Solvatacija (od lat. solvere: otapati) je spajanje molekula otapala s ionima, molekulama i koloidnim česticama otopljene tvari u više ili manje stabilne tvorevine, koje nazivamo solvati.

Ako je otapalo voda proces se naziva hidratacija a produkti hidratacije su hidrati.

Pojam solvatacija je širi pojam te obuhvaća i hidrataciju, ipak se pod solvatacijom prije svega podrazumijevaju procesi u drugim otapalima a ne u vodi. Solvatacija je vrlo važna u procesu otapanja tvari u određenim vrstama otapala i znatno utječe na ravnotežu i brzinu kemijskih reakcija u otopinama.

Pravilo otapanja

Voda je polarno otapalo i zato se u vodi dobro otapaju ionske tvari kao soli i hidroksidi, te kiseline jer one reagiraju s molekulama vode čime nastaje hidronijev kation (H3O+). Organska otapala su slabo polarna ili nepolarna te se u njima dobro otapaju tvari građene od nepolarnih molekula. Zato zlatno pravilo otapanja glasi: "Slično se otapa u sličnom!"

Solvatacija u organskim otapalima
Kao otapala upotrebljavaju se različiti ugljikovodici, alkoholi, esteri, glikol-eteri, aceton, kloroform, trikloretilen, tetraklormetan, benzen i njegovi homolozi kao toluen i ksileni, i dr. Mnoga organska otapala vrlo su zapaljiva, pare su im otrovne i u smjesi sa zrakom lako eksplodiraju.

Razmotrimo zašto se jod dobro otapa u heksanu a slabo u vodi.

Jod je molekulski kristal građen od dvoatomnih nepolarnih molekula, dok je heksan nepolarno otapalo iz skupine ugljikovodika alkana. Molekule joda u kristalu joda vezane su slabim Londonovim silama, odnosno molekule joda se ponašaju kao slabi inducirani dipoli. Molekule heksana se međusobno također privlače slabim Londonovim silama, odnosno molekule heksana se ponašaju kao slabi inducirani dipoli. Između molekula joda i molekula heksana nastaju privlačenja inducirani dipol−inducirani dipol. Ta su privlačenja dovoljno jaka i omogućuju razlaganje kristalne strukture na molekule joda, koje su u otopini okružene molekulama heksana. To okruživanje molekula joda molekulama heksana ima za proces otapanja poseban značaj i naziva se solvatacija. Svako otapanje neke tvari u otapalu prate energetske promjene. Kod otapanja joda u heksanu najprije se energija troši na razbijanje kristalne strukture joda čime nastaju slobodne molekule joda, govorimo o entalpiji kristalne rešetke. Solvatacijom se energija oslobađa i govorimo o entalpiji solvatacije. Zbroj tih dviju entalpija određuje da li je proces otapanja endoterman ili egzoterman:

Jod se slabo otapa u vodi jer između molekula joda i molekula vode ne dolazi do privlačenja, odnosno molekule joda se slabo hidratiziraju.

Izvori

Opća kemija
Otopine

Solvatacija


Le muscle oblique de l'auricule ( ou muscle oblique du pavillon  ) est un muscle peaucier du pavillon de l'oreille de l'oreille.

Il se compose de quelques fibres sur la face interne du pavillon s'étendant de la fosse de l'anthélix à la partie supérieure de la conque.

Références

oblique de l'auricule

Muscle oblique de l'auricule


Muriel Salle est une historienne et une universitaire française spécialiste de l'histoire des femmes, née en 1978.

Biographie

Formation
Titulaire d'une maîtrise d'histoire soutenue auprès d'Olivier Faure, elle obtient l'agrégation d'histoire en 2003 puis poursuit une recherche de Master 2 auprès de Michelle Zancarini-Fournel, Féminin vs Masculin. Jeux de miroirs dans les discours médicaux et anthropologiques sur le corps et la nature féminine à la fin du XIXe siècle. Elle soutient sa thèse de doctorat, L'avers d'une Belle Époque. Genre et altérité dans les pratiques et les discours d'Alexandre Lacassagne, médecin lyonnais (1843-1924), en 2009.

Enseignement
Depuis 2010, elle assure à l'Institut d'études politiques de Lyon un cours intitulé « Genre et Rapports sociaux de sexe », puis « Corps, Sexe et Politique ». Maîtresse de conférences en histoire depuis 2011 à l'université Lyon 1, elle est responsable depuis 2016 de l'UE « Corps, Genre, Santé » dans le Master Genre habilité par deux universités lyonnaises.

Elle intervient également auprès de la faculté de médecine de Lyon et, jusqu'en 2015, auprès de l'Université Jean-Monnet-Saint-Étienne dans le cadre de l'université pour tous.

Elle est également maîtresse de conférences à l'École supérieure du professorat et de l'éducation de Lyon.

Ses recherches portent d'abord sur l'hermaphrodisme dans le discours médical de la fin du , puis plus généralement sur la question du genre.

Elle recense des travaux portant sur la thématique du sport et du genre, sur l'histoire de l'intime et du sentiment amoureux.

Prises de position
Elle s'associe à des tribunes en son nom propre ou par l'intermédiaire de l'Association de recherche sur le genre en éducation et formation (ARGEF) dont elle est cofondatrice.

Publications

 .

 .
 .
 .

Notes et références

Liens externes

Historienne française
Historien français du XXIe siècle
Historienne du social
Historienne française du genre
Agrégé d'histoire
Féministe française du XXIe siècle
Naissance en 1978

Muriel Salle


West Buffalo may refer to:

West Buffalo, Ohio, a ghost town
West Buffalo Township, Union County, Pennsylvania, a civil township

West Buffalo


El Progress D-18T (o Lotarev D-18T) es un motor turbofan de tres ejes y alto índice de derivación, diseñado para ser empleado como planta motriz en aeronaves de gran tamaño.

Diseño y desarrollo
El motor se creó en la oficina de diseño Ivchenko-Progress, siendo fabricado en las instalaciones de Motor Sich situadas en Zaporizhia, Ucrania. Se trata del primer motor diseñado en la Unión Soviética, capaz de generar más de 20.000 kgf (~196 kN) de empuje.

 19 de septiembre de 1980 - primer encendido de un motor a escala real.
 24 de diciembre de 1982 - primer vuelo del An-124.
 19 de diciembre de 1985 – el motor pasa la certificación.

Un total de 188 motores D-18T están operativos, acumulando más de un millón de horas de vuelo.

Aplicaciones
 Antonov An-124
 Antonov An-225

Véase también

Referencias

Enlaces externos

 Descripción del D-18T en la página de Ivchenko-Progress

Motores turbofán de alto índice de derivación
Motores aeronáuticos soviéticos y rusos

Progress D-18T


Agrilus singkaraensis é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Fisher, 1926.

Referências

singkaraensis

Agrilus singkaraensis


Hubert Stärker (* 7. September 1936 in Augsburg; † 23. Juni 2021) war deutscher Unternehmer und Politiker.

Werdegang
Stärker studierte Betriebswirtschaft an der Universität München. Nach Abschluss als Diplom-Kaufmann trat er 1965 in das auf Abgasanlagen spezialisierte Unternehmen Zeuna Stärker ein und war dort ab 1978 geschäftsführender Gesellschafter.

Von 1985 bis 1998 war er Präsident des Verbandes der bayerischen Metall-Arbeitgeber (vbw) und von 1985 bis 1997 Präsident der Vereinigung der Arbeitgeberverbände in Bayern (VAB). In dieser Funktion leitete er die Fusion des Verbandes mit dem Landesverband der Bayerischen Industrie (LBI) zur Vereinigung der Bayerischen Wirtschaft (vbw) ein.

Als Vertreter der Gruppe Industrie und Handel gehörte er vom 1. Januar 1994 bis zur Auflösung am 31. Dezember 1999 dem Bayerischen Senat an.

Ehrungen
 1992: Ehrensenator der Universität Augsburg
 1993: Ehrensenator der Technischen Universität München
 1996: Großes Verdienstkreuz der Bundesrepublik Deutschland
 2006: Großes Verdienstkreuz mit Stern der Bundesrepublik Deutschland
 Bayerischer Verdienstorden
 Ehrenpräsident des Verbandes der bayerischen Metall-Arbeitgeber
 Ehrenpräsident der Vereinigung der Bayerischen Wirtschaft
 Goldenes Ehrenzeichen für Verdienste um die Republik Österreich
 Verdienstmedaille "Für Augsburg"
 Staatsmedaille für besondere Verdienste um die bayerische Wirtschaft
 Bayerische Staatsmedaille für soziale Verdienste

Weblinks

Einzelnachweise

Unternehmer (Augsburg)
Mitglied des Bayerischen Senats
Träger des Großen Bundesverdienstkreuzes mit Stern
Träger des Bayerischen Verdienstordens
Ehrensenator der Technischen Universität München
CSU-Mitglied
Deutscher
Geboren 1936
Mann
Gestorben 2021

Hubert Stärker


La rama de triatlón del Club Deportivo Universidad Católica ha obtenido diversos triunfos a nivel nacional e internacional. Entre sus deportistas más destacados se encuentra Cristián Bustos.

Palmarés

Torneos nacionales

 Selectivo Juvenil de Valdivia:
 Categoría Damas (1): 2012, Catalina Iñiguez.
 Categoría Elite (damas) (1): 2012, Valentina Carvallo.
 Categoría Elite (varones) (1): 2012, Martín Nacrur.

Torneos internacionales
Varones

 Ironman (Brasil) (1): 1989, Cristián Bustos.
 Ironman (Alemania) (1): 1993, Cristián Bustos.
 Ironman (Canadá) (1): 1993, Cristián Bustos.

Damas

 Ironman (Pucón) (1): 2013, Valentina Carvallo.

Distinciones individuales
 Cristián Bustos: Mejor Deportista de Chile 1989 Círculo de Periodistas Deportivos de Chile

Referencias

Bibliografía

Enlaces externos
  Sitio oficial de la rama de triatlón del Club Deportivo Universidad Católica
  Libro Por la patria, Dios y la universidad: Crónicas, relatos y anécdotas de los primeros 56 años del Club Deportivo Universidad Católica de Chile/texto, Fernando Emmerich en Memoria Chilena

Deporte en Chile en 1989
triatlón
Triatlón en Chile
Clubes de triatlón

Club Deportivo Universidad Católica (triatlón)


Viroloji, virüsleri ve virüslerin özelliklerini konu alan bilim dalı.
Viroloji genellikle mikrobiyoloji veya patoloji'nin bir parçası olarak gösterilen; organik virüsleri, zincirlerini, sınıflandırılmalarını, hücrelere giriş yollarını ve hastalığa yol açışlarını inceler. Viroloji alanında çalışan kişilere virolog denir.
Virüslerin canlılık özelliği tartışmalarıyla gündeme gelmişlerdir

Viroloji


Zeytindağı, Kudüs'ün doğusunda yer alan ve Eski Ahit'te, Yeni Ahit'te ve çağdaş edebiyatta bahsi geçen bir tepe.
 Zeytindağı, Falih Rıfkı Atay'ın bir eseridir.
 Mountolive (Türkçede "Zeytindağı"), Lawrence Durrell'ın İskenderiye Dörtlüsü'nde yer alan romanlarından biri.

Zeytindağı


El Arroyo Cardozo es un curso de agua uruguayo que atraviesa el departamento de Tacuarembó perteneciente a la cuenca hidrográfica del Río de la Plata.

Nace en la Cuchilla de Santo Domingo y desemboca en el río Negro tras recorrer alrededor de 23 km.

Referencias

Cardozo
Cardozo
Cuenca del río Negro (Uruguay)

Arroyo Cardozo


بلدية بيدراهيتا (بالإسبانية: Piedrahíta) هي بلدية تقع في مقاطعة آبلة التابعة لمنطقة قشتالة وليون وسط إسبانيا.

