The sacred surrender er en film instrueret af Charlotte Andersen.

Handling
En video om mennesket i forhold til jordkloden, universet, tiden, i billeder som: dans, yoga, musik etc. Definition frem for intellektuel barriere.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1989

Eksperimentalfilm fra Danmark

The sacred surrender


iroA Universidade de Tecnologia Khajeh Nasir al-Din Tusi é uma das principais universidades públicas de Teerã. O núcleo inicial desta universidade remonta a 1307, com a aprovação do Conselho da Revolução Cultural desta universidade em 1980 com a fusão de 9 centros de ensino superior (Instituto Técnico Hafiz Nafisi (fundado pelo Engenheiro Habib Nafisi ), Escola Técnica Superior, Escola de Topografia, Instituto de Hidrologia, Escola de Meteorologia e Ciências Atmosféricas, Faculdade de Telecomunicações, Escola de Construção, Universidade de Trabalho e Formação Profissional, Secretário Técnico da Politécnica de Teerã, Universidade de Ciência e Tecnologia, Complexo Educacional do Ministério de Estradas, Complexo Tecnológico de Teerã e Escola de Ensino Médio de Televisão e Cinema) foi formado e, em 1988, foi renomeado em homenagem a Khajeh Nasir al-Din Tusi, um cientista iraniano.

A Universidade de Tecnologia Khajeh Nasir al-Din Tusi possui atualmente 85 centros científicos, 194 laboratórios de pesquisa e educação, 13 centros de pesquisa, 3 grupos de pesquisa, 6 institutos de pesquisa, 11 empresas baseadas no conhecimento e 28 empresas de centros de crescimento que operam nas áreas especializadas de a Universidade.

Esta universidade tem sido capaz de contribuir para muitas das realizações de pesquisa do Irã, concluindo muitos contratos com várias indústrias no país, enquanto resolve seus problemas especializados. O conjunto das suas actividades de investigação indica o dinamismo da universidade em vários campos científicos e industriais que em alguns campos apenas as forças especializadas do país trabalham nesta universidade ou são por ela formadas.

De acordo com bancos de dados confiáveis para classificar universidades em todo o mundo, a Universidade de Tecnologia Khajeh Nasir al-Din Tusi fez um progresso e crescimento significativos.

A universidade opera em 11 faculdades com 18 programas de graduação, 53 pós -graduação e 23 programas de doutorado. De acordo com Mahmoud Ahmadian, vice-chanceler da Universidade Khajeh Nasir, a proporção de professores para alunos nesta universidade é atualmente de 1 para 18 devido ao recrutamento de membros do corpo docente.

Fundo

O núcleo primário desta universidade é a Faculdade de Telecomunicações, que foi criada em 1961 na actual localização da Faculdade de Engenharia Electrotécnica e em 1318, o seu estatuto foi aprovado pela Assembleia Nacional .

A Universidade de Tecnologia Khajeh Nasir al-Din Tusi, com sua estrutura atual, foi estabelecida pela primeira vez em 1980, após a aprovação da Sede da Revolução Cultural da fusão de 9 centros de ensino superior como um complexo universitário técnico e de engenharia, e então em 1983 foi renomeada a Universidade Técnica e de Engenharia. Em 1988, foi mudada para Universidade de Tecnologia Khajeh Nasir al-Din Tusi. A universidade conta atualmente com 5 polos científicos, 75 laboratórios de pesquisa, 6 grupos e centros de pesquisa e 5 institutos de pesquisa que atuam nas áreas de especialização da universidade.

Para além da área das telecomunicações, que tem sido leccionada como a primeira área nesta universidade desde 1307, a criação das faculdades de Engenharia Topográfica e Engenharia Mecânica remonta a 1333 e 1352, respetivamente.

Faculdades e centros afiliados

 Faculdade de Matemática
 faculdade de quimica
 Escola de Física
 Departamento de Engenharia Elétrica
 Faculdade de Engenharia Industrial
 Faculdade de Engenharia Civil
 Escola de Engenharia da Computação
 Faculdade de Engenharia Mecânica
 Escola de Engenharia e Ciência dos Materiais
 Escola de Engenharia Aeroespacial
 Escola de Geodésia e Geomática
 Grupo de cursos gerais
 Escola de Negócios da Universidade de Tecnologia Khoja Nasir al-Din Tusi (KBS)

A posição da universidade em classificações internacionais de prestígio
De acordo com bancos de dados de renome para classificação de universidades no mundo, a Universidade de Tecnologia Khajeh Nasir al-Din Tusi tem feito progressos e crescimento significativos: De acordo com as estatísticas do banco de dados de classificação ISI, esta universidade está entre os 1% dos produtores de ciência no mundo.

No ranking QS de 2020, a Khajeh Nasir University foi classificada como 401-450 na área de engenharia elétrica e eletrônica e 451-500 na área de engenharia mecânica.

A universidade foi classificada entre a 601ª e a 800ª do mundo na Times Magazine em 2016 e entre as 7 melhores universidades do Irã.

Também no ranking da Times Magazine em 2018, esta universidade foi classificada entre 601ª e 800ª no mundo e 173ª na Ásia, entre as 5 melhores universidades do Irã e acima de universidades como Sharif e Teerã.

Khajeh Nasir University no ranking temático do Times em 2018 nas áreas de física e astronomia, química pura e engenharia geral, em terceiro lugar no Irã, nas áreas de engenharia civil, engenharia mecânica e aeroespacial, engenharia elétrica e matemática e estatística no quarto lugar e na área de informática Ficou em segundo lugar no país.

Recursos

Ciência e tecnologia no Irã
Escolas de engenharia
Educação em Teerã

Universidade de tecnologia K. N. Toosi


Artà, Batı Akdeniz'de, İspanya'nın doğu sahiline yakın, İspanya'nın özerk bölgesi olan Balear Takımadaları'na ait bir belediye. Mayorka Adası'nda olup nüfusu; 6,305'dir. (2002)

Dış bağlantılar

 Artá resmi sitesi
 Artá fotoğrafları

Balear Adaları

Artà


Als Beispruchsrecht bezeichnet man eine Verfügungsbeschränkung, welche vor allem im germanischen Recht bis hinein ins Mittelalter, aber auch in den altorientalischen Rechtsordnungen, gut bezeugt ist. Es bewirkte, dass ein Grundstück grundsätzlich nicht ohne vorherige Genehmigung durch die nächsten Erben, die so genannte Erbenlaub, verkauft werden konnte. Ihm lag die Idee eines Vorrangs der Rechte einer Sippe gegenüber den subjektiven Rechten eines Individuums, auch eines Sippenoberhauptes, zugrunde. Bei einer Veräußerung ohne Erbenlaub konnte der Erbe gegenüber dem Erwerber einen Herausgabeanspruch geltend machen.

Die Grundlage des Beispruchsrechts war das alte Sippeneigentum an Grund und Boden. Es hielt sich im deutschsprachigen Raum am längsten im sächsischen und im thüringischen Recht, wurde aber schon im Hochmittelalter weitgehend abgebaut. An seine Stelle trat das Näherrecht.

Literatur
 Gernot Kocher: Grundzüge der Privatrechtsentwicklung und der Geschichte der Rechtswissenschaft in Österreich. 2. Auflage Wien: Böhlau, 1997, 121 f.
 Werner Ogris: Beispruchsrecht. In: Handwörterbuch zur deutschen Rechtsgeschichte. Hrsg. von Adalbert Erler und Ekkehard Kaufmann, mitbegründet von Wolfgang Stammler. I. Band: Aachen – Haussuchung. Schmidt, Berlin 1971, ISBN 3-503-00015-1, Sp. 356 f.

Privatrechtsgeschichte
Rechtsgeschichte (Deutschland)
Rechtsgeschichte (Österreich)

Beispruchsrecht


دائرة برج باجي مختار هي أحد دوائر ولاية برج باجي مختار الجزائرية. وهي زهرة الصحراء الكبرى تقع في أقصى الجنوب الجزائري وتمول ثلاث ولايات باللحوم الحمراء: أدرار، تندوف، تمنراست.

تم ترقية دائرة برج باجي مختار إلى ولاية منتدبة سنة 2015.

تضم دائرة البرج بلديتين هما:
 برج باجي مختار
 تيمياوين

مراجع

دوائر ولاية برج باجي مختار

دائرة برج باجي مختار


සයිඩෝනියා මෙන්සා යනු අඟහරු මත පවතින ඇල්බෙඩෝ ලක්ෂණයකි. (ප්‍රදේශයකි). එය ග්‍රහලෝකයේ උතුරු අර්ධ ගෝලයේ, ආන්තරික ප්‍රදේශයට දකුණින් අධික ලෙස ආවාට සහිත ප්‍රදේශයකට හා උතුරේත් තැනි බිමකට මැදිව පිහිටයි. සමහරක් භූ විද්‍යාඥයන් විශ්වාස කරන්නේ උතුරු තැනිතලාව පෙර සයුරකව පැවති බවත් සයිඩෝනියා එහි වෙරළ තීරය බවත්ය. (මෙය තවමත් ස්ථිරව සොයා ගෙන නොමැත). සයිඩෝනියාහි මේසා (Mesas) විශාල ප්‍රමාණයක් අඩංගුවන අතර  ඉන් සමහරක් විද්‍යාත්මක හා ජනප්‍රියව අවධානය දිනා ගෙන ඇත.

සයිඩෝනියා මෙන්සා (Cydonia Mensae)


Lost in the Stars ist ein zum Genre des Musicals gerechnetes und von den Autoren als musikalische Tragödie (musical Tragedy) bezeichnetes Bühnenwerk von Kurt Weill und Maxwell Anderson. Es steht der Oper nahe.

Aufführungen
Das Stück basiert auf dem 1948 erschienenen Roman Cry, the Beloved Country (dt. Denn sie sollen getröstet werden) von Alan Paton. Die Uraufführung fand 1949 am Broadway statt und stellt das letzte Bühnenwerk Kurt Weills dar, der im darauf folgenden Jahr starb. Am 1. Juli 1950 nach 281 Aufführungen wurde es abgesetzt. Die New York City Opera präsentierte das Musical dann wieder im April 1958 unter Regisseur Jose Quintero und mit Lawrence Winters als Stephen Kumalo.
Ein Broadway-Revival erlebte das Stück im Imperial Theatre am 18. April 1972 und endete am 20. Mai nach 39 Vorstellungen.

Inhalt
Im August 1949 erfährt der farbige Reverend Stephen Kumalo der St. Markus-Kirche in dem südafrikanischen Dorf Ndotsheni aus einem Brief seines in Johannesburg lebenden Bruders John, dass seine Schwester in Schwierigkeiten ist. Stephen will ihr helfen und auch seinen Sohn Absalom, der in den Minen arbeitet, suchen. In Johannesburg bittet ihn seine Schwester die Betreuung ihres kleinen Sohnes Alex zu übernehmen. Er findet auch Absalom, der trotz seiner schwangeren Freundin Irina im Begriff ist, auf die schiefe Bahn zu geraten. Bei einem Raub tötet Absalom Arthur Jarvis, einen weißen Freund seines Vaters, und landet im Gefängnis.

Stephen gerät in eine Glaubenskrise, denn sein Sohn könnte entweder eine Lüge erzählen und weiterleben oder die Wahrheit sagen und sterben. Absalom sagt die Wahrheit und wird zum Tod durch den Strang verurteilt. Stephen verheiratet Absalom und Irina im Gefängnis und kehrt mit Irina und Alex zurück. Am Morgen der Hinrichtung stattet unerwartet der Vater des Ermordeten dem Mörder einen Besuch ab und trifft dabei Stephen, dem er erzählt, dass beide ihre Söhne verloren haben. Aus Anerkennung ihrer gegenseitigen Trauer und trotz ihrer unterschiedlichen Rassen, bietet er seine Freundschaft an und Stephen akzeptiert.

Adaptionen
1974 drehte Daniel Mann einen gleichnamigen Film auf der Basis des Bühnenstücks.

Weblinks
Beschreibung. kwf.org (englisch) mit Liste der Arien.

Einzelnachweise

Musical (Werk)
Werk von Kurt Weill
Maxwell Anderson
Musik 1949

Lost in the Stars


Erik Poppe (født 24. juni 1960 i Oslo) er en norsk regissør og filmfotograf.

Biografi
Poppe voksede op i Norge og Portugal. Han blev uddannet fotograf fra Oslo i 1982 og arbejdede som fotojournalist for nyhedsbureauet Reuters og avisen VG i perioden 1983 til 1987. Han uddannede sig herefter som filmfotograf ved Dramatiska Institutet i Stockholm frem til 1991. Senere producerede han en række reklamefilm, musikfilm, kortfilm og dokumentarfilm indtil 2003. Sammen med Finn Gjerdrum og Thorleif Hauge startede han filmvirksomheden Paradox Produksjon AS i 1997.

Hans mest berømte arbejder er Oslo Trilogien Schpaaa (1998), Hawaii, Oslo (2004), DeUSYNLIGE (2008), Kongens valg (2016) og Utøya 22. juli (2018).

Poppe blev tildelt Kodak Award på Filmfestivalen i Moskva for Eggs, instrueret af Bent Hamer, i 1994. For Hawaii, Oslo, vandt han Amandaprisen for bedste norske film i 2004. For Kongens valg, vandt han Amandaprisen for blandt andre bedste norske biograffilm.

Eksterne henvisninger

 Erik Poppe  hos Filmweb
 Erik Poppe hos Paradox

Filminstruktører fra Norge

Personer fra Oslo

Erik Poppe


La Loi sur la Saskatchewan (Anglais : Saskatchewan Act), entrée en vigueur le  septembre 1905, fut la  du Parlement du Canada qui a créé la province de la Saskatchewan. La Loi est de nature similaire à la Loi sur l'Alberta, qui a créé la province de l'Alberta au même moment.

Son titre long est Loi concernant la création de la province de la Saskatchewan et l'organisation de son gouvernement. La Loi a reçu la sanction royale le 20 juillet 1905.
La Loi sur la Saskatchewan a défini les limites des circonscriptions électorales de la première élection générale saskatchewanaises de 1905.

La Loi sur la Saskatchewan fait partie de la Constitution du Canada.
L'Acte de la Saskatchewan a été renommé en Loi sur la Saskatchewan dans la Loi constitutionnelle de 1982.

