La Huerta  ist eine Ortschaft im Departamento Tarija im südamerikanischen Anden-Staat Bolivien.

Lage im Nahraum
La Huerta ist größte Ortschaft des Kanton Camacho im Landkreis (bolivianisch: Municipio) Padcaya in der Provinz Aniceto Arce. Die Ortschaft ist eine Streusiedlung, ihr Kern liegt auf einer Höhe von   am linken Ufer des Río Camacho, der 48 Kilometer weiter flussabwärts an der Stadt Valle de Concepción (früher: Uriondo) vorbeifließt und in den Río Guadalquivir mündet, der weiter unterhalb den Namen Río Tarija trägt.

Geographie
La Huerta liegt im südlichen Bolivien wenige Kilometer östlich des biologischen Schutzgebietes der Cordillera de Sama im Übergang zum bolivianischen Chaco-Tiefland.

Die mittlere Durchschnittstemperatur der Region liegt bei 13,5 °C (siehe Klimadiagramm Padcaya), die monatlichen Durchschnittswerte schwanken zwischen 9 °C im Juni und Juli und 17 °C im Dezember und Januar. Der Jahresniederschlag beträgt 630 mm, bei einer ausgeprägten Trockenzeit von Mai bis September mit Monatsniederschlägen unter 10 mm, und einer Feuchtezeit von Dezember bis Februar mit Monatsniederschlägen deutlich über 100 mm.

Verkehrsnetz
La Huerta liegt in einer Entfernung von 73 Straßenkilometern südlich von Tarija, der Hauptstadt des Departamentos.

Von der Tarija aus führt die asphaltierte Fernstraße Ruta 1 nach Südosten in Richtung auf die Städte Padcaya und Bermejo. Nach siebzehn Kilometern zweigt von der Hauptstraße die asphaltierte Ruta 45 nach Westen ab, überquert nach fünf Kilometern das Tal des Río Guadalquivir und erreicht nach drei Kilometern die Ortschaft Valle de Concepción. Von dort führt sie als unbefestigte Landstraße in südwestlicher Richtung weiter und erreicht über Chocloca, und Juntas die Ortschaft Chaguaya. Hier führt die Ruta 45 asphaltiert weiter in südöstlicher Richtung, eine unbefestigte Landstraße bleibt am linken, westlichen Ufer des Río Camacho und stößt dann in Camacho auf die noch in Planung befindliche Ruta 28, die weiter flussaufwärts an La Huerta und Queñahuayco vorbeiführt und dann in westlicher Richtung nach Villazón hin abzweigt.

Bevölkerung
Die  Einwohnerzahl der Ortschaft war in den vergangenen beiden Jahrzehnten deutlichen Schwankungen unterworfen:

Einzelnachweise

Weblinks
 Reliefkarte der Region Tarija 1:250.000 (PDF; 5,07 MB)
 Municipio Padcaya - Detailkarte und Bevölkerungsdaten (PDF; 670 kB) (spanisch)
 Municipio Padcaya - Übersichtskarten Nr. 60201
 Departamento Tarija - Sozialdaten der Municipios (PDF; 3,05 MB) (spanisch)

La Huerta (Tarija)


Svjetski streličarski kup, odnosno Archery World Cup održan je u Hrvatskoj u nekoliko navrata, među kojima se izdvaja prvo izdanje koje je bilo dio prve sezone u povijesti tog natjecanja.

Izdanja i pobjednici
Lokacije
2008.-'11. Poreč
2006. Poreč

Legenda:
- broj ispred imena strijelaca označava njihovu poziciju nakon kvalifikacija

Pojedinačno

Ekipno

Napomena: Reprezentacija Južne Koreje u zakrivljenom luku nastupila je samo 2008. i 2011.

Povezani članci
Hrvatski streličarski savez
IAU Svjetski samostrelski kup u Hrvatskoj

Izvori

Međunarodna streličarska natjecanja u Hrvatskoj
Međunarodna streličarska natjecanja
Šport u Poreču

Svjetski streličarski kup u Hrvatskoj


Emperors of India
Heads of state of India
ඉතිහාසය - පාකිස්ථාන්
Royal titles

pl:Władcy Indii#Brytyjscy cesarze Indii (1877-1947)
ඉන්දියාව

ඉන්දියාවේ අධිරාජ


Complicated ist ein Dance-Pop-Song der barbadischen Sängerin Rihanna aus ihrem fünften Musikalbum Loud (2010). Der Track wurde von Tricky Stewart und Ester Dean geschrieben und produziert. Der Song handelt darüber, wie zwei Personen in einer Beziehung in einen Konflikt geraten. Von den Kritikern wurde er gelobt, einige bezeichneten ihn sogar als besten Song des Albums Loud, ebenso wurde auch Rihannas Gesang gelobt. Noch vor der Veröffentlichung des Albums im November 2010 platzierte sich der Titel in Südkorea auf Platz 50.