الديموغرافيا
بلغ عدد سكان بلدية بيدراهيتا 2.014 نسمة عام 2011 (وفقاً للمعهد الوطني للإحصاء الإسباني).

أعلام

 ألفونسو دي لا سيردا
 فرناندو ألفاريز دي توليدو

مراجع

مصادر
  الموقع الرسمي لبلدية بيدراهيتا

أماكن مأهولة في آبلة
بلديات آبلة

بيدراهيتا (آبلة)


Altamira do Paraná es un municipio brasileño del estado de Paraná. Su población estimada en 2005 era de 6.725 habitantes. Fue creado a través de la Ley Estatal n.º7.571, del 27 de abril de 1982 e instalado el 1 de febrero de 1983 separándose de Palmital.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Paraná

Altamira do Paraná


The First Commissioner of Works and Public Buildings was a position within the government of the United Kingdom of Great Britain and Ireland, and subsequent to 1922, within the government of the United Kingdom of Great Britain and Northern Ireland. It took over some of the functions of the First Commissioner of Woods and Forests in 1851 when the portfolio of Crown holdings was divided into the public and the commercial. The position was frequently of cabinet level. The office was renamed Minister of Works and Buildings and First Commissioner of Works in 1940, Minister of Works and Planning in 1942, Minister of Works in 1943 and finally Minister of Public Buildings and Works in 1962. On 15 October 1970 the Ministry was amalgamated in the Department of the Environment.

List of Works Commissioners and Ministers

First Commissioners of Works (1851–1940)

Ministers of Works & Buildings and First Commissioner of Works (1940–1942)

Ministers of Works and Planning (1942–1943)

Ministers of Works (1943–1962)

Ministers of Public Buildings and Works (1962–1970)

Notes

References

Lists of British people
Defunct ministerial offices in the United Kingdom
1851 establishments in the United Kingdom

First Commissioner of Works


470 (CDLXX) perşembe günü başlayan bir yıldır.

Olaylar
 Roma'da Santo Stefano al Monte Celio adlı kilise kuruldu.

Doğumlar
 Papa II. Ioannes (ö. 535)
 Cluain Eraird, İrlandalı aziz (ö. 549)

Ölümler
 K'inich Popol Hol, Maya kralı

470


is a town located in Asakuchi District, Okayama Prefecture, Japan. , the town had an estimated population of 11,026 in 4636 households and a population density of 900 persons per km². The total area of the town is .

Geography
Satoshō is located in the southwestern Okayama Prefecture. The central and northwest part of the town is relatively flat, but the rest is forested.

Neighbouring municipalities
Okayama Prefecture
 Asakuchi
 Kasaoka

Climate
Satoshō has a humid subtropical climate (Köppen climate classification Cfa) with very warm summers and cool winters.  The average annual temperature in Satoshō is 15.6 °C. The average annual rainfall is 1289 mm with September as the wettest month. The temperatures are highest on average in July, at around 27.1 °C, and lowest in January, at around 4.9 °C.

Demographics
Per Japanese census data, the population of Satoshō has been increasing for the past 60 years.

History
The Satoshō area is part of ancient Bitchū Province. Following the Meiji restoration, the villages of Satomi (里見村) and Shinjō (新庄村) were established within Asakuchi District, Okayama with the creation of the modern municipalities system on April 1, 1889. The two villages merged on April 1, 1905 to form the village of Satoshō, which was elevated to town status on June 1, 1950. In 2005, it declined to amalgamate with the neighboring towns of Kamogata and Yorishima to form the city of Asakuchi.

Government
Satoshō has a mayor-council form of government with a directly elected mayor and a unicameral town council of ten members. Satoshō, collectively with the city  of Asakuchi, contributes one member to the Okayama Prefectural Assembly. In terms of national politics, the town is part of the Okayama 3rd district of the lower house of the Diet of Japan.

Economy
The main economic activity of Satoshō is agriculture and food processing. Pharmaceuticals and electronics are also important. Due to its proximity to Kurashiki and Fukuyama, the town is increasingly becoming a commuter town.

Education
Satoshō has two public elementary schools and one public junior high school operated by the town government. The town does not have a high school.

Transportation

Railway
 JR West (JR West) - San'yō Main Line

Highways
  San'yō Expressway (there is no interchange within the town borders)

Notable people from Satoshō
Fujii Kaze, singer-songwriter
Yoshio Nishina, physicist
Gōtarō Ogawa, former economist, educator, politician and cabinet minister

References

External links

Satoshō official website

Towns in Okayama Prefecture

Satoshō


Probacija je u pravu postupak nadzora nad ponašanjem osoba koje su u riziku nakon izricanja neke kaznene mjere ili izlaska iz institucije zatvorenog tipa.

Posebno se prakticira u radu s maloljetnim delinkventima u čemu sudjeluju centri za socijalni rad u suradnji s drugim relevantnim institucijama i udrugama, ili s obitelji ako je ona u stanju da se u ovaj proces uključi.

To je uvjetovana i nadzirana sloboda počinitelja kaznenog djela tijekom koje službenici probacije provode nadzor i stručnim postupcima utječu na rizične čimbenike kod počinitelja kaznenog djela s ciljem resocijalizacije i reintegracije počinitelja u zajednicu.  Probacijska služba ne izriče ni ne mijenja izrečene mjere, obaveze i sankcije već ih isključivo izvršava na temelju pravomoćnih presuda ili rješenja državnog odvjetnika, suda ili suca izvršitelja.

Izvori

Kazneno pravo

Probacija


Arriola es un concejo del municipio de Aspárrena, en la provincia de Álava.

Etimología
La terminación "-ola" en euskera tiene el significado de "Ferrería", "Cabaña", "Choza" pero, además, posee otros que subyacen eclipsados o solapados bajo esas acepciones. Se trata de todo aquello relacionado con la idea general "Lugar de". Hay casos en que "-ola" sustituye a los sufijos "-aga" (Pagoaga), "-tza" (Pagatza), "-di/dui" (Pagadi) con la misma significación de "Hayedo", PAGOLA. En otras ocasiones, adquiere el sentido de "Lugar donde se acumula o almacena" extendiendo su semántica hasta "Depósito" o "Almacén". Para la correcta comprensión de todos los compuestos de la terminación "-ola", es imprescindible la ayuda del contexto. En este caso, ARRIOLA, tanto podría ser "Pedregal" como "Cabaña, Choza de piedra" o "Cantería" (lugar donde almacena y/o trabaja la piedra).

Monumentos y Arquitectura

La parroquia de La Asunción es el monumento más importante del pueblo de Arriola. Su fisonomía actual pertenece sobre todo al sigloXVI, aunque cuenta con una torre del sigloXIII y elementos de siglos posteriores. El templo tiene una planta de salón con cabecera recta y bóvedas estrelladas que se apean en medias columnas. En el lado sur, se abre un óculo sin decorar. La torre del sigloXIII tiene planta cuadrada, decorada con una arquería ciega apeada en medias columnas con capiteles decorados. En el lado este, se abre una portada con arco apuntado y en el lado sur dos saeteras. Del sigloXVII es la espada con arco de medio punto, y del sigloXVIII tanto la sacristía (con cubierta de cúpula sobre pechinas) y la capilla de Ntra. Sra. de las Ánimas, abierta en el costado izquierdo de la nave y cubierta por una bóveda semiovalada. Respecto al patrimonio mueble cuenta con unas pinturas murales en la bóveda de la cabecera y una pila bautismal con copa lisa, de tipo moderno, pintada imitando jaspe rojizo.

Asimismo, Arriola conserva sus dos lavaderos, uno situado en la entrada del pueblo y otro más arriba cerca del acceso al monte. De este último hace años se derrumbó el tejado y cuenta solo con la parte inferior de la fachada. También se conserva la antigua fuente del pueblo aunque hoy en día ha caído en desuso.

Demografía

Euskara
En Arriola al igual que en los demás pueblos de la llanada Alavesa el euskera desapareció hace tiempo. Sin embargo, a través de fuentes eclesiásticas se ha podido saber algo más sobre la presencia del euskera en esta zona. Según diferentes archivos parroquiales si nos hubiéramos acercado a la Llanada alavesa y más al sur, en el extremo oriental, en la primera parte del , hubiéramos podido constatar que esas localidades eran euskaldunes monolingües casi en su totalidad. Entre ellas hay testimonios que datan que Arriola en 1614 era un pueblo euskaldun al igual que Ezquerecocha en 1655 y  Ulibarri-Arana o Kontrasta en 1622, pues se necesitaron intérpretes para poder recoger diversas pruebas de nobleza.

Según el lingüista O. De Apraiz la desaparición del euskera en la zona más alta de la llanada alavesa ocurrió entre 1850 y 1950. El lingüista Louis Lucien Bonaparte, autor de Carte Des Sept Provinces Basques, primer mapa lingüístico del euskera, en 1863 sitúa Arriola fuera del límite vascófono.

Apellido
El apellido Arriola proviene de un linaje vasco deformado por algunos como Arreola. Según la mayor parte de los genealogistas, tuvo su tronco y casa principal en la villa de Deva, en Guipúzcoa, de donde dimanaron las distintas ramas que se establecieron en Mondragón, Elgoibar y Motrico. Sin embargo, existe la duda de si fue aquí donde se originó la familia o bien se tomó el nombre convirtiéndolo en apellido.

Asimismo en España hay 2.021 personas censadas con el apellido Arriola. Estas personas viven en 52 provincias, aunque el mayor número de apariciones se da en Guipúzcoa con 475 personas y después en Vizcaya con 456 censos.

Economía
Arriola es un pueblo de tradición ganadera y agricultora. La agricultura se basa en la plantación agrícola de cereales y patata. En cuanto a la ganadería, actualmente hay una explotación de ovejas.

Fiestas
Las fiestas patronales se celebran entre el 15 y 31 de agosto, y suelen variar dependiendo de las fiestas de los pueblos colindantes. Todos los años desde el campanario de la parroquia hacen bajar el sagutxu (ratoncito en euskera) al ritmo de las campanas. Este es la mascota y símbolo del pueblo, y el gentilicio más común para denominar a los habitantes del mismo. Después, Arriola celebra su chuletada popular anual en la bolera cubierta situada en la plaza del pueblo, animada siempre con una verbena.

Turismo
Arriola tiene un importante coto industrial de caza todo el año.

Personajes ilustres
Ramón Ortiz de Zárate (1817-1883): político y escritor fuerista. Fue diputado en numerosas ocasiones.

Referencias

Enlaces externos

Concejos de Aspárrena
Cuadrilla de Salvatierra

Arriola


Ecaterina Cazimirov () a fost o actriță moldoveancă.

A absolvit  (1936-1939), după care s-a alăturat trupei Teatrului Moldovenesc Muzical-Dramatic din Tiraspol.

