José Rubén Lofiego o Lo Fiego (Rosario, Argentina, 9 de mayo de 1949-Ezeiza, provincia de Buenos Aires, Argentina, 7 de julio  de 2021) alias "el ciego" y "Doctor Mortensen"; frecuentemente nombrado como "el Ciego Lofiego" y "Mengele" fue un policía de la Provincia de Santa Fe, condenado en más de una oportunidad por delitos de lesa humanidad cometidos durante el terrorismo de Estado desatado en la última dictadura cívico-militar argentina (1976-1983). Fue uno de los principales torturadores del SI de la UR II de Policía de Rosario  junto al comandante de Gendarmería Argentina Agustín Feced.

Vida, crímenes y condena
Lofiego cursó sus estudios primarios y medios en el tradicional Colegio Sagrado Corazón. Su padre era militante de la Unión Cívica Radical Intransigente y él, en 1966, hizo lo imposible por hablar con Ernesto Sabato cuando visitó Rosario.

El 31 de enero de 1972 ingresó como suboficial subayudante al Comando Radioeléctrico. Luego pasó por la comisaría 17°, seguridad personal y en abril de 1976, ya como oficial auxiliar, comenzó a formar parte del numerario del Servicio de Informaciones.

Tres de sus ex compañeros del Sagrado Corazón fueron perseguidos: Ernesto Víctor Enrique Traverso (secuestrado en 1977 y cuyos restos fueron identificados por el EAAF Equipo Argentino de Antropología Forense en febrero de 2019), Fernando Alberto Belizán (fusilado en Tucumán en 1976) y Francisco José Iturraspe (exiliado en los 70 a Venezuela y residente ahora en Argentina). Era muy católico, muy torturado. Era un inútil con el cuerpo. Lo volvían loco. Eso si, tenía una memoria increíble, recordó uno de sus ex compañeros durante los doce años del Sagrado. También contó que uno de los primos de Lo Fiego que cayó preso fue sometido a distintas sesiones de picana por el mismísimo Mengele. Seguís siendo el mismo boludo de siempre, le decía Miguel, al torturado su primo, el mayor torturador del Servicio de Informaciones.

Detenido en 1984 por secuestro, tortura y desaparición de personas, fue desprocesado en 1987 por la ley de obediencia debida, del alfonsinismo.
Mientras tanto, la Policía de Santa Fe lo ascendió hasta el cargo de comisario principal.

Solo el 10 de diciembre de 1998, el entonces comisario principal José Rubén Lo Fiego, fue puesto a disponibilidad por la resolución 879 del gobierno provincial. Imputado de 68 delitos de lesa humanidad y principal torturador del Servicio de Informaciones de la Unidad Regional II.

Lo Fiego está acusado dentro de la megacausa "Díaz Bessone" (ex "Feced") en la que se juzga por cometer delitos de lesa humanidad durante la última dictadura militar al extitular del Comando del Segundo Cuerpo de Ejército, Ramón Díaz Bessone. Los otros acusados son Mario Alfredo Marcotte, Ramón Rito Vergara, José Carlos Antonio Scortechini y Ricardo Miguel Chomicky.

Fueron acusados de formar parte del grupo de tareas represivo que comandó el fallecido exjefe de la Policía de Rosario Agustín Feced. Los delitos que se les achacan son privación ilegal de la libertad, homicidio calificado, amenazas, tormentos y asociación ilícita calificada. La "megacausa" tiene 87 víctimas y más de 160 testigos. En diciembre de 2018 Lofiego, Marcote y la mayoría de los acusados en las causas Feced I y II fueron condenados a cadena perpetua y sus recursos ante la Cámara de Casación fueron rechazados, confirmando así las sentencias.

Fallecimiento
Con un pedido de prisión domiciliaria que no reunía las condiciones para efectivizarse, Lo Fiego arrastraba problemas de salud y murió a los 72 años en el penal de Ezeiza el 7 de julio de 2021, minutos antes de las 20. Sus restos fueron cremados.

Véase también
 Anexo:Sentencias de juicios por delitos de lesa humanidad en Argentina

Referencias

Nacidos en Rosario (Argentina)
Policías de Argentina
Católicos de Argentina
Condenados por crímenes contra la humanidad en Argentina
Torturadores de Argentina
Derechos humanos en Rosario (Argentina)
Fallecidos en la provincia de Buenos Aires

José Rubén Lofiego


බර්නී උන්නතය (රාත්‍රියේ රැජින උන්නතය ලෙස ද හඳුන්වයි) යනු මෙසපොතේමියානු ටෙරාකොටා අධි උන්නත ඵලකයකි. ඉසින්-ලාර්සා- හෙවත් පැරණි-බැබිලෝනියානු යුගයට අයත් මෙමගින් පියාපත් සහ පක්ෂීන්ගේ නිය සහිත නග්න දේවතාවියකගේ වැනි රුවක් නිරූපණය වේ. මෙහි ඇය දෙපසින් බකමූණන් යුවළක් සිටින අතර, ඇය සිටගෙන සිටින්නේ සිංහයන් දෙදෙනකු මත ය. මෙම උන්නතය ලන්ඩනයේ බ්‍රිතාන්‍ය කෞතුකාගාරයේ ප්‍රදර්ශනයට තබා ඇති අතර, ක්‍රි.පූ. 1800 සහ 1750 අතර කාල වකවානුවට මෙය කාලනිර්ණය කොට ඇත. දකුණු මෙ‍සපොතේමියාට අයත් මෙය සොයාගත් නිශ්චිත ස්ථානය නොදනී. මීට අමතරව මෙම ප්‍රතිමාවේ ඇති සුවිශේෂී ප්‍රතිමා ලක්ෂණ, විශේෂයෙන්ම එහි අධි උන්නත ස්වභාවය සහ විශාල ප්‍රමාණය හේතුවෙන් එය වන්දනා කටයුතු සඳහා භාවිතා වූවක් ලෙස විශ්වාස කෙරේ. මේ නිසා එම යුගය හා සැසඳීමේ දී පැවැත්ම අතින් අතිශයින් දුර්ලභ වස්තුවක් ලෙස මෙය සැලකේ. කෙසේනමුත්, මෙමගින් නිරූපණය වන්නේ ලිලිතු, ඉනන්නා/ඉෂ්තාර්, හෝ එරෙෂ්කිගාල් යන අයගෙන් කවුරුන්ද යන වග තවමත් මතභේදයට තුඩු දී ඇත. 1930 දශකයේ පසු භාගයේ පළමුවරට දක්නට ලැබුණු මෙහි සත්‍යභාවය ද ප්‍රශ්නාර්ථයක්ව ඇත. කෙසේනමුත් පසුගිය දශක කිහිපය තුළ මෙම මතය යටපත්ව ඇත.

සම්භවය
ආරම්භයේ දී සිරියානු වෙළෙන්දකු සතුව පැවති මෙම ඵලකය 1924දී දකුණුදිග ඉරාකයෙන් හමුවන්නට ඇතැයි විශ්වාස කෙරේ. මෙම ඵලකය ලන්ඩනයේ බ්‍රිතාන්‍ය කෞතුකාගාරයේ තැන්පත් කෙරුණු අතර, 1933දී ආචාර්ය එච්. ජේ. ප්ලෙන්ඩර්ලයිත් විසින් එය අධ්‍යක්ෂනය කරන ලදී. කෙසේනමුත්, 1935දී එය අලෙවි කිරීමට කෞතුකාගාරය තීරණය කරන ලදී. ඒ අනුව ඵලකය ලන්ඩන් කෞතුක භාණ්ඩ වෙළෙන්දකු වූ සිඩ්නි බර්නී අතට පත් විය. එතැන්සිට මෙම ඵලකය "බර්නී උන්නතය" නම් විය. මෙම උන්නතය පළමුව මහජන අවධානය හිමි කරගත්තේ 1936 The Illustrated London Newsහි සම්පූර්ණ පිටුවක් පුරා පළකොට තිබූ විස්තරය හේතුවෙනි. බර්නීගෙන් පසු මෙම ඵලකය නෝර්මන් කොල්විල්ගේ එකතුව සතු විය. ඔහු‍ගේ මරණින් පසු එය ජපන් කෞතුක භාණ්ජ එකතු කරන්නකු වූ ගොරෝ සකමොතෝ සතු විය. කෙසේනමුත්, බ්‍රිතාන්‍ය අධිකාරය ඔහුට අපනයන අවසරයක් ලබාදීම ප්‍රතික්ෂේප කළේ ය. 1980 සහ 1991 අතර කාලයේ ප්‍රදර්ශනය පිණිස මෙම ඵලකය බ්‍රිතාන්‍ය කෞතුකාගාරය විසින් ණයට ලබාගන්නා ලදී. අවසානයේ 2003දී කෞතුකාගාරය විසින් මෙම ඵලකය £1,500,000ක මුදලකට මිලට ගන්නා ලද්දේ එහි 250වන සංවත්සරය සැමරීම වෙනුවෙනි. කෞතුකාගාරය විසින් මෙම ඵලකය "රාත්‍රියේ රැජින ඵලකය" ලෙස යළි නම්කරන ලදී. එතැන් සිට, මෙම කෞතුක වස්තුව බ්‍රිතාන්‍යය පුරා කෞතුකාගාරවල සංචාරය කොට ඇත.

අවාසනාවට, මෙහි නියම ප්‍රභවස්ථානය නොදනී. මෙම උන්නතය පුරාවිද්‍යාත්මක කැනීමක දී හමුවූවක් නොවන බැවින් එය පැමිණියේ කොහිසිට ද හෝ එය සොයාගැනුණු ස්තරය කුමක් ද යන්න පිළිබඳ එතරම් දෙයක් නොදනී. මේ නිසා ඵලකය පිළිබඳ වන අර්ථකථන දිනය සහ සම්භව ස්ථානය නිවැරදිව දන්නා වෙනත් භාණ්ඩ සමග ඒවායේ ශෛලීන්ගේ සැසඳීම් අනුසාරයෙන් සිදුවේ. එසේම ප්‍රතිමා ලක්ෂණ අර්ථකථනය කිරීමේ දී මෙසපොතේමියානු පුරාණෝක්තිවේදය සහ ආගම පිළිබඳ පාඨ ද ආශ්‍රය කරගැනේ.

විස්තරය

හෙන්රි ෆෑන්ක්ෆර්ට් (1936) විසින් විස්තරාත්මක වාර්තාවක් ප්‍රකාශයට පත්කොට ඇති අතර, by Pauline Albenda (2005), ඵලකය වර්තමානයේ තැන්පත් කොට ඇති බ්‍රිතාන්‍ය කෞතුකාගාරයේ පාලකයා වූ ඩොමිනික් කොලන් විසින් තබන ලද ඓකික නිබන්ධනයක් ද වේ. මෙසපොතේමියාව කලා නිර්මාණ සමග සැසඳූ විට සමස්තයක් වශයෙන් මෙහි සංරචනය එයටම අනන්‍ය වේ. නමුත් එකලට අයත් වෙනත් රූපවල හමුවන මූලිකාංග මෙහි දක්නට ලැබේ.

බාහිර ස්වරූපය
මෙම ඵලකය ටෙරාකොටා (පිළිස්සූ මැටි) ඵලකයකි. ප්‍රමාණයෙන් 50 cm x 37 cm (අඟල් 20 x අඟල් 15) මිනුම්වලින් යුතු මෙහි ඝනකම 2 – 3 cm (අඟල් 0.79 සිට 1.18 දක්වා) පමණ වේ. මෙහි රූපයේ හිස මතුපිට පෘෂ්ඨයේ සිට 4.5 cm (අඟල් 1.8) පමණ උසට විහිදේ. මෙම ඵලකය නිර්මාණය කිරීමට මැටි සහ කුඩා චූර්ණිමය අන්තර්ගතයකක් පිදුරු කැබලි සමග මිශ්‍රකොට තිබේ. මෙහි දක්නට ලැබෙන රැළි සහ සිදුරු අනුව පෙනෙන්නේ නිර්මාණය සිදුකරන කාලයේදීත් මාධ්‍යය හැසිරවීම අපහසු වූ බවයි. බ්‍රිතාන්‍ය කෞතුකාගාරයේ විද්‍යාත්මක පර්යේෂණ දෙපාර්තමේන්තුව වාර්තා කරන්නේ "සම්පූර්ණ ඵලකයම අඹා ඇති බවයි". යෂ්ටිය සහ වළලු සංකේත, කෙස් රැළි සහ බකමූණන්ගේ ඇස් වැනි අංග බාහිරව එකතු කරන ලද බවත් පැවසේ. එකල මෙම උන්නතය ඔපදමා තිබී ඇත. උල් උපාංගයක් මගින් වැඩිදුර ලක්ෂණ ඉස්මතු කොට ඇත. කර්ටිස් සහ කොලන් විශ්වාස කරන්නේ මෙහි මතුපිට පෘෂ්ඨය අතීතයේ හිරියල් ආලේප ගල්වා සුමුදු කොට තිබෙන්නට ඇති බවයි.

මෙම යුගයේ බහුලව නිර්මාණය වූ ටෙරාකොටා ඵලක හා පූජා භාණ්ඩ සමග සැසඳීමේ දී මෙම ඵලකය ප්‍රමාණයෙන් විශාල ය. මෙවැනි කෞතුක වස්තූන් ඉසින්-ලාර්සා සහ පැරණි බැබිලෝනියානු යුගයන්ට අයත් නිවෙස්වල කැනීම්වලින් හමුවී ඇත.

සමස්තයක් ලෙස ගත්විට  මෙම ඵලකය විශිෂ්ට තත්ත්වයෙන් පවතියි. මුලින් එය බ්‍රිතාන්‍ය කෞතුකාගාරයට හිමිවන විට කොටස් තුනකට සහ තවත් කැබලිවලට කැඩීගොස් තිබිණි. ප්‍රතිසංස්කරණයෙන් පසුව ඉරිතැලීම් කිහිපයක් තවමත් දැකගත හැක. දකුණු අන්තයෙහි වූ ත්‍රිකෝණාකාර කැබැල්ල දක්නට නැත. නමුත් දේවතාවියගේ සහ සත්ත්වයින්ගේ ප්‍රධාන ලක්ෂණවලට ඉන් හානියක් සිදුවී නැත. රූපයේ මුහුණේ වම්පසට, එනම් නාසයේ වම් පෙදෙස සහ ගෙල ප්‍රදේශයට ද හානි සිදුවී ඇත. ශීර්ෂ පළඳනාවේ ද ඉදිරි සහ දකුණුපස පිහිටි පෙදෙසට හානි වී ඇත. මෙහි පැවති සමස්ත හැඩය එහි සමමිතිය අනුව අනුමාන කළ හැක. ග්‍රීවාභරණයෙහි අර්ධයක් සහ දේවතාවියගේ දකුණතෙහි ඇති සංකේතය දක්නට නොමැත. බකමූණන්ගේ හොටයන් සහ සිංහයකුගේ වලිගයක් ද නැතිවී ඇත. 1936 සහ 2005දී ලබාගත් පින්තූර සැසඳීමේ දී නූතන කාලයේ සිදුවූ හානි ද වන බැව් පෙනේ. මෙහි දී වර්තමානයෙහි කිරුළෙහි දකුණුපස මුදුනේම වූ ස්තරය ඉවත්වී ඇති අතර, පහළ වම් කෙළවරෙහි කඳුවැනි මෝස්තරය පතුරු ගැලවී ඇත. එසේම වර්තමානය වනවිට බකමූණාගේ දකුණුපස වූ පා ඇඟිලි ද දක්නට නොලැ‍බේ. කෙසේනමුත්, සමස්තයක් ලෙස සැලකූ විට මෙම උන්නතය වසර 3,500කටත් වඩා කාලයක් හානියට පත් නොවී පැවතිණි.

අතීතයේ සම්පූර්ණයෙන්ම රතු පැහැයෙන් වර්ණගන්වා තිබූ දේවතාවියගේ සිරුරෙහි රතු පැහැ සායම් සලකුණු අදටත් දැකිය හැක. ඇගේ පියාපත්වල ඇති පිහාටු සහ බකමූණන්ගේ පිහාටු රතු, කළු සහ සුදු මිශ්‍ර රටාවකින් යුතුව වර්ණගන්වා තිබී ඇත. රේමන් වර්ණාවලීක්ෂණය අනුව මෙම රතු වර්ණකය රතු හිරියල් ලෙසත්, කළු පැහැ වර්ණකය අස්ඵටික කාබන් ("ලාම්පු දැලි") සහ සුදු වර්ණකය ජිප්සම් ලෙසත් හඳුනාගෙන ඇත. කළු වර්ණකය ඵලකයේ පසුබිමේ, කෙස්වල, ඇහිබැමිවල සහ සිංහයන්ගේ කේසරවල ද හමු විය. යුනික ත්‍රිකෝණය සහ අරීයල ප්‍රදේශය රතු පැහැයෙන් තදින් වර්ණගන්වා තිබූ නමුත්, එහි වෙනම කළු පැහැය ආලේප කොට තිබුණේ නැත. සිංහයන්ගේ සිරුරු සුදු පැහයෙන් වර්ණගන්වා තිබිණි. බ්‍රිතාන්‍ය කෞතුකාගාර පාලකයන් විසින් අනුමාන කරන්නේ ශීර්ෂාභරණයේ ඇති අං සහ ග්‍රීවාභර‍ණයේ කොටසක් කහ පැහැයෙන් වර්ණගන්වා තිබෙන්නට ඇති බවයි. ඌර්වලින් ද මෙයට ඉතා සමාන ලක්ෂණ ඇති මැටි රූපයක් හමුවී ඇත. ඔවුන් අනුමාන කරන්නේ යෂ්ටිය සහ මුදුව සහිත සංකේතය ද ඇතැම්විට කහ පැහැයෙන් වර්ණගන්වා තිබෙන්නට ඇති බවයි. කෙසේනමුත්, වර්තමානයේ ඵලකය මත කහ පැහැ වර්ණක කොටස් දක්නට නොලැබේ.

