Restionaceae, biljna porodica u redu travolike (Poales). Podijeljena je na 48 rodova s oko 550 vrsta. Ime je dobila po rodu Restio.

U Restionaceae su uklopljeni i rodovi porodice Anarthriaceae.

Opis
Restionaceae se sastoji od dvodomnih (rijetko jednodomnih ili hermafroditnih), zimzelenih, višegodišnjih biljaka. Podzemne stabljike su rizomske ili stoloniferne, uspravne stabljike fotosintetske, šuplje ili čvrste. Listovi su jednostavni, jednostrani, spiralni, obično otvorenog omotača, obično eligulirani, kod zrelih biljaka često reducirani u ovojnice, ponekad kadukuzni. Cvat je pojedinačni cvijet ili skup klasića, u različito razgranatim skupinama, od kojih je svaka skupina ponekad pokrivena pricvjetnim listovima. Klasići se sastoje od osi koja nosi 1–∞ cvjetove, svaki cvijet je pokriven jednom braktejom, najniže brakteje su često sterilne; muški i ženski klasovi mogu biti slični ili dimorfni. Cvjetovi su sitni, jednospolni, aktinomorfni, hipogini. Periant je dvostruk, homoklamidan, 3+3 [0–2+0–2], apotepalan. Tepali su opnasti do otvrdnuti. Prašnici su 3 [1–4], antipetalni, različiti (rijetko spojeni). Prašnici su obično jednolokularni, bisporangijatni i monotekalni, uzdužni i obično introrzni u dehiscenciji. Pelud je monoulceran pri oslobađanju. Ginecej je sinkarpan ili jednokarpelan, s gornjim jajnikom, 3 [1 ili 2] karpela i 3 [1 ili 2] lokula. Stil(ovi) su 1–3. Placentacija je apikalno-aksilna; ovule su ortotropne, bitegmične, pojedinačne. Nektarija nema. Plod je sjemenjak, oraščić ili kapsula. Sjemenke su endospermne i ponekad imaju elaiosom, čija je funkcija primamljivanje mrava, koji traže i prenose sjemenke snabdjevene elaiosomima, jer im uljevite tvari služe za hranu, a time ujedno pomažu razprostranjivanje dotičnih biljaka. Cvjetovi se oprašuju vjetrom.

Pripadnici Restionaceae glavna su komponenta "fynbosa" ili vegetacije vrištine s rasprostranjenošću na južnoj hemisferi, posebice u Južnoj Africi i Australiji. Gospodarski značaj uključuje lokalnu upotrebu kao slamnati pokrivači i metle.

Restionaceae su karakteristične po tome što su višegodišnje, rizomske, uglavnom dvodomne biljke s fotosintetskim uspravnim stabljikama, lišćem svedenim na omotače, cvatovima pojedinačnih cvjetova ili različito razgranatih klasića i malim, jednospolnim cvjetovima koje oprašuje vjetar s obično monotekalnim dvosporangijatnim prašnicima.

Potporodice i rodovi

 Anarthrioideae
 Anarthria R.Br.
 Hopkinsia W.Fitzg.
 Lyginia R.Br.
 Centrolepidoideae Burnett
 Aphelia R.Br.
 Centrolepis Labill.
 Gaimardia Gaudich.
 Leptocarpoideae B.G.Briggs & H.P.Linder
 Alexgeorgea Carlquist
 Apodasmia B.G.Briggs & L.A.S.Johnson
 Baloskion Raf.
 Catacolea B.G.Briggs & L.A.S.Johnson
 Chaetanthus R.Br.
 Chordifex B.G.Briggs & L.A.S.Johnson
 Coleocarya S.T.Blake
 Cytogonidium B.G.Briggs & L.A.S.Johnson
 Dapsilanthus B.G.Briggs & L.A.S.Johnson
 Desmocladus Nees
 Dielsia Gilg
 Empodisma L.A.S.Johnson & D.F.Cutler
 Eurychorda B.G.Briggs & L.A.S.Johnson
 Hypolaena R.Br.
 Lepidobolus Nees
 Leptocarpus R.Br.
 Loxocarya R.Br.
 Melanostachya B.G.Briggs & L.A.S.Johnson
 Platychorda B.G.Briggs & L.A.S.Johnson
 Taraxis B.G.Briggs & L.A.S.Johnson
 Tremulina B.G.Briggs & L.A.S.Johnson
 Tyrbastes B.G.Briggs & L.A.S.Johnson
 Winifredia L.A.S.Johnson & B.G.Briggs
 Restionoideae Arn.
 Restioneae Bartl.
 Askidiosperma Steud.
 Elegia L.
 Platycaulos H.P.Linder
 Restio Rottb.
 Rhodocoma Nees
 Soroveta H.P.Linder & C.R.Hardy
 Staberoha Kunth
 Thamnochortus P.J.Bergius
 Willdenowieae Mast.
 Anthochortus Nees ex Endl.
 Cannomois P.Beauv. ex Desv.
 Ceratocaryum Nees
 Hypodiscus Nees
 Hydrophilus H.P.Linder
 Mastersiella Gilg-Ben.
 Nevillea Esterh. & H.P.Linder
 Willdenowia Thunb.
 Sporadanthoideae B.G.Briggs & H.P.Linder
 Calorophus Labill.
 Lepyrodia R.Br.
 Sporadanthus F.Muell. ex Buchanan

Izvori

Porodice travolikih
Biljne porodice

Restionaceae


Giotti Victoria Automotive Srl ist ein italienischer Hersteller von Automobilen.

Unternehmensgeschichte
Das Unternehmen hat seinen Sitz laut italienischen Handelsregister in Poggibonsi in der Provinz Siena. Davon abweichend wird aber auch Barberino Val d'Elsa genannt.

Das Unternehmen stellt seit 2006 Automobile her. Der Markenname lautet Giotti.

Fahrzeuge
Das erste Pkw-Modell Ginko war ein Kleinstwagen mit 274 cm Länge. Für den Antrieb sorgte ein Zweizylindermotor von Lombardini mit 500 cm³ Hubraum. Die Motorleistung betrug 16 PS beim Dieselmotor und 20 PS beim Ottomotor.

2022 besteht das Sortiment aus den Pkw-Modellen Glory 500, Glory 500e, Glory 580 und Glory iX5. Es sind Sport Utility Vehicles, bei denen es eine Verbindung zu DFSK Motor aus der Volksrepublik China gibt.

Daneben gibt es die Nutzfahrzeuge Evo, Top, Top 2.8, Top Electric und Top Double Cab.

Literatur

Weblinks
 Internetseite des Unternehmens (englisch und italienisch).
 Produktkatalog Personenkraftwagen (PDF; italienisch).
 Produktkatalog Nutzfahrzeuge (PDF; italienisch).

Einzelnachweise

Pkw-Hersteller (Italien)
Lkw-Hersteller (Italien)
Unternehmen (Toskana)
Poggibonsi
Gegründet 2006

Giotti Victoria Automotive


Afrika
 Aksumitisches Reich
 König: Nezool (ca. 450–ca. 500)

 Reich der Vandalen
 König: Geiserich (428–477)

Amerika
 Maya
 Palenque
 König: Casper II. (435–487)
 Tikal
 König: Siyaj Chan K'awiil II. (411–458)

Asien
 China
 Kaiser: Song Xiaowudi (454–464)
 Nördliche Wei-Dynastie: Wen Cheng (452–465)

 Iberien (Kartlien)
 König: Wachtang I. Gorgassali (452–502)

 Indien
 Gupta-Reich
 König: Kumaragupta I. (415–455)
 König: Skandagupta (455–467)
 Kadamba
 König: Santi Farman (450–475)
 Pallava
 König: Simha Varman II. (438–460)
 Vakataka
 König: Narendrasena (440–460)

 Japan
 Kaiser: Ankō (453–456)

 Korea
 Baekje
 König: Gaero (454–475)
 Gaya
 König: Jilji (451–492)
 Goguryeo
 König: Jangsu (413–490)
 Silla
 König: Nulji (417–458)

 Sassanidenreich
 Schah (Großkönig): Yazdegerd II. (438–457)

Europa
 Weströmisches Reich
 Kaiser: Valentinian III. (425–455)
 Kaiser: Petronius Maximus (455)
 Kaiser: Avitus (455–456)
 Konsul: Valentinian III. (455)

 Oströmisches Reich
 Kaiser: Markian (450–457)
 Konsul: Anthemius (455)

 Ostgotenreich
 König: Valamir (447–465)

 Reich der Burgunden
 König: Gundioch (436–470)

 Kent
 König: Horsa (455) und Hengest (455–488)

 Reich der Sueben
 König: Rechiar (448–456)

 Salfranken
 König: Merowech (ca. 450–458)

 Westgotenreich
 König: Theoderich II. (453–466)

Religiöse Führer
 Papst: Leo der Große (440–461)
 Patriarch von Konstantinopel: Anatolios (449–458)

Liste der Staatsoberhäupter 455


Şahmaran (, ; auch Schahmaran und Shahmaran) ist eine mythische Figur in Anatolien (besonders bei Tarsus und Mardin), dem Iran, dem Irak und Kurdistan. Sie gilt als Göttin der Weisheit und Beschützerin von Geheimnissen. Der Name besteht aus den Bestandteilen aus dem persischen šāh ("König") und mârân (persisch "Schlangen") und bedeutet König(in) der Schlangen. Şahmaran wird oft als ein Wesen, halb weise Frau, halb Schlange, dargestellt. Wenn Şahmaran stirbt, geht ihr Geist auf ihre Tochter über. In einer der Ursprungsversionen verliebt sich Şahmaran in einen Mann namens Tasmsp. In nachfolgenden Versionen heißt er Cemşid oder Cihan. Şahmaran erzählt Tasmsp Geschichten, doch als ihr die Ideen ausgehen, verlässt sie der Mann und kehrt in sein Heimatland zurück. In der Türkei glaubt man, dass Şahmaran in der Stadt Tarsus gelebt hat. Aus der Umgebung von Tarsus stammen viele kunstvolle bildliche Darstellungen Şahmarans.

Handlung der Cemşid-Version

Cemşid entdeckt im Wald eine Höhle, die mit Honig gefüllt ist. Gemeinsam mit seinen Freunden holt er den Honig heraus, um ihn zu verkaufen. Die Freunde wollen nicht mit Cemşid teilen und sperren ihn in der Höhle ein. Dort begegnet er Şahmaran, freundet sich mit ihr an und verbringt einige Zeit in ihrem unterirdischen Reich. Zum Abschied beschenkt Şahmaran den Gast reichlich und nimmt ihm das Versprechen ab, nie mit jemandem über sie zu sprechen. Außerdem darf Cemşid kein öffentliches Bad mehr besuchen, weil sich durch seinen langen Aufenthalt in der Schlangenwelt seine Rückenhaut zu Schlangenschuppen umgebildet hat. Sieben Jahre nach Cemşids Heimkehr erkrankt der Sultan. Der Wesir Şahmur erfährt aus einem heiligen Buch, dass nur ein zubereiteter Körperteil von Şahmaran das Leben des Sultans retten kann. Alle Einwohner des Landes werden gezwungen, öffentlich zu baden. So wird Cemşids Geheimnis offenbart. Trotz der in Aussicht gestellten Belohnung verrät er den Unterschlupf seiner ehemaligen Gastgeberin nicht. Erst als ihm die Todesstrafe droht, führt er die Handlanger des Sultans zur Höhle. Es gelingt Şahmur, Şahmaran durch einen Zauber zu überwältigen. Er tötet sie und bereitet sie zu. Vor ihrem Tod offenbart Şahmaran Cemşid, dass nur das erste Wasser aus ihrer Hand heilbringend, das zweite Wasser aber tödlich sei. Cemşid füllt unauffällig das erste Wasser ab. Şahmur trinkt von dem zweiten Wasser und stirbt qualvoll. Cemşid heilt den Sultan, der ihn dankbar zum neuen Wesir ernennt. Şahmaran ersteht in ihrer Tochter auf und herrscht weiter über das Reich der Schlangen.

Abweichend von der Cemşid-Fassung besitzt Şahmaran in der Tasmsp-Fassung zwei Köpfe, den einer Frau und den einer Schlange. Mit einem ihrer Köpfe beißt sie Şahmur, der daraufhin stirbt, mit dem anderen Kopf den Sultan, der durch den Biss geheilt wird. In der Cihan-Fassung werden der Kopf, der Rumpf und der Schwanz Şahmarans getrennt zubereitet. Der Hofarzt isst vom Kopf und versteht daraufhin alle Sprachen der Tiere und Pflanzen. Cihan isst vom Rumpf, ohne dass eine Wirkung eintritt. Der Sultan isst vom Schwanz und stirbt.

Weblinks
 Geschichte der Şahmaran, Cemşid-Fassung

Einzelnachweise

Mythologisches Wesen
Türkische Mythologie
Kurdische Kultur
Kurdistan

Şahmaran


O lactamă (numele este un acronim de la lactonă + amidă) este o amidă ciclică. La denumirea lactamelor, prefixele indică câți atomi de carbon (fără gruparea carbonil) fac parte din ciclu: β-lactama (2 atomi de carboni, fără cel de la carbonil, deci 4 atomi aparținând ciclului), γ-lactama (trei atomi de carbon), δ-lactama (patru atomi de carbon).

Tautomerie
Prin tautomerie de tip ceto-enolic, lactamele trec într-o categorie de compuși numiți lactime. Acești compuși sunt acizi carboximidici ciclici, caracterizați printr-o legătură dublă carbon-azot endociclică (în interiorul ciclului):

Sinteză
Există câteva metode de sinteză pentru lactame:
 Transpoziția în cataliză acidă a oximelor, prin transpoziție Beckmann
 Reacția dintre cetone ciclice și acid hidrazoic prin reacția Schmidt
 Reacția de ciclizare a aminoacizilor
 Reacția de iodolactamizare  prin care un ion iminiu reacționează cu un ion haloniu format in situ în urma reacției dintre o alchenă și iod:

 Reacția Diels-Alder dintre ciclopentadienă și izocianat de clorosulfonil (CSI), pentru obținerea β- și γ-lactamelor. La temperaturi scăzute (−78 °C), β-lactama este produsul majoritar. La temperaturi optime, se obține γ-lactama, denumită și lactama "Vince Lactam":

Note

Vezi și
Compus heterociclic
Penicilină
Lactonă

Lactamă


Yukarıçatma, Antalya ilinin Serik ilçesine bağlı bir mahalledir.