Création
De 1870 à 1905, la région qui est aujourd'hui la Saskatchewan faisait partie des Territoires du Nord-Ouest, établis par le Parlement du Canada. Au fur et à mesure que la population des Territoires du Nord-Ouest augmentait, son gouvernement est passé d'un  nommé en 1876 à un gouvernement responsable en 1897, puis à des pouvoirs provinciaux presque complets, à l'exception de l'impôt direct en 1901. Cependant, avec le gouvernement du Canada ne parvenant pas à couvrir toutes les dépenses des territoires, le premier ministre Frederick Haultain a demandé le statut de province pour une grande partie des territoires.

La proposition initiale du conservateur Haultain au premier ministre libéral Wilfrid Laurier en 1900 a été appuyée par le libéral James Ross et a été prise en considération par Clifford Sifton, ministre de l'Intérieur. Haultain souhaitait que toute la région située entre le Manitoba et la Colombie-Britannique soit constituée en une seule province, en raison de l'histoire et de l'économie communes de la région. D'autres ont soutenu la division de la région en deux provinces distinctes ou plus en fonction des districts provisoires existants, de peur qu'une seule province ne soit difficile à manier et qu'elle ne domine la politique fédérale. Le gouvernement Laurier reporte toute décision après les élections de 1904, au cours desquelles Haultain fait activement campagne pour les conservateurs. Les conservateurs ont perdu face aux libéraux de Laurier et, après les élections, les libéraux ont décidé de créer deux provinces, la Saskatchewan et l'Alberta.

Deux articles de la loi telle qu'elle a été adoptée ont suscité une importante controverse : l'article 17, qui a inscrit dans la Constitution les droits existants de la minorité religieuse dans chaque district scolaire, qu'il soit catholique romain ou protestant, d'établir des écoles séparées financées par l'État, sans discrimination dans le financement public contre les écoles séparées et l'article 21, qui réservait la gestion des terres publiques et des ressources naturelles au gouvernement du Canada.

L'article 17 était controversé parce que la question de l'instruction religieuse était également parallèle aux questions linguistiques, car les protestants étaient principalement anglophones et la plupart des francophones étaient catholiques romains. Les Canadiens anglais estimaient que les immigrants devaient être assimilés à la culture et à la langue britanniques, tandis que les Canadiens français considéraient toute suppression des protections existantes comme une attaque contre la culture française. Clifford Sifton a démissionné plutôt que d'appuyer le projet initial de cette disposition, qu'il considérait comme élargissant les droits alors en vigueur en vertu de la loi territoriale. Une version modifiée de l'article 17 a été incluse dans la loi malgré les protestations et la démission de Sifton.

L'article 21 permettait au gouvernement du Canada de conserver le contrôle sur les terres publiques et les ressources naturelles de la nouvelle province, contrairement à la situation dans les anciennes provinces, qui avaient le contrôle sur leurs terres publiques et leurs ressources naturelles.[4] Alors que la loi prévoyait des transferts monétaires pour compenser le manque de revenus tirés des ressources, cette politique a entravé la croissance économique de la nouvelle province[citation nécessaire] et est devenue l'une des sources originales d'aliénation de l'Ouest. Haultain a formé un parti de protestation, le Parti des droits provinciaux, autour de cette question. La province a finalement obtenu le contrôle des ressources naturelles en 1930, avec l'adoption des  et de la Loi constitutionnelle de 1930. Cette question a de nouveau été clarifiée dans la Loi constitutionnelle de 1982.

La Loi sur l'Alberta a été adoptée en même temps que la Loi sur la Saskatchewan, créant la nouvelle province d'Alberta. À l'époque, les deux lois étaient souvent appelées les « lois d'autonomie ». Les dispositions des deux lois sont très similaires.

Sections de la loi
La loi comprend les sections suivantes (paraphrasées):
 Fournit le nom abrégé de la Loi
 Décrit les limites physiques de la province.
 La Loi constitutionnelle de 1867 s'applique à la Saskatchewan.
 Quatre membres nommés au Sénat du Canada.
 La représentation actuelle à la Chambre des communes demeurera en vigueur jusqu'aux prochaines élections.
 Fixe le nombre de membres du Parlement en fonction de la population.
 Les lignes directrices électorales des Territoires du Nord-Ouest s'appliquent à la province jusqu'à ce qu'elles soient modifiées par le Parlement.
 Le lieutenant-gouverneur détermine les membres du Conseil exécutif.
 Le siège du gouvernement est Regina.
 Les pouvoirs du lieutenant-gouverneur des Territoires du Nord-Ouest sont les mêmes que ceux du lieutenant-gouverneur de la Saskatchewan.
 Le lieutenant-gouverneur fournira un grand sceau pour la nouvelle province.
 La chambre unique de la législature provinciale sera appelée l'Assemblée législative de la Saskatchewan.
 Initialement vingt-cinq membres de la législature provinciale jusqu'à ce qu'ils soient changés par ladite législature. Une annexe suivait le corps principal de la loi qui définissait les premières circonscriptions électorales de la province.
 Les lois actuelles des Territoires du Nord-Ouest s'appliquent à la Saskatchewan.
 Les premières élections générales doivent être déclenchées dans les six mois.[6]
 Lois et tribunaux : La Cour suprême des Territoires du Nord-Ouest peut être abolie en Saskatchewan si elle est remplacée par un tribunal semblable.
 Article 93 modifié de la Loi constitutionnelle de 1867 tel qu'il s'applique en Saskatchewan; les droits des catholiques romains et des protestants à des écoles séparées ont été maintenus.
 Subventions du gouvernement fédéral basées sur un montant fixe et la taille de la population.
 Versements annuels de  $ à la Saskatchewan de la part du gouvernement fédéral.
 Compensation pour l'utilisation des terres publiques par le gouvernement fédéral.
 Les terres, les mines et les minéraux fédéraux existants demeureront la propriété du gouvernement fédéral.
 Les propriétés et les actifs des Territoires du Nord-Ouest doivent être divisés également entre la Saskatchewan et l'Alberta.
 Préserve les droits de la Compagnie de la Baie d'Hudson sur les terres cédées à la Couronne.
 Dispositions pour le Chemin de fer Canadien Pacifique. Abrogée rétroactivement au 29 août 1966 par la modification constitutionnelle de 2022 (loi de la Saskatchewan).
 La présente Loi entre en vigueur le  septembre 1905.

Circonscriptions électorales d'origine
Les 25 circonscriptions électorales originales ont été définies dans une annexe suivant le corps principal de la loi. Ces 25 divisions étaient :
 Souris
 Cannington
 Moosomin
 Whitewood
 Grenfell
 Wolseley
 Saltcoats
 Yorkton
 South Qu'Appelle
 North Qu'Appelle
 South Regina
 Regina City
 Lumsden
 Moose Jaw
 Moose Jaw City
 Maple Creek
 Humboldt
 Kinistino
 Prince Albert
 Prince Albert City
 Batoche
 Saskatoon
 Rosthern
 Redberry
 Battleford

Notes et références

Annexes

Articles connexes
 Loi sur l'Alberta
 District de la Saskatchewan
 District d'Assiniboia

Liens externes

 Texte en anglais de l'Acte de la Saskatchewan
 Texte en anglais de l'Acte de l'Alberta

Loi canadienne
Constitution du Canada
Gouvernement de la Saskatchewan
1905 en droit
1905 au Canada

Loi sur la Saskatchewan


Isusovačka služba za izbjeglice (Jesuit Refugee Service - JRS) međunarodna je katolička organizacija s misijom pratnje, služenja i zagovaranja izbjeglica i drugih prisilno raseljenih osoba, kako bi se mogli liječiti, učiti i ostvariti vlastitu budućnost. Osnovan u studenom 1980. kao djelo Družbe Isusove, JRS je kao zaklada u Vatikanu službeno registriran 19. ožujka 2000. godine. Poticaj za osnivanje JRS-a došao je od tadašnjeg vrhovnog poglavara isusovaca, Pedra Arrupea, kojeg je na akciju potaknula nevolja vijetnamskih izbjeglica na brodovima (Thuyền nhân Việt Nam). JRS ima programe u preko 50 zemalja. Područja rada su edukacija, hitne pomoći, zdravstvena zaštita, egzistencijalni dohodak, pomirenje i psihosocijalna podrška. JRS je također uključen u zagovaranje i rad na ljudskim pravima. To uključuje osiguravanje da se izbjeglicama pruže njihova puna prava zajamčena Ženevskom konvencijom iz 1951. o statusu izbjeglica i rad na jačanju zaštite koja se pruža interno raseljenim osobama (IDP). Međunarodno sjedište JRS-a nalazi se u Rimu u Generalnoj kuriji Družbe Isusove. Međunarodni ravnatelj je Thomas H. Smolich, SI, a u Jugoistočnoj Europi Stanko Perica, SI.

Povijest
JRS je u studenom 1980. osnovao p. Pedro Arrupe SI, tadašnji generalni poglavar Družbe Isusove, s ciljem da odgovori na nevolje vijetnamskih izbjeglica s brodovima koji bježe iz svoje ratom razorene domovine.

Nakon završetka Vijetnamskog rata 1975. godine, stotine tisuća Južnovijetnamaca napustilo je svoje domove, krenuvši u pretrpanim čamcima preko Južnog kineskog mora. Mnogi nisu preživjeli putovanje; ubili su ih gusari ili su se utopili zbog oluja i nemirnog mora. P. Arrupe se osjećao ponukanim djelovati. Pozvao je isusovce "da unesu barem malo olakšanja u tako tragično stanje".

P. Arrupe pisao je na adrese više od 50 isusovačkih provincija u vezi sa situacijom, prepoznajući da su isusovci, koji su tada imali 27.000 članova diljem svijeta, bili u dobroj poziciji da koordiniraju globalni humanitarni odgovor. Kako su izbijali sukobi u Srednjoj i Latinskoj Americi, jugoistočnoj Europi i diljem Afrike, JRS je brzo prerastao od pomaganja vijetnamskim ljudima u čamcima u nekoliko kampova u jugoistočnoj Aziji do rada s izbjeglicama diljem svijeta.

Gotovo 20 godina nakon osnutka, JRS je službeno registriran kao zaklada Grada Vatikana 19. ožujka 2000. godine.

Danas Isusovačka služba za izbjeglice djeluje u 45 zemalja s preko 724.000 ljudi, od kojih su većina muslimani. Unatoč nazivu, samo oko 65 od 1800 zaposlenika Službe su članovi Družbe Isusove.

Misija
Misija JRS-a je pratiti, služiti i zagovarati u ime izbjeglica i drugih prisilno raseljenih osoba, kako bi se mogli liječiti, učiti i ostvariti vlastitu budućnost.

Kao međunarodna humanitarna nevladina organizacija, JRS nastoji ostvariti magis ideal Ignacija Lojolskog, utemeljitelja isusovaca. Jedna od ključnih poruka 35. generalne isusovačke kongregacije (2008.) bila je doseći nove fizičke, kulturne, religijske i socijalne granice, prema onima koji su otuđeni, što je zadatak koji su potvrdili dvojica Papa. Potraga za novim granicama odvela je JRS na mjesta gdje se izbjeglice suočavaju s uskraćivanjem i zloporabom njihovih osnovnih prava: u tradicionalne izbjegličke kampove, pritvorske centre i zatvore, zone sukoba, pogranična područja i u srcu velikih gradova, uključujući Irak i Siriju.

Dana 24. svibnja 2019. isusovački generalni poglavar p. Arturo Sosa pozvao je sve isusovce na "obnovljenu predanost" JRS-u u skladu s novoproglašenim apostolskim preferencijama isusovaca, koje je potvrdio papa Franjo. Sa svoje strane, JRS se restrukturira kako bi stvorio "jake urede na državnom nivou koji će ojačati lokalne kapacitete i potaknuti supsidijarnost". JRS je definirao svoje prioritete za period 2019.-2023. kao "promicanje pomirenja i društvene kohezije; pružanje kvalitetnog formalnog i neformalnog obrazovanja; inovativni programi za život koji vode do samopouzdanja i održivosti; i učinkovito zagovaranje prava izbjeglica".

Izbjeglice
Pri odlučivanju s kim će raditi, JRS smatra da je opseg postojećih međunarodnih konvencija previše restriktivan. Stoga izraz 'de facto izbjeglica' ('de facto refugee') primjenjuje na sve "osobe progonjene zbog rase, vjere, pripadnosti društvenim ili političkim skupinama"; na "žrtve oružanih sukoba, pogrešne ekonomske politike ili prirodnih katastrofa"; te na, iz "humanitarnih razloga", interno raseljene osobe, odnosno građane koji su "nasilno istjerani iz svojih domova istom vrstom nasilja kao i izbjeglice, ali koji ne prelaze državne granice".

Budući da se gornja definicija odnosi samo na pojedince u strahu od progona, regionalne organizacije u Africi (Afrička unija 1969.) i Latinskoj Americi (Organizacija američkih država 1984.) razvile su šire definicije koje uključuju masovna raseljavanja do kojih se dolazi kroz društveni i ekonomski kolaps u kontekstu sukoba. JRS nastoji "pratnjom" poštivati ljudsko dostojanstvo svih izbjeglica kroz njihovu kalvariju.

UNHCR
Na web-mjestu Visokog povjerenika Ujedinjenih naroda za izbjeglice (United Nations High Commissioner for Refugees - UNHCR) navedena su detaljna nedavna izvješća o radu JRS-a u sljedećim kategorijama: Državna izvješća, Izvješća o utvrđivanju činjenica, Priručnici/manuali, Pravni članci/Analize/Komentari, Dokumenti o politici/stajalištu, Regionalna izvješća, i tematska izvješća.

Izvori

Vanjske poveznice

 Službena stranica
 Isusovačka služba za izbjeglice - Hrvatska

Družba Isusova
Migracije ljudi

Isusovačka služba za izbjeglice


Nogometni klub "Uljanik" (NK "Uljanik"; Uljanik Pula; Uljanik) je nogometni klub iz Pule, Istarska županija, Republika Hrvatska.

U sezoni  se natječe u 3. HNL – Zapad.

O klubu
Nogometni klub naziva "Uljanik" je djelovao od 1948. do 2003. godine, pri istoimenom športskom društvu kojeg je sponzoriralo brodogradilište "Uljanik", kada mijenja naziv u "Pula 1856", a od 2007. godine djeluje pod nazivom "Istra 1961".
Osnivačka skupština novog NK "Uljanik" je održana u studenom 2003. godine, a klub je službeno registriran 2004. godine.
U početku se "Uljanik" bazirao na igranje s mlađim uzrastima, a kasnije je uvedena i seniorska ekipa, koja je postepeno napredovala kroz ligaški sustav.
NK "Uljanik" koristi stadion SRC "Uljanik Veruda", kojeg je do 2007. godine koristila "Istra 1961" (odnosno raniji "Uljanik").
Zbog financijskih problema brodogradilišta "Uljanik" i njegovog kasnijeg gašenja, i NK "Uljanik" upada u financijske probleme. Početkom 2019. godine lokalni poduzetnici preuzimaju klub i tako ga financijski spašavaju, a klub je počeo ostvarivati tješnju športsku suradnju s "Istrom 1961".