Rolul de debut al Ecaterinei a fost Belesova în Miresele bogate de A. Ostrovski. În timpul celui de-Al doilea război mondial, activează în Ansamblul Moldovenesc de Cântece și Dansuri "Doina", iar în 1943 revine la teatru, refugiindu-se împreună cu trupa în orașul sovietic Marî (R.S.S. Turkmenă). Trupa se întoarce în țară un an mai târziu. Palmaresul actriței cuprinde eroine lirice, eroice și romantice din dramaturgia clasică, cât și o serie de roluri în spectacole contemporane:
Slugă la doi stăpâni, de Carlo Goldoni (Beatrice)
O scrisoare pierdută, de Ion Luca Caragiale (Zoe)
Sânziana și Pepelea, de Vasile Alecsandri (Sânziana)
Furtuna, de A. Ostrovski (Caterina)
Regele Lear, de William Shakespeare (Gonerilia)
Mascarada, de Mihail Lermontov (Baronesa Stral)
Revizorul, de Nikolai Gogol (Ana Andreevna)
Roata vremii, de Ana Lupan (Pelinița)
Solo pentru orologiu, de O. Zahradnik (Doamna Conti)
Cântec de leagăn pentru bunici, de Dumitru Matcovschi (Margareta)

Filmografia artistei include:
Moldova sovietică (1939)
Leana (1955)
Zece ierni pe-o vară (1969)

Cazimirov a devenit Artistă a Poporului din RSSM, în 1960. A fost decorată cu ordinele sovietice "Drapelul Roșu de Muncă" și "Insigna de Onoare", iar în 1994 i-a fost înmânată Medalia Meritul Civic, ce e distincție moldoveană. În 2011 a fost decorată cu Ordinul de Onoare de către Marian Lupu, președintele interimar moldovean.

Ecaterina Cazimirov a fost căsătorită cu actorul Constantin Constantinov; împreună au avut:

 o fiică, Eleonora Constantinov, regizoare de operă, și
 un fiu, Constantin C. Constantinov, sculptor.

Referințe

Bibliografie

Nașteri în 1921
Nașteri pe 8 decembrie
Decese în 2012
Actori moldoveni
Decorați cu Medalia Meritul Civic (Republica Moldova)
Decorați cu Ordinul de Onoare al Republicii Moldova
Oameni din Transnistria
Actrițe sovietice
Artiști ai Poporului din RSS Moldovenească
Decese în Chișinău

Ecaterina Cazimirov


Howard Elliott Ashman (May 17, 1950 – March 14, 1991) was an American playwright, lyricist and stage director. He is most widely known for his work on feature films for Walt Disney Animation Studios, for which Ashman wrote the lyrics and Alan Menken composed the music. Ashman has been credited as being a main driving force behind the Disney Renaissance. His work included songs for Little Shop of Horrors, The Little Mermaid, Beauty and the Beast, and Aladdin. Tim Rice took over to write the rest of the songs for the latter film after Ashman's death in 1991.

Early life and education
Ashman was born in Baltimore, Maryland, the son of Shirley Thelma (née Glass) and Raymond Albert Ashman, an ice cream cone manufacturer. His family was Jewish. He started his theater experiences with the Children's Theater Association (CTA), playing roles such as Aladdin.  Ashman first studied at Boston University and Goddard College (with a stop at Tufts University's Summer Theater) and then went on to earn a master's degree in Fine Arts at Indiana University in 1974.

Career
After graduating from Indiana in 1974, Ashman moved to New York and worked as an editor at Grosset & Dunlap. His first two plays, Cause Maggie's Afraid of the Dark and Dreamstuff, were met with mixed reviews. Ashman's play The Confirmation was produced in 1977 at Princeton's McCarter Theater and starred Herschel Bernardi. In 1977, he became the artistic director of the WPA Theater in New York. Ashman met future collaborator Alan Menken at the BMI Workshop, where he was classmates with Maury Yeston and Ed Kleban, among others. He first worked with Menken on the 1979 musical Kurt Vonnegut's God Bless You, Mr. Rosewater, adapted from Vonnegut's novel of the same name. They also collaborated on Little Shop of Horrors with Ashman as director, lyricist, and librettist, winning the Drama Desk Award for Outstanding Lyrics and receiving a Grammy Award nomination. Ashman also directed the workshop of Nine by Yeston at the Eugene O'Neill Theater Center, and after asking why Guido's wife stays with him after she knows he has not been faithful, inspired Yeston to write "My Husband Makes Movies".

Ashman was director, lyricist, and book writer for the 1986 Broadway musical Smile (music by Marvin Hamlisch). This musical was not well received and closed with only 48 performances. Also in 1986, Ashman wrote the screenplay for the Frank Oz–directed film adaptation of his musical Little Shop of Horrors, as well as contributing the lyrics for two new songs, "Some Fun Now" and "Mean Green Mother from Outer Space", the latter of which received an Academy Award nomination.

In 1986, Ashman was brought in to write lyrics for a song in Walt Disney Animation Studios' Oliver & Company. He then also worked with Tina Turner on a script which never came to fruition. While there, Ashman was offered several works which had been on the back burner and was told about another project that Disney had been working on for a couple years. The film was The Little Mermaid, Disney's first fairy tale in 30 years. Ashman, along with Menken, wrote all of the songs for the film. Ashman became a driving force during the early years of the "Disney Renaissance". He would hold story meetings, and said the animation and musical styles were made for each other, which is why Disney needed to continue making musical movies. Ashman also made strong choices in casting actors with strong musical theater and acting backgrounds. The Little Mermaid was released in November 1989 and it was an enormous success. Ashman and Menken received two Golden Globe nominations and three Academy Award nominations, including two Best Original Song nominations for "Kiss the Girl" and "Under The Sea" with Ashman and Menken winning for the latter.

In 1988, while working on The Little Mermaid, Ashman pitched the idea of an animated musical adaptation of Aladdin to Disney. After he wrote a group of songs with partner Alan Menken and a film treatment, a screenplay was written by Linda Woolverton, who had worked on Beauty and the Beast. Directors John Musker and Ron Clements then joined the production, and the story underwent many changes, with some elements of the original treatment being dropped. Out of the 16 songs written for Aladdin, three of Ashman's songs ended up in the finished film, which was released after his death.

During early production of Aladdin, Ashman and Menken were approached to help reinvigorate and save the production of Beauty and the Beast, which was going nowhere as a non-musical. Ashman, wishing to focus on Aladdin and his health, reluctantly agreed. It was at this time that his health began to decline due to his illness. Regardless, he completed lyrical work on Beauty and the Beast before his death in March 1991. The film was released mere months after his death and is dedicated to him. In May 2020, Beauty and the Beast co-director Kirk Wise said, "If you had to point to one person responsible for the 'Disney Renaissance', I would say it was Howard."

Along with Menken, Ashman was the co-recipient of two Grammy Awards, two Golden Globe Awards and two Academy Awards.

Personal life
Ashman met Stuart White, one of his first partners, at a summer university program in 1969. Originally close friends, the two formed a bond which led to a relationship. They both completed master's degrees at Indiana University and then moved to upstate New York. Ashman and White re-opened the Workshop of Players Art Foundation (WPA) together as artistic directors. The two fell out in 1980, but reunited briefly in 1983.

Ashman then met Bill Lauch in 1984, who worked as an architect. Lauch accepted Ashman's posthumous Oscar for Beauty and the Beast in 1992, after Ashman's death.

Death
During production of The Little Mermaid in early January 1988, Ashman was diagnosed with HIV/AIDS, even though he continued to write songs. Peter Kunze noted that Ashman was supported by Jeffrey Katzenberg; Disney created a production unit near his home in Beacon, New York, allowing him to continue working on Beauty and the Beast, while undergoing treatment at the Saint Vincent's Catholic Medical Centers in New York City. He died on March 14, 1991, before he could see the completed film.

Beauty and the Beast was dedicated to his memory, featuring the message after the end credits: To our friend Howard, who gave a mermaid her voice, and a beast his soul. We will be forever grateful. Howard Ashman 1950-1991. He was buried in the Ohev Shalom Cemetery in Reistertown, Maryland.

Awards and nominations
Over the course of his career, Ashman won two Academy Awards (one posthumous) out of seven nominations. Of these nominations, four are posthumous nominations, the most in Academy Awards history.  He also won a posthumous Laurence Olivier Award and five Grammy Awards (three of them posthumous), among other accolades.

Accolades

Special recognitions

 1990 – Special Award for outstanding contribution to the success of the Academy of Television Arts and Sciences' anti-drug special for children, for the song "Wonderful Ways to Say No" from the TV special Cartoon All-Stars to the Rescue
 2001 – Disney Legend Award (POSTHUMOUS)

Tributes
On the 2002 Special Edition DVD of Beauty and the Beast, the Disney animators teamed up again and added a new song called "Human Again", which Ashman and Menken had written for the film but had been cut from the finished product. On Disc 2, there is a short documentary entitled Howard Ashman: In Memoriam that features many people who worked on Beauty and the Beast who talk about Ashman's involvement on the film and how his death was truly a loss for them.

Jeffrey Katzenberg claims there are two angels watching down on them that put their magic touch on every film they made. Those two angels are Ashman and Walt Disney himself.

An album of Ashman singing his own work entitled Howard Sings Ashman was released on November 11, 2008, by PS Classics as part of the Library of Congress "Songwriter Series."

The 2009 documentary, Waking Sleeping Beauty, which centers around Disney's animation renaissance, is dedicated to him, as well as Frank Wells, Joe Ranft, and Roy E. Disney.

In March 2017, Don Hahn confirmed he was working on a documentary biographical film about Howard Ashman. The documentary film titled Howard premiered at the Tribeca Film Festival on April 22, 2018, before having a limited theatrical run on December 18, 2018. It was released on Disney+ on August 7, 2020, and was initially slated for removal on May 26, 2023. However, Disney reversed course in response to fan outcry.

Like with the original Beauty and the Beast, the 2023 live-action adaptation of The Little Mermaid was also dedicated to his memory.

Credits
 The Confirmation (1977) (writer)
 God Bless You, Mr. Rosewater (1979) (lyricist, librettist and director)
 Little Shop of Horrors (1982) (lyricist, librettist and director)
 Smile (1986) (lyricist, librettist and director)
 Little Shop of Horrors (1986) (lyricist and screenwriter)
 Oliver & Company (1988) (lyricist for "Once Upon a Time in New York City")
 The Little Mermaid (1989) (lyricist, producer, additional dialogue)
 Cartoon All-Stars to the Rescue (1990) (lyricist for "Wonderful Way to Say No")
 Beauty and the Beast (1991) (lyricist, executive producer) (dedicated)
 Aladdin (1992) (lyricist for "Arabian Nights", "Friend Like Me", and "Prince Ali").

References

External links
 Official website
 Disney Legends

Howard Ashman papers, 1973-2010 at the Library of Congress

1950 births
1991 deaths
20th-century American LGBT people
20th-century American dramatists and playwrights
20th-century American songwriters
20th-century American male musicians
20th-century American male writers
AIDS-related deaths in New York (state)
American LGBT dramatists and playwrights
American LGBT songwriters
American expatriates in Burkina Faso
American gay musicians
American gay writers
American male dramatists and playwrights
American musical theatre librettists
American musical theatre lyricists
American theatre directors
Animation composers
Best Original Song Academy Award-winning songwriters
Boston University alumni
Broadway composers and lyricists
Broadway theatre directors
Gay Jews
Gay dramatists and playwrights
Gay songwriters
Golden Globe Award-winning musicians
Grammy Award winners
Indiana University Bloomington alumni
Jewish American songwriters
LGBT people from Maryland
LGBT theatre directors
Musicians from Baltimore
People from Beacon, New York
Songwriters from Maryland
Walt Disney Animation Studios people
Writers from Baltimore

Howard Ashman


Cybersix is an Argentinean comic book series published in 1991, created by the Argentine authors Carlos Trillo (story) and Carlos Meglia (art) for the comics magazine Skorpio (Eura Editoriale). The series first appeared in Spanish in November 1993. It follows the eponymous leather-clad genetic engineering survivor who cross-dresses (to conceal her identity) working as a male teacher during the day, and fights against the scientist who created her at night.

The series was adapted into a live-action television series and an animated television series that garnered positive critical reception from the Pulcinella Awards.

