Zen, kökeni Hindistan'daki Dhyana (ध्यान) okuluna kadar uzanan bir Mahāyāna Budist okulunun Japoncadaki ismidir. Hindistan'dan Çin'e geçen okul, burada Ch'an (禪) olarak ismini duyurmuştur. Tang Hanedanlığı döneminde Çin'de belli başlı Budist okullar arasına giren Ch'an, Çin'den Kore, Vietnam ve Japonya'ya yayılmıştır. 20. yüzyılda Batı'da tanınmaya başlanan bu okul, İngilizce ve diğer Batı dillerine Zen ya da Zen Budizm ismiyle girmiştir.

Zen, diğer Budist okulların arasından aydınlanma amacıyla yapılan meditasyona verdiği önemle ayırt edilir. Meditasyon anlamına gelen Çince zuochan ve Japonca zazen kelimeleri Ch'an/Zen kelimesinden türetilmiştir. Bu nedenle Batı'da yalnızca bir meditasyon pratiğinden ibaret olarak algılanan Zen, aslında Budizmin bir koludur. 20. yüzyılın ortalarından itibaren Batı'da bir felsefe, bir yaşam tarzı, bir sanat akımı vs. olarak yaygınlaşmıştır. Ancak bu Batılı bakış açısı, Uzakdoğu'daki Zen Budistlerin çoğunluğu tarafından paylaşılmamaktadır.

Zen okulunun kökeni
Zen'in kökleri Hint Budizmine kadar geri götürülür. Adını meditasyon anlamına gelen Sanskritçe dhyana teriminden alır.

Zen okulunun en önemli tezi Sakyamuni Buddha'nın öğretisinin sözle anlatılamayacağıdır. Efsaneye göre Buda, bir gün elinde bir çiçekle onun vaazını bekleyen öğrencilerinin önünde konuşmadan oturur. Öğrencileri arasından sadece Kasyapa Buda'nın mesajını anlar ve gülümser. Böylelikle Dhyana (Zen) Kasyapa'ya aktarılmıştır.

Geleneksel kaynaklara göre Çin Zen'i milattan sonra yaklaşık 500 yıllarında Bodhidharma adlı Hint Budist keşiş tarafından kurulmuştur. 6. yüzyılda Kasyapa'nın 28. kuşaktan öğrencisi Bodhidharma Çin'e gelir ve Ch'an okulunu burada kurar.

Bodhidharma, yerine müridi Huike'yi atamış ve böylece o, ilk Çinli patrik ve Zen okulunun Çin'deki ikinci piri olmuştur.

Doktrin, Huike'den sonra adları dışında fazla bir şey bilinmeyen ikinci, üçüncü ve dördüncü pirlere aktarılmıştır. Altıncı ve son pir Huineng (638-713), Zen tarihindeki büyük isimlerden biridir ve halen mevcut olan okullar Huineng'i kendilerinin üstatları olarak kabul ederler.

Huineng'den sonra Zen her biri öğreti ve pratiklerinde çeşitli vurgulara sahip olan çeşitli kollara ayrılmış ve Çin'in en büyük Budist mezhebi olmuştur.

Zen okulunun ilk pirlerinin listesi

 Bodhidharma (skt. बोधिधर्म, Çince: 達摩, Damo Japonca:だるま, Daruma) yaklaşık d.440 - yaklaşık ö. 528
 Hui-ke (慧可, Japonca: Daiso Eka d.487) - ö.593
 Seng-can (僧燦, Japonca: Konchi Sosan) d. ? - ö.606
 Dao-xin (道信, Japonca: Dai'i Doshin) d.580 - ö.651
 Hong Ren (弘忍, Japonca: Dai'man Konin) d.601 - ö.674
 Hui Neng (慧能, Japonca: Daikan Eno) d.638 - ö.713

Altıncı Pir Huineng'den sonra Ch'an Budizmi Tang Dönemi Çini'nde hızla yayıldı; aynı zamanda birçok kola da bölündü. Bunların arasından Rinzai ansızın aydınlanma okulu ve Soto aşamalı aydınlanma okulu Japonya'da yayılarak burada günümüze kadar ulaşmıştır.

1191 yılında Zen Ustası Eisai tarafından Japonya'da kurulan Rinzai okulu daha çok Samuray sınıfı arasında yayılmıştır. Eisai'nin öğrencisi Dogen tarafından Japonya'ya 13. yüzyılda tanıtılan Soto okulu ise günümüzde 14.700 tapınağı ve yaklaşık 7.000.000 takipçisiyle Japonya'nın en büyük Zen mezhebidir.

Zen Öğreti ve Pratikleri

Temel kavramlar
Mahayana Budizmindeki diğer okullarda olduğu gibi, Zen'de de tüm duyarlı varlıkların Buda-doğasına sahip olduğu kabul edilir ve bunun zihnin kendi doğasından başka bir şey olmadığı vurgulanır. Zen uygulamasının amacı her bir bireyin içindeki bu Buda-doğasının, günlük yaşamda meditasyon ve farkındalık yoluyla keşfedilmesidir. Zen uygulayıcıları bu çalışmanın varoluş hakkında yeni bir perspektif ve kavrayış kazandıracağına, ve nihayetinde aydınlanmaya ulaşılacağına inanır.

Diğer Budist okulların pek çoğundan farklı olarak, Zen kutsal metinlere ve metafizik konularda konuşmalara bel bağlanmaması gerektiğini iddia eder. Çünkü bunlar uygulayıcıyı, kendi içinde Buda-doğasını doğrudan sezgisel olarak kavramaya çalışmak yerine, dışsal bir cevap arayışına yöneltir. Bu anlamda Zen, diğer pek çok dinin aksine uygulamayı ön plana çıkaran tutumuyla, hararetli bir felsefe-karşıtı, ikona düşmanı, kural karşıtı veya anti-teorik öğreti olarak değerlendirilebilir. Yazılı kelimelere dayanmamaya verdiği önem, sıkça Zen'in kelimelerin kullanılmasına karşı olduğu şeklinde yanlış anlamalara yol açmıştır. Ancak, Zen kaynaklarını Gautama Buddha'nın ve Budist Mahayana felsefesinin yazılı öğretilerinden alır. Zen vurguladığı, Buda'nın öğrettiği uyanışı, okuduğu veya duyduğu herhangi bir kelimeyle değil, meditasyon uygulaması yoluyla elde etmiş olduğudur; dolayısıyla diğerleri de öncelikle meditasyon yoluyla Buda'nın kavrayışına ulaşabilir.

İçebakış teknik ve uygulamaları hakkında pek çok Budist sutra'da çeşitli öğretiler bulunmaktadır. Ancak Çin'de ortaya çıktığı ilk dönemlerde Zen okulu, ağırlıklı olarak Mahayana Sutralarına, özellikle de Lankavatara Sutra'sına eğilmiştir. Bodhidharma'nın dhyana içebakış tekniklerini öğretirken Lankavatara Sutra'ya göndermeler yapması nedeniyle, Zen okulu ilk dönemlerde bu sutra ile tanımlanmıştı. Kısmen böylesine sınırlı bir şekilde tek metinle özdeşleştirilmeye tepki olarak, Çin Zen'i ünlü kelimelere dayanmama, her tür metinden bağımsız olma tutumunu geliştirdi. Bununla birlikte, erken dönem Zen ustalarının öğretilerine bakıldığında, onların pek çok sutrayı ileri düzeyde bildikleri anlaşılır. Örneğin, "okuma-yazma bilmemesiyle" ünlü Altıncı pir Huineng'ın yazdığı Platform Sutra'da, Elmas Sutra, Lotus Sutra, Vimalakirti Sutra, Shurangama Sutra ve Lankavatara Sutra'dan alıntılar yapılır ve açıklanır.

Budizmin Çin'e geldiği dönemde üç temel uygulama öğretisi, ahlak ve kurallar disiplini eğitim (sila), konsantrasyon (samadhi) da denilen zihinde meditasyon yoluyla eğitim (dhyana), sezgi ve bilgelik eğitimi (prajna), Pali derlemesinde çoktan düzenlenmişti. Bu bağlamda, Budizmin Çin kültürüne sürecinde, her biri farklı bir temel uygulama alanında uzmanlaşmış üç tip öğretmen modeli ortaya çıktı. Vinaya ustaları rahip ve rahibelerin izleyeceği kurallar üzerine, dhyana ustaları çeşitli meditasyon uygulamaları üzerine, Dharma ustaları ise Budist metinler üzerine uzmanlaşmıştı. Manastır ve Budizm merkezleri ya vinaya ve rahip eğitimine ya da bir ya da birkaç metnin icelenmesi konusuna yoğunlaşmıştı. Dhyana veya Chan ustaları ise, ya kendi başlarına inziva hayatı sürdürüyor ya da çeşitli Vinaya manastırları ve sutra eğitim merkezlerine katılıyordu.

Bodhidharma'nın beşinci yüzyılda gelmesinin ardından, onun takipçisi dhyana-chan ustaları, vinaya ve entelektüel çabanın tek başlarına Buda'yı aydınlanmaya götüren meditasyonun gerçek uygulamasını ve kişisel deneyimi vurgulamaya yeterli olmadığı düşüncesiyle bir araya gelmeye başladı. Yalnızca kuralları takip edilmesi ya da sutra ezberlenmesinin yetersizliği dhyana-chan uygulayıcılarının sloganı haline geldi. Bodhidharma'dan yaklaşık 200 yıl sonra Tang Hanedanı dönemi başlarında, Beşinci pir Daman Hongren (601-674) zamanında, Zen okulu ayrı bir Budist okul olarak ortaya çıktı.

Zazen olarak anılan meditasyon, Zen uygulamarının temelini oluşturur. Bodh Gaya'daki Bodhi ağacının altında aydınlanmaya ulaşan Buda'nın oturuşunu ve onun Sekiz aşamalı yol'da öğrettiği, farkındalık ve konsantrasyon kavramları canlandırır. Sekiz aşamalı asil yol, Dört Yüce Gerçek, bağımlı köken, Beş İlke, beş skandha, Varoluşun üç işareti gibi Buda'nın temel öğretilerinin tümü Zen uygulamasının önemli öğelerini oluşturur.

Ek olarak, Zen Mahāyāna Budizmin, bodhisattva başta olmak üzere çeşitli temel kavramlarını benimsemiştir. Mahayana'ya has Guānyīn, Mañjuśrī, Samantabhadra, ve Amitābha gibi figürler tarihsel Buda ile birlikte saygı görür. Zen'in yazılardan bağımsız aktarıma yaptığı vurguya rağmen, Mahāyāna sutralarına, özellikle de Kalp Sutra, Hredaya Pranyaparamita Elmas Sutra, Lankavatara Sūtra, ve Lotus Sūtranın "Samantamukha Parivarta" bölümüne derinden bağlıdır.

Zen aynı zamanda paradoksal olarak, kendine özgü zengin bir yazılı literature de geliştirmiştir. En eski ve en çok tanınanları Zen metinleri arasında, Huineng'ın Platform Sutrası sayılabilir. Bundan başka çeşitli koan kollaksiyonları ve Dōgen Zenji'nin yazdığı Shōbōgenzō önemli metinlerdendir.

Zen meditasyonu

Zazen

Oturarak yapılan meditasyon, Zazen Zen pratiğinin merkezini oluşturmaktadır. Zazen'de çeşitli oturuş biçimleriyle yapılabilir. Dikkat kişinin duruş biçimi ve nefesine yöneliktir. Oturulan yer (zabuton) üzerine yerleştirilen katlanmış bir yastık (zafu) kullanılır. Rinzai Zen'de zazen uygulaması yapan kişiler yüzlerini odanın merkezine yöneltirlerken Soto uygulayıcıları duvara dönük otururlar.

Soto Zen'de Şikantaza meditasyonu (sadece oturma) nesnesiz ve içeriksiz bir meditasyon biçimidir. Bu pratikle bilgili felsefi ve fenomenolojik hükümler Dogen'in Shobogenzo adlı eserinde bulunmaktadır. Rinzai Zen ise nefes meditasyonu ve koan pratiği üzerinde durur.

