Benedict Stilling (né le  à Kirchhain, Royaume de Westphalie; †  à Cassel) est un chirurgien et neuroanatomiste allemand.

Biographie
Benedict Stilling est le fils aîné d'un marchand, Jakob Benedict Stilling (1770-?) et de sa femme Veilchen Samuel (1786-?). Il reçut les cours particuliers de latin et de grec ancien du pasteur , puis étudia la médecine de 1828 à 1832 à Marbourg, avec une spécialisation de chirurgie en 1831. Promu docteur en 1832, il travailla l'année suivante dans le cabinet de J. Chr. Ullmann (1772–1849) sans interrompre sa spécialisation, et fut en 1834 le premier médecin légiste d'Allemagne de confession juive, assermenté auprès du tribunal régional de Kassel.

Remplacé d'office à ce poste en 1840, il voyagea à Paris, où il put rencontrer plusieurs médecins célèbres, entre autres Claude Bernard, Charles-Édouard Brown-Séquard et Jean-Martin Charcot. Il partagea le reste de sa vie entre les capitales d'Europe (Londres, Edimbourg et Vienne), avant de retourner à Kassel où il mourut.

Stilling est l'inventeur de plusieurs techniques opératoires et anatomiques qui, par leurs conséquences sur la connaissance de la moelle épinière, ont jeté les bases de la neuroanatomie moderne. Cherchant à éviter une hémorragie extra-péritonéale, il procéda en 1837 à la première ovariectomie d'Allemagne, dont il publia les résultats en 1841 ; il fut d'ailleurs longtemps le seul chirurgien d'Allemagne à savoir pratiquer cette intervention. Il mit au point la technique de conservation par congélation (1842), qui en fit par la même occasion le pionnier de la microtomie. Il a laissé son nom à un vaisseau du corps vitré situé entre le point aveugle et le cristallin : le canal de Stilling.

Il a été élu à l'Académie Léopoldine en 1865

Ses fils  et  furent respectivement pathologiste et ophtalmologiste.

Bibliographie

 .
 .

Références

Liens externes

 Benedict Stilling sur le site Who Named It?

Médecin légiste allemand
Étudiant de l'université de Marbourg
Chirurgien allemand
Membre de l'Académie allemande des sciences Leopoldina
Naissance en mars 1810
Naissance dans le royaume de Westphalie
Décès en janvier 1879
Décès à Cassel (Hesse)
Décès dans la province de Hesse-Nassau
Décès à 68 ans
Article dont une information diffère dans l'infobox

Benedict Stilling


Kunie Iwahashi (jap. , Iwahashi Kunie; * 10. Oktober 1934 in Hiroshima als Kunie Nemoto (, Nemoto Kunie); † 11. Juni 2014 in Fukuoka) war eine japanische Schriftstellerin.

Leben
Die Tochter eines christlichen Lehrerehepaares verließ mit ihrer Familie Hiroshima zwei Monate vor dem Abwurf der Atombombe. 1957 schloss sie ein Studium der Sozialpädagogik an der Ochanomizu-Frauenuniversität ab. Bereits mit ihrer ersten Erzählung Tsuchi kure gewann sie 1954 den landesweiten Studenten-Schreibwettbewerb. Mit Fusanka gewann sie 1956 den Fujinkōron-Preis.

Nach ihrer Heirat 1957 reduzierte sich ihre literarische Produktion, in ihren späteren Werken reflektierte sie immer wieder die Situation verheirateter Frauen. Für den Erzählband Asai Nemuri wurde sie 1982 mit dem Hirabayashi-Taiko-Literaturpreis ausgezeichnet. In der Erzählungssammlung Hanryo, für die sie den Preis des japanischen Erziehungsministers erhielt, setzte sich Iwahashi mit dem Tod ihres Ehemanns auseinander, der 1983 gestorben war.

In Ai to hangyaku: kindai josei shi o tsukutta onna-tachi schrieb Iwahashi die Biographien von zwölf Frauen der jüngeren japanischen Geschichte. Für Ukihashi erhielt sie 1992 den Frauenliteraturpreis (Joryū Bungaku Shō).

Kunie Iwahashi starb am 11. Juni 2014 in Fukuoka im Alter von 79 Jahren an den Folgen einer Bauchfellentzündung.

Werke
 1956 Gyakukōsen (), Erzählungen
 1976 Shizukana mijikai gogo (), Erzählungen
 1981 Asai nemuri ()
 1984 Manatsubi (), Erzählungen
 1984 Ai to hangyaku: kindai joseishi o tsukutta onna-tachi (), Biographien
 1985 Hanryo (), Roman
 1987 Nakazora ni (), Erzählungen
 1988 Meichō (), Erzählungen
 1992 Ukihashi (), Roman

Quelle

Einzelnachweise

Autor
Literatur (20. Jahrhundert)
Literatur (Japanisch)
Roman, Epik
Erzählung
Biografie
Japaner
Geboren 1934
Gestorben 2014
Frau
Pseudonym

Kunie Iwahashi


Blöðkunykra (fræðiheiti Potamogeton natans) er fjölær vatnajurt af nykruætt. Hún vex víða á norðurhveli og á Íslandi er hún á láglendi, mest á austurlandi og sv-landi.

Tilvísanir

Vatnaplöntur
Nykruætt
Plöntur á Íslandi

Blöðkunykra


අනුරාධපුර දිස්ත්‍රික් ලේකම් කාර්යාලයට අයත් ප්‍රාදේශීය ලේකම් කාර්යාල  ලැයිස්තුවක් පහතින් දැක්වේ.

 අනුරාධපුරය,
 පදවිය,
 කැබිතිගොල්ලෑව,
 මැදවච්චිය,
 මහවිලච්චිය,
 මධ්‍යම නුවරගම පළාත,
 රම්බැව,
 කහටගස්දිගිලිය,
 හොරොව්පතාන,
 ගලෙන්බිදුණුවැව,
 මිහින්තලේ,
 නැගෙනහිර නුවරගම,
 නාච්චදුව,
 නොච්චියාගම,
 රාජාංගනය,
 තඹුත්තේගම,
 තලාව,
 තිරිප්පනේ,
 කැකිරාව,
 පලුගස්වැව,
 ඉපොල්ගම,
 ගල්නෑව,
 පලගල

අනුරාධපුර දිස්ත්‍රික් ලේකම් කාර්යාලය

අනුරාධපුර දිස්ත්‍රික් ලේකම් කාර්යාලය


Agustín de Carvajal, OSA (28 de agosto de 1558 - 19 de agosto de 1618) foi um prelado católico romano que serviu como o primeiro bispo de Ayacucho o Huamanga (1612–1618) e bispo do Panamá (1605–1612).

Biografia
Agustín de Carvajal nasceu em Guadalajara, no México, e foi ordenado sacerdote na Ordem de Santo Agostinho. A 18 de julho de 1605, o Papa Paulo V nomeou-o Bispo do Panamá. Em 1608, foi consagrado bispo. No dia 7 de maio de 1612, o Papa Clemente VIII nomeou-o o primeiro Bispo de Ayacucho, onde serviu até à sua morte a 19 de agosto de 1618.

Enquanto bispo, foi o principal consagrador de Lorenzo Pérez de Grado como Bispo do Paraguai.

Mortos em 1618
Nascidos em 1558
Bispos católicos
Bispos do século XVII
Bispos nomeados pelo Papa Paulo V

Agustín de Carvajal


Moore County is the name of several counties in the United States:

 Moore County, North Carolina
 Moore County, Tennessee
 Moore County, Texas

Moore County


Probele sportive de canotaj la Jocurile Olimpice de vară din 2016 s-au desfășurat în perioada 6–12 august 2016 pe stadionul Laguna Rodrigo de Freitas din Rio de Janeiro în Brazilia. Au fost opt probe sportive dedicate bărbaților și șase probe dedicate femeilor, numărul total fiind de 14. Probele au inclus două tipuri de bărci (ușoare și grele), și două tipuri de canotaj: prin "măturare", unde sportivii folosesc o singură vâslă, și prin "vâslire", unde sportivii folosesc două vâsle.

Clasament pe medalii

Medaliați

Masculin

Feminin

Referințe
     Canotaj  pe rio2016.com

Sporturi la Jocurile Olimpice de vară din 2016
2016

Canotaj la Jocurile Olimpice de vară din 2016


9111 Matarazzo este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
9111 Matarazzo este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Sormano de Piero Sicoli și Francesco Manca. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,29 ua, o excentricitate de 0,14 și o înclinație de 10,1° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 9001-10000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1997
Centura de asteroizi

9111 Matarazzo


O Hotel Accacio é um prédio histórico localizado no centro da cidade paulista de São Carlos e que, por sua importância, é declarado pela Fundação Pró-Memória de São Carlos como edificação de interesse histórico e cultural municipal. Foi fundado no ano de 1900 pelos imigrantes portugueses Eugênia Accacio (1854-1931) e seu filho Antonio Accacio (1875-1945). Sua clientela provinha da capital e de diversos pontos do Estado.

Histórico
O Hotel Accacio foi fundado em 1900, pelos imigrantes portugueses Eugênia Accacio (1854-1931) e seu filho Antonio Accacio (1875-1945). Em 1919, o prédio foi reformado sob o comando de Olívio Accacio (1893-1985), outro filho de Eugênia, passando a dispor de 50 quartos com água encanada. Em 1934, foi inaugurado o restaurante Gruta Azul por conta da qualidade da sua cozinha. A partir de 1960, o hotel foi arrendado para uma rede hoteleira. Atualmente, a parte inferior do edifício (porões de pé-direito alto) está alugada para vários estabelecimentos comerciais, o que fez com que fossem bastante descaracterizados.

Ecletismo em São Carlos
O Ecletismo chegou à cidade de São Carlos por conta da riqueza advinda do período cafeeiro e pela construção da ferrovia, a partir de 1884. Foi um período de expansão urbana do município. Além disso, grande número de trabalhadores imigrantes traziam consigo conhecimento de métodos construtivos europeus, que foram sendo incorporados às práticas construtivas locais. Construções em estilo Eclético eram símbolo de status social.

Bem de interesse histórico
O Hotel Accacio foi reconhecido como "Edifício declarado de interesse histórico e cultural" (categoria 3) no inventário de bens patrimoniais do município de São Carlos, publicado em 2021 pela Fundação Pró-Memória de São Carlos (FPMSC), órgão público municipal responsável por "preservar e difundir o patrimônio histórico e cultural do Município de São Carlos".
A edificação também está na poligonal histórica delimitada pela Fundação, que "compreende a malha urbana de São Carlos da década de 40".

Ver também

 Arquitetura de São Carlos (São Paulo)
 Lista de bens históricos de São Carlos

Construções de São Carlos (São Paulo)
Patrimônio Cultural de São Carlos (São Paulo)

Hotel Accacio


Friedrich "Fritz" Spill (* 5. Juli 1872 in Eisenberg, Ostpreußen; † 1945 in Praust bei Danzig) war ein deutscher Politiker (SPD) und Präsident des Volkstags der Freien Stadt Danzig (1928–1930).

Leben
Spill war der Sohn eines Tischlermeisters und arbeitete nach dem Besuch der Volksschule und bis 1913 ebenfalls als Tischler. Bis 1913 war er Vorstandsmitglied der Filiale und September 1913 bis zur Machtergreifung der Nationalsozialisten 1933 Geschäftsführer des Holzarbeiterverbands in Danzig. 1914 bis 1918 leistete er im Ersten Weltkrieg Kriegsdienst.

Spätestes 1914 war er Vorstandsmitglied der SPD und Zweiter Vorsitzender im Gauvorstand des Holzarbeiterverbands. 1920 bis 1923 war er Stadtverordneter in Danzig. 1920 bis 1933 gehörte er dem Volkstag an, davon Januar 1921 bis November 1923 als 1. Vizepräsident und Vorsitzender der SPD-Fraktion sowie Januar 1928 bis Dezember 1930 als Präsident des Danziger Volkstags.

Weblinks

 Karl Wippermann, Sigfrid Henry Steinberg, Friedrich Wilhelm Purlitz: Deutscher Geschichtskalender, Teil 1, W. Grunow., 1928, S. 58.

SPD-Mitglied
Person im Ersten Weltkrieg (Deutsches Reich)
Landtagsabgeordneter (Danzig)
Deutscher
Geboren 1872
Gestorben 1945
Mann

Friedrich Spill


Charmaine Clarice Relucio Pempengco, poznatija kao Charice, (10. svibnja 1992.) filipinska je pjevačica i glumica. Svoj svjetski uspjeh stekla je videom objavljenim na YouTubeu na kojem Charice pjeva na jednom pjevačkom natjecanju na Filipinima. Nakon toga Charice u svoje popularne emisije zovu Oprah Winfrey i Ellen DeGeneres, a i sama Oprah prozvala ju je "najtalentiranijom djevojčicom na svijetu". Osim po pjevanju Charice je poznata i po ulozi Sunshine Corazon u popularnoj američkoj televizijskoj seriji Glee. Singl, "Pyramid" njezina je najslušanija pjesma, a pjeva ju s pjevačem Iyazom.

Godine 2012. Charice je postala jedna od četiriju sudaca u filipinskoj verziji X Factora.

Charice se izjašnjava kao rimokatolkinja iako je odgojena u vjeri Iglesia in Cristo. Krštena je za svoj 18. rođendan u rimokatoličkoj katedrali u filipinskom gradu Pasig.

Godine 2013. priznala je da je lezbijka te da je u vezi s filipinskom pjevačicom Alyssom Quijano. Charice je, nakon priznanja da je homoseksualne orijentacije, bila česta meta kritika zbog "muškastog" načina oblačenja i kratko ošišane kose. Godine 2017., nakon prekida s Quijano, Charice je na Twitteru objavila da prestaje sa svojom glazbenom karijerom, a ubrzo je i obrisala taj isti profil, time jasno naznačivši da se povlači iz javnosti.

Diskografija

Studijski albumi
My Inspiration (2009.)
Charice (2010.)
Infinity (2011.)
Chapter 10 (2013.)
Catharsis (2016.)

Proširene igre
Charice (2008.)
Grown-Up Christmas List (2010.)

Filmografija

Izvori

Vanjske poveznice

Ostali projekti

Filipinski glazbenici
Pop pjevači
Filmski glumci
Televizijski glumci
Tekstopisci
Glazbeni producenti
Rock-pjevači

Jake Zyrus


بودواو هي مدينة وبلدية جزائرية تقع في ولاية بومرداس, و تبعد عن عاصمة الولاية بحوالي 10 كليومتر.

الملاعب

يضم إقليم هذه البلدية العديد من ملاعب كرة القدم، منها:

أعلام
 رشيد ميموني
 وليد درارجة
 أسامة درفلو
 أحمد مهساس

وصلات أخرى

وصلات داخلية
 دائرة بودواو

وصلات خارجية

مواضيع ذات صلة
 بلديات ولاية بومرداس
 دوائر ولاية بومرداس

مصادر

بلديات ولاية بومرداس

بودواو


Sargent House est une société de management ainsi qu'un label discographique américain, basé à Los Angeles, Californie.

Historique

Fondation
Cathy Pellow fonde le label Sargent House en 2006 afin de pouvoir sortir l'album ...And the Battle Begun du groupe RX Bandits dont elle est aussi la manageuse. Le but étant de pouvoir accompagner l'artiste sur l'ensemble de sa carrière. Ainsi le label s'occupe de tout, du management à la publicité en passant par la création de vidéos. À partir de là, le catalogue du label commence à s'étoffer en signant des groupes comme Hella, Fang Island ou Russian Circles.

Sargent House est aussi la maison mère de Rodriguez Lopez Productions, le label  et de Ireland's Richter Collective.