Hintergrund und Inspiration
Complicated wurde von Tricky Stewart und Ester Dean, für Rihannas fünften Musikalbum Loud, geschrieben und produziert. Der Titel wurde 2010 in den Westlake Recording Studios und den Larrabee Sound Studios in Los Angeles, Kalifornien aufgenommen. In einem Interview mit Sway Calloway von MTV erklärte Rihanna die Bedeutung hinter Complicated:

Kritik
Complicated wurde von Kritikern gelobt. Colin Gentry von 4Music bezeichnete den Song als Highlight des Albums. Jon Parales von The New York Times beschrieb Complicated als einen der emotionaleren Songs von Loud. Emily Mackay von NME erklärte, dass Zeilen wie "Why do you make it so hard to love you?/I hate it" sie an die Lieder der britischen Girlgroup Sugababes erinnern.

Nima Baniamer von Contactmusic.com lobte Rihannas Gesang und verglich es mit California King Bed: "California King Bed und Complicated sind zwei Songs, welche mit Rihannas brillantem Gesang harmonieren." Baniamer drückte ebenfalls aus, dass es eine "Travestie" sei, wenn der Song nicht als Single veröffentlicht wird. Genevieve Koski vom The A.V. Club verglich den Song mit What's My Name?. Jedoch kritisierte Bill Lamb von About.com das Lied und bezeichnete es als "low-point" (dt.: "Tiefpunkt") des Albums.

Erfolg
Noch vor der Veröffentlichung von Loud debütierte Complicated am 14. November 2010 in Südkorea auf Platz 50, dies blieb auch die Höchstplatzierung. In weiteren Ländern konnte sich der Song nicht in den Charts platzieren.

Weblinks

Einzelnachweise

Popsong
Lied 2010
Rihanna-Lied
Lied von Ester Dean

Complicated (Rihanna-Lied)


GERB (bulgarsk kyrillisk: ГЕРБ) er et bulgarsk konservativt parti. Forkortelsen GERB er et akronym for det bulgarske Graždani za Ewropejsko Razwitie na Bălgarija (Borgere for en europæisk udvikling af Bulgarien, kyrillisk: Граждани за европейско развитие на България). Ordet betyder herudover også "våben".

Partiets formand er Bojko Borisov; viceformand er Zwetan Zwetanow.

Partiet har siden 2007 været medlem af Det Europæiske Folkeparti.

Politiske partier i Bulgarien
Etableret i 2006

GERB


Das Vallis Snellius ist ein Mondtal.
Es zählt mit dem Vallis Rheita, das weiter südlich in ungefähr gleicher Richtung verläuft, zu den längsten Tälern des Mondes.
Aufgrund der starken Erosion durch überlagernde Krater ist es allerdings schwierig, den Verlauf des Tales auszumachen.

Der namengebende Krater Snellius liegt ungefähr in der Mitte, von da aus verläuft es in nordwestlicher Richtung bis in die Gegend des Kraters Borda. Der Verlauf in südöstlicher Richtung endet nördlich des Kraters Furnerius.

Die offizielle Benennung durch die Internationale Astronomische Union erfolgte 1964.

Weblinks

 Vallis Snellius auf The-Moon Wiki

Mondtal

Vallis Snellius


Fámjin es una localidad de 108 habitantes en la costa occidental de Suðuroy, en las Islas Feroe. Es el único poblado del municipio de Fámjin.

Fámjin es un pequeño pueblo que se dedica a la pesca y a la crianza de ovejas. Anteriormente hubo también explotación de carbón a pequeña escala.

Etimología
Los lingüistas señalan que el nombre de Fámjin procede de alrededor del año 1300, cuando las Feroe y las Shetland estaban bajo la misma administración. Según la teoría, el nombre procede de la raíz inglesa antigua famig: "espumoso", y del prefijo -ende, -ing o -in, que significa en cualquier caso "lugar". El nombre de Fámjin haría referencia a la espuma blanca de las olas que se forma en la bahía.