Coğrafya
Antalya il merkezine 36, Serik ilçesine 37 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar
 YerelNET

Serik'in mahalleleri

Yukarıçatma, Serik


James Robert Forrest (St. Louis, Misuri, 24 de enero de 1920 - Grand Rapids, Michigan, 26 de agosto de 1980) fue un saxofonista tenor norteamericano de jazz.

Sus primeros trabajos los desarrolló en el área de su ciudad natal, con las orquestas de Fate Marable y Dewey Jackson, para trasladarse, en 1940, a Nueva York. Allí se incorporó a la big band de Jay McShann, con quien estuvo hasta finales de 1942. Después trabajó con Andy Kirk (1943-1947) y Duke Ellington (1949-1950). De regreso a St. Louis, organiza su propia banda, con la que actúa dentro de la escena funky jazz, consiguiendo un gran éxito con el tema "Night Train" (1951), hasta que se incorpora al grupo de Harry Edison. Ocasionalmente, tocó con Miles Davis (primavera de 1952). Entre 1973 y 1978, toca en la big band de Count Basie, formando después un grupo con Al Grey, con el que permanecerá hasta su fallecimiento.

Oscilando entre el swing y el rhythm and blues con toques bop, Forrest poseía un sonido duro y rústico, muy típico de los tenoristas del Medio Oeste.

Discografía

Como líder
 1951: Night Train  (United Artists Records)
 1952: Live at the Barrel (Prestige)
 1959: All the Gin is Gone (Delmark Records)
 1960: Forrest Fire  (New Jazz)
 1961: Out of the Forrest (Prestige)
 1961: Sit Down and Relax with Jimmy Forrest (Prestige)
 1961: Most Much (Prestige)
 1962: Soul Street  (New Jazz)
 1972: Black Forrest  (Delmark)
 1982: Heart of the Forrest (Palo Alto Records/Muse Records)
 1980: O.D. (Out 'Dere)  (Greyforrest)

Referencias

Notas

Bibliografía
 Joachim E. Berendt: El Jazz: Origen y desarrollo (Fondo de Cultura Económica. Madrid, 1986. ISBN 84-375-0260-8)
 CARLES, Phillipe; CLERGEAT, André & COMOLLI, Jean-Louis: Dictionaire du jazz . Robert Laffont Edt, París, 1988. ISBN 2-221-04516-5

Saxofonistas de jazz de Estados Unidos
Artistas de Delmark Records
Artistas de Prestige Records
Músicos de bop
Músicos de swing
Nacidos en San Luis (Misuri)

Jimmy Forrest


Cjelolisna ivica (vibica, vivica, crljena ivica, lat. Ajuga iva), trajnica iz porodice medićevki raširena po čitavom Mediteranu, na europskoj, afričkoj i azijskoj strani. Hermafrodit, a ime dolazi po rodu ivica Ajuga.

Široko se koristi u marokanskoj farmakopeji kao panacea (univerzalan lijek), posebno za probavne smetnje i dijabetes, te kao anthelmintik. Nisu provedena toksikološka ispitivanja na ovoj biljci.

Izvori

Ajugoideae

Cjelolisna ivica


Jardelund Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Schleswig-Flensburg iline bağlı bölge. 16,63 km² yüzölçümüne sahiptir. Nüfusu, 30 Haziran 2005 itibarıyla yaklaşık 326 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Peter Clausen tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 www.amt-schafflund.de

Schleswig-Flensburg iline bağlı yerleşim birimleri

Jardelund


Munich-Hauptbahnhof  est une station de correspondance composée de deux stations, l'une pour les lignes U1 et U2 et l'autre pour la section commune aux lignes U4 et U5 du métro de Munich. Elle est située dans le secteur Ludwigsvorstadt-Isarvorstadt, au centre de Munich en Allemagne.

Elle est également en correspondance avec la gare centrale de Munich.

Situation sur le réseau

Établie en souterrain, Munich-Hauptbahnhof est une station de passage et de correspondances disposant de deux sous-stations (U1/U2) et (U4/U5) portants le même nom :

La station Hauptbahnhof (U1/U2), est une station de bifurcation disposant de quatre voies (2 par ligne) et deux quais centraux (1 par ligne). Au nord les lignes se séparent et au sud elles forment, après la station, une section commune. La partie de la ligne U1 est située entre la station Stiglmaierplatz, en direction du terminus nord Olympia-Einkaufszentrum, et la station de la section commune (U1/U2) Sendlinger Tor, en direction du terminus sud U1 Olympia-Mangfallplatz. La partie de la ligne (U2) est située entre la station Königsplatz, en direction du terminus nord (U2) Feldmoching, et la station de la section commune (U1/U2) Sendlinger Tor, en direction du terminus sud-est (U2) Messestadt Ost.

La station Hauptbahnhof (U4/U5), du tronc commun à la ligne U4 et la ligne U5 du métro de Munich. Elle est située entre la station Theresienwiese, en direction des terminus : Westendstraße (U4) ou Laimer Platz (U5), et la station Karlsplatz (Stachus), en direction des terminus : Arabellapark (U4) et Neuperlach Süd (U5). Elle dispose d'un quai central encadré par les deux voies de la ligne du tronc commun U4 et U5.

Histoire
La station Hauptbahnhof (U1+U2) est mise en service le , lors de l'ouverture à l'exploitation d'une ligne de .  Mise en travaux au printemps 1975, elle est construite dans une tranchée ouverte qui a nécessité la fermeture de la Bahnhofplatz, d'autant que ce chantier a été accompagné par la construction d'un parking souterrain et d'un abri de type bunker. Le choix de cette emplacement est dû à la proximité du projet de station U4/U5 et à la préférence d'un chantier ouvert à une construction souterraine.

La station Hauptbahnhof (U4/U5) est mise en service le . Nommée Hauptbahnhof Süd lors du chantier, avant d'être renommée simplement Hauptbahnhof, comme la station ouverte en 1980, avec qui elle est directement reliée en souterrain.

Services aux voyageurs

Accès et accueil
La station Hauptbanhnhof (U1+U2) est située sous la Bahnhofplaz, devant le parvis de la gare centrale. Elle dispose de bouches d'accès sur le parvis équipées d'escaliers mécaniques et complétés par un ascenseur pour l'accessibilité des personnes à la mobilité réduite. La station Hauptbanhnhof (U4/U5), située sous la Bayerstrabe, dispose également de bouches sur le parvis et de chaque côté de la Bayerstrabe, elles sont équipées d'escaliers et/ou d'escaliers mécaniques et complétées par un ascenseur pour l'accessibilité des personnes à la mobilité réduite. Par ailleurs des circulations piétonnes souterraines facilitent les correspondances en reliant les deux stations du métro et en permettant d'accéder directement à différents sites de la gare centrale.

Desserte
La station Munich-Hauptbahnhof est une station de correspondance qui comporte deux stations :

La station Hauptbanhnhof (U1/U7+U2), qui dispose de quatre voies et deux quais centraux, est desservie par les rames de la ligne U1 et les rames de la ligne U2.

La station Hauptbanhnhof (U4/U5), qui dispose de deux voies et d'un quai central, est desservie alternativement par les rames de la ligne U4 et les rames de la ligne U5.

Intermodalité
La station est en correspondance avec les trains grandes lignes, moyennes distances et banlieue (S-Bahn) via la gare centrale de Munich. Sur le parvis et dans les rues alentour des arrêts des tramways de Munich sont desservis par les lignes 16, 17, 18, 19, 20, 27, 28, 29, N17, N19, N20, N27.

À proximité
 Gare centrale de Munich

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Métro de Munich
 Ligne U1 du métro de Munich
 Ligne U2 du métro de Munich
 Ligne U4 du métro de Munich
 Ligne U5 du métro de Munich
 Ligne U7 du métro de Munich
 Ligne U8 du métro de Munich
 Gare centrale de Munich

Liens externes
 .
 .
 .
 .
 .

Station de la ligne U1 du métro de Munich
Station de la ligne U2 du métro de Munich
Station de la ligne U4 du métro de Munich
Station de la ligne U5 du métro de Munich
Station de la ligne U7 du métro de Munich
Station de la ligne U8 du métro de Munich
Station de métro mise en service en 1980

Munich-Hauptbahnhof (métro de Munich)


අදිට්ඨාන

අදිට්ඨාන හෙවත් අධිෂ්ඨානය යනු වීර්යයි. තේරවාදි බුදුදහමේදී අදිට්ඨා යනු දස පාරමිතාවෙන් කොටසකි.
පාලි ග්‍රන්ථ වල සදහන් දීඝ නිකායේ සැරියුත් මහරහතන් වහ්නසේලා විසින් බුදුරජජාණන් වහන්සේගේ අධෂිෂ්ඨාන වර්ග 4 ක් ඇති බවට දේශනා කරනු ලැබ ඇති බව පෙන්වා දුන් සේක.

-ප්‍රඥාව හෙවත් අවබෝධය

-සත්‍යය

-පරිතායාගශිලි භාවය (චාගු)

-ශාන්ති භාවය (උපසි)

අදිට්ඨාන


McGrigor ist der Familienname folgender Personen:

 James McGrigor, 6. Baronet (Jamie McGrigor; * 1949), schottischer Politiker

 Mary McGrigor, britische Historikerin und Autorin
 Rhoderick McGrigor (1893–1959), britischer Admiral of the Fleet

Siehe auch:
 McGregor

McGrigor


Die Blücherschanze ist eine Lünette mit Mitteltraverse nördlich von Runkel-Ennerich am nördlichen Rand des Taunus. Sie liegt südlich oberhalb der Lahn. Ihre Ausrichtung deutet an, dass von hier aus im Besonderen der Ausgang des Kerkerbachtals überwacht werden sollte.

Die Anlage liegt unmittelbar am Lahnhöhenweg. Ihre Seiten sind 30 bzw. 26 Meter lang, die Flanken 25 bzw. 18 Meter und ihr Kehlwall 32 und 32 Meter.

Errichtet wurde die Anlage während der Koalitionskriege 1796 durch österreichische Truppen. Sie diente der Abwehr der im Westerwald stehenden französischen Armee und dem Schutz von Frankfurt am Main.

Im Jahr 1813 wurden 250 Soldaten der preußischen Armee im Kehlgraben der Lünette bestattet. Diese waren zuvor im Militärlazarett in Runkel verstorben. Diesen Toten ist ein 1926 errichtetes Denkmal gewidmet.

Weblinks

Literatur
 Karl August von Cohausen: Die Wallburgen, Landwehren und alten Schanzen des Regierungsbezirks Wiesbaden. In: Annalen des Vereins für Nassauische Altertumskunde und Geschichtsforschung. Bd. 15, 1879, , S. 343–377, Nr. 96.

Wallburg in Hessen
Bodendenkmal in Hessen
Höhenburg im Landkreis Limburg-Weilburg
Bauwerk in Runkel
Gebhard Leberecht von Blücher
Geographie (Runkel)
Kultur (Runkel)
Burg in Europa
Archäologischer Fundplatz in Europa
Archäologischer Fundplatz im Landkreis Limburg-Weilburg

Blücherschanze


Jean-Victor Badin fue un escultor y estatuario  francés, nacido el año 1872 en Toulouse y fallecido el 1949 en  Saint-Prix (Valle del Oise), donde está enterrado.

Estuvo activo entre 1897 y 1938.

Obras
Entre las obras de Jean-Victor Badin se incluyen las siguientes:
Elefante, bronce de sobremesa.
Campesina - Femme aux champs – Inaugurada el 11 de marzo de 1948. Ubicada en la Plazoleta Avelino Gutiérrez, en la intersección de las avenidas Emilio Mitre y Eva Perón. Forma parte de la zona verde del parque Chacabuco.
 Una de sus obras, El reposo del Fauno-Le Repos du Faune, se instaló en el parque del ayuntamiento de Choisy-le-Roi (Seine-et-Marne).·
"La source dort", presentado en el Salón de la Sociedad de los Artistas franceses de 1898, un desnudo en yeso, No 3119.
En la actualidad está ubicada en la plaza del ayuntamiento de Chalon sur Saône, integrada en la fachada del Museo Vivant Denon.

Referencias y notas

 Enlaces externos

Enlaces externos

Escultores de Francia del siglo XIX
Escultores de Francia del siglo XX
Escultores de Mediodía-Pirineos
Nacidos en Toulouse

Jean-Victor Badin


est une station du métro municipal de Kobe localisée dans l'arrondissement Nagata de Kobe, dans la préfecture de Hyōgo. Elle est exploitée par le Bureau des transports municipaux de Kobe pour la Kaigan.

Situation sur le réseau
La station de Shin-Nagata est située au point kilométrique (PK) 7.6 de la Ligne Seishin-Yamate et au PK 7.9 de la Ligne Kaigan.

La station est le terminus de la ligne Kaigan et une station d'arrêt de la ligne Seishin-Yamate. Bien que le nom de la ligne soit Seishin-Yamate, officiellement entre les stations de Shin-Nagata et Sannomiya, elle porte le nom de ligne Yamate et entre Shin-Nagata et Myōdani, la ligne porte le nom de Seishin.

Histoire
Le , la station de métro de Shin-Nagata est inaugurée et devient un point de départ sur la ligne Seishin. Quelques années plus tard, en , elle devient une station de passage sur la ligne Yamate. Comme pour la gare JR, la station est fermée à cause du tremblement de terre. Bien que le , la circulation reprend sur les lignes Seishin et Yamate, la station reste toujours fermée et le métro passe la gare sans s'arrêter. La gare rouvrira un mois plus tard, le . En , la nouvelle ligne Kaigan est inaugurée et l'utilisation de Seishin-Yamate pour désignée comme une seule lignes,  les lignes continue de Seishin et Yamate apparait. En , une sculpture géante temporaire de Tetsujin 28-gō apparait sur la place de la gare qu'elle est nommé surnommée "gare subsidiaire de Tetsujin 28 gō".

En , la fréquentation journalière de la station était de  29 630 personnes

Services aux voyageurs

Accès et accueil
La carte ICOCA est possible pour l'accès aux portillon d'accès aux quais.