Controverse
En 2023, Henry Kohen (Mylets) dénonce les comportements inappropriés de Cathy Pellow et de Graeme Flegenheimer, un ancien associé du label. Ce dernier l'aurait agressé alors que Henry Kohen tentait de l'expulser d'une des maisons communautaires partagées par les employées du label. Henry Kohen aurait informé Pellow qui n'aurait pas réagi. Il l'accuse aussi de harcèlement moral et verbal et de volontairement créer des rivalités entre les artistes créant un sentiment d'insécurité. De plus, elle garderait certaines données financières secrètes, sauf quand il s'agit de leur rappeler leurs dettes.

Des artistes comme Kristina Esfandiari de King Woman, Lingua Ignota ou Chelsea Wolfe ont soutenu les déclarations de Henry Kohen et annoncé qu'elles avaient arrêté de travailler avec le label.

À la suite des accusations, Cathy Pellow annonce qu'elle ferme la division managériale du label, et qu'elle va prendre du recul par rapport à l'entreprise.

Artistes

Groupe actuellement en activité sur le label

 Alto Arc
 The Armed
 Botch
 Brutus
 Deafheaven
 Dishelved Cuss
 Dylan Carlson
 Earth
 Emma Ruth Rundle
 Helms Alee
 Ionna Gika
 Jaye Jayle
 Mrs. Piss
 Mutoid Man
 Russian Circles
 Torment & Glory
 TTNG
 Wovenhand

Groupes anciennement sur le label, en hiatus, dissous...

 Adebisi Shank
 And So I Watch You from Afar
 Big Walnuts Yonder
 Boris
 Bosnian Rainbows
 Bygones
 Chelsea Wolfe
 Crypts
 Empty Houses
 Fang Island
 Good Old War
 Gypsyblood
 Hella
 Indian Handcrafts
 Lingua Ignota
 Lisa Papineau
 Love You Moon
 Marriages
 Maps & Atlases
 Miserable
 Mylets
 Native
 No Spill Blood
 Nurses
 Red Fang
 Red Sparowes
 Saudade
 Storefront Church
 Rx Bandits
 Tera Melos
 Therapies Son
 These Arms Are Snakes
 The VSS
 Zach Hill
 Zechs Marquise
 Zorch

Notes et références

Label de punk
Label de rock expérimental
Label de rock indépendant
Label de rock progressif
Label de heavy metal
Label discographique indépendant ayant son siège aux États-Unis
Entreprise fondée en 2006

Sargent House


GreenSet est une marque de surface dure en acrylique utilisée dans de nombreux évènements de tennis professionnels organisés par la Fédération internationale de tennis (FIT) et sur les circuits ATP et WTA. Il est composé de couches de résine acrylique et de silice qui recouvrent une base en asphalte ou en béton dans le cas d'une installation permanente alors qu'une base en bois sera employée pour les lieux à usage occasionnel.

La société est basée à Barcelone, en Espagne.

Les surfaces GreenSet sont homologuées par la Fédération Internationale de Tennis via une classification établie selon la vitesse de surface de jeu. Elles intègrent les catégories suivantes : moyennes-lentes, moyennes et moyennes-rapides.

Elles sont utilisées depuis 1970, date de leur introduction initiale en Europe. En 2021, GreenSet est impliqué mondialement dans 15 000 installations dans le cadre de tournois et d'évènements.

Le revêtement GreenSet est actuellement utilisé dans les tournois suivants :

 Open d'Australie et les différents tournois de l'AO Series (depuis l'édition 2020)
 Masters de Paris-Bercy
 Swiss Indoors Basel
 Open Sud de France
 Jeux olympiques d'été de 2016 et Jeux paralympiques d'été de 2016
 ATP Finals à l'O2 Arena de Londres.

De nombreuses rencontres de la Coupe Davis et de la Coupe Billie Jean King se sont également déroulées sur des surfaces GreenSet.

Les épreuves de tennis aux Jeux olympiques de 2016 de Rio se sont déroulées sur des surfaces GreenSet. Le Centre olympique de tennis totalisant une surface de plus de 18 000 mètres carrés, a été entièrement recouvert début 2016, soit plusieurs mois avant la cérémonie d'ouverture. Le même revêtement a également été retenu pour les surfaces de BMX du Centre olympique de BMX de Rio.

Voir également

 Decoturf
 Plexicushion
 Rebound Ace
 Laykold

Liens externes

Notes et références

Équipement de tennis
Vocabulaire du tennis

GreenSet


Philemon Kiprop Boit (* 1976) ist ein kenianischer Marathonläufer.

2007 gewann er den Brescia-Marathon, 2008 wurde er Dritter beim Mumbai-Marathon. Ebenfalls Dritter wurde er mit seiner persönlichen Bestzeit von 2:10:55 h beim Tiberias-Marathon 2009. 2010 wurde er Fünfter beim Danzhou-Marathon, 2011 siegte er beim Brighton-Marathon.

Philemon Kiprop Boit ist Bruder von Stanley Leleito und wird von Claudio Berardelli trainiert.

Weblinks

 Athletenporträt von Philemon Kiprop Boit bei der IAAF (englisch)

Fußnoten

Marathonläufer (Kenia)
Kenianer
Geboren 1976
Mann

Philemon Kiprop Boit


Asseiceira Portekiz'de Tomar belediyesine bağlı olan, 28,99 km2 yüzölçümüne sahip, 3.201 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).

Portekiz'in freguesiaları
Tomar

Asseiceira (Tomar)


De Bort is a surname. Notable people with the surname include:

 Léon Teisserenc de Bort (1855–1913), French meteorologist
 Pierre Edmond Teisserenc de Bort (1814–1892), French writer and politician

Surnames of French origin

De Bort


Ankiloz, açısı ne olursa olsun sonunda herhangi bir durumda kıpırdamaz hale gelebilen eklem oynaklığının azalma sürecidir.

Ankiloz iyi ya da kötü bir konumda oluşabilir. Buna göre çeşitli derecelerde ve bir kol ya da bacak bölümünü ilgilendiren sakatlıklar ortaya çıkar. Sonuç ankilozun oluştuğu açıyla<> da ilgilidir. 180 derecelik durumda ankiloz olmuş bir dirsek eklemi 90 derecelik olandan daha çok can sıkıcıdır.

Ankilozan eklem travmasından ileri gelebileceği gibi, süreğen bir eklem hastalığı sonucunda da ortaya çıkabilir.

Tedavisi

Ankiloza karşı fizik tedavi, bilinçlendirme ve ilaç tedavisi uygulanır. Bazı durumlarda, kalça protezi, diz protezi gibi cerrahi girişimler uygulanır.

Romatoloji
Kas iskelet hastalıkları

Ankiloz


Die isländische Fußballmeisterschaft 1990 war die 79. Spielzeit der höchsten isländischen Fußballliga. Die Liga begann am 19. Mai 1990 und endete mit den letzten Spielen am 15. September 1990.

Der Titel ging zum 18. Mal an Fram Reykjavík.

Abschlusstabelle

Kreuztabelle
Die Kreuztabelle stellt die Ergebnisse aller Spiele dieser Saison dar. Die Heimmannschaft ist in der ersten Spalte aufgelistet, die Gastmannschaft in der obersten Reihe. Die Ergebnisse sind immer aus Sicht der Heimmannschaft angegeben.

Torschützenliste
Die folgende Tabelle gibt die besten Torschützen der Saison wieder.

Weblinks und Referenzen

Fußballsaison 1990
1990

Isländische Fußballmeisterschaft 1990


The Landgraviate of Hesse-Marburg () was a German landgraviate, and independent principality, within the Holy Roman Empire, that existed between 1458 and 1500, and between 1567 and 1604/1650.

It consisted of the city of Marburg and the surrounding towns of Gießen, Nidda and Eppstein, approximately what is today called Upper Hesse ().

The area had been a semi-independent county under the counts Giso or Gisonen since the 11th century, which at their extinction fell to the Landgraves of Thuringia in the 1130s.

When the daughter of St. Elizabeth of Hungary, Sophie of Brabant, was able to secure the Western parts of Thuringia for her son Henry the Child in 1265, therefore founding the state of Landgraviate of Hesse, the Marburg area became its core territory.

However, Hesse-Marburg, by its name, refers only to the subdivision around Marburg.  Basically the old county. This became an independent principality due to inheritance, i.e. by a landgrave splitting his possessions among two or more sons.
 This was first the case in 1485, but as the landgrave died without issue, and the landgraviate reverted to the greater Hesse.
 This was again the case in 1567, Philip I, Landgrave of Hesse or Philip the Magnanimous split his large landgraviate into four parts, Hesse-Marburg being one of them.

When, in 1604 Louis IV, Landgrave of Hesse-Marburg died without male issue, he bequeathed equal shares of his territory to the landgraviates of Hesse-Kassel (Marburg) and Hesse-Darmstadt (), yet under the condition that both territories should remain Lutheran.  Hesse-Kassel was Calvinist at that time.

As the two lines argued over the details of the division,  Maurice, Landgrave of Hesse-Kassel annexed the whole territory and introduced Calvinism. After a long dispute and armed conflict, Maurice — who had enemies at home as well — resigned in 1627 and left his part of the territory to the Landgraviate of Hesse-Darmstadt.

However, in the Hessian War of 1645–48, which was a sub-conflict of the Thirty Years' War, the two lines, which were on different sides, again fought over the territory. This war led to the loss of life of up to two-thirds of the civilian population, one of the highest death toll in any German region in history.

In the end, the territory was divided as stipulated in Louis IV's will.  Hesse-Kassel taking the northern and Hesse-Darmstadt the southern part.

All areas of Hesse-Marburg are today located within the German state of Hesse.

External links
 Landgraves of Hessen-Marburg

States and territories disestablished in 1500
States and territories established in 1567
Marburg
House of Hesse-Marburg
Early Modern history of Germany
Counties of the Holy Roman Empire
Former monarchies of Europe

Hesse-Marburg


An Hyparrhenia griffithii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Norman Loftus Bor. An Hyparrhenia griffithii in nahilalakip ha genus nga Hyparrhenia, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Hyparrhenia

Hyparrhenia griffithii


Les Sœurs Lascaraky est une peinture à l'huile sur bois () de 1869 du peintre italien Giovanni Boldini. Il représente les trois sœurs de la famille russe Lascaraky, établie en Toscane. Daté et signé « 4 9bre 1869 G. Boldini », il est conservé au musée Giovanni Boldini à Ferrare.

Histoire
En Florence, Boldini a trouvé un environnement plein de stimuli et se lance dans une activité lucrative de portraitiste. La proximité avec le cercle des Macchiaioli, un groupe d'artistes qui se sont battus pour affirmer les raisons d'un art non conventionnel et fidèle à l'art « vrai », soutient sa recherche d'une nouvelle façon de comprendre le portrait, au renouvellement duquel Boldini contribuera dans un manière décisive.

Cette œuvre s'inscrit parmi les portraits plus intimes et expérimentaux, de petites dimensions et aux compositions informelles novatrices que le jeune Giovanni Boldini réalise, outre sa production officielle, lors de son séjour à Florence : il choisit de ne pas faire poser ses modèles, les sœurs Lascaraky qui appartiennent à une famille russe résidant alors à Florence, mais de les placer au sein d'espaces qui leur sont familiers et de les représenter dans des attitudes désinvoltes et naturelles.

Datée en bas à droite «4 9bre 1869 G. Boldini», le panneau a toute la saveur d'une page de journal intime, le récit d'un moment heureux de sa vie que le peintre a toujours voulu garder avec lui.

Description
Les trois sœurs sont assises sur un divan, s'occupant à des travaux de couture. Celle du centre, dans un geste gracieusement inconvenable, tend les jambes pour poser ses pieds sur la table, amplifiant le caractère intime de la scène.

Analyse
Comme les autres portraits intimistes datant de cette période, cette œuvre se caractérise par une touche vigoureuse et par une utilisation originale de la couleur, appliquée d'un geste énergique, caractérisé par un coup de pinceau énergique et vibrant.

Pour marquer profondément ses confrères et ouvrir de nouvelles perspectives au portrait de l'époque, c'est surtout le choix de Boldini de placer les sujets non plus dans des milieux unis, comme l'académie l'enseignait, mais dans des lieux qui « ont pour toile de fond l'atelier, avec des peintures, estampes et autres objets fixés au mur, sans pour autant affecter du tout le portrait » ; cela constitue un élément fondamental, non seulement d'un point de vue formel, puisque, révélant les personnalités et les goûts des modèles, Boldini ancre la composition à un moment et un lieu définis, donc à une réalité concrète plutôt qu'idéale ou poétique.

Exemple de cette première période,  cette oeuvre est aussi le fruit d'une intuition psychologique d'une extraordinaire subtilité. Dans ce véritable morceau de réalité bourgeoise contemporaine, Boldini parvient à restituer parfaitement le caractère des filles et la dynamique de leurs affections à travers la description de leurs attitudes. Assises sur un canapé, les sœurs s'affairent à coudre. Le geste gracieusement « décoiffé » de la jeune femme au centre, qui étend ses jambes pour poser ses pieds sur la table, accentue encore plus l'intimité de la scène, une intimité familiale à laquelle le peintre a participé. La plus grande des trois, Lola, est assise à gauche et a momentanément interrompu son travail à la recherche du regard de l'artiste, geste qui souligne le lien qui les unissait à l'époque.

Références

Bibliographie
 .

Articles connexes
 Liste d'œuvres de Giovanni Boldini

Liens externes

 Notice du musée.

Tableau de Giovanni Boldini
Tableau réalisé en 1869
Portrait de famille
Œuvre de Giovanni Boldini au musée Giovanni-Boldini

Les Sœurs Lascaraky


Kopff ist ein Einschlagkrater am äußersten westlichen Rand der Mondvorderseite, am östlichen Rand des Mare Orientale, westlich des Lacus Veris. Der Kraterrand ist nur wenig erodiert, das weitgehend ebene Innere weist Bruchstrukturen auf.

Der Krater wurde 1970 von der IAU nach dem deutschen Astronomen August Kopff offiziell benannt.

Weblinks

 Kopff auf The-Moon Wiki

Einzelnachweise

Einschlagkrater (Mond)

Kopff (Mondkrater)


Con el culo al aire es una serie de televisión española del tipo comedia de situación. Fue estrenada el 1 de febrero de 2012 y finalizó el 16 de julio de 2014. Fue una producción de Notro Films para la cadena privada Antena 3. La segunda temporada se estrenó el 17 de abril de 2013 y ese mismo mes comenzó la grabación de la tercera temporada de la serie, la cual fue estrenada el 12 de marzo de 2014.

Tras tres temporadas, en julio de 2014, la cadena anunció que la serie era cancelada definitivamente.

Argumento
Tino (Paco Tous) es el alma del camping donde se centra la serie. Un churrero que va con su furgoneta de feria en feria y siempre ha vivido ahí. Alardea de llevar un tipo de vida alternativo al margen de la legalidad. Ni siquiera tiene carné de conducir. Su problema es que se enamora de Alicia (Natalia Roig). Esa relación sentimental le pondrá en el brete de pasar por convenciones sociales que odia.

Jorge (Raúl Arévalo) se imaginaba a su edad casado por la iglesia con hijos y un chalet en las afueras. Su realidad es que le han echado de la empresa por robar para intentar seguir el alto ritmo de vida de su novia que le ha acabado abandonando. Se va a vivir al camping con Ángel (Raúl Fernández de Pablo), un amigo de toda la vida. Un hombre irónico, cínico y muy atractivo, padre de un hijo que fue a parar allí por un mal divorcio que le dejó en la calle.

Episodios y audiencias

Gráfica

Reparto
Anexo: Personajes de "Con el culo al aire"

Principal

Locaciones de Exteriores
Las exteriores del camping se grabaron en la siguiente locación:

 Camping Los Ángeles - Camping Pico de la Miel, Calle del Camping, La Cabrera, Madrid.

Referencias

Enlaces externos
 Sitio web oficial > antena3.com.

