Bernhard Joachim Hagen (også Joachim Bernhard; født april 1720 ved Hamburg (?); død 9. december 1787 i Ansbach) var en tysk komponist, violinist og lutspiller.

Liv og gerning
Kun lidt er kendt om Hagens yngre år, men han kom åbenbart fra en musikalsk familie. Broderen, Peter Albrecht (van) Hagen (1714–1777), studerede violin hos Francesco Geminiani, lærte lut- og orgelspil, og var organist i Rotterdam.

Bernhard Joachim Hagen må have lært lut- og violinspill allerede i ung alder, for allerede i 1737 var han assistent for violinvirtuosen og kapelmesteren i Bayreuth, Johann Pfeiffer. Senere blev han officielt ansat som violinist ved hoffet. Stillingen ved hoffet i Bayreuth og fra 1769 også ved hoffet i Ansbach beholdt han livet ud. Adam Falckenhagen og Charles Durant, som Wilhelmine von Bayreuth også ansatte ved hoffet i Bayreuth, kan have undervist Hagen i videregående lutspil.

Hagen giftede sig i 1745 med Anna Fikentscher, født 22. mai 1789 i Ansbach. I årene 1760 og 1761 var han hos sin broder i Rotterdam og gav der fem koncerter mellem november og marts.

Selv om Hagen var ansat som violinist ved hoffet i Bayreuth, var hans lutspil og kompositioner for lut kendt og beundret viden om. Han blev regnet som den mest betydelige lut-komponist i tiden efter Weiss, i enhver henseende lige så vigtig som sine lærere Falckenhagen og Durant. Per Kjetil Farstad beskriver hans førklassicistiske galante stil som værende præget af den kommende "følsomme stil" og den begyndende Sturm-und-Drang-periode.

Takket være markgrevinde Wilhelmines indsats fik lutmusikken en blomstringstid før den blev genopdaget i 1900-tallet. Nyere tiders instrumentalister, som Farstad og Barto, ser Hagens musik som en stor berigelse for lut-litteraturen: hans lutstykker holder en høj kvalitet, og stilen hans er "ekstrovert og virtuos, søt og elegant". Udøvere, som ønsker at spille hans værker, må have et godt instrument til rådighed og besidde en stor grad af teknisk dygtighed.

Kompositioner
Samtlige 33 kendte kompositioner af Bernhard Joachim Hagen ligger i Staats- und Stadtbibliothek Augsburg som store tabulaturmanuskripter i Faszikel III Tonkunst:
 12 sonater for solo lut
 6 trios for lut, violin og cello
 2 lutkoncerter
 1 duo for to lutter
 1 duo for lut og violin
 Talrige lutarrangementer med kompositioner af Geminiani, Locatelli, Arne og andre.

Joachim Domning har udgivet faksimile-udgaver af Solowerke und Duo c-moll (1983) og Kammermusik (1984) som foreligger i to bind udgivet af Joachim Trekel Musikverlag, Hamburg.

Barokluttenisten Robert Barto har indspillet nogen CD-er, blandt andre:
 Joachim Bernhard Hagen, Solo Works for Lute: Five Sonatas, Locatelli Variations (Naxos 8.554200)
 Bernhard Joachim Hagen, Sonate à Liuto solo (Symphonia Sy98164)

Nogle af de værker, som er opført i Breitkopf-katalogen for 1769, regnes som værende gået tabt.

Litteratur
 Ernst Ludwig Gerber: Historisch-biographisches Lexicon der Tonkünstler. Teil 1. 1790
 Rainer Trübsbach: Geschichte der Stadt Bayreuth, Druckhaus Bayreuth, 1993, ISBN = 978-3-922808-35-0, 464 sider
 Robert Barto: Bernhard Joachim Hagen, Sonate à Liuto solo hefte til CD, 1999
 Per Kjetil Farstad: Bernhard Joachim Hagen (1720–87): Some New Biographical Information. I: The Lute. Journal of the Lute Society. Nr 40, 2000, s. 1–11.

Eksterne henvisninger

  Om B. J. Hagen i: «Wer ist wer in Bayreuth?»
  Joachim Domning om Bernhard Joachim Hagen
  Livsløp på Klassika - den tyskspråklige siden om klassisk musikk

Lutspillere
Barok
Komponister fra Tyskland
Personer fra Hamborg

Bernhard Joachim Hagen


Arnavutluk'un illeri (), Arnavutluk'un birinci düzeydeki idari bölümleridir. Arnavutluk, 12 ile ayrılmakta olup iller belediyelere ayrılmaktadır.

Arnavutluk'un illeri 1992 yılında prefektura adıyla kurulmuş olup 31 Temmuz 2000 tarihinde ilçelerin yerini almıştır.

Liste

Ayrıca bakınız
 Arnavutluk'un idari bölümleri
 Arnavutluk'un ilçeleri
 ISO 3166-2:AL

Kaynakça

Arnavutluk'un illeri


نادي بوليفار لكرة القدم  نادي كرة قدم بوليفي يلعب في الدوري البوليفي لكرة القدم . تم تأسيس النادي في سنة 1925 .

مراجع

أندية رياضية سميت بأسماء أشخاص
أندية كرة قدم أسست في 1925
ب
أندية كرة قدم في لا باز
تأسيسات سنة 1925 في بوليفيا

نادي بوليفار


A Ermida de Santa Catarina foi um monumento religioso na freguesia de São Luís, no concelho de Odemira, na região do Alentejo, em Portugal.

Descrição e história
O edifício estava situado nas imediações do Corgo da Ponte Quebrada, a cerca de 600 m do Monte da Caldeira, no sentido Sul-Sudeste. Desapareceu quase por completo, sendo sobrevivido apenas os taludes artificiais sobre os quais se erguia, e que permitem concluir que era de planta alongada, provavelmente de forma rectangular, e que estava alinhado de ocidente para oriente. No local ainda restam algumas lajes de xisto. O espólio inclui fragmentos de peças de cerâmica comum em tons alaranjados, e duas partes de um alguidar com vidrado verde, com caneluras. O sítio onde se ergue a ermida foi ocupado durante a Idade Média e a época moderna, tendo sido alvo de trabalhos arqueológicos em 1999, como parte do programa de Levantamento Arqueológico do Concelho de Odemira.

Ver também
Lista de património edificado em Odemira
Cerro do Castelo de Vale de Gaios
Ermida de São Domingos (São Luís)
Igreja Paroquial do Salvador de Odemira
Igreja Paroquial de Santa Maria de Odemira
Igreja Paroquial de São Luís

Ligações externas

Santa Catarina
Ermidas de Portugal

Ermida de Santa Catarina (São Luís)


An Rangaeris trachypus in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Friedrich Fritz Wilhelm Ludwig Kraenzlin, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni André Guillaumin. An Rangaeris trachypus in nahilalakip ha genus nga Rangaeris, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Cameroon. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Rangaeris

Rangaeris trachypus


A Ordem do Libertador San Martín é uma condecoração outorgada pela Argentina exclusivamente aos funcionários civis ou militares estrangeiros que no exercício de suas funções, mereçam em alto grau a honra e reconhecimento da Nação.

História

Deve seu nome ao General José de San Martín, chamado Pai da Pátria e Libertador. O desenho original foi feito pelo engenheiro e escultor argentino Ángel Eusebio Ibarra García.

Foi criada por Decreto n.° 5.000 de 17 de agosto de 1943; reformado pela Lei n.° 13. 202 de 21 de maio de 1948; que por sua vez foi revogada pelo decreto-lei n.° 16.628 de 17 de dezembro de 1957, que recria a Ordem. As modificações introduzidas foram somente na forma. A regulamentação ainda vigente foi aprovada por Decreto n.° 16.643 de 18 de dezembro de 1967.

No reverso da anterior cédula de cinco peso argentinos pode-se ver parte (o condor-dos-andes e o sabre com a coroa de lauréis) do colar da Ordem do Libertador San Martín.

Capítulo da Ordem

A Ordem está a cargo de um Conselho integrado pelo gabinete nacional, presidido pelo Grão-Mestre da Ordem, que é o cidadão que é Presidente da Argentina, sendo o Ministro de Relações Exteriores o Grão-chanceler da Ordem. O Grão-Mestre é quem confere a condecoração. A sede da Orden é o edifício do Ministério de Relações Exteriores, Comércio Internacional e Culto.

Graus

Desde a regulamentação de 1957, a Ordem só pode ser concedida a estrangeiros. Possui diversos graus (de maior a menor ordem):

 Extraordinário

O Grau Extraordinário da Ordem do Libertador San Martín foi outorgada uma única vez, a Eva Perón, em 1952, mediante um projeto do doutor Cámpora e sendo iniciativa do então presidente Juan Domingo Perón. Em sessões especiais e extraordinárias, o Congresso argentino aprovou este projeto por unanimidade de votos, convertido assim na lei 10.123. O colar estava composto de 3.821 peças de ouro e platina e 753 pedras preciosas, foi confeccionado pela joalheria Ghiso S.A. e desenhado por Aída Louzao. Com a ditadura cívico-militar na Argentina de 1955, o colar foi desfeito e os pedaços leiloados

 Colar

Os condecorados com o Colar usam o mesmo pendendo do pescoço. Exclusivo para Soberanos ou Chefes de Estado.

 Grã-Cruz

Os condecorados com a Grã-Cruz usam a banda de direita a esquerda de qual pende a insígnia da Ordem, além de una plaqueta que deverá ser levada no lado esquerdo do peito. Recebem-na Vice-presidentes, Presidentes de Poderes, Ministros do Poder Executivo, Ministros da Corte Suprema, Embaixadores Extraordinários e Plenipotenciários, Comandantes em chefe e cargos similares, Tenentes-Generais, Almirantes, Brigadeiros, Presidentes de Assembleias Nacionais e demais funcionários de categorias equivalentes.

 Grande Oficial

Os Grandes Oficiais usam a placa do lado esquerdo do peito. Recebem-na Membros de Assembleias Legislativas, Enviados Extraordinários y Ministros Plenipotenciários, Ministros Conselheiros, Generais de Divisão e de Brigada, Vice-almirantes, Contra-almirantes, Brigadeiros Maiores e Brigadeiros e demais funcionários de categorias equivalentes.

 Comendador

Os Comendadores usarão a medalha pendendo de uma cinta azul celeste e branca sujeita ao pescoço. Encarregados de Negócios, Conselheiros e Cônsules-Gerais, Coronéis e Teniente-Coronéis, Capitães de Navío e de Fragata, Comodoros, Vice-comodoros e demais funcionários de categorías equivalentes.

 Oficial

Os Oficiais usam a medalha pendendo de uma cinta azul celeste e blanca do lado esquerdo do peito. Recebem-na Secretários e Cônsules de Primera, Segunda e Tercera Classe, Majores e Capitães, Capitães de Corveta, Tenentes de Navio, Comandantes e Capitães de Aeronáutica e demais funcionários de categorias equivalentes.

 Cavaleiro

Os Cavaleiros usam a medalha pendendo de uma cinta azul celeste e blanca do lado esquerdo do peito. Recebem-na Agregados, Vice-cônsules e Oficiais das Forças Armadas de graus inferiores aos anteriormente citados e demais funcionários de categorias equivalentes.

Além da condecoração, o agraciado recebe uma mensagem de próprio punho e letra do Graão-Mestre (ao grau colar) ou um diploma firmado pelo mesmo (demais graus), um exemplar contendo a Lei e Regulamento, o livro San Martín Estadista  de Ricardo Rojas e uma relação dos condecorados até a data.

As pessoas condecoradas com a Ordem poderão ser promovidas pela proposta de um dos membros que integram o Conselho, entre os graus de Cavaleiro e Grã-Cruz, tendo em conta para isto os novos méritos e virtudes democráticas correspondentes a sua nova investidura no desempenho da função.

Libertador San Martin

Ordem do Libertador San Martin


Bando, en el ámbito del derecho administrativo, es la ordenanza, el edicto, ley o mandato dictado por las autoridades gubernativas del orden civil, como los alcaldes en los municipios españoles (bando). «Con carácter general, el bando viene a ser como un aviso, orden o llamamiento que se publica en forma solemne por una autoridad, conteniendo un mandato obligatorio para los particulares y autoridades subordinadas, dictando normas dentro de los límites de sus atribuciones, en tiempo y lugar».

En la España del  se denominaban también bandos de policía y buen gobierno. A tenor del artículo 114.5 de la Ley municipal de 1870, «tienen  autoridad para dictarlos los gobernadores en las provincias y los alcaldes en los pueblos, autoridad que deriva de la potestad reglamentaria que tiene el poder ejecutivo, y que ejercen los alcaldes y gobernadores por delegación del ministro de Gobernación. En estos bandos pueden imponerse penas a los contraventores, pero no podrán exceder de las establecidas para las faltas en el Libro III del Código penal de 1870, salvo el caso de que se trate de materia regulada por leyes especiales.|Art. 625 del Código penal de 1870»

A los bandos de policía y buen gobierno dicen los artículos 20 y 21 de la Ley de Orden Público de 23 de abril de 1870, que «están sometidos toda clase de personas incluso los militares. Los bandos pueden publicarse por medio de pregón o por medio de edictos».

Bando de guerra
Entre los bandos que merecen especial atención estaban el que debía publicarse para hacer saber la declaración del estado de guerra por consecuencia de alteración del orden público.

En el ámbito militar, e históricamente, los bandos eran los que dictaba la autoridad militar una vez declarado el estado de guerra, así como los dictados durante esa circunstancia por los generales en jefe, gobernadores de plazas bloqueadas o sitiadas, y capitanes y comandantes generales de Marina. En este sentido, los bandos de guerra pueden ser de dos clases: en campaña y en los casos de declaración del estado de guerra. En España, «las ordenanzas militares establecían que para declarar el estado de guerra, un oficial acompañado por un piquete de soldados, con armas y una banda de cornetas, saldrá de la capitanía general o del gobierno militar de la plaza donde se declare dicho estado de excepción, leyendo el bando, en los sitios céntricos y fijándose posteriormente en la pared».

Las acciones u omisiones penadas en estos bandos se consideraban delitos o faltas, y de ellos se ocupaban los tribunales militares. Cf. art. 7.12 del Código de justicia militar; art. 1.4 del Código penal para la marina de guerra, art. 171.2 del Código de justicia militar.

Referencias

Derecho administrativo
Derecho militar
Derecho penal de España

Bando (derecho)


"දි ඇඩ්වෙන්චර් ඔෆ් දි ඇබේ ග්‍රේන්ජ්" (සිංහල: ඇබේ ග්‍රේන්ජ් හි වික්‍රමය) යනු සර් ආතර් කොනන් ඩොයිල්ගේ ෂර්ලොක් හෝම්ස් කෙටි කථා 56න් එකකි. මෙය ඇතුළු කථා 13ක් ද රිටර්න් ඔෆ් ෂර්ලොක් හෝම්ස් හි අන්තර්ගත ය.