කාන්තා රුව

නග්න කාන්තා රුව අධි-උන්නතව යතාර්ථවාදී ස්වරූපයෙන් නිර්මාණය කොට ඇත. යා වූ ඇහිබැමි සහිත ඇගේ ඇස් වෙනස් අතර කුහරමය ස්වභාවයෙන් යුක්ත ය. ඇතැම්විට මෙම ස්ථානවල කිසියම් ද්‍රව්‍යයක් ඔබ්බවා තිබෙන්නට ඇත. එකල පාෂාණ, ඇලබැස්ටර්, සහ ලෝකඩ ප්‍රතිමාවල මෙය සුලබ ලක්ෂණයක් විය. නමුත් මෙය මෙසපොතේමියානු මැටි ප්‍රතිමාවල දක්නට නොලැබෙන්නකි. ඇගේ පූර්ණ දෙතොල් දෙකෙළවරින් මඳක් එසවී ඇත. ඇය ස්තර හතරකින් යුත් අං සහිත ශීර්ෂාවරණයක් පැළඳ සිටියි. එය මුදුනේ මඬලක් වැනි යමක් ඇත. ඇගේ කේශකලාපය දෙකට බෙදා ඇති අතර, ඉන් වැඩි ප්‍රමාණයක් ගෙඩියක් ලෙස පසුපසට සකසා තිබෙන අතර, කුඤ්ඤ හැඩැති කෙස් රොදවල් දෙකක් ඇගේ ළැම මතින් විහිදී ඇත.

ඇගේ කේශ කලාපයෙහි ඇති ශෛලිගත ස්වභාවය අනුව එමගින් උත්සව අවස්ථාවල පැළඳි හවරියක් නිරූපණය වේ යැයි සිතිය හැක. ඇය තනි පළල් මාලයක් පැළඳ සිටින අතර, එය තිරස් සහ සිරස් රේඛාවලින් යුත් සමචතුරස්‍රවලින් යුක්ත ය. සෑම චතුරස්‍රයකම සතර බැගින් යුත් එමගින් පබළු නිරූපණය වේ යැයි සිතිය හැක. සැබැමින්ම මෙම ග්‍රීවාභරණය ඌර්වලින් හමුවූ ගෙල පළඳනාවට සමාන ය. නමුත් ඌර්හි ප්‍රතිමාවේ සමචතුරස්‍රයක රේඛා තුන බැගින් වේ. ඇගේ දෙඅතෙහිම මැණික්කටුවල මුදු තුනක වැනි ව්‍යූහයකින් සංයුක්ත වූ අත් පළඳනා දැකගත හැක. අත් දෙකම සමමිතික අයුරින් ඉහළට ඔසවාගෙන නරඹන්නා දෙසට අත්ළ සිටින සේ හිඳින ඇගේ අත්ළෙහි ජීවන, ශීර්ෂ සහ හෘද රේඛා දක්නට ලැබේ. ඇය යෂ්ටි-සහ-වළලු සංකේතයක් දරා සිටින අතර, ඉන් වමතෙහි ඇති සංකේතය පමණක් ශේෂ වී ඇත. පැහැදිළිව හඳුනාගත හැකි ශෛලිගත පියාපත් ස්තර තුනක් ලෙස ඇගේ උරහිසෙන් පහළට ඇද හැළේ. ඉහළම ස්තරයේ ඇති පියාපත් අතිපිහිත වූ ශල්කවලින් (ඇවිරිවලින්) යුතු ලෙස දක්වා ඇත. පහළ ස්තර දෙකෙහි දිගු, කඩකඩ ස්වරූපයෙන් යුත් පියාසර පිහාටුවලින් සමන්විත ය. මේවා අවසන් වන්නේ උත්තල පහතට යොමුවූ අන්තයකිනි. පිහාටුවල සිනිඳු පෘෂ්ඨ ඇත. නාරටි ඇඳ නැත. පියාපත් සාමන නමුත්, සම්පූර්ණයෙන්ම සමමිතික නැත. ඒවායේ පියාසර පිහාටු සංඛ්‍යාවන් වෙනස් ය.  එසේම වර්ණයෝජනයේ ලක්ෂණ ද වෙනස් ය.

ඇගේ පියාපත් ත්‍රිකෝණාකාර හැඩයෙන් විහිදුණත ද, ඒවා සම්පූර්ණයෙන්ම විහිදී නැත. පයෝධර පිරුණු උස් වූ ඒවා වේ. ඒවායේ වෙන්ම නිරූපිත තනපුඩු දක්නට නැත. ඇගේ සිරුර ස්වාභාවිකවාදී ලක්ෂණ පිළිබඳ අවධානයෙන් යුතුව නිමකළ එකක් බැව් පෙනේ: ගැඹුරු නාභිය, මැඩැති උදරය, "මෘදුව නිරූපිත යුනික පෙදෙස" ජඝන ශිඛාවට පහතින් වක්වූ උකුළෙහි රේඛා, සහ වෙනස් දණිස් ඇට සහිතව පාදවල ඇති අස්ථිමය ව්‍යූහය යන ලක්ෂණ සියල්ල හේතුවෙන් යෝජනා වී ඇත්තේ "එය පැහිදිළිවම නිරීක්ෂණ අධ්‍යයන මගින් ලද කලාත්ම හැකියාවක්" බවයි. දණිසට වහාම පහළින් වූ පොරකටු ආකාරයේ නෙරුම කොලින් අර්ථකථනය කරන්නේ ගව නඛර ලෙසයි. ජංඝාවට පහළින් රූපයේ පාද පක්ෂි පාද බවට පරිවර්තනය වී ඇත. පක්ෂි-පාද විස්තරාත්මකව දක්වා ඇති අතර, එහි දිගු, හොඳින් වෙන්වූ ආසන්න වශයෙන් සමාන දිගින් යුත් ඇඟිලි තුන බැගින් වේ. ඇගේ වළලුකර ප්‍රදේශයේ ඇති රේඛා මගින් ශල්ක (scute) නිරූපණය වේ යැයි සිතිය හැක. මේවායේ ප්‍රමුඛ නිය දැකගත හැක. ඇගේ පා ඇඟිලි පහතට යොමුවී ඇති අතර, එහි පර්යාලෝකීය පූර්වභ්‍රස්නයක් දැකගත හැකි නොවේ. ඒවා බිම් රේඛාවක් මත රැඳීසිටින බව නොපෙනෙන බැවින්, පසුබිමෙන් වෙන්ව වාතයේ රැඳී සිටින සෙයක් දිස්වේ.

සත්ත්වයින් සහ පසුබිම

සිංහ රූ දෙකෙහි පුරුෂ කේශර දැකගත හැක. ඒවා ඝනකම් රටාවකට නිරූපණය කොට ඇති අතර, කේශර සිරුරේ පහළ පෙදෙස් දක්වා ද දිවෙයි. සිංහයාගේ කන්වල සහ උරහිස්වල විශේෂිත රටාවකට අනුව වැඩී ඇති ලෝම මධ්‍ය සුළියක් වැනි ලක්ෂ්‍යකින් ඇරඹෙන සේ නිමාව ඇත. මුණින් අතට වැතිර සිටින සිංහයින් ලක්ෂණවලට මුල්තැන දෙමින් නිමවා තිබුණ ද, ස්වරූපය අතින් ඒවායේ කලාකරුවාට හිමිවූ නිදහස නිරූපණය වේ. උදාහරණයක් වශයෙන් ඒවායේ ඇති වෘත්තාකාර ස්වභාවය දැක්විය හැක. සිංහයන් දෙදෙනාම නරඹන්නා දෙස බලාසිටින අතර, ඔවුන්ගේ මුඛය වැසී ඇත.

බකමූණන් හඳුනාගත හැකි පරිදි නිර්මාණය කොට තිබුණත්, ඉන් ස්වාභාවිකවාදී ලක්ෂණ නිරූපණය නොවේ. ඔවුන්ගේ හො‍ටයෙහි හැඩය, පාදවල දිග සහ පියාපත් කළඹ එම ප්‍රදේශයේ දේශීය බකමූණන් කෙරෙන් ද දක්නට ලැබේ. ඔවුන්ගේ පිල්කළඹ දේවතාවියගේ පියාපත් සේම රතු, කළු සහ සුදු පැහැයෙන් වර්ණ ගන්වා ඇත. මෙය ද ද්වීපාර්ශ්විකව සමාන වුවත්, සමමිතික නැත. බකමූණන් දෙදෙනාගේම පිල්කළඹේ වම්පසට වඩා දකුණුපස තවත් එක් පිහාටුවක් වේ. පාද, පතුල් සහ නිය රතු පැහැති ය.

මෙම සමූහය සිටගෙන සිටින්නේ කළු පැහැයෙන් වර්ණාලේපිත ශල්මය රටාවක් මත ය. මෙවැනි කඳුකර කලාප මෙ‍සපොතේමියානු කලාවේ පොදු ලක්ෂණයකි.

සංදර්භය

දිනය සහ සම්භව ස්ථානය
කලා ලක්ෂණ සැසඳීම අනුව මෙම උන්නතය එයට දිය හැකි ආදිතම දිනය ලෙස ඉසින්–ලාර්සා යුගය හෝ මඳක් පසුකාලීනව, පැරණි බැබිලෝනියානු යුගයට අයත් යැයි සලකා ඇත. ෆ්‍රෑන්ක්ෆර්ට් විශේෂයෙන් සඳහන් කරන්නේ මෙම උන්නතය ඌර්වලින් හමුවූ පුරුෂ දේවතාවාගේ ප්‍රතිමා හිසට ශෛලිය අතින් සමානත්වයක් දක්වන බවයි. කොලින් පවසන්නේ එය "ගුණාත්මය, කලා කෞශල්‍යය සහ ප්‍රතිමාවිදයාත්මක ලක්ෂණ අතින් රාත්‍රියේ රැජිනට ඉතා සමීප බවත්, එය සහ මෙය එකම කාලාගාරයේ නිමැවුම් විය හැකි බවත් ය." මේ නිසා උන්නතය සඳහා සම්භව ස්ථානයක් ලෙස ඌර් ද අනුමාන කළ හැක. නමුත් එය ලබාදිය හැකි එකම අනුමානය නොවේ. ඊඩිත් පොරාඩා සිංහයාගේ කේශරවල සැබෑ අනන්‍යතාව පිළිබඳ සඳහන් කරන්නේ එවැනි ආකාරයේම ලක්ෂණ සහිත ඵලක කොටස් දෙකක් නිපුර්වලින් හමුවන බවයි. ඇග්නස් ස්පයිකට් විසින් මෙයට සමාන ග්‍රීවාභරණයක් ඉසින්වලින් හමුවූ පුරාවස්තු කොටසක ඇතුළත් බව වාර්තා කොට තිබේ.

භූදේශපාලන සම්බන්ධය
ක්‍රි.පූ. දෙවන සහස්‍රකයේ ආරම්භයට අයත් නිමැවුම් දිනයක් ලබාදීම හේතුවෙන් මෙම උන්නතය දේශපාලන අතින් අර්බුදකාරී යුගයකට ඇතුළත් කරයි. මෙකල ඉසින් සහ ලාර්සා නගර රාජ්‍යවල බලපෑම අඩුවැඩි වෙමින් පැවති අතර, එලමයිට්වරුන්ගේ ආක්‍රමණ එල්ල විය. අවසානයේ ක්‍රි.පූ. 1762දී පමණ හමුරාබි විසින් බැබිලෝනියානු අධිරාජ්‍යය එක්සත් කරන ලදී.

වර්ෂ 300 සිට 500 පමණ කාලයකට පෙර මෙසපොතේමියාවේ ජනගහනය එතෙක් පැවති ඉහළම අගය වූ 300,000 පමණ අගයයක් දක්වා වර්ධනය විය. අනතුරුව එලමයිට් ආක්‍රමණිකයින් විසින් ඌර්හි තෙවන රාජවංශය බිඳහෙළන ලදී. අනතුරුව ජනගහනය 200,000 පමණ දක්වා පහත වැටිණි. උන්නතය නිර්මාණය වූ අවධියේ එය ස්ථාවර අගයයක පැවතිණි. නිපුර් සහ ඉසින් වැනි නගරවල ජනපදිකයින් 20,000ක් පමණ සිටින්නට ඇති අතර ලාර්සාවේ ජනගහනය 40,000ක් පමණ වන්නට ඇත. ක්‍රි.පූ. 1700 පමණ වන විට හමුරාබිගේ බැබිලනය 60,000ක් දක්වා වර්ධනය විය. එවැනි ප්‍රමාණයෙන් යුත් නගර පවත්වා ගැනීමට හොඳින් සංවර්ධනය වූ උපරිව්‍යූහයක් මෙන්ම සංකීර්ණ ශ්‍රමික විභජනයක් පැවතීම අත්‍යාවශ්‍ය විය. විශේෂඥ කලාකරුවන් විසින් ආගමික ප්‍රතිමා ආදිය නිර්මාණය කරන්නට ඇත. අච්චු ලෙස තනන ලද කුඩා, පූජා ඵලක ගණනාවක් කැනීස්වල දී හමුවී ඇත්තේ මේ නිසායි.

සශ්‍රීක චන්ද්‍රවංකයේ ශිෂ්ටාචාර ඉතිහාසයේ පැරණිතම ශිෂ්ටාචාර ලෙස සැලකුණ ද, බර්නී උන්නතය නිර්මාණය වූ අවධියේ සෙසු පසුකාලීන ලෝකඩ යුගයේ ශිෂ්ටාචාර ද සමානව වර්ධනය වී පැවතිණි. සංචාරක සහ සංස්කෘතික හුවමාරුව සාමාන්‍ය දෙයක් නොවූව ද, ජනයා අතර හුවමාරුව සිදුවන්නට ඇත. නැගෙනහිරින් සුසාව අගනුවර කරගත් එලම් රාජ්‍යය ඉසින්, ලාර්සා සහ පසුකාලීන බැබිලනය වෙත නිරන්තර යුධ අරගල දිය්ත කරන ලදී. එපමණක් නොව මෙකල ඉන්දු නිම්න ශිෂ්ටාචාරය එහි උච්චස්ථානයේ පැවතුණු අතර, චීනයේ අර්ලිටෞ සංස්කෘතිය ද ඇරඹී පැවතිණි. නිරිතදිගින් 12වන රාජවංශයේ පාලනය යටතේ පැවති ඊජිප්තුව සහ බටහිරින් ක්‍රීටයේ නොසොස් පැරණි මාලිගය කේන්ද්‍ර කරගත් මිනෝවානු ශිෂ්ටාචාරය මධ්‍යධරණී ප්‍රදේශයේ ආධිපත්‍යය පැතිරවී ය. මෙසපොතේමියාවේ උතුරින් ඇනටෝලියානු හිටයිට්වරු හැටියන්වරුන්ව පරදවා සිය පැරණි රාජධානිය පිහිටුවන්නට උත්සාහ දරමින් සිටියහ. බැබිලෝනියානු අධිරාජ්‍යය නිමාකළ ඔවුහු ක්‍රි.පූ. 1531දී එහි නගරය අල්ලා ගත්හ. සැබැවින්ම මෙම ආක්‍රමණය උන්නතයේ දකුණුපස පෙදෙසට හානි වීමට හේතු වන්නට ඇතැයි කොලන් යෝජනා කරයි.

ආගම
ඵලකයේ ප්‍රමාණය අනුව යෝජනා වන්නේ එය පූජාස්ථානයක වන්දනාවට ලක්වූ වස්තුවක් වන්නට ඇති බවයි. මෙය මඩ-ගඩොලෙන් තැනූ බිත්තියකට සවි කොට තිබෙන්නට ඇත. එවැනි පූජාස්ථානයක් විශාල පෞද්ගලික නිවහනක හෝ වෙනත් ගෘහයක් තුළ තනා තිබෙන්නට ඇත. නමුත් එය නගරයේ දේවස්ථානයක ප්‍රධාන දේව ප්‍රතිමාව ලෙස නොපවතින්නට ඇත. නොඑසේනම්, වටේට තැන්පත් කොට තිබූ දේව ප්‍රතිමා රැසකින් එකක් වන්නට ඇත. එකල මෙසපොතේමියානු දේවස්ථානවල බොහෝවිට සෑම පැත්තකම විමාන තනා තිබූ ඍජුකෝණාස්‍රාකාර මහලක් තිබෙන්නට ඇත. තෝර්කිල්ඩ් ජේකබ්සන් පවසන්නේ එම පූජා කුටිය වෛශ්‍යා ගෘහයක පිහිටන්නට ඇති බවයි. (පහත බලන්න)

කලා ඉතිහාසය
මෙසපොතේමියාවේ ආගමික වන්දනාව කෙතරම් වැදගත් වූයේ ද යන්න සහ පැවති දේවාල සංඛ්‍යාව අනුව සසඳා බැලූ විට, වර්තමානයේ හමුවී ඇත්තේ ඉතා සුළු පූජා රූප ප්‍රමාණයකි. මෙය නිශ්චිතවම කලාත්මක හැකියාව මඳ වීම නිසා සිදුවූවක් නොවේ: "වන ලැහැබක සිටින බැටළුවා" (පහළ පින්තූරය බලන්න) නම් මූර්තිය මගින් එකල ප්‍රතිමා, වසර 600-800ක් පමණ පැරණි යුගයේ පවා කෙතරම් විසිතුරු වූයේදැයි වටහාගත හැක. මෙය ආගමික ප්‍රතිමකලාව කෙරෙහි ඇල්ම මඳ නිසා ද සිදුවූවක් නොවේ. දේවතාවන් සහ ආගමික මිත්‍යා රූ ඇතුළත් සිලින්ඩර මුද්‍රා, ශිලා ස්තම්භ සහ උන්නත සුළු සංඛ්‍යාවක් ද හමුව තිබේ. එසේම දේවස්ථාන සහ පූජාස්ථාන තුළ තැන්පත් කොට තිබූ ප්‍රධාන වන්දනා රූ වටිනා අමුද්‍රව්‍යවලින් තනා තිබූයේ නම්, ඒවා පහසුවෙන්ම බල අරගල කාලසීමාවන් තුළ මංකොල්ලකෑමට ලක්වන්නට ඇත. බර්නී උන්නතය සාපේක්ෂව චාම් බැවින් එයට හානියක් සිදුනොවන්නට ඇත. සැබැවින්ම මෙම උන්නතය පැරණි බැබිලෝනියානු යුගයට අයත් ශේෂව ඇති විශාල රූපික නිරූපණයන් ද්විත්වය අතුරින් එකකි. ශේෂව ඇති අනෙක් නිර්මාණය නම් හමුරාබි නීති පද්ධතියේ ඉහළ කොටසයි. එය හමුවූයේ එලමයිට් සුසා නගරයෙන් වන අතර, එය මුල් ස්ථානයෙන් පැහැරගෙන රැගෙන ආ වස්තුවක් විය හැක (පින්තූරය බලන්න).