La Competencia
Notro Films
Con el culo al aire
Series de televisión de comedia de España
Series de televisión de Antena 3
Series de televisión de España iniciadas en 2012

Con el culo al aire (serie de televisión)


සමායුක්ත ගණිතයේ දී සංයෝජනයක් යනු අනන්‍ය ප්‍රමාණවල පටිපාටිගත නොවූ (අපටිපාටිගත) කුලකයකි. (පටිපාටිගත එකතුවක් සංස්කරණයක් නම් වේ) සියලු අනන්‍ය අවයව ඇතුළත් කුලක S හි අවයව ඇතුළත් උප කුලකයකි. සංයෝජනයක අවයවවල අනුපිළිවෙල වැදගත් නොවේ. (සමාන අවයව එකිනෙකට වෙනස් පිළිවෙලට සකස් කර ඇති ලැයිස්තු දෙකක් එකම සංයෝජනයක් ලෙස සැලකේ) තවද සංයෝජනයක අවයව පුනරාවර්තනය විය නොහැක. (එනම් ඕනෑම අවයවයක් අනන්‍ය එක් වරක් පමණක් සඳහා වේ.) මෙය පුනරාවර්තනයකින්/ ප්‍රතිස්ථාපනයකින් තොරව ලිවීම යැයි කියනු ලැබේ. මීට හේතුව සංයෝජන ඒවා තුළ අඩංගු අවයව අනුව අර්ථ දක්වනු ලැබීමයි. එබැවින් (1,1,2) යන කුලකයක (2,1,1) යන කුලකයන් එකම සංයෝජනයකි. උදාහරණයක් ලෙස කාඩ් 52 ක කාඩ් කුට්ටමකින් ඕනෑම කාඩ් 5ක් වලංගු සංයෝජනයක් සෑදීමට යොදා ගත හැකිය. කාඩ්වල අනුපිළිවෙල වැදගත් නොවන අතර කාඩ් පුනරාවර්තනය විය නොහැකිය.
k- සංයෝජනයක් (නැතහොත් k- උපකුලකයක්) යනු අවයව k- ප්‍රමාණයක් ඇති උප කුලකයකි. අවයව n ප්‍රමාණයක් ඇති S කුලකයකින් (ප්‍රමාණය n වේ) තැනිය හැකි k- සංයෝජන (එක එකක ප්‍රමාණය k- වේ) සංඛ්‍යාව ද්වි පද සංගුණකයෙන් ලබා ගත හැකිය. (මෙය තේරුම් ශ්‍රිතය ලෙස ද හැඳින්වේ)

මෙහි n යනු අපට තෝරාගැනීමට දී ඇති වස්තු සමූහයේ විශාලත්වයයි. k- යනු අප තෝරාගත යුතු වස්තු සංඛ්‍යාවයි. n! මඟින් සංඛ්‍යාත්මක අගය ලැබේ.
උදාහරණයක් ලෙස කාඩ් 52 සම්මත කාඩ් කුට්ටමක් යොදා ගෙන තැනිය හැකි කාඩ් පහේ අත් ගණන පහත පරිදි ගණනය කළ හැකිය.

පුනරාවර්තන සහිතව සංයෝජන ගණන පහත ලෙස ගණනය කළ හැකිය.

උදාහරණයක් ලෙස කිසියම් ඇණවුම් පතක ඔබට තෝරාගත හැකි ඩෝනට් වර්ග 10 ක් තිබේ නම් ඔබට ඩෝනට් තුනක් අවශ්‍ය නම්  (10 + 3 − 1)! / 3!(10 − 1)! = 220 සමීකරණයට අනුව ඔබට තෝරා ගැනීම් කළ හැකි ක්‍රම 220ක් පවතී. (බහු කුලක බලන්න)
සංයෝජනයක් යනු කුලක විභාගයේ විශේෂ අවස්ථාවකි. වඩාත් නිවැරදිව කියතොත් මෙහිදී සිදු වන්නේ කුලකයක් k- සහ n − k ප්‍රමාණයේ කුලක දෙකකට වෙන් කිරීමකි.
n ඉතා විශාල වූ විට ඉහත ක්‍රම මඟින් n! ගණනය කිරීම ප්‍රායෝගික නොවන බැවින් ඒ සඳහා පහත ඇල්ගොරිතමය යොදාගත හැක.

උදා -

k  යොදා ගත් විට ලැබෙන අගයටම සමාන අගයක් n − k  යොදාගත් විට ද ලැබෙන බැවින් k,  n ගෙන් අර්ධයකට වඩා විශාල වන විට ගණනය සඳහා k වෙනුවට n − k යොදා ගැනීම වඩා පහසු විය හැක.

සටහන්

{|

Combination
|-

සංයෝජන


Gvardéiskoye  es un selo del raión de Krymsk del krai de Krasnodar, en Rusia. Está situado en la orilla izquierda del Kubán, 24 km al noroeste de Krymsk y 90 km al oeste de Krasnodar. Tenía 195 habitantes en 2010

Pertenece al municipio Kíyevskoye.

Enlaces externos y referencias

Este artículo contiene datos geográficos extraídos de Google Earth y el mapa de Rusia de Yandex.ru, accesible desde  este enlace.
Este artículo es una traducción de su correspondiente en la edición en ruso de Wikipedia, Гвардейское (Краснодарский край).
Sitio web del municipio
Mapa topográfico en maps.vlasenko.net.
Monumento en la localidad en Panoramio

Localidades del raión de Krymsk del krai de Krasnodar

Gvardéiskoye (Krasnodar)


Kertme, Çorum ilinin Sungurlu ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köy, 1919 yılı kayıtlarında Kürtköy adıyla geçmekte olup, 1928 yılından beri aynı adı taşımaktadır.

Coğrafya
Köy, Çorum il merkezine 74 km, Sungurlu ilçe merkezine 18 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Sungurlu belde ve köyleri

Kertme, Sungurlu


Tom Prince (26 de outubro de 1969 - 5 de fevereiro de 2022) foi um fisiculturista profissional americano. Prince ganhou seu cartão profissional da IFBB ao vencer o NPC National Championships de 1997 (seu único título geral) e permaneceu competitivo por cinco anos, encerrando sua carreira em 2002. Sua maior colocação profissional foi a Noite dos Campeões de 2001, onde terminou em terceiro. Prince sofria de problemas renais, uma rara condição genética do sangue chamada glomeruloesclerose segmentar focal, forçando-o a encerrar sua carreira relativamente cedo. Tom recebeu um transplante de rim em 2012, mas falhou dois anos depois, obrigando-o a fazer diálise três vezes por semana, cada tratamento durou 4 horas. Depois de encerrar sua carreira de fisiculturista, Tom (junto com sua esposa) administrava um negócio imobiliário de sucesso. Ele morreu em 5 de fevereiro de 2022, aos 52 anos.

Estatísticas
Altura: 5' 8" (1,72 m)

Peso da competição: 230 lbs (104 kg)

Peso fora de temporada: 300 - 317 lbs (136 - 144 kg)

Histórico competitivo

 1995 NPC Nationals – Heavyweight – 2º
 1996 NPC Nationals – Heavyweight – 2º
 1996 NPC USA Championships – Heavyweight – 2º
 1997 NPC Nationals – Peso Pesado e Geral – 1º
 Campeonato NPC USA de 1997 – Peso Pesado – 9º
 1999 Noite dos Campeões da IFBB – 13º
 2000 IFBB Ironman Pro Invitational – 9º
 2001 IFBB Grand Prix Inglaterra – 8º
 2001 Noite dos Campeões da IFBB – 3º
 2001 Mr Olympia – 16º
 2002 Noite dos Campeões da IFBB – 7º
 2002 IFBB Southwest Pro Cup – 9º

Veja também

 Lista de fisiculturistas profissionais masculinos
 Lista de fisiculturistas profissionais do sexo feminino

Fisiculturistas dos Estados Unidos
Desportistas afro-americanos
Nascidos em 1969

Tom Prince (fisiculturista)


Coca-Cola Life este varianta Coca-Cola, cu mai puține calorii, la care este folosit ca îndulcitor un extract din stevia rebaudiana.

Istoric
În anul 2013 Coca-Cola Life a fost introdus pentru prima data în Argentina si Chile. Lansarea în Uniunea Europeană a avut loc în toamna anului 2014, în Marea Britanie.

Comercializare
Criticii acuză concernul, că a vrut să facă comerț cu produsul "Greenwashing".  Cu noul logo verde se sugerează, că băutura este mai sănătoasă și mai naturală decât variantele dinaintea sa. Succesul acestei strategii de marketing este, cu toate acestea, îndoielnic, consumatorii fiind astăzi în general mai critici.  În Marea Britanie, cifrele de vânzări pentru 2016 sunt cu mai mult peste jumătate scăzute față de anul trecut. .

Distribuție
Coca-Cola Life a apărut în Argentina în iunie 2013, în Chile în noiembrie 2013, în Suedia în iunie 2014, iar în Marea Britanie în septembrie 2014. Băutura a fost lansată pe piața și din alte țări cu succes.

Coca-Cola Life se vinde în prezent în:
 Africa de Sud
 Argentina
 Armenia
 Australia (acolo fiind numită "Coca-Cola with Stevia")
 Austria
 Belgia
 Brazilia (acolo fiind numită "Coca-Cola com Stevia")
 Canada
 Chile
 Columbia
 Coreea de Sud
 Costa Rica
 Croația
 Danemarca
 Ecuador
 Elveția
 Emiratele Arabe Unite
 Estonia
 Filipine
 Finlanda
 Franța
 Germania
 Irlanda
 Italia
 Japonia
 Letonia
 Lituania
 Luxemburg
 Malta
 Marea Britanie
 Namibia
 Norvegia
 Noua Zeelandă
 Olanda
 Polonia
 România
 Rusia
 Statele Unite
 Suedia
 Ucraina
 Uruguay

Referințe

The Coca-Cola Company
Băuturi răcoritoare care conțin cofeină

Coca-Cola Life


La maison-forte du Bois-Rozé est une maison forte située sur la commune de Bénarville, en Seine-Maritime, en France. Le site fait l'objet d'une inscription au titre des monuments historiques depuis 1996. C'est .

Localisation

La maison-forte est située route d'Angerville, sur une position stratégique.

Historique
Le château initial est occupé par les troupes anglaises pendant la guerre de Cent Ans.

Le château est acquis par Charles de Goustimesnil, ligueur qui rejoint Henri IV en 1593.

Un incendie détruit ultérieurement la partie supérieure de l'édifice, qui est arasée.

Le château est inscrit comme monument historique depuis le .

Description
Le château est bâti en pierres calcaires, silex, briques et grès.

Ne subsistent au début du  qu'une tour et des murailles.

Notes et références

 Le patrimoine des communes de Seine-Maritime

Voir aussi

Bibliographie
 .

Liens internes
 Liste des châteaux et manoirs de la Seine-Maritime
 Liste des monuments historiques de la Seine-Maritime
 Liste des monuments historiques de l'arrondissement du Havre

Lien externe

Bénarville
Bénarville
Monument historique dans la Seine-Maritime
Monument historique inscrit en 1996
Patrimoine du XVIe siècle
Patrimoine du XVIIIe siècle

Maison forte du Bois-Rozé


NGC 5678 est une galaxie spirale intermédiaire située dans la constellation du Dragon. Sa vitesse par rapport au fond diffus cosmologique est de , ce qui correspond à une distance de Hubble de . NGC 5678 a été découverte par l'astronome germano-britannique William Herschel en 1789.

La classe de luminosité de NGC 5678 est II et elle présente une large raie HI. De plus, c'est une galaxie LINER, c'est-à-dire une galaxie dont le noyau présente un spectre d'émission caractérisé par de larges raies d'atomes faiblement ionisés. Selon la base de données Simbad, NGC 5678 est une galaxie à noyau actif.

À ce jour, 18 mesures non basées sur le décalage vers le rouge (redshift) donnent une distance de , ce qui est à l'intérieur des valeurs de la distance de Hubble.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des objets du New General Catalogue

Liens externes

 NGC 5678 sur le site du professeur C. Seligman

5678
Constellation du Dragon
Galaxie spirale
Galaxie spirale intermédiaire
Galaxie LINER
Galaxie active
Objet céleste découvert en 1789
Objet céleste découvert par William Herschel

NGC 5681


M-60 is an east–west state trunkline highway in the US state of Michigan. It runs from the Niles area at a junction with US Highway 12 (US 12) to the Jackson area where it ends at Interstate 94 (I-94). The trunkline passes through a mix of farm fields and woodlands, crosses or runs along several rivers and connects several small towns of the southern area of the state. The westernmost segment runs along divided highway while the easternmost section is a full freeway bypass of Jackson.

M-60 was originally designed in 1919 with the rest of the state highway system in Michigan. It ran roughly along its current route connecting downtown Niles to downtown Jackson. In the mid-1920s, the western end was extended to New Buffalo; since then several bypasses of the smaller towns along the highway were added. One of these bypasses resulted in the creation of an alternate route (Alternate M-60, Alt. M-60) through Concord; that route has since been decommissioned. When Niles was bypassed in the 1950s, a business loop (Business M-60, Bus. M-60) was created through town. After the western end was truncated to its current location, that business loop was converted to a business spur.

Route description

M-60 starts at an interchange along US 12 southeast of Niles in southwestern Cass County. From this interchange, the highway runs northeasterly along the divided highway on Detroit Road to an intersection with Bus. M-60 (Yankee Road). There, the main highway turns due east along the shore of Barron Lake. The trunkline continues through mixed farm fields and woodlands, running northeastward to Cassopolis and rounding Stone Lake on the southern approach to town. M-60 runs north–south through town on Broadway Street, merging with M-62 to run concurrently into downtown Cassopolis. M-60 turns eastward on State Street, separating from M-62, and leaves town while crossing a line of the Canadian National Railway.

East of Cassopolis, M-60 runs past Diamond Lake and through farm fields. At Vandalia, the highway passes Donnell Lake before meeting M-40 north of Bair Lake in Jones. East of Jones, the trunkline crosses into St. Joseph County and meets US 131 on the south side of Three Rivers. The two highways run  concurrently northward through a retail business corridor to an intersection with Michigan Avenue. M-60 turns east along Michigan Avenue following Bus. US 131 into downtown. The business loop turns north at the same intersection where M-60 meets M-86 near the Rocky River crossing. Continuing eastward, M-60 passes the high school and Three Rivers Municipal Dr. Haines Airport while running along the St. Joseph River. The trunkline turns north, runs by Fishers Lake and continues out of town through farm fields. Near Mendon, the highway runs along the river again. East of town, M-60 meets M-66, and the two run east and northeast through Leonidas into the extreme northwest corner of Branch County.

South of Athens, M-66 turns northward and M-60 continues around Union City and into southern Calhoun County. The road runs through Burlington on Leroy Street. At Marshall Street. M-60 meets the southern end of M-311 which runs north to the Battle Creek area. M-60 continues east through farm fields to Tekonsha where it meets Interstate 69 (I-69) northwest of town. Continuing to Homer, the highway runs along Lehigh Street in town; M-99 merges into M-60 after the intersection with Hillsdale Street. East of town, the highway widens into a four-lane divided highway; M-99 turns north along this short section of roadway and M-60 reverts to a two-lane highway again. The trunkline crosses the Kalamazoo River at Concord before it crosses into Jackson County. At Spring Arbor, M-60 passes the campus of Spring Arbor University. Outside of Jackson, the highway widens out to a full freeway bypass around the west side of the city. This bypass has one interchange with Michigan Avenue near Jackson County Airport. North of this interchange, the highway picks up the Business Loop I-94 and crosses the Norfolk Southern Railway line in the area. The freeway ends at a trumpet interchange with I-94 northwest of Jackson.