Plot
Von Reichter is a surviving member of Schutzstaffel in World War II. He works on experiments in South America, creating the Cyber series of artificial humanoids with super strength and agility. The 5000 original Cybers became servants, mimicked human emotions and making their will. When they disobey orders, Reichter orders them all to be destroyed. After the death of Cyber-29, Reichter transfers his brain into the body of a panther, Data-7. Cyber-6 (Cybersix) is one of the survivors, who escapes and arrives in the city of Meridiana. She disguises herself as school teacher Adrian Seidelman, after the real one is killed in a car crash. Cybersix defeats monsters called "Fixed Ideas" – humanoids of the Techno series – in order to drink the green sustenance liquid contained within them. Along the way, she meets an orphaned boy Julian, Reichter's cloned son José, and high school teacher Lucas Amato.

Production

Comics
The comics were originally published in Italy in the magazine Skorpio in 113 weekly 12-pages installments from May 1991 to July 1994, followed by 45 96-pages comic books between November 1994 and January 1999. Parts of the material were  translated in Spanish and published in Argentina (since 1993 by El Globo Editor) and in Spain (since 1995 by Planeta De Agostini). Collections were released in French, with twelve volumes distributed by Editions Vents d'Ouest between 1994 and 1998.

Live-action series
The series debuted in Argentina on 15 March 1995. It was produced by Luis Gandulfo, Sebastián Parrotta, Fernando Rascovsky and Andre Ronco, and written by Ricardo Rodríguez, Carlos Meglia and Carlos Trillo. The series aired on Telefé, but was cancelled after only a few episodes due to low ratings. Cybersix was played by former model and actress Carolina Peleritti, José was played by Rodrigo de la Serna, and Doguyy was played by Mario Moscoso.

Animated series

The series debuted in Canada and Argentina on 6 September 1999, and was subsequently dubbed in French, Polish, Japanese, Malaysian and Thai. It was produced by Canadian company NoA and animated by Japanese studio Tokyo Movie Shinsha. The series' music was composed by Robbi Finkel, and character designs were overseen by Teiichi Takiguchi. The show was aimed at children by toning down the comics' darker themes. Two seasons were originally planned, but it was cancelled after the first season due to conflicts between production studios. The title sequence and closing credits featured music composed by Finkel and lyrics written by Robert Olivier, which were sung by jazz vocalist Coral Egan. On 28 April 2001, Cybersix won "Special Mention for the Best Science Fiction Program" at the Pulcinella Awards in Italy for that year's competition. The series was licensed to DVD by Discotek Media on 26 August 2014. The box set features commentary by Cathy Weseluck and Brady Hartel on episodes 1 and 13.

Voice cast
Cathy Weseluck as Cybersix
Michael Dobson as Lucas Amato
Terry Klassen as Von Reichter
Andrew Francis as Julian
Alex Doduk as José
Janyse Jaud as Lori Anderson
Brian Drummond as Yashimoto
L. Harvey Gold as Terra
Chantal Strand as Ikiko

Episode list

Controversy with Dark Angel and lawsuit
Meglia and Trillo filed a lawsuit against James Cameron, claiming that Dark Angel plagiarized the series. Trillo and Meglia accused the show of stealing most of the plot from the comic and most recognizable elements. In a 2007 interview, Trillo stated that he and Meglia dropped the lawsuit due to lack of financial resources, although the issue is still a matter of controversy.

References

External links

 Telecom's official Cybersix page (English)
 Telecom's official Cybersix page (Japanese)

1991 comics debuts
Argentine comics titles
Science fiction comics
Biopunk comics
Vampires in comics
Latin American superheroes
Comics adapted into animated series
Comics adapted into television series
Fictional cross-dressers
Vigilante characters in comics
Fictional characters without a name

Cybersix


Dvina may refer to:

 Western Dvina, one of the names of Daugava, a river in Russia, Belarus, and Latvia
 Northern Dvina, a river in northern Russia
 R-12 Dvina, a theatre ballistic missile from the Soviet Union
 S-75 Dvina, a surface-to-air guided missile from the Soviet Union

See also
 Dvinia, a therapsid reptile

Dvina


سيكو فيلم وثائقي أمريكي من إخراج مايكل مور ومن إنتاج 2007 ينتقد نظام التأمين الصحي وصناعة الأدوية في الولايات المتحدة. يقارن الفيلم ما بين التأمين الصحي الخاص الهادف للربح غير شامل المعمول به في الولايات المتحدة وبين التأمين الصحي الحكومي غير الهادف للربح الشامل المعمول به في فرنسا والمملكة المتحدة وكندا وكوبا.

تلقى الفيلم تقييمات جيدة، لكنه أيضًا نال بعض الانتقاد والجدل. أشاد بعض الخبراء السياسيين بالفيلم وانتقده البعض الآخر لتصويره أنظمة الرعاية الصحية التي تُمولها الحكومة في كندا والمملكة المتحدة وكوبا بصورة إجابية، ولتصويره نظام الرعاية الصحية في الولايات المتحدة بصورة سلبية.

كانت ميزانية سيكو ما يقارب 9 ملايين دولار، وحصد 24.5 مليون دولار في قاعات السينما في الولايات المتحدة. نتائج بوكس أوفيس وافقت التوقعات الرسمية بتخطي الفيلم لمحصلة 21.5 مليون دولار التي جناها فيلم بولينغ فور كولومباين.

موضوع الفيلم
يدعي الفيلم أن 50 مليون أمريكي غير مؤمن عليهم صحياً وأن حتى المأمنون يتعرضون لتلاعب شركات التأمين وبيروقراطية الاجراءات بينما يعرض الفيلم بشكل ايجابي النظام الصحي الشامل في بعض الدول. حيث يهدف هذا الفيلم الوثائقي إلى تصوير جشع نظام الصحة الأمريكي المبني على المصالح الخاصة لشركات التأمين.

شرح مور في كندا قصة تومي دوغلاس الذي اختير أعظم كندي في عام 2004 لمساهمته في نظام الرعاية الصحية في كندا. قابل مور أيضًا جرّاحًا مجهريًا ومرضى ينتظرون في غرفة الطوارئ في مستشفًى كندية عامة.

يصور الفيلم أن المعارضين لنظام الرعاية الصحية الأمريكي مُتعلقون بالدعاية المُعارِضة الشيوعية في خمسينيات القرن العشرين؛ ويعرض تسجيلات من الستينيات وزعتها الجمعية الطبية الأمريكية بصوت رونالد ريغان تحذر من أن نظام الرعاية الصحية الشامل قد يقدود إلى الشيوعية. وكرد على هذه الدعايات، يقول مور أن الخدمات العامة كالشرطة والإطفاء والخدمات البريدية والتعليم العام والمكتبات العامة لم تقد إلى الاشتراكية في الولايات المتحدة.

يُصور الفيلم أن قانون تنظيم الإعالة الصحية لعام 1973 قد سبقه حديث بين جون إيرلشمان والرئيس ريتشارد نيكسون في 17 فبراير 1971؛ يقول جون لريتشارد «... كلما أعطيناهم رعاية أقل، كلما جنوا مالًا أكثر»، فيرد عليه ريتشارد بقوله «جيد» و «لا بأس». قاد القانون إلى توسع في نظام الرعاية الصحية المبني على تنظيم الإعالة الصحية. يسلط الفيلم الضوء على اتصالات بين مجموعة البحوث والصناعات الصيدلانية الأمريكية (PhRMA) -التي تمثل أكبر تجمع لشركات صناعة الدواء في الولايات المتحدة- ومجلس الشيوخ الأمريكي. تُصوّر هيلاري كلينتون كبلطة لخطة كلينتون للرعاية الصحية وكمناضلة من أجل التغيير في عهد زوجها بيل كلينتون. واجهت مساعيتها انتقادات عنيفة من الجمهوريين في الكابيتول والإعلام اليميني في الولايات المتحدة الذين صورا خطتها كنذير شؤم للاشتراكية. كانت عقوبتها عندما خسرت «ألا تتحدث عن هذا الأمر مطلقًا مرة أخرى مادامت في البيت الأبيض». استمر صوت هيلاري حتى بعد سبع سنوات عندما أصبح سيناتورًا عن ولاية نيويورك بفضل المساهمة الكبيرة التي قدمها قطاع الرعاية الصحية في حملتها الانتاخبية.

في المملكة المتحدة التي تعتبر خدمتها الصحية الوطنية بشكل شامل مُمولة من الحكومة، قابل مور مرضى واستفسر عن تكاليف الإقامة في المشفى التي يدفعونها ليُقال له أن الرعاية الصحية مجانية بشكل كامل. زار مور صيدلية بريطانية ليجد أن الأدوية مجانية للأشخاص الذي تقل أعمارهم عن 16 عامًا وتزيد عن 60 عامًا، ويتفاجأ بمعرفة أن السعر الثابت لأي وصفة طبية 6.65 يورو بصرف النظر عن التكلفة الأصلية التي يتحملها النظام. توظف مستشفيات الخدمة الصحية الوطنية صرافًا يرجع المبالغ التي دفعها المرضى محددوو الدخل ليصلوا إلى المشفى. قابل مور في المملكة المتحدة طبيبًا عامًا وامرأة أمريكية تعيش في لندن وعضوًا سابقًا في البرلمان.

روابط خارجية

مصادر

أفلام باللغة الإنجليزية في عقد 2000
أفلام أمريكية
أفلام أمريكية في عقد 2000
أفلام أمريكية مستقلة
أفلام إنتاج 2007
أفلام باللغة الإنجليزية
أفلام بريطانية في عقد 2000
أفلام عن الرعاية الصحية
أفلام ليون غيتز إنترتينمنت
أفلام متعلقة بالطب
أفلام مصورة في كندا
أفلام مصورة في كوبا
أفلام من إخراج مايكل مور
أفلام وثائقية أمريكية
أفلام وثائقية حول الرعاية الصحية
أفلام وثائقية عن السياسة الأمريكية
أفلام وثائقية عن السياسة البريطانية
أفلام وثائقية عن كوبا
أفلام وثائقية عن هجمات 11 سبتمبر
الرعاية الصحية في الولايات المتحدة
الصحة في الولايات المتحدة
الفساد في الولايات المتحدة
خلافات طبية في الولايات المتحدة
مشاكل اجتماعية في الطب

سيكو (فيلم)


مدينة المحويت عاصمة محافظة المحويت في شمال اليمن، وتعتبر من المحافظات العريقة في التاريخ اليمني القديم، حيث وجدت الآن آلاف التحف والآثار بالإضافة إلى القبور التي تعود للازمنة الغابرة في التاريخ. ويعتبر جبل حفاش وملحان نقطتان بارزتان في التاريخ اليمني القديم، حيث يعود لهما الفضل في تحرير اليمن من الأحباش الذين لم يستطيعوا دخول هذه المناطق لوعورة تضاريسها، وقد ظلت حفاش رائدة في التاريخ القديم. ومن المناطق المعروفة بجبل حفاش قرى كثيرة منها قرية عزان بعزلة الذاري والذي يقطنها رجال من العيار الثقيل. وأما بالنسبة لشبام كوكبان وما جاورها في أيضاً معروفة في التاريخ اليمني ولا غنى أيضاً للإسهاب.
تُقسّم محافظة المحويت إدارياً إلى تسع مديريات وهي : مديرية شبام كوكبان والطويلة والرجم ومدينة المحويت وجبل المحويت والخبت وحفاش وملحان وبني سعد.