Uspjesi
 1. ŽNL Istarska
 prvak: 2016./17.
 doprvak: 2015./16.

 2. ŽNL Istarska
 prvak: 2014./15. (Jug)

 3. ŽNL Istarska
 prvak: 2011./12. (Jug)

Pregled po sezonama

Poznati igrači

Povezani članci
 NK Istra 1961
 Brodogradilište Uljanik
 Kuglački klub Uljanik Pula

Vanjske poveznice
 NK Uljanik Pula, facebook stranica
 localgymsandfitness.com, NK Uljanik Pula
 findglocal.com, NK Uljanik Pula
 int.soccerway.com, NK Uljanik
 transfermarkt.com, NK Uljanik

Izvori

 telesport.telegram.hr, Dubravko Sušec: Mi smo ovdje samo zbog para, objavljeno 22. listopada 2017., pristupljeno 10. kolovoza 2020.
 sportske.jutarnji.hr, Robert Matteoni: VELIKO ISTARSKO SRCE I POTPORA RADNICIMA ULJANIKA Uprava kreće u akciju: Za početak malo iznenađenje za sve radnike škvera i njihovu djecu, objavljeno 30. kolovoza 2018., pristupljeno 10. kolovoza 2020.
 istrapedia.hr, Uljanik, sportski klubovi, objavljeno 2. siječnja 2018., pristupljeno 10. kolovoza 2020.
 nszi.hr, NK Uljanik
 poslovna.hr, NOGOMETNI KLUB ULJANIK - PULA
 fininfo.hr, NK "ULJANIK"
 bisnode.hr, NOGOMETNI KLUB "ULJANIK" - PULA
 companywall.hr, NK "ULJANIK"

Nogometni klubovi u Istarskoj županiji
Nogomet u Puli

NK Uljanik Pula (2003.)


بينيتو أركونديا ، من مواليد 21 مارس 1966، حكم كرة قدم مكسيكي دولي، وهو حكم دولي منذ عام 1993.

حكم في كأس العالم لكرة القدم 2006.

حكم في كأس القارات 2009.

روابط خارجية

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
اقتصاديون مكسيكيون
حكام دوري أبطال الكونكاكاف
حكام كأس العالم 2006
حكام كأس العالم 2010
حكام كأس القارات 2001
حكام كأس القارات 2009
حكام كأس كونكاكاف الذهبية
حكام كرة قدم مكسيكيون
حكام كوبا أمريكا
رياضيون من ولاية مكسيكو
محامون مكسيكيون
محامون مكسيكيون في القرن 20
محامون مكسيكيون في القرن 21
مواليد 1966
اقتصاديون مكسيكيون في القرن 20

بينيتو أرتشونديا


Juana Fé est un groupe de musique chilien, originaire de Santiago, mêlant les rythmes populaires d'Amérique latine, tels que la salsa et la cumbia, avec le ska et la rumba jamaïcains. Il fait partie des nouveaux groupes de fusion latino-américains qui ont émergé au milieu de la première décennie du , avec des groupes tels que La Mano Ajena, Guachupé, Tizana et Chico Trujillo, entre autres, formant ce qui a été appelé la nueva cumbia chilena. Leurs thèmes portent sur la vie de quartier et la situation sociale et politique du pays.

Biographie
Émergeant de la banlieue de Santiago au début de l'année 2004, le groupe se lance dans la fusion des rythmes populaires, donnant naissance à ce qu'ils ont eux-mêmes appelé afrorumba chilenera. Leurs premières représentations ont lieu dans différentes villes de la banlieue de la capitale. La même année, ils obtiennent le FONDART (Fondo Nacional de Desarrollo de las Artes, dépendant du ministère chilien de l'éducation), avec lequel ils enregistrent leur premier album intitulé .

En 2007, ils sortent l'album , qui comprend des rythmes avec lequel le groupe travaille, et qui les conduit sur deux des scènes les plus importantes du pays en 2008, les festivals de la chanson de Huaso de Olmué et de Viña del Mar. Ils repasseront en 2011 au festival Huaso de Olmué. En 2015, ils sortent l'album , suivi de on deuxième volet en 2019. En 2019 toujours, ils jouent au festival traditionnel de Catapilco, qui se tiendra à Medialuna Los Molinos, du mardi  prochain à 19 heures jusqu'au dimanche 22, dans le secteur de La Hacienda de Catapilco.

Discographie
Les albums du groupe sont les suivants.

Albums studio
 2005 :  (Bolchevique Records)
 2007 :  (Sello Azul)
 2010 :  (Oveja Negra)
 2015 :  (La Makinita)
 2016 :  (La Makinita)
 2019 :  (La Makinita)

Compilations
 2007 :  (Edición independiente)
 2008 :  (Feria Music)
 2009 :  (Oveja Negra)
 2009 :  (Edición extranjera)
 2010 :  (Oveja Negra)
 2010 :  (Oveja Negra)
 2011 :  (Oveja Negra)
 2012 :  (Edición independiente)

Notes et références

Liens externes

Groupe de cumbia
Groupe de ska
Groupe de salsa
Groupe musical chilien
Groupe musical formé en 2004

Juana Fé


Saranda ilçesi (), Arnavutluk'un ilçelerinden biriydi. İlçe, ülkenin güneyinde yer almaktaydı. 1992-2000 yılları arasında Avlonya ilinin bir parçası olup 2000 yılında yapılan idari düzenleme sonucunda idari olarak lağvedilmiştir. Yüzölçümü 749 km² olan ilçenin nüfusu 2010 yılı itibarı ile 48,474'tür. İlçenin merkezi kendisi ile aynı adı taşıyan Saranda idi.

Saranda ilçesi, Aliko, Divri, Finiq, Himara, Konispol, Ksamil, Livadhja, Lukova, Markat, Saranda ve Xarra belediyelerine ayrılmaktaydı.

Saranda, önemli bir turistik merkez olup aynı zamanda büyük oranda Yunan nüfusa sahiptir. Butrint'in içinde tarihi Ali Paşa Kalesi bulunmaktadır.

Kaynakça

Avlonya ilinin ilçeleri
Arnavutluk'un ilçeleri

Saranda (ilçe)


dEMOTIONAL es una banda de metal melódico formado durante el año 2009, en Gotemburgo (Suecia), cuando el guitarrista y compositor Sebastian Fjordevik escribió una serie de canciones que Christopher Kristensen y Nils-Petter Nilsson cantaban.
Para el primer proyecto "When She Cries", contaron con la ayuda del baterista Tommy Magnusson, esta canción se grabó como videoclip y tuvo un gran éxito en YouTube y myspace. Tras buscar a un segundo guitarrista durante seis meses entra en el grupo Johan Olofsson y más adelante contarían con un baterista permanente, Mattias Öbom. En agosto del año 2010 debutan en directo, en la sala "Sticky Fingers" de Gotemburgo y a partir de allí fueron cerrando multitud de conciertos por Gotemburgo, Estocolmo etc.

En el año 2011, incorporan al bajista Kristoffer Lindh y en verano de ese año Mattias Öbom sale del grupo, siendo sustituido por el propio Tommy Magnusson (quien ayudó en "When She Cries"). En julio publican un nuevo tema "Alive", cuyo videoclip (al igual que el primero) tuvo éxito, alcanzando las 3000 reproducciones en 3 semanas. En septiembre de ese mismo año firman contrato con la discográfica Horns Up Agency y fueron votados a ser teloneros de Arch Enemy a su paso por Gotemburgo.

En 2013 se anuncia para el 17 de mayo la salida de un primer disco denominado State: In Denial.

Miembros

Actuales
Christopher Kristensen – Voz Desgarrada
Nils-Petter Nilsson – Voz limpia
Sebastian Fjordevik – Guitarra
Johan Olofsson – Guitarra
Kristoffer Lindh – Bajo
Tommy Magnusson – Batería

Pasados
 Mattias Öbom - Batería (hasta 2011)

Discografía

Álbumes
 State: In Denial - 2013
 Tarassis - 2014
 Discovery - 2017
 Scandinavian Aftermath - 2021

Maquetas
 dEMOTIONAL - 2011
 Are you feeling alive? - 2011

Singles
 Rush - 2012
 Alive - 2013
 Rush - 2013
 Illusions - 2014
 Neverland - 2014
 Brother - 2016
 All That It Takes - 2017
 Ashes - 2017
 Invincible - 2018
 Dreamers Light - 2018
 Cornered - 2020
 Don't Wake Me Up - 2020
 Bärsärk - 2020
 Boiling Point - 2021

Enlaces externos
Facebook
Myspace
Página oficial

Grupos de heavy metal de Suecia
Grupos de metal alternativo de Suecia
Grupos de metalcore de Suecia
Grupos de death metal melódico de Suecia

Demotional


رومان بولانسكي (بالبولندية: Roman Polański) من مواليد 18 أغسطس 1933 ممثل ومخرج بولندي حاصل على الجنسية الفرنسية،وأخرج عدة أفلام منها الحي الصيني وطفل روزماري والمستأجر وتس والبوابة التاسعة وعازف البيانو وفينوس في الفراء.

حياته
هربت عائلته من نزعة معاداة السامية إلى بولندا، وبعد احتلال النازيين لبولندا تم اعتقال امه في معسكر اوسشفايتس حيث ماتت هناك وتمكن والده من النجاة بشق الانفس أما هو فقد سلمه أهله لعائلة فلاحية بولونية وكان عليه أن ينام في اصطبل الابقار خشية الاعتقال النازي. بعد الحرب عمل كممثل في الخمسينات وكانت هذه بدايته مع عالم التمثيل. أخرج الكثير من الأفلام باللغة الإنجليزية. ويعتبر من أهم المخرجين السنمائيين في القرن العشرين.

أفلامه

أفلام شارك في التمثيل
 إجراء شكلي 1994

قضية التحرش الجنسي
في عام 1977 تم اعتقال بولانسكي بتهمة اعتداء جنسي على قاصر تبلغ من العمر 13 سنة، و وجهت إليه ستة تهم من تهم السلوك الإجرامي من بينهم تهمة الاغتصاب، وقد أنكر بولانسكي جميع التهم، و بعد مساومة مع محامو الطفلة تنص على أنه إذا اعترف بإحدى التهم ستسقط عنه بقية التهم، وافق بولانسكي على المساومة، ولكنه هرب إلى فرنسا قبل حكم النهائي للمحكمة . ما زال يعيش في فرنسا ولا يجرؤ على العودة إلى أمريكا خوفا من اعتقاله.

الترشيحات والجوائز

الأوسكار
 أفضل نص مقتبس عام 1969 عن فيلم Rosemary's Baby
 أفضل مخرج عام 1975 عن فيلم Chinatown
 أفضل مخرج عام 1981 عن فيلم Tess
 أفضل فيلم عام 2003 عن فيلم The Pianist
 أفضل مخرج عام 2003 عن فيلم The Pianist و فاز بها

الغولدن غلوب

 أفضل نص عام 1969 عن فيلم Rosemary's Baby
 أفضل مخرج عام 1975 عن فيلم Chinatown و فاز بها
 أفضل فيلم عام 1981 عن فيلم Tess

جائزة سيزر
 جائزة سيزر لأفضل فيلم عام 1980 عن فيلم Tess

مراجع

مواقع خارجية

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من كراكوف
أشخاص من وودج
أعضاء أكاديمية الفنون الجميلة
المدانون بجرائم الاغتصاب القانونية
بولنديون معادون للشيوعية
بولنديون مغتربون في الولايات المتحدة
بولنديون من أصل روسي
بولنديون من أصل يهودي
بولنديون مهاجرون إلى فرنسا
حائزون على جائزة بافتا لأفضل مخرج
حائزون على جائزة سيزار لأفضل مخرج
حائزون على ديفيد دي دوناتيلو
خريجو المدرسة الوطنية للأفلام في وودج
شخصيات ذكرت ضمن فضائح جنسية
فارون مطلوبون للولايات المتحدة
فرنسيون معادون للشيوعية
فرنسيون مغتربون في الولايات المتحدة
فرنسيون مغتربون في بولندا
فرنسيون من أصل بولندي
فرنسيون من أصل روسي
فرنسيون من أصل يهودي بولندي
كتاب بولنديون
كتاب بولنديون في القرن 20
كتاب بولنديون في القرن 21
كتاب سيناريو بولنديون
كتاب سيناريو فرنسيون
كتاب فرنسيون في القرن 20
كتاب فرنسيون في القرن 21
كتاب هجائيون بولنديون
كتاب هجائيون فرنسيون
كتاب وكاتبات سيناريو فرنسيون
كتاب وكاتبات فرنسيون في القرن 20
لاأدريون بولنديون
لاأدريون فرنسيون
لاأدريون يهود
مجرمو القرن 20
مجرمون بولنديون
مجرمون بولنديون في القرن 20
مجرمون فرنسيون
مجرمون فرنسيون في القرن 20
مخرجو أفلام باللغة الإنجليزية
مخرجو أفلام بولنديون
مخرجو أفلام رعب
مخرجو أفلام فرنسيون
مخرجو أفلام من باريس
مخرجو مسرح بولنديون
مخرجو مسرح فرنسيون
مخرجو مسرح يهود
مخرجون حائزون على جائزة الأوسكار لأفضل مخرج
مخرجون حائزون على جائزة الدب الفضي لأفضل مخرج
مغتربون بولنديون في فرنسا
ملحدون بولنديون
ملحدون فرنسيون
ملحدون في القرن 20
ملحدون في القرن 21
ملحدون يهود
ممثلو أفلام بولنديون
ممثلو أفلام فرنسيون
ممثلون بولنديون في القرن 20
ممثلون بولنديون في القرن 21
ممثلون ذكور من كراكوف
ممثلون فرنسيون في القرن 20
ممثلون فرنسيون في القرن 21
ممثلون من باريس
ممثلون وممثلات بولنديون
منتجو أفلام بولنديون
منتجو أفلام فرنسيون
مهاجرون بولنديون إلى الولايات المتحدة
مهاجرون فرنسيون إلى الولايات المتحدة
مواليد 1933
مواليد في باريس
ناجون من الهولوكوست
يهود بولنديون
يهود بولنديون في القرن 20
يهود فرنسيون

رومان بولانسكي


Makyavelizm, İtalyan düşünür ve politikacı Niccolò Machiavelli'nin düşünceleri üzerine kurulu bir yaklaşımdır.