Desserte

Ligne Seishin-Yamate

Ligne Kaigan

Intermodalité

À proximité

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Bureau des transports municipaux de Kobe
 Métro municipal de Kobe
 Ligne Kaigan
 Ligne Seishin-Yamate

Liens externes
 .
 .
 .

Station de métro mise en service en 1977
Ligne Kaigan
Ligne Seishin-Yamate
Station du métro municipal de Kobe

Shin-Nagata (métro municipal de Kobe)


Le massacre de Therhi est un massacre qui s'est déroulé le  dans la ville de Therhi dans la province du Sindh au Pakistan. Au cours des violences, au moins 118 musulmans chiites ont été tués par des musulmans sunnites deobandi. Bien qu'il ne s'agisse pas du premier incident entre sunnite et chiite dans la région, cette attaque est considérée comme le premier grand massacre interconfessionnel de l'histoire contemporaine du Sindh.

Contexte

Tout au long de l'histoire islamique, il y a eu des conflits et une inimitié entre d'un côté les sunnites et de l'autre côté les chiites, que cela soit pour des raisons idéologiques ou bien politique.

En Asie du Sud, la majorité des musulmans se réclament de la théologie sunnite, au Pakistan, énormément de personnes s'affilie a la jurisprudence Deobandi, qui considère le chiisme comme une hérésie et du polythéisme, et prônant comme le wahhabisme une épuration total du polythéisme  dans le dogme, ce qui a conduit a des violences interreligieuses dans la région, on estime qu'au moins 4 000 personnes chiites ont été tuées entre 1987 et 2007.

Selon certaines sources environ 20% des sunnites pakistanais se considère déobandi, et environ 65% des écoles coraniques sont gérées par des déobandi.

Déroulement

Le , alors que les chiites duodécimains de la localité de Therhi était en train de commémorer l'Achoura, bon nombre de chiites ont commencé à se rassembler afin de parader tout en procédant à des rituels en signe de deuil pour l'imam Hussayn, comme par exemple s'autoflageller, ou réciter des chants religieux chiites.

Lorsque cette nouvelle parvint aux oreilles d'une madrassa d'obédience deobandi de la ville voisine de Khairpur, des musulmans et des étudiants de la madrassa se rendirent en nombre à Thehri et brulèrent la Ta'zieh (une sorte représentation de la bataille de Kerbala), s'en sont découlés des affrontements entre les deux groupes

Grâce à des couperets à viande et des machettes, les sunnites ont réussi à submerger la procession religieuse. Plus de 118 chiites duodécimains ont été tués lors des violences.

Malheureusement la presse n'a pas couvert correctement les incidents. Le , six organisations deobandi ont organisés un meeting à Lahore, blâmant les chiites d'être la cause des violences. En juillet, une commission gouvernementale été nommé afin d'enquêter sur les émeutes, mais jamais personne n'a été condamné ou blâmé pour les violences.

Conséquence

Ses violences ont ouvert la voie dans la région à de nombreux conflits. En 1969 par exemple, des sunnites ont attaqué des chiites lors du même type de procession lors d'Achoura.

Le 26 février 1972 à Dera Ghazi Khan lors d'achoura, les chiites se sont fait caillasser par des sunnites en signe de rejet. En mai 1973, le quartier chiite de Gobindgarh à Sheikhpura a été attaqué par une foule de sunnite.

En 1974, plusieurs villages chiites ont été attaqués par des sunnites armés. En janvier soixante-quinze, plusieurs cortèges chiites dans les villes de Lahore, Chakwal et Gilgit ont été attaqués.

Hors la violence, de nombreux savants et dirigeants sunnites comme le Mufti Mahmud, Mawlana Sami-ul Haqq, Ihsane Ilahi Zaher ont galvanisé la haine anti-chiite parmi les foules musulmanes sunnites.

Encore aujourd'hui, beaucoup de sunnites ont une profonde aversion contre les chiites dans la région, particulièrement le mouvement deobandi, ou des groupes djihadiste comme l'État islamique, le Lashkar-e-Jhangvi ou encore le
Tehrik-e-Taliban Pakistan.

Régulièrement, des violences et des attentats ont lieu à l'encontre des chiites duodécimain en particulier contre la minorité Hazara. L'attentat de Kocha Risaldar, les attentats de Quetta ou encore  l'attentat de Kaboul le prouvent.

Notes et références

Nettoyage ethnique
Assassinat au Pakistan
Persécution des chiites

Massacre de Therhi


Katolički školski centar Konjic, katolička školska ustanova koja se nalazi u gradu Konjicu u Hercegovini, BiH.

Povijest
Od 1994. godine Katolička Crkva otvorila je otvara nove katoličke školske centre u sastavu kojih djeluju različite škole, u Sarajevu, Travniku, Tuzli, Zenici, Žepču, Konjicu, Banjoj Luci i Bišću. Pohađaju ih ponajviše djeca katoličke vjeroispovijesti ali su, kao i nekadašnje katoličke obrazovne ustanove, otvorene za sve učenike bez razlike na vjeroispovijest i nacionalnu pripadnost.

Ova škola otvorena je u rujnu 1997. godine na izričitu želju i zamolbu prognanih i izbjeglih Hrvata iz općine Konjic (njih oko 11.000). Škola je otvorena s nakanom da se lakše odvija proces povratka kako bi implementacija Daytonskog sporazuma u ovom segmentu pokazala primjer ostalim gradovima Federacije Bosne i Hercegovine. Ujedno, ova škola, kao i još neke institucije, trebale su potvrditi činjenicu da je grad Konjic postao otvorenim gradom za sve one koji žele ostvariti svoje pravo povratka.

Iako je Konjic otvoren grad, neki su u gradu svojim postupcima zatvarali vrata ovoga grada. Škola je samo u govorima čelnika vladajućih stranaka i politike, postala s jedne strane zaštitnim znakom otvorenog grada Konjica, dok im je s druge strane trn u oku i nastoje na sve moguće načine da ova škola doživi svoj fijasko. Na žalost to je istina koja se više puta očitovala kako riječima tako i djelima.

Razgovorom s ondašnjim načelnikom općine Konjic Almirom Alikadićem koji je podržao ovu ideju i odobrio otvaranje Katoličkog školskog centra u Konjicu (Ur. br: 01-012-124/97. od 03. 07. 1997. godine), KŠC-u dopušteno je i korištenje prostorija I. osnovne škole "3 mart" gdje su se nalazili dok ne naprave svoj objekt. Od navedene škole dobili su 4 male učionice, 4 velike učionice i tri podrumske prostorije koje su sami renovirali i osposobili za izvođenje nastave; prostor obuhvaća 577 m2. Sve to nije zadovoljavalo sve uvjete koje jedna škola treba imati. Ali, toliko su prostora dobili i s tim su se u KŠC pomirili kao i s činjenicom da je to privremeno rješenje. Od načelnika Almira Alikadaća nisu pismeno dobili rješenje korištenja prostora, nego samo usmeni pristanak, o čemu je bio izvješten i direktor Prve osnovne škole gospodin Osman Jelovac, a da nije s tim bio upoznat, sigurno ne bi dopustio ulazak u navedeni prostor škole. Problem s kojim se od 24. listopada 1997. godine je što je direktor te škole tražio i plaćanje troškova prostora. U KŠC-u su se obvezali snositi troškove režija, ali ne i troškova korištenja prostora. Dobivali su mnoge zahtjeve kao i prijetnje da će morati napustiti prostor ako ne ispoštuju plaćanje prostora. U ljeto 1998. godine na ulaznim školskim vratima bila je promijenjena i brava, tako da osoblje i učenici nisu mogli ući u školu, što je ogorčilo djelatnike, jer su i oni za ovaj objekt izdvajali novčana sredstva i svojim radom ga radili i u njega ugradili dio svoga života. Sada se od njih i njihove djece traži da plaćaju privremeno korištenje prostora koje bi i bez nazočnosti KŠC-a bilo neiskorišteno.

Županijsko Ministarstvo za prosvjetu, šport i kulturu do 17. veljače 1999. još uvijek nije bilo verificiralo KŠC, unatoč višekratnim obraćanima ministarstvu. Preko ove škole se muslimanske gradske vlasti hvale kad im je potrebno dokazati demokratičnost i otvorenost. No preko škole su se lomila politička koplja. Na konto ove škole otvoreni grad Konjic od Europske Zajednice dobio je mnoga novčana sredstva, od kojih u KŠC-u nisu imali nikakve koristi. Iz KŠC-a su bili prisiljeni iz svojih izvora financirati školu bez koje Hrvati ne samo da se neće vratiti, nego će i oni koji su tijekom rata ostali biti prisiljeni na odlazak a oni koji su planirali doći neće uopće ostvariti svoj povratak. Učenici su se suočili i s diskriminacijom, jer jedini u cijeloj Federaciji Bosne i Hercegovine i šire, ostali su bez prava na besplatan prijevoz javnog gradskog prijevoza.

1999. je školu pohađalo 59 učenika od I.-VIII. razreda osnovne škole, a u školi je zaposleno 22 djelatnika. Bio je otvoren svim zainteresiranim kandidatima, bez obzira na vjersku opredijeljenost ili nacionalnu pripadnost. O teškoćama je amjeniku Visokog predstavnika Međunarodne zajednice Hansu Schumacheru govorio biskup Pero Sudar, promicatelj katoličkog školstva.

Vlada RH dala je jedan manji iznos za nastavna pomagala školi 2002. godine.

Zbog ne povratka hrvatskog pučanstva u općinu Konjic te zbog odluke županijskog ministarstva prosvjete HNŽ/K o spajanju razreda osnivač je odlučio 2005. godine zatvoriti rad škole u Konjicu.

Izvori

Konjic
Katoličke srednje škole u Bosni i Hercegovini

Katolički školski centar Konjic


Der findes flere slægter Liisberg, der stammer fra landsbyen Lisbjerg nord for Aarhus. Den ældste og største slægt nedstammer fra drejermester Laurs Nielsen Liisberg (1724-1809), søn af husmand i Lisbjerg Niels Laursen (død 1744). Dennes søn, Niels Liisberg (1755-1814), var sognepræst i Holme og Tranbjerg Sogn. En anden søn, drejermester Johannes Liisberg (1757-1844), var far til drejermester og legetøjsfabrikant Jens Liisberg (1789-1855), hvis datter, Petrea Liisberg (1819-1883), giftede sig med fotograf J.E. Bøgh.

En tredje af stamfarens sønner, drejermester Henrik Carl Liisberg (1750-1784), var far til murermester og bygherre Laurits Liisberg (1779-1819), som giftede sig med Anne Pedersdatter Bering (1772-1845). Deres søn, Peder Bering Liisberg (1808-1858), var major i den hollandske hær, en anden søn, købmand Henrik Carl Liisberg (1810-1863), var far til museumsinpektør H.C. Bering Liisberg (1854-1929), mens en tredje søn, købmand og rådmand Hans Liisberg (1815-1883), var far til oberstløjtnant Laurits Bering Liisberg (1861-1914) og Eleonora Liisberg (1866-1961), som giftede sig med grosserer Louis Hammerich. Blandt rådmand Liisbergs øvrige børn taltes endvidere instrumentmager Hans Julius Liisberg (1860-1915), som var far til forstander Hugo Liisberg (1885-1949). Denne sidstes søn, inspektør Per Vitus Liisberg (1913-1991) var desuden far til teaterchef Henrik Bering Liisberg (1940-2021).

En anden slægt nedstammer fra smedemester Frants Nielsen Liisberg (1783-1855), søn af bødker i Lisbjerg Niels Gotfredsen (1783-1855). Dennes søn, dyrlæge Peter Møller Liisberg (1820-1890), var far til læge Peter Johannes Liisberg (1855-1893), sognpræst i Aars Andreas Liisberg og regimentsdyrlæge og major i den græske hær Frants Liisberg (1858-1899). En anden af stamfarens sønner, bagermester Søren Liisberg (1824-1899), var far til Ellen Liisberg (1877-1948), som giftede sig med sagfører Valdemar Hauerslev (1874-1932), og hvis søn Knud Hauerslev (1905-2000) var tandlæge og svampeforsker, mens en tredje søn, guldsmedemester Rasmus Liisberg (1827-1875), var far til Mette Liisberg (1856-1937), som giftede sig med økonomiinspektør ved Det Kongelige Teater Lauritz Jacobsen (1854-1931), samt smedemester Carl Liisberg (1862-1909), hvis søn, grosserer Aage Liisberg (1890-1974), giftede sig med koncertsangerinde Yrsa Liisberg (1890-1938), og hvis søn, Frants Liisberg (1921-1991), var administrerende direktør for LM Ericsson A/S i Danmark.

En tredje og mindre slægt nedstammer fra avismand i Aarhus Anders Jensen Liisberg og tæller bl.a. porcelænsmaler C.F. Liisberg (1860-1909) og hans søn af billedhugger Hugo Liisberg (1896-1958).

Referencer

Kilder
 J. Vahl: Slægtebog over afkommet af Christjern Nielsen, borgmester i Varde o. 1500, 1893 19f.
 Ove Bøgh: Laurs Liisbergs slægt i Århus stifts årbøger, 1963 79-122.

Slægter fra Danmark

Liisberg


تعرف القدرة أو الاستطاعة بأنّها معدل بذل الشغل وتساوي كمية الطاقة المستهلكة خلال وحدة الزمن.
تقاس القدرة تبعا لنظام القياس العالمي بوحدة الوات watt (جول/ثانية) نسبة إلي العالم جيمس وات مخترع المحرك البخاري في القرن الثامن عشر وتعتبر كمية قياسية(عددية).
تتطلب القدرة حدوث تغير لوسط فيزيائي بالنسبة للزمن علي عكس الشغل الذي يساوي مقدار التغير الكلي في حالة الوسط الفيزيائي دون أخذ الزمن في الاعتبار.و للتوضيح نفرض أن شخصا يحمل وزن معين ويصعد به سلالم واخر يحمل نفس الوزن ويجري به يكون الشغل المبذول في الحالتين متساوي بينما القدرة أكبر في الحالة الثانية(الجري) حيث يتم بذل نفس الشغل في زمن أقل مما يحتاج لإستهلاك معدل طاقة أكبر بالنسبة لوحدة الزمن.