Farklı Zen okullarında farklı zazen teknikleri uygulanmakla birlikte, zazende genel teknik, iç ve dış uyarılara tümüyle açık olmakla, sınırsız bir farkındalık, bilinçlilik hali ve uyanık olma durumudur. Zazen uygulaması sırasında her türlü iç ve dış algı, önem sıralaması, seçim yapılmaksızın izlenmelidir. Dışarıda öten kuşun cıvıltısı, vücut ağırlığının kalça kemiğindeki duygusu, yüzü yalayan esintinin duygusu, vs. birbirini izleyen farkındalıklar, bilincin geçişler yaparak yaşadığı algılar olarak değil, aynı anda yaşanan bir bilinçlilik olabilmelidir. Günlük yaşamda deneysellenmesi mümkün olmayan, yaşanmayan bir bilinçlilik haline ulaşmaktır. Olağan insan bilincinin yapısının, o tek merkezli benlik ve bilinç duygusunun aşılarak, çok merkezli bir bilinç yapısına ulaşılma çalışmasıdır ve zazenin amacı budur.

Zazende, diğer birçok meditasyon tekniğindeki gibi, olağan, kendiliğinden düşünsel akımlara müdahale edilmez. Tersine zazendeki kişi, bu zihinsel akımları bilinçli olarak izlemektedir. Zazende esas olan sınırsız bilinçliliktir, uyumdur, düşünce akımları konusunda da böyledir. Zen, her zaman için Taocu etkilere büyük ölçüde açık tutulmuştur, bu yüzden 'uyum' esastır.

Neticede zazenle sağlanmak istenen zihinsel durum, "zihnin olmadığı" bir durumdur. Düşünerek yaşamak, düşünerek tepki vermek değil, zihnin doğrudan doğruya içsel dinamikleriyle çalışmasıdır. Belki de bu yüzden zen, Özellikle Japon savaşçılar arasında genel kabul gören bir sistem haline gelmiştir.

Sesshin
Sesshin, kelime olarak "zihni bir araya toplamak" anlamındadır; Zen manastırında belli bir dönemde düzenlenen yoğun grup meditasyonu. Rahipler günlük rutin içinde günde birkaç saatlerini meditasyona ayırırken, sesshin döneminde neredeyse tüm günü zazen yaparak geçirirler. uzun meditasyonlar yalnızca kısa aralarla, yemekle ve farkındalığın sürdürüldüğü basit işlerle bölünür; uyku gece 7 saatten fazla olmamak üzere minimumda tutulur. Kimi manastırlarda Zen ustasının topluluğa konuşması (teisho), ve usta ile özel görüşmeler (dokusan, daisan, veya sanzen olarak adlandırılır) dışında sıkı bir konuşma yasağı uygulanır.

Japonya, Tayvan ve Batı'daki modern Budist uygulamalarda, sıradan halktan öğrencilerin de katıldığı sesshinler düzenlenir; bunların süreleri genelde 1,3,5 veya 7 gündür. Zen merkezlerinde yıl içinde pek çok kez, özellikle de Buda'nın annuttara samyak sambodhi aydınlanmasını anma dönemlerinde yedi günlük sesshinler düzenlenir. Rohatsu denilen bu sesshinde, uygulayıcı zihnini sakinleştirip susturarak düşüncelerini durdurmaya, samadhi, kensho, veya satori'ye ulaşmaya çalışır.

Koan uygulaması

.
Zen Budistler zazen, yürüme meditasyonu, ve günlük hayatta her türlü aktivite sırasında koan uygulaması yapabilir. Koan uygulaması özellikle Japon Rinzai okulunda vurgulanmakla birlikte, öğretim soyağacına göre diğer okullarda da uygulanmaktadır.

Koan (kelime anlamıyla "halka açık olay") genelde Zen veya Budist tarihle ilişkili bir hikâye ya da diyaloglardır; aralarında erken dönem Çinli Zen ustaların anekdotları en fazladır. Ünlü Zen öğretmenlerinin bilgeliklerinin bir göstergesi sayılan bu anekdotlar, öğrencilerin Zen uygulamasında ulaştığı seviyeyi ölçmek için kullanılabilir. Koanlar sıklıkla paradoksal ya da dilbilimsel açıdan anlamsız görünür. Ancak Zen Budistlere göre koan, dilin ayrımcılık ve karşıtlığıyla engellenmeksizin, "gerçeğin gözler önüne serildiği zaman, yer ve olaydır". Koan'ın cevabını bulmak için öğrenci kavramsal düşünceyi ve dünyayı düzenlerken sarıldığımız mantıksal yolu bir kenara bırakmalıdır; böylece sanatsal yaratıcılıkta olduğu gibi, uygun kavrayış ve cevap kendiliğinden, spontane olarak zihinde belirecektir.

Çin'de koan eğitimi Zen ustalarının derslerinde serbest sorular ve cevaplar olarak geliştirilmiştir. Bugün, Zen öğrencisinin belli bir koandaki ustalığı, öğretmene ikili bir görüşme (Japonca dokusan, daisan, veya sanzen) sırasında sunulur. Zen öğretmenleri koanda ortaya konan sorunun ciddiye alınmasını, bir ölüm-kalım sorunu gibi yaklaşılmasını tavsiye eder. Koana belli bir yanıt bulunmamakla birlikte, öğrenciden verdiği cevapla koanı ve Zen'i anlayışını ortaya koyması beklenir. Öğretmen cevabı onaylayabilir; veya onaylamayarak öğrenciye doğru yönü gösterebilir. Ayrıca, koanlara deneyimli öğretmenlerin yazdığı pek çok yorum vardır; bunlar da koan eğitiminde rehber olarak kullanılabilir. Bu yorumlar aynı zamanda konuyu inceleyen modern araştırmacılara da yardımcı olmaktadır.

Zen öğretmeni
Zen Budizminde doğrudan iletişim kutsal metinlerin incelenmesinden üstün tutulmasından dolayı, Zen öğretmeni geleneksel olarak merkezi bir rol oynaya gelmiştir. Genel anlamıyla Zen öğretmeni, Dharma'yı öğretmek, öğrencilere meditasyonda yol göstermek, ve çeşitli törenleri yönetmek üzere Zen geleneğine dahil herhangi bir okulda rahipliğe atanmış bir kişidir.

Zen öğretmenleri saygı ifade eden değişik unvanlarla çağrılır; Çince'de Fashi (法師, Dharma öğretmeni), Chanshi (禪師, Chan öğretmeni); Korece'de 스님 Sŭnim (Seunim), 선사 (禪師) Sŏn Sa (Seon Sa); Japonca'da 和尚 (おしょう) Oshō, 老師 (ろうし) Rōshi, 先生 (せんせい) Sensei; Vietnamca'da Thầy. Bu ifadelerin çoğu Zen'e özgü değildir, genel olarak bir Budist rahibi ifade etmek için kullanılır; bazıları ise Budizme özgü bile değildir, örn. Japonca sensei kelimesi.

Zen ustası terimi ise önemli öğretmenler, özellikle de tarihsel önemi bulunan öğretmenler için kullanılır. "Yardımcı Zen öğretmeni", Zen öğretmeye yetkili kişi anlamına gelir, ancak eğitimi öğretmeninin gözetimi altında vermelidir.

Zen geleneğine has önemli bir kavram da Dharma aktarımı'dır; Zen öğretmeni, başlangıcı Śākyamuni Buddha'ya kadar dayanan bir usta-öğrenci soyağacı zincirinin parçası olarak, öğretiyi ustasından devralmıştır. Bu kavram kaynağını, Bodhidharma'nın Zen'i betimlerken ortaya koyduğu düşüncelerden alır:

Japonya'da Tokugawa dönemi (1603–1868) sırasında, soyağacı sistemi ve meşruiyeti sorgulanmaya başlamıştır. Örneğin Zen ustası Dokuan Genko (1630–1698), bir öğretmenden alınan yazılı referansın gerekliliğini sorgulamış, ve bu sistemi "kâğıt Zen'i" olarak adlandırmıştır. Tokugawa döneminde pek çok öğretmen soyağacı sistemine bağlanmayı gereksiz bulmuştur; bunlar mushi dokugo ("öğretmensiz kendi aydınlanmış") veya jigo jisho ("kendi aydınlanmış ve kendi belgelemiş") olarak adlandırılmıştır. Modern Zen Budistler arasında da soyağacı sisteminin dinamiklerini sorgulayanlar bulunmaktadır.

Zen ve Sanat

Zen'in gerek Çin gerek Japonya ve diğer uzakdoğu ülkelerinde gündelik yaşamla yakından ilişkisi olduğu gibi sanat ile de kaçınılmaz bir ilişkisi hep olagelmiştir. Ancak burada Batı'lı anlayıştaki sanat için sanat veya halk için sanat şeklindeki karşıt kutupluluk kesinlikle görülmez. Zen üstadları aydınlanma deneyimlerini ve tüm varoluşun içindeki aydınlık doğayı uyguladıkları sanatlarda yansıtmayı bilmiş ancak sanatlarında yansıtmak istedikleri içeriği eserin en harici görünümlerine feda etmekten kaçınmışlardır.
Elmas Sutra'da denildiği gibi 'Her yerde bulunan tüm imajlar gerçek dışı ve sahtedir'. Zen ile iç içe olan eserlerde zen ustasının -ki bu durumda aynı zamanda bir sanatçıdır o- eserinin değeri için kullandığı ifade ve imajların süjede yaratacağı duyusal etkiye bel bağlamadığı görülmektedir. Söz konusu eserlerde çarpıcı bir sadelik ve kendiliğindenlik göze çarpar. Aktarılamayanı aktarmak amaçlanmıştır. Tıpkı elindeki lotus çiçeği tutan Buddha'nın vermek istediği mesajın sadece Mahakaśyapa tarafından algılandığı gibi.

Batı'da Zen

Zen'in Batı'da yaygınlaşmasından önce Budizmin Batı'da eksik ve yanlış değerlendirildiği söylenebilir. Nietzsche'nin Budizm üzerine bilgisi, ilham kaynağı olan Schopenhauer'e dayanmaktadır. Nietzsche, Budizmin "benliksizlik" (non-self/anatman) görüşünü kolaylıkla nihilizm ile karıştırmış ve Budizmin nihilist bir din olduğunu öne sürmüştür. Doğu'daki mistik yolların ve Mahayana Budizmindeki Bodhisattva'nın iyiliğin ve kötülüğün ötesine geçtiği şeklindeki anlayış, Nietzsche'nin ahlak ile ilgili eleştirilerinin Budizm tarafından da paylaşıldığı şeklinde bir algının doğmasına yol açmıştır.

Zen'in Batı'daki popülerliği 60'lı yıllarda Budizm üzerine yazan beatnik yazarları ile D.T.Suzuki'nin eserlerine çok şey borçludur. Yirminci yüzyılın başlarındaki ulusalcı entelektüel eğilimlerin dorukta olduğu Japonya'da, ruhban olmayan (layman)biri olarak Zen eğitimi gören Suzuki, yazılarında Zen'i Mahayana Budizmi'nin bağlamından ve geleneksel Budist ahlakından kopararak anlatmaktaydı. Sunyata, ikiliksizlik ve mutlak hiçlik gibi fikirlerin yoğun oysa karma, Marga (yol), merhamet ve hatta Budalığın "harika nitelikleri" gibi konuların ise çok az ele alındığı bu bakış açısından Budistlerin gündelik yaşamlarında uyguladıkları pozitif disiplinlere yeterince yer verilmemekteydi ve batılı bir kişi bu anlatımla kolaylıkla Budistlerin gündelik insani aktivitelerle ilgilenmedikleri sonucunu çıkarabilmekteydiler.

Suzuki'ye göre zen, kendisini herhangi bir felsefi ve ahlaki doktrine son derece uyum gösterebilme esnekliğine sahiptir, öyle ki anarşizm veya faşizm, komünizm veya demokrasi, ateizm veya idealizm veya herhangi bir siyasi ve ekonomik dogmatizm ile ilişki kurabilir. (Zen and Japanese Culture, Princeton University Press, 1959, p. 63.)

