Bosanskog Kraljevstva – 1487. - dnevno.hr

Hrvatski banovi
Ugarski palatini
Mađarsko plemstvo
Hrvatsko plemstvo
Zapolja

Mirko Zapolja


රංගනය
විජය කුමාරණතුංග (වසන්ත)
ඩග්ලස් රණසිංහ (ජනක)
සනත් ගුණතිලක (අනිල්)
ගීතා කුමාරසිංහ (සුරංගි)
නදීකා ගුණසේකර (කමනි)
දම්මි ෆොන්සේකා (චන්දි)
විමල් කුමාර ද කොස්තා
සැන්ටින් ගුණවර්ධන
ශාන්ති ලේඛා
මියුරි සමරසිංහ්
සබීතා පෙරේරා
සීවලී වික්‍රමආරචි
ප්‍රේමසිරි කල්පගේ
මිහිර සිල්වා
ඇස්. ජයසේකර
රංජිත් වික්‍රමරත්න
මහේන්ද්‍ර රංජිත් පීරිස්
සුනිල්ජයතිස්ස
හේමචන්ද්‍ර රත්නසිංහ
ජයන්ත නවරත්න
ගිත්සිරි පෙරේරා
සරත් කුමාරසිරි
විමලදාස වන්නිආරච්චි
රාජා පියල් කහවිට
එන්. ඒ. ගුණසිරි
ආර්. බී. වීරසිංහ
කාලිංග බී. වනසුන්දර
අජිත් සපුආරච්චි
චන්න බී. හේරත්
ටී. එම්. ජයරත්න

ගීතයන්
ගීත ප්‍රබන්ධය – ධර්මසිරි ගමගේ / අජන්තා රණසිංහ / සඳලාල් රණසිංහ / ලූෂන් බුලත්සිංහල

නිම්නයේ ගිම්හානයේ - රවීන්ද්‍ර රන්දෙනිය
පාට පාට මලින් මලට – ටී. එම්. ජයරත්න / ඉන්ද්‍රාණි පෙරේරා
සිව්රඟ සෙන් සිව සේනා - ඇන්ටනි කරුණාරත්න / මොරිස් විජේසිංහ ඇතුළු පිරිස
මලේ මලේ නුඹ නාඬන් – ක්ලැරන්ස් විජේවර්ධන
වැස්ස වැටී මිදුලේ - නන්දා මාලිනී

නිෂ්පාදනය
නිෂ්පාදනය - රෝයි අනුරාධ ශ්‍රී බණ්ඩාරනායක, නන්දනී පිණිදිය බණ්ඩාරනායක
කාර්මික අධ්‍යක්ෂණය – නිමල් තෙන්නකෝන්
සහාය අධ්‍යක්ෂණය – රංජිත් ලියනආරච්චි / සුනිල් ප්‍රේමකුමාර / ගුණදාස කටුුවා
කැමරා සහාය – ජයනාත් ගුණවර්ධන / සුමින්ද වීරසිංහ / ගිහාන් සෙනෙවිරත්න
අංග රචනය – එස්. පී. කොස්තා
කලා අධ්‍යක්ෂණය – එස්. එච්. සරත් / ජනක ධර්මසිරිවර්ධන
සටන් අධ්‍යක්ෂණය - සීවලී වික්‍රමආරච්චි (ශ්‍රී ලංකා බ්ලැක් ඩ්‍රැගන් චයිනීස් කුංෆු සංවිධානය)
ශබ්ද පරිපාලනය – ලයනල් ගුණරත්න
ගීත පටිගත කිරීම – මයිකල් සත්‍යනාදන් (රජයේ චිත්‍රපට අංශය)
රසායනාගාර කටයුතු - එස්. තිරුනාවුකරසු (බී. එස්. සී.)
නිශ්චල ඡායාරූප – ගිහාන් සෙනෙවිරත්න
නාමාවලිය – ඒ. ඩී. රංජිත් කුමාර
නිෂ්පාදන කළමනාකරණය – කීර්ති ගාමිණී / සුසිල් පෙරේරා
නිෂ්පාදන විධායක – ලලිත් බණ්ඩාරනායක
නිෂ්පාදන කාර්ය මණ්ඩලය – ගුණදාස කටුවාවල / කීර්ති ගාමිණී / ටෙනිසන් කුරේ / රන්ජිත් පනාපිටිය
නිෂ්පාදන සැලසුම් – ප්‍රභාත් කුමාර
නිෂ්පාදන සහාය – නූර්දීන් ඊෂාන් / සේනක දිද්දෙනිය / ගුණදාස කටුවාවල
කාර්මික සහාය – එච්. කේ. විජය බණ්ඩාර / ටිෂාන් පෙරේරා/ කමල් රංජිත් / ෆයිසාල් අමිත්
රසායනාගාර සහාය – වී. සිවදාසන් / එම්. රාමචන්ද්‍රන් / රන්දෙනි ජයවර්ධන / ඩේවිඩ්සන් සිල්වා
විශේෂ ශබ්ද – මර්වින් බෙන්ස්
විශේෂ පසුතල නිර්මාණ – කිත්සිරි මෙවන් ජයසේන
කාර්මික උපකරණ – දිසානායක චිත්‍රපට / සමරසිංහ චිත්‍රපට / ඊ. ඒ. පී. ෆිල්ම්ස් / සුමිත්ත එන්ටර්ප්‍රයිසස්
ප්‍රචාරක නිර්මාණ – නිමල් විමල් ඇඩ්වටයිසිං ඒජන්සි

ප්‍රදර්ශනය
මංගල දර්ශනය – චිත්‍රපටයට සම්බන්ධ නළු නිළියන් සහ කාර්මිත ශිල්පින්ගේ සහභාගිත්වයෙන් නිව් ඔලිම්පියා සිනමා ශාලාවේදී
ආරම්භක සිනමා ශාලා - එල්ෆින්ස්ටන් - මරදාන, නිව් මෙට්රෝ - නුගේගොඩ, මුවිටෝන් – දළුගම, විජයන්ති – කඩුවෙල, මොඩර්න් – කුරුණෑගල, රීගල් - මීගමුව, විජිත – රත්මලාන, ගැමුණු - වත්තල, ජයමිණි – පානදුර, ප්‍රින්ස් - ගාල්ල, නිව් සීගිරි – කටුගස්තොට, ජෝති – රත්නපුරය, ශ්‍රී ලංකා - වෙන්නප්පුව, විජය – අම්පාර යන දෙවන ප්‍රදර්ශන මණ්ඩලයට අයත් සිනමා ශාලාවන් තුළදී ප්‍රදර්ශනය ආරම්භ විය.

විශේෂතාව
මෙහි මුල් නම 'සීමා පවුරු' නමින් විය.

සිව්රඟ සේනා


Miniatürk ya da Minyatür Türkiye Park, Türkiye'deki çeşitli yapıtların maketlerinin sergilendiği, Beyoğlu, İstanbul'daki 60.000 metrekarelik alanda kurulu olan dünyanın en geniş alana kurulu minyatür parkıdır. Haliç kıyısında bulunan eski bir park alanında konumlanmıştır. 30 Haziran 2001 tarihinde temeli atılan Miniatürk, 2 Mayıs 2003 tarihinde ziyarete açılmıştır.

Genel Bilgi
Miniatürk, "Büyük Ülkenin Küçük Bir Modeli" sloganıyla yola çıkmış; içerdiği eserler, sunduğu hizmetlerle turistik bir gezinti parkı, minyatür parkı olmuştur.

Tarihin farklı çağlarından ve medeniyetlerinden bilinirlik, dönemini temsil ve maketi yapılabilirlik ölçütlerine göre seçilmiş 137 mimari eserin, 1/25 oranında küçültülmüş modelleri yapılmıştır. Bu eserler Hitit, Eski Yunan, Roma, Bizans, Selçuklu, Osmanlı ve Cumhuriyet dönemi mimarisini ve kültürünü temsil eden yapılardır.

Miniatürk, sesli rehber sisteminin ilk kez uygulandığı yerdir. Her modelin yanında bulunan bilgilendirme kartları ve mobil uygulama sayesinde ziyaretçiler eser hakkında dokuz dilde (Türkçe, İngilizce, Fransızca, Almanca, İspanyolca, Rusça, Arapça, Farsça, Japonca) bilgi edinebilmektedir.

Miniatürk, turistlerin dışında özellikle okulların tercih ettiği bir gezi yeridir. Okullar, Miniatürk'ü kültürel aktivite, kültür gezisi vb. amaçlarla ziyaret etmektedirler. Öğrencilerin Miniatürk'teki ziyaretleri onların eski çağdan günümüze Türk ve dünya kültürünü, sanatını, mimarisini tanımalarına ve öğrenmelerine imkan sağlamaktadır.

İstanbul Büyükşehir Belediyesi tarafındandan işletilmekte olan minyatür parkı, tüm yıl açık bir açık hava müzesidir. Müze arazisi dahilinde İSPARK tarafından işletilen 300 araçlık bir otopark bulunmaktadır.

Eğlence Alanları
Miniatürk, ziyaretçilerin keyifli vakit geçirmeleri için alan dahilinde bazı eğlence noktaları oluşturmuştur.

1. Mini Stadyum: 53.000 seyirci kapasiteli, özel localara sahip, modern ve interaktif bir stadyumdur. Stadın önünde Trabzonspor, Fenerbahçe, Galatasaray ve Beşiktaş bayrağıyla kaplanmış dört para atma noktası bulunmaktadır. Ziyaretçi para attığında belirli bir süre için stadın ışıkları yanar, takımın marşı çalar, bayrağı ekranda dalgalanır, futbolcuları sahaya çıkar; marş sona erdiğinde ise futbolcular soyunma odalarına döner.

2. Kumandalı Tekne: Ziyaretçiler havuzdaki teknelerin dümenini çevirerek dolaştırabilir veya yarışabilirler.

3. Feribot: Büyük havuzda bir uçtan bir uca yolculuk eden Topkapı Feribotu hareketli modellerden biridir.

4. Miniatürk Gezi Treni: Alan dahilinde belirli bir rotada dolaşan yirmi kişilik bir tren bulunmaktadır.

5. Masal Ağacı: Altı farklı masal anlatan hareketli bir eğlence aracıdır.

6. Labirent Park ve Satranç Alanı: Çocuklar için tasarlanmış bir labirent ve satranç alanı bulunmaktadır.

7. Flyride Helikopter Turu Simülasyonu: Türkiye ve İstanbul turu seçeneklerine sahip; rüzgar, yağmur, kar, dokunma gibi realistik efektlerle zenginleştirilmiş üç boyutlu helikopter ve kara çekimlerinden oluşan bu simülasyonla ziyaretçiler gerçekçi bir tecrübe edinebilmektedirler.

8. Miniatürk Osmanlı Fotoğrafçısı: Ziyaretçilerin Osmanlı temalı fotoğraflar çektirebilecekleri bir yerdir.

Müzeler
Miniatürk'ün içinde Zafer Müzesi ve Kristal İstanbul müzesi bulunmaktadır.

Zafer Müzesi: millî Mücadele'yi anlatan bir panorama müzedir. İçeride ses ve ışık efetleriyle desteklenmiş, cepheleri gösteren maketler bulunmaktadır. Ayrıca Atatürk temalı bir fotoğraf sergisi de vardır.

Kristal İstanbul: İstanbul'daki muhtelif mimari yapıların kristal cam içine lazerle işlenerek oluşturulmuş resimlerinin sergilendiği bir müzedir.