දි ඇඩ්වෙන්චර් ඔෆ් දි ඇබේ ග්‍රේන්ජ්


Preveza () er en by i det nordvestlige Grækenland, i den regionale enhed Preveza i periferien  Epirus. Det er den vigtigste by i området.

Byens befolkning var 20.795 (2011). Uden for byen ligger Aktion National Lufthavn. Ca. 7 kilometer nord for Preveza ligger ruinerne af den romerske by Nikopolis.

Referencer

De Joniske Øer
Epirus

Preveza


Aidara ist der Familienname folgender Personen:

 Chérif Baba Aidara (* 1967), mauretanischer Leichtathlet
 Kassim Aidara (* 1987), französisch-senegalesischer Fußballspieler
 Mohamed Aidara (* 1989),  französisch-senegalesischer Fußballspieler

Aidara


Amundsen Gulf er en havbugt  i Ishavet beliggende mellem Banks Island, Victoria Island og det canadiske fastland i Northwest Territories. Bugten er  cirka 400 km lang. Den er opkaldt efter polarforskeren Roald Amundsen.

Eksterne kilder og henvisninger

 Store norske leksikon, snl.no, "Amundsen Gulf", läst 2010-04-07, CC-by-sa

Ishavet
Northwest Territories
Bugter i Canada

Amundsen Gulf


Edirne, Osmanlı Devleti'nin ikinci başkenti olarak çok kısa sürede görev üstlenmişse de İstanbul'un alınışından sonra bile padişahlar burayı terketmemişler ve mesire yeri olarak değerlendirmişlerdir. Devletin üst düzey yöneticileri ve onların yakın çevresindeki varlıklı kişilerin evleri ise özenli bir ortamın yaratılmasına neden olmuştur. Evler, arazi içindeki yerleşimlerden, mekânların biçimlenişine kadar rahat ve zengin yaşama olanakları sunabilen niteliklerle donatılmıştır. Edirne, uzun yıllar dinlenme, eğlenme ve sakin çalışma ortamı olarak hizmet vermiştir.

Edirne evlerinin hepsinin genişçe bahçeleri vardı. Bu konumda 1917 yılında İngiliz sefirinin eşinin Londra'daki arkadaşına Edirne evlerini anlattığı mektuplar önemli ipuçları vermektedir. Sefirin eşi Lady Montagu, bu güzel kentin özelliklerini, hayranlığını gizlemeden mektuplarında yazmıştır.

Lady Montagu Edirne'de güvercinlerin ve leyleklerin bile rahat edebildiklerini ve bunların İmparatorluğun en bahtiyar tebaası arasında bulunduğunu ifade ederken, bu kuşların kutsal sayıldığını, dolayısıyla kuşların da bunu bildikleri için hiç ürkmeden sokakta dolaşabildiklerini yazmaktadır.

Bugünkü yeni köprü başındaki karakolhanenin hemen kuzeyindeki "Demirtaş Kasrı" o dönemlerde yabancı konukların oturmaları için ayrılmıştı. Bu şansı iyi kullanarak çevreyi gözleyen ve kendi ülkesindeki arkadaşlarına anlatmayı büyük bir zevkle sürdüren Lady Montagu dokuzuncu mektubunda "Eminim ki Türkiye'ye ait seyahatnamelere bakıp buradaki evlerin hepsini gayet acınacak bir halde ve mimaride zannedersiniz. Ben bu evlerden pek çok gördüm ki, bilerek bahsedebilirim. Ve sizi temin ederim ki yanılıyorsunuz" demekte ve kendi gözlemlerine yer vermektedir.

Padişaha tahsis edilen sarayların bile sadeliğini, dış süslemenin hemen hemen hiç olmadığını, mimari üslubunun gayet zarif ve memlekete uygun olduğunu, büyük küçük tüm evlerin iki kısımdan ibaret olduğunu ve bu iki kısmın dar bir geçitle birleştirilmiş olduğunu, birinci kısmın önünde geniş bir avlu ve etrafında üstü örtülü galerilerin bulunduğunu, odaların bu galeriyle bağlantılarının bulunduğunu, 18. yüzyıl başlarında yine Lady Montagu'nun mektuplarındaki önemli saptamalardan öğreniyoruz.

Bu dönemde Edirne evlerinin hemen hemen tümü ahşaptı. Dış yüzey bağdadi sıva ya da ahşap kaplamadır. İki kattan fazla hemen hemen yok gibidir. Odalar büyüdükçe ve tepe pencereleri bulunan, içi oldukça özenle süslenmiş mekânlardır.

Selâmlıklar, yola daha yakın ve konukların rahat ulaşabilecekleri yerlere yapılmıştır. Harem daireleri ise sokaktan görünmeyecek şekilde geride bahçe içinde inşa edilmişlerdir. Bahçeler bol ağaçlı ve gölgeli yüksek duvarlarla çevresinden arındırılmıştır. İnsanları evlerine bağlayan güzellikte bir iç dünya oluşturulmuştur.

Bahçesinin ortasında, dokuz-on basamaklı merdivenle çıkılan ve duvarlarında yalnızca açılıp kapanabilen kepenkleri bulunan bir köşk yer alırdı. Bu köşkün çevresinde yaseminler, hanımelileri, birbirine dolanmış asmalar evin hanımının ve beyinin bütün günü geçirebilecekleri güzellikteydi. Kadınların çok sevdikleri bu mekânda, günün büyük bölümü çalgılarla ve nakışlarla geçirildi.

Yerleşme dokusu içinde Edirne Evleri

Evlerin tümü bahçe içinde yer alırdı. Bahçe içindeki konumlarına göre incelendiğinde üç ana başlık altında toplamak mümkündür.

 Sokak üzerinde yer alanlar :
İki katlı olanların üst katında sokağa bakan pencereler olmasına rağmen alt katta pencere yoktur. Tek katlı evlerde ise sokak cephesinde hiç pencere yoktur.
 Sokaktan uzakta ve bahçenin bir köşesinde yer alanlar :
Komşu arsalara bitişik olanlarda, komşuya bakan cephede hiç pencere yoktur. Pencereler tamamen kendi bahçelerine bakarlar.
 Ağaçlı ve çiçekli bahçenin ortasında yer alanlar :
Evin dört yönü de bahçeye baktığı için, istenen yönlere rahatlıkla pencere açma olanağı söz konusudur.

Yüksek kerpiç duvarlardaki büyük kapı kanatları aralanıp içeri girildiğinde, işte bu ağaçlı, çiçekli bahçe ve köşesinde bahçenin özelliklerle yüklü Edirne evi yer alırdı.

Edirne'de, yerleşim dokularının bütününde eşsiz güzellikteki, bahçe ve bahçeyle bütünleşmiş mekânlardan oluşan evler vardır. Bu yerleşim modeli, kuşkusuz yatayda yaygın bir doku oluşturmaktaydı. Bu sayede insan yaşamının en güzel dilimleri evlerde sürdürülebilmekteydi.

Edirne'nin kent silüeti, yeşille haşır neşir olmuş, evlerin arasında özel mahalle camileri ve daha sonra Selimiye çevresindeki yüksek minareleri ve nihayet Mimar Sinan'ın ölmez eseri Selimiye ile en yüksek tepede odaklanır. Anıtsal yapıların silüetteki görkemi, yakınına gidildiğinde evlerin yüksek duvarları ve çatılarıyla hiç de çelişkiye düşmeyecek düzeydedir.

Edirne Evlerinde plan tipleri

Edirne'nin büyük evlerinde çift kanatlı büyük giriş kapıları avluya açılırdı. "Yelkovanlı" ise selâmlık kapılarına verilen addı. Yelkovanlı/kapı deyimi, evde yaşayanları her zaman büyük kanatları açmak külfetinden kurtarmak üzere, sabit kanat içine açılan küçük kapılara getirilen tanımdan ortaya çıkmıştır. Yelkovanlı kapılar, Edirne evlerinin selâmlığını, avluya bağlayan önemli bir ögedir.

Edirne evlerinde selâmlık kapıları taşlıktan çok genellikle avluya açılmaktaydı. Bu kapılardan evin mermerden döşenerek özenle yapılmış bir mekânına girilirdi. "Avlu" olarak adlandırılan bu mekânın ortasında havuz, uygun bir yerinde de çeşme bulunurdu. Avlunun ortasında bazı örneklerde kokulu çiçekler ve asmalarla donanmış mekânın estetiğini tamamlayan çardak bulunmaktaydı.

Büyük sokak kapıları, evin alt katındaki geniş meydana açılmaktaydı. "Taşlık" denilen bu meydanın bir yüzü, küçük camlardan yapılmış pencereden ışık alırdı. Tabanları mermer, arnavut kaldırım veya kayrak taşından özenle döşenirdi. Arnavut kaldırımlı taşlıklara binek arabaları ve atlarla girebilmekteydi.

Taşlıklardan direkli ve parmaklıklı sofalara/devir sofalara çıkılan merdivenlerin alt başlıklarında, bir-birbuçuk metre tek parça mermer, taşın iki yanında yine mermerden yapılmış iki-üç basamaklı birer merdiven bulunurdu. Bunlar binek taşlarıdır. Binek taşlarından demir sofaya çıkılırken, iki sütun ve başlıktan yapılmış bir kapı bulunurdu. Bunların oluşturduğu bölüme "Niyazlık" adı verilirdi.

Dr. Rıfat Osman niyazlıkların işlevini şöyle dile getirir:

"Büyük sokak kapısından giren ve ata binmiş ev sahibi veya konuk, niyazlık taşına kadar ilerleyip iner. Ev sahibi evde yoksa niyazlık odasının perdesi kapalıdır. Bu perdenin açık olması ev sahibinin evde olduğu ve konuk kabul edeceği anlamına gelir. Ev sahibi evde bulunmadığı anda aile, belli veya sayılmaya değer konukları alır. Çubuk ve kahve sunulur, bu esnada ev sahibinin oğlu veya damadı gibi yakınları bu toplantıya katılmaz. Konağın Ağalarından biri karşılar ve uğurlar."

Odalar en sade yaşayanlarından, çok zengin ve görkemli yaşam sürdürenlere kadar aynı ilkelerin geçerli olduğu bir düzendeydi. Odaların hepsi insan yaşamı için gerekli ihtiyaçları karşılayabilen düzeyde olmasına rağmen yine de Edirne evlerinde belli işlevlere göre ad alan odalar vardır.

 Oturma Odası: Günlük oda olarak bilinir.

 Yatak Odası: Eski dönemlerde Musandralık denilirdi.

 Misafir Odası: Konuklara ayrılan odaya Hoşametlik, denilirdi.

Ayrıca bazı evlerde namaz odaları adı verilen namaz kılmaya ayrılmış bir mekân daha vardır.

Oturma odası aile bireylerinin bir arada oturdukları odadır. Haremlik ve selâmlık bölümleri olan evlerde oturma odası yalnız harem bölümünde ve birinci katta bulunurdu. Bu odalarda, genellikle evin bahçelerine bakacak şekilde pencereler açılırdı. Ama daha sonraki dönemlerde, sokak tarafına da oturma odalarının baktırıldığı görülür. Ancak pencereleri sokağa bakan odalar daha çok erkeklere aittir.

Eski yatak odalarında yerden 1-1.5 metre yükseltilmiş ayaklar üzerindeki yataklarda yatılırdı. Buralara portatif merdivenlerle çıkılır ve merdiven yukarıdan çekilirdi. Döşekler Musandra denilen etrafı siperlenmiş olan bu yükseltilmiş döşemeye serilirdi. Musandralar zamanla evlerde terkedilmiş, bunun yerine yerden en çok 30-40 santimetre yükseltilmiş sedirler tercih edilmiştir.

Balkan Yarımadası'nın hemen her tarafına yayılmış Edirne evi modelinde, odaların kapılarının açıldığı, hem geçiş alanı hem de aile bireylerinin toplu olarak zaman geçirdikleri yaşamlarına uygun uzunca bir sofa vardır. Yörede bunlara Hayat adı verilir. Sofanın genellikle üstü örtülüdür ve evin bahçesine bakar. Yanları açık olan bu sofalara son yıllarda camlar takılarak örülmüştür. Bazı dar gelirlilerin evlerinde, zemin katta sofa olmamasına rağmen üst katta mevcuttur.

Taşlıktan, evin bahçesine ya da sokağa bakan odaların kapıları önünden geçit veren, direkli ve parmaklıklı Devir Sofaları yer alırdı. Devir sofalarının taşlık döşemelerden yüksekliği 3,5 metre kadardır.

Bugün bu evlerden ve Edirne'nin yeşille bütünleşmiş karakteristik kent dokusundan çok az iz kalmıştır. Saptanabilen örnekler içinde birkaç ev ve bu özellikleri bir oranda yaşatsa bile, son dönemde insanlar yaşamlarını değiştirmişler ve açık sofa yerine iç sofa veya orta sofa planlarını uygulamışlardır.

Kaynakça

 Anadolu'da Ev ve İnsan/Prof. Dr. Metin SÖZEN-Prof. Dr. Cengiz ERUZUN/Emlak Bankası Yayınları

Ev
Türkiye'deki evler

Edirne evleri


Borysthenes ou Borysthène (en grec ancien ) était une divinité populaire des mythologies celtique et grecque de la région du Pont, dont le culte est attesté à Olbia du Pont, en Ukraine, par des sources archéologiques. Il est le père de Thoas  de Tauride et de la nymphe Borysthenis.

Borysthène est aussi le nom antique du fleuve Dniepr. Ce cours d'eau est mentionné à différentes reprises par Hérodote et Pline l'Ancien et des passages dans les Histoires d'Hérodote

Le fleuve chez Hérodote
Hérodote parle du fleuve Borysthène  au Livre IV de ses Histoires, en particulier au chapitre 53, dans lequel décrit le fleuve et ses environs.

Postérité du nom
Le dieu a donné son nom à l'actuel fleuve Dniepr; il est mentionné à de nombreuses reprises dans Histoire de la décadence et de la chute de l'Empire romain de Edward Gibbon; il est aussi à l'origine du nom , attribué en 1862 par le zoologiste Benedykt Dybowski  à un poisson de la famille des barbus du Dniepr.

Enfin, on retrouve ce dieu sur les pièces de monnaie de la colonie d'Olbia du Pont (); et « Borysthène » est aussi le nom d'une série de monogrammes que l'on trouve sur ces pièces de monnaie. Enfin, on retrouve ce nom dans l'appellation du philosophe cynique, Bion de Borysthène, originaire d'Olbia (mais on notera que Diogène Laërce écrit : .