Bu eserlerde, "varoluşsal" ve sürrealistik bir şey olarak ve her türlü dogma ve kuraldan bağımsız bir aydınlanma deneyimi olarak sunulmuş ve bu, her türlü kural ve dogmayı hayatından çıkarmak isteyen kriz felsefesi arayışı içindeki Batılı okuyuculara oldukça cazip gelmişti. Oysa Batılı nihilist gelişmenin bir sonucu olan kriz felsefesi ile kökeni Budist manevi geleneği içinde olan Zen arasında önemli bir farklılık bulunmaktaydı ve bu fark büyük ölçüde göz ardı edilmişti. Aynı şekilde Zen ile irrasyonel ve saçmalık arasında da bir bağ kurulmuş ve Zen öykülerindeki temalar da rasyonel düşünceye aykırılığın bir delili olarak sunulmuştur. Ancak Zen üstadlarının sadece Zen bilgilerinde değil aynı zamanda edebiyat, resim ve felsefe gibi alanlarda sıra dışı bir zihinsel yeteneğe sahip oldukları şeklindeki tarihi gerçek bu algının yanlışlığını göstermektedir. D.T.Suzuki'nin sunumundaki bu yanlışlık onun "anlamak" ve "gerçekleştirmek" arasındaki farkı tam kavrayamamasından ileri gelmektedir. Bknz.The Nature of ch'an (Zen) Buddhism

Zen'in kelimelere ve salt zihinsel olan her şeye karşı şüphe duyduğu kesin olmakla birlikte bu, tüm kuralların hiçe sayılması anlamına gelmemekte ancak kuralları hakikatin kendisiyle karıştırmamak gerektiği ve hakikate vasıtalık ve işarette bulunma özelliği dışında kuralların bizatihi bir amaç olmaması gerektiğini ifade etmekteydi. Tipik bir Zen hikâyesindeki parmak ile onun işaret ettiği Ay'ı birbirine karıştırmamak gerektiği yönündeki ibare de aslında bu gerçeği ifade etmektedir.

Batı'da olduğu gibi Türkiye'de de Zen, seküler hümanizm, entelektüel anarşizm ve hippilik ile birbirine karıştırılmış ve bu kavramlar adeta birbiri yerine kullanılabilirmiş gibi okuyuculara sunulmuştur. Herhangi bir kural ve ilke yerine içgüdülere dönük bir yaşam süren kimselerin de Zen'in gerçeğine varmış aydınlanmış kişiler gibi görülebileceği bile iddia edilmiştir. Oysa Bodhidharma'nın Kanakışı Vaazı'nda (Bloodstream Sermon) söylediği "Buddhalar ilkeleri tutmazlar. Ve Buddhalar ilkeleri çiğnemezler. Buddhalar herhangi bir şeyi tutmaz veya çiğnemezler." ifadesi ile aynı yerde geçen şu ifadeler herhangi bir disiplin dışında kalarak Buddha doğasından bahsetmenin çelişkisini göstermektedir:

"Buddha-tabiatına sahip olduğun doğru. Fakat bir üstadın yardımı olmaksızın bunu asla bilemezsin. Yalnızca milyonda bir insan bir üstadın yardımı olmaksızın aydınlanabilir. Uygun şartlar bir araya geldiğinde Buddhalığın ne anlama geldiğini anlayan kişi bir üstada ihtiyaç duymaz. Böyle biri tefekkürde tabii bir uyanıklığa haizdir. Fakat böylesine kutsanmadığın sürece çok gayret sarf et ve eğitimle anlayacaksın.

Çağımız Zen üstadlarından Sheng-yen Usta "What Is Chan?" başlıklı konuşmasında Doğulular tarafından Batı'da öğretilen Chan'in aslında gerçek Chan olmadığını ve Chan'in ilk keşfinin 2500 yıl önce Hindistan'da doğan Siddharta Gautama (Buddha'nın aydınlanmadan önceki adı) adlı bir prens tarafından olduğunu söylemektedir.

Dipnotlar

Kaynakça
 İngilizce Vikipedi Zen maddesi
 Bodhidharma Bloodstream Sermon
 Sheng-yen: Ch'an Buddhism
 Chen Chi Chang: The Nature of ch'an (Zen) Buddhism
 D.T.Suzuki: Zen and Pragmatism
 What is Chan?
 Critique of the Current State of American Zen
 The Meaning and Context of Zen
 The Appreciation of Zen Art

Ayrıca bakınız

 Budizm
 Zen bahçesi
 Takuan Soho

Kitaplar
 Zen Yolu, Alan Watts, çev.: Sena Uğur, Şule Yayınları, 1998
 Taoculuk, Zen ve Batı Kültürü, Alan Watts, Çev: İlhan Güngören, Yol Yayınları, 1996
 Zen Budizm, D.T. Suzuki'den Seçme Yazılar, D. T. Suzuki, Yol Yayınları
 Zen Zihni Başlangıç Zihnidir, Shunryu Suzuki, Dharma Yayınevi, 2001
 Buda Zihnini Kazanmak, Sheng-yen, Okyanus Yayınları, 2002
 Budizm ve Zen, Nyogen Senzaki, Okyanus Yayınları, 2001.
 Zen Budizm,İlhan Güngören, Yol Yayınları, 1997
 Meditasyon ve Zazen, İlhan Güngören, Yol Yayınları, 1990
 Zen'in Eti, Zen'in Kemiği, Paul Reps, çev. Nevzat Erkmen, Söz Yayınları, 2003
 Zen, D. T. Suzuki, çev. Armagan Birgil, Okyanus Yayınları, 1995
 Zen Yolu / Tasavvuf Yolu, Osho - Bhagwan Shree Rajneesh, Çeviri: Sertaç Kartal, Okyanus
 Liderlik Sanatı Zen Dersleri, Thomas Cleary, Çev: Şen Süer Kaya, Anahtar
 Gündelik Yaşamda Zen, Adelheid Meutes, Judith Bassert, Çev: Seda Toksoy, Okyanus
 Zen Budizmi Yolu, Prof. Eugene Herrıgel, Bilyay Vakfı
 Zen Ve Ney-Zen, Ömer Tulgan, Yol yayınları
 Zen Ve Okçuluk, Eugen Herrigel, Çev: O. Cemal Güngören, Yol yayınları
 Zen Ve Çiçek Yolu, Gustie L. Herrigel, Çev: O. Cemal Güngören, Yol
 Zen Ve Motosiklet Bakım Sanatı, Robert M. Pirsig, Çev: Süha Sertabiboğlu, Ayrıntı
 Dolmuşa Binme Ve Dolmuştan İnme Sanatında Zen, Cem Şen, Dharma
 Zen Ve Yaratıcı Yöneticilik, Albert Cow, Çev: Ahmet Fethi, Eti
 Zen Ve Savaş Sanatları, Joe Hyams, Çev: Cem Şen, Yol
 Zen Bahçesi, Mustafa Yılamazer, Dost
 İkebana Zen Ve Çiçek Yolu, Gustie L. Herrigel, Çev: Cemal Güngören, Yol
 Karetede Zen, C.W. Nicol, Çev: Cemal Güngören, Yol
 Kediler İçin Zen, Alfred Birnbaum, Riku Kanmei, Dharma

Dış bağlantılar
 İngilizce Vikipedi Zen maddesi
 Buddhism Ebooks
 Zen texts
 Soto Zen
 Buddhist Library
 Mahayana Budist Sutraları
 Dharma Talks
 Zen Guide: Comprehensive Guide to Zen and Buddhism
 The Japanese Journal of Religious Studies
 A Critique of the Current State of American Zen
 Hierarchy in Ch'an/Zen Buddhism in America
 Beyond good and evil? A Buddhist critique of Nietzsche
 The Meaning and Context of Zen
 Alan Watts Beat Zen, square Zen, and Zen
 Zen Stories
 Zen Paintings

Zen
Budizm mezhepleri

Zen


Chrysiptera caeruleolineata, communément appelée Demoiselle à ligne bleue, est une espèce de poisson-demoiselle du bassin Indo-Pacifique. Elle mesure jusqu'à  de long.

Notes et références

Références

Pomacentridae

Chrysiptera caeruleolineata


Anatomi
 Boğaz (organ)

Coğrafya
 Boğaz (coğrafya)
 Bering Boğazı
 Cebelitarık Boğazı
 Çanakkale Boğazı
 İstanbul Boğazı
 Boğaz, Sivas ili Kangal ilçesine bağlı köy

Boğaz (anlam ayrımı)


Wilhelm Biedenkopf (* 9. Juni 1900 in Chemnitz; † 1996 oder 1997) war ein deutscher Chemie-Ingenieur und Manager in der Chemischen Industrie.
Er war der Vater des CDU-Politikers und ehemaligen sächsischen Ministerpräsidenten Kurt Biedenkopf.

Leben
Wilhelm Biedenkopf studierte an der Technischen Hochschule Darmstadt und schloss das Studium mit dem akademischen Grad eines Diplom-Ingenieurs ab. Seit der Studienzeit gehörte er der Studentenverbindung Corps Chattia Darmstadt im WSC an.

Biedenkopf war in der Zeit des Nationalsozialismus technischer Direktor der Buna-Werke und gleichzeitig auch Direktor der Muttergesellschaft, der IG Farbenindustrie AG. Er trug den Ehrentitel eines Wehrwirtschaftsführers und bekam das Ritterkreuz zum Kriegsverdienstkreuz verliehen.

Ende der 1960er Jahre war er Vorstandsmitglied der Dynamit Nobel AG in Troisdorf sowie Beiratsmitglied der Dyna-Plastik-Werk GmbH in Bergisch Gladbach. Er saß überdies im Vorstand der Deutschen Gesellschaft für chemisches Apparatewesen (DECHEMA) in Frankfurt am Main.

Biedenkopf übernahm führende Funktionen in verschiedenen Facheinrichtungen. Er gehörte dem Arbeitsring der Arbeitgeberverbände der Westdeutschen Chemischen Industrie e. V. in Wiesbaden an.

Biedenkopf starb im Alter von 96 Jahren.

Preise
 1970: DECHEMA-Medaille

Weblinks

 Wehrwirtschaftsführer
 Ritterkreuz zum Kriegsverdienstkreuz

Einzelnachweise

Industriemanager
Corpsstudent (20. Jahrhundert)
Wehrwirtschaftsführer
Kurt Biedenkopf
Deutscher
Geboren 1900
Gestorben im 20. Jahrhundert
Mann

Wilhelm Biedenkopf


Die Seelenkapelle auf dem Seelenberg bei Unterthingau im Landkreis Ostallgäu ist ein im Jahr 1704 errichteter Kirchenbau.

Die Kapelle steht auf der östlichen Flanke eines auf einer Moräne der Würmeiszeit errichteten Burgstalls östlich von Unterthingau. Der Name Seelenberg geht auf das mittelhochdeutsche seelin ("kleine Seen") zurück, wurde aber vermutlich schon früh umgedeutet und verhalf der Kapelle zum Namen Arme-Seelen-Kapelle. Die Kapelle ist im Besitz des danebenliegenden Funkenbauern und liegt an der Adresse Höllweg 13.

In der Kapelle befindet sich ein sechssäuliger Barockaltar aus der Erbauungszeit. Das Altarblatt zeigt das Fegefeuer und darüber Maria und Johannes den Täufer, die bei Christus Fürsprache einlegen für die Armen Seelen im Fegefeuer. Das Gewölbe ist mit Szenen aus dem Leben Jesu bemalt. Die blassen Fresken entstanden um 1960 und stammen von den Schülern des Münchner Kunstprofessors Franz Nagel.

Literatur
 Katholisches Pfarramt St. Nikolaus (Hrsg.): Kirchen und Kapellen in Unterthingau und Kraftisried, Kunstverlag Peda, Passau 2005, ISBN 3-89643-615-5.

