Guido Del Mestri (Banja Luka, 13. siječnja 1911. – Nürnberg, 2. kolovoza 1993.) je bio talijanski kardinal, trostruki doktor znanosti i apostolski nuncij Svete Stolice. Koliko je poznato, on je prvi kardinal Katoličke crkve rođen na prostoru današnje Bosne i Hercegovine.

Djetinjstvo u Banjoj Luci
Dolazi iz plemićke obitelji Medea. Rođen je 13. siječnja 1911. u Banjoj Luci u Bosni i Hercegovini, koja je tada bila dijelom Austro-Ugarske. Roditelji su mu grof Gian Vito Del Mestri i barunica Marianna de Grazia. Kršten je u župnoj crkvi Svetog Ante na Petrićevcu gdje su živjeli njegovi roditelji. Već od djetinjstva u kući je govorio hrvatski, talijanski i njemački jezik.

Trostruki doktor
Školovanje je započeo u Banjoj Luci, pohađao je gimnaziju u Kalksburgu kod Beča i to kao kandidat Banjolučke biskupije, dok je teologiju studorao na u Papinskom sveučilištu Gregoriana u Rimu, gdje je 1932. doktorirao iz filozofije, 1937. iz teologije, a 1940. iz kanonskog prava. Za vrijeme studija boravio je u Papinskom rimskom zavodu Capranica. Od 1937. do 1940. studirao je diplomaciju pri Papinskoj crkvenoj akademiji. Govorio je hrvatski, talijanski, njemački, engleski, francuski, rumunjski i latinski jezik.

Diplomatska služba
11. travnja 1936. kardinal Francesco Marchetti Selvaggiani ga je zaredio za svećenika. Kao svećenik djeluje u diplomaciji Svete Stolice u Beogradu, Bukureštu, Damasku, Jakarti, Bad Godesbergu i Nairobiu. 6. listopada 1951. postaje prelat Njegove Svetosti pape Pia XII.

Izabran je naslovnog nadbiskupa Tuscamie (današnji Alžir) 28. listopada 1961. te je zaređen 31. prosinca iste godine, u Nairobiju (Kenija). Posvetio ga je kardinal Laurean Rugambwa.

Od 1962. do 1965. sudjelovao je na Drugom vatikanskom saboru. 9. rujna 1967. imenovan je apostolskim delegatom u Meksiku, a 20. lipnja 1970. pro-nuncijem u Kanadi. Bio je imenovan apostolskim nuncijem u Njemačkoj upravo nakon razdoblja Ostpolitik-a (1975.-1984.). U diplomaciji ostaje pune 44 godine, od 1940. do 1984. kada je umirovljen.

Ivan Pavao II. imenuje ga kardinalom
Papa Ivan Pavao II, uzdigao ga je na čast kardinala na konzistoriju održanom 28. lipnja 1991. i naslovnikom crkve Svetog Eustahija u Rimu.

Umro je u Nürnbergu 2. kolovoza 1993. u dobi od 82 godine. Grob mu se nalazi na brdu Medea, uz crkvu Svetoga Ante.

Unatoč velikoj izobrazbi i ugledu uvijek je ostao skroman i pokazao se pravim dobročiniteljem svije Banjolučke biskupije.

Biskupsko rodoslovlje

 Kardinal Scipione Rebiba
 Kardinal Giulio Antonio Santorio
 Kardinal Girolamo Bernerio, O.P.
 Nadbiskup Galeazzo Sanvitale
 Kardinal Ludovico Ludovisi
 Kardinal Luigi Caetani
 Kardinal Ulderico Carpegna
 Kardinal Paluzzo Paluzzi Altieri degli Albertoni
 Papa Benedikt XIII., O.P.
 Papa Benedikt XIV.
 Papa Klement XIII.
 Kardinal Bernardino Giraud
 Kardinal Alessandro Mattei
 Kardinal Pietro Francesco Galleffi
 Kardinal Giacomo Filippo Fransoni
 Kardinal Carlo Sacconi
 Kardinal Edward Henry Howard
 Kardinal Mariano Rampolla del Tindaro
 Kardinal Rafael Merry del Val y Zulueta
 Kardinal Arthur Hinsley
 Nadbiskup David Mathew
 Kardinal Laurean Rugambwa
 Kardinal Guido Del Mestri

Apostolska sukcesija
 Nadbiskup James Joseph Komba (1962.)
 Biskup Cipriano Biyehima Kihangire (1963.)
 Biskup José López Lara (1968.)
 Biskup Bernard Hubert (1971.)
 Nadbiskup Alphonsus Liguori Penney (1973.)
 Biskup Louis-de-Gonzague Langevin, M.Afr. (1974.)

Bilješke

Talijanski kardinali

Guido Del Mestri


Konstantinopelkonventionen  var en traktat, som blev underskrevet af Storbritannien, Tyske Kejserrige, Østrig-Ungarn, Spanien, Frankrig, Italien, Holland, Rusland og det Osmanniske Rige den 29. oktober 1888.

I 1882 havde Storbritannien erhvervet den fysiske kontrol over Suez-kanalen i Egypten via en militær erobring og de facto kontrol af Egypten selvom Egypten stadig formelt set var en del af det Osmanniske Rige. Frankrig, som havde domineret kanalen indtil da via et stort ejerskab af aktier i Suez Canal Company og stadig havde majoriteten af aktierne, håbede på at svække den britiske kontrol og forsøgte at ændre holdningen i Europa i retning af en internationalisering af kanalen. De to stormagter nåede et kompromis om at neutralisere kanalen gennem traktaten. Artikel I, som garanterede passage for alle skibe i krig og fred, var i konflikt med Artikel 10, som tillod Khediven at tage skridt "i forsvaret af Egypten og opretholdelse af offentlig orden." Den sidste klausul blev benyttet af briterne til at forsvare deres handlinger under 2. Verdenskrig og af Egypten mod Israelsk skibsfart efter 1948. Storbritannien accepterede imidlertid traktaten tøvende og kun med alvorlige forbehold:
Delegaterne fra Storbritannien, ved at tilbyde denne tekst som den endelig regel for at sikre den frie benyttelse af Suezkanalen, mener at det er deres pligt at udtale et generelt forbehold overfor anvendelsen af dens betingelser i og med at de er inkompatible med den forbigående og usædvanlige status, som Egypten for nærværende befinder sig i og for så vidt de kan fastlåse regeringens handlingsfrihed under de britiske styrkers besættelse af Egypten.

Frankrig accepterede dette forbehold, men i overensstemmelse med international ret på daværende tidspunkt betød det, at dette gjorde traktaten til en "teknisk uvirksom" "akademisk erklæring." Dette forbehold blev ikke fjernet indtil Entente Cordiale (forløberen for aftalen om Ententemagterne) mellem Storbritannien og Frankrig og konventionen blev endelig sat i kraft i 1904. Ententen fastslog, at den internationale overvågelseskommission, som var beskrevet i artikel 8 skulle udsættes. Men i de følgende 40 år var de britiske handlinger stort set i overensstemmelse med ånden i det opgivne forbehold.

Den 5. august 1914, ved starten på 1. Verdenskrig, erklærede Egypten, at kanalen ville være åben for skibsfart fra alle nationer, men Storbritannien ændrede sin besættelse til at være et britisk protektorat og spærrede kanalen for fjendtlige skibe. Med henvisning til kanalens sikkerhed forsøgte Storbritannien at fastholde sine rettigheder ved ensidige erklæringer.

Underskriverne af Konstantinopelkonventionen omfattede alle europæiske stormagter på daværende tidspunkt, og traktaten blev set som en garanteret ret for alle skibe til at passere gennem Suez-kanalen i krig og fred.

Kilder

Fodnoter

Traktater

Konstantinopelkonventionen


الصيدلة التخصصية هي مجال من مجالات الصيدلة يتخصص في أدوية الأمراض المزمنة والأدوية المعقدة والمكلفة جداً وصعبة التناول لنوع معين من المرضى المحتاجين لعناية خاصة، ويتم ذلك عن طريق فريق من المتخصصين ذوي الدراسة الجيدة والتأهيل العالي للتعامل مع هذه الأدوية وهذه النوعية من المرضى.

منذ عدة سنوات بدأت شركات تقديم الخدمات الطبية في الولايات المتحدة تسوق لبرامج خدمات الصيدلة التخصصية بطريقة منفصلة عن البرامج التقليدية التي تقدمها، ومن أكبر الشركات التي تقدم هذه الخدمات:
AdvancePCS, Caremark Rx, Express Scripts, Merck-Medco and Aetna

تشمل برامج الصيدلة التطبيقية التي تقدمها الشركات على:
 أدوية البيوتكنولوجي: تشمل الصيدلة التخصصية أساساً أدوية البيوتكنولوجي، وهو المجال الأساسي للصيدلة التخصصية.
 الأدوية مرتفعة التكلفة (5000 دولار أمريكي فأكثر للمريض في السنة).
 المحاليل الدوائية والحقن.
 الأدوية التي تحتاج عناية معقدة.
 أدوية الأمراض النادرة: وتشمل الحالات الآتية على سبيل المثال لا الحصر:
 السرطان
 الإيدز
 الناعور (الهيموفيليا)
 التهاب الكبد الفيروسي ج
 العقم
 داء كرون
 الروماتويد
 نقص هرمون النمو
ومن الملاحظ في أدوية الحالات السابقة أنها ليست من النوع المكلف فقط، ولكنها أيضاً من النوع الذي يستلزم طرقاً خاصة لتعاطي الدواء.

ومن هنا تظهر الأهمية الحقيقية والفائدة الاقتصادية للصيدلة التخصصية: أنها تختص في الأدوية المكلفة، حيث التكلفة كبيرة وكذلك العوائد، حيث يتضح لنا من الأمثلة السابقة أن العلاجات السابقة كلها لأمراض مزمنة أو نادرة.
وهنا تكمن قيمة الصيدلة التخصصية في تحقيق أقصى استغلال للدواء للحصول على أفضل النتائج.
حيث يجب التأكد أن المريض قد تناول الدواء بطريقة صحيحة واتبع التعليمات بكل دقة حتى يستطيع الدواء المكلف هذا أن يأتي بالنتيجة المرجوة.

الصيدلة التخصصية والبيوتكنولوجي

هاتان الكلمتان من الكلمات المعتادة للأشخاص العاملين في مجال رصد فوائد الأدوية ولكنهما تبقيان صعبة الفهم إلى حد ما.
البيوتكنولوجي تمثل البداية لما عرف فيما بعد بالصيدلة التخصصية، وتعرف البيوتكنولوجي بأنها علم استغلال الكائنات الحية (خصوصاً على المستوى الجيني) لإنتاج مواد جديدة واستغلال مجموعة متنوعة من هذه المواد الجديدة ينتج عنه الحصول على أدوية جديدة تستطيع علاج مجموعة من الأمراض تشمل الأمراض المزمنة والنادرة والأورام والفيروسات.

ثورة الصيدلة التخصصية

مجال الصيدلة التخصصية هو أكثر مجالات الصيدلة تكلفة وأكثرها تحقيقاً للنمو.
 في عام 2001 أنفقت الولايات المتحدة 22 مليار دولار في سوق الصيدلة التخصصية
 وفي عام 2002 وصلت إلى 35 مليار
 وفي عام 2003 وصلت إالى 40 مليار
 وفي عام 2008 وصلت إلى 78 مليار
حالياً يوجد حوالي 600 نوع من أدوية البيوتكنولوجي، 150 منها في المراحل النهائية.
ومن المتوقع أنه بحلول عام 2010 سيكون نصف الأدوية الجديدة تقريباً من أدوية الصيدلة التخصصية.

انظر أيضاً

 صيدلة
 تقانة حيوية

مراجع

أدوية تخصصية
تخصصية

صيدلة تخصصية


{| class="infobox vcard" style="font-size:90%; width:21em; text-align:left;"
Islamska zajednica  Bošnjaka u Švicarskoj

Reis-ul-ulemaHusein ef. Kavazović
glavni imamglavni imam Islamske zajednice Bošnjaka u Švicarskoj
|-
!
SjedišteBern
Država Švicarska   Lihtenštajn
|}

Islamska zajednica Bošnjaka u Švicarskoj (IZCH) je vjerska organizacija Bošnjaka muslimana na području Švicarske. u sastavu ove organizacije nalaze se i Bošnjaci muslimani koji žive u Lihtenštajnu.

Najviši predstavnik Islamske zajednice Bošnjaka u Švicarskoj je glavni imam. Islamska zajednica Bošnjaka u Švicarskoj je do danas u okviru Islamske zajednice u Bosni i Hercegovini na nivou medžlisa. Kao takva, sastavni je dio Mešihata Islamske zajednice Bošnjaka u Zapadnoj Europi, zbog čega je reis-ul-ulema vrhovni poglavar Bošnjaka muslimana i u Švicarskoj.

Sjedište Islamske zajednice Bošnjaka u Švicarskoj nalazi se u Bernu.

Organizacija
U sastavu Islamske zajednice Bošnjaka u Švicarskoj se nalaze 24 registrirana džemata. Rad i aktivnosti usklađeni su s važećim zakonima Švicarske i Lihtenštajna, te pravnim aktima Islamske zajednice u Bosni i Hercegovini.

Izvori

Vanjske poveznice
  Islamska zajednica Bošnjaka u Švicarskoj

Islamska zajednica u Bosni i Hercegovini
Religija u Švicarskoj


Wendi McLendon-Covey (Bellflower, California, 10 de octubre de 1969) es una actriz estadounidense.

Es conocida principalmente por sus papeles como la Comisario Clementine Johnson en la serie Reno 911!, y de Rita en la película Bridesmaids y también hizo  como Beverly Goldberg en la serie The Goldbergs.

Primeros años
McLendon-Covey nació en Bellflower, California. Fue criada bautista, en Long Beach, California. Fue a DeMille Junior High y se graduó de Millikan High School. Asistió a Long Beach City College, Golden West College y California State University, Long Beach, donde se graduó con una licenciatura en Estudios Liberales y Escritura Creativa.

Mientras McLendon-Covey trabajaba en un hotel en Anaheim y después de graduarse de la universidad, se inscribió en una clase de fin de semana para no actores en The Groundlings, un grupo de improvisación en Los Ángeles. Se incorporó oficialmente a The Groundlings en 2002, y mientras tanto trabajó como editora de la revista académica de trabajo social de la Universidad Estatal de California, un trabajo que mantuvo hasta 2012.

Vida personal
McLendon-Covey ha estado casada con Greg Covey desde 1996.

Madre de Alexander McLendon-Covey desde 2001.

Filmografía selecta

Cine
 1999 Un papá genial
 2005 Bewitched
 2007 Reno 911!: Miami
 2008 Over Her Dead Body
 2011 Bridesmaids
 2012 What to Expect When You're Expecting
 2012 Magic Mike
 2014 Blended
 2014 The Single Moms Club
 2019 What Men Want
 2023 Paint

Televisión
 2003-2008 Reno 911!
 2009 The Office
 2009 Los Hechiceros de Waverly Place
 2010-2011 Rules of Engagement
 2012 Hot in Cleveland
 2012 Modern Family
 2014-2023 The Goldbergs

Referencias

Enlaces externos

Nacidos en Bellflower (California)
Actrices de cine de Estados Unidos
Actrices de teatro de Estados Unidos
Actrices de televisión de Estados Unidos
Actrices de California

Wendi McLendon-Covey


La National Test Pilot School (NTPS) es una escuela de pilotos de pruebas ubicada en el Puerto Aeroespacial de Mojave en Mojave, California (Estados Unidos). La escuela forma estudiantes principalmente para fabricantes de aeronaves comerciales y fuerzas aéreas militares. La escuela opera una flota de en torno a 40 aeronaves, que van desde aviones ligeros Cessna 150 hasta el caza supersónico Saab 35 Draken.