Eserler

İstanbul Eserleri

1. Saraylar

 Topkapı Sarayı
 Dolmabahçe Sarayı
 Beylerbeyi Sarayı
 Çırağan Sarayı

2. İbadethaneler

 Süleymaniye Camii
 Eyüp Sultan Camii
 Sultan Ahmet Camii
 Pertevniyal Valide Sultan Camii
 Kaymak Mustafa Paşa Camii
 Ayasofya
 Aya İrini Kilisesi
 Sent Antuan Kilisesi

3. Türbeler

 Mimar Sinan Türbesi
 Sultan I.Ahmet Türbesi

4. Çeşmeler ve Hamamlar

 III.Ahmet Çeşmesi
 Alman Çeşmesi
 Kırk Çeşmeler Su Sistemi
 Haseki Hürrem Hamamı

5. Okullar

 Kabataş Erkek Lisesi
 Kuleli Askerî Lisesi
 Pertevniyal Lisesi

6. Kale ve Askerî Yapılar

 Anadolu Hisarı
 Kız Kulesi
 Kuzey Deniz Saha Komutanlığı

7. Yalı, Köşk ve Konaklar

 Hıdiv Kasrı
 Sadullah Paşa Yalısı

8. Köprü, Gar, Limanlar

 15 Temmuz Şehitler Köprüsü
 Haydarpaşa Garı ve İskelesi
 Atatürk Havalimanı

9. Gemiler

 Topkapı Feribotu
 Ertuğrul Fırkateyni
 Baştarda 1657

10. Dikilitaşlar, Saat Kuleleri ve Anıtlar

 Örme Sütun
 Burmalı Sütun
 Mısır Dikilitaşı
 Dolmabahçe Saat Kulesi
 Taksim Cumhuriyet Anıtı

Anadolu Eserleri

1. Saraylar, Kervansaraylar

 İshak Paşa Sarayı
 Aksaray Sultan Han

2. İbadethaneler

 Sivas Divriği Ulu Camii
 Manisa Muradiye Camii
 Konya Alaeddin Camii
 Hacı Bayram Camii
 Antalya Yivli Minareli Camii
 Halilürrahman Camii ve Balıklı Göl
 Diyarbakır Ulu Camii
 Bursa Ulu Camii
 Somuncu Baba Külliyesi
 Selçuk İsa Bey Camii
 Veysel Karani Türbesi ve Camii
 Niğde Alaeddin Camii
 Trabzon Sümela Manastırı
 Meryem Ana Kilisesi
 Artemis Tapınağı
 Augustus Tapınağı
 Zeus Sunağı

3. Türbeler ve Mezarlıklar

 Mevlana Türbesi
 Ertuğrul Gazi Türbesi
 Zeynel Bey Türbesi ve Külliyesi
 Kırşehir Âşık Paşa Türbesi
 Kayseri Döner Kümbet
 Emir Bayındır Kümbeti ve Ahlat Selçuklu Mezarlığı
 Bursa Yeşil Türbe
 Hacı Bektaş-ı Veli Külliyesi
 İsmail Fakirullah ve İbrahim Hakkı Hazretleri Türbesi
 Halikarnas Mozolesi

4. Medreseler, Kütüphaneler, Tiyatrolar

 Efes Celsus Kütüphanesi
 Aspendos
 Sivas Gök Medrese
 Karaman Hatuniye Medresesi
 Konya Karatay Medresesi
 Konya İnce Minareli Medrese
 Erzurum Çifte Minareli Medrese

5. Kale ve Askerî Yapılar

 Hitit Uygarlığı
 Mersin Kız Kalesi

6. Yalı, Köşk ve Konaklar

 Mardin Taş Evleri
 Safranbolu Evleri

7. Köprü, Baraj

 Malabadi Köprüsü
 Adana Taş Köprü
 Atatürk Barajı

8. Saat Kuleleri, Heykeller ve Anıtlar

 Çanakkale Şehitleri Anıtı
 İzmir Saat Kulesi
 İzmit Saat Kulesi
 Nemrut Dağı Kalıntıları

9. Doğal Güzellikler

 Peri Bacaları
 Pamukkale

10. Meclis ve Bankalar

 TBMM Parlamento Binası
 T.C. Ziraat Bankası

Yurtdışı Eserleri

 Ecyad Kalesi
 Mostar Köprüsü
 Kubbetü's-Sahre
 Atatürk'ün Evi

Galeri

Ayrıca Bakınız
Madurodam

Kaynakça

Dış Bağlantılar

  Miniatürk Resmî Sitesi
 T.C. İstanbul Valiliği (Harika İstanbul) / Miniatürk Müzesi ve  Tanıtımı
 Miniatürk 360° görünümler (www.ibb.gov.tr)
 Miniatureart website

Minyatür parklar
Beyoğlu'ndaki parklar
Beyoğlu'ndaki müzeler
2003'te Türkiye'de kurulan oluşumlar

Miniatürk


Gelson Dany Batalha Martins (født 11. maj 1995 i Praia, Kap Verde), er en kapverdisk-født portugisisk fodboldspiller (kant).

Martins spiller for AS Monaco F.C. i Ligue 1 i Frankrig,

Landshold
Martins debuterede for det portugisiske landshold 7. oktober 2016 i en venskabskamp mod Andorra, og har (pr. maj 2018) spillet 17 landskampe. Han var en del af den portugisiske trup til VM 2018 i Rusland.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Portugal
Fodboldspillere fra Kap Verde
Fodboldspillere fra Sporting Clube de Portugal

Gelson Martins


David Ferrer García (Ávila, 1973) es un poeta, escritor, historiador, ensayista español. Es profesor  de Lengua y Literatura española en secundaria, y pertenece a varias instituciones de investigación.

Obtuvo el premio "Letras jóvenes" de la Junta de Castilla y León y  varios galardones de innovación educativa. Figura en numerosas antologías de poesía nacionales e internacionales. Entre sus libros destacan Ávila y la literatura del Barroco (1582-1700), Silencioso Aleteo, en la Fundación Jorge Guillén, Margen de Sombra o Sin ceniza ni sombra.

Bibliografía
 Silencioso Aleteo. Fundación Jorge Guillén, 1999
 Margen de Sombra. El Toro de Granito, 2002
 Sin ceniza ni sombra. 2003

Referencias

Escritores de España del siglo XX
Escritores de España del siglo XXI
Escritores en español del siglo XXI
Poetas de Castilla y León
Nacidos en Ávila

David Ferrer García


İstanbul hakkında yazılmış kaynak eserler şu şekildedir.