وحدات قياس القدرة
"مقياس"؛ (بالإنجليزية: Dimension) مقياس القدرة: يساوي الطاقة(Ee)/الزمن(t). وحدة القياس العالمية للقدرة هي الواط وتكافئ جول/ثانية وهي الوحدة الشائعة الاستخدام ، ويوجد وحدات أخرى مثل إرج/ثانية،

الحصان، يعرف الحصان ب رطل_قدم/دقيقة. ويكافئ 1 حصان 33.000 رطل_قدم/دقيقة ، أو القدرة اللازمة لرفع 550 رطلا لارتفاع 1 قدم في مدة زمنية قدرها 1 ثانية ؛ ويكافئ أيضا 746 وات.

القدرة المتوسطة
عند حرق 1 كجم من الفحم فإنه يعطي كمية طاقة أكبر من التي يعطيها 1 كجم من المادة المتفجرة TNT ولكن التفاعلات في TNT تتم بسرعة أي أن إنتاج الطاقة يحدث بسرعة بالنسبة للزمن.
لو فرضنا أن ΔW هي كمية الشغل المبذول خلال فترة زمنية Δt فإن القدرة المتوسطة [بالإنجليزية: Average power] ويرمز لها Pavg يمكن حسابها من العلاقة التالية: Pavg=ΔW/Δt
وتعرف بانها كمية الشغل المتوسطة أو الطاقة المحولة لكل وحدة زمن. يطلق علي القدرة المتوسطة شيوعا القدرة.

القدرة اللحظية
القدرة اللحظية؛ [بالإنجليزية:The instantaneous power] وهي القيمة الحدية للقدرة المتوسطة عندما تقل الفترة الزمنية حتي تقترب من الصفر

في حالة أن تكون القدرة ثابتة فإن الشغل w يساوي حاصل مضروب القدرةP والزمن T
W=PT

القدرة الميكانيكية
في الميكانيكا، القدرة يعبر عنها بالعلاقة:

كما يمكن في التحريك الدوراني التعبير عنها بالعلاقة
Ρ = Γ. ω

القدرة الكهربائية

القدرة الكهربائية تمثل المعدل الزمني لتدفق الطاقة الكهربائية في دائرة كهربائية. يعبر عنها بالعلاقة:

وباستخدام قانون أوم  نحصل على:

مراجع

قوى
كميات فيزيائية
معدلات زمانية
مفاهيم فيزيائية

قدرة (فيزياء)


Yakaköy, İzmir'in Bornova ilçesine bağlı bir mahalle. İdari sınırlarına bakıldığında batısında Çiçekli mahallesi bulunur.

Bornova'nın mahalleleri

Yakaköy, Bornova


An Epidendrum odontopetalum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Eric Hágsater. An Epidendrum odontopetalum in nahilalakip ha genus nga Epidendrum, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Bolivia. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Epidendrum

Epidendrum odontopetalum


Newnham es una parroquia civil y un pueblo del distrito de Swale, en el condado de Kent (Inglaterra).

Geografía
Según la Oficina Nacional de Estadística británica, Newnham tiene una superficie de 4,29 km².

Demografía
Según el censo de 2001, Newnham tenía 354 habitantes (51,41% varones, 48,59% mujeres) y una densidad de población de 82,52 hab/km². El 18,93% eran menores de 16 años, el 74,86% tenían entre 16 y 74 y el 6,21% eran mayores de 74. La media de edad era de 41,52 años. Del total de habitantes con 16 o más años, el 25,09% estaban solteros, el 62,02% casados y el 12,89% divorciados o viudos.

El 95,2% de los habitantes eran originarios del Reino Unido. El resto de países europeos englobaban al 0,85% de la población, mientras que el 3,95% había nacido en cualquier otro lugar. Según su grupo étnico, todos los habitantes eran blancos. El cristianismo era profesado por el 75,91%, el budismo por el 0,84% y cualquier otra religión, salvo el hinduismo, el judaísmo, el islam y el sijismo, por el 0,84%. El 15,41% no eran religiosos y el 7% no marcaron ninguna opción en el censo.

179 habitantes eran económicamente activos, 175 de ellos (97,77%) empleados y 4 (2,23%) desempleados. Había 148 hogares con residentes y 3 vacíos.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Kent
Parroquias civiles de Kent

Newnham (Kent)


Die Saison 1923/24 war die neunte reguläre Austragung der Internationalen Schweizer Eishockeymeisterschaft. Meister wurde der HC Château-d'Oex.

Hauptrunde

Serie Ost
5. Januar 1924 in St. Moritz

 EHC St. Moritz – HC Davos 2:1

Da der EHC St. Moritz nicht am Final teilnehmen konnte, qualifizierte sich der HC Davos für den Meisterschaftsfinal.

Serie West

Gruppe 1

Gruppe 2

Final West
 HC Château-d'Oex – HC Bellerive Vevey 4:2

Meisterschaftsfinal
20. Januar 1924 in Gstaad

 HC Château-d'Oex – HC Davos 3:2

Weblinks
  (PDF; 547 kB)

1923
Eishockeysaison 1923/24

Internationale Schweizer Eishockeymeisterschaft 1923/24


Ruralna cjelina Grubišići, ruralna kulturno-povijesna cjelina unutar područja današnjeg mjesta Rogača na Šolti.

Povijest
Rogač je raščlanjena uvala po sredini sjeverne obale otoka, nastala kao luka naselja Grohota. U dnu uvale orijentirane na istok, sagrađena je prva aglomeracija gospodarskih prizemnica. Branio ih je čvrst dvokatni barokni kaštel puškarnicama na pročelju. Na suprotnoj strani luke podignuta je kažela za dezinfekciju brodova i skladište mreža. Uz žalo po sredini uvale odakle polazi put prema Grohotama, podignuta je tijekom 19. St., crkva sv. Tereze Avilske. Starije kuće građene su na tradicijski način a kuće iz 19. st. imaju tragove klasicizma u rasporedu otvora i ukrasima. Pučke kuće u najstarijoj jezgri imaju zajedno s kaštelom svoju povijesno-graditeljsku vrijednost, a borova šuma koja okružuje izgrađeni dio uvale uklapa se u autentičnu prirodnu i ambijentalnu vrijednost naselja.

Zaštita
Pod oznakom Z-5696 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - kulturno-povijesna cjelina, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "kulturno-povijesna cjelina".

Izvori

Zaštićene ruralne cjeline u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Rogač (Šolta)

Rogač (ruralna kulturno-povijesna cjelina)


An Hypolytrum humile in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Justus Carl Hasskarl ngan Ernst Gottlieb von Steudel, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Johann Otto Boeckeler. An Hypolytrum humile in nahilalakip ha genus nga Hypolytrum, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Hypolytrum

Hypolytrum humile


Rovsing A/S er en dansk virksomhed der leverer systemer til testning af satellitter.
Virksomheden har hovedsæde i Skovlunde og er noteret på NASDAQ/OMX Nordic.

En periode var Viggo Dam Nielsen Executive Vice President and Director for virksomheden.

Elektronikvirksomheder i Danmark
Danske virksomheder etableret i 1992

Rovsing


Bonçuk Stadyumu, Bulgaristan'ın Dupnitsa şehrinde çok amaçlı olarak inşa edilen bir stadyumdur.

Bonçuk Stadyumunda çoğunlukla futbol müsabakaları yapılmaktadır. Bulgaristan'ın PFC Marek Dupnitsa takımının maçlarını yaptığı stadyum, 16.050 seyirci kapasitelidir.

Bulgaristan'daki stadyumlar

Bonçuk Stadyumu


Testerep (or Ter Streep) once comprised an island along the Belgian coast. It existed as early as the 10th century. Fishing villages were scattered about, including Ostend and Westende, with Ostend on the far east (Oost-ende: east-end), Westende on the far west (West-ende: west-end), and Middelkerke (literally "middle-church") the middle of the island. Later, canals and dikes were built and the island became connected to the West Flanders mainland.

References

Former islands
Islands of Belgium
Landforms of West Flanders
Middelkerke
Ostend

Testerep


Metarski sustav jedinica je uređeni skup mjernih jedinica, nastao u Francuskoj 1795. kako bi se stvorio sustav mjernih jedinica "za sva vremena, za sve narode", za razliku od dotadašnjih, koje su se oslanjale na prisilu (autoritet) i često se mijenjale s promjenom vlasti ili vladara. Pokušalo se mjerne jedinice osloniti na prirodne pramjere, odabrati za svaku veličinu po jednu jedinicu, a od nje decimalnim postupkom tvoriti veće i manje jedinice. Za jedinicu duljine odabran je 40-milijunti dio duljine meridijana, nazvan metar (ustvari započelo se s 10-milijuntim dijelom duljine meridijana koji is sjevernog pola ide do ekvatora i prolazi kroz Pariz), a iz njega slijedi jedinica ploštine četvorni metar i jedinica obujma kubni metar. Za jedinicu mase (tada se nazivala težinom) odabrana je masa kubnoga centimetra vode, nazvana gram, a naknadno se ustalila tisuću puta veća jedinica, kilogram. Iz decimalnih jedinica Metarskoga sustava razvile su se i neke jedinice s posebnim nazivima, na primjer ar, hektar, litra, tona.

Metarski sustav jedinica razvijao se i proširivao tijekom 19. stoljeća, pojedine su jedinice dobivale posebne nazive (amper, om, volt, vat i druge), a iz njega je 1901. nastao Giorgijev sustav ili MKSA-sustav, osnovan na jedinicama metar, kilogram, sekunda i amper, iz kojega se razvio današnji Međunarodni sustav jedinica.

Međunarodni sustav mjernih jedinica

Međunarodni sustav mjernih jedinica ili Međunarodni sustav jedinica (skraćeno SI prema francuskom nazivu Système International d'Unités) je sustav mjernih jedinica čija je uporaba zakonom propisana u svim državama svijeta osim SAD-a, Liberije i Mjanmara.

Mjerne jedinice u međunarodnom sustavu se definiraju u Međunarodnom uredu za mjere i utege (fr. Bureau International des Poids et Mesures) sa sjedištem u Sévresu kraj Pariza. Ured je osnovan 1875., kada je 17 država potpisalo Dogovor o metru (fr. Convention du Mètre).
U Hrvatskoj je Međunarodni sustav uveden u uporabu 1. siječnja 1981., čime su neke do tada korištene jedinice postale nezakonite.

Jedinice Međunarodnog sustava (jedinice SI) se dijele na:
 osnovne jedinice SI
 izvedene jedinice SI s posebnim nazivima i znakovima
 izvedene jedinice SI bez posebnih naziva i znakova

Kategorija dopunskih jedinica u kojoj su bili radijan i steradijan ukinuta je 1995., čime su te jedinice postale izvedene jedinice SI s posebnim nazivima i znakovima.

Izvori

Mjerne jedinice

Metarski sustav jedinica


Barrspæta (fræðiheiti: Dendrocopos major) er tegund spæta. Hún er útbreidd í stórum hluta Evrópu og Asíu, og finnst einnig í N-Afríku. Svæðin takmarkast aðallega af skorti á skógi eða of köldu veðurfari. Hún er alæta, en skordýralirfur og bjöllur eru aðalfæðan yfir sumarið og fræ barrtrjáa að vetri. Hræ, matarleifar, fuglaegg og ungar, brum, ber og plöntusafi eru einnig á matseðli þeirra.

Heimildir

Flækingsfuglar á Íslandi
Spætur

Barrspæta


An Arisaema filiforme in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Caspar Georg Carl Reinwardt, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Carl Ludwig von Blume. An Arisaema filiforme in nahilalakip ha genus nga Arisaema, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Arisaema

Arisaema filiforme


Alptekin Kirci (* 28. Januar 1971 in Hannover) ist ein deutscher Jurist und Politiker (SPD). Er war von 2017 bis 2022 Mitglied des Niedersächsischen Landtages.

Leben

Geboren 1971 als Sohn eines Türken und einer Deutschen, studierte Alptekin Kirci nach dem Schulbesuch Rechtswissenschaften an den Universitäten Göttingen und Hannover. Während seines Referendariats durchlief er eine viermonatige Ausbildung in Istanbul.

1999 wurde der Deutsche mit türkischstämmigen Hintergrund, mit den Wirtschaftssystemen und Kulturen beider Länder vertraut, als Anwalt tätig. Seit Mai 2009 ist Rechtsanwalt Kirci zudem Fachanwalt für Steuerrecht.

Nachdem Kirci fünf Jahre lang bis 2006 ehrenamtlich als Bezirksbürgermeister für den hannoverschen Bezirk Nord wirkte, wurde er bei den Kommunalwahlen in Niedersachsen 2006 in den Stadtrat gewählt. Kirci war Mitglied im Sport- und im Kulturausschuss. Im Migrationsausschuss forderte er im März 2011 ein Ausländerwahlrecht. Kurz darauf wurde er mit 97,3 % als Nachfolger von Walter Meinhold zum Vorsitzenden der SPD Hannover gewählt. Im Mai 2013 legte er sein Amt als Ratsherr nieder und wechselte in die Niedersächsische Staatskanzlei. Dort leitete er als Referatsleiter das Büro der Beauftragten für Integration und Teilhabe Doris Schröder-Köpf.

Von 2011 bis 2013 gehörte Kirci dem Bundesvorstand der SPD an.

Bei der Landtagswahl in Niedersachsen 2017 errang Kirci mit 41,4 % der Erststimmen das Direktmandat für den Wahlkreis Hannover-Mitte. Bei der Landtagswahl 2022 unterlag er mit 29,1 % der Erststimmen der Spitzenkandidatin der Grünen Julia Hamburg, die 35,5 % errang, und schied aus dem Parlament aus.

Alptekin Kirci arbeitet in Hannover als Fachanwalt für Steuerrecht in einer großen Anwaltskanzlei in Hannover.

Alptekin Kirci ist verheiratet und hat zwei Kinder.

Weitere Funktionen/Mitgliedschaften

Alptekin Kirci ist unter anderem
 Berater beim TCH (Technologie-Centrum Hannover GmbH) für den Bereich Außenwirtschaft
 Aufsichtsrat der union-boden gmbh
 Berater im Förderprogramm "Gründercoaching Deutschland" der KfW-Mittelstandsbank
 Regionalleiter Region Hannover der Deutsch Atlantischen Gesellschaft e.V.
 Mitglied der Schützengesellschaft Hainholz von 1908 e. V.
 Mitglied des Schützenvereins Vinnhorst von 1907 e.V.
 Mitglied der Freiwilligen Feuerwehr Vinnhorst e.V.