Flota

 AM3 Bosbok
 Aermacchi MB-326
 Beechcraft Bonanza
 Beechcraft Duchess
 Bell OH-58 Kiowa
 Bell 212
 Bell UH-1N Twin Huey
 Cessna 150
 Cessna 152
 Cessna 172
 Cessna 441
 Cirrus SR22
 de Havilland DH.104 Dove
 de Havilland Canada DHC-1 Chipmunk
 Douglas C-47 Skytrain
 Hughes 369 Cayuse
 Gippsland GA8 Airvan
 NDN Firecracker
 LET L-13 Blaník
 Piper PA-24 Comanche
 Piper PA-28 Cherokee
 Saab 35 Draken
 North American Sabreliner
 Sikorsky S-55 Chicksaw
 Fairchild Swearingen Metroliner

Véase también

 Empire Test Pilots' School
 EPNER
 U.S. Air Force Test Pilot School
 United States Naval Test Pilot School

Referencias

 School's website

Escuelas de vuelo

National Test Pilot School


Prigradske terme () je građevina u Pompejima u Italiji, gradu u talijanskoj regiji Kampaniji koji je zatrpan erupcijom vulkana Vezuva 79. godine nove ere, koja ga je posljedično sačuvala.

Prigradsko kupalište bilo je u javnom vlasništvu, kao i Stabijske, Forumske i Središnje terme u gradu. Izgrađeni su u ranom carstvu, vjerojatno za vrijeme cara Tiberija (14. – 37. godine), mnogo kasnije od ostalih i stoga su izgrađeni izvan gradskih zidina u blizini Porta Marine, jednih od gradskih vrata. U to je vrijeme zemlja bila lakše dostupna izvan grada jer su zidine izgubile svoju obrambenu ulogu nakon što je grad postao rimska kolonija.

Kupališta su također imala koristi od povećane opskrbe tekućom vodom nakon spajanja grada na akvadukt Aqua Augusta 30.-20. pr. Kr.

Kupalište je obnovljeno nakon potresa 62. godine, kada je sjeverno od kompleksa dodan piscina calida, grijani bazen.

Kupalište je otkriveno 1958. godine, mnogo kasnije od ostatka grada, iako je sustavno iskopavanje moralo pričekati do 1985.-1987.

Iako u javnom vlasništvu, čini se da su ova kupališta bila rezervirana za privatnu klijentelu za razliku od ostalih javnih kupališta.

Zgrada je poznata po sačuvanim erotskim zidnim slikama, jedinom skupu takve umjetnosti pronađenom u javnom rimskom kupalištu.

Struktura
Zgrada je bila dvokatna: gornji kat, kao u kupatilima Palaestra/Sarno, bio je podijeljen na tri stana za iznajmljivanje, s pogledom na luku i Napuljski zaljev kroz velike staklene prozore. Ove sobe također mogu imati prostor za prodaju seksualnih usluga. Ovom gornjem katu pristupalo se stubištem s kata ispod ili kroz vrata na Via Marini..

Kupaonice su izgrađene prema višim standardima luksuza i toplinske učinkovitosti od ranijih kupališta u gradu i imaju mnoga obilježja "novije" arhitekture kupatila iz prvog stoljeća nove ere: tip "jednoosnog reda" (s prostorijama u linearnom sve topliji raspored koji promiče određeni put kroz terme i graniči s palestrom), veliki prozori okrenuti prema jugozapadu i vanjski bazen s fontanom.

Gradnja je najprije bila ograničena na apoditerij (svlačionica), frigidarij (hladna soba), tepidarij (topla soba), lakonij (topla suha soba) i kaldarij (topla soba); natatij je dodan kasnije kao tri prostorije, uključujući nimfej s vodenim kaskadom, pružajući alternativni put do postojećeg tepidarija nakon kojeg slijedi kaldarij. U kupalište se ulazi dugim hodnikom koji vodi u apoditerij. Kupači bi također imali pristup zahodu u kojem je stajalo šest do osam ljudi.

Piscina calida (vrući bazen) koristio je inovativni sustav grijanja nazvan samovar, kupolastu metalnu ploču koja je bila dio poda bazena iznad peći za izravno zagrijavanje vode u bazenu.

Samo jedan apoditerij doveo je do nagađanja arheologa da su i muškarci i žene dijelili ovaj objekt, ili da su ga dijelili samo muškarci ili vremenski podijeljeni. Apoditerij sadrži erotske zidne slike.

Erotska umjetnost u prigradskim termama
Erotske zidne slike u termama u predgrađu jedini su set takve umjetnosti pronađen u javnom rimskom kupalištu. Na ovim su slikama prikazane eksplicitne scene seksa (kao što su grupni seks i oralni seks) koje se ne mogu lako pronaći u zbirkama erotske rimske umjetnosti. Budući da se svi prikazani seksualni činovi smatraju "ponižavajućim" prema običajima starog Rima, moguće je da je namjera iza njihove reprodukcije bila pružiti izvor humora posjetiteljima zgrade. Slike su u apoditeriju i svaka scena je iznad numerirane kutije. Smatra se da su te kutije služile kao ormarići u koje su kupači stavljali odjeću. Nagađa se da su slike vjerojatno služile kao način da kupači zapamte mjesto svoje kutije (umjesto numeriranja). Prisutnost ovih slika u javnom kupatilu koje dijele muškarci i žene daje određeni uvid u rimsku kulturu i sugerira da ljudi ovo ne bi smatrali uvredljivim, a možda i duhovitim.

Slike su sljedeće:
 dvije slike koje prikazuju generičke scene muško-ženskog koitalnog odnosa
 žena koja izvodi felacio na muškarcu
 muškarac koji izvodi kunilingus na ženi
 jedan lezbijski duo sa seksualnim pomagalom u obliku falusa ili dildom
 jedna trojka
 jedna četvorka
 goli muškarac s deformiranim ogromnim testisima

Povezani članci
 Erotska umjetnost u Pompejima i Herkulaneju
 Homoseksualnost u starom Rimu
 Seksualnost u starom Rimu

Izvori

Literatura
 Berry, J. (2007.) The Complete Pompeii, London: Thames & Hudson Ltd.ISBN 9780500290927
 Fagan, GG (1999.) Javno kupanje u rimskom svijetu, Sjedinjene Američke Države: Sveučilište Michigan Press.ISBN 9780472088652
 Garret G. Fagan, "The Genesis of the Roman Public Bath: Recent Approaches and Future Directions", American Journal of Archaeology, sv. 105, br. 3. (srpanj 2001.), str. 403–426.
 Jacobelli (1995). Le pitture erotiche delle Terme Suburbane di Pompei . Rim: 'L'Erma' di Bretschneider.ISBN 9788870628807 . (Vidi recenziju Johna R. Clarkea u: The American Journal of Archaeology, svezak 100, br. 2 (travanj 1996.), str. 431–432. )
 Koloski-Ostrow, AO (2007.) 'Gradska kupališta Pompeja i Herkulaneuma', u Svijet Pompeja, ur. JJ Dobbins i PW Foss (Abingdon: Routledge), str. 224–256.ISBN 9780415475778
 Roger Ling, Prikaz: "Le pitture erotiche delle Terma Suburbane de Pompeii" L. Jacobellija, The Classical Review, Nova serija, sv. 46, broj 2 (1996), str. 390–391.
 Ling, R. (2011.) Pompeji: Povijest, život i zagrobni život, Stroud: The History Press.ISBN 9780752414591
 Manderscheid, H. (2000.) 'Upravljanje vodom u grčkim i rimskim kupkama', u Priručniku za drevnu tehnologiju vode, ur. O. Wikander (Leiden: Brill), str. 467–538.ISBN 9789004111233
 Inge Nielsen (1990). Arhitektura i kulturna povijest rimskih javnih kupatila, Aarhus University Press.ISBN 9788772885124
 Roy Bowen Ward, "Žene u rimskim kupkama", The Harvard Theological Review, sv. 85, br. 2. (travanj 1992.), str. 125–147.

Vanjske poveznice

Terme u Pompejima
Seksualnost u starom Rimu

Prigradske terme u Pompejima


Das Municipio Cuatro Cañadas ist ein Landkreis im Departamento Santa Cruz im Tiefland des südamerikanischen Anden-Staates Bolivien.

Lage im Nahraum
Das Municipio Cuatro Cañadas ist eines der sechs Municipios der Provinz Ñuflo de Chávez. Es grenzt im Norden an das Municipio Concepción, im Nordwesten an das Municipio San Julián, im Westen an die Provinz Ignacio Warnes, im Südwesten an die Provinz Andrés Ibáñez, im Süden an die Provinz Chiquitos, im Osten an die Provinz José Miguel de Velasco, und im Nordosten an das Municipio San Antonio de Lomerío.

Das Municipio liegt sich zwischen etwa 17°01' und 17°32' südlicher Breite und 61°30' und 62°47' westlicher Länge, seine Ausdehnung in Nord-Süd-Richtung beträgt bis zu 50 Kilometer und in Ost-West-Richtung bis zu 125 Kilometer.

Zentraler Ort des Landkreises ist die Kleinstadt Cuatro Cañadas mit 8.195 Einwohnern (Volkszählung 2012) im westlichen Teil des Municipios.

Geographie
Das Municipio Cuatro Cañadas liegt im bolivianischen Tiefland in der Region Chiquitania, einem Kolonisationsgebiet zwischen Santa Cruz und der brasilianischen Grenze. Die Region war vor der Kolonisierung von Monsunwald bedeckt, ist heute aber größtenteils Kulturland.

Die mittlere Durchschnittstemperatur der Region liegt bei knapp 24 °C (siehe Klimadiagramm Warnes), die Monatswerte schwanken zwischen 20 °C im Juni/Juli und 26 °C von November bis Februar. Der Jahresniederschlag beträgt etwa 1300 mm, die Monatsniederschläge sind ergiebig und liegen zwischen 35 mm im August und 200 mm im Januar.

Bevölkerung
Die Einwohnerzahl des Municipios ist in den vergangenen beiden Jahrzehnten auf etwa das Zweieinhalbfache angestiegen:
 1992: 9.210 Einwohner (Volkszählung)
 2001: 17.574 Einwohner (Volkszählung)
 2012: 22.845 Einwohner (Volkszählung)

94,5 Prozent der Bevölkerung sprechen Spanisch, 42,1 Prozent sprechen Quechua, 1,2 Prozent Aymara, 0,7 Prozent Guaraní, und 1,7 Prozent andere indigene Sprachen.

Die Säuglingssterblichkeit war von 7,9 Prozent (1992) auf 7,8 Prozent im Jahr 2001 geringfügig zurückgegangen, der Alphabetisierungsgrad bei den über 6-Jährigen von 84,9 Prozent (1992) auf 88,9 Prozent angestiegen.

65,9 Prozent der Bevölkerung haben keinen Zugang zu Elektrizität, 20,7 Prozent leben ohne sanitäre Einrichtung. (2001)

55,2 Prozent der 3321 Haushalte besitzen ein Radio, 30,6 Prozent einen Fernseher, 54,8 Prozent ein Fahrrad, 4,7 Prozent ein Motorrad, 17,4 Prozent ein Auto, 32,0 Prozent einen Kühlschrank, und 3,4 Prozent ein Telefon. (2001)

Politik
Ergebnis der Regionalwahlen (concejales del municipio) vom 4. April 2010:

Ergebnis der Regionalwahlen (elecciones de autoridades políticas) vom 7. März 2021:

Gliederung
Das Municipio Cuatro Cañadas ist nicht weiter in Kantone (cantones) aufgeteilt.

Einzelnachweise

Weblinks
 Municipio Cuatro Cañadas – Übersichtskarten Nr. 71106
 Municipio Cuatro Cañadas – Detailkarte und Bevölkerungsdaten (PDF; 1,6 MB) (spanisch)
 Departamento Santa Cruz – Sozialdaten der Municipios (PDF; 5 MB) (spanisch)

Municipio Cuatro Cañadas


An Digitaria swalleniana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Johannes Jan Theodoor Henrard. An Digitaria swalleniana in nahilalakip ha genus nga Digitaria, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Digitaria (Poaceae)

Digitaria swalleniana


An Platylepis viscosa in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Heinrich Gustav Reichenbach, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Schltr.. An Platylepis viscosa in nahilalakip ha genus nga Platylepis, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha R�union. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Platylepis

Platylepis viscosa


The British and Foreign Bible Society, often known in England and Wales as simply the Bible Society, is a non-denominational Christian Bible society with charity status whose purpose is to make the Bible available throughout the world.

The Society was formed on 7 March 1804 by a group of people including William Wilberforce and Thomas Charles to encourage the "wider circulation and use" of the Scriptures.

History

The British and Foreign Bible Society dates back to 1804 when a group of Christians, associated with the Religious Tract Society, sought to address the problem of a lack of affordable Bibles in Welsh for Welsh-speaking Christians. Many young girls had walked long distances to Thomas Charles to get copies of the Bible. Later the story was told of one of them – a young girl called Mary Jones who walked over 20 miles to get a Bible in Bala, Gwynedd.

BFBS was not the first Bible Society in the world.  The first organisation in Britain to be called "The Bible Society" was founded in 1779: it still exists and is called the Naval & Military Bible Society.

The first BFBS translation project was the Gospel of John into Mohawk for Canada in 1804.  In the British Isles BFBS reprinted Bibles in Welsh, Scots Gaelic and Manx Gaelic first produced by the SPCK.  The first Romani translation was the Gospel of Luke into the Caló language of Iberia.

A report in the 13 November 1824 edition of the Buffalo Emporium and General Advertiser (NY), stated that the BFBS "since its establishment, has distributed 1,723,251 Bibles, and 2,529,114 Testamentsmaking a total of 4,252,365."

From the early days, the Society sought to be ecumenical and non-sectarian. The Controversy in 1825–26 about the Apocrypha and the Metrical Psalms resulted in the secession of the Glasgow and Edinburgh Bible Societies, which later formed what is now the Scottish Bible Society. This and another similar 1831 controversy about Unitarians holding significant Society offices resulted in a minority separating to form the Trinitarian Bible Society.

The Bible Society extended its work to England, India, Europe and beyond. Protestant communities in many European countries (such as Croatia and Albania) date back to the work of nineteenth-century BFBS Bible salesmen. Auxiliary branches were set up all over the world, which later became Bible Societies in their own right, and today operate in co-operation as part of the United Bible Societies. The Bible Society is a non-denominational Christian network which works to translate, revise, print, and distribute affordable Bibles in England and Wales.

A newspaper article in the 15 March 1879 edition of The Gazette (Montreal), noted that the total circulation by the BFBS "has been 82,000,000...during the last seventy-five years" (since 1804). By 1909 it had issued 215,000,000 copies of the Bible.

During World War One Bible Society distributed more than nine million copies of Scripture, in over 80 languages, to combatants and prisoners of war on all sides of the war. Bible Society managed this despite immense challenges – supply shortages, rising paper costs, paper rationing, submarine blockades and the sinking of merchant shipping.

Even greater than these physical difficulties was the emotional toll – former colleagues suddenly found themselves fighting on opposing sides. Bible salesmen throughout Europe were conscripted or volunteered into their respective armies. The Bible Society responded to the challenge. They printed New Testaments bound in khaki, stamped with a cross, for distribution via the Red Cross among sick and wounded soldiers, sailors and prisoners of war.

On average between 6–7,000 volumes were sent out every working day for fighting men, the sick and wounded, the prisoners of war, exiles and refugees. That's over four copies distributed each minute, day and night, for the duration of the war.

Translation work never stopped – between August 1914 and November 1918, Bible Society printed Scriptures in 34 new languages and dialects. This meant on average there was one new version every seven weeks during the whole period of war.

For many years the headquarters of the society was in London; in 1972 its address was 146, Queen Victoria Street, E.C.4. By 1972 it had published or distributed whole Bibles or parts of the Bible in 1,431 languages. At that time it was distributing 173 million copies each year.

The Society today
The Society is working to circulate the Scriptures across the world, in the church and through the culture.

The strategy of Bible Society centres on Bible availability, accessibility and credibility - what it calls the 'lifecycle' of the Bible. These strategic approaches encompass all of its activity: translation, production, distribution, literacy, engagement and advocacy.

Translation: making the Bible available in languages without the Scriptures, and revising existing Bibles to bring the language up-to-date, so that everyone can experience the Scriptures in their mother tongue.  Translation is into spoken and signed languages;
Production: printing physical copies of the Bible and producing Scriptures in different formats such as print, audio, and digital forms in order to meet the demands of the millions around the world who want a Bible of their own;
Distribution: taking the Bible to places where it might otherwise be hard to come by, in formats that people can use;
Literacy: helping people to read and to read well, using the Bible as a resource
Engagement: helping people grapple with the Bible, read and respond to it wisely;
Advocacy: giving the wider culture a reason and opportunity to encounter the joys of the Bible.