Devlet yönetimi ile ilgili düşüncelerinin temelini Prens adlı kitabında açıklamıştır. Devleti yöneten prensin duygularına kapılmadan ve acıma duygularını bir kenara bırakarak devleti yönetmesi gerektiğini belirtmiştir. Gerektiğinde bir insanın devlet tarafından öldürülmesinin çok daha fazla insanın yaşamasını sağlayacağını belirterek prense öğütler vermektedir. Temelinde bu görüşlere paralel olarak başka bir bakış açısı da "Amaca ulaşmak için her türlü araca başvurmanın uygun olduğu." savıdır.

Kaynakça

Felsefi akımlar

Makyavelizm (siyaset)


Nanchang (kineski: 南昌市, pinyin: Nánchāng; doslovno: "Južni prosperitet") je najveći i glavni grad kineske provincije Jiangxi.

Zemljopisne odlike

Nanchang se nalazi u središtu pokrajine Jiangxi u jugoistočnoj Kini, na južnoj obali rijeke Gan, neposredno ispod njezina ušća u rijeku Xin i nekih 40 km jugozapadno od njihova ušća u jezero Poyang (najveće kinesko jezero), te oko 130 km južnije od rijeke Jangce.

Klima
Po Köppenovoj klasifikaciji klime Nanchang ima vlažnu suptropsku klimu s vrućim vlažnim ljetima i relativno toplim zimama.

Povijest

Nanchang je grad duge povijesti i u gradskom okrugu Anyi pronađeni su ostaci stari 50.000 godina. U najranijoj povijesti Kine narod Min-Yue iz Zhejianga i Fujiana naselio se u području Nanchanga. Tijekom Razdoblja proljeća i jeseni (722. pr. Kr. - 481. pr. Kr.) ovaj kraj je bio dio kraljevstva Wu, a 221. pr. Kr. osvojila ga je dinastija Qin, koja je ujedinila Kinu u Kinesko Carstvo. Tada su organizirani brojni distrikti i stožeri kako bi se osigurali putovi prema jugu. Sljedeća dinastija Han je razvila grad u veliko upravno središte vojne pokrajine Yuzhang (郡). Navodno mu je ime Nanchang ("Južni procvat", izveden iz slogana razvoja onoga što je sada južna Kina) dao sam car Gaozu.

Godine 589., tijekom dinastije Sui, vojna krajina je pretvorena u prefekturu Hongzhou (洪州), a nakon 763. Nanchang je postao sjedište pokrajine Jiangxi (江西), koji je tada počeo ubrzani rast da bi u 12. stoljeću bio središtem najnaseljenije pokrajine u Kini .
Godine 959. pod režimom Južni Tang, Nanchang je postao sjedište prefekture Jiangnanxi ("zapadno ispod rijeke") i južni glavni grad. No, tek je za dinastije Ming pokrajina dosegla današnje granice. U 13. stoljeću se Han Kinezi doseljavaju i na jug Jiangxija, u isto vrijeme kada cijela pokrajina dolazi pod utjecaj trgovačkih središta na sjeveru, Hangzhoua i Nanjinga, koji iskorištavaju rudnike Jiangxija.

Tijekom Taipinškog ustanka (1850. – 64.), Nancheng je bio prvi veliki grad koji su osvojili ustanici, a kada je carska vojska potisnula ustanike, istok i jug Jiangxija su bila posljednja područja koja su se predala. U isto vrijeme Opijumski ratovi su primorali Carstvo da otvori luku Jiujiang stranim trgovcima. Nanchang je izgubio značaj kao trgovačko središte jer su kopneni putovi do Guangzhoua zamijenjeni obalnim parobrodskim uslugama u drugoj polovici 19. stoljeća.

Nakon pada dinastije Qing 1911. god., Jiangxi je kratkotrajno bio samostalan, da bi 1920-ih pao pod utjecaj ratnih zapovjednika iz Hebeija. Nanchang je podupirao Kuomintang tijekom Kineskog građanskog rata, ali je bio i mjesto komunističkog Nanchang ustanka, koji je bio reakcija na Šangajski masakr 1927. god. Iako su komunisti uspjeli držati grad samo nekoliko dana, nastala je jezgra vojske i način organizacije iz koje je kasnije nastala Narodno-oslobodilačka armija Kine.
Godine 1939., dogodila se žestoka bitka između kineske nacionalne revolucionarne vojske i carske japanske vojske u Drugom kinesko-japanskom ratu, poznata kao "Bitka za Nanchang". Nakon japanske pobjede Japansko Carstvo je uspostavilo svoju vlast u pokrajinama Jiangxi i Hunan.

Od 1949. Nanchang je opsežno industrijaliziran s tvornicama pamučnih tkanina, papira, poljoprivredne opreme i dizelskih motora, a kasnije kamiona i traktora, kao i gume. Tu je i velika kemijska industrija koja proizvodi poljoprivredne kemikalije i insekticide kao i lijekove.

Znamenitosti

 Tengwang paviljon sagradio je 653. brat cara Taizonga iz dinastije Tang. Ima ukupnu visinu od 27,5 metara i zauzima površinu od 13.000 m². Paviljon je prošao ukupno 29 rekonstrukcija, posljednju 1989. godine.
 Toranj Shengjin je izgrađena za vrijeme dinastije Tang kao osmerokutni toranj sa sedam katova ukupne visine od 58,7 metara. U tornju je pronađena kutija s više od 300 budističkih relikvija.
 Shuiguanyin paviljon nalazi se u središtu jezera,a za vrijeme dinastije Ming služila je kao svlačionica supruge vojvode od Ninga, Zhu Shenhaoa. Obnovljena je javnim sredstvima tijekom dinastije Qing.
 Zvijezda Nanchanga je jedan od najvećih panoramskih kotača na svijetu (visina 160 m, promjera 153 m, izgradnja koštala oko 57 milijuna juana (≈ 6 milijuna €), otvoren je 2. svibnja 2006. godine.

Uprava

Pod-pokrajinski grad Nanchang ima izravnu nadležnost nad 6 okruga (distrikta) i 3 županije:

Stanovništvo

Prema šestom popisu stanovništva u Kini, ukupan broj stanovnika u gradu Nanchangu 2010. godine iznosio je 5.042.565, a gradskog područja 2,3 milijuna stanovnika.

Gospodarstvo

Nanchang je poljoprivredno središte pokrajine Jiangxi. Proizvodnja žitarica 2000. godine iznosila je 16,16 milijuna tona, a od ostalih proizvoda, riža i naranče igraju važnu ulogu u lokalnom gospodarstvu.

U gradu postoje tvornice za proizvodnju i proizvodnju motora, kao što su asembler i Ford Jiangling Motors (汽车 公司). Druge tvornice su proizvodnja tekstila, kemijska, strojarstvo, farmaceutska i elektronička.

BDP u Nanchangu 2014. iznosio je 96 milijardi USD, po glavi stanovnika 18.516 USD. Od 2009. do 2014. godine, BDP po glavi stanovnika je vrlo brzo porastao, oko 10,5 % godišnje

Prijevoz

Grad je povezan međusobno i sa susjedima svim prijevoznim sredstvima. Zračna luka je Međunarodna zračna luka Nanchang Changbei, izgrađena u listopadu 1996. Pruge kao što su Beijing-Kowloon (铁路) otvorena je 1996. godine, Shanghai-Kunming (沪 昆 铁路) 2006., a Nanchang postaja 1935. godine.

Zbratimljeni gradovi

Izvori

Vanjske poveznice

 Karta grada
 Službene stranice grada

Glavni gradovi kineskih pokrajina

Nanchang


David Israel Dubó Firmani (26 de enero de 1986) es un deportista, entrenador y empresario chileno, excampeón mundial de karate.

Biografía

Comienza sus primeros entrenamientos de Karate a los 6 años, siendo un niño normal pero con una gran pasión por el combate, Kumite. A la edad de 15 años, después de experimentar varios deportes se enfoca completamente en el Karate. En el año 2002 comienza su participación en competencias de Karate Federado como juvenil. Luego de terminar la secundaria David invierte todo su tiempo y energía para poder ser parte del equipo nacional. Ingresa al concentrado del Centro de Alto Rendimiento (Chile) y desde ese momento comienza su carrera como atleta profesional. Logra incorporarse a la selección de Karate de Chile y obtiene la primera medalla de Oro continental juvenil para Chile en el Campeonato Panamericano Juvenil de 2004, al año siguiente gana su primer Oro Sudamericano Juvenil en 2005, repitiendo este mismo resultado en el Campeonato Sudamericano Juvenil de 2006, además de lograr ese mismo año otro Oro continental en el Campeonatos Panamericanos Juvenil de Antillas Neerlandesas 2006.
En 2007 Dubó debuta en categoría Senior logrando ser Campeón Sudamericano, a sus cortos 21 años. Mismo año en donde logra la medalla de plata en el Campeonato Panamericano de Karate realizado en México. Clasifica para los Juegos Panamericanos de 2007, realizados en la ciudad de Río de Janeiro obteniendo la medalla de bronce.

La joven promesa del Karate chileno David Dubó es becado por la Universidad de Las Américas y comienza sus estudios profesionales en el área del Entrenamiento Deportivo.
El 16 de noviembre del año 2008, logra el primer Oro Mundial para Chile en el Campeonato Mundial de Karate, que se desarrolló en Tokio, Japón, en el Nihon Budokan, en la especialidad de Kumite hasta 75 kg. Año en que recibe el galardón al Mejor Deportista del año, premio entregado por el Círculo de Periodistas Deportivos de Chile.

En el año 2009 comienza la temporada disputando la final de la USA Karate Open en Las Vegas. Meses más tarde obtiene la medalla de plata en el Campeonato Panamericano de Karate en Curazao.
En 2010 después de vivir el fatídico terremoto del 27F en el epicentro del evento Concepción, Chile, logra volver a Santiago en marzo para viajar junto a la delegación olímpica y participar en los Juegos Sudamericanos de 2010 realizados en Colombia logrando la medalla de Oro en Kumite hasta 75 kg Ese mismo año meses más tarde logra ser Campeón Panamericano en Ecuador en kumite categoría Open.

Dubó clasifica para los siguientes Juegos Panamericanos y apoyado por el Comité Olímpico de Chile comienza su preparación realizando un concentrado internacional en el norte de España, luego de entrenar y competir en Europa, vuelve a la ciudad de Las Vegas para participar en la USA Karate Open 2011, quedándose esta vez con la medalla de Oro.
Después de ser nombrado hijo Ilustre de la Municipalidad de Ñuñoa; recibe la noticia de ser nominado como el nuevo abanderado de la delegación olímpica de Chile para los Juegos Panamericanos de 2011, celebrados en la ciudad de Guadalajara, México. Allí, repitió la hazaña obteniendo para Chile nuevamente la medalla de bronce.

En marzo de 2014, es uno de los seleccionados chilenos para representar a su país en los Juegos Sudamericanos de 2014, en Santiago, Chile. Obteniendo la medalla de bronce. Año en que meses más tarde participa en el Campeonato Panamericano de Karate en Perú obteniendo otra medalla de bronce.
A comienzos del 2015, clasifica para representar a Chile en los Juegos Panamericanos de 2015, en Toronto, Canadá.

Se tituló como Preparador Físico de Alto Rendimiento, se desarrolla como empresario, ejerce como Coach deportivo y es Director de la Academia DUBOKAN; lugar en donde se realizan entrenamientos deportivos, capacitaciones y clases de Artes Marciales para niños, jóvenes, adultos y atletas.

Véase también
 Deporte chileno (Karate)

Referencias

Karatecas de Chile
Participantes de Mundos opuestos

David Dubó


Heinrich Pfeifer (aussi : Heinrich Pfeiffer ; alias : Heinz Stein, Heinrich Orb), né le  à Francfort-sur-le-Main et mort prétendument le  au même endroit, est un agent des services secrets allemands.

Biographie

Il est le fils d'un employé des postes, Heinrich Pfeifer, et de Maria Therese Katharina, née Schad. Après avoir fréquenté l'école secondaire de Francfort-sur-le-Main, il suit un apprentissage commercial, puis travaille comme homme d'affaires, traducteur, commis au département de la défense du ministère de la Reichswehr et homme d'affaires. Après quatre ans et demi à l'étranger, il retourne en Allemagne en 1927. En 1928, il s'installe à Berlin, où il utilise officiellement le titre d'écrivain.

Le , il est arrêté à Berlin. En toile de fond, son implication dans un complexe complexe de transactions financières douteuses par un groupe d'hommes dirigé par l'avocat Erich Heynau, dans lequel il est accusé d'avoir détourné les avoirs de la veuve du consul Amélie Du Vinage, avec qui il avait commencé une liaison en 1931 malgré leur grande différence d'âge et dont il avait été nommé gérant de fortune.

Le , dans le cadre du procès Heynau, Pfeifer est condamné par le tribunal régional de Stuttgart à huit mois de prison pour escroquerie. Il est acquitté de l'accusation de détournement de fonds.

Sous le nazisme
En 1933, Heinrich Pfeifer est recruté par Werner Best comme agent du SD.

Pendant quelques mois en 1934, sous le pseudonyme de Heinrich Stein, il dirige le bureau spécial Stein. Il s'agit d'un bureau secret travaillant pour Heinrich Himmler et Reinhard Heydrich ainsi que le ministère de la Reichswehr pour le traitement du renseignement. Après des différends avec Heydrich, Pfeifer est arrêté en  et envoyé au camp de concentration de Columbia, où il est détenu jusqu'à l'été 1935. Il se rend ensuite à Magdebourg, d'où il s'enfuit à l'étranger via Dantzig en 1936.

Dans les années qui suivent, Pfeifer travaille pour les services secrets polonais avant de se rendre en Suisse via plusieurs stations intermédiaires (dont la Grande-Bretagne), où il vit comme émigré jusqu'en 1947. Il reçoit le soutien en exil de l'éditeur Alfred Kober, dont il a épousé la fille Elsbeth.

Il figure sur la Sonderfahndungsliste G.B..

En 1945, Pfeifer il publie le livre Nationalsozialismus – 13 Jahre Machtrausch sous le pseudonyme Heinrich Orb, dans lequel il rend compte de ses expériences au service des dirigeants nazis.

Après un bref séjour d'Heinrich Pfeifer à Innsbruck, en Autriche, en 1947, il retourne en Allemagne la même année, où il vit d'abord à Francfort-sur-le-Main, puis à Untermünztal.