Ehemalige Mitgliedschaften
 bis Mai 2011: Vorsitzender der Türkischen Gemeinde in Niedersachsen

Publikationen
 Alptekin Kirci: Soziale und ökologische Wirtschaftspolitik für die Zukunft, in: IMAJ Haber ve Reklam Gazetisi, Yil (Jahr) 5, Sayi (Ausgabe) 56, Nisan 2012 (April 2012), S. 4

Siehe auch
 Türkische Gemeinde in Deutschland

Literatur
 Veronika Thomas: Migrationsausschuss / SPD verlangt kommunales Wahlrecht für Ausländer in der Hannoverschen Allgemeinen Zeitung vom 5. März 2011, zuletzt abgerufen am 3. Mai 2012
 kig: NP-Interview / Kirci Hannovers neuer SPD-Chef in der Neuen Presse vom 3. April 2011, zuletzt abgerufen am 3. Mai 2012

Weblinks

 Ratsherr Alptekin Kirci auf der Seite spd-ratsfraktion-hannover.de
 Demokratie und Freiheit / Alptekin Kirci auf der Seite spd.de vom 8. Dezember 2011, zuletzt abgerufen am 3. Mai 2012
 Gespräch mit SPD-Bundesvorstandsmitglied Alptekin Kirci auf der Seite der Gewerkschaft der Polizei

Einzelnachweise

Landtagsabgeordneter (Niedersachsen)
Kommunalpolitiker (Region Hannover)
Politiker (Hannover)
SPD-Mitglied
Politiker (21. Jahrhundert)
Rechtsanwalt (Deutschland)
Nord (Hannover)
Deutscher
Geboren 1971
Mann

Alptekin Kirci


Amed S.F.K (Amed Sportif Faaliyetler Kulübü), önceden Diyarbakır Büyükşehir Belediyespor olarak bilinen, Türkiye'nin Diyarbakır şehrinde bulunan bir spor kulübüdür. Futbol kulübü, 2013-14 sezonundan bu yana TFF 2. Lig'de mücadele etmektedir.

Kulübe ismini veren Amed kelimesi, Diyarbakır kent merkezinin tarihi isimlerinden biri olan, Süryanice Amed/Amîd kelimesinden gelmektedir.

Tarihçe
Kulüp, 1972 yılında Turan Gazozları sponsorluğunda Melikahmet Turanspor adı altında amatör liglerde mücadele etmeye başladı. Kulüp renkleri kırmızı ve beyazdı. Sponsorluk sona erdikten sonra 1985 yılında kulüp adı Melikahmetspor olarak değiştirildi.

1990 yılında belediyenin satın aldığı kulübün adı "Diyarbakır Belediyespor", renkleri de Yeşil-Beyaz olarak değiştirildi. 1993'te Diyarbakır'ın büyükşehir statüsüne alınmasıyla kulübün adı da "Diyarbakır Büyükşehir Belediyespor" olarak 3. kez değişikliğe uğradı. 1996'da dönemin Refah Partili Büyükşehir Belediye Başkanı Ahmet Bilgin ve Kulüp Başkanı Necattin Yiğit Bayrak'ın Galatasaray'lı olmasından esinlenerek renkler Yeşil-Beyaz'dan Sarı-Kırmızı'ya çevrildi. 1999 seçimlerinde DEHAP'tan belediye başkanı seçilen Feridun Çelik, kulübün adını DİSKİ'den gelir elde etmesini amaçlayarak "Diyarbakır Büyükşehir Belediyesi DİSKİspor" olarak değiştirdi.

2006-2007 sezonunda 3. Lig'de Aksarayspor'la deplasmanda beraber kalıp ligin bitimine 2 hafta kala Şampiyon olup 2. Lig'e yükselmeyi başardı. Uzun yıllar, Diyarbakır'ın Diyarbakırspor'dan sonraki ikinci büyük takımı olan DİSKİspor, 2009-10 sezonu sonunda tekrar 3. Lig'e düştü. 2010-11 sezonu başında yapılan kongre sonucu, kulübün adı "Diyarbakır Büyükşehir Belediyespor" olarak değiştirildi.

2010-2011 sezonunda 3. Ligde 4. olarak play-off'a kaldı. Play-off yarı finalinde Sancaktepe Bld'yi elemesine rağmen 2. Turda final müsabakasında Denizli Bld'ye elenerek 2. Lige çıkma şansını kaybetmiştir.

2011-2012 sezonunda 3. Ligde 3. olarak play-off'a kaldı, Play Off yarı finalinde turda Bayrampaşa'ya yenilerek 2. Lige çıkma şansını kaybetmiştir.

2012-2013 sezonu sonunda Turhan Özyazan yönetiminde 3. Lig 1. Grupta Şampiyon olarak tekrar TFF 2. Lig'e yükselen Diyarbakır Büyükşehir Belediyespor, 19 Mayıs 2013'te yapılan kongrede ise, kulübün sarı kırmızı olan renkleri Diyarbakırspor'un da renkleri olan Yeşil-Kırmızı renklerle değiştirilmiştir.

2013-2014 sezonunda 2. Ligde 5.olarak 1. Lige çıkmak için play-off oynamaya hak kazandı. Fakat play-off çeyrek finalinde Alanyaspor'a elenerek bu şansını kaybetti.

Kulüp 28 Ekim 2014 tarihinde Diyarbakır Büyükşehir Belediyesi Burhan Karadeniz Cep Sinemasında gerçekleştirilen kongrede Amedspor olarak isim değiştirdi. TFF ilk başta, aynı adla başka bir futbol takımı kurulduğu için ve TFF kanunlarına göre aynı adın kullanılması yasak olduğu için, bu ad değişikliğini kabul etmemişti. Ancak takım, adını Amed Sportif Faaliyetler Kulübü olarak değiştirince, TFF bu yeni adı kabul ettiğini bildirdi. Takımın renkleri yeşil-kırmızı-beyaz olarak değiştirildi, ve yeni armasındaki sarı renk ise beyaz renk ile değiştirildi.

Takımın adının Diyarbakırspor olarak değiştirilmesi yönündeki isteklere de taraftar grupları tepki gösterdi. Diyarbakır Büyükşehir Belediyesi'ne kayyım olarak atanan Cumali Atilla'nın kulübün yardım alabilmesi için Amed Sportif Faaliyetler'in isminin değiştirilmesi gerektiğini iletmesi ve 'Bizden destek almak istiyorsanız bizim de kulübün içinde söz hakkımız olması gerek' demesi üzerine, "Amed adının Diyarbakır'ın eski isimlerinden biri olduğu, milletvekilleri tutuklandıktan ve belediyelere kayyım atandıktan sonra Kürt halkının elinde kalan tek resmi kurumun Amed Sportif Faaliyetler olduğu ve bunun da alınmak istediği" belirtildi. Tribün liderleri de, daha önce ismi Diyarbakır Büyükşehir Belediyespor iken maçları yüz taraftarın bile izlemediğini, Amed Sportif Faaliyetler ismini almasının bölgedeki ve yurt dışındaki Kürtleri heyecanlandırdığını ifade etti.

2018-19 2. Lig Beyaz grupta yer alan Amed Sertaç Küçükbayrak ile başladığı sezonda 15. haftanın ardından Recep Bayık yönetiminde ligde mücadele etti. 34 maçta 14 galibiyet, 7 beraberlik ve 13 mağlubiyet aldı. 49 puan toplayarak grubunu 8. tamamladı.

Gerilimler
Amed Sportif Faaliyetler, tarihinde birçok takımla gerilimli anlar yaşamıştır ve TFF tarafından birçok kere cezalandırılmıştır.

2016 yılında oynanan Amed Sportif Faaliyetler-Fatih Karagümrük maçında yaşanan "çirkin ve kötü tezahürat" nedeniyle PFDK'nin kulübe verdiği 4.000 TL ceza verilmiş, cezanın parası taraftarların kendi aralarında topladığı parayla ödenmiştir.

2022-2023 TFF 2.lig beyaz grup ekiplerinden Bursaspor ile Amed Sportif Faaliyetler arasında yapılan ilk lig yarısı maçında karşılaşma Diyarbakır'da Amed Sportif Faaliyetler'in ev sahipliğinde gerçekleşmiş olup birçok gerilimi beraberinde getirmiştir. Stada zırhlı araçla giriş ve çıkış yapan yapan Bursasporlu oyuncular maç başlamadan önce ısınmak için sahaya çıktıklarında Amed taraftarından taş ve bıçaklar fırlatılarak karşılanmış güvenlik güçlerinin yardımıyla sahadan sağ salim çıkarılmıştır. Maç boyunca Kürdistan Bölgesel Yönetimi'nin bayrağı açılmış, sahaya ve Bursaspor kalecisine çeşitli cisimler fırlatılmıştır. Sahada yaşanan gerilim saha dışına da taşmış; taşkınlık çıkaran Amed Sportif Faaliyetler taraftarları polisin uyarısına karşılık taşlarla yanıt vermişir. Ligin ikinci yarısında 5 Mart 2023 tarihinde oynanan ikinci maçta sahaya çıkan Amed Sportif Faaliyetler oyuncularına da saldırı geçekleştirilmiş, konuyla ilgili resmi twitter hesabından açıklamada bulunan HDP, "Bursa'da Amedspor'a yapılan ırkçı saldırıları kınıyoruz. 90'ların katilleri, JİTEM artıklarının ruhunun gezdiği atmosfer ne Amedspor'u engelleyebilecek ne de barış umudunu bitirebilecek. Sorumlulardan hukuk önünde hesap sorulmalıdır. Biz faşizme karşı diz çökmeyecek milyonlarız," açıklamasında bulunmuştur. Diyarbakır Barosu, maçta yaşananlarla ilgili halkı kin ve düşmanlığa tahrik veya aşağılama, genel güvenliği kasten tehlikeye sokma, hakaret ve görevi kötüye kullanma suçlarından suç duyurusunda bulundu.

İsim Geçmişi

Taraftar grupları
Amed Sportif Faaliyetler'in ilk ve en nitelikli taraftar grubu Barikat grubudur 2014 de Amed Sportif Faaliyetler'in kuruluşu ile tribünlerde yerini almıştır. Barikat, ırkçılığa ve cinsiyetçiliğe karşı duruşları ile öne çıkan gruptur. Barikat ile aynı zamanda kadınların tribünde ki sesi olarak bilinen Mor Barikat grubu 2014 de kurulmuştur. Grup logosunda "No Pasaran" sloganı kullanılmıştır. 2. Grup Direniş grubudur Grubun logosunda "En Güzel Sevgi Barıştır, En Güzel Barış Direniştir" yazar. Yedi kişiyle kurulan grubun logosunda bir elinde güvercin tutan, diğer elinde barış yazılı ve yüzü bandanalı bir genç bulunur. Daha sonra grup ikiye ayrılır ve UltrAmed Taraftar Grubu kurulur.

Grup, Haziran 2017'de 1. Olağan Genel Kurulunu yaptı. Yönetim kurulu başkanlığı görevine yeniden Ramazan Tugay getirildi. Bir diğer taraftar grubu da 2014 sonlarında kurulan Barikat Taraftar Grubudur. Ayrıca Amed Sportif Faaliyetler'in ilk taraftar grubu'dur. Amed Sportif Faaliyetler'in ayrıca cinsiyetçiliğe, ayrımcılığa karşı kurulan Mor Barikat adlı bir kadın taraftar grubu da vardır.

Lig mücadeleleri
 2. Lig: 13 sezon
2007-2010, 2013-

 3. Lig: 16 sezon
1994-2007, 2010-2013

 Amatör Lig: 22 sezon
1972-1994

Başarıları

 2. Lig

Play Off Yarı final (1): 2016-2017

Play Off Çeyrek final (3): 2013-2014, 2021-2022 , 2022-23

 3. Lig

Şampiyonluk (2): 2006-2007, 2012-2013

Play Off Final (1): 2010-2011

Play Off Yarı final (1): 2011-2012

 Türkiye KupasıÇeyrek final:''' 2015-2016

Geçmiş Yılların Puan Durumu

Oyuncu İstatistikleri

Kaynakça

Dış bağlantılar

Diyarbakır'daki spor kulüpleri
Türkiye'deki futbol kulüpleri
1972'de kurulan futbol kulüpleri

Amed SFK


An Mormodes tuxtlensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Gerardo A. Salazar. An Mormodes tuxtlensis in nahilalakip ha genus nga Mormodes, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mormodes

Mormodes tuxtlensis


An Bambusa australis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Liang Chi Chia ngan Hok Lam Fung. An Bambusa australis in nahilalakip ha genus nga Bambusa, ngan familia nga Poaceae.

Mabibilngan ini ha Vietnam. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Bambusa

Bambusa australis


نسبة الكتلة-إلى-الشحنة (m/z) هي كمية فيزيائية تستخدم بشكل كبير في دراسة الكهرطيسية للجزيئات المشحونة (مثلاً أيونات حمض البنزويك أو كذلك الإكترون). أول تعيين لتلك الكمية كانت على يد العالم «طومسون» حيث عينها للإلكترون . ويستخدم لتعيينها مطياف الكتلة . وعن طريقها يمكن دراسة تركيب الجزيئات وبعض خواصها .

وتكتب على الشكل q/m حيث m تمثل كتلة الجزيء و q شحنته. ووحدتها هي كيلوجرام/كولوم.

اقرأ أيضا
طومسون (وحدة)
مطياف الكتلة

مراجع

علم القياس
كميات فيزيائية
مطيافية الكتلة
مفاهيم فيزيائية
نسبة

نسبة كتلة-إلى-شحنة


U havajskoj religiji, Wākea je bog neba (Otac Nebo). Drevni Havajci smatrali su ga pretkom poglavica i plemića (Aliʻi) te su vjerovali da je nekoć i sam živio na Zemlji kao poglavica. Njegov prvi svećenik bio je Komoʻawa.

Mitovi

Wākea je sin boga Kahika ("drevni") i njegove supruge Kupulanakehao te unuk Welaahilaninuija. Wākea je oženio Papahānaumoku (Majka Zemlja) te je njihova kći Hoʻohokukalani, u koju se Wākea zaljubio. Nakon što je spavao sa svojom kćeri, ona je rodila mrtvorođeno dijete, koje je nazvano Haloa-naka te je pokopano. Iz njega je izrastao prvi taro (biljka važna za prehranu starih Havajaca).