M-60 is maintained by the Michigan Department of Transportation (MDOT) like other state highways. Among these responsibilities, the department tracks the level of traffic that uses the roadways under its jurisdiction. This is expressed using a metric called annual average daily traffic (AADT), which is a statistical calculation of the average daily number of vehicles on a segment of roadway. According to MDOT's surveys in 2009, the highest traffic counts were 12,547 cars and 999 trucks along the freeway immediately south of I-94 near Jackson; the lowest AADT was the 2601 cars and 384 trucks west of Union City. Only two sections of M-60 have been listed on the National Highway System (NHS): along the US 131 concurrency in Three Rivers and on the BL I-94 concurrency near Jackson. The NHS is a network of roads important to the country's economy, defense, and mobility.

History
M-60 was designated with the rest of the original state highway system by July 1, 1919, on a series of roads running between Niles and Jackson by way of Cassopolis, Three Rivers and Tekonsha. By the end of 1927, the western end was extended  to terminate at US 12 at New Buffalo. In the early to mid-1930s, the Michigan State Highway Department (MSHD) realigned the New Buffalo–Niles section to bypass Galien and Buchanan, and the department extended US 112 concurrently along M-60 to New Buffalo. M-60 was rerouted around Concord in 1933,  Tekonsha was bypassed by the MSHD in late 1936, and the highway was routed around Union City  in 1937. The MSHD continued to improve the highway through the end of the 1930s. The last segment between Tekonsha and Homer was paved in 1940, making all of M-60 a hard-surfaced roadway.

In late 1949 or early 1950, the MSHD shifted M-60 through the Jones area to straighten the roadway. The US 131 bypass of Three Rivers opened in 1953; the US 131/M-60 concurrency became a Bus. US 131/M-60 concurrency through town as a result. On December 1, 1956, the highway department opened the first  of a new four-lane divided highway around the south side of Niles, with the final  of the bypass opening early the next year. Consequently, they converted the former route through town into a business loop. Bus. M-60 connected the bypass into downtown where it continued along Bus. US 112 back to US 112/M-60. At the end of the 1950s, M-60 was moved to a freeway bypass along the west side of Jackson; the final mile was also designated Bus. US 12 as both highways connected to the I-94/US 12 freeway north of the city. The western end was redesignated as a part of US 12 in the late 1961, and the M-60 designation was truncated off this roadway in 1966. M-60's routing has remained unchanged since.

Major intersections

Special routes
There have been two different special routes of M-60. Business M-60 (Bus. M-60) in Niles is still in existence, while Alternate M-60 (Alt. M-60) in Concord has been decommissioned.

Business M-60

Business M-60 (Bus. M-60) is a state business spur running through the city of Niles and adjacent townships. The spur starts at the intersection with M-51 (Main Street, 11th Street) and runs eastward along a former routing of M-60 on Oak Street through a residential section of town. Near the Berrien–Cass county line, the highway passes south of the Jerry Tyler Memorial Airport. East of the airport, the street name changes from Oak Street to Yankee Road, and Bus. M-60 runs to its terminus at M-60 (Detroit Road). The total length is , and 5,284–7,984 cars and 333 trucks use the route each day.

The business route was a loop route, continuing through downtown along Bus. US 112 when the designation was created in late 1956 or early 1957. M-60 was truncated west of Niles in 1966; at the same time, Bus. M-60 was truncated at its junction with Bus. US 12/M-51  near downtown.

Alternate M-60

Alternate M-60 (Alt. M-60) was an alternate loop route running through Concord. It acted as a "business route" into downtown Concord during its short lifetime after a bypass of town along M-60 was built. Its appearance predated the development of business routes in Michigan. Concord was bypassed in 1933, resulting in the creation of the alternate route. That route was turned over to local control the next year, decommissioning the designation.

See also

Footnotes

References

External links

M-60 at Michigan Highways
Bus. M-60 at Michigan Highways

060
U.S. Route 12
Transportation in Cass County, Michigan
Transportation in St. Joseph County, Michigan
Transportation in Branch County, Michigan
Transportation in Calhoun County, Michigan
Transportation in Jackson County, Michigan

M-60 (Michigan highway)


භූල් භුලයියා (සිංහල: වංකගිරිය) යනු ප්‍රියදර්ශන් විසින් අධ්‍යක්ෂණය කළ 2007 ඉන්දියානු ප්‍රහසන සංත්‍රාස චිත්‍රපටයකි. මෙය මෝහන්ලාල් සහ ශෝබනා ප්‍රධාන චරිත නිරූපණය කළ මණිචිත්‍රතාලු නම් 1993 මලයාලම් චිත්‍රපටයේ නිල ප්‍රතිනිර්මාණයක් වේ. එම චිත්‍රපටයෙන් ඉන්දියානු චිත්‍රපට ගණනාවක් ප්‍රතිනිර්මාණය වී ඇත.

භූල් භූලයියාහි ප්‍රධාන චරිත නිරූපණය කරන්නේ අක්ෂේ කුමාර්, විද්‍යා බාලන්, අමීෂා පටෙල් සහ ෂයිනි අහූජා විසිනි. පරේශ් රාවල් සහ රාජ්පාල් යාදව් සහාය චරිත නිරූපණයෙන් දායක වේ. චිත්‍රපටයේ ස්වර මාලා සහ ධ්වනිපථය නිමවන ලද්දේ පිළිවෙලින් රංජිත් බැරට් සහ ප්‍රිතම් විසිනි. එහි පද රචනය සිදුකරන ලද්දේ සමීර් විසිනි. මෙය විචාරක මෙන්ම ආර්ථික වශයෙන් ද සාර්ථකත්වයට පත් විය.

මෙහි ප්‍රධාන චරිතය පෙළෙන ආබාධය වන විඝටන තදාත්ම ආබාධය (dissociative identity disorder) යනු සැබෑ මානසික රෝගයකි. මෙම රෝගී තත්ත්වයේ ලක්ෂණ විස්තර කිරීමේ දී වඩාත්ම සුප්‍රකට නිදසුන වන්නේ ෂර්ලි ආර්ඩල් මේසන් නම් ඇමරිකානු කාන්තාවගේ සිද්ධියයි.

කතාපුවත
බද්‍රි (මනෝජ් ජෝෂි) යනු පාරම්පරික මන්දිරයක වෙසෙන බ්‍රාහ්මණ පවුලක ප්‍රධානියායි. මෙම මන්දිරය බෙංගාලි සම්භාව්‍ය නර්තන ශිල්පිනියක වූ මංජුලිකා නිතර ගැවසුණු ස්ථානයකැයි පැවසේ. බද්‍රිගේ වැඩිමහල් සොයුරාගේ පුත්‍රයා සහ ලේලිය වන සිද්ධාර්ත් (ෂයිනි අහූජා) සහ ආව්නි (විද්‍යා බාලන්) එක්සත් ජනපදයේ සිට සිය ගම්මානය වෙත පැමිණෙන අතර, ඔවුහු සිය පාරම්පරික මන්දිරයේ නවාතැන් ගැනීමට තීරණය කරති. මෙය සිද්ධාර්ත්ගේ ළමාවියේ පෙම්වතිය වූ රාධාගේ (අමීෂා පටෙල්) ඊර්ෂ්‍යාවට හේතුවුව ද, පසුව ඇය ඉන් මිදෙයි. සිහුසනේ උරුමකරු වන සිද්ධාර්ත් රජු ලෙස නම් කෙරේ.

සිද්ධාර්ත් සහ ආව්නි නවාතැන් ගෙන සිටින මන්දිරය වරක් සිද්ධාර්ත්ගේ මුතුන් මිත්තකු වූ රාජා විභූති නාරායන් විසින් භාවිතයට ගෙන තිබිණි. ඔහු බෙංගාලයේ සිට පැමිණි මංජුලිකා නම් නළඟනට පෙම් කළේ ය. නමුත් මංජුලිකා මන්දිරයට පසුපසින් වූ නිවසෙහි නවාතැන් ගත් තවත් නර්තන ශිල්පියකු වූ ශෂිධර් සමග ප්‍රේමයේන බැඳුණා ය. ඔවුහු රහසේ මුණගැසුණහ. දුර්ගාෂ්ටමි දින රාත්‍රියේ රජු ඔවුන් දෙදෙනාගේ සම්බන්ධය සහ පලායාමට ඔවුන් සැලසුම් කොට ඇති බව දැනගනියි. ඔහු මාලිගය තුළ අවසන් වරට නර්තනයක් ඉදිරිපත් කරන මෙන් ඔවුනට පවසයි. අවසානයේ රජු ශෂිධර්ගේ හිස ගසා දමා මංජුලිකා ඇගේ කුටියේ සිර කරයි. රජුගේ විවාහ මංගල්‍ය දිනයේ මංජුලිකා ගෙල වැළලාගෙන මිය යන අතර, ඇගේ ආත්මය මෙම මන්දිරයේ දිවි ගෙවන කිසිදු රජකුට නිදහසක් නොදෙන බවට සාප කොට ඇත. ඉන් අනතුරුව නොයෙකුත් අද්භූත සිදුවීම් ගණනාවක් සිදු වේ. එහි දී රජු කෙරෙහි නපුරු ඇසක ග්‍රහණයට නතු වී ඇතැයි පැවසෙයි. නොදන්නා සිදුවීම් හේතුවෙන් රජු ද මිය යයි. පසුව, බලවත් මන්ත්‍රකරුවන්ගේ සහායෙන් ම්නදිරයේ තෙවන මහලේ පූජනීය කවචයක් තනා විභූති සහ මංජුලිකා‍ගේ ආත්ම ඒ තුළ අගුළු ලනු ලැබෙයි.

සිදුවීම් අවුල් සහගත තත්ත්වයට පත්වන්නේ ආව්නි තෙවන මහලේ කුටියේ යතුරෙහි පිටපතක් භාවිතයෙන් මංජුලිකාගේ ආත්මය සිරකළ තහනම් කාමරයේ අගුළු විවෘත කිරීමත් සමගයි. අනතුරුව මන්දිරය තුළ අස්වාභාවික සිදුවීම් ගණනාවක් සිදුවන්නට පටන් ගනියි. ආව්නි මන්දිරයට ප්‍රිය කරන අතර, ඇයට මංජුලිකා සහ ඇගේ ඛේදනීය කථා පුවත දැනගන්නට ලැබෙයි. ඇය මංජුලිකා ලෙස වශීකරණයට ලක්වේ. බද්‍රි සහ බාටුක් ශංකර් (පරේශ් රාවල්) මෙම දුෂ්ට බලවේගයෙන් මිදීමට ශ්‍රී යාග්‍යප්‍රකාශ්ජි භාරතී (වික්‍රම් ගෝඛලේ) නම් පූජකයකුගේ සහාය පැතීමට තීරණය කරයි. නමුත් අවාසනාවට මේ වනවිට එම පූජකයා ලන්ඩනය වෙත පිටත් වී ඇති අතර, ඔහු නැවත පැමිණෙන දින අවිනිශ්චිත වේ.

සිද්ධාර්ත් මෙම අද්භූත සිදුවීම් සම්බන්ධයෙන් රාධාව සැක කරයි. තමන් මුලින් ඇය හා විවාහ වන්නට සිටි නමුත් පසුව ආව්නි හා විවාහ වීම නිසා ඇය උමතු වී ඇතැයි සිද්ධාර්ත් සිතයි. ඔහු නිව් යෝක්හි සිටින සිය මිතුරකු වන මනෝවෛද්‍ය ආදිත්‍ය ශ්‍රීවාස්තව් (අක්ෂේ කුමාර්) කැඳවන්නේ රාධාට සිදුව ඇත්තේ කුමක්දැයි දැන ගැනීමටයි. ආදිත්‍ය මන්දිරයට පැමිණීමත් සමග සෑම දෙයක්ම ප්‍රහසනයක් බවට පත්වන්නේ ඔහු මෝඩ පුද්ගලයකු යැයි අන්‍යන් සිතන නිසායි. නමුත් ඔහු සැබැවින්ම බුද්ධිමත් අයෙකි. රාධා අත කිසිදු වරදක් නොමැති බව ආදිත්‍ය ක්‍රමිකව අනාවරණය කර ගනියි. මෙම සිදුවීම් පසුපස වෙනත් අයකු සිටී යැයි විශ්වාස කරන ඔහු රාධාට පෙම් කරයි. එක් රැයක ඔහුට මංජුලිකාව මුණගැසෙන අතර, තමන් ඇයව වළකන බව පවසයි. කෝපයට පත් භූතාත්මය දුර්ගාෂ්ටමි දිනයේ සිය පළිගැනීම සම්පූර්ණ කරගන්නා බවට ප්‍රතිඥා දෙයි.

සිද්ධාර්ත්ගේ ඥාති සොයුරිය වන නන්දිනී සහ ශාරද් ප්‍රධාන්ගේ (විනීත්) විවාහ ගිවිස ගැනීමේ දී, ආව්නි ශාරද්ගේ සිරුරෙහි ආහාර හලයි. ඔහුව පිරිසිදු කිරීමට ඇය ඔහුව කැඳවාගෙන යයි. ආදිත්‍ය සහ සිද්ධාර්ත් එතැනට පැමිණෙන විට ඔවුන් දකින්නේ ආව්නි සහ ශාරද් අතර ගැටුමක් ඇතිවී ඇති බවයි. ඔවුන් ඉක්මණින් මැදිහත් වේ. සිද්ධාර්ත් සිතන්නේ ශාරද් ආව්නිට හිංසා කොට ඇති බවයි. නමුත් ආදිත්‍ය පවසන්නේ සැබෑ වැරදිකරු රාධා නොව ආව්නි බවයි. ආව්නිට විඝටන තදාත්ම ආබාධය නම් මානසික ආබාධය ඇතැයි හෙළිවේ. එහි දී පුද්ගලයාගේ අනන්‍යතාවට බලපෑම් එල්ලවන අතර, ඔහු තමන් වෙනත් අයකු යැයි සිතීමට පෙළඹේ. මන්දිරයේ සිදුවූ සෑම දෙයක් පසුපසම සිටින්නේ ආව්නි බව ආදිත්‍ය හෙළි කරයි. ආව්නිගේ ළමා විය පිළිබඳ තොරතුරු රැස් කරගැනීමට තමන් ආව්නිගේ උපන් ගම වෙත ගිය බවත්, එහි දී සාක්ෂි හමුවූ බවත් ඔහු හෙළි කරයි. මෙය වටහා දීමට සිද්ධාර්ත්ට ආව්නිව කැඳවන මෙන් පවසයි. සිද්ධාර්ත් ඇයව පෙළඹවීමේ දී, ආව්නි මංජුලිකා සේ හැසිරෙන අතර, මින් බියට පත්වන සිද්ධාර්ත් ආදිත්‍යගෙන් ඇයව මුදවා ගන්නා ලෙස ඉල්ලා සිටියි.

දුර්ගාෂ්ටමි දිනයේ දී, මංජුලිකා ලෙසින් සැරසුණු ආව්නි නර්තනයේ යෙදෙනු ආදිත්‍ය සහ සිද්ධාර්ත් දකියි. ඇයට තමන් සිය පෙම්වතා වූ ශෂිධර් සමගින් මියයාමට ප්‍රථම රජු ඉදිරියේ නර්තනයේ යෙදෙනු මැවී පෙනෙයි. පැරණි විභූති නාරායන් රජු මංජුලිකාට පෙම් කළ අයුරුත්, මංජුලිකා සහ ශෂිධර්ගේ ඛේදනීය ප්‍රේම වෘත්තාන්තයත් අනාවරණය වේ. රජ මාලිගයේ නර්තනයේ යෙදෙන ආව්නි සිතා සිටින්නේ තමා මංජුලිකා බවත්, ශාරද් යනු ශෂිධර් බවත් ය. ආව්නි සම්පූර්ණයෙන්ම මංජුලිකා බවට පත්වෙමින් සිය සැමියා වූ සිද්ධාර්ත්ව මරාදමන්නට තැත් කරන්නේ මංජුලිකාගේ පෙම්වතාව මරාදැමූ රජු ඔහු යැයි සිතමිනි.