නිශ්චල, පූර්වය දෙස බලා සිටින ලෙස නිර්මිත රූ වන්දනාවට පාත්‍ර වූ දර්ශීය ආගමික රූ විය. අන්තර්ගතය කථා පුවතක් නිරූපණය නොවන අවස්ථාවල මෙසපොතේමියානු කලාවේ සමමිතිකව රූ නිර්මාණය කිරීම සුලබ විය. මෙයට බොහෝ උදාහරණ සිලින්ඩර මුද්‍රාවලින් හමුවේ. දේවතාවකු සහ තවත් රූ දෙකක් සහිත ත්‍රිත්ව සංරචනයන් ද සුලබ විය. නමුත් රූප පහක් සහිත වන්දනා ඵලක ද හමුවේ. මෙම කැටයම තුළ උන්නතය මගින් එකල පැවති සම්මතය නිරූපණය වේ. මෙහි දේවතාවිය‍ගේ රුව ස්වාභාවිකව නිරූපණය කර ඇති නමුත්, නග්න ස්වරූපයෙන් යුතු වීම පැරණි ඊජිප්තු දේවතාවියන්ගේ ප්‍රතිමා සිහිගන්වයි. එම ඊජිප්තු ප්‍රතිමාවල කැපීපෙනෙන නාබියක් සහ යුනික ප්‍රදේශය ද්කවා ඇති නමුත්, ඒවායේ අංග විස්තරාත්මකව දක්වා නැත. නමුත් ඒවායේ පහළ වස්ත්‍රයක වැනි රේඛාවක් පෙන්වා තිබීම තුළින් දුහුල් වස්ත්‍රයක් පැවති බව ඇඟවිණි. මෙම ගණයේ දර්ශීය ප්‍රතිමාවක පාරාවෝ මෙන්කෝරා සහ දේවතාවියන් දෙදෙනකු වන හාතෝර් සහ බැට් මානව ස්වරූපයෙන් දක්වා ඇති අතර, ස්වාභාවිකව කැටයම් කොට ඇත්තේ බර්නී උන්නතයේ මෙනි. සැබැවින්ම හාතෝර් දෙවඟන හට IIවන ඛාමෙරෙර්නෙබ්ටි රැජිනගේ (පින්තූරය සහ ලිපිය බලන්න) අංග ලක්ෂණ ලබා දී ඇත. සත්ත්ව-මිනිස් මිශ්‍ර ලක්ෂණ සහිත දේවතාවකු මනුෂ්‍ය ස්වරූපයෙන් නිරූපණය කිරීමේ කලාත්මක සංකල්පය ඊජිප්තුවෙන් මෙසපොතේමියාවට හිමි වන්නට ඇත. මේ අනුව සැලකූ විට, බර්නී උන්නතය තුළින් දේවස්ථාවල මෙයට වසර 500කට පමණ පෙර පුරුෂ සහ ස්ත්‍රී රූ වන්දනා කිරී‍මේ සම්ප්‍රදායික ක්‍රමයෙන් පැහැදිළි අපගමනයක් පෙන්නුම් කරයි. (පින්තූරය බලන්න) එය කලාපයේ අනතුරුව එළැඹි මහා කලා සම්ප්‍රදාය වූ ඇසිරියානු කලාවෙන් ද වෙනස් වේ. රළු කලාවක් වූ ඇසිරියානු කලාව තුළින් යුධ සහ දඩයම් දර්ශන බොහෝමයක් නිරූපණය කෙරිණි. (පින්තූරය බලන්න)

අතරමැදි සියවස් තුළ වන්දනා ක්‍රම වෙනස් වුව ද, මෙම ප්‍රතිමාවේ විලාසය රැගත් ක්‍රි.පූ. 1වන සියවසට අයත් ටෙරාකොටා අවමංගල රුවක් සුළු ආසියාවේ මයිසියා වෙරළ තීරයේ මයිරිනාවෙන් හමු විය. මෙය සොයාගන්නා ලද්දේ 1883 ඇතැන්ස්හි ප්‍රංශ පාසල විසින් එහි සිදුකළ කැනීම් කටයුතුවලිනි. මෙම ටෙරාකොටා රුව වර්තමානයේ ලූවර් කෞතුකාගාරයේ ප්‍රදර්ශනයට තබා ඇත. (වම්පසින් දැක්වෙන රුව)

මෙම කාලයටම අයත් දෘශ්‍යකලා නිර්මාණ සමග සැසඳීමේ දී මෙම උන්නතය ශෛලිය මෙන්ම ප්‍රතිමා ලක්ෂණ අතින් ද උසස් බැව් පෙනේ. පහතින් දැක්වෙන පින්තූර මගින් කාන්තා සහ දේවතාවියන්ගේ රූ නිරූපණයට මුල්කාලීන, සමකාලීන සහ මඳක් පසුකාලීන නිදසුන් දැක්වේ.

ප්‍රතිමා ලක්ෂණ
මෙසපොතේමියානු ආගම සාමාන්‍යයෙන් දෙවිවරුන් දහස් ගණනකින් සමන්විත යැයි පිළිගැනෙන ආගමකි. ඉන් වෙනස් ප්‍රතිමා වර්ග දොළහක් පමණ හඳනාගෙන ඇත. ඇතැම් අවස්ථාවල දී දෙවියන්ගේ රූ හැඳින්වීමට කුඩා ලේබලයක් හෝ යෙදුමක් භාවිතා විය. නමුත් එවැනි ලේබලය වටහා ගැන්නට හැකි වූයේ එකල උගත් වංශවතුනට පමණක් බැව් පෙනේ. ආගමික භාණ්ඩ නිර්මාණයේ දී නව දේවතා රූ නිර්මාණයට කලාකරුවට නිදහස හිමි නොවිණි. දේවතාවුන් නිරූපණය, ඒවායේ ලක්ෂණ ආදිය ද චාරිත්‍ර සහ පුරාණෝක්ති සේම ආගමේ කොටසක් ලෙස සැලකිණි. සැබැවින්ම, සම්මත කලා සම්ප්‍රදායයට පටහැනිව නව කලා සම්ප්‍රදායයන් අනුගමනය කිරීම එකල සංස්කෘතිය තුළ වරදක් ලෙස ද දකින්නට ඇත. ඵලක සහ මුද්‍රාවල ඇති සමානත්වය හේතුවෙන් යෝජනා වී ඇත්තේ සුප්‍රකට වන්දනා ප්‍රතිමා ආශ්‍රයෙන් එවැනි විස්තීර්ණ කලා සම්ප්‍රදායයන් ගොඩනැගෙන්නට ඇති බවයි. එවැනි ව්‍යූත්පන්න කලා කෘති සම්බන්ධයෙන් දෘශ්‍ය කලා සම්ප්‍රදායයක් එකල ස්ථාපිත වී තිබූ නමුත්, වර්තමානයේ ඒවා දක්නට නැත. නමුත් බර්නී උන්නතය ද එවැනි සම්ප්‍රදායක නිමැවුමක් වන නමුත්, එය එහි ප්‍රභවයෙහි ව්‍යූත්පන්නයක් නොවන බව පෙනීයයි. එහි සංරචනය එයටම අනන්‍ය ය.

ඉදිරිපස නග්නභාවය

දේවතාවියගේ ඉදිරි පෙනුම වන්දනා ඵලකයකට උචිත අයුරින් නිර්මාණය කොට ඇත. එයට හේතුව මෙය "දෙවියකුගේ රූපික ආශ්‍රේයයක්" නොව "දෙවියන්ගේ පැවැත්ම පිළිබඳ සංකේතයක් බැවිනි". මෙම උන්නතය වන්දනාවට පාත්‍ර වූ බවට අපේක්ෂා කෙරුණ ද, එය සත්‍යය ද යන්න අප නොදනී, නමුත් මෙම දේවතාවියගේ නිරූපණය මගින් සුවිශේෂී මෝස්තරයක් ඉදිරිපත් කරයි: එනම් පියාපත් සහ පක්ෂීන්ගේ පාද සහිත නග්න දේවතාවියගේ රුවයි. මෙයට සමාන රූප සහිත ඵලක කිහිපයක්, ලාර්සාවෙන් හමුවූ බඳුනක් සහ අවම වශයෙන් එක් සිලින්ඩර මුද්‍රාවක් හමුවී ඇත. ර්වා සියල්ලම ආසන්න වශයෙන් එකම යුගයකට අයත් ය. එක් අංශයකින් හැර සෙසු සෑම අතින්ම, ඉදිරි පෙනුම, නග්නභාවය, පියාපත් සහ අං සහිත කිරුළ යන ලක්ෂණ සියල්ල එක්ව මෙම ඵලකවල නිරූපණය කොට ඇත. මේ නිසා මෙම ඵලක ප්‍රතිමා විද්‍යානුකූලව කිසියම් දේවතාවියක හා සම්බන්ධ යැයි සිතිය හැක. එපමණක් නොව, මෙම මෝස්තරය දක්නට ලැබෙන නිදසුන් නග්න දෙවියකු හෝ දේවතාවියකු නිරූපිත ශේෂව පවතින එකම නිදසුන් වේ. සෙසු නිරූපණ සියල්ලකම දෙවිවරුන් වස්ත්‍ර සහිතව නිරූපණය කොට ඇත. පක්ෂී පාද හැමවිටම සුරක්ෂිතව පවතිනු දක්නට නොලැබේ. කෙසේනමුත්, නග්න, පියාපත් සහිත මිනිස් පාදවලින් යුත් දේවතාවියකගේ රූ මෙතෙක් හමුවී නැත.

අං සහිත කිරුළ
අං සහිත කිරුළ බොහෝවිට ස්තර හතරකින් යුතු අතර, එය මෙසපොතේමියානු කලාවේ දේවතාවුන්ගේ රූප තුළ දක්නට ලැබෙන සුලබම සංකේතයක් වේ. පුරුෂ මෙන්ම ස්ත්‍රී දෙවිවරුන් සමාන කිරුළු පැළඳ සිටියි. ඇතැම් අවස්ථාවල දී "සුළු" දේවතාවුන් අං යුගළක් පමණක් සහිත කිරුළු පැළඳ සිටිනු දක්නට ලැබේ. නමුත් සාමාන්‍යයෙන් අං සංඛ්‍යාව "තත්ත්වය" හෝ වැදගත්කම නිරූපිත සංකේතයක් නොවන බව පිළිගැනේ. මෙහි අප දකින ස්වරූපය නව-සුමේරියානු යුගයේ සහ ඉන්පසුව ජනප්‍රිය වූවකි. මුල්කාලීණ නිරූපණවල දක්නට ලැබෙන්නේ කේතු ආකාර ශීර්ෂාවරණයකින් පැන නගින අං ය.

පියාපත්
ක්‍රි.පූ. 3වන සහස්‍රකයේ සිට ඇසිරියානු යුගය තෙක්ම පියාපත් සහිත දෙවිවරුන්, මිත්‍යාමය ජීවීන් සහ පක්ෂීන් සුලබව සිලින්ඩර මුද්‍රා සහ ශිලා ස්තම්භවල නිරූපණය කෙරිණි. පියපත් යුගලක් මෙන්ම පියාපත් යුගල දෙකක් ද සහිත රූ හමුවන අතර, බොහෝවිට පායපත් දෙපසට විහිදී තිබෙනු නිරූපිත ය. විහිදුණු පියාපත් ඉෂ්තාර් දෙවඟන නිරූපිත එක් ස්වරූපයක් විය. කෙසේනමුත්, නග්න දේවතාවියගේ එල්ලා වැටෙන පියාපත් මගින් ඇතැම්විට ලෝගුවක් නිරූපණය වේ යැයි සිතිය හැක.

යෂ්ටිය-සහ-මුදුව සංකේතය

මෙම සංකේතය මගින් ඇතැම්විට ගෘහනිර්මාණ ශිල්පියකු හෝ කාර්මිකයුකගේ මිනුම් උපකරණයක් හෝ එම උපාංගවල සලකුණක් නිරූපණය වනවා වන්නට පුළුවන. මෙය සිලින්ඩර මුද්‍රා සහ ශිලා ස්තම්භවල බහුලව භාවිතා වන අතර, එය සෑමවිටම දෙවියකු – සාමාන්‍යයෙන් ෂමාෂ්, ඉෂ්තාර්, සහ පසුකාලීන බැබිලෝනියානු රූපවල මාර්ඩුක්– විසින් දරාසිටින අයුරුත්, බොහෝ අවස්ථාවල දී රජු දෙසට එය යොමු කොට තිබෙන අයුරුත් නිරූපිත ය.

සිංහයින්
සිංහ රූ ප්‍රධාන වශයෙන් ඉෂ්තාර් දේවතාවිය හෝ ෂමාෂ් හෝ නින්ගිර්සු යන දෙවිවරුන් සමග සම්බන්ධ ය. මෙසපොතේමියානු කලාව තුළ සිංහයන් බොහෝදුරට හැමවිටම පාහේ නිරූපණය කොට තිබුණේ විවෘත හනු සමගිනි. එච්. ෆ්‍රෑන්ක්ෆර්ට් යෝජනා කරන්නේ බර්නී උන්නතය මගින් සම්මත සම්ප්‍රදායෙහි විකරණයක් දැකගත හැකි බවත්, එයට හේතුව සිංහ රූ නරඹන්නා දෙසට හැරී සිටීම බවත් ය: ඔුව්නගේ මුඛය විවෘතව තිබුණේ නම් සිංහයන් අනවශ්‍ය ලෙස භයානක අයුරින් පෙනෙනු ඇත.

බකමූණන්
මෙසපොතේමියානු කලාවේ සෙසු කිසිදු උදාහරණයක බකමූණන් නිරූපණය කොට නොමැති අතර, බකමූණන් ඍජුවම සම්බන්ධ වන නිශ්චිත දේවතාවකු හෝ දෙවියකු පිළිබඳ ලිඛිත මූලාශ්‍ර සඳහන් ද හමුනොවේ.

කඳු
ශල්කමය රටාවක් මත හිඳ හෝ සිටගෙන සිටින රූ මගින් දේවාවිශ්කරණය සංකේතවත් කෙරේ. එය කඳු සමග සම්බන්ධයක් ඇති දෙවිවරුන් සමග යෙදෙන නමුත්, එය කිසිදු නිශ්චිත දෙවියකුට සීමාවූවක් නොවේ.

හඳුනාගැනීම

මූලිකව මෙම මෙම රුව ඉෂ්තාර් (ඉනන්නා) නමුත් වෙනත් මතවාදයන් ද ඉදිරිප් කොට ඇත:

ලිලිතු
මෙම උන්නතය මගින් "ලිලිත්" නිරූපණය වේය යන හැඳින්වීම මේ සම්බන්ධයෙන් වන ජනප්‍රිය මතයක් බවට පත්ව ඇත. රෆායෙල් පැටායි (1990) විශ්වාස කරන්නේ උන්නතය මගින් නිරූපණය වන්නේ ලිලිතු නැමැති සුමේරියානු රාක්ෂසිය පමණක් බවත්, එය ලිලිතුගේ ප්‍රතිමාවක් බවටත් පැහැදිළි කොට ඇත. මෙම ප්‍රකාශය සම්බන්ධයෙන් වන උද්ධෘතයන් හෙන්රි ෆ්‍රෑන්ක්ෆර්ට් (1936) වැන්නවුන්ගේ කාලය තරම් ඈතට දිවෙයි. ෆ්‍රෑන්ක්ෆර්ට් සිය අර්ථකථනය ඉදිරිපත් කොට තිබුඛේ මෙම දේවතාවිය ලිලිත් නැමැති රාක්ෂසිය බවයි. ඒ සඳහා පියපත් පැවතීම, පක්ෂීන්ගේ පාද සහ බකමූණන් නිරූපණය කොට තිබීම සාධක වශයෙන් දක්වා ඇත. ඔහු මේ සඳහා මූලාශ්‍රයක් ලෙස බැබිලෝනියානු ගිල්ගමේෂ්ගේ වීර කාව්‍යය දක්වමින් සඳහන් කොට ඇත්තේ එවැනි "ජීවීන් මරණයේ දේශයේ ජීවත්වන්නන් බවයි". එම පෙළෙහි එන්කිඩුගේ පෙනුම අර්ධ වශයෙන් පියාපත් සහිත ජීවියකු බවට වෙනස්වන බවත්, ඔහු පහළ ලෝකය වෙත මග පෙන්වන බවත්, එම ලෝකයෙහි "පක්ෂීන් වැනි, පියාපත් සහිත වස්ත්‍රයක් පැළඳි සත්ත්වයින්" ජීවත් වන බවත් පැවසේ. මෙම ඡේදය මගින් සුමේරියානුවන් පරලොව විශ්වාස කළ බව පැහැදිළි කරයි. ෆ්‍රෑන්ක්ෆර්ට් සඳහන් කරන්නේ පාතාල ලෝකයේ පාලකයා වන නෙර්ගාල් පක්ෂියකුගේ පාද සහිතව පියාපත් සහිත ලෝගුවක් පැළඳ සිටින බවයි.

