بائع العرقسوس مهنة موجودة في مصر بشكل مكثف بأدواته المميزة وهو الإبريق الزجاجي أو النحاسي كبير الحجم الذي صنع خصيصا ليحافظ على برودة العرقسوس طوال اليوم، ويحمله بواسطة حزام جلدي عريض يحيط بالخصر ويتدلى منه إناء صغير للأكواب، بينما يمسك بيده اليمنى صاجين من النحاس يصدران صوتا مميزا ويحمل في يده اليسرى إبريقا بلاستيكيا صغيرا مملوءا بالماء لغسل الأكواب التي استبدلت بالأكواب البلاستيكية، وقد يرتدي بائع العرقسوس طربوشا فوق رأسه للفت الأنظار إليه ودلالة على اعتنائه بنفسه.

شفا وخمير يا عرقسوس وبارد وخمير وتهنى يا عطشان.. هذه العبارات التي يغنيها بائع العرقسوس للإعلان عن شراب عرف منذ القدم بمذاقه الحلو، الذي يقبل عليه الكبار والصغار، خصوصا في شهر رمضان وفي فصل الصيف عندما تشتد حرارة الجو ويزداد احتياج الجسم للسوائل، وكثيرا ما يتناوله المسلمون بعد أذان المغرب، لا سيما في الأحياء الشعبية، لكنه يبقى شرابا يقبل عليه الفقراء والأغنياء.

مهن

بائع العرقسوس


Demid Sofonovich Pianda () o, según algunas fuentes, Panteléi Demídovich Pianda (), también escrito Penda () (? – después de 1637) fue uno de los primeros y más importantes exploradores rusos de Siberia. De acuerdo con algunos documentos históricos y según reconstrucciones posteriores basadas en ellos, en 1620-24, Pyanda, mientras lideraba una partida que estaba en Siberia cazando y comprando pieles a los locales, se convirtió en el primer ruso que remontó el río Tunguska Inferior y que llegó a las proximidades del río Lena, uno de los mayores ríos del mundo. De acuerdo con relatos más legendarios, recogidos un siglo después de su viaje, Pyanda supuestamente habría descubierto el río Lena, explorado gran parte de su longitud, y vía el río Angara regresado al Yeniséi, de dónde venía. Así, en tres años y medio, Pyanda habría explorado unos  del curso del Tunguska Inferior, y, posiblemente, unos 2.400 km del Lena y unos  del Angara (el Bajo Tunguska y Angara ambos son Yenisei afluentes más grandes). En total, Pyanda podría haber descubierto alrededor de  de grandes ríos siberianos hasta entonces desconocidos. También es posible que haya descubierto Yakutia, y posiblemente que fuera el primer ruso que se encontró con yakutos y buriatos. También demostró que el río Angara (un nombre buriatio) y el río Tunguska Superior (Verjniaia Tunguska, como en un principio era conocido por los rusos) eran un único río.

Nombre e identidad

Pianda era un apodo, que significa una piel bordeada de malitsa, que era una clase de ropa samoyédica hecha con pieles de renos. Los pyanda se hacían a partir de pieles de perro de diferentes colores a los que se añadía la malitsa para embellecerlas.

En el primer tercio del  había dos hombres en Yakutia con el apodo de Pyanda. Uno de ellos era Pyanda Safonov (el hijo de Safon, o Sofon) llamado Demid —su nombre apareció en documentos de 1637. El otro era Panteley Demidovich Pyanda (probablemente un hijo de Pyanda Safonov) —su nombre fue recogido en 1643. El gran explorador lo más probable es que se llamara Demid Sofonovich Pyanda.

Sólo existen unos pocos documentos originales sobre Pyanda, y sus obras se conocen sobre todo por registros recogidos unos 100 años más tarde, en el , especialmente durante la Gran Expedición del Norte, promovida por el gobierno de Rusia para establecerse en el Ártico y en la costa del Pacífico y encontrar un camino hacia el continente americano . Al mismo tiempo, la llamado Brigada de los Académicos de la expedición eran pioneros en la investigación de la naturaleza y la historia de Siberia.

El historiador Gerhardt Friedrich Müller (1705-1783), nacido en Alemania, encontró un documento en los archivos siberianos, probando que el asentamiento invernal de Pyandino en la parte superior del Tunguska Inferior ya existía en 1624, lo que significa que se habría establecido al menos un año antes.

La leyenda de Pyanda y su viaje en el Lena y el Angará fue recogida por el naturalista Johann Georg Gmelin (otro alemán al servicio ruso), mientras estaba de viaje en las regiones del Yenisei y Lena. Müller también recogió algunas leyendas sobre Pyanda en Siberia.

Sobre la base de las historias oídas a los cosacos, el documento sobre Pyandino y unas pocas menciones del nombre de Pyanda en otros documentos, el académico soviético Alekséi Okládnikov (1908-1981) reconstruyó el supuesto viaje de Pianda, tal y como se presenta en las siguientes secciones.

El viaje de Pyanda

Ascenso del río Yeniséi y del Bajo Tunguska

Demid Sofonovich Pyanda se dio a conocer alrededor de 1619 en Mangazeya —una colonia de mercaderes fundada en 1600 a orillas del río Taz, entre los ríos Obi y Yeniséi— llegando desde el ostrog de Yeniseisk (fundado en 1619). Pyanda tenía algo de dinero y riquezas de origen desconocido. Tomando unos 40 hombres para que lo acompañasen, se dirigió a Turujansk en el Yenisei, cerca de la desembocadura del Tunguska Inferior (o Nizhnyaya Tunguska en Rusia). Mientras compraba pieles a los locales, escuchó historias acerca de la existencia de un gran río al este del Tunguska Inferior, llamado Elyu-ene, que en idioma evenki significa «río grande». Los rusos, a su manera, lo convirtieron en Lena (una forma acortada del nombre femenino ruso de Yelena, que corresponde a Elena).

De acuerdo con algunas notas hechas por los ingleses en Pustozersk en 1611-1612, los cosacos siberianos sabrían de la existencia del Lena ya en 1611-1612. Muchos querían encontrar todavía ese legendario río Lena y su abundante riqueza en pieles, sin embargo, al mismo tiempo apareció otro tipo de historia, hablando de otro gran río hacia el este, donde estarían navegando barcos de gran tamaño con campanas y cañones. Eso podría referirse a barcos chinos en el río Amur, no en el Lena, pero los rusos no sabían todavía que había dos ríos principales diferentes al este del Yenisei. Los relatos de buques armados hicieron que los aventureros rusos fueran más cuidadosos y demoró su movimiento hacia el este.

Pyanda pasó a ser el más resuelto de los exploradores potenciales, y en 1620 se convirtió en el líder de una expedición muy prolongada. Navegó desde el pequeño asentamiento de Turujansk —que había sido fundado en 1607 como campamento de invierno para comerciantes y cosacos— remontando el Tunguska Inferior con muchos hombres en varios strug, un tipo de embarcación fluvial. Se movían con bastante rapidez en medio de las riberas del río cubiertas de taiga, hasta que el curso del río se volvió hacia el sur y el valle se redujo. Los troncos de los árboles, flotando en el río, impedían el camino —Pyanda pensaba que los tunguses estaban tratando de obligarle a dar la vuelta. Ya fuera para evitar riesgos excesivos o para comprar pieles a los locales justo en el punto al que había llegado, Pyanda ordenó a sus hombres detenerse y construir un asentamiento de invierno, más tarde llamado Nizhneye Pyandino (Bajo Pyandino). Estaba en la región donde el Tunguska Inferior está cerca del río Vilyuy, un importante afluente del Lena, aunque no lo sabían. Los tunguses pronto les atacaron, pero los rusos los repelieron fácilmente con sus armas de fuego.

Al año siguiente, 1621, Pyanda navegó apenas varias decenas kilómetros río arriba, y en el paralelo 62°N, construyó Verjneye Piandino, otro asentamiento de invierno. En 1623, navegó hacia el sur varios cientos de kilómetros más y una vez más hizo un asentamiento invernal, en los 58°N. Ese lento ritmo de su viaje se puede explicar tanto por la resistencia de los tunguses como por un exitoso comercio de pieles con ellos.

Descubrimiento y exploración del río Lena

El último asentamiento de invierno del grupo de Pyanda estaba muy cerca del llamado Chechuysky volok, un portaje de unos 20 km entre el Tunguska y la parte superior del Lena. Por último, en 1623, Pyanda acarreó por tierra sus strugs' hasta el Lena o construyó nuevos barcos donde estaba, antes de alcanzar ese gran río de la Siberia oriental.

Después de que el hielo en el Lena se agrietase y flotase río abajo, Pyanda lo siguió y durante varios días navegó a través de orillas rocosas. Después de pasar por la desembocadura de un importante afluente por la derecha, llamado río Vitim, el Lena se volvió más amplio y pronto giró hacia el este, fluyendo entre orillas bajas y numerosas islas. Después de pasar por la boca de otro afluente meridional, el río Oliokma, las orillas volvieron a ser rocosas. Pyanda alcanzó las tierras habitadas por los yakutos y volvió hacia atrás, evitando una invernada en medio de un indeterminado número de nativos potencialmente hostiles.

 Exploración del río Angará

Pyanda volvió a Chechuiski volok y decidió explorar otro camino de regreso hacia el río Yeniséi. Navegó por el Lena aguas arriba hasta que llegó a ser demasiado rocoso y poco profundo, y luego viajó hacia el oeste a través de las estepas habitadas por los nómadas buriatos. En el otoño de 1623 la partida de Pyanda llegó a la parte superior del río Angaráy todavía tuvieron algo de tiempo para construir nuevos barcos, ya que por lo general el Angara se congela un poco más tarde. Pyanda y sus hombres pasaron con éxito los rápidos del Angara y finalmente llegaron a la desembocadura del río en el Yeniséi, habiendo descubierto que el Angará era el mismo río conocido como Tunguska Superior (Verjniaya Tunguska), como había sido nombrado con anterioridad por cosacos yeniseianos. A finales de 1623 o principios de 1624, Pyanda llegó a Yeniseysk donde terminó su largo viaje de unos .

Más tarde el nombre de Pianda se menciona una vez en documentos de los cosacos, aunque sin embargo su vida aún se desconoce.

 La prioridad de Pyanda en el descubrimiento del Lena

Raymond Henry Fisher escribió en su trabajo de 1943 (antes de la publicación en 1949 de la obra de Okladnikov), que el Lena se había alcanzado en 1620 por hombres procedentes de Mangazeya, que descendieron el río Vilyuy hasta su confluencia con el Lena. Esto corresponde con el primer año del viaje de Pyanda según la reconstrucción del académico Okladnikov, pero no hay pruebas concluyentes de que Pyanda o sus hombres llegaron a Lena tan temprano, mientras que la existencia del asentamiento de Pyandino cerca de la confluencia del Bajo Tunguska y del Lena sugiere que Pyanda más probablemente descubriera el Lena de esa manera .

Si bien muchas fuentes nombran a Pyanda o Penda como el primer explorador conocido del Lena, otras comienzan el relato de la exploración de Lena con el nombre de Vasily Bugor. Bugor no fue el primer ruso en el Lena, pero su viaje fue el primero bien testimoniado, y el primero a través de los ríos Angara y Kirenga. Entre el viaje de Pyanda en 1620-1624 y el viaje Bugor en 1628-30, otros exploradores realizaron varios intentos de llegar al Lena: Grigori Semenov lo buscó en 1625 (uno de sus hombres, Matvey Parfyonov se cree que habría llegado al río); Bazhen Kokoulin viajó al Lena en 1626 y Vasilyev Martemyan en 1627-1628. Todos ellos descendieron hasta el Lena a través de su afluente el Vilyuy, a diferencia de Pyanda o Bugor. Desde 1632, cuando Piotr Beketov fundó el asentamiento de Yakutsk en el centro de Yakutia, la presencia de los rusos en la región de Lena se volvió permanente.

 Véase también
 Vías fluviales de Siberia

 Notas

 Referencias
, que ecoge como fuentes:
 И.П. Магидович, В.И. Магидович Очерки по истории географических открытий. Издание в 5 томах. Том 2, стр. 268-271. Москва, "Просвещение", 1983 // I.P. Magidovich, V.I. Magidovich. Notes on the History of Geographical Discoveries in 5 volumes. Vol.2, pp. 268–271. Moscow, Prosvescheniye, 1983.
 *Окладников А.П. Пенда - забытый русский земплепроходец XVII века. - В сб.: Летопись Севера. М., Изд-во Главсевморпути, 1949, т. 1. // Okladnikov A. P. Penda - the forgotten Russian explorer of the 17th century. A part of: Northern Chronicle''. Moscow, the publishing house of the Chief Directorate of the Northern Sea Route, 1949, vol. 1.

Enlaces externos
 The chapter on the 17th century Siberian exploration from the Notes on the History of Geographical Discoveries by I.P. Magidovich, V.I. Magidovich

Exploradores de Rusia del siglo XVII
Exploradores de Siberia
Cosacos rusos

Demid Pianda


بلدية القادوس أو (نقحرة: ألكادوثو) (بالإسبانية: Alcadozo) هي بلدية تقع في مقاطعة البسيط التابعة لمنطقة قشتالة والمنشف وسط إسبانيا.

