TRT 1, Türkiye'nin ülke çapında yayın yapan ilk ulusal televizyon kanalıdır. Ana binası Ankara'dadır. Türkiye'de açılan ikinci televizyon kanalı ve ilk ulusal televizyon kanalıdır. (Açılan ilk kanal olan İTÜ TV, ilk önce 1968'de frekanslarını bu kanala devretmiş, frekans değiştirip yeniden yayına başlamış ve 1971 yılında TRT'nin kurulan ikinci yerel televizyonuna devredilmiştir.) İlk genel müdürü 29 Nisan 1964'te Adnan Öztrak olmuştur.

İlk yayını Nuran Devres spikerliğinde Ankara'da gerçekleştirilmiştir. 6 Şubat 1968 tarihinde ilk televizyon oyunu "Şair Evlenmesi" canlı olarak yayınlanmıştır. 1976 yılında ilk renkli yayın gerçekleştirilmiştir. 1982 yılında kısmen, 1984 yılında tamamen renkli yayına geçmiştir. Kanal dünya çapında hizmet vermektedir.

Tarihçe

1960'lar
Kuruluş ve ilk yayınlar
Türkiye Radyo ve Televizyon Kurumu (TRT), 1961 Anayasası'nın 121. maddesine göre çıkarılan 24.12.1963 gün ve 359 sayılı yasa ile, tüzel kişiliğe sahip özerk bir Kamu İktisadi Teşebbüsü olarak 1 Mayıs 1964 tarihinde kurulmuştur. 1964 yılında radyo yayınlarına başlamıştır. Aynı yılın Ekim ayında, televizyon yayınları için eğitilmek üzere, teknik personel alımına başladı. 13 Haziran 1966 tarihinde Ankara'da ilk kapalı devre televizyon yayını için hazırlıklara başlandı. 1966 yılının Ağustos ayında TRT 1 kapalı devre televizyon eğitimi yayınları başladı. 16 Ocak 1967 tarihinde TBMM Bütçe Komisyonu üyeleri için özel kapalı devre televizyon yayını yapıldı. Aynı ay içinde TRT 1 dışı radyo ve televizyon vericileri ile ilgili çalışmalar başlatıldı. Temmuz'da Televizyon eğitim merkezi için 50 kişilik öğrenci bursu ayrıldı. Ekim ayı içerisinde Ankara Televizyonu'nun teknik deneme yayınları başladı ve televizyon eğitim kursu başladı. 1967 yılının sonunda Televizyon haber hizmetleri için VISNEWS ve AP ajansı ile anlaşma yapılmasına karar verildi.

31 Ocak 1968 tarihinde TRT 1 Ankara Televizyonu deneme yayınlarına başladı. Bir sonraki ay ilk televizyon oyunu "Şair Evlenmesi" canlı olarak yayınlandı. Temmuz ayı içerisinde TRT 1 haber bültenleri içinde yer alan yorumlarda değişiklik yapıldı; radyoda kısıtlandı, televizyonda kaldırıldı ve Ankara Televizyonu'nda kadrosuz çalışan yapım ve teknik personel sendika kurdu. 26 Ağustos tarihinde Uluslararası Fuar nedeniyle İzmir'de ilk televizyon deneme yayını yapıldı. 4 Ekim'de TRT 1, EBU Televizyon Program Komitesi'nin Stockholm'de yapılan toplantısına ilk kez katıldı.

1970'ler
Diziler, programlar ve yaygınlaşma
13 Mart 1970 tarihinde Yönetim Kurulu, Güneydoğu Anadolu Bölgesi'nde televizyon şebekesi kurulması için inceleme yapılmasını kararlaştırdı. 7 Ağustos'ta Teknik arıza nedeni ile 1 Eylül'de yayına başlayamayan İzmir Televizyonu yayına girdi. 7. ABU Genel Kurulu ve komite toplantıları ilk kez İstanbul'da yapıldı. Ekim'de, Televizyonun yayına başlama saatleri 19.30'a alındı ve televizyon nüfus sayımı dolayısıyla ilk kez kesintisiz 9 saat gündüz yayını yaptı. Kasım ayında İstanbul Televizyonu'nun montajı ile ilgili olarak Almanlarla yapılan anlaşma Resmî Gazete'de yayınlandı. 100 kw orta dalga İstanbul Televizyon verici istasyonunun temeli Çamlıca'da atıldı. 1971 yılının Mart ayında Eskişehir televizyonu yayına başladı. Yönetim Kurulu toplantısı, kurum içi olaylar görüşülürken yarıda kesildi. Aynı ayın sonunda Yönetim Kurulu, millî televizyon şebekesinin öngörülenden daha kısa sürede gerçekleşmesi için DPT'ye başvurmayı kararlaştırdı. Mayıs ayında radyo ve televizyon ruhsat ücretleri kararnamesi yayınlandı. İstanbul Televizyonu, İTÜ TV vericisinden Ankara bağlantılı yayınlara başladı. 3 Ekim'de televizyonda ilk spor naklen yayını olarak İzmir'den "Karşıyaka- İstanbulspor" futbol karşılaşması verildi. Aynı ayın sonunda İzmir'deki Akdeniz Oyunları televizyondan naklen verildi. Aralık ayında, İstanbul televizyonu, merkez televizyon şebekesine bağlandı. 700 Watt gücündeki İzmir Televizyonu merkez televizyon şebekesine bağlandı. İstanbul Televizyonu haftada 4 gün yayına başladı. Ankara Televizyonu 2. stüdyosu hizmete girdi ve TRT Eskişehir Televizyonu, ETİİA televizyon vericisinden yayına başladı. 1972 yılına gelindiğinde, Merkez televizyon yayınları 4 güne çıkarıldı. Televizyonun 6 yapımcısının işine son verildi. Federal Almanya Hükûmeti ile TRT 1 arasında İstanbul ve İzmir'de kurulacak televizyon vericileri ile ilgili sözleşme imzalandı. Mart ayında Televizyonda 12 saat süreli ilk canlı yayın yapıldı Televizyonda reklam yayınlarına başlandı. Ardından 5 kw. gücünde Edirne Televizyonu ilk paket program yayınına başladı ve 5 kw. gücünde Eskişehir Televizyonu yayına başladı. Bu yıl televizyonda ilk kez "Bedava Dünya Gezisi" adlı yabancı dizi Türkçe seslendirildi. Merkez televizyon yayınları haftada 5 güne çıkarıldı. Temmuz ayında "Apollo 17" ile ilgili televizyon yayınları naklen verildi. Aynı ay TRT 1 köylere televizyon alıcısı dağıtım kampanyası başlattı. TRT 1 Eurovision bağlantısına katıldı. Münich Olimpiyatları, Eurovision aracılığı ile ilk kez televizyondan naklen verildi. 2,5 kW gücünde İstanbul Çamlıca televizyon istasyonu yayına başladı, ardından 100 kW gücünde İstanbul Çamlıca televizyon vericisi yayına başladı. 1973 yılında, Türkiye- İtalya millî maçı ilk kez Eurovision aracılığı ile televizyondan naklen verildi. TRT 1'in Keldağ (Ödemiş) televizyon yansıtıcısı için açmış olduğu dava TRT 1 lehine sonuçlandı. Nisan'da TBMM'den ilk kez naklen televizyon yayını yapıldı. Ankara Televizyonu Arı stüdyosuna sabit donanım yerleştirildi. Ardından, Antalya Televizyonu paket program yayınına başladı. Seçmen kütüklerinin yazımı dolayısıyla ilan edilen sokağa çıkma yasağı sırasında radyo ve televizyon özel gündüz yayını yaptı. TRT 1-MEB ortak yapımı üniversite giriş sınavı hazırlık kursları televizyondan yayınlanmaya başlandı. Yönetim Kurulu, siyasi partilerin çeşitli faaliyetlerine ilişkin haberlerin radyo ve televizyon haber bültenlerinde verilmesi ile ilgili esasları belirledi. 100 kw. gücünde İzmir televizyon verici istasyonu yayına başladı. Erzurum Televizyonu paket program yayınına başladı. 28 Aralık'ta İsmet İnönü'nün cenaze töreni televizyondan naklen verildi. Aralık ayının sonunda televizyon yılbaşı gecesi 11 saat özel yayın yaptı.

1974 yılının Ocak ayında İzmir Yamanlar tepesindeki televizyon vericisi fırtınadan yıkıldı ve TRT 1 Yönetim Kurulu, Ankara Televizyonu "Arı Stüdyosu"nun adının "Orkut Stüdyosu" olarak değiştirilmesine karar verdi. Daha sonraki aylarda TRT 1 ile Galatasaray, Fenerbahçe ve Beşiktaş kulüpleri arsında maçların televizyondan verilmesi konusunda ön anlaşma imzalandı. Yönetim Kurulu, "Televizyon Reklam Esasalarını" kabul etti. 3 Mart'ta Fenerbahçe-Galatasaray futbol karşılaşması televizyondan naklen verildi. Aynı ay televizyon yayınları, çarşamba günleri dışında haftada 6 güne ve 35 saate çıkarıldı. 22 Mart'ta gerçekleşen Eurovision Şarkı Yarışması'na Türkiye ilk defa katıldı. 700 watt gücündeki Kayseri televizyon vericisi haftada üç gün paket yayına başladı. 24 Mayıs'ta televizyon yayınları 7 güne çıkarıldı. Bu yıl Türkiye'nin ilk dizisi Kaynanalar yayınlanmaya başlandı ve 30 yıl ekranlarda kaldı. Daha sonra, 700 watt gücündeki Diyarbakır televizyon vericisi yayına başladı. 60 kW İzmir televizyon verici istasyonu yayına başladı. Televizyon "FIFA Dünya Kupası" maçlarını naklen yayınlamaya başladı. 100 kW Eskişehir Televizyon vericisi yayına girdi. TRT 1 iç haberleşme bülteni yayınlamaya başladı. Televizyon yayınları haftada 60 saate çıkarıldı. 30 kW gücünde Adana televizyon verici istasyonu ve 30 kW gücünde Edirne televizyon verici istasyonu yayına başladı. Kayseri televizyon verici istasyonu merkez televizyon şebekesine katıldı. 1975 yılında 30 kw. gücünde Samsun televizyon vericisi Merkez televizyon şebekesine bağlandı. İlk televizyon izleyici araştırmasının sonuçları açıklandı. İzmir televizyon stüdyosu açıldı. Televizyonda siyasi partilerin seçim propagandası yapmalarını sağlayan kanun tasarısı TBMM'de kabul edildi. Apollo-Soyuz kenetlenmesi televizyondan naklen verildi. Yönetim Kurulu, Ramazan ayı dolayısıyla Televizyonda "İftar Saati" kuşak yayını yapılmasına karar verdi. 30 kW gücünde Gaziantep televizyon verici istasyonu yayına başladı ve 100 kW gücünde Diyarbakır televizyon verici istasyonu yayına başladı. 6 Ekim'de İstanbul ve İzmir televizyon haber büroları ilk kez Merkez Ankara'ya bağlandı. 1 Ocak 1976 Çukurova, Gaziantep ve Diyarbakır televizyon vericileri merkeze bağlandı. TRT 1, Eurovision Devamlı Şebekesine, Teknik ve Haber Konferansı devrelerine sürekli bağlandı. Innsbruck'ta yapılan Kış Olimpiyat Oyunları televizyondan naklen verildi. Televizyonda Yay-Kur eğitim yayınları başladı. "İngiltere Kral Kupası" televizyondan ilk renkli naklen yayın olarak verildi. İslam Ülkeleri radyo ve televizyon genel müdürleri toplantısı İstanbul'da yapıldı. Televizyonun ilk haber spikeri Zafer Cilasun öldü. 1977 yılındın Nisan ayında Yönetim Kurulu, siyasi partilerin, seçim konuşmalarının televizyondan da verilmesine karar verdi. İstanbul Televizyonu Kuruçeşme'deki yeni binasına taşındı. 30 kW gücünde Aydın ve Muğla televizyon verici istasyonu yayına başladı. 30 kW gücünde Kayseri televizyon verici istasyonu yayına başladı. TRT 1 trafik semineri düzenledi. Yönetim Kurulu, elektrik sıkıntısı nedeniyle televizyon yayınlarının bir saat kısaltılmasını kararlaştırdı. 30 kW gücünde Antalya televizyon verici istasyonu merkez televizyon şebekeye bağlandı. Ardından 30 kW gücünde Ordu ve Giresun televizyon verici istasyonu merkez şebekeye bağlandı. 30 kW gücünde Zonguldak televizyon verici istasyonu yayına başladı. 17 Eylül-1 Ekim tarihleri arasında ABU Genel Kurulu, TRT 1'in düzenlemesi ile İzmir Çeşme'de ikinci kez toplandı. Televizyonun yeni program döneminde, elektrik kısıntısı nedeni ile yayın süreleri daha da azaltıldı ve 30 kw. gücünde İzmit ile Kastamonu televizyon verici istasyonu yayına başladı. Televizyon yayınları, elektrik kesintisi nedeni ile bir saat daha kısaltıldı. 30 kW gücünde Sivas televizyon verici istasyonu yayına başladı. 1978 yılının Haziran ayında 11 AP Milletvekili TRT 1'in önünde televizyon alıcısı yaktı. 100 kW gücünde Elazığ, Malatya ve Amasya televizyon verici istasyonu yayına başladı. 30 kW gücünde Silifke, Isparta ve Burdur televizyon verici istasyonu yayına başladı. Arabesk şarkıları ile ün kazanan Orhan Gencebay televizyonda ilk kez şarkı söyledi. 23 Ocak 1979 tarihinde televizyon reklamlarında hediye verme yasaklandı ve sonraki aylarda televizyon Reklamları Yönetmeliği yürürlüğe girdi. Yönetim Kurulu, 1980 yılı Eurovision Şarkı Yarışması esaslarını belirledi. 30 kW gücünde Bingöl, Muş ve Ağrı televizyon verici istasyonu yayına başladı.