Galerie

Notes et références

Voir aussi

Bibliographie

Hérodote, Histoires, Livre IV,
 Pline l'Ancien, Histoire naturelle, voir (entre autres) Livre XXXI, xxix,1 et xxx,3  et Livre IV, passim  (à propos du fleuve).
  Pline l'Ancien cité par Carl Eduard von Eichwald, Alte Geographie des Caspischen Meeres, des Kaukasus und des südlichen Russlands (« Ancienne géographie de la mer Caspienne, du Caucase et de la Russie méridionale »), Berlin, F.H. Morin, 1838, p. 410
  David Braund ; Sergeï Kryzhitskiy, Classical Olbia and the Scythian world : from the sixth century BC to the second century AD, Oxford, Oxford University Press, 1957, 224 p.

Articles connexes

 Golfe borysthénique

Liens externes

Divinité grecque
Dieu fleuve
Mythologie grecque de la mer Noire
Cours d'eau en Ukraine

Borysthenes


Chipmunk er det engelske betegnelse for et jordegern

Chipmunk kan også henvise til:

 Chipmunk (rapper) – en britisk grimerapper
 DHC-1 Chipmunk – et militært træningsfly

Chipmunk


Lena Wagner (* 31. Dezember 1986) ist eine deutsche Fußballspielerin, die zuletzt beim ETSV Würzburg unter Vertrag stand.

Karriere
Wagner bestritt von 2004 bis 2006 23 Erst- und Zweitligaspiele für den TSV Crailsheim. In den beiden folgenden Saisons stand sie zwar im Kader, kam aber nicht mehr zum Einsatz. Im Sommer 2008 wechselte Wagner zusammen mit ihren Mitspielerinnen Stefanie Kübler, Martina Honecker und Julia Manger zum damaligen Bayernligisten ETSV Würzburg, mit dem sie im Jahr 2010 in die Regionalliga aufstieg.

Erfolge
 2009/10: Aufstieg in die Regionalliga mit dem ETSV Würzburg.

Weblinks

Fußballspieler (TSV Crailsheim)
Fußballspieler (ETSV Würzburg)
Deutscher
Geboren 1986
Frau

Lena Wagner


Waterside  may refer to:

Placenames

Canada
RBC Waterside Centre, a commercial development in Halifax, Nova Scotia
Waterside, New Brunswick

United Kingdom
Waterside, East Ayrshire
Waterside, Buckinghamshire
Waterside, Cumbria
Waterside, Derry
Waterside, East Dunbartonshire
Romsey and Waterside, the former name of the Romsey parliament constituency
Waterside, Lancashire

United States
Waterside (Norfolk, Virginia)
Waterside Plaza, a large residential complex located along the East River in Manhattan

Other
Waterside (album), a 2021 album by British singer/songwriter Gary Hughes
Waterside (building), the corporate headquarters of the airline British Airways located at Harmondsworth, UK
Waterside Karori, a current New Zealand football club, formed by the amalgamation of Waterside and Karori Swifts

Waterside


Sumerian Cry debitanski je studijski album švedskog metal-sastava Tiamat. Diskografska kuća C.M.F.T. Productions objavila ga je 7. lipnja 1990. godine.

O albumu
Album je snimljen u studiju Sunlight Studio u Stockholmu kad se sastav još zvao Treblinka. Pjesma "Sumerian Cry, Pt. 1" reinterpretacija je melodije pjesme "Crawling in Vomit", prve pjesme s Treblinkina demoalbuma. Pjesma "The Sign of the Pentagram" nije objavljena na gramofonskoj inačici albuma, nego samo na CD-u, a i nije snimljena u isto vrijeme kao i ostatak pjesama sa Sumerian Crya; u početku se trebala objaviti na kompilaciji Jona "Metalliona" Kristiansena, no naposljetku nikad nije bila objavljena, pa se pojavila na glavnom albumu kao dodatna pjesma.

Njemački black metal-sastav The Ruins of Beverast obradio je pjesmu "Where the Serpents Ever Dwell". Pojavila se na gramofonskoj inačici njegova albuma Foulest Semen of a Sheltered Elite.

Popis pjesama

Zasluge

Tiamat
 Hellslaughter – vokal, gitara
 Juck – bas-gitara
 Emetic – gitara
 Najse – bubnjevi

Ostalo osoblje
 Christian Wāhlin – naslovnica
 Tomas Skoksberg – produkcija, inženjer zvuka

Izvori

Albumi sastava Tiamat
Albumi iz 1990.

Sumerian Cry


264061 Vitebsk este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
264061 Vitebsk este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Tzec Maun de Vitalij Nevskij. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 3,44 ua, o excentricitate de 0,06 și o înclinație de 13,8° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 264001-265000
 Centura de asteroizi

Referințe

Asteroizi Cybele

Obiecte astronomice descoperite în 2009
Centura de asteroizi

264061 Vitebsk


Abune Cirilo (Qerlos) Tehadew (nascido: Haile Mariam, Eritreia Italiana, 16 de setembro de 1928 - Asmara, Eritreia, 02 de dezembro de 2022) foi o 5º Patriarca da Igreja Ortodoxa Eritreia Tewahedo.

Biografia
Querlos nasceu em 16 de setembro de 1928 no subdistrito de Senafe, filho de Reverendo Tesfaselassie Tekle e da Sra. Woletemedhin Hagos, recebendo o nome de Haile Mariam.

Quando atingiu a idade de estudar, foi para Debre Mewan, sendo ordenado diácono em 09 de maio de 1944 por Sua Eminência Abune Marcos, Bispo da Eritreia.

Em 1945, foi para o Mosteiro de Debre Abbay, na Etiópia, para continuar sua educação espiritual.

Depois de servir como diácono de 1944 a 1952, foi ordenado monge em 09 de fevereiro de 1952. Em 21 de abril de 1952, foi ordenado sacerdote por Abune Marcos.

Depois de servir no sacerdócio de 1952 a 1965, foi eleito abade do Mosteiro de Debre Mewan em 14 de abril de 1965. Ele serviu o mosteiro como abade de 1965 a 1994.

Em 1994, foi para o Egito e frequentou uma série de cursos teológicos por seis meses. Em 12 de junho de 1994, foi ordenado bispo por Sua Santidade o Papa Shenouda, Patriarca da Igreja Copta Ortodoxa e foi nomeado bispo da Diocese de Adiyame de South Adi Keih (Zona Sul).

Em 21 de julho de 1998, recebeu o título de Arcebispo de Sua Santidade Abune Filipe I, Patriarca da Eritreia.

Patriarcado
Há muito pouca informação sobre a personalidade do Patriarca Cirilo em fontes abertas. Sabe-se apenas que antes de se tornar patriarca, ele foi arcebispo de Adi-Keik.

Antes da eleição de Cirilo, o cargo de Patriarca da Igreja Ortodoxa Tewahedo da Eritreia estava vago desde a morte de Abuna Dióscuro em 2015. Em 13 de maio de 2021, Cirilo foi eleito Patriarca da Eritreia. Sua ordenação e entronização como Patriarca ocorreu em 13 de junho do mesmo ano.

Falecimento
Cirilo morreu em 2 de dezembro de 2022, aos 94 anos.

Ver também

 Lista de abunas da Eritreia

Referências

Patriarcas ortodoxos orientais
Patriarcas da Igreja Ortodoxa Eritreia
Abunas
Mortos em 2022

Cirilo da Eritreia


24944 Harish-Chandra este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
24944 Harish-Chandra este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Prescott (Arizona) de Paul G. Comba. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,69 ua, o excentricitate de 0,17 și o înclinație de 4,6° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 24001-25000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1997
Centura de asteroizi
Asteroizi cu nume de oameni

24944 Harish-Chandra


Monika Lücke (geb. Habermann; * 1958 in Berlin) ist eine deutsche Historikerin.

Leben
Monika Lücke wurde 1985 zum Thema Studien zu den hochmittelalterlichen Volkskreuzzügen bei Walter Zöllner promoviert. Sie ist wissenschaftliche Mitarbeiterin am Institut für Geschichte der Martin-Luther-Universität Halle-Wittenberg. Zu ihren Forschungsschwerpunkten zählen Lucas Cranach d. Ä. und d. J., Topografie mitteldeutscher Städte, Münzstätten, Benediktiner- und Zisterzienserklöster in Mitteldeutschland. Durch mehrere wissenschaftliche Publikationen und eine Wanderausstellung wurde sie zur besten Kennerin der Geschichte der Hexenverfolgung in Sachsen-Anhalt. Sie ist in mehreren Vereinen tätig, darunter im Vorstand des Harz-Vereins für Geschichte und Altertumskunde.

Werke (Auswahl)
 Katalog der Leichenpredigtensammlung der Stadtkirche Sankt Martini in Stolberg, Harz (= Beiträge zur Regional- und Landeskultur Sachsen-Anhalts. Heft 3). Druck-Zuck-GmbH, Halle 1996, ISBN 3-928466-10-0.
 Historische Hilfswissenschaften in der Gegenwart. Anforderungen und Perspektiven. Herrn Prof. Dr. Walter Zöllner zum 65. Geburtstag (= Hallische Beiträge zu den Historischen Hilfswissenschaften. Heft 1). Institut für Geschichte, Halle 1998.
 "… viele und manchfeldige böse Missethaten …" Hexenverfolgungen auf dem Territorium Sachsen-Anhalts vom 16.–18. Jahrhundert. Courage, Halle 2000.
 Numismatik. Münzkunde und Geldgeschichte (= Hallische Beiträge zu den Historischen Hilfswissenschaften. Heft 2). Institut für Geschichte, Halle 2002.
 "Die Mark zu 13 Reichstaler und 8 Groschen beibehalten werde". Die Alte Münze in Stolberg (Harz). Numismatischer Verlag, Leipzig 2004, ISBN 3-9809196-0-9.
 mit Claudia C. Hennrich: Juliana – eine "Oranierin" aus Stolberg im Harz. Stolberger Geschichts- und Traditionsverein, Stolberg (Harz) 2006, ISBN 3-928466-78-X.
 800 Jahre Nauendorf 1207–2007. Festschrift. Heimatverein Nauendorf, Nauendorf 2007.
 mit Reiner Cunz und Ulf Dräger: Interdisziplinäre Tagung zur Geschichte der neuzeitlichen Metallgeldproduktion. Projektberichte und Forschungsergebnisse. Beiträge zur Tagung in Stolberg (Harz) im April 2006 (= Abhandlungen der Braunschweigischen Wissenschaftlichen Gesellschaft. Bd. 59/60). 2 Bände. Braunschweigische Wissenschaftliche Gesellschaft, Braunschweig 2008, ISBN 978-3-87707-744-3, ISBN 978-3-87707-752-8.
 mit Dietrich Lücke: Ihrer Zauberei halber verbrannt. Hexenverfolgungen in der Frühen Neuzeit auf dem Gebiet Sachsen-Anhalts. Mitteldeutscher Verlag, Halle 2011, ISBN 978-3-89812-828-5.
 mit Wilfried Matzdorf: Der geprägte Reformator: Thomas Müntzer in der Numismatik. Katalog mit Verzeichnung der numismatischen Spezialsammlung der Mühlhäuser Museen. Herausgegeben von Thomas T. Müller, Thomas-Müntzer-Gesellschaft TMG, Mühlhausen 2012, ISBN 978-3-935547-50-5 (= Veröffentlichungen der Thomas-Müntzer-Gesellschaft. Nr. 17).
 mit Christof Römer: Germania Benedictina X 1–2. Die Benediktinischen Mönchsklöster in Mecklenburg-Vorpommern, Sachsen-Anhalt, Thüringen und Sachsen, St. Ottilien 2012
 bearbeitet mit Dietrich Lücke: Lucas Cranach der Jüngere: Archivalische Quellen zu Leben und Werk (= Schriften der Stiftung Luthergedenkstätten in Sachsen-Anhalt. Bd. 22), Evangelische Verlagsanstalt, Leipzig 2017, ISBN 978-3-374-04562-4.

Ehrungen
 2008 Eligiuspreis der Deutschen Numismatischen Gesellschaft

Weblinks

 Veröffentlichungen von Lücke im OPAC der Regesta Imperii
 Monika Lücke auf der Website der Universität Halle-Wittenberg

Einzelnachweise

Landeshistoriker
Person (Martin-Luther-Universität Halle-Wittenberg)
Mitglied der Historischen Kommission für Sachsen-Anhalt
DDR-Bürger
Sachbuchautor (Hexenverfolgung)
Träger des Eligiuspreises
Deutscher
Geboren 1958
Frau

Monika Lücke


O Caso Rubio refere-se à morte do cachorro Rubio, na Alemanha, em 13 de agosto de 2019. Rubio foi arrastado e morto. Este incidente gerou repercussão nacional e internacional como um todo, levando o Congresso da Alemanha a aprovar uma lei que aumentou a pena para a crueldade contra animais, assim como no Caso Manchinha.

Rubio
Rubio era um cão que todos desejavam. Ele morava há cinco anos no posto de gasolina da Rua 58 com Rota Provincial 11, em Mar del Tuyú. Funcionários adotaram isso. Rubio sempre recebia uma tapinha e abordava cada freguês enquanto abatia a turba. Isso continuou até 13 de agosto,

Antecedentes e crime
quando um homem dirigiu seu veículo para uma das bombas. Quem é o mato sou eu. Ele disse, intrigado, que o animal havia jogado um trapézio nele enquanto carregava combustível. Despreocupado, pegou o cachorro de pelagem castanha clara, colocou-o no carro e anunciou: "Vou matá-lo!" conforme depoimentos.

Alguém agarrou Rubio pelo para-lama de seu 4x4 e puxou-o para trás por mais de um quilômetro em ziguezagues sobre a calçada.

Investigações
Segundo a polícia alemã que investiga o caso, o cachorro foi morto de forma desumana para tratar os animais, e o réu foi preso pelo crime de maus tratos aos animais.

Prisão e multa
O Réu foi preso e multado pela morte no cão

Reações
O incidente gerou repercussão nacional e internacional, e os manifestantes pediram justiça e leis mais rígidas contra o Maus tratos aos animais.  O caso foi associado ao Caso Manchinha e o Caso da cadela preta porque em ambos os casos os animais foram encontrados na rua e foram brutalmente mortos. Como resultado, uma lei na Alemanha foi aprovada em 2019.

Consequências
O réu foi condenado a multa de US$ 1 milhão pelo evento.