الديموغرافيا
بلغ عدد سكان بلدية القادوس 734 نسمة عام 2011 (وفقاً للمعهد الوطني الإسباني للإحصاء).

مراجع

مصادر
  الموقع الرسمي لبلدية القادوس

أماكن ذات اسم عربي الأصل في شبه الجزيرة الإيبيرية
أماكن مأهولة في البسيط
بلديات البسيط

ألكادوثو


Morirás en Chafarinas es una novela juvenil de intriga escrita en 1990 por Fernando Lalana, de la que Pedro Olea filmó una versión cinematográfica cinco años más tarde.

La obra obtuvo en 1991 el Premio Nacional de Literatura Infantil y Juvenil.

El autor publicó en 1999 una continuación titulada Conspiración Chafarinas.

Argumento
En un acuartelamiento español de Regulares en Melilla se han producido varias muertes. Un capitán encarga a un soldado que investigue la posible relación entre ellas, pero a medida que se empiezan a descubrir hechos, el soldado es rápidamente apartado del caso. Sin embargo, continuará la investigación por su cuenta llegando a la conclusión de que todas las muertes están relacionadas con el tráfico de heroína, así como con varios oficiales.

La última parte de la novela está ambientada en las islas Chafarinas, archipiélago español del mar Mediterráneo, situado frente a las costas de Marruecos, de las que dista 1,9 millas náuticas (3,52 km) y está constituido por tres islas: Isla del Congreso, Isla Isabel II e Isla del Rey Francisco. Están protegidas bajo la forma de Refugio Nacional de Caza. Solo los militares españoles y los biólogos destinados en ellas tienen acceso a las islas.

Referencias
 Ficha de Morirás en Chafarinas en la página oficial del autor.

Véase también
 Morirás en Chafarinas (película)

Novelas de 1990
Novelas de España del siglo XX en español
Premio Nacional de Literatura Infantil y Juvenil de España
España en 1990

Morirás en Chafarinas (novela)


The flag of the Faroe Islands (in Faroese: Merkið) is an offset cross, representing Christianity. It is similar in design to other Nordic flags – a tradition set by the Dannebrog of Denmark, of which the Faroe Islands are an autonomous territory.

The flag is called Merkið, which means "the banner" or "the mark". It resembles the flags of neighbouring Norway and Iceland.

Description and symbolism
The design of the flag incorporates a red Nordic cross, which is offset to the left. The red cross is fimbriated azure and is set on a white field. The flag design closely resembles that of the Norwegian flag, with the fimbriated cross.

White symbolises the creators of the flag, the foam of the sea and the pure, radiant sky of the Faroe Islands, while the old Faroese blue and red colours are reminiscent of other Scandinavian and Nordic flags, representing the Faroe Islands' bonds with other Nordic countries.

Colours
The specific colours of the flag are defined in a 1959 law.

History
The modern Faroese flag was devised in 1919 by Jens Oliver Lisberg and others while they were studying in Copenhagen. The first time Merkið was raised in the Faroe Islands was on 22 June that year in Fámjin on the occasion of a wedding. On 25 April 1940, the British occupation government approved the flag for use by Faroese vessels, during the tenure of Carl Aage Hilbert as Danish prefect. Britain did not want the same flag as German-occupied Denmark to be used. April 25 is still celebrated as Flaggdagur and it is a national holiday. With the Home Rule Act of 23 March, 1948, the flag was recognized by the Danish Government as the national flag of the Faroes. The original flag is displayed in the church of Fámjin in Suðuroy.

See also

Flag of Denmark
Flag of Greenland
List of flags of Denmark
Nordic Cross flag
Raven banner

Notes

References

 Learn about the Flag of Faroe islands on Faroeisland.fo

1940 establishments in the Faroe Islands
Faroe Islands
National symbols of the Faroe Islands
Faroe Islands

Faroe Islands
Faroe Islands
Faroe

Flag of the Faroe Islands


In law, a resolution is a motion, often in writing, which has been adopted by a deliberative body (such as a corporations' board and or the house of a legislature). An alternate term for a resolution is a resolve.

In corporations

In corporations, a written resolution is especially useful in the case of the board of directors of a corporation, which usually needs to give its consent to real estate purchases or sales by the corporation.  Such a resolution, when certified by the corporation's secretary, gives assurance to the other side of the transaction that the sale was properly authorized.  Other examples include resolutions approving the opening of bank accounts or authorizing the issuance of shares in the corporation.

Legislative bodies
In many legislative bodies, the term resolution is the way a motion which has been approved is called.

In the United States, resolution means a proposal made in writing, while motion means a proposal made verbally.

Houses of a legislature often adopt non-binding resolutions.

However, a legislature also uses resolutions to exercise one of its binding powers that isn't a lawmaking power. For example, the United States Congress declares war or proposes constitutional amendments by adopting a joint resolution. A house of a legislature can also use a resolution to exercise its specific powers, as the British House of Commons does to elect its Speaker or as the United States House of Representatives does to impeach an officer of the government.

Types

Non-binding

In a house of a legislature, the term non-binding resolution refers to measures that do not become laws. This is used to differentiate those measures from a bill, which is also a resolution in the technical sense.  The resolution is often used to express the body's approval or disapproval of something which they cannot otherwise vote on, due to the matter being handled by another jurisdiction, or being protected by a constitution.  An example would be a resolution of support for a nation's troops in battle, which carries no legal weight, but is adopted for moral support.

Substantive and procedural
Substantive resolutions apply to essential legal principles and rules of right, analogous to substantive law, in contrast to procedural resolutions, which deal with the methods and means by which substantive items are made and administered.

Historical examples of resolutions
Gulf of Tonkin Resolution
Kentucky and Virginia Resolutions
United Nations General Assembly resolutions
United Nations Security Council resolutions
War Powers Resolution

See also
Courtesy resolution
Main motion
Preamble

References

Notes

Motions (parliamentary procedure)
Parliamentary procedure

Resolution (law)


Real Betis Balompie, İspanya'nın Sevilla kentinde 1907'de kurulan futbol kulübüdür. La Liga'da mücadele eden ekip yeşil-beyaz renklere sahiptir. Maçlarını Benito Villamarin Stadı'nda oynarlar. Tarihinde 1 İspanya Ligi şampiyonluğu, 3 İspanya Kupası şampiyonluğu bulunmaktadır.

Köklü bir geçmişe sahiptir. 2008-09 sezonunun son maçında bir diğer düşme adayı Real Vallodolid ile kendi evinde oynar. Ancak maç 1-1 bera biter ve küme düşer.

La Liga 2'de geçirdiği ikinci sezonda ligi ilk sırada tamamlayarak 2011-2012 sezonunda yeniden La Liga'ya yükseldi. 3 sezon La Liga'da mücadele ettikten sonra 2013-2014 sezonunu sonuncu tamamlayarak tekrar ikinci lige düştü. İkinci ligdeki ilk senesinde sezonu birinci bitirince La Liga'ya geri döndü. Real Betis 2017-2018 La Liga sezonunda başarılı bir grafik çizerek sezonu 6. sırada tamamladı ve UEFA Avrupa Ligi'ne grup aşamasından katılma hakkı kazandı.

2021-22 sezonunda, Copa del Rey finalinde Valencia'ya karşı üstünlük kurup 17 yıllık kupa hasretine son vermiştir.

Başarıları
 La Liga: 1
 1934-35
 Copa del Rey: 3
 1976-77, 2004-05, 2021-22 La Liga 2:6
 1931-32, 1941-42, 1957-58, 1970-71, 1973-74, 2010-2011, 2014-2015 1 kere UEFA Şampiyonlar Ligi 'ne katıldı
 2 kere UEFA Kupa Galipleri Kupası'na katıldı
 7 kere UEFA Avrupa Ligi 'ne katıldı
 51 sezon  La Liga 'da oynadı
 25 sezon  La Liga 2 'da oynadı
 7 sezon  Tercera División 'da oynadı

Oyuncu Kadrosu
.

Emekli Edilen Numaralar
26  Miki Roqué (kanser nedeniyle öldü)'' (2009-12)

La Liga'daki son pozisyonları

Rekorları

Kulüp rekorları
 En iyi La Liga pozisyonu:
Şampiyon - 1934-35
 En kötü La Liga pozisyonu:
Yirminci - 1990-91
 İspanya Millî sayısı:
27
 Evindeki en farklı galibiyeti:
Real Betis 7-0 Real Zaragoza - 1958-59
 Deplasmandaki en farklı galibiyeti:
Cádiz CF 0-5 Real Betis - 1977-78
 Evindeki en farklı mağlubiyeti:
Real Betis 0-5 Real Madrid - 1960-61, Real Betis 0-5 CA Osasuna - 2006-07
 Deplasmandaki en farklı mağlubiyeti:
Athletic Bilbao 9-1 Real Betis - 1932-33

Oyuncu rekorları
En çok maçta oynayan
Julio Cardeñosa - 306 (1974-85)
En golcü (La Liga)
Poli Rincón - 78 (223 maç, 1981-89)
En golcü (Toplam)
Manuel Domínguez - 94
En golcü (Avrupa)
Alfonso - 8
En çok kırmızı kart alan
Jaime Quesada - 7
2010 FIFA Dünya Kupası'nda oynayan
Achille Emana - Kamerun

Dış bağlantılar
 Real Betis Balompié S.A.D. resmi sitesi

Kaynakça

1907'de kurulan futbol kulüpleri
Real Betis
İspanya'daki futbol kulüpleri
La Liga kulüpleri
Copa del Rey şampiyonları

Real Betis


Senden Vazgeçmem, Müslüm Gürses'in 18 Nisan 1994'te Elenor Müzik firmasından çıkardığı albümüdür. Bu albüm Müslüm Gürses'in en çok satan albümlerinden olup 1994 yılına damga vurmuştur.

Şarkı listesi

Albüme konmayan yedek şarkılar

Albüme ait diğer bilgiler
 Bu albüm Müslüm Gürses'in en fazla klip çektiği albümdür.
 Albümde Senden Vazgeçmem, Hangimiz Sevmedik, Evlat ve Haydar Haydar şarkıları için klip çekilmiştir.
 Albümün yayımlanmayan ilk versiyonunda Dayanamazsın şarkısının yerine Neden Saçların Beyazlanmış (Deli Gibi Sevdim) şarkısı bulunmaktadır.
Gürses, bu albüme ismini veren Senden Vazgeçmem şarkısını 2009 yılında Sandık albümü için tekrar seslendirmiştir.

Künye

 Yapım: Elenor Müzik
 Yapımcı: Muhteşem Candan
 Prodüksiyon: Atilla Alpsakarya
 Yönetmen: Ali Osman Erbaşı
 Aranjör: Tarık Ağansoy
 Tonmaister: Yılmaz KarayalımAli Ulvi Çalışkan
 Mix: Yılmaz Karayalım
 Stüdyo: Elenor Stüdyoları

Orkestra

 Yaylılar: Ali İhsan KısaçSendur GüzelelAyhan ŞenyaylarÖzcan BüyükYaşar Okyayİbrahim ŞentürkerReşat ŞenyaylarTimur ŞenyaylarŞükrü BüyükçınarÖzer ArkunErdoğan Şenyaylar
 Bağlama: İsmail DerkerAli Osman ErbaşıÇetin AkdenizErol ParlakGüray HafiftaşMehmet Aslan (Yalan Oldu)
 Bağlama Açış: Ali Ekber Çiçek (Haydar Haydar)
 Garmon: Kürşat Uğurlu
 Tar: Mirza Başara
 Darbuka: Murat Arslan
 Def: Fevzi Öye
 Hollo 1: Serdar Erbaşı
 Hollo 2: Caner Öye
 Bendir: Ali İhsan Yılmaz
 Bongo: Can Kökrek
 Kanun: Halil Karaduman
 Ney-Zurna: Ercan Irmak
 Gitar: Erdinç Şenyaylar
 Keman Solo: Sendur Güzelel
 Vokaller: Çimen İltelBirsel YeşilyurtOlcay KökerErol KökerEsat KabaklıAli Osman ErbaşıElvan Erbaşı (Can Yar)

Kaynakça

1994 albümleri
Müslüm Gürses albümleri
Pop albümleri
Arabesk albümleri
Türk halk müziği albümleri
Elenor Müzik albümleri
Türkçe albümler
Azerice albümler

Senden Vazgeçmem


Rebecca Podos est une autrice américaine.

Biographie
Rebecca Podos est agente littéraire.

Son premier roman Young Adult, The Mystery of Hollow Places, est un thriller sur une adolescente de dix-sept ans dont le père, auteur célèbre de romans à mystère, est déclaré disparu. Convaincue qu'il suit les traces de sa mère qui les a abandonnés quand elle était bébé, elle décide de suivre ses traces. Le roman est publié en 2016.

Dans son deuxième roman, Like Water, une adolescente bisexuelle mexicaine-américaine travaille dans un parc d'attraction et y tombe amoureuse d'une personne genderqueer. Le roman est publié en 2017 et reçoit le prix Lambda Literary pour la littérature jeunesse et young adult LGBTQ lors du 30e prix Lambda Literary.