ومن أجمل المناطق بمحافظة المحويت: الريادي والأهجر وسهل حلوان (سهل الرجم) ووادي المدينة بأسفل جبل حفاش والخضراء أيضاً بحفاش كما يمر وادي سردد بأسفل حفاش وملحان.
وتعتبر منطقة بني سعد من المناطق النائية باليمن على وجه العموم وفيها من الأشياء الغريبة والتي تدل على الأصالة والعمق التاريخي.
كما أن وادي لاعة الذي يفصل بين المحويت وحجة يعتبر علامة بارزة وتسكنه قبايل من أعرق القبايل في شبه الجزيرة العربية تعود أصولها لتبابعة اليمن وملوك حمير إذ تعود أصولهم لذي سخط أو ما يسمى بالسخطيين من أبناء التبابعة الحميريين.
ولم يحدث أن جرى التاريخ اليمني حاضره وماضيه دون أن يعرج بشكل أو باخر إلى بلاد المحويت أو ما تسمى ببلاد حمير والتي انضوت تحت الحكم الجمهوري الحالي دون أن يكون لها شيء بارز حتى هذه اللحظة.
كما أنه يوجد في مديرية ملحان معالم ومشاهد أثريه تعود لما قبل التاريخ وتتميز بجبالها الشاهقه وتضاريسها الوعرة التي يتحصن بها أبناؤها عند الغزو والحروب وهناك العديد من الحصون لازالت تشهد إلى الآن.

من أبرز علمائها العلامة الفقيه عبد الرزاق الشاحذي والشيخ الفقيه أحمد الشيخ والقاضي محمد أحمد الصرمي.

المناخ
يظهر الجدول التالي التغييرات المناخية على مدار السنة لالمحويت:

المراجع

أماكن مأهولة في محافظة المحويت
مدن محافظة المحويت
مديريات اليمن
مديريات محافظة المحويت
مواقع أثرية في اليمن

المحويت


Konstantinos Gkiouvetsis (19 de novembro de 1999) é um jogador de polo aquático grego, medalhista olímpico.

Carreira
Gkiouvetsis fez parte da Seleção Grega de Polo Aquático Masculino nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020 em Tóquio, equipe que conquistou a medalha de prata, após confronto contra a equipe sérvia na final da competição.

Jogadores de polo aquático olímpicos da Grécia
Jogadores de polo aquático nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020
Medalhistas nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020
Medalhistas olímpicos do polo aquático

Konstantinos Gkiouvetsis


Suat Atalık (d. 1964, İstanbul), Türk satranç oyuncusu.

Hayatı
Satranca 1972 yılında başladı. Galatasaray Lisesi'ni ve Boğaziçi Üniversitesi Psikoloji bölümünü bitirdi. 1977-84 yılları arasında tüm yaş gruplarında Türkiye Şampiyonu oldu. 1983'teki Balkan Gençler Şampiyonluğu'nun ardından 1986'da FIDE Ustası (FM) 1988'de Selanik Olimpiyatları 3. sü olduktan sonra 1988'de Uluslararası usta (IM) ve 1994'te satrançtaki en büyük derece olan büyükusta (GM) unvanlarını aldı. 1996 yılında Pekin'de büyük ustaların katıldığı Açık Turnuva'da hiç yenilgi almadan birinci oldu.

1990'lı yılların sonunda Türkiye Satranç Federasyonu ile sorunlar yaşayan ve çeşitli sebeplerle ceza kuruluna gönderilen Atalık, Türkiye'nin listesinden çıkarak Bosna-Hersek listesine geçti. 2000 yılında İstanbul'da düzenlenen satranç olimpiyatlarında ülke değiştirmek için gerekli süreyi tamamlamayan Atalık, Bosna Hersek Milli Takımı'nın kaptanlığını yaptı. Atalık 2005 yılında Türkiye Satranç Federasyonu ile 10 yıllık sözleşme yaparak tekrar Türkiye'ye döner. 2009 yılında TSF ile tekrar sorunlar yaşamaya başlayan Atalık'ın 10 yıllık sözleşmesi anlaşma maddelerini ihlal ettiği gerekçesiyle TSF tarafından tek taraflı feshedilmiştir. Atalık, TSF aleyhine açtığı davadan 91,000 TL tazminat kazanmıştır. 2012 yılında TSF yönetimi tarafından 1.5 yıl turnuvalarda oynamama cezası verilen Atalık genç oyunculara satranç eğitimi verme konusuna ağırlık vermiştir.

Kadın büyükusta bir satranç oyuncusu olan Ekaterina Atalık ile evlidir ve Vadim isimli bir erkek çocuk babasıdır.

Dış bağlantılar
 Suat Atalık FIDE sayfası
 Atalık'ın oyunlarından 5 önemli pozisyon
 chessgames.com sayfası

1964 doğumlular
İstanbul doğumlu sporcular
Boşnak asıllı Türkler
Bosnalı satranç oyuncuları
Türk satranç büyükustaları
Galatasaray Lisesinde öğrenim görenler
Boğaziçi Üniversitesi Fen-Edebiyat Fakültesinde öğrenim görenler
Yaşayan insanlar
Satranç Olimpiyatı katılımcıları

Suat Atalık


ISO 1207 er en ISO standard for en maskinskrue.

En maskinskrue ISO 1207 er en af de mest brugte maskinskruer indenfor befæstelse området.

Kilde
 Cylinderhovedet Maskinskruer ISO 1207 Med Ligekærv på bolte.dk

1207

ISO 1207


Racopilaceae, porodica pravih mahovina u redu Hypnodendrales. Postoje 4 roda.

Rodovi
 Powellia Mitt.
 Powelliopsis Zanten
 Racopilum P. Beauv.
 Timokoponenia Zanten

Izvori

Hypnodendrales

Racopilaceae


Oxalis purpurea er jurt af smæruættkvísl sem er upprunnin frá suðurhluta Afríku.

Tilvísanir

Súrsmæruætt

Oxalis purpurea


මිරොස්ලව් ජෝසෙෆ් ක්ලෝසර් (උපත 9 ජූනි 1978) යනු,   ලාසියෝ ඉතාලියානු සේරියේ ආ සහ ජර්මානු ජාතික පාපන්දු කණ්ඩායම සඳහා පහර එල්ල කරන්නෙකු ලෙස ක්‍රීඩාකරන ජර්මානු වෘත්තිය  පාපන්දු ක්‍රීඩකයෙකි.

ගෝල 71 ක් ලබා සිටින  ක්ලෝසර් ජර්මනියේ සමස්ත කාලීන හොඳම ලකුණු රැස්කරන්නා වෙයි. 2002 මංගලාවතරණ ලෝක කුසලානයෙහිදී ගෝල පහක් රැස් කර ගත් ඔහු,  ජර්මනියේ පැවති 2006 ලෝක කුසලාන පාපන්දු තරගාවලියේදී යළිත් පස් වතාවක් ලකුණු රැස් කරමින්, රන් සපත්තුව දිනා ගත් අතර (පෙරුවියානු ක්‍රීඩක ටෙයොෆිලො කුබිලාස් සිදු කලාට පසුව) වෙනස් ලෝක කුසලාන දෙකකදී  අඩුම වශයෙන් ගෝල පහක් හෝ රැස් කල දෙවන ක්‍රීඩකයා බවට පත් විය (ක්ලෝසර්ගේ ජර්මානු සමදේශීක තෝමස් මුලර් විසින් මෙම වාර්තාව ඉන්පසු සම කරන ලදි). 2010 ලෝක කුසලාන පාපන්දු තරගාවලියේදී සතරවතාවක් ලකුණු රැස් කිරීමටද ක්ලෝසර් සමත්වූ අතර, 2014 ලෝක කුසලාන පාපන්දු තරගාවලියේදී, බ්‍රසීලයට එරෙහි 7–1 අර්ධ-අවසාන ජයග්‍රහණයේදී එක් ගෝලයක්ද සහිතව, දෙවරක් ලකුණු රැස් කරමින්,   ගෝල  16 ක මුළු ලකුණු සංඛයාවක් රැස්කිරීම හා සමගින්,    ෆීෆා ලෝක කුසලාන පාපන්දු තරගාවලියේ ඉතිහාසයේ සමස්ත ඉහළම ලකුණු රැස් කරන්නා වෙමින් රොනල්ඩෝ අභිබවා ගියේය.  2014 තරගාවලියේදී ලකුණු රැස් කිරීම හා සමගින්, විවිධ ලෝක කුසලාන පාපන්දු තරගාවලි සතරක ගෝල රැස් කිරීම සිදු කල එකම ක්‍රීඩකයන් වෙමින්, ඔහුගේ සමදේශීක  ඌවෙ සීලා සහ  බ්‍රසීලියානු පේලෙ යන ක්‍රීඩකයන් විසින් හිමි කර තුබූ මස්තකප්‍රාප්තීන් සම කිරීමට ක්ලෝසර් විසින්  සමත් වූ අතරම විවිධ තරගාවලි තුනකදී අඩුම වශයෙන් ලකුණු සතර බැගින් හෝ රැස් කල එකම ක්‍රීඩකයා විය.  ක්ලෝසර් විසින් ලකුණු රැස් කල කිසිදු තරගයක් ජර්මානු ජාතික කණ්ඩායම විසින් පරාජය වී නොමැත.

ආශ්‍රිත

මිරොස්ලව් ක්ලෝසර්


Katerine Duska (født 6. november 1989) er en græsk-canadisk sanger og sangskriver. Hun vil repræsentere Grækenland i Eurovision Song Contest 2019 med sangen "Better Love", som blev udgivet den 6. marts 2019.

Sangere fra Grækenland
Grækenlands Eurovision Song Contest-deltagere
Deltagere ved Eurovision Song Contest 2019

Katerine Duska


Raemer Edgar Schreiber (11 de novembro de 1910 - 24 de dezembro de 1998) foi um físico norte-americano de McMinnville, Oregon que serviu ao Laboratório Nacional Los Alamos durante a Segunda Guerra Mundial, participando do desenvolvimento da bomba atômica.

Carreira
Ele viu a primeira detonada no teste nuclear Trinity em julho de 1945, e preparou a bomba Fat Man que foi usada no bombardeio de Nagasaki. Após a guerra, ele serviu no Laboratório Nacional Los Alamos como líder de grupo e esteve envolvido no projeto da bomba de hidrogênio. Em 1955, ele se tornou o chefe da Divisão de Propulsão de Foguetes Nucleares (N), que desenvolveu os primeiros foguetes movidos a energia nuclear. Ele atuou como vice-diretor do laboratório de 1972 até sua aposentadoria em 1974.

Físicos dos Estados Unidos

Raemer Schreiber


O   é um castelo localizado no distrito de Aoi, cidade de Shizuoka, província de Shizuoka, Japão, e atualmente é mantido como um parque de ruínas do castelo. Também foi conhecido como Castelho da Ilha Flutuante, Castelo de Fuchu, Castelo de Suruga Fuchu e Castelo de Shizuoka.

História
Durante o período Muromachi, o clã Imagawa dominava a Província de Suruga a partir de seu Castelo em Sunpu (atual cidade de Shizuoka). Não se sabe ao certo quando o castelo foi construído neste lugar. Depois que Imagawa Yoshimoto foi derrotado em 1560 na Batalha de Okehazama, a província de Suruga passou para as mãos do clã Takeda e mais tarde para as de Tokugawa Ieyasu, que passou sua juventude em Sunpu como refém de Yoshimoto.

Em 1585, Ieyasu construiu um novo castelo em Sunpu no local da antiga residência fortificada de Imagawa. Em 1586, passou a residir no castelo junto com sua consorte favorita, Saigō-no-Tsubone, e seus dois filhos, Hidetada e Tadayoshi. Saigō morreu no Castelo de Sunpu em 1589.

Depois que o clã Hōjō foi derrotado na Cerco de Odawara por Toyotomi Hideyoshi, Ieyasu foi forçado a trocar seus domínios na região de Tōkaidō por outros na região de Kantō, e foi obrigado a ceder o Castelo de Sunpu a Nakamura Kazuichi, vassalo de Toyotomi, em 1590.