1980'ler
Renkli televizyon ve stereo yayın
Reklamlara konulan çiklet yasağı 13 Ocak'ta kaldırıldı. Televizyon haberlerinde ilk kez ENG kameraları kullanıldı. TBMM'den ilk kez 5 saat televizyon naklen yayını yapıldı. TRT 1 ilk kez dış ülkelere yerli yapım satışı yaptı. TRT 1 bölge müdürlükleri kuruldu ve İzmir Karatepe televizyon vericisi yeniden yayına başladı. Konya'da yapılmakta olan Mevlevi törenleri ilk kez televizyondan naklen yayınlandı. 100 kw gücünde Erzincan televizyon verici istasyonu yayına başladı. 1980 yılından 1981 yılına geçerken yılbaşı gecesinde dansöz Nesrin Topkapı ilk kez televizyona çıktı. 1981 yılının başında Elektrik kısıntısı nedeniyle televizyonun gece yayınları 3 saate indirildi. 3 Mart'ta Televizyon Okulu adlı okuma-yazma öğretmeyi amaçlayan bir dizi başladı. Radyo ve televizyondaki banka ve basın reklamları sınırlandı. Televizyonda ilk kez yılbaşı gecesi renkli yayınlandı ve bu yılda kısmende olsa renkli yayınlar başladı. 1982 yılında Hükûmet, renkli televizyon yayınlarının Temmuz 1984'te başlayacağını açıkladı. "Televizyon Okulu" dizisi ikinci kez yayınlanmaya başlandı. Banker reklamlarının radyo ve televizyondan yayınlanması yasaklandı ve Bankalar Birliği'nce banka reklamlarının radyo ve televizyondan yayınlanması yasaklandı. Atatürk'ün doğumunun 100. yılı dolayısıyla TRT 1 tarafından hazırlanan iki program Mısır televizyonunda gösterildi. 1983 yılının başında televizyonda "Açık Öğretim Fakültesi Yayınları" başladı. Ardından radyo ve televizyonda seçim konuşmaları başladı. Yeni kurulan üç partinin lideri, genel seçimler nedeni ile televizyonun "Açık Oturum" programında tartıştılar. TRT 1, seçim sonuçlarını radyo ve televizyondan sabaha kadar verdi. 1984 yılına gelindinde Yerel seçimler için radyo ve televizyonda seçim konuşmaları başladı ve Radyo ve Televizyon Yüksek Kurulu (RTYK) üyeleri belli oldu. 15 Mart'tan itibaren televizyon programlarının tümü renkli olarak yapılmaya başlandı. Küçük Ağa dizisi başladı. Nisan ayında Anadolu liseleri için televizyonda hazırlık kursları başladı. 4 Mayıs'tan itibaren televizyon reklamları renkli olarak yayınlanmaya başlandı. Temmuz'da ise televizyon yayınlarının tümü renkli yayınlanmaya başladı. 14 Eylül'de Radyo ve Televizyon Yüksek Kurulu (RTYK), TRT 1'nin 1985 yılı yayın ilkelerini belirledi. Televizyonda Hanımlar Sizin İçin adlı sabah programı başladı. Televizyon Programlarının Korunmasına Dair Avrupa Sözleşmesi Protokolüne Ek Yeni Protokol'ün onay kararı Resmî Gazete'de yayınlandı. İlk yerli yapım çizgi diz Karınca Ailesi ve Orman yayınlanmaya başlandı ve dört yıl sürdü. 1984 yılının sonunda yayın Denetleme Kurulu kuruldu.

1 Ocak 1985'te Radyo ve Televizyon Ruhsat Yönetmeliği yayınlandı. Ardından Yönetim Kurulu, 205 kelimenin radyo ve televizyonda kullanılmamasını öngören komisyon raporunu kabul etti. SODEP'in başvurusu üzerine toplanan Radyıo ve Televizyon Yüksek Kurulu (RTYK), Genel Müdür Tunca Toskay'ın görevine devam edeceği kararını verdi. Radyo Televizyon Yüksek Kurulu (RTYK), TRT 1 1986 yılı genel yayın planında yer alacak yayın ikelerini belirledi. 1 Ağustos'ta Radyo ve Televizyon Yüksek Kurulu (RTYK), TRT 1 ile ilgili ilk üç aylık yayın değerlendirme raporunu açıkladı. 6 Ekim'de ise TRT 1 Yönetim Kurulu Radyo ve Televizyon Yüksek Kurulu (RTYK)'nun belirlediği yayın ilkelerinin 1986 yılı genel yayın planına alınmasına karar verdi. 1985 yılının sonunda ise Yönetim Kurulu, Kuruluş "Osmancık"" adlı dizinin yapılmasına karar verdi. 1986 yılının başında Radyo ve Televizyon Yüksek Kurulu (RTYK), TRT 2 yayınlarında izlenecek genel yayın politikasını belirledi. Prof. Dr. Yılmaz Büyükerşen Radyo ve Televizyon Yüksek Kurulu (RTYK) Başkanlığı'na atandı. 1 Mart'ta İzmir renkli televizyon stüdyosu açıldı. 5 Mayıs tarihinde Öğretmene Televizyon Okulu adlı program dizisi başladı. 14 Haziran'da DYP Genel Başkanı Süleyman Demirel 6 yıl aradan sonra ilk kez televizyonda konuştu. Yönetim Kurulu, Susam Sokağı (Sesame Street FEG) dizisi ile ilgili ortak yapım projesini kabul etti. TRT 1 Radyo ve Televizyon Programlarının Alımı ve Satımı Hakkında Yönetmelik" yürürlüğe girdi. TRT 1-PTT arasında TVRO (Uydudan Televizyon Alıcısı) temini ve kurulup işletilmesini kapsayan bir protokol imzaladı. 6 Ekim'de TRT 2 açıldı ve aynı ay 30 kw güçlü Elbistan televizyon verici istasyonu yayına başladı. 1987 yılında Cumhurbaşkanı Kenan Evren, televizyonda paralı siyasi propaganda yapılması ile ilgili tasarıyı veto etti. TRT 1, Cannes Televizyon program pazarına ilk kez katılarak 17 ülkeye program satışı yaptı. 3 Mayıs'ta 30 kw gücündeki Cizre televizyon verici istasyonu yayına başladı. Ekim'de televizyonun bir haftalık yayın süresi 129.5 saat oldu. Sabah yayınları haftada 5 güne çıkarıldı. Ekim'de TRT 1 Yönetim Kurulu, Kuruluş "Osmancık"" adlı dizinin yalnızca çekim harcamaları için 650 milyon  ödenek ayırdı. 19 Kasım'da TRT 1, ilk kez Rio De Janerio Film ve Televizyon Programları Festivali'ne (FESTRIO) katıldı. Aynı ay Genel seçim dolayısıyla televizyonda siyasi partilerin görüntülü propaganda yayını başladı. Propaganda konuşmalarında ilk kez karşıdan okuma (Auto-q) aracı kullanıldı. 1987 yılının son günlerinde Yeniden Doğmak adlı yerli yapım belgesel televizyon dizisi, Dışişleri Bakanlığı'nın isteği ile yayından kaldırıldı. 1988 yılının başında TRT 1'in televizyon haberlerinde "Zakkum çiçeğinin kansere iyi geldiği" konusunda haber yayınlandı. 1 Mart'ta Radyo ve Televizyon Yüksek Kurulu (RTYK), TRT 1 Genel Müdürlüğü için üç, TRT 1 Yönetim Kurulu için ise 12 aday belirledi. 4 Nisan'da Radyo ve Televizyon Yüksek Kurulu (RTYK), televizyonda yayımlanan "Çanakkale" programı için toplandı. 26 Eylül'de TRT yabancı kuruluşlar için haftalık televizyon haberleri hazırlamaya başladı ve 1988 yılının sonunda PTT; uydu yolu aldığı dış ülke televizyon yayınlarını kablo yolu ile dağıtma pilot uygulamasına Ankara Çankaya'da başladı. 1989 yılının başında SHP, TRT haberlerinde ve Gelişen Türkiye adlı programlarda yanlı davranıldığı gerekçesi ile Radyo ve Televizyon Yüksek Kurulu'na başvurdu. 1 Mart'tan itibaren özel kanallar açılmaya başlandı. Siyasi partilerin 26 Mart'ta yapılacak mahalli seçimler için radyo ve televizyonda propaganda konuşmaları başladı. TRT 1'in Avrupa Sinema-Televizyon yılı çerçevesinde yaptığı "Divandan Sandalye"ye adlı belgeselin galası Brüksel'de yapıldı. Radyo ve Televizyon Yüksek Kurulu toplanarak TRT 1 Genel Müdürü için üç aday belirledi. 2 Ekim'de Arı Stüdyosu'nda düzenlenen bir törenle TRT 3 ve TRT Gap Televizyonu yayına başladı.

1990-2005

Yeni kanallar ve teleteks
1990 yılının başında TRT Telegün adını verdiği Teleteks deneme yayınlarına başladı. 28 Şubat'ta Avrupa'ya yönelik yayın yapacak olan TRT-INT televizyonu deneme yayınlarına başladı. Ankara'da TRT  1- Arnavutluk Radyo Televizyonu arasında işbirliği protokolü imzalandı. 1991 yılında 6 Mayıs'ta Alman televizyon kanalı ZDF tarafından yayınlanan "Avrupadaki Komşularımız" adlı programın yıllık toplantısı İstanbul'da yapıldı. Bükreş'te TRT 1 - Romanya Radyo Televizyonu arasında işbirliği protokolü imzalandı. Eylül'de Ankara Radyosu ile İstanbul TV Prodüksiyon Merkezi'nin ek hizmet binası hizmete açıldı ve Bükreş'te TRT 1 - Romanya Radyo Televizyonu arasında işbirliği protokolü imzalandı. 1993'te tematik televizyon yayıncılığına geçildi. 20 Nisan 1998'de Türkiye'de ilk kez Televizyonda Şiddet'e karşı kampanya başlatıldı. Aynı yıl TRT 1'in yayına başlamasının 30. yılı Arı Stüdyosu'nda yapılan canlı yayınla kutlandı. 17 Ağustos 1999 Marmara depremi nedeniyle 3 gün aralıksız yayın yapıldı. 31 Ocak 2000'de TRT 1'in yayına başlamasının 32. yıldönümü nedeniyle tüm gün özel yayın akışı uygulanarak tarihsel süreç gözler önüne serildi. Mart'ta kanalın en çok ilgi gören ve reyting rekorları kırmış olan Yedi Numara adlı dizisi başladı. Ağustos'ta TRT 1 Sitesi'ndeki Ankara Televizyonu Devamlılık Stüdyoları hizmete girdi. 31 Ocak 2001'de logo değişti ve görev süresi sona eren Yücel Yener, yeniden Genel Müdür seçildi. TRT 1, Türkiye adına katıldığı 2003 Eurovision Şarkı Yarışması'nı, Sertab Erener'in yorumladığı "Everyway That I Can" şarkısıyla kazandı. 2004 yılında Mahalli İdareler Genel Seçiminde, seçim sonuçları hızlı ve güvenli bir şekilde sayısal ortama aktarılmış, televizyon, internet ve mobil cihazlar üzerinden sonuçların metin ve grafik olarak yayınlanması sağlanmıştır. 31 Aralık 2004 Cuma gününü 1 Ocak 2005 Cumartesi gününe bağlayan gece saat 00.00'da logosu yansıtmalı bir şekilde değişti.

TRT Telegün
TRT Telegün, TRT'nin işlettiği bir teletekst yayınıdır. Televizyon üzerinden, hızlı ve kolay bir şekilde; ekonomi, spor, kültür-sanat, sağlık, siyaset ve benzer haberleri ve TRT yayınlarını güncel bir şekilde insanlara ulaştırmak amacıyla oluşturulmuştur. Türkçe yayın yapmakta olan TRT Telegün, 3 Aralık 1990'dan beri yayın yapan Türkiye'nin ilk teletekst yayınıdır. TRT'nin internet sitesinde bulunan en güncel haberlere, internete bağlanmaksızın ulaşabilme imkânı sunar.