කෙසේනමුත්, ෆ්‍රෑන්ක්ෆර්ට් මෙම රුව ලිලිත්ගේම යැයි හඳුනාගන්නේ නැත. ඒ වෙනුවට ඔහු එමිල් ක්‍රේලිං (1937) පිළිබඳ උද්ධෘතයක් දක්වයි. ක්‍රේලිං විශ්වාස කරන්නේ මෙම රූපය "පහළ පිළිවෙලට අයත් අධිමානුෂික ජීවියකු බවයි"; නමුත් ඔහු එයට හේතුව පැහැදිළිව විස්තර කොට නැත. අනතුරුව ඔහු සඳහන් කරන්නේ "පියාපත් [...] මගින් වාතය හා සම්බන්ධ රාක්ෂසියක නිරූපණය වනවා විය හැක" යනුවෙනි. එසේම "බකමූණන් මගින් මෙම රාක්ෂසියගේ රාත්‍රී හැසිරීම සංකේතවත් වන බව" පවසයි. මෙම රාක්ෂසිය ලමාෂ්ටු සහ පසුසු විය හැකි යැයි ඔහු දක්වා නොමැති අතර සඳහන් කොට ඇත්තේ: "ඇතැම්විට මෙය රාක්ෂසයකුගේ තෙවන නිරූපණයක් විය හැක. එය එසේවී නම්, ඒ ලිලීතු [...] දුෂ්ට සුළඟට අධිපති රාක්ෂසිය විය හැක", ඇගේ නම කි-සිකිල්-ලිල්-ලා (සාහිත්‍යමය "සුළං-යුවතිය" හෙවත් "අවතාර-යුවතිය" වන අතර ක්‍රේලිං අනුමාන කරන පිරිද (පහළ බලන්න) එය "රූමත් යුවතිය" නොවේ. ගිල්ගමේෂ් වීර කාව්‍යයේ කෙටි කථාංගයක මෙම කි-සිකිල්-ලිල් ඉනන්නා (ඉෂ්තාර්) ගේ එදිරිවාදිනියක වේ. මේ බව ක්‍රේලිං සහ ෆ්‍රෑන්ක්ෆර්ට් යන දෙදෙනාම විසින් මෙම රුව ලිලිත් ලෙස හඳුනා ගැනීමට සාධකයක් ලෙස ඉදිරිපත් කොට ඇත. කෙසේනමුත් මෙම ඌනපූරණය වර්තමානයේ මතභේදයට තුඩුදී ඇත. මෙම කථාංගය අනුව, ඉනන්නාගේ ශුද්ධ වූ හුලුපු වෘක්ෂය දුෂ්ට ආත්ම විසින් ආක්‍රමණය කරනු ලබයි. ෆ්‍රෑන්ක්ෆර්ට් විසින් ගෑඩ් (1933) ගේ ආරම්භක පරිවර්තනයක් උපුටා දක්වා ඇත: "ඝෝෂාකාරී යුවතිය, ප්‍රීතිමත්, ස්වර්ගයේ දීප්තිමත් රැජින ලිලිත් විසින් නිවසක් සාදා තිබූ අතරතුර, " ලෙස එය දැක්වේ. කෙසේනමුත්, නූතන පරිවර්තනයන් එය මෙසේ දක්වා ඇත: "එහි ක‍ඳෙහි ප්‍රීතිමත් හදින් සිනහසෙන යුවතිය, අවතාර-යුවතිය ඇගේ නිවහන තනා ගත්තා ය. නමුත් පූජනීය ඉනන්නා හැඬුවා ය." මුල්කාලීන පරිවර්තනය මගින් ලිලිත් රාක්ෂසිය හඬනගන බකමූණකු මෙන්ම දේවමය ස්වභාවයකින් යුක්ත බව ඒත්තු ගැන්විණි. නමුත් නූතන පරිවර්තනය මෙම අදහස් සමග නොගැළපේ. සැබැවින්ම, මෙහි ප්‍රථම පරිවර්තක සිරිල් ජේ. ගෑඩ් (1933) රචනාකොට ඇත්තේ:  "අර්දාත් ලිලි (කිසිකිල්-ලිල්) බැබිලෝනියානු පුරාණෝක්තිවේදය තුළ කිසිදින බකමූණන් හා සම්බන්ධතාවයක් පෙන්වූයේ නැත." එසේම "මෙම ස්වරූපයේ ලිලිත් සම්බන්ධ යුදෙව් සම්ප්‍රදායයන් පසුකාලීන බවත්, එහි ප්‍රාමාණිකභාවයක් නොමැති බවත් පෙනෙන්නට තිබේ". බර්නී උන්නතය "ලිලිත්" සමග සම්බන්ධ කිරීමේ මෙම තනි සාක්ෂිය පසුකාලීන යුදෙව් මූලාශ්‍රවල "ලිලිත්" පිළිබඳ දැක්වෙන සඳහන් හේතුවෙන් ප්‍රේරණය වන්නට ඇත.

ප්‍රාඥයාගේ ගීත (ක්‍රි.පූ. 1වන සියවස) සහ බැබිලෝනියානු තල්මුඩය (ක්‍රි.පූ. 5වන සියවස) වැනි පසුකාලීන යුදෙව් සාහිත්‍යයේ ලිලිත් බකමූණන් සමග සම්බන්ධ කොට දැක්වීම ඉසයියාගේ (ක්‍රි.පූ. 7වන සියව‍ස) වන සතුන් සහ ලක්ෂීන් ලැයිස්තුවේ ලිලිය්ත්ට සම්බන්ධ සැඳහුමක් යෙදීම හේතුවෙන් සම්භවය වන්නට ඇතැයි සැලකේ. නමුත් බ්ලෙයාර් (2009) වැනි ඇතැම් විද්වතුන් පූර්ව-තල්මුඩීය ඉසයියා සැඳහුම අධිස්වාභාවික-නොවන බව සලකා ඇත. මෙය ඇතැම් නූතන බයිබල පරිවර්තනවලින් ද නිරූපණය වේ:
ඉසයියා 34:13 එහි බලකොටු වටා කටු ද මාලිගා වටා නෙට්ල්, තිසල් වැනි කටු පැළෑටි ද වැඩෙනු ඇත. හිවලුන්ගේ පුරවරයක් වන එය පැස්බරුන් සඳහා වාසභවනක් වනු ඇත. 14 එමෙන්ම වන සතුන් අතර හයිනාවන් හමුවේවි; වල් එළුවන් සිය සගයන් වෙත හඬාවි; සැබැවින්ම එහි රාත්‍රී පක්ෂියකු (ලිලිත්) හට වාසස්ථානයක් සහ ලැගුම් ස්ථානයක් සපයාවි. 15 එහි බකමූණු කැදලි සහ බිජු ලෑම සහ බිජු රැකීම සහ ඇගේ දරුවන් ඇගේ සෙවණට ගනීවි; සැබැවින්ම උකුස්සන් ඇගේ සගයන් සමග රැස්වේවි. (ESV)
වර්තමාන‍යේ, බර්නී උන්නතය ලිලීත් ලෙස හඳුනාගැනීම ප්‍රශ්නාර්ථයක්ව ඇත. වර්තමානය වනවිට මෙම රුව ප්‍රේමයට සහ යුද්ධයට අධිපති දේවතාවියගේ යැයි සාමාන්‍යයෙන් පිළිගැනේ.

ඉෂ්තාර්
වසර 50කට පසුව, තෝර්කිල්ඩ් ජේකබ්සන් විසින් මෙම අර්ථකථනය ප්‍රතිශෝධනය කළ අතර එමගින් මෙම රුව ඉනන්නා (අක්කාඩියානු: ඉෂ්තාර්) ගේ යැයි හඳුනාගන්නා ලදී. මෙම විශ්ලේෂණයට මූලික වශයෙන් පාදක වී ඇත්තේ ලිඛිත සාක්ෂි ය. ජේකබ්සන් අනුව:

මෙම ඵලකය වන්දනා කටයුතු සඳහා භාවිතා වූයේය යනුවෙන් ඇති උපකල්පනය හේතුවෙන් මෙමගින් රාක්ෂසියක නිරූපණය වේ යැයි සිතිය නොහැකි බව පෙනේ. මෙසපොතේමියානු ආගමික වන්දනාව තුළ රාක්ෂසයින් වන්දනාමාන කිරීමක් සිදුනොවූ අතර, එයට හේතුව රාක්ෂයින් "ආහාර කිසිවක් නොදනී, කිසිදු පානයක් නොදනී, කිසිදු පිටි ආහාරයක් අනුභව නොකරයි සහ කිසිදු මත්පැනක් පානය නොකරයි" යනුවෙන් වූ විශ්වාසයයි. එමනිසා, "කිසිවක් ලබාදීමේ හෝ ලබාගැනීමේ සම්බන්ධයක් ඔවුන් සමග නොපැවතිණි";
අං සහිත කිරුළ දේවත්වයේ සංකේතයකි. මෙහි අං පේළි හතරක් තිබීම මගින් ඇය මෙසපොතේමියානු දේව සභාවේ ප්‍රධාන දෙවියකු වූ බැව් යෝජනා වී ඇත;
සිංහයන් සමග සම්බන්ධ වූ එකම දේවතාවිය ඉනන්නා විය. උදාහරණයක් ලෙස එන්-හෙඩු-අනාගේ ගීතාවක විශේෂයෙන් සඳහන් වන්නේ "හරස් අතට සිටින සිංහයන් මත අසුන්ගත් ඉනන්නා" යනුවෙනි.
දේවතාවිය කඳු මත සිටගෙන සිටිනු නිරූපිත ය. සාහිත්‍යමය මූලාශ්‍ර අනුව, ඉනන්නාගේ නවාතැන පිහිටියේ කුර්-මූෂ් කඳු මුදුන්වල ය. ප්‍රතිමා විද්‍යානුකූලව සෙසු දෙවිවරුන් ද ශල්කමය කඳු මත නිරූපණය කෙරිණි. නමුත් ඉනන්නා කන්දක් මත සිටගෙන සිටිය දී තවත් දෙවියකු එහි සිටගෙන නොසිටිනු නිරූපිත නිදසුන් ද වේ. ඒ අනුව පෙනීයන්නේ ඇතැම්විට මෙම රටාව ඉනන්නා හඳුනාගැනීමට භාවිතා වන්නට ඇති බවයි.;
යෂ්ටිය-සහ-මුදුව සංකේතය, ඇගේ ගෙල පළඳනාව සහ හවරිය යන සියල්ල මගින් ඇය පාතාල ලෝකය වෙත ඉනන්නාගේ අවරෝහණය නැමැති පුරාණෝක්තිය සමග සම්බන්ධ කොට දක්වනු ඇතැයි සැලකේ.
ජේකබ්සන් උපුටා දක්වන්නේ පාඨමය මූලාශ්‍ර අනුව එස්සේබු (බකමූණා) යන අක්කාඩියානු වදන නින්නා නැමැති සුමේරියානු වදනට අනුරූප වන බවයි.ඒ අනුව සුමේරියානු ඩිනින්-නින්නා (දිව්‍යමය යුවතිය නින්නා) යන්න අක්කාඩියානු ඉෂ්තාර්ට අනුරූප වේ. සුමේරියාවු නින්නා යන වදන අක්කාඩියානු කිලිලි ලෙස පරිවර්තනය කළ හැක. එය ද ඉෂ්තාර්ගේ නාමයක් හෝ විරුද නාමයක් ලෙස සැලකේ. මෙසපොතේමියානු පුරාණෝක්තිවේදය තුළ ඉනන්නා/ඉෂ්තාර් යනු වෛශ්‍යාවන්ගේ දෙවඟන ලෙස ප්‍රචලිත වූ අතර, එක් පාඨයක ඉනන්නාව කාර්-කිඩ් (වෛශ්‍යාව) සහ අබ්-බා-[සූ]-සූ ලෙස දැක්වේ. එහි අක්කාඩියානු වදන ලෙස කිලිලි යන්න යෙදේ. මේ අනුව වෛශ්‍යාවෘත්තිය, බකමූණන් සහ ඉනන්නා/ඉෂ්තාර් දෙවඟන සම්බන්ධ වන රූපක ගණනාවක් ඇති බව පෙනේ. මෙය උන්නතයේ ඇති ගුප්ත ස්වභාවය ඉෂ්තාර්ගේ වඩාත් හොඳින් දන්නා ස්වරූපයක් ලෙස හඳුනාගැනීමට උපකාරී වේ. ජේකබ්සන් නිගමනය කරන්නේ මෙම සම්බන්ධය පක්ෂී නිය සහ පියාපත් පිළිබඳ පැහැදිළි කිරීමට ප්‍රමාණවත් බවත්, එහි නිරුවත් ස්වභාවයට හේතුව මෙම උන්නතය වෛශ්‍යා ගෘහයක නිවෙස් අල්තාරයක තැන්පත් කොට තිබීම විය හැකි බවත් ය.

එරෙෂ්කිගාල්
බ්‍රිතාන්‍ය කෞතුකාගාරය විසින් උන්නතය මගින් ලිලිත් හෝ ඉෂ්තාර් නිරූපණය විය හැකිය යන මතය අනුමත කොට තිබුණත්, මෙහි තෙවන හැඳිනුමක් ද ඉදිරිපත් කොට ඇත: එනම් මැය ඉෂ්තාර්ගේ එදිරිවාදිනියක මෙන්ම සොයුරිය ද වන පාතාලයට අධිපති එරෙෂ්කිගාල් දේවතාවිය විය හැකි බවයි. මෙම අර්ථකථනයට පාදක වී ඇත්තේ ඇගේ පියාපත් පිටතට විහිදුවා නොතිබීමත්, ඵලකයේ පසුබිම මුලින් කළු පැහැයෙන් වර්ණ ගන්වා තිබීමත් ය. මෙම අර්ථකථනය නිවැරදි වූයේ නම් (නග්න, පියාපත් සහිත දේවතාවියන්ගේ ඵලක ද ඇතුළත්ව) මෙය එරෙෂ්කිගාල්ගේ එකම හඳුනාගත් නිරූපණය වනු ඇත. මෙම හඳුනාගැනීම යෝජනා කරන පළමුවැන්නා වන ඊඩිත් පොරාඩා විසින් මෙම එල්ලාවැටෙන පියාපත් රාක්ෂයින් සමග සම්බන්ධ කොට දක්වමින් මෙසේ සඳහන් කොට ඇත: "බර්නී උන්නතයේ යෝජිත සම්භව ස්ථානයක් වන නිපුර් සත්‍ය වූයේ නම්, එය මත නිරූපිත යෝජිත රාක්ෂ රුව මගින් මළවුන්ගේ පාලිකාව හෝ කලාතුරකින් මරණය සමග සම්බන්ධ පැරණි බැබිලෝනියානු දේව සභාවේ ප්‍රධාන තැනැත්තියක දැක්වේ යැයි සිතිය හැක." පොරාඩා විසින් මේ බවට ආධාරවන වැඩිදුර සාක්ෂි ඉදිරිපත් කොට නැත. 2002දී ප්‍රකාශිත තවත් විශ්ලේෂණයක් ද එම නිගමනය ලබා දී ඇත. ඊ. වොන් ඩර් ඔස්ටින්-සැකන් විසින් අල්ප ලෙස වර්ධනය වූ නමුත් පවතින්නට ඇතැයි සිතිය හැකි එරෙෂ්කිගාල් වන්දනාවක් පිළිබඳ විස්තර කොට ඇත. ඇය පවසන්නේ ඉෂ්තාර් සහ එරෙෂ්කිගාල් දෙවඟනන් අතර වූ සමානත්වයට සාක්ෂි ලිඛිත මූලාශ්‍රවලින් ලැබෙන බවයි. උදාහරණයක් ලෙස "පාතාල ලොව වෙත ඉනන්නාගේ අවරෝහණය" පුරාණෝක්තිය තුළ ඔවුන් "සොයුරියන්" ලෙස හඳුන්වා තිබීම දැක්විය හැක. ඇය අවසානයේ අනන්‍ය ද්විත්ව යෂ්ටිය-සහ-මුදුව සංකේතය පහත පරිදි පැහැදිළි කරයි: "එරෙෂ්කිගාල් මෙහි ඇගේ බලයේ උච්චස්ථානයට පත්ව සිටිනු නිරූපිත ය. ඇය ඇගේ සොයුරියගෙන් දිව්‍යමය සංකේත සහ සිංහයන් ලබාගන්නට ඇත" යනුවෙනි.

සත්‍යභාවය
1936දී London Illustrated News සඳහන් කොට තිබුණේ "දීර්ඝ රසායනික පරීක්ෂාවකට ලක් කරන ලද" මෙම කෞතක වස්තුවෙහි "අව්‍යාජභාවය කෙරෙහි කිසිදු සැකයක් නොමැති" බවයි. එහි "සියවස් ගණනාවක් ුපරා වියළීමට ලක්වීමෙන් ඇතිවන ආකාරයේ" බිටුමන් කොටස් අන්තර්ගත වූ බව එහි දැක්වේ. නමුත් ඉන් මාස කිහිපයකට පසු, ඩී. ඔප්ටිස් විසින් මෙහි ශෛලිය පිළිබඳ සැකපහළ කරන ලදී. ඔහු සඳහන් කොට තිබුණේ මෙහි බකමූණන්ගේ ඇති "පරම අනන්‍ය" ස්වභාවය කිසිදු බැබිලෝනියානු කලාකෘතියක් සමග නොසැස‍ඳෙන බවයි. එහි පිළිතුරු ලිපියක ඊ. ඩග්ලස් වැන් බියුරන් විසින් සුමේරියානු (එම) කලා නිදසුන් අධ්‍යයනය කොට, නිදසුන් කිහිපයක්ම ඉදිරිපත් කරන ලදී. ඇය ඉදිරිපත් කළ නිදසුන් අතර සිංහයන් දෙදෙනකු සමග සිටින ඉෂ්තාර්, අයිබික්සයන් දෙදෙනකු මත සි‍ටගෙන සිටින නග්න, පක්ෂි පාදැති දේවතාවියක නිරූපිත ලූවර් ඵලකය (AO 6501) ද විය. එසේම කුඩා හීමටයිට් බකමූණු රුවක් ද ඉදිරිපත් කෙරිණි. නමුත් එම බකමූණු රුව හුදකලා කෘතියක් විය.

වසරකට පසුව ෆ්‍රෑන්ක්ෆර්ට් (1937) වැන් බියුරන්ගේ නිදසුන් පිළිබඳ දැනුම්වත් වූ අතර, ඔහු සිය අදහස් ද සම්මිශ්‍රණය කොට නිගමනය කළේ "උන්නතය සැබෑ කෘතියක්" බවයි. සිය මතයේම එල්බ සිටි ඔප්ටිස් (1937) යළි ප්‍රකාශ කළේ විශේෂයෙන්ම යෂ්ටිය-සහ-මුදුව සම්බන්ධයෙන් සැලකූ විට උන්නතයේ ප්‍රතිමා ලක්ෂණ සෙසු නිදසුන් සමග නොගැළපෙන බවයි. මෙම සංකේත සන්නිවේදනය කෙරෙහි අවධානය යොමුවූයේ පෝලින් ඇල්බෙන්ඩා (1970) විසින් නැවත වරක් උන්නතයේ අව්‍යාජභාවය අභියෝගයට ලක් කිරීමත් සමගයි. අනතුරුව බ්‍රිතාන්‍ය කෞතුකාගාරය විසින් තාපසංදීප්ත කාලනිර්ණයක් සිදුකළ අතර එමගින් උන්නතය අතීතයේ පිළිස්සීමට ලක්කළ බැව් හෙළි විය. නමුත් එම ක්‍රමවේදය නිරවද්‍ය නොවූයේ අවට පාංශු නියැදි පසුබිම් විකිරණ මට්ටම් ඇස්තමේන්තු කිරීමට තරම් ප්‍රමාණවත් නොවීම නිසායි. ඇල්බේනඩාගේ මතය ඛණ්ඩනය කරමින් කර්ටිස් සහ කොලන් (1996) විසින් විද්‍යාත්මක විශ්ලේෂණය ප්‍රකාශයට පත්කරන ලදී. 2003දී උන්නතය මිලයට ගැනීමට බ්‍රිතාන්‍ය කෞතුකාගාරයට හැකියාව ලැබිණි. කෙසේනමුත්, මතවාද දිගටම පැවතිණි. ශෛලිමය ලක්ෂණ පිළිබඳ පුළුල් ප්‍රතිවිශ්ලේෂණයකින් පසුව ඇල්බෙන්ඩා මෙම ඵලකය "කලාත්මක ලක්ෂණවලින් උසස්" බව පැවසූ අතර "එහි ඓතිහාසිකභාවය පිළිගන්නට" මැළිවූවා ය.