Poveznice
Atea, markižanski bog svjetla
Vatea, bog iz mitologije Cookovog Otočja
Rangi i Papa, bogovi iz maorske mitologije
Kalaninuiamamao i njegova kći-unuka Alapaiwahine (slučaj sličan mitu o Wākeji i njegovoj kćeri)

Izvori

Havajski bogovi

Wākea


An Trichocentrum pohlianum in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Célestin Alfred Cogniaux, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Mark W. Chase och Norris Hagan Williams. An Trichocentrum pohlianum in nahilalakip ha genus nga Trichocentrum, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Trichocentrum

Trichocentrum pohlianum


"Anubis" er et dansk digt af Thorkild Bjørnvig udgivet i digtsamlingen af samme navn i 1955 på Gyldendal.

"Anubis" beskriver digterens tanker, mens han betragter statuen af den ægyptiske gud Anubis, en sort figur med hundehoved.

Digtet består af 11 strofer på hver 10 linjer med rimmønsteret A-B-A-B-C-D-E-D-C-E.

Originalmanuskriptet samt en række kladder findes på Det Kongelige Bibliotek i København. "Anubis" indgår i lyrikantologien af 12 digte i Kulturkanonen fra 2006.

Referencer

Digte fra Danmark
Litteratur i 1955
Kulturkanonen

Anubis (Thorkild Bjørnvig)


Skomorje je naseljeno mjesto u općini Travnik, Federacija Bosne i Hercegovine, BiH.

Nalazi se sjeveroistočno od Travnika.

Stanovništvo

1991.

Nacionalni sastav stanovništva 1991. godine, bio je sljedeći:

ukupno: 182

 Muslimani - 182

2013.

Nacionalni sastav stanovništva 2013. godine, bio je sljedeći:

ukupno: 112

 Bošnjaci - 112

Izvori

Naselja u županiji Središnja Bosna
Travnik

Skomorje


مايكروتك أو ميكروتكلز  هي شركة لاتيفية لإنتاج معدات وبرمجيات الشبكات ومن أشهر منتجاتها برنامج مايكروتك  نظام إدارة الشبكات الذي وبأختصار يقوم بتحويل أي حاسب عادي إلى راوتر متطور يقوم بتوزيع الإنترنت على المستخدمين وبصلاحيات كبيرة كالحسابات وتحديد السرعة بالرفع والتنزيل أو الكمية أو منع نطاقات محددة وغيره وقد قامت شركة مايكروتك بتطوير أكثر من نسخة وذلك لنجاحها في الأسواق العالمية.

الشركة
المعروفة عالميًا براوتر مايكروتك، أصلها لاتيفي وهي المصنعة لتجهيزات شبكات الحاسوب، وتبيع منتجات الشبكات اللاسلكية والموجهات (راوتر). الشركة نشأت عام 1995 لكي تنافس في سوق شبكات الحاسوب الناشئة، وفي عام 2007 أصبحت تمتلك أكثر من 70 موظفًا.

المنتجات

نظام تشغيل (RouterOS)
المنتج الرئيسي للشركة هو نظام تشغيل يعتمد على لينكس يعرف بمايكروتك راوتر أو أس (MikroTik RouterOS). يتيح للمستخدمين من تحويل جهاز حاسوب معين إلى جهاز راوتر برمجي بحيث يقدم سمات عديدة منها: قوانين الجدار الناري، (شبكة خاصة افتراضية) للخادم والوكيل، تنظيم معدل نقل البيانات (عرض نطاق)، نقطة وصول الشبكات اللاسلكية (Access Point)، وغيرها من السمات الشائعة الاستخدام لتوجيه وربط الشبكات معًا.
هذا النظام أيضًا قادر على أن يكون بوابة (Hotspot) مقيدة باسم مستخدم وكلمة سر بحيث لن يستطيع المستخدم على تصفح الإنترنت إلا من خلال هذه البيانات، كما ويسمح النظام بتخصيص سرعات وكميات التحميل لأي من المستخدمين. نظام التشغيل هذا مرخص بمستويات مختلفة، كلما زاد رقم المستوى كلما كانت الخدمات المقدمة أفضل. ويوجد أيضًا برنامج مرفق يسمى وينبوكس (Winbox) هذا البرنامج يتيح للمستخدم واجهة رسومية متطورة لنظام التشغيل RouterOS، مما يتيح سهولة التحكم وذلك من خلال تنزيله على جهاز يحتوي على نظام تشغيل ويندوز وربطه مع الجهاز الذي يحتوي على نظام تشغيل المايكروتك.

كما يدعم البرنامج بروتوكولات نقل الملفات بروتوكول نقل الملفات، تل نت، وبروتوكول النقل الآمن بروتوكول النقل الآمن. كما تتيح استخدام واجهة برمجة التطبيقات API التي تمكن المستخدمين من برمجة الإضافات الخاصة بهم لمزيد من التحكم والمراقبة.

مزايا النظام
نظام تشغيل مايكروتك راوتر (RouterOS) العديد من البرامج المستخدمة من قبل مقدمي خدمات الإنترنت سواء كانت شركات متوسطة الحجم إلى كبيرة الحجم، مثل برامج OSPF, BGP, VPLS/MPLS.
النظام هو نظام متعدد الاستعمالات وتدعمه شركة مايكروتك بشكل جيد، سواء من خلال منتداها أو من خلال الويكي الخاص بها حيث تقدم العديد من الأمثلة لإعدادات النظام.
النظام يدعم افتراضيا جميع كروت الشبكات التي يدعمها نظام التشغيل لينوكس 2.6.16، ما عدا كروت الشبكات اللاسلكية. ولكنه يدعم كروت كل من Atheros وPrism في النسخة 3 فما فوق.
شركة مايكروتك أيضا تعمل ترقية النظام لكي يكون متوافقا مع الشبكات المتطورة مثل آي بي في6 وتبديل متعدد البروتوكولات باستخدام المؤشرات التعريفية.

جهاز الراوتر
كما في أجهزة الحاسوب المكتبية (PC) يمكن تنزيل نظام مايكروتك على جهاز مايكروتك راوتر (RouterBOARD) وهو جهاز يكون متوافقا مع نظام التشغيل مايكروتك (RouterOS)، يستخدم في الشركات الصغيرة أو المتوسطة التي تقدم خدمات الإنترنت اللاسلكي.

تطوير أسواق تكنولوجيا المعلومات
مشروع حديث في مالي لبناء بنية تحيتية رخيصة للإنترنت يستخدم أجهزة مايكروتك وأنظمة تشغيلها وذلك لأسباب تكلفة النظام القليلة، المرونة، كما أن لديه قاعدة مستخدمين كبيرة في مالي مقارنة بالمنتجات الأخرى.، أيضًا نظام تشغيل مايكروتك هو النظام المفضل لبناء شبكات لاسلكية في بوركينا فاسو.

في عام 2008 أيضًا تقرر أن يكون نظام تشغيل مايكروتك هو النظام المستخدم من قبل بلدية بريبري -البرازيل لبناء بنية تحتية لتوزيع الإنترنت مجانًا ، كما أنه هو النظام المفضل في جمهورية التشيك عن غيره من الأنظمة.
أيضًا ضمن إطار برنامج OLPC، نشرت أورغواي شبكة لاسلكية في المدارس باستخدام نظام المايكروتك، حيث يقدر تعداد الطلاب المستفيدين من هذه الشبكات حوالي 200000 طالب يمكنهم من الاتصال بالإنترنت اللاسلكي عن طريق لابتوب أو أي جهاز حاسوب يمكن وصله لاسلكيًا.

مراجع

وصلات خارجية
 صفحة شركة مايكروتك
 منتدى الدعم الفني للشركة
 ويكي الشركة
 طريقة تنصيب البرنامج
 الصفحة الرئيسية لمنتج راوتر بورد
 MikroTik User Meeting (MUM)

باعة معدات الاتصالات
برمجيات
تأسيسات سنة 1996 في لاتفيا
ريغا
شبكات الحاسوب
شركات أسست في 1996
شركات في لاتفيا

مايكروتك


La Orden de Dannebrog (danés: Dannebrogordenen) es una orden de caballería danesa creada por el rey Cristián V en 1671, y otorgada para honrar y recompensar a los miembros de Dinamarca por su servicio meritorio, tanto civil como militar, por su contribución particular a las artes, las ciencias, los negocios, o por el trabajo en beneficio de los intereses daneses. En 1808 la orden fue reformada siguiendo el modelo de la Legión de Honor francesa y clasificada en cuatro grados y seis clases.

Grados y Clases

Grado especial:
 Clase Gran Comandante (Storkommandør): luce la insignia con diamantes colgando del cuello (caballeros) o en un lazo (damas), y la estrella a la izquierda. Está reservada a personas de origen principesco cercanas a la Casa Real Danesa, con un máximo de 7 miembros.
 Orden de 1 ª Grado:
 Gran Cruz (Storkors): luce la insignia en el collar y una parte sobre el hombro derecho, además de la estrella a la izquierda.
 Orden de 2 ª Grado:
 Comandante de 1 ª Clase (Kommandør af 1. grad): luce la cruz de pecho a la izquierda y la insignia colgando del cuello (caballeros).
 Comandante (Kommandør): luce la insignia colgando del cuello (caballeros) o en un lazo (damas).
 Orden de 3 ª Grado:
 Caballero de 1 ª clase (Ridder af 1. grad): luce la insignia colgando de un galón (caballeros) o de un lazo (damas), con una roseta.
 Caballero (Ridder): luce la insignia colgando de un galón (caballeros) o de un lazo (damas).

También hay una Cruz de honor (Dannebrogordenens Hæderstegn), otorgada a aquellos que ya han recibido la insignia de la Orden de Dannerbrog. La insignia es similar a la de la orden, pero es toda de plata, y es lucida en un galón (caballeros) o en un lazo (damas) con una roseta.

El estatuto de la Orden fue modificado en 1951 por una Real Ordenanza, para que tanto hombres como mujeres pudiera ser miembros de la Orden.

Insignia

La medalla de la Orden es una cruz Dannebrog blanca esmaltada (una cruz patada, siendo el brazo de abajo más largo que los otros) con un borde rojo esmaltado, para los caballeros en plateado y para todos los demás dorado o de plata dorada. En la parte superior se encuentra el monograma Real del monarca que la concede con la distintiva corona real danesa. Al frente, la cruz lleva el monograma Real de Cristián V en su centro, así como el lema de la Orden: Gud og Kongen (Dios y el Rey) en sus brazos. En el reverso se encuentra el monograma Real Valdemar II Sejr, Cristián V y Federico VI, así como los años 1219, 1671 y 1808, años en que cada uno de ellos ascendió al trono danés. En cada uno de los cuatro ángulos de la cruz se encuentra una pequeña corona Real danesa.

El collar de la Orden está hecho de oro, con pequeñas cruces de Dannebrog esmaltadas, alternándose con monogramas Reales representado a los reyes Valdemar II Sejr y Cristián V, el reputado y el actual fundador de la Orden, respectivamente. Cuando el collar es usado el lazo no lo es.

La placa de la Orden posee la forma de una estrella plateada de ocho puntas con rayos rectos y una cruz de Dannebrog (similar al frente de la medalla pero sin el monograma Real encima o las coronas Reales entre los brazos de la cruz) en el centro.

La cruz de pecho de la Orden es similar a la cruz de la estrella, pero más larga y plateada en vez de blanco esmaltado y sin los rayos plateados de la estrella.

El lazo de la Orden es morié de seda blanca con bordes rojos, los colores nacionales de Dinamarca.

La Orden originalmente tenía entre sus insignias un manto como vestimenta para los caballeros (desde 1808, para los caballeros Gran Cruz) reservada para ocasiones muy solemnes. El hábito consistía en un jubón blanco, pantalones blancos, medias y zapatos blancos, sobre el cual se llevaba una capa roja con líneas blancas y la estrella de la Orden bordado en plata en su lado izquierdo. Sobre esta capa roja se usaba una caperuza blanca con cuello bordado en oro, sobre el cual se llevaba el collar de la Orden (el hábito siempre se usaba con el collar y nunca con el lazo de la Orden). El hábito tenía además un sombrero negro con una pluma del penacho de un avestruz blanco o rojo. Ese hábito es casi idéntico al que vestían los caballeros de la Orden del Elefante.

Cruz de Honor

El Dannebrogordenens Hæderstegn (Cruz de Honor de la Orden del Dannebrog) en los tiempos modernos solo se otorga a los daneses a quienes ya se les ha otorgado la Orden del Dannebrog.  También lo usan los miembros de la familia real.  Su insignia es similar a la insignia de la Orden, pero toda en plata, y se usa en una cinta (caballeros) o lazo (damas) con roseta en el pecho izquierdo.

La insignia de la Orden debe ser devuelta a la muerte del titular.

Destinatarios

Cada ministro danés tiene un cupo de Caballeros y Caballeros de 1ª clase que puede otorgar a su discreción. Es dado comúnmente a oficiales de alto rango de la policía, la fuerza armada y los servicios de emergencia.

También es entregada a políticos en el Folketing luego de 8 años de servicio electo. A los ministros se les entrega el rango de Caballeros de 1ª clase.

El rango de Comandante es dado a Coroneles, ministros y otros oficiales de alto rango como regalo de retiro luego de un largo servicio.

Comandante de 1ª clase es dado a almirantes, generales, jueces de la Suprema corte, embajadores y otros líderes gubernamentales como regalo de retiro.

La Gran Cruz es generalmente más usada por almirantes, generales, jueces de la Suprema corte, embajadores y similares como recompensa por servicios meritorios a Dinamarca.

La Cruz de honor es más dada a oficiales de alto rango de la Corte Real, como los Hofmarskäle.

Finalmente, el grado de Gran Comandante es solo dado a 8 personas. El monarca que reina es siempre Gran Comandante, y puede dar este grado a otras 7 personas - generalmente familia cercana.

Uso diplomático

La Orden de Dannebrog es comúnmente usada como herramienta de diplomacia.

Si un país extranjero tiene una Orden que concede rangos a diplomáticos extranjeros en su país, entonces sus diplomáticos en Dinamarca también pueden acceder a un rango de la Orden. Es una especie de "ojo por ojo" - si, por ejemplo, el embajador danés en Alemania obtiene un rango luego de x años de servicio, el embajador alemán en Dinamarca recibe un rango en la Orden de Dannebrog.