To these aims the Society was the original publisher of translations the Bible into several contemporary languages, among which Louis Segond's French Bible (1910) and L. L. Zamenhof's Bible in Esperanto (1926).

The Bible Society has by far the largest collection of Bibles in the world, with about 39,000 items. It includes its Chinese Collection which is the largest collection of Chinese Scriptures anywhere in the world. Since the society's move to Swindon in 1985 the library has been located in the library of the University of Cambridge.

Where the Society works

The Society's mission is global. Its work is organised into two categories: domestic and international.

The Society is part of an international fellowship of over 140 Bible Societies around the world, known as the United Bible Societies. Its entire international programme is delivered on the ground through the close relationship they have with each of their fellow Bible Societies.

See also
 American Bible Society
 Protestant missionary societies in China during the 19th Century
 Christian apologetics
 Ernest Tipson
 George Borrow
 1823 Peshitta edition
 Kulish's Bible

Notes and references

Further reading
T. H. Darlow & Horace Frederick Moule, Historical Catalogue of the Printed Editions of Holy Scripture in the Library of the British and Foreign Bible Society. 2 vols. in 3. London: Bible House, 1903-1911 (commonly cited as Darlow & Moule).
--do.--[reissued:]  New York: Kraus Reprint Co., 1963.
Herbert, A. S. Historical Catalogue of Printed Editions of the English Bible 1525–1961. London: British and Foreign Bible Society; New York: American Bible Society, 1968. .

External links

 Bible Society work in England and Wales
 Old Bible Maps Published by the Bible Society (Courtesy of Hipkiss' Scanned Old Maps)

Bible Society's library; Cambridge University Library

Bible societies
Christian charities based in the United Kingdom
Religious organizations established in 1804
Christian organizations established in the 19th century
1804 establishments in the United Kingdom

British and Foreign Bible Society


Šúrovce este o comună slovacă, aflată în districtul Trnava din regiunea Trnava. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 2.336 de locuitori.

Istoric
Localitatea Šúrovce este atestată documentar din 1291.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Šúrovce


බ්‍රයන් ලෙස්ලි ඕල්ඩ්රිජ්  (1940 ජූනි 30 - 2021 දෙසැම්බර් 9) යනු නවසීලන්ත ක්‍රිකට් විනිසුරුවෙකි.

1992 වසරේ එංගලන්තය සහ පකිස්ථානය අතර පැවති ලෝක කුසලාන ක්‍රිකට් අවසන් මහා තරඟයේ විනිසුරුවරයෙකු ලෙස ඕල්ඩ්‍රිජ් කටයුතු කළා. ඔහු මිය යන විටත් ලෝක කුසලාන අවසන් මහා තරගයක විනිසුරුවරයා ලෙස කටයුතු කළ එකම නවසීලන්ත ජාතිකයා ඔහු විය. ඔහු 1986 සහ 1995 අතර ටෙස්ට් තරඟ 26කට සහ එදිජා තරඟ 45කට සහභාගී විය. නවසීලන්තයේ ටෙස්ට් තරග 20ක් මෙන්ම, ඔහු ශ්‍රී ලංකාවේදී ටෙස්ට් තරග තුනක්ද, පකිස්තානයේ තරග දෙකක්ද, සිම්බාබ්වේහි එක් ටෙස්ට් තරගයක විනිසුරු විය. සමස්තයක් වශයෙන්, ඔහු 1979 සහ 1995 අතර පළමු පෙළ තරඟ 84 ක් විනිශ්චය කර ඇත.

1997 දී, ඕල්ඩ්‍රිජ් නවසීලන්ත ක්‍රිකට් හි ප්‍රථම පූර්ණ කාලීන විනිසුරු කළමනාකරු බවට පත් වූ අතර, ඔහු 2008 දී විශ්‍රාම යන තෙක් එම තනතුර දැරීය. ක්‍රිකට් පරිපාලනයට කළ සේවය වෙනුවෙන් ඔහුට 2012 අලුත් අවුරුදු ගෞරව සම්මාන උළෙලේදී රැජිනගේ සේවා පදක්කම පිරිනමන ලදී. ක්‍රිකට් ක්‍රීඩාවෙන් පිටත ඔහු ඉදිකිරීම්කරුවෙකු ලෙස කටයුතු කළේය.

ඕල්ඩ්‍රිජ් 2021 දෙසැම්බර් 9 වන දින ක්‍රයිස්ට්චර්ච්හිදී වයස අවුරුදු 81 දී මිය ගියේය

යොමු කිරීම්

1940 උපත්

බ්‍රයන් ඕල්ඩ්‍රිජ්


Paterson, New Jersey, ABD'deki New Jersey eyaletinin nüfus bakımından üçüncü büyük kenti ve ABD çapında ABD Türkleri'nin en yoğun olarak yaşadıkları kenttir.

Paterson'da 30000 Türk'ün yaşadığı tahmin ediliyor ve Türkler nüfusun yaklaşık %20,2'sini oluşturmaktadır. Paterson'un ana sokaklarında birçok Türk bakkal, lokanta, ve işyeri bulunmaktadır. Ayrıca, Paterson'da Türk toplumunun yanı sıra büyük bir Arap toplumu bulunmaktadır.

Kardeş Şehirler

Kaynakça

Amerika Birleşik Devletleri'ndeki Türk topluluklar
Passaic County

Paterson, New Jersey


Das ATP-Turnier von Osaka (offiziell Salem Open) ist ein ehemaliges Herrentennisturnier, das in den Jahren 1993 und 1994 in Osaka, Japan ausgetragen wurde. Veranstaltungsort war das Esaka Tennis Center, gespielt wurde auf Outdoor-Hartplätzen. Die Salem Open ersetzten das Turnier von Singapur im Veranstaltungskalender der ATP Tour. Der Bewerb wurde immer Ende März ausgetragen und lief im Rahmen der ATP World Series, der Vorgängerserie der ATP World Tour 250.

Weder im Einzel noch im Doppel ist es einem Spieler gelungen, beide Austragungen des Turniers zu gewinnen.

Siegerliste

Einzel

Doppel

Siehe auch

 WTA Osaka
 WTA Osaka Indoor

Weblinks

 ATP Tour
 ATP-Tour-Archiv

Osaka

ATP Osaka


Kayravan ya da Kayrevan (Arapça: القيروان)(veya Kirwan, Al Qayrawan), Tunus'un Kayravan vilayetinin 150.000 nüfuslu merkezi ve şehridir.

Şehir UNESCO Dünya Mirasları Listesi'ndedir.

Kayrevan, 7. yüzyılda İslam topraklarına katılmıştır. Arap General Ukbe bin Nafi, Kayravan ordugâh şehrini kurduktan sonra 670'te burada bir de cami inşa ettirmiştir. Birçok müdahale geçiren cami 726'da Halife I. Hişam'ın yaptırdığı yeniliklerle aşağı yukarı bugünkü plan özelliklerini kazanmıştır.

Kardeş şehirler

Galeri

Kaynakça

Tunus'taki Dünya Mirasları
Kutsal şehirler
7. yüzyılda kurulan yerleşim birimleri

Kayrevan


Le Centre scientifique canadien de santé humaine et animale (CSCHAH) est un complexe de laboratoires de maladies infectieuses situé à Winnipeg, au Manitoba, exploité par le gouvernement du Canada. Cette installation abrite deux laboratoires : le  de l'Agence de la santé publique du Canada et le  de l'Agence canadienne d'inspection des aliments.

Alors que la majeure partie de l'espace de laboratoire est dédiée aux laboratoires de niveau de confinement 2 et 3, le CSCSHA est la seule installation au Canada à exploiter des laboratoires de niveau de confinement P4 et est la première installation au monde à avoir des laboratoires de niveau 4 pour humains et animaux sous un même toit.

Références

Liens externes

Agence du gouvernement du Canada
Bâtiment du gouvernement du Canada
Bâtiment à Winnipeg
Laboratoire de recherche au Canada
Laboratoire P4
Association ou organisme lié à la santé au Canada
Médecine vétérinaire


Andrea Cossu se poate referi la:

 Andrea Cossu (fotbalist italian)
 Andrea Cossu (fotbalist nigerian)

Andrea Cossu


Uygur Kağanlığı (Eski Türkçe: 𐱃𐰆𐰴𐰕:𐰆𐰍𐰕:𐰉𐰆𐰑𐰣, Toquz Oγuz budun, Tang dönemi isimleri, modern Hanyu Pinyin ile: Geleneksel Çince: 回鶻 ; Basitleştirilmiş Çince: 回鹘 ; Pinyin: huíhú veya Geleneksel Çince: 回紇 ; Basitleştirilmiş Çince: 回纥 ; pinyin: huíhé), 8.ve 9. yüzyılların ortaları arasında yaklaşık bir yüzyıl boyunca var olan bir Türk imparatorluğuydu. Çinliler tarafından Jiu Xing (Dokuz klan), dokuz Oğuz veya Dokuz Tuğluk olarak adlandırılan bir kabile konfederasyonuydu.

Etimoloji
Çin kaynaklarında Huei-ho, Wei-ho, Huei-hu, Wei-qu-er vb. şekilde görülen Uygur adının anlamı 974'te yazılan Chiu Wu-tai-shihde şahin süratiyle dolaşan ve hücum eden şeklinde açıklanmaktadır. Fakat bunun bir yakıştırma olduğu bellidir. Etimolojik olarak Uygur adının uy (takip etmek)+gur (Salgur gibi) tarzında ortaya çıktığı ileri sürülmüş ise de, o tarihlerde kullanılan Türkçe'de de "takip etmek" manasındaki eylem kökünün "ud-" biçiminde olduğu antitezinden hareketle sözcüğün oy (oymak, baskı yapmak) + gur ve kuvvetli bir olasılıkla uy (akraba, müttefik)+ gur şeklinde türediği savunulmaktadır. Nitekim tarihsel süreçte ortaya çıkan "On Uygur" federatif adının "On Müttefik" manasına kullanılmış olma olasılığı tarihsel gerçeklik açısından ağır basar.

Uygur adıyla ilgili bir diğer mesele ise İslam kaynaklarında her zaman ve Çin kaynaklarında bazen kendilerine verilen Dokuz Oğuz adının kökeni ve ne şekilde ortaya çıktığıdır. Aslında Uygurlar'dan ayrı bir budun (boylar birliği, ulus) olan dokuz Oğuzlar, Göktürk siyasi otoritesinin dayandığı topluluk idi. Bu anlamda ayrı bir etnik yapı oluşturmayıp kendiliğinden Türk budununu oluşturan boylara verilen isimdi.

Zaten Çin kaynaklarında kendilerinden Türklerin dokuz kabilesi, Göktürkler'den ise "dokuz kabilenin Türkleri" diye bahsedilmesi; nitelik yönünden benzerliği ortaya koymaktadır. İşte bu Dokuz Oğuz boylarına -başka bir deyişle- dokuz adet Oğuz boyuna, dokuz oymaktan oluşan- Uygur boyunun eklenmesiyle "On-Uygur" denilen siyasal birlik ortaya çıkmıştır ve böylece Uygur adı ile Dokuz Oğuz adı birlikte ve bazen karıştırılarak kullanılagelmiştir.

 Tarihçe

Yükseliş dönemi
657'de Batı Türk kağanlığı Tang hanedanı tarafından yenildi ve ardından Uygurlar Tang hanedanlığına sığındı. Bundan önce Uygurlar, 627'de Tibet İmparatorluğu'na ve Türklere karşı savaştıklarında Tang ile ittifak kurma eğilimi göstermişlerdi.

742'de Uygurlar, Karluklar ve Basmiller İkinci Türk Kağanlığı'na isyan ettiler.

744'te Basmiller, başkent Ötüken'i ele geçirdi ve hüküm süren Özmiş Kağan'ı öldürdü. Aynı yıl içinde Basmillere karşı bir Uygur-Karluk ittifakı kuruldu ve onları yendiler. Uygur kağan'ın kişisel adı Qulluğ Boyla'ydı (Çince:骨力裴羅). Tüm kabilelerin en yüksek hükümdarı olduğunu iddia ederek Kutlug Bilge Kül Kağan (Şanlı, bilge, kudretli kağan)unvanını aldı. Başkentini Ordu-Balık'ta kurdu. Çin kaynaklarına göre, Uygur İmparatorluğu toprakları "doğu ucunda, Şivey topraklarını, batıda Altay Dağları'nı, güneyde Gobi Çölü'nü kontrol altına aldı, böylece eski Hiung-nu'nun tüm topraklarını kaplamış oldu".

745'te Uygurlar Göktürklerin son kağanı Kulun Beg'i  (白眉可汗 鶻隴匐) öldürdüler ve başını Tang'a gönderdiler.Altın Çağ747'de Kutluk Bilge Kül Kağan öldü ve yerine en küçük oğlu Bayan Çor Kağan geçti. Tang ile bir dizi ticaret karakolu inşa ettikten sonra, Kağan sermayeyi Ordu-Balık ve Bay Balık'i inşa etmek için kullandı. Yeni kağan daha sonra tüm bozkır halklarını bayrağı altına almak için bir dizi sefer başlattı. Bu süre zarfında imparatorluk hızla genişleyerek Sekiz Oğuzları, Kırgızları, Karlukları, Türgeşleri, Dokuz Tatarları, Çikleri ve Basmilleri Uygur egemenliğine soktu.

755'te An Luşan, Tang hanedanına karşı bir isyan başlattı ve Tang İmparatoru Suzong, 756'da Bayançur Han'dan yardım istedi. Kağan bunu kabul etti ve en büyük oğluna Tang imparatoruna askerlik hizmeti vermesini emretti. Yaklaşık 4.000 Uygur atlısı, 757'de Çang'an ve Luoyang'ı geri almak için Tang ordularına yardım etti. Luoyang'daki savaştan sonra Uygurlar şehri üç gün boyunca yağmaladılar ve ancak büyük miktarda ipek çıkarıldıktan sonra durdular. Yardımları için 20.000 rulo ipek gönderdiler ve onlara onursal unvanlar verdiler. Buna ek olarak, at ticareti her at için 40 rulo ipeğe sabitlendi ve Uygurlara Çin'de kalırken "misafir" statüsü verildi. Hanedanlar karşılıklı evlilikler yaptılar. Uygur prensesi bir Tang prensiyle evliyken Bayançur Han ise Prenses Ninguo ile evlendi.

758'de Uygurlar yönlerini Kuzey Yenisey Kırgızlarına çevirdiler. Bayançur Han, bir Kırgız ordusunu katletmeden ve Kağanlarını idam etmeden önce ticaret karakollarından birkaçını yok etti.

759'da Uygurlar, isyancıları bastırmak için Tang'a yardım etmeye çalıştı ancak başarısız oldu. Bayançur Han öldü ve yerine oğlu Tengri Bögü Kağan geçti.  762'de Tengri Bögü, Tang'ı 4.000 askerle işgal etmeyi planladı, ancak müzakerelerden sonra taraf değiştirdi ve Luoyang'daki isyancıları yenmelerine yardımcı oldu. Savaştan sonra Uygurlar şehri yağmaladılar. Halk korunmak için Budist tapınaklarına kaçtığında Uygurlar onları yakıp yıktı ve 10.000'den fazla kişiyi öldürdü. Yardımları için Tang, gitmeleri için 100.000 parça ipek ödemek zorunda kaldı. Sefer sırasında kağan, onu Maniheizmle tanıştıran rahiplerle karşılaştı. O zamandan beri Uygur Kağanlığı'nın resmi dini Maniheizm oldu.

Parçalanma Dönemi

779'da Bögü Kağan, Soğd saraylarının tavsiyelerine dayanarak Tang hanedanlığı'nı işgal etmeyi planladı. Ancak Tengri Bögü'nün amcası Tun Baga Tarkan bu plana karşı çıkarak onu ve "Kağan'ın ailesi ve Soğdlar arasından yaklaşık iki bin kişiyi öldürdü." Tun Baga Tarkan, Alp Kutlu Bilge ("Muzaffer, şanlı, bilge") unvanıyla tahta çıktı ve kağanlığın birliğini güvence altına almak için tasarladığı yeni bir dizi yasa uyguladı. Saltanatı sırasında Maniheizm bastırıldı, ancak halefleri onu resmi din olarak ilan etti.