ඇගේ මතවාද නැවත බිඳ හෙළිම්න කොලන් (2007) සඳහන් කළේ සම්පූර්ණ උන්නතයම තනි ඒකකයක් ලෙස නිර්මාණය කොට ඇති බැවින්, ඓතිහාසික පසුවිමට නූතන අංග එකතු කිරීමට නොහැකි, බවයි. ඇය විසින් සම්භව ස්ථානයේ ප්‍රතිමා නිර්මාණ සමග මෙහි සම්බන්ධතා විමර්ශනය කරන ලදී. නිගමනය ලෙස කොලන් සඳහන් කළේ: "[ඊඩිත් පොරාඩා] විශ්වාස කළේ කාලයත් සමග, ව්‍යාජ කෘති තවතවත් අයහපත් අයුරින් පෙනෙනු ඇති බවත්, සැබෑ කෘති හොඳින් ප්‍රචලිත වනු ඇති බවත් ය. [...] වසර ගණනාවක් පුරා [රාත්‍රියේ රැජින] සැබැවින්ම වඩවඩාත් ප්‍රචලිත වෙමින් රසවත් කරුණක් බවට පත්ව ඇත. මා හට නම් ඇය පැරණි බැබිලෝනියානු යුගයේ සැබෑ කලාකෘතියකි."

2008/2009 වර්ෂවල දී මෙම උන්නතය බර්ලිනයේ පර්ගැමොන් කෞතුකාගාරය, පැරීසියේ ලූවර් සහ නිව් යෝක්හි මෙට්‍රොපොලිටන් කලා කෞතුකාගාරයේ බැබිලෝනියාව පිළිබඳ ප්‍රදර්ශන සඳහා ඇතුළත් කරන ලදී.

මේවාත් බලන්න

පුරාතන මෑත පෙරදිග ආගම්
මෙසපොතේමියානු පුරාණෝක්තිවේදය
මෙසපොතේමියාවේ ඉතිහාසය
බැබිලන්හි සිංහයා

සටහන්

ආශ්‍රේයයන්

ග්‍රන්ථාවලිය

"British Museum collection database" Queen of the Night/Burney Relief website page, accessed Feb 7, 2016

බාහිර සබැඳි

රාත්‍රියේ රැජින (ME 2003-7-18,1 සඳහා බ්‍රිතාන්‍ය කෞතුකාගාරයේ ඇති ගිණුම)
නග්න පියාපතැති දෙවඟන (AO 6501 සඳහා ලූවර්හි ඇති ගිණුම)
ලාර්සාවෙන් හමුවූ "ඉෂ්තාර් බඳුන" (AO 17000 සඳහා ලූවර්හි ඇති ගිණුම)

බැබිලෝනියානු කලාව සහ ගෘහනිර්මාණ ශිල්පය
බ්‍රිතාන්‍ය කෞතුකාගරයේ මැද පෙරදිග කෞතුක භාණ්ඩ
එක්සත් රාජධානියේ ටෙරාකොටා ප්‍රතිමා
පුරාතන මෑත සහ මැද පෙරදිග මැටි භාණ්ඩ
පුරාතන මෑත පෙරදිග ප්‍රතිමා කලාව
කලාව තුළ පක්ෂීන්
එක්සත් රාජධානියේ නිරුවත් ප්‍රතිමා

බර්නී උන්නතය


فيليستينو (Βελεστίνον) هي مدينة في ماغنيسيا في مقاطعة فوريا إلادا في اليونان.

يبلغ عدد سكانها حوالي 3019 نسمة.

مراجع

أماكن مأهولة في الإمبراطورية البيزنطية
أماكن مأهولة في ماغنيسيا
مدن اليونان

فيليستينو


Santiago de Cuba Küba'nın ikinci büyük şehri ve Santiago de Cuba İli'nin başkentidir. Nüfusu 423.392 kişidir (2002). Önceden Küba'nın başkenti olan Santiago de Cuba, İspanyol Armadası'nın Karayip'deki ana üssüydü. Bunun yanında şehir, Batı Afrika'dan gelen köle gemilerinin varış limanıydı. Bugün hâlâ buradaki halkın büyük bölümü Afrika kökenlidir.

Fulgencio Batista iktidarı sırasında 1953 yılında o dönemin genç avukatı Fidel Castro önderliğindeki 26 Temmuz Hareketi üyesi bir grup Moncada Kışlasına başarısız bir saldırı düzenlemiştir.

Şehrin yetiştirdiği önemli kişiler
 Jorge Más Canosa, etkili bir girişimci ve ABD'de mülteci olan Kübalı
 Eduardo Chibás, Kübalı politikacı ve Ortodks Partisi kurucusu
 Anier Garcia, Kübalı atlet.
 Harold Gramatges, Kübalı besteci
 Paul Lafargue, Fransız asıllı Kübalı sosyalist
 Antonio Maceo, Kübalı general.
 Marco Misciagna, İtalyan kemancı ve viyolacı Seçkin Misafir Adayı
 Eliades Ochoa, Kübalı gitarist ve şarkıcı.
 Ana Fidelia Quirot, Kübalı atlet
 José Villa Soberón, Kübalı sanatçı ve profesör.

Dış bağlantılar
 About Santiago de Cuba (ing.)
 Municipality webpage (isp)

Küba'daki şehirler
Küba'daki liman kentleri

Santiago de Cuba


Karolien Florijn (Leida, 6 de abril de 1998) é uma remadora neerlandesa, medalhista olímpica.

Carreira

Florijn conquistou a medalha de prata nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020 em Tóquio com a equipe dos Países Baixos no quatro sem feminino, ao lado de Ellen Hogerwerf, Ymkje Clevering e Veronique Meester, com o tempo de 6:15.71.

Naturais de Leida
Remadores olímpicos dos Países Baixos
Remadores nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020
Medalhistas nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020

Karolien Florijn


نيكول-إس-كي  كانت سابقاً تسمى فولودارسكي  هي مدينة في أوبلاست دونيتسك في أوكرانيا.

يبلغ عدد سكانها حوالي 8,275 نسمة.

مراجع

مدن أوكرانيا

نيكولسكي


Ergenlik, adolesans veya puberte, insanlarda meydana gelen, çocukluk çağı ile yetişkinlik çağı arasındaki geçiş dönemidir. Ergenlik, bireyde çocuksu tutum ve davranışlarının yerini yetişkince tutum ve davranışlarının aldığı, cinsiyet karakterlerinin kazanıldığı, bireyin yetişkin rolüne psikolojik ve bedensel olarak hazırlandığı dönemdir. Ergenliğe giriş için kesin bir zaman olmasa da genel olarak kızlar 10-14 yaş arasında ve erkekler 12-16 yaş arasında yaşlarında ergenliğe girebilirler.

Çocukluk çağı olarak adlandırılan yaşlarda, sosyal toplum bilinci (süperego) gelişmemişken, ergenlik dönemine giren gençlerde toplumsal kabullenilme, bir grubun parçası olma (süperego ve ego) kavramları gelişir. Vücut hormonlarından cinsiyet ile ilgili olan (İkincil cinsiyet hormonları) östrojen veya androjenlerin üretimi bu dönemde en yüksek seviyeye çıktığından ergen adayının psikolojisi sebepsiz yere değişimler gösterir. Ergenlik dönemi insanlardaki 5 dönemden biridir. Ergenlik dönemindeki bireyler, bu dönem boyunca yetişkinlik niteliklerine yönelik gelişimlerini henüz tamamlama süreci içinde olduklarından hak ve sorumlulukları açısından çocuk olarak kabul edilirler.

Ergenliğe giriş yaşı; genetik, ırkî, sosyoekonomik şartlar (çocuk yaşta evlendirme, ağır bedensel yük altında çalıştırılan çocuklar) ve iklim gibi faktörlerden etkilenir. Bazı siyahi kabileler ve eski Araplarda ergenlik iklimin etkisiyle daha erken başlarken Kuzey yarım küredeki Norveç, Finlandiya gibi az güneş alan soğuk bölgelerde ergenlik yaşı daha geçtir.

Fiziksel değişiklikler

Kızlarda
Bu dönemde kızlarda göğüs, kalça gibi bazı bölgeler genişler. Ergenin vücudu yetişkin bir kadın vücudunun formunu almaya başlar. Ergenin yumurtalıklarında yumurta üretimi ve dolayısıyla da âdet döngüsü başlar. Ağırlıklı olarak kasık bölgesinde ve koltuk altında olmak üzere bedenin diğer bölgelerinde kıllanma meydana gelir. Saç ve derilerinde yağlanma artabilir. Bunun sonucu olarak sivilceler ve siyah noktalar oluşabilir.

Erkeklerde
Vücut ağırlığı 10–20 kg artar. Boyları 10–30 cm uzar. Ses çatallaşmaya başlayarak erkeğe has biçimde kalınlaşır ve bunun beraberinde gırtlak gelişir. Deri yağlanır ve sivilce çıkar. Pubertal atılım adı verilen boyca uzama, hacimce irileşme başlar. Kas dokusu artarak vücuda iri erkeksi görünüm verir. Penis haricindeki genital alan, göğüs ve bacaklar erkeğe has biçimde kıllanır ve yüzde bıyık ve sakal çıkmaya başlar. Penis ve çevresi de kıllanır. Androjen salgısının doruğa çıkması nedeniyle penis ve testisler olgunlaşmaya başlar. Bununla da peniste erektilite ve uyarılabilme kabiliyeti artar, testisler erkek gamet olan spermleri üretmeye başlar. Karşı cinse büyük ilgi duyar ve bu ilgisini onlara yansıtır.

Psikolojik ve zihinsel değişiklikler
Ergenlik dönemine giren bireylerin bazıları çocukluk dönemi alışkanlıklarını bırakma zorunluluğu, yeni bir bedene alışma gibi sebeplerden dolayı ergenlikten korkabilir veya kaçmak isteyebilir. Özellikle kızlarda, erkeklere nispetle ergenliğe daha erken girmeleri, bu konuda daha az bilgi ve güven sahibi olmaları ve ergenlik sürecinin kadın cinselliğiyle bağdaştırılması sebebiyle ergenliğin zor bir süreç olarak görülmesi daha yaygın gözlemlenmektedir.

Ergen bireylerin bilinç ve sorumluluk düzeyi ve beraberinde hayata bakış açıları büyük değişimler gösterir. Bunu istikrarsızca değişen duygu ve düşüncelerin takip etmesi bu yüzdendir. Bunun yanı sıra ergenler, yaşanan olayları, duyguları ve düşünceleri anlayabilme ve hissedebilme kabiliyeti ile bunları daha açık bir şekilde ifade etme kabiliyeti artar; doğru-yanlış ve iyi-kötü benzeri zıtlıkları ve sınıflandırmaları daha iyi anlayabilme yetenekleri gelişir. Ergenler, bu süreçte hayatı sorgulamak, yeni bir şeyler denemek isteyebilir.

Ergen bireyler genellikle yoğun ve karışık duygular ve düşünceler içerisindedir. İçinde bulundukları duygu ve düşünceler, ne ile ilgili oldukları ve ne zamana denk geldikleri bakımından günlük hatta anlık değişim gösterebilmektedir. Genelde duygularında bir istikrarsızlık söz konusu iken, düşünce ve hayalleri ise büyük oranda gelecek hakkındaki planlar, karşı cins, bireyin yaşadığı hayat ve yaşamış olduğu bazı anların muhasebesi veya tamamen gerçek dışı hayâller gibi konulara ilişkin düşünceler olmaktadır. Böyle bir durum karşısında ergenin ebeveynlerinin, akrabalarının ve diğer tanıdık kişilerin bunu kabullenmesi ve sıkça "Sana neler oluyor? Geçen sefer çok iyiydin, şimdi ne oldu?" tarzında sorgulayıcı ve baskılayıcı yaklaşımlarda bulunmaması; tam tersine ergenin aile fertleri ve tanıdık insanlar kitlesi tarafından desteklenmesi ve bu insanların ergen bireyin yaşadıkları konusunda duyarlı, dikkatli ve hassas davranması ergenin ruh sağlığını olumlu yönde etkiler.

Ergenler bazen gerçekten büyük karışıklık ve kararsızlıklar içinde kalabilir ve buna bir son vermek isteyebilir. Bu nedenle zaman zaman odalarında yalnız kalmayı ve bir yere kapanmayı arzulamaları, ani öfke patlayışları yaşamaları, zihinsel anlamda aşırı bitkin ve isteksiz olmaları, ergenlikte yaşadıkları değişimlerden veya başka sebeplerden dolayı her şey ve herkesten çekinme/kaçınma ihtiyacı duymaları normaldir. Bunun yanı sıra, ergenin kişisel çöküşünün sebebi öz güven problemiyle, karşı cinsle, okul ve aile hayatıyla ilgili başka sorunlar da olabilmektedir. Fakat ergenin yaşadığı bu zihinsel çöküşün ileri seviyesini oluşturan depresyon; ergeni madde kullanımına, zorbalığa maruz kalmasına veya kalınmış gibi hissetmesine, yemek bozukluklarına, kendisini, tanıdıklarını ve hayatı ciddi anlamda yargılamasına, anksiyete gibi ciddi duygusal çöküşlere ve depresyonun son raddesi olan intihar girişimine sürükleyebilmektedir. Böyle durumlarda ise söz konusu aile ve tanıdık insan kitlesi, ergene fazla baskı uygulamadan, doğru bir şekilde yardım etmelidir.

Bu dönemde arkadaş çok önemli bir noktadadır. Bu nedenle arkadaş seçimi konusunda ergenin dikkatli olması ve ailenin hassas davranması gerekir. Bu dönemde ergenin fark edilmeye ve takdir edilmeye ihtiyacı vardır. Bu ihtiyacını aile içinde gideremeyen ergen, farklı arkadaş gruplarında bu ihtiyacını gidermeye çalışacaktır.

Ayrıca bakınız
Büyüme ağrıları
Ergen

Kaynakça

İnsan gelişimi

Ergenlik dönemi


The national flag of the State of Israel ( ;  ) was adopted on 28 October 1948, five months after the establishment of the state. It depicts a blue hexagram on a white background, between two horizontal blue stripes. The Israeli flag legislation states that the official measurements are 160 × 220 cm. Therefore, the official proportions are 8:11. Variants can be found at a wide range of proportions, with 2:3 being common.

The blue color is described as "dark sky-blue", and varies from flag to flag, ranging from a hue of pure blue, sometimes shaded almost as dark as navy blue, to hues about 75% toward pure cyan and shades as light as very light blue. An early version of the flag was displayed in 1885 at a procession marking the third anniversary of Rishon LeZion. A similar version was designed for the Zionist Movement in 1891. The basic design recalls the  (), the Jewish prayer shawl, which is white with black or blue stripes. The symbol in the center represents the Star of David (, ), a Jewish symbol dating from late medieval Prague, which was adopted by the First Zionist Congress in 1897.

Origin of the flag
In the Middle Ages, mystical powers were attributed to the pentagram and hexagram, which were used in talismans against evil spirits. Both were called the "Seal of Solomon", but eventually the name became exclusive to the pentagram, while the hexagram became known as a "Magen David", or "Shield of David". Later the star began to appear in Jewish art. In 1648, Ferdinand II permitted the Jews of Prague to fly a "Jewish flag" over their synagogue. This flag was red with a yellow Magen David in the middle.

The idea that the blue and white colors were the national color of the Jewish people was voiced early on by Ludwig August von Frankl (1810–94), an Austrian Jewish poet. In his poem, "Judah's Colours", he writes:

In 1885, the agricultural village of  used a blue and white flag incorporating a blue Star of David, designed by Israel Belkind and Fanny Abramovitch, in a procession marking its third anniversary. In 1891, Michael Halperin, one of the founders of the agricultural village  flew a similar blue and white flag with a blue hexagram and the text "" (, "a banner for Zion": a reference to , later adopted as the modern name of the city). A blue and white flag, with a Star of David and the Hebrew word "Maccabee", was used in 1891 by the Bnai Zion Educational Society. Jacob Baruch Askowith (1844–1908) and his son Charles Askowith designed the "flag of Judah", which was displayed on 24 July 1891, at the dedication of Zion Hall of the B'nai Zion Educational Society in Boston, Massachusetts. Based on the traditional , or Jewish prayer shawl, that flag was white with narrow blue stripes near the edges and bore in the center the ancient six-pointed Shield of David with the word "Maccabee" painted in blue Hebrew letters.

In Theodor Herzl's 1896 , he stated: "We have no flag, and we need one. If we desire to lead many men, we must raise a symbol above their heads. I would suggest a white flag, with seven golden stars. The white field symbolizes our pure new life; the stars are the seven golden hours of our working-day. For we shall march into the Promised Land carrying the badge of honour." Aware that the nascent Zionist movement had no official flag, David Wolffsohn (1856–1914), a prominent Zionist, felt that the design proposed by Herzl was not gaining significant support. Herzl's original proposal however was for a flag completely devoid of any traditional Jewish symbolism: seven golden stars was representing the 7-hour workday of the enlightened state-to-be, which would have advanced socialist legislations. In preparing for the First Zionist Congress in Basel in 1897, Wolffsohn wrote: "What flag would we hang in the Congress Hall? Then an idea struck me. We have a flag—and it is blue and white. The  (prayer shawl) with which we wrap ourselves when we pray: that is our symbol. Let us take this  from its bag and unroll it before the eyes of Israel and the eyes of all nations. So I ordered a blue and white flag with the Shield of David painted upon it. That is how the national flag, that flew over Congress Hall, came into being." Morris Harris, a member of New York , used his awning shop to design a suitable banner and decorations for the reception, and his mother Lena Harris sewed the flag. The flag was made with two blue stripes and a large blue Star of David in the center, the colours blue and white chosen from the design of the . The flag was ten feet by six feet—in the same proportions as the flag of the United States—and became known as the Flag of Zion. It was accepted as the official Zionist flag at the Second Zionist Congress held in Switzerland in 1898 and was flown with those of other nationalities at the World's Fair hosting the 1904 Summer Olympics from one of the buildings at the Louisiana Purchase Exposition where large Zionist meetings were taking place. The racial Nuremberg Laws enacted by Nazi Germany in 1935 referenced the Zionist flag and stated that the Jews were forbidden to display the Reich and national flag or the German national colors but were permitted to display the "Jewish colours".