La etimología de Fámjin es motivo de una leyenda del . Según ésta, el primer nombre del pueblo fue Vesturvík, que significa "bahía occidental"). En una ocasión, un barco francés se encontraba anclado frente al pueblo, esperando mejores condiciones del viento para zarpar. Dos hombres feroeses que ahí pescaban invitaron a dos mujeres francesas a subir a su bote con el pretexto de mostrarles un fletán que habían pescado; una vez que las mujeres estuvieron a bordo, los dos hombres remaron y se alejaron con ellas del lugar. Desde la cubierta del barco francés, un marinero gritó: "Femmes... femmes", que en francés significa "mujeres... mujeres". La leyenda, que se extiende más allá, fue recogida por escrito por Venceslaus Ulricus Hammershaimb en 1891.

Historia
Fámjin se menciona por primera vez en la Hundabrævið, un documento del , aunque la historia del pueblo puede ser bastante anterior. La iglesia fue construida en piedra según diseño del islandés Guðbrandur Sigurðsson entre 1862 y 1876. Dentro de ella se encuentra una piedra rúnica posterior a la reforma protestante, una pieza importante porque demuestra que las runas se emplearon hasta bien entrado el . También dentro de la iglesia se conserva el prototipo de la bandera de las Islas Feroe, elaborado en 1919 por Jens Oliver Lisberg y otros estudiantes feroeses de Copenhague. La primera vez que ondeó la bandera feroesa fue precisamente en Fámjin el 22 de junio de 1919, con motivo de una boda.

El 25 de marzo de 2005 se reunieron en Fámjin el ministro danés del exterior Per Stig Møller y el primer ministro feroés Jóannes Eidesgaard. El Tratado de Fámjin, como se ha llamado la reunión, tuvo por objetivo aumentar la influencia feroesa en lo que se refiera a política exterior y seguridad del archipiélago.

Geografía
Fámjin es, junto con Sumba, el único poblado en la costa occidental de Suðuroy, típicamente bastante más escarpada que la costa oriental. El pueblo prácticamente se encuentra de cara al mar abierto, en una pequeña bahía con playa protegida por un arrecife pétreo y en un estrecho valle rodeado de montañas. Al este de Fámjin, subiendo la ladera, hay una meseta donde se encuentra el lago Kirkjuvatn, uno de los mayores de Suðuroy. Rodeando esta meseta se encuentran montañas altas y escarpadas que constituyen los puntos más altos de la isla. El Gluggarnir se encuentra al norte del pueblo, y Borgarknappur y Borgin al sureste.

Dentro del término municipal hay varios lagos más, algunos compartidos con los municipios vecinos. Hay también varias cursos de agua que bajan de las montañas, algunos de ellos forman cascadas.

Una sola carretera llega a Fámjin, la que sale del pueblo de Øravík (municipio de Tvøroyri), a 9 km de distancia al este. Un antiguo camino de montaña comunicaba a Fámjin con Vágur. La distancia a Vágur por carretera son 29 km.

Demografía
Fámjin es el único poblado del municipio homónimo. El Departamento de Estadística de las Islas Feroe estima la población de Fámjin en 108 personas en enero de 2011. La población ha venido a la baja, si se compara con las 185 que había en 1960 y las 127 de 1985. El decrecimiento de población es algo común a los pequeños pueblos de las Islas Feroe, pues muchas personas se han trasladado a las principales localidades o incluso al extranjero. Durante el verano la población aumenta significativamente, pues varios oriundos de Fámjin que residen en otros lugares regresan al pueblo con motivo del inicio de la temporada de pastoreo.

Política
El municipio de Fámjin se constituyó en 1908, cuando se separó del municipio de la parroquia de Suðuroy. Fámjin es gobernado por un concejo municipal de 5 personas. Las últimas elecciones se llevaron a cabo en 2008 y el nuevo gobierno tomó posesión el 1 de enero de 2009. La alcaldesa es Eyðdis Ellendersen.

Referencias

Enlaces externos

Municipios de las Islas Feroe

Fámjin


Sartana (în , , redenumită ca Primorskoe între 1938 și 1990 printr-un decret sovietic regional) este o așezare urbană pe malul râului Kalmius din regiunea Donețk, Ucraina. Administrativ aparține de raionul Kalmius din orașul Mariupol. A fost fondat în 1780 de grecii care au fost mutați de guvernul rus din satul Oleksievka, Crimeea.

Prezentare generală
Numele satului provine din dialectul "urum" și are sensul de "vițel galben" ("sary" - galben, "tana" - vițel).