2006-günümüz
2009 yılında TRT televizyon yayıncılığının 41. yıl dönümü görkemli bir geceyle kutlandı. Aynı yıl dünyanın en çok izlenen spor dalları arasında yer alan Formula 1 yarışları 29 Mart 2009 tarihinde TRT 1 ekranlarında canlı olarak sunuldu. 17 etaplık sezonda yayınlar yaklaşık 600 ila 700 milyon "farklı" izleyiciye ulaştırıldı. 8 Ekim'i 9 Ekim 2009'a bağlayan gece TRT 1'in logosu Çırağan Sarayı'ında düzenlenen özel törenle etrafında mavi renkli kristal parçaların boyutları eşit şekilde düzenlenip, su rengine yerini bırakması ve sağ kristalde yer alan 1 yazısının değişip, kırmızı baklava şeklinde bulunan TRT yazısının direkt yanına taşınması ile değişime uğramıştır. 9 Şubat 2011 tarihinde Leyla ile Mecnun dizisi yayınlanmaya başlamıştır. Dizi, dünyanın gelmiş geçmiş en iyi 50 dizisi listesine giren ilk Türk dizisi olmuştur. 19 Mayıs 2012 tarihinde TRT 1 HD yayın yapmaya başlamıştır. Bununla birlikte TRT 1'in logosu da değişmiştir ve 4:3 ekran formatından 16:9 ekran formatına geçiş yapmış ve yeni jeneriklere geçmiştir. Bu yeniliklerle beraber kanalın resmi web sitesi de açıldı. İsmi trt1.com.tr olan bu site güncel diziler, programlar, özel içerikler, arşivdeki diziler ve programları kullanıcıların erişmesine olanak sağlamaktadır. Kanalın tanıtım sesi bu tarihten itibaren ünlü sunucu, spor spikeri ve aynı zamanda Stadyum programının moderatörü Ersin Düzen olmuştur ve 2015 yılına kadar bu görevi sürdürmüştür. 19 Ağustos 2018 Pazar günü son kez Western Kuşağı filmi bu ekranlarda yayınlanmıştır. 1 hafta sonra pazar sabahları ekrana getirdiği kovboy filmi kuşağını ABD ilişkilerine kriz çıkaran Rahip Brunson meselesi yüzünden kaldırdığını duyurmuştur. Bundan dolayı 2 Eylül 2018'de İyi, Kötü ve Çirkin filmi yerine TRT Ev Sineması yapımı Ya Nasip, Ya Kısmet adlı Türk filmi yayınlamaya başlamıştır. 31 Ocak 2021'de kanalın 53. yılına girmesine rağmen, 1 Şubat 2021'de düzenlenen kanalın tanıtım gecesinde Türk oyuncu ve sunucu Engin Altan Düzyatan'ın sunuculuğunda, TRT Yönetim Kurulu Başkanı ve Genel Müdürü İbrahim Eren'in yaptığı konuşma sırasında TRT 1'in 53. yılı kutlandı. Bu kapsamda saatler 20.21'i gösterirken yaklaşık 9 yıldır kullanılan logosu, sağ üst köşeden tekrar sol üste taşınıp, daha sade ve hareketli bir logo ile yenilenmiştir.

TRT 1 HD

TRT 1 HD, 18 Mayıs 2012'de test yayınlarına başlayıp, 19 Mayıs 2012'den itibaren eş zamanlı ve 25 Mayıs 2012'den itibaren ise test yayınını sonlandırarak normal yayına geçiş yapmasıyla yayın hayatına başlayan ve TRT HD ile birlikte 2012 Avrupa Futbol Şampiyonası karşılaşmalarını HD yayınlayan TRT 1 kanalı ile eş zamanlı yayın yapan TRT 1'in yüksek çözünürlüklü kanalıdır.

TRT 1 HD, Türksat 3A 11054 V 30000 3/4 frekansından, Turkcell TV+ 21. kanaldan, D-Smart 26. kanaldan, Digiturk 23. kanaldan, Türksat TKGS 1. kanaldan, KabloTV 22. kanaldan ve tivibu 22. kanaldan da izlenebilmektedir. 28 Kasım 2018 tarihinde HD logosu kaldırılmıştır.

TRT 1 Avrupa
TRT 1 Avrupa, TRT'nin 27 Şubat 2016 tarihinde Avrupa'da yaşayan Türklere yönelik açtığı bir TV kanalıdır. Türksat 3A uydusu üzerinden HD yayın yapmaktadır.. Genellikle TRT 1 ile ortak yayın yapmıştır. 21 Şubat 2022 tarihinde kapanmış yerine TRT Türk olarak yayın yapmaktadır.

Programlar

Programların genel yayınlanma saatleri, sabah haberleri genelde 06.30 ve 08.30 arasında yayınlanır. Sabah programları 09.30 ve 12.15 arası, öğlen programları 12.30 ve 14.00 arasıdır. Akşam üzeri yayınlanan programlar 16.00 ve 17.30 arasında, akşam haberleri 19.00 ve 20.00 saatleri arasında yayınlanır. Akşam programları 20.00 ve 22.30 arasında yayınlanır. Gece programları ise 23.00 ve 01.30 arasında yayınlanır. Bunun dışındaki saatlerde genelde tekrar programları verilir.

Günümüze kadar birçok program, dizi ve film yayımlanmıştır ve yayınlanmaktadır. Sabah 06.30-08.30 saatleri arasında kahvaltı haberleri yayınlanır. İlerleyen saatlerde 09.00-12.00 saatleri arasında kadın programları veya yemek programları yayınlanır. Öğlen 12.30-18.30 arasında tekrar programları ya da eğlence programları yayımlanmaktadır. Akşam haberleri 19.00-20.00 saatleri arasında yayınlanır ve hemen ardından 20.00-22.30 saatleri arasında TV dizisi veya yarışma programı yayımlanmaktadır. Gece 23.00-02.00 saatlerinde talk-show veya sinema filmi verilir. 1990 yılı öncesinde saat 24.00'de televizyon İstiklâl Marşı ile kapanır ve sabah saat 06.30-07.00 saatleri arasında açılırdı. Geceleri Bir Başka Gece, Kadir Çöpdemir Koptu Geliyor gibi programlar yayımlanmıştır.

Yerli dizi
 2023-: Ağlayan Gelin (Yakında)
 2023-: Kudüs Fatihi Selahaddin Eyyubi (Yakında)
 2023-: Toprak Ana (Yakında)
 2021-: Alparslan: Büyük Selçuklu (Pazartesi 20.00 - Final)
 2023-: Hayatımın Neşesi (Salı 20.00 - Final)
 2023-: Benim Güzel Ailem (Çarşamba 20.00)
 2023-: Kendi Düşen Ağlamaz (Perşembe 20.00)
 2020-: Gönül Dağı (Cumartesi 20.00)
 2023-: Kod Adı: Kırlangıç (İlk bölüm - 12 Kasım Pazar 17.45)
 2021-: Teşkilat (Pazar 20.00)

Sinema
 2016-: TRT 1 Ev Sineması Kuşağı
 1968-: TRT 1 Türk Sineması Kuşağı
 1968-: TRT 1 Yabancı Sinema Kuşağı

Yarışma
 2023-: Lingo Türkiye (Kemal Uçar) (Hafta içi her gün 18.00)
 2020-: 3'te 3 (Pelin Çift) (Çarşamba 20.00 ve Cuma 23.55)
 2017-: Kur'an-ı Kerim'i Güzel Okuma Yarışması (Ramazan ayı boyunca 17.30 ve 22.30'da, diğer aylarda bazen her Perşembe 00.15)

Programlar
 2023-: Sen Türkülerini Söyle (Cuma 20.00)
 2022-: Rafet İnce ile Şefin Sağlıklı Masası (Rafet İnce)
 2021-: Alişan ile Hayata Gülümse (Alişan) (Hafta içi her gün 10.00)
 2021-: 112 Acil Çağrı (Murat Serezli) (Belirsiz)
 2020-: Pelin Çift İle Gündem Ötesi (Pazar 00.15)
 2020-: Pelin Çift İle Gündem Ötesi Artı (Pazar 01.30)
 2007-: Enine Boyuna (Pazar 11.50)

TRT 1'de yayımlanan ilk yerli dizi, 1974 yılında yayımlanmaya başlayan ve Türkiye'de çekilen ilk dizi olan Kaynanalar adlı dizi olmuştur. 1974-2004 arası yayımlanan dizi çok büyük ilgi görmüştür ve tam 30 yıl ekranda kaldı. Dizi 14 sezon'dan ve 314 bölümden oluşmaktadır. 1975 yılında romandan uyarlanan ilk dizi Aşk-ı Memnu ekranlarda 6 bölüm olarak yerini almıştır. Bu sırada Türkiye'de yerli dizi sektörü hızlanıyordu. 1970'li yıllarda Diyet, Darısı Başınıza, Caniko, Annemi Hatırlıyorum, Bir Ceza Avukatının Anıları: Emekli Başkan, Paranın Kiri gibi birçok TV dizisi çekilmiştir. 1979 yılında Halit Refiğ'in yönettiği Yorgun Savaşçı adlı dizi 1982 yılında 12 Eylül askerî cuntası tarafından yakılmıştır. Türk televizyon tarihine yok edilen yapım olarak geçmiştir. 1980'li yıllara gelindiğinde renkli televizyon ve gelişen teknoloji ile dizi sektörü daha da yaygınlaştı. 1980'li yıllarda Kartallar Yüksek Uçar, Küçük Ağa, Kuruntu Ailesi, Aliş ile Zeynep, Çalıkuşu, Kuruluş "Osmancık", Yaprak Dökümü, Uzaylı Zekiye gibi birçok dizi çekilmiştir. 1986-1988 yılları arasında TRT 2'de yayımlanan Perihan Abla adlı dizinin tekrarları bu kanalda yayımlandı. Ayrıca Perihan Abla Türkiye'de dizi kültürünü başlatan öncü dizilerden birisidir. 1989 yılında yayımlanmaya başlayan Bizimkiler adlı dizi ise Türk televizyon tarihinin gelmiş geçmiş en iyi ve en uzun soluklu dizilerinden birisidir. 1990-2006 yılları arasında ise Hanımın Çiftliği, Yuva, Bizim Mahalle, Ferhunde Hanımlar, Gülşen Abi, Ayrılsak da Beraberiz ve 2000'li yılların başında Bizim Evin Halleri, Dikkat Bebek Var, Yeditepe İstanbul, Koçum Benim ve En Son Babalar Duyar gibi diziler büyük reyting yapmıştır ve iz bırakmıştır. 2000 yılında yayımlanmaya başlayan Yedi Numara adlı dizi TRT 1'in bu zamana kadar yayınladığı en iyi dizilerinden birisi olmuştur. Dizi yayınlandığı dönemde çok fazla reyting rekorları kırmış ve komedi dalında birçok ödül almıştır. Dizi 75. bölümde final yapmasına rağmen seyircinin TRT'yi mektup yağmuruna tutması ile tekrar başlamıştır ve 2003 yılında yayımlanan 92. bölümüyle 2. kez final yapmıştır.

2000'li yılların ortasından sonra internet ortamından dizi izlenmeye başlandığı için reytinglerde az da olsa azalma yaşanmıştır. 2000'li yılların ortasından günümüze Kırmızı Işık, Şimdi Onlar Düşünsün, Süper Babaanne, Zengin Kız Fakir Oğlan, Filinta ve Seksenler gibi büyük reyting alan diziler çekilmiştir. 2011 yılında yayımlanmaya başlayan Leyla ile Mecnun adlı dizi TRT'nin ve dünyanın en iyi dizileri arasında yer almıştır. Dizi dış ülkelere satılmadığı hâlde yabancı ülkelerde internet ortamından alt yazılı çevrilerek izlenmiştir. Dizi dünyanın gelmiş geçmiş en iyi 50 dizisi listesine giren ilk Türk dizisi olmuştur. Birçok ödül alan dizi Türk dizilerinin de en iyisi arasında yer almış ve fenomen olmuştur.

Yabancı diziler

Yabancı diziler oldukça sık yayınlanmıştır. Dizilerin büyük çoğunluğu kendi ülkelerinde renkli olarak çekilip yayınlanmış olmalarına rağmen, ancak 1982 yılından sonra renkli yayına geçen TRT'de siyah beyaz olarak yayınlanmışlardı. Bazıları renkli yayına geçildikten sonra özgün şekilleri ile, yani renkli olarak da yayınlandılar, bazıları da renkli yayına geçildikten sonra TRT'de gösterime verildiler. TRT'nin politikası gereği tamamı Türkçe dublajlı olarak gösterilen dizilerin yine büyük çoğunluğu ABD kökenliydi. 2000'li yılların ortalarında Kore dizileri de gösterilmiştir. 1972 yılında ilk yabancı dizi "Bedava Dünya Gezisi" ekranlarda gösterilmiştir ve ekranlarda yayınlanan ilk Türkçe dublajlı televizyon dizisi olmuştur. TRT'nin politikası gereği ekrandaki tüm diziler Türkçe dublajlı olarak yayınlanacaktı. 1970'li yılların başından itibaren birçok dizi yayınlanmıştır. 1970'li yıllarda Charlie'nin Melekleri, Küçük Ev, Uzay Yolu, Görevimiz Tehlike, Genç Doktorlar, Kaçak ve Komiser Columbo gibi birçok dizi yayınlanmıştır ve hepsi çok büyük ilgi görmüştür. 1980'li yıllarda renkli televizyon ile birlikte diziler artık renkli gösteriliyordu.