Œuvres

Romans

Notes et références

Liens externes

Femme de lettres américaine
Auteur américain de littérature d'enfance et de jeunesse
Agent littéraire
Romancière américaine de fantasy
Romancière américaine du XXIe siècle

Rebecca Podos


වර්ෂ 2320 කටත් වඩා ඉපැරණි කළුතර බෝධිය ලෝකයේ පැරණිතම වෘක්‍ෂය වන ශ්‍රී  මහා බෝධීන් වහන්සේගේ දෙවන අංකුර පෙළට අයත් වේ. මහා බෝධි වංශය සඳහන් කරන පරිදි කළුතර බෝධි පරිශ්‍රයේ උඩ මළුවේ වැඩ සිටින්නේ එම දෙතිස් ඵලරුක බෝධීන් වහන්සේයි. එහි සඳහන් වන්නේ එය "මහා ජල්ලික" නම් ගමක රෝපණය කරන ලද බවයි. එම ගම කළුතර  බැව් අවිවාදයෙන් පිළිගැනේ. මේ කාල වකවානුව තුළ උඩ මළුවේ (වර්තමාන වටදාගේ පිහිටි ස්ථානයේ) "ගංගාතිලකය" නම් වූ විහාරයක් පැවති බව සඳහන්වේ. වරින් වර විදේශ ආධිපත්‍යයට පත්වූ මෙම භූමිය බ්‍රිතාන්‍යයන්ට අයත්ව සිටි කාලයේ බැතිමතුන්ට වන්දනාමාන කිරීමට වත් ඉඩ නොදී ඇති බව සඳහන්වේ.

වර්තමානයේ අටවිසි බුද්ධ  ප්‍රතිමා ස්ථාපිත කර සාදන ලද ප්‍රාකාරයත්, රන් වැටත් බෝධීන් වහන්සේගේ තේජාන්විත භාවය මනාව ඉස්මතු කර පෙන්වයි. මෙයට දකුණු දෙසට වන්නට ඇති ධර්ම ශාලාවට යාබදව බ්‍රිතාන්‍යයින්ට අයත් ඵ්ජන්ත නිල නිවස සේ භාවිත ගොඩනැගිල්ල ඕලන්ද ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පයට අනුව ඉදිකරන ලද්දකි. වර්තමානයේ මෙය නව ප්‍රතිසංස්කරණය කර ඇති අතර එහි කොටසක් ගබඩාව ලෙස ද, ප්‍රධාන කොටස තාවකාලික භික්‍ෂු  ලැගුම් ගෙය ලෙස ද භාවිතා කරයි.

ඉතිහාසය
මෙම පූජනීය ස්ථානය දැනට වසර 2320කටත් වඩා ඈත යුගයක සිට ආරක්ෂාරීව පැවත තිබේ. සුප්‍රසිද්ධ කළුතර පුරවරය අතීතයේදීද ලංකා රාජධානි වල අතිශය වැදගත් නගරයක් වූ බවට මහා වංශය සාක්‍ෂි දරයි. එනම් මෙම නගරය ගංගා මුවදොරක් අසළ පිහිටා තිබීම නිසා තොටුපොල නගරයක් සේ භාවිතයට අතිශය යෝග්‍යය වීමයි.සිංහල-පෘතුගීසි පාලනය යටතේ අතීතයෙදී වෙළඳ වරායක් ලෙස කළුතර පාලනය කළ පෘතුගීසිහු කි.ව.1597 දී කළුතර මුළුමනින්ම තම අණසක යටතට ගත්හ.  "ජෙරනිමෝ ද අසවේදෝ"  නම් පෘතුගීසි සෙනෙවියා කළු ගං තීරයට යාබඳ බිම් කොටසක් තම පාලන කේන්ද්‍රස්ථානය සේ තෝරාගත් බව පැවසේ. අසවේදෝ පසුව මෙම ස්ථානය ස්ථිර යුධ බල කොටුවක් බවට පත් කළේය. එහිදී මෙම කුඩා කඳු ගැටය මුදුනේ තිබූ "ගංගාතිලකය" නම් වූ විහාරය ඔවුන් විනාශකර එහි දේවස්ථානයක් තනවා ඇත. මෙම බල කොටුවේ බාහිර සීමාව අද පවා පැහැදිලි ව හඳුනාගත හැකිවේ.

කළුතර මුහුදුබඩ මහා මාර්ගය තැනවීමට අඩිතාලම දමන ලද්දේ ලංදෙසින් විසිනි. ඔවුන් 1656 දී කළුතර බල කොටුව අල්ලා ගත්හ.ඒ අනුව කළුතර සිට කොළඹට මහා මාර්ගය ඉදිවිය.ඊට හේතු පාදක වූයේ කළුතර තිබූ වාණිජ වටිනාකමයි. කළුතර 1796 දී ඉංග්‍රීසීන්ට අයත් විය.19 සියවස අගදී මෙහි පැරණි බල කොටුවේ  කුඩා කඳු ගැටය මුදුනේ ඔවුන් දිසාපති නිල නිවස ඉදි කළේය. කළුතර බෝධියේ උඩ මළුවේ වැඩ සිටින්නේ අනුරාධපුර "ජය ශ්‍රී මහා බෝධීන් වහන්සේ" ගෙන් පැන නැගුනු දෙතිස් ඵලරුක බෝධීන් වහන්සේ නමක් බව මහා බෝධි වංශයේ සඳහන් වේ.එහි "මහා ජල්ලික"නම් ගමක් ගැන සඳහන් වන අතර එම ගම කළුතර  බැව් අවිවාදයෙන් පිළිගැනේ. 16 වන සියවසේ විදේශ බල කොටුවක් බවට පත්වූ වර්තමාන උඩ මළුව තුල මෙම බෝධීන් වහන්සේ ශත වර්ෂ 5ක් පමණ කලක් විරාජමානව වැඩ වසයි.ගාලු කෙළඹ මහා මාර්ගයටත් දුම්රිය මාර්ගයටත් අතර රමණීය භූමි භාගයක් තුළ මනාසේ වැඩුනු තවත් බෝධීන් වහන්සේ නමක් සියවස් ගණනක සිට  දක්නට ලැබුණු බවට ඓතිහාසික සාධක ඇත.එය ක්‍රි.ව. 1042 දී කළුතර පාලනය කළ ඉන්දීය සම්භවයක් ඇති "වික්‍රම පාණ්ඩ්‍ය රජ පහත මළුවේ රෝපණය කරන ලද්දක් බව සැලකේ. ඵ් වන විටද උඩ මළුවේ ගංගාතිලක විහාරය පැවතුනු බැව් විශ්වාස කෙරේ.

මෑත කාලීන සංවර්ධනය
ක්‍රි.ව. 1921 දි බලපිටියේ වංශවත් පරපුරක් නියෝජනය කල නීතීඥ "ශ්‍රීමත් සිරිල් ද සොයිසා" නම් වූ යුග පුරුෂයා කළුතර අධිකරණයේ සේවයට පැමිණීම මෙම ඓතිහාසික සිද්ධස්ථානයේ වත්මන් අසිරියේ පළමු අදියර වේ. 1921 වර්ෂයේ දී තවත් දානපතියන් හා ඵක්ව පහත මළුවේ බෝධීන් වහන්සේගේ සංවර්ධනයට ඵතුමා විසින් පියවර ගෙන ඇත. 1939 වන විට පහත මළුවේ කුඩා චෛත්‍ය හා ගඟ ආසන්නයේ බුදු මැදුර තැනීම ආරම්භ කර ඇත. 1953 වන විට කළුතර බෝධි භාරකාර මණ්ඩලය පිහිටවා ඇති අතර පසු කලෙක ඊට පහල හා උඩ මළුවේ හිමිකාරත්වය ලැබී ඇත. උඩ මළුවේ වන දැවැන්ත චෛත්‍යට මුල්ගල තබන ලද්දේ 1964 දී වන අතර, ඊට  1974 දී කොත් පැළදවා ඇත. මෙම සියළුම බෝධීන් වහන්සෙලාගේ නිරන්තර සෞඛ්‍ය තත්වය සොයා බැලීමට ඵ් සඳහාම විශේෂතා ඇති වෛද්‍යවරුන්ද යොදා තිබීම විශේෂත්වයකි.

කළුතර බෝධි පරිශ්‍රයේ නම කියවෙත්ම "නීතීඥ ශ්‍රීමත් සිරිල් ද සොයිසා" මහතාගේ නාමය අමතක කළ නොහැකියි. කළුතරට ඉමහත් සේවාවක් කළ මෙතුමාගේ සද්කාර්යන් අතර කළුතර බාලිකා විද්‍යාලය හා කළුතර  විද්‍යාලය ඇරඹීම, කතරගම කිරිවෙහෙර ප්‍රතිසංස්කරණය කර අද ඇති තත්වයට පත් කිරීම, එම මාර්ගය සෑදීම, කතරගම වන්දනාවේ පැමිණෙන්නන්ට සුවිසල් විවේකාගාරයක් ඉදිකිරීම, ඇතුළු තවත් පුණ්‍යකර්ම රාශියකි. 1896-12-21 දී බලපිටියේ උපත ලැබූ එතුමා 1978-01-02 දින අභාවප්‍රාප්ත විය. එතුමාගේ පිළිරුවක් කළුතර බෝධි පරිශ්‍රයේ ඇති අතර එය 1986-02-23 දින නිරාවරණය කෙරිනි.

ඉංග්‍රිසි යුගයේ ඉදිකල බව සැලකෙන රිමාන්ඩ් බන්ධනාගාරය මෑතක් වනතුරු බෝධීන් වහන්සේට දකුණු පසට වන්නට තිබී ඇති අතර පසුව බෝධි භාරකාර මණ්ඩලයේ ඉල්ලීම මත එම ස්ථානයෙන් බැහැර කර තිබේ. රැඳවියන් භාවිතා කළ නාන ලිඳ අදටත් ඵම භූමියේ දැකගත හැකියි.2007-11-01දින මේ බෝ සමිඳු වැඩ වසන මළුව තෙක් පියගැට පෙල හා එම මග සරසා වියනක් සෑදීම ආරම්භ කර ඇති අතර එය මෙම භූමියේ යෝජිත නවතම ඉදිකිරීම වේ.

කළුතර බෝධි භාරකාර මණ්ඩලය

අධිරාජ්‍යවාදී යුගය නිමාකරමින් නිදහසින් පසු ශ්‍රී ලාංකික නිලධාරියෙක්කළුතර පාලනයට පැමිණියේ 1949 දීය.ඒ උප දසාපති C.P. ද සිල්වා මහතායි. බෞද්ධ නිලධාරියෙක් වූ ඔහු ශ්‍රීමත් සිරිල් ද සොයිසා මහතාගේ ගමනට මහත් රුකුලක් විය. ඒ වන විට උත්තර මංඩල සභාවේ උප සභාපති තනතුර දැරූ සිරිල් ද සොයිසා මහතා අගමැතිD.S.සේනානායක මහතාට උඩමළුවේ ඓතිහාසික ගංගාතිලක විහාරය පිහිටි භූමි භාගය (ඒ වන විට පෘතුගීසින් එය විනාශ කර ඇත) හා දෙතිස් ඵල බෝධියේ හිමිකම කළුතර බෞද්ධ සංගමයට පවරන ලෙස යෝජනාවක් ඉදිරිපත් කළේය. එහෙත් එම
සංගමය නීත්යාඉනුකූල නොවන බැවින් රජය එය ප්‍රතික්ෂේප කළ පසු නීත්‍යානුකූල ව්‍යවස්ථාපිත සංවිධානයක් බිහිකිරීමට සිරිල් ද සොයිසා මහතා පියවර ගත්තේය.

ඒ අනුව 1951-11-07 දින සභාපති, ලේකම් ඇතුළු සාමාජිකයින් 08 කින් යුතු කළුතර බෝධි භාරකාර මණ්ඩලය පිහිටුවීය. එහි පාලන භාරකාරීත්වය සිරිල් ද සොයිසා මහතා හා නීතීඥ V.T. ද සොයිසා මහතා දැරීය.වසර දෙකකට පසු අගමැති ජෝන් කොතලාවල මහතා උඩමළුව හා පහත මළුව ඇතුළු වර්තමාන පරිශ්‍රය බෝධි භාරකාර මණ්ඩලයට පවරා දෙනු ලැබීය.එදා මෙදා තුර වර්තමාන අප දකින කළුතර බෝධි පරිශ්‍රයේ ප්‍රගතියට 100% කින් සක්‍රීය දායකත්වය ලබා දෙන්නේ බෝධි භාරකාර මණ්ඩලයයි. පූජා භූමිය ප්‍රධාන මාර්ගයට මුහුණලා ඇති බැවින් මෙහි ප්‍රධාන ආදායම්
මාර්ගය දායක පඬුරු වේ. ඒ හැරුනු කොට දායකයින්ස්වකැමැත්තෙන් කරන පරිත්‍යාග මත මෙම පරිශ්‍රයේ අභිවෘධිය සිදුවේ.(මෙහි නේවාසික භික්‍ෂු වාසයක් හෝ විහාරාධිපති භික්‍ෂූන්ද නැත.)