İstanbul hakkında yazılmış Türkçe kitaplar listesi
 1453 Konstantinopl Kuşatma Güncesi, Nicolo Barbaro, Büke Yayınları, 2001
 16. Yüzyılda İstanbul, Kent Saray Günlük Yaşam, Metin And, Akbank Yayınları, İst. 1993 (ISBN 975-7880-01-9)
 17. Yüzyılın İkinci Yarısında İstanbul: Kurumsal, İktisadi, Toplumsal Tarih Denemesi Robert Mantran Türk Tarih Kurumu, 1990
 1782 Yılı Yangınları, Derviş Efendi- Zade Derviş Mustafa Efendi İletişim Yayınları A. Ş., 1994
 18. Yüzyılda İstanbul , Miss Julia Pardoe İnkılap Kitabevi, 1997
 18. yy İstanbul'a Dair Risale-i Garibe, Hayati Develi, Kitabevi Y., İst. 1998.
 19. Asırda İstanbul Haritası, Ekrem Hakkı Ayverdi, Şehir Mat., İst. 1958.
 19. Yüzyıl Beyoğlusu, Mustafa Cezar, Akbank Y., İst. 1991.
 19. Yüzyıl İstanbul Mutfağı, Özge Samancı-Sharon Croxford, Medyatik Y., İst. 2006.
 19. Yüzyıl İstanbul'unda Gayrimüslimler ,Türkiye Ekonomik ve Toplumsal Tarih Vakfı Türkiye Ekonomik ve Toplumsal Tarih Vakfı, 1999
 19. Yüzyılın İkinci Yarısında Galata ve Pera, Literatür Y., İst. 1998.
 2000 Yaşında Bir Dünya Güzeli, Ergun Göknel, Truva Y., İst. 2006.
 30 Sene Evvel İstanbul, 1900'lü Yılların Başlarında Şehir Hayatı, Sermet Muhtar Alus, İletişim Y., İst. 2005.
 700. Kuruluş Yıldönümünde İstanbul'daki Osmanlı Mimari Eserleri, İstanbul Valiliği, İst. 2000.
 99 Sayfada İstanbul Depremi, Ali Mehmet, Celal Şengör, Sefa Kaplan, T.İş B. Kültür Y., İst. 2006.
 Abdülhak Şinasi Hisar'ın İstanbul'u, Şafak Güneş,İstanbul Büyükşehir Belediyesi(İBB) Yayınları;İst,2008
 Abidelerimiz, Türkiye Anıtlar Der., İst. 1954.
 Adalılar, İmrozdan Bozcaada'ya, Güliz Beşe Erginsoy, İBÜY, İst. 2006.
 Adım Adım İstanbul, ed. Ayşe Berktay Hacımirzaoğlu, Intermedia Y., İst. 1996.
 Adım Adım İstanbul, İslam Yaşar, Yeni Asya Y., İst. 1985.
 Adım Adım Kariye, W.Bacher-E.Renker, Edda Renker V., İst. 1999.
 Ahmet Sühely Ünver'in İstanbulu, İstanbul Belediyesi, İst. 1996.
 Al İşte İstanbul, Ara Güler-Çetin Altan, Yapı Kredi Y., İst. 2005.
 Anadolu Feneri, Tarihten Gelen Işık, Ali Soysal, Denizler K., İst. 1997.
 Anıtları ve Tarihi Eserleriyle İstanbul, Niyazi Ahmet Banoğlu, Yeni Çığır K., İst. 1963.
 Asitane : Evvel Zaman İçinde İstanbul 2 , A. Ragıp Akyavaş Türk Diyanet Vakfı, 2000
 Aşkenazlar:Yüksekkaldırımda Yüz yıllık Bir Sinagog, Erdal Frayman, Moşe Grosman, Robert Schild, Galata Aşkenaz Kültür Der. İst. 2000.
 Asmalımescit 74:Bohem Hayatı, Fikret Adil, Semih Lütfi Suhulet Mat., İst. 1933.
 Asya'nın Kapısı Üsküdar, Suat Erginer, Fatih Mat., İst. 1969.
 Ata ve İstanbul, Sadi Borak, TTOK, İst. 1983.
 Atatürk Kitaplığı Türkçe Yazma Divanlar Alfabetik Kataloğu, Nail Bayraktar, İBB, İst. 2001.
 Atatürk ve İstanbul Üniversitesi, İÜ Rektörlüğü, İst. 1993.
 Atatürk'ün İstanbul'daki Hayatı, Niyazi Ahmet Banoğlu, MEB, İst. 1973.
 Ayasofya Müzesi, Erdem Yücel, Ak Y., İst. 1986.
 Ayasofya, Ali Sami Boyar, İst. 1943,
 Ayasofya'nın Martıları ,Johannes Poethen, Sistem Yayıncılık,
 Ayhan Türker, Bir İstanbul İzlenimcisi, Kaya Özsezgin, Yapı Endüstri Merkezi Yayınları, İst. 1999.
 Ayvazovski: İstanbul'a Gelen Yabancı Ressamlar...ve Dünya Yayınları, Dünya Yayıncılık A. Ş., 1999
 A-Z Rehber Atlas, Aysa, İst. Ty.
 Azapkapı Çeşmesi, İst. Sular İdaresi, İst. 1954.
 Bağdat'tan İstanbul'a, Karl May Yurt Kitap Yayın, 2000
 Bak Bir Varmış Bir Yokmuş:İmparatorluktan Cumhuriyete İstanbul National Geographic Fotoğraflarıyla, İş B. Kültür Y., İst. 2000.
 Bakırköy Rehberi, Bakırköy Belediyesi, İki Nokta Arş.Y., İst. 1987.
 Balat ve Çevresi, Jak Deleon, Remzi K., İst. 1997.
 Balat ve Çevresi: İstanbul'un Fethi ve Haliç Semtleri, Jak Deleon Remzi Kitabevi A. Ş., 1999
 Bankalar Caddesi Osmanlı'dan Günümüze Voyvoda Caddesi, Kolektif, Osmanlı Bankası Arşiv ve Arş.Mer., İst. 2000.
 Başarısız Başarı, Bir istanbul Macerası, Ergun Göknel, Truva Y., İst. 2005.
 Ben Sana Küskünüm İstanbul, Halit Çapın Parantez Yayınları, 1994
 Beni Toprağıma Gömün: İstanbul Azınlıkları, Ergun Hiçyılmaz Altın Kitaplar Yayınevi, 1993
 Benim Beyoğlum, Atilla Dorsay Varlık Yayınları, 1993
 Beşiktaş daha Dün, Çelik Gülersoy İstanbul Kitaplığı Ltd.., 1994
 Beykoz, Hep İstanbul Kalan İstanbul, Osman Ceylan, İst. 1986.
 Beyoğlu 1930, Selâhattin Giz'in Fotoğraflarıyla 1930'larda Beyoğlu, Ali Özdamar, Çağdaş Yay.-Galeri Alfa, 1991 (ISBN 975-7720-02-X)
 Beyoğlu Beyoğlu İken, Eser Tutel, Oğlak Y., İst. 1998.
 Beyoğlu: Kısa Geçmişi, Argosu, Özdemir Kaptan ( Arkan) İletişim Yayınları, 1998
 Beyoğlu: Tarihsel Gelişim Sürecinde, Vedia Dökmeci, Hale Çıracı Türkiye Turing ve Otomobil Kurumu, 1990
 Beyoğlu'nda Beyaz Ruslar, Jak Deleon, Çelik Gülersoy Vakfı, 1990
 Beyoğlu'nda Fuhuş, Giovanni Scognamillo, Altın Kitaplar Yayınevi, 1994
 Beyoğlu'nun Adı Pera İken, Said N. Duhani, Çelik Gülersoy Vakfı, 1990
 Beyoğlu'nda Bir Oryantalist An, Leonardo De Mango, Yapı Kredi Y., İst. 2005.
 Beyoğlu'nda Garibanın Otopsisi, Yapılmaz ( 1), Oktay Güzeloğlu Leman Yayıncılık, 1998
 Beyoğlu'nda Gezerken, Çelik Gülersoy, Çelik Gülersoy Vakfı Yay., İst. 1990 (ISBN 975-7512-10-9)
 Biletimiz İstanbul'a Kesildi, Mıgırdiç Margosyan Aras Yayıncılık, 1998
 Bin Çeşit İstanbul ve Boğaziçi Yalıları, Gürol Sözen Ak Yayınları, 1989
 Binbir Gün Binbir Gece: Osmanlı'dan Günümüze İstanbul'da Eğlence Yaşamı, Necdet Sakaoğlu, Nuri Akbayar Creative Yayıncılık ve Tanıtım Ltd.şti., 1999
 Bir Albüm İstanbul Constantinople, Kolektif, Oğlak Y., İst. 2000.
 Bir Başka İstanbul, M. Orhan Okay, Kubbealtı Y., İst. 2002.
 Bir Beyoğlu Fotoromanı 1870-2000, Kolektif, Yapı Kredi Y., İst 2004.
 Bir Beyoğlu Klasiği Rejans, Kolektif, İst. 2005.
 Bir Fenerbahçe Vardı, Müfid Ekdal Türkiye Turing ve Otomobil Kurumu, 1987
 Bir Hayal İstanbul, Necati Güngör Ad Yayıncılık A. Ş., 1997
 Bir Kent: İstanbul 101 Yapı, Engin Yenal Yapı Kredi Yayınları, 2000
 Bir Şehre Gidememek, Mario Levi Remzi Kitabevi, 2000
 Bir Tutam İstanbul, Jak Deleon, Remzi K., İst. 1998.
 Bir Ulu Rüyayı Görenler Şehri Üsküdar, Kolektif, Kaknüs Y., İst. 2006.
 Bir Zaman Tüneli Beyoğlu, Feriha Büyükünal, Doğan K., İst. 2006.
 Bir Zamanlar İstanbul, Ali Rıza Bey, haz. Niyazi Ahmet Banoğlu, t.y.
 Bir Zamanlar İstanbul, Mümtaz Cankurtaran, Erciyaş Y., İst. 2006.
 Bir Zamanlar İstanbul, Perihan Sarıöz İdea İletişim Hizmetleri A. Ş., 1996
 Bir Zamanlar Kadıköy, Adnan Giz İletişim Yayınları, 1998
 Bir Zamanların İstanbulu, Eski İstanbul Yaşayışı ve Folkloru, Adnan Özyalçıner-Sennur Sezer, İnkılap K., İst. 2005.
 Biz İstanbullular Böyleyiz Fener'den Anılar 1906-1922, Haris Spataris, Kitap Y., İst. 2004.
 Bizans İstanbulu ve Doğu Seyyahları, Jean Ebersolt, Çev. İ. Arda, İst. 1999.
 Bizans'tan Osmanlı'ya İstanbul Limanı, Wolfgang Müller- Wiener Türkiye Ekonomik ve Toplumsal Tarih Vakfı, 1998
 Bizans'ta Kayıp Zaman Başka Bir İstanbul'un Öyküleri, Mehmet Coral, Doğan K., İst. 1998.
 Bizans'tan Günümüze İstanbul Suları, Burhan Oğuz, Simurg Y., İst. 1998.
 Bizans'tan Osmanlı'ya İstanbul Limanı, Wolfgang Müller-Wiener, Tarih Vakfı Yurt Y., İst. 1998.
 Boğaz Gezgini, Paskalis G.Lambardis, Pencere Y., İst. 2004.
 Boğaz'dan... Kendi Rehberliğinizde Bir Gezi, Rhonda Vander Sluis Çitlembik Yayınevi, 2000
 Boğaziçi Anıları, İstanbul Anıları 1-2, Sedad Hakkı Eldem
 Boğaziçi Balıkları, Sadullah Ayaşlı, İst. 1937.
 Boğaziçi Büyüsü, Necati Güngör, İnkılap Kitabevi, İst. 1999.
 Boğaziçi Gezi Rehberi, Jak Deleon, Remzi K., İst. 2000.
 Boğaziçi Mehtapları, Abdülhak Şinasi Hisar, Bağlam Y., İst. 1997.
 Boğaziçi Ressamları: 18. Yüzyıl, Auguste Boppe Pera Turizm ve Ticaret A. Ş., 1998
 Boğaziçi Sahilhaneleri 3: Sarıyer- Yeniköy, Orhan Erdenen İstanbul Büyükşehir Belediyesi, 1994
 Boğaziçi Sahilhaneleri 4: Yeniköy- Ortaköy, Orhan Erdenen İstanbul Büyükşehir Belediyesi, 1994
 Boğaziçi Sahilhaneleri, Orhan Erdenen, İst. 1993.
 Boğaziçi Sayfiyeleri, G. V. İnciyan Eren Yayıncılık, 2000
 Boğaziçi Sefarethaneleri, Feryal İrez, Hüsamettin Aksu Yapı Kredi Yayınları, 1992
 Boğaziçi ve İstanbul: 19. Yüzyıl Sonunda, Philipp Anton Dethier Eren Yayıncılık ve Kitapçılık Ltd. Şti., 1993
 Boğaziçi ve Saltanat Kayıkları, Hayati Tezel, M. Ekrem Çalıkoğlu Cem Yayınevi, 1983
 Boğaziçi Yakından, Ruşen Eşref Ünaydın, Çituri Biraderler B., İst. 1938.
 Boğaziçi Yalıları, Geçmiş Zaman Köşkleri, Abdülhak Şinasi Hisar, Bağlam Y., İst. 1997.
 Boğaziçi Yalıları, Sedad Hakkı Eldem,Vehbi Koç V.Y., ist. 2003.
 Boğaziçi'nde Yalılar İnsanlar, Murat Belge, İletişim Y., İst. 1997.
 Bölge Kent ve Çevreye Kültürel Yaklaşım Avrasya Megapolü Olarak İstanbul, Semih Eryıldız Kültür Bakanlığı, 1993
 Bu Şehri Stanbul Ki, Osmanlının İstanbul Macerası, Radi Dikici, Remzi K., İst. 2005.
 Büyük İstanbul Albümü, Rıza Serhadoğlu, İstanbul Hemşehriler Cemiyeti, İst. 1955.
 Büyükada: Dün/ Yesterday, Çelik Gülersoy, Çelik Gülersoy Vakfı, 1997
 Cadde-i Kebir'de Sinema, Giovanni Scognamillo, Metis Y., İst. 1991. ISBN 975-7650-62-5
 Çamlıca'dan Bakışlar, Çelik Gülersoy Türkiye Turing ve Otomobil Kurumu, 1982
 Çekilin Yoldan Geliyor Vatman Çocukluğumun İstanbulu, Dündar Aytar, Babıali K.Y., İst. 2006.
 Çengelköy'de Tarih, Mehmet Rebii Hatemi Baraz, Zeynep Demircan, Kitabevi Y., İst. 2004.
 Çeşmeler: Osmanlı Başkenti İstanbul'da, Nuran Kara Pilehvarian, Nur Urfalıoğlu, Lütfi Yazıcıoğlu Yapı Endüstri Merkezi Yayınları, 2000
 CHP İstanbul İl Kongresi 1974, CHP, İst. 1974.
 Çırağan Sarayları, Çelik Gülersoy İstanbul Kitaplığı Yayınları, 1992
 Cityrama, Kolektif, İstanbul Modern Sanat Müzesi, İst. 2005.
 Çokkültürlü İstanbul Mutfağı: Rumlar, Ermeniler, Museviler, Türkler Yemek Kültürleri, Tanıklar ve Tarifler, İlhan Eksen, Everest Yayınları, 2009
 Cumhuriyet'in Devraldığı İstanbul'dan Bugüne = İstanbul, from the Birth of the Republic to the Present Day : the metamorphois of a Legacy ,Çelik Gülersoy Türkiye Sınai Kalkınma Bankası A.Ş., 1999
 Cumhuriyetin 50.Yılında Her Yönüyle İlçemiz Beşiktaş, Kürşat Ekrem Uykucu, İst. Turizm ve Güzelleştirme Der. İst. 1973.
 Cumhuriyetin Devraldığı İstanbul'dan Bugüne, Türkiye Sınai Kalkınma Bankası A.Ş. TSKB, 1999
 Değişen İstanbul: 19. Yüzyılda Osmanlı Başkenti, Zeynep Çelik Türkiye Ekonomik ve Toplumsal Tarih Vakfı, 1986
 Denizlerin İstanbul, Zeyyat Selimoğlu, Can Yayınları, 1992
 Dersaadet, Münevver Ayaşlı, Bedir Y., İst. 1975.
 Dersaadet'ten İstanbul'a Tramvay, R. Sertaç Kayserilioğlu, İETT Genel Müdürlüğü, 1998
 Dersaadet'ten İstanbul'a, Nezih Uzel, İrfan Yayımcılık ve Ticaret, 1993
 Dile Gelen İstanbul, Dile Gelen Anadolu, Nurettin İğci, Bileşim Y., İst. 2005.
 Diş Hekimliği Tarihinde İstanbul,, İlter Uzel, Vestiyer Yayın Grubu, İst. 2011.
 Dolmabahçe Sarayı, İhsan Yücel, TBMM Milli Saraylar Da.B. 1995.
 Dolmabahçe: Çağlar Boyu İstanbul Görünümleri III, Çelik Gülersoy İstanbul Kitaplığı, 1984
 Dünden Bugüne Beşiktaş, Türkiye Ekonomik ve Toplumsal Tarih Vakfı Beşiktaş Belediye Başkanlığı, 1998
 Dünden Bugüne İstanbul Ansiklopedisi, Kültür Bakanlığı ve Tarih Vakfı Ortak Y., İst. 1993-95.
 Dünden Bugüne İstanbul Dosyaları, Oktay Ekinci, Anahtar Kitaplar, 1995
 Dünden Bugüne Kadar İstanbul Dosyaları, Oktay Ekinci, Anahtar Kitaplar Y., İst. 1995.
 Dünkü İstanbul,İlhan Eksen,Everest Yayınları,2007
 Dünya Kenti İstanbul, Türkiye Ekonomik ve Toplumsal Tarih Vakfı, İst. 1996.
 Dünya Mirası İstanbul Bir Uygarlık Soykırımı, Mustafa İzberk, Anahtar Kitaplar Y., İst. 1998.
 Eczacılık Tarihi ve İstanbul Eczahaneleri, İzzet Kumbaracılar Çelik Gülersoy Vakfı, 1988
 Edirnekapısında Bir Örnek, Çelik Gülersoy , 1985
 Efsanevi Başkent İstanbul, Faruk Pekin, Türkiye İş B. Kültür Y., İst. 2004,