1980'li yıllarda Beyaz Gölge, Altın Kızlar, Flamingo Yolu, Kara Şimşek, Mavi Ay, The Muppet Show ve Dallas gibi diziler Türkiye'de çok fazla seyrediliyordu. Büyük reytingler alıyordu ve yayınlandıkları gün sokaklar bomboş oluyordu neredeyse. 1990'lı yıllardan 2000'li yılların ortasına kadarsa Andromeda, İkiz Tepeler, Kuzeyde Bir Yer, Uzay Yolu: Yeni Nesil, Yalan Rüzgârı ve Kuzeyde Bir Yer gibi diziler gösterilmiştir ve yine büyük reytingler almıştır. 2005 yılından sonra internet furyası ivme kazandığından dolayı çok fazla dizi yayınlanmamıştır. Kore dizileri yayınlanmıştır.

Özel
TRT 1'de özel olarak ödül törenleri, bağış günleri ve siyaset özel gibi programlar yayınlanır. 1974 yılından itibaren Altın Kelebek Ödüllerini canlı olarak yayınlamaya başladı. 1991 yılına kadar yayın haklarını elinde tuttuğu ödül töreni, 1992 yılında Show TV'ye geçti. Aynı yıl FIFA Dünya Kupası canlı olarak yayınlanmaya başlandı ve büyük ilgi gördü. 1973 yılının sonundan itibaren TRT Yılbaşı Özel ekranlarda yayınlanmaya başlandı. Yılbaşında sanatçıların sahne aldığı ve diğer eğlencelerin de yer aldığı program çok büyük bir ilgi görmüştür ve her yıl yayınlanmaktadır. Peter Collinson'un yönettiği, Türk oyuncuların da yer aldığı 1970 yapımı Paralı Askerler adlı, o dönemde Türkiye'de yasaklanan film 2011 yılında gösterilmiş ve bu yasak delinmiştir. 2015 yılında UEFA Şampiyonlar Ligi, UEFA Avrupa Ligi ve UEFA Süper Kupası yayın hakları satın alınmış ve futbolseverlerden ilgi görmüştür. 2018 yılında yayın hakları beIN Sports'a geçmiştir.

Gündüz programları
TRT 1'de yayınlanmış ve yayınlanan gündüz programlarını kapsamaktadır. Bunlardan ekranda iz bırakanlardan en büyüğü ise Barış Manço'nun sunduğu içinde birden fazla programın da yer aldığı 7'den 77'ye (1988-1998) adlı program olmuştur.

Ekranda uzun süre yer almış diğer programlar ise Gezelim Görelim (1984-günümüz), İşitme Engelliler Haber Bülteni (1982-1986), Pastane (2014-günümüz) gibi programlar ekranlarda uzun süre yer aldı ve bazıları hâlen yer almaktadır. TRT 1'de Bizim Eller (1989-1990), Hanımlar Sizler İçin (1983-1985) gibi birçok sabah programı da kısa süreli de olsa yayınlanmıştır.

Çocuk programları
Türkiye'de TRT 1 çocuk programları ve çizgi dizilerin yayınlanmasında öncü olmuştur. 1973 yılında, TRT 1'in ilk büyük çocuk serisi Oyun Gemisi dönemin ilk büyük çocuk şovlarından birisi oldu. 1970'li yılların başından 2004 yılına kadar TRT 1'de yayınlanan çocuk programları birer klasik hâline geldi. En çok ses getiren programlardan birisi de Idık ile Bıdık, Cumartesiden Cumartesiye adlı program oldu. Idık ile Bıdık, Korkuluk ile Kelebek, Rüzgâr Gülü, Susam Sokağı, Yok Yok Televizyonu ve Benimle Oynarmısın? gibi programlar çok yoğun ilgi görmüştür. Kuşkusuz Türkiye'nin en iyi çocuk programlarından birisi de Adile Naşit'in sunduğu Uykudan Önce adlı programdır. Akşam saatleri üzerinde yayınlanan program çok büyük ilgi görmüştür ve ekranlarda uzun süre yer almıştır. Bir diğer program ise Türkiye'de çocuk programı denilince akla ilk gelen ve iz bırakmış olan Adam Olacak Çocuk programıdır. Barış Manço'nun sunduğu 7'den 77'ye adlı programın içinde yer alan program 1988-1998 yılları arasında ekranlarda yayınlanmıştır ve beraberinde iki-üç nesil birden bu programla büyümüştür. Pazar günlerinin vazgeçilmezi hâline gelen programa 1982-1996 yılları arasında doğan çocuklara katılma hakkı doğmuştur. 1994 yılından itibaren programa "Adam Olmuş Çocuk" köşesi ile müzisyenler de alınmaya başlanmıştır.

Çizgi dizi yapım aşamaları ilk olarak 1980'li yılların başlarında boy göstermiştir. Animasyon sanatçılarının isteği üzerine ekranlarda çizgi dizi gösterimleri başlayacaktı ve bunun için TRT ile anlaşmalar başladı. Başarılı olunan görüşmeler sonucunda 1983 yılında Derviş Pasin ve Ateş Benice'nin birlikte kurdukları animasyon stüdyosunda çalışmalar başladı. Ekranda gösterilen ilk çizgi dizi 1984 yılında başlayan Karınca Ailesi ve Orman olmuştur. Büyük bir başarı sağlamış ve tam dört yıl sürmüştür. 75 bölüm yapılan çizgi dizi dış ülkelere de satılmıştır. Bunların yanı sıra Can ile Tomtini, Ali ile Kütburun, Tekir Noktalama İşaretlerini Öğretiyor, Az Gittik Uz Gittik, Polis Amca ve Bay Burun gibi birçok klasik çizgi dizi 1980'li yıllara damgasını vurmuştur. Bazı çizgi diziler 1984-1988 yılları arasında yayınlanan efsane çocuk programları arasında yer alan "Cumartesiden Cumartesiye" adlı programın içinde verilmiştir. 1990'lı yıllarda TRT çizgi dizi sektörüne desteği azalttığı için ekranlarda yerli çizgi dizi yayınları çok azaldı. Yabancı çocuk programları ve çizgi diziler çok fazla yayınlanırdı. 1968 yılından itibaren yabancı klasikleşmiş çizgi diziler yayınlanırdı. Bunlardan en çok iz bırakanlardan 60'lar ve 70'lerde Ağaçkakan Woody, Ayı Yogi, Şeker Kız Candy, Temel Reis, Sevimli Hayalet Casper, Jetgiller, Taş Devri, Vikingler ve Tom ve Jerry, 1980'li yıllarda He-Man, Voltran, Clementine, Varyemez Amca, Superman, Red Kit, Pembe Panter, Hayalet Avcıları, Ten Ten, Bugs Bunny ve Şirinler yayınlanmıştır. 1990-2005 yılları arasında da Disney'in Teneffüs Zili, Küçükler, Tılsımlı Gelinlik, Ay Savaşçısı, Atom Karınca ve Simpsonlar gibi çizgi diziler yer almıştır. Bu dönemlerde yayınlanan tüm çizgi diziler efsaneleşmiş, birer klasik hâline gelmiştir.

Yayın politikası
359 sayılı özel yasayla, özerk bir kamu tüzel kişiliğine sahip olarak kurulan ve günümüzde devlet bütçesinden yıllık yaklaşık 800 milyon lira kaynak ayrılan TRT 1, kurulduğundan beri hem politik tartışmalara, hem de "TRT sansürü" olarak literatüre geçecek denetim nedeniyle sanatçıların boykot ve protestolarına neden olmaktadır. Kurulmasının üzerinden 45 yılı aşkın bir süre geçmesine rağmen, çeşitli hükûmetler döneminde TRT 1'in kalıcı ve özerk bir yayın anlayışına sahip olamaması, kanalın en önemli eksikliği olarak görülmektedir. Elektrik faturalarından günümüzde %2 oranında alınan TRT payı, bağımsız yayın yapmadığı öne sürülen kanala ilişkin eleştirileri beraberinde getirmektedir. Bu nedenle son yıllarda kimi muhalif kesimler TRT payının kaldırılmasını gündeme getirirken, kimi muhalif kesimler ise TRT  kurumunun tamamen kapatılması gerektiğini öne sürmüşlerdir. Bunlara örnek olarak, 2002 yılında Türkiye Odalar ve Borsalar Birliği'nin, payın kaldırılması konusunda Bakanlar Kurulu'na verdiği teklif verilebilir. Yine 2012 yılında CHP milletvekili Osman Kaptan, 2013 yılında ise CHP milletvekilleri Rahmi Aşkın Türeli ve Ali Sarıbaş, TRT  payının kaldırılmasına ilişkin yasa teklifleri vermişler, dönemin Enerji Bakanı Taner Yıldız ise payın gelecekte kaldırılabileceğini belirtmiştir. Ancak Yıldız'ın demeçleri de 2009 yılında dönemin Sanayi Bakanı Zafer Çağlayan'ın aynı yöndeki demeçleri gibi uygulamaya konmamıştır. Yine TRT 1'de yayınlanan ve Gezi protestoları sonrasında yayından kaldırılan Leyla ile Mecnun dizisinin 2012 yılında yayınlanan 40. bölümünde, hayali karakter Erdal Bakkal, TRT'yi hiç izlemediğini belirterek yıllardır elektrik faturaları yoluyla ödediği TRT paylarının kendisine iade edilmesi gerektiğini öne sürmüş, bu yolla hem devlet bürokrasisinin önüne çıkardığı engelleri hem de taraflı yayın politikalarını eleştirmiştir.

TRT 1 Ana Haber

Ana Haber sunucuları
Hafta içi
 Zafer Cilasun, Jülide Gülizar ve İdil Öztamer (1968-1976)
 Alev Sezer, Jülide Gülizar, İdil Öztamer ve Mesut Mertcan (1976-1980)
 Mesut Mertcan, Jülide Gülizar ve İdil Öztamer (1980-1982)
 Mesut Mertcan ve İdil Öztamer (1982-1985)
 Gülgün Feyman, Mesut Mertcan ve İdil Öztamer (1986)
 Gülgün Feyman, Mesut Mertcan, İdil Öztamer ve Orhan Ertanhan (1986-1989)
 Gülgün Feyman ve Orhan Ertanhan (1989-1990)
 Orhan Ertanhan (1990-1993)
 Reha Muhtar (1993)
 Nermin Tuğuşlu (1993-1994)
 Reha Muhtar (1994-1995)
 Mehmet Alkaş (1995-1997)
 Zafer Kiraz ve Nermin Tuğuşlu (1997-2002)
 Fulin Arıkan (2002-2009)
 Anda Ayva Özmen (2010-2011)
 Seval Çöpür (2011-2016)
 Zafer Kiraz (2016)
 Erhan Çelik (2016-2017)
 Zafer Kiraz (2017-2018)
 Canan Yener Reçber (2018-2019)
 Işıl Açıkkar (2019-2020)
 Ersoy Dede (2020-günümüz)

Hafta sonu
 Işıl Açıkkar (2016-günümüz)

Logolar

Kaynakça

Dış bağlantılar

Türkçe televizyon kanalları
Türkiye'deki genel kanallar
HD yayın yapan kanallar
1
1968'de kurulan televizyon kanalları ve istasyonları
Türkiye'deki dizi kanalları

TRT 1


The Gang's All Here er det andet studiealbum fra den amerikanske keltiske punkband Dropkick Murphys. Det er deres første album med Al Barr (tidligere forsanger i The Bruisers) som erstattede den oprindelige forsanger Mike McColgan i 1998 efter han forlod bandet for at blive brandmand og senere dannede sit eget punkrockband kaldet Street Dogs.
Med Barr udgav bandet sin første single i 1998 kaldet "Curse of a Fallen Soul", inden de indspillede selve albummet. "10 Years of Service" blev ligeledes udgivet som single og der blev indspillet en musikvideo, der som den første fra Dropkick Murphys blev esndt på MTV's 120 Minutes.

Modtagelse

Allmusic gav The Gang's All Here tre ud af fem stjerner og skrev at albummet "[tog] us-imod-verden-poseringen op som forventet" , og at sangskrivningen var af højere standard en samtidige punk albums.
PopMatters skrev at "en charmerende, mangeartet og punket 'Amazing Grace' der kun tilføjede mere morskab, til det vilde ridt som 'The Gang's All Here' garanterer."

Track listing
Alle sange er skrevet af Ken Casey og Matt Kelly medmindre andet er noteret.
 "Roll Call" – 0:32
 "Blood and Whiskey" – 1:47
 "Pipebomb on Lansdowne" – 1:50
 "Perfect Stranger" – 1:58
 "10 Years of Service" – 2:45
 "Upstarts and Broken Hearts" – 2:56
 "Devil's Brigade" – 1:27
 "Curse of a Fallen Soul" – 3:00
 "Homeward Bound" – 2:00
 "Going Strong" – 3:06
 "The Fighting 69th" (Traditionel) – 3:13
 "Boston Asphalt" – 1:39
 "Wheel of Misfortune" – 3:50
 "The Only Road" – 2:11
 "Amazing Grace" (John Newton) Instrumental – 2:38
 "The Gang's All Here" – 7:59
 Indeholder et skjult bonusnummer med guitaristen Rick Bartons telefonsvarer

Personel
 Al Barr – vokal
 Rick Barton – guitar
 Ken Casey – basguitar/vokal
 Matt Kelly – trommer
 Joe Delaney – sækkepibe på "Amazing Grace"
 Johnny Cunningham – fløjte på "Wheel of Misfortune" og "The Gang's All Here"
 Tularch Ard Pipe and Drum Corps – trommer på "Roll Call"
 Jim Seigal - lydingeniør
 Thomas "T.J." Johnson – lydingeniør "Roll Call"
 Marco Almera - cover

Referencer

Eksterne henvisninger

Dropkick Murphys-album
Album fra 1999

The Gang's All Here


Das Synol-Verfahren ist ein technischer Prozess zur Herstellung von primären Alkoholen aus Synthesegas. Das Verfahren wurde etwa ab 1940 als Modifikation der Fischer-Tropsch-Synthese durchgeführt.