Weblinks

 Burgstall Seelenberg im Mythologie-Atlas (Sammlung zur Mythologie des Allgäus und des Außerferns)

Einzelnachweise

Kirchengebäude im Landkreis Ostallgäu
Kapelle im Bistum Augsburg
Seelenkapelle
Erbaut in den 1700er Jahren
Maria-Seelen-Kirche
Bauwerk in Unterthingau
Kirchengebäude in Europa

Maria Seelenberg (Unterthingau)


The Punnett square is a square diagram that is used to predict the genotypes of a particular cross or breeding experiment. It is named after Reginald C. Punnett, who devised the approach in 1905. The diagram is used by biologists to determine the probability of an offspring having a particular genotype. The Punnett square is a tabular summary of possible combinations of maternal alleles with paternal alleles. These tables can be used to examine the genotypical outcome probabilities of the offspring of a single trait (allele), or when crossing multiple traits from the parents. The Punnett square is a visual representation of Mendelian inheritance. For multiple traits, using the "forked-line method" is typically much easier than the Punnett square. Phenotypes may be predicted with at least better-than-chance accuracy using a Punnett square, but the phenotype that may appear in the presence of a given genotype can in some instances be influenced by many other factors, as when polygenic inheritance and/or epigenetics are at work.

Zygosity

Zygosity refers to the grade of similarity between the alleles that determine one specific trait in an organism. In its simplest form, a pair of alleles can be either homozygous or heterozygous. Homozygosity, with homo relating to same while zygous pertains to a zygote, is seen when a combination of either two dominant or two recessive alleles code for the same trait. Recessive are always lowercase letters. For example, using 'A' as the representative character for each allele, a homozygous dominant pair's genotype would be depicted as 'AA', while homozygous recessive is shown as 'aa'. Heterozygosity, with hetero associated with different, can only be 'Aa' (the capital letter is always presented first by convention). The phenotype of a homozygous dominant pair is 'A', or dominant, while the opposite is true for homozygous recessive. Heterozygous pairs always have a dominant phenotype. To a lesser degree, hemizygosity and nullizygosity can also be seen in gene pairs.

Monohybrid cross

"Mono-" means "one"; this cross indicates that the examination of a single trait. This could mean (for example) eye color. Each genetic locus is always represented by two letters. So in the case of eye color, say "B = Brown eyes" and "b = green eyes".
In this example, both parents have the genotype Bb. For the example of eye color, this would mean they both have brown eyes. They can produce gametes that contain either the B or the b allele. (It is conventional in genetics to use capital letters to indicate dominant alleles and lower-case letters to indicate recessive alleles.) The probability of an individual offspring's having the genotype BB is 25%, Bb is 50%, and bb is 25%. The ratio of the phenotypes is 3:1, typical for a monohybrid cross. When assessing phenotype from this,  "3" of the offspring have "Brown" eyes and only one offspring has "green" eyes. (3 are "B?" and 1 is "bb")

The way in which the B and b alleles interact with each other to affect the appearance of the offspring depends on how the gene products (proteins) interact (see Mendelian inheritance). This can include lethal effects and epistasis (where one allele masks another, regardless of dominant or recessive status).

Dihybrid cross

More complicated crosses can be made by looking at two or more genes. The Punnett square works, however, only if the genes are independent of each other, which means that having a particular allele of gene "A" does not alter the probability of possessing an allele of gene "B". This is equivalent to stating that the genes are not linked, so that the two genes do not tend to sort together during meiosis.

The following example illustrates a dihybrid cross between two double-heterozygote pea plants. R represents the dominant allele for shape (round), while r represents the recessive allele (wrinkled). A represents the dominant allele for color (yellow), while a represents the recessive allele (green). If each plant has the genotype RrAa, and since the alleles for shape and color genes are independent, then they can produce four types of gametes with all possible combinations: RA, Ra, rA, and ra.

Since dominant traits mask recessive traits (assuming no epistasis), there are nine combinations that have the phenotype round yellow, three that are round green, three that are wrinkled yellow, and one that is wrinkled green. The ratio 9:3:3:1 is the expected outcome when crossing two double-heterozygous parents with unlinked genes. Any other ratio indicates that something else has occurred (such as lethal alleles, epistasis, linked genes, etc.).

Forked-line method
The forked-line method (also known as the tree method and the branching system) can also solve dihybrid and multi-hybrid crosses. A problem is converted to a series of monohybrid crosses, and the results are combined in a tree. However, a tree produces the same result as a Punnett square in less time and with more clarity. The example below assesses another double-heterozygote cross using RrYy x RrYy. As stated above, the phenotypic ratio is expected to be 9:3:3:1 if crossing unlinked genes from two double-heterozygotes. The genotypic ratio was obtained in the diagram below, this diagram will have more branches than if only analyzing for phenotypic ratio.

See also
 Mendelian inheritance
 Karnaugh map, a similar diagram used for Boolean algebra simplification

References

Further reading

External links
 Online Punnett Square Calculator
 Online Punnett Square Calculator, monohybrid and dihybrid, autosomal and sex-linked

Classical genetics
Genetics education
Genetics techniques
History of genetics

Punnett square


ANTLR (ANother Tool for Language Recognition; Dil Tanıma İçin Başka Bir Araç Daha), Java, C++, C# ve Python dillerini destekleyen, LL(k) kullanan bir ayrıştırıcı üreticisidir. ANTLR, ağaç yapımı, ağaç gezintisi ve çevirisi için araçlar sağlar.

Dış bağlantılar
 ANTLR resmi web sitesi

Özgür derleyiciler ve yorumlayıcılar
1992 yazılımları

ANTLR


كفر إبراهيم، قرية تابعة للوحدة المحلية لقرية محلة أبو علي، التابعة لمركز دسوق التابع لمحافظة كفر الشيخ في جمهورية مصر العربية.

توابع القرية

لا يوجد لها أي توابع من عزب وكفور ونجوع.

السكان

حسب إحصاءات عام 2006، بلغ عدد سكان كفر إبراهيم 6,525 نسمة، منهم 3,343 ذكر و3,182 أنثى.

انظر أيضاً
 محلة أبو علي
 دسوق
 دسوق (مركز)

مصادر

وصلات خارجية

 الموقع الرسمي لمركز ومدينة دسوق.
 التقسيم الإداري لمركز دسوق.
 كفراوي - دليل محافظة كفر الشيخ، مركز دسوق.

الوحدة المحلية لقرية محلة أبو علي (دسوق)

كفر إبراهيم


Ensembles

Ensemble Altstadt

Der historische Stadtraum der schwäbischen Reichsstadt Kaufbeuren ist ein Ensemble. Es wird umgrenzt durch die äußere Verlaufslinie der den zum Teil noch bestehenden mittelalterlichen Anlagen der Stadtbefestigung vorgelagerten ehemaligen Grabenzone.

Ursprung der Stadt ist ein karolingischer Königshof, der sich ungefähr an der Stelle des späteren Franziskanerinnenklosters befand. Im hohen Mittelalter entfaltete sich um den Königshof in der Wertachniederung eine Marktsiedlung. Ihre Lage an einer Altstraße von Memmingen nach Schongau förderte die Entwicklung des im 12. Jahrhundert welfisch gewordenen Ortes, zumal diese Straße Kerngebiete des Welfenbesitzes verband. Der Straßenzug des Salzmarktes folgt der ältesten Marktstraße Kaufbeurens.

Den entscheidenden Aufstieg zur Stadt leiteten die Stadtrechtsverleihung durch die Staufer an der Wende vom 12. zum 13. Jahrhundert und der planmäßige Ausbau der Siedlung nach Süden ein. Ein langer Straßenmarkt wurde in west-östlicher Richtung, quer zur alten Marktstraße angelegt; zusammen mit der südlich dahinter verlaufenden Parallelachse, der Ludwigstraße, und drei verhältnismäßig engen Querachsen bildet er die charakteristische Gitterstruktur dieses Stadtteils. Zur staufischen Stadt gehört auch die Pfarrkirche St. Martin, der nördlich des Marktes ein eigener abgegrenzter Bereich zugemessen wurde; die Form dieses Kirchenplatzes zeichnet noch heute die Ausdehnung des ältesten Friedhofs ab.

Nördlich und östlich der Kirche, tiefer als diese in den Bach- und Flussniederungen gelegen, dehnen sich Siedlungsbereiche aus, deren unregelmäßige Grundrissstrukturen einen Ausbau späterer Zeit, wohl des 14. Jahrhunderts, anzeigen, doch wurde der ganze Raum im frühen 13. Jahrhundert ummauert. Diese staufische Mauer umfasste nicht nur zum Teil unbebaute Flächen in der Niederung, sie bezog auch aus fortifikatorischen Gründen die Hangkrone der Buchleuthe und den Abhang mit in die Befestigungen ein. Die im Spätmittelalter verstärkten, durch Wehrtürme noch besser gesicherten Anlagen auf der Höhe über der Stadt bilden zusammen mit der Blasiuskirche eine eindrucksvolle Dominante im Stadtbild.

Den größten Teil der Stadt vernichtete 1325 ein Brand. Der Wiederaufbau erfolgte wohl bereits weitgehend in massiver Bauweise. Die Parzellengrößen der staufischen Gründung mit Häusern von drei Fensterachsen blieben – wie meist noch bis heute – verbindlich. Nur in der Marktstraße, der Kaiser-Max-Straße, wurden durch Zusammenkauf mehrerer Parzellen unter einem Besitzer breite Grundstücke gewonnen, über denen die charakteristischen breitgelagerten, häufig dreigeschossigen Traufseithäuser mit ihren hohen Satteldächern errichtet wurden.

Das Bild der Handwerkergassen wird dagegen meist von Giebelhäusern bestimmt. "Eine großartige Nüchternheit der architektonischen Form charakterisiert alle Straßenbilder, es sprechen vor allem die großen Flächen der leicht gebogenen Straßenwände" (T. Breuer). Die Bauten sind in der Regel glatt verputzt, die Dächer mit roten Ziegeln gedeckt.

Neben dem Handelsbürgertum an der Kaiser-Max-Straße gab es in der Stadt vor allem eine große Weberzunft; die Anwesen dieser Handwerker, ausgezeichnet durch die sogenannten Weberkeller, reihen sich in den Straßenzügen Am Breiten Bach und Unter dem Berg. In der Schmiedgasse befanden sich die zahlreichen Anwesen der Waffenschmiede. In diese bürgerlichen Strukturen sind die Baugruppen des 1249 gegründeten Spitals und des Franziskanerinnenklosters, das sich 1261 beim ehemaligen Königshof konstituierte, eingebettet.

Das Spital, wie gewöhnlich am Rande der Stadt, hier in der Nordostecke gelegen, markiert mit seinen restlichen mittelalterlichen Bauten und ihren Nachfolgern aus dem 18. und frühen 19. Jahrhundert die heute an dieser Stelle in Auflösung begriffene Altstadtgrenze. Die um einen Hof geordneten spätmittelalterlichen Gebäude des Franziskanerinnenklosters und der Vorplatz des Klosters, der Obstmarkt, erinnern noch an die Lage, vielleicht auch an Grundrisslinien des frühmittelalterlichen Königshofes. Am Marktplatz wurden die beiden Schmalseiten seit dem Spätmittelalter durch die Frauenkirche im Westen und das Rathaus im Osten beansprucht. Die Kirche wurde seit dem späten 17. Jahrhundert nicht mehr für Gottesdienste genutzt, später zur Schrannenhalle umgebaut und schließlich 1960 abgebrochen. Das ältere Rathaus bestand bis 1859 und war nicht nur Sitz des Stadtregiments seit dem 14. Jahrhundert, sondern auch politisches Zentrum einer Stadtrepublik, die Kaufbeuren seit Erlangung reichsstädtischer Privilegien 1268 war. Beherrscht wird das Stadtbild von der Stadtpfarrkirche St. Martin und ihrem Turm; der monumentale Bau entstand in der 1. Hälfte des 15. Jahrhunderts auf der Grundlage des Vorgängerbaus neu.