 Esentepe'ye Veda, Çelik Gülersoy, Çelik Gülersoy Vakfı, 1995
 Eski Boğaziçi Anıları, İffet Evin Çelik, Gülersoy Vakfı, 1992
 Eski Galata ve Binaları, Celal Esad Arseven, Çelik Gülersoy Vakfı, 1989
 Eski İstanbul Anıları, Ara Güler, Dünya Şirketler Grubu, 199
 Eski İstanbul Arabaları, Çelik Gülersoy, Türkiye Turing ve Otomobil Kurumu,
 Eski İstanbul Barları, Vefa Zat, İletişim Yayınevi, İst. 1999.
 Eski İstanbul Kürtleri 1453-1925, Rohat Alakom, Avesta Y., İst. 1998.
 Eski İstanbul Otelleri, İstanbul Hilton 50 Yaşında, Derleme, Bilge Karınca Y., İst. 2005.
 Eski İstanbul Sinemaları, Mustafa Gökmen, İstanbul Kitaplığı Yayınları, 1991
 Eski İstanbul Sinemaları: Düş Şatoları, Burçak Evren, Milliyet Yayınları, 1998. (ISBN 975-325-481-4)
 Eski İstanbul Yaşayışı, Musahipzade Celal, Türkiye Y., İst. 1946.
 Eski İstanbul, Ahmet Refik Altınay, İletişim Yayınları, 1998
 Eski İstanbul, Celal Esad Arseven ,Çelik Gülersoy Vakfı, 1989
 Eski İstanbul'dan Hatıralar, Sadri Sema, İletişim Yayınları, 1994
 Eski İstanbul'un Yaşayan Tadı, Jak Deleon, Çelik Gülersoy Vakfı, 1989
 Eski Şehremini Cemil Topuzlu'nun başından Geçenler, Sabih Alaçam, Milli Mec. Bas., İst. 1939.
 Eski Türk Bahçeleri ve Özellikle Eski İstanbul Bahçeleri, Gönül Aslanoğlu, Ank. 1972,
 Eski Zamanlarda İstanbul Hayatı, Balıkane Nazırı Ali Rıza Bey, Kitabevi, 2001
 Etiler'de İçsel Bir Gezinti Mümkün Mü?, Semih Özer, Tenedoks Y., İst. 2006.
 Evliya Çelebi Seyahatnamesi İstanbul Günümüz Türkçesiyle, Haz. S. Ali Kahraman-Y.Dağlı, 2 cilt, Yapı Kredi Y., İst. 2003.
 Evliya Çelebi Seyahatnamesinden İstanbul ve Civarı ile İlgili Seçmeler, Evliya Çelebi, Pamuk Yayıncılık, 1998
 Evliya Çelebi Seyehatnamesi : 2. Kitap, Zekeriya Kurşun, Seyit Ali Kahraman, Yücel Dağlı, Yapı Kredi Yayınları, 1999
 Evliya Çelebi Seyehatnamesi : 3. Kitap, Seyit Ali Kahraman, Yücel Dağlı, Yapı Kredi Yayınları, 1999
 Evliya Çelebi'nin İstanbulu, John Freely, Yapı Kredi Y., İst. 2004.
 Evsaf-ı İstanbul, Latifi, Baha Matbaası, 1977
 Evsafı İstanbul, Latifi, İÜ Ktp:3770.
 Eyüp Sultan Türbesi ve Camii, Süreyya Ergün
 Eyüp: Dün/ Bugün: Sempozyum 11-12 Aralık 1993, Tülay Artan, Türkiye Ekonomik ve Tarihsel Kültür Vakfı, 1994
 Eyyup Sultan ve Mukaddes Emanetler, Recep Akakuş, İst. 1973.
 Fatih Devri Sonlarında İstanbul Mahalleleri, Ekrem Hakkı Ayverdi, Vakıflar Umum Müd. Neş., Ankara 1958.
 Fatih İmareti Vakfiyesi, Osman Ergin, İst. 1945.
 Fatih Sultan Mehmet İstanbul'un Fethi ve Fethin Karanlık Noktaları, Hasan Kazankaya Toplumsal Dönüşüm Yayınları, 1999
 Fatih ve İstanbul'un Fethi, Hakem Belen, Milli Eğitim Basımevi, İst. 1953.
 Fatih'in Defteri, A. Süheyl Ünver, İstanbul Büyükşehir Belediyesi, 1996
 Fenerbahçesi, Çelik Gülersoy, Türkiye Turing ve Otomobil Kurumu, 1998
 Firari İstanbul, Metin Yeğin, Su Yayınları, 2001
 Galata Bankerleri, Haydar Kazgan, Türk Ekonomi Bankası A. Ş., 1991
 Galata İstanbul map, Osmanlı Bankası Arş. ve Arş.Merkezi, İst. 2005.
 Galata İstanbul Tarihi ve Kültürel Miras Haritası, Osmanlı Bankası Arşiv ve Arş.Merkezi, İst. 2005.
 Galata Köprüleri Tarihi, Burçak Evren, Milliyet Yayınları, 1994
 Galata Köprüsü, Refik Durbaş, İletişim Yayınları, 1995
 Galata ve Kulesi, Semavi Eyice, Türkiye Turing ve Otomobil Kurumu, İst. 1969.
 Galata ve Pera: 19. Yüzyılın İkinci Yarısında, Nur Akın, Literatür Yayıncılık, 1998
 Galata, İlhan Berk, Adam Yayınları, 1997
 Galata'dan Karaköy'e : Bir Liman Hikâyesi, Orhan Türker, Sel Yayıncılık, 2000
 Gecekondulu Dolmuşlu İşportalı Şehir, İlhan Tekeli, Cem Y., İst. 1976.
 Geçmiş Zaman Fotoğraflarında Büyükada, Büyükada Kültür ve Yardımlaşma Der.
 Gemiler Süvariler İskeleler, Eser Tutel, İletişim Y., İst. 1998.
 Geze Geze İstanbul, Herhangi Bir yerde4, Deniz Som, Günizi Y., İst. 2004.
 Göksu'ya Ağıt, Çelik Gülersoy, Türkiye Turing ve Otomobil Kurumu, 1987
 Gönül Sultanları İstanbul Evliyaları, Ayhan Yalçın, Çelik Y., İst. 1996.
 Gravür ve Seyahatnamelerde İstanbul (18. Yüzyıl Sonu ve 19. Yüzyıl), Neclâ Arslan, İst. Büyükşehir Bel. Kül. Daire Bşk. Yayınları No:9, 1992
 Gravürlerle Türkiye, Mustafa Sevim, T.C. Kültür Bakanlığı 7 Cilt (İlk 3 Cilt İstanbul'la İlgili), 1996
 Hacı Manuil Beykoz'da Neler Oldu?, Thrasos Kastanakis, Belge Y., İst. 1995.
 Hadikatü'l Cevami :İstanbul Camileri ve Diğer Dini ve Sivil Mimari Yapılar, Ahmed Nezih Galitekin, İşaret Yayınları, 2001 ,
 Haliç ve Eyüp Sultan, Ziya Şakir Soko, İst. 1950.
 Haliç, Dünden Bugüne Yedi Tepenin Koynunda Uyuyan Büyülü Cennet, Eser Tutel, Dünya Y., İst. 2000.
 Hayali İstanbul manzaraları, Aykut Gürçağlar, Yapı Kredi Y., İst. 2005.
 Haydarpaşa'da Geçen 100 Yılımız, Gözlem Gazetecilik Basın ve Yayın A. Ş., 1999
 Hebdomon'dan Bakırköy'e, Turgay Tuna, Bakırköy Belediyesi Kültür Yay.,2000.
 Hevesname, Tacizade Cafer Çelebi, Nuruosmaniye Ktp: 4373.
 Hey Gidi İstanbul, İslam Çupi, Çınar Yayınları, 1995
 Hıdiv'ler ve Çubuk Kasrı, Çelik Gülersoy, Türkiye Turing ve Otomobil Kurumu, 1985
 Hüve'l Baki : İstanbul'da Osmanlı Mezarlıkları ve Mezar Taşları, Hans- Peter Laqueur Türkiye Ekonomik ve Toplumsal Tarih Vakfı, 1997, 2. baskı 2007
 İçimdeki Bağaziçi, Şadan Akyol, İstanbul Kitaplığı Kitapçılık ve Tic. Ltd. Şti
 Ihlamur Mesiresi, Çelik Gülersoy, Türkiye Turing ve Otomobil Kurumu, 1983
 İki Boğazın Suları, Ali Pasiner, Remzi Kitabevi, 2001
 İlk Durak istanbul'un Entelektüel Tarihinden Tanıklıklar, Can Dündar-Nebil Özgentürk, Alfa Basım Y.D., ist. 2005.
 İmparatorluğun Cumhuriyet Kapısı, Necati Aydın, 1999
 İmparatorluk'tan Cumhuriyet'e İstanbul : National Geographic Fotoğraflarıyla, Türkiye İş Bankası Türkiye İş Bankası, 2000
 İmparatorlukların Başkenti İstanbul Gezginler İçin İznik Bursa Edirne Rehberi İle Birlikte, Jane Taylor, Arkeoloji ve Sanat Y., İst. 2000.
 İncesu'dan İstanbul'a, Bekir Apak, İst. 1999.
 İngiliz Belgelerinde İstanbul'un İşgali, 16 mart 1920, Fahir Armaoğlu, Ank. 1999.
 İngiliz Gezginlerine Göre XVI. Yüzyılda İstanbul'da Hayat (1582-1599), Tülay Reyhanlı, Kültür ve Turizm Bakanlığı Yay., Ankara, 1983
 Intermezzo Asmalımescit 74 (Bohem Hayatı), Fikret Adil, İletişim Yayınevi, İst. 2000,
 İşgal Altında İstanbul 1918-1923, Bilge Criss, İletişim Y., İst. 2004.
 İstanbul, Yahya Kemal, Abdülhak Şinasi, Ahmet Hamdi, Yapı Kredi Bankası Yayınları, İst., 1954
 İstanbul 'dan Sesler ve Renkler, Creative Yayıncılık ve Tanıtım Ltd. Şti., 1999
 İstanbul 1874, Edmondo de Amicis, Çev. Beynun Akyavaş, TTK, Ankara 1993.
 İstanbul 1890, Pierre Loti, Vadi Yayınları, 1999.
 İstanbul 1914-1923, Stefanos Yerasimos, Çev. C. Akalın, İletişim Y., İst. 1997.
 İstanbul Abideleri, Yedigün Y., İst. 1940.
 İstanbul ahyeri Gı Gançen-İstanbul Ermenilerinden Davet, Toros Toranyan, Aras Y., İst. 1997.
 İstanbul Albümü 2 1950-1953, Rakım Ziyaoğlu-Cevdet Bereket, Milli Eğitim Basımevi, ist. 1953.
 İstanbul Ansiklopedisi, Reşat Ekrem Koçu, İst. 1946.
 İstanbul Argosu ve Halk Tabirleri, M.Halit Bayrı, ist. 1934.
 İstanbul Bibliyografyası, Hikmet Turan Dağlıoğlu, Eminönü Halkevi, İst. 1932 fotokopi.
 İstanbul Camileri, Tahsin Öz, TTK, İst. 1962.
 İstanbul Coğrafyası, Besim Darkot, Burhaneddin B., İst. 1934.
 İstanbul Defterdarları, Defter Tutan 69 Arkadaştan Seçmeler, Hafriyat Y., İst. 2006.
 İstanbul Deniz Müzesi (Naval Museum), Halûk Özdeniz, Ak Yayınları Sanat Kitapları Serisi:4, İst.
 İstanbul Düştü Ben Hala Ayakta mıyım, Bir Fethin Anatomisi, Gustave Schlumberger, Kaknüs Y., İst. 2005.
 İstanbul Ermeni kiliseleri - Armenian Churches of Istanbul, Pars Tuğlacı, Pars Yayın Ticaret, İstanbul, 1991, ISBN 9757423009.
 İstanbul Ermeni Patrikliği, Canan Seyfeli, Aziz Andaç Y., İst. 2005.
 İstanbul Eski Şark Eserleri Müzesi, Türkiye Turing ve Otomobil Kurumu Yayını, İst.
 İstanbul Etnografyası, Safranbolulular Bartınlılar, Ahmet Baha, Zaman K., İst. 1934.
 İstanbul Folkloru, M.Halit Bayrı, Türkiye Y., İst. 1947.
 İstanbul Geceleri, Samiha Ayverdi, İnkılap K., İst. 1952.
 İstanbul Gezi Rehberi, Murat Belge, Tarih Vakfı Yurt Y., İst. 1993.
 İstanbul Gizemleri, Giovanni Scognamillo, Bilge Karınca Y., İst. 2006.
 İstanbul Haneleri Evlilik, Aile ve Doğurganlık 1880-1940, Alan Duben-Cem Behar, İletişim Y., İst. 1996.
 İstanbul Hanları, Melih Arter, Ege Mat., İst. 1954.
 İstanbul Haritaları 1422-1922 (Maps of),  Ayşe Yetişkin
 İstanbul Hatıralar ve Şehir, Orhan Pamuk, Yapı Kredi Yayınları, İst. 2003 (ISBN 975-08-0716-2)
 İstanbul İçin Şehrengiz, Yapı Kredi, İst. 1991.
 İstanbul: İmparatorluklar başkenti, Stefanos Yerasimos, Türkiye Ekonomik ve Toplumsal Tarih Vakfı Yurt Yayınları, 2000.
 İstanbul İnsan ve mekân, Erol Tümertekin, Tarih Vakfı, İst. 1997.
 İstanbul İstanbul İken, Eser Tutel, Oğlak Yayıncılık, İst. 1999.
 İstanbul Külliyatı Cumhuriyet Dönemi İstanbul istatistikleri 10 Ulaştırma (1933-1996), İBB Kültür A.Ş., İst. 1998.
 İstanbul Külliyatı Cumhuriyet Dönemi İstanbul istatistikleri 11 Adalet (1932-1995), İBB Kültür A.Ş., İst. 1998.
 İstanbul Külliyatı Cumhuriyet Dönemi İstanbul istatistikleri 12 Adalet (1932-1995) 2. cilt, İBB Kültür A.Ş., İst. 1998.
 İstanbul Külliyatı Cumhuriyet Dönemi İstanbul istatistikleri 14 Sanayi 2. cilt, İmalat-2 (1950-1994), İBB Kültür A.Ş., İst. 1998.
 İstanbul Külliyatı Cumhuriyet Dönemi İstanbul İstatistikleri 15 Tarım (1928-1996) 1. cilt, İBB Kültür A.Ş., İst. 1998.
 İstanbul Külliyatı Cumhuriyet Dönemi İstanbul İstatistikleri 16 Tarım (1929-1996) 2. cilt, İBB Kültür A.Ş., İst. 1998.
 İstanbul Külliyatı Cumhuriyet Dönemi İstanbul İstatistikleri 18 Eğitim, İBB Kültür A.Ş., İst. 1998.
 İstanbul Külliyatı Cumhuriyet Dönemi istanbul İstatistikleri 4 Kültür ve Spor (1930-1995), İBB Kültür A.Ş., İst. 1997.
 İstanbul Külliyatı Cumhuriyet Dönemi İstanbul İstatistikleri Sanayi (1932-1982) imalat-1, 1. cilt, İBB Kültür A.Ş., İst. 1998.
 İstanbul Külliyatı Cumhuriyet Dönemi İstanbul istatistikleri Seçim 5 (1950-1955), İBB Kültür A.Ş., İst. 1998.
 İstanbul Lezzeti İstanbullu Rumların Mutfak Kültürü, Sula Bozis, Tarih Vakfı Yurt Y., İst. 2003.
 İstanbul Medreseleri Hakkında Notlar, Cahit Baltacı, TTK,
 İstanbul Mekânlar ve Zamanlar, Cahit Kayra, Ak Yayınları, İst. 1990. (ISBN 975-7630-17-9)
 İstanbul Meyhaneleri ve Meyhane Köçekleri, Reşat Ekrem Koçu, Tan Basımevi, İst. 1947.
 İstanbul Müzeleri, Tülay Ergil, İst.Eğitim ve kültür V., İst. 1993.
 İstanbul- Paris- İstanbul, Perihan Sarıöz, Doğan Kitapçılık A. Ş., 2000
 İstanbul Poems, Mevlüt Ceylan, İBB Kültür A.Ş., İst. 1996.
 İstanbul Sanayi Bölgeleri, Sabahattin Zaim, İÜ İktisat F.Y., İst. 1971.
 İstanbul Sankt Georg Avusturya Lisesi, Süleyman Büyükkarcı, Nüve Kültür Merkezi, İst. 2005.
 İstanbul Sebilleri, İzzet Kumbaracılar, İst. 1938.
 İstanbul Sende Kalsın, İlhan Eksen, Everest Yayınları, 2006
 İstanbul Şehir ve Medeniyet, Şevket kamil Akar, Klasik Y., İst. 2004.
 İstanbul Şehremaneti, Tarkan Oktay, Yeditepe Yayınevi, İst. 2011.
 İstanbul Şehri ve Çevresinde Sanayi Özellikler ve Dağılış, Erol Tümertekin, İst. 1970.
 İstanbul Suları, Sadi Nazım Nirven, İst. 1946.
 İstanbul Tarihi Yarımada, Mapmedia, İst. 2003.
 İstanbul Tarihi, 17. Asırda İstanbul, Eremya Çelebi Köjmürcüyan, Çev. H.D. Andreasyan, Eren Y., İst. 1988.
 İstanbul Tarihi, Eremya Çelebi Kömürciyan, İÜ Edebiyat F.Y., İst. 1952.
 İstanbul Tarihi, MÖ 657'den Bugüne Kadar 26 asırlık Son Roma Bizans Osmanlı ve Cumhuriyet Dönemleri, M. Orhan Bayrak, İnkılap K., İst. 1996.
 İstanbul Tarihi, Robert Mantran, Çev. T. Tunçdoğan, İletişim Y., İst. 2001.
 İstanbul Tarihi, Süleyman Nazif, Matbaai Amire, İst. 1917.