Verfahren
Zur Herstellung des Produktgemisches, so genanntes Synol, wird Synthesegas bei einem Druck von 18 bis 25 bar und Temperaturen von 190 bis 200 °C über einen mit etwa 2,5 % Aluminiumoxid und 0,5 % Kaliumoxid versetzten Eisenoxidkatalysator geleitet.

Als Produkt wird ein Gemisch primärer Alkohole unterschiedlicher Kohlenstoffkettenlänge erhalten, beginnend mit Ethanol (C2) bis etwa C20, die je nach Reaktionsbedingungen etwa 30 bis 70 % der Ausbeute darstellen. Daneben werden Ester, Fettsäuren und aliphatische und olefinische Kohlenwasserstoffe erhalten.

Die entstehenden Produkte werden destillativ getrennt, teilweise nach Veresterung mit Borsäure.

Weblinks
Synol Process bei fischer-tropsch.org. Teil des Report on Investigations by Fuels and Lubricants Teams at the I. G. Farbenindustrie A. G. Works at Leuna. der Alliierten nach Ende des II. Weltkriegs

Einzelnachweise

Chemisch-technisches Verfahren

Synol-Verfahren


In the NUTS (Nomenclature of Territorial Units for Statistics) codes of Sweden (SE), the three levels are:

NUTS codes

SE SWEDEN (SVERIGE)
SE1 EAST SWEDEN (ÖSTRA SVERIGE)
SE11 Stockholm (Stockholm)
SE110 Stockholm County (Stockholms län)
SE12 East Middle Sweden (Östra Mellansverige)
SE121 Uppsala County (Uppsala län)
SE122 Södermanland County (Södermanlands län)
SE123 Östergötland County (Östergötlands län)
SE124 Örebro County (Örebro län)
SE125 Västmanland County (Västmanlands län)
SE2 SOUTH SWEDEN (SÖDRA SVERIGE)
SE21 Småland and the islands (Småland med öarna)
SE211 Jönköping County (Jönköpings län)
SE212 Kronoberg County (Kronobergs län)
SE213 Kalmar County (Kalmar län)
SE214 Gotland County (Gotlands län)
SE22 South Sweden (Sydsverige)
SE221 Blekinge County (Blekinge län)
SE224 Skåne County (Skåne län)
SE23 West Sweden (Västsverige)
SE231 Halland County (Hallands län)
SE232 Västra Götaland County (Västra Götalands län)
SE3 NORTH SWEDEN (NORRA SVERIGE)
SE31 North Middle Sweden (Norra Mellansverige)
SE311 Värmland County (Värmlands län)
SE312 Dalarna County (Dalarnas län)
SE313 Gävleborg County (Gävleborgs län)
SE32 Middle Norrland (Mellersta Norrland)
SE321 Västernorrland County (Västernorrlands län)
SE322 Jämtland County (Jämtlands län)
SE33 Upper Norrland (Övre Norrland)
SE331 Västerbotten County (Västerbottens län)
SE332 Norrbotten County (Norrbottens län)

NUTS codes prior to 31.12.2007
Prior to 31.12.2007, the codes were as follows:

The National Areas of Sweden are 8 second level subdivisions (NUTS-2) of Sweden, created by the European Union for statistical purposes.

The 8 riksområden (Singular : Riksområde) includes the 21 counties of Sweden. Only Stockholm (SE01) corresponds simply to the homonymous county.

Local administrative units

Below the NUTS levels, the two LAU (Local Administrative Units) levels are:

The LAU codes of Sweden can be downloaded here: ''

NUTS 1 compared to Lands of Sweden
While similar, NUTS 1 doesn't correspond to Lands of Sweden.

See also
List of Swedish regions by Human Development Index
Subdivisions of Sweden
 ISO 3166-2 codes of Sweden
 FIPS region codes of Sweden

External links
 Hierarchical list of the Nomenclature of territorial units for statistics - NUTS and the Statistical regions of Europe
 Overview map of EU Countries - NUTS level 1
 SVERIGE - NUTS level 2
 SVERIGE - NUTS level 3
 Correspondence between the NUTS levels and the national administrative units
 List of current NUTS codes
 Download current NUTS codes (ODS format)
 Counties of Sweden, Statoids.com

References

Sweden
Nuts

NUTS statistical regions of Sweden


Antonio Grossich (Draguć,  - Fiume, ) est un médecin et homme politique italien. Il est Sénateur du Royaume d'Italie.

Biographie
Né dans le petit village de Draguć (en italien : Draguccio), une localité de la municipalité de Cerovlje (en italien Cerreto) en Istrie, il est le fils du riche vigneron et marchand Giovanni Matteo et d'Anđela Franković. Après avoir fréquenté l'école primaire à Draguccio et à Koper (en italien : Capodistria), lui et son frère aîné Giovanni s'installent à Koper en tant qu'invités de leur oncle, le patricien Angelo Grossich. En 1862, son père meurt, ce qui oblige Giovanni à abandonner ses études pour s'occuper des activités familiales, tandis qu'Antonio s'installe au Gymnase de Pazin (en italien: Pisino), afin de se rapprocher de sa mère.

Dans un premier temps, il commence à étudier le droit à l'université de Graz afin de respecter les souhaits de son père, mais après trois semestres, il passe à la faculté de médecine de l'université de Vienne, où il obtient son diplôme en 1875. De retour chez lui, il travaille comme médecin à Kastav (en italien: Castua) de 1876 jusqu'à ce qu'il soit appelé par l'armée austro-hongroise pour la campagne militaire en Bosnie-Herzégovine en 1877-1878. Réformé à la fin de son service, il s'installe à Rijeka en 1879 où il continue à pratiquer la médecine. Il y rencontre et épouse Hedwig Maylender, sœur de Michael Maylender, qui lui donne deux enfants : Beatrice et Ruggero

Il retourne à Vienne pour obtenir le diplôme de "physicien" et des spécialisations en gynécologie et en chirurgie, et travaille à la clinique chirurgicale de la même faculté viennoise. À cette époque, il devient l'élève et le collaborateur d'Eduard Albert et travaille avec Karel Maydl, des chirurgiens et des professeurs connus et reconnus dans les milieux autrichiens, qui souhaitent l'orienter vers une carrière académique. Après avoir reçu plusieurs offres d'emploi dans la capitale autrichienne, il les refusent pour travailler dans le service de chirurgie de l'hôpital municipal de Fiume, dont il devient le chirurgien en chef en 1886. Après s'être installé à Fiume, il commence à participer activement à la vie culturelle et politique de sa ville d'adoption. Cette période coïncide avec les premières prises de position décisives de Grossich dans les colonnes des journaux istriens pour défendre l'identité italienne en Istrie, mise en danger par la politique de germanisation de Vienne, déterminée à ouvrir des écoles allemandes en concurrence ouverte avec les écoles italiennes.

En 1897, il adhère au parti autonomiste (Partito Autonomista) fiumais de M. Maylender, son beau-frère, et l'année suivante, il est élu au conseil municipal dont il devient l'un des membres les plus actifs, notamment dans la défense du statut de la ville. Le médecin istrien est italien non seulement sur le plan moral, en raison de l'ardent irrédentisme qui imprègne son action politique, mais aussi à toutes fins juridiques. C'est précisément sa citoyenneté italienne qui lui permet de recevoir une nomination au Sénat du Royaume (Italie).

Il fait les gros titres et les honneurs du monde entier en 1908, lorsqu'il invente la teinture d'iode comme stérilisant rapide à usage externe, tout en étant probablement le premier à pratiquer la stérilisation en salle d'opération. La nouvelle solution désinfectante est utilisée pour la première fois à grande échelle lors de la guerre italo-turque de 1911-1912. Pour ces mérites, Grossich est décoré de l'Ordre de la Couronne d'Italie (l'équivalent monarchique de l'actuel Ordre du Mérite de la République italienne, qui en tient lieu).

Invention de la teinture d'iode
Grossich commence ses expériences en appliquant de l'iode en solution aqueuse sur des blessures accidentelles, comme il le mentionne dans "Meine Präparationsmethode des Operationsfeldes mittels Jodtinktur" (Berlin 1911), puis il étend son application aux petites opérations chirurgicales, la rendant obligatoire comme antiseptique cutané dans toutes les interventions chirurgicales pratiquées dans son service en 1907. Bien que la mortalité due aux infections postopératoires ait chuté de façon spectaculaire dans son service, la diffusion de cette nouvelle méthode est lente. Ce n'est qu'en 1908 que son efficacité est reconnue par un article qu'il publie dans le "Zentralblatt für Chirurgie". L'année suivante, en 1909, Grossich présente son invention au Congrès médical international de Budapest, en italien, pour attribuer sa découverte à ce qu'il considère comme sa véritable patrie: l'Italie. La première utilisation à grande échelle de la teinture d'iode a lieu lors de la guerre italo-turque (1911-1912) et de la campagne de Libye (1913-1921), où le nombre de décès dus à des infections causées par des blessures de guerre a fortement diminué. Pour le mérite de l'invention et le succès de son application, il est fait membre de l'Ordre de la Couronne d'Italie en 1913, ce qu'il a commenté en ces termes :
" J'ai eu une idée nouvelle, une idée utile à l'humanité [...]. La satisfaction d'être la plus grande gratitude à laquelle l'homme puisse aspirer, mais malheureusement on naît aussi avec des qualités négatives, parmi lesquelles règne souvent la vanité...".
(Antonio Grossich)

Activité politique
En 1914, il est élu conseiller municipal puis vice-président du conseil municipal de Fiume (Corpus separatum) et, pour cette fonction, pendant la première phase de la Première Guerre mondiale, il est confiné par les autorités pour une certaine période à Vienne, en Autriche, où il reste jusqu'à l'été 1918, comme de nombreux autres Italiens de Vénétie julienne. Le 29 octobre 1918, à la suite de la défaite militaire et de la dissolution consécutive de l'empire des Habsbourg, le Comité national italien, appelé plus tard Conseil national italien de Fiume, est formé pour administrer l'autonomie préexistante de la ville et gérer l'annexion au Royaume d'Italie, dont Grossich est élu président. En cette qualité, il revendique pour la capitale du Kvarner (en italien: Quarnero) corpo separato costituente un comune nazionale italian un (corps séparé constituant une municipalité nationale italienne) [...] le droit à l'autodétermination du peuple et proclame son annexion à l'Italie. Dès le début des négociations, il s'emploie activement à faire en sorte que la Conférence de paix de Paris se prononce en faveur de la cession de Fiume à l'Italie.

Le 12 septembre 1919, lorsque Gabriele D'Annunzio, à la tête d'un millier de volontaires, entre dans la ville (Entreprise de Fiume), mettant ainsi fin à l'occupation interalliée, il salue le poète-commandant comme un libérateur et, au nom du Conseil, lui donne les pleins pouvoirs militaires et civils, ce qui conduit, le 8 septembre 1920, à la proclamation de la Régence italienne du Carnaro. C'est le début d'une relation étroite, mais aussi difficile, entre les deux hommes, marquée par les contrastes qui apparaissent bientôt entre D'Annunzio, de plus en plus intolérant aux limites imposées à son action, et les forces politiques locales, désormais enclines au compromis. Après le départ des légionnaires de D'Annunzio de la ville, Grossich devient gouverneur provisoire de l'État libre de Fiume, créé par le traité de Rapallo, du  janvier 1921 au 24 avril 1921, jour des élections de l'Assemblée constituante du nouvel État, dont le parti autonomiste de Riccardo Zanella sort vainqueur.

Le 19 avril 1923, il est nommé sénateur du Royaume par Vittorio Emanuele III. Après le passage de sa ville sous souveraineté italienne à la suite des accords de Rome (27 janvier 1924), c'est Grossich lui-même qui remet symboliquement les clés de la ville de Fiume au roi d'Italie le jour de sa visite pour officialiser l'annexion.

Il est décédé le  octobre 1926 à Fiume.

Production littéraire
Son premier ouvrage, "Trattatello di igiene" (Fiume, 1882), remonte au début de sa carrière médicale. Il s'agit d'une dénonciation de la grave situation du système de santé autrichien, qui avait besoin d'une réforme radicale à une époque où les antibiotiques faisaient défaut et où l'hygiène était très médiocre dans les tranchées et les hôpitaux de campagne. En 1893, il est l'un des fondateurs du Circolo letterario (Cercle littéraire), qui visait à diffuser la littérature italienne parmi les jeunes. En outre, Grossich lui-même est l'auteur d'un drame en quatre actes "La donna fatale" (Milan, 1893), qui sera suivi trois ans plus tard par "Viaggio di una principessa in Terra Santa" (Voyage d'une princesse en Terre Sainte), dédié à Stéphanie de Belgique, veuve du prince héritier Rodolphe de Habsbourg.