Zona administrativă a orașului Sartan este de 7,86 km².

Populație
Conform recensământului din 1897 din Sartana, 98,7% (4773 din 4834 de persoane) erau de religie ortodoxă.

În 2001, populația avea ca limbă maternă:

 Limba rusă  - 10 026 de persoane. (91,56%)
 Limba greacă  - 483 de persoane (4,41%)
 Limba ucraineană  - 396 de persoane. (3,62%)
 Limba romani  - 12 persoane. (0,11%)
 Limba belarusă  - 7 persoane. (0,06%)
 Limba armeană  - 3 persoane. (0,03%)
 Limba română  - 1 persoană. (0,01%)
 Limba bulgară  - 1 persoană. (0,01%)

Note

Orașe din Ucraina
Mariupol

Sartana, Mariupol


Rosario Mazzeo (né le  à Pawtucket, décédé le  à Monterey) est un clarinettiste américain et un concepteur de systèmes de clétage pour clarinette.

Biographie
Rosario Mazzeo est né à Pawtucket, Rhode Island. Il grandit à Worcester, Massachusetts, à partir de l'âge de 4 ans et il commence à étudier la clarinette avec Jack Lynch installé à Boston.

À partir de 1928, il s'installe et vit à Boston, Massachusetts. Il fait divers petits boulots pour financer ses cours de clarinette d'abord avec Gaston Hamelin, clarinette solo du Boston Symphony, puis avec Gustave Langenus du New York Philharmonic, en prenant le ferry de nuit pour Long Island et en revenant en train.

À partir de 1933, il joue au Boston Symphony Orchestra d'abord au poste de première clarinette (petite clarinette) en mi bémol pendant six ans puis il passe clarinette basse jusqu'en 1966. Responsable du personnel de l'Orchestre symphonique de Boston pendant la majeure partie de son mandat à partir de 1942, Rosario Mazzeo a également été président du département des bois au New England Conservatory of Music.

Après sa retraite du BSO, il a vécu à Carmel-by-the-Sea, en Californie, où il avait un vaste studio privé et était membre de la faculté de l'Université de Californie, du  et de l'Université Stanford.

Il est le concepteur du  , un système breveté de clétage proche du système Boehm pour la clarinette. Environ 13000 exemplaires seront fabriqués par Henri Selmer Paris qui aura l'exclusivité du brevet.

Ouvrage
.
.
 .

Enregistrements
Rosario Mazzeo a effectué de nombreux enregistrements.
 Henry Cowell : Suite for clarinet and bassoon / [Chorales 1 and 3 ; Ostinato 3], avec Rosario Mazzeo; Raymond Allard (basson); Josef Marx; Vivian Fine; Johanna Magdalena Beyer; (78 tr/min, New York : New Music Quarterly Recordings, 1938)
 Rosario Mazzeo: Clarinetist, Inventor, Educator, Performances from the chamber music and orchestral repertoire, (CD, Boston Records BR 1078, 2013)

Notes et références

Liens externes

 .

Naissance en avril 1911
Naissance à Pawtucket
Décès en juillet 1997
Décès à Monterey (Californie)
Clarinettiste classique américain
Décès à 86 ans

Rosario Mazzeo


Alfons VII. od Ribagorze (španjolski: Alfonso VII de Ribagorza) (Zaragoza, 1487. — 1550.), rođen kao Alfonso Felipe de Gurrea y Aragón, bio je aragonski plemić, vojvoda Lune i grof Ribagorze.

Bio je sin grofa i potkralja Ivana od Ribagorze i njegove supruge Marije (María López de Gurrea Torrellas) te pranećak Ferdinanda II. Katoličkog od Aragonije.

Živio je u Pedroli, a oženio je prvo, 1503., gospu Izabelu (Isabel de Cárdona y Enríquez), koja je bila bliska rođakinja kralja Ferdinanda II.

Djeca Don Alfonsa i njegove prve žene Izabele:
Aldonza de Aragón y Cárdona, žena vikonta Guilléna Ramóna de Castro Pinósa
María de Aragón y Cárdona (barunica)
Ana de Aragón y Cárdona, žena Juana de Torrellasa de Gurreje y Bardajija
Isabel de Aragón y Cárdona, žena Gonzala de Paternoya y Coscóna
Juana de Aragón y Cárdona

Druga mu je supruga bila gospa Isabel de Espés. Nisu imali djece.