Selon les enquêtes de l'auteur Rainer Orth, la mort de Heinrich Pfeifer est mystérieuse et peut-être seulement fictive. Ainsi, le , Pfeifer est sollicité par deux policiers pour une courte visite au siège de la police de Francfort en raison d'une affaire mineure (reconnaissance d'une dette financière). Là, il mord dans une capsule de cyanure dans la cage d'escalier. Le , il est incinéré au cimetière principal. L'urne est inhumée le 4 ou  au cimetière de Hausen (rangée d'urnes 8, ). La tombe est rasée vingt ans après.

Selon Orth, l'inscription du décès de Pfeifer au bureau d'enregistrement de Francfort indique en fait « un empoisonnement au cyanure de potassium (ampoule mâchée) ». Cependant, le cadavre n'a pas été identifié par des proches et lorsque la sœur du défunt a voulu parler aux deux agents de la préfecture de police qui étaient passés chercher son frère, ils n'étaient prétendument pas connus, et personne ne savait rien de l'affaire.

Plusieurs personnes affirment avoir vu Heinrich Pfeifer en Suisse après sa mort présumée ; la femme de Pfeifer a refusé de parler de la question jusqu'à sa propre mort. Le fils de Pfeifer, Johannes-Heinrich, ne croyait pas que son père était mort en 1949, mais qu'« une sorte de sortie avait été arrangée ».

Écrits de Pfeifer
En 1976, Rönn von Uexküll expose dans son étude Unser Mann in Berlin (Notre homme à Berlin), que , juriste et fonctionnaire du SD, est l'auteur du livre sous le pseudonyme de Heinrich Orb, et que le nom de Heinrich Pfeifer n'est qu'un autre pseudonyme de Patschowsky.

Dans son livre, Heinrich Pfeifer/Orb désigne le SS  comme l'assassin du chancelier Kurt von Schleicher ; l'historien suisse  a vérifié dans sa thèse Der SD-Mann Johannes Schmidt - Der Mörder des Reichskanzler Kurt von Schleicher ? la fiabilité des données du livre de Pfeifer et est arrivé à la conclusion, pour la période allant jusqu'à l'émigration de Pfeifer en 1936, que les informations étaient majoritairement fiables.

Dès 1940, l'émigré  publie  aux éditions Pallas à Londres, sous le pseudonyme de Hansjürgen Koehler. Ce livre contient des traductions mot à mot de certains chapitres d'un manuscrit de Pfeifer sur ses expériences au service de Himmler et Heydrich, manuscrit qu'il a proposé aux éditions Pallas sous le titre Hinter den Kulissen des 3. Reichs, sans obtenir de réponse. Le manuscrit de Pfeifer a été traduit en anglais par la maison d'édition et par Korodi sans son autorisation, et complété par quelques chapitres écrits par Korodi pour son livre Inside the Gestapo : Hitler's Shadow Over the World : ainsi, le livre donnait l'impression d'être un récit d'expérience rédigé par un seul auteur.

Publications
 Sous le pseudonyme de Heinrich Orb : Nationalsozialismus – 13 Jahre Machtrausch, Walter, Olten, 1945.

Notes et références

Liens externes

Essayiste allemand du XXe siècle
Naissance en mars 1905
Naissance à Francfort-sur-le-Main
Naissance dans la province de Hesse-Nassau
Décès en juillet 1949
Décès à Francfort-sur-le-Main
Décès à 44 ans

Heinrich Pfeifer


Bulgaristan Türkleri, soyları Osmanlı İmparatorluğu döneminden itibaren iskan politikası ile Balkanlar'a göç etmiş Türklerden ve başka bir Türk kavmi olan Ön Bulgarlardan gelen, günümüzde Bulgaristan topraklarında yaşayan Türklerdir. 2021 yılında 514,836 Türk asıllı Bulgaristan vatandaşı vardır ve bu da onları ülkenin en büyük etnik azınlığı yapmaktadır. Bulgaristan Türkleri aynı zamanda Balkanlar'daki en büyük Türk nüfusunu oluşturmaktadır. Genel olarak güneydeki Kırcaali ilinde ve kuzeydoğudaki Şumnu, Silistre, Razgrad ve Eski Cuma illerinde yaşarlar.

Tarih

Bulgaristan'daki Türkler, Oğuzların ve Kıpçakların soyundan gelmektedirler. Oğuz Türkleri, Anadolu üzerinden ve çoklukla Osmanlı devrinde o bölgeye geçen Türklerdir. Kıpçak Türkleri ise bölgeye Proto-Bulgarlar olarak gelmiştir.

Bulgaristan ile Osmanlı arasındaki gerilim 1900'lerden itibaren yükselerek artmış ve Birinci Balkan Harbinden sonra ırkçılık baş göstermeye başlamıştır. 1944 yılında Bulgar Komünist Partisinin iktidara gelmesinin ardından, 1951 yılında Türk azınlık üzerinde baskılar hayli artmıştır. 1956 yılında çıkarılan "Tek Millet Kararı (Edinna Natsiya)" ile Türk azınlığın Bulgar halkı ile entegrasyon sorunu olduğu ve bu entegrasyonun sağlanması amacıyla azınlıkların Bulgar isimlerini benimsemesi, Bulgar örf ve adetleri ile yaşaması hedeflenmiştir. Bu kapsamda, belirli dönemlerde yaşanan göçler ile Türk azınlık nüfusu büyük oranda azaltılmış, kalan nüfus ise baskılar kapsamında asimile edilmeye çalışılmıştır.

Aralık 1984'te baskılar yeni bir seviyeye yükseldi. Türk azınlığın yoğun olarak yaşadıkları köylere ani baskınlar düzenlendi. Bu baskınlarda Türklerin isimleri zorla değiştirilmeye çalışıldı. Bunun yanında anadilde konuşmanın yasaklanması başta olmak üzere, ibadethanelerin kapatılması, cenaze veya sünnet gibi dini vecibelerin yerine getirilmesi konularında getirilen kısıtlamalar ile birçok insan hakları ihlali yaşandı. Türk azınlık bu baskılara karşı direndi fakat birçok Türk köyünde işkenceler ile vatandaşlara zorla Bulgarca isimler verildi.

Baskıların ve insan hakları ihlallerinin artmasıyla birlikte Türk azınlığın direnişleri de hızlanmaya başladı. Bu direnişlerinden en çok ses getireni, 24 Aralık 1984 tarihinde Kırcaali ilinin Eğridere ilçesinin Sütkesiği kazasında yaşandı. Civar köylerden katılan binlerce insan, bu insan hakları ihlallerine karşı büyük bir yürüyüş ve eylem düzenledi. Türk azınlığın barışçıl eylemlerine karşı asker ve polisin aldığı sert tavır neticesinde onlarca Türk yaralandı. Bu olayın ertesi günlerde basına yansıması ile Bulgaristan'ın çeşitli bölgelerinde eylemler artmaya başladı. Yine o günlerde Kırcaali'nin Killi ve Mestanlı ilçelerinde de eylemler düzenlendi. Killi ilçesindeki olaylarda henüz 18 aylık Türkan bebek hayatını kaybetti. Daha sonra eylemler Bulgaristan'ın diğer illerine de sıçradı ve bu eylemlerle Türk azınlık sesini duyurmaya çalıştı.

Büyüyen olaylar karşısında çaresiz kalan iktidar 27 Aralık 1984 tarihinde olaylarda başı çeken gençleri ve aydınları gözaltına aldı. Bu gözaltılarda çok sayıda Türk Belene Kampı'na götürüldü. Belene Kampı'nda hapis yatan aydınlar çeşitli işkencelere maruz kaldılar. Asimilasyon kampanyası kapsamında Türkçe isimlerinden vazgeçmeleri ve karalama olan sözde suçları kabul etmeleri için baskılar gördüler.

Olayların Bulgaristan'ın dışına taşarak Avrupa kamuoyuna yansıması sonucu, Belene Kampı 1987 yılında kapatıldı. Aydınlar Bulgaristan'ın çeşitli bölgelerine sürgüne gönderildi.

1989 yılına kadar süren baskılar sonucu iktidar mahkûm olan Türkleri sınır dışı edeceğini bildirdi. Bu olay sonrası dönemin Türkiye Cumhuriyeti Başbakanı Turgut Özal'ın devreye girmesiyle Türkiye Cumhuriyeti sınır kapıları Türk mültecilere açıldı. 1989 yılında yaşanan bu göç olayı II. Dünya Savaşı sonrasında Avrupa'da gerçekleşen en büyük göç olayı olarak tarihe geçti. Haziran-Temmuz-Ağustos 1989 döneminde yoğunlaşan göç hareketi neticesinde bir yıl içinde 345 bin 960 kişi Türkiye'ye göçtü ve bu sayı 1990 yılı sonu itibarıyla 360 bine ulaştı.

Ülkeyi terk eden Türklerin büyük çoğunluğu Türkiye başta olmak üzere çeşitli Avrupa ülkelerine yerleştiler fakat yaşadıkları bu trajediyi unutmadılar. Her yıl 24 Aralık günü Kırcaali ilinin Eğridere ilçesinin Sütkesiği kazasında gerçekleştirilen anma etkinlikleri bunlardan yalnızca biridir.

Bulgaristan Türklerinden 300.000'den fazla kişinin göçüne sebep olan Jivkov rejiminin çöküşünden sonra yeni kurulan Bulgaristan hükûmeti 29 Aralık 1989'da Bulgaristan'daki Türklerin Türkçe adlarını alma özgürlüğünü, ibadeti yapma özgürlüğünü ve Türkçe konuşma hakkını tanımıştır.

Nisan 2012'de Bulgaristan Parlamentosu 1987-1989 yıllarında Bulgaristan'da yapılmış olan Türk asimilasyonunu kınamıştır.

Din

Bulgaristan'daki Türklerin tamamına yakını Müslüman olup bunlar aynı Anadolu'da olduğu gibi Alevi ve Sünni olarak ikiye ayrılırlar. Sünniler tarikat tutmazlar, Aleviler ise çok sayıda ocak ve tarikata dağılmışlardır. Türk nüfus içinde Alevilerin oranı gayriresmî rakamlara göre %18-20 arası, resmî rakamlara göre ise %13'tür.

Alevilerin bu tarikat ya da onların deyimiyle sürekleri; Bektaşilik, Kızılbaşlık ve Bedreddiniliktir. Bektaşiler; Kızıldeli Sultan (Kırcaali-Gümülcine), Elmalı Baba (Kırcaali), Ali Koç Baba, Otman Baba ve Akyazılı Sultan ve Demir Baba (Deliorman) ocaklarına bağlıdırlar. Aleviler içerisinde "Alevi" terimi yaygın değildir. Kızılbaşlar, Bektaşiler ve Bektaşiliğin bazı kolları vardır fakat tüm bu gruplar Anadolu'da olduğu gibi Alevi çatısı altında birleşmiş değillerdir. 4 Aralık 1992'de yapılan nüfus sayımında ilk defa Aleviler ayrı bir grup olarak sayılmış ve 83.537 kişi kendini Alevi olarak tanımlamıştır. Alevi teriminin yaygınlık oranı ve bazı Alevilerin kimliğini gizleme eğiliminde olduğu göz önünde bulundurulduğunda gerçek sayının biraz daha fazla olabileceği düşünülmektedir. Özellikle Razgrad, Rusçuk, Silistre ve Sliven illerinde Alevi nüfus yoğundur.

Dil

Bulgaristan Türklerinin ana dili Türkçedir. Bulgaristan'da doğan Türkler Bulgarca da konuşur.

Bulgaristan Türkçesi:
 Güneydoğuda:: -yorum, -yorsun, -yor => -yirin, -yisin, -yiri
 Kırcaali yakınında: -yorum, -yorsun, -yor => -værin, -væsin, -væri

Göç
Türklerin Bulgaristan'dan Göçü, 1878-1994

Nüfus

Özellikle 1989 göçü sonrası ülkedeki nüfus büyük oranda azalmıştır. Bu göç, II. Dünya Savaşı sonrası Avrupa'da yaşanan en büyük göç olarak tarihe geçmiştir.

Bulgaristan'da başta Haskovo, Filibe, Kırcaali, Sofya, Razgrad, Şumnu, Eski Cuma, Silistre, Dobriç, Burgaz ve Rusçuk şehirleri olmak üzere birçok yerleşim bölgesinde Türkler yaşamaktadırlar. Bulgaristan'ın demografik durumu itibarıyla en son 2001'de yapılan etnik sayım üzerinden geçen süre içerisinde Bulgaristan nüfusu genel olarak düşmüş, Avrupa Birliğine girilmesi sebebiyle Batı Avrupa ülkelerine göç olmuştur. 1989 sürgünüyle Türkiye'ye gitmek zorunda kalan Türklerin yeniden Bulgaristan vatandaşlık haklarını almalarıyla gelen Türk göçü bu nüfus düşüşünü bir ölçüde frenlemiştir. Ülkedeki etnik Bulgar nüfus yaşlanmış olup nüfus artışı %0 ile -0,5 arasında seyrederken, Türk nüfusu geri dönüş ve nüfus artışıyla  %0,5 ile 1 arasında bir oranda yükselmektedir. Ayrıca, Roman azınlığın nüfus artış hızının Bulgar ve Türk nüfusundan daha yüksek olduğu bilinmektedir.

2001 nüfus sayımı

Bulgaristan'da 2001 yılında yapılan nüfus sayımı sonuçlarına göre, Türklerin toplam nüfusa oranının %20 ve üzerinde olduğu Bulgaristan idari birimleri şunlardır:
 Kırcaali: 101.116
 Razgrad: 71.963
 Şumnu: 59.551
 Eski Cuma: 49.495
 Silistre: 48.761

Yerel Ağızlar

Bulgaristan'daki Türkçe başlıca olarak ikiye ayrılabilir: Kuzey Bulgaristan'da (Deliorman) ve Güney Bulgaristan'da (Kırcaali ve Rodop) konuşulan Türkçe.

Deliorman Ağzı

Deliorman ve Dobruca Türklerinin kökeni Celali İsyanlarından sonra gerçekleşen büyük Türkmen sürgününe dayanır. 16. yüzyılın başından itibaren Celali isyanlarının çıktığı Tokat, Yozgat, Sivas, Kırşehir, Maraş, Adana, Toros dağları, Mersin, Karaman civarından Deliorman ve Dobruca'ya yoğun bir Türkmen göçü (sürgün-iskan) olmuştur. Fakat bu Türkmenler Deliorman'a geldiklerinde Sarı Saltuk ile birlikte gelen Türklerle ve Kıpçak-Peçenek halkla karşılaşmışlar ve onlarla karışmışlardır. Deliorman'da ve Dobruca'da kullanılan Türkçe özellikle bu Orta Anadolu Türkmen ağızları ve Kıpçak şivesinin izlerini taşıyan bir ağızdır.