දිනපතා හේවිසි ශබ්ද පූජා පවත්වා උදෑසන 6.30ට, පෙ.ව11.30ට, ප.ව 6.00ට බෝධිරාජයාණන් වහන්සේලාට හා චෛත්‍ය, විහාර තුල වැඩ හිඳිනා බුද්ධ ප්‍රතිමා වහන්සේලා හමුවේ බුද්ධ පූජා පවත්වන අතර, සෑම දිනකම ධර්ම දේශනා, සෙනසුරාදා හා ඉරිදා විශේෂ ධර්ම දේශනා,සතර පෝයට සිල් සමාදන් වන බැතිමතුන්ට ධර්ම දේශනා, දිනපතා පැමිණෙන බැතිමතුන්ට සියළු පහසුකම් සැපයීම බෝධි භාරකාර මණ්ඩලයේ නිත්‍ය සේවාවන් වේ.

පහළ මළුවේ බෝධිය
උතුරින් කළු ගගට යාබද බුදු මැදුරෙන් ද, නැගෙනහිරින් ගාලු-කොළඹ මහා මාර්ගයෙන් ද,දකුණු පසින් කුඩා චෛත්‍ය වහන්සේටත් බටහිරින්  ගාලු-කොළඹ දුම්රිය මාර්ගයටත් මැදි වූ කුඩා වපසරියක වැඩ සිටින මේ මහා බෝධි වෘක්‍ෂය ක්‍රි.ව.1042ක් පමණ ඉතිහාසයකට හිමිකම් කියයි. ඉන්දීය සම්භවයක් ඇති "වික්‍රම පාණ්ඩ්‍යය" නම් කුමාරයා සොළීන් ගෙන් මිදීමට දකුණට පලා යන ගමනේදී මෙම බෝධි අංකුරය රෝපණය කල බව සැලකේ. ඵ් වන විටද උඩ මළුවේ ගංගාතිලක විහාරය පැවතුනු බැව් විශ්වාස කෙරේ.ක්‍රි.ව. 1377දී කළුතර තෙක් දුම්රිය මාර්ගය දිගුවීමත් සමග ඉංග්‍රිසි ජාතිකයින් මෙය කපා දැමීමට උත්සාහ කළද එය ව්‍යාර්ථ වී ඇත.වර්තමාන පහළ මළුවේ අභිවෘධියට කටයුතු කර ඇත්තේ ශ්‍රීමත් සිරිල් ද සොයිසා නීතීඥ මහතායි. ගම්මන්පිල උපාසක මහතාද ඔහු හා වන්දනා මාන කළ බව සදහන් වේ. පානදුර දානපතියෙකු වූ ජෙරමියස් ඩයස් මැතිණියගෙන් ලද රු.1000/= මුදල වැය කරමින් මෙම බෝධිය වටා කුඩා ප්‍රාකාරයක් හා වර්තමාන පිංකැටය ඇති ස්ථානයේ මල් අසුනක් ද තනවා තිබේ. එතැන් සිට හුදකලාව සිටි මේ බෝධිය කෙරෙහි කෙමෙන් බැතිමතුන්ගේ අවධානය යොමු විය.1931 වර්ෂයේ ජුනි මස ශ්‍රීමත් සිරිල් ද සොයිසා හා උක්වත්තේ ජයසුන්දර මැතිතුමන්ලාගේ සහභාගීත්වයෙන් "කළුතර බෞද්ධ සංගමය" පිහිට වූ අතර, එහි ප්‍රධාන අරමුණ වූයේ ද මෙම පරිශ්‍රය දියුණු කිරීමයි. පසු කලෙකදී බෝධි භාරකාර මණ්ඩලය විසින් අලංකාර ප්‍රාකාරයක් සිව් කොනට හා නැගෙනහිරට විහිදුනු බුදු කුටි පහක් හා 1991 වසරේ  ඉදිකරන ලද රන් වැටකින්  බෝධීන් වහන්සේ ගේ ආරක්‍ෂාවත්, අලංකාරයත්, බැතිමතුන්ගේ පහසුවත් සලසා තිබේ.

විශේෂ කරුණු :-  ශ්‍රීමත් සිරිල් ද සොයිසා මැතිඳුන්ගේ  අයිතියෙන් යුත් "ස්වර්ණපාලි" නම් බස් සේවයක් මෙකල ආරම්භ විය. මෙම බස් රථ කළුතර පසු කර යන සෑම අවස්ථාවකම පඬුරක් දමා යා යුතු යැයි ඔහු විසින් නීතියක් පැනවීය. ඔහුගේ සේවයෙන් ඉවත්වූ රියදුරෙක් වෙනත් අයෙකුගේ බස් රථයක සේවය කර ඇති අතර දිනක් මෙම පඬුරු දැමීම දැඩි විචේචනය කරමින් ඔහු කළුතර බෝධිය පසු කර ගොස් ඇති අතර නුදුරේදීම අනතුරට පත්ව ඇත. මේ සිද්ධිය ප්‍රසිද්ධවත්ම බෝධිය පිළිබදව දැඩි විශ්වාසයක් හා භක්තියක් ඇතිකරගත් බැතිමතුන් බෝධිය පසුකර යන සෑම අවස්ථාවකදීම පඬුරක් දැමීමට පුරුදු විය. වර්තමානයේද ආගමික හේදයකින් තොරව බෝධිය පසුකර යන අය පඬුරු දමා යනු දැකිය හැකියි. අද පූජනීය ස්ථානයක් සේ ලංකාවේ පඬුරු තුලින් වැඩිම ආදායම් ලබන එකම පූජනීය ස්ථානය වන්නේ ද කළුතර බෝධියයි.

පහළ මළුවේ උතුරු පස බුදු මැදුර
ක්‍රි.ව. 1939 වන විට "සවුත්ලන්ඩ්" නමින් ප්‍රසිද්ධියට පත්වූ සිරිල් ද සොයිසා මහතාගේ බස් රථ සේවයෙන් ලද ආදායමත්, බැතිමතුන්ගෙන් ලද ආධාරත් එකතුකර මෙම බුදු මැදුර සාදන ලද බව කියවේ. පහළ බෝධියට උතුරු පසින් මෙම බුදු මැදුර පිහිටා ඇත.කළු ඟඟට යාව බැම්මක් බැඳ එහි පස් පුරවා සාමාන්‍ය මේසන් බාස් වරු ලවා මෙහි නිම කිරීම් කලද, මේ තාක් කිසිම උපද්‍රවයකට ලක්ව නොතිබීම විශේෂත්වයකි. ශාන්ත ඉරියව්වකින් වැඩ හිඳිනා සැරියුත් මුගලන් අගසව් දෙනමගේ පිළිමයන් මෙම බුදු මැදුර තුළ නෙලා ඇත.සිදුහත් උපත, කිරිපිඬු පූජාව, ශ්‍රී මහා  බෝධීන් වහන්සේ ලංකාවට වැඩම කිරීම වැනි ඓතිහාසික කතාවන් හා නෙළුම් මල් රටාවන් මනාව තෙලි තුඩින් සිත්තම් කිරීම තුළින් බෞද්ධ විහාරයක අංග ලක්ෂණයන් මෙම බුදුමැදුර තුල විදහා පා ඇත.

පහළ මළුවේ චෛත්‍යය
පහළ මළුවේ බෝධීන් වහන්සේට දකුණු පසට වන්නට පිහිටා ඇති මෙය ප්‍රමාණයෙන් කුඩාය. වර්ෂ 1939 දී පමණ මෙහි ආරම්භය සිදුවූ බව සඳහන් වේ. මෙම  චෛත්‍යයත්,ගංගාව අසල බුදු මැදුරත්  ඵකම කාලයක ඇරඹුනු බව දැක්වේ. මෙම චෛත්‍යය වන්දනා කිරීමට සතර අතට විහිදුනු කුඩා බුදු කුටි 4ක් හා මල් ආසන 4ක් නිමවා ඇත. ක්‍රි.ව. 1942 වසරේ වැඩ අවසන් වූ පසු ඵම වසරේම මැයි මස වෙසක් පුර පසලොස්වක පොහෝ දින ඊට කොත් පලඳවා ති‍බේ.

විශේෂ කරුණු  :- මෙම චෛත්‍යයට කොත් පැලඳවීම සියළු ආගමික වතාවත් මැද මහත් උත්සවාකාරයෙන් සිදුවූ බව කියවේ.මේ  මඟුල් බෙර ශබ්ද පූජාව පවත්වන විට ඉන් නිකුත්වූ ශබ්දයන් නිසා උඩ මළුවේ සිටි  සුදු ජාතික ඒජන්තවරයා උරණ වී බෙරකරුවන් පන්නා දැමූ බවත් ඉන්පසු ශ්‍රීමත් සිරිල් ද සොයිසා මහතා බෙරකරුවන් 100ක් දෙනා ගෙනවිත් දවස පුරා බෙර වයා ඇති බවත් එවිට සුදු ජාතිකයා නිල නිවසද අතහැර ගිය බවත් සඳහන් වේ. පසුව රැස්ව සිටි සැදැහැවතුන් අමතා ප්‍රකාශයක් කළ මෙතුමා නුදුරු දිනකදීම උඩ මළුව ඉංග්‍රිසි ජාතිකයන් ගෙන් මුදවා පූජා භූමියක් කරන බව දන්වා තිබේ.

පහළ මළුවේ දකුණු පස බුදු මැදුර
පහළ මළුවේ චෛත්‍යට දකුණු පසට වන්නටත් ආනන්ද බෝධීන් වහන්සේට උතුරු පසට වන්නටත් මෙම බුදු මැදුර පිහිටා තිබේ.අතීතයේ මේ ගොඩනැගිල්ල නගර සභා කාර්යාල ගොඩනැගිල්ලට අයත්ව පැවතුනු අතර 1960-70 වර්ෂ තුල කච්චේරියට අයත් ගොඩනැගිල්ල බෝධි භාරකාර මණ්ඩළයට පවරා ගැනීම මත මේ ගොඩනැගිල්ලද පවරා ගන්නා ලදී.පසුව ධර්ම ශාලාවකට ඔබින අයුරින් සකසන ලද එහි විශාල හිඳි පිළිමයක් අඹා පුද පූජා හා ධර්ම ශ්‍රවණයට උචිත වන අයුරින් සකසා තිබේ.

ආනන්ද  බෝධීන් වහන්සේ
1960 වසරේ ඉන්දියාවේ මහා බෝධි සමාගමේ සාමාජිකයෙක්ව සිටි ශ්‍රීමත් සිරිල් ද සොයිසා මහතා ජේතවනාරාමයේ සංචාරයක නිරතව සිටියදී එහි වැඩ සිටින ආනන්ද බෝධීන් වහන්සේගේ අංකුරයක් මෙරටට වැඩමවාගෙනවිත් මෙම ස්ථානයේ රෝපණය කර ඇත.පහළ මළුවේ දකුණු පස බෝධි පරිශ්‍ර සීමාවේ අන්තිමට වන්නට මෙය රෝපණය කර ඇත.

නැගෙනහිර කුඩා බුදු මැදුරකින්ද, බටහිර දිශාව මල් ආසනයෙන්ද මෙහි මළුව නිර්මාණය වී ඇත.දශක 4ක් ඉක්මවා වැඩ සිටිනා බෝධීන් වහන්සේ සමස්ථයක් ලෙස ඉතාමත් නිරෝගීසුවයෙන් වැඩ සිටි නමුත් වරින් වර රෝගාතුර වූ පසු බටහිර දිශාවට විහිදුනු ශාඛාවන් කපා ඉවත් කර ඇති බව පෙනේ.

පසුකාලීන සංවර්ධන කටයුතු තුළින් බෝධි භාරකාර මණ්ඩළය විසින් 1997-06-20 පොසොන් පොහෝදා ඝණ්ඨාර කුළුණක් සාදා මේ මළුවේ නිරාවරණය කර තිබේ.මෙම මළුවේ අළුතින්ම ඉදිකිරීමට නියමිතව ඇත්තේ බෝධි ඝරයක් හා අලංකාර රන් වැටකි.බාහිර පරිසරයෙන් බෝධීන් වහන්සේට වන උපද්‍රව අවම කිරීම බෝධි ඝරයේ ප්‍රධාන අරමුණයි.

බෝධීන් වහන්සේලා දෙනම හා චෛත්‍යය රාජයාණන් දෙනම වන්දනා කරන ගාථාව

සම්බුද්ධ චේතියං සුගංච දුමින්දද්වන්දං

සම්බුද්ධ බිම්බපති මණ්ඩි මන්දිරංඛ

නන්වාන ලද්ධ කුසලේන භවේ සුඛංච

සංසාර මුඤ්චන සුඛංච සීවංලභාමි.

උඩ මළුවේ චෛත්‍යය (වටදාගෙය)
වර්ෂ 1953 දී උඩ හා පහල මළුවේ අධිකාරීත්වය බෝධි භාරකාර මණ්ඩලයට පවරා ගැනීමෙන් පසුව උඩ,කඳුගැටය පිහිටි ප්‍රදේශය සංවර්ධනය කර ඵහිද පූජනීය බිමක් කිරීමට සිරිල් ද සොයිසා මහතා පියවර ගත්තේය. ඵහි ප්‍රතිපලයක් වශයෙන් 1964 දී විශාල වටදාගෙයක් තැනීමට මුල්ගල තබන ලදී.