ආව්නිව සුව කරගැනීම පිණිස ආදිත්‍ය මංජුලිකාව පොරොන්දු කරගන්නේ රජුව මරා ඇගේ පළිගැනීම සම්පූර්ණ කරගැනීමට ඇයට අවස්ථාව හිමිවුවහොත් ආව්නිගේ සිරුරෙන් නික්ම යන ලෙසටයි. පූජක ශ්‍රී යාග්‍යප්‍රකාශ්ජී භාරතී පැමිණෙන අතර, ඔහුගේ සහාය ඇතිව දුර්ගාෂ්ටමි චාරිත්‍රයේ දී, ආදිත්‍ය සැලැස්මක් යොදයි. ඒ අනුව රජු මරා දමන අයුරින් අනුරුවක් තනා එය විනාශ කොට රජු මියගොස් ඇති බව ඇයට පෙනෙන්නට සලස්වයි. මංජුලිකා සිතන්නේ තමන් සැබැවින්ම රජුව මරාදැමූ බවයි. මෙම "ඝාතනයෙන්" පසුව තෘප්තියට පත් මංජුලිකා සදහටම ආව්නිගේ සිරුර හැර යයි. ආව්නි සුවපත් වන අතර, සෑම දෙයක්ම යහපත් අතට හැරේ. මේ අතර තමන්ව විවාහ කරගැනීමට රාධා කැමති නම් තමන් සිය දෙමාපියන් කැඳවන බව ආදිත්‍ය පවසයි. ප්‍රීතියට පත් රාධා එයට ඇගේ නිහඬ අනුමැතිය ලබා දෙයි.

චරිත නිරූපණය
 අක්ෂේ කුමාර්, වෛද්‍ය ආදිත්‍ය ශ්‍රීවාස්තව් ලෙස; සිද්ධාර්ත්ගේ මිතුරා වන මොහු මනෝචිකිත්සකවරයෙකි. මන්දිරයේ සිදු වන සිදුවීම් පිළිබඳ සොයාබැලීමට සිද්ධාර්ත් මොහුව කැඳවයි.
 විද්‍යා බාලන්, ආව්නි චතුර්වේදි/ මංජුලිකා ලෙස; තරුණ යුවතියක වන මැය සිද්ධාර්ත් හා විවාහ වේ. මංජුලිකාගේ ආත්මය සිරකොට ඇතැයි පවුලේ සාමාජිකයින් විශ්වාස කරන අගුළු ලූ කාමරයක් ඇය විසින් විවෘත කිරීමෙන් පසු නිවසෙහි අද්භූත සහ අධිස්වාභාවික සිදුවීම් ඇරඹේ.
නවිකා කෝටියා, ළමා ආව්නි ලෙස
 ෂයිනි අහූජා, සිද්ධාර්ත් චතුර්වේදි ලෙස; ආව්නිගේ දයාබර සැමියා වන මොහු එක්ස්ත ජනපදයේ අධ්‍යාපනය ලැබූවෙකි. සිය පුවලේ සාමාජිකයන් මෙන් නොව මොහු අධිස්වාභාවික දෑ විශ්වාස නොකරයි. මේ නිසා ඔහු සිය මිතුරකු වන මනෝවෛද්‍ය ආදිත්‍යට මේ පිළිබඳ විමර්ශනය කරන ලෙස පවසයි.
 අමීෂා පටෙල්, රාධා ලෙස; සිද්ධාර්ත්ගේ ළමා වියේ මිතුරියක වන මැය ආදිත්‍යගේ පෙම්වතියයි. අධිස්වාභාවික සිදුවීම් පසුපස සිටින්නේ මැය යැයි සිද්ධාර්ත් සැක කරයි.
 පරේශ් රාවල්, බාටුශංකර් උපධ්‍යාය ලෙස
 රාජ්පාල් යාදව්, චෝටේ පණ්ඩිත්/ ලාල් හනුමාන් ලෙස
 අස්රානි, මුරාරි ලෙස
 වික්‍රම් ගෝඛලේ, ආචාර්ය යාග්‍යප්‍රකාශ් භාරතී ලෙස
 ම‍නෝජ් ජෝෂි, බද්‍රිනාරායන් 'බද්‍රි' චතුර්වේදි ලෙස
 රසිකා ජෝෂි, ජානකී උපධ්‍යාය ලෙස
 තරීනා පටෙල්, නන්දිනී උපධ්‍යාය ලෙස
 විනීත්, මහාචාර්ය ශාරද් ප්‍රහ්ලාද්/ ශෂිධර් ලෙස
 කාවේරි ජා, ගිර්ජා උපධ්‍යාය ලෙස
ජිමිත් ත්‍රිවේදි, ගෝටි ලෙස

නිෂ්පාදනය

නළුවරණය
මුලින් භූල් භුලයියාහි කාන්තා චරිත සඳහා යෝජනා වී තිබුණේ ඓශ්වර්යා රායි සහ කැට්‍රිනා කෙයිෆ් ය. ඔවුන් මෙම ඉල්ලීම ප්‍රතික්ෂේප කිරීමත් සමග ඒ වෙනුවට විද්‍යා බාලන් සහ අමීෂා පටෙල් තෝරාගැනිණි. මෙම චිත්‍රපටය සඳහා කථක් නර්තනය පුහුණු වීමට විද්‍යා බාලන්ට සිදු විය. මෙහි ඇති තවත් අහඹු සිදුවීමක් වන්නේ මණිචිත්‍රතාලුහි දෙමළ ප්‍රතිනිර්මාණය වූ රජිනිකාන්ත් රංගනයෙන් දායක වූ චන්ද්‍රමුඛී (2005) චිත්‍රපටයේ චරිත නිරූපණය කළ විනීත් හට මෙහි ද එම චරිතය නිරූපණය කිරීමට සිදුවීමයි. මෙහි නර්තනය ප්‍රධාන වශයෙන්ම කථක්, ඔඩිසි සහ භරතනාට්‍යම් සම්මිශ්‍රණයකි.

සංගීතය

ස්වර මාලා
චිත්‍රපට ස්වරමාලාව රචනය සහ නිෂ්පාදනය කරන ලද්දේ රංජිත් බැරට් විසිනි.

ධ්වනිපථය

ප්‍රිතම් විසින් ගොඩනගන ලද මෙම ධ්වනි පථය 2007 සැප්තැම්බරයේ මුදාහැරිණි. ඉන්දියානු වෙළඳ වෙබ්අඩවියක් වන බොක්ස් ඔෆීස් ඉන්ඩියා අනුව, ඒකක 12,00,000කට ආසන්න සංඛ්‍යාවක් අලෙවි වූ මෙම චිත්‍රපටයේ ධ්වනිපථ ඇල්බමය වසරේ අටවන ඉහළම අලෙවියට ලක්වූ ඇල්බමය විය.

මණිචිත්‍රතාලු සහ එහි ප්‍රතිනිර්මාණ චරිත සටහන

බොක්ස් ඔෆීස්
භූල් භුලයියා ආර්ථික අතින් සාර්ථකත්වයට පත් අතර, එය ඉන්දියාව තුළ ක ශුද්ධ ආදායමක් උපයා ගත්තේ ය. මෙය 2007 වර්ෂයේ 6වන ඉහළම දේශීය චිත්‍රපට ආදායම වේ.

චිත්‍රපටයේ සමස්ත විදෙස් ආදායම $3,910,000ක් විය. මෙහි එක්සත් රාජධානියේ සර්වකාලීන විදෙස් ආදායම $1,380,000ක් ද, උතුරු ඇමරිකාවේ $1,130,000 ද, එක්ස්ත අරාබි එමිරේටයේ $820,000ක් ද, ඕස්ට්‍රේලියාවේ $151,000ක් සහ වෙනත් වෙළඳපොලවල $429,000ක් ද වශයෙන් විය.

ලොව පුරා ප්‍රදර්ශනයෙන් චිත්‍රපටය ක ආදායමක් උපයා ගත්තේ ය.

ආශ්‍රේයයන්

බාහිර සබැඳි

2000 දශකයේ හින්දි-භාෂා චිත්‍රපට
2007 චිත්‍රපට
ඉන්දියානු චිත්‍රපට
ඉන්දියානු ප්‍රහසන සංත්‍රාස චිත්‍රපට
ඉන්දියානු චිත්‍රපට ප්‍රතිනිර්මාණ
2000 දශකයේ ප්‍රහසන සංත්‍රාස චිත්‍රපට
සංත්‍රාස චිත්‍රපට ප්‍රතිනිර්මාණ
බෙංගාලි-භාෂා චිත්‍රපට
ප්‍රියදර්ශන් අධ්‍යක්ෂණය කළ චිත්‍රපට
ප්‍රිතම්ගේ ගීත ඇතුළත් චිත්‍රපට

භූල් භුලයියා


المَدَر أو سَلَس البَرَاز  هو عبارة عن ضعف في السيطرة على التبرز، ما يؤدي إلى خروج محتويات الأمعاء بشكل لا إرادي؛ بما في ذلك الغازات وعناصر البراز السائل والمخاط أو البراز الصلب. سلس البراز هو علامة أو عرض وهو ليس تشخيصًا. يمكن أن ينتج سلس البول عن أسباب مختلفة وقد يحدث مع الإمساك أو الإسهال. يجري الحفاظ على استمرارية السلس من خلال عدة عوامل مترابطة، بما في ذلك آلية أخذ العينات الشرجية، وعادةً ما يكون هناك أكثر من نقص واحد لهذه الآليات لينتج عنها سلس البراز. يُعتقد أن الأسباب الأكثر شيوعًا هي الأذية الفورية أو المتأخرة الناجمة عن عملية الولادة، والمضاعفات الناجمة عن جراحة شرجية سابقة (لا سيما التي تشمل المصرات الشرجية أو البطانة الوعائية للبواسير)، تغير العادات المعوية (مثل الناجمة عن متلازمة القولون العصبي، وداء كرون، والتهاب القولون التقرحي، حساسية الطعام، أو الإمساك مع السلس الزائد)، والجنس الشرجي. نحو 2.2% من البالغين مصابون بهذا العرض طبقًا للإحصائيات.

لسلس البراز ثلاث عواقب رئيسية هي: الحساسية الموضعية للجلد حول الشرج ومجرى البول، بما في ذلك النقع (تليين وتبييض الجلد بسبب الرطوبة المستمرة)، أو التهابات مجرى البول، أو قرحة الفراش. غالبًا ما يكون هناك انخفاض في احترام الذات، والخجل، والشعور بالذل، والاكتئاب، والحاجة إلى تنظيم الحياة لتسهيل الوصول إلى المرحاض دوماً وتجنب الأنشطة الممتعة. سلس البراز هو مثال لحالة طبية موصومة من قبل المجتمع، ما يخلق حواجز أمام المعالجة الناجحة. إذ يكون المصابون محرجين للغاية لطلب المساعدة الطبية، ويحاولون معالجة الأعراض بمعزل عن الآخرين. وترتبط هذه الحالة بانخفاض في جودة الحياة لدى الشخص الذي يعاني منها.

سلس البراز هو واحد من أكثر الحالات الموهنة نفسياً واجتماعياً عند فرد يتمتع بصحة جيدة، ولكن يمكن علاجها بصورة عامة. يمكن تحقيق العلاج من خلال مزيج فردي من التدابير الغذائية، والدوائية، والجراحية. يكون مقدمو الخدمة الصحية على دراية سيئة بخيارات العلاج غالبًا، وقد يفشلون في التعرف على تأثير سلس البراز.

العلامات والأعراض
يؤثر سلس البراز فعليًا على جميع جوانب حياة الناس، ويقلص إلى حد كبير الصحة البدنية والعقلية، ويؤثر على الحياة الشخصية، والاجتماعية، والمهنية. قد تشمل الآثار العاطفية الإجهاد، والخوف، والقلق، والإرهاق، والخوف من الذل العام، والشعور بالقذارة، وضعف صورة الجسم، وتقليل الرغبة في ممارسة الجنس، والغضب، والشعور بالإهانة، والاكتئاب، والعزلة، والسرية، والإحباط، والإحراج. قد يحتاج بعض الأشخاص إلى التحكم في الحياة خارج سلس البراز كوسيلة للتعويض. قد تؤثر الأعراض الجسدية أيضًا مثل وجع الجلد والألم والرائحة على نوعية الحياة. النشاط البدني مثل التسوق أو التمارين الرياضية غالباً ما يتأثر. قد يتأثر السفر أيضاً مما يتطلب التخطيط الدقيق. ويتأثر العمل أيضا بالنسبة لمعظم المرضى. العلاقات، والأنشطة الاجتماعية، والصورة الذاتية غالباً ما تتأثر. قد تتفاقم الأعراض مع مرور الوقت.

الأسباب
سلس البراز هو علامة أو عرض، وليس تشخيصًا، ويظهر نتيجة قائمة طويلة من الأسباب. غالباً ما تنتج عن تفاعل معقد بين عدة عوامل متداخلة، والتي قد يكون من السهل تصحيح الكثير منها. ما يصل إلى 80% من الناس لديهم أكثر من عامل مسبب للعرض في نفس الوقت. يمكن تعويض العجز في المكونات الوظيفية الفردية لآلية السلس جزئيًا لفترة زمنية معينة، حتى تفشل مكونات التعويض نفسها. على سبيل المثال، قد تحدث إصابة أثناء عملية الولادة تسبق ظهور السلس لعقود، لكن التغييرات في قوة الأنسجة بعد انقطاع الطمث تقلل بدورها من كفاءة الآليات التعويضية. يُعتقد أن أكثر العوامل شيوعًا في ظهور العرض هو الإصابة أثناء الولادة وبعد آثار جراحة الشرج، وخاصة تلك التي تنطوي على العضلة العاصرة الشرجية وبطانة البواسير الوعائية.

غالبية الأشخاص الذين يعانون من سلس البول الذين تزيد أعمارهم عن 18 عامًا يندرجون في واحدة من عدة مجموعات من الآتية: الأشخاص الذين يعانون من تشوهات تشريحية شرجية (صدمة للعضلة العاصرة، انحلال العضلة العاصرة، ناسور شرجي، هبوط المستقيم)، الاضطرابات العصبية (التصلب المتعدد، إصابة النخاع الشوكي، السكتة الدماغية)، الإمساك (وجود كمية كبيرة من البراز في المستقيم)، والخلل المعرفي و/أو السلوكي (الخرف، صعوبات التعلم)، الإسهال، أمراض الأمعاء الالتهابية (مثل التهاب القولون التقرحي، مرض كرون)، ومتلازمة القولون العصبي. يُعرف مرض السكري أيضًا بأنه سبب للسلس، لكن آلية هذه العلاقة ليست مفهومة جيدًا.

العيوب الخلقية منذ الولادة
قد تكون العيوب الخلقية الشرجية وعيوب الحبل الشوكي سببًا لسلس البراز في الأطفال. وهذه تُرصد وتُحلّ مبكراً عادةً، ولكن كبح الرغبة في التبرز غالبًا يكون ضعيفًا بعد ذلك.

الجهاز العصبي المركزي
تتطلب السيطرة على البراز التواصل الواعي واللاوعي للمعلومات من وإلى الشرج. قد تؤثر عيوب/تلف المخ على الجهاز العصبي المركزي بشكل موضعي (مثل السكتة الدماغية أو ورم مثل آفات الحبل الشوكي أو صدمة أو التصلب المتعدد) أو بشكل منتشر (مثل الخرف أو التصلب المتعدد أو نتيجة لعدوى أو مرض باركنسون أو نتيجة للمخدرات). سلس البراز (وسلس البول) قد يحدثان أيضًا أثناء نوبات الصرع.