Ver Também
Caso Manchinha
Caso da cadela Preta

Cães famosos
Animais mortos por seres humanos
Cães de rua
2019 na Alemanha
2019
Crueldade com animais

Caso Rubio


Vjetroelektrana Lukovac ili VE Lukovac izrađena je u razdoblju od siječnja do srpnja 2017. u općini Cista Provo, na visoravni između brda Umac i Jaram – Lukovac, na nadmorskoj visini od 520 do 770 metara, snage 48 MW, koja obuhvaća 16 vjetroagregata s platoima za temeljenje i tehničke potrebe, pristupne ceste za spoj vjetroelektrane s javnim prometnicama, servisne ceste unutar vjetroparka, internu kabelsku i komunikacijsku mrežu, transformatorsku stanicu TS 110/30 kV, te priključak na prijenosnu mrežu. Položaj vjetroelektrane nalazi se u središnjem dijelu općine Cista Provo, sjeverno od Ciste Velike i jugoistočno od sela Dobranje, između brda Umac (kota 684) i brda Jaram – Lukovac (kota 764). Do vjetroelektrane, se dolazi cestom D1 Brnaze - Cista Provo - Imotski s koje se u mjestu Cista Velika odvaja lokalni put prema Dobranju a dalje se pristupa mjestu postojećim makadamskim putom.

Vjetroelektrane u Hrvatskoj
Vjetroelektrane u Hrvatskoj su započele svoj razvoj još 1988., kada je Končar postavio prvi vjetroagregat u brodogradilištu Uljanik, koji se i danas tamo nalazi, no onda je razvoj istoga obustavljen. Danas Končar ima postavljen prvi prototip svog modernog vjetroagregata na lokaciji Pometeno brdo u blizini Splita i pokušava uhvatiti korak s ostalim poznatim proizvođačima vjetroagregata.

Promatrajući karakteristike vjetra na prostoru Hrvatske, može se zaključiti da Hrvatska ima na desetke područja koja imaju zadovoljavajući vjetropotencijal za izgradnju elektrana. Mjerenja određenih karakteristika vjetra (brzina, smjer, učestalost) pokazala su kako je za iskorištavanje energije vjetra povoljnije područje Jadrana od kontinentalnog dijela Hrvatske. Stoga su prve hrvatske vjetroelektrane izgradene upravo na tom području.

U Hrvatskoj je trenutno 20 vjetroelektrana koje su u normalnom radu (kolovoz 2018.) i koje isporučuju električnu energiju u elektroenergetski sustav Hrvatske. Instalirana snaga svih vjetrolektrana je 570 MW, u radu je 254 vjetroagregata koji isporučuju godišnje oko 1 475 GWh električne struje. Za usporedbu Termoelektrana Plomin ima snagu 330 MW i isporučuje godišnje oko 2 173 GWh električne struje.

Vidi još
 Vjetroelektrane u Hrvatskoj

Izvori

Lukovac
Splitsko-dalmatinska županija

Vjetroelektrana Lukovac


Olaylar
 Karamanoğulları Beyliği, Osmanlı Hükümdarı Yıldırım Bayezid tarafından Akçay Muharebesi'nde yenildi.
 Floransalı Medici ailesine ait özel bir banka olan Banco Medici kuruldu.

Doğumlar
 7 Mayıs - Büyük Kral Sejong, Joseon Hanedanlığı'na hükmetmiş kral (ö. 1450)
 15 Haziran - Paolo Uccello, veya Paolo di Dono, İtalyan Rönesansı başlangıcında Floransa ekolünde bulunan ressam (ö. 1475)
 15 Kasım - V. Nicolaus, papa (ö. 1455)
 20 Kasım - I. Hacı Giray, Kırım Hanlığı'nın kurucusu (ö. 1466)
 tarihi bilinmeyen
 Paolo dal Pozzo Toscanelli, İtalyan matematikçi, gök bilimci ve haritacı (ö. 1482)

Ölümler
 6 Ekim - Vuk Branković, orta çağda yaşamış Sırp soylu (d. 1345)
 tarihi bilinmeyen
 El Haddâdî, Arap islam bilgini
 Şemseddin Halîlî, Arap matematikçi ve gök bilimci

1397


Irwin Salmon Chanin (* 29. Oktober 1891 in Bensonhurst, Brooklyn, New York City; † 24. Februar 1988 in Manhattan, New York City) war ein US-amerikanischer Architekt.

Leben
Irwin Salmon Chanin wurde als Sohn eines jüdisch-russischen Einwanderer in Bensonhurst, Brooklyn geboren. In seiner Jugend lebte er in Russland, bevor er 1907 wieder in die USA zurückkehrte. 1915 schloss er sein Studium Bauingenieurwesen an der Cooper Union ab und gründete gemeinsam mit seinem Bruder Henry 1919 die The Chanin Construction Company. Während Henry die Aufträge akquirierte, entwarf Irwin in den nächsten Jahren in Manhattan Art-Déco-Gebäude wie das Chanin Building, das Richard Rodgers Theatre, das The Century und das The Majestic.

Irwin Chanin heiratete 1921 Sylvia Schofler, die bereits 1976 verstarb. Er selbst wurde von zwei Schwestern, drei Kindern, 10 Enkeln und 11 Urenkeln überlebt.

Literatur
 Irwin S. Chanin: A romance with the city, Irwin S. Chanin, Cooper Union Press 1982, 111 Seiten

Einzelnachweise

Architekt (Vereinigte Staaten)
Architekt des Art déco
US-Amerikaner
Geboren 1891
Gestorben 1988
Mann

Irwin Chanin


Handeliinae, podtribus glavočika, dio tribusa Anthemideae. Postoji 10 rodova, a tipični je rod Handelia s vrstom Handelia trichophylla iz Azije.

Podtribus je opisan 1993.

Rodovi
 Allardia Decne.
 Cancrinia Kar. & Kir.
 Handelia Heimerl
 Lepidolopsis Poljakov
 Microcephala Pobed.
 Pseudohandelia Tzvelev
 Richteria Kar. & Kir.
 Sclerorhachis (Rech.f.) Rech.f.
 Tanacetopsis (Tzvelev) Kovalevsk.
 Trichanthemis Regel & Schmalh.
 Xylanthemum Tzvelev

Izvori

Anthemideae

Handeliinae


Charles Lindley Wood, 2nd Viscount Halifax,  (7 June 1839 – 19 January 1934), was a British Anglo-Catholic ecumenist who served as president of the English Church Union from 1868 to 1919,
and from 1927 to 1934. In 1886, he was a former part of Northern Regiment of West Riding Yeomanry Cavalry became a Deputy Lieutenant of the North Riding of Yorkshire, also one of the Ecclesiastical Commissioners, and a member of Houses of Laymen for York.

Early life and education
Halifax was born in London, the eldest son of Charles Wood, 1st Viscount Halifax, a prominent Liberal politician, and his wife, the former Lady Mary Grey , the fifth daughter of The 2nd Earl Grey. As a student at Eton he was the favourite of William Johnson Cory, his master, who dedicated his book of Uranian verse, Ionica, to him. Between 1858 and 1863, he studied law and modern history at Christ Church, Oxford. He earned a BA in 1863 and MA in 1865.

From 1862 to 1877, he served as Groom of the Chamber to the Prince of Wales, the future Edward VII. He succeeded to the viscountcy on 8 August 1885.

English Church Union
An Anglo-Catholic, Halifax became influenced by the Oxford Movement and, at the request of Edward Bouverie Pusey, became president of the English Church Union, a society dedicated to the promotion of Catholic principles and practices within the Church of England, in 1868. Along with the French priest,  he played a prominent role in the attempt to bring about dialogue between the Roman Catholic Church and the Church of England on the subject of Anglican orders, including the Malines Conversations. Due to disagreement from Canterbury and Westminster, no constructive dialogue ever came about, however, and the unhoped result of Halifax's actions was the condemnation of Anglican orders as "absolutely null and utterly void" in the papal encyclical Apostolicae curae. The Archbishop of Canterbury, Edward White Benson, and the Archbishop of Westminster, Cardinal Herbert Vaughan, can be accused of letting this early attempt at rapprochement fall away due to the narrow-minded vision of each other's place in the English church during that era. It might also be argued that Pope Leo XIII was led astray by Vaughan and like-minded Roman Catholic scholars who viewed the Church of England as a state church with no real theological authority. Benson, like most Anglican clergy in the power structure viewed any Roman Catholic involvement in England as the "Italian Mission", with not even a toehold worth acknowledging in English Society. Halifax served as president of the English Church Union until 1919, and again from 1927 until his death. One of his last achievements was the union of the English Church Union with the Anglo-Catholic Congress in 1933.

Personal life

Halifax was a collector of ghost stories, many of which are to be found in Lord Halifax's Complete Ghost Book () and The Ghost Book of Charles Lindley, Viscount Halifax ().

Halifax married Lady Agnes Elizabeth Courtenay (1838–1919), daughter of William Courtenay, 11th Earl of Devon, and his wife, Lady Elizabeth Fortescue, daughter of Hugh Fortescue, 1st Earl Fortescue. They had four sons and two daughters:

 The Hon. Charles Reginald Lindley Wood (7 July 1870 – 6 September 1890)
 The Hon. Alexandra Mary Elizabeth Wood (25 August 1871 – 10 March 1965), godchild of Queen Alexandra, married in 1898 Maj. Gen. Hugh Sutton
 The Hon. Francis Hugh Lindley Wood (21 September 1873 – 17 March 1889)
 The Hon. Mary Agnes Emily Wood (25 March 1877 – 25 March 1962), married in 1903 George Lane-Fox. He was later created, in 1933, the 1st Baron Bingley.
 The Hon. Henry Paul Lindley Wood (25 January 1879 – 6 June 1886)
 Edward Frederick Lindley Wood, 3rd Viscount Halifax and 1st Earl of Halifax (16 April 1881 – 23 December 1959)

Halifax died in 1934 aged 94, having outlived his three eldest sons. His fourth and youngest son succeeded to the viscountcy and was created Earl of Halifax in 1944 after serving as Viceroy of India, Secretary of State for Foreign Affairs and British Ambassador to the United States.

References

Sources

Andrew Roberts, The Holy Fox: The Life of Lord Halifax (Phoenix, 1997 (originally published 1991))(a biography of the 3rd Viscount Halifax).

External links

Bibliographic directory from Project Canterbury

1839 births
1934 deaths
Viscounts in the Peerage of the United Kingdom
English Anglo-Catholics
People educated at Eton College
Alumni of Christ Church, Oxford
Wood family
Fellows of the Society of Antiquaries of London

Charles Wood, 2nd Viscount Halifax


Los headobardos (nórdico antiguo: Heaðobardr; inglés antiguo: Heaðubeardan; sajón antiguo: Headubarden. Se puede traducir como barbas-guerreras) fue un pueblo germánico del norte de Europa, posiblemente una rama de los longobardos, y cuyo nombre posiblemente se ha preservado en el topónimo Bardengau, en Mecklenburg, Alemania. Los headobardos aparecen mencionados en los poemas épicos Beowulf y Widsith, donde parece que estaban en constante conflicto con los daneses durante la Era de Vendel (siglo VI); sin embargo, según la tradición de las sagas nórdicas, los headobardos aparecen como un clan familiar y reducen el conflicto a una deuda de sangre, o como un conflicto con los sajones, donde los daneses desplazaron a los headobardos de sus territorios.

Beowulf
En Beowulf, los headobardos están inmersos en una guerra contra los daneses. Cuando Beowulf informa de sus acciones en Dinamarca a su rey Hygelac, menciona que el rey Hroðgar tenía una hija, Freawaru. Como Fróði había muerto en manos de los daneses, Hroðgar envió a Freawaru para casarse con Ingeld, en un intento infructuoso de acabar con la violencia. Un viejo guerrero apremió a los headobardos para la venganza, y Beowulf predice a Hygelac que Ingeld se volvería contra su suegro Hroðgar.

Gesta Danorum
La versión en Gesta Danorum, el viejo guerrero aparece identificado como Starkad, y triunfa en sus artimañas para lograr que Ingeld se divorcie y volverse en contra de la familia de su esposa. Según el poema Beowulf, el poeta cita que Heorot, fue eventualmente destruida por el fuego.

Mientras el filólogo Sophus Bugge interpreta que la guerra con Ingeld es un nuevo conflicto que se inicia con el ataque y quema de Heorot, el poema separa ambos acontecimientos, según Francis Barton Gummere.<ref>[http://runeberg.org/nfbj/0531.html Artículo Hadubarder en Nordisk familjebok (1909).]</ref>

 Widsith Beowulf no se manifiesta sobre el resultado de la batalla contra Ingeld, pero Widsith'' menciona a Hroðgar y Hroðulf derrotando a los headobardos en Heorot.

Referencias

Dinamarca en la Edad Media
Pueblos germánicos antiguos
Personas de Lombardía

Headobardos


Augustovi vrtovi (), izvorno poznati pod imenom Krupp Gardens, su botanički vrtovi na otoku Capriju, Kampanija, Italija.

Vrtove je osnovao njemački industrijalac Friedrich Alfred Krupp početkom dvadesetog stoljeća kako bi izgradio svoju vilu na Capriju. U početku su vrtovi preuzeli naziv "Kruppovi vrtovi", naziv koji se držao do 1918., kada su vrtovi preimenovani u "Augustovi vrtovi", ime pod kojim su i danas poznati.

Vrtovi, dizajnirani u terasama s pogledom na more, mogu se smatrati svjedočanstvom bogate flore otoka Caprija, s raznim ukrasnim biljkama i cvijećem kao što su geraniji, dalije i brnistre.

U vrtovima se nalazi spomenik Vladimiru Lenjinu, jedan od rijetkih takve vrste u Italiji, koji je 1968. godine, nakon odobrenja općinske odluke, izradio talijanski kipar Giacomo Manzu kojemu je radove naručilo sovjetsko veleposlanstvo u Italiji. Spomenik, koji se sastoji od nekoliko mramornih blokova visokih 5 metara, nalazi se u vrtovima ispred kuće ruskog pisca Maksima Gorkog, koji je tamo ugostio Lenjina 1908.

Iz Augustovih vrtova može pruža  panoramski pogled od 180 stupnjeva na otok Capri jer se vidi planina Solaro, zaljev Marina Piccola i Faraglioni.

Izvori

Vanjske poveznice

Parkovi u Italiji
Botanički vrtovi
Građevine u Capriju

Augustovi vrtovi


Lactobacillus delbrueckii subsp. bulgaricus, sütten yoğurt yapmak için kullanılan birkaç bakteri türünden biridir. Sinonim tür ismi Lactobacillus bulgaricus olup, geçerli taksonomik kayıt alt tür şeklindedir.