780'de Çang'an'dan haraç alarak ayrılırken bir grup Uygur ve Soğd öldürüldü. Tun tazminat olarak 1.800.000 ip talep etti ve Tang bu tutarı altın ve ipek olarak ödemeyi kabul etti.

 Kültür ve medeniyet
Türk boyları arasında tarım toplumunun ilk örnekleri bu dönemde görülür. Tarım yapabilmek için şehirler kurulmuştur. Göçer hayatın izin vermediği kültür birikimi sağlanmıştır. Günümüz Türk devletlerine varan birçok özellik ilk olarak Uygurlarda görülür. İbn Fadlan Dönemin seyyahlarında Uygur kültürünün zenginliğinden bahsedilmiş, birçok dinin bir arada yaşaması betimlenmiştir. Türklerin ata dini olan tengricilik ile budizm, maniheizm, nesturi hristiyanlık bir arada ve problemsiz şekilde yaşamaktaydı. Devlet özellikleri açısından Çinlilerce ilginç bulunup, incelemek için elçiler yollanıyordu. Budizme geçiş de Çinli elçiler vasıtasıyla olmuş, Uygurlar diğer kültürler altında ezilmemek için dünyada pek kabul görmeyen maniheizmi tercih etmiştir. Mani dini yine Bögü Kağan zamanında resmî din hâline gelmiştir. Sonunda budist yoğunluklu, diğer dinlerin de rahat yaşandığı bir devlet ortaya çıkmıştır. İlk hukuk, sivil örgütlenme, vergi, spor, müzik terimler bu dönemde ortaya çıkmıştır. Bozkır hayatının anarşik yapısına karşılık Uygurlarda hoşgörü ve refah içinde yaşanıyordu. Bu özellikler o dönemden kalan binlerce hukuk, sivil ve devlet yazmalarında görülebilir.

İlerleyen dönemlerde Kansu'da yaşayan Uygurlar Buda dinine geçtiler. Uygurlar ilk zamanlar Göktürk alfabesini kullanmış daha sonra ise Uygur alfabesini geliştirmişlerdir. Moğol devlet teşkilatında görev alan Uygur asıllı insanların etkisiyle Uygur harfleri Moğal ve Mançurların da yazısı hâline geldi. Uygur yazısı Fatih Sultan Mehmed zamanında da İstanbul'daki sarayda öğretilmiştir. Fatih'in "Otluk Beli Fetihnamesi" Uygur harfleriyle ve Doğu Türkçesiyle yazılmıştır. Uygurlara ait matbaa ve kâğıt tezgâhlarının olduğu da bilinmektedir.

 Kağanlar

 Kutluk Bilge Kül Kağan (Gulipeilo, Guli-pei-lo veya Ku-tu-lu Pi-Chia Chüeh Ko-han) (744-747), Tang Hanedanı tarafından kendisine gä Kül Qağan) (747-759) Gulipeilo'nun birinci oğlu Moyunçor Kağan,
 Tengri Kağan (Tängri Qağan) (759-779) Gulipeilo'nun ikinci oğlu Bögü Kağan,
Tengri Kağan 762 yılında Mani (یین مانی Āyin e Māni; 摩尼教, Móní Jiào) dinine dönmüş, daha sonra yeğeni Tun Bağa Tarkan tarafından öldürülmüştür.
 Alp Kutluk Bilge Kağan (Alp Qutluğ Bilgä Qağan) (Tun Bağa Tarkan)  (779-789), 788 yılından sonra Çinliler Uygurlara Huihe (回紇 huíhé) yerine Huigu (回鶻 huígu) ismini vermişlerdir,
 Külüg Bilge Kağan (Külüg Bilgä Qağan) (789-790) Alp Qutluğun birinci oğlu,
 Kutluk Bilge Kağan (Qutluğ— Bilgä Qağan) (790-795) Alp Kutluk'un ikinci oğlu, yaşı küçük olduğundan ülkeyi general Kutluk yönetmiştir.
 Ay Tengride Ülük Bulmış Alp Kutluk Bilge Kağan (Ay Tängridä Ülüg Bulmıš Alp Qutluğ Uluğ Bilgä Qağan) (795-805),
 Ay Tengride Kut Bulmış Alp Külük Bilge Kağan (Ay Tängridä Qut Bulmıš Külüg Bilgä Qağan) (805-808),
 Ay Tengride Kut Bulmış Alp Bilge Kağan (Ay Tängri-dä Qut Bulmıš Alp Bilgä Qağan) (808-821),
 Gün Tengride Ülük Bulmış Alp Küçlük Bilge Kağan (Kün Tängridä Ülüg Bulmıš Alp Küčlüg Bilgä Qağan) (821-824),
 Ay Tengride Kut Bulmış Alp Bilge Kağan (Ay Tängridä Qut Bulmıš Alp Bilgä Qağan) (Kasar Tegin) (824-832),
 Ay Tengride Kut Bulmış Alp Külük Bilge Kağan (Ay Tängridä Qut Bulmıš Alp Külüg Bilgä Qağan) (832-839) yardımcısı Kürebir'in batı'dan gelen Şato üç Türk boyları ile işbirliği yaptığını duyunca intihar etmiştir, ayrıca 839 yılında çok sert kış olmuş hemen hemen tüm hayvan sürüleri yok olmuş, Uygurların yaşam koşulları çok zorlaşmıştır.
 Wuzong (Luji Qasar) + General Külüg Bağa'' (839-840).

Uygurların aile yapısı

Kaynakça

Orta Asya tarihindeki eski devletler
Asya'daki eski monarşiler
Eski imparatorluklar
Tarihteki Türk devletleri
Türk hanedanları
Asya'daki Türk halkları
Kağanlıklar
9. yüzyılda varlığı sona eren bölgeler ve ülkeler

Uygur Kağanlığı


Clélia Compas, née le 15 janvier 1993 à Saint-Jean-de-Braye (Loiret), est une entrepreneuse sociale, chercheuse, et activiste humanitaire française. Connue pour son engagement auprès des populations migrantes et réfugiées, elle est la fondatrice de l'association Yambi et la cofondatrice du Corridor citoyen. Elle est également diplômée d'un doctorat en anthropologie sociale de l'université du Sussex, spécialisée en études migratoires. Son travail a été notamment reconnu par l'Académie des Futurs Leaders, où elle participe à la première promotion en 2022 aux côtés d'autres activistes français tels que Priscillia Ludosky, Ophélie Latil, ou Stéphane Ravacley .

Biographie
Née à Saint-Jean-de-Braye le 15 janvier 1993, Clélia Compas a grandi à côté de Reims, dans le village de Rosnay, avant de déménager à Annecy, en Haute-Savoie. Elle est diplômée d'une licence de relations internationales de l'Université de Genève et d'un master en Global Politics de la London School of Economics and Political Science (LSE). En 2016, elle part en Thaïlande où elle travaille pour les Nations Unies en tant que consultante sur les questions migratoires et de trafic humain. En 2023, elle obtient un doctorat en anthropologie sociale à l'université du Sussex, où elle étudie l'impact de l'orientation sexuelle et de l'identité de genre sur le processus migratoire et les modes d'intégration des personnes migrantes LGBTQ+. En parallèle de sa thèse, elle travaille pour l'ONU ou de nombreuses ONG humanitaires en lien avec la défense et la protection des communautés migrantes et LGBTIQ+, pour lesquelles elle publie plusieurs études.

Parcours professionnel

Yambi
En juillet 2020, Clélia Compas fonde Yambi, une association française visant à faciliter l'intégration des personnes exilées en France, principalement à travers le sport. Basé en Haute-Savoie, Yambi organise de nombreuses sorties en montagne lors desquelles les personnes réfugiées peuvent reprendre confiance en elle à travers la pratique d'une activité valorisante de l'estime de soi, tisser du lien social, pratiquer la langue française, et découvrir des éléments d'histoire de la région d'accueil, de lecture de la nature environnante, et les bases d'une pratique autonome des sports de montagne. L'association est marrainée par Christine Janin, première française à avoir gravi l'Everest et directrice de À chacun son Everest.

Parmi ses projets principaux, Yambi emmène chaque été un groupe de réfugiés au sommet du mont Blanc. La première ascension en septembre 2021 a fait l'objet d'une forte couverture médiatique du fait qu'il s'agissait des premiers réfugiés au monde à gravir le toit de l'Europe, accompagnés des champions du monde de freeride Marion Haerty et Léo Slemett .

Yambi organise également des stages de parapente ainsi que des Olympiades d'hiver à Saint-Gervais-Mont-Blanc, lors desquelles les réfugiés qui ont appris à skier avec l'association peuvent s'affronter lors d'une compétition sportive amicale. Yambi accompagne ses bénéficiaires dans leurs projets d'insertion professionnelle.

Clélia Compas s'exprime régulièrement dans les médias sur l'accueil des réfugiés, appelant davantage d'inclusion, ainsi qu'une nouvelle pratique de l'accueil.

Corridor citoyen
Au début de la guerre en Ukraine en février 2022, Clélia Compas co-fonde le Corridor citoyen avec d'autres activistes et militants français, incluant Alice Barbe et Michka Bengio. Née d'un mouvement citoyen, le Corridor citoyen, dont elle est la présidente, visait initialement à coordonner l'acheminement de matériel médical et de première nécessité ainsi que l'évacuation d'une petite centaine de personnes à l'aide de mini vans. Le collectif a guidé plus de 100 français en convois vers des points d'arrivée à la frontière polono-ukrainienne. Face à la sollicitation grandissante de l'ambassade de France en Pologne et de nombreuses municipalités et préfectures françaises, Clélia s'est retrouvée en quelques semaines seulement à structurer et coordonner l'évacuation de 800 personnes fuyant l'Ukraine et souhaitant se rendre en France.

En plus des évacuations vers la France, le Corridor citoyen organise de nombreuses activités sportives, de loisir, de bien-être, et de moyens de subsistance à destination des réfugiés d'Ukraine.

Clélia Compas est également cosignataire d'une tribune appelant la France à la création d'un couloir humanitaire.

Publications
Compas, C (2020). Great Expectations, Harsh Realities: The Plight of LGBTI+ Refugees in Thailand, An Exploratory Study. Bangkok, Thailand: Equal Asia Foundation .

UNESCO (2018). Policy Briefs on Internal Migration in Southeast Asia. Bangkok, Thailand: UNESCO.

Notes et références

Naissance en janvier 1993

Clélia Compas


Dumitru Covalciuc (n. 2 ianuarie 1947, Oprișeni, raionul Hliboca, R.S.S. Ucraineană – d. 23 decembrie 2017, Iași, România) a fost un scriitor de naționalitate română din Ucraina, poet, povestitor, istoric, folclorist, traducător și autor al unor studii despre viața culturală din Bucovina.

Școala
În fapt, primul fiu în familia lui Vasile și Eleonora Covalciuc s-a născut la data de 26 decembrie 1946.

A absolvit școala din localitatea de baștină; ulterior continuă cu studii medii la școala din Tereblecea. Printre foștii săi dascăli se număra și viitorul academician Nicolae Bilețchi cunoscut istoric și critic literar de mai târziu, care i-a îndrumat pașii spre viitor.

Deși părinții ar fi dorit să-l vadă preot, Dumitru se înscrie la Institutul de medicină din Chișinău. Părăsește această facultate pentru a urma cursurile Facultății de Limbi Romanice și Germanice a Universității din Cernăuți, secția de limba și literatura franceză (1966-1971), deoarece își dă seama că pasiunea sa o reprezintă istoria Bucovinei și valorificarea tezaurului folcloric al ținutului natal.

Activitatea profesională
Încă din facultate (1969) a devenit crainic la Postul de Radio Cernăuți și redactor la ziarul "Zorile Bucovinei". În 1972, sub pretext că se sustrage serviciului militar, a fost destituit, dus departe de locurile natale și închis într-un lagăr de psihiatrie din orașul Baku. După multe greutăți, după ce muncește ca salahor, este reprimit cu greu la ziarul "Zorile Bucovinei" (1975).

A înființat, sau chiar a condus, mai multe societăți culturale prin care să fie sprijinit și promovat specificul tradițional românesc în Bucovina: Societatea de Cultură Românească "Mihai Eminescu" (1989, membru fondator), Societatea Culturală "Arboroasa" (1990, președinte), Institutul Obștesc de Istorie, Restituiri Literare și Folclorice "Dimitrie Onciul", Cernăuți (1992, fondator și director).

După 1990, odată cu începerea mișcării de renaștere culturală și națională a românilor din nordul ocupat al Bucovinei, s-a dedicat activității de publicare de documente privind istoria tragică a acestora, în paginile publicaților românești din nordul Bucovinei, cât și în presa periodică din România și Basarabia. De asemenea, a tradus manuale pentru școlile românești din Ucraina, a promovat înființarea unor muzee sătești de istorie și a militat pentru introducerea unui curs de istorie a românilor în școlile cu predare în limba română din regiunea Cernăuți. El publică pagini inedite din istoria poporului român, aproape necunoscută în fostele hotare ale imperiului sovietic, și aduce lângă sine tineri profesori de istorie din regiune, care studiază istoria adevărată a ținutului natal și o trimite pe băncile școlilor.

A editat ziarul "Codrul Cosminului", revista "Miorița" (1992-1993), "Calendarul poporului" (1993), "Calendarul ortodox al românilor bucovineni" (1992-1993, 1993-1994), "De la Nistru pân' la Tisa" (1993). Cele 27 de volume ale Almanahului cultural-literar "Țara Fagilor" reprezintă cea mai amplă lucrare a lui Dumitru Covalciuc, ce va rămâne în istoria culturii române bucovinene, 27 de volume de documente istorice, literare și culturale.

Este recunoscut meritul lui Dumitru Covalciuc la aflarea mormântului lui Iancu Flondor  de la Maidanul Storojinețului. Tot el se află printre inițiatorii organizării pelerinajelor la Stejarul lui Ștefan cel Mare din Codrii Cosminului și lui i se datorează instalarea primei Cruci de piatră pe gropile comune de la Fântâna Albă unde au fost împușcați mii de români, documentarea și editarea mărturiilor românilor deportați în Siberia și Kazahstan. Au urmat acțiuni și la Bahrinești, Mahala, Ceahor, Budineț, Cupca, Pilipăuți, dar și localități care au fost șterse de pe fața pământului: Albovăț, Buci, Frunza, I.G. Duca, Prisaca ori Țânteni.

Cu ocazia împlinirii vârstei de 70 de ani, Consulul general al României la Cernăuți, doamna Eleonora Moldovan, i-a adresat un mesaj de felicitare pentru toate realizările sale pe tărâmul promovării tradițiilor românești.

A decedat la 23 decembrie 2017, în urma unui infarct suferit cu o zi înainte. Urma să țină  prelegerea "Importanța documentelor de arhivă pentru moștenirea istorico-culturală a ținutului nostru" la aniversarea a 110 ani de la fondarea Arhivei Regionale Cernăuți, la salonul de carte ce s-a desfășurat la Herța, la Festivalul "Florile Dalbe".

La funeraliile desfășurate în 29.XII.2017 în satul său natal, Oprișeni, au participat peste o mie de români din nordul Bucovinei și din România. Dumitru Covalciuc a plecat la Domnul înfășurat în tricolor.

Lucrări
A tipărit peste 20 de volume de folclor și o serie întreagă de monografii ale localităților nord-bucovinene:
 "Cântece de cătănie și război" (1992);
 "Cucule, ce pene porți?" (1992);
 "Sculați, gazde, nu dormiți" (1994);
 "Povești și snoave din Bucovina" (1994);
 "Legende populare din Bucovina" (1995);
 "202 cântece populare din Bucovina" (1996);
 "Basme bucovinene" (1997);
 "Stejarii Horecii" (1997);
 "Folclor românesc din nordul  Bucovinei" (2001);
 "Petrea Voinicul și Florea Înfloritul", basm, (2003);
 "Сomori folclorice din dulcea  Bucovină" (2004);
 "Iese luna din pomete" (2004);
 "Povești, snoave și istorioare populare din Bucovina" (2005);
 "Oprișeni, un sat la răspântiile istoriei" (2008);
 "Pagini oprișenene" (2014).