الإسهال
تُعد السيطرة على البراز السائل أكثر صعوبة بالمقارنة مع البراز الصلب. ومن ثم يمكن أن يتفاقم سلس البراز بسبب الإسهال. يعتبر البعض أن الإسهال هو أكثر العوامل المتفاقمة شيوعًا. عندما يكون الإسهال ناجماً عن مشاكل مؤقتة مثل الالتهابات الخفيفة أو الحساسية الغذائية، يميل سلس البول إلى أن يكون قصير المدة. الحالات المزمنة -مثل متلازمة القولون العصبي أو داء كرون- يمكن أن تسبب الإسهال الحاد الذي يدوم لأسابيع أو أشهر. الأمراض والأدوية والدهون الغذائية التي لا يمكن هضمها والتي تتداخل مع الامتصاص المعوي قد تسبب إسهال دهني (إفرازات المستقيم الدهني) ودرجة من سلس البراز.

المنهج التشخيصي

التعريف
لا يوجد تعريف مقبول عالمياً حتى الآن، ولكن سلس البراز يُعرَّف عمومًا بأنه عدم القدرة المتكررة على التحكم طوعًا في مرور محتويات الأمعاء من خلال القناة الشرجية وطردها في مكان ووقت مقبولين اجتماعيًا، ويحدث ذلك في الأشخاص فوق من يبلغون الأربعة أعوام.

يمكن أن تكون الأعراض مرتبطة بشكل مباشر أو غير مباشر بفقدان السيطرة على الأمعاء. الأعراض المباشرة (الأولية) هي عدم التحكم في محتويات الأمعاء التي تميل إلى أن تتفاقم دون علاج. الأعراض غير المباشرة (الثانوية) -والتي هي نتيجة السلس- تشمل الحكة (حكة شديدة في الشرج)، التهابًا جلديًا حول الشرج (تهيج جلدي) والتهابات مجرى البول. قد يذكر الأشخاص الأعراض الثانوية فقط بسبب الإحراج بدلاً من الإقرار بسلس البراز. أي سبب رئيسي سيؤدي إلى ظهور علامات وأعراض إضافية، مثل بروز الغشاء المخاطي في حالة هبوط المستقيم الخارجي. تتشابه أعراض تسرب البراز مع سلس البراز، وقد تحدث بعد التغوط. قد يكون هناك أيضاً فقدان لكميات صغيرة من سائل بني مُلطخ للملابس الداخلية.

انظر أيضًا
 سلس البول

المراجع

أعراض وعلامات الجهاز الهضمي
اضطرابات القناة الهضمية
تبرز
جراحة القولون والمستقيم
سلس

سلس البراز


Svijet

Otkrića
 Johann Georg Palitzsch prvi uočio Halleyev komet na predviđenoj putanji.

Osnivanja

Događaji

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

Astronomske pojave

Hrvatska i u Hrvata

Otkrića

Osnivanja

Događaji

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

Izvori

Vanjske poveznice

Astronomija u 1758.


Memórias de um Estrangulador de Loiras é um filme experimental brasileiro filmado em Londres em 1971. Escrito e dirigido pelo cineasta brasileiro Júlio Bressane e estrelado por Guará Rodrigues. Este é o primeiro filme do diretor após seu exilio em Londres, em maio de 1970, por consequência das censuras e perseguições da ditadura militar, o décimo filme do diretor e sexto filme produzido por sua produtora, Belair Filmes.<ref>{{citar web|url=https://www.camara.leg.br/radio/programas/291667-especial-cinema-2-trajetoria-do-cinema-novo-no-brasil-0708/|titulo=Especial Cinema 2 - Trajetória do cinema novo no Brasil (07'08)|autor=José Carlos Oliveira|website=Portal Câmara dos Deputados|acessodata=02-02-2022}}</ref>

 Sinopse
Um serial-killer assassina ininterruptamente mulheres louras.

 Recepção
O filme só chegou a ser exibido no Brasil em 1981, no Cinema Candido Mendes, Rio de Janeiro. A dificuldade em acessar o longa, contribuiu para sua fama de ser um dos trabalhos mais raros e mais elogiados de Bressane. Memórias de um Estrangulador de Loiras possui nota 7,3/10 no IMDb baseado em 61 avaliações de usuários. No Letterboxd sua nota média é de quatro de cindo estrelas possíveis, baseado em 595 avaliações.

Segundo o crítico de cinema Wallace Andrioli, Memórias de um Estrangulador de Loiras'' é "uma obra prima, (...) radicalmente moderno, metalinguístico, experimental". Andrioli considera o filme como um filme de horror "semelhante a Alien – O 8º Passageiro (1979), de Ridley Scott, e O Enigma de Outro Mundo (1982), de John Carpenter." Já o critico Luís Alberto Rocha Melo afirma que

Leitura adicional
Cinema Marginal

Ligações externas

Filmes dirigidos por Júlio Bressane
Filmes sobre assassinatos
Filmes do Brasil de 1971

Memórias de um Estrangulador de Loiras


Düalite, Türkçede "ikilik", "ikilem", "ikileme", "ikili denge" gibi çeşitli biçimlerde kullanılmakta olup, doğadaki, evrendeki karşıtlık ve birbirini tamamlayıcılık ilkesini ifade eden genel bir terimdir.

Okültizm ve ezoterizm literatüründe esas olarak, sayısal sembollerden iki rakamının içerdiği anlamlarla ilgili olarak kullanılır. Genellikle, birlik-çokluk, ruh-madde, bilinçli-bilinçsiz, tesir eden-tesir edilen, şekil veren-şekil alan, aktiflik-pasiflik, Gök-Yer, spiritüel alem-fiziksel alem, ışık-karanlık, ak-kara, hayır-şer, iyi-kötü, vicdan-nefsaniyet, özgecilik-bencillik, müspet-menfi, saflık-kirlilik, iç-dış, yüksek olan-alçak olan, pozitif güçler-negatif güçler, soğuk-sıcak, eril-dişil, doğum-ölüm, yükseliş-iniş, mikrokozmos-makrokozmos gibi bir tür karşıtlık ve birbirini bütünleyicilik gösteren iki şeyi, iki gücü, iki varlığı, iki unsuru ifade etmede kullanılır.

Düalite sembolünün tradisyonlarda genellikle, hayır ile şer, iyi ile kötü, vicdan ile nefsaniyet, özgecilik ile bencillik, olumlu ile olumsuz unsurlarının bulunduğu fiziksel ortamı, yani varlığın ruhsal gelişim göstermek üzere bulunduğu tezahür ortamlarını (üç boyutlu alemi) ifade etmek üzere kullanıldığı görülmektedir.

Ezoterizme göre düalitenin olmadığı hal tradisyonlarda çoğunlukla androjenlik (erkek veya dişi olmayış), cennet veya hakikat ağacının meyvesinin henüz yenilmemiş olması sembolizmiyle ifade edilir. Düalitenin henüz mevcut olmadığı hal, varlığın erkek veya dişi bedenine sahip olmadığı ve iyilik ile kötülük gibi ikili denge unsurlarının bulunduğu fiziksel ortamda henüz doğmamış olduğunu, düalitenin aşılmış olması sembolüyle ise varlığın artık ıstırabın söz konusu olduğu, ikili denge unsurunun bulunduğu dünyalarda doğmasına gerek kalmamış olduğu hali ifade eder ki, "büyük kurtuluş" denilen bu hedef nirvana ve mokşa terimleriyle ifade edilen "küçük kurtuluş" hedefinden daha ileri bir hedefi ifade eder.

Bu hedef, Okültizm'de rebis sembolüyle, kimi tradisyonlarda androjen hale gelme veya "ilahlarla özdeş olma" gibi sembolizmlerle ifade edilir. Eski Mısır bilgeliğinde bu konu şöyle ifade edilir: "İlahlar ikiliği bir etmiş insanlardır. İnsanlar ise birliği bilmek için ikiliği yaşayan henüz çocuk ilahlardır."

Modern fizikte ikisellik kavramı, ışığın hem parçacık hem de dalga özelliklerini aynı anda taşıdığını ifade etmek için kullanılır.

İkisellik günümüzün popüler görüşlerindendir, çünkü 'din ve devlet' in birbirlerinden ayrılmasını yansıtır. Din ve felsefe, kutsal ve dünyasal ayrımı modern çağın karakteridir. Dualizm basitçe, İmanı ve Aklı birbirlerinden koparır ve her ikisini farklı odalara yerleştirir. Bunu genellikle sorgulamayı bilimselliğe, matematiğe ve tecrübelere indirgeyerek imanı da kişiselleştirip, subjektif davranışa indirgeyerek yapar. Böylece akıl ve iman genel ve kişisel alanları temsil eder.

Kaynakça
 Dictionnaire des symboles, Jean Chevalier
 Semboller Ansiklopedisi, Ruh ve Madde Yayınları

Ezoterizm
Okültizm

Düalite


Harp Akademileri Türk Silahlı Kuvvetlerine bağlı yüksek lisans düzeyinde eğitim ve öğretim veren, nitelikli kurmay subay yetiştiren bir askerî akademiydi. Eğitim ve öğretim faaliyetlerin Yenilevent'teki yerleşkesinde sürdürüyordu. 31 Temmuz 2016 tarihinde 15 Temmuz darbe girişiminden sonra ilan edilen OHAL kapsamındaki Kanun Hükmündeki Kararname ile birlikte kapatıldı. Aynı KHK'da yapılan düzenlemeyle Enstitüler adı altında Milli Savunma Üniversitesine bağlı olan yeni bir yapı oluşturuldu.

Tarihi

1848 yılında kurulmuş olan "Erkan-ı Harbiye Mektebi" (Harp Akademileri) ilk mezunlarını 1849 yılında verdi. 18. yüzyılın ilk yarısında küresel gelişmelere paralel olarak Osmanlı İmparatorluğu geniş bir yelpazede ordu teşkilatı dahil reformlar gerçekleştirdi. 1845 yılında Kara Harp Okulu (Mekteb-i Harbiye Komutanı Mehmed Emin Derviş Paşa, Hariciye Nazırı Keçecizade Fuat Paşa ve Şeyhülislam Arif Hikmet'ten oluşan Askeri Talim Kurulu Başkanı Sultan Abdülmecid'in idari emriyle askerî liseler kurulmuş; Harp Akademisi eğitim süresi dört yılda çıkarılmış ve Avrupa orduları gibi kurmay subay yetiştirmek için yeni kurslar açılmıştır. Akademi, bu süreçten sonra kurumsal bir kimlik kazanmıştır.

Akademi için kurulması planlanan ilk yerleşke olarak İstanbul seçilmiştir. Harbiye'deki bina 1854'ün başlarında Osmanlı'nın Kırım Savaşı'ndaki müttefiki Fransız birliklerine misafirhane ve hastane olarak tahsis edildiğinde akademi, bugün "Taşkışla" olarak bilinen İstanbul Teknik Üniversitesi binasına geçici olarak taşınmıştır. 1858'in sonunda akademi ve genelkurmay kursları Gülhane Askeri Tıp Akademisi'ne (GATA) taşındı. 1862 yalında Kırım Savaşı sırasında yanan ve restore edilen Harbiye'deki eski yerleşkeye geri dönüldü. 2 yıl sonra, bugünkü Deniz Harp Okulu, Osmanlı İmparatorluğu Donanması'nın kurmay okulu olarak kuruldu. Osmanlı Ordusu'nun yeniden yapılanma çabalarının bir parçası olarak, kurmay kolejleri ve diğer askeri okullar için 1866'da yeni düzenlemeler yapıldı. Bu düzenlemelerle akademi eğitimi üç yıla çıkarıldı ve ek askeri kurslarla tatbikatlara ve uygulamalı eğitime ağırlık verildi. Kurmay subay olmak başlangıçta başlı başına farklı bir kol olarak görülse de, 1867'den itibaren piyade, süvari ve topçu gibi branşlarda kurmay subay yetiştirmek için yeni programlar uygulanmaya başlandı. 1899 yılında, kurmay subay kursları ve kurmay adayı subayların eğitimine ek olarak daha yüksek askeri eğitime sahip subay yetiştirilmesi gerektiği görüşü benimsendi ve ardından, daha fazla sayıda subay, kurmay subay kurslarına kabul edilmeye başlandı. Bu süreç 1908 yılına kadar devam etti.

Mustafa Kemal Atatürk, 57. dönem kurmay kursunu başarıyla bitirmiştir. Atatürk, 1902 yılında kabul edildiği Harbiye'deki akademiden kurmay subay olarak 1905 yılında mezun olmuştur. Akademinin Harbiye'deki eski binası günümüzde Askeri Müze olarak kullanılmaktadır.

İkinci Meşrûtiyet sonrası dönem

Osmanlı'da İkinci Meşrutiyet'in ilanının ardından akademiye katılma şartı olan kurmay kursunun katılım şekli, 4 Ağustos 1909 tarihli yeni "Kurmay Kursu Yönetmeliği" ile yeniden düzenlendi. Birkaç ay sonra, akademi Harbiye'den Yıldız Sarayı'na taşındı. Kara Harp Okulu'ndan kurmay kolejine doğrudan geçiş uygulaması kaldırıldı ve akademiye katılmak için Kara Harp Okulundan mezun olup, iki yıllık kıt'a hizmeti yapmış olma şartı getirildi. Daha sonra askerler sınavlara tabi tutuldu ve sınavı geçenler kurmay subay adayı olarak kursa kabul edildi.

Savaşlar dönemi
Akademiden mezun olan genç kurmay subaylar 1911 Trablusgarp Savaşı, 1912-1913 Balkan Savaşı ve 1914-1918 arasındaki I. Dünya Savaşı, 1919-1922 yılları arasındaki Kurtuluş Savaşı'nda büyük bir deneyim kazanmış ve olağanüstü bir başarı sergilemiştirler. 16 Mart 1920 tarihinde İstanbul'un işgal edilmesinin ardından askeri okullar Birinci Dünya Savaşı'nın galipleri tarafından kapatıldı; bununla birlikte akademi 28 Ocak 1919'da taşındığı Teşvikiye'deki Şerif Paşa Konağı'nda Nisan 1921'e kadar faaliyetlerini sürdürmeye devam etti. 1919'da akademi müfredatı, savaş taktikleri ve dil kurslarına ağırlık verildi. 1921'in başlarında akademinin yeri yeniden değiştirilerek Beylerbeyi'ne taşınmasına karar verildi. Ancak tüm öğretmen ve öğrenci askerlerin Kurtuluş Savaşı'na katılmak üzere Anadolu'ya gitmesi üzerine akademi ve kurslar geçici olarak kapatıldı.

Cumhuriyet dönemi ve günümüz
Kurtuluş Savaşı sonrası akademi 13 Ekim 1923 tarihinden itibaren İstanbul Üniversitesi'nin idari binası olarak anılan Beyazıt'taki Harbiye Nezareti binasında "Yüksek Harp Okulu" adıyla eğitim ve öğretim faaliyetlerine yeniden başladı. Akabinde 24 Mart 1924'te ismi "Genelkurmay Kurs Müdürlüğü" olarak değiştirildi ve Yıldız Sarayı'na taşındı. 1927 yılında bir kez "Harp Akademisi Müdürlüğü" adını aldı ve akabinde müdürlük adı komutanlığa çevrildi. Akademi 1975 yılına kadar bu lokasyonda eğitim ve öğretim faaliyetlerine devam etti. 15 Ocak 1927 tarihinde kurulan Yüksek Levazım Okulu, Levazım Üst Subay Akademisi ve Levazım Okulu ile General ve Üst Subaylara mahsus Yüksek Komuta Akademisi de Harp Akademisi'ne bağlandığından Askeri Akademiler Komutanlığı adı verilmiştir. Adı değiştirilen akademi, sadece bir kadrolu olmaktan, 1930'da Deniz Harp Akademisi'nin yeniden açılmasıyla büyümeye başladı. 7 yıl sonra, Türk askeri havacılığının gelecekteki pilot subaylarını yetiştirmek için Hava Harp Akademisi kuruldu.