වටදාගෙය පිහිටි මෙම භූමියේ වර්ගඵලය වර්ග අඩි 7150කි. චෛත්‍යයේ විෂ්කම්භය අඩි 95.4කි.මෙහි උස අඩි 185 කි. වට ප්‍රමාණය අඩි 335කි. අගල් 5ක ඝනකමින් යුත් කොන්ක්‍රීට් තට්ටුවකින් චෛත්‍යය රාජයා නිමවා ඇත. මෙහි තීන්ත ආලේපයට ගතවන්නේ සතියක කාලයකි. අති දැවැන්ත ප්‍රාකාරයක් මේ වටා සාදන ලද අතර, වටදාගෙයි අනුරූ 4 කින් සිව්කොන සරසා තිබේ. වටදාගේ ඇතුලත බිත්තියේ පන්සිය පනස් ජාතක කථාවේ සම්බුද්ධ චරිතයේ විවිධ තැන් නිරූපනය කරන්නා වූ විචිත්‍රවත් චිත්‍ර 75කින් යුක්ත වේ. මෙය චෛත්‍ය කුහරයට ගමන් කල හැකි ලොව ඇති ඵකම
චෛත්‍ය ද වෙයි. මේ මහා විශ්වකර්ම නිර්මාණය 1974 ජනවාරි 24 දින උත්සවාකාරයෙන් කොත් පැළද, පූජනීයත්වයට පත්කර තිබේ. ඉංජිනේරු ශිල්පයේ අද්විතීය තැනක් හිමි කරගෙන සිටි ඒ. එන්. එස්. කුලසිංහ මහතා මෙම වටදාගෙයි නිර්මාපකයායි. මෙහි චිත්‍ර 75, මහනුවර චිත්‍ර ශිල්පියෙකු විසින් සිත්තම් කර තිබේ.

වටදාගෙය මධ්‍යයේ ඇති කුඩා චෛත්‍යය
මෙම විශ්මිත වටදාගෙය මධ්‍යයේ උස අඩි 26ක චෛත්‍යයක්(කුඩා ප්‍රමාණයේ) පිහිටා තිබේ. සාම්ප්‍රදායික චෛත්‍යක සියළු කලා නිර්මාණයන් නිරූපණය කොට මෙම චෛත්‍යය නිමවා ඇති අතර සතර අතට මුහුණ ලා සමාධි සුවයෙන් වැඩ සිටින බුදුරදුන් නිරූපිත හිඳි පිළිම 4 කින් හා මල් ආසන 4 කින් මෙය අංග සම්පූර්ණ චෛත්‍යයක ලක්‍ෂණ විද්‍යාමාන කරයි. මෙහි ධාතු නිධානය හා කොත් පැළඳවීම 1980-02-28 දින සිදුවිය.වටදාගෙයට පිවිසෙන මග දොරටු 3 කින් සමන්විතයි. ඵ් උතුරු පසින් හා දකුණු පසින්ය. මකර රූ දෙකකින් හා සඳකඩ පහනකින් මේ දොරටු දෙපස අලංකාරව සරසා ඇත.ශ්‍රී ලාංකේය ඉදිකිරීම් කලාව ලෝක තලයට ගෙනගිය මේ විශ්මිත වටදාගෙය, ඇතුලත චෛත්‍යය හා ඵහි නිර්මාණ සිරිල් ද සොයිසා මහතාගේ සිතේ සනිටුහන් වූ පරිදිම ජීවමාන කිරීමට දායක වූයේ නිර්මාණ ශිල්පී ජස්ටින් සමරසේකර ඇසෝෂියේට් හා ඉංජිනේරු දේශබන්දු විද්‍යාජෝති ආචාර්ය A.N.S. කුලසිංහයන් ඇතුළු පිරිසේ දායකත්වයෙනි.අදටත් මෙහි භූමි නිර්මාණය, සැලසුම්කරණය හා තාක්‍ෂණය දෙස් විදෙස් ඉංජිනේරුවන් පවා මවිත කරන්නට සමත්ය. මෙම පූජා භූමිය පුරාවටම ඉහලම තාක්‍ෂණයක් උපයෝගී කරගත් ජල රටා පද්ධතියක් ද ඇති බැව් කියවේ.

ධර්ම ශාලාව
ඉපැරණි කච්චේරිය පැවති ස්ථානය ලෙස සැලකෙන මෙම භූමි භාගයේ මෙම සුවිසල් ධර්ම ශාලාව ඉදිකර ඇත. කළුතර බෝධි භාරකාර මණ්ඩලයේ හා බෞද්ධ ජනතාවගේ ආධාරයෙන් මෙහි නිමැවුම සිදුවී ඇති අතර 1994-05-13 වෙසක් පොහෝ දින එවකට ශ්‍රී ලංකා ජනරජයේ ජනාධිපති  ඩී. බී. විජේතුංග මහතා අතින් විවෘත කරන ලද බව සඳහන් වේ. ශ්‍රී ලංකාවේ පමණක් නොව ආසියාවේ ද විශාලතම ධර්ම ශාලාව වන මෙහි ඇති ප්‍රයෝජනය පසක් වන්නේ පුර පසලොස්වක පොහෝ දිනයන්ට පෙහෙවස් සමාදන් වන උපාසක උපාසිකාවන් දහස් ගණනකට ඉඩ හසර ලබා දෙන සෙවනක් බැවිනි.

සක්මන් මළුව
කළු ගං ඉවුරට යාබඳව කොන්ක්‍රීට් වැටකින් සීමාකර ගං ඉවුර දිගේ පටු තීරුවකින් සමන්විත මෙම වැලි මළුව පහන් සිතින් භාවනානුයෝගීව සක්මන් කිරීමටත් සිත සංසුන් කරගැනීමටත් හැකි ස්වභාවික පරිසර පද්ධතියකින් හෙබි බිමකි. මෑත කාලයේ වර්ෂ 2000-05-17 වෙසක් දින බෝධි භාරකාර මණ්ඩලයේ සංවර්ධන ව්‍යාපෘති යටතේ මෙය නිර්මාණය කර විවෘත කරන ලදී.

යටි බිම් හරස් මග (උමං මාර්ගය)
මෙම පූජා භූමියට පැමිණෙන දහස් සංඛ්‍යාත සැදැහැවතුන්ගේ පහසුවසඳහා නව පාලම ඉදිකිරීම යටකතේ එවකට ශ්‍රී ලංකා ජනරජයේ ජනාධිපති වූ රණසිංහ ප්‍රේමදාස මහතාගේ නියමය පරිදි මාර්ග සංවර්ධන අධිකාරිය මගින් නිමවූ මෙම පාලමට සම්බන්ධ උමං මාර්ගය 1990- 01-27 දින එවකට අගමැති D.B. විජේතුංග මහතා විසින් විවෘත කරන ලදී. පොහෝ දින වලට වන්දනා කටයුතු පිණිස පැමිණෙන සැදැහැවතුන්ගේ පහසුව හා ආරක්‍ෂාව පිණිසත්, ගාලු-කොළඹ මහා මාර්ගයේ ඒ හෙතුවෙන් ඇතිවන රථ වාහන තදබදය අවම කිරීම පිණිසත් මෙම උමං මාර්ගය බෙහෙවින් ඉවහල් වේ.

පිංතූර ගැලරීය

ආශ්‍රිත ග්‍රන්ථ

1.රත්නසේකර, ටියුලා
"කළුතර මහ බෝ සමිඳුගේ හා කළුතර පුරවරයේ ඓතිහාසික පසුබිම"
තේජානි ප්‍රින්ටර්ස්, කළුතර ,2000-05-12

2.රංගල්ල, සංජීව කුමාර
"කළුතර ඓතිහාසික බෝ සමිඳු"
ප්‍රින්ට්ස් අයි ප්‍රමෝෂන්ස්
එගොඩවත්ත පාර,බොරලැස්ගමුව ,2007- නොවැම්බර්

මේවාද බලන්න
කළුතර

බාහිර සබැදි
http://www.kalutarabodhiya.org/history.htm
http://www.kalutarabodhiya.org/contact%20us.htm

පූජනීය ස්ථාන - ශ්‍රී ලංකා
කළුතර දිස්ත්‍රික්කයේ බෞද්ධ සිද්ධස්ථාන

කළුතර බෝධිය


Jean-Noël Riff (* 22. April 1981 in Mülhausen, Département Haut-Rhin) ist ein französischer Schachspieler.

Leben

Jean-Noël Riff wuchs im Dorf Seppois-le-Bas auf. Im Alter von viereinhalb Jahren fing er mit dem Schachspielen an. Sein drei Jahre älterer Bruder Sébastien, der mit einer höchsten Elo-Zahl von 2293 auch ein starker Schachspieler wurde, brachte ihm die Regeln bei. Jean-Noël Riff spielt neben dem Schach auch Basketball.

Erfolge

Zwei Mal konnte er das Turnier in Saint-Chély-d'Aubrac gewinnen, und zwar 2009 und 2011. Den 22. Grand Prix in Le Touquet-Paris-Plage gewann er 2007 vor Jean-Marc Degraeve und Jurij Wowk.

Vereinsschach spielt er in Frankreich für Philidor Mulhouse. Dort ist er auch Mannschaftsführer. Mit Philidor Mulhouse nahm er an den European Club Cups 1997 und 2000 teil, mit dem Schweizer Verein Schachfreunde Reichenstein an den Club Cups 2006, 2007 und 2008. Mit Reichenstein konnte er 2006 die Schweizer Mannschaftsmeisterschaft gewinnen; 2006, 2007 und 2008 wurde er als bester Spieler der Schweizer Nationalliga A ausgezeichnet. Seit 2014 spielt er für den Club d'Echecs de Genève, mit dem er 2015 und 2019 die Schweizer Mannschaftsmeisterschaft gewann. Im elsässischen Bisel, also an der Schweizer Grenze wohnend, spielte er zusätzlich mit dem Schweizer Verein Porrentruy Echiquier Bruntrutain von 2016 bis 2018 in der Bundesliga, seit 2018 spielt er für Cercle d'échecs de Nyon. Auch in der Mannschaftsmeisterschaft des Baskenlandes spielte er schon, und zwar für Naturgas Sestao. In Deutschland spielt er seit mehr als 15 Jahren, früher für den SK Freiburg-Zähringen 1887, dann für Rochade Kuppenheim und seit 2010 für die OSG Baden-Baden. In der belgischen Interclubs spielte er in der Saison 2005/06 für Royal Namur Echecs und in der Saison 2018/19 für den Meister Cercle d'Échecs Fontainois.

Seit August 2005 trägt er den Titel Internationaler Meister. Die Normen hierfür erzielte er im Juli 2004 beim Mülhausener GM-Festival, zwei Wochen später beim Open in Saint-Chély-d'Aubrac, das Manuel Apicella gewann, sowie im Juli 2005 beim 4. Open in La Fère. Seit August 2014 ist er Großmeister. Hierfür erzielte er die notwendigen Normen beim Mülhausener GM-Festival im Juli 2008, beim 24. Open in Le Touquet im Oktober 2009 sowie in der französischen Mannschaftsmeisterschaft 2012.

Weblinks

Einzelnachweise

Schachspieler (Frankreich)
Schachspieler (Club de Mulhouse Philidor)
Schachspieler (OSG Baden-Baden)
Schachspieler (Club d'Echecs de Genève)
Schachspieler (Schachfreunde Reichenstein)
Schachspieler (Cercle d'Échecs Fontainois)
Schachspieler (Royal Namur Echecs)
Schachspieler
Franzose
Geboren 1981
Mann

Jean-Noël Riff


Fritz Lanz (* 16. Juni 1922 in Menziken; † 26. Mai 2009 in Luzern, heimatberechtigt in Auswil und Luzern) war ein Schweizer Politiker (SP).

Leben
Fritz Lanz, Sohn des Walter Lanz sowie der Ida geborene Heiz, war als Fernmeldespezialist bei der damaligen PTT eingesetzt.

Der der Sozialdemokratischen Partei beigetretene Franz Lanz wurde 1971 ins Stadtluzerner Parlament gewählt, von 1979 bis 1987 war er im Stadtrat vertreten. 1983 wählte ihn das Volk in den Nationalrat. Lanz, der dort Mitgliedschaften in der Kommission Gesundheit und Umwelt, des Büros des Nationalrats sowie der Alkoholdelegation beider Räte innehatte, schied 1991 aus.

Seit 1979 präsidierte er die Allgemeine Baugenossenschaft Luzern.

Fritz Lanz, dessen politischer Einsatz sozial- und umweltpolitischen Fragen galt, heiratete 1947 Hildy geborene Hübscher.

Er verstarb 2009 im Alter von 86 Jahren in Luzern.

Siehe auch
 Liste der Nationalräte des Kantons Luzern

Literatur
 Roman Bussmann: Biographien der Luzerner Gemeinderäte 1831–1988, 15 Bände, Staatsarchiv Luzern, 1991–1992

Weblinks

 Kürzlich verstorbene Ratsmitglieder auf der Website der Bundesversammlung

Nationalrat (Luzern)
Kommunalpolitiker (Kanton Luzern)
SP-Mitglied (Schweiz)
Person (Luzern)
Schweizer
Geboren 1922
Gestorben 2009
Mann

Fritz Lanz


آية الكرسي هي أعظم آية في القرآن الكريم، وهي الآية رقم 255 من سورة البقرة، ولها عدة فضائل، كما يستحب قراءتها في أحوال مخصوصة عند المسلمين.