 İstanbul Tulumbacıları, Reşad Ekrem Koçu, Doğün K., İst. 2005.
 İstanbul Ulaşımında Denizden Yararlanma, Kaptan Necmettin Akten, İTO, İst. 1994.
 İstanbul ve Eski Eserleri, Ali Saim Ülgen, Milli Mecmua Mat., İst. 1933.
 İstanbul Yazıları, Doğan Kuban, Yapı Endüstri Merkezi Y., İst. 1998.
 İstanbul yazıları, Sermet Muhtar Alus, İBKY, İst. 1995.
 İstanbul, Bir Kent Tarihi Bizantion, Konstantinopolis İstanbul, Çev. Z.Rona, Türkiye Ekonomik ve Toplumsal Tarih Vakfı Y., İst. 1996.
 İstanbul, İlhan Akşit, Haşet Y., İst. 1986.
 İstanbul, Kemal Çığ, Net Turistik y., İst. 1984.
 İstanbul, Kısaca Tarihi Coğrafyası Suları Semtleri ve Anıtları ile, İ.H.Talas-S.Dinç, Suhulet B., İst. 1948.
 İstanbul, Osman Yalçın, Özyürek Y., İst. 1957.
 İstanbul, Semih Yesarioğlu, Cemal Azmi Mat., İst. 1946.
 İstanbul, Suat Tenik, 7 Gün Neşriyat, İst. 1937.
 İstanbul, Uğur Ayyıldız, İst. Valiliği, İst. 1999.
 İstanbul, Vaha Dilaçar, Cumhuriyet B., İst. 1944.
 İstanbul, Yer Adları ve Yer Adlarına Bağlı Folklor Bilgileriyle, Mehmet Halit Bayrı, Hayat Yayınları
 İstanbul, Zamana Açılan kapı, Uğur Kökden, Yapı Kredi Y., İst. 2005.
 İstanbul'a Dair, Nihat Sami Banarlı, Kubbealtı Neşriyat, İst. 1986.
 İstanbul'da Tiyatro, Turgut Akter-V. Özbek, t.y.
 İstanbul'un Suyu Nereden Geliyor, Behiç Ak, İSKİ, İst. 1992.
 İstanbul'a Bir kent Kondu, Sema Erder, İletişim Y., İst. 1996.
 İstanbul'da 1894 Depremi, Fatma Ürekli, İletişim Yayınevi, İst. 1999.
 İstanbul'da 50 Yıllık Önemli Olaylar, Nermin Abadan Unat, Sander Y., İst. 1976.
 İstanbul'da Bir Sene, Mehmed Tevfik, İletişim Y., İst. 1995.
 İstanbul'da BiraYahudi Ailesi, İmparatorluk Çökerken, Brigitte Peskine, İnkılap K., İst. 2005.
 İstanbul'da Günlük Hayat, Ekrem Işın, İletişim Y., İst. 1995.
 İstanbul'da Karagöz ve Karagöz'de İstanbul, Sabri Esat Siyavuşgil, Eminönü Halkevi, İst. 1938.
 İstanbul'da Kentsel Ayrışma, Derleme, Bağlam Y., ist. 2005.
 İstanbul'da Konut Girişleri ve Kapılar, Vedia Dökmeci-Fatma Erkök-Hülya Yürekli, Literatür Y., İst. 1996.
 İstanbul'da Neler Gördüm, CNF, Şehir Y., İst. 2005.
 İstanbul'da Ölüm, Osmanlı-islam Kültüründe Ölüm Ritüelleri, Edhem Eldem, Osmanlı Bankası Arş.ve arş.Mer., İst. 2005.
 İstanbul'da Rock Hayatı, Sosyolojik Bir Bakış, Ali Akay-Derya Fırat-Mehmet Kutlukan, Pınar Göktürk, Bağlam Y., İst. 1995.
 İstanbul'da Sahabe Kabirleri, A. Süheyl Ünver, İst. 1953.
 İstanbul'da Soylulaştırma, Eski Kentin Yeni Sahipleri, Der. David Behar-Tolga İslam, İBÜY, İst. 2006.
 İstanbul'da Zaman, Derleme, Büke Yayınları, 2000.
 İstanbul'daki Protestan Kiliseler, M.Numan Malkoç, Kaya Basım Y., İst. 1999.
 İstanbul'dan Ben De Geçtim, Selim Nüzhet Gerçek, Kitabevi Y., İst. 1997.
 İstanbul'dan Geçen Ruslar, Orhan Uravelli, Ümit Y., İst. 2005.
 İstanbul'dan Sayfalar, İlber Ortaylı, Hil Yayınları, İst. 1986.
 İstanbullu Hemşehrilerime Rapor 1968-1973, Fahri Atabey, İst. 1973.
 İstanbul'u Anlamak, Turgut Cansever, İz Y., İst. 1998.
 İstanbul'u Geziyorum Gözlerim Açık: Bir İstanbul Kültürü Kitabı, Haldun Hürel, Dharma., İst. 2005.
 İstanbul'u Sarsan 10 Yıl, Oktay Ekinci, Anahtar Kitaplar Y., İst. 1994.
 İstanbul'u Tanıtıyoruz, Çevremiz ve İstanbul, Kazım Özcan, Kültür K., İst. 1978.
 İstanbul'u Yel Üfürdü, Su Götürdü, Eser Tutel, Oglak Yayıncılık, İst. 2000.
 İstanbul'un 100 Efsanesi,Ferhat Aslan, İstanbul'un Yüzleri Serisi 11, İstanbul Belediyesi Yay. İst. 2010.
 İstanbul'un 100 Süreli Yayını, Ergun Çınar, Kültür A.Ş. / İstanbul'un Yüzleri Dizisi, İst. 2010.
 İstanbul'un Bizans Anıtları, John Freely-Ahmet S.Çakmak, Yapı Kredi Y., İstanbul 2005.
 İstanbul'un Bünyesi Doğulu Osmanlı Bünyeden Avrupalı Kozmopolit Bünyeye Geçiş, Reinhard Stewig, İst. 1965.
 İstanbul'un Deniz Hamamları ve Plajları, Burçak Evren, İnkılap Kitabevi, İst. 2000.
 İstanbul'un Fethi, Kritovulos, Çev. M. Gökman, Toplumsal Dönüşüm Y., İst. 1999.
 İstanbul'un İki Yüzü 1980'den 2000'e Değişim, Mustafa Sönmez, Arkadaş Y., İst. 1996.
 İstanbul'un islambol On yılı Mart 1994 Mart 2004, Oktay Ekinci, Anahtar Kitaplar Y., İst. 2004.
 İstanbul'un Karasurları : Tarihi Fotoğraflarla Mermer Kule'den Ayvansaray'a, Nezih Başgelen, Arkeoloji ve Sanat Yayınlaı, İst.
 İstanbul'un Kuşları (The Birds of Istanbul), Arif Aşçı, Türkiye İş Bankası Yayınları, İst. 2009.
 İstanbul'un Kuytu Köşeleri, Aydın Boysan, yapı Kredi Y., İst. 2004. (ISBN 975-08-0571-2)
 İstanbul'un Lezzet Tarihi, Artun Ünsal, NTV Yayınları, İst. 2011. (ISBN 6055443177)
 İstanbul'un Osmanlı Dönemi Rum Kiliseleri, Zafer Karaca, Yapı Kredi Y., İst. 1996.
 İstanbul'un Sağlık Tarihi, Prof. Nuran Yıldırım
 İstanbul'un Tadı Tuzu, İlhan Eksen, Everest Yayınları, 2008
 İstanbul'un Tarihi Eserleri, Petrus Gyllius, Çev. E. Özbayoğlu, Eren Y., İst. 1997.
 İstanbul'un Tarihsel Topografyası, Wolfgang Müller Wiener, Çev. Ü. Sayın, Yapı Kredi Y., İst. 1998.
 İstanbul'un Ulaşım ve Trafik Sorunu, Kemal Kutlu, İst. 1982.
 İstanbul'un Unutulmayan Gemileri, Eser Tutel, Kitabevi Y., İst. 2005.
 İstanbul'un Yokuş ve Merdivenleri, Cahit Kayra, İst. Büyükşehir Bel. Kül. Daire Bşk. Yayınları No:3, İst., 1991.
 İstanbul'un Yüreğinde Tarihe Yolculuk Anıtlar Olaylar Efsaneler, Derman Bayladı, Say Y., İst. 1997.
 Kabartma Fotoğraflarla İstanbul (Üç boyutlu gözlükle birlikte), Saray Kitabevi, İst ve Les Editions en Anaglyphes, Paris. 1950'ler.
 Kafes ve Ferace Devrinde İstanbul, Ahmet Refik Altınay, Kitabevi Y., İst. 1998.
 Kandilli'de Tarih, M.Cemalettin Atasoy, TTOK, İst. 1982.
 Kapalı Çarşının Romanı, Çelik Gülersoy, İstanbul Kitaplığı Ltd. Yay., İst. 1979
 Kapalı Hayat Kutusu, Kadıköy Konakları, Müfid Ekdal, Yapı Kredi Y., İst. 2004.
 Kartpostallarda İstanbul, Ahmet Eken, İst. Büyükşehir Bel. Kül. Daire Bşk. Yayınları No:10, 1992 (ISBN 9757580112)
 Kasımpaşa'nın Tarihçesi, Sadi Abaç, CHF Kasımpaşa Merkez Ocağı, İst. 1935.
 Kayıklar, Çelik Gülersoy Türkiye Turing ve Otomobil Kurumu, 1983
 Kebabistanbul, İlhan Eksen, Sel Yayıncılık,2004
 Keyifli Konaklamalar, Jak Deleon, Remzi K., İst. 1996.
 Kırmızı Işıkta Son Tango, Cengiz Hortoglu, Çınar Y., İst. 1998.
 Köçeoğlu Yalısı Bebek Boğaziçi, Sedad Hakkı Eldem, Apa Ofset, ist. 1977.
 Konstantinopolis, Dünyanın Arzuladığı Şehir 1453-1924, Philip Mansel, Çev. Ş.Erol, Sabah K., İst. 1996.
 Köşe Bucak İstanbul, O.Cemal Kaygılı, Selis Y.
 Kuğunun Son Şarkısı, Beşir Ayvazoğlu, Ötüken Neşriyat, İst. 1999.
 Küreselleşen İstanbul'da Bienal Kentsel Değişim ve Festivalizm, Sibel Yardımcı, İletişim Y., İst. 2005.
 Küreselleşme ve İstanbul'da İstihdam, Asu Aksoy, Fes Ozan Y., İst. 1996.
 Kuruluş ve Fetih Destanı, Cahit Tanyol, Pozitif Y., İst. 2004.
 Kuştepe Araştırması 1999, Der. Gülten Kazgan, İBÜY, İst. 1999.
 Kuştepe Gençlik Araştırması 2002, Der. Gülten Kazgan, İBÜY, İst. 2002,
 Loksandra İstanbul Düşü, Maria Yordanidu, Belge Y., İst. 1995.
 Marmara Bölgesi, İstanbul ve İlçeleri, Ülkü Algın, Birsen K., İst. 1982,
 Marmara Denizi Kılavuzu, Harita Umum Müdürlüğü Deniz Şubesi Müdürü Dz. Kaymakam Ahmet Rasim, Deniz Matbaası, İstanbul, 1931.
 Mavi Cami, Çelik Gülersoy, Çelik Gülersoy Vakfı Yay., İst. 1990 (ISBN 975-7512-12-5)
 Mega Revma'dan Arnavutköy'e Bir Boğaziçi Hikâyesi, Orhan Türker, Sel Yayıncılık, İst. 1999.
 Mevaidünnefais fi Kavaidilmecalis, Gelibolulu Mustafa Âlî, haz. Cemil Yener, ist. 1975.
 Milli Mücadelede İstanbul Mitingleri, Kemal Arıburnu, Yeni Mat., Ankara 1951.
 Muhteşem İstanbul, Gerard de Nerval, İst. 1974.
 Müze-i Hümayun'dan Günümüze İstanbul Arkeoloji Müzesi, Nezih Başgelen, Arkeoloji ve Sanat Yayınlaı, İst. ISBN 6053960867
 Neden New York Neden İstanbul, Ahmet Gürsoy, Pan Y., İst. 2005.
 Nereye Gitti İstanbul?, Aydın Boysan, YKY, İst. 2004 (ISBN 975-08-0817-7)
 Nihori'den Yeniköy'e Bir Boğaziçi Köyünün Hikâyesi, Orhan Türker, Sel Y., İst. 2004.
 Nuhbei Elhan Kantoları Defter 1-2-3-4-5, Şamlı İskender ve Tevfik Biraderler, Mahmud Bey Mat., Dersaadet, t.y.
 On 7 İstanbul İçin Kıyamet Vakti, Zekeriya Yılmaz, Karakutu Y., İst. 2006.
 Onikiler, Sermet Muhtar Alus, İletişim Y., ist. 1999.
 Oryantalistlerin İstanbulu, Semra Germaner, Türkiye İş B. Kültür Y., İst. 2002,
 Osmanlı Başkenti İstanbul'da Çeşmeler, Nuran Kara Pilehvarian, Nur Urfalıoğlu, Lütfi Yazıcıoğlu, Yapı Endüstri M.Y., İst. 2000.
 Osmanlı İmparatorluğu Dönemi İstanbul'undan Kuşevleri, Prof. Dr. H. Örcün Barışta, TC Kültür Bakanlığı yay. 2000.
 Osmanlının İstanbulu, Juan Goytisolo, Çev. N.G. Işık, Yapı Kredi, İst. 2000.
 Paylaşılamayan Belde Konstantiniyye, Levon Panos Dabağyan, IQ Kültür Sanat Y., ist. 2005.
 Pera Palas, Abidin Dino, Sel Y., İst. 2005.
 Pera, İlhan Berk, Adam Y., İst. 1996.
 Prinkipo'dan Büyükada'ya Bir Prens Adasının Hikâyesi, Orhan Türker, Sel Y., İst. 2004.
 Risali Tarifat, Fakiri, İÜ Ktp:3051.
 Ruhsar Bir İstanbul Masalı, Hakan Türk Hakantürk, Akademi TV Programcılık, İst. 2005.
 Sadabad, Sedad Hakkı Eldem, KTB Y.
 Sarıyer Aşiyan'dan Kısırkaya'ya, İbrahim Balcı, İlk Biz Y., İst. 2006.
 Selanik İstanbul'a Karşı, Necmettin Alkan, Timaş Yayınları, İst. 2011.
 Şehrengizi İstanbul, Ahmet Cemali, Nuruosmaniye Ktp:9263.
 Şehristan Seyyahların Hayal Şehri İstanbul, Şafak Tunç. İTO İst. 2010.
 Seyri Sefain Öncesi ve Sonrası, Eser Tutel, İletişim Y., İst. 1997.
 Şiir Şehir İstanbul, Kolektif, İstanbul Büyükşehir Belediyesi Kültür A.Ş., İst. 2000.
 Süleymaniye Camii ve İmareti İnşaatı 1550-1557, Ömer Lütfi Barkan, TTK, Ank, 1972.
 Süleymaniye İnşaat Defteri, Topkapı Sarayı Müzesi Arşivi, İst. no.44.
 Süleymaniye Umumi Kütüphanesi, Halit Dener, Maarif B., İst. 1957.
 Sultanahmet Camii, Tahsin Öz, Ank. 1938.
 Surların Öte Yanı zeytinburnu, Burçak Evren, Zeytinburnu Belediyesi Kültür Y., İst. 2005.
 Tarih Boyunca İstanbul Adaları (2 cilt), Say Yayınevi, İst. 1992, ISBN 9789754680928.
 Tarih Boyunca İstanbul Semineri, İÜEF, İst. 1982.
 Tarihi Camii Şerif Nuru Osmaniye, Ahmet Efendi, Tarihi Osmani Cemiyeti Neşriyatı, İst. 1334,
 Tepe Tepe İstanbul, Herhangi bir Yerde, Deniz som, Günizi Y., İst. 2005.
 Tezgahın Üstünde İstanbul, Murat Başaran, Timaş Y., İst. 2005.
 Therapia'dan Tarabya'ya, Orhan Türker, Sel Yayıncılık, ist. 2006.
 Ticari ve Turistik İstanbul Rehberi, M. Artel, Kader B., t.y.
 Topkapı Palace, Sabahattin Türkoğlu, Diyalog Y., İst. 1987.
 Topkapı Sarayı Müzesi, Kültür B.Y., İst. 1982.
 Topkapı Sarayı, Feridun Akozan-Sedad Hakkı Eldem, İst. 1982.
 Topkapı ve Dolmabahçe Sarayları, İlhan Akşit, Fatih Y. Mat. İst. T.y.
 Tramvay İstanbulda, Çelik Gülersoy, İstanbul Kitaplığı (ISBN 9757512079)
 Üç Dinin Başkenti İstanbul, Adnan Özyalçıner-Sennur Sezer, İnkılap K., İst. 2003.
 Üsküdar Hatırası, Kemal Kahraman, Üsküdar Bel. Yay., İst. 2003. (ISBN 9760657)
 Yaşayıp Unuttuğumuz İstanbul, Kadir Can, İstanbul Ticaret Odası Y.,İst. 2009.
 Yazarların İstanbul'u (12 yazarı var) 2007, Merkez Kitapçılık (ISBN 978-9944-86-003-1)
 Yer Fener Gök Cimbom Dünyanın En Büyük Derbisi, Murat Erdin, İthaki Y., İst. 2004.
 Yerel Seçimlere Doğru İstanbul, Yetkin Aröz, Boğaziçi Y., İst. 1993.
 Yıldız Sarayı, Bülent Bilgin, Robert Brayner, Yıldız Sarayı Vakfı, İst. 1988.
 Yıldızlar Altında İstanbul, Selim İleri, Oğlak Yayıncılık, İst. 1999.
 Yitip Giden İstanbul - Kayıp Mirasın Peşinde, Önder Kaya, Timaş Yayınları, İst. 2011.
 Yok Edilen İstanbul, Burhan Arpad, TTOK, 1983.
 Yorumlu İstanbul Kütüğü, Rakım Ziyaoğlu, TTOK, İst. 1985.
 Zeytinburnu: Gerçek Yönleriyle Bir Gecekondu Kenti, Akçay Y., İst. 1974.
 İstanbul: Müstesna Şehrin İstisna Hali, Sel Yayıncılık, İst. 2013