İkinci Dünya Savaşı sonrası dönem

İkinci Dünya Savaşı nedeniyle akademi, 1941 yılından başlayarak 5 yıl süreyle, tesislerini Ankara'daki Kara Kuvvetleri Komutanlığı karargahına taşıdı ve savaşı bitimine müteakip 1946 yılında Yıldız Sarayı'ndaki eski kampüsüne geri döndü. Akademinin adı Mart 1949'da "Harp Okulları Komutanlığı" olarak değiştirildi. Millî Güvenlik Akademisi 1952'de, Silahlı Kuvvetler Komuta Akademisi de 1954'te kuruldu. Milli Güvenlik Akademisi 1995 yılında Ankara'ya ve 2012 yılında İstanbul'a taşınarak Silahlı Kuvvetler Akademisi ile birleşmiş ve o tarihten bu yana "Silahlı Kuvvetler Yüksek Komutanlığı ve Kurmay Akademisi" olarak eğitim ve öğretim faaliyetlerini sürdürdü. Hava Kuvvetleri Komutanlığına bağlı olarak Ankara Etimesgut'ta bulunan "Kara-Deniz-Hava Kuvvetleri İşbirliği Akademisi Komutanlığı" 1960 yılında İstanbul'a taşınarak Hava Harp Okulu'na entegre edildi. Daha sonra 1961 yılında Harp Okulları Komutanlığı bünyesinde "Kurs Komutanlığı" ve 15 Şubat 1962 tarihinden itibaren "Kara-Deniz-Hava Kuvvetleri İşbirliği Akademisi", "Özel Komuta Akademisi", "Kurmay Subay Akademisi" ve "Nükleer Silahlar" adında yeni bir akademi daha kuruldu. Yüksek Komuta Akademisi'ni birleştirmek ve buna bağlı olarak tüm kolejleri aynı kampüste konumlandırmak için 12 Mart 1969'da İstanbul Yenilevent'te yeni bir akademik alanın inşaatına başlandı. Harp Okulları, birkaç bölüm dışında, aynı yıl Yenilevent'teki yeni tesislerinde 1975–1976 öğretim yılına başladı. "Yeni Savaş Akademisi Kanunu", 24 Mayıs 1989'da Ulusal Meclis'in bu süreçte savaş akademilerinin tüzüklerini değiştiren bir kararla yürürlüğe girdi. 1990–1991 akademik yılında, «Seminer Sistemi» kabul edildi. Bu yeni sistem kapsamında, hizmet ve savaş akademilerinin kontenjanı artırıldı ve sınıflar 16-20 kişilik gruplar halinde yeniden düzenlendi.

2000'li yıllar ve günümüz
Harp okulları kanununda 2003 yalında yapılan yeni değişiklikler doğrultusunda, harp okullarında lisansüstü eğitimler başlatılmış ve 2007 yılında ilk kez "Kurmay Subay Diploması" nın yanı sıra mezunlar "Yüksek Lisans" ile ödüllendirilmiştir. Harp Akademisi Komutanlığı, günümüzün teknolojik dünyasının gereksinimlerini karşılamak amacıyla, akademik eğitim ve öğretim faaliyetlerini desteklemek, ortak kavramları simüle edilmiş ortamda denemek ve egzersiz yapmak için 25 Temmuz 2003 tarihinde çok ihtiyaç Savaş Oyunları ve Kongre Merkezinin açılışını yaptı. Kongre, 1 Ağustos 2008 tarihine kadar faaliyet göstermiş ve Harp Okulları Komutanlığına bağlı «Ortak Doktrin Geliştirme, Deney ve Eğitim Merkezi» adını almıştır. 1935 yılından bu yana 41 ülkeden binden fazla yabancı askeri subay Türk Silahlı Kuvvetleri Harp okullarından mezun olmuştur. Harp okulları Türkiye Genelkurmay Başkanlığına doğrudan bağlı bir birim olmuştur.

2016 yılından günümüze
Stratejik Araştırmalar Enstitüsü, Türk Silahlı Kuvvetlerinin talep ettiği konularda lisansüstü düzeyde eğitim, sertifika programları, bilimsel çalışmalar yapmak için 2003-2004 eğitim-öğretim yılından itibaren kurularak, eğitim ve öğretim faaliyetlerine başladı. Müttefik ülkelerden, muadilleri arasında özel bir yere sahip olan harp akademisine yönelik akademik talepler devam etmektedir. 2016 Türkiye askerî darbe girişiminden sonra ilan edilen 31 Temmuz 2016 tarihli OHAL kapsamındaki "Kanun Hükmündeki Kararname" ile Genelkurmay Başkanlığı'na bağlı tüm askeri okullar ve liseler ile birlikte akademiler de kapatıldı. Aynı KHK'da yapılan düzenlemeyle "Enstitüler" adı altında Milli Savunma Üniversitesine bağlandı.

Görev yapmış komutanlar

Resim galerisi

Kaynakça

1923'te Türkiye'de kurulan oluşumlar

Harp Akademileri


Alaska Körfezi, Büyük Okyanus'un kuzeydoğu kesimine verilen ad.

Yaklaşık 1.533.280 km²'lik bir alana yayılan Alaska Körfezi'nin ana akıntısı, körfez sularına oranla daha sıcak olan ve saat ibresinin ters yönüne doğru akan Alaska akıntısıdır. Kıyılarında Anchorage, Vildes ve Seward liman kentleri bulunur.

Ayrıca bakınız
 Türkiye'deki körfezler listesi

Kaynakça

Dış bağlantılar

Büyük Okyanus'taki körfezler
Amerika Birleşik Devletleri'ndeki körfezler 31

Alaska Körfezi


Müftüler, Belen - Hatay ili Belen ilçesine bağlı mahalle
 Müftüler, Eflani - Karabük ili Eflani ilçesine bağlı köy

Müftüler


Eina er en kortfilm instrueret af den færøske filminstruktør Andrias Høgenni efter manuskript af Andrias Høgenni. Sproget i filmen er færøsk. Hovedpersonen Rannvá spilles af Beinta Clothier.

Handling
Rannvá sidder alene og efterladt i sit hus på Færøerne, efter at kæresten har forladt hende, men pludselig får hun uventet besøg fra sin fortid.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2013

Kortfilm fra Danmark
Film fra Færøerne
Film instrueret af Andrias Høgenni

Eina


Antônio Dias de Oliveira fue un bandeirante natural de Taubaté que se destacó por la exploración del interior de Minas Gerais, especialmente de los valles de los ríos Doce y Piracicaba, a la búsqueda de riquezas minerales.

No debe ser confundido con el también bandeirante Antônio Dias Adorno, originario de Bahía.

Referencias

Enlaces externos

Bandeirantes
Sertanistas
Nacidos en el estado de São Paulo

Antônio Dias de Oliveira


Drengene fra Vollsmose er en dansk dokumentarfilm fra 2002 med instruktion og manuskript af Jørgen Flindt Pedersen og Anders Riis-Hansen.

Handling
Via mediernes reportager om bandekriminalitet lærte Danmark i slutningen af 90'erne Odense-bydelen Vollsmose at kende som en ghetto med uoverstigelige problemer, ikke mindst blandt de unge mænd med arabisk baggrund. Men hvem er de egentlig? Gennem et år følger filmen de to unge palæstinensere, Amer og Mohammed, fra Humlehaveskolen i Vollsmose og deres inspektør Olav. Han åbner sin skole for alle - også de vanskeligste drenge - og tror mere på kærlighed og tilgivelse end på hævn og straf. Seerne følger hans og drengenes kamp. Deres sejre og nederlag. Forbrydelser og forelskelser. Og lærer de personer at kende, som seerne ellers kun kender som klichéer fra utallige nyhedsindslag.

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 2002

Drengene fra Vollsmose


بلدية جيليدا (بالكاتالانية: Gelida) هي إحدى بلديات مقاطعة برشلونة، والتي تقع في منطقة كاتالونيا، شرق إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 6.151 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2007).

مراجع

بلديات في مقاطعة برشلونة

جيلايدا


, ජපානයේ පිහීටි ප්‍රාන්තයකි.

ආශ්‍රිත
 ජපානය
 ෂිගා

ජපානය
ෂිගා ප්‍රාන්තය
කන්සායි කලාපය
ජපානයේ ප්‍රාන්ත

ෂිගා ප්‍රාන්තය


fue un intelectual japonés, uno de los máximos representantes del nacionalismo japonés del comienzo de la era Shōwa (el periodo de entreguerras).

Formación
Nacido en la Isla de Sado, Niigata, su nombre real era Kita Terujirō (北 輝次郎). Acudió a la Universidad de Waseda de Tokio, donde su encuentro con figuras del movimiento socialista japonés le aproximó al socialismo, a pesar de recelar de la gran cantidad de "oportunistas" que encontró en él (desde Abe Isō al Shin shakai -"nueva sociedad"- de Yano Fumio o al ambivalente deseo de triunfo en la guerra ruso-japonesa de Katayama Sen) y de su control por la Shakai seisaku gakkai (policía social japonesa).

Ideología
El socialismo que Kita manifestó en su periodo inicial era de carácter nacionalista o un antiliberal romántico. De hecho, ninguno de los socialistas japoneses de finales de la era Meiji pretendían una subversión de las relaciones de producción o del sistema político, ni en teoría ni en la práctica.

Kita se vio atraído por la causa de la revolución china de 1911; se hizo miembro del Tongmenghui de Song Jiaoren y viajó a China.

También se interesó por movimientos de la derecha radical: el ultranacionalista Kokuryukai (Sociedad del Dragón Negro o del Río Amur), fundado en 1901, heredero del Genyosha (Sociedad del Océano Profundo o de los Estrechos Genkai) fundado por Tōyama Mitsuru en 1881. Tōyama se reclamaba continuador de Saigo Takamori, que había abogado por la expansión colonial del Japón por Asia. Kita, que mantenía un punto de vista sobre Rusia y Corea similar al del Kokuryukai desde hacía una década, fue enviado por esta organización como un miembro especial, que les enviaba informes de la situación revolucionaria china.

Un artículo de Kita titulado Tut-tut, a los que se oponen a la guerra llamaba "esos idiotas" a los que se oponían a la guerra ruso japonesa.

Se prohibió la publicación de su primer libro Kokutairon, que pretendía ser muestra de un "socialismo puro". También lo había sido, cinco años antes, el libro antirruso de Uchida Ryohei Roshiya bokoku ron ("Sobre la decadente Rusia"); como muchos otros libros considerados problemáticos por cualquier razón, vinieran de la izquierda o de la derecha.

Kita volvió a Japón en 1919, tras quedar muy desilusionado por la revolución china. Junto con Okawa Shumei y otros formaron Yuzonsha, una organización ultranacionalista. Se implicó en el activismo político, y sus escritos le convirtieron en el principal teórico y filósofo de la derecha japonesa.

Socialismo nacionalista
La primera definición del socialismo nacionalista de Kita la hizo en su libro , publicado en 1906, donde critica por obsoletos al marxismo y el socialismo orientado a la clase obrera, y en su lugar aboga por una teoría evolucionista similar al darwinismo social (Kita explícitamente indica que Mencio es el Platón de Oriente, y que hay que preferir a Platón sobre Marx; ambas cosas conllevantes a un socialismo nacionalista y de influencias confucianas, que diseña un autoritarismo similar al que Karl Popper criticará en La sociedad abierta y sus enemigos). El segundo libro de Kita se tituló Historia privada de la revolución china (Shina Kakumei Gaishi).

Arresto y ejecución
El último libro de Kita (Outline Plan) ejerció una influencia importante en los militares japoneses que participaron en el fallido golpe de Estado del 26 de febrero de 1936; por lo que fue arrestado como cómplice por el Kempeitai, juzgado a puerta cerrada por un tribunal militar y ejecutado.

Ficción
 Ikki Kita es uno de los personajes principales en la novela histórica Teito Monogatari de Hiroshi Aramata.
 Kita aparece en el cómic manga Ron de Motoka Murakami's Showa-era epic.

Referencias

Bibliografía

Enlaces externos
 Martial Law —a movie about the life and death of Kita Ikki

Filósofos de Japón del siglo XX
Fascistas de Japón

Ikki Kita


කොරි විල්සන් යනු,  එක්සත් රාජධානියෙහි දේශපාලනඥයෙක් සහ, 2015 මහා මැතිවරණයේදී පළමුව තේරී පත්වූ  එයර්, කැරික් ඇන්ඩ් කම්නොක් සඳහා ස්කොට්ලන්ත ජාතික පක්ෂ පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රීවරයෙක්   වෙයි.

කොරි විල්සන්


Isobel of Huntingdon (1199–1251), also known as Isobel the Scot, was the younger daughter of David of Scotland, 8th Earl of Huntingdon, grandson of David I of Scotland, by his marriage to Matilda of Chester.

She married Robert Bruce, 4th Lord of Annandale, and through her came the claims firstly of her son in 1290 and later in the beginning of 14th century of her great-grandson Robert Bruce, 7th Lord of Annandale, to the Scottish throne. Her above-mentioned son Robert Bruce, 5th Lord of Annandale was regent and recognized heir presumptive of Scotland in the years just before her death.

Isobel survived her husband Robert who died in 1232. She did not remarry and she herself died in 1251. She was buried at Sawtry Abbey, alongside her husband and her father.

Issue

Isobel and her husband Robert de Brus had at least 2 sons and a daughter:
 Robert de Brus, who became the 5th Lord of Annandale and married Isabel de Clare, daughter of Gilbert de Clare Earl of Hertford and Gloucester; had issue.
 Bernard de Brus of Exton, married firstly Alice de Beauchamp, daughter of William de Beauchamp of Elmley, and married secondly Constance de Merston, widow of John de Morteyn; was the father of Sir Bernard de Brus II.
 Beatrice  de Brus, married Hugo de Neville.

References

1199 births
1251 deaths
House of Dunkeld
House of Bruce
Scottish princesses
Scottish royalty
13th-century Scottish women
13th-century Scottish people
Daughters of British earls

Isobel of Huntingdon


Julia Tyler (East Hampton, New York, SAD, 4. svibnja 1820. — Richmond, Virginia, SAD, 10. srpnja 1889.) bila je supruga 10. američkog predsjednika Johna Tylera od 26. lipnja 1844. do 4. ožujka 1845.

Američke prve dame

Julia Tyler


Franz Kuhn von Kuhnenfeld (Prostějov,  - Strassoldo, ) est un général autrichien, collaborateur de Joseph Radetzky, puis adversaire acharné de Giuseppe Garibaldi pendant la troisième guerre d'indépendance, et enfin Feldmarschall-Leutnant et ministre de la Guerre de l'Empire austro-hongrois.

Biographie

Début de la vie
Né à Prostějov en Moravie, aujourd'hui République tchèque, en 1817, il est le fils d'un major de l'armée impériale. Il fréquente l'Académie militaire thérésienne de Wiener Neustadt, dont il sort second lieutenant en 1837 et a servi dans un régiment d'infanterie.

Il combat en Italie en 1848-1849 pendant la première guerre d'indépendance, se distinguant dans toutes les batailles dans lesquelles l'armée autrichienne est engagée : à Curtatone et Montanara, Goito, Busiago et Turano, Santa Lucia à Vérone, Sommacampagna et enfin à Custoza.

À Milan, en 1849, il fait partie de l'état-major du général Julius Cäsar von Strassoldo-Graffemberg tandis que Radetzky lui confie le commandement de la brigade "Strassoldo".

Il est nommé major en 1849, baron de Kuhnenfeld et lieutenant-colonel en 1853. Promu chef d'état-major général, il prend le commandement du 11 corps d'armée stationné en Hongrie. En 1856, il enseigne la stratégie à l'école de guerre de Vienne. Dans sa vie privée, il est également un grand amateur d'astronomie et de géographie.