نص الآية

فضلها

 عَنْ أُبَيِّ بْنِ كَعْبٍ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللهِ :  قَالَ: قُلْتُ: اللهُ وَرَسُولُهُ أَعْلَمُ. قَالَ:  قَالَ: قُلْتُ: ، قَالَ: فَضَرَبَ فِي صَدْرِي، وَقَالَ:  رواه مسلم (810)، وعبد بن حميد في المنتخب (178) وزاد: .

 وقال عليه الصلاة والسلام: «من قرأ آية الكرسي في دبر كل صلاة لم يحل بينه وبين دخول الجنة إلا الموت».
 وعن أبي هريرة قال: .

تفسيرها
 {الله لا إله إلا هو}: الذي ليس معه شريك، فكل معبود من دونه فهو خلق من خلقه، لا يضرون ولا ينفعون ولا يملكون رزقا ولا حياة ولا نشورا.
 {الحي}: الذي لا يموت.
 {القيوم}: الدائم القيام بتدبير الخلق وحفظه.
 {سِنَةٌ}: نعاس وهو ما يتقدم النوم من الفتور.
 {وَلاَ نَوْمٌ}: عن المفضل: السنة ثقل في الرأس، والنعاس في العين، والنوم في القلب وهو تأكيد للقيوم، لأن من جاز عليه ذلك استحال أن يكون قيوماً.
 {من ذا الذي يشفع عنده إلا بإذنه}: الملائكة.
 {يعلم ما بين أيديهم}: من العلم.
 {وما خلفهم}: علم الغيب.
 {وَسِعَ كُرْسِيُّهُ السموات والأرض}: أي علمه ومنه الكراسة لتضمنها العلم والكراسي العلماء، وسمي العلم كرسياً تسمية بمكانه الذي هو كرسي العالم وهو كقوله تعالى: {رَبَّنَا وَسِعْتَ كُلَّ شئ رَّحْمَةً وَعِلْماً} سورة غافر، الآية 7. أو ملكه تسمية بمكانه الذي هو كرسي الملك أو عرشه كذا عن الحسن، أو هو سرير دون العرش في الحديث: «ما السماوات السبع في الكرسي إلا كحلقة ملقاة بفلاة وفضل العرش على الكرسي كفضل الفلاة على تلك الحلقة» أو قدرته بدليل قوله: {وَلاَ يَئودُهُ} ولا يثقله ولا يشق عليه {حِفْظُهُمَا} حفظ السموات والأرض.
 {وهو العلي العظيم}: لا أعلى منه ولا أعظم ولا أعز ولا أجل ولا كرم.

الله هو الذي يستحق أن يُعبد دون سواه، وهو الباقي القائم على شؤون خلقه دائماً، الذي لا يغفل أبداً، فلا يصيبه فتور ولا نوم ولا ما يشبه ذلك لأنه لا يتصف بالنقص في شيء، وهو المختص بملك السموات والأرض لا يشاركه في ذلك أحد، وبهذا لا يستطيع أي مخلوق كان أن يشفع لأحد إلا بإذن الله، وهو محيط بكل شيء عالم بما كان وما سيكون، ولا يستطيع أحد أن يدرك شيئاً من علم الله إلا ما أراد أن يعلم به من يرتضيه، وسلطانه واسع يشمل السموات والأرض، ولا يصعب عليه تدبير ذلك لأنه المتعال عن النقص والعجز، العظيم بجلاله وسلطانه.

مكانتها
عن أَنس بن مالك .

عن الحسن: (أن رجلا مات أخوه فرآه في المنام فقال: أخي.. أي الأعمال تجدون أفضل؟ قال: القرآن. قال: فأي القرآن؟ قال: آية الكرسي  ثم قال: ترجون لنا شيئا؟ قال نعم. قال: إنكم تعملون ولا تعلمون، وإنا نعلم ولا نعمل).

عن أبي بن كعب: .

بركاتها في الدنيا
عن عائشة: .

وعن أبي قتادة: أن النبي قال: .

وعن أبي موسى الأشعري مرفوعاً: أوحى الله إلى موسى بن عمران: (أن من قرأ آية الكرسي في دبر كل صلاة مكتوبة، جعل الله له قلب الشاكرين، ولسان الذاكرين، وثواب النبيين، وأعمال الصديقين، ولا يواظب على ذلك إلا نبي أو صديق، أو عبد امتحن قلبه بالإيمان، أو أريد قتله في سبيل الله.

بركاتها في طرد الشياطين
عن محمد بن الحنيفية أنه قال: لما نزلت آية الكرسي خر كل صنم في الدنيا، وكذلك خر كل ملك في الدنيا، وسقطت التيجان عن رؤوسهم، وهبت الشياطين يضرب بعضهم على بعض، فاجتمعوا إلى إبليس، فأخبروه بذلك، فأمرهم أن يبحثوا عن ذلك، فجاءوا إلى المدينة فبلغهم أن آية الكرسي قد نزلت).

وعن أبي هريرة أن رسول الله قال: .)

وعن الحسن أن النبي قال: (إن جبريل أتاني فقال: إن عفريتاً من الجن يكيدك، فإذا أويت إلى فراشك فاقرأ آية الكرسي).

بركاتها عند الموت وفي الآخرة
وفي الخبر: .

عن أبي أمامة قال: قال رسول الله : .

معرض صور

المراجع

وصلات خارجية

 تفسير البغوي.
 تفسير آية الكرسي.
 مجمع الزوائد.
 فضل اية الكرسي.

كرسي
الرقية في الإسلام
الله في الإسلام
سورة البقرة

آية الكرسي


Euscorpius lagostae est une espèce de scorpions de la famille des Euscorpiidae.

Distribution
Cette espèce est endémique de Croatie. Elle se rencontre sur Lastovo .

Systématique et taxinomie
Cette espèce a été décrite sous le protonyme Euscorpius carpathicus lagostae par Caporiacco en 1950. Elle est placée en synonymie avec Euscorpius hadzii par Fet et Soleglad en 2002. Elle relevée de synonymie et élevée au rang d'espèce par Podnar, Grbac, Tvrtković, Hörweg et Haring en 2021.

Étymologie
Son nom d'espèce lui a été donné en référence au lieu de sa découverte, Lagosta.

Publication originale
 Caporiacco, 1950 : « Le specie e sottospecie del genere Euscorpius viventi in Italia ed in alcune zone confinanti. » Atti della Accademia nazionale dei Lincei, , , , .

Liens externes
 The Scorpion Files : Jan Ove Rein, Trondheim, Norwegian University of Science and Technology

Notes et références

Euscorpiidae
Espèce de scorpions (nom scientifique)
Faune endémique de Croatie

Euscorpius lagostae


සී මියුසික් ටීවී යනු සම්භාව්‍ය සංගීතය, හඬපට සහ චිල්අවුට් සංගීත වීඩියෝ සඳහා වෙන් වූ අන්තර්ජාතික සංගීත රූපවාහිනී නාළිකාවකි.

ඉතිහාසය
සී සංගීත එන්ටර්ටේන්මන්ට් සමාගම 2007 දී ආරම්භ කරන ලද අතර නාලිකාවේ බෙදාහැරීමේ පැරිස්-බේස්ඩ් නියෝජිතයන් Thema විසින් මෙහෙයවනු ලැබේ. සී සංගීත රූපවාහිනීය, සම්භාව්‍ය සංගීතය (උදා: බීතෝවන්) crossover සංගීතය (උදා: II Divo), සිනමා සංගීතය (මුල් චිත්‍රපට හඬපටි උදා: ජෝන් විලියම්ස්) සහ chillout සංගීතය (උදා: ලෙමන් ජෙලි) ආදී සංගීත ප්‍රභේදයන් ආවරණය වන විකාශන ලැයිස්තුවකින් සමන්විත වේ.

සී සංගීත රූපවාහිනී සාම්ප්‍රධායිකව රූපවාහිනියේ සම්භාව්ය සංගීතය සමග සංයෝජිත දිග ආකාර ප්‍රසංග හා ඔපෙරාවන්හි පිටුදකින අතර ඒ වෙනුවට වඩාත් පුළුල් ලෙස පොප් සංගීත සමග සංයෝජිත කෙටි ආකාර සංගීත වීඩියෝ, ඔවුන්ට විස්ථාපනය කරනු ඇත.

සී මියුසික් ටීවී


Enterocolită autistică este numele unei condiții medicale inexistente propusă de gastroenterologul britanic discreditat Andrew Wakefield, când a sugerat o legătură între o serie de simptome clinice comune și semne pe care el a susținut că sunt distinctive pentru autism. Existența unei astfel de enterocolite a fost respinsă de către experți. Raportul fraudulos al lui Wakefield a fost retras pentru că a folosit controale inadecvate și a suprimat constatările negative și mai multe încercări de a replica rezultatele sale nu au avut succes.

Recenzii din literatura de specialitate nu au găsit nici o legătură între vaccinul ROR și autism sau boli intestinale.

Referințe

Controverse științifice
Autism

Enterocolită autistică


زيد بن الحسن بن علي بن أبي طالب، هو ابن الحسن بن علي، ومن أصحاب علي السجاد. وتوفي سنة 120 هـ، بين مكة والمدينة بموضع يقال له ساجر وهو ابن تسعين سنة، ودفن في البقيع. وهو والد أمير المدينة الحسن بن زيد.

روى عن أبيه وعبد الله بن عباس، وجابر بن عبد الله، وروى عنه ابنه ويزيد بن عياض بن جعدبة وأبو معشر نجيح وعبد الرحمن بن أبي الموال، ذكره ابن حبان في الثقات، وقد كتب عمر بن عبد العزيز: ، وقيل كان يتعجب الناس من عظم خلقته، عاش تسعين سنة وللشعراء فيه مدائح مات بعد المئة.

نسبه
هو:  زيد بن الحسن بن علي بن أبي طالب بن عبد المطلب بن هاشم بن عبد مناف بن قصي بن كلاب بن مرة بن كعب بن لؤي بن غالب بن فهر بن مالك بن قريش بن كنانة بن خزيمة بن مدركة بن إلياس بن مضر بن نزار بن معد بن عدنان.

أبناؤه
ولد زيد أربعة ذكور:
محمد بن زيد بن الحسن بن علي بن أبي طالب أمه أم ولد، قتل بالطف، ذكره ابن سعد في الطبقات، والأصيلي في أنساب الطالبيين.
أبو الحسين يحيي بن زيد بن الحسن بن علي بن طالب، ذكره الأصيلي في أنساب الطالبيين.
الحسين بن زيد بن الحسن البسط بن علي بن أبي طالب وبه يكني، وانتهي عقبة إلي أحمد سماك بن محمد بن الحسين بن زيد بن الحسن بن علي بن أبي طالب، ذكره الأصيلي في أنساب الطالبيين.
أمير المدينة أبو محمد الحسن بن زيد بن الحسن بن علي بن أبي طالب، وفيه البيت والعدد، أمه أم ولد يقال لها زجاجة تلقب برفق ذكره أبو نصر البخاري في سر السلسلة العلوية.

المصادر

أشخاص من المدينة المنورة
حسنيون
مدفونون في البقيع
هاشميون

زيد بن الحسن


Baudenkmäler nach Ortsteilen

Aitrang

|}

Görwangs

|}

Huttenwang

|}

Münzenried

|}

Neuenried

|}

Sankt Alban

|}

Wenglingen

|}

Siehe auch
 Liste der Bodendenkmäler in Aitrang

Anmerkungen

Literatur

Weblinks

 In dieser [ Kartenansicht] sind Baudenkmäler ohne Koordinaten mit einem roten bzw. orangen Marker dargestellt und können in der Karte gesetzt werden. Baudenkmäler ohne Bild sind mit einem blauen bzw. roten Marker gekennzeichnet, Baudenkmäler mit Bild mit einem grünen bzw. orangen Marker.

Aitrang
!

Liste der Baudenkmäler in Aitrang


Windy City (1949-1964) est un cheval de course pur-sang irlandais. Considéré comme un prodige à 2 ans, il fut exporté aux États-Unis l'année suivante et ne put jamais confirmer son potentiel.

Carrière de course
Lorsqu'on jette un œil au top 10 des plus hauts ratings jamais délivrés par Timeform, son nom écorche le regard au milieu de ce panthéon des courses. Windy City, rating 142, comme le crack invaincu Ribot, double vainqueur du Prix de l'Arc de Triomphe, l'un des plus grands champions du siècle ? Pourtant vous ne trouverez jamais le nom de cet alezan né en Angleterre en 1949 dans une quelconque liste du type "les meilleurs pur-sang de l'histoire". Mais ce fameux rating de 142, que les handicapeurs de Timeform n'ont pu dégainer à la légère, témoigne des promesses dévoilées par Windy City à 2 ans, avant qu'il sombre dans l'oubli.