İstanbul hakkında yazılmış İngilizce kitaplar listesi
 A Tour of the History of Medicine in İstanbul Taksim - Beyoğlu - Üsküdar, Nuran Yıldırım, Publisher: "The Turkish Society of Microbiology And Infectious Diseases" (KLİMİK),İstanbul.  ISBN 9786058988200
 Hagia Sophia, Lord Kinross, Newsweek Book Div.& The Reader's Digest, New York, 1973.
 İstanbul, Semavi Eyice, Metin Sözen, Republic of Turkey Ministry of Culture, 1993 (ISBN 975-17-1339-0)
 Istanbul: Between the Global and the Local, Çağlar Keyder, Rowman&Littlefiels Publishers, Inc., Boston. 1999.
 Istanbul, The imperial city, John Freely, Viking London., 1996.
 The Photographers of Constantinople, Bahattin Öztuncay, Aygaz Yay. 2 Cilt 2006 (ISBN 975-296-051-0)
 Türkiye In Gravures, Mustafa Sevim, in 7 Volumes, (First 3 volumes entitled as İstanbul 1-2-3) Republic of Turkey, Ministry of Culture , 1996
 The Tourists' Istanbul, Ernest Mamboury, Çituri Biraderler Basımevi, İst. 1953.
 Istanbul, Nick Inman, Dorling Kindersley, London 1998. (ISBN 0-7513-0409-3)
 A Taste of Old Istanbul, Jak Deleon, Çelik Gülersoy Foundation Istanbul Library Publications, İstanbul 1989. (ISBN 975-7512-08-7)