Kultureller, politischer und wirtschaftlicher Höhepunkt der Stadtentwicklung war die Wende vom 15. zum 16. Jahrhundert, in der die wesentlichen Bauten und das Stadtbild vollendet wurden. Kaiser Maximilian, der selbst ein Haus am Markt besaß, weilte häufig in Kaufbeuren. Im Tänzelfest stellte sich damals die Bürgerstadt in ihrem spätmittelalterlichen Glanz dar. Barock und Rokoko spielen im Stadtbild dagegen nur eine untergeordnete Rolle. Nachdem die Stadt sich der Reformation angeschlossen hatte und es danach zu langjährigen Glaubensstreitigkeiten kam, erhielten die Protestanten durch kaiserliche Verfügung am Markt, an Stelle des kaiserlichen Hauses, 1604 ihre Pfarrkirche, die in die Häuserzeile der Südseite eingebunden wurde. Front und Turm der Kirche setzten – zumal nach dem klassizistischen Umbau – einen neuen Akzent in das Platz- und Stadtbild.

Aktennummer: E-7-62-000-1.

Ensemble Bleichanger
Das Ensemble umfasst einen alten Mühlenbezirk nördlich vor der Stadt zwischen Wertach und Mühlbach, der sich nach der Niederlassung der neu gegründeten Kaufbeurer Baumwollspinnerei und Weberei im Jahre 1839 auch zum großen Industriegebiet auswuchs.

Ursprung ist ein mittelalterlicher Kupferhammer, der angeblich bereits 1312 als Papiermühle eingerichtet wurde. Diese Mühle arbeitete bis 1840; der langgestreckte Neubau von 1807 ordnet sich zusammen mit Nebengebäuden und ehemals zugehörigen Wohnbauten locker dem Mühlbach zu.

Südöstlich dieser Anlagen, die nach Gründung des Industriebetriebs in diesem aufgingen, entstand seit 1839 der gewaltige, 56 Achsen lange Fabriktrakt, zwei-, vier- und fünfgeschossig und mit einem erdgeschossigen Zwischenbau. Auf der gegenüberliegenden Straßenseite, in einem Park zurückgesetzt und durch die Kastanienallee der Zufahrtsstraße von der Stadt her zusätzlich von den Industriebauten abgerückt, erhebt sich die repräsentative Direktorenvilla des späten 19. Jahrhunderts im Stil des Historismus.

Die wirtschafts- und technikgeschichtliche Bedeutung des Ensembles erhält durch die Tatsache, dass sich neben den baulichen Anlagen des frühen Industriezeitalters auch jene der vorindustriellen Zeit noch zeigen, einen besonderen Rang. Aktennummer: E-7-62-000-2.

Ensemble Schäferstraße
Der 1904 angelegte Straßenzug südlich der Altstadt ist mit einheitlichen, zwischen 1904 und dem Ersten Weltkrieg entstandenen Wohnhäusern in offener Bauweise bebaut. Es handelt sich um zweigeschossige, villenartige Bauten, in der Regel mit hohen Sattel- oder Krüppelwalmdächern, giebelständig zur Straße; vereinzelt treten Schweifgiebel und Zwerchhäuser auf. Die Wandgliederungen weisen Formen der Neurenaissance, des Neubarock und des Heimatstils auf, sie sind in neuerer Zeit teilweise vereinfacht worden; die Bauten sind von Vorgärten umgeben. Der Neubau Nummer 11 nimmt keine Rücksicht auf das besondere Gepräge des Ensembles. Aktennummer: E-7-62-000-3.

Stadtbefestigung
Die Stadtbefestigung wurde nach der Übernahme der Siedlung Beuren durch die Staufer um oder nach 1200 angelegt, da sie zur Stadt erhoben wurde. Um 1420 wurde sie wegen der Hussitengefahr erheblich verstärkt, gleichzeitig wurden wohl auch die Stadttürme gebaut. Weitere Ausbauten gab es Ende des 14. und im 15. Jahrhundert, aus dieser Zeit stammen wohl auch die ehemaligen Tore.

Die erste Ummauerung aus Tuffquadern war nur etwa 5 bis 6 Meter hoch, allerdings nach Norden und Süden – wohin sich die beiden Haupttore öffneten – durch einen breiten Wassergraben gesichert. Sie umschloss einen steilen Hügelzug im Westen, die sogenannte Buchleite mit der Blasiuskirche. Diese Stadtmauer hielt zwar im Jahr 1315 einer Belagerung stand, nicht aber dem Großbrand von 1325. Im Zuge der Erneuerung erweiterte man die Stadtbefestigung nach Nordosten, um das außerhalb gelegene Spital besser zu sichern. Damals (vor 1333) entstand das Spitaltor.

Weiteren Belagerungen 1377 und 1388 hielt die Stadtbefestigung zwar erneut stand, doch verstärkte man sie um 1420/30 angesichts der Hussitenbedrohung durch einen neuen Wehrgang und weitere Türme (Gerberturm, Blasiusturm, Fünfknopfturm, Hexenturm). 1493 erfolgte eine neuerliche Modernisierung. In der Neuzeit wäre sie natürlich kein Bollwerk für einen ernsten Angriff mit Kanonen mehr gewesen. Aber sie schützte die Bürger zumindest vor herumziehenden Kriegsvolk und vor Dieben und Räubern.

Nach 1803 wurden unter bayrischer Herrschaft die Tore niedergelegt und der größte Teil der Türme und Mauern im Süden, Norden und Osten. Die Befestigungsmauer wurde in Teilen in den Wohnhausbau integriert, die ehemaligen Zinnen der Tuffsteinmauer mit Ziegelsteinen vermauert. Von den ehemals drei großen Tortürmen, den insgesamt neun Flankierungstürmen und dem Mauerzug haben sich lediglich fünf Türme und einige Teilstücke der Ummauerung erhalten. Der sehenswerte, gedeckte und begehbare Mauerzug zwischen Fünfknopfturm und Blasiuskirche erhielt 1990/91 eine Sanierung. Aktennummer: D-7-62-000-1.

Heute noch sichtbare oder verbaute Teile der Befestigung

|}

Befestigungstürme und Reste von Toren, die noch erhalten sind:

|}

Baudenkmäler nach Gemeindeteilen

Kaufbeuren

	.

|}

Neugablonz

|}

Großkemnat

|}

Hirschzell

|}

Kleinkemnat

|}

Märzisried

|}

Oberbeuren

|}

Ölmühlhang

|}

Sankt Cosmas

|}

Ehemalige Baudenkmäler

|}

Abgegangene Baudenkmäler

|}

Siehe auch
 Liste der Bodendenkmäler in Kaufbeuren

Anmerkungen

Einzelnachweise

Literatur

Weblinks

In dieser [ Kartenansicht] sind Baudenkmäler ohne Koordinaten mit einem roten bzw. orangen Marker dargestellt und können in der Karte gesetzt werden. Baudenkmäler ohne Bild sind mit einem blauen bzw. roten Marker gekennzeichnet, Baudenkmäler mit Bild mit einem grünen bzw. orangen Marker.

Kaufbeuren
!Liste

Liste der Baudenkmäler in Kaufbeuren


Alfred Ritter ist der Name folgender Personen:

* Alfred Ritter (Schriftsteller) (eigentlich Alfred von Dutczyński; 1865–1907), deutscher Schriftsteller und Dramatiker
 Alfred Ritter (Klavierbauer) (1871–??), deutscher Klavierbauer
 Alfred Eugen Ritter (Unternehmer) (1885–1952), deutscher Unternehmer und Firmengründer
 Alfred Theodor Ritter (* 1953), deutscher Unternehmer

Alfred Ritter steht für:
 Alfred Ritter (Unternehmen), deutscher Lebensmittelhersteller

Alfred Ritter


جبل قَرْن الحَلْفَايَة جبل يقع بشمال غربي الجمهورية التونسية، جنوب غربي مدينة الكاف وشمالي مدينة تاجروين.

قرن الحلفاية

جبل قرن الحلفاية


El Museo Gardiner es el único museo en Canadá dedicado exclusivamente al arte de la cerámica. Se encuentra en el Parque de la Reina, al sur de la calle Bloor de Toronto, frente al Museo Real de Ontario. La estación de metro más cercana es el Museo.

Historia
Fundada en 1984 por George R. Gardiner y su esposa Helen Gardiner, diseñado por Keith Wagland, el museo ha sido descrito como un "joyero de los tesoros de la cerámica". El Museo Gardiner se sometió a una renovación de $ 20 millones. El propósito de la reciente renovación y ampliación en 2006 fue para mejorar la circulación y aumentar el espacio para exhibir las colecciones permanentes. La estructura se compone de una fachada de piedra caliza revestida con cristal y columnas de granito negro y se extiende hacia la calle por lo que es más visible para la gente.

Colección
Su colección permanente de más de 2900 piezas, incluye obras de la América antigua, del Renacimiento italiano, Inglés Delftware, porcelana china y japonesa, porcelana europea, y una galería de arte contemporáneo. Además de las colecciones permanentes, el museo realiza tres exposiciones temporales al año.

Programas
El museo ofrece programas y conferencias, y en su estudio de la arcilla de barro, clases para adultos y niños.

Afiliaciones
El museo está afiliado a la Asociación de Museos Canadienses, al Patrimonio Canadiense de Información y al Museo Virtual de Canadá.

Galería

Véase también
 Galería de arte
 Exposición

Referencias

Bibliografía

Enlaces externos
 Sitio web oficial
 Imágenes del museo en Commons.

Museos de Canadá
Museos de alfarería y cerámica
Arquitectura moderna en Canadá

Museo Gardiner


La saison 2021-2022 du Championnat du Koweït de football est la soixantième édition du championnat de première division au Koweït.

Le club Koweït SC remporte le championnat.

Clubs participants

Compétition

Classement
Le barème utilisé pour établir le classement est le suivant :
 Victoire : 3 points
 Match nul : 1 point
 Défaite : 0 point

|valign=top align=left width=50%|

|}

Bilan de la saison

Voir aussi

Références

Articles connexes
 Championnat du Koweït de football

Liens externes
  Résultats complets et classement sur le site de RSSSF.com

2021-2022
Koweït M1
2021 au Koweït
2022 au Koweït

Championnat du Koweït de football 2021-2022


Rhyacia er ættkvísl mölflugna af ygluætt.

Tegundir
 Rhyacia arenacea (Hampson, 1907)
 Rhyacia caradrinoides (Staudinger, 1896)
 Rhyacia clemens (Smith, 1890)
 Rhyacia electra (Staudinger, 1888)
 Rhyacia helvetina (Boisduval, 1833)
 Rhyacia junonia (Staudinger, 1881)
 Rhyacia ledereri (Erschoff, 1870)
 Rhyacia lucipeta ([Schiffermüller], 1775)
 Rhyacia nyctymerides (O. Bang-Haas, 1922)
 Rhyacia nyctymerina (Staudinger, 1888)
 Rhyacia quadrangula (Zetterstedt, 1839) - Gráygla
 Rhyacia simulans (Hufnagel, 1766)

Heimildir
Natural History Museum Lepidoptera genus database
Rhyacia at funet

Tilvísanir

Hreisturvængjur
Ygluætt

Rhyacia


Svijet

Književna djela

Događaji

Osnivanja

Nagrade i priznanja

 Nobelova nagrada za književnost:

Rođenja

Smrti

 3. kolovoza – Aleksandar Solženjicin, ruski prozaist (* 1918.)

Hrvatska i u Hrvata

Književna djela

Događaji

Osnivanja

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

 12. rujna – Tomislav Ladan, hrvatski leksikograf, etimolog, prevoditelj, književni kritičar i književnik (* 1932.)

Izvori

Vanjske poveznice

Književnost u 2008.


Masaya Sato (født 10. februar 1990) er en japansk tidligere professionel fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Nagoya Grampus, Thespa Kusatsu, FC Ryukyu og Fujieda MYFC.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Masaya Sato


Almora (en hindi: अल्मोड़ा जिला) es un distrito de la India en el estado de Uttarakhand. Código ISO: IN.UL.AL.

Comprende una superficie de 3090 km².

El centro administrativo es la ciudad de Almora.