Élevé en Angleterre, vendu 700 guinées yearling à Dublin où son modeste pedigree ne souleva guère les foules, Windy City reste en Irlande où il est placé sous la responsabilité de l'entraîneur classique Paddy Prendergast, grand spécialiste des 2 ans. Ses débuts ne passent pas inaperçus : dans un maiden disputé à Phoenix Park en avril, le poulain s'envole et laisse ses adversaires à dix longueurs. Il est alors envoyé en Angleterre pour courir les Oulton Stakes à Chester, où il mate l'opposition au petit galop, par cinq longueurs. La réputation de ce jeune dragster grandit vite. De retour au pays, il affronte en août les meilleurs poulains de sa génération dans le Phoenix Plate et ne se laisse pas approcher, cavalant huit longueurs devant tout le monde. Quelques mois plus tard, il revient en Angleterre pour régler leur compte aux meilleurs juveniles locaux dans les Gimcrack Stakes, eux-mêmes devancés par le Français Pharaos. Pas de doute, on a bien affaire à un phénomène comme on en voit un ou deux par siècle. C'est du moins ce que laisse entendre la presse de l'époque, dithyrambique. Dans The Bloodstock Breeders Review, James Park s'emporte à propos de sa prestation dans les Gimcrack Stakes : "On aurait dit une flèche qui file droit dans l'air. La tête tendue, il avançait avec un équilibre idéal, la tête et le corps parfaitement alignés. On ne voit pas ce genre de choses très souvent et la seule manière de le décrire est de parler d'une machine à galoper. Il ressemblait davantage à un automate qu'à un être de chair et de sang. Tout le monde n'était pas d'accord quant à l'endroit du parcours où il a pris la course en main, mais une chose est sûre : dans les derniers deux cents mètres un seul cheval galopait, et c'était Windy City".

Pour conclure sa saison, l'invaincu prodige est envoyé à Longchamp pour disputer le Prix d'Arenberg. Grandissime favori, il va pourtant se prendre les pieds dans le tapis. Car le poulain a un défaut dans la cuirasse, il peut être nerveux au moment du lâcher des élastiques (l'usage des stalles de départ n'est pas encore de mise en Europe à l'époque). Dans le Prix d'Arenberg, il s'agite fortement avant le départ et s'élance avec plusieurs longueurs de retard sur le peloton. Sur 1 000 mètres, ça ne pardonne pas et malgré une fin de course tranchante, il ne peut remonter tout à fait la bonne Pomare, lauréate l'année suivante de la Poule d'Essai des Pouliches. Pour les observateurs de l'époque, il va sans dire que n'était ce départ manqué, Windy City se serait imposé dans un canter.

À l'heure des bilans de fin d'année, Windy City trône naturellement tout en haut des classements, que ce soit en Irlande, en Angleterre ou en France, à une époque où il n'existe pas encore de classement commun établi par les handicapeurs des trois principaux pays de courses en Europe (il faudra pour cela attendre 1977). Les Anglais lui attribuent un rating de 133 dans leur Free Handicap, cinq livres de plus que la pouliche Zabara, qui a survolé sa génération. Et Timeform lache son fameux 142. Soit le deuxième plus haut rating de l'histoire à l'époque, derrière le crack Tudor Minstrel et à égalité avec une autre bombe, le sprinter Abernant. Depuis, seuls quatre chevaux ont été mieux notés, et pas n'importe lesquels : Frankel, Sea Bird, Secretariat et Brigadier Gerard. C'est donc un score délirant pour un 2 ans (à titre de comparaison, Arazi a obtenu 135 au même âge).

À l'orée de l'hiver, Windy City suscite des convoitises et son propriétaire, Ray Bell, capitule devant le chèque de 150 000 dollars que lui soumet son compatriote américain Gus Luellwitz. Le poulain quitte donc l'Europe pour la Californie. Très attendus, ses débuts virent au cauchemar : Windy City termine non placé. Mais dès la sortie suivante, il montre de quel bois il se chauffe en remportant les San Gabriel Stakes devant les excellents A Gleam et Hill Gail, deux des meilleurs Californiens. L'objectif de son entourage est clair : monter en distance et viser le Kentucky Derby. Windy City enchaîne avec le San Felipe Handicap, monté par la vedette Eddie Arcaro, il confirme, laissant son dauphin Indian Land à plus de deux longueurs, tandis que Hill Gail termine septième. L'Irlandais exilé semble bien s'adapter à la distance et doit le prouver sur les 1 800 mètres du Santa Anita Derby. Mais c'est le drame : Windy City se blesse durant le parcours et termine deuxième, au courage, quatre longueurs derrière Hill Gail qu'il a pourtant facilement battu deux fois. Hill Gail qui, un mois plus tard, remporte le Kentucky Derby.

Windy City ne courra plus, bien que son entourage le garde à l'entraînement jusqu'en 1953. On ne saura jamais si ce poulain méritait vraiment de recevoir l'un des plus hauts ratings de l'histoire. En 1951, Timeform justifiait ainsi son extraordinaire notation : "Windy City est un beau poulain au développement physique exceptionnel : très nerveux, sur le qui-vive, explosif. Non seulement un bon cheval, mais, doté d'une vitesse de base époustouflante, un cheval tout à fait exceptionnel". Dans leur livre de référence A Century of Champions, John Randall et Tony Morris estiment que Windy City est le cinquième meilleur 2 ans entraîné en Angleterre et en Irlande au .

Résumé de carrière

Au haras
Windy City resta en Californie pour mener sa carrière d'étalon. Avec une réussite que l'on peut qualifier d'honorable. S'il n'a pas tracé au haras, il peut s'enorgueillir de quelques chevaux de premier plan, dont l'excellente pouliche Blue Norther (Kentucky Oaks, Ashland Stakes, Santa Anita Oaks). Windy City meurt en 1964, d'une crise de coliques.

Origines
Windy City n'est pas né dans la pourpre, mais son pedigree est truffé d'étalons fameux pour leur précocité. Son père, Wyndham, était un bon 2 ans, vainqueur en 1935 des New Stakes à Ascot et des National Breeders' Produce Stakes, qui n'eut guère de succès comme étalon. Sa mère, Staunton, est une jument française dont le père The Satrap, et surtout le grand-père, l'immense The Tetrarch, brillèrent eux aussi à 2 ans. En revanche, sa lignée maternelle n'est guère fameuse.

Pedigree

Références

Cheval de course
Cheval de course né en 1949
Animal né en 1949
Animal mort en 1964
Cheval mort de coliques
Étalon pur-sang anglais

Windy City (cheval)


Triumful Cleopatrei, cunoscută și sub numele de Sosirea Cleopatrei în Cilicia și Cleopatra sosește în Cilicia, este o pictură în ulei realizată de artistul englez William Etty. A fost prima dată expusă în 1821 și este acum în Lady Lever Art Gallery din Port Sunlight, de-a lungul râului Mersey, din Liverpool. În timpul anilor 1810, Etty a devenit respectat pe scară largă în rândul personalului și studenților de la Academia Regală de Arte, în special pentru utilizarea culorii și capacitatea de a picta tonuri realiste de carne. În ciuda faptului că a expus la fiecare expoziție de vară din 1811, el a atras puțin interes comercial sau critic. În 1820 a expus The Coral Finder, care a arătat figuri nude pe o barcă aurită. Această pictură a atras atenția lui Sir Francis Freeling, care a comandat un tablou similar la o scară mai ambițioasă.

Referințe

Picturi din 1821
Picturi ilustrând pe Cleopatra
Picturi de William Etty
Nuduri

Triumful Cleopatrei


Das Sagay Marine Reserve liegt in den Gewässern der Provinz Negros Occidental auf den Philippinen und erstreckt sich auf einer Fläche von 325,52 km². Es wurde am 14. April 2001 mit Inkrafttreten des präsidialen Erlasses 9106 eingerichtet und steht im Anhang des NIPAS-Gesetzes von 1992 als ein Meeresschutzgebiet.

Das Marine Reserve erstreckt sich an der Nordküste der Insel Negros, in der Visayas-See, entlang der Küstenlinie der Großstadt Sagay City. Im Gebiet des Meeresschutzgebietes liegen mehrere ausgedehnte Korallenriffe, das Carbin-, Panal, Maca und die Korallenriffe die die Insel Molocaboc umgeben. Auf den Korallenbänken ließen die Meeresströmungen teilweise kleine Sandbänke entstehen. Die Korallenbänke setzen sich aus 60 verschiedenen Arten von Hart- und Weichkorallen zusammen.

Im Meeresschutzgebiet stehen auf 30 km² ausgedehnte Seegraswiesen, die sich aus 10 verschiedenen Arten zusammensetzen. Es konnten fünf Arten von Riesenmuscheln, 250 Arten von Riff- und Hochseefischen, fünf Arten von Meeresschildkröten und auch das bedrohte Dugong beobachtet werden. Weiterhin wurden 78 Arten von Algen und Seetangen gefunden.

An der Küstenlinie erstrecken sich ausgedehnte Mangrovenwälder auf einer Fläche von 5 km², von denen 1 km² wiederaufgeforstet wurde. Diesen sind größere Wattflächen vorgelagert.

Siehe auch
Biodiversität der Philippinen

Weblinks
 Das Meeresschutzgebiet auf supladoonline.com

Das Meeresschutzgebiet auf der Webseite von Sagay City

Schutzgebiet (Umwelt- und Naturschutz) in Asien
Schutzgebiet (Umwelt- und Naturschutz) auf den Philippinen
Meeresschutzgebiet
Negros Occidental
Negros

Sagay Marine Reserve


Les Heterodendraceae sont une famille d'algues de l'embranchement des Ochrophyta  de la classe des Xanthophyceae et de l'ordre des  Tribonematales.

Étymologie
Le nom vient du genre type Heterodendron, de hetero, différent, (en référence ici, aux flagelles de longueurs différentes), et , arbre, en référence aux ramifications en forme d'arbre de cette algue et à la différence de taille des flagelles.

Taxonomie

Description
Les Heterodendron sont des algues qui sont .

Liste des genres
Selon  :
 Heterodendron Steinecke, 1932

Notes et références

Notes

Références

Références taxonomiques

Xanthophyceae
Famille d'algues (nom scientifique)

Heterodendraceae


Alegerile generale au avut loc în Olanda în data de 15 martie 2017, pentru alegerea ceilor 150 de membri ai Camerei Reprezentanților.

Partide
În total 28 de partide și 1.114 candidați s-au luptat pentru cele 150 de mandate în camera inferioară a Parlamentului.

Note

Alegeri în 2017
Alegeri în Țările de Jos

Alegeri generale în Țările de Jos, 2017


Eloquence (from French eloquence from Latin eloquentia) is fluent, elegant, persuasive, and forceful speech, persuading an audience. Eloquence is both a natural talent and improved by knowledge of language, study of a specific subject to be addressed, philosophy, rationale and ability to form a persuasive set of tenets within a presentation.

"True eloquence," Oliver Goldsmith says, "Does not consist ... in saying great things in a sublime style, but in a simple style; for there is, properly speaking, no such thing as a sublime style, the sublimity lies only in the things; and when they are not so, the language may be turgid, affected, metaphorical, but not affecting."

Eloquence in antiquity
The word eloquence itself derives from the Latin roots: ē (a shortened form of the preposition ex), meaning "out (of)", and loqui, a deponent verb meaning "to speak". Thus, eloquence is to speak fluently and understand and master language so as to employ a graceful style with persuasiveness, or gracefulness in interpretation and communication.

The concept of eloquence could date back to the Rhetoric of the ancient Greeks, Calliope (one of the nine daughters of Zeus and Mnemosyne) being the Muse of epic poetry and eloquence. Hermes, the Greek God, was a patron of eloquence. Cicero, a rhetorician and prolific author, was well-regarded in Ancient Rome as an orator of excellent eloquence.

Renaissance eloquence

The Renaissance humanists focused on the correlation of speech and political principles as a powerful tool to present and persuade others to particular concepts.  At the core of presentations was the use of graceful style, clear concise grammar and usage, and over time the insertion of rational and emotional arguments.

Petrarch (Fracesco Petrarca), in his study program of the classics and antiquity (Italian Renaissance) focused attention on language and communication. After mastering language, the goal was to reach a "level of eloquence", to be able to present gracefully, combine thought and reason in a powerful way, so as to persuade others to a point of view.  Petrarch encouraged students to imitate the ancient writers, from a language perspective, combining clear and correct speech with moral thought.

Later, Fr. Louis Bourdaloue is regarded as one of the founders of French eloquence.

Modern politicians and eloquence
Many famous political leaders, like Winston Churchill and Martin Luther King Jr. and dictators such as Adolf Hitler and Benito Mussolini rose to prominence in large part due to their eloquence. In the Iranian Revolution, Ruhollah Khomeini came to power in part through the eloquence of his speeches, smuggled into the country on audio cassettes while he was still in exile.

See also

De vulgari eloquentia an essay by Dante Alighieri
Peak of Eloquence (Nahj al-Balagha)
Public speaking for oratory and oration
Rhetoric
Conférence du barreau de Paris

References

Further reading
 Mark Forsyth (2013), The Elements of Eloquence: How to Turn the Perfect English Phrase.