Ouvrages
Articles scientifiques
  Meine Präparationsmethode des Operationsfeldes mittels Jodtinktur (Berlin, 1911)
Ouvrages populaires
  Trattatello di igiene (Fiume, 1882)
Œuvres littéraires
  La donna fatale (Milan, 1883)
  Viaggio di una principessa in Terra Santa (1894)

Références

Sources

Bibliographie
 Andrea Cionci, Grossich, l'irredentista italiano che scoprì la tintura di iodio, dans La Stampa, 19/10/2017. URL consulté le 20 novembre 2017.
 Ilaria Rocchi, Antonio Grossich medico dimenticato. Lo ricorda un libro, dans La Voce del popolo, 14/04/2017. URL consultato il 14 novembre 2017 (archive de l'url original le 22 décembre 2017).
 Rita Tolomeo, GROSSICH, Antonio, dans le Dizionario biografico degli italiani, vol. 59, Rome, Istituto dell'Enciclopedia Italiana, 2002. URL consulté le 23 décembre 2017.

Voir aussi

Liens internes
 Entreprise de Fiume

Liens externes

  Attilio Depoli, GROSSICH, Antonio, dans l'Enciclopedia Italiana, Istituto dell'Enciclopedia Italiana, 1933.
  Antonio Grossich, sur le site siusa.archivi.beniculturali.it, Système d'information unifié pour les superintendances des archives.
   Antonio Grossich (XML), dans le Österreichisches Biographisches Lexikon 1815–1950
  Antonio Grossich, sur le site de Senatori d'Italia, Sénat de la République.

Naissance en Istrie
Naissance en juin 1849
Décès à Rijeka
Décès en octobre 1926
Décès à 77 ans
Personnalité italienne du XXe siècle
Personnalité politique italienne
Sénateur de la XXVIe législature du royaume d'Italie
Médecin italien
Personnalité italienne de la guerre italo-turque

Antonio Grossich


Connecticut's Beardsley Zoo, located in Bridgeport, Connecticut, is the only Association of Zoos and Aquariums (AZA)-accredited zoo in the state of Connecticut. It includes one of the few carousels in the state.

History

The Park
In 1878, James W. Beardsley, a wealthy farmer, donated over  of hilly, rural land bordering on the Pequonnock River, with a distant view of Long Island Sound, to the city of Bridgeport on the condition that "the city shall accept and keep the same forever as a public park". In 1881, the city contracted Frederick Law Olmsted, famous for creating New York City's Central Park, to create a design for Beardsley Park. Olmsted described the existing land as "pastoral, sylvan and idyllic" and, in 1884, delivered his plan for a simple, rural park for the residents to enjoy:[The land donated by Beardsley] is thoroughly rural and just such a countryside as a family of good taste and healthy nature would resort to, if seeking a few hours' complete relief from scenes associated with the wear and tear of ordinary town life... It is a better picnic ground than any possessed by the city of New York, after spending twenty million on parks... The object of any public outlay upon it should be to develop and bring out these distinctive local advantages, and make them available to extensive use in the future by large numbers of people.Olmsted was the principal architect of the site. Architect Joseph W. Northrup designed Island Bridge, a bridge to an island in the park. In 1909, the city erected a statue created by Charles Henry Niehaus in honor of Beardsley at the park's Noble Avenue entrance. Beardsley Park was listed on the National Register of Historic Places in 1999.

The Zoo

At the time of the park's creation, the city of Bridgeport was home to Phineas T. Barnum and his world-famous circus. Barnum would exercise his animals through the streets of Bridgeport, and people gathered in Beardsley Park to see zebras and camels walking by.

In 1920, Bridgeport Parks Commissioner, Wesley Hayes, began a campaign to create a city zoo within the park. He requested that the citizens of Bridgeport contribute animals to start the zoo. Within the first year, eighteen exotic birds were donated. By 1927, the zoo had acquired a variety of exotic animals, including a camel donated by the Barnum and Bailey Circus.

In 1997, the Connecticut Zoological Society, a nonprofit support group for the zoo, purchased the zoo from the city. The society continues to run the zoo as a private, nonprofit institution with assistance from the state of Connecticut and the city of Bridgeport.

In 2007, the zoo became the first in the Northeast to exhibit Chacoan peccaries. In October 2011, it also became the first zoo in the Northeast to breed the species.

On July 25, 2009, the zoo, in partnership with the Connecticut Department of Energy and Environmental Protection (DEEP), held an Exotic Animal Amnesty Day, where people could turn in their exotic pets to the state without fear of prosecution. During the event 135 animals were surrendered, 14 of which were illegal. On March 31, 2012, the zoo and DEEP held another amnesty day, this time only aiming to accept animals which were illegal to own in Connecticut or that were in very bad condition. Seven animals were surrendered, five of them illegal.

In January 2010, the oldest Andean condor in the world, Thaao, died at the zoo after being a resident for 17 years.

On January 22, 2011, an endangered Brazilian ocelot kitten was born at the zoo through oviductal artificial insemination marking the first time that this kind of artificial insemination had successfully worked in an exotic wildcat. The achievement was made with the help of the Cincinnati Zoo's C.R.E.W.

In 2012, Connecticut's Beardsley Zoo celebrated its 90th anniversary. The zoo celebrated its birthday with guest promotions and a temporary summer exhibition of giant tortoises.

In September 2014, the zoo received top honors in the 2014 AZA Education Award for their outstanding education program.

Exhibits and animals

Connecticut's Beardsley Zoo is divided into nine major exhibits:
Rainforest Building- An indoor building featuring several animals from tropical South America, including Brazilian ocelot (Leopardus pardalis mitis), black howler, white-faced saki, golden lion tamarin, Goeldi's monkey, Hoffman's two-toed sloth, Brazilian agouti, common vampire bat, scarlet ibis, Yacare caiman, red-tailed boa, Hispaniolan slider, Amazon milk frog and more. In 2015, the zoo installed a green roof to the building. The roof includes a mix of Sedum plants as well as grasses and chives. The roof is designed to absorb 60–70% of the rainwater that would otherwise drain into the sewage system, as well as naturally insulate the building, absorb heat from the sun instead of reflecting it off, and naturally filter water so it can be reused by the zoo.
Predators- A small row of enclosures featuring Amur tigers, and Amur leopards which first arrived in 2013. The zoo plans to build a larger tiger enclosure with glass-window viewing. Former residents include Canada lynx and a rare andean bear named Joaquim.
Alligator Alley- A small trail featuring various animals from the Southeastern United States, including grey fox, North American river otter, bald eagle, sandhill crane, and American alligator. The exhibit also features a small walk-through aviary home to various small birds and turtles. The two foxes were rescue animals born in South Carolina, the cranes rescued in Wisconsin, and the eagles were rescued from Alaska and Florida respectively.
Hoofstock Trail- A long trail which loops around the zoo from Pampas Plains to Predators. The exhibit features animals native to the Great Plains such as plains bison, pronghorn, white-tailed deer, black-tailed prairie dog, turkey vulture, and barred owl. One of the female deer was orphaned on Beardsley Park grounds in 2005, and was initially exhibited in Alligator Alley. The zoo had a Pronghorn fawn born one June 8, 2012.
New England Farmyard- Designed as a small rural farm, the exhibit features a collection of farm animals, mainly of breeds which originated in New England, as well as some wild species that might be found in rural Connecticut. Domestic animals include Dexter cattle, llama, threatened Guinea hog, Cotswold sheep, various goat breeds, a feral cat, domestic rabbit, and various chicken, goose, and duck breeds. Wild animals include North American porcupine, great horned owl, snowy owl, American barn owl, common raven, tundra swan, cackling goose, and diamondback terrapin. The zoo has bred several rare breeds on many occasions, including Guinea hogs almost yearly since 2009.
W.O.L.F- A small exhibit near the zoo's entrance which features Mexican wolves and a red wolf. The zoo was home to two timber wolves. They were replaced by the Mexican wolves. The exhibit is designed to look like a trapper's cabin and discusses the work the zoo does with these highly endangered species. The zoo has bred red wolves many times, with the latest birth being of four pups in June 2014, and some of the animals born at the zoo have been reintroduced to the wild. The zoo received three female Mexican wolves in 2013, and hope to one day breed the species for reintroduction back into the wild. "W.O.L.F" stands for Wolf Observation Learning Facility.
Native Reptile House- A small wooden building near the entrance of the New England Farmyard, the exhibit features various species of reptiles and amphibians native to Connecticut. Species include black rat snake, eastern milk snake, eastern garter snake, common snapping turtle, North American wood turtle, spotted turtle, three-toed box turtle, eastern box turtle, American bullfrog, eastern grey treefrog, and pickerel frog.
Professor Beardsley's Research Station- While not always open to the public, the exhibit is used mainly as an education center and is home to several of the zoo's education animals, such as European legless lizard, and bullsnake. The building is also where the zoo raises brook trout to be released into the wild. In June 2015, the zoo added three eastern hellbenders to the exhibit.
Pampas Plains- This new exhibit opened in 2015 and is phase one of the zoo's "South American Adventure". It features a raised walkway to allow for better viewing and is home to maned wolves, giant anteaters, Chacoan peccaries, and greater rheas. An anteater was born at the zoo on February 13, 2016, the first in the zoo's history. On July 30, 2018, another anteater was born. Anteaters and peccaries are seen only when the temperature is in the 50s or warmer.
Natt Family Red Panda Habitat- In October 2015, the zoo became home to a young male western red panda from the Franklin Park Zoo. He was temporary exhibited in the outdoor monkey enclosure outside the Rainforest Building. In October 2018 the zoo officially opened The Natt Family Red Panda Habitat to the public. The new habitat gives the zoo's two red pandas space to roam and play and gives visitors two new viewing areas.

In addition to these exhibit, the zoo is also home to a pair of Andean condors which can be found by the entrance of the zoo, as well as free-roaming Indian peafowl, West African helmeted guineafowl, and occasionally wild turkeys.

The zoo also has a carousel and one of the largest greenhouses in Connecticut. The Victorian Greenhouse is also home to two agave plants that have grown flower stalks, and are expected to bloom soon as of January 2020. The plants are known as "century plants" because they bloom so rarely, roughly once every 30 years. At the entrance, a pair of brick buildings that once served as trolley barns for the city of Bridgeport now hold administrative offices.

Future plans
In continuation of the zoo's "South American Adventure", the zoo will receive $2.5-million in state funding to build "Spirit of the Cloud Forest", featuring a new pair of Andean bears and possibly a new enclosure for their condors. The new exhibit will see the return of the bear species to the zoo since their last male left in 2011. Additionally, the zoo plans to add spider monkeys to the outdoor yard by the Rainforest Building.

Temporary exhibits
In August 2011, the zoo hosted the animal rescue organization "Rainforest Reptiles" in a temporary display of several rescued exotic reptiles, including an albino alligator.

In 2012, the zoo temporarily exhibited a Galápagos giant tortoise and Aldabra giant tortoise, from the Cameron Park Zoo, outside of the greenhouse for the 90th anniversary.

In 2014, the zoo held temporary camel rides from a pair of dromedary camels.

In 2015, the zoo brought back the camel rides due to popular demand. The pair from 2014 returned with a third animal. The zoo also exhibited several African spurred tortoises in the same temporary yard the giant tortoises had been in.

On April 26, 2016, the zoo added four African penguins in a temporary exhibit by the zoo's Peacock Café. They were on exhibit until September 30, 2016.

On November 25, 2017, two Amur tigers cubs (two sisters) were born at the zoo. The zoo began a webcam live-streaming of the tiger cubs via a webcam located in their nursery.

Conservation

The zoo takes part in several in-situ and ex-situ conservation programs.

Being an accredited member of the Association of Zoos and Aquariums (AZA), the zoo partakes in multiple captive breeding programs and Species Survival Plans. The zoo works to care for and breed multiple endangered species such as Amur tigers, Amur leopards, Canada lynx, Brazilian ocelots, red wolves, Mexican wolves, maned wolves, giant anteaters, Chacoan peccaries, golden lion tamarins, North American river otters, Andean condors, spotted turtles, and eastern hellbenders.

The Connecticut's Beardsley Zoo Conservation Fund, established in 2002, awards up to $15,000 in funds to worldwide conservation programs. To date, the fund has supported the following programs:
Alaska brown bear research
AZA Bear Taxon Advisory Group
AZA Small Carnivore Taxon Advisory Group
Belize Zoo
Carnivore Status Survey in Paraguay
Connecticut animal track identification training
Connecticut wetlands restoration project
International Otter Colloquium
Lion Tamarins of Brazil
Zoo Conservation Outreach program

The zoo has also sent animals in their collection to be reintroduced into the wild to help boost wild populations. Species the zoo has contributed to the reintroduction of include red wolves, golden lion tamarins, Andean condors, and brook trout. The zoo hopes to soon breed and reintroduce Mexican wolves as well.