Il se trouve à nouveau en Italie pendant la guerre de 1859 et est affecté à l'état-major du maréchal Ferencz Gyulai. Après la bataille de Solferino et de San Martino, il est nommé brigadier et affecté au corps de troupe du Tyrol et du Vorarlberg, qu'il reprend comme général de division le 29 octobre 1863.

Relation avec Radetzky
Sa fille, la baronne Rosa (Vienne, 22 février 1856, Salzbourg, 30 octobre 1917) épouse Giulio Cesare Strassoldo Grafenberg le 24 juin 1878, qui est lui-même le fils de Michael von Strassoldo-Graffemberg.

Michele Strassoldo est le frère du général Giulio Cesare Strassoldo-Grafenberg et de Franziska Romana Strassoldo, épouse du maréchal Radetzky, commandant suprême de l'armée autrichienne en Lombardie-Vénétie.

Tous trois jouent un rôle important dans l'administration de la Lombardie-Vénétie à l'époque où Radetzky y règne (c'est-à-dire de fin 1847 à fin 1857 environ).

Kuhn, cependant, n'est apparenté à la famille que 20 ans après la mort du vieux maréchal, à une époque où elle a perdu une grande partie de son ancienne influence, et après avoir prouvé sa valeur sur le terrain.

Garibaldi et Bezzecca
Au début de la troisième guerre d'indépendance, le 23 juin 1866, lorsque le corps des volontaires italiens de Garibaldi avance sur le front qui sépare la Lombardie du Haut-Adige et du Trentin, Kuhn oppose une résistance valable sur les trois voies de pénétration possibles : le col du Stelvio au nord, le col du Tonale au centre et le lac d'Idro au sud.

Vaincu par Garibaldi à Bezzecca et pressé à l'est par l'avancée de Giacomo Medici, il est contraint de battre en retraite et de se préparer à être assiégé à Trente. Il a en effet obtenu l'autorisation de l'archiduc Albrecht von Österreich-Teschen de se retirer, s'il est contraint, pour défendre le Haut-Adige germanophone, abandonnant le Trentin italien. Il sort de sa situation difficile le 26 juillet : pendant la nuit, la nouvelle arrive qu'une trêve des armes de huit jours entre l'Italie et l'Autriche est entrée en vigueur le matin du 25 juillet.

Théoricien de la guerre dans les Alpes
Après la guerre, Kuhn promeut un plan de réorganisation défensive radicale du Trentin et du Tyrol du Sud, qu'il confie au k.u.k. Befestigungs - Bau Direktor in Trient Colonel Baron Daniel Salis-Soglio.

La campagne a montré combien il est important de disposer d'une force adéquate pour protéger les cols alpins ouverts sur le Trentin autrichien et le Tyrol du Sud. D'autant plus qu'avec l'acquisition de la Vénétie, la frontière alpine s'étend sur plusieurs centaines de kilomètres. Il aurait été encore mieux si cette défense avait été confiée aux habitants de la vallée eux-mêmes. La capacité de manœuvre de Kuhn doit en grande partie son efficacité à la disponibilité d'unités et de milices indigènes du Trentin-Tyrol, habituées à marcher et à combattre à haute altitude.

Cela explique le grand intérêt suscité par l'un de ses célèbres ouvrages sur la guerre en montagne, qui est également traduit en italien : il sert de base à la conception par le général italien Agostino Ricci d'une infanterie spéciale destinée à être utilisée en montagne, les Alpini.

Reconnaissanes
Le général Kuhn est considéré dans les milieux militaires autrichiens et par la monarchie comme le vainqueur de la guerre dans le Trentin contre le corps des volontaires italiens de Garibaldi. Pour ces mérites, il est promu lieutenant-maréchal et, le 29 août 1866, il est décoré de la croix de commandeur de l'Ordre militaire de Marie-Thérèse, la même distinction étant accordée à l'amiral Wilhelm von Tegetthoff, vainqueur de la bataille navale de Lissa.

Il est également nommé ministre de la Guerre de François-Joseph Ier de 1867 à 1874 et gouverneur de Graz, commandant général de la Styrie, de la Carinthie et de la Carniole. En tant que ministre, il introduit le service militaire obligatoire et réorganise la défense des frontières en 1871. En 1888, il est démobilisé.

Ses dernières années
Après sa retraite, Kuhn achète une vieille villa à Strassoldo, où sa fille Rosa possède le château qu'elle a hérité de son beau-père Michael von Strassoldo-Graffemberg, décédé en 1873. La fille a installé dans les dépendances du château "di Sopra" un décortiqueur de riz à eau, qu'elle envoie régulièrement à la cour de Vienne où elle est chez elle.

Kuhn y va souvent en vacances et s'attache à l'endroit. Il y passe les dernières années de sa vie, y plante un grand parc et y meurt en 1896.

Décorations

Décorations autrichiennes
 - Chevalier Grand-Croix de l'Ordre de Saint-Étienne de Hongrie

 - Chevalier Grand-Croix de l'Ordre impérial de Léopold

 - Chevalier de première classe de l'Ordre de la Couronne de fer

 - Commandeur de l'Ordre militaire de Marie-Thérèse

 - Croix du mérite militaire de IIIe classe

 - Médaille à la mémoire de la défense nationale tyrolienne de 1866

 - Médaille de guerre (Autriche)

 - Médaille pour 50 ans de service militaire pour les officiers

Décorations étrangères
 - Croix de fer classe II (Prusse)

Source

Ouvrage
  La guerra di montagna: dall'opera Der gebirgskieg, Chiaffredo Hugues, 1872.

Bibliographie
  M. Milani, Giuseppe Garibaldi, Mursia, 1982.
  R. Gasperi, Per Trento e Trieste. L'amara prova del 1866, I volume, Trente 1968.
  L. Ricaldone, Diario di un caro nemico, Ed. Goriziana, Gorizia 1992.
  Pierer's Universal Lexicon, Band 9. Altenburg 1860, S. 880.
  Österreichisches Biographisches Lexicon

Liens externes

  Franz Kuhn von Kuhnenfeld (XML)], dans le Österreichisches Biographisches Lexikon 1815–1950.

Général autrichien
Militaire autrichien du XIXe siècle
Naissance en juillet 1817
Décès en mai 1896
Naissance à Prostějov
Personnalité du Risorgimento
Commandeur de l'ordre militaire de Marie-Thérèse
Chevalier grand-croix de l'ordre de Saint-Étienne de Hongrie
Grand-croix de l'ordre impérial de Léopold
Décès à 78 ans

Franz Kuhn von Kuhnenfeld


International Solid-State Circuits Conference kurz ISSCC ist eine Veranstaltung der IEEE Solid-State Circuit Society des IEEE. Sie findet seit 1954 im Februar statt, derzeit in San Francisco. Die Veranstaltung dauert heute fünf Tage. Sie richtet sich an Entwickler von ICs, SOCs sowie Studenten, deren Studium in diese Richtung ausgerichtet ist. Die Konferenz wird veranstaltet, um den Teilnehmern aktuelle Entwicklungen aufzuzeigen und ihnen die Möglichkeit zu geben, Kontakte zu knüpfen.

Geschichte

Nachdem John Bardeen und Walter H. Brattain von den Bell Laboratories 1948 in den Physical Reviews den Transistor beschrieben und 1949 erklärt hatten, befasste sich die "Technische Untergruppe 4.1: Transistor Schaltkreise" des IRE mit der Veranstaltung von Konferenzen, um diese Technologie voranzubringen. Führend hierbei war die IRE Gruppe aus Philadelphia, die zusammen mit der Moore School of Electrical Engineering der University of Pennsylvania 1954 die ersten Konferenzen in Philadelphia unter dem Namen "Conference on Transistor Circuits" veranstaltete. Hier wurde der Transistor und grundlegende Schaltungen für Klein- und Großsignalverarbeitung vorgestellt.

Bereits 1959 nannte sich die Konferenz "Solid-State Circuits Conference" und befasste sich mit Elektronik für Mikrowellen, Speicher, Applikationen für Halbleiterdioden, Hall-Elementen und keramischen Filtern.

Ab 1960 wurde die Konferenz nicht mehr in Philadelphia, sondern abwechselnd in San Francisco und New York ausgerichtet. Durch die Nähe zum Silicon Valley wurde die Teilnehmerzahl an der Westküste immer größer. Deshalb siedelte die Konferenz ab 1990 dauerhaft nach San Francisco um.

Themen heute

Heute (2012) befasst sich die Konferenz mit so unterschiedlichen Dingen wie "Strahlformende Techniken und HF-Transceiver-Design", "Stabiles VLSI-Design und -Systeme für eine nachhaltige Gesellschaft", "10–40 Gbit/s-I/O-Design für Datenkommunikation", "Computergestützte Bildverarbeitung", "Bioelektronik für nachhaltige Gesundheitsvorsorge" oder "Leistungs-/Durchsatz-Optimierung für Mehrkernprozessor-SoCs."

Neben namhaften Wissenschaftlern und industriellen Partnern wird auch Studenten die Möglichkeit geboten, ihre Arbeiten vorzustellen.

Weblinks
 offizielle Internet-Seite der ISSCC

Einzelnachweise

Wissenschaftliche Tagung
Mikroelektronik


Das Shedden-Massaker, bei dem acht Menschen getötet wurden, geschah am 8. April 2006. Die Leichen wurden auf einem Feld etwa fünf Kilometer von Shedden, einem kleinen Ort in Ontario, Kanada, entfernt, aufgefunden. Vier Fahrzeuge mit den Leichen wurden von einem Bauern dort vorgefunden. Am Tag danach wurden fünf Mitglieder der Bandidos festgenommen, drei weitere Festnahmen folgten im Juni.

Opfer
Am 10. April wurde bekanntgegeben, dass alle Opfer erschossen wurden. Bei den Opfern handelte es sich im Einzelnen um:
 George Jessome, 52
 George Kriarakis, 28
 Luis Manny Raposo, 41, (alle drei aus Toronto)
 Francesco Salerno, 43, aus Oakville
 John Muscedere, 48, aus Chatham
 Paul Sinopoli, 30, aus Sutton
 Jamie Flanz, 37, aus Keswick
 Michael Trotta, 31, aus Mississauga
Alle Opfer außer Flanz und Trotta waren Vollmitglieder der Bandidos; Muscedere soll zum Tatzeitpunkt der Nationalpräsident der Bandidos in Kanada gewesen sein. Die Massentötung wurde einige Wochen lang untersucht. Die Straße, auf der sich die Fahrzeuge mit den Leichen befanden, war nicht weit vom Highway 401 gelegen. Die Fahrzeuge waren ein silberner 2001er Volkswagen Golf, ein grauer 2003er Infiniti SUV, ein grauer Pontiac Grand Prix und ein grüner Abschleppwagen der Marke Chevrolet Silverado, der auf ein Abschleppunternehmen in Etobicoke zugelassen war. Am Tatort befanden sich große Mengen an Blut und Hautfetzen. Zudem lagen einige Bierflaschen herum. An einer Mauer waren Konföderierten- und Nazi-Flaggen angebracht.

Mörder

Als Mörder wurden Wayne Kellestine (zum Tatzeitpunkt 56 Jahre alt), Frank Mather (32), beide aus Dutton, und Brett Gardiner (21) verurteilt. Kellestine war ein Vollmitglied der Bandidos. Er und vier weitere Personen wurden in seiner Wohnung verhaftet, die sich nur wenige Kilometer vom Tatort entfernt befand.

In Elgin County gab es bereits vorher Outlaw-Motorcycle-Gang-Aktivitäten, jedoch gab es keine besonders schweren Vorkommnisse. Bereits wenige Tage nach den Morden und der Verhaftung der Haupttäter berichtete die London Free Press, dass weitere Verhaftungen bevorstünden.

Am 16. Juni nahm die Polizei in Winnipeg Dwight Mushey, Marcello Aravena und Michael Sandham fest, die mit den Morden in Verbindung standen. Die Polizei gab bekannt, dass Sandham und Mushey Vollmitglieder der Bandidos waren. Sandham, der als Anführer des Chapters in Winnipeg galt, war ein ehemaliger Polizist. 2002 wurde er aus dem Dienst entlassen und gab seinen Beruf auf. CBC News gab an, dass es Fotos gegeben habe, die ihn während seines Dienstes auf einer Bandidos-Versammlung zeigten. Diese hätten letztlich zu seiner Entlassung geführt.

Die drei Verdächtigen wurden in Untersuchungshaft genommen und nach St. Thomas gebracht, wo sie noch am gleichen Nachmittag vernommen wurden. Alle drei wurden des Mordes angeklagt. Eine weitere Frau wurde ebenfalls festgenommen, jedoch später wieder freigelassen.

Der Journalist Peter Edwards, Journalist der Toronto Sun, benannte Kellestine als Haupttäter und bezeichnete die Täter im Allgemeinen als Versager:

Verurteilungen
Eric Niessen und seine damalige Ehefrau Kerry Morris aus Monkton, Ontario, wurden als erstes angeklagt, jedoch am 6. Mai des Mordes freigesprochen. Stattdessen wurden sie der Beihilfe in acht Fällen angeklagt.

Am 9. Januar 2007 begann eine Anhörung der acht Verdächtigen im Gericht von London, Ontario. Der Prozess fand unter strengsten Sicherheitskontrollen statt. Am ersten Prozesstag zeigte Kellestine den Journalisten den Finger und beschimpfte einen Gerichtsdiener. Den anwesenden Journalisten wurde ein Redeverbot über die gezeigten Beweise erteilt.

Die Anhörung sollte zunächst drei Monate dauern. Am 21. Juni 2007 erließ Richter Ross Webster die Anklage gegen alle acht Verdächtigen. Die Strafverteidigung beantragte auf Grund der Beweise geringere Strafen für ihre Klienten. Zudem beantragten sie Revision, was die Verfahrenseröffnung verzögerte.

Der Prozess gegen Aravena, Gardiner, Kellestine, Mather, Mushey und Sandham begann am 31. März 2009 in London Ontario. Alle sechs Angeklagten plädierten auf "nicht schuldig".

Am 29. Oktober 2009 sprach die Jury ihr Urteil. Wayne Kellestine, Michael Sandham und Dwight Mushey wurden des achtfachen Mordes schuldig gesprochen, Frank Mather und Marcelo Aravena des siebenfachen Mordes und einfachen Totschlags. Brett Gardiner wurde des siebenfachen Mordes und zweifachen Totschlags schuldig gesprochen. Insgesamt wurden die Angeklagten in 44 Fällen des Mordes und vier Fällen des Totschlags für schuldig erklärt. Damit handelte sich um die höchste Anzahl an Schuldsprüchen, die eine kanadische Jury jemals in einem einzelnen Prozess ausgesprochen hatte.

Rezeption des Falls
Gerichtsreporter Peter Edwards verfasste mit The Bandido Massacre: A True Story of Bikers, Brotherhood and Betrayal 2010 ein Buch über den Fall. Der Fall sorgte in Kanada für einigen Wirbel und führte letztlich zu einer Auflösung der Bandidos in Kanada. Der noch 2000 durch jahrelange Konflikte mit den kanadischen Hells Angels geschwächte Club Rock Machine, der sich 2000 den Bandidos angeschlossen hatte, gab im Zuge der Gerichtsverhandlung gegen ihre damaligen "Brüder" im April 2008 seine Neugründung bekannt. Die Bandidos selbst sind seitdem in Kanada nicht mehr in Erscheinung getreten.

Literatur

Weblinks
 Timeline des Shedden-Massakers von CBC News (englisch)

Einzelnachweise

Mordfall
Kriminalfall 2006
Kriminalfall in Kanada
Bandidos
Geschichte Ontarios
Geschichte Kanadas (21. Jahrhundert)

Shedden-Massaker