Njegova je treća supruga bila Ana Sarmiento y Ulloa, kći grofa Diega Sarmienta y Villandranda i njegove supruge Maríje.

Djeca Alfonsa i Ane:
Martin de Gurrea y Aragón
Adriana de Aragón y Sarmiento
Marina de Aragón y Sarmiento
Esperanza de Aragón y Sarmiento
Francisca de Aragón y Sarmiento
Ana de Aragón y Sarmiento
Catalina de Aragón y Sarmiento
Ángela de Aragón y Sarmiento

Izvori

Literatura
Iglesias Costa, Manuel (2001). Historia del condado de Ribagorza. Huesca: Instituto de Estudios Altoaragoneses: Diputación de Huesca. .

Grofovi Ribagorze
Zaragoza

Alfons VII. od Ribagorze


Olaylar

Doğumlar
 11 Eylül - Christine de Pisan, Orta çağ kültüründeki kadın düşmanlığı ile mücadele eden kadın yazar, şair ve filozof (ö. 1430)
 tarihi bilinmeyen
 Zeami, ya da Kanze Motokiyo, Noh tiyatrosunu ciddi bir sanat dalı olarak kabul ettiren Japon aktör ve oyun yazarı (ö. 1443)

Ölümler
 Matteo Villani, İtalyan tarihçi ve yazar

1363


An Peristylus nematocaulon in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Joseph Dalton Hooker, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Banerji och P.Pradhan. An Peristylus nematocaulon in nahilalakip ha genus nga Peristylus, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Peristylus

Peristylus nematocaulon


Haworthia maraisii es una especie de planta suculenta perteneciente a la familia Xanthorrhoeaceae. Es originaria de Sudáfrica.

Descripción
Es una planta suculenta perennifolia que alcanza un tamaño de 3 a 45 cm de altura. Se encuentra a una altitud de entre 0 a 1500 metros en Sudáfrica.

Taxonomía
Haworthia maraisii fue descrita por  Karl von Poellnitz y publicado en Repert. Spec. Nov. Regni Veg. 38: 194, en el año 1935.
Variedades aceptadas
 Haworthia maraisii var. maraisii
 Haworthia maraisii var. meiringii M.B.Bayer
 Haworthia maraisii var. notabilis (Poelln.) M.B.Bayer
Sinonimia
 Haworthia magnifica var. maraisii (Poelln.) M.B.Bayer

Referencias

Enlaces externos

maraisii

Haworthia maraisii


Beit Sahour o Beit Sahur (en árabe: بيت ساحور pronunciado Beit Sāħūr) (lit. lugar de los Guardianes de la Noche) es un pueblo palestino al este de la ciudad de Belén, en la gobernación del mismo nombre. Está bajo la administración de la Autoridad Nacional Palestina. La población era de 12367 habitantes en 2007,  es cristiana (80 %) y musulmana (20 %).

Hay dos recintos en la parte oriental de Beit Sahour que son reclamados por diferentes confesiones cristianas como la actual "Pastores de campo: uno perteneciente a la Iglesia Ortodoxa Griega y el otro, el sitio católico, a la Custodia Franciscana de Tierra Santa.

Historia

Beit Sahour tiene fama de estar cerca del lugar donde, según el Nuevo Testamento, un ángel anunció el nacimiento de Jesús a los pastores. Según la tradición, se construyó un convento en el lugar, que hoy se conoce como la «gruta de los pastores».

El nombre de Beit Sahur pertenece a dos lugares cercanos: Beit Sahur al-Atiqah ("antigua Beit Sahur") y Beit Sahur un Nasara ("Beit Sahur de los cristianos"). El geógrafo árabe del  Mujir al-Din menciona el primero en una biografía del erudito musulmán Sha'ban bin Salim bin Sha'ban, quien murió en la ciudad en 1483 a la edad de 105 años. El geógrafo francés Guerin observó que la ciudad se encuentra a 40 minutos de Jerusalén, una corta distancia al sur del Valle de Qidron.

Beit Sahur al-Atiqah rodeaba la tumba del jeque Ahmad al-Sahuri, un santo local a la que la tribu árabe local de al-Sawahirah atribuye su nombre. El Sawahirah se origina en el Hiyaz y entró en Palestina a través de al-Karak.

En los registros fiscales otómanos de 1596, Beit Sahour aparece como dos pueblos de la nahiyah de Quds, en el sanjak de Quds. Beit Sahour an-Nasara tenía una población de 15 familias musulmanas y 9 solteros. Beit Sahour al-Wadi (identificada como Beit Sahour al-Atiqa) tenía una población de 40 familias musulmanas. Los dos pueblos pagaban impuestos sobre el trigo, la avena, los viñedos y los frutales, y sobre cabras y colmenas.