Deliorman-Dobruca yöresinde şimdiki zaman çekimlerinin farklı örnekleri:

1. tekil: Geliyerim, Geleerim, Geleerin, Geleem, Geliim, Geloorum, Geliyörüm

2. tekil: Geliyersin, Geleersin,Geleesin, Geliisin, Geloosun, Geliyörsün

3. tekil: Geliyeri, Geleeri, Gelee, Geliyi, Gelooru, Geliyörü

1. çoğul: Geliyeriz, Geleeriz, Geleez, Geliiz, Gelooruz, Geliyörüz

2. çoğul: Geliyersiniz, Geleersiniz,Geleesiniz, Geliisiniz, Geloorsun, Geliyörsün

3. çoğul: Geliyerlee, Geleerlee, Geleelee, Geliilee, Geloolar, Geliyörlar

Kelime sonlarındaki "r" ünsüzü düşme temayülü gösterir fakat örneklerde verilen son iki çekim Razgrad-Torlak yöresi ağzının çekimi olup buralarda "r" düşmez. Şimdiki zaman ekinde yuvarlak ünlü barındıran örnekler Razgrad-Torlak kazası ağzının özellikleridir. Bu yöre Türklerinin menşei günümüz Tokat, Amasya illerinin tümü ile Sivas ilinin merkez ilçesi ve Tokat'a sınır ilçelerinden iskan edilen Türkmen halk olup ağırlıklı olarak Çepni boyundan gelirler. Diğer örnekler ise, Razgrad (Torlak ilçesi hariç), Şumnu, Silistre, Rusçuk, H. Pazarcık ve Eskicuma illeri Türklerinin ağızlarıdır. Bu Türkler ağırlıklı olarak Oğuzların Avşar boyundan gelmektedirler. Menşeleri günümüz Niğde, Kırşehir, Maraş, Mersin, Adana, Antep, Halep, Malatya illeri ile Sivas'ın güney ilçelerinden iskan edilen Türkmenlerdir.

Güney Bulgaristan, Kırcaali Ağzı

Güney Bulgaristan'da Orta ve Güney Anadolu şivesi hakimdir. Konya, Kayseri, Sivas gibi illerle ortak ağza sahip olan Güney Bulgaristan çeşitli nedenlerle iskan ettirilen Avşar, Cerit ve Tecirli gibi Orta ve Güney Anadolu Türkmen aşiretlerinin yerleştiği bir bölgedir. Özellikle Avşar Türkmenleri Kahramanmaraş, Adana, Kayseri, Sivas, Karaman, Konya, Aksaray vb. illerden gelerek çoğunlukla Güney Bulgaristan'a yerleşmiştir.

Kırcaali ve çevresinde de aynı şekilde kullanılan Orta ve Güney Anadolu şivesinden örnekler:

 "K" harfi "g" olarak telaffuz edilir.
Konya -> Gonya

Karaman -> Garaman

Kırcaali -> Gırcalı

 "Y" ve "e" harfi bir araya geldiğinde "e" "i" olur.
Yemek -> Yimek

 "yor" eki kısaca "yon" olarak telaffuz edilir.
Ne ediyorsun? -> N'ediyon?

Ne yapıyorsun? -> N'apiyon?

 Bazı sessiz harflerden önce "i" harfi getirilir.
Ramazan -> Iramazan

Limon -> İlimon

Bazı yerlede 'ye bakalım' 'bak bakalım' gibi kelime gurplarında 'bakalım' kelimesi 'kam' sesine dönüşür

-}Ye kam

-}Bak kam

Kaynakça

Ayrıca bakınız
 Pomaklar
 Torbeşler
 Çingeneler
 Belene Kampı

Dış bağlantılar
 BULTÜRK Derneği Bulgaristan Türkleri Kültür ve Hizmet Derneği
 BULTÜRK Gazetesi Bulgaristan Türklerinin Sesi Gazetesi
 BG Haber Bulgaristan Haber sitesi
 Kırcaali Haber - 1984 Sütkesiği Olayları Anma Törenleri (2013)
 Belene mağdurlarından Rıfat Yağcı'nın CnnTürk Oradaydım Belgeseli Mülakatı (Mayıs 2010)
 Bulgaristan'da Türkçe Eğitim ve Kültür Sanat Kuruluşları

Ülkelerine göre Türkler
Balkan Türkleri
Bulgaristan'daki etnik gruplar
VikiProje Tarih kaynak bekleyen maddeler

Bulgaristan Türkleri


Dritbjalla (fræðiheiti Alphitobius diaperinus) er bjalla af mjölbjölluætt. Dritbjalla er gljáandi svört á lit og svipuð hveitibjöllu að sköpulagi. Hún er um 7 mm löng. Dritbjalla er upprunnin  í Austur-Afríku en hefur breiðst út frá því um miðja 20. öld.
Í heimkynnum í Afríku lifir dritbjalla á driti og skít úr fuglshreiðrum og leðurblökuhellum. Bjallan hefur dreifst víða með kornflutningum og borist þar til alifuglabúa. Hvert kvendýr verpir um 2000 eggjum og við 32°C tekur þroskaferlið frá eggi til bjöllu  um einn mánuð en ef hitastiðg fer undir 15°C þá stöðvast vöxtur og þroski og öll þroskastig drepast ef hiti er undir frostmarki í nokkra daga.

Fullvaxnar lirfur grafa sig inn í tiltækt efni í umhverfi sínu svo sem dritskán eða glufur og púpa sig þar.  Dritbjalla er vandamál í alifuglarækt því lirfan geymir í sér og ber með sér sýkla eins og Escherichia coli, Campylobacter og Salmonella. Sýklarnir berast í bjöllurnar þegar þær éta skítinn og þær valda auk þess skaða á einangrun í veggjum. Bjöllur geta borist með skít frá hænsnabúum og ef hann er borinn á tún þá geta þæar dreifst þaðan því þær fljúga um. Dritbjalla hefur fundist á tveimur stöðum á Íslandi, í alifuglabúum.

Heimild
 Dritbjalla (Vefur Náttúrufræðistofnunar Íslands)

Mjölbjöllur

Dritbjalla


U hinduizmu, Mahadevi (sanskrt महादेवी, Mahādevī = "velika božica") naziv je za vrhovnu božicu (Devi) ili skup svih božica. Ona predstavlja "vrhovnu žensku stvarnost", odnosno ona je ženski Brahman u šaktizmu (sekta hinduizma u kojoj se posebno štuju božice). Njezin partner ili suprug je Mahadeva ("veliki bog") — Šiva.

Mahadevi je često poistovjećena s određenom hinduističkom božicom — često je to Parvati, Šivina druga supruga te božica braka i ljubavi. Poistovjećivana je i s Mahakali, Durgom i Adi Parashakti, koje su sve oblici "vrhovne ženske energije", Šakti. U tekstu Devi Mahatmya, Durga je opisana kao vrhovno biće.

Naziv Tridevi ("tri božice") se katkad koristi za Mahadevi, koja je zamišljena kao sila koja stvara, održava i uništava svemir. Ona je izvor svemira i svemir sam.

Izvori i bilješke

Devadatta Kali. In Praise of The Goddess: The Devimahatmyam and Its Meaning. .

Hinduističke božice

Mahadevi


Piumhi es un municipio brasileño del estado de Minas Gerais.

La ciudad nació en torno de las actividades de minería, en los márgenes del río Caballo y con el nombre de Nuestra Señora del Livramento.

Hidrografía
Varios arroyos y ríos circundan la ciudad. Tres de ellos, el Arroyo das Araras, y los arroyos de las Onças y Magrinhas pueden ser apuntados como los que abastecem la ciudad de agua.

Geografía

Su población según el censo del IBGE de 2010 era de 31.885 habitantes.

Piumhí está localizada en la Mesorregión Oeste del Estado de Minas Gerais (región centro-oeste), con 902 km² de área y una altitud de 793 metros, clima tropical con la temperatura media de 22 °C y vegetación de cerrado.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Minas Gerais

Piumhi


Thrall-Demonsweatlive is an EP by American heavy metal band Danzig. It was released in 1993 on Def American Recordings and has been certified Gold.

Music and recording
The EP is split into two sections. The first section, Thrall, consists of three new studio recordings that were tracked live and completed by the band in a single day. The studio recording "Trouble" is a cover of the Elvis Presley song featured in the movie King Creole. Glenn Danzig had previously recorded the song with Samhain, which was later released on the box set version of their Final Descent EP.

The second section, Demonsweatlive, includes four live recordings taken from the band's Halloween 1992 performance at the Irvine Meadows Amphitheater in California.

From the fourth pressing on, the CD releases have a hidden track featuring the remixed studio version of "Mother", titled "Mother '93". Symbolically, the song is hidden at track number 93, and the total length of the blank tracks leading to the song is 7 minutes and 6 seconds (6 minutes and 66 seconds).

Artwork and packaging
The cover artwork is by artist Simon Bisley. The EP was issued as a picture-disc CD and LP in Europe. Like Danzig's four studio albums with the original lineup, this EP was given a Parental Advisory label despite the absence of common profanity.

Music videos
Music videos were released for the songs "Mother '93" and "It's Coming Down".

The "Mother '93" music video was a success on MTV. As a result, "Mother" became Danzig's most well known song; its popularity helping both the EP and the band's debut album to reach Gold status in 1994, and later Platinum status.

The uncensored version of the "It's Coming Down" music video was banned by music channels, including MTV, due to its sexually explicit content. The music video depicts various acts of bondage, sadomasochism, and cock and ball torture. The video was directed by Jon Reiss and features an appearance by performance artist Bob Flanagan, both known for their video work with Nine Inch Nails. Eerie Von explained the concept behind the music video: "It was part of mine and Glenn's personalities, part of what we used to see when we lived in New York. The director also had some good ideas, and we let him do what he wanted. I like stuff that people think is bizarre. It was pretty heavy, but so what?  Sexually, you're either open minded or you're not."

All music videos from the album are featured on Danzig's Archive de la Morte DVD.

Track listing
 Thrall:
"It's Coming Down" – 3:35
"The Violet Fire" – 4:58
"Trouble" (Elvis Presley cover) – 3:23
 Demonsweatlive:
"Snakes of Christ" – 4:17
"Am I Demon" – 4:21
"Sistinas" – 4:04
"Mother" – 3:35
"Mother '93" –  3:23

All songs written by Glenn Danzig, except "Trouble" by Jerry Leiber and Mike Stoller.

Credits
Glenn Danzig – vocals, guitar, keyboards
Chuck Biscuits – drums
John Christ – guitar
Eerie Von – bass

Production
Producers – Glenn Danzig, Rick Rubin
Engineer – Bruno Tattaglia
Mastering – Stephen Marcussen
Artwork – Simon Bisley
Photography – Mark Leialoha
Design – Dirk Walter

References

Danzig (band) albums
Albums produced by Rick Rubin
1993 debut EPs
Live EPs
1993 live albums

Thrall-Demonsweatlive


Palisandrovina (dalbergija, lat. Dalbergia), veliki rod korisnog drveća i penjačica iz porodice mahunarki raširen po tropskim područjima Amerike, Azije i Afrike. Pripada mu preko 270 vrsta
U trgovini su najpoznatije vrste poznate pod pod trgovačkim nazivima ružino drvo, kokobolo, grenadil-drvo i palisandar, među kojima se ističu brazilsko ružino drvo (D. nigra), nikaragvansko ružino drvo (D. retusa), istočnoindijski palisandar ili indijsko ružino drvo (D. latifolia), afrički palisandar ili afričko crno drvo (D. melanoxylon), madagaskarski palisandar (D. baronii) i druga.

Drvo ovih vrsta koristi se u izradi namještaja i najfinije rezbarske i tokarske radove.