In May 1948, the Provisional State Council asked the Israeli public to submit proposals for a flag and they received 164 entries. Initially the council had wished to abandon the traditional design of the Zionist flag and create something completely different in order to prevent Jews around the world being charged with dual loyalty when displaying the Zionist flag, which could create the impression they are flying the flag of a foreign country. On 14 October 1948, after Zionist representatives from around the world allayed the concerns of their Israeli colleagues, the flag of the Zionist Organisation was adopted as the official flag of the State of Israel.

Colours

Interpretation of colors

The blue stripes are intended to symbolize the stripes on a , the traditional Jewish prayer shawl. The Star of David is a widely acknowledged symbol of the Jewish people and of Judaism. In Judaism, the color blue symbolises God's glory, purity and gevurah (God's severity).  The White field represents Chesed (Divine Benevolence).

The Israelites used a blue colored dye called ; this dye may have been made from the marine snail Murex trunculus. This dye was very important in both Jewish and non-Jewish cultures of this time, and was used by royalty and the upper class in dyeing their clothing, sheets, curtains, etc. (The dye from a related snail can be processed to form Tyrian purple, called .)

In the Bible, the Israelites are commanded to have one of the threads of their tassels () dyed with ; "so that they may look upon it, and remember all the commandments of the , and do them" ().  corresponds to the color of the divine revelation (Midrash Numbers Rabbah xv.). Sometime near the end of the Talmudic era (500–600 CE) the industry that produced this dye collapsed. It became rarer; over time, the Jewish community lost the tradition of which species of shellfish produced this dye. Since Jews were then unable to fulfil this commandment, they have since left their  ( strings) white. However, in remembrance of the commandment to use the  dye, it became common for Jews to have blue or purple stripes woven into the cloth of their .

Criticism
Israeli Arab criticism has been raised by the High Follow-Up Committee for Arab Citizens of Israel, which claims that Israel's national symbols, including its flag, constitute an official bias towards the Jewish majority that reinforces the inequality between Arabs and Jews in Israel. However, many other nations have religiously exclusive symbols on their flags as well. For example, Muslim symbols are on the flags of Algeria, Turkey, and Pakistan among others, while Christian symbols are on the flags of the Nordic countries, Greece, Switzerland, and the United Kingdom.

Based on the boundaries of the Promised Land given in the Book of Genesis, Palestinians including Yasser Arafat and Hamas have claimed that the two blue stripes on the Israeli flag represent the Nile and Euphrates rivers and allege that Israel desires to eventually seize all the land in between. The Hamas Covenant states "After Palestine, the Zionists aspire to expand from the Nile to the Euphrates," and in 2006, Hamas leader Mahmoud al-Zahar issued a demand for Israel to change its flag, citing the "Nile to Euphrates" issue. Responding to these claims, Arab writer Saqr Abu Fakhr wrote that the "Nile to Euphrates" claim is a popular misconception about Jews that, despite being unfounded and having abundant evidence refuting them, continues to circulate in the Arab world.

Criticism from strictly Orthodox Jews stems back to their opposition of early Zionism when some went as far as banning the Star of David, originally a religious symbol, which had become "defiled" after being adopted by the World Zionist Organization. In a similar vein, contemporary leaders such as Rabbi Moses Feinstein called the Israeli flag "a foolish and meaningless object" discouraging its display in synagogues, while the Chazon Ish wrote that praying in a synagogue decorated with an Israeli flag should be avoided even if there was no other synagogue in the area. The former Sephardic Chief Rabbi of Israel, Ovadia Yosef, also forbade the flying of the Israeli flag in synagogues, calling it "a reminder of the acts of the evil-doers" and Rabbi Joel Teitelbaum referred to the flag as the "flag of heresy" and viewed it as an object of idol worship. Despite the legal requirement (since 1997) for all government-funded schools to fly the Israeli flag, Haredi Jews generally refrain from displaying the flag at all, although in a rare symbolic gesture in gratitude to state funding, the Ponevezh Yeshiva raise the flag once a year on Independence Day. Some fringe groups who are theologically opposed to renewed Jewish sovereignty in the Holy Land resort to burning it on Independence Day. In 2019, a kosher sandwich shop in Lakewood Township, New Jersey, caused controversy when it hung an Israeli flag on Israel's Independence Day.

Notable flags

 The "Ink Flag" of 1949, which was raised during the War of Independence near present-day Eilat. This homemade flag's raising on a pole by several Israeli soldiers was immortalized in a photograph that has been compared with the famous photograph of the United States flag being raised atop Suribachi on the island of Iwo Jima in 1945. Like the latter photograph, the Ink Flag raising has also been reproduced as a memorial.
 The Israeli flag that stayed flying throughout the siege of Fort Budapest during the Yom Kippur War, which is currently preserved in the Israeli Armored Corps memorial at Latrun. Fort Budapest was the only strongpoint along the Bar-Lev Line to remain in Israeli hands during the war.
 The 2007 World Record Flag, which was unveiled at an airfield near the historic mountain fortress of Masada. The flag, manufactured in the Philippines, measured  and weighed , breaking the previous record, measured and verified by representatives for the Guinness Book of Records. It was made by Filipino entrepreneur and Evangelical Christian Grace Galindez-Gupana as a religious token and diplomatic gesture of support for Israel. In the Philippines, churches often display the Israeli flag. This record has since been surpassed several times.

See also

 Blue in Judaism
 List of national symbols of Israel
 Flag of the British Mandate of Palestine
 Flag of Northern Cyprus
 Karamanid flag
 List of flags of Israel
 Dance of Flags

References

External links

 The Israeli Flag (Jewish Virtual Library)

National symbols of Israel
Israel

Religious flags
Israel
Ethnic flags

Flag of Israel


Siim Liivik (* 14. Februar 1988 in Paide, Estnische SSR) ist ein ehemaliger finnisch-estnischer Eishockeyspieler.

Karriere
Siim Liivik begann seine Karriere als Eishockeyspieler in der Nachwuchsabteilung von HIFK Helsinki, in der er bis 2007 aktiv war. Anschließend spielte er ein Jahr lang für die Waterloo Black Hawks in der nordamerikanischen Juniorenliga United States Hockey League, nachdem er zu Beginn der Saison 2007/08 zwei Spiele für die finnische U20-Nationalmannschaft in der Mestis, der zweiten finnischen Spielklasse, bestritten hatte. In der Saison 2008/09 gab der Flügelspieler sein Debüt für die Profimannschaft von HIFK in der SM-liiga. In seinem Rookiejahr erzielte er dabei in insgesamt 60 Spielen je fünf Tore und fünf Vorlagen. In der Saison 2010/11 gewann er mit seiner Mannschaft den finnischen Meistertitel. Zu diesem Erfolg trug er mit 21 Scorerpunkten, davon sechs Tore, in insgesamt 69 Spielen bei. Parallel zum Spielbetrieb mit HIFK kam er zwischen 2009 und 2012 zu mehreren Einsätzen als Leihspieler für die Mestis-Mannschaften Kiekko-Vantaa und KooKoo.

Im April 2013 wechselte Liivik innerhalb der Liga zu den Espoo Blues und spielte dort in der Saison 2014/15 mit 11 Treffern sowie 17 Torvorlagen die bisher punktbeste Spielzeit seiner Karriere. Im November 2015 kehrte der Angreifer zu HIFK zurück und unterschrieb einen Dreijahresvertrag. Mit dem HIFK belegte er 2016 den zweiten Platz in der finnischen Meisterschaft. Anschließend verließ er den Verein trotz noch gültigen Vertrages und wechselte in die Svenska Hockeyligan zum Örebro HK.

In der Saison 2017/18 war er Assistenzkapitän der Mannschaft von KooKoo, die inzwischen in die Liiga (erste finnische Spielklasse) aufgestiegen war. Anschließend unterschrieb er im Juni 2018 einen Einjahresvertrag beim EC KAC aus der Erste Bank Eishockey Liga.

International
Für Finnland nahm Liivik an der U20-Junioren-Weltmeisterschaft 2008 teil. In sechs Spielen bereitete er dabei ein Tor vor.

Erfolge und Auszeichnungen
 2011 Finnischer Meister mit HIFK Helsinki
 2019 Österreichischer Meister mit dem EC KAC

Karrierestatistik

Weblinks

Einzelnachweise

Eishockeyspieler (Espoo Blues)
Eishockeyspieler (Helsingfors IFK)
Eishockeyspieler (Kiekko-Vantaa)
Eishockeyspieler (KooKoo)
Eishockeyspieler (Örebro HK)
Finnischer Meister (Eishockey)
Sowjetbürger
Este
Geboren 1988
Mann

Siim Liivik


Death, "türünün öncüsü" olarak kabul edilen  Chuck Schuldiner tarafından kurulmuş bir death metal grubudur. Schuldiner'ın 2001'de beyin kanseri yüzünden ölmesi sonucunda grup dağılmış, ancak heavy metale olan etkisi bugüne kadar devam etmiştir.

Yaşam öyküsü

Başlangıç yılları (1983–1987)
Grup ilk olarak 1983 yılında Mantas adı ile kuruldu. İlk demoları olan Death by Metal 'i çıkardıktan kısa bir süre sonra Mantas dağıldı. Ama Chuck pes etmemişti, 1984 yılında yeni grup yaratma hazırlıklarında olan Chuck grubuna isim bulmuştu bile: Death. Chuck gruba eleman bulamayınca eski Mantas üyeleri ile bir araya gelmek zorunda kalır. Birkaç demonun ardından eski üyeler Death grubundan kopar ve Chuck yanında Chris'i alarak grubu iki kişi yürütmeye karar verir. 1987 yılına gelindiğinde Scream Bloody Gore isimli ilk albümlerini çıkarırlar. Albüm içerdiği kanlı bıçaklı ve vahşet temalı sözleriyle dikkatleri üzerine toplar. Chuck kendine özgü bir brutal vokal stili yaratmıştır bu albümde, bu vokal türünü Symbolic albümüne kadar kullanacaktır. Scream Bloody Gore albümünü yayınladıktan sonra Chris gruptan ayrılmaya karar verir. Bunun üzerine Chuck gruba yeni elemanlar aramaya başlar ve gruba Rick Rozz, Bill Andrews'ı katar. Ayrıca bu albümde basları kendisi çalacak olan Chuck, Terry Butler tarafından yardım alır. Bunun üzerine Chuck credits bölümüne Terry'in ismini yazmaya karar verir.

İlerleyen yıllar (1988–1992)
1988 yılında Leprosy albümü en az Scream Bloody Gore kadar başarılı olur. Albümde brutal vokaller daha düzenli kullanılmıştır ve şarkı sözleri Scream Bloody Gore albümündeki kanlı bıçaklı halinden azıcık sıyrılmış ve daha ciddi olayları konu almıştır. Leprosy albümüyle Death iyice tanınan bir grup haline gelmiştir. 1989 yılında ise Chuck yeni albüm çalışmalarına başlar ve 1990 yılında Spiritual Healing albümünü çıkarır. Death grubu bu albümle artık kanlı bıçaklı söz yazmaya tamamen son vermiştir. Bu albüm Death'in progresif metal elementleri taşıyan ilk albümü olarak kabul edilir. 1991 yılında Chuck grubuna yeni elemanlar katarak albüm çalışmalarına başlar ve Human albümü piyasaya sürülür. Bu albüm Death'in en çok satan albümü olmuştur. Spiritual Healing albümü ile başlayan progresif elementler Human albümünde iyice belirgenleşmiştir ve Death artık teknik death metal yapma yolunda hızla ilerler. Büyük takdir alan Human albümü ile Death gene icra ettiğin müzik türünün zirvesine oturur.

Son yıllar (1993–2001)
2 yıl aradan sonra Death grubu stüdyoya girer ve Individual Thought Patterns albümünü çıkarır. Birçok Death hayranına göre en iyi albümdür. Death metal hayranlarına enstrüman ziyafeti yaşatan bu albüm metal camiası tarafından büyük bir beğeni toplar. Hatta death metalden hoşlanmayan insanlara bile kendini dinletebilen bir albümdür. Death artık müziğin sınırlarını bu albüm ile iyice zorlamıştır. Gene 2 yıl aradan sonra Death yeni albümünü çıkarır Symbolic. Bu albümde artık brutal vokal etkisini iyice kaybetmeye başlamıştır. Symbolic albümü ile gene müziğin sınırlarını zorlayan grup artık progresif death metal icra etmeye başlar. Brutal vokal hayranları bu albüm yeterince brutal içermediği için büyük tepki toplar ama Chuck emin olduğu yolda hızla ilerlemektedir. 3 yıl sonra 1998 de The Sound of Perseverance albümü piyasaya sürülür. Symbolic albümünde etkisini kaybeden brutal vokal yerini artık scream vokale bırakmıştır. Death bu albüm ile müziğin sınırlarının olmadığını tüm metal müzik hayranlarına kanıtlamıştır. Her türlü enstrümanın mükemmel derecede kullandığı albüm çığır açar ve metal müzik dergileri tarafından tam puana layık görülür. Ne yazık ki bu albüm Death'in son albümü olacaktı. İyiden iyiye sağlığını kaybetmeye başlayan Chuck 2001 yılında beyin tümörü yüzünden hayatını kaybeder ve Death grubu bir daha bir araya gelmemek üzere dağılır.

Grup Üyeleri

Son Kadrosu
 Chuck Schuldiner - Vokal, Elektro gitar ve Ritim Gitar, bestekâr (1983–2001)
 Shannon Hamm - Elektro gitar (1996–2001)
 Scott Clendenin - Bas Gitar (1996–2001)
 Richard Christy - Bateri (1996–2001)

Önceki Üyeleri

Elektro Gitar

 Chuck Schuldiner - (Death'in kuruluşu olan 1983'ten ölümüne -2001'e- kadar)
 Rick Rozz (Frederick DeLillo) - (1983–1985, 1987–1989)
 Matt Olivo - (1985)
 Paul Masvidal - (1989, 1991–1992)
 Albert Gonzalez - (1990)
 James Murphy - (1989)
 Andy LaRocque (Anders Allhage) - (1993)
 Ralph Santolla - (1993)
 Craig Locicero - (1993)
 Bobby Koelble - (1995)
 Shannon Hamm - (1996-2001)

Bas Gitar

 Scott Carlson - (1985)
 Erik Meade - (1985)
 Chuck Schuldiner - (Mutilation demo, Scream Bloody Gore & uncredited on Leprosy)
 Terry Butler - (1987–1990)
 Steve DiGiorgio - (1986, 1991, 1993)
 Skott Carino - (1991–1992)
 Kelly Conlon - (1995)
 Brian Benson - (Symbolic Turunda)

Bateri
 Kam Lee (Barney Lee) - (1983–1985)
 Eric Brecht - (1985)
 Chris Reifert - (1986–1987)
 Bill Andrews - (1987–1990)
 Sean Reinert - (1991–1992)
 Gene Hoglan - (1993–1995)
 Richard Christy - (1996–2001)

Diskografisi

Demo
 Death by Metal(demo  Mantas ile, 1983)
 Live in Tampa (demo, 1984)
 Reign of Terror (demo, 1984)
 Live at Ruby's Pub (live-demo, 1984)
 Infernal Death (demo, 1985)
 Rigor Mortis (demo, 1985)
 Back from the Dead (demo, 1985)
 Infernal Live (Live-demo, 1985)
 Mutilation (demo, 1986)

Zaman Çizelgesi

Stüdyo albümleri
 1987 - Scream Bloody Gore
 1988 - Leprosy
 1990 - Spiritual Healing
 1991 - Human
 1993 - Individual Thought Patterns
 1995 - Symbolic
 1998 - The Sound of Perseverance

Konser albümleri
 Live in L.A. (Death & Raw) (2001)
 Live in Eindhoven (2001)

Toplama albüm
 Fate: The Best of Death

Ayrıca bakınız

 Cynic
 Atheist
 Control Denied

Kaynakça

Amerikalı death metal grupları
Amerikalı progresif metal grupları
1983'te kurulan müzik grupları
Müzikal dörtlüler
Combat Records sanatçıları
Relativity Records sanatçıları
Roadrunner Records sanatçıları
Nuclear Blast sanatçıları
Relapse Records sanatçıları

Death


Thomas Christopher Collins (en español: Tomás Cristóbal Collins) (Guelph, 16 de enero de 1947) es un eclesiástico y profesor católico canadiense. Fue arzobispo de Toronto, entre 2006 a 2023; arzobispo de Edmonton, de 1999 a 2006 y obispo de Saint Paul en Alberta, entre 1997 a 1999.

Biografía

Familia e infancia
Thomas Christopher (Tomás Cristóbal) nació el 16 de enero de 1947, en la ciudad canadiense de Guelph.

Proveniente de una familia católica devota, hijo de Thomas Collins (1895 - 1967) y de Juliana Keen (1899-1978), quienes se habían casado en 1938 después de posponer la boda por tres años debido a dos muertes en la familia; antes que él, sus padres habían tenido otros tres hijos, dos niñas y un niño: Catharine y Patricia Anne, ambos futuros maestras que permanecieron solteras, y George Anthony, que murió siendo un niño.

Sus antepasados paternos eran de Drogheda (Irlanda), y habían emigrado a Guelph en 1832: su bisabuelo Patrick Downey se convirtió en director de la escuela local en 1850 y más tarde su abuelo Christopher; su padre trabajó en el ferrocarril antes de convertirse en gerente de circulación del periódico The Guelph Mercury, donde su tío Joseph era el editor y luego se convirtió en miembro conservador del parlamento provincial de Wellington South.