A scris romanele:
 "Revolta" (1990);
 "Tinerețea lui Doxachi Hurmuzachi" (2002);
 "Golgota românească. Mărturiile bucovinenilor deportați în Siberia" (2015, coautor Liliana Corobca)

Este autor al unor lucrări monografice:
 "Stejarii Horecii" (1997);
 "Pagini din cartea neagră a Bucovinei";
 "Oprișeni, Un sat la răspântiile istoriei", Cernăuți, Zelena Bucovina (2008)
 "Eudoxiu  Hurmuzachi – omul providențial al Bucovinei" (2015)

Ultimul volum inedit a fost lansat în luna noiembrie 2017, la Cernăuți și Piatra Neamț, fiind menționat și cu Premiul Special al Saloanelor "Liviu Rebreanu - 2017" (proză) din Bistrița-Năsăud:
 "Membrii Consiliului Național Român din Bucovina ales la Adunarea Constituantă din 27 octombrie 1918"

Referințe

Vezi și...
 Armata sovietică de ocupație din Basarabia și Bucovina în vara lui 1940

Legături externe
 Dumitru Covalciuc la 70 de ani omagiat la Oprișeni, YouTube;
 Conferința "Fântâna Albă" - Cernăuți 2011 (I), YouTube;
 Conferința "Fântâna Albă" - Cernăuți 2011 (II), YouTube;
 Conferința "Fântâna Albă" - Cernăuți 2011 (III), YouTube;
 Dumitru Covalciuc despre situatia romanilor din Ucraina - Cernauti, YouTube;
 Dumitru Covalciuc despre martiriul neamului românesc din Regiunea Cernăuți (I), YouTube;

Nașteri în 1947
Decese în 2017
Români bucovineni
Istorici români contemporani
Scriitori români din secolul al XXI-lea
Români din Ucraina

Dumitru Covalciuc


Bemboka est une localité australienne située dans la zone d'administration locale de la vallée de la Bega en Nouvelle-Galles du Sud.

Géographie
Bemboka est située dans la vallée de la rivière Bemboka, sur la Snowy Mountains Highway, à  à l'ouest de Bega et  au sud de Sydney.

Démographie
La population s'élevait à  en 2016 et à 589 habitants en 2021.

Références

Localité en Nouvelle-Galles du Sud

Bemboka


Onthophagus ohbayashii é uma espécie de inseto do género Onthophagus, família Scarabaeidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Nomura em 1939.

Referências

Ligações externas

ohbayashii
Coleópteros descritos em 1939

Onthophagus ohbayashii


Zabelia, je rod listopadnih, rjeđe zimzelenih dekorativnih grmolikih biljaka iz porodice kozokrvnica (Caprifoliaceae). Rod je nastao podijelom roda Abelia, na rodove Zabelia i Linnaea, a u njega je uključeno 10–tak vrsta.

Vrste
 Zabelia biflora (Turcz.) Makino
 Zabelia corymbosa (Regel & Schmalh.) Makino
 Zabelia densipila M.P.Hong, Y.C.Kim & B.Y.Lee
 Zabelia dielsii (Graebn.) Makino
 Zabelia integrifolia (Koidz.) Makino ex Ikuse & S.Kuros.
 Zabelia parvifolia (C.B.Clarke) Golubk.
 Zabelia triflora (R.Br. ex Wall.) Makino
 Zabelia tyaihyonii (Nakai) Hisauti & H.Hara
 Zabelia umbellata (Graebn. & Buchw.) Makino

Izvori

Morinoideae

Zabelia


زين بنت الحسين (23 أبريل 1968 في عمّان - )، أميرة أردنية، شقيقة ملك الأردن عبد الله الثاني بن الحسين والأخت التوأم للأميرة عائشة بنت الحسين وابنه الملك الحسين بن طلال.

حياتها
التحقت الأميرة زين بمدرسة ويستوفر في الولايات المتحدة وتخرجت عام 1986، عرف عنها نشاطها الرياضي في المدرسة حيث كانت تقود فريق الكرة الطائرة. شاركت الأميرة زين في الجهود الإنسانية منذ التسعينيات. إذ عرضت دعمًا ماليًا لفريق السلام الخليجي وهي مجموعة احتجاج سلمية معارضة للحرب أثناء حرب الخليج. في عام 1997 أمر الملك الحسين بتحويل قصر الهاشمية الذي كان يستخدم لاستقبال كبار الشخصيات الأجنبية إلى دار للأيتام بعد أن علم بالظروف المعيشية السيئة للأيتام في عمان واختار الأميرة زين لإدارة المنشأة الجديدة والقيام بدور الراعي لها؛ افتتحت دار الأيتام بعد تسعة أشهر باسم دار البر. في عام 2013 زارت الأميرة زين  للإضطلاع على برامج الرعاية الصحية عن بعد.

حياتها الخاصة
الأميرة زين هي ابنة الملك الحسين بن طلال ثالث ملوك المملكة الأردنية الهاشمية ووالدتها هي الأميرة منى الحسين، أشقائها هم: الملك عبد الله الثاني ملك الأردن، والأمير فيصل، والأميرة عائشة.

تزوجت الأميرة زين من مجدي أنور فريد الصالح الكلوب وأنجبت ابنين:

 جعفر (9 نوفمبر 1990-)، متزوج من عائشة يحيى عبد الرحمن قوطة التي تنتمي للجالية الشركسية في الأردن.
 جمانة

كما تبنت الأميرة زين طفلة اسمها تهاني. يذكر أن مجدي الصالح هو شقيق محمد الصالح (زوج شقيقتها الأميرة عالية).

مراجع

أردنيون من أصل إنجليزي
الأسرة الهاشمية الأردنية
أشخاص على قيد الحياة
أميرات أردنيات
بنات ملوك
حاصلون على وسام الاستحقاق الملكي النرويجي (الصليب الأكبر)
مواليد 1388 هـ
مواليد 1968
مواليد في مدينة عمان
هاشميون

زين بنت الحسين


El Bosque Petrificado Sarmiento es un área natural protegida provincial ubicada en el departamento Sarmiento, Chubut, Argentina, a 28 km de la ciudad de Sarmiento.

El «bosque petrificado» fue descubierto en 1927; se organizó como atractivo natural turístico a partir de 1970; en 1973 fue declarado área natural protegida por Ley Provincial n.º 2161 y en 2001 a través de la Ley Provincial n.º 4780 se le dio la categoría de monumento natural.

Tiene una superficie de 1880 ha de aspecto desértico, donde se encuentran diseminados fósiles de troncos petrificados de especies arbóreas de la familia de las coníferas, cuya edad estimada es de 65 millones de años. En la reserva hay un centro de interpretación con restos paleontológicos y arqueológicos de la región.

El proceso por el cual la madera se convierte en roca demanda millones de años y es producido por la sílice aportada durante erupciones volcánicas; cubiertos los árboles por la ceniza volcánica se inicia un proceso de permineralización.

Acceso

Desde Sarmiento, se accede mediante un camino consolidado de ripio de 32 km.

Actividades permitidas

 Caminata por los senderos autorizados.
 Observación de flora y fauna.
 Fotografía.
 Investigación y monitoreo, con previa autorización.

Servicios

 Baños públicos
 Centro de visitantes
 Sendero peatonal interpretativo y autoguiado

Geología

El bosque se ubica estratigráficamente en una formación de la época del Paleoceno (a inicios de la era del Cenozoico), con una edad aproximada de 65 millones de años.

Hace aproximadamente 62 millones de años esta área fue un antiguo lecho marino; hacia el oeste existían cerros con variados tipos de bosques, dominados por coníferas. En las costas húmedas se encontraban palmeras, helechos primitivos y algunas coníferas.
Los ríos y arroyos que existían arrastraban pendiente abajo los troncos muertos o árboles vivos de estos bosques hasta depositarlos en las playas. Particularmente, la zona tenía un gran delta, donde todos los cursos de agua confluían en la zona. Las grandes acumulaciones de troncos se producían en las desembocaduras de ríos y arroyos al llegar al nivel del mar, donde el cambio brusco de pendiente actuaba de barrera y al mismo tiempo, el abundante sedimento sepultaba los troncos.
Una vez sepultados en este medio rico en sales minerales, con poca actividad destructiva (sin bacterias ni oxígeno), comenzaba el proceso de petrificación.

En los sedimentos volcánicos de su suelo se encuentran abundantes fósiles de troncos de considerable dimensión. De estos sedimentos se han podido estudiar los minúsculos granos de polen, los cuales permitieron reconstruir con sumo detalle los tipos de vegetación dominante en la zona, que era de clima templado a cálido tropical con una humedad elevada.

El bosque petrificado tiene un paisaje lunar y sus cerros circundantes permiten observar los distintos estratos geológicos, de tonalidades variadas.

Además de los restos de troncos de árboles, también se hallan hojas, ramas, frutos, astillas y semillas.

Flora

Hay cuatro zonas fitogeográficas:
 Peladales o Badlands, con ejemplares de mata mora y botón de oro.
 Matorral abierto, donde predomina el calafate, el molle y el algarrobillo.
 Estepa arbustiva, donde se encuentran especies de Ameghinoa patagonica, Chuquiraga avellanedae y mata laguna.
 Estepa subarbustiva con arbustos bajos como quilembai, Acantholippia seriphioides y Nassauvia ulicina, endémica de la Patagonia.

Fauna

 Mamíferos: hay especies de guanaco, zorro gris, peludo, hurón menor, tucu-tucu y cuis chico, entre otros.
 Aves: entre otras se encuentran ejemplares de choique, chimango, loro barranquero, martineta común o perdiz copetona, águila mora y comesebo patagónico.
 En verano además abundan las lagartijas (Liolaemus kingii, Liolaemus xanthoviridis, Liolaemus telsen, etc).

Desarrollo turístico

El bosque tuvo una propuesta para potenciarlo turísticamente mediante un tren turístico en 1991. Un grupo de gente propuso desarrollar el turismo con un tren desde Sarmiento hasta el Bosque Petrificado, a unos 38km al sur de Sarmiento. El plan era aprovechar la vía que aun estaba intacta del ex ferrocarril de Comodoro Rivadavia a Sarmiento. Posiblemente que fueran inspirados por el éxito de La Trochita y es posible que también supieran de las intenciones de instalar en Ushuaia el Tren del Fin del Mundo. Reflexionaban usar los rieles antiguos de trocha ancha, que aun para ese año estaban intactos, y explotar además el material rodante sobrante en El Maitén.

Para inicios de los años 2000 el intendente Britapaja de Sarmiento apoyó la iniciativa y expuso el proyecto ante el Congreso. A pesar de que se volvió a insistir, esta vez de manera oficial, el proyecto no prosperó.

El proyecto fue completamente sepultado por levantamiento del ramal Comodoro Rivadavia – Sarmiento que fue solicitado en julio de 2004 por el Gobierno provincial de Mario Das Neves al Organismo Nacional de Administración de Bienes del Estado. La autorización se obtuvo a comienzos del año 2005 por medio del subsecretario de Transporte Ferroviario de la Nación, Julio Tito Montaña. Los restos que perduraban de la línea comenzaron a ser desmontados desde 2005 hasta 2006 por la firma Natura Ecology, en el marco de un convenio con la Secretaría de Turismo, por el cual la empresa se comprometía a desmontar el ramal y trasladar 46 mil durmientes a la localidad de El Maitén para rehabilitar La Trochita. El costo de ese trabajo era de 700 mil pesos y sería pagado con rezagos del desguace. El convenio mencionado no fue tratado por la Legislatura Provincial. La tramoya política produjo la pérdida de tramos históricos que perdieron los rieles y durmientes; dicha maniobra se ejecutó sin dar aviso a los pobladores que nada sabían sobre la compra de rieles, y que consideraban al mismo como patrimonio histórico de la región. Además, el convenio no fue respetado y 46 mil durmientes y vías a no llegaron a El Maitén. El funcionario encargado de la Secretaría Juan Carlos Tolosa fue desvinculado de su cargo. A pesar de todo, los desguaces ordenados por el exgobernador Das Neves en 2005 y que en 2006 fueron frenados por un amparo de los vecinos. Aunque este levantamiento de las vías había acabado con casi todo el ferrocarril, se lo pudo detener por orden de la justicia a la altura de Parada Kilómetro 162. Por este hecho, se logró salvar desde inmediaciones del punto Kilómetro 162 hasta inmediaciones de Sarmiento casi todo el patrimonio histórico ferroviario que perduraba. Gracias a esto el tren turístico podría ser viable aún.

Para abril de 2007 el tema reaparece en un estudio de impacto ambiental de la presa Los Monos. Se afirmaba en el mismo que el proyecto estaba en etapa de definición. También, se expusieron datos como su velocidad, que sería de 12 km por hora, y que aprovecharía gran parte de las vías que todavía sobrevivían.
La construcción de este tren turístico uniría a la ciudad de los lagos con el Bosque Petrificado Sarmiento. Además del valor que agregaría, sería un intento por homenajear al desaparecido ferrocarril de Comodoro Rivadavia a Sarmiento.

En 2022 se supo que entre 8.000 y 14.000 turistas arribaron para conecer el área. Los mismos abordan un sendero de 2,5 kilómetros con 11 estaciones interpretativas.

Tras cumplirse 50 años del inicio de área protegida el gobierno de Chubut realizó la entrega de indumentaria a los guardafaunas del Área Natural Protegida Bosque Petrificado. Además, junto al municipio de Sarmiento se procedió a la inauguración de 34 nuevos carteles. Sin embargó, las quejas del acceso al área protegida son una constante; siendo difícil su visita para autos de dimensiones normales.

Referencias

Enlaces externos
 Bosque Petrificado (Municipalidad de Sarmiento)

Monumentos naturales de Argentina
Áreas naturales protegidas de la provincia de Chubut
Bosques petrificados
Departamento Sarmiento (Chubut)
Sarmiento (Chubut)

en:Petrified Forest (Sarmiento)

Bosque petrificado Sarmiento


Hugh Samuel Johnson (August 5, 1882 – April 15, 1942) was a United States Army officer, businessman, speech writer, government official and newspaper columnist. He was a member of the Brain Trust of Franklin D. Roosevelt from 1932 to 1934. He wrote numerous speeches for FDR and helped plan the New Deal. Appointed head of the National Recovery Administration (NRA) in 1933, he was highly energetic in his "blue eagle" campaign to reorganize American business to reduce competition and raise wages and prices. Schlesinger (1958) and Ohl (1985) conclude that he was an excellent organizer, but that he was also domineering, abusive, outspoken, and unable to work harmoniously with his peers. He lost control of the NRA in August 1934.

Early life

He was born in Fort Scott, Kansas in 1882 to Samuel L. and Elizabeth (née Mead) Johnson.

His paternal grandparents, Samuel and Matilda (MacAlan) Johnson, emigrated to the United States from Ireland in 1837 and originally settled in Brooklyn, New York. Hugh's father was a lawyer, and he attended public school in Wichita, Kansas, before the family moved to Alva, Oklahoma Territory. He attempted to run away from home to join the Oklahoma state militia at the age of 15, but he was apprehended by his family before he left town. His father promised to try to secure him an appointment to the United States Military Academy (West Point), and was successful in obtaining an alternate appointment. Johnson himself discovered that the individual who was first in line for the appointment was too old, and convinced him to step aside so that Johnson could enter the academy.

Military career

Johnson entered West Point in 1899, and graduated and was commissioned a second lieutenant in the 1st Cavalry on June 11, 1903. Douglas MacArthur was one of his West Point classmates. From 1907 to 1909 he was stationed at Pampanga, Philippines, but later was transferred to California. In the early years of the 20th century, most national parks in the United States were administered by units of the United States Army. Johnson was subsequently stationed at Yosemite and Sequoia national parks. He was promoted to first lieutenant on March 11, 1911, and was named superintendent of Sequoia National Park in 1912.

Wishing to follow in his father's footsteps, Johnson won permission from General Enoch Crowder to attend the University of California (at Berkeley) where he received his Bachelor of Arts degree (with honors) in 1915 and his Juris Doctor in 1916 (doubling up on courses to graduate in half the time required). Transferring to the Judge Advocate General's Corps (JAG), from May to October 1916 he served under General John J. Pershing in Mexico with the Pancho Villa Expedition. promoted to captain on July 1, 1916, he transferred to the JAG headquarters in Washington, D.C., in October 1916. He was promoted to major on May 15, 1917, and to lieutenant colonel on August 5, 1917. He was named Deputy Provost Marshal General in October 1917, and the same month was named to a Department of War committee on military training (the U.S. had entered World War I on April 6, 1917).