Vrste

 Dalbergia abrahamii Bosser & R.Rabev.
 Dalbergia acariiantha Harms
 Dalbergia acuta Benth.
 Dalbergia acutifoliolata Mendonça & E.P.Sousa
 Dalbergia adamii Berhaut
 Dalbergia adiantifolia O.Lachenaud
 Dalbergia afzeliana G.Don
 Dalbergia agudeloi J.Linares & M.Sousa
 Dalbergia ajudana Harms
 Dalbergia albertisii Prain
 Dalbergia albiflora A.Chev. ex Hutch. & Dalziel
 Dalbergia altissima Baker f.
 Dalbergia andapensis Bosser & R.Rabev
 Dalbergia arbutifolia Baker
 Dalbergia armata E.Mey.
 Dalbergia assamica Benth.
 Dalbergia aurea Bosser & R.Rabev
 Dalbergia bakeri Welw. ex Baker
 Dalbergia baronii Baker
 Dalbergia bathiei R.Vig.
 Dalbergia beccarii Prain
 Dalbergia benthamii Prain
 Dalbergia berteroi (DC.) Urb.
 Dalbergia bintuluensis Sunarno & H.Ohashi
 Dalbergia boehmii Taub.
 Dalbergia bojeri Drake
 Dalbergia boniana Gagnep.
 Dalbergia borneensis Prain
 Dalbergia brachystachya Bosser & R.Rabev
 Dalbergia bracteolata Baker
 Dalbergia brasiliensis Vogel
 Dalbergia brownei (Jacq.) Schinz
 Dalbergia burmanica Prain
 Dalbergia calderonii Standl.
 Dalbergia calycina Benth.
 Dalbergia campenonii Drake
 Dalbergia cana Graham ex Kurz
 Dalbergia candenatensis (Dennst.) Prain
 Dalbergia canescens (Elmer) Merr.
 Dalbergia capuronii Bosser & R.Rabev
 Dalbergia carringtoniana E.C.Sousa
 Dalbergia catingicola Harms
 Dalbergia cavaleriei H.Lév.
 Dalbergia cearensis Ducke
 Dalbergia chapelieri Baill.
 Dalbergia chermezonii R.Vig.
 Dalbergia chlorocarpa R.Vig.
 Dalbergia chontalensis Standl. & L.O.Williams
 Dalbergia cibix Pittier
 Dalbergia clarkei Thoth.
 Dalbergia cochinchinensis Pierre
 Dalbergia commiphoroides Baker f.
 Dalbergia comorensis Bosser & R.Rabev
 Dalbergia confertiflora Benth.
 Dalbergia congensis Baker f.
 Dalbergia congesta Graham ex Wight & Arn.
 Dalbergia congestiflora Pittier
 Dalbergia coromandeliana Prain
 Dalbergia crispa Hepper
 Dalbergia cuiabensis Benth.
 Dalbergia cultrata T.S.Ralph
 Dalbergia cumingiana Benth.
 Dalbergia dalzielii Baker f. ex Hutch. & Dalziel
 Dalbergia darienensis Rudd
 Dalbergia davidii Bosser & R.Rabev
 Dalbergia debilis J.F.Macbr.
 Dalbergia decipularis Rizzini & A.Mattos
 Dalbergia delphinensis Bosser & R.Rabev
 Dalbergia densa Benth.
 Dalbergia densiflora (Benth.) Benth.
 Dalbergia dialoides (Pierre) Niyomdham
 Dalbergia duarensis Thoth.
 Dalbergia dyeriana Prain
 Dalbergia ealaensis De Wild.
 Dalbergia ecastaphyllum (L.) Taub.
 Dalbergia elegans A.M.Carvalho
 Dalbergia emirnensis Benth.
 Dalbergia enneaphylla Pittier
 Dalbergia entadioides Pierre ex Gagnep.
 Dalbergia eremicola Polhill
 Dalbergia ernest-ulei Hoehne
 Dalbergia erubescens Bosser & R.Rabev
 Dalbergia ferruginea Roxb.
 Dalbergia fischeri Taub.
 Dalbergia florifera De Wild.
 Dalbergia foliacea Wall. ex Benth.
 Dalbergia foliolosa Benth.
 Dalbergia foliosa (Benth.) T.S.Ralph
 Dalbergia fouilloyana Pellegr.
 Dalbergia frutescens (Vell.) Britton
 Dalbergia gardneriana Benth.
 Dalbergia gautieri Bosser & R.Rabev.
 Dalbergia gentilii De Wild.
 Dalbergia gilbertii Cronquist
 Dalbergia gilletii De Wild.
 Dalbergia glaberrima Bosser & R.Rabev
 Dalbergia glabra (Mill.) Standl.
 Dalbergia glandulosa Benth.
 Dalbergia glaucescens (Mart. ex Benth.) Benth.
 Dalbergia glaucocarpa Bosser & R.Rabev
 Dalbergia glaziovii Harms
 Dalbergia glomerata Hemsl.
 Dalbergia glomeriflora Kurz
 Dalbergia godefroyi Prain
 Dalbergia gossweileri Baker f.
 Dalbergia gracilis Benth.
 Dalbergia granadillo Pittier
 Dalbergia grandibracteata De Wild.
 Dalbergia grandistipula A.M.Carvalho
 Dalbergia greveana Baill.
 Dalbergia guttembergii A.M.Carvalho
 Dalbergia hainanensis Merr. & Chun
 Dalbergia hancei Benth.
 Dalbergia havilandii Prain
 Dalbergia henryana Prain
 Dalbergia hepperi Jongkind
 Dalbergia heudelotii Stapf
 Dalbergia hiemalis Malme
 Dalbergia hildebrandtii Vatke
 Dalbergia hirticalyx Bosser & R.Rabev
 Dalbergia horrida (Dennst.) Mabb.
 Dalbergia hortensis Heringer, Rizzini & A.Mattos
 Dalbergia hoseana Prain
 Dalbergia hosokawae Costion
 Dalbergia hostilis Benth.
 Dalbergia hullettii Prain
 Dalbergia humbertii R.Vig.
 Dalbergia hupeana Hance
 Dalbergia hygrophila (Mart. ex Benth.) Hoehne
 Dalbergia intermedia A.M.Carvalho
 Dalbergia inundata Spruce ex Benth.
 Dalbergia iquitosensis Harms
 Dalbergia jaherii Burck ex Prain
 Dalbergia jingxiensis S.Y.Liu
 Dalbergia johorensis Sunarno & H.Ohashi
 Dalbergia junghuhnii Benth.
 Dalbergia kingiana Prain
 Dalbergia kunstleri Prain
 Dalbergia lactea Vatke
 Dalbergia lanceolaria L.f.
 Dalbergia lancistipula O.Lachenaud
 Dalbergia lastoursvillensis Pellegr.
 Dalbergia lateriflora Benth.
 Dalbergia latifolia Roxb.
 Dalbergia laxiflora Micheli
 Dalbergia lemurica Bosser & R.Rabev
 Dalbergia librevillensis Pellegr.
 Dalbergia longepedunculata J.Linares & M.Sousa
 Dalbergia louisii Cronquist
 Dalbergia louvelii R.Vig.
 Dalbergia luteola J.Linares & M.Sousa
 Dalbergia macrosperma Welw. ex Baker
 Dalbergia madagascariensis Vatke
 Dalbergia malabarica Prain
 Dalbergia manongarivensis Bosser & R.Rabev.
 Dalbergia maritima R.Vig.
 Dalbergia martini F.White
 Dalbergia masoalensis Bosser & R.Rabev.
 Dalbergia matthewii Soosairaj, P.Raja & Britto
 Dalbergia mayumbensis Baker f.
 Dalbergia melanocardium Pittier
 Dalbergia melanoxylon Guill. & Perr.
 Dalbergia menoeides Prain
 Dalbergia micheliana De Wild.
 Dalbergia microphylla Chiov.
 Dalbergia millettii Benth.
 Dalbergia mimosella (Blanco) Prain
 Dalbergia minutiflora Sunarno & H.Ohashi
 Dalbergia miscolobium Benth.
 Dalbergia modesta J.Linares & M.Sousa
 Dalbergia mollis Bosser & R.Rabev
 Dalbergia monophylla G.A.Black
 Dalbergia monticola Bosser & R.Rabev
 Dalbergia multijuga E.Mey.
 Dalbergia negrensis (Radlk.) Ducke
 Dalbergia neoperrieri Bosser & R.Rabev
 Dalbergia nervosa O.Lachenaud
 Dalbergia ngounyensis Pellegr.
 Dalbergia nigra (Vell.) Allemão ex Benth.
 Dalbergia nigrescens Kurz
 Dalbergia nitida (Mart. ex Benth.) Ducke ex Hoehne
 Dalbergia nitidula Welw. ex Baker
 Dalbergia normandii Bosser & R.Rabev
 Dalbergia obliquifoliolata O.Lachenaud
 Dalbergia oblongifolia G.Don
 Dalbergia obovata E.Mey.
 Dalbergia occulta Bosser & R.Rabev.
 Dalbergia odorifera T.C.Chen
 Dalbergia oligophylla Baker ex Hutch. & Dalziel
 Dalbergia oliveri Gamble ex Prain
 Dalbergia orientalis Bosser & R.Rabev
 Dalbergia ovalis (L.) P.L.R.Moraes & L.P.Queiroz
 Dalbergia ovata Graham ex Benth.
 Dalbergia pachycarpa (De Wild. & T.Durand) Ulbr. ex De Wild.
 Dalbergia palo-escrito Rzed. & Guridi-Gómez
 Dalbergia parviflora Roxb.
 Dalbergia peguensis Thoth.
 Dalbergia peltieri Bosser & R.Rabev
 Dalbergia pervillei Vatke
 Dalbergia pilosa Adema
 Dalbergia pinnata (Lour.) Prain
 Dalbergia pluriflora Baker f.
 Dalbergia polyadelpha Prain
 Dalbergia poolii Baker
 Dalbergia prainii Thoth.
 Dalbergia pseudo-ovata Thoth.
 Dalbergia pseudobaronii R.Vig.
 Dalbergia pseudoviguieri Bosser & R.Rabev.
 Dalbergia purpurascens Baill.
 Dalbergia ramosii Sunarno & H.Ohashi
 Dalbergia reniformis Roxb.
 Dalbergia reticulata Merr.
 Dalbergia retusa Hemsl.
 Dalbergia revoluta Ducke
 Dalbergia rhachiflexa J.Linares & M.Sousa
 Dalbergia richardsii Sunarno & H.Ohashi
 Dalbergia riedelii (Benth.) Sandwith
 Dalbergia rimosa Roxb.
 Dalbergia riparia (Mart. ex Benth.) Benth.
 Dalbergia rostrata Hassk.
 Dalbergia rubiginosa Roxb.
 Dalbergia ruddiae J.Linares & M.Sousa
 Dalbergia rufa G.Don
 Dalbergia rugosa Hepper
 Dalbergia salvanaturae J.Linares & M.Sousa
 Dalbergia sambesiaca Schinz
 Dalbergia sampaioana Kuhlm. & Hoehne
 Dalbergia sandakanensis Sunarno & H.Ohashi
 Dalbergia saxatilis Hook.f.
 Dalbergia semiapplanata O.Lachenaud
 Dalbergia sericea G.Don
 Dalbergia setifera Hutch. & Dalziel
 Dalbergia simpsonii Rudd
 Dalbergia sissoides Graham ex Wight & Arn.
 Dalbergia sissoo Roxb. ex DC.
 Dalbergia spruceana Benth.
 Dalbergia stenopetala O.Lachenaud
 Dalbergia stenophylla Prain
 Dalbergia stevensonii Standl.
 Dalbergia stipulacea Roxb.
 Dalbergia suaresensis Baill.
 Dalbergia subcymosa Ducke
 Dalbergia suthepensis Niyomdham
 Dalbergia tabascana Pittier
 Dalbergia teijsmannii Sunarno & H.Ohashi
 Dalbergia teixeirae E.C.Sousa
 Dalbergia thomsonii Benth.
 Dalbergia thorelii Gagnep.
 Dalbergia tilarana N.Zamora
 Dalbergia tinnevelliensis Thoth.
 Dalbergia tonkinensis Prain
 Dalbergia travancoria Thoth.
 Dalbergia trichocarpa Baker
 Dalbergia tricolor Drake
 Dalbergia tsaratananensis Bosser & R.Rabev
 Dalbergia tsiandalana R.Vig.
 Dalbergia tsoi Merr. & Chun
 Dalbergia tucurensis Donn.Sm.
 Dalbergia uarandensis (Chiov.) Thulin
 Dalbergia urschii Bosser & R.Rabev
 Dalbergia vacciniifolia Vatke
 Dalbergia velutina Benth.
 Dalbergia vietnamensis P.H.Hô & Niyomdham
 Dalbergia viguieri Bosser & R.Rabev
 Dalbergia villosa (Benth.) Benth.
 Dalbergia volubilis Roxb.
 Dalbergia wattii C.B.Clarke
 Dalbergia xerophila Bosser & R.Rabev
 Dalbergia xylocarpa O.Lachenaud
 Dalbergia yunnanensis Franch.

Vanjske poveznice

Sinonimi
 Acouroa Aubl.
 Amerimnon P.Browne
 Coroya Pierre
 Drakensteinia DC.
 Drakenstenia Neck.
 Ecastaphyllum P.Browne
 Endespermum Blume
 Fornasinia Bertol.
 Hecastophyllum Kunth
 Miscolobium Vogel
 Podiopetalum Hochst.
 Pterocarpus P.J.Bergius
 Securidaca L.
 Semeionotis Schott
 Trioptolemea Mart. ex Benth.
 Triptolemea Mart.

Izvori

Vanjske poveznice

Dalbergieae

Palisandrovina


Umut Bulut (, ) este un fotbalist turc care joacă pentru Kayserispor și echipa națională a Turciei.

Cariera pe echipe

Trabzonspor
Datorită faptului că golgheterul Fatih Tekke a părăsit clubul, iar echipa avea dificultăți, Trabzonspor l-a adus pe Umut pentru 1,8 milioane de euro, cu care a semnat un contract pe 4 ani. I s-a dat tricoul cu numărul 10 care a fost purtat anterior de Hami Mandıralı. Primul său meci pentru Trabzonspor a avut loc la 5 august 2006, împotriva lui Kayserispor. În săptămâna următoare a marcat primul său gol pentru echipă într-un meci încheiat la egalitate, scor 1-1 împotriva lui Manisaspor. A marcat 88 de goluri în 197 de partide oficiale pentru Trabzonspor, cu care a câștigat Supercupa Turciei din 2010, precum și Cupa Turciei în sezonul 2009-2010, marcând în finală împotriva rivalilor de la Fenerbahçe în victoria cu 3-1.

Toulouse
La 28 iunie 2011, el a semnat cu Toulouse FC pentru 4,8 milioane de euro. Umut a debutat în Ligue 1 împotriva lui Ajaccio. O săptămână mai târziu, pe 13 august 2011, a marcat primul său gol împotriva lui Dijon FCO și al doilea gol împotriva lui Nancy, care a fost și singurul gol al meciului câștigat de Toulouse cu 1-0. În etapa a șaptesprezecea de campionat, a marcat golul victoriei împotriva lui Evian în partida câștigată cu 2-1. Celelalte 2 goluri pe care le-a marcat în acel sezon au fost cele cu Lyon, iar pe unul dintre ele l-a marcat în urma unei lovituri libere de la distanță. După primul său sezon, meciurile bune făcute de el au atras atenția mai multor echipe.

Pe 26 iunie 2012, Umut a semnat cu Galatasaray, care l-a împrumutat până la sfârșitul sezonului. Umut a marcat primele 2 goluri pentru Galatasaray împotriva rivalilor de la Fenerbahçe din timpul Supercupei Turciei. Galatasaray a câștigat meciul cu 3-2, fiind numit omul meciului.

Pe 20 august 2012, Umut și-a făcut debutul ca titular în meciul de Süper Lig 2012-2013 împotriva lui Kasımpașa, în care a marcat două goluri pentru Galatasaray, meci care s-a terminat cu 2-1. Umut a marcat în cel de-al doilea meci golul egalizator împotriva lui Beșiktaș, cel de 3-3. La 2 septembrie 2012, Umut a marcat din nou, înscriind primul gol al meciului cu Bursaspor care s-a încheiat cu scorul de 3-2, marcând ce-a de-a o mia victorie a lui Galatasaray în campionat din istorie. Următorul gol al echipei Umut a venit pe 15 septembrie 2012, cel marcat în minutul 90 al partidei câștigate în fața lui Antalyaspor, scor 4-0. El și-a făcut un debut strălucit în sezonul 2012-2013, înscriind 5 goluri în primele 4 etape, doborând recordul lui Saša Ilić. La 19 octombrie a marcat un gol important pentru Galatasaray, cel de 2-3 din deplasare împotriva lui Gençlerbirliği, cu Hakan Balta marcând ultimul gol al partidei încheiate cu scorul de 3-3. După meciurile dezamăgitoare făcute atât în campionat cât și în Liga Campionilor în luna octombrie, Umut și-a revenit în formă deschizând scorul împotriva lui Kayserispor într-o victorie cu 3-0. În etapa următoare a marcat din nou dintr-o pasă primită de la coechipierul său Burak Yılmaz în meciul împotriva lui İstanbul BB, care s-a terminat cu scorul de 3-1, și în care a marcat cel de-al 10-lea gol al sezonului.