Após a derrota dos Toyotomi na Batalha de Sekigahara, Ieyasu recuperou Sunpu. Com a formação do Xogunato Tokugawa, Ieyasu deu o título de Shōgun a seu filho Hidetada, e retirou-se para Sunpu, como Ogoxo (Shōgun Aposentado) onde criou um governo sombra para manter o controle efetivo do país nos bastidores. Como parte da política Tokugawa de reduzir a força econômica de potenciais rivais, daimiôs de várias partes do país foram ordenados a reconstruir o Castelo Sunpu em 1607, com um sistema de fosso triplo, torre de passagem e palácio. Quando esta fortaleza sofreu um incêndio em 1610, os daimiōs foram ordenados a reconstruí-la imediatamente, mas desta vez com uma torre de sete andares. Após a morte de Ieyasu em 1616, o Castelo continuou a ser a sede do governo do Domínio de Sunpu, que foi durante a maior parte de sua existência um tenryō, território governado diretamente pelo Shōgun de Edo.

Durante este período, vários castelões residentes em Sunpu foram nomeados para atuar como administradores da região. Esses oficiais eram chamados de  e eram frequentemente escolhidos entre os membros do Ōbangashira (capitães da guarda shogunal).

Em 1635, a maior parte da cidade de Sunpu ardeu em um incêndio, que também afetou o castelo. Em 1638 o palácio, portões, torres (yagura) e outras estruturas foram reconstruídas.

Restauração Meiji
Após a Restauração Meiji, o último xogum, Tokugawa Yoshinobu, renunciou ao seu cargo e retirou-se para Sunpu. No entanto, não foi autorizado a se mudar para o Castelo de Sunpu, mas recebeu os escritórios do antigo Daikansho de Sunpu como residência. Seu herdeiro, Tokugawa Iesato, foi nomeado daimio do Domínio de Shizuoka (700.000 koku) em 1868 até sua abolição um ano depois, em 1869.

Em 1871, o educador americano E. Warren Clark veio a Shizuoka para ensinar ciências. Pouco depois, dirigiu a construção de uma casa de estilo americano nos terrenos do antigo castelo. Em 1873, Clark mudou-se de Shizuoka para Tóquio e uma escola de estilo ocidental, a Shizuhatasha (ou Shizuhatanoya) foi criada na casa que havia sido construída para Clark, que seria dirigida por um missionário canadense, Davidson MacDonald. McDonald viria a fundar a Universidade Aoyama Gakuin em Tóquio.

As terras do castelo tornaram-se propriedade da cidade de Shizuoka em 1889. A maioria dos fossos foi preenchida e algumas partes do recinto interno foram convertidas em parques ou usadas como escritórios do governo da prefeitura. Em 1896, uma grande parte dos terrenos dentro do castelo foram entregues ao Exército Imperial Japonês como base para o 34º Regimento de Infantaria.

O castelo hoje
Em 1949, a base militar foi dissolvida, e a administração da área passou novamente para a prefeitura, que a transformou no Parque Sunpu. Em 1989 e 1996 foram realizados vários projetos de reconstrução que recriaram a Torre Tatsumi e o Portão Leste.

Referências

Ligações externas

Castelos do Japão
Shizuoka

Castelo de Sunpu


Chris Ryan's Strike Back, también conocida como Strike Back: Origins en Cinemax, es una serie de televisión británica de seis partes estrenada el 5 de mayo del 2010 por medio de Sky 1. Está basada en la novela homónima escrita por el autor de bestsellers y ex-soldado del Servicio Aéreo Especial Chris Ryan.

Es la primera temporada de la serie Strike Back. La segunda temporada del programa se llama Strike Back: Project Dawn, la cual fue estrenada en el 2011.

El programa se centra en John Porter, un ex-Sargento del Servicio Aéreo Especial y en Hugh Collinson, un oficial de la Sección 20 en el Servicio Secreto de Inteligencia mejor conocido como el MI6. Ambos participan en una operación fallida en el 2003 durante la invasión de Irak, en donde dos oficiales de su unidad son asesinados.

La serie será retransmitida en el 2013 ahora bajo el nombre de Strike Back: Origins.

Historia
John Porter es un exsoldado de las fuerzas aéreas británicas que se ve obligado a regresar de nuevo al servicio secreto de inteligencia y trabajar en la Sección 20 del MI6.

La serie se divide en tres historias principales ocurridas siete años atrás; durante los primeros dos episodios el programa se centra en el secuestro de la periodista británica Katie Dartmouth, en las afueras de Basora, Ira y John Porter es escogido para rescatarla.

Los siguiente dos episodios tienen lugar en Zimbabue, donde el Gobierno acusa al Reino Unido de crear un complot para asesinar a Robert Mugabe, Porter entra en la misma prisión en donde el aparente tirador es retenido y lo ayuda a escaparse.

Los últimos dos episodios tienen lugar en Afganistán y Pakistán, donde Gerald Baxter un pirata informático es responsable de la muerte de varios soldados estadounidenses en la provincia de Helmand.

Al final Layla Thomson y Porter descubren que el responsable de la muerte de los soldados años atrás fue el oficial Hugh Collinson, quien al confundirlos con terroristas los mató.

Episodios

Personajes

Personajes recurrentes

Antiguos personajes

Premios y nominaciones

Producción
La inspiración para adaptar el superventas en una serie de televisión llegó cuando el productor ejecutivo Andy Harries vio la novela mientras se encontraba en un aeropuerto y decidió llevársela consigo. Andy no logró leerla antes de regresar a gran Bretaña, pero le dio ideas a la jefa de drama del canal Sky Elaine Pyke, quien inmediatamente encargó la serie.

El programa se filmó en alta definición. El exsoldado y autor de la novela Chris Ryan actúa como consultor de la serie y asesor de los guiones.

Al tratarse de un drama militar el equipo de producción de la serie utilizó un amplió surtido de armas de fuego, incluyendo armas cortas, de asalto y rifles de francotirador, así como granadas propulsadas por cohetes, granadas de mano y otros explosivos. A los miembros del reparto se les enseñó poniéndoles peso muerto que imitaba el peso de las armas para que pudieran acostumbrarse a llevarlas durante las grabaciones. Más tarde se les enseñó como llevar las armas profesionalmente incluyendo el desmontaje y cómo volver a montarlas, así como la forma de disparar y recargar.

Tres exsoldados del Servicio Aéreo Especial (SAS) enseñaron al elenco el manejo de las armas y el entrenamiento táctico, y también estuvieron presentes para supervisar cómo cargaban las armas durante el rodaje.

Las filmaciones comenzaron en agosto del 2009 y terminaron a finales del mismo año. Las principales áreas de filmación fueron en Johannesburgo en Sudáfrica, así como la provincia, Gauteng. Otros lugares de rodaje fueron Northern Cape, Augrabies Falls National Park y el Desierto de Kalahari. El equipo de producción, preocupado por el impacto ambiental que las explosiones causarían y a menudo en coordinación con el gerente de las locaciones Jaco Espach, utilizó métodos menos nocivos para el medio ambiente.

Cuando el equipo de producción realiza escenas que involucren armas de fuego y explosivos en propiedades privadas, negocian con los dueños de las propiedades y notifican a todas las propiedades vecinas, las autoridades de aviación, la policía y el hospital local.

Referencias

Enlaces externos

 Strike Back Official Website | Sky 1

 Strike Back on TV.com
 Strike Bakc Character Guide

Chris Ryan's Strike Back
Chris Ryan's Strike Back
Series de televisión basadas en libros

Chris Ryan's Strike Back


Attaleinae, podtribus palmi smješten u tribus Cocoseae, dio potporodice Arecoideae. Sastoji se od deset rodova raspršenih po razdvojenim lokacimama u Južnoj Americi, Madagaskaru, juga Afrike, dijelovima tropske Azije i zapadnog Pacifika.

Rodovi
 Allagoptera Nees
 Attalea Kunth
 Beccariophoenix Jum. & H.Perrier
 Butia (Becc.) Becc.
 Cocos L.
 Jubaea Kunth
 Jubaeopsis Becc.
 Parajubaea Burret
 Syagrus Mart.
 Voanioala J.Dransf.

Lytocaryum Toledo je sinonim za Syagrus Mart.

Izvori

Cocoseae

Attaleinae


إرينا كورشونوف Irina Korschunow (ولدت في 31 ديسمبر 1925 في شتيندال) هي أديبة ألمانية.

ولدت إرينا من أم ألمانية وأب روسي. وأثناء الحكم النازي كانت في عزلة عن المجتمع بسبب أصل والدها. وبعد نهاية الحرب درست اللغة الألمانية وآدابها وكذلك اللغة الإنجلزية وآدابها وعلم الاجتماع في غوتينغن وميونخ.

كتبت كورشونوف العديد من الروايات والسيناريوهات، وهي بجانب ذلك مؤلفة كتب أطفال مشهورة. حصلت على عدة جوائز منها جائزة توكان 1977، جائزة روزفيتا 1987 وجائزة هيرتا كونيج الأدبية 2044. وتقيم إرينا كورشونوف حاليا في ميونخ.

من أعمالها
 الأمر مع كريستوف 1978
 كان اسمه يان 1979
 نداء من سيباستيان 1981
 للسعادة ثمنها 1983
 هجرس 1984
 نعيق البوم 1985
 مالينكا 1987
 صورة المرآة 1992
 الجزر والمد 1995
 من يونيو إلى يونيو 1999
 الطفل الهوائي 2003

روابط خارجية

مراجع

أشخاص من شتندال
ألمان من أصل روسي
روائيات ألمانيات
روائيون ألمان في القرن 20
ضباط الصلبان من وسام استحقاق جمهورية ألمانيا الاتحادية
كاتبات أطفال
كاتبات أطفال ألمانيات
كاتبات ألمانيات في القرن 20
كاتبات سيناريو ألمانيات
كتاب أدب أطفال ألمان
كتاب أطفال ألمان
كتاب سيناريو ألمان
مواليد 1925
مواليد في شتندال
وفيات 2013
وفيات في ميونخ

إرينا كورشونوف


ثالوث كابيتولين كان مجموعة من ثلاثة آلهة عليا في الميثولوجيا الرومانية والتي عبدت في معبد كابيتوليوم في هضبة كابيتولين في روما. هناك ثالوثان عبدا في أوقات منفصلة في تاريخ روما تعود لعصر الجمهورية الرومانية ولاحقا شمل الثالوث جوبيتر وجونو ومينرفا. أما الثالوث القديم فتألف من جوبيتر ومارس وكويرينوس.

مراجع

الديانة الرومانية القديمة
ثالوث
ثالوثات
يوبيتر

ثالوث كابيتولين


هي إحدى العزب التابعة لمركز دسوق التابع لمحافظة كفرالشيخ في جمهورية مصر العربية.

فريق

الفريق (عزبة)


Neráida, en , est un village et un ancien dème du district régional de Tríkala, en Thessalie, Grèce. Depuis  2010, il est fusionné au sein du dème de Pýli.

Selon le recensement de 2011, la population du dème compte  tandis que celle du village s'élève à .

La localité abrite un centre d'information pour les visiteurs du parc national de Tzoumérka-Achelóos-Ágrafa-Météores.

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Dème en Thessalie
Village en Thessalie
Trikala (district régional)
Ancien dème en Grèce

Neráida (Tríkala)


Milan Stepanov (Sırpça: Милан Степанов) (d. 2 Nisan 1983, Novi Sad) Sırp eski futbolcudur.