The zoo also takes in animals orphaned or injured in the wild that cannot be released:
In June 2005, a two-week-old female white-tailed deer was found orphaned on Beardsley Park grounds. She was taken in by the zoo and exhibited in Alligator Alley before being moved in with bison and other deer in the Hoofstock Trail.
In early 2010, a trio of male bald eagles arrived at the zoo. Two arrived from the Alaska Raptor Center and one from the Florida Audubon Society. All three had wing injuries which have made them unable to fly and thus weren't able to be released back into the wild.
In September 2010, a pair of sandhill cranes arrived from the Bay Beach Wildlife Sanctuary in Green Bay, Wisconsin. The pair had been raised separately by humans before being orphaned and eventually donated to the sanctuary. While the pair got along fine, they didn't fit in with the other cranes at the sanctuary and the decision was made to move them elsewhere. Since the pair were raised by people, it was doubtful they would fare well in the wild and were taken in by the zoo instead.
In May 2012, the zoo took in a three-week-old male bobcat which had been separated from its mother shortly after birth. Rescued in Connecticut, the zoo took in the animal after being contacted by the Connecticut Department of Energy and Environmental Protection due to there not being a licensed bobcat rehabilitation center in the state. The animal has been named "Beeze" (pronounced "B-Z") and is used as an animal ambassador by the zoo's education department.
In August 2012, a pair of grey foxes arrived from Alligator Adventure in North Myrtle Beach, South Carolina. They were rescued as pups from the wild about four or five years prior to arriving at the zoo.
The zoo's female barred owl was given to the zoo by a wildlife rehabilitator after being rescued in Southbury, Connecticut. She has damaged left wing and a cataract in her left eye, making her unable to survive in the wild.

Education programs
The zoo's core education program, the Conservation Discovery Corps (CDC), is a science and conservation-based program for high school students ages 14–18. Participants are trained in both zoo and field research, and are given an inside perspective on the operations of the zoo and gain experience in conservation education, public service, and public speaking. The students also work side by side with licensed field biologists, study the role of zoos in conservation, and help educate zoo visitors.

In September 2014, the CDC received top honors in the 2014 AZA Education Award for its outstanding ability to promote conservation knowledge, educate youth, and obtain success in its projects.

See also

History of Bridgeport, Connecticut
National Register of Historic Places listings in Bridgeport, Connecticut

References

External links

Zoos in Connecticut
Buildings and structures in Bridgeport, Connecticut
Frederick Law Olmsted works
Tourist attractions in Bridgeport, Connecticut
Queen Anne architecture in Connecticut
National Register of Historic Places in Fairfield County, Connecticut
Historic districts on the National Register of Historic Places in Connecticut

Beardsley Zoo


Bandidhoo (en dhivehi: ބަނޑިދޫ)  es una de las islas habitadas del atolón de dhaalu pertenecientes al país asiático de las Maldivas.
Bandidhoo cuenta (en marzo de 2007) con una población que consiste en 391 hombres y 427 mujeres. Posee una superficie estimada en 19,9 hectáreas y 575 metros de largo por 450 metros de ancho.

Véase también
 Mar de Laquedivas
 Geografía de Asia

Referencias

Archipiélagos e islas de Maldivas

Bandidhoo


භූස්ථාවර කක්ෂය හෝ භූ සමමුහුර්ථ නිරක්ෂ කක්ෂය (GEO) යනු පොළොවේ නිරක්ෂයට කි.මී. 35,786 ක් ඉහලින් ඇති වෘත්තාකාර භූ සමමුහුර්ත කක්ෂයකට ය. එය පොළොව භ්‍රමණය වන දිශාවටම ගමන් කරයි.

භූස්ථාවර කක්ෂයක ඇති වස්තුවකට පොළොවේ භ්‍රමණ කාලයට (නොහොත් පැය 24 මිනිත්තු 56 තත්පර 4 කට) සමාන කක්ෂීය කාලාවර්තයක් ඇත. පොළොවේ සිට නිරීක්ෂනය කරන්නෙකුට එය පෙනෙනුයේ ස්ථාවරව අහසේ එක තැන රැඳී තිබෙන ලෙසට යි. මෙම සංකල්පය ප්‍රසිද්ධියට පත් කරන ලද්දේ විද්‍යා ප්‍රබන්ධ රචක ආතර් සී. ක්ලාක් විසිනි. මෙවැනි කක්ෂයක පිහිටුවීම සඳහා චන්ද්‍රිකාවක් මුලින්ම දියත් කෙරුනේ 1963 දීය.

සන්නිවේදන චන්ද්‍රිකා නිතරම භූස්ථාවර කක්ෂවල පිහිටුවන්නේ එවිට පොළොවේ ඇති ඇන්ටෙනාවල දිශාව වෙනස් නොකරමින් එක් දිශාවකට ස්ථිරව දිගු කර තැබිය හැකි නිසාය. තවද තත්‍ය-කාල නිරීක්ෂන සහ දත්ත එකතුකිරීම සඳහා කාළගුණ චන්ද්‍රිකා ද, උපරිම GPS (නොහොත් ගෝලීය ස්ථාන නිර්ණයන පද්ධතිය) නිරවද්‍යතාව සඳහා යාත්‍රණ චන්ද්‍රිකාද මෙම කක්ෂයේ පිහිටුවනු ලැබේ.

භෞතික විද්‍යාව
Astrophysics

භූස්ථාවර කක්ෂය


Yāna  (Sanskrit: यान and Pāli: "vehicle") refers to a mode or method of spiritual practice in Buddhism. It is claimed they were all taught by the Gautama Buddha in response to the various capacities of individuals. On an outwardly conventional level, the teachings and practices may appear contradictory, but ultimately they all have the same goal.

Nomenclature, etymology and orthography
In form, yāna is a neuter noun derived from the Sanskrit root yā- meaning to "go to" or "move" or "reach". The suffix employed to form this noun may have different values: while primarily yāna is understood to refer to the means (kara.na) through which one goes to/ reaches a location, it may technically also refer to the action itself (bhāva). Yāna is therefore primarily a "vehicle", in most contexts relevant to the Buddhist doctrine of three yānas.

"Vehicle" is often used as a preferred translation as the word that provides the least in the way of presuppositions about the mode of travel.

In specifically Buddhist contexts, the word yāna acquires many metaphorical meanings, discussed below.

Teaching story and metaphor

In the Mahāparinibbāna Sutta (1.33-34), Shakyamuni Buddha relates a story on vehicles of conveyance utilizing the sacred river Ganges, all of which may be engaged as a metaphor for yana and a gradual or direct path:
1.33     And then the Lord came to the River Ganges. And just then, the river was so full that a crow could drink out of it. And some people were looking for a boat, and some were looking for a raft, and some were binding together a raft of reeds to get to the other side. But the Lord, as swiftly as a strong man might stretch out his flexed arm or flex it again, vanished from this side of the Ganges and reappeared with his order of monks on the other shore.
1.34     And the Lord saw those people who were looking for a boat, looking for a raft, and binding together a raft of reeds to get to the other side. And seeing their intentions, he uttered this verse on the spot:
'When they want to cross the sea, the lake or pond,
People make a bridge or raft - the wise have crossed already.'In Buddhist countries throughout Southeast Asia and the Himalaya, the crow is sacred as it voices the sacred syllable "Ah". The crow drinks of the river which is a metaphor for the continuum of mind, the mindstream.

These two verses are meant to teach that all vehicles, teachings and doctrine are skillful means (Skt.upāya).

Introduction and qualification of the term yana
The Bodhipathapradīpa of Atisha (980-1054 CE), quoted in Gampopa's (1079-1153 CE) Jewel Ornament of Liberation rendered into English by Günther, makes reference to people of three capacities:
Man is to be known in three ways:
As inferior, mediocre and excellent.

He who by any means whatsoever
Provides for the pleasures of Saṃsāra
For himself alone,
Is called an inferior man.

He who turns his back to the pleasures of the world
And abstains from evil deeds,
But provides only for his own peace,
Is called a mediocre man.

He who seriously wants to dispel
All the misery of others,
Because in the stream of his own being he has understood the nature of misery,
Is an excellent man.

Yana is determined by capacity and propensity of the "precious human body" wrought by merit, not by a specific teaching or lineage, as Gampopa states:
Therefore, because of the difficulty of its attainment, of the uneasiness of its breaking down, and of its great usefulness, we should think of the body as a boat and by its means escape from the ocean of Saṃsāra. As is written:
Standing in the boat of the human body,
You should cross the great flood of misery.
Since later this boat is difficult to get,
Do not sleep now, you fool.

Empowerment, initiation, intention and endeavour may leaven capacity and propensity as may a graceful benediction of a person (in the sense of mindstream), object or place endowed or invested with holiness. In the teaching story abovementioned, Shakyamuni Buddhi and his sangha traverse the continuum directly in the body of their own experience rather than constructing a gradual vehicle for passage.

Usage
In Buddhism and Hinduism, both yāna and mārga (road or path) are metaphors depicting spiritual practice as a path or journey. Ancient texts in both religions discuss doctrines and practices associated with various yānas. In Buddhism, yāna often expands the metaphor of the spiritual path with the idea of various vehicles that convey a person along that path. The yāna / mārga metaphor pervasive within Buddhism and other traditions is an analogue to the Chinese metaphor of the Tao: The Tao though is the Way as the endgoal and not just the art of wayfinding. The dialogic spiritual traditions of Indian and Chinese culture hold common cultural memes.

Vedic origins of -yāna as a spiritual journey

The use of yāna to use as a name or to refer to a spiritual journey may date to the , possibly composed circa 1500 BCE, whose 10th Mandala makes several references to devayāna, (translators usually render this as the "path of the gods" or similar) and one reference to  ("path of the fathers"). The first verse of the 's burial hymn (10.18) translates approximately as "O Death, take the other path, which is distinct from the way of the gods" (). The "other path" is the , referred to in hymn 10.2 and alluded to in 10.14 and 10.16.

The devayāna and  evolved from the ancient Rig Vedic concern for immortality to the classical Hindu concern with ending  existence. The , which comment on the Vedas, make further reference to devayāna and . Among other distinctions, the pitryana was said to refer the religious practices of villagers, and the devayāna was said to refer to the practices of recluses living in the forest. The  (II.iv.11 and IV.v.12) also makes reference to ekayāna, notably in the phrase , where ekayānam connotes "one journey". The phrase translates approximately to " Sacred Vedas -  intonation - (is the) one journey/destination", in the same sense that a river's journey is to the ocean.

Yāna in early Buddhist texts
Yāna is one of ten suggested gifts (dana) that a lay person can appropriately give a monk or recluse, in the sense of providing a vehicle or transportation (e.g., see DN 7.33/PTS: A iv 59 and DN 10.177/PTS: A v 269).

The earliest explicit Buddhist use of -yāna in a metaphorical sense of a journey to awakening may be the term dhammayānam, "dharma chariot" (SN IV.4), where the vehicle itself serves as an extended metaphor for the Eightfold Path. Various parts of the chariot represent aspects of the Path (magga), e.g. axles represent meditation, the charioteer represents mindfulness, and so on.

Thus, metaphorical usage of yāna in the sense of a vehicle (as distinct from a path) emerged from a Buddhist context, and it did so relatively early in the evolution of Buddhism. Nevertheless, while the Pali Canon are very rich in images of wheels (cakka) and paths (magga) as metaphors for the journey to awakening, the Pali Canon rarely uses the term yāna for that purpose.

According to Fujita Kotatsu the term Three Vehicles does not occur in the Pâli tripitaka, however corresponding terms (trîni yânâni, triyâna, yânatraya) are used in the Ekottara Agama, the Mahavastu, and the Mahāvibhāṣa Śāstra. In these texts the Three Vehicles include the srâvakayâna, pratyekabuddhayâna, and buddhayâna.

Enumeration of yānas in Mahayana texts
Mahayana texts are very rich in images of vehicles that serve in metaphors for journeys to awakening.

The three carts of expedient means: the parable of the burning house
The tradition of Mahayana texts employing the image of different types of vehicles and conveyances as salient metaphor for the journey of novice to the awakening of adept may have begun with the Lotus Sūtra. The Lotus Sūtra holds a parable of a devoted father with three small children entranced in childhood play within the family home, oblivious that tongues of flame are ravenously engulfing the house. The father entices the children from the burning home with the half-truth gilded promise of special carts for each of them. The carts though are only an expedient means for luring the children from the house.

Katō et al. render thus into English a tract of the Saddharma Puṇḍarīka pertaining to the cart of expedient means and the parable of the burning house:
"Śāriputra! Even as that elder, though with power in body and arms, yet does not use it but only by diligent tact resolutely saves [his] children from the calamity of the burning house and then gives each of them great carts made of precious things, so it is with the Tathāgata; though he has power and fearlessness, he does not use them, but only by his wise tact does he remove and save all living creatures from the burning house of the triple world, preaching the three vehicles: the śrāvaka, pratyekabuddha, and Buddha vehicle.

§ The three laws are the Four Noble Truths, the Twelve Causes, and the Six Pāramitās...; the four merits are srota-āpanna, sakṛdāgāmin, anāgāmin, and arhat...; and the two ways the great vehicle, or Mahayana, and the lesser vehicle, or Hinayana.

Ekayāna (one yana)

Mahayana texts such as the Lotus Sutra and the Avatamsaka Sutra sought to unite all the different teachings into a single great way. These texts serve as the inspiration for using the term Ekayāna in the sense of "one vehicle". This "one vehicle" became a key aspect of the doctrines and practices of Tiantai and Tendai Buddhist sects, which subsequently influenced Chán and Zen doctrines and practices. In Japan, the one-vehicle teaching of the Lotus Sutra also inspired the formation of the Nichiren sect.

Two yānas
Traditionally, the two vehicles in Mahāyāna Buddhism consist of Śrāvakayāna and Pratyekabuddhayāna. Mahāyāna Buddhists take a vow to become the third type, namely bodhisattvas. Therefore, Mahayana Buddhist texts sometimes use terms like "followers of the two vehicles" to refer to Buddhists who do not accept the Mahayana sutras.