Demografía
Según censo 2011 contaba con una población total de 621927 habitantes, de los cuales 331 513 eran mujeres y 290 114 varones.

Referencias

Enlaces externos
 Sitio web oficial.

Almora

Distrito de Almora


William Howard, 1. Baron Howard of Effingham KG (* um 1510; † 12. Januar 1573 im Hampton Court Palace) war ein englischer Adliger, sowie Hof- und Staatsbeamter.

Lebenslauf
William Howard wurde als Sohn von Thomas Howard, 2. Duke of Norfolk, und dessen zweiter Ehefrau Agnes Tilney um 1510 geboren. Er besuchte das Trinity Hall College an der University of Cambridge.

Als jüngerer Sohn aus der ersten Adelsfamilie des Landes konnte Howard zwar keinen der Titel und Ämter seines Vaters (Duke of Norfolk, Earl of Arundel, Earl of Surrey etc. und Earl Marshal von England) erben, aber dennoch stand ihm natürlich der Weg in hohe Staatsämter am Hofe der Tudors offen. So wurde er, da er sich für die Marine interessierte, schließlich 1554 Lord High Admiral. Howard wirkte dann sogleich an der Niederschlagung der Wyatt-Verschwörung mit. Königin Maria I. erhob ihn deshalb am 11. März 1554 in Anerkennung seiner Verdienste, vermutlich auch wegen seines katholischen Glaubens, weil sie selbst Katholikin war und das Land rekatholisieren wollte, zum Peer des Reiches mit dem Titel eines Baron Howard of Effingham und machte ihn im selben Jahr zum Ritter des Hosenbandordens.

Auch unter der protestantischen Königin Elisabeth I. hatte Howard weiterhin wichtige Ämter inne. So bekleidete er über einen Zeitraum von 15 Jahren (1557–1572) das einflussreiche Amt eines Lord Chamberlain of the Household. 1572/3 war er schließlich Lordsiegelbewahrer.

William Howard of Effingham war zweimal verheiratet. Mit seiner ersten Frau, die früh verstarb, hatte er eine Tochter, mit seiner zweiten Frau vier Söhne und fünf Töchter, darunter seinen Titelerben, Charles. Dieser war ebenfalls Lord High Admiral und wurde 1597 zum Earl of Nottingham erhoben. Howard soll außerdem noch eine nichteheliche Tochter gehabt haben.

Literatur
 Genealogisches Handbuch des Adels, Fürstliche Häuser Band VII, S. 500. 538

Weblinks

Einzelnachweise

Lordsiegelbewahrer (England)
Lord Chamberlain of the Household
Baron Howard of Effingham
Mitglied des House of Lords
Ritter des Hosenbandordens
William Howard, 01 Baron Howard Of Effingham
Engländer
Geboren im 16. Jahrhundert
Gestorben 1573
Mann


Niskie was a subcamp of the German concentration camp Stutthof near Danzig during the Third Reich.

Nazi concentration camps in Poland

Niskie


Şafak Günlükleri, I. Dünya Savaşı ve Türk Kurtuluş Savaşı'nda Türk cephelerinde yaşanan gerçek olayları, olaylara şahit olan kişilerin ağzından aktarmayı amaçlayan bir çizgi roman dergisi.

İlk sayısı Mart 2006 çıkan 28 sayfalık renkli bir çizgi roman dergisidir. Toplam 5 sayı çıkmış, ekonomik sebeplerle yayın hayatını sonlandırmıştır.

Yaratıcı ekibin önyazısında belirttiği gibi güvenilir belgeler, fotoğraflar, yayınlanmış anılar ve sağlam kaynakçalara dayanılarak oluşturulmuştur. "I. Dünya Savaşı'nda müttefiklerimiz yenildiği için Çanakkale'de büyük zafer kazanmamıza rağmen biz de yenik sayıldık" gibi reçete cümlelerle verilen tarih anlayışına daha derinlikli yeni bir pencere açmayı amaçlamaktadır. Yapılan kahramanlıklara, gösterilen fedakarlıklara, kişisel hırsların sürüklediği felaketlere, ihanet ve yanlış hesaplara çizgi roman penceresinden bakmakta, olaylar anlatılırken, fonda, imparatorluğun çöküş süreci ve Türkiye Cumhuriyeti'ni oluşturacak özün gelişimi verilmektedir.

Yaratıcıları
Yazar Kutsi Akıllı
çizerler Bülent Morgök, Serdar Edirne, Ercüment Morgök, Murat Bozkurt

Yayın Tarihleri

 sayı (Mart 2006)
 sayı (Nisan 2006)
 sayı (Mayıs 2006)
 sayı (Haziran 2006)
 sayı (Ağustos 2006)

Ayrıca bakınız

Dış bağlantılar
 Şafak Günlükleri
 Şafak Günlükleri
 Kurtuluş Savaşı çizgi roman oldu

Tarih dergileri
Çizgi roman dergileri
Yayımı sona eren Türkiye dergileri
Türkçe dergiler
Gerçek olaylara dayanan eserler
2006'da kurulan dergiler
Yayımı 2006'da sona eren dergiler

Şafak Günlükleri


Süderhöft (Danca: Sønderhoved), Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Nordfriesland iline bağlı yerleşim yeri 2.6 km² yüzölçüme sahiptir. Nüfusu, 31 Aralık 2003 itibarıyla yaklaşık 19 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Thomas Meier tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 www.amt-treene.de

Nordfriesland iline bağlı yerleşim birimleri

Süderhöft


Obuzierul "Schneider" de 105 mm, model 1912 (clasificarea franceză  Obusier de campagne à tir rapide de 105 mm, type O.C. 105 N° 5) a fost un obuzier cu "tragere accelerată", de fabricație franceză, variantă particularizată pentru Armata României a obuzierului "model 1910".

Obuzierul s-a aflat în înzestrarea regimentelor de artilerie de câmp din Armata României, la începutul campaniei din anul 1916 din timpul Primului Război Mondial, fiind în evidență un număr de 120 de bucăți.

Principii constructive
Obuzierul era destinat în principal pentru distrugerea fortificațiilor pasagere și a forței vii adăpostite a inamicului pe câmpul de luptă. Țeava era ghintuită, fiind construită din oțel forjat. Proiectilele erau explozive sau încărcate cu șrapnele. Pentru atenuarea reculului era folosit un sistem cu frână hidraulică. Obuzierul era montat pe un afet mobil cu două roți cu spițe din lemn, pentru transport montându-se un antetren cu roți identice.

Dezvoltarea

Primul Război Mondial

Note

Bibliografie
 Stroea, Adrian (colonel); Băjenaru Gheorghe (lt. col.), Artileria română în date și imagini, Editura Centrului Tehnic-Editorial al Armatei, București, 2010. ISBN 978-606-524-080-3

Vezi și
 Armamentul Armatei României în Primul Război Mondial

Legături externe
Schneider-Canet 105mm field howitzer M. 1910

Armata României
Armamentul de artilerie al Armatei României din Primul Război Mondial
 Arme din Primul Război Mondial
Obuziere
Cioturi din proiectul România în Primul Război Mondial

Obuzier „Schneider” de 105 mm, model 1912


ආගමක් ඇදහීමේදී පිළිගත් සාමාන්‍ය සම්මතයන් දැඩිව පළිපැදීම අනම්‍ය ඇදහීම, නිර්මල ආගම ඇදහීම හෙවත් ඕතඩොක්ස්භාවය ලෙස සැලකේ.

ආශ්‍රිත ලිපි
 අනම්‍ය ඉස්ලාම්

අනම්‍ය ඇදහීම


Pils may refer to

 Pilsner, a type of beer

People
 Bernhard Pils (born 20 October 1961), Austrian tennis player
 François Pils (1785–1867), French soldier and painter, father of Isidore
 Isidore Pils (1813/15-1875), French painter

See also
 Rīgas pils or Riga Castle
 Rigas Sporta Pils, an ice hockey arena
 Pilz (disambiguation)

Pils


An Mesanthemum africanum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Harold Norman Moldenke. An Mesanthemum africanum in nahilalakip ha genus nga Mesanthemum, ngan familia nga Eriocaulaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mesanthemum

Mesanthemum africanum


محمد خلف الله أحمد (1904-1983)، أديب مصري وعالم باللغة العربية، تخرج في مدرسة دار العلوم العليا 1928، ثم درس الفلسفة وعلم النفس بجامعة لندن. وعاد إلى مصر ليشتغل بالتعليم، وتدرج في المناصب الجامعية حتى صار رئيساً لقسم اللغة العربية بكلية الآداب بجامعة الإسكندرية 1947، فعميداً للكلية 1951 ثم وكيلاً لجامعة عين شمس 1916. وبعد بلوغه سن التقاعد عين مديراً لمعهد البحوث والدراسات العربية التابع لجامعة الدول العربية. وكان عضواً بمجمع اللغة العربية بالقاهرة، ومجمع البحوث الإسلامية بالأزهر، والمجلس الأعلى لرعاية الفنون والآداب والعلوم الاجتماعية. عرف في شبابه بنظم الشعر الجيد، والبراعة في الخطابة. وله مؤلفات وبحوث عديدة. نال جائزة الدولة التقديرية في الآداب 1970.

من أهم كتبه
 «من الوجهة النفسية في دراسة الأدب ونقده» 1947،
 «دراسات في الأدب الإسلامي».
 «معالم التطور الحديث في اللغة العربية وآدابها» 1961

من أهم بحوثه:
 «الثقافة العربية بين الثقافات العالمية الكبرى»
 «نصيب العرب في تطوير دراسات البلاغة»
 «وثائق من الأدب الإسلامي السياسي»
 «وظيفة الشعر عند شوقي»
 «رحلة طه حسين مع الشعر العربي».

مراجع

أعضاء مجمع اللغة العربية بالقاهرة
أعضاء هيئة تدريس جامعة عين شمس
خريجو جامعة لندن
لغويون مصريون
مصريون حائزون على جائزة الدولة التقديرية
مواليد 1904
وفيات 1983
لغويون عرب في القرن 20

محمد خلف الله أحمد


12800 Oobayashiarata este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
12800 Oobayashiarata este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Ōizumi de Takao Kobayashi. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,40 ua, o excentricitate de 0,18 și o înclinație de 0,9° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 12001-13000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1995
Centura de asteroizi

12800 Oobayashiarata


Răzvan Gabriel Marin ()

Cariera de club

Începutul carierei / Viitorul Constanța
Născut la București, Marin a început să joace fotbal la vârsta de șase ani cu echipa locală Pro Luceafărul, iar șapte ani mai târziu s-a alăturat academiei de la Viitorul Constanța.. Și-a făcut debutul profesionist pe 18 octombrie 2013, într-o înfrângere cu 0–4 suferită de Viitorul în Liga I în deplasare cu Steaua București.

Marin a marcat primul său gol în campionat într-o victorie cu 2–1 în deplasare împotriva CFR Cluj, pe 15 martie 2015. În decembrie 2016, la vârsta de doar 20 de ani, cotidianul Gazeta Sporturilor a anunțat că Marin s-a clasat pe locul al treilea pentru premiul Fotbalistul român al anului din 2016. În perioada sa la Constanța, Marin a adunat 85 de meciuri și zece goluri în meciuri oficiale.

Standard Liège
Pe 20 ianuarie 2017, Marin a semnat un contract de patru ani și jumătate cu echipa belgiană Standard Liège. Presa românească raportase inițial valoarea transferului la 2,4 milioane de euro, Viitorul având și bonusuri în cazul unui potențial transfer viitor. Prima sa prezență în Prima Ligă Belgiană a avut loc două zile mai târziu, când a intrat în minutul 80 într-o înfrângere cu 0-3 în fața echipei Club Brugge pe Stadionul Maurice Dufrasne.

Pe 8 aprilie 2017, Marin a marcat primul său gol pentru Les Rouches într-o remiză 2–2 cu Sint-Truiden.