İstanbul hakkında yazılmış Fransızca kitaplar listesi
 De Paris A Constantinople, Librairie Hachette, Paris, 1886
 De Topographia Constantinopoleos, Pierre Gilles, 1490-1555.

İstanbul hakkında yazılmış Almanca kitaplar listesi

Kaynakça

Bibliyografya
Bibliyografya
Kitap listeleri
İstanbul ile ilgili kitaplar
Kent bibliyografyaları

İstanbul bibliyografyası


Le grain est le fruit, ou la semence, des céréales (famille des Gramineae). Sur le plan botanique, c'est un caryopse, fruit sec indéhiscent contenant une seule graine dont le tégument est soudé aux tissus du péricarpe. Ce terme est dans le langage courant un quasi-synonyme de céréale, il est cependant parfois utilisé pour désigner les graines de légumes secs (famille des Leguminosae)<ref>{{lien web|langue =fr|url =https://www.cnrtl.fr/definition/grain|titre =GRAIN subst. masc.|site = CNRTL - Lexicographie|consulté le =2022/04/23}}.</ref>.
Parfois, « grain » et « graine » sont considérés comme des synonymes, l'un et l'autre pouvant servir de semences pour multiplier les plantes. Toutefois, outre le fait que sur le plan botanique, le grain n'est pas une graine, il y une nuance indiquée par le dictionnaire de Trévoux : le semis de grains conduit à une récolte des mêmes grains, tandis que le semis de graines conduit à la récolte de légumes, fruits, fleurs, etc.

Selon les espèces de céréales, le grain peut être « nu » ou « vétu ». Chez les céréales à grain nu, comme le blé, le maïs  ou le seigle, le grain se sépare spontanément au battage des enveloppes florales (glumes et glumelles) qui constituent la balle. Chez celles à grain vêtu, comme le riz, le grand épeautre  ou l'orge, le grain conserve ses enveloppes adhérentes et doit être décortiqué avant de pouvoir être utilisé. La proportion de la balle par rapport au poids du grain peut atteindre 13 % chez l'orge, 20 % chez le riz et 25 % chez l'avoine par exemple.

Les grains varient notablement en dimensions et poids selon les espèces.

Les plus petits grains de céréales sont ceux du teff (Eragrostis tef''), dont le poids par 1000 grains est d'environ 0,3 à 0,4 g.

Les grains de céréales, du fait de leurs caractéristiques physiques (grain de petite taille, durs et secs), peuvent être stockés, mesurés et transportés plus facilement que d'autres types de produits agricoles tels que les fruits frais, les racines et tubercules, etc. Historiquement, le développement des cultures céréalière a permis de produire et de stocker facilement des excédents de nourriture, ce qui a permis la création des premiers établissements temporaires et la division de la société en classes.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Grain de blé
 Grains anciens
 Céréale vêtue
 Céréale entière
 Commerce des céréales
 Accord international sur les céréales de 1995

Céréale

Grain (céréale)


Salome Melia (Batumi, 14. travnja 1987.), gruzijska šahistica i šahovska velemajstorica.

Godine 2001. osvojila je Svjetsko juniorsko prvenstvo (do 14 godina) u Španjolskoj. Dvaput je bila europska prvakinja do 18 godina: 2004. u Turskoj i 2005. u Herceg Novom.

Gruzijska prvenstva osvajala je 2008. i 2010. godine. Bila je srebrna na EP-u u Beogradu 2013. i brončana u Plovdivu sljedeće godine.

S gruzijskom momčadi osvojila je zlatno odličje na Svjetskom ekipnom prvenstvu 2015. u Kini. Nastupila je na dvije Šahovske olimpijade (2010. i 2014.).

Natjecala se i u brzopoteznom šahu. Najviši ELO Rating imala je u kolovozu 2014. (2475 bodova).

U klupskom se šahu natjecala za turski  Türk Hava Yollari S.K., iranski Khaneh Shatrandj Babol, rumunjski CS Contor Group Arad i njemački SV Mülheim-Nord. S gruzijskim Samaia Tiflis dvaput je osvajala Europski klupski kup, a s Nona Batumi-jem iz rodnog grada osvojila je Europski klupski kup 2014. u Bilbau.

Izvori

Vanjske poveznice
 Odigrane šahovske partije na chessgames.com

Gruzijski šahisti
Šahovski velemajstori

Salome Melia


An Carex anticostensis in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Merritt Lyndon Fernald, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Ernest Lepage. An Carex anticostensis in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Carex

Carex anticostensis


ويندوز إكس بي تم إطلاقه بعدة إصدارات منذ أول إطلاق الذي كان عام 2001.
ويندوز إكس بي متوفر في العديد من اللغات. بالإضافة إلى ذلك، التركيبات-الإضافية في واجهة المستخدم بترجمتها متاحة أيضاً لبعض اللغات.

الإصدار المنزلي والمحترف>>

أول إصداران من ويندوز إكس بي تم إطلاقهما عن طريق ميكروسوفت هما ويندوز إكس بي الإصدار المنزلي ـ الذي صمم بشكل خاص للاستخدام المنزلي، أما إصدار ويندوز إكس بي المحترف فقد تم تصميمه للأعمال التجارية والمستخدمين الأكثر احترافاً.

ويندوز إكس بي الإصدار المحترف يتيح العديد من الميزات الغير متوفرة في الإصدار المنزلي، منها :
 قدرته على أن يكون جزءاً من نطاق ويندوز المخدم، التي ستكون مجموعة من أجهزة الحاسب تدار عن بعد عن طريق مخدم مركزي من جانب واحد أو أكثر .
 تطور خطة التحكم بالوصول التي تسمح بتصاريح معينة على ملفات محددة يتم منحها من قبل مستخدمين محددين في ظل ظروف طبيعية. ومع ذلك، فإنه يمكن للمستخدم أدوات أخرى أكثر من مستكشف ويندوز (مثل مدير الملفات) أو إعادة تشغيل نظام التشغيل على  لتعديل قوائم التحكم بالوصول.
 مخدم أجهزة الحاسب البعيدة، الذي يسمح بتشغيل جهاز الحاسب من جانب مستخدم ويندوز إكس بي آخر على مدى شبكة المنطقة المحلية أو عن طريق شبكة الإنترنت.
 الملفات والمجلدات غير المتصلة، التي تسمح لجهاز الحاسب تلقائياً بتخزين نسخة من الملفات على جهاز حاسب آخر موصل على نفس الشبكة والعمل معها في حالة وجود انقطاع.
 نظام تشفير الملف، الذي يرمز الملفات المخزنة على القرص الصلب لجهاز الحاسب بحيث أنها لا يستطيع مستخدم آخر قراءتها، حتى في حالة الوصول المرئي إلى الوسط المخزن بها هذه البيانات.
 ميزات الإدارة المركزية، بما فيها مجموعة الخطط وبرامج الحاسوب الآلي والتركيب والصيانة، ملفات تجوال المستخدم، خدمة التركيبات البعيدة (RIS).
 خدمة معلومات الإنترنت (IIS)، مخدم ميكروسوفت ببروتوكول نقل الملفات وبروتوكول انتقال النص التشعبي.
 دعم إثنين من وحدات المرئية. (لأن قدرات المعالجات الثنائية النواة وتقنية الربط الفائق بالمعالجات المركزية الحديثة تعتبر جزءاً من وحدة المعالج المرئي المفرد، المعالجات المتعددة النواة تدعم استخدام ويندوز إكس بي الإصدار المنزلي).
 لوحة توزيع إدارة ويندوز (WMIC) : هذه اللوحة هي أداة بخط موجه الأوامر مصمم لتخفيف استرجاع معلومات التوزيع بإدارة ويندوز (WMI) عن طريق استخدام مفاتيح مفردات (الأسماء المستعارة).

كما يوجد العديد من إصدارات ويندوز إكس بي، منها
 ويندوز إكس بي إصدار إن.
 ويندوز إكس بي إصدار كي وكي إن.
 ويندوز إكس بي إصدار ستارتر.
 ويندوز إكس بي إصدار ميديا سنتر.
 ويندوز إكس بي إصدار تابلت بي سي.
 ويندوز إكس بي إصدار 64 – بت.

مراجع

ويندوز إكس بي

قائمة إصدارات ويندوز إكس بي


Plus vite que la musique est une émission télévisée hebdomadaire diffusée sur les chaînes du groupe M6 (M6 Music, W9, M6, MCM) depuis 1996. Présentée par plusieurs animateurs qui se sont succédé au fil des ans : Christophe Crénel , Hélène Noguerra , Lorène Cazals , Gaël Leforestier ...

Elle traite de l'actualité de la musique en quelques minutes à travers reportages, extraits et interview avec les artistes.

Notes et références

Émission diffusée sur M6

Plus vite que la musique


Voznesénskaya  es una stanitsa del raión de Labinsk del krai de Krasnodar, en el sur de Rusia. Está situada a orillas del río Chamlyk, tributario del Labá, afluente del Kubán, 25.6 km al sureste de Labinsk y 167 km al sureste de Krasnodar, la capital del krai.  Tenía 6 546 habitantes en 2010

Es cabeza del municipio Voznesénskoye, al que pertenecen asimismo Vesioli, Yerióminskaya, Krasni, Séverni, Selski Pajar, Jachivan y Jlebodarovski.

Historia

La localidad fue fundada en 1841, junto con Labínskaya, Chamlykskaya y Urupskaya, en el marco del desplazamiento de la línea defensiva contra los pueblos adigué, del río Kubán al Labá. Se trasladaron en un primer momento 160 familias de cosacos de Kubán. En 1861 tenía 2 245 habitantes. Se instalaron varios artesanos y la fábrica de cerveza Razutova. En 1880 se instaló la primera escuela parroquial. Para 1897 eran ya 14 las escuelas en la localidad y una especializada en apicultura y horticultura. En 1911 se construyó la primera escuela femenina.