El «Estudio de Palestina occidental» (The Survey of Western Palestine) de 1883 describe la ciudad «como una especie de suburbio de Belén, situado en la misma cordillera, con una amplia meseta al este, conocida como la "llanura del pastor", donde se encuentra la pequeña iglesia griega de la Gruta de los Pastores (Keniset er Rawât), una capilla subterranea a la que se accede por 20 escalones y que contiene imágenes y mosáicos"». Encima de la cripta se encontraban ruinas con un altar católico, y el pueblo estaba rodeado de olivares y de viñedos.

Economía

La economía del municipio se basa principalmente en el turismo y empresas afines, como agencias de viajes, operadores turísticos, hoteles, cafés y restaurantes. Existe una importante tradición artesanal de tallas de madera de olivo, trabajos en nácar y bordados. La ciudad tiene también industrias químicas, empresas que trabajan la piedra, y empresas textiles. La agricultura y el trabajo en Israel también juegan un papel importante.

La ciudad tuvo un papel destacado en el evento nacional palestino "Belén 2000", y una amplia renovación de los sitios turísticos, hoteles, empresas y sitios históricos se llevó a cabo antes de las celebraciones del milenio. El desarrollo social y económico se vio afectado por la Intifada de Al-Aqsa.

Activismo político

Beit Sahour es un centro de activismo político palestino. La ciudad desempeñó un papel clave en la primera y segunda Intifada, con pioneras técnicas de resistencia no violentas. Durante la primera y la segunda Intifada, el «Centro Palestino para el Acercamiento entre los Pueblos» (Palestinian Center for Rapprochement between Peoples, PCR) con sede en Beit Sahour animó el activismo no violento, bajo los auspicios del «Movimiento de Solidaridad Internacional» (International Solidarity Movement, ISM). George Rishmawi es el director del PCR. Durante la primera Intifada, el Centro Palestino para el Acercamiento entre los Pueblos emitió una invitación a los israelíes de buena voluntad para venir a pasar un fin de semana (Shabbat) en los hogares palestinos bajo el lema "Partir el pan, no los huesos".

El «Centro de Información Alternativa» (Alternative Information Center, AIC), una organización palestino-israelí, tiene también sede en Beit Sahour y en Jerusalén Oeste. Elías Rishmawi, miembro del consejo municipal de Beit Sahour, es cofundador del «Grupo de Turismo Alternativo» (Alternative Tourism Group, ATG), una organización no gubernamental especializada en viajes organizados y peregrinaciones por Israel y los Territorios Palestinos, y que promueve la creación de oportunidades laborales para la población local, intercambios entre turistas y anfitriones, y una visión crítica de la historia y de la cultura de la Tierra Santa.

Resistencia al pago de impuestos a Israel

En 1989, durante la primera Intifada, la resistencia palestina (Liderazgo Nacional Unificado de la sublevación, UNLU) y Andoni Ghassan, instó a la gente a dejar de pagar impuestos a Israel, que heredó y modificó el anterior régimen jordano de recaudación de impuestos en la Ribera Occidental. "No hay tributación sin representación", dijo un comunicado de los organizadores. "Las autoridades militares no nos representan, y no nos invitan a venir a nuestra tierra. ¿Hay que pagar por las balas que matan a nuestros hijos o por los gastos del ejército de ocupación?" El pueblo de Beit Sahour respondió a este llamado con una huelga de impuestos organizada en toda la ciudad, que consistía en negarse a pagar y presentar declaraciones de impuestos.

El Ministro de Defensa israelí Isaac Rabin respondió: "Vamos a enseñarles que hay un precio por negarse a las leyes de Israel". Las autoridades militares israelíes colocaron la ciudad bajo toque de queda durante 42 días, bloqueando los envíos de alimentos a la ciudad, cortando las líneas telefónicas a la ciudad, tratando de impedir a los periodistas de la ciudad, encarcelados cuarenta habitantes (entre ellos, Fuad Kokaley y Rifat Odeh Kassis) y apoderándose de millones de dólares en dinero y bienes pertenecientes a 350 familias en redadas a las casas. El ejército israelí detuvo a los cónsules generales de Bélgica, Gran Bretaña, Francia, Grecia, Italia, España y Suecia, cuando intentaron ir a Beit Sahour para investigar en qué condiciones se desarrollaba la huelga de impuestos.