A înregistrat prima sa apariție europeană pentru Standard în al treilea tur de calificare al UEFA Champions League, sezonul 2018-19, o remiză 2–2 acasă cu echipa olandeză Ajax, pe 7 august. Marin a jucat apoi toate cele șase meciuri din faza grupelor din UEFA Europa League, echipa sa terminând pe locul trei în spatele FC Sevilla și FC Krasnodar. Prestațiile bune ale lui Marin pe tot parcursul anului i-au adus premiul Fotbalistul Român al Anului la Gala Fotbalului Românesc 2018, pe 3 decembrie. Pe 21 decembrie, a terminat pe locul doi pentru același trofeu acordat de ziarul Gazeta Sporturilor.

Ajax
Pe 4 aprilie 2019, Marin a semnat un contract pentru cinci sezoane cu Ajax, suma de transfer fiind de 12,5 milioane de euro, iar jucătorul urmând să se alăture noii sale echipe în vară. La acea vreme, suma era a treia cea mai mare plătită vreodată de clubul olandez.

Cagliari
La 31 august 2020, Marin s-a alăturat clubului italian din Serie A Cagliari, sub formă de împrumut, cu obligația de a fi cumpărat. La 1 iulie 2021, afacerea a fost definitivă, iar Marin a semnat un contract care îl va menține la echipă până în 2024. Clubul a plătit 10 milioane de euro pentru transferul integral.

În primul meci al sezonului 2021–22, a deschis scorul în meciul din Coppa Italia cu Pisa, câștigat în cele din urmă de Cagliari cu 3-1.

Empoli
După două sezoane la Cagliari, Răzvan Marin a schimbat din nou echipa, dar a rămas în Italia. În iulie 2022, după ce Cagliari a retrogradat în Serie B, Marin a ajuns la Empoli, sub formă de împrumut, cu opțiune de cumpărare la finalul sezonului, în schimbul sumei de 7 milioane de euro.

Carieră internațională
Marin a fost chemat la selecționata de seniori a României la meciul împotriva Muntenegrului în august 2016.  A debutat în echipa națională în meciul din deplasare din 8 octombrie 2016 împotriva Armeniei, câștigat cu 5-0, fiind titular și marcând un gol în minutul 12.

Goluri internaționale

Statistică

Club

Viață personală
Răzvan Marin este fiul fostului internațional român Petre Marin.

Referințe

Legături externe
Profil RomanianSoccer

Profil Soccerway

Nașteri în 1996
Sportivi români în viață
Fotbaliști internaționali români
Mijlocași
Fotbaliști ai FC Viitorul
Fotbaliști ai Standard Liege
Fotbaliști ai lui Ajax Amsterdam

Răzvan Marin


El aceite de anís es un aceite esencial. Aceite volátil que contiene la semilla de la pimpinela anís (generalmente al 3%). Se caracteriza por su transición a fase líquida a la temperatura de 17 °C, y es muy soluble en alcohol. Bebida incolora. Fue muy popular como bebida en forma de aguardiente en la provincia de Zamora (uno de los más famosos fue del municipio de Puga). Se elaboraba igualmente en Reus. Se trata de una bebida con capacidades excitativas. El principio activo de esta bebida es el anetol. Al ser mezclado con agua posee el efecto lechoso típico de las bebidas anisadas.

Referencias

Véase también
 Anetol

Gastronomía de la provincia de Zamora
Anís
Anís

Aceite de anís


An Agrostis basalis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Luces. An Agrostis basalis in nahilalakip ha genus nga Agrostis, ngan familia nga Poaceae.

Mabibilngan ini ha Venezuela. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Agrostis

Agrostis basalis


XY anatomy of a boy er en dokumentarfilm fra 2009 instrueret af Mette Carla T. Albrechtsen.

Handling
Kan man både være jomfru, bøsse og tænde på piger? XY er et intimt studie af seks homoseksuelle drenge. I omklæningsrummet afsløres nogle af ungdommens usikkerheder og pinlige historier. Bl.a. om Peter, det store brød, forelskelser og hvor kikset det kan være at miste sin mødom til en Disneyfilm.

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 2009

XY anatomy of a boy


Le big air féminin de snowboard aux Jeux olympiques d'hiver de 2022 a lieu les 14 et , au Genting Secret Garden de Zhangjiakou.

Résultats

Qualifications

Finale

Notes et références

Big air femmes

Big air féminin de snowboard aux Jeux olympiques de 2022


Euphuism is a peculiar mannered style of English prose. It takes its name from a prose romance by John Lyly. It consists of a preciously ornate and sophisticated style, employing a deliberate excess of literary devices such as antitheses, alliterations, repetitions and rhetorical questions. Classical learning and remote knowledge of all kinds are displayed. Euphuism was fashionable in the 1580s, especially in the Elizabethan court.

Euphues (1580)

"Euphues" (εὐφυής) is the Greek for "graceful, witty". John Lyly published the works Euphues: The Anatomy of Wit (1578) and Euphues and his England (1580). Both works illustrated the intellectual fashions and favourite themes of Renaissance society— in a highly artificial and mannered style. The plots are unimportant, existing merely as structural elements on which to display conversations, discourses and letters mostly concerning the subject of love. Its essential features had already appeared in such works as George Pettie's A Petite Pallace of Pettie his pleasure (1576), in sermon literature, and Latin tracts. Lyly perfected the distinctive rhetorical devices on which the style was based.

Principles
The euphuistic sentence followed principles of balance and antithesis to their extremes, purposely using the latter regardless of sense. John Lyly set up three basic structural principles:
phrases of equal length that appear in succession
the balance of key verbal elements in successive sentences
the correspondence of sounds and syllables, especially between words that are already balanced against each other

From the cliché "Italian is for singing; French for making love; English for conversation; German for commands" came a desire to make English more euphonious. Proponents such as Lyly used various classicisms, Greek and Latinate. I think this later appears in lyrics used by Handel in "The Heavens are Telling", where subject and object are repeatedly inverted. For example, "The wonder of his work displays the firmament." This is a latinate construction, and therefore more pleasing, they believed.  They supported their notions of rhetoric with various self-referential constructions.

Examples
"It is virtue, yea virtue, gentlemen, that maketh gentlemen; that maketh the poor rich, the base-born noble, the subject a sovereign, the deformed beautiful, the sick whole, the weak strong, the most miserable most happy. There are two principal and peculiar gifts in the nature of man, knowledge and reason; the one commandeth, and the other obeyeth: these things neither the whirling wheel of fortune can change, neither the deceitful cavillings of worldlings separate, neither sickness abate, neither age abolish". (Euphues, the Anatomy of Wit)

"Is it not far better to abhor sins by the remembrance of others' faults, than by repentance of thine own follies?" (Euphues, 1, lecture by the wise Neapolitan)

"Can any treasure in this transitory pilgrimmage be of more value than a friend? In whose bosom thou mayest sleep secure without fear, whom thou mayest make partner of all thy secrets without suspicion of fraud, and partaker of all thy misfortune without mistrust of fleeting. Who will account thy bale his bane, thy mishap his misery, the pricking of thy finger the piercing of his heart." (Euphues)

"How frantic are those lovers which are carried away with the gay glistering of the fine face? The beauty whereof is parched with the summer's blaze and chipped with the winter's blast: which is of so short continuance, that it fadeth before one perceive it flourish". (Euphues' after-dinner speech to the 'coy' Neapolitan ladies on whether the qualities of the mind or the composition of the man are more worthy).

"Time hath weaned me from my mother's teat, and age rid me from my father's correction". (Lucilla, considering her father's reaction in abandoning her fiance Philanthus for Euphues).

"A sharp sore hath a short cure" (Euphues)

"As they be hard to be won without trial of great faith, so are they hard to be lost without great cause of fickleness". (Euphues to Lucilla on the quality of 'fervency' in women).

"But alas Euphues, what truth can there be found in a traveller? What stay in a stranger? Whose words and bodies both watch but for a wind, whose feet are ever fleeting, whose faith plighted on the shore, is turned to perjury when they hoist sail". (Lucilla to Euphues).

Legacy
Many critics did not appreciate Lyly's deliberate excesses. Philip Sidney and Gabriel Harvey castigated his style, as did Aldous Huxley in his book On the Margin: Notes and Essays, who wrote, "Take away from Lyly his erudition and his passion for antithesis, and you have Mrs. Ros."

Lyly's style, however, influenced Shakespeare, who satirised it in speeches by Polonius and Osric in Hamlet and the florid language of the courtly lovers in Love's Labour's Lost; Beatrice and Benedick in Much Ado About Nothing also made use of it, as did Richard and Lady Anne in Richard III. It was taken up by the Elizabethan writers Robert Greene, Thomas Lodge and Barnabe Rich. Walter Scott satirised it in the character of Sir Piercie Shafton in The Monastery, while Charles Kingsley defended Euphues in Westward Ho!.

Contemporary equivalents in other languages
Euphuism was not particular to Britain, nor a manifestation of some social structure nor artistic opportunity unique to that country. There were equivalents in other major European languages, each of which was called by a different name: culteranismo in Spain, Marinismo in Italy, and préciosité in France, for example.

See also
Periodic sentence
Purple prose

References

Sources
 Concise Oxford Dictionary of English Literature, Oxford, 1957. pp. 166/7.

Further reading
 Child, Clarence Griffin (1894). John Lyly and Euphuism. Leipzig: A. Deichert.

 Hunt, T.W. (1889). "Euphuism in Literature and Style," New Englander and Yale Review, Vol. L, No. 228, pp. 189–200.
 Pater, Walter (1885). "Euphuism." In: Marius the Epicurean''. London: Macmillan & Co., pp. 94–111.

External links
 litencyc.com
 britannica.com

Rhetoric
Narrative techniques
English literary movements

de:Schwulststil#Euphuismus in der englischen Renaissanceliteratur

Euphuism


Dary Matera (born 1955) is an author who specializes in real-life casebooks. He is from Chandler, Arizona.

Matera grew up in Bangkok, Thailand, and Angeles City, Philippines, as the son of a Voice of America foreign service officer. He attended junior high at the International School of Bangkok, and then transferred to Wagner High School on Clark Air Force Base in the Philippines.

After returning to America and graduating from the University of Miami in 1977, Matera worked as a reporter for The Miami News (1977–82).  He covered the city beats—education, crime, politics and general assignment.

Matera became an independent author in 1986. His first mass market, non-fiction book, Are You Lonesome Tonight?, detailed the controversial story of Elvis Presley's lifelong relationship with a troubled Louisiana woman.

Matera has appeared in a half dozen television documentaries, including programs on The FBI's Top Ten Most Wanted, 1930s bank robber John Dillinger, 1960s cult leader Charles Manson, and 1970s giant serial killer Ed Kemper. Matera has also appeared in 9 episodes of the television show America: Fact vs Fiction which airs on the American Heroes channel.

His other books include:

Get Me Ellis Rubin! -- The Life, Times and Cases of a Maverick Lawyer.  (St. Martin's Press, 1989). It was published in paperback by St. Martin's Press under the title For the Defense in June 1991.
Quitting The Mob - How the Yuppie Don Left the Mafia and Lived to Tell His Story. (HarperCollins, 1992)
What's In It For Me? - How an Ex-Wise Guy Exposed the Greed, Jealously and Lust That Drive Arizona Politics. (HarperCollins, 1992)
Taming The Beast – Charles Manson's Life Behind Bars.  (St. Martin's Press, 1998) Republished in 2020 under the title "Charles Manson - Conversations with a Killer."
Strike Midnight -- a novel (Vine Books, 1994).
Angels of Emergency—Rescue Stories From America's Paramedics and EMTs. (HarperCollins, July 1996).
The Pena Files—Dramatic Cases From The World's Top PI.  (Regan Books {HarperCollins imprint} August 1996).
Among Grizzlies, (ghosted) (HarperCollins, Spring 1997).
Childlight – How Children Reach Out to Their Parents From the Beyond. (New Horizon Press, Spring, 2001).
A Cry for Character – How a Group of Kids Cleaned Up Their Rowdy School and Provided the Antidote to Columbine. (Prentice Hall/Penguin, Summer, 2001).
The FBI's Most Wanted, (William Morrow/HarperTorch, Fall, 2003).
John Dillinger – The Life and Death of America's First Celebrity Criminal.  (Carroll-Graf, Spring, 2004).
Stolen Masterpiece Tracker – The Dangerous Life of the FBI's Number 1 Art Sleuth (Barricade Books, 2006)
"MacArthur's Children - They Lost Their Innocence, In Every Way Imaginable" Novel (Kindle edition, 2010)
Charles Manson - Conversations with a Killer (Barns & Noble/Sterling, 2019)
Ed Kemper - The Coed Killer (Conversations with a Killer series, Barns & Noble/Sterling, 2021)

References
 Listings at Biblio.com

Writers from Arizona
People from Chandler, Arizona
1955 births
Living people

Dary Matera


Alberto Cangela de Mendonça (Homoine, 10 de Setembro de 1941 - Mbuzini, 19 de Outubro de 1986) foi um politico moçambicano. Foi Governador da Provincia de Sofala (1974-75), Secretário-Geral do Ministério dos Negócios Estrangeiros (1975-1977), Director da ROMON (1977-1982), e Director do Protocolo da Presidência da República Popular de Moçambique (1982-1986).