As a captain, Johnson helped co-author the regulations implementing the Selective Service Act of 1917. Without Congressional authorization, he ordered completed several of the initial first steps needed to implement the draft. The action could have led to his court-martial had Congress not acted (a month later) to pass the conscription law. He was promoted to colonel on January 8, 1918, and to brigadier general on April 15, 1918. At the time of his promotion, he was the youngest person, at the age of 35, to reach the rank of brigadier general since the Civil War, and the youngest West Point graduate to remain continuously in the service who had ever reached the rank. Ohl (1985) finds that Johnson was an excellent second-in-command during the war in the Office of the Provost Marshal under Brigadier General Enoch H. Crowder as long as he was closely watched and tightly supervised. His considerable talents were effectively drawn upon in the planning and implementation of the registration and draft before and during the conflict. However he was never able to work smoothly with others.

Upon his promotion to brigadier general, Johnson was appointed director of the Purchase and Supply Branch of the General Staff in April 1918, and was promoted to assistant director of the Purchase, Storage and Traffic Division of the General Staff in October 1918. In this capacity, he worked closely with the War Industries Board. He favorably impressed many businessmen, including Bernard Baruch (head of the War Industries Board). These contacts later proved critical in winning Johnson a position with President Franklin D. Roosevelt's administration. He was put in command of the 15th Infantry Brigade which was part of the 8th Division, but the unit did not deploy to Europe because the war had ended.

Johnson resigned from the U.S. Army on February 25, 1919. For his service in the Provost Marshal's office and in executing the draft, he was awarded the Army Distinguished Service Medal in 1926. The citation for the medal reads:

New Deal career

Johnson was named assistant general manager of the Moline Plow Company on September 1, 1919. Moline Plow's president, George Peek, and Johnson were both supporters of the McNary–Haugen Farm Relief Bill, a proposed federal law which would have established the first farm price supports in U.S. history.

Johnson left Moline Plow in 1927 to become an adviser to Bernard Baruch. He joined the Brain Trust of Franklin D. Roosevelt in the 1932 presidential election. His major role was drafting speeches, most notably one that FDR delivered in Pittsburgh denouncing the reckless spending of the Hoover administration and calling for a very conservative fiscal policy.

NRA
Johnson played a major role in the New Deal. In 1933 Roosevelt appointed Johnson to administer the National Recovery Administration (NRA).

The NRA involved ending the Great Depression by organizing thousands of businesses under codes drawn up by trade associations and industries. According to biographer John Ohl (as summarized by reviewer Lester V. Chandler): Johnson's priorities became evident almost immediately. In the prescription, "Self regulation of industry under government supervision" the emphasis was to be on maximum freedom for business to formulate its own rules with a minimum of government supervision. Consumer protection and the interests of labor were of decidedly lesser importance. To induce business to formulate and abide by codes of fair competition Johnson was willing to condone almost any type of price fixing, restriction of production, limitation of productive capacity, and other types of anti-competitive practices.

Johnson was recognized for his efforts when Time named him Man of the Year of 1933—choosing him instead of FDR.  By 1934 the enthusiasm that Johnson had so successfully created had faded. Johnson was faltering badly, which historians ascribe to the profound contradictions in NRA policies, compounded by heavy drinking on the job.  Big business and labor unions both turned hostile. 1
According to historian Ellis Hawley:at the hands of historians the National Recovery Administration of 1933-35 has fared badly. Cursed at the time, it has remained the epitome of political aberration, illustrative of the pitfalls of "planning" and deplored both for hampering recovery and delaying genuine reform.

Johnson came under attack by Labor Secretary Frances Perkins for having un-American policies.  He distributed copies of a fascist tract called "The Corporate State" by one of Benito Mussolini's favorite economists, Bruno Biagi, including giving one to Perkins and asking her to give copies to Roosevelt's cabinet. Perkins feared that Johnson looked on Italian Fascist corporativism as a kind of model for the American economy, and she convinced Roosevelt to fire him in September 1934. The NRA continued to deteriorate—it was abolished in 1935.

Journalism, later life and death
Upon leaving the Roosevelt administration, Johnson, who had long been a successful essay writer for national magazines, now  became a syndicated newspaper columnist specializing in political commentary. He supported Roosevelt in the 1936 presidential election, but when the Court-packing plan was announced in 1937 he denounced Roosevelt as a would-be dictator. In 1939 he endorsed isolationism—staying out of World War II; he endorsed Wendell Willkie the Republican candidate in the 1940 presidential election.

Johnson wrote a number of articles and stories. One future history piece, The Dam, was written in 1911 and appears in the Sam Moskowitz anthology, Science Fiction by Gaslight. In the story, Japan invades and conquers California.

General Hugh S. Johnson died in Washington, D.C., in April 1942 from pneumonia. He was buried in Arlington National Cemetery.

Awards
Distinguished Service Medal (U.S. Army)
Philippine Campaign Medal
Mexican Service Medal
World War I Victory Medal (United States)

Dates of rank

Footnotes

References
 Bellush, Bernard. The Failure of the NRA (1975) online
Cullum, George Washington. Biographical Register of the Officers and Graduates of the U.S. Military Academy at West Point, N.Y.: From Its Establishment, in 1802, to 1890.  3d ed. New York: Houghton, Mifflin, 1920.
Hampton, H. Duane. How the U.S. Cavalry Saved Our National Parks. Bloomington, Ind.: Indiana University Press, 1971.
Hamby, Alonzo L. For the Survival of Democracy: Franklin Roosevelt and the World Crisis of the 1930s. New York: Simon and Schuster, 2004.
 Hawley, Ellis W. The New Deal and the Problem of Monopoly: A Study in Economic Ambivalence (1966) on NRA
Ohl, John Kennedy. Hugh S. Johnson and the New Deal. DeKalb, Ill.: Northern Illinois Univ Press, 1985. , standard scholarly biography
 Ohl, John Kennedy. "Tales Told by a New Dealer: General Hugh S. Johnson," Montana: The Magazine Of Western History 1975 25(4): 66–77
Schlesinger, Arthur, Jr. The Coming of the New Deal (1958), extensive coverage of Johnson's NRA
 Schwarz, Jordan A. The New Dealers: Power politics in the age of Roosevelt (Vintage, 2011) pp 93-108. online

White, James Terry. The National Cyclopaedia of American Biography. Ann Arbor, Mich.: University Microfilms, 1967.

Primary sources
Johnson, Hugh S. The Blue Eagle From Egg to Earth. New York: Doubleday, Doran & Company, 1935.
Crawford, William H. "He Risked Disgrace to Speed the Draft." New York Times. June 9, 1918.
Howard, C.B. "Our Twenty-one Generals of Forty Years and Under." New York Times. August 24, 1919.
"Col. H. S. Johnson Deputy Provost Marshal." New York Times. January 25, 1918.
"Hugh S. Johnson Dies in Capital." New York Times. April 16, 1942.
"Not Since the Armistice..." Time. September 25, 1933.
"Plans to Mobilize Schools to Aid War." New York Times. February 17, 1918.
"Promotes 10 Brigadiers." New York Times. April 17, 1918.

External links

"1933 Man of Year." Time. January 1, 1934.
 Encyclopedia of Oklahoma History and Culture – Johnson, Hugh

1882 births
1942 deaths
Military personnel from Kansas
United States Army Cavalry Branch personnel
People from Fort Scott, Kansas
Franklin D. Roosevelt administration personnel
National Recovery Administration
Time Person of the Year
United States Army generals of World War I
United States Army generals
United States Military Academy alumni
UC Berkeley School of Law alumni
Deaths from pneumonia in Washington, D.C.
Recipients of the Distinguished Service Medal (US Army)
Non-interventionism

Hugh S. Johnson


لمعهد العالي للرياضة والتربية البدنية بقصر سعيد هو إحدى مؤسسات التعليم العالي بتونس وهو تحت إشراف مشترك بين وزارتي الشباب والرياضة، والتعليم العالي والبحث العلمي عن طريق جامعة منوبة. وهو مختص في علوم وتقنيات الأنشطة البدنية والرياضية ويقوم بتكوين المدرسين المختصين في الأنشطة البدنية والرياضية في المؤسسات التعليمية المختلفة فضلا عن رسكلة وتحسين مستوى الحكام والمدربين إلى جانب تكوين المتفقدين والمرشدين البيداغوجيين.

تاريخه
بعث هذا المعهد عام 1957 تحت اسم المعهد الوطني للتربية البدنية والرياضة وكان يوجد مقره خلال السنتين الأوليين من وجوده بحي العمران ثم تحول إلى مقره الحالي عام 1959. وقد تغيرت تسميته عدة مرات وصولا إلى تسميته الحالية عام 2007

وقد تخرجت من المعهد أجيال من معلمي وأساتذة الرياضة والممرنين، قبل أن يمنح الدكتوراه في الرياضة بدءا من عام 1996.

وصلة خارجية
 موقع المعهد على الانترنت.
 المعهد العالي للرياضة والتربية البدنية بقصر السعيد يحتفل بمرور 50 عاما على تاسيسه.

التعليم في تونس
تعليم عال
جامعة تونس
جامعة منوبة
معاهد علمية

المعهد العالي للرياضة والتربية البدنية بقصر سعيد


An Arisaema serratum in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Carl Peter Thunberg, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Heinrich Wilhelm Schott. An Arisaema serratum in nahilalakip ha genus nga Arisaema, ngan familia nga Araceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 A. s. izuense
 A. s. mayebarae
 A. s. serratum
 A. s. suwoense

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Arisaema

Arisaema serratum


Johann Ernst al III-lea, Duce de Saxa-Weimar (), a fost Duce de Saxa-Weimar.

Biografie
A fost al doilea fiu al Ducelui Johann Ernst al II-lea de Saxa-Weimar și a Christine Elisabeth de Schleswig-Holstein-Sonderburg. După decesul tatălui său în 1683 el a moștenit ducatul de Saxa-Weimar împreună cu fratele său mai mare, Wilhelm Ernst.

Johann Ernst a fost alcolic; acest lucru si lipsa de interes față de guvernare a fost în avantajul fratele său, care a devenit de facto singurul, autocratic, conducător al ducatul.

La Zerbst la 11 octombrie 1685 Johann Ernst s-a căsătorit cu Prințesa Sophie Auguste de Anhalt-Zerbst. Cuplul a avut cinci copii:

 Johann Wilhelm (n. 4 iunie 1686, Weimar - d. 14 octombrie 1686, Weimar).
 Ernst August I, Duce de Saxa-Weimar (n. 19 aprilie 1688, Weimar - d. Eisenach, 19 January 1748), mai târziu a moștenit Eisenach și Jena.
 Eleonore Christiane (n. 15 aprilie 1689, Weimar - d. 7 februarie 1690, Weimar).
 Johanna Auguste (n. 6 iulie 1690, Weimar - d. 24 ugust 1691, Weimar).
 Johanna Charlotte (n. 23 noiembrie 1693, Weimar - d. 2 martie 1751, Weimar).

La numai două luni după decesul soției sale, la 4 noiembrie 1694, la Kassel, s-a căsătorit cu Charlotte Dorothea Sophia de Hesse-Homburg.  Cuplul a avut patru copii:

 Karl Friedrich (n. 31 octombrie 1695, Weimar  - d. 30 martie 1696, Weimar).
 Johann Ernst (n. 25 decembrie 1696, Weimar - d. 1 august 1715, Frankfurt), un compozitor care a studiat cu Bach.
 Marie Luise (n. 18 decembrie 1697, Weimar - d. 29 decembrie 1704, Weimar).
 Christiane Sophie (n. 7 aprilie 1700, Weimar - d. 18 februarie 1701, Weimar).

După decesul lui Johann Ernst, succesorul său și fiul cel mare, Ernst August, a fost nominalizat să preia puterile tatălui însă puterea reală a fost deținută de unchiul său, Wilhelm Ernst, până la moartea acestuia, în 1728, când  Ernst August a devenit singurul Duce de Saxa-Weimar.

Referințe

Nașteri în 1664
Decese în 1707
Duci de Saxa-Weimar


යාපනය රාජධානිය (ආර්ය චක්‍රවර්ති රාජ්‍ය) යනු මධ්‍ය කාලීන යුගයේ, ඉන්දීය ආක්‍රමණිකයන් විසින් ලක්දිව (වර්ථමාන ශ්‍රී ලංකාවේ) යටත් කරගෙන තිබූ කෙටි කාලසීමාවන් තුල පැවති පාලනයයි.
යාපනය රජ පරම්පරාව ආර්ය චක්‍රවර්තී පරපුර ලෙස හැඳින්වේ. මෙම පරපුරේ පාලකයන් 12 දෙනෙකු සිට ඇත.

ආරම්භය

පාණ්ඩ්‍යය අධිරාජ්‍යය යටත් විජිතය
ඉන්දියාවේ කාලිංග දේශයෙන් පැමිනි මාඝගේ ලක්දිව ආක්‍රමණයෙන් එම දිවයිනේ උතුර පාණ්ඩ්‍යය අධිරාජ්‍යයේ යටත් විජිතයක් බවට පත්විිය. පැරණි සිංහල රජ සමයේ උත්තර දේශයේ (ශ්‍රී ලංකාවේ උතුරු පෙදෙස්) ස්වාධීන රාජ්‍යයක් පැවතුණ බව  සමහර ඉතිහාසඥයන් විශ්වාස කරති. ප්‍රධාන ප්‍රවාහයේ ඉතිහාසඥයින් අතරින් කේ.එම්. ඩි. සිල්වා සහ කාර්තියෙසු ඉන්ද්‍රපාල වැන්නවුන් ප්‍රධාන වශයෙන්  පිලිගන්න කරුන නම් ආර්යචක්‍රවර්ති රාජ්‍ය ආරම්භ වුයේ  මාඝ නැමති ආක්‍රමනිකයාගෙන් පසුව බවයි.  මාඝ වර්තමාන ඉන්දියාවේ කාලිංග නම් ප්‍රදේශයෙන් පැමිණි අයෙකි. ඔහු එකල රජු වශයෙන් සිටි පරාක්‍රම පණ්ඩු රජු පහකොට ඔහුගේ සහචර සොල්දාදුවන් සහ කොල්ල කරුවන් සමග විනාශ කිරීම් මාලාවක් ආරම්භ කළහ. (මොවුහු වර්ථමාන ඉන්දියාවේ කේරළ සහ දමිළ ප්‍රදේශ වු කාලිංගයෙන් පැමිනි අයයි.)

1250 දී පමණ පාණ්ඩ්‍ය කප්පම් ගෙවු ප්‍රදේශ - පසුව ශ්‍රී ලංකාවේ යාපනය රාජධානිය යටතේ වු ප්‍රදේශය ඇතුලය.