La ocupación militar de Israel tenía la autoridad para crear y aplicar impuestos más allá del código de referencia que Jordania promulgó en 1963 en zonas que antes estaban administradas por ese país, incluida la de Beit Sahour. Durante la Intifada, que utiliza esa autoridad para imponer impuestos a los palestinos como un castigo colectivo para desalentar la Intifada, por ejemplo "el impuesto de vidrio (de los cristales rotos), el impuesto sobre las piedras (por los daños causados por las piedras), el impuesto de misiles (los daños causados durante la Segunda Guerra del Golfo), y un impuesto general por la intifada, entre otros."

El Consejo de Seguridad consideró una resolución exigiendo que Israel devolviese la propiedad confiscada durante la resistencia a los impuestos de Beit Sahour. Los Estados Unidos vetaron la resolución, que fue apoyada por los otros once miembros del Consejo.

Proyectos de desarrollo

Ush Ghurab, una colina ocupada por una base militar hasta el año 2006, es ahora el sitio de un proyecto de desarrollo. En la ladera se construyeron un restaurante, una torre de escalada, un campo de fútbol y un parque. El municipio de Beit Sahour también tiene planes para un hospital y un centro deportivo.

Gobierno municipal

La ciudad de Beit Sahour tuvo sus primeras elecciones municipales en 1925, y en 1952 obtuvo el estatus de municipio. Las elecciones tuvieron lugar cada 4 años hasta 1976, cuando las autoridades israelíes las suspendieron y que la Administración Militar Israelí se hizo cargo de la gestión municipal. Tras los Acuerdos de Oslo, un consejo interino fue nombrado por la Autoridad Nacional Palestina en 2000, mientras se organizaban las estructuras requeridas para llevar a cabo elecciones. Finalmente, en 2005 se eligió un consejo municipal de 13 miembros, de los que 4 eran mujeres.

En las elecciones municipales de 2005, dos listas han ganado escaños en el consejo municipal. Ocho escaños fueron a "Unidos Beit Sahour y cinco a "Hijos de Beit Sahour". El voto de la mayoría popular fue el de Hani Abdel Naji Atallah Masieh Unidos de Beit Sahour, con 2690 votos, seguido por Elen Michael Saliba Qsais de los Hijos de Belén con 2280 votos.

Notas y referencias

Enlaces externos

 Municipalidad de Beit Sahour (en inglés)
 Perfil de Beit Sahour elaborado por The Applied Research Institute – Jerusalén con la colaboración de AECID (Agencia Española de Cooperación Internacional para el desarrollo) (en inglés)

Localidades de Cisjordania
Gobernación de Belén

Beit Sahour


An Peristylus holochila in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Wilhelm William B. Hillebrand, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Nicolas Hallé. An Peristylus holochila in nahilalakip ha genus nga Peristylus, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Hawaiian Is.. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Peristylus

Peristylus holochila


Crkva Gospe od Karmena, zaštićeno kulturno dobro u Dubrovniku.

Opis dobra
Nalazi se u istočnom dijelu povijesne jezgre Dubrovnika, na Pustjerni, neposredno uz tvrđavu sv. Ivana, koja brani gradsku luku. Današnja crkva je podignuta 1628. – 1636. g. na temeljima prastare crkve sv.Ivana, otvarajući na taj način novo stilsko poglavlje umjetničkog razvoja Dubrovnika. Crkva Gospe od Karmena predstavlja jedan od najznačajnijih spomenika ranobarokne sakralne arhitekture u Dalmaciji. Iznad glavnog ulaza, na pročelju s polustupovima i zabatom, postavljen je natpis i grb Dubrovnika. Crkva završava polukružnom apsidom, a u enterijeru strop je oslikan. Crkva ima visokovrijedan inventar.

Zaštita

Pod oznakom Z-6171 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro – pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificiranog kao sakralna graditeljska baština.

Izvori

Katoličke crkve u Dubrovniku
Zaštićene sakralne građevine u Dubrovačko-neretvanskoj županiji

Crkva Gospe od Karmena u Dubrovniku


Ámmos, en , est un village du district régional de Messénie, en Grèce. Depuis 2010, il appartient au dème de Kalamata.

Selon le recensement de 2011, la population du village s'élève à .

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Village dans le Péloponnèse (périphérie)
Messénie

Ámmos (Messénie)


Winton puede referirse a:

Divisiones administrativas

Australia
 Winton (Queensland).