Para ser elegible el embajador debe residir en Dinamarca y debe tener al menos tres años de servicio.

Gran Comandantes

 Su Majestad Margarita II, Reina de Dinamarca, Maestra de la Orden (14 de enero de 1972)
 Su Majestad Constantino II, Rey de los Helenos (12 de marzo de 1964)
 Su Majestad Carlos XVI Gustavo, Rey de Suecia (10 de octubre de 1975)
 Su Majestad Harald V, Rey de Noruega (28 de octubre de 1991)
 Su Alteza Real Benedicta, Princesa de Dinamarca (27 de enero de 1993)
 Su Alteza Real Federico, Príncipe Heredero de Dinamarca (1 de enero de 2004)
 Su Alteza Real Joaquín, Príncipe de Dinamarca (16 de abril de 2004)

El difunto Príncipe Enrique de Dinamarca había sido Gran Comandante desde 1973. Como tal, su muerte en 2018 dejó un puesto de Gran Comandante disponible.  El número de Grandes Comandantes nunca excede de 8.

Joyería y orfebrería

Debajo una lista de joyeros que han hecho la insignia para la Orden:

Anton Michelsen se hizo de una parte de Royal Copenhagen A/S que es actualmente el proveedor.

Retirada de la orden

Las personas pueden ser privadas de la corporación, si son declarados culpables de delitos. Los siguientes ejemplos son de personas que han perdido el orden por esta razón, Peter Adler Alberti (1910), Erik Ninn-Hansen (1995) y Peter Brixtofte (2008).

Después de la Primera guerra de Schleswig (1848 - 1851), los oficiales y los funcionarios daneses que se habían pasado al bando enemigo y habían participado en la revuelta de Schleswig-Holstein, eran despojados de la Dannebrog, a menos que se les haya dado una amnistía por el rey.

Diferencia entre la orden del Elefante y la orden de Dannebrog

La Orden del Elefante, que posiblemente tenga su origen en el s. XV, se utilizaba antiguamente para otorgar a los soberanos extranjeros y a los miembros de la familia real. Hoy en día se otorga a jefes de Estado extranjeros y miembros de la familia real; mientras que la orden de Dannebrog actualmente es para condecorar solo a ciudadanos de nacionalidad danesa por sus méritos.

Notas

Órdenes, condecoraciones y medallas de Dinamarca
Órdenes de caballería de Dinamarca
Dinamarca en el siglo XVII

Orden de Dannebrog


Kerkor "Kirk" Kerkorian (n. 6 iunie 1917 – d. 15 iunie 2015) a fost un om de afaceri, investitor și filantrop american de origine armeană. El a fost președinte și director general al Tracinda Corporation, companie cu sediul în Beverly Hills, California. Kerkorian a avut un rol important în modelarea Las Vegasului, fiind considerat alături de arhitectul Martin Stern, Jr. drept "părintele mega-resorturilor". Este cunoscut pentru construirea celor mai mari hoteluri din Las Vegas de atunci: Hotel International (deschis în 1969), MGM Grand Hotel (1973) și MGM Grand (1993). A cumpărat studioul de film Metro-Goldwyn-Mayer în 1969.

De origine armeano-americană, Kerkorian a donat peste 1 miliard de dolari în scopuri caritabile în Armenia prin intermediul Fundației Lincy, care a fost înființată în 1989 și care și-a concentrat eforturile pe reconstruirea nordului Armeniei, după cutremurul din 1988. Kerkorian a finanțat și un film despre Genocidul Armean, intitulat "The Promise", a cărui premieră a avut loc în Statele Unite în aprilie 2017. În anul 2000 revista Time l-a numit al zecelea cel mai mare donator din Statele Unite. Kerkorian a fost declarat cetățean de onoare al Armeniei de către președintele Robert Kocharyan în septembrie 1998. Același Kocharyan i-a acordat titlul de Erou Național al Armeniei, cea mai înaltă distincție a statului, în mai 2004.

Primii ani
Kerkor Kerkorian s-a născut la 6 iunie 1917, în Fresno, California, din părinți imigranți de origine armeană. Prima limbă pe care a învățat-o a fost armeana, recunoscând că "nu a învățat limba engleză, până când a început să iasă prin cartier". Familia lui s-a mutat la Los Angeles în urma crizei economice din 1920-1921. Abandonând școala în clasa a VIII-a, Kerkorian a devenit boxer amator sub tutela fratelui său mai mare, Nish Kerkorian, luptând sub numele de "Rifle Right Kerkorian" (ro: o dreaptă ca o pușcă) și câștigând centura Campionatului Pacificului de box amator la categoria semimijlocie. Kirk Kerkorian mai avea o soră mai mare, Rose Kerkorian.

Cariera de afaceri

Aviație
Simțind faptul că cel de-al Doilea Război Mondial va izbucni curând, și nedorind să se alăture infanteriei, Kerkorian a învățat să piloteze la Happy Bottom Riding Club
din deșertul Mojave. În schimbul lecțiilor de zbor primite de la pionierul în aviație Pancho Barnes, a fost de acord să aibă grijă de vite și să le mulgă.

După ce și-a obținut certificatul de pilot comercial în șase luni, Kerkorian a aflat că Forțele Aeriene Regale Britanice încercau să treacă cu avioanele canadiene De Havilland DH.98 Mosquito peste Atlanticul de Nord, până în Scoția. Rezervorul acestor aeronave avea suficient combustibil pentru , în timp ce călătoria spre Scoția era de . În loc să aleagă un traseu mai sigur, Montreal–Labrador–Groenlanda–Islanda–Scoția (deși, mergând mai departe spre nord ar fi putut duce la înghețarea și deformarea aripilor și în cele din urmă la prăbușirea avionului); Kerkorian a preferat ruta mai directă denumită "Valul Islandei", care oferea un impuls avioanelor spre Europa, însă acesta nu era constant și putea duce la prăbușirea aeronavei. Deși unii susțin că unul din patru avioane nu reușeau să ajungă la destinație, rata reală de reușită era mai apropiată de unul din patruzeci. În mai 1944, Kerkorian și comandantul său John de Lacy Wooldridge au zburat pin val și au depășit vechiul record de traversare. Wooldridge a ajuns în Scoția în șase ore și 46 minute; Kerkorian, în șapte ore și nouă minute. În doi ani și jumătate cu RAF Ferry Command, Kerkorian a livrat 33 de avioane, a pilotat mii de ore, a călătorit pe patru continente și a zburat pentru prima dată în viața sa cu un avion cu patru motoare.

După război, după ce a economisit majoritatea salariilor primite, Kerkorian a cheltuit 5.000 de dolari pe un avion Cessna. A lucrat ca pilot de aviație generală, și a făcut prima sa vizită în Las Vegas în 1944. După ce și-a petrecut mult timp în Las Vegas în timpul anilor 1940, Kerkorian a renunțat la jocurile de noroc și în 1947 a plătit 60.000 de dolari pentru Trans International Airlines, o companie aeriană de mici dimensiuni care opera curse tip charter, care transporta jucători de la Los Angeles la Las Vegas. Apoi Kerkorian a licitat pe câteva bombardiere rămase din timpul războiului, folosind bani împrumutați de la familia Seagram. În acea perioadă benzina, dar mai ales combustibilul de avion, erau greu de găsit, așa că a vândut combustibilul din rezervoarele avioanelor, cu care și-a plătit împrumutul, și a rămas în profit cu avioanele. A condus compania aeriană până în 1968, când a vândut-o pentru suma de 104 milioane de dolari companiei Transamerica Corporation.

Las Vegas
În 1962, Kerkorian a cumpărat , în Las Vegas, de-a lungul bulevardului "Las Vegas Strip" de la Flamingo cu 960.000$. Această achiziție a dus la construirea resortului Caesars Palace, care a închiriat terenul de la Kerkorian; chiria și eventuala vânzare a terenului spre Caesars în 1968 i-au adus lui Kerkorian un profit de nouă milioane de dolari.

În 1967, el a cumpărat  de teren pe Paradise Road în Las Vegas pentru 5 milioane de dolari și, împreună cu arhitectul Martin Stern, Jr., a construit International Hotel, care la acea vreme era cel mai mare hotel din lume; primii doi interpreți care au cântat pe marea scenă de la Showroom Internationale au fost Barbra Streisand și Elvis Presley. Presley a adus 4.200 de clienți (potențiali jucători), depășind în acest timp toate recordurile de spectatori din istoria comitatului Clark. Kerkorian, prin intermediul firmei International Leisure, a cumpărat și Hotelul Flamingo; în cele din urmă ambele hoteluri au fost vândute către Hilton Hotels Corporation și au fost redenumite Las Vegas Hilton și Flamingo Hilton.

După ce a achiziționat studioul de film Metro-Goldwyn-Mayer în 1969, Kerkorian (cu arhitectul Martin Stern Jr.) a deschis MGM Grand Hotel and Casino, care era mai mare decât Empire State Building și care era cel mai mare hotel din lume la acea vreme. Pe 21 noiembrie 1980, primul MGM Grand a fost mistuit de flăcări într-un incendiu considerat drept unul dintre cele mai grave dezastre din istoria Las Vegasului. Departamentul de pompieri din comitatul Clark a raportat 84 de morți; au fost 87 de decese în total, cu trei dintre acestea survenind mai târziu la spital, ca urmare a rănilor din incendiu. După doar 8 luni de la incendiu, MGM Grand a fost redeschis. La aproape trei luni de la incendiul de la MGM, și Las Vegas Hilton a suferit aceeași soartă, opt oameni pierzându-și viața în incendiul de aici.

În 1986, Kerkorian a vândut hotelurile MGM Grand din Las Vegas și Reno pentru 594 de milioane de dolari către Bally Manufacturing. Hotelul din Las Vegas a fost ulterior redenumit Bally's. Desprins din Metro-Goldwyn-Mayer, MGM Resorts International deține și operează mai multe proprietăți, printre care Bellagio, actualul MGM Grand, Mirage, New York-New York, Circus, Circus, Mandalay Bay, Luxor, Excalibur, Monte Carlo și complexul CityCenter din Las Vegas, deschis în 2009.

MGM a vândut Treasure Island Hotel & Casino miliardarului și fostului proprietar a lui New Frontier, Phil Ruffin, pentru 750 de milioane de euro.

MGM
În 1969, Kerkorian l-a numit pe James Thomas Aubrey, Jr. în calitate de președinte al MGM. Aubrey a făcut disponibilizări și a vândut mai multe suveniruri și articole de recuzită istorice, precum papucii de rubin ai lui Dorothy din Vrăjitorul din Oz, majoritatea platourilor de filmare exterioare din Culver City și operațiuni din străinătate, cum ar fi studioul britanic MGM din Borehamwood. Kerkorian a vândut sistemul de distribuție MGM în 1973, și, treptat, s-a distanțat de administrarea zilnică a studioului. El a fost, de asemenea, acționar minoritar la Columbia Pictures, dar și-a pierdut acțiunile după ce Departamentul de Justiție i-a intentat un proces antitrust din cauză că deținea acțiuni la două studiouri. În 1979, Kerkorian a emis o declarație, susținând că MGM a devenit în principal o companie hotelieră; cu toate acestea, el a reușit să extindă filmoteca și sistemul de producție al MGM achiziționând studiourile United Artists de la Transamerica în 1981. Cele două companii au fuzionat, purtând denumirea MGM/UA Entertainment Company. În 1986, el a vândut MGM-ul lui Ted Turner. După ce achiziția a fost realizată, Turner a vândut subsidiara United Artists înapoi lui Kerkorian, din cauza datoriilor mari create prin aceste tranzacții.

În 2005, Kerkorian a vândut încă o dată MGM unui consorțiu condus de Sony. El și-a păstrat 55% din acțiunile MGM Mirage.

Pe 22 noiembrie 2006, compania de investiții Tracinda a lui Kerkorian s-a oferit să cumpere 15 milioane de acțiuni din MGM Mirage pentru a-și crește cota de acțiuni în gigantului de pariuri de la 56.3% la 61,7%, în cazul aprobării ofertei.

În mai 2009, în urma finalizării unei tranzacții de acțiuni de un miliard de dolari, oferit de MGM Mirage, Kerkorian și Tracinda au devenit acționari minoritari, pierzând controlul companiei de jocuri de noroc, după ce cota de acțiuni deținute de ei a scăzut de la 53,8% la 39%.

Industria auto
Implicarea lui în industria auto americană a început în 1995, când cu ajutorul fostului președinte și CEO al Chrysler, Lee Iacocca, Kerkorian a organizat o încercare de preluare de Chrysler Corporation. Planul nu i-a reușit, astfel că Kerkorian și-a vândut acțiunile de la Crysler în 1996. Doi ani mai târziu, Chrysler a fost achiziționată de producătorul german Daimler-Benz.

Kerkorian a deținut 9,9% din General Motors (GM). Potrivit relatărilor din presa de la 30 iunie 2006, Kerkorian a sugerat că Renault a achiziționat 20 de procente din GM pentru a salva General Motors-ul de sine. Pe 22 noiembrie 2006, Kerkorian a vândut 14 milioane de acțiuni din GM.

Pe 5 aprilie 2007, Kirk Kerkorian a făcut o ofertă de 4,58 de miliarde de dolari pentru Chrysler Group, subsidiara americană a Daimler-Chrysler.

Kerkorian a început să cumpere acțiuni în cadrul Ford Motor Company în aprilie 2008, și a cheltuit aproximativ 1 miliard de dolari pentru 6% din companiile acțiunii. Până în octombrie 2008, investiția și-a pierdut două treimi din valoarea sa, moment în care el a început să vândă. Tracinda a explicat, "având în vedere situația economică și condițiile de piață, el consideră mai sigure industria ospitalității, respectiv cea a jocurilor de noroc și industria petrolului și gazelor și, prin urmare, a decis să-și realoce resursele și să se concentreze pe acele industrii."

Pe 21 octombrie, Tracinda a vândut 7,3 milioane de acțiuni ale Ford la un preț mediu de 2,43 $, și a declarat că intenționează să-și reducă participația la Ford la 6,1 %, suferind o potențială pierdere totală de peste jumătate de miliard de dolari. Kerkorian a vândut restul acțiunilor pe care le mai avea la Ford pe 29 decembrie 2008.