Sus antepasados maternos, sin embargo, eran originarios de Birmingham (Inglaterra), y habían emigrado a Brantford en 1904: su abuelo George Keen fue el fundador y secretario general de la Unión Cooperativa de Canadá (CCA) y había recibido un doctorado honorario de la Universidad de San Francisco Javier por su trabajo pionero en el establecimiento de cooperativas de ahorro y crédito en todo el país; su madre, que llegó a Canadá cuando ella tenía cinco años, trabajaba en una empresa que construía mausoleos y en 1928 se había mudado a Guelph por un proyecto, donde más tarde conoció a su futuro esposo.

En 1953, cuando tenía seis años, su padre padeció de tuberculosis espinal y pasó todo el año en un sanatorio cerca de Kitchener; era demasiado joven para ser admitido a visitas y vio a su padre solo una vez ese año. Por este motivo, su madre consiguió un trabajo como secretaria en un bufete de abogados.

La casa de su infancia, estaba situada detrás de The Church of Our Lady Inmaculate, donde asistía. Comenzó a ministrar la primera misa matutina a la edad de ocho años.

Formación
Recibió su educación primaria en St. Stanislaw's Elementary School  de su ciudad natal. Por haber aprendido a leer por sí mismo antes de comenzar y demostrado ser un excelente estudiante, se saltó el cuarto grado por ello.

Realizó su formación secundaria en Bishop Macdonnell Catholic High School. El padre John Newstead, fue el primero en sugerir al joven Collins de dieciséis años que tomara el camino del sacerdocio, cuando se imaginaba ser un futuro abogado o maestro.

Eventualmente optó por ingresar al seminario pero tuvo que retrasar sus estudios porque su padre quedó parcialmente paralizado y en silla de ruedas debido a un derrame cerebral, muriendo en 1967; pero su madre murió en 1978.

Su primer trabajo fue como mesero en un restaurante drive-in, luego continuó como mesero en el colegio jesuita en las afueras del norte de la ciudad, luego trabajó durante sus años universitarios en una fábrica de fibra de vidrio y también como tumbas en el cementerio católico de Guelph.

Tras graduarse, se matriculó en St. Jerome's College en Waterloo, donde obtuvo la bachillerato en Artes en inglés, en 1969.

Asistió al St. Peter's Seminary y a la Universidad de Western Ontario, donde en 1973, obtuvo la licenciatura en Teología del seminario y la maestría en Artes en inglés de la universidad.

Posteriormente se trasladó a Roma, donde asistió al Pontificio Instituto Bíblico, donde obtuvo la Sagrada Escritura en 1978.

En la Pontificia Universidad Gregoriana, teniendo como tutor a Ugo Vanni , obtuvo el doctorado en Teología en 1986, con el trabajo: Apocalypse 22:6–21 as the Focal Point of Moral Teaching and Exhortation in the Apocalypse ("Apocalipsis 22,6-21 como punto focal de enseñanza moral y exhortación en el Apocalipsis").

Sacerdocio
Fue ordenado diácono el 14 de mayo de 1972. Su ordenación sacerdotal fue el 5 de mayo de 1973, en la Catedral Basílica de Hamilton, a manos del obispo Paul Reding, a la edad de veintiséis años.

Celebró su primera Misa en The Church of Our Lady Inmaculate, de su ciudad natal.

Como sacerdote desempeñó los siguientes ministerios:

 Vicario parroquial de Holy Rosary Parish en Burlington (1973).
 Vicario parroquial de la Catedral Basílica de Hamilton.
 Profesor y capellán Cathedral Boys' High School de Hamilton.
 Profesor en el departamento de Inglés en el King's College de la Universidad de Western Ontario y profesor de Escritura en el St. Peter's Seminary de London (1978).
 Líder de grupo y director espiritual (1981) y profesor asociado de Escritura, en el St. Peter's Seminary de London (1985).
 Editor asociado en Discover the Bible (1989).
 Decano de Teología, en el St. Peter's Seminary de London (1992).
 Vicerrector (1992-1995) y rector (1995-1997) del St. Peter's Seminary de London.

Episcopado

Obispo de Saint Paul en Alberta
El 25 de marzo de 1997, el papa Juan Pablo II lo nombró obispo coadjutor de Saint Paul en Alberta. Fue consagrado el 14 de mayo del mismo año, en la Catedral Basílica de Hamilton, a manos del obispo Anthony F. Tonnos. El 30 de junio siguiente, aceptada la renuncia de Raymond Roy, pasó automáticamente a ser obispo de Saint Paul en Alberta. Tomó posesión canónica el mismo día, en una ceremonia en la Catedral de San Pablo.

 Miembro de la Comisión Nacional de Teología de la CCCB (1997).

Arzobispo de Edmonton
El 18 de febrero de 1999, el papa Juan Pablo II lo nombró arzobispo coadjutor de Edmonton, haciendo posteriormente sus propias entradas en la sede. El 7 de junio siguiente, aceptada la renuncia de Joseph MacNeil, pasó automáticamente a ser arzobispo de Edmonton.

El 29 de junio, solemnidad de San Pedro y San Pablo, en una ceremonia en la Basílica de San Pedro, recibió del papa la imposición del palio arzobispal, símbolo de comunión entre el metropolitano y la Santa Sede. A su regreso a Canadá, tomó posesión canónica el 13 de septiembre, en una ceremonia en la Catedral Basílica de Edmonton.

El 26 de marzo de 2001, fue nombrado administrador apostólico de Saint Paul en Alberta y ocupó este cargo hasta el 9 de noviembre siguiente, día de la toma de posesión de su sucesor Luc-André Bouchard.

 Presidente de la Comisión Nacional de Teología de la CCCB. (1999-2001).
 Miembro del Consejo Permanente de la CCCB (1999-2003).
 Miembro del Comité Organizador de la JMJ 2002, Toronto (2000-2002).
 Presidente de la Comisión Nacional para la Unidad de los Cristianos de la CCCB (2001-2003).
 Presidente de la CCCB (1999-2007).
 Presidente de la Junta de Gobernadores del Newman Theological College, Edmonton (1999-2007).
 Presidente de la Junta de Gobernadores de St. Joseph's College de la Universidad de Alberta (1999-2007).
 Miembro de la Junta Directiva de Caritas Health Group en Edmonton (1999-2007).
 Miembro de la Junta Directiva de Alberta Catholic Health Corporation, siendo autor de numerosas publicaciones, cartas pastorales y reflexiones (1999-2007).

Arzobispo de Toronto
El 16 de diciembre de 2006, el papa Benedicto XVI lo nombró arzobispo de Toronto. Tomó posesión canónica el 30 de enero de 2007.

En 2022, presentó su renuncia como lo establece el Código de Derecho Canónico. El 11 de febrero de 2023, el papa Francisco aceptó su renuncia, como arzobispo de Toronto, nombrado a su sucesor al mismo tiempo.

Cardenalato
El 6 de enero de 2022, durante el Ángelus del papa Benedicto XVI, se hizo público que sería creado cardenal. Fue creado cardenal por el papa Benedicto XVI durante el consistorio del 18 de febrero del mismo año, con el titulus de cardenal presbítero de  San Patricio.

Es delegado de la Congregación para la Doctrina de la Fe para la implementación de la Anglicanorum Coetibus.

El 15 de enero de 2014, fue nombrado miembro de la Comisión Cardenalicia de vigilancia del Instituto para las Obras de Religión.

El 5 de mayo de 2015, fue nombrado miembro de la Congregación para las Iglesias Orientales.

El 4 de mayo de 2021 fue confirmado como miembro de la Congregación para las Iglesias Orientales  ad aliud quinquennium.

El 22 de junio de 2021 fue confirmado como miembro de la Congregación para la Educación Católica ad aliud quinquennium.

Sucesión

Referencias

Enlaces externos
 Holy See Press Office. Collins Card. Thomas Christopher (en inglés)
 Archdiocese of Toronto. Archbishop Thomas Christopher Cardinal Collins (en inglés)

Cardenales de Canadá
Cardenales creados por Benedicto XVI
Obispos nombrados por Juan Pablo II
Arzobispos nombrados por Juan Pablo II
Alumnado del Pontificio Instituto Bíblico
Arzobispos de Toronto
Activistas provida de Canadá
Activistas provida

Thomas Collins


Louis Le Bastard, né le  à Lignol dans le Morbihan, mort le  en forêt d'Illwald dans le Bas-Rhin, est un officier des Forces françaises libres pendant la Seconde Guerre mondiale, Compagnon de la Libération.

Biographie

Louis Le Bastard naît à Lignol, Morbihan le . Il est le fils de cultivateurs bretons, Joseph Le Bastard et Marie Julienne Allanic.

Il effectue son service militaire dans l'infanterie, de mai 1926 à novembre 1927. Il décide de s'engager un an plus tard, et part au Tonkin de 1930 à 1932 ; il devient sergent. Le Bastard passe deux ans en Tunisie, de 1934 à 1936, au  régiment de tirailleurs sénégalais.

Pendant la Seconde Guerre mondiale, Louis Le Bastard est adjudant, chef de poste au Cameroun, à la frontière avec le Gabon. Il se rallie avec ses hommes à Philippe Leclerc et à la France libre le 27 août 1940.

En octobre suivant, il prend part à la campagne du Gabon pour rallier ce territoire à la France libre, formant l'Afrique française libre. Promu sous-lieutenant en décembre 1941, il s'entraîne pendant quatre mois près de Yaoundé avec le  bataillon du nouveau régiment de tirailleurs du Cameroun. Son bataillon devient en mars 1942 le bataillon de marche n° 5, il part avec lui en Syrie puis en Égypte où le bataillon fusionne dans la  brigade de la  division française libre ( DFL).

Il participe alors à la guerre du Désert comme chef de section de Bren Carriers et prend part en octobre 1942 aux combats de la seconde bataille d'El Alamein. Il capture à lui seul une dizaine de prisonniers au cours de cette campagne. Il participe ensuite à la campagne de Tunisie et aux combats de Takrouna, puis est promu lieutenant.

Le Bastard débarque en Italie en avril 1944 et se distingue dans la campagne d'Italie, notamment les 18 et 19 mai à l'attaque du Rio Forma Quesa. Il est blessé le 13 juin en résistant à une contre-attaque allemande, refuse d'être évacué et parvient à stopper les allemands jusqu'à l'arrivée de renforts.

Il participe au débarquement de Provence d'août 1944 et à la bataille pour la libération de Toulon. Il remonte ensuite la vallée du Rhône puis prend part à la campagne des Vosges et à la bataille d'Alsace. Sa division prend au sud de Strasbourg la relève de la  DB, début janvier 1945.

Le , il mène sa section de mitrailleuses en accompagnant une attaque vers l'Ill pour réduire la poche de Colmar. Il fait avancer ses pièces d'artillerie en première ligne et règle lui-même des tirs précis. En installant une nouvelle position, il est gravement blessé par un obus, ne peut pas être évacué et meurt sur place en forêt d'Illwald, au sud de Saint-Hippolyte dans le Haut-Rhin et près de Sélestat dans le Bas-Rhin. Il est enterré dans le village où il est né, à Lignol, dans le Morbihan.

Il est créé Compagnon de la Libération à titre posthume, par le décret du .

Distinctions et hommages

Décorations

 .
  à titre posthume par décret du 17 novembre 1945.
 , deux citations.
  par décret du 3 aout 1946.
  avec mention « Libye ».

Autres hommages
Une rue porte son nom à Lignol, la « rue du Lieutenant Louis Le Bastard ».

Son nom figure au musée de l'Armée, à Paris, sur la grande plaque dédiée aux compagnons de la Libération ; il figure aussi sur le monument aux morts de Lignol.

Des hommages lui sont régulièrement rendus lors des commémorations, comme le 18 juin 2016 au plateau de la Garenne à Vannes.

Notes et références

Bibliographie
 .
 .
 .

Voir aussi

Articles connexes
 Appel du 18 Juin
 Forces françaises libres
  division française libre
 Compagnon de la Libération – avec la liste des Compagnons.

Liens externes

 .
 .

Militaire des Forces françaises libres
Résistant français
Chevalier de la Légion d'honneur
Compagnon de la Libération
Titulaire de la croix de guerre 1939-1945
Naissance en mai 1906
Naissance dans le Morbihan
Décès en janvier 1945
Décès dans le Bas-Rhin
Mort pour la France
Décès à 38 ans

Louis Le Bastard


Nemastomataceae, porodica crvenih algi iz reda Nemastomatales, dio podrazreda Rhodymeniophycidae. Sastoji se od četiri roda s 33 vrste. Porodica je menovana po rodu Nemastoma.

Rodovi
 Adelophycus Kraft
 Itonoa Masuda & Guiry
 Nemastoma J.Agardh
 Predaea G.De Toni [De Toni fil.]

Izvori

Nemastomatales

Nemastomataceae


Marion Porten (* 1972 in München) ist eine deutsche Bildhauerin und Videokünstlerin.

Leben und Werk
Marion Porten studierte 1993–1998 Bildhauerei an der Hochschule für Bildende Künste Dresden und war dort 1998–2000 Meisterschülerin. 1998–2000 studierte sie Film und Video an der Hochschule für Bildende Künste Braunschweig. Seit 2006 lehrt sie an der Akademie der bildenden Künste Wien im Fachbereich Video und Videoinstallation. Die Künstlerin lebt und arbeitet in Wien und Leipzig.

Marion Porten entwickelt aus präzise beobachteten Phänomenen ästhetische Konstruktionen, die durch sinnliche Präsenz bestechen und neue Interpretationen und Perspektiven eröffnen. Oft ausgehend von der künstlerisch durchdachten Dokumentation eines kulturellen Kontexts von Diskriminierung weisen die Arbeiten immer darüber hinaus. Raumfüllende Videoinstallationen berühren künstlerische und gesellschaftliche Fragen, oft mit feinem Humor. Videos und Objekte bilden einen erweiterten Reflexionsraum für die verhandelten Argumente.

Auszeichnungen
2003: Marion Ermer Preis

Stipendien
 2004: International Studio & Curatorial Program (ISCP) New York. Artist-in-residence-Stipendium des Sächsischen Staatsministeriums für Wissenschaft und Kunst
 2004: Artist-in-residence Stipendium des Kunstfonds Sachsen. Columbus, USA
 2005: Transmedia05. Arbeitsstipendium der Universität Koblenz
 2010: Aufenthaltsstipendium am Deutschen Studienzentrum in Venedig
 2011: Künstlerhaus Schloss Balmoral

Einzelausstellungen
 2002: Wunderwelt Verhaltensforschung. Installation, Kunstverein Wolfsburg
 2004: Take off a Sweater. LMAKprojects, New York
 2009: Sentiment is for Audiences/Die Blume im Knopfloch. Videoinstallation, Galerie b2, Leipzig
 2011: Der Rücken der Dirigentin. Galerie b2, Leipzig

Gruppenausstellungen
 2004: Open Studios. International Studio & Curatorial Program (ISCP) New York
 2004: Deutschland sucht. Kölnischer Kunstverein
 2005: Criss-Cross – Five Positions in Croatian and German Contemporary Art. Museum of Contemporary Art Zagreb
 2005: Schauspiel ohne Rampe. Shedhalle Zürich
 2006: Warum etwas zeigen, was man sehen kann? Galerie für Zeitgenössische Kunst Leipzig
 2006: Faust u. Mephisto, Goethes Dichtung in der Bildenden Kunst. Museum der bildenden Künste Leipzig
 2007: International Festival of Social Sculpture, mit dem Goethe-Institut Kiew. Beitrag: Stop Acting, ... The Truth Is Real!.
 2008: Diagonale Festival des österreichischen Films, Graz. Beitrag : Stop Acting, ... The Truth Is Real!.
 2010: Einen Ort herstellen. Neuer Sächsischer Kunstverein, Festspielhaus Hellerau
 2013: Hausgemeinschaft (family affairs) Galerie für Zeitgenössische Kunst Leipzig

Literatur
 Wunderwelt Verhaltensforschung: Eine Skulptur von Marion Porten. Ausstellungskatalog. Dresdner Bank, Kunst und Wissenschaft, Frankfurt am Main 2003
 Marion Porten. Einzelkatalog der Columbus Ohio Stipendiaten, Kulturstiftung Sachsen 2008
 Warum etwas zeigen was man sehen kann? Hg. Julia Schäfer, Galerie für Zeitgenössische Kunst Leipzig 2006
 Deutschland sucht ... Hg. K. Romberg, J.Hoffmann, Kölnischer Kunstverein Revolver Verlag 2005
 Kopf oder Zahl. Helmut Mark, Kunstraum Noe, Niederösterreichische Museum Betriebsgesellschaft, Wien 2007

Weblinks
 Homepage von Marion Porten

 Videostills
 Der Spiegel: Die Macht des Taktstocks
 Abbildungen und Texte zum Werk

Einzelnachweise

Videokünstler (Deutschland)
Bildhauer (Deutschland)
Deutscher
Geboren 1972
Frau

Marion Porten


Las Argonáuticas órficas (Ὀρφέως Ἀργοναυτικά; Argonautica Orphica) son un poema épico, de autor anónimo, cuyo argumento se basa en el mito de la expedición de los argonautas en busca del vellocino de oro.

En el poema, narrado en primera persona desde la perspectiva de Orfeo, uno de los héroes participantes en la expedición, se aprecian abundantes rasgos de la doctrina órfica. La fecha de composición es incierta. Su extensión es de 1.377 versos.

Contenido

Tras invocar a Apolo para que le conceda inspiración, Orfeo empieza relatando cómo el rey Pelias de Yolco ordenó a Jasón recuperar el vellocino de oro que se encontraba en poder del rey Eetes de la Cólquida. Bajo la protección y ayuda de Hera, Jasón obtiene un barco llamado Argo para realizar el viaje y recluta 50 héroes para realizar la expedición. Acude a Tracia para conseguir la participación de Orfeo por la necesidad de contar con su música y su canto y este accede a acompañarle.

Orfeo narra con brevedad las vicisitudes del camino de ida, en el que los argonautas pasaron por el monte Pelión, la isla de Lemnos, el territorio de los dólopes, el reino de Cícico, Arganto, Bitinia y las rocas Cianeas. Se recrea narrando diversos momentos en los que su canto fue elemento destacado como en la botadura del barco, en una competición de canto en la que Orfeo se impone al centauro Quirón y en cómo fue necesario para atravesar las rocas Cianeas.