External links

  Figures of Speech
 Abraham Lincoln's Lost Speech
 Modern parliamentary eloquence; the Rede lecture, delivered before the University of Cambridge, 6 November 1913 by George Curzon, 1st Marquess Curzon of Kedleston

Public speaking

Eloquence


Gece körlüğü, kişinin düşük ışık koşullarında veya karanlıkta görmede güçlük çektiği bir göz sorunudur. Bilimsel olarak "nyctalopia" olarak adlandırılan bu durum, gece sürüşü, gece görüşü veya zayıf ışıkta okuma gibi günlük aktiviteleri olumsuz etkileyebilir.

Gece körlüğü, kişinin düşük ışık koşullarında veya karanlıkta görmede güçlük çektiği bir göz sorunudur. Bilimsel olarak "nyctalopia" olarak adlandırılan bu durum, gece sürüşü, gece görüşü veya zayıf ışıkta okuma gibi günlük aktiviteleri olumsuz etkileyebilir. Gece körlüğü, genetik faktörler, göz sağlığı sorunları veya beslenme eksiklikleri gibi çeşitli nedenlerden kaynaklanabilir. Neyse ki, gece körlüğü olan birçok insan için tedavi seçenekleri mevcuttur.
Tavuk karası ya da tıptaki adıyla niktalopi bir göz kusurudur. Herediter(kalıtsal) göz hastalıkları arasında en sık rastlanılandır. Genetik olarak otosomal resesif, otosomal dominant, X 'e bağlı resesif tipleri vardır. Otosomal domaninant şekli en sık görülen tipidir. Pigmentosada en önemli belirgin özelliği görmeyi sağlayan fotoreseptör(özellikle basillerin) hücrelerinin ve retina pigment epitel hücrelerinin harabiyeti sonucu ortaya çıkar. Küçük yaşlarda fazla belirgin olmayan hastalık yaş ilerledikçe kendini iyice göstermeye başlar. Maküla(sarı nokta) bölgesi sağlam kalana kadar görme devam eder. Maküla bölgesi etkilendikten sonra zamanla körlük ortaya çıkar. Hücre ölümü durana kadar devam eder. 07.06.2008 tarihinden İngiliz bilim adamlarının açıkladığı bilgilere göre biyonik göz yapma çalışmaları sonuç vermiş ve ilk denemelerini 18 yaşındaki bir hastaya uygulamışlardır. Olumlu sonuç alan bilim adamlarının açıklamalarına göre net olmasa dahi cisimlerin hatlarını algılayabilmekte olduklarını kaydetmişlerdir. Genetik sebeplerle ortaya çıkan bir rahatsızlıktır.

Ayrıca bakınız
 Genetik hastalık
 Genetik tanı merkezi
 Genetik bozukluk

Kaynakça

Dış bağlantılar

Göz hastalıkları

Gece körlüğü


Susuz, Samsun ilinin Vezirköprü ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Önceden mahallede su olmadığından köylü suyu kuyulardan evlere taşıdıklarından adı Susuz mahallesi kalmıştır. Yerleşim yeri Boyabat Baraj Gölü'nün sular altında kaldı.

Nüfus

Vezirköprü'nün mahalleleri

Susuz, Vezirköprü


Haven Metcalf (1875 - 1940) fue un botánico y micólogo estadounidense. Accedió en el USDA a Patólogo a cargo de Investigación en Patología Forestal, de la Oficina de Vegetales Industriales

Algunas publicaciones
 . 1903. Cultural Studies of a Nematode Associated with Plant Decay. Trans. of the Am. Microscopical Soc. 24, Twenty-Fifth Annual Meeting : 89-102 en línea

Libros
 . 2010. Cultural Studies of a Nematode Associated with Plant Decay. Edición reimpresa de Kessinger Publishing, LLC, 20 pp. ISBN 1169407064

 ------------------, . 1911. The control of the chestnut bark disease. N.º 467 de Farmers' bulletin. Editor Govt. Print. Off. 24 pp.

 ------------------. 1908. The immunity of the Japanese chestnut to the bark disease. 22 pp.

Fuentes
 . 1984. Handwörterbuch der Pflanzennamen. 13ª ed. de Ulmer Verlag, Stuttgart, ISBN 3-8001-5042-5

Referencias

Enlaces externos

Profesores de Estados Unidos
Botánicos de Estados Unidos
Micólogos de Estados Unidos
Taxónomos de Estados Unidos
Escritores en latín del siglo XX
Escritores en inglés del siglo XX

Haven Metcalf


{ "type": "ExternalData", "service": "geoline", "ids": "Q1744900", "properties": { "stroke": "#FF0000", "stroke-width": 3 } }

Die Ruta 28 ist eine Nationalstraße im südamerikanischen Andenstaat Bolivien.

Streckenführung
Die Straße hat eine Länge von 165 Kilometern und führt durch die nordöstlichen Ausläufer der Cordillera de Lípez.

Die Ruta 28 verläuft von Osten nach Westen im westlichen Teil des Departamento Tarija und im südlichen Teil des Departamento Potosí. Die Straße zweigt in der Stadt Padcaya von der Ruta 1 ab und erreicht nach 165 Kilometern die Stadt Villazón.

Die Ruta 28 ist auf den ersten dreizehn Kilometern asphaltiert, auf der restlichen gesamten Länge besteht sie aus Schotter- und Erdpiste.

Geschichte
Die Straße ist mit Ley 2944 vom 27. Januar 2005 zum Bestandteil des bolivianischen Nationalstraßennetzes Red Vial Fundamental erklärt worden.

Streckenabschnitte

Departamento Tarija
 km 000: Padcaya
 km 013: Abra de San Miguel
 km 018: Cañas
 km 023: Canchas Mayu
 km 025: Camacho
 km 056: Yutu Cancha
 km 058: Rosario
 km 076: Huayllajara
 km 098: Pulario

Departamento Potosí
 km 102: Tincuya
 km 118: Salitre
 km 143: Yanalpa
 km 165: Villazón

Weblinks
 Bolivianisches Straßennetz - Übersichtskarte 2020 (PDF 1,9 MB)
 Rutas y longitudes - Administradora Boliviana de Carreteras (2006) (spanisch)

Fernstraße in Bolivien
Ruta Bolivien028
Departamento Tarija
Departamento Potosí

Ruta 28 (Bolivien)


La  Commonwealth Railways classe NC  est une série de deux  locomotives diesel-hydrauliques construites par Clyde Engineering, de Granville, New South Wales, Australie en 1956. La Lakewood Firewood Company, Kalgoorlie était le premier propriétaire; les Chemins de fer du Commonwealth (Commonwealth Railways) achètent les deux locomotives en 1965. La classe NC voit la fin du service commercial en 1980.

Historique
La « Lakewood Firewood Company » (LFC) a fourni du bois aux diverses mines de la région du « Golden Mile » de Kalgoorlie, en Australie occidentale. Ses opérations se sont étendues au sud et à l'est de Kalgoorlie. Cette zone couvrait de Kalgoorlie au lac Lefroy et à l'autoroute Eyre .

Au moment de la commande des locomotives, la LFC utilisait un parc vieillissant de petites locomotives à vapeur. Au moment de la livraison, la société connaissait une baisse rapide de la demande de bois, car les mines fermaient ou changeaient de source d'énergie et le trafic était passé de deux trains par jour à deux trains par semaine. L'introduction des locomotives a entraîné la fin des opérations à vapeur sur le chemin de fer. Ils étaient impopulaires auprès des équipages, bien qu'un commentateur l'ait observé, "seulement parce qu'ils étaient des hommes à vapeur purs et durs" . En 1962, l'entreprise employait moins de 50 personnes, loin des 550 à son apogée. Le dernier train a circulé en décembre 1964 pour nettoyer les infrastructures. Tout le matériel roulant, à l'exception des deux diesels, a été mis au rebut.

Commonwealth Railways a acheté les deux locomotives en 1965. LFC1, renuméroté NC1, a passé du temps dans les ateliers de Port Augusta, où les systèmes de freinage ont été modifiés pour un système Westinghouse. En novembre 1966, la locomotive a été expédiée vers le nord jusqu'à Darwin, où elle a été employée comme locotracteur sur le North Australia Railway. NC1 revient vers le sud en 1972 .
Le NC2 a été utilisé comme locotracteur à Port Augusta jusqu'en 1970, lorsque la locomotive à vapeur NB30 est revenu de la suppression des infrastructures de la section Hawker-Brachina du Central Australia Railway. En 1972, le NC1 a remplacé le NB30 en tant que locotracteur de triage de Port Augusta; NC2 est devenu une source de pièces de rechange.
En juillet 1975, les deux ont été inclus dans le transfert du Commonwealth Railways à Australian National.

En 1982, NC1 était devenu plus ou moins obsolète. La nécessité de maintenir un locotracteur à voie étroite à Port Augusta avait diminué avec la fermeture du Central Australia Railway en 1980. En juillet 1982, NC2 a été vendu au Pichi Richi Railway , et en 1985, NC1 a été transféré à la Steamtown Peterborough Railway Preservation Society  .

Caractéristiques
Clyde Engineering a annoncé la série DH comme une locomotive à usage général, principalement pour les chemins de fer légers et le service de canne à sucre. La conception a permis le fonctionnement de plusieurs unités, l'installation de freins dynamiques et une combinaison de systèmes de freinage à air et de freins à vide .

Un seul moteur diesel à deux temps General Motors 6/110 fournissait la puissance via une transmission hydraulique Allison CRT5630 aux roues couplées mécaniquement. Les cabines contenaient deux consoles de commande, toutes deux orientées dans la même direction. La vitesse maximale de conception était de 60 km/h.

Préservation

NC1
NC1 est resté à Port Augusta jusqu'en 1985. Australian National devait gérer des quantités croissantes de pétrole brut de Mereenie et a approché la Steamtown Peterborough Railway Preservation Society pour évaluer la disponibilité des wagons-citernes que la société avait collectés à Peterborough. Après l'échange des wagons-citernes contre NC1, la locomotive est arrivée à Peterborough en avril 1985 .

NC1 est devenu la locomotive indispensable de la société. Elle transportait des trains de voyageurs lorsque la vapeur n'était pas disponible, faisait circuler des trains de travaux sur la ligne et fournissait une puissance de secours et une capacité de freinage aux trains de voyageurs.

Tout en aidant à la récupération de la locomotive à vapeur W901 de la société, qui avait déraillé dans le triage Eurelia au début de 1988,  l'ensemble d'entraînement arrière de la NC1 s'est grippé. La réparation majeure a été achevée à la mi-1991 .

Steamtown a d'abord peint la locomotive dans le schéma "vert invisible" (principalement noir avec un soupçon de vert aubépine) associé à la division Peterborough du South Australian Railways, mais en 1998, elle a été repeinte dans la livrée marron et argent du Commonwealth Railways .

NC2

En juillet 1982, la NC2 a été transportée par rail à Stirling North et transférée au Pichi Richi Railway, à Quorn où le moteur diesel et d'autres dispositifs mécaniques sont retirés afin de rendre l'unité plus sûr pour les enfants. NC2  a été repeint aux couleurs du LFC et en novembre 1982, il a été transporté par camion à Port Lincoln pour remplacer la locomotive à vapeur Yx141 comme élément de terrain de jeu dans le parc Hermitage . En 2008, le conseil municipal de Port Lincoln a entrepris des travaux pour fermer la cabine et ranger la carrosserie à des fins de sécurité. En 2020, NC2 se trouve encore dans le parc.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Clyde Engineering
 Granville, New South Wales

Liens externes

Locomotive Diesel
Transport ferroviaire en Australie

Commonwealth Railways classe NC


Željko Mucko (Koprivnica, 1. siječnja 1959.), hrvatski akademski slikar

Životopis
Rodio se u Koprivnici. U Zagrebu je na odsjeku slikarstva završio Školu primijenjene umjetnosti. Profesori su mu bili Josip Biffel, Francina Dolenec i Danijel Žabčić, pored ostalih. Jednu je godinu studirao u Beogradu na Fakultetu primijenjenih umjetnosti. U Zagrebu je u klasi prof. Raoula Goldonija diplomirao slikarstvo na Akademiji likovnih umjetnosti. Bio je stipendist austrijske Vlade pa je bio u Salzburgu na Internationale Sommerakademie fϋr Bildende Kunst 1994. godine u klasi Nancy Spero i Leona Goluba. Od godine 2009. je u grupi Contra te je preselio u novi atelje u Starigrad kod Koprivnice. Osnovao je 2012. godine s kolegama Romanom Baričevićem i Vlatkom Vincekom udrugu Atelieri Koprivnica. Izlaže od 1981. godine. Djela je izložio na više od sedamdesatak samostalnih i više kolektivnih izložbi u zemlji i regiji. Izašle su mu dvije monografije, prva 2006. godine s tekstom Marijana Špoljara i druga 2015. koju potpisuje Krunoslav Kamenov.

Nagrade
 Muckov diplomski rad 1984. godine nagradilo je vijeće zagrebačke Akademije likovnih umjetnosti.
 U distriktu Brčkom dobio je 2012. godine priznanje Zlatna slikarska paleta na međunarodnoj likovnoj koloniji Sava.
 2015. godine godine u Zagrebu dobio je prvu nagradu na VI. trijenalu Pasionska baština.

Izvori

Životopisi, Koprivnica
Hrvatski slikari

Željko Mucko