Adını ilk ortaya cıktığı ülke olan Bulgaristan'dan almaktadır. Bakteri sütte beslenerek laktik asit fermantasyonu yapar ve onu yoğurda dönüştürür. Enzimleriyle laktozu basit şekerlere parcalar. Ayrıca Lactobacillus bulgaricus fermantasyon yaparken yoğurda kokusunu veren asetaldehit te sentezler.

Efsaneye göre Balkan Dağlarında yaşayan bir adamın sağdığı sütü tutacak kadar tası yokmus. O da koyununun midesinden bir torba yapmış ve sütün bir kısmını içine koymuş. Ertesi sabah uyandığında sütün yoğurda dönüştüğünü görmüş ( büyük ihtimalle Lactobacillus bulgaricus sayesinde).

Bakteri ilk kez 1905'te Bulgar doktor Stamen Grigorov tarafından kayda alınmış.

Kaynakça

Lactobacillaceae
Yoğurt
Firmicutes
Bakteriler

Lactobacillus bulgaricus


An Eriocaulon siamense in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Harold Norman Moldenke. An Eriocaulon siamense in nahilalakip ha genus nga Eriocaulon, ngan familia nga Eriocaulaceae.

Mabibilngan ini ha Thailand.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 E. s. leiophyllum
 E. s. siamense

Mga kasarigan

Eriocaulon

Eriocaulon siamense


عزيزة حلمي (6 يونيو 1929 - 18 أبريل 1994)، ممثلة مصرية.

عن حياتها
ولدت في الزقازيق في محافظة الشرقية مصر. اشتهرت بتأديتها لدور الأم. برزت من خلال علاقتها بالفنانة زينب صدقي والفنانة فردوس محمد حيث قدماها للمخرج أحمد بدرخان الذي أسند إليها دوراً في فيلم قلبي يا أبي مع محمد فوزي ونور الهدى عام 1947 وهذا ليس أول أعمالها بل قدمت أعمالًا بمساحة أقل قبله، حيث كانت بدايتها بالمجال الفني بعام 1942 واستمرت حتى قبل وفاتها بسنة بعام 1993.

أعمالها

من الأفلام
 1947 عدو المجتمع
 1948 نرجس - عدل السماء - ليت الشباب
 1949 البيت الكبير - القاتلة - سر الأميرة
 1950 ظلموني الناس - ما كانش ع البال - أيام شبابي - ست الحسن
 1951 ليلة غرام - حماتي قنبلة ذرية - البنات شربات - أولادي
 1952 كأس العذاب - البيت السعيد - حياتي أنت - غلطة أب - جنة ونار - يسقط الاستعمار - سيدة القطار - النمر
 1952 السيدة العذراء في فيلم حياة و الأم السيد المسيح إنتاج الشركة العربية للسينما
 1953 بلال مؤذن الرسول - دهب - مليون جنيه - غرام بثينة
 1954 أثار في الرمال - الملاك الظالم
 1955 أيامنا الحلوة
 1956 الوسادة الخالية
 1958 شاطئ الأسرار
 1959 قلب من دهب
 1960 المراهقات
 1961 طريق الأبطال - موعد مع الماضي - نصف عذراء
 1962 هذا الرجل أحبه
 قصة ممنوعة (1963)
 1963 المتمردة
 1964 أول حب.
 1966 فارس بني حمدان
 1970 السراب
 1972 الشيماء - أنف وثلاث عيون
 1973 الحب الذي كان
 1975 حبي الأول والأخير
 1977 وسقطت في بحر العسل - العذاب امرأة
 1978 الأقمر
 1979 - 1982 أشياء ضد القانون
 1983 سواق الأتوبيس
 1988 زمن حاتم زهران
 1989 الفتى الشرير
 1990 الذل
 1993 الرقص مع الشيطان - خادمة ولكن وكان آخر أعمالها.

من المسلسلات
 1983 زهور وأشواك
 1985 دموع في عيون وقحة
 1990 رأفت الهجان

روابط خارجية

المراجع

أشخاص من الزقازيق
ممثلات مصريات في القرن 20
مواليد 1347 هـ
مواليد 1929
وفيات 1414 هـ
وفيات 1994
مواليد في الزقازيق
ممثلات أفلام مصريات
ممثلات تلفزيون مصريات

عزيزة حلمي


El Premio Fryderyk es el premio anual de la música polaca. Su nombre hace referencia a la variante de la ortografía original en idioma polaco del compositor Frédéric Chopin. Su situación en la opinión pública polaca se puede comparar con el Grammy de los Estados Unidos o el Brit Awards en el Reino Unido; fue creada oficialmente en 1994 y se presentó por primera vez en 1995, el premio fue otorgado inicialmente por la Sociedad Polaca de la Industria Fonográfica (en polaco: Zwiazek Producentów Audio-Video, ZPAV) y desde 1999, los nominados y los ganadores han sido seleccionados por un organismo llamado Academia Fonográfica (Akademia Fonograficzna), que del momento se compone de cerca de mil artistas, periodistas y profesionales de la industria de la música. El voto es anónimo y se lleva a cabo en dos rondas: en la primera ronda, todos los miembros de la Academia puede nominar a cinco artistas en cada categoría, en la segunda ronda, los miembros pueden votar por un candidato en cada categoría de los candidatos más exitosos establecidos en la primera ronda. Cabe añadirse que la estatuilla Fryderyk es una reminiscencia de los Premios Óscar, pero con alas, los brazos estirados hacia atrás, y con los auriculares. La estatuilla fue diseñada y creada por Dorota Dziekiewicz-Pilich.

Categorías

Las categorías de los Premios Fryderyk, han sido constantemente ampliado y modificado desde su creación en 1994. Hay tres secciones principales -la música popular, música clásica y jazz. Las categorías en premiación son:

Música popular

Mejor producción musical
Mejor diseño de un álbum
Compositor del año
Autor del año
Mejor álbum extranjero
Álbum del año - Folk/World music
Álbum del año - Sung Poetry
Álbum del año - Rock
Álbum del año - Blues
Álbum del año - Heavy metal
Álbum del año - Música electrónica
Álbum del año - Hip hop/R&B
Álbum del año - Rock alternativo
Álbum del año - Pop
Grupo del año
Vocalista femenina del año
Vocalista masculino del año
Video del año
Canción del año

Música clásica

Jazz

Mejor álbum de Jazz
Mejor álbum debut de Jazz
Merjo intérprete de Jazz

Referencias

Fryderyk
Fryderyk
Premios de música pop
Premios de música rock
Premios de música heavy metal
Premios de música rap

Premio Fryderyk


Brobizz er et dansk system for elektronisk betaling i automatiske betalinganlæg. Brobizz blev stiftet i 2008 og udvikles og administreres af Brobizz A/S, et helejet datterselskab af Sund & Bælt Holding A/S.

En Bizz er en trådløs sender, der sikrer, at man kommer hurtigt igennem automatiske betalingsanlæg. BroBizz kan bruges på Storebæltsbroen og Øresundsforbindelsen, og også som betaling på flere færgeruter og betalingsveje, samt parkering på Billund- og Kastrup Lufthavne. Sund & Bælt er med i joint venturet EasyGo. Gennem EasyGo-samarbejdet kan BroBizz bruges på automatiske betalinganlæg i Skandinavien. Norske AutoPASS er også med i dette samarbejde, og BroBizz kan dermed bruges i norske AutoPASS bomstationer.

BroBizz A/S er også det første skandinaviske selskab som er registreret som EETS (European Electronic Toll Service)-udsteder. EETS-direktivet har som mål at en elektronisk sender, som fx en BroBizz, skal kunne bruges for betaling på samtlige betalingsveje i EU.

Nummerpladebetaling
Den 21. marts 2018 indfører Brobizz A/S automatisk nummerpladegenkendelse, hvor det bliver muligt at vælge nummerpladen som identifikationsmiddel. Med nummerpladebetaling får man adgang til de samme fordele, som med Brobizz.

Nummerpladebetaling tilbydes dansk indregistrerede biler under 3.500 kg med almindelige nummerplader.

Se også
 EasyGo
 AutoPASS

Referencer

Eksterne henvisninger
 BroBizz' netside

Betalingsveje
Statsejede virksomheder i Danmark
Transport i Danmark
Betalingssystemer
Afgifter
RFID
Transportvirksomheder i Danmark

Brobizz


Le monastère de Vlachérna (en ) est un monastère orthodoxe situé sur l'île de Corfou, en Grèce. Il est situé sur une petite île juste au sud de la piste de l'aéroport de Corfou.

Le monastère est fondé au plus tard au cours du , étant donné que son église est construite en 1685. La plus ancienne pierre tombale de l'île date de 1758. Entre le milieu du  et le , la propriété de l'île appartient au compositeur Nikólaos Mántzaros. Le monastère est un ancien couvent, ayant décliné au cours du . Depuis les années 1980, il ne compte plus aucun habitant. Le monastère est dédié à la Vierge Marie de Blachernes (Panagía Vlachernón).

L'île du monastère est reliée à l'île principale de Corfou par un pont. Il existe également un monastère sur l'île voisine de Pontikonissi. Aujourd'hui, l'ensemble des îles du monastère constitue l'un des sites les plus emblématiques et les plus pittoresques de Corfou, ainsi qu'une attraction touristique populaire.

Notes et références

Références

Culture à Corfou
CorfouMonastèreVlachérna
CorfouMonastèreVlachérna
Édifice religieux du XVIIe siècle en Grèce
Édifice religieux achevé en 1685

Monastère de Vlachérna de Corfou


ذوات الصدفتين أو ذوات المصراعين أو ثنائيات الصدفة أو ذوات الصمامين هي طائفة من رخويات البحر والماء العذب. كما هي الحال مع رأسيات الأرجل وبطنيات القدم فإن اسم ثنائيات الصدفة يُشير إلى الحيوان نفسه، حيث يَصف ببساطة صدفته. تحتوي هذه الطائفة ما يُقارب 30,000 نوع تتضمن المحار والمحار المروحي والملزمي وبلح البحر.

تملك ثنائيات الصدفة أصدافاً تتألف من نصفين دائريّين متناظرين بحيث يُماثلان بعضهما بالشكل، يَجمعهما عند حافة واحدة رباط مرن يُسمى «المفصلة». الصدفة تكون متناظرة ثنائياً بشكل نموذجي، وتقع المفصلة على السهل الظهري-البطني.

ثنائيات الصدفة فريدة بين الرخويات، فهي فقدت بعض أجزاء مُصفياتها التي تستخدمها لتنقية العوالق من ماء البحر.

اقرأ أيضا
 رخويات
 صدفة بحرية
 حجر جيري
 استردية
 معظم الرخويات

مراجع

أصنوفات سماها كارولوس لينيوس
ذوات المصراعين
كائنات باقية ظهرت خلال الكمبري
مستحاثات

ذوات الصدفتين


القبول  في إدارة المشروعات هو استلام أو إقرار شيء ما بصفة رسمية واعتباره حقيقيا أو محسوسا أو مناسبا أو مكتملا.
وبوجه عام تختتم كل مرحلة من مراحل المشروع باستعراض للعمل الذي تم إنجازه والتسليمات من أجل تحديد القبول، ما إذا كان الأمر يتطلب المزيد من العمل أو إذا ما كانت هذه المرحلة ينبغي اعتبارها منتهية.

انظر أيضا
معايير قبول (إدارة مشروعات)

مصادر

- دليل للدليل المعرفي لإدارة المشروعات - الطبعة الثالثة
Project Management Body of Knowledge

إدارة المشاريع

قبول (إدارة مشروعات)


Gaspéhalvøen eller Gaspé (fransk:Le Gaspé eller la Gaspésie) er en halvø i provinsen Québec, i det sydøstlige Canada. Gaspé strækker sig ud i Saint Lawrence-bugten og udgør den afsluttende del af Saint Lawrenceflodens sydlige kyst. I syd har Gaspé naturlige grænser mod New Brunswick igennem Baie des Chaleurs og Restigouche River.

Gaspé er Appalachernes nordlige afslutning og dens indre er meget kuperet. Appalachian Trail leder ind på Gaspéhalvøen.

Ved halvøens spids, Cap Gaspé , ligger byen Gaspé og Forillon National Park.

Vej 132 følger kysten omkring hele Gaspé og krydser også halvøen ved Sainte-Flavie.

Sammen med Îles de la Madeleine danner Gaspé regionen Gaspésie-Îles-de-la-Madeleine .

"Gaspé" kommer fra mi'kmaqindianernes ord gespeg, "verdens ende".

Eksterne kilder og henvisninger

 Gaspésie, a region to discover

Halvøer i Nordamerika
Canadas geografi
Québec

Gaspéhalvøen


Yves Deroff (født 29. august 1978 i Maisons-Laffitte, Frankrig) er en fransk tidligere fodboldspiller (højre back).

Deroff tilbragte hele sin karriere i hjemlandet, hvor han var tilknyttet henholdsvis Nantes, Strasbourg, Guingamp og Angers. Han vandt det franske mesterskab og pokalturneringen Coupe de France med Nantes i 2001, mens det blev til en Coupe de France-titel med Guingamp og en triumf i Coupe de la Ligue hos Strasbourg.

Titler
Ligue 1
 2001 med FC Nantes

Coupe de France
 1999 med FC Nantes
 2009 med Guingamp

Coupe de la Ligue
 2005 med Strasbourg

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Frankrig
Fodboldspillere fra Angers OSC
Fodboldspillere fra FC Nantes
Fodboldspillere fra RC Strasbourg
Fodboldspillere fra En Avant Guingamp

Yves Deroff


Pater Cvek je hrvatski dokumentarni film iz 2001. godine. Govori o poznatome hrvatskom isusovcu Antunu Cveku, svećeniku, karitativnom radniku, socijalnom radniku i humanitarcu, osnivaču katoličke udruge Kap dobrote. Snimljen je po scenariju Andree Čakić i u režiji Srđana Segarića. Film traje pola sata.
Snimljen u produkciji HRT-a. Filmska ekipa: organizator Dinko Bilanović, rasvjeta Jozo Jelčić, tonski snimatelj Josip Laća, sinkronizacija Željko Grgurić, montažer Zoltan Wagner, snimatelj Dragan Ruljančić, asistentica redatelja Mirna Slijepčević, scenaristica Andrea Čakić, redatelj Srđan Segarić. Producent Dokumentarnog programa HRT-a Hrvoje Habeković. Urednik Dokumentarnog programa Miroslav Mikuljan.