Ya en la Cólquide los argonautas fueron recibidos de manera hostil por Eetes pero gracias a los cantos de Orfeo y la ayuda de Medea, hija de Eetes, Jasón pudo obtener el vellocino. Eetes envía a su hijo Apsirto en persecución de los argonautas y de Medea, que se había enamorado de Jasón y había huido con él. Los argonautas matan a Apsirto.

Los argonautas emprenden el camino de regreso en medio de grandes fatigas a través del río Fasis, el Bósforo Cimerio, la laguna Meótide, territorios de diversos pueblos del Cáucaso, la región hiperbórea, el territorio de los macrobios y de los cimerios, el río Aqueronte, la región de Hermionia, la isla de Yerne, la isla de Circe, en la que los argonautas son purificados del crimen de Apsirto, la desembocadura del río Tartesos, las columnas de Hércules,  Sicilia, donde estuvieron a punto de ser destruidos por Caribdis, las rocas de las sirenas, donde el canto de Orfeo se impuso al de las sirenas, que se suicidaron, y Córcira. Allí, en el territorio de los feacios, fueron alcanzados por los barcos de los colcos, que reclamaron ante los reyes feacios poder llevarse a Medea de regreso a la Cólquida para que pagara por la muerte de su hermano. Para tomar la decisión, la reina Arete propone a su esposo Alcínoo que deben comprobar si Medea aún es virgen, en cuyo caso debería regresar junto a su padre o en caso contrario permanecería junto a su esposo. Los argonautas se enteraron de la resolución mediante Hera y esa misma noche, en el Argo, Medea perdió su virginidad con Jasón, por lo que este se quedó con ella.

Tras pasar por Creta y por el cabo Malea, en el que Orfeo tiene que volver a realizar sacrificios para que los dioses favorecieran el regreso, los argonautas llegan por fin a Yolco y Orfeo regresa a Tracia.

Referencias

Bibliografía

Enlaces externos

 Los científicos trazan la ruta de los Argonautas; en inglés, en el Internet Archive. Consultado el 22 de abril de 2010.

 Argonáuticas órficas.
 Texto francés en el sitio de Philippe Remacle.
 Philippe Remacle (1944 - 2011): helenista y latinista belga de expresión francesa.
 Texto bilingüe griego - latín, con prefacio y notas en latín, en el Internet Archive.
 La misma edición, en facsímil electrónico.

Epopeyas
Recopilaciones de la mitología griega
Literatura en griego antiguo

Mitología griega en la literatura antigua
Orfeo

Argonáuticas órficas


Schwanitz est un nom de famille allemand notamment porté par :

 Wolfgang Schwanitz (1930–2022), homme politique allemand ;
 Wolfgang G. Schwanitz (1955), spécialiste du monde arabe allemand ;
 Rolf Schwanitz (1959), homme politique allemand ;
 Christina Schwanitz (1985), athlète allemande.

Homonymie de patronyme germanique

Schwanitz


Moto Blanco Es un dúo de DJs Ingleses de Música electrónica consiste de Danny Harrison y Arthur Smith.
Ellos también se unen regularmente con el productor británico Jon Cohen.

Historia
Harrison y Smith nacieron en el sur de Londres y empezaron a incursionar en la producción musical mientras estaban en la escuela. Han publicado música bajo varios alias desde 1989 antes de cambiar a Moto Blanco en 2003 cuando se movieron a la producción comercial.

Discografía

Publicaciones
 Satisfied (2003)
 3 AM (2004)
 Black Sugar (2005)

Remixes
Adele - Set Fire to the Rain (2011)
Agnes - Release Me (2009)
Akon - Dangerous (2008)
Alexandra Burke con Flo Rida - Bad Boys (2009)
Anastacia - Absolutely Positively (2009)
Annie Lennox - Sing (2007)
Booty Luv - Shine (2007)
Brandy - Right Here (Departed) (2008)
Brit & Alex - Let It Go (2008)
Cee Lo Green - Cry Baby (2011)
Cheryl Cole - Fight For This Love (2009)
Christian Falk con Robyn - Dream On (2008)
Ciara - Get Up (2006)
D.O.N.S con Technotronic - Pump Up The Jam (2005)
Daniel Merriweather - Red (2009)
Dannii Minogue y Soul Seekerz - Perfection (2005)
Enrique Iglesias - Can You Hear Me (2008)
Enrique Iglesias con Sean Garrett - Away (2009)
Enrique Iglesias con Ciara - Takin' Back My Love (2009)
Erika Jayne - Stars (2008)
Erika Jayne - Rollercoaster (2010)
Esmée Denters - Outta Here (2009)
Fergie - L.A. Love (La La) (2014)
Flipsyde - When It Was Good (2009)
Fugative - Crush (2010)
Gabriella Cilmi - Hearts Don't Lie (2010)
George Michael con Mutya Buena - This Is Not Real Love (2006)
Janet Jackson - Make Me (2009)
Janet Jackson - Feedback (2007)
Jennifer Hudson - Spotlight (2008)
Jennifer Hudson - Everybody Needs Love (2011)
Jennifer Lopez - Do It Well (2007)
Jennifer Lopez - Hold It Don't Drop It (2007)
Jennifer Lopez - Louboutins (2010)
Jessica Jarrell - Almost Love (2010)
Jessie Malakouti - Standing Up For The Lonely (2010)
Joe Jonas - Just in Love (2011)
Keri Hilson con Ne-Yo & Kanye West - Knock You Down (2009)
Lady GaGa - Paparazzi (2009)
Leona Lewis - Bleeding Love (2007)
Leona Lewis - Forgive Me (2008)
Lionel Richie - I Call It Love (2006)
Mariah Carey - I Want To Know What Love Is (2009)
Mark Morrison - Innocent Man (2008)
Mark Morrison con Tanya Stephens - Dance 4 Me (2008)
Mary J. Blige - Be Without You (2005)
Mary J. Blige - Just Fine (2008)
Mary J. Blige - I Am (2010)
Michelle Williams - We Break the Dawn (2008)
Miley Cyrus - See You Again (2008)
Mika - Love Today (2007)
Mutya Buena - Real Girl (2007)
Natalia Kills - Mirrors (2010)
Natalia Kills con Will.i.am - Free (2011)
Natasha Bedingfield - Angel (2007)
Novena - When I'm With You (2009)
Parade - Perfume (2011)
Pussycat Dolls con Snoop Dogg - Bottle Pop (2009)
Pussycat Dolls - I Hate This Part (2008)
Pixie Lott - Boys And Girls (2009)
Rihanna - Push Up On Me (2008)
Rihanna - SOS (2006)
Robin Thicke con Mary J. Blige - Magic (2008)
Robin Thicke - Sex Therapy (2010)
September - Resuscitate Me (2010)
Shakira - She Wolf (2009)
Shayne Ward - Gotta Be Somebody (2010)
Shayne Ward - If That's OK with You (2007)
Solange - I Decided - (2008)
Sophie Ellis-Bextor - Catch You (2007)
Timbaland con SoShy & Nelly Furtado - Morning After Dark (2009)
The Saturdays - If This Is Love (2008)
The Wanted - Gold Forever (2011)
Will Young - Jealousy (2011)
Wretch 32 con Example - Unorthodox (2011)
Xpress 2 con David Byrne - Lazy (2008)
Zoe Badwi - Freefallin (2010)

Referencias

Enlaces externos
 Official Moto Blanco MySpace Page

Disc jockeys de música electrónica

Moto Blanco


El despanojado de maíz es un procedimiento agrícola que consiste en la eliminación de las flores que producen polen, panoja, en lo alto de las plantas de maíz y arrojarlas al suelo. Es una forma de control de polinización, [1] se emplea para hibridar o cruzar dos variedades de maíz. La hibridación del maíz está ampliamente difundida debido al fenómeno de Heterosis o vigor híbrido. Los lotes de maíz que van a ser despanojados se siembran con dos variedades de maíz, uno que cumple la función de macho y la otra variedad cumple la función de hembra, normalmente en surcos diferentes.
La extracción de la panoja de todas las plantas de la variedad hembra deja sus barbas inferiores para ser fecundadas por la panoja de la variedad macho de surcos adyacentes que no son despanojados. Los surcos con machos son eliminados después que estos terminaron de realizar la polinización. Los granos que crecen en los surcos hembras resultan en un híbrido o una cruza específica.
Las semillas de maíz híbrido así producido tendrán luego rendimientos mucho más altos y serán más uniformes que las semillas de maíz producidas mediante polinización abierta.
Para la producción de semillas en forma moderna las variedades a hibridar son cuidadosamente seleccionadas para que la semilla producida presente los rasgos específicos deseados. El proceso de despanojado generalmente implica el uso combinado de máquinas especializadas y mano de obra humana.

Despanojado con máquinas
Casi todos los despanojados se realizan en dos etapas, primero el lote es despanojado a máquina y luego se repasa manualmente. A su vez el despanojado a máquina también tiene dos pasos, Inicialmente una máquina "cortadora" pasa a través de las hileras de maíz que se han de despanojar y corta la porción superior de la planta. Esto hace que el lote tenga una altura y estadio de desarrollo más uniforme, a los pocos días actúa una máquina "tiradora" que tira de la panoja de la planta mediante la captura entre dos ruedas o rodillos que se mueven a gran velocidad. Esto elimina la mayoría de las panojas.

Las Máquinas despanojadoras normalmente quitan entre el 60 y el 90 por ciento de las espigas de un campo de maíz para semilla. Este porcentaje es mucho menor que el 99,5 por ciento que tiene que ser eliminado para producir la uniformidad de semilla deseada por los agricultores. Los principales problemas para las máquinas son su incapacidad de adaptarse rápidamente a las diferencias de altura entre plantas y que además tiran las panojas por el aire por lo que pueden quedar atrapadas en las plantas de maíz y sin querer permitir la polinización. Es deseable que las panojas eliminadas terminen en el suelo para evitar este problema.

Despanojado Manual

Es el procedimiento de arrancar manualmente la panoja de un tirón.
Se emplea tanto en lotes de maíz semilla donde previamente se ha despanojado a máquina, como en los que no.
En los lotes despanojados previamente a máquina se utiliza a modo de repaso para retirar las panojas que las máquinas no han retirado y para quitar las panojas arrancadas pero atrapadas entre las hojas de otras plantas de maíz.
Se realiza caminando entre los surcos o con tractores con soportes porta hombres, esta última forma de recorrer el campo se emplea típicamente cuando las panojas están demasiado altas sobre el nivel del suelo para ser alcanzadas por las personas que realizan esta tarea. Los carros porta hombres soportan generalmente ocho a doce despanojadores.

El trabajo de despanojado es realizado generalmente por adolescentes en la zona maicera de los Estados Unidos. Para muchos adolescentes en estas áreas es su principal empleo. En las zonas desarrolladas de Sudamérica este trabajo es realizado por adultos trasladados específicamente desde provincias distantes para realizar las tareas. La fecha exacta de inicio de temporada de despanojado depende de la zona y las condiciones de crecimiento de un año en particular. La temporada de despanojado abarca por lo general de dos a cuatro semanas.

Despanojado


MARID était un groupe de travail de l'IETF dans le domaine des applications chargé de proposer des normes d'authentification des e-mails en 2004. Le nom est un acronyme de M TA Authorization Records In D NS.

Contexte
Le protocole d'authentification léger MTA (LMAP)  était un nom générique pour un ensemble de propositions « d'expéditeur désigné » qui ont fait l'objet de discussions à l'automne 2003 au sein de l' ASRG, incluant notamment :

 Protocole des expéditeurs désignés (Designated Mailers Protocol - DMP)
 Protocole d'interrogation sur les relais désignés (Designated Relays Inquiry Protocol - DRIP)
 Validation flexible de l'expéditeur (Flexible Sender Validation - FSV)
 MTAMARK
 Reverse MX (RMX)
 Framework de politique d'expéditeur (Sender Policy Framework - SPF )

Ces méthodes servent à tenter de répertorier les adresses IP valides qui peuvent envoyer du courrier pour un domaine. Le "léger" dans LMAP signifie globalement "pas de cryptographie", par opposition à DomainKeys et à son successeur, DKIM. En mars 2004, l'IETF (Internet Engineering Task Force) a organisé un BoF pour discuter de ces propositions. À la suite de cette réunion, l'IETF a fini par créer le groupe de travail MARID.

La proposition d'identification de l'appelant Caller-ID de Microsoft fut un ajout tardif et très controversé. Elle incluait les fonctionnalités suivantes :

 Utilisation de politiques XML avec DNS - réduites à ce qui est désormais connu sous le nom d'ID de l'expéditeur
 Portage et extension de la SPF existante
 Utilisation des champs d'en-tête de courrier  comme par DomainKeys (Tous les autres brouillons LMAP ont utilisé l'enveloppe SMTP.)
 .

Activités de MARID
Le groupe de travail a décidé de différer la question des identités SMTP  - c'est-à-dire MAIL FROM géré par SPF, ou HELO géré par CSV et SPF - en faveur des identités  couvertes par Caller-ID et plus tard Sender-ID par la Purported Responsible Address (Adresse Prétendue Responsable - PRA).

Le groupe de travail est arrivé à un point où les politiques d'expéditeur pouvaient être divisées en différents scopes, comme le 2821 MAIL FROM ou le 2822 PRA. La syntaxe MARID  permettait également de joindre différents scopes dans un seul registre de gestion des stratégies à condition que les ensembles d'adresses IP autorisées soient identiques, ce qui est souvent le cas.

Moins d'une semaine après la publication d'un premier brouillon pour  ou MAIL FROM, le groupe de travail a été dissous unilatéralement par sa propre direction. Aucune RFC n'aura été publiée durant les sept mois d'existence du MARID.

En 2005, le directeur régional de l'IETF en charge a accepté de parrainer la publication de certaines des discussions inachevées de MARID comme "expériences de l'IETF" ; ainsi, le SPF pré-MARID  et l'ID de l'expéditeur  ont été approuvés en tant que RFC expérimentales. Cette dernière est dans une certaine mesure le résultat de MARID, progressivement élaboré sur la base de la proposition Caller-ID.

La persistance de conflits relatifs à des problèmes techniques et des incompatibilités dans Sender ID a par la suite donné lieu à des réclamations en appel auprès de l'IESG et de l'IAB.

Références

Liens externes

 Projet historique ASRG LMAP (2004)
 Page d'état MARID (2004) et archive de liste mxcomp
 Domaine des applications IESG Direction DEA (dissoute)
 Évaluation IESG de Sender-ID (2005)
 Appel de l'IAB avec des liens vers d'autres sources (2006)
 Historique des appels SenderID (2006)

Système d'authentification du courrier électronique
Filtrage anti-spam

MARID


An Philodendron stenophyllum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Kurt Krause. An Philodendron stenophyllum in nahilalakip ha genus nga Philodendron, ngan familia nga Araceae.

Mabibilngan ini ha Peru. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Philodendron

Philodendron stenophyllum


Huseyn Seyidzade (en azéri : Hüseyn Əli oğlu Seyidzadə, né le 13 octobre 1912 à Erevan, province d'Erevan, Empire russe, et mort le 2 juin 1979 à Bakou) est un réalisateur azerbaïdjanais, Artiste émérite de la RSS d'Azerbaïdjan (1970).

Parcours professionnel
En 1927, il commence à travailler dans une fabrique de couture à Bakou, puis entre au théâtre ouvrier, où il travaille comme assistant d'acteur. Un an plus tard, il devient acteur au Théâtre des Jeunes Ouvriers. En 1930, il suit un cours de mise en scène à Léningrad et retourne à Bakou. Après avoir été diplômé de l'Institut de cinématographie de toute l'Union à Moscou en 1936, il travaille au studio de cinéma d'Azerbaïdjanfilm.

Films tournés
En 1938, il réalise les films Les Bakinois, et en 1939, Ayna. Il se perfectionne ensuite au studio Lenfilm. En 1943, avec le réalisateur Niyazi Badalov, il tourne le film Cadeau, qui parle des sentiments patriotiques des personnes qui envoyaient des cadeaux à la guerre. En 1945, le réalisateur tourne le documentaire Le pays des feux éternels à l'occasion du XXVe anniversaire de la fondation du gouvernement soviétique En 1956, son film Pas celle-là, donc celle-ci est projeté dans les cinémas de Bakou. Il est l'auteur du premier long métrage en couleur film dans l'histoire du cinéma azerbaïdjanais.

Pendant quelque temps, il effectue un stage dans les studios de cinéma Lenfilm, Mosfilm et studio Maxim Gorky, travaillant comme assistant réalisateur et deuxième réalisateur.

Filmographie
1942 : Souvenir (court métrage)
1954 : À son peuple
1960 : Kerogly
1965 : Bataillon invaincu
1969 : Kura indomptable
1978 : Belle-mère

Références

Liens externes

Naissance en octobre 1910
Décès en juin 1979
Réalisateur soviétique
Réalisateur azéri
Étudiant de l'Institut national de la cinématographie
Décès à 68 ans
Naissance à Erevan
Naissance dans le gouvernement d'Erevan
Décès à Bakou

Huseyn Seyidzade


English Racing Automobiles (ERA) je bila britanska automobilistička momčad od 1933. do 1954., a osnovali su je Humphrey Cook, Raymond Mays i Peter Berthon u Burneu u Lincolnshireu. Momčad je od 1946. do 1952. nastupala na neprvenstvenim utrkama Formule 1, gdje je ostvarila preko deset pobjeda. U Svjetskom prvenstvu Formule 1 je nastupala od 1950. do 1952., a najbolji rezultat je ostvario Bob Gerard 1950. u Velikoj Britaniji i Monaku, kada je osvojio šesto mjesto.

Izvori

Vanjske poveznice
ERA - Stats F1

Momčadi Formule 1
Formula 1 u Ujedinjenom Kraljevstvu

English Racing Automobiles


Premijer liga Bosne i Hercegovine, Bosna-Hersek'in futboldaki en üst düzey ligidir.

Ligde 16 takım bulunur. Son 2 takım küme düşerken, şampiyon olan UEFA Şampiyonlar Ligi'ne, lig ikincisi ve kupa şampiyonu UEFA Avrupa Konferans Ligi'ne katılır. En başarılı kulüp 6 kez şampiyon olan Zrinjski Mostar'dır.

2021-22 sezonu takımları

Şampiyonlar

Kulüp performansları

Şehirlere göre şampiyonluk dağılımı

Şampiyonluklar

Dış bağlantılar
 Bosna-Hersek Premier Ligi Resmi Sitesi

Premier Ligi

Premijer liga Bosne i Hercegovine