În urma evoluțiilor bune făcute de Bulut la Galatasaray, el a semnat un contract pe trei ani cu opțiune de prelungire pentru încă unul, cu Tolouse primind 2,7 milioane de euro în schimbul transferului.

Kayserispor
După un sezon 2015-2016 dezamăgitor, Galatasaray l-a vândut pe Umut Bulut la Kayserispor în august 2016.

La națională
Umut și-a făcut debutul împotriva Braziliei la 5 iunie 2007, într-un meci care s-a încheiat la egalitate. A marcat primele 2 goluri la națională pe 2 iunie 2012 împotriva Portugaliei într-un meci amical care s-a terminat cu scorul de 3-1. El a marcat apoi un hat-trick pentru Turcia împotriva Andorrei într-o victorie scor 5-0 din calificările pentru Campionatul Mondial de pe 6 septembrie 2013.

Viața personală
La 14 martie 2016, s-a dat publicității faptul că tatăl lui Umut Bulut, Kemal Bulut, a fost ucis în , după ce a urmărit meciul dintre Gençlerbirliği și Galatasaray.

Statistici privind cariera

 Până pe 19 mai 2018.

Club

La națională

Titluri

Club

 Trabzonspor

 Türkiye Kupası (1): 2009-2010
 Süper Kupa (1): 2010

 Galatasaray

 Süper Lig (2): 2012-2013, 2014-2015
 Türkiye Kupası (3): 2013-2014, 2014-2015, 2015-2016
 Süper Kupa (3): 2012, 2013, 2015

Individual

 Türkiye Kupası golgheter: 2009-2010 (7 goluri)

Referințe

Legături externe

Atacanți
Fotbaliști ai Galatasaray SK
Fotbaliști internaționali turci
Fotbaliști turci
Sportivi turci în viață
Nașteri în 1983
Nașteri pe 15 martie

Umut Bulut


فولغا فولغا  هو فيلم سوفيتي كوميدي أنتج عام 1938 ومن إخراج غريغوري ألكساندروف.

معرض صور

مراجع

وصلات خارجية

أفلام أبيض وأسود روسية
أفلام أبيض وأسود سوفييتة
أفلام إنتاج 1938
أفلام باللغة الروسية
أفلام تدور أحداثها في سفن
أفلام تقع أحداثها في الاتحاد السوفيتي
أفلام تقع أحداثها في روسيا
أفلام تقع أحداثها في موسكو
أفلام روسية
أفلام سجلها إسحاق دونايفسكي
أفلام سوفيتية
أفلام كوميديا موسيقية 1938
أفلام كوميديا موسيقية روسية
أفلام كوميديا موسيقية سوفيتية
أفلام كوميدية 1938
أفلام كوميدية موسيقية عقد 1930
أفلام مصورة في روسيا
أفلام مصورة في محافظة موسكو
أفلام مصورة في موسكو
أفلام مصورة في نيجني نوفغورود
أفلام من إخراج غريغوري الكسندروف
أفلام موسفيلم
أفلام موسيقية سوفيتية
أفلام مصورة في بيرم كراي
أفلام باللغة الروسية في عقد 1930

فولغا فولغا


Ildebrand er en dansk dokumentarfilm fra 1916 med ukendt instruktør.

Handling

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Stumfilm fra Danmark
Danske film fra 1916

Ildebrand (dokumentarfilm)


Leyte is an island in the Visayas group in the Philippines.

Leyte may also refer to:

Places in the Philippines
Leyte (province), also known as Northern Leyte, a province of the Philippines that occupies the northern three-quarters of the island of Leyte
Leyte, Leyte, a municipality in Leyte province
Southern Leyte, a province in the Philippines that occupies the southern part of the island of Leyte
Leyte Gulf, the body of water immediately east of the island of Leyte

Military
Battle of Leyte, the 1944 reconquest of the island by American troops and Filipino guerrillas
, a 1944 corvette of the Philippine Navy
, several US Navy ships

Other
Carmen Leyte (born 1953), Spanish politician
Leyte F.A., East Visayas Regional Football Association, Philippines

See also
 Leyte frog (disambiguation)

Leyte (disambiguation)


Microhyla fissipes é uma espécie de anfíbio anuro da família Microhylidae.

Distribuição
Pode ser encontrado na Ásia, em Camboja, China, Hong Kong; Indonésia, Macau, Malásia, Singapura, Taiwan, Tailândia, Vietnã. Ocorre entre altitudes de 0 a 2.000 metros.

Esta espécie ocupa uma série de tipos de habitat, incluindo matagal de várzea, pastagens, terras agrícolas, pastagens e áreas urbanas. Tem hábito subfossorial e também é encontrado na serapilheira do chão da floresta. É principalmente uma espécie noturna que só é ativa durante o dia durante a estação chuvosa.

Descrição
Microhyla fissipes é uma rã de corpo esguio com o comprimento médio do macho de 22,5 mm e da fêmea de 25 mm. Tem um focinho truncado que é um pouco mais longo que o diâmetro do olho.

A pele do dorso é lisa a um tanto tuberculosa, e existem pequenas verrugas nos flancos. O ventre é liso com exceção da região anal, que é granular. Os machos têm uma dobra do saco vocal moderadamente distinta no peito.

Anura

Microhyla fissipes


Hoshea (, Hōšēaʿ, "salvation";  A'úsiʾ [a-ú-si-ʾ]; ) was the nineteenth and last king of the Israelite Kingdom of Israel and son of Elah (not the Israelite king Elah). William F. Albright dated his reign to , while E. R. Thiele offered the dates 732–723 BCE.

Accession to the throne
Assyrian records confirm the Biblical account of how he became king. Under Ahaz, Judah had rendered allegiance to Tiglath-Pileser III of Assyria, when the Northern Kingdom under Pekah, in league with Rezin of Aram-Damascus, had attempted to coerce the Judean king into joint action against Assyria. Hoshea, a captain in Pekah's own army, placed himself at the head of the Assyrian party in Samaria; he then removed Pekah by assassination; Tiglath-pileser rewarded Hoshea by making him king over Ephraim (a name used here for the entire northern kingdom), which had been reduced to smaller dimensions. An undated inscription of Tiglath-Pileser III boasts of making Hoshea king after his predecessor had been overthrown:

Israel (lit. : "Omri-house" Bit-Humria)…overthrew their king Pekah (Pa-qa-ha) and I placed Hoshea (A-ú -si''') as king over them. I received from them 10 talents of gold, 1,000(?) talents of silver as their [tri]bute and brought them to Assyria.

The amount of tribute exacted from Hoshea is not stated in Scripture, but Menahem, about ten years previously (743 or 742 BCE) was required to pay 1,000 talents of silver to Tiglath-Pileser in order to "strengthen his hold on the kingdom" (), apparently against Menahem's rival Pekah.

So long as Tiglath-pileser was on the throne Hoshea remained loyal; but when Shalmaneser V succeeded, Hoshea made an effort to regain his independence and entered into negotiations with So, King of Egypt. Probably misled by favorable promises on the part of Egypt, Hoshea discontinued paying tribute. Winckler contends that in this anti-Assyrian movement, in which Tyre also had a share, a last effort was made on the part of the Arabic commercial states to shut out Assyria from the Arabo-Indian commerce, for which possession of the Mediterranean ports was of vital importance.

Shalmaneser soon interpreted this as rebellious, and directed his armies against Samaria. The Assyrian Eponym Canon shows that Shalmaneser campaigned "against" (somewhere, name missing) in the years 727, 726, and 725 BCE, and it is presumed that the missing name was Samaria. The Babylonian Chronicle states that Shalmaneser ravaged the city of Sha-ma-ra-in (Samaria). Additional evidence that it was Shalmaneser, not Sargon II who initially captured Samaria, despite the latter's claim, late in his reign, that he was its conqueror, was presented by Tadmor, who showed that Sargon had no campaigns in the west in his first two years of reign (722 and 721 BCE).

End of reign
It is likely that Hoshea, disappointed by the lack of Egyptian support, endeavored to avert the calamity by resuming the payment of tribute, but that, distrusted, he was forced to fight, and was taken prisoner in battle. The capital, though deprived of the ruler, made an effective defense. Nonetheless, the Assyrians captured Samaria after a siege of three years. However, Shalmaneser died shortly after the city fell, and the Assyrian army was recalled to secure the succession of Sargon II. The land of Israel, which had resisted the Assyrians for years without a king, again revolted. Sargon returned with the Assyrian army in 720 BCE, and pacified the province, deporting the citizens of Israel beyond the Euphrates (some 27,290 according to the inscription of Sargon II), and settling people from Babylon, Cuthah, Avva, Hamath and Sepharvaim in their place (2 Kings 17:6, 24). The author of the Books of Kings'' states this destruction occurred "because the children of Israel sinned against the Lord" (). What happened to Hoshea following the end of the kingdom of Israel, and when or where he died, is unknown.

Seal of Hoshea's servant
In the mid-1990s, an unprovenanced bulla appeared on the antiquities market. The seal has been dated by André Lemaire to the second half of the 8th century BCE on paleographic grounds, and its inscription reads "Belonging to Abdi, servant of Hoshea". If authentic, it is perhaps the only archaeological attestation of Hoshea in an Israelite inscription found to date.

See also
List of biblical figures identified in extra-biblical sources
So, possibly Osorkon IV

References

8th-century BC Kings of Israel
Year of birth unknown
Year of death unknown
Biblical murderers
Dethroned monarchs

Hoshea


Gordon Robertson (* 25. Juni 1926 in Castlegar, British Columbia; † 10. Oktober 2019) war ein kanadischer Eishockeyspieler. Bei den Olympischen Winterspielen 1952 gewann er als Mitglied der kanadischen Nationalmannschaft die Goldmedaille.

Karriere
Gordon Robertson begann seine Karriere als Eishockeyspieler 1945 bei der Juniorenmannschaft Nanaimo Clippers. Anschließend verbrachte er fast seine ganze Laufbahn im Seniorenbereich bis 1960 mit mehreren Unterbrechungen bei den Trail Smoke Eaters aus der Western International Hockey League. Einzig im Jahr 1952 repräsentierte er als Gastspieler mit den Edmonton Mercurys Kanada bei den Olympischen Winterspielen.

International
Für Kanada nahm Robertson an den Olympischen Winterspielen 1952 in Oslo teil, bei denen er mit seiner Mannschaft die Goldmedaille gewann. In acht Spielen erzielte er vier Tore und sechs Vorlagen.

Erfolge und Auszeichnungen
 1952 Goldmedaille bei den Olympischen Winterspielen

Weblinks

Einzelnachweise

Eishockeynationalspieler (Kanada)
Olympiateilnehmer (Kanada)
Teilnehmer der Olympischen Winterspiele 1952
Olympiasieger (Eishockey)
Geboren 1926
Gestorben 2019
Mann
Kanadier

Gordon Robertson


Maximiliano Agustín Alarcón Santón (La Roda, provincia de Albacete, 21 de diciembre de 1880 - Madrid, 1933) fue un arabista y hebraísta español.

Biografía

Inició sus estudios en el Instituto de Albacete y se trasladó luego a Barcelona para cursar Filosofía y Letras. En 1904, y ya en Madrid, se convierte en pupilo de Miguel Asín Palacios y en 1908 se doctoró con la tesis titulada La Guerra de Tetuán según un historiador marroquí contemporáneo.

En 1910, pensionado por la Junta para Ampliación de Estudios (JAE), estudia durante tres meses en Larache
, experiencia con el árabe marroquí que desarrolló en su estudio Textos árabes en dialecto vulgar de Larache, publicado en 1913. Dos años antes había ganado la cátedra de árabe vulgar de la Escuela Superior de Comercio de Málaga, desde donde se trasladó a la Escuela Especial de Intendentes Mercantiles de Barcelona, centro del que fue bibliotecario a partir de 1916. Tras ganar la cátedra de árabe en la Universidad de Granada en 1920, se trasladó luego a la Salamanca como catedrático de lengua hebrea, donde permanecería hasta 1927 en que se mudó a la Ciudad Condal para ocupar cátedra de hebreo allí, y a partir de mayo de 1932 en la universidad Complutense de Madrid, como catedrático de esa misma materia.

La obra más importante de Alarcón fue su traducción al español del tratado político y filosófico del siglo , Lámpara de los príncipes («Syrat al-muluk»), singular obra de Abú Bakr de Tortosa.

Murió en Madrid a los 53 años de edad.

Obras
Además de las mencionadas, se pueden añadir:
Precedentes islámicos de la fonética moderna (1925), dentro del Homenaje a Menéndez Pidal.
Edición crítica de la Takmila de Ibn al-Abbar (1915), con Ángel González Palencia.

Referencias

Bibliografía

Arabistas de España del siglo XX
Traductores de España del siglo XX
Traductores del árabe
Hebraístas de  España del siglo XX
Escritores de la provincia de Albacete
Pensionados de la JAE
Fallecidos en Madrid
Nacidos en La Roda (Albacete)

Maximiliano Agustín Alarcón


Agrilus constantini é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Obenberger, 1927.

Referências

constantini

Agrilus constantini


Der SV Aubing ist ein Sportverein aus dem Münchner Stadtteil Aubing. Der Verein wurde ursprünglich als Fußballverein gegründet. Heute verfügt er über weitere Abteilungen für Gymnastik, Stockschießen, Freizeit-Volleyball und seit 2016 auch für Dart.

Geschichte
Der Verein wurde 1929 in der damals selbständigen Münchner Vorortgemeinde Aubing gegründet. 1951 gelang mit dem Aufstieg in die eingleisige 1. Amateurliga Bayern der bislang größte sportliche Erfolg. Nach nur einer Saison stieg der Verein aber als Drittletzter wieder in die Bezirksliga ab.

Aktuell spielt der Verein in der siebtklassigen Bezirksliga Oberbayern Süd.

Weblinks
 Website des Vereins

Fußballverein aus München
Verein im Bayerischen Fußball-Verband
Sportverein (München)
SV AUBING

SV Aubing


An Carex himalaica in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Tetsuo Michael Koyama. An Carex himalaica in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae.

Mabibilngan ini ha Nepal. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Carex

Carex himalaica