Izvori

Vanjske poveznice
Youtube, kanal sveci.net Dokumentarni film Pater Cvek

Hrvatski dokumentarni filmovi
Filmovi 2000-ih

Pater Cvek


Bábiche-Korenovski  es un jútor del raión de Korenovsk del krai de Krasnodar, en Rusia. Está situado a orillas del río Malióvana, afluente del Beisuzhok Izquierdo, de la cuenca del río Beisug, 13 km al noroeste de Korenovsk y 61 km al nordeste de Krasnodar, la capital del krai. Tenía 1 253 habitantes en 2011.

Es cabeza del municipio Proletárskoye, al que pertenece asimismo Proletarski.

Historia

Centro del municipio desde 1977.

Lugares de interés

Casa de cultura y memorial a los caídos en la Gran Guerra Patria.

Enlaces externos y referencias

 Este artículo contiene datos geográficos extraídos de Google Earth y el mapa de Rusia de Yandex.ru, accesible desde  este enlace.
 Este artículo es una traducción parcial de su correspondiente en la edición en ruso de Wikipedia, Пролетарский (Пролетарское сельское поселение).
 Mapa topográfico en maps.vlasenko.net .

Localidades del raión de Korenovsk del krai de Krasnodar

Bábiche-Korenovski


Kurban Bayramı (Arapça: ; ʿĪdü l-'Aḍḥā, Farsça: ; Eyd-e Qorbān), Müslümanlar tarafından Hicrî takvime göre Zilhicce ayının 10. gününden itibaren dört gün boyunca kutlanan dinî bir bayramdır. Zilhicce ayının onuncu, on birinci, on ikinci ve on üçüncü günlerine 'Eyyâm-ı nahr' (Kesme günleri) ve bir önceki gün olan Zilhicce ayının dokuzuncu gününe Arefe denir. Kurban Bayramı, aynı zamanda İslam âleminin her yıl Mekke'de hac farizasını ifa ettikleri vakittir.

Kurban Bayramı, nüfusunun çoğunluğu Müslüman olan birçok ülkede dinî bayram olmasının yanı sıra resmî tatil ilan edilir. Ramazan Bayramı ile beraber İslam dinindeki en önemli iki bayramdan biridir.

Hicri takvim bir ay takvimi olduğu için yıllar güneş temelli miladi takvimden 11-12 gün kısadır. Bu nedenle Kurban Bayramı her sene 11-12 gün daha erken kutlanır. Yaklaşık 33 senede bir bayram aynı tarihlere tekabül eder.

Kurban'ın anlamı

İslam dini terimi olarak Kurban, Allah'a yaklaşmak ve Allah rızasına ermek niyetiyle kesilen, kurban edilen, hayvan demektir. Kur'an'da geçen İbrahim peygamber ve oğlu İsmail ile ilgili kıssadan yola çıkarak, kurban kavramı, çok daha genel bir adanmışlığı, Allah için bireyin her şeyini feda edebilecek olmasını, Allah'a teslimiyeti ve ona karşı şükür içinde olmayı ifade etmektedir. Kur'an'da Hac Suresinde bu konuda bir ayet vardır.

Diğer dillerde Kurban Bayramı
Kurban Bayramı farklı dillerde ve farklı kültürlerde, kültürel etkilerle de, farklı isimlerle anılmaktadır. Arapça İyd-el Adha şeklinde okunan tüm dünyada yaygın olan bir isimdir. Türkçede Kurban Bayramı olarak anılırken, Hindistan ve Pakistan'da bayrama genellikle Bakra Eid denir ki bunun anlamı "Keçi Bayramı"dır; bu ülkelerde sıklıkla kurban edilen hayvan keçidir. Bakra Eid Güney Afrika'da da kullanılan bir isimdir. Bangladeş'te kullanılan yaygın isimlerse Id-ul-Azha ve Korbani Id'dir. Türkçe ismine benzer bir şekilde Bosna-Hersek, Bulgaristan da Koç bayram, Arnavutluk'ta Kurban Bajram şeklinde anılır. Nijerya'da Babbar Sallah, Somali'de ve Kenya ile Etiyopya'nın Somalice konuşan bölgelerinde ise Ciidwayneey olarak bilinir.

Tarihçe

Tanah'a göre İbrahim'in eşi Sare'den bir çocuğu olmuyordu ve İbrahim Sare'den bir çocuğu olması durumunda bunu Allah'a Kurban olarak adadı. Allah, "İshak'ı, sevdiğin biricik oğlunu al, Moriya bölgesine git" dedi, "Orada sana göstereceğim bir dağda oğlunu yakmalık sunu olarak sun.", 8-9-10-11-12-13: İbrahim, "Oğlum, yakmalık sunu için kuzuyu Tanrı kendisi sağlayacak" dedi. İkisi birlikte yürümeye devam ettiler. Allah'ın kendisine belirttiği yere varınca İbrahim bir sunak yaptı, üzerine odun dizdi. Oğlu İshak'ı bağlayıp sunaktaki odunların üzerine yatırdı. Onu boğazlamak için uzanıp bıçağı aldı. Ama Rab'bin meleği göklerden, "İbrahim, İbrahim!" diye seslendi. İbrahim, "İşte buradayım!" diye karşılık verdi. Melek, "Çocuğa dokunma" dedi, "Ona hiçbir şey yapma. Şimdi Allah'tan korktuğunu anladım, biricik oğlunu benden esirgemedin." İbrahim çevresine bakınca, boynuzları sık çalılara takılmış bir koç gördü. Gidip koçu getirdi. Oğlunun yerine onu yakmalık sunu olarak sundu."(Yaratılış: 22:2-8-9-10-11-12-13)

Kur'an metinlerinde bahsi geçen çocuğun "yumuşak huylu, uslu bir erkek çocuk" olmasından bahsedilip ismi belirtilmemiştir (Sâffât Sûresi: 101). Fakat İbrahim'in ilk çocuğu İsmail olduğu ve ayetin devamında İshak müjdelendiği için İsmail olarak tefsir edilir ve müslümanlar çocuğun İsmail olduğuna inanırlar. Diğer İslami kaynaklara göre, İbrahim Peygamberin eşinin kısır olması nedeni ile bir çocuğu olmayınca (bazı rivayetlere göre 125 yıl) Allah'a yalvarır, dua eder. Kendisinin ve eşinin yaşlı olduğu bir zamanda mucizevi bir şekilde oğlu olur. Çocuk biraz büyüdüğünde, İbrahim peygamber rüyasında onu kurban etmesi gerektiğini görür. Oğluna "Yavrum, ben rüyamda seni boğazladığımı gördüm. Düşün bakalım, ne dersin?" dedi. O da, "Babacığım, emrolunduğun şeyi yap. İnşallah beni sabredenlerden bulacaksın" der. Peygamberlerin rüyaları normal insanların rüyalarından farklı olduğundan bu bir emir olarak kabul edilmiş ve İbrahim peygamber oğlunu kurban etmeye götürmüştür. Ancak Allah'ın emriyle bıçak çocuğu kesmez. Bu esnada Cebrail kucağında bir koç ile gelir. Bu imtihan başarı ile geçildikten sonra tüm İbrahimi dinlerde Zilhicce ayının 10. günü aynı şekilde kurban kesilerek kutlanan bayram olmuştur. İslam peygamberi, Hac gibi terk edilen İbrahim geleneği, tekrar hayata geçirmiştir.

Bayram namazı

Bayram sabahı, Bayram namazı kılınır ve Bayram hutbesi okunur. Arefe günü sabah namazından itibaren her farz namazın arkasından aşağıdaki vacip olan teşrik tekbirleri bayramın son ikindi namazı da dahil olmak üzere yirmi üç vakitte getirir.

Allahü Ekber Allâhü Ekber Lâ ilâhe İllâllahü Vallâhü Ekber, Allâhü Ekber ve Lillâhi`l-Hamd

Çeşitli bölgelerde Kurban Bayramı kutlamaları

Türkiye
Güneş'in doğuşundan 45 dakika sonra bayram namazı kılınır. Kurbanlar genelde ilk gün kesilir. Elde edilen et üç eşit parçaya bölünür; üçte biri kurban kesenin akrabalarına, üçte biri fakirlere dağıtılır. Kalan üçte biri ise kurbanı kesenin ailesine kalır. Kesilen kurbanın etinden yapılan yemekler bayram boyunca misafirlere ikram edilir. Tanıdık ve akrabalar ziyaret edilir, çocuklara harçlık, şekerleme ve hediyeler verilir.

Türkiye'de her yıl çok sayıda hayvan Kurban Bayramı esnasında kesilmektedir. 2012 verilerine göre Türkiye'de 753 bin büyükbaş ve 1 milyon 930 bin küçükbaş hayvan kurban edildi.

Diğer dinlerde kurban kavramı
İslam'daki gibi belirli bir bayram zamanı ile ilişkilendirilen büyük bir kurban eylemi bugün varlığını sürdüren İbrahimi Dinlerde nadir görülse de diğer İbrahimi dinlerde de kurban kavramı mevcuttur. Arapça kurban sözcüğü ile ilişkili olan İbranice korban sözcüğü de sözlükte "yakınlaşmak" anlamına sahiptir ve dinî bağlamda, şeklî uygulama açısından İslam'dakine benzer bir tür kurban etmeyi öngörür. Bugün Musevilerin büyük bir kısmı hayvan kurban etmeyi kesmişlerdir. Bunun en büyük sebebi Tapınak'ın var olmayışıdır; bununla birlikte hayvan kurban etmenin özellikle Tapınak mevcutken düzenli bir şekilde yapılan bir ibadet olduğu bilinmektedir. Bununla birlikte bu hayvan kurbanı büyük oranda günahlardan arınmak için yapılırdı ve İslam'daki Kurban Bayramına benzer bir uygulama bağlamında ele alınmazdı.

Kurban Bayramı tarihleri
İslam dininde kullanılan ve bayram günlerini tespit etmekte temel alınan takvim ay takvimi olduğu için Gregoryen takvimi yıllarında farklı günlere denk gelir. Aynı sebeple aynı Gregoryen yıl içerisinde iki Kurban Bayramı da yaşanabilir. 2022 yılında Kurban Bayramı tatili Türkiye'de 9-12 Temmuz tarihleri arasında 4 gündür. 8 Temmuz arife; 9-12 Temmuz tarihleri 1, 2, 3 ve 4 günleridir.

Ayrıca bakınız
 Akîka kurbanı
 Adak kurbanı
 Phrixus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Türkiye'deki resmî tatiller
İbrahim
Bayram
Dinî bayramlar
İslami gün, gece ve bayramlar
İran'daki resmî tatiller
İran'da bayramlar

Kurban Bayramı


How to Measure a Planet?, Hollandalı rock grubu The Gathering'in beşinci stüdyo albümüdür.

Şarkı listesi
 Frail — 5:04
 Great Ocean Road — 6:20
 Rescue Me — 6:22
 My Electricity — 3:33
 Liberty Bell — 6:01
 Red is a Slow Colour — 6:26
 The Big Sleep — 5:01
 Marooned — 5:56
 Travel — 9:07
CD 1 uzunluk: 53:50

 South American Ghost Ride — 4:25
 Illuminating — 5:41
 Locked Away — 3:24
 Probably Built in the Fifties — 7:26
 How to Measure a Planet? — 28:33
CD 2 uzunluk: 49:29

Toplam uzunluk: 103:19, 1sa 43dk 19sn

İngilizce albümler
Alternatif rock albümleri
1998 albümleri

How To Measure A Planet?


Suspiria  (din limba latină: "suspine") este un film italian din 1977 regizat de Dario Argento. Este creat în genurile fantastic, de groază, mister. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Jessica Harper, Stefania Casini, Flavio Bucci, Miguel Bosé, Alida Valli, Udo Kier și, în ultimul ei rol într-un film, Joan Bennett.  Scenariul este scris de Argento și Daria Nicolodi parțial bazat pe eseul Suspiria de Profundis din 1845 scris de Thomas De Quincey.

Este primul film din trilogia Le tre madri/A treia mamă, fiind urmat de Inferno (1980) și A treia mamă (2007).

Jessica Harper joacă rolul unei studente americane de balet care se transferă la o academie prestigioasă de dans din Germania, dar mai târziu își dă seama, după o serie de crime, că academia este adăpostul unui grup de vrăjitoare sinistre și malefice.

Suspiria a devenit unul dintre cele mai de succes filme ale lui Argento, primind aprecieri ale criticilor pentru flerul sau vizual și stilistic, folosirea culorilor vibrante și a coloanei sonore.  Este parte a sub-genului de filme giallo, devenind cu timpul un film idol.

O refacere a filmului regizată de Luca Guadagnino are premiera programată în 2018. În acest ilm joacă actorii Dakota Johnson, Chloë Grace Moretz, Mia Goth și Tilda Swinton, cu Jessica Harper într-un rol secundar.

Prezentare

Distribuție

Producție
Filmările au avut loc la studiourile De Paoli din Roma.

Lansare și primire
A avut încasări de 1,8 milioane $ în SUA și de 1,43 miliarde lire italiene în  Italia.

În serialul american 100 Scariest Movie Moments s-a clasat pe locul 24 în lista celor mai înspăimântătoare 100 de filme.