Kariyeri

Kulüp kariyeri

Stepanov, futbola babasının telkiniyle 6 yaşında başladı. Ardından köyünün takımı olan  Tatra'''da altı ay forma giydikten sonra 11 yaşındayken Vojvodina'ya transfer oldu. Kulübün değişik yaş kategorilerinde oynadıktan sonra 17 yaşında A takıma yükseldi. Ertesi yıl bir haftalığına Milan tarafından denenmesine rağmen kulübünün yüksek bonservis ücreti istemesi nedeniyle transferi gerçekleşmedi. 5,5 yıl bu takımda oynadıktan sonra, 2006 yılının ocak ayında 4,5 yıllığına Vahid Halilhodžić yönetimindeki Trabzonspor'a 1 milyon £ karşılığında transfer oldu. Sırp futbolcu, yeni takımıyla ilk lig maçına 4-2 kaybedilen 22 Ocak 2006 tarihli Kayserispor karşılaşmasında sonradan oyuna girerek çıktı. Sezonun ikinci yarısında geldiği Karadeniz temsilcisinde sadece bir maç kaçırıp diğer 16 maçta da forma giydi. Sezon sonunda adı Chelsea, Internazionale gibi kulüplerle anılsa da Trabzonspor'da kaldı.

2006-07 sezonuna çok iyi bir başlangıç yapan Stepanov, 2 Ekim 2006 tarihli MKE Ankaragücü karşılaşmasında Trabzonspor kariyerindeki ilk ve tek lig golünü attı. Ligin ilk yarısında 17 lig maçının 16'sında ilk 11'de forma giyerken, ligin ikinci yarısında yaşadığı sakatlıklar ve formasını kaptırdığı için sadece 5 maça çıkabildi.

Stepanov, 2007-08 sezonu başında tekrar Avrupa kulüpleriyle anılmaya başladı. Sonunda bordo-mavili takım tarafından 19 Temmuz 2007 tarihinde 3,5 milyon £ karşılığında Porto'ya satıldı. Stepanov, FC Porto'daki kadro bolluğu nedeniyle takımda yer bulmakta çok zorlandı. Kulüpteki ilk sezonunda 9 maça çıkarken, 2008-09 sezonunda sadece 1 lig maçında görev aldı. İki yıl forma giydiği Porto'da 2 Primeira Liga ve 1 Taça de Portugal şampiyonluğu yaşadı.

Sırp futbolcu, 27 Temmuz 2009 tarihinde 1 yıllığına La Liga takımlarından Málaga CF'ye kiralandı. Yeni takımında ilk lig maçına Atlético Madrid ile oynanan ve 3-0 kazanılan 30 Ağustos 2009 tarihli karşılaşmada çıktı. Sezonun ilk yarısında sadece dört maça çıkabilen Stepanov, 7 Şubat 2010'da RC Deportivo de La Coruña ile oynanan maçta üç ay sonra forma giyerken ligde 12 kez forma şansı bulabildi. 2010-11 sezonu başında Bursaspor'a transfer oldu. 2012-13 Süper Lig sezonu başında ise Mersin İdman Yurdu'na transfer oldu.

 Millî takım kariyeri

2004 Yaz Olimpiyatları futbol kategorisinde Sırbistan & Karadağ adına mücadele etti. 2006 yılında Portekiz'de düzenlenen Avrupa 21 Yaş Altı Futbol Şampiyonası'nda gösterdiği performansla UEFA tarafından turnuvanın en iyi 11'''ine seçildi.

Stepanov, millî takımının formasını ilk kez 16 Ağustos 2006'da Çek Cumhuriyeti ile oynanan hazırlık maçında giydi.

Başarılar
Porto
 Primeira Liga: 2007-08, 2008-09
 Taça de Portugal: 2008-09

Kaynakça

Dış bağlantılar
 FootballDatabase Profili

1983 doğumlular
Sırp futbolcular
Bursaspor yabancı futbolcuları
Trabzonspor yabancı futbolcuları
FC Porto futbolcuları
Málaga CF futbolcuları
Süper Lig futbolcuları
Sırbistan millî futbol takımı futbolcuları
2004 Yaz Olimpiyatları futbolcuları
Sırp gurbetçi futbolcular
Türkiye'deki gurbetçi futbolcular
Portekiz'deki gurbetçi futbolcular
İspanya'daki gurbetçi futbolcular
Yaşayan insanlar
La Liga futbolcuları
Defans futbolcuları
FK Sarajevo futbolcuları
Primeira Liga futbolcuları
A' Katigorias futbolcuları

Milan Stepanov


"Apple Shampoo" je pjesma američkog rock sastava Blink-182, objavljena 14. travnja 1997. godine u Australiji. kao prvi singl s drugog studijskog albuma sastava, Dude Ranch iz 1997. godine. Pjesma je objavljena kao singl samo u Australiji, kroz ekskluzivnu licencu diskografske kuće Mushroom Records, s etiketom Rapido.

Pozadina
Pjesma priča o propaloj vezi. Pjesma je inspirirana pjevačicom Elysom Rogers iz ska punk sastava Dance Hall Crashers, s kojim je Blink 1996. godine bio na turneji. Naziv pjesme inspiriran je njenim omiljenim mirisom šampona.

Kompozicija
Pjesma je skladana u C dur tonalitetu, s mjerom 4/4 i brzim tempom od 216 otkucaja u minuti. Hoppusov raspon glasnica kreće se od G4 do A5.

Objava
"Apple Shampoo" je objavljen u sklopu skorih nastupa u Australiji povodom turneje Warped Tour 1997. Pjesma je objavljena isključivo u Australiji kako bi proslavili turneju i obradovali obožavatelje iz Australije, čiji se broj znatno povećao od 1995. godine. Pjesma je dostigla 90. mjesto na australskoj ljestvici singlova u travnju 1997. godine.

Format i popis pjesama
CD (1997.)
 "Apple Shampoo" – 2:54
 "Voyeur" – 2:46
 "Good Times" – 1:04

Osoblje
Blink-182
Mark Hoppus – bas-gitara, vokali
Tom DeLonge – gitara, vokali
Scott Raynor – bubnjevi
Ostalo osoblje
Mark Trombino – produciranje, snimanje, miksanje
Brian Gardner – mastering

Ljestvice

Tjedna ljestvica

Bibliografija
Hoppus, Anne (1. listopada 2001.). Blink-182: Tales from Beneath Your Mom. MTV Books / Pocket Books. ISBN 0-7434-2207-4.
Shooman, Joe (24. lipnja 2010.). Blink-182: The Bands, The Breakdown & The Return. Independent Music Press. ISBN 978-1-906191-10-8.

Izvori

Skladbe sastava Blink-182
Singlovi iz 1997.

Apple Shampoo


(29484) Honzaveselý, denumire internațională (29484) Honzavesely, este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
29484 Honzaveselý este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul din Ondřejov de Lenka Šarounová. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,56 ua, o excentricitate de 0,11 și o înclinație de 4,4° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 29001-30000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1997
Centura de asteroizi

29484 Honzaveselý


Jeļena Prokopčuka (Riga, 21. rujna 1976.) je umirovljena latvijska trkačica na duge staze, najpoznatija po pobjedi na maratonu u New Yorku 2005. i 2006. godine.

Životopis
Drži šest latvijskih rekorda na otvorenom i jedan u dvorani, u rasponu od 3000 metara do maratonske udaljenosti. Njezin suprug, Aleksandrs Prokopčuks, drži muški latvijski rekord u maratonu s 2:15:56 sati. Trostruka je sudionica Ljetnih olimpijskih igara, predstavljajući Latviju u atletskim disciplinama 1996., 2000., 2004. i 2016.

Prokopčuka je pobijedila na Tallinnskom maratonu 2001 . Pobijedila je na Pariškom polumaratonu 2002., 2003. i 2009. Bila je prvakinja 2003. godine na Svjetskom vojnom prvenstvu u krosu . Pobijedila je na Great Edinburgh Run tri puta uzastopno od 2005. do 2007. godine. Također je peterostruka pobjednica Kuldīga polumaratona i dvostruka pobjednica Almond Blossom Cross Countryja . Na drugim je mjestima pobijedila na utrci 20 Kilomètres de Paris 2002., Osaka međunarodnom ženskom maratonu 2005. (gdje je istrčala svoj nacionalni rekord od 2:22:56 sati) i San Silvestre Vallecana 2006.

Bila je najuspješnija Europljanka na Lisabonskom polumaratonu 2012., osvojivši peto mjesto u ukupnom poretku. Bila je deseta na Londonskom maratonu 2012. i pobijedila na polumaratonu u Rigi . Iznenadila je na Great North Run, predvodeći žensku elitnu kategoriju, i iako je pala na četvrto mjesto, istrčala je nacionalni rekord od 68:09 minuta. Njezin posljednji uspjeh te godine dogodio se na maratonu u Yokohami, gdje joj je najbolje vrijeme sezone od 2:26:55 sati donijelo četvrto mjesto.

Sjajan završetak na maratonu u Nagoyi 2013. doveo ju je do uspona sa 16. na četvrto mjesto i vrijeme od 2:25:46 sati – njezino najbrže u šest godina. Bila je viceprvakinja do Tirunesha Dibabe na Great Manchester Run u svibnju iste godine.

Postignuća na velikim natjecanjima

Izvori

Vanjske poveznice

 Jeļena Prokopčuka na Olympics.com
 Jeļena Čelnova-Prokopčuka na Olympedia

Latvijski športaši

Jeļena Prokopčuka


William Francis Murphy (Boston, 14 de maio de 1940) é um ministro americano e bispo católico romano emérito do Rockville Center em Long Island, Estados Unidos.

O reitor do Pontifício Colégio Norte-Americano, Francis Frederick Reh, ordenou-o sacerdote em 16 de dezembro de 1964.

Em 21 de novembro de 1995, o Papa João Paulo II o nomeou bispo auxiliar em Boston e bispo titular de Saia Maior. O Arcebispo de Boston, Bernard Francis Law, o consagrou em 27 de dezembro do mesmo ano; Co-consagradores foram William Wakefield Baum, Cardeal Grande Penitenciária, e Alfred Clifton Hughes, Bispo de Baton Rouge.

Foi nomeado Bispo do Rockville Center em 26 de junho de 2001 e empossado em 5 de setembro do mesmo ano.

O Papa Francisco aceitou sua aposentadoria em 9 de dezembro de 2016.

Ver também

Bispos católicos dos Estados Unidos

William Francis Murphy (bispo, 1940)


Agrilus crataegi, o hawthorn agrilus, é uma espécie de escaravelho perfurador de madeira metálico da família Buprestidae. É conhecida a sua existência na América do Norte.

Referências

Leitura adicional

crataegi
Coleópteros descritos em 1912

Agrilus crataegi


A Associação Olímpica de Bermudas (código do COI: BER), é o Comitê Olímpico Nacional que representa as ilhas Bermudas. O comitê desempenha o papel de Associação dos Jogos da Commonwealth para a nação insular.

História
Foi criado em 1968 e reconhecido pelo Comitê Olímpico Internacional no mesmo ano.