Avere
Averea lui Kerkorian în anul 2008 era estimată la 16 miliarde de dolari, potrivit revistei Forbes, făcându-l cea de-a 41-a cea mai bogată persoană din lume și cel mai bogat om din California la acea vreme. Până în 2011, Kerkorian a fost printre cei mai afectați de recesiunea bursei, averea sa netă scăzând la 3,2 miliarde de dolari. În 2013, el se afla în același clasament Forbes abia pe poziția 412 cu o avere de 3,9 miliarde de dolari.

Viața personală
Kerkorian dădea rar interviuri și apărea rar în public. "Kerkorian participă rareori la ședințele consiliului și nu ține discursuri. El este timid, dar este și un negociator dur. Cei care-l cunosc-l descrie nu ca pe un pustnic hughesian, dar ca o persoană blândă, amabilă, normal."

Kerkorian a fost un pasionat jucător de tenis și a jucat în turnee cu jucători ca Lornie Kuhle și Alex Yemenidjian. Îi plăceau hainele scumpe (mai ales costumele personalizate făcute de designerul italian Brioni), dar conducea mașini relativ ieftine, cum ar fi un Pontiac Firebird, Jeep Grand Cherokee și un Ford Taurus.

Kerkorian a murit în Beverly Hills, California, pe data de 15 iunie 2015, la nouă zile după cea de-a 98-a aniversare.

Familia
Kerkorian a fost căsătorit de trei ori, mai întâi cu Hilda Schmidt din 1942 până în 1952. Căsătoria cu următoarea sa soție, Jean Maree Hardy, a fost una de durată, care a ținut timp de treizeci de ani, din 1954 până în 1984. Cei doi s-au întâlnit în stațiunea Thunderbird din Las Vegas. Doamna Hardy, o dansatoare din Anglia, a călătorit prin lume ca instructor de dans. Din această căsătorie Kerkorian a avut două fiice, Tracy și Linda, numele lor combinate dând și numele holdingului deținut de Kerkorian, Tracinda Corporation, dar și a organizației caritabile Fundația Lincy. Deși a divorțat, au rămas prieteni apropiați.

A treia căsătorie a lui Kerkorian, cea cu jucătoarea de tenis Lisa Bonder din 1999, a fost una de scurtă durată, fiind urmată de divorț după numai o lună. Cei doi au semnat un contract prenupțial înainte de căsătorie.

Fundația Lincy și activități filantropice
Kerkorian a avut o activitate filantropică prodigioasă, înființând fundația caritabilă The Lincy, numită după fiicele sale, Linda și Tracy, ("Lin" de la Linda și "cy" de la Tracy). Chiar dacă a donat prin intermediul fundației, potrivit surselor, mai mult de un miliard de dolari, Kerkorian nu a dorit ca numele să-i fie menționat în cadrul acestora. Prin Fundația Lincy, Kerkorian a acoperit jumătate din costul autostrăzii de 80 de kilometri care făcea legătură între Armenia și Nagorno-Karabah. Kerkorian a vizitat Armenia pentru prima dată în 1998. În următorul deceniu, Fundația Lincy a finanțat proiecte de infrastructură în valoare de mai mult de 200 de milioane de dolari în țara strămoșilor săi. În 2005, Kerkorian a contribuit cu 60 de milioane de dolari pentru reconstruirea unor școli și străzi din Armenia. Fondurile Lincy au fost, de asemenea, utilizate pentru renovarea a numeroase muzee, teatre și săli de concert din Armenia.

Fundația Lincy a fost desființată în 2011, după 22 de ani de activități caritabile, anunțându-și încetarea operațiunilor pe 14 februarie 2011, după ce a donat ultimele 200 de milioane de dolari Universității din California, Los Angeles. Jumătate din sumă a fost alocată pentru cercetări medicală, burse și alte proiecte, în timp ce cealaltă jumătate a fost alocată pentru a crea "Dream Fund" pentru cauze caritabile din întreaga țară.

Note

Bibliografie

Lectură suplimentară

 Making it in America: A Sourcebook on Eminent Ethnic Americans 2001
 More Peoples of Las Vegas: One City, Many Faces 2010
 The Rough Guide to Las Vegas 2011
 Philanthropists and Foundation Globalization 2011

 Articol despre Kirk Kerkorian și informații despre incendiul de la MGM
 Articol despre Kirk Kerkorian la Armeniapedia.org

Nașteri în 1917
Decese în 2015
Miliardari americani
Investitori americani
Filantropi americani
Oameni de afaceri din California

Kirk Kerkorian


Die Route nationale 685, kurz N 685 oder RN 685, war eine französische Nationalstraße, die von 1933 bis 1973 in zwei Abschnitt zwischen Riom und Aigueperse verlief. Ihre Gesamtlänge betrug 23 Kilometer.

Weblinks
 Route nationale française 685 auf WikiSara (französisch)

685

Route nationale 685


Mannfákurinn (latína: Centaurus) er bjart stjörnumerki á suðurhimni og eitt af 48 stjörnumerkjum fornaldar sem Kládíus Ptólmæos lýsti. Mannfákurinn er sýndur sem kentár úr grískri goðafræði, hálfur maður og hálfur hestur. α Centauri er næsta stjörnukerfi við Sólina og β Centauri er ein af stærstu stjörnum sem uppgötvaðar hafa verið. Í stjörnumerkinu er líka kúluþyrpingin ω Centauri sem er hugsanlega leifar af dvergþoku.

Tenglar
 Mannfákurinn á Stjörnufræðivefnum.

Stjörnumerki

Mannfákurinn


Woodford County is the name of two counties in the United States:

 Woodford County, Illinois
 Woodford County, Kentucky, originally Woodford County, Virginia (1788–1792)

Woodford County


Ian Erix er en amerikansk popsanger, sangskriver, tv-præsentator og social media personlighed. I 2013 fik han en kontrakt med Ultra Music og Sony Entertainment.

Eksterne henvisninger
 Officielt website

Sangere fra USA

Ian Erix


Rick Thomas Story (født 28. august 1984 Tacoma, Washington i USA), er en amerikansk MMA-udøver som konkurrer i organisationen Ultimate Fighting Championship (UFC). Han er i Danmark mest kendt for sin hovedkamp mod Martin Kampmann på UFC 139 den 19. november 2011. Han tabte tabte kampen via split decision.

Han har blandt andet besejret store navne som Jake Ellenberger (2008), Johny Hendricks (2010), Thiago Alves (2011) og islandske Gunnar Nelson som han kæmpede hovedkamp mod på UFC Fight Night: Nelson vs. Story den 4. oktober 2014.

Han begyndte til brydning som 12 årig og har studeret sundhed på Southern Oregon University.

Referencer

Eksterne henvisninger
 Profil - UFC.com

MMA-udøvere fra USA
Kampsportsudøvere

Rick Story


.

أحداث

1860
 تأسيس فريق تي إس في لكرة القدم في ألمانيا.
 نهاية الحرب الإسبانية المغربية.

مراجع

عقد 1860


ويستمورلاند  هي إحدى مدن مقاطعة إمبيريال، كاليفورنيا. تم إعطاؤها لقب مدينة في 30 يونيو، 1934.

التركيبة السكانية
حدّد مكتب تعداد الولايات المتحدة بيانات التركيبة السكانية لويستمورلاند في تعداد الولايات المتحدة. في ما يلي، التركيبة السكانية حسب تعدادي 2000 و 2010.

تعداد عام 2000
بلغ عدد سكان ويستمورلاند 2,131 نسمة بحسب تعداد عام 2000، وبلغ عدد الأسر 625 أسرة وعدد العائلات 502 عائلة مقيمة في المدينة. في حين سجلت الكثافة السكانية . وبلغ عدد الوحدات السكنية 667 وحدة بمتوسط كثافة قدره .
وتوزع التركيب العرقي للمدينة بنسبة 55.75% من البيض و 1.03% من الأمريكيين الأفارقة و 0.70% من الأمريكيين الأصليين و 0.33% من الأمريكيين ذوي الأصول الآسيوية و 0.05% من سكان جزر المحيط الهادئ و 39.42% من الأعراق الأخرى و 2.72% من عرقين مختلطين أو أكثر و 82.21% من الهسبانيون أو اللاتينيون من أي عرق.

بلغ عدد الأسر 625 أسرة كانت نسبة 55.2% منها لديها أطفال تحت سن الثامنة عشر تعيش معهم، وبلغت نسبة الأزواج القاطنين مع بعضهم البعض 56% من أصل المجموع الكلي للأسر، ونسبة 19% من الأسر كان لديها معيلات من الإناث دون وجود شريك،  بينما كانت نسبة 5.3% من الأسر لديها معيلون من الذكور دون وجود شريكة وكانت نسبة 19.7% من غير العائلات. تألفت نسبة 17% من أصل جميع الأسر من عدة أفراد يعيشون في نفس المنزل ونسبة 8.5% كانت تتألف من شخص يعيش بمفرده يبلغ من العمر 65 عاماً أو أكثر. وبلغ متوسط حجم الأسرة المعيشية 3.41، أما متوسط حجم العائلات فبلغ 3.87.

بلغ العمر الوسطي للسكان 28.9 عاماً. وكانت نسبة 35.8% من القاطنين تحت سن الثامنة عشر، وكانت نسبة 10.5% بين الثامنة عشر والرابعة والعشرين عاماً، ونسبة 26.5% كانت واقعةً في الفئة العمرية ما بين الخامسة والعشرين والرابعة والأربعين عاماً، ونسبة 17.7% كانت ما بين الخامسة والأربعين والرابعة والستين، ونسبة 9.6% كانت ضمن فئة الخامسة والستين عاماً فما فوق. يوجد لكل 100 أنثى 94.4 ذكر، ويوجد لكل 100 أنثى في الثامنة عشر من عمرها فما فوق 92.3 ذكر.

بلغ متوسط دخل الأسرة في المدينة 23,365 دولارًا، أما متوسط دخل العائلة فبلغ 26,667 دولارًا. وكان متوسط دخل الذكور 27,500 دولارًا مقابل 19,107 دولارًا للإناث. وسجل دخل الفرد الخاص بالمدينة 8,941 دولارًا. وكانت نسبة 27.3% من العائلات ونسبة 27.2% من السكان تحت خط الفقر، وكان من هؤلاء نسبة 38.5% تحت سن الثامنة عشر ونسبة 14.6% في الخامسة والستين من العمر وما فوق.

تعداد عام 2010
بلغ عدد سكان ويستمورلاند 2,225 نسمة بحسب تعداد عام 2010، وبلغ عدد الأسر 631 أسرة وعدد العائلات 534 عائلة مقيمة في المدينة. في حين سجلت الكثافة السكانية . وبلغ عدد الوحدات السكنية 678 وحدة بمتوسط كثافة قدره .
وتوزع التركيب العرقي للمدينة بنسبة 46.65% من البيض و 0.94% من الأمريكيين الأفارقة و1.71% من الأمريكيين الأصليين و 0.49% من الأمريكيين ذوي الأصول الآسيوية و 46.83% من الأعراق الأخرى و 3.37% من عرقين مختلطين أو أكثر و 87.10% من الهسبانيون أو اللاتينيون من أي عرق.

بلغ عدد الأسر 631 أسرة كانت نسبة 53.2% منها لديها أطفال تحت سن الثامنة عشر تعيش معهم، وبلغت نسبة الأزواج القاطنين مع بعضهم البعض 47.4% من أصل المجموع الكلي للأسر، ونسبة 27.6% من الأسر كان لديها معيلات من الإناث دون وجود شريك،  بينما كانت نسبة 9.7% من الأسر لديها معيلون من الذكور دون وجود شريكة وكانت نسبة 15.4% من غير العائلات. تألفت نسبة 14.1% من أصل جميع الأسر من عدة أفراد يعيشون في نفس المنزل ونسبة 6.7% كانت تتألف من شخص يعيش بمفرده يبلغ من العمر 65 عاماً أو أكثر. وبلغ متوسط حجم الأسرة المعيشية 3.53، أما متوسط حجم العائلات فبلغ 3.82.

بلغ العمر الوسطي للسكان 29.2 عاماً. وكانت نسبة 34.4% من القاطنين تحت سن الثامنة عشر، وكانت نسبة 10.5% بين الثامنة عشر والرابعة والعشرين عاماً، ونسبة 23.7% كانت واقعةً في الفئة العمرية ما بين الخامسة والعشرين والرابعة والأربعين عاماً، ونسبة 20.2% كانت ما بين الخامسة والأربعين والرابعة والستين، ونسبة 11.2% كانت ضمن فئة الخامسة والستين عاماً فما فوق. وتوزع التركيب الجنسي للسكان بنسبة 46.7% ذكور و 53.3% إناث.

أعلام
 واكاكو ياماوتشي

مراجع

مدن كاليفورنيا

مدن في مقاطعة إمبيريال (كاليفورنيا)

ويستمورلاند (كاليفورنيا)


الحشيشينة (كان اسمها برج الحشيشينة) قرية تقع بجنوب ولاية صفاقس من الجنوب الشرقي التونسي، على الطريق الوطنية رقم 1، بين مدينتي صفاقس وقابس، وتبعد 65  جنوب غربي مدينة صفاقس، و10  شمال شرقي مدينة الصخيرة.

قرى ولاية صفاقس

الحشيشينة


Der Theaterplatz () ist ein Platz im Zentrum Moskaus.

Am Theaterplatz befinden sich das Bolschoi-Theater und das Maly-Theater. Beim Platz liegen auch die Metrostationen Teatralnaja und Ochotny Rjad. Von 1919 bis 1991 hieß er Swerdlow-Platz.

Weblinks

Platz in Moskau
Platz in Europa
Zentraler Verwaltungsbezirk (Moskau)

Theaterplatz (Moskau)


NGC 6767 je dvostruka zvijezda u zviježđu Liri.

Izvori

Vanjske poveznice

  Hartmut Frommert: Revidirani Novi opći katalog
  Izvangalaktička baza podataka NASA-e i IPAC-a
  Astronomska baza podataka SIMBAD
   VizieR
 DSS-ova slika NGC 6767
  Auke Slotegraaf: NGC 6767 Deep Sky Observer's Companion
   DSO-tražilica
  Courtney Seligman: Objekti Novog općeg kataloga: NGC 6750 - 6799

6767

NGC 6767