Note

Legături externe

Vezi și
 Listă de filme de groază din 1977
 Listă de serii cu trei filme

Filme din 1977
Filme italiene
Filme în limba italiană
Filme regizate de Dario Argento
Filme 20th Century Fox
Filme în limba rusă
Filme în limba engleză
Filme în limba germană
Filme în limba latină
Filme cu vrăjitoare
Filme despre ocultism
Filme fantastice din anii 1970
Filme de groază din anii 1970
Filme de mister
Filme Giallo
Filme idol

Suspiria


උග්ගල් අලුත්නුවර යනු ශ්‍රී ලංකාවේ සබරගමුව පළාතේ ඉඹල්පේ ප්‍රාදේශිය ලේකම් කොටිඨාසයට අයත් ගම්මානයකි. එයින් අනාවරනය වන ඓතිහාසික තොරතුරු හා එම උපසංස්කෘතිය  තවමත් ලෝකයාගෙන් සැගව පවතී. කොළඹ සිට බදුල්ල බලා දිවෙන ප්‍රධාන පාරේ පැමිණ රත්නපුර පැලමඩුල්ල හා බළන්ගොඩ නගර පසු කර යන විට කිලෝමීටර් 151 කණුව අසළ දී මංසන්ධියක් හමුවේ. එයින් දකුණට දිවෙන අතුරු මාවතකි. එමගින් මීටර 430 ක් පැමිණි විට දකුණු දෙසට හැරෙන දේවාල මාව‍තේ දුර මීටර 120 ක් පමණි. එසේ පැමිණි විට උග්ගල් අලුත්නුවර ගම්මානයේ එතිහාසික ස්මාරක, එනම් ඓතිහාසික දේවාලය හා රජ මහා විහාර ගොඩනැගිලි සමග දුටුවන් ආකර්ශනය කරගන්නා නිර්මිත පරිශ්‍රය හමුවෙයි. වාර්ෂික ඇසල මහා පෙරහර මග  වටා දිග කිලොමීටර් 1/2 කටත් වඩා වැඩිය.(මීටර් 560 කි.) මේ කොටස අලුත්නුවර ග්‍රාම නිළධාරි කොට්ඨාසයට සීමාවී ඇති නමුදු මෙහිදී අදහස් කරන උග්ගල් අලුත්නුවර ලෙස සදහන් ඓතිහාසික ප්‍රදේශය ග්‍රාමනිලධාරී වසම් කිපයකින් සැදුම්ලත් විශාල එකකි. දේවාල සංකීරෟණය හා ඊට අයත් පරිශ්‍රය 1998 දී පුරාවිද්‍යා දෙපාර්තමේන්තුව මගින් සංරක්ෂණය කළයුතු පුරාවස්තුවක් බවට ප්‍රකාශවීමෙන් අනතුරුව  ඓතිහාසික නිර්මාණ හා ගොඩනැගිලිවලට ද හානිය අවම වී ඇත. පුරාණ පරම්පරාවලින් පැවත එන ප්‍රවේනි රාජකාරි ශිල්පීහු මහත් භක්තියෙන් පුරාණ සිරිත් අනුවම පෙරහර පැවැත්වීමට කටයුතු කරන හෙයින් අභිමානවත් පුරාණ සම්ප්‍රදායේ අසිරිය තවම දක්නට ලැබේ. ර්‍භගෝලීය පිහිටීම නිරපේක්ෂව දක්වතොත් උත්තර අක්ෂාංශ 6.685  රේඛා සහ නැගෙනහිර දේශාංශ 80. 753 රේඛා අතරට වැටෙන ප්‍රදේශය වෙයි. පුරාණ ලේඛන හා ජනශ්‍රැතිය අනුව ක්‍රි.ව. 1382 දී සූරිය මහ රජු විසින් සකස් කරවා ඇති මැදගම දේවාලයට යුද්ධයක් දිනා ගැනීම සඳහා ක්‍රි.ව.1582 දී යාපා මහරජුරන්පනම් දහසකින් යුත් පඬුරු අසල ඇති කොස් පැළයේ බැඳ භාර වූ බවත් යුද්ධය දිනා ගැනීමෙන් අනතුරුව දැනට විද්‍යාමාන දේවාලය හා පරිශ්‍රය අලුතෙන්ම නිර්මාණය කර මෙතෙක් මැදගම වනාන්තරයේ තිබූ දේවාලය වෙනුවට  උග්ගල් අලුත්නුවර නමින් පුරයක් තනවා තමන්ට පිහිට වූ මහත් අනුසස් ඇති කතරතම දෙවියන් වෙනුවෙන් දේවාලය ඉදි කළ බවත් ඒ සමගම දාගැබ හා විහාරය ඉදි කළ බවත් කියවේ. 1582 දී ඉදිකළ මේ අලුත්නුවරට "උග්ගල්" යන්වෙන් විශේෂණ පදයක් එක්වූයේ ඇයිද යන්නට හේතු වූයේ උස්ගල් පර්වත පොඩිකර උස්බිමක් තෝරා ඒමත ඉදි කළ හෙයින්ය යනු ප්‍රචලිත මතයයි.

උග්ගල් අලුත්නුවර


Nicholas Gilman Jr. (August 3, 1755May 2, 1814) was an American Founding Father, a soldier in the Continental Army during the American Revolutionary War, a delegate to the Continental Congress, and a signer of the U.S. Constitution, representing New Hampshire.  He was a member of the United States House of Representatives during the first four Congresses and served in the U.S. Senate from 1805 until his death in 1814. His brother John Taylor Gilman was also very active in New Hampshire politics, serving as Governor of New Hampshire for 14 years, as well as a principal benefactor of Phillips Exeter Academy. Their childhood home in Exeter is now the American Independence Museum.

Family background and early life

Gilman was born in Exeter, Province of New Hampshire, to Ann (Taylor) and Nicholas Gilman, the second son in a family of six children. Gilman had four brothers and one sister who were named (from oldest to youngest) John, Nicholas, Nathaniel, Elizabeth, Samuel, and Daniel. He also had two brothers who died before a year of age.  Born during the French and Indian War, he was soon aware of the military responsibilities that went with citizenship in a New England colony. After attending local public schools, he became a clerk in his father's trading house, but the growing rift between the colonies and Great Britain quickly thrust Gilman into the struggle for independence.  New England merchants, in particular, resented Parliament's attempt to end its "salutary neglect" of the financial and political affairs of the colonies by instituting measures to raise and to enforce the raising of revenue measures that many Americans considered violations of their rights as British citizens.  Gilman's father, along with Nathaniel Folsom and Enoch Poor, emerged as a leader of the Patriot cause in Exeter.

He represented his community in the New Hampshire Provincial Congresses, which met just after hostilities broke out at Lexington and Concord in 1775 and which later drafted the state constitution. During the American Revolution he served as the state's treasurer.  His oldest brother, John, was a sergeant in Exeter's company of militia that marched to fight the Redcoats around Boston.  Nicholas remained behind but was an ardent supporter of the Patriot cause, and he likely trained with the local militia regiment.

Revolutionary War

In November 1776, a committee of the state legislature appointed Gilman to serve as adjutant, or administrative officer, of the 3rd New Hampshire Regiment. That unit was in the process of a complete reorganization under the direction of its commander, Colonel Alexander Scammell. A superb combat officer, Scammell made good use of Gilman's administrative talents in the task of creating a potent fighting force out of the limited manpower resources at hand––a combination of raw recruits from around the state and ragged veterans of the Trenton-Princeton campaign. In time the 3rd New Hampshire would be recognized as one of the mainstays of General George Washington's Continental Army.

Because New Hampshire lay along the major invasion route from Canada to New York, Washington assigned its regiments a key role in the strategic defense of the northern states. In the spring of 1777 Gilman and the rest of the officers and men of the 3rd New Hampshire marched to Fort Ticonderoga on Lake Champlain to participate in an attempt by American forces to halt the advance of a powerful army of British and German regulars and Indian auxiliaries under General John Burgoyne. Difficulties in coordinating the efforts of several different states turned Gilman's first military experience into one of defeat. The veteran British troops outflanked the fort, and only at the last minute did the garrison, including the 3d New Hampshire, escape capture by making a dangerous night.

The American retreat lasted through the early summer until a combination of British transportation difficulties and delaying tactics employed by the Continentals finally slowed the enemy advance. This delay allowed time for a mass mobilization of New England militia, including a New Hampshire Regiment of volunteers led by John Langdon and Gilman's father. It also provided Major General Horatio Gates with time to establish new positions near Saratoga, New York, to block Burgoyne's further advance, and then, once Gates had a numerical advantage, to cut off the British line of withdrawal to Canada. During this campaign, Gilman was busily employed in supervising the training and readiness of Scammell's men. He participated with his unit in two important battles at Freeman's Farm, where Burgoyne's units were so pummeled that Burgoyne was eventually forced to surrender his whole army.

Neither Gilman nor Scammell was granted a respite after this great victory. Less than a week after the British surrender, the 3rd New Hampshire set out to reinforce Washington's main army near Philadelphia. The American capital had recently fallen to a larger British force, and the New Englanders had to spend a harsh winter in the snows of Valley Forge. That winter encampment put the units of the Continental Army to their supreme test, a time of suffering and deprivation from which they emerged as a tough, professional combat team. Gilman's administrative skills came to the fore at this time. When Washington selected Colonel Scammell to serve as the Continental Army's Adjutant General, Scammell made Gilman his assistant. Promotion to the rank of captain followed in June 1778.

For the remainder of the war, Gilman found himself in close proximity to the military leaders of the Continental Army. His duties in carrying out the myriad tasks necessary to keep a force in the field placed him in daily contact with Washington, Baron von Steuben, Henry Knox, Nathanael Greene, and others. He personally saw action in the remaining battles fought by Washington's main army, including Monmouth and Yorktown, while continuing to hold his captain's commission in the New Hampshire Line. The death of Colonel Scammell, however, during the preliminary skirmishing before Yorktown robbed him of much of the joy of that great victory. Following the death of his father in late 1783, he retired from military service and returned to Exeter to assume control of the family's business.

Statesman

At the close of the Revolution, Gilman was elected one of the 31 original members of the Society of the Cincinnati. Gilman's career as merchant proved short-lived. His career as statesman continued for decades. Gilman's service as a Continental Army officer had exposed him to many of the ideas of such prominent nationalists as Washington and Alexander Hamilton.  Their influence, his family's own tradition of service, and his special skill at organization all combined to divert the young veteran into a political career. In 1786, the New Hampshire legislature appointed Gilman to the Continental Congress. He was also selected in 1786 to represent the state at the Annapolis Convention. Although he was unable to attend, his selection recognized Gilman's emergence as a nationalist spokesman since the convention had been called specifically to address the country's serious economic problems and the inability of the separate states or Congress to solve them.

The outbreak of unrest and latent insurrection in western Massachusetts in late 1786 further strengthened Gilman's commitment to changing the Articles of Confederation. That same year, he helped to suppress the Paper Money Riot. He was pleased to serve his state as a representative at the Constitutional Convention that met in July 1787. Although he and fellow New Hampshire delegate John Langdon, his father's former commanding officer, reached Philadelphia after the proceedings were well under way, they both immediately joined in the debates and helped hammer out the compromises needed to produce a document that might win approval in every state and region.

During the subsequent struggle to secure New Hampshire's ratification of the Constitution, Gilman remained in New York as a member of the Continental Congress, but he kept in close touch with his brother, John, who was one of the leaders of the states ratification forces.  Working in tandem, the brothers used all of their considerable political influence to engineer a 57-47 victory in the final vote.

When the First Congress of the new United States of America convened in New York in 1789, Gilman was in attendance as a member of the House of Representatives, a seat he filled for four terms. During this period the Gilman brothers came to prominence in New Hampshire politics. John became governor, a post he held for fourteen terms, while Nicholas embarked on a career in the state legislature. After returning to Exeter, Nicholas resumed his own political career in 1800, serving a term as state senator.

During this time, Gilman's political loyalties began to change. Ever a staunch nationalist, he had supported the Federalists while that party led the fight for a more binding union of the states.  However, once that concept was firmly established, Gilman became increasingly concerned with the need to protect the common man from abuses of power by government. As a consequence, he gave his support to the Democratic-Republican Party that was beginning to form around Thomas Jefferson. In 1801, he accepted the appointment from Jefferson as a federal bankruptcy commissioner. Following one unsuccessful attempt, he was then elected to the United States Senate in 1804 as a Jeffersonian. On June 17, 1812, he voted against the war against Britain, but the Senate voted 19 to 13 for the war. Although Gillman rarely spoke at length in legislative debate, his peers recognized his political prowess. He remained an influential member of the Senate until his death in 1814 while he was returning home from Washington during a recess.

Gilman summarized his belief in the importance of a strong national government on the day after he signed the Constitution.  He called the new supreme law of the land "the best that could meet the unanimous concurrence of the States in Convention; it was done by bargain and Compromise, yet, notwithstanding its imperfections, on the adoption of it depends (in my feeble judgment) whether we shall become a respectable nation, or a people torn to pieces ... and rendered contemptible for ages."  Those words typified Gillman, but his modesty failed to mask the justifiable pride he obviously felt in the accomplishment of the Founding Fathers in which Gilman had played no small part.

See also

 List of United States Congress members who died in office (1790–1899)
 Ladd-Gilman House
 New Hampshire Historical Marker No. 161: Ladd-Gilman House

Notes

References

External links
The American Revolution Institute
Gilman's biography at U.S. Congress website
 American Independence Museum, Exeter, New Hampshire
 The Gilmans of Exeter, SeacoastNH.com
 Portrait of Nicholas Gilman by Ramage, Passion for the Past, now in Winterthur Museum, Phillips Exeter Academy
 State Builders: An Illustrated Historical and Biographical Record of the State of New Hampshire. State Builders Publishing Manchester, NH 1903
 The Gilmans of America, Searches into the History of the Gillman or Gilman Family, Alexander William Gillman, Elliot Stock, London, 1895

 Framers of Freedom: The Gilman Family

Founding Fathers of the United States
Continental Army officers from New Hampshire
Continental Army staff officers
Gilman family of New Hampshire
United States senators from New Hampshire
Signers of the United States Constitution
People from Exeter, New Hampshire
Continental Congressmen from New Hampshire
18th-century American politicians
American Congregationalists
American people of Welsh descent
1755 births
1814 deaths
New Hampshire Democratic-Republicans
Democratic-Republican Party United States senators
Federalist Party members of the United States House of Representatives from New Hampshire

Nicholas Gilman


Rheinübung Harekâtı (Almanca: Unternehmen Rheinübung / anlam: "Ren Egzersizi" harekâtı), Alman Donanma Komutanlığı'nın aldığı bir karar doğrultusunda zırhlı Bismarck ve ağır kruvazör Prinz Eugen 18 Mayıs 1941 tarihinde denize açıldılar. Operasyonun amacı Atlas Okyanusuna çıkıp İngiliz ticaret donanmasının aktivitelerini felce uğratmak ve İngiliz donanmasının dengesini bozmaktı.

Planlar

Bismarck zırhlısı ve Prinz Eugen ağır kruvazörü İngilizlerin göz ardı edemeyeceği kombine bir güç oluşturuyordu. Bu ikilinin Atlantik'te serbest dolaşması İngiltere'nin can damarı olan konvoyları hiç şüphesiz sekteye uğratacaktı. Böyle bir tehdide verilecek cevap zaten son derece geniş olan donanma sorumluluklarını arttıracak ve diğer Alman su üstü ve sualtı akıncılarının işlerini daha rahat görmelerini sağlayacaktı. İngilizler konvoylarını korumak için Scapa flow'daki savaş gemilerinin bir kısmını bu göreve ayırmak zorunda kalacaklardı. Bismarck'ın Atlantiğe açılması Britanya'ya gerçekten pahalıya patlayacaktı.

Plan oldukça basitti, her iki gemi kısıtlayıcı hava koşullarından faydalanarak Danimarka kanalından (Grönland - İzlanda) geçip Atlantiğe açılacaklardı. Bu daha önce Gneisenau ve Scharnhorst (Alman savaş krüvazörleri - Berlin Operasyonu)  tarafından denenmiş bir yoldu. Eğer uygun şartlar sağlanabilirse İngilizler bir oldu bittiyle karşılaşacaklar ve olayın farkına vardıklarında da herhangi bir müdahale için vakit geçmiş olacaktı.