Ver também
Bermudas nos Jogos Olímpicos
Bermudas nos Jogos da Commonwealth

Bermudas nos Jogos Olímpicos
Bermudas
Confederações esportivas de Bermudas
Organizações esportivas fundadas em Bermudas

Associação Olímpica de Bermudas


Howard Johnson may refer to:

Entertainers

Music
 Howard Johnson (lyricist) (1887–1941), American songwriter
 Howard E. Johnson (1908–1991), American swing alto saxophonist
 Howie Johnson (drummer) (1932–1987), drummer for American rock band The Ventures
 Howard Johnson (jazz musician) (1941–2021), American jazz tubist
 Howard Johnson (soul singer) (born 1956), American R&B singer

Other entertainers
 Stretch Johnson (Howard Eugene Johnson, 1915–2000), American tap dancer and activist
 Howard David Johnson (born 1954), American painter
 Howard A. Johnson, Jr., special effects artist, see Academy Award for Best Visual Effects

Sportsmen
 Howard Johnson (American football) (1916–1945), American football offensive lineman
 Howard Johnson (footballer) (1925–2015), English footballer
 Howard Johnson (baseball) (born 1960), American baseball player
 Howard Johnson (cricketer) (born 1964), American cricketer
 Howie Johnson (1925–2015), American professional golfer
 Monk Johnson (Howard Johnson, 1894–1973), American baseball player

Other people
 Howard Deering Johnson (1897–1972), American founder of Howard Johnson's restaurants
 Howard Hille Johnson (1846–1913), American blind educator and writer
 Howard Wesley Johnson (1922–2009), American educator; former president of the Massachusetts Institute of Technology
 Howard Johnson (electrical engineer) (born 20th century), in signal integrity and high speed electronic circuit design
 Howard R. Johnson (inventor) (1919–2008), inventor of an alleged perpetual motion device
 Howard Johnson (politician) (1910–2000), British Conservative politician
 Howard R. Johnson (1903–1944), commander of the U.S. Army 501st Parachute Infantry Regiment during World War II
 Howard A. Johnson (1893–1974), Montana Supreme Court justice

Other uses
 Howard Johnson's, a chain of hotels and restaurants

See also
 Howard Johnston (disambiguation)

Howard Johnson


Pacayas es el distrito primero y ciudad cabecera del cantón de Alvarado, en la provincia de Cartago, de Costa Rica.

Posee una rica variedad ecológica. Es una zona altamente agrícola basada en cultivos de papa, repollo, zanahoria, culantro y otras hortalizas.

Toponimia
El nombre proviene de una planta ornamental de tallo comestible, denominada vulgarmente "pacaya" (Chamaedorea elegans), abundante en la zona a inicios del , la cual es una pequeña palmera. Sin embargo, se desconoce con precisión desde cuándo se dio esta toponimia.

Precisamente la gran cantidad de plantas de pacaya motivó a esos primeros lugareños a darle este nombre, aunque no se sabe exactamente desde cuándo. Después de aquellos primeros residentes se asentaron en la zona llegaron nuevos pobladores, que se dedicaron a extender la población y a trazar caminos.

Historia
Los pioneros derribaron bosque, entre abundantes pacayas y palmito y construyeron los primeros ranchos.

Ubicación
La población está ubicada en una zona de topografía muy irregular con fuertes pendientes, en las faldas del volcán Irazú, a 17 kilómetros al noreste de la ciudad de Cartago, sobre la ruta 230.

Es una de las cabeceras de cantón a mayor altitud en el país.

Geografía

Demografía

Los primeros pobladores de Pacayas llegaron a finales del siglo pasado, y según cuentan los vecinos más antiguos, ellos vinieron de San Pedro del Mojón (hoy Montes de Oca) en San José; de Tres Ríos, de Taras y de Cartago.

Localidades
 Barrios: Lourdes, Patalillo.
 Poblados: Buenavista, Buenos Aires, Charcalillos, Encierrillo, Los Pinos (Coliblanco), Llano Grande, Pascón, Pastora, Plantón, San Martín (Irazú Sur), San Rafael de Irazú.

Economía
La actividad económica es esencialmente agrícola, con los cultivos de hortalizas.

Transporte

Carreteras
Al distrito lo atraviesan las siguientes rutas nacionales de carretera:
 Ruta nacional 219
 Ruta nacional 230
 Ruta nacional 402
 Ruta nacional 417

Imágenes

Referencias

Distritos del cantón de Alvarado

Pacayas


An Aloe somaliensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Charles Henry Wright ngan William Watson. An Aloe somaliensis in nahilalakip ha genus nga Aloe, ngan familia nga Xanthorrhoeaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 A. s. somaliensis
 A. s. marmorata

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Aloe

Aloe somaliensis


Antoine Durenne (7 de julio de 1822, París, Francia-1 de enero de 1895, París, Francia) fue un escultor y  fundidor de metales francés. Es principalmente conocido por en su trabajo como fundidor artístico haber reproducido las obras de diferentes artistas, entre ellos: Carrier-Belleuse, Emmanuel Frémiet, Rouillard, Delabrière, Nicolas Caïn, Mathurin Moreau, Bartholdi y Emmanuel Frémiet.

Biografía

Antoine Durenne nació en París el 7 de julio de 1822.

Durenne fue alumno de la École des arts et métiers de Angers en 1841, y de la École des Beaux-Arts en 1842. Fue miembro fundador de la Escuela nacional superior de artes decorativas.

En 1857 compró la fundición de Sommevoire.

Obras
 Ninfa del Cántaro, Málaga
 Ninfa de la Caracola, Málaga
 Fuente de las Musas, Huesca
 Fuente Ross, Edimburgo
 Fuente de las Tres Gracias, Barcelona
 La Negrita, Antequera (Málaga)

Notas y referencias

 Bibliografía
 Prosper Servais y Alexandre-Lucien-César Blanchard, Discours prononcés aux funérailles de M. Antoine-Aubin Durenne,... Presles, le 16 juillet 1895. - Allocution prononcée au service funèbre de M. A. Durenne... le 2 août 1895, dans l'église Notre-Dame de Sommevoire, París, 1895

 Fontes, revue de l'ASPM, n°19/20 de julio de 1995, p.13

Enlaces externos

Escultores de París
Alumnado de la École nationale supérieure des beaux-arts
Escultores de Francia del siglo XIX
Nacidos en París
Fallecidos en París

Antoine Durenne


Bales yöntemi, bir insan grubunu inceleyen gözlemcilerin, gözlenen bir davranışı aynı sınıfa bağlamak konusunda ne ölçüde birleştirdiklerini ortaya koyan istatistik metodudur.

Bu çizelge işbirliği gerektiren bir görevi birlikte çözecek gruplar için geçerlidir. Çok sık rastlanan bu durum şöyle belirir: İki kişinin yaydığı haberler karşılaştırıldığında, toplam olarak çok haber yayanın, kendisine haber ulaştıran kimseye, onun kendisine ulaştırdığından daha az haber ulaştırdığı görülür.

Ulaştırma çizelgesinde haber alanlar, yatay olarak soldan sağa doğru en az haber alandan en çok haber alana kadar sıralanırsa bu sıranın, ayrı kişilerin yaydıkları haber sayısına göre yukarıdan aşağıya dikme sıralanması halinde ortaya çıkan diziye tıpa tıp uygun olduğu görülür: Bu demektir ki çok haber alan daha çok haber yayar.

Bales çizelgesi, hem psikolojik açıdan, hem de matematik açıdan tahlil edilmiştir.

 Psikolojik açısından: Sosyometrik statüyle ilişkisi vardır. Birkaç gruptan, sosyometrik statüsü daha yüksek olan, daha çok haber alır ve daha çok haber yayar (Shaw ve Gilchrist, 1956). Karşılıklı olarak haberlerin yapısı da statüyü tayin eder. Mesela, Bavelas (1951), bir grubun üyeleri eşit miktarda haber yayarsa aralarından lider çıkmayacağını apaçık göstermiştir.
 Tasviri matematik modeli: Flament (1958) ileri sürmüştür. Her i kişisi, bir f kişisinden alıp verdiği ile ilgili olarak bir ai haber yayma parametresi ve bir bi haber alma paremetresiyle tarif edilir. İ kişisinin j kişisine ulaştırdığı haberlerin sayısı nij olsun. Her i kişisine bir ai haber yayma parametresi ve bir bi haber alma parametresi bağlanabileceği farz edilebilir. O andan itibaren nij, iki parametrenin çarpımından ibarettir: Nij=ai#bj

Bu bağlantıdan zorunlu olarak Bales'in ortaya koyduğu düzgünlük sonucu çıkar. Ayrıca, matematik modeli sosyometrik yoruma yaklaştırınca Bales çizelgesine göre şu şonuçlar elde edilir: Bir kişinin a ve b ile gösterilen haber yaymak ve haber almak eğilimleri doğrudan doğruya onun sosyometrik statüsüyle orantılıdır.

Bales sınıflandırması, Bales, davranışları, ikişerli gruplarda toplanabilecek 12 sınıfa ayırmıştır:

 Dayanışma dile getirir
 Yüzçevirme dile getirir
 Uyuşma durumu gösterir
 İma eder
 Salık verir
 Yöneltir
 Yön talebeder
 Fikir sorar
 Tavsiye ister
 Anlaşmazlığını dile getirir
 Bir gerilim dile getirir
 Uzlaşmazlık dile getirir

Zenginliğiyle dikkati çeken bu sınıflandırma (sınıfları tekrar iki tipte ve altı meselede birleştirmek mümkündür) grupların dinamiği üstüne yapılacak klinik gözlemlerin sistemleştirilmesi için oldukça elverişlidir. (Shaw ve Gilchrist [1956] sınıflandırmaları gibi sınıflandırmalar da vardır: sorunun seçimi, bir lider seçimi, teşkilatlanma teklifi, bilgi verme, bilgi isteme)

İstatistik

Bales yöntemi


Sergiu Cosmin Vlad () este un deputat român, ales în 2016.

Vezi și
 Legislatura 2016-2020 (Camera Deputaților)
 Parlamentul României

Legături externe
 Activitatea parlamentară

Politicieni români în viață
Deputați români 2016-2020
Membri ai Uniunii Salvați România
Absolvenți ai Universității de Vest din Timișoara
Arădeni
Senatori români 2020-2024
Nașteri în 1977

Sergiu Cosmin Vlad


Seoul Broadcasting System (SBS) južnokorejska je radio i televizijska mreža osnovana 1990. godine. Sjedište joj je u Seulu.

Televizijski kanali

Zemaljski
 SBS TV

Kabel
 SBS Plus
 SBS Golf
 SBS funE
 SBS Sports
 SBS CNBC
 SBS MTV
 Nickelodeon Korea

Radio stanice
 SBS Love FM
 SBS Power FM
 SBS V-Radio

Vanjske poveznice
 Službena stranica

Televizijske mreže u Južnoj Koreji
Radio

Seoul Broadcasting System


Lain may refer to:

Places
Lain, Guinea, a town and sub-prefecture in the Nzérékoré Region
Lain, Iran, a village in Kurdistan Province
Lain, Yonne, a commune in the Yonne département, France

People
Douglas Lain (born 1970), American science fiction writer
Saint Latuinus, also known as Saint Lain, bishop of Sées

Other uses
Laining, a synonym for Torah reading
Serial Experiments Lain, an anime television series
Lain Iwakura, the title character of Serial Experiments Lain

Lain


ATV (Aktüel Televizyonu) ist ein türkischer Fernsehsender.

Geschichte
atv wurde 1993 von Dinç Bilgin gegründet. Seit 2007 gehört atv der Turkuvaz Medya Group, einem Unternehmen der Çalık Holding.
In ganz Europa kann man den europäischen Ableger von atv atv Avrupa über Satellit oder Kabelanschluss empfangen. Das Programm ist nahezu identisch mit dem von atv. Am 24. April 2011 ging der HD-Ableger in Betrieb. Erkennbar war er am Zusatz "HD" im Cornerlogo, welches im Februar 2020 entfernt wurde. Seit dem 4. September 2013 sendet atv im 16:9-Bildformat.

Programm
Besonders erfolgreiche Serien des Senders sind oder waren Hayat Devam Ediyor, Uçurum, Karadayi, Alemin Kıralı, Son, Çocuklar Duymasın und Kurtlar Vadisi – Pusu ("Tal der Wölfe – Hinterhalt"). Besonders erfolgreich ist die türkische Adaption von Who Wants to Be a Millionaire? "Kim Milyoner olmak ister?", die dreimal wöchentlich ausgestrahlt wird.
Danach zeigte atv auch die amerikanische Serie Flashforward.

Weblinks
 Offizielle Seite (tr)

 atv Distribution (en)

Einzelbelege

Fernsehsender (Türkei)
Türkischsprachiger Fernsehsender

ATV (Türkei)