Hasta 1920 perteneció al otdel de Labinsk del óblast de Kubán. De 1924 a 1929 fue centro administrativo del raión de Voznesénskaya.

Demografía

Composición étnica

De los 6 920 habitantes que tenía en 2002, el 88.5 % era de etnia rusa, el 1.9 % era de etnia armenia, el 1.5 % era de etnia ucraniana, el 1.5 % era de etnia georgiana, el 1 % era de etnia turca, el 0.7 % era de etnia bielorrusa, el 0.7 % era de etnia azerí, el 0.6 % era de etnia griega, el 0.4 % era de etnia adigué, el 0.3 % era de etnia tártara, el 0.2 % era de etnia alemana y el 0.1 % era de etnia gitana.

Economía y transporte

En la localidad se hallan la panificadora 000 Voznesenski jlebokombinat, las empresas agrícolas OOO AF Rodina, OOO SZhK Kerd y OOO AF Progres.

Enlaces externos y referencias

Este artículo contiene datos geográficos extraídos de Google Earth y el mapa de Rusia de Yandex.ru, accesible desde este enlace.
Este artículo es en parte una traducción de su correspondiente en la edición en ruso de Wikipedia, Вознесенская (Краснодарский край).
Información sobre el municipio en un sitio web no oficial del raión .
Mapa topográfico soviético en maps.vlasenko.net
Edificio de la administración de Voznesénskaya en Panoramio

Localidades del raión de Labinsk del krai de Krasnodar
Localidades establecidas en 1841

Voznesénskaya (Krasnodar)


Pirita Nehri Estonya'nın Järva ilinden doğarak başkent Tallinn'nden sularını Finlandiya Körfezi'ne boşaltır. 105 kilometre uzunluğundaki nehir, yaklaşık olarak 800 kilometrekarelikbir alanı sular.

Estonya'daki nehirler
Järva

Pirita Nehri


Mate Kalajžić (Omiš, 15. ožujka 1998.)  hrvatski je košarkaš koji nastupa za KK Split na poziciji beka.

Karijera
Iznjedrio ga KK Omiš. Za seniorsku ekipu KK Split nastupao od sezone 2013./14. Prošao je omladinsku školu KK Splita i osvajao trofeje s njima.

2019. godine prijavio se za NBA Draft.

Reprezentacija
Nastupa za mlađe kategorije hrvatske reprezentacije.

Izvori

Vanjske poveznice
 Profil  na kk-split.com

Hrvatski košarkaši
Košarkaši KK Splita
Životopisi, Omiš
Šport u Omišu

Mate Kalajžić


Bondedammen er en skovsø ved Hellebæk i Nordsjælland omkring 600 meter fra Hellebæk Station.
Tæt ved Bondedammen ligger Kobberdammen og Bøgeholm Sø samt de mindre Klaresø og  Sortesø.

En kunstnerisk interesse for området ved Hellebæk fører Hans Edvard Nørregård-Nielsen tilbage til digteren Jens Baggesen og senere også Johanne Louise Heiberg der tog sommerferieophold hos den lokale kro.
Billedkunstnere fulgte herefter.
Den danske guldaldermaler P.C. Skovgaard malede i flere omgange søen og skoven omkring den.
Statens Museum for Kunst besidder to malerier, begge med titlen Aften ved Bondedammen i Hellebæk og begge dateret til 1858.
Fra 1859 stammer Ny Carlsberg Glyptotekets Bondedammen ved Hellebæk.
Skovgaard Museet erhvervede i 2010 maleriet Stille sommeraften ved en Indsø. Bondedammen i Hellebæk, unge mødre vasker tøj.

Henvisninger

Søer i Region Hovedstaden
Hellebæk

Bondedammen


Johann August Wilhelm Klein SJ (* 24. März 1889 in Traben an der Mosel; † 7. Januar 1996 in Münster in Westfalen) war ein deutscher römisch-katholischer Theologe und Spiritual. Als Spiritual am Germanikum und danach als Seelsorger prägte er wesentlich eine Generation von Theologen sowie von Männern und Frauen des kirchlichen und öffentlichen Lebens. "Beeinflusst von G. W. F. Hegel und in sokratischer Manier lehrte er, durch alle "äußere", "zweideutige" Wirklichkeit, auch die des "Bösen", hindurch, den Blick auf die "eigentliche Wirklichkeit", nämlich die Präsenz der "reinen Schöpfung" zu richten, die gegen allen Augenschein überall am Werk ist." Sein radikales Wirklichkeits- und Gottesverständnis spricht Wilhelm Klein auch in einem von Nikolaus Wyrwoll herausgegebenen Filmdokument in dem Satz aus: "Gott – die alles in allen wirkende Liebe."

Leben und Wirken
Wilhelm Klein wurde als das fünfte von zehn Kindern des Eisenbahners Wilhelm Klein und seiner Frau Katharina, geb. Goergen, geboren. Aufgewachsen ist er in einem kleinen Reihenhaus in Trier. Wie vier seiner Brüder entschied er sich für die Priesterlaufbahn. Klein studierte Philosophie und Katholische Theologie zunächst an der Universität Trier, dann an der Päpstlichen Universität Gregoriana und wurde als Seminarist für das Bistum Trier im Germanikum ausgebildet. Am 28. Oktober 1912 empfing er (mit besonderer Dispens, weil er noch zu jung war) durch Kardinal Respighi die Priesterweihe. Zunächst kehrte er in seine Heimatdiözese zurück, wo er 1913 für kurze Zeit Kaplan war. Am 14. September 1913 trat er in 's-Heerenberg ins Noviziat der Gesellschaft Jesu ein.

Im Ersten Weltkrieg diente er als Divisionspfarrer und wurde Ende September 1918 schwer verwundet. Es folgten weitere Studien in Rom und an der Albert-Ludwigs-Universität Freiburg, wo er 1922 bei Josef Geyser promovierte. Korreferent war Edmund Husserl. Die Dissertation mit dem Titel "Die erkenntnistheoretische Kontroverse zwischen Nikolaus von Autrecourt und Bernhard von Arezzo. Ein Beitrag zur Darstellung der Problementwicklung in der Scholastik" wurde nicht veröffentlicht.

Von 1922 bis 1929 war er Professor für Philosophie (ab 1925 auch Spiritual) an der jesuitischen Ausbildungsstätte in Valkenburg aan de Geul, wo er 1924 auch seine Ordensgelübde ablegte. Von 1929 bis 1932 wirkte er als Rektor, Regens und Professor der Philosophisch-Theologischen Hochschule Sankt Georgen in Frankfurt am Main. Ab 1932 findet man ihn sechs Jahre hindurch als Provinzial in Köln (1934/35 auch in Japan). 1938 nahm er an der Generalkongregation der Jesuiten in Rom teil. Anschließend kehrte er wieder nach Valkenburg zurück, wo er das Amt des Rektors übernahm. Er blieb dort bis zur Aufhebung des Kollegs durch die Gestapo am 7. Juli 1942. In den folgenden Jahren des Zweiten Weltkrieges (bis 1945) war P. Klein als Exerzitienmeister für Ordensleute im Erzbistum Paderborn tätig. Nach dem Krieg wurde er bis 1948 als Professor und Spiritual ins Priesterseminar Hildesheim geschickt. Noch einmal nahm er 1946 als Delegierter an der 29. Generalkongregation der Jesuiten in Rom teil.

Von 1948 bis 1961 war P. Klein Spiritual im Collegium Germanicum et Hungaricum in Rom. In deutlich spürbarer Weise inspirierte er dort eine Theologengeneration, aus der viele an wichtigen kirchlichen Stellen sozusagen "Multiplikatoren" des Glaubens wurden. Fast alle betonen, dass P. Klein die entscheidende Prägegestalt ihres Lebensweges war, was freilich nicht ausschließt, dass sie sich unterschiedlich entwickelt haben. Zu seinen "Zöglingen" gehörten die späteren Kardinäle Karl Lehmann und Friedrich Wetter, die Bischöfe Ludwig Averkamp, Lajos Kada, Anton Schlembach sowie die Professoren Gottfried Bachl, Gisbert Greshake, Peter Hünermann und Hans Küng.

1961 wurde P. Klein ins Paulushaus nach Bonn versetzt, wo er bis 1988 lebte und wirkte, zunächst bis 1966 als Superior (Oberer) und dann einfach als Exerzitienbegleiter, Prediger und Seelsorger. Im Jahre 1988 zog P. Klein dann ins Seniorenheim seines Ordens nach Münster um, was für ihn keineswegs problemlos und selbstverständlich war. 1989 erlebte er dort im Haus Sentmaring seinen 100. Geburtstag und am 28. Oktober 1992 den Jubiläumsgottesdienst zum 80. Jahrestag seiner Priesterweihe, der wiederum viele Freunde und Verwandte um ihn scharte. Darunter war auch der päpstliche Nuntius Lajos Kada, der in seiner Ansprache auszudrücken versuchte, was P. Klein so jung bleiben ließ: "Offenheit und Mut, Verständnis und ein großes Herz, in dem Vieles und Viele Platz haben. Vor allem aber auch ein Geist und ein Intellekt, der sich nicht mit vorletzten und vorläufigen Antworten zufrieden gibt". Mehrere Zeitungen und das Fernsehen berichteten über dieses Jubiläum.

Außer seiner Dissertation schrieb er keine weiteren Texte. "Meine Bücher – das seid Ihr!", pflegte er zu sagen. Mitschriften (und Manuskripte) geistlicher Abendvorträge (Punkte, Exhorten) sind zum großen Teil erhalten.

Karl Rahner erwog in verschiedenen Gesprächen, ob Klein mit seinen theologischen Anstößen nicht vielleicht der bedeutendste katholische Theologe dieses Jahrhunderts sei.

Literatur
in der Reihenfolge des Erscheinens
 Gisbert Greshake: Art. Wilhelm Klein. In: Lexikon für Theologie und Kirche (LThK), 3. Aufl., Bd. 6 (1997), Sp. 122.
 Helmut Feld: Der bedeutendste katholische Theologe des 20. Jahrhunderts? In: Rottenburger Jahrbuch für Kirchengeschichte, Jg. 19 (2000), S. 263–273.
 Nikolaus Wyrwoll (Red.): Wilhelm Klein in Rom, Bonn und Münster. Vorträge, Aufzeichnungen (= Katalog – Correspondenzblatt für die ehemaligen Alumnen des Collegium Germanico-Hungaricum zu Rom (KCGH), Sonderheft des 110. Jahrgangs, Bd. 4). Pontificium Collegium Germanicum et Hungaricum, Rom 2001.
 Giuseppe Trentin (Hrsg.): Im Anfang. Das "Mariengeheimnis" in den Handschriften von Wilhelm Klein, übersetzt von Walter Romahn. Echter, Würzburg 2006, ISBN 3-429-02817-5.
 Giuseppe Trentin: Wie soll man heute Wilhelm Klein lesen? In: Katalog – Correspondenzblatt für die ehemaligen Alumnen des Collegium Germanico-Hungaricum zu Rom (KCGH), Jg. 116 (2007), S. 77–84.

Weblinks

 P. Wilhelm Klein SJ auf der Website des Ostkirchlichen Instituts Regensburg
 Nachruf von Franz-Josef Steinmetz SJ. In: Norddeutsche Provinz, Jg. 1996, Heft 2, S. 52–60.

Einzelnachweise

Philosoph (20. Jahrhundert)
Römisch-katholischer Theologe (20. Jahrhundert)
Römisch-katholischer Geistlicher (20. Jahrhundert)
Jesuit
Hochschullehrer (PTH Sankt Georgen Frankfurt)
Deutscher
Geboren 1889
Gestorben 1996
Hundertjähriger
Mann

Wilhelm Klein (Theologe)


Podlužany este o comună slovacă, aflată în districtul Levice din regiunea Nitra. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 762 de locuitori.

Istoric
Localitatea Podlužany este atestată documentar din 1255.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Podlužany, Levice