Estados Unidos
 Winton (California).
 Winton (Carolina del Norte).
 Winton (Minnesota).
 Winton (Washington).

Nueva Zelanda
 Winton (Southland).

Personajes
 Nicholas Winton, financiero británico que salvó a centenares de niños durante el Holocausto Nazi.
 Sandy Winton, un actor australiano.

Winton


Genç Werther'in Acıları (Almanca: Die Leiden des jungen Werthers), Johann Wolfgang von Goethe (1749 - 1832) tarafından 1774 yılında ve iki haftada yazılmış mektup romandır. Goethe, bu romanı yazdığında 25 yaşındaydı. Romanın piyasaya çıkmasının ardından hem pek çok intihar vakası ile karşılaşılmış, hem de Almanya sokakları bir "Werther salgınına" uğrayarak, ortalığı mavi ceket, sarı pantolon giyen duygulu gençler istila etmiştir.

Genç Werther'in Acıları (Almanca: Die Leiden des jungen Werthers), Werther adındaki genç bir hukuk stajyerinin, diğer taraftan nişanlı bir kadın olan Lotte ile intiharına kadar kurmuş olduğu ızdırap dolu münasebetini konu alan, Goethe'nin mektup tarzındaki romanının ismidir. Roman Goethe'nin ikinci büyük başarısı olan Götz von Berlichingen (1774) isimli dramasının ardından, Fırtına ve Coşku dönemi sonrasında ortaya çıkmış, aynı zamanda da Fırtına ve Coşku dönemine tekabül etmektedir. Goethe, 1772 yılında Mayıs ayından Eylül'e kadar Wetzlar Alman Yüksek Mahkemesinde asistan olarak görev yaptığı sırada âşık olduğu Charlotte Buff adındaki nişanlı kadına duymuş olduğu karşılıksız ilgisini, edebi-bağımsız bir forma dönüştürerek, bu romanla tasvir etmektedir. Wetzlar'de bir elçilik sekreteri olan arkadaşı Karl Wilhelm Jerusalem'in intiharı, bu trajik aşkın doğuşu ve Werther'in elleriyle hayatına son vermesi için Goethe'ye esin kaynağı olmuştur. Jerusalem, kendisi için erişilmez olan evli bir kadına gönlünü kaptırmıştır. Romanın kahramanı Lotte, kitabın oluşum safhasında, genç Goethe'nin tanışmış olduğu Maximiliane La Roche'den de izler taşımaktadır.

Romanın ilk basımları, 1774 ilkbaharında Leipzig kitap fuarlarında yerini almış ve aynı zamanda en iyi satan kitap haline gelmiştir. 1787 yılında bunu, yeni bir sürümü de takip etmiştir. Roman Goethe'yi, 1774 yılında Almanya'da birdenbire şöhretinin doruğuna ulaştırmıştır.

Konusu
Hikâye, Werther'in mektuplaştığı hayali arkadaşı Willhelm'in eliyle, mektuplar biçiminde anlatılır, zaman zaman, Willhelm sonradan öğrendiklerini de ekler (bu kısımlar bir sahne canlandırması tarzındadır); Büyük kentin yarattığı ruhsal çöküntüden doğaya kaçarak Wahlheim'e yerleşen aydın bir gençtir Werther. Orada tanıştığı soylu bir ailenin güzel kızı Lotte'ye aşık olur. Lotte de kayıtsız değildir bu aşka ama Albert'le nişanlıdır ve verilen sözler, ahlaki değerler önemlidir. Lotte Albert ile evlenir. Werther ise bir aile dostu olarak yer alır yanlarında. Ne var ki aşk ve dostluk arasındaki sınır çizgisi zayıftır. Sınırı geçmekten korkan Lotte, bir daha görüşmemeleri gerektiğini bildirir genç adama. Werther'in bu acıya dayanması ise imkânsızdır. Lotte'ye bir mektup yazar; "Bak Lotte! bana ölümün sarhoşluğunu tarttıracak olan o soğuk ve korkunç kadehi elime alıyorum. Onu bana sen uzatıyorsun, ben de alırken hiç duraksamıyorum. Hayatımın bütün istekleri ve ümitleri yerine geldi. Ölümün çelikten kapısını vurmak öylesine titretici ve çetin ki" diyen Werther, "Silahlar dolu. Saat on ikiyi vuruyor. Alınyazısı bu, önüne geçilmez. Lotte! Elveda Lotte