රජරට විනාශ කිරීමෙන් පසුව  ඔහු තම අගනුවර යාපනයට ගෙන ගියේය. අනතුරුව ඉන්දියාවේ වර්ථමාන තමිල් නාඩුවේ 'තන්ජේර්' චෝල අධිරාජ්‍යයට කප්පම් ගෙවු  යටත් රාජ්‍යයක් ලෙස තම රාජ්‍යය පත්වා ගෙන ගියේය. මෙම කාලයේදී (1247) මැලේ ජාතික අධිපතියෙකු මෙන්ම මුහුදු කොල්ලකරුවෙකු වු චන්ද්‍රබාහු නැමැත්තෙක් තාමු ලිංගයෙන් පැමිණ දේශපාලන වශයෙන් කැබලි වී තිබු දිවයින ආක්‍රමණය කළේය. දඹදෙණියේ 11 පරාක්‍රම බාහු රජුට (1236 – 70) මෙම ආක්‍රමණය ව්‍යවර්ථ කෙරීමට හැකි වුවද චන්ද්‍රභානු යාපනයට ගෙ‍ාස් (1255 දී පමණ) මාඝ ගෙන් කිරුළ ආරක්ෂා කර ගත්තේය. මෙම සිද්දිය දකුණු ඉන්දියාවේ පණ්ඩ්‍ය අධිරාජ්‍යයට මැදිහත් වීමට කරුණක් වු අතර චන්ද්‍රභානු 1258 දී පාණ්ඩ්‍යය අධිරාජ්‍යයට යටත් විය. දෙවැනි වරට දකුණු ප්‍රදේශය ආක්‍රමනය කිරීමට චන්ද්‍රභානු	 නැව් නැගුණු නමුදු එම අවසුථාවේදී පාණ්ඩ්‍යයන් නැවත වරක් සිංහල රජුගේ ආරක්ෂාව පිණිස පැමිණියහ. ඔව්හු 1262 දී චන්ද්‍රභානු මරා එම ආක්‍රමණ නිසා පාණ්ඩ්‍ය දුර්වල වු විට ආර්ය චක්රවර්තිගෙන් පසු බිහි වු රජවරු යාපනය ස්වාධීන රාජ්‍යයක් කරගත් අතර ශ්‍රී ලංකාවේ  ප්‍රාදේශීය බලවෙතකු බවටද පත් විය.  ඉන්පසු යාපනයේ රජුන් වු සියලු රජවරු කාලිංඝ මාඝ වශයෙන් හදුනාගෙන ඇති කුලින් ෙගයි චක්‍රවරිති නැමැත්තා‍ෙග් පැවත එන අය බව ඔවුන්ගේ පරම්පරා නම් ගැන ලේඛණ පවත්වා ගෙන යන ස්වාමි ඥාණප්‍රකාශණ සහ මුදලියාර් රාසනායගම් කියා සිටිති.

පසු කාලීන සිදුවීම්

ස්වාධීන වීම
ක්‍රි.ව. 1323දී  දී පාණ්ඩ්‍යය අධිරාජ්‍යය කැබලි වු පසු ස්වාධීන රාජ්‍යයක් බවට පත්විය. පසු කළේක  අනෙකුත් ප්‍රාදේශීය රාජ්‍ය යටත්ව සිටියදී මෙම රාජ්‍ය 14 වන සියවසේ මුල සිට මැද භාගය දක්වා ශ්‍රී ලංකාවේ නැගි එන බලවතෙක් වී සිටියේය.

කොට්ටේ රාජධානියේ කොටසක් වීම
කෙසේ නමුදු 1450 දී තරගකාරී කොට්ටේ රාජධානියට යටත් විය.

දෙවන වර ස්වාධීන වීම
1467 දී එය නැවතත් නිදහස් විය. ඉන්පසු බලයට පත් වු පාලකයන් මුතු, ඇතුන්, වෙළදාම මෙන්ම ඉඩම් වල ආදායම් උපරිම තත්ත්වයකට ගෙන ඒමට කටයුතු කරමින් ආර්ථික තත්ත්වය තහවුරු කරගැනීමට කටයුතු කළහ. එකල ශ්‍රී ලංකාව තුල තිබුණු අනිත් රාජ්‍යයන් සමග සසදන  විට ඉතා අඩුවෙන් වැඩවසම් ක්‍රමය ක්‍රියාත්මක වුයේ මෙම රාජ්‍යය තුළයි. මෙම කාලය තුල ප්‍රාදේශිය වශයෙන් දෙමළ සාහිත්‍යයක් බිහිවුනු අතර භාෂා සංවර්ධන ආයතනයක් ද ඇතුලුව හින්දු කොවිල් ද ගොඩ නැගුණි.

පෘතුගිසීන් ශ්‍රී ලංකාවේ කොටසක් වීම
1505 දී පෘතුගිසින් ලංකාවට පැමිණියහ. ඒ වන විට අධික ලාභ උපදවන ව්‍යාපාරයක් වු කුලුබඩු වෙලදාම පිලිබද ඒකාධිකාරය කෝට්ටේ රාජධානිය සතුව තිබුණු අතර පෘතුගිසින්ගේ පරමාර්ථය වුයේ එම අධිකාරය ඔවුන් සතුකර ගැනීමයි. එහෙයින් පෘතුගිසින්ගේ මුල්ම ආක්‍රමණ කොට්ටේ රාජධානියට එරෙහිව සිදුවිය. කොළඹ සිටි පෘතුගිසින්ගේ අවානය ය‍ාපනය දෙසටද යොමු විය. එයට හේතු කිහිපයක් රෝමන් කතෝලික මිෂනාරි ක්‍රියාකාරකම් වලට මැදිහත් වීම  එකක් (මෙය පෘතුගිසින්ගේ අභිප්‍රායන්ගෙන් එකකි) පෘතුගිසි විරෝධි කොට්ටේ රාජධානියේ සිටි සිතාවක ප්‍රධානින්ට උදවු කිරීම අනෙක් කරුණයි.

කිසිදු වරායක් නොමැති මධ්‍ය කදුකරයේ පිහිටි කන්ද උඩරට රාජ්‍ය සේවා‍සහ භාණ්ඩ සපයන ස්ථානයක් ලෙස යාපනය රාජධානිය ක්‍රියාත්මක වූ අතර දකුණු ඉන්දියාවෙන් ලැබෙන යුද්ධ ආධාර ලබාගැනීමේ මධ්‍යස්ථානයක් ලෙසද ක්‍රියාත්මක විය. තවත් කාරණයක් නම් යුද්ධ උපාය මාර්ග වශයෙන් යාපනයේ වැදත්කම හේතු කොට ගෙන යාපනය රාජධානිය ලන්දේසි ආක්‍රමණ හමුදාවකට සුරක්ෂිත ස්ථානයක් විය හැකියයි යන  බියක්ද තිබුණි. 1 වැනි සංකිලි රජු පෘතුගිසීන්ට පක්ෂව කටයුතු නොකළ අතර මන්නාරම් දුපතේ සිටි 'පරවා කතෝලික' පිරිස 600 – 700 ක් දෙනා ද සමුල ඝාතනය කළේය. මෙම කතෝලික පිරිස ඉන්දියාවෙන් මන්නාරමට ගෙන්වන  ලද්දේ ඉතා ලාභ දායක ව්‍යාපාරයක් වු මුතු කිමිදීමේ කටයුතු යාපනයේ රජවරුන්ගෙන් අත්පත් කර ගැනීමටයි.
1505 දී පෘතුගිසීන් ශ්‍රී ලංකාවට පැමැණියහ. අභ්‍යන්තර සිංහල රාජ්‍යයන් දකුණු ඉන්දියාව හා සම්බන්ධ වුයේ පොක් සමුද්‍ර සන්දිය හරහාය. පොක් සමුද්‍ර සන්දිය යුද්ධ උපාය මාර්ගික වශයෙන් ඉතා වැදගත් ස්ථානයකි. ඒ තුල ලංකාව පිහිටා තිබීමෙන් දේශපාලනික අර්බුදයක් නිර්මාණය විය. බොහෝ රජවරු එකිනෙකා හා ගැටුණු අතර අවසානයේ පෘතුගිසීන් සමග සමාදානයෙන් කටයුතු කළහ.

අවනත රාජ්‍ය යුගය
විසුරේ දොම් කොන්ස්තන්තිනෝද බ්රුගන්සාගේ  නායකත්වයෙන් 1560 දී කළ පළමු යුද්ධ චාරිකාවේදි රාජ්‍ය යටපත් කර ගැනීමට අපොහොසත් වු නමුදු මන්නාරම් දුපත උදුරා ගන්නා ලදී. සිද්ධිය පිලිබද විස්තර අපහැදිලි නමුත් 1582 වන විට යාපනයේ රජු ඇතුන් 10 දෙනකු හෝ ඒ වටිනාකමට සමා‍න මුදලක් කප්පම්  වශයෙන් ගෙවමින් සිටියේය. අන්ද්‍රේ ෆමාර්ඩෝද මෙන්ඩොන්සාගේ නායකත්වයෙන් 1591 දී කළ දෙවැනි යුද්ධ චාරිකාවේදි පුවිරාස සිංහම් රජ තනතුරෙහි පිහිටු වන ලදී. ඔහුගේ පුත‍ා වු එදිරිමාන්න කතෝලික මිෂනාරි වරුන් ඔවුන්ගේ කටයුතු කරගෙන යාමට නිදහස ලැබුණු අතර රජු විරුද්ද වුවත් නැතත් පෘතුගාලයට ඇතුන් යැවීමේ ඒකාධිකාරයද ලැබුණි. ඔහු 1 වෙනි විමළධර්ම සුරිය සහ සෙනරත් රජුන් යටතේ වු මහනුවර රාජ්‍යයට (1593 – 1635 කාලය තුල)  උදවු කළේ පෘතුගිසින්ට එරෙහිව  කටයුතු කිරීමට දකුණු ඉන්දියාවෙන් උදව් ලබා ගැනීමේ අදහස ඇතිවයි. කෙසේ වෙතත් ඔහු පෘතුගිසින් ඕනෑවට වඩා කුපිත කිරීමකින් තොරව රාජ්‍යයේ ස්වාධීනව තබාගැනීමට කටයුතු කළේය.

අවසානය

අරාජික යුගය
1617 දී සිදුවු පරරාජසේකරම්ගේ මරණයෙන් පසු ඔහු විසින් රජකමට නම් කල තැනැත්තා මරාදමා අනියමින් රාජ්‍ය බලය ලබා ගත්තේ 11 වැනි සංකිලිය. ඔහුගේ රාජ්‍යත්වය පෘතුගිසීන් පිලි නොගත් බැවින් 11 සංකිලි තන්ජෝර් නායක් වෙතින් යුධ ආධාර ඉල්ලා සිටියේය. තවද මලබාර්ගි මුහුදු කොල්ල කරුවන්ට නෙදුන්තිවු හි කදවුරක් පාවිච්චි කිරීමට අවසර දුන්නේය . පෝක් සමුද්‍ර සන්දිය හරහා පෘතුගිසින්ගේ නැව් ගමනා ගමනයට එය තර්ජනයක් විය. 1619 චලබාර් හි මුහුදු කොල්ලකරුවන් විසින් ව්‍යවර්ථ කරන ලදී.
1617 දී යාපනය රාජ්‍යයට උරුම  කරුවෙකු නොවු 11 සංගිලි පෘතුගිසීන් හා ගැටුනේය.

පෘතුගිසීන් ශ්‍රී ලංකාවේ කොටසක් වීම
සංගිලි පරාජය විය. එයින් පසු	එතෙක් එහි පැවති ස්වාධීනත්වය 1619 දී නිමාවට පත්විය. පිලිප් ද ඔලිවේජා විසින් කළ දෙවැනි ආක්‍රමණයට 5000 ක් වු බලසම්පන්න හමුදාවක් සහභාගි වුහ. ඔහු 11 වැනි සංකිල පරාජය කලේය. සංකිල සහ ඒ වන විට ඉතිරිව සිටි රාජකීය පවුලේ අනෙකුත් සාමාජිකයන් අල්ලා ගනු ලැබ ගෝවට ගෙන ගොස් එහිදි එල්ලා මරණු ලැබුහ. අල්ලා ගත් ඉතිරි පිරිසට දේවගැති වරු වීමට බල කරන ලදී. බොහෝ දෙනා ඊට එකග වුහ. මේ නිසා යාපනය රාජ්‍යයට තවදුරටත් උරුමක් කාරයෙකු ඉතිරි නොවීය.

රජ පෙළපත විරුදාවලී කීපයකට හිමිකම් කීවේය. ඒවා නම්
සේතුකාවලන් - (තේරුම - රාමේශ්වරම් කෝවිලේ ආරක්ෂක භාරකාර )
සින්ගයි අරියන් - (සින්ගයි නගර් නමැති නගරයෙන් නල්ලුර් අගනුවරට වෙනත් යමකි.)
ගංගෙයි නාදන් - (ගංගා පෙළපත හෝ ගංගා නම් නදී ආශ්‍රිත ප්‍රදේශයේ සමුබවය වු බවට)

යනාදී ඒවා වේ. දේශපාලනමය  වශයෙන් මෙය 13,14 ශත වර්ෂ වලදී කප්පම් ගෙවු ප්‍රදේශයේ රාජ්‍යයන් කීපයක් සහිත ව්‍යාප්ත බලයෙන් යුත් එකක් විය. කෙසේ වෙතත් එය දකුණු ඉන්දීයාවේ විජය නගර් අධිරාජ්‍යය සහ කොට්ටේ රාජ්‍යය සමග එක පිට ගැටුම් ඇති කර ගත්තේය. මෙහි ප්‍රතිඵලයක් වශයෙන් විජය නගර්  අධිරාජ්‍යයට මෙන්ම 1450 – 1467 දක්වා කාලය තුල කෝට්ටේ රාජ්‍යයටද යටත් දාසයෙකු ලෙස කටයුතු කිරීමට එම රාජ්‍යයට සිදු විය. කෝට්ටේ රාජ්‍යය සහ විජය නගර් අධිරාජ්‍යයේ බලය පිරිහීමෙන් පසු මෙම රාජ්‍යය නැවතත් ප්‍රතිෂ්ඨාපනය විය.  එය දකුණු ඉන්දියාවේ තර්ජෝන් රාජ්‍ය සමගද මහනුවර රාජ්‍යය සහ කොට්ටේ රාජ්‍යයෙන් බෙදුණු කොටස් සමගද සමීප සබදතා ගොඩ නගා ගත්තේය. මෙම කාලය තුල හින්දු කෝවිල් තැනුනු අතර දෙමළ සහ සංස්කෘත සාහිත්‍යයෙන්ද පිබිදීමක් ඇතිවිය.

ප්‍රතිඵලය
ඉතිරි අවුරුදු 40 පුරා පෘතුගිසි පාලනයට එරෙහිව කැරැළි 3 ක් ඇතිවිය. මෙයින් දෙකක් මෙහෙය වන ලද්දේ මිගහපුල්ලේ අරෙච්චි විසිනි. අනික යාපනයේ කොටුව ලන්දේසින් විසින් අල්ලා ගන්නා තෙක් උඩරට 1 සෙනරත් රජු විසිනි.  මෙම කාලය තුල පෘතුගිසිහු විසින් සෑම කොවිලක්ම පාහේ විනාශ කරන ලදහ.  යානය රාජධානියේ තිබුණු ශාස්ත්‍රීය පොත් පත් පිලිබද භාණ්ඩාගාරයක් වැනි වු  සරස්වතී මහල් පුස්ථකාලයද විනාශ කළහ. අධික බදු පැනවීම නිසා මහජනයා බොහෝ දෙනෙක් ඉන්දියාවේ රාමනාදන් පුරය වෙතද දකුණු වන්නි ප්‍රදේශයටද සංක්‍රමණය වුහ. ජනගහනය අඩු විය. විදේශ වෙළද කටයුතු අඩපණ විය. ඉන්දියාවේ රාජ්‍යයන් කීපයක් සමග වෙස් ලුණු ලබා ගෙන ලස්බන් වෙත යැවීම පිනිස යාපනයේ ප්‍රධාන අපනයනය වු
අලි ඇතුන් හුවමාරු කරගන්නා ලදී. වෙළද කටයුතු පහත වැටීම නිසා අත්‍යවශ්‍ය ආනයනයන් සදහා ගෙවීම් අසිරු වු හෙයින් ආනයන කටයුතු නතර කෙරිනි. පෘතුගිසි ඉතිහාසඥයකු වු ෆර්නාඩ් ද ක්වේරෝස් කියන්නේ පෘතුගිසි යටත් විජිත පාලන සමය තුල යාපනයේ ජනතාව අන්ත අසරණ භාවයට පත්වු බවයි.

යාපනයේ රජ පවුලේ නැති කිරීමට (රාජ්‍යයට උරුමක් කාරයින් නැති කිරීමට) පෘතුගිසින් උත්සාහ කළ නමුත් එම රාජකීය පවුල් වලින් පැවත එන්නේ ය කියනු ලබන ශ්‍රී ලංකා දෙමළ සම්භවයක් ඇති පවුල් බොහෝ ගණනක් ඉතිරිව සිටිති.