Harekât
[[Dosya:HMS Gotland (cruiser), 1936.jpg|küçükresim|sol|upright=0.82|Kattegat Boğazında Bismarck'''ı keşfedip Kraliyet Donanması'na birdiren İsveç kruvazör HMS Gotland]]

Ancak İngilizler gemilerin çıkışını vaktinde kırılan enigma mesajlarından ve casuslarından öğrenmişlerdi. Harekete geçmeden önce Norveç fyordlarında yakıt alan gemiler bir keşif uçağı tarafından da tespit edildiler (21 Mayıs 1941). İşte bu noktadan sonra her şey İngilizlerin aleyhine gelişmeye başladı, fyordları terk eden gemiler izlerini kaybettirdi. Hava şartlarının keşif uçakları için oldukça elverişsiz olması ikilinin fark edilmeden 2 gün boyunca ilerlemesine olanak sağladı. 23 Mayıs 1941 tarihinde bölgede devriye gezmekte olan İngiliz kruvazörleri;  ve  Almanları tespit ettiler. Bismarck 'ı tanıyan krüvazörler aralarındaki mesafeyi koruyarak takibe başladılar. Gece boyunca birkaç karşılıklı salvo dışında bir gelişme olmadı. İngiliz gemileri görüş alanının hemen dışından radarla almanları takibe devam ettiler. Alman gemilerinin rotası ve konumları artık donanma komutanlığınca da biliniyordu. Ancak ellerinde yanlış bir bilgi de bulunuyordu, Prinz Eugen öne geçmiş ve Bismarck formasyonun arkasında kalmıştı.

 Danimarka Kanalı Muharebesi

[[Dosya:060529 Hood explosion sketch.jpg|upright=0.82|sol|küçükresim|Prince of Wales'in kaptanı J.C. Leach tarafından çizilmiş eskiz HMS Hoodun batmasına yol açan patlamayı sergilemektedir.]]
[[Dosya:Sinking of HMS Hood.jpg|küçükresim|upright=0.82|J.C. Schmitz-Westerholt tarafından çizilmiş HMS Hood'''un batışı, yanında ]]

24 Mayıs 1941 günü İngiliz kruvazörleri bir an için kaybettikleri radar temasını tekrar sağladılar. Bölgeye oldukça yakın bulunan İngiliz savaş gemisi  ve savaş kruvazörü , amiral Sir Lancelot Holland komutasında Alman gemilerine doğru tam hız ilerliyorlardı. Sabah saat 05:50 de Hood ve Prince of Wales ufukta belirdiler. İngiliz gemileri ateş gücü olarak kâğıt üstünde daha avantajlı gözükseler de gerçekte avantaj Almanların yanındaydı. Hood 1918 yılından beri hizmette olan yorgun gövdesiyle birinci dünya savaşına ait bir gemiydi, Prince of Wales ise henüz çocukluk problemlerini aşamamış yeni bir tekneydi. Hood 'un zayıf güverte zırhı amiral Holland'ın çatışmanın başlangıcında aradaki mesafeyi kapamak için Almanlara keskin bir açıyla yaklaşmaya çalışmasını açıklamaktadır, böylece dik yollu gelecek zırh delici mermilerden bir nebze kurtulmuş olacaktı.

20.000 metre mesafede İngilizler daha önce de aldıkları istihbarat uyarınca öndeki gemiyi Bismarck olarak tanımladılar, profilden birbirlerine benzeyen Alman gemileri bu kanaati daha da kuvvetlendirmiş oldular. Almanlarsa Prince of Wales 'i yine aynı sınıftan  olarak tanımladılar. Saat 05.52 de Hood ilk salvoyu ateşledi, hedefte Prinz Eugen vardı. Bunu saat 05.55 de Bismarck ve Prinz Eugen 'in ilk salvoları takip etti, Almanlar bütün atışları Hood üzerine yoğunlaştırdılar. Prince of Wales yapılan hatayı fark ederek atışlarını arkadaki gemiye, gerçek Bismarck 'a yoğunlaştırdı.Prinz Eugen üçünce salvosunda Hood 'a isabet kaydetti ancak 205 mm'lik toplarıyla çok büyük bir hasar veremedi, bu sırada Bismarck dördüncü salvosunda artık yavaş yavaş bordasını çevirip paralel rota izlemeye başlayan Hood 'un konumunu mükemmel bir şekilde tespit etmişti. O andan sonra olanlar da zaten tarih olmuştur. Saatler 05.59 u gösterirken Bismarck beşinci salvosunu ateşledi, 48.000 tonluk Hood kuzenleri Indefatigable, Queen Mary ve Invincible'ın Jutland muharebesindeki kaderlerini paylaştı ve saniyeler içinde havaya uçtu, 1418 denizcinin hayatı ani bir şekilde sona ermişti. Amiral Fisher'ın mucize savaş kruvazörlerinin en sonuncusu 25 yıl sonra yine aynı tasarım felsefesinin kurbanı olmuştu. Ana savaş hattının dışında zırhlı kruvazörleri avlamak için tasarlanan İngiliz savaş kruvazörleri bir kez daha hız için feda edilen zırh korumasının yoksunluğunun cezasını çekmişti. Büyük cüssesine ve kuvvetli ana bataryasına rağmen Hood bir zırhlı savaş gemisiyle çarpışmak üzere yapılmamıştı. Jutland muharebesinde savaş kruvazörü filosuna komuta eden Amiral David Beatty'nin art arda yaşanan kayıplar üzerine bugün lanet gemilerimizle ilgili yolunda gitmeyen bir şeyler var sözü acı bir şekilde Prince of Wales mürettebatı tarafından da tekrarlanmış olmalı. İkiye bölünen Hood göz açıp kapayıncaya kadar yok olmuş yerinde dev bir duman bulutu kalmıştı (06:00).Prince of Wales atışları gittikçe keskinleşen Alman gemileriyle baş başa kalmıştı. Bismarck 'tan iki, Prinz Eugen 'den de bir salvo yiyen Prince of Wales çatışmadan çekildi. Muzaffer Almanlar takibe kalkışmadılar.

 Bismarck Takip Ediliyor

Ancak kader ağlarını örmeye şimdiden başlamıştı,  çok ciddi bir hasar olmamakla birlikte Bismarck 'ın yakıt tanklarını delmiş, büyük miktarda yakıt kullanılmaz hale gelmişti.

,  ve HMS Prince of Wales belli bir sürenin ardından tekrar takibe başladılar. Görüş menzilinin hemen dışında radarla yapılan bu takip Bismarck 'ın tekrar takipçilerine doğru dönmesiyle kısa bir kesintiye uğradı. Bu süre Prinz Eugen 'in ortalıktan kaybolması için yeterliydi, İngilizler 10 gün sonra Brest'e ulaşan Prinz Eugen 'i bir daha tespit edemediler.

Kullanılabilir yakıtı iyice azalan Bismarck 'ın Atlas Okyanusu'na çıkması artık imkânsızdı. Bu büyüklükte bir gemiyi alabilecek tek kuru havuz olan Brest'e yönelen Bismarck takipçilerini kısa bir süre için atlatmayı başarmıştı. Gemi personelinin güveni kendine gelmişti, kısa bir süre içinde güvende olacaklarına dair inançları tamdı. Ancak Bismarck mürettebatının bilmediği neredeyse bütün İngiliz donanmasının peşlerinde olduğuydu.

24 Mayıs 1941 günü  uçak gemisinden kalkan Swordfish tipi torpido uçakları Bismarck 'a saldırdılar. Yoğun savunma ateşi ve kötü hava şartları altında yapılan bu saldırıda Bismarck ciddi olmayan bir isabet aldı.

25 Mayıs sabahı Bismarck tekrar izini kaybettirdi. Kuzeye yönlemiş olabileceği yönünde yapılan yorumlar İngilizlere oldukça vakit kaybettirdi. Takibe katılan gemilerin büyük bir kısmında yakıt sıkıntısı baş göstermeye başlamıştı. Sonuçsuz kalan aramalar 26 Mayıs sabahı Catalina tipi bir deniz uçağının Bismarck'ı umulanın çok daha güneyinde tebit etmesiyle İngiliz donanması içinde küçük çaplı bir paniğe dönüştü. Bismarck neredeyse donanmanın parmaklarının arasından sıyrılacaktı.

Güneyden hızla yaklaşan  uçak gemisi vakit kaybetmeden uçaklarını kaldırdı. Bismarck 'ın belirlendiği bölgeye yaklaşan Swordfish'ler yanlışlıkla 'a saldırdılar ancak isabet kaydedemediler. Ark royal 'in ikinci dalga saldırısı Bismarck 'ı buldu ve Swordfish'ler üç adet isabet kaydettiler. Bunlardan biri geminin kaderini belirleyecek olan bir hasara yol açtı, kıç kısmına isabet eden torpil geminin dümen tertibatını kilitlemiş ve kaçmasını imkânsız hale getirmişti.

 Bismarck'ın son muharebesi

Yaralı Bismarck artık kaçınılmaz sonunu bekliyordu. 27 Mayıs 1941 sabahı HMS Rodney ve HMS King George V zırhlıları Bismarcka ateş açtılar. Manevra kabiliyeti olmayan Bismarck karşı koymaya çalışsa da kısa bir süre içerisinde bütün ana silahlarını kaybetti. Bismarck 'ın savunma gücünü kaybetmesinin ardından kısa mesafeden ateş açan HMS Rodney gemi güverte üstünü tam anlamıyla tahrip etti. Ancak hala batmayan Bismarck 'ın yardımına Alman denizaltılarını çağırmış olabileceğinden şüphelenen İngiliz donanması zırhlılarını bölgeden çekti.

 kruvazörü çok yakın mesafeden yanan gemiyi tekrar torpilledi. Ancak bunun da gemiyi batırmaya yetmediği gözlendi. Saat 10:40'ta mürettebatının tahrip kalıplarını çalıştırmasıyla alabora olan Bismarck battı.

Dış bağlantılar
 KBismarck.com - Operation Rheinübung
 The Battleship Bismarck
 The Heavy Cruiser Prinz Eugen

Rheinübung Harekâtı


Unter angewandter Literaturwissenschaft versteht man die Fähigkeit, literaturwissenschaftliches Fachwissen in verschiedenen Tätigkeitsbereichen des Literaturbetriebs (Verlagswesen, Buchhandel, Literaturagenturen, -häuser oder -büros) zur Anwendung zu bringen. Angewandte Literaturwissenschaft soll Studierenden daher Kenntnisse und Fähigkeiten in den Bereichen Literaturvermittlung und -förderung näherbringen. Dazugehörige Lehrveranstaltungen an Universitäten oder Hochschulen verbinden deshalb Praxis mit Theorie: Dies geschieht beispielsweise in Form von Übungen (im kreativen Schreiben, in Literaturkritik, redaktionellen Arbeiten etc.), die mit dazugehörigen Reflexionen (in Form von Literaturtheorie oder Poetik) verknüpft werden. Die Studierenden sollen nicht nur auf die Berufspraxis vorbereitet werden, sondern auch Urteilsvermögen über (vor allem) zeitgenössische Literatur und ihre Vermittlungsformen erwerben. Der bereits erwähnte Begriff Literaturvermittlung kann daher synonym für angewandte Literaturwissenschaft gebraucht werden; auch sind Überschneidungen mit dem Ausdruck Literaturdidaktik möglich.

Begriffsgeschichte
Der Begriff angewandte Literaturwissenschaft entstand als Folge einer Wende in der Germanistik gegen Ende der 1960er Jahre, die sich stärker für die Gesellschaft zu interessieren begann. In den 1970er und 80er Jahren erschienen Hans-Georg Kempers Angewandte Germanistik, Ingrid Kerkhoffs Angewandte Textwissenschaft sowie der Band Angewandte Literaturwissenschaft der sogenannten Arbeitsgruppe NIKOL. Die in diesen Büchern dargestellten Konzepte erprobten die Hinwendung der Literaturwissenschaft beispielsweise zur Literaturdidaktik (Kemper), zur sogenannten Sozialhermeneutik (Kerkhoff) sowie zu empirischen Forschungsmethoden (Arbeitsgruppe NIKOL). 1980 erklärte Norbert Mecklenburg die Literaturkritik zum anwendungsbezogensten Teil der Literaturwissenschaft, von der er sich erhoffte, Wissen über Literatur in möglichst breite Bevölkerungsschichten zu vermitteln. Das heutige Verständnis von angewandter Literaturwissenschaft ist dagegen deutlich pragmatischer: Mit ihrer Hilfe soll versucht werden, Absolventen und Studierenden der Literaturwissenschaft zum Brückenschlag zwischen Theorie und Praxis zu verhelfen und ihnen damit den Einstieg ins Berufsleben zu erleichtern.

Studium
An der Freien Universität Berlin besteht die Möglichkeit, einen Masterstudiengang Angewandte Literaturwissenschaft (zuständige Professoren: Georg Witte, Jan Konst, Jutta Müller-Tamm) zu belegen. Im Rahmen des Studiengangs werden beispielsweise Buchprojekte realisiert, Drittmittel für literarische Veranstaltungen eingeworben, Autorenlesungen organisiert, Online-Zeitschriften erstellt oder PR-Konzepte erarbeitet. Der Masterstudiengang umfasst unter anderen die Module Literatur und Medien, Literaturmanagement, Verlagswesen, Literaturwissenschaft, Presse- und Öffentlichkeitsarbeit, Betriebswirtschaftslehre sowie elektronische Medien.

Forschung
Am Innsbrucker Institut für Germanistik existiert ein Fachbereich für angewandte Literaturwissenschaft, zu dessen Arbeitsschwerpunkten die Auseinandersetzung mit Literaturkritik gehört.

Kritik
Der Literaturwissenschaftler Stephan Porombka spricht in einem Aufsatz im Zusammenhang mit den angewandten Literaturwissenschaften vom "schlechten Gewissen" der Literaturwissenschaft, "die Studierende über Jahre von der Gegenwart möglichst ferngehalten haben und ihnen nun im Hinblick auf spätere Berufsmöglichkeiten – Stichwort: employability – am Ende doch noch etwas Einblick in das zu geben versuchen, was sie jenseits des Studiums erwartet."

Weblinks
 Masterstudiengang Angewandte Literaturwissenschaft, FU Berlin
 Angewandte Germanistik Klagenfurt

Einzelnachweise

Literaturwissenschaft
Studienfach
Freie Universität Berlin
Germanistik
Literatur (21. Jahrhundert)

Angewandte Literaturwissenschaft