Some Mahāyāna sutras consider that the two vehicles together comprise the Hīnayāna – literally, inferior vehicle; sometimes, small vehicle. Modern texts sometimes refer to Mahāyāna and Hīnayāna as "two vehicles". But referring to an "inferior vehicle" is often felt to be disrespectful to those Buddhists who do not consider the Mahāyāna sutras to be buddhavacana.

Three yānas
Mahāyāna Buddhists often express two different schemata of three yanas. First, here are three paths to liberation that culminate as one of the three types of Buddha:

Śrāvakayāna: The Hearer vehicle: A path that meets the goals of an arhat who achieves liberation after listening to the teachings of a samyaksambuddha (fully enlightened buddha).
Pratyekabuddhayāna: The Pratyekabuddha achieves liberation, but does not teach other beings. Pratyekabuddhas do not depend on a teacher and can discover the Dharma even if they do not encounter a buddha. They are sometimes said to remain silent and solitary.
Bodhisattvayāna: The bodhisattva attains liberation and wishes to benefit as many beings as possible. A bodhisattva who has accomplished this goal is called a samyaksambuddha. A samyaksambuddha can establish the Dharma and lead disciples to enlightenment.

A second classification came into use with the rise of the Vajrayāna, which created a hierarchy of the teachings with the Vajrayāna being the highest path. The Vajrayāna itself became multilayered especially in Tibetan Buddhism.

 Hīnayāna
 Mahāyāna
 Vajrayāna

When the historical Buddha Shakyamuni taught, he gave teachings appropriate to the individual capacities of his students. The Hinayana was taught to those with lesser capacity with an emphasis on actions of body and speech. Mahayana was taught to those with greater capacity with an emphasis on actions of mind and Vajrayana was taught to those exceptional beings who were able to directly realise the nature of mind. Outwardly on a conventional level, these teachings and practices may appear contradictory but on an ultimate level, they all have the same goal.

Four yānas
Mahayana Buddhists sometimes refer to four yanas that subsume the two different schemes of the three yanas:
 Śrāvakayāna
 Pratyekabuddhayāna
 Mahāyāna
 Vajrayāna

Five yānas
This is a Mahāyāna list which is found in East Asian Buddhism.

 Puruṣayāna - the human vehicle. This is the very beginning of the spiritual path
 Devayāna - the practice of ethics and meditation
 Śrāvakayāna - the practice of renunciation and the Four Noble Truths
 Pratyekabuddhayāna - practice concerned with dependent arising (pratitya-samutpada)
 Bodhisattvayāna - practice of the Six Perfections

Six yānas
The five yānas plus the Vajrayāna. This schema is associated with Shingon Buddhism in Japan. It was invented by Kūkai in order to help to differentiate the Vajrayāna teachings that he imported from China in the early 9th century. Kūkai wanted to show that the new teachings were entirely new.

Nine yānas
The Nyingma school of Tibetan Buddhism has nine yanas, a list made by combining the first type of three yanas, and adding the six classes of tantras.
Hīnayāna
 1. Śrāvakayāna
 2. Pratyekabuddhayāna
 Mahāyāna  consisting of:
 3. Bodhisattvayāna
 Vajrayāna, consisting of:
 Outer Tantras
 4. Kriyatantra
 5. Upatantra (Tibetan spyod rgyud) 'practice tantra' and the Ubhayatantra (gnyis ka'i rgyud), 'dual tantra', because it practices the view of the next vehicle, Yogatantra, together with the action of the former.
 6. Yogatantra
Inner Tantras
 7. Mahāyoga
 8. Anuyoga
9. Atiyoga (also Dzogchen)

The head of the Nyingma school, Dudjom Rinpoche emphasizes the eight lower vehicles are intellectually fabricated and contrived:

Twelve yānas
Another schema associated with Mahāyāna and Vajrayāna sources:

 Śrāvakayāna
 Pratyekabuddhayāna
 Bodhisattvayāna
 Kriyayoga
 Charyayoga (or Upayoga)
 Yogatantra
 Mahayoga
 Anuyoga
 Atiyoga
 Semde
 Longdé
 Mengagde

See also
 Navayana
 Vahana

Notes

External links
 Brahmana Sutra (metta.lk) in Pali, Samyutta Nikaya IV.4 (scroll to middle of page, or Find... the word dhammayànaü)
 Simile of the Dhamma Chariot (Dhammayana) (scroll downto the 5th entry) Partial translation of Samyutta Nikaya IV.4
 Sanskrit Dictionary based on The Practical Sanskrit-English Dictionary of Vaman Shivaram Apte Enter yaana in the search box
 Cologne Digital Sanskrit Lexicon Project. Enter yana in the search box
 Entry for yāna in the Pali-English Dictionary, Chipstead, Pali Text Society, 1921–1925,
 The Nine Yānas by Alak Zenkar Rinpoche
 Buddhism: Three Yānas (Vehicles)
 Developing Buddhist Traditions in America and the West: The Seven Waves by Brett Greider

Comparative Buddhism
Vajrayana
Sanskrit words and phrases
Pali words and phrases

Yana (Buddhism)


ශ්‍රී ලංකා ජාතික ක්‍රිකට් කණ්ඩායම 2000-01 තරග වාරයේ නවසීලන්තයේ සංචාරය කළේ තරග පහකින් සමන්විත එදිජා තරගමාලාවක් සඳහාය. නවසීලන්ත පිලේ නායකත්වය ස්ටීවන් ෆ්ලෙමින් විසින් ද ශ්‍රී ලංකා පිලේ නායකයා ලෙස සනත් ජයසූරිය ද කටයුතු කළහ.

ශ්‍රී ලංකාව 4-1ක් ලෙස තරගමාලාව ජයගත් අතර නවසීලන්තය අවසන් තරගය පමණක් ජය ගැනීමට සමත් විය.

පුහුණු තරගය

එක්දින ජාත්‍යන්තර (එදිජා)

1 වන එදිජා තරගය

2 වන එදිජා තරගය

3 වැනි එදිජා තරගය

4 වැනි එදිජා තරගය

5 වැනි එදිජා තරගය

බාහිර මූලාශ්‍ර

 ක්‍රිකට් ලේඛනාගාර මාලාවේ ගමන් විස්තරය

යොමු කිරීම්

 Playfair ක්‍රිකට් වාර්ෂික
 Wisden Cricketers Almanack

ක්‍රිකට්
ශ්‍රී ලංකාව තුළ ක්‍රිකට්

ශ්‍රී ලංකා ක්‍රිකට් කණ්ඩායමේ නවසීලන්ත තරග සංචාරය 2001


Kanuan é uma vila localizada na taluca de Mohammadabad, no distrito de Ghazipur, no estado de Uttar Pradesh, na Índia. A vila tem uma área total de 419.9 hectares. De acordo com o Censo Demográfico de 2011, tinha um total de 440 famílias residentes e uma população total de 3.112.

História
Amarupur foi fundada pelo filho de Bhairav Shah, Bishen Shah, na área de Karail.

O que é narrado em 'Shri Pothi Bansauri' nestes versos:

(Tradução em português: Narayan Shah teve quatro filhos, o mais velho deles Madhav Rai estabeleceu a vila Kundesar, às margens do rio Ganges. O segundo filho Mahesh Rai estabeleceu Narayanpur. O terceiro filho, Sarangdhar Rai, ficou em Gondaur, enquanto o quarto e mais jovem deles, Purushottam Rai, mudou para chhawani Musurdeva.)
!Artigos com coordenadas no Wikidata
Vilas da Índia

Kanuan


Lin Colliard, né le  à Donnas et mort le  à Aoste, est un historien italien.

Biographie
Né à Donnas, après son mariage, il déménage à Chambave, village de sa femme, Carla Verthuy, enseignante. Ils ont deux filles : Marie-Rose et Francine.

Directeur des Archives historiques régionales de la Vallée d'Aoste, il publie en 1976 son œuvre principale, La culture valdôtaine au cours des siècles.

Hommage
Une Journée Lin Colliard est organisée en sa mémoire le 26 novembre 2011, recueillant des contributions de la part des principaux historiens et historiographes valdôtains.

Bibliographie principale
 La culture valdôtaine au cours des siècles, 1976.

Notes et références

Liens externes

 Bibliographie de Lin Colliard - Académie Saint-Anselme (source)

Historien valdôtain
Personnalité liée à Donnas
Naissance dans la Vallée d'Aoste
Naissance en août 1934
Décès en novembre 2010
Décès à Aoste
Décès à 76 ans

Lin Colliard


Sopot je dio konurbacije Trójmiasto (Tri mjesta) zajedno s Gdanjskom i Gdyniom, ladanjsko mjesto tih daleko većih gradova.

Zemljopisne karakteristike
Sopot leži u Gdanjskom zaljevu na Baltičkom moru, između Gdanjska (10 km) i Gdynie (13 km), u kraju šumovitih brežuljaka.

Povijest
Sopot se prvi put spominje u 13. stoljeću. Za napoleonskih ratova - 1807. anektiran je od strane Slobodnog grada Danzinga pruske marionetske tvorevine. Status grada dobio je 1901.

Nakon Prvog svjetskog rata Versajskim mirovnim ugovorom pripao je Poljskoj, koja je njime vladala od 1919. – 1939.

Za Drugog svjetskog rata, Sopot je okupiran od strane Trećeg Reicha, a oslobodile su ga jedinice Crvene armije 23. ožujka 1945. Nakon rata ponovno je pripao Poljskoj.

Sopot je od kraja 18. stoljeća postao lječilišno - ladanjsko mjesto, u kojem su bogati stanovnici Danzinga podigli brojne vile duž pješčanih plaža.

Nakon rata postao je poznat po ''Međunarodnom glazbenom festivalu, na kojem su 1970.-ih nastupali i brojni hrvatski pjevači, a Ljupka Dimitrovska i Ivica Šerfezi u duetu osvojili i nagrade.

Izvori

Gradovi u Poljskoj

Sopot (Poljska)


بلدية هويركال دي المرية , هي بلدية تقع في مقاطعة المرية. جنوب شرق إسبانيا. يبلغ عدد سكانها 11.128 نسمة.

أعلام
 خواكين فرنانديز

وصلات خارجية
  (بالإسبانية)

مراجع

أماكن مأهولة في المرية
بلديات المرية

هويركال دي المرية


NGC 6537 (maglica Crveni pauk) je planetna maglica u zviježđu Strijelcu. U središtu je maglice bijeli patuljak, koji je ostatak kompaktne jezgre jedne izvorne zvijezde, podiže 10.000 Kelvina vruć vjetar, koji puše brzinama od 2.000 do 4.500 kilometara u sekundi, a koji je stvorio valove visoke 100 milijarda kilometara visoke. Zvijezda se ubraja u najvruće poznate.
Valove stvaraju nadzvučni udari koji nastaju kad je tamošnji plin sabijen i zagrijen ispred naglo širećih "režnjeva". Atomi koji su uhvaćeni u tim udarima zrače vidljivo svjetlo.  Ovi vjetrovi su oni što ovoj maglici daju jedinstveni "paučni" oblik i pridonose širenju maglice.
Zvijezda u središtu maglice okružena je ljuskom od prašine zbog čega je teško utvrditi osobine maglice.

Izvori

Vanjske poveznice

  Hartmut Frommert: Revidirani Novi opći katalog
  Izvangalaktička baza podataka NASA-e i IPAC-a
  Astronomska baza podataka SIMBAD
   VizieR
 DSS-ova slika NGC 6537
  Auke Slotegraaf: NGC 6537 Deep Sky Observer's Companion
   DSO-tražilica
  Courtney Seligman: Objekti Novog općeg kataloga: NGC 6500 - 6549

6537

NGC 6537


An Tipularia japonica in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Jinzô Matsumura. An Tipularia japonica in nahilalakip ha genus nga Tipularia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Tipularia

Tipularia japonica


Matthew Soukup, née le  à Calgary, est un skieur canadien spécialisé dans le saut à ski, médaillé de bronze en saut à ski aux Jeux olympiques d'hiver de 2022.

Biographie et carrière
Matthew Soukup se spécialise dans le saut à ski et habite en Slovénie pour pouvoir s'entrainer.

En janvier 2022, Soukup est qualifiée à 24 ans pour participer à ses premières olympiades aux Jeux olympiques d'hiver de 2022, à Pékin. Il participe le 7 février au saut à ski par équipe mixte et remporte la médaille de bronze avec ses coéquipiers Alexandria Loutitt, Abigail Strate et Mackenzie Boyd-Clowes. C'est la première fois que le Canada remporte une médaille en saut à ski, et la première édition de l'épreuve olympique de saut à ski par équipe mixte. En petit tremplin, s'il parvient à intégrer tout juste le top 50 en qualification, il est éliminé de la finale après son premier saut où il atteint 92 mètres.

Palmarès

Jeux olympiques

Championnats du monde

Championnats du monde de vol à ski

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Saut à ski
 Saut à ski aux Jeux olympiques de 2022

Liens externes

Sauteur à ski canadien
Sauteur à ski aux Jeux olympiques d'hiver de 2022
Médaillé de bronze olympique canadien
Médaillé aux Jeux olympiques d'hiver de 2022
Naissance en août 1997
Naissance à Calgary

Matthew Soukup