ආගම්

ලංකාවේ ශිව දෙවියන් ඇදහීම පිළිබඳ ඉතිහාසය ඉන්දියාවෙන් පැමිණි පදිංචිකරුවන්ගේ මුල් යුගය දක්වා අඛණ්ඩව පවතී. බුද්ධාගමේ ඇදහිලි පුද පූජා සිරිත් තුළ හින්දු ඇදහිලි ද පෘථුල ලෙස අඩංගු වී ඇත. දිවයිනේ චෝල පාලනය පැවති 9 සහ 10 සියවස්වල හින්දු ආගමට දිවයිනේ නිල ආගමේ තත්වයක් ලැබී තිබුණි. චෝලවරුන්ගේ පාලනයෙන් පසු පැමිණි කාලිංග මාඝ හින්දු ආගමේ පුණර්ජීවනය සම්බන්ධයෙන් කටයුතු කළ තැනැත්තෙක් ලෙසට සමකාලීන දේශීය ලියවිලිවල සඳහන් වේ.

රාමේශ්වරම්හි රාමනාදස්වරම් කෝවිල -  ආර්යචක්රහවර්තී රජවරු ගණනාවක් රාමේශ්වරම් අවට කෝවිල් පවත්වාගෙන යාමට උදව් කර ඇත.

යාපනය රාජධානිය පැවති කාලයේ රාජ්යර ආගම ලෙස ශිව ආගමට විශේෂ වරප්රකසාද හිමි විය. ඉන්දියානු හින්දු ආගමේ වැදගත් පූජනීය ස්ථානයක් වූ රාමේශ්වරම් කෝවිලට තම රජ පරපුරේ මුතුන් මිත්තන් දැක් වූ අනුග්රදහය නිසා ආර්යචක්රසවර්තී රජවරුන්ද ශිව ලබ්ධිකයින් වශයෙන් තමන්ගෙන් එම කෝවිලට ඉටු විය යුතු යුතුකම් ගැන මනා අවධානයකින් සිටියහ. සටහන් වී ඇති පරිදි රජවරුන්ට ලැබී ඇති නම්බුනාමවලින් එකක් වන්නේ 'සේතුකාවලන්' යනුයි. එහි තේරුම 'සේතු' හි ආරක්ෂකයා යන්නයි. 'සේතු' යනු රාමේශ්වරම් හැඳින්වෙන තවත් නමකි. රජපරපුරේ ලකුණක් ලෙස ඔවුන්ගේ කාසිවල සහ ලේඛණවලද 'සේතු' යන්න පාවිච්චි කර තිබේ.

කෝට්ටේ රාජධානිය වෙනුවෙන් යාපනය පාලනය කළ (සෙම්බපෙරුමාල් නමින්ද හැඳින්වෙන) සපුමල් කුමරු, නල්ලූර් කන්දසාමි කෝවිල ප්ර තිසංස්කරණය කිරීම හෝ එය ගොඩනැංවීම කළ පුද්ගලයා වශයෙන් ගෞරවයට පාත්රනවේ. සත්තනාතර් කෝවිල, වෛකුන්ත පිල්ලේයාර් කෝවිල, සහ වීරකාලි අම්මාන් කෝවිල ආදී කෝවිල් ඉදිකිරීම් සම්බන්ධයෙන් සින්ගෙයි පරරාජසේකරම් ද සම්මානයට බඳුන් වේ. ඔහු යමුනෙරි නමින් පොකුණක් තනවා ඉන්දියාවේ ජනතාව පූජනීය ලෙස සලකන යමුනා නදියෙහි ජලයෙන් එය පිරවූයේය. ප්රාධාන කෝවිල් සාමාන්ය යෙන් නඩත්තු කරන ලද්දේ රජු විසිනි. එහි සේවය කරන්නන්ට රාජ්යි භාණ්ඩාගාරයෙන් වැටුප් ගෙවණු ලැබීය. මෙම සිරිත ඉන්දියාවේ හෝ ශ්රීප ලංකාවේ සෙසු පළාත්වල ක්රිරයාත්මක නොවූවකි. මේ කියන පූජ්ය ස්ථාන ස්වාධීන පැවැත්මක් ඇති ඉඩ කඩම් හා සම්බන්ධ ආදයම් මාර්ග තිබුණු ආයතන විය.

බොහෝ දෙනාගේ ප්රුධාන දෙවි වූයේ ශිවයි. ලිංගම් නොහොත් ශිව ලිංගය ශිවගේ විශ්ව සළකුණයි. පූජ්යධ ස්ථානවලදී එයට වැඳුම් පිදුම් කෙරෙන්නේය. දේව මණ්ඩලයේ සිටින අනෙක් හින්දු දෙවි දේවතාවියන් වන මුරුගන්, පිල්ලේයාර් සහ කාලිට ද වැඳුම් පිදුම් කරනු ලැබේ. දකුණේ සිංහලයින් විසින්ද කන්නගි දේවියට මහත් ලෙස ගරු සරු දක්වති. ඒ සමගම ගම් මට්ටමින් දෙවිවරු ඇදහීමද ජනප්රිේය ලක්ෂණයකි. යක්ෂ භූතාදීන් සහ යන්ත්ර. මන්ත්රම පිළිබඳ විශ්වාසයද දකුණු ආසියාවේ සෙසු පෙදෙස්වල මෙන් පැවතුණේය.

රාජධානිය තුළ බොහෝ ප්ර මාණයක් හින්දු කෝවිල් තිබුණි. කලාපය පුරා විසිරී තිබුණු සියගණනක් තවත් කෝවිල් සමග ඓතිහාසික වැදගත් කමෙන් යුක්ත ත්රී.කුණාමලයේ කොනේශ්වරම්, මන්නාරමේ කේතිස්තරම් කෝවිල, කීරමලේ නගුලේශ්වරම් කෝවිල වැනි කෝවිල්ද තිබුණි. පුද පූජා කටයුතු සහ උත්සව ආදි‍ෙය් සුළු වෙනස්කම් හැරුණු විට වර්තමාන දකුණු ඉන්දියාවේ කෙරෙන ඒවා හා සමානය. ශිව පූජකවරුන්ගේ දෙමළ ආගමික ගීතිකා වන්දනාමාන කිරීමේදී යොදා ගනු ලැබේ. අප්රේකල් මාසයේ මැද යෙදෙන හින්දු අළුත් අවුරුද්ද උත්සවශ්රීේයෙන් සමරණු ලබන අතර නවරාත්රී , දීපවාලී, ශිවරාත්රීක සහ තෛපොංගල් ආදී උත්සව ද, විවාහ මරණ සහ වැඩිවියට පත්වීම පිළිබඳ උත්සව ද එදිනෙදා ජීවිතයේ අංගයන් විය.

සාහිත්‍යය
රජ පෙළපත්වල රජවරු සාහිත්යභය කටයුතුවලට සහ අධ්යාතපනයට අනුග්රිහය දැක්වූහ. කෝවිල්වල තිබුණු පාඨශාලාවලින් සහ සාම්ප්රතදායික (තින්නෛ පල්ලිකූඩම් යනුවෙන් දෙමළෙන් හැඳින්වෙන) ගුරුකුලම් ආයතනවලින් දෙමළ හා සංස්කෘත භාෂා සහ ආගම් පිළිබඳ මූලික දැනුම සමාජයේ ඉහළ පන්ති සඳහා බෙදා දෙන ලදී. ජයවීර සිංගයිඅරියන්ගේ පාලන කාලය තුල වෛද්යි විද්යාහව ගැන කෘතියක් ද (සේගරාජසේකරම්) ජ්යොමතිෂය ගැන ද (සේගරාජසේකර මාලෙයි) සහ ගණිතය ගැන ද (ගණකාධිකාරම්) වැනි කෘතීන් කරිවයියා විසින් කරනු ලැබීය. ගුණවීර සිංගයි අරියන්ගේ පාලන සමයේදී වෛද්යණ විද්යා)ව ගැන 'පරරාජසේකරම්' නැමැති කෘතියක් නිම කරන ලදී. සින්ගයි පරරාසසේකරම්ගේ කාලයේදී දෙමළ භාෂාව ව්යාීප්ත කිරීම සඳහා පුරාණ දෙමළ සංගම් ආකෘතිය අනුව අධ්යාිපන ආයතනයක් නල්ලූර්හිදී ආරම්භ කරන ලදී. මෙම ආයතනයෙන් පුරාණ දෙමළ කෘතිවල අත්පිටපත් එකතු කර සංරක්ෂණය කිරීම වැනි ඉතා වැදගත් කාර්යයක් ඉටු විය. එම කෘතීන් සරස්වතී මහල් නම් වූ පුස්තකාලයක තැන්පත් කරන ලදී. සිංගයි පරරාසසේකරම්ගේ ඥාති සහෝදරයා වූ අරසකේසරී සංස්කෘත සම්භාව්යත ග්රීන්ථයක් වූ රඝුවංශය දෙමළට පරිවර්තනය කිරීම සම්බන්ධයෙන් ගෞරවයට පාත්ර  වේ. යුරෝපීය යටත් විජිත වාදීන් පැමිණීමට පෙර සංග්ර හ කොට සකස් කරන ලද අනෙකුත් ඓතිහාසික වැදගත්කමක් ඇති ශාස්ත්රී ය කෘතීන් අතරින් වෛයපුරි අයියර් විසින් ලියන ලද "වයියපවල්" නම් කෘතිය ඉතා ප්රෘසිද්ධ එකකි.

ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පය

13 වැනි ශත වර්ෂය වන විට ශ්රී් ලංකාවේ පැවති මහා කලා ශිල්ප හා වාස්තු විද්යාිත්මක ක්ර මවල සමෘද්ධිමත් යුගයේ පිරිහීමක් දක්නට ලැබුණු නමුත් කාලයෙන් කාලයට එකී ශිල්ප කෙරෙහි දකුණු ඉන්දීය බලපෑම් එල්ල වෙමින් තිබිණ. ඉන්දීය සම්භවය සහිත දෙමළ ජනයා විසින් 10 වෙනි සියවසේ සිට සාදන ලද කෝවිල්, විජයනගර් යුගයේ මදුරෙයි සම්ප්රකදායට අයත් විය. මධුරෙයි සම්ප්රටදායෙහි කැපී පෙනෙන ලක්ෂණයක් වූයේ ඉතා අලංකාර වූත් අඹන ලද රූප විශාල ප්ර මාණයක් සහිත කුලුණ හෙවත් 'ගෝපුරම්' නමැති අංගයයි. කෝවිලට ඇතුලු වන දොරටුවට ඉහළින් මෙය එක්කර තිබුණි. යාපනය රාජ්යණය තුල තිබූ එකී සම්ප්රඅදායේ ඉතා වැදගත් ආගමික ගොඩනැගිලි කිසිවක් පෘතුගීසීන් විසින් කරන ලද විනාශයේදී ඉතිරි නොවුනි.

නල්ලූර් නමැති අග නගරය ගොඩ නගන ලද්දේ දොරටු සහිත පිවිසුම් ස්ථාන හතරකින් යුතුවයි. පිවිසුම් දොරටු හතර කෝවිල් හතරකින්ද ප්රුධාන පාරවල් දෙකකින් ද යුක්ත විය. නැවත ගොඩ නගා තිබෙන දැනට පවතින කෝවිල් ඒවායේ මුල් පිහිටීම සමග නොගැලපේ. මුල් ස්ථානවල තිබෙන්නේ පෘතුගීසීන් විසින් ඉදි කරන ලද දේවස්ථානයි. නගරය මධ්ය යේ 'මුදිරෛ සන්තයි' නොහොත් වෙළඳ පොළ විය. එය වට කොට හතරැස් ආරක්ෂක කොටුවක් විය. රජවරුන් සඳහාද පූජකයින්, සෙබලුන්, සහ වෙනත් සේවා සපයන්නන් සඳහා උසස් තත්වයේ ගොඩනැගිලි තිබුණි. උස් පවුරුවලින් යුත් පැරණි නල්ලූර් කෝවිල ක්රිරයාත්මක වූයේ ආරක්ෂිත කොටුවක් වශයෙනි. පොදුවේ ගත් කළ නගරය නිර්මාණය කර තිබුණේ හින්දු සම්ප්රකදායයන්ට අනුව සාම්ප්රකදායික කෝවිල් නගරයක් ලෙසිනි.

තව රාජ උරුමකම් ඇති පිරිස් තව ම ජීවත් වේ යාපන රාජධානියේ තව විනාශ කිරීමට පෘතුගීසින් උත්සාහයක් ගත්තත් රාජ්‍ය උරුමක්කාරයා තවමත් ලංකාවේ වෙසෙයි එලෙස තොරතුැ ලැබෙන අතර චක්‍ර වත්ති නම  ච-ස ලංකාවේ යෙදී  ඇති නම් ඇත.

යාපනය රාජධානිය
ශ්‍රී ලංකාවේ ඉතිහාසය

යාපනය රාජධානිය


Innico Caracciolo (Castelo de Martini, 9 de julho de 1642 - Roma, 6 de setembro de 1730) foi um cardeal do século XVIII

Nascimento
Nasceu em Castelo de Martini em 9 de julho de 1642, Castelo de Martini, Martina Franca, no feudo de sua família, arquidiocese de Taranto (1) . De uma das famílias mais antigas e nobres de Nápoles. Filho de Francesco Caracciolo, duque de Martina, e sua segunda esposa, Beatrice Caracciolo. Sobrinho do cardeal Innico Caracciolo, sênior (1666), por parte de mãe, que era do ramo familiar de Airola. Outros cardeais da família foram Marino Ascanio Caracciolo (1535); Nicolò Caracciolo (1715); Giovanni Costanzo Caracciolo (1759); Diego Innico Caracciolo (1800); e Filippo Giudice Caracciolo, Ora. (1833). Seu sobrenome também está listado como Carracciolo.

Educação
Estudou na Universidade La Sapienza , em Roma, onde obteve o doutorado in utroque iure , direito canônico e civil, em 9 de junho de 1677.

Início da vida
Inquisidor em Malta, 30 de abril de 1683. Referendário dos Tribunais da Assinatura Apostólica da Justiça e da Graça. Primicério da igreja de S. Spirito in Sassia, Roma, desde 1689. Secretário da SC da Disciplina dos Regulares e da Visita Apostólica, 10 de fevereiro de 1690; confirmado neste posto, em 12 de janeiro de 1693. Recebeu o subdiaconato. Recusou a eleição para a sé metropolitana de Cápua proposta pelo Papa Inocêncio XI.

Episcopado
Eleito bispo de Aversa, com dispensa por ter recebido apenas o subdiaconato, em 25 de fevereiro de 1697 (2) . Consagrada, 24 de março de 1697, igreja de S. Maria em Vallicella, Roma, pelo cardeal Galeazzo Marescotti, auxiliado por Francesco Pannochieschi, arcebispo de Pisa, e por Carlo Lofredi, arcebispo de Bari. Assistente do Trono Pontifício, 16 de maio de 1697. Nomeado clérigo da Câmara Apostólica no pontificado do Papa Clemente XI. Núncio extraordinário na Suíça com faculdades de legate latere , 1712. Ele gastou suas rendas eclesiásticas e seu patrimônio ajudando os pobres de sua diocese. Ele celebrou um sínodo diocesano, restaurou a catedral e fundou um seminário com excelentes professores.

Cardinalado
Criado cardeal e reservado in pectore no consistório de 29 de maio de 1715, publicado no consistório de 16 de dezembro de 1715; recebeu o gorro vermelho e o título de S. Tommaso em Parione, em 30 de março de 1716. Participou do conclave de 1721 , que elegeu o Papa Inocêncio XIII. Participou do conclave de 1724 , que elegeu o Papa Bento XIII. Participou do conclave de 1730 , que elegeu o Papa Clemente XII.

Morte
Morreu em Roma em 6 de setembro de 1730, no mosteiro de Sant'Agata ai Monti, Roma. Seu corpo foi trasladado à noite para a igreja daquele mosteiro; a vigília foi cantada no dia seguinte; transferido para a igreja de S. Maria della Vittoria, Roma, na noite de 8 de setembro de 1730, e ali enterrado. Mais tarde, transladou-se à catedral de Aversa e sepultou-se na capela do Santissimo Sacramento , por ele edificada. Apenas seu nome foi gravado em sua lápide. Seu sobrinho Innico Caracciolo ergueu um magnífico mausoléu em sua memória com uma inscrição honrosa em sua base. A vida do cardeal foi escrita por Michele Sagliocco e publicada em Roma em 1738.

Cardeais nomeados pelo papa Clemente XI

Innico Caracciolo (1642-1730)