Biografia

Infância e educação

Nasceu em 10 de Setembro de 1941 no distrito de Homoíne, na Província de Inhambane. Os pais eram camponeses e o pai trabalhou nas minas da África do Sul (onde fez 21 contractos).

Aos dez anos, Cangela de Mendonça ingressou na escola da Igreja Metodista Unida em Chirrenguete antes de passar para uma escola católica em Daulamaze e, eventualmente, para missão dos Padres Franciscanos em Homoine onde estudou até a 4a classe.

No último ano de estudos, Alberto Cangela de Mendonça teve como professor o Padre Alexandre José Maria dos Santos, futuro Cardeal, com quem desenvolveu uma amizade forte que durou toda sua vida. A amizade e influência do Dom Alexandre levaram Alberto Cangela de Mendonça a considerar entrar no Seminario católico.

Trabalho e Nacionalismo

Após a 4a classe, em 1957, o Cangela de Mendonça foi trabalhar na Beira (Moçambique) como dactilógrafo nos Caminho de Ferro, assim como no Cartório dum advogado e na Capitania do Porto. Na Beira frequentou a Igreja Católica onde teve contacto com os meios liberais e progressistas da área, como foi o caso do Arcebispo Dom Sebastião Soares de Resende, do nacionalista Filipe Magaia (hoje herói nacional) assim como elementos da Oposicão Democrática.

Em 1962, Cangela de Mendonça concorreu para trabalhar nas Obras Públicas. Após ter ganho o concurso, passou a viver e trabalhar em Lourenço Marques onde encontrou a sua mulher, Esperança Chadraca. Em 1964 foi mandado trabalhar em Tete onde frequentou o Club de Tete e foi preso pela Polícia Internacional e de Defesa do Estado (Pide) em 1966 por aderir ao nacionalismo africano. O Club de Tete tinha ligações com o partido nacionalista União Nacional Africana de Moçambique Independente (UNAMI).

Cangela de Mendonça ficou preso nove meses, primeiro em Tete e, depois, na Cadeia da Machava onde foi maltrado, com algumas consequências físicas permanentes, como gastritite crónica. Foi solto em 1966 pe voltou ao trabalho e pude finalmente casar com a Dona Esperança Chadraca com quem veio a ter sete filhos.

Em 1969 foi compulsivamente tranferido para Zambézia afim de neutralizar o seu potencial político. Mas, em Quelimane, inseriu-se nos meios catolicos progressistas da Província. Frequentou gentes como o bispo Dom Manuel Vieira Pinto, o Padre Prosperino Gallipoli, o Padre João Baptista Brentari ou o Padre (depois bispo) Dom Bernardo Filipe Governo.

Independência e Governo

Após a Revolução de 25 de Abril de 1974 em Portugal, Cangela de Mendonça foi nomeado pela liderenca da Frelimo para ser o Governador da Provincia de Manica & Sofala (foi nomeado em 7 de Novembro de 1974). Aceitou o desafio e mudou-se com a familia para a cidade de Beira, onde trabalhou como primeiro Governador africano e único Governador civil durante o Governo de Transição.

Em 28 de Maio de 1975, Cangela de Mendonça foi nomeado como Secretario-geral do Ministério dos Negócios Estrangeiros. Organizou o Ministério que não existia antes da independência, desenvolveu a  instituição e inaugurou um novo Protocolo do Estado. Em Dezembro de 1976 foi nomeado como Director da Rodoviária de Moçambique Norte (ROMON).

Em 1982 o Presidente Samora Machel chamou Cangela de Mendonça para trabalhar com ele na Presidência, como Chefe do Protocolo. Ele ocupou este lugar até o seu falecimento no acidente do avião presidencial em Outubro de 1986 em Mbuzini.

Memorial
O Cangela de Mendonça foi enterrado em Maputo. Em 1989 O Presidente de Moçambique e da Africa do Sul inauguraram um Memorial em Mbuzini para todos os que pereceram no acidente aéreo de 1986.

Em 10 de Setembro de 2006 foi organizada uma confêrencia em memoria do Cangela de Mendonça no Instituto Superior Politécnico e Universitário (ISPU) em Maputo [hoje Universidade Politécnica] no quadro das Celebrações do Vingesimo Aniversario do Desastre de Mbuzini.

Em 2010, o José Rodrigues dos Santos publicou o romance O Anjo Branco sobre o pai dele na guerra colonial. No romance fez figurar o Alberto Cangela de Mendonça que apresentou como infermeiro na cidade de Tete.

Nos anos 2010, o Governo de Moçambique deu o nome Alberto Cangela de Mendonça a uma rua da capital Maputo -- uma rua perpendicular a Avenida Vladimir Lenin, Avenida Kim il-Sung e Avenida da Malhangalene (-25.943396, 32.590980).

Further reading
 Amado Couto, Fernando, Moçambique 1974: O fim do Império e o Nascimento da Nação , Alfragide: Editorial Caminho, 2011
 Morier-Genoud, Eric, Catholicism and the Making of Politics in Central Mozambique, 1940-1980, Rochester: Rochester University Press, 2019
 Newitt, Malyn,  História de Moçambique, Mem-Martins: Publicações Europa-América, 1997
 Rodrigues dos Santos, José O Anjo Branco, Lisboa: Gradiva, 2010

Referências

Políticos de Moçambique

Alberto Cangela de Mendonça


Tarlan Aliyarbeyov (en azéri : Tərlan Abdulla oğlu Əliyarbəyov ; né le 28 novembre à Chamakhi et mort le 15 février 1956 à Bakou) est un officier militaire azerbaïdjanais et soviétique, général de division.

Études

En 1908, il est diplômé d'une école municipale de six ans à Chamakhi, après quoi il part pour Vladikavkaz afin d'entrer dans le corps des cadets. En 1910, Aliyarbekov entre à l'école militaire Mikhailovskoe à Tiflis.

Première Guerre mondiale

En 1914, Aliyarbekov est diplômé de l'école militaire de Tiflis en  catégorie. Pendant la Première Guerre mondiale, le sous-lieutenant Aliyarbekov commence à servir dans le 205 régiment d'infanterie Chamakhi sur le front allemand, commande ensuite une compagnie et un bataillon du régiment, et participe aux batailles sur ce front. Bientôt Aliyarbekov reçoit le grade de capitaine d'état-major. En mai 1916, il reçoit le grade de l'Ordre de Saint-Stanislas III avec des épées et un arc et le grade de l'Ordre de Sainte-Anne IV avec l'inscription « Pour la bravoure ».

À l'été 1916, Tarlan Aliyarbekov est grièvement blessé pour la quatrième fois. Pendant un certain temps, le capitaine d'état-major Aliyarbeyov est soigné à l'hôpital de Brest.

Dans l'armée azerbaïdjanaise

Le 19 décembre 1918, le capitaine T. Aliyarbekov est recruté pour servir dans les troupes de la République d'Azerbaïdjan et envoyé au 2e régiment d'infanterie de Bakou. Le 7 mars 1919, par arrêté du ministre de la Guerre, le général d'artillerie Samadbek Mehmandarov, le capitaine du 2e régiment d'infanterie de Bakou, Aliyarbekov, est nommé adjoint par intérim du commandant militaire du district de Bakou.Le 24 novembre, sur ordre du gouvernement de la République d'Azerbaïdjan, l'assistant du commandant militaire du district de Bakou, le capitaine Aliyarbekov Tarlan est promu en lieutenant-colonel pour ses mérites.

En 1923-1929, il travaille comme assistant du commissaire militaire de la RSS d'Azerbaïdjan et chef du département territorial. En 1925-1931, il est élu membre du Comité exécutif central d'Azerbaïdjan. Aliyarbeyov est député du Soviet suprême de la RSS d'Azerbaïdjan. Il revient à Bakou en 1927 après avoir obtenu son diplôme de l'Académie militaire de haut commandement du nom de Frunze, et travaille pour former le personnel militaire national. En 1946-1948, il travaille comme vice-ministre de l'Éducation de la RSS d'Azerbaïdjan pour les affaires de défense.

Références

Naissance en novembre 1892
Décès en février 1956
Personnalité de la Première Guerre mondiale
Décès à 63 ans

Tarlan Aliyarbeyov


A patty melt is a cheeseburger variant consisting of a ground beef patty with melted cheese (traditionally Swiss Cheese) and often topped with caramelized onions between two slices of griddled bread (traditionally rye or marbled rye, though sourdough or Texas toast are sometimes substituted in some regions, including the Southern U.S.). The patty melt is a variant of the traditional American cheeseburger, serving it on sliced bread instead of a traditional bun.

It is unclear when the patty melt was invented, but it was most likely the mid-20th century, either during the Great Depression or the postwar economic boom. Several culinary writers have suggested that Los Angeles restaurateur Tiny Naylor may have invented the patty melt sometime between 1930 and 1959, depending on the source. Even if Naylor did not invent the sandwich, it is agreed that he and his family helped popularize the sandwich in their respective restaurants, which included Tiny Naylor's, Du-par's, and Wolfgang Puck's Granita, over the past half-century or more.

See also
 List of American sandwiches
 List of hamburgers
 List of sandwiches

References

American sandwiches
Cheese sandwiches
Fast food
Hamburgers (food)

Patty melt


Newbury Park can refer to:
Newbury Park, California
Newbury Park High School
Newbury Park, London

Newbury Park


Gaby steht für:

den Vornamen Gaby, sowie

 Gaby (Aostatal), ein Ort im Aostatal in Italien
 Gaby (Film), ein Spielfilm von Curtis Bernhardt aus dem Jahr 1956
 (1665) Gaby, ein Hauptgürtelasteroid
 Île Gaby, eine Insel im Kerguelen-Archipel

Gaby ist der Familienname oder Namensteil folgender Personen:
 Fred Gaby (1895–1984), britischer Hürdenläufer
 Gabriel Thohey Mahn-Gaby (1927–2016), katholischer Bischof

GABY steht für:
 Go-Ahead Bayern GmbH, bayerisches Eisenbahnverkehrsunternehmen (Halterkürzel der Europäischen Eisenbahnagentur)

Siehe auch:
 Gabi (Begriffsklärung)
 Gabii
 Gabby
 Zonen-Gaby, Titelbild-Figur der Satirezeitschrift Titanic  (1989)

GABY

Gaby (Begriffsklärung)


Bärbel Dieckmann, (26 Mart 1949, Leverkusen), Alman siyasetçi.

Almanya'nın Kuzey Ren-Vestfalya eyâletinde, Bonn kentinin Büyükşehir Belediye Başkanı. 4 çocuk annesi Dieckmann, 15 Kasım 2005'ten bu yana Sosyal Demokrat Parti başkan vekilliği görevini de üstlenmiştir.

Dış bağlantılar
 Kişisel web sitesi

1949 doğumlular
20. yüzyıl Alman siyasetçileri
21. yüzyıl Alman siyasetçileri
Bonn belediye başkanları
Yaşayan insanlar

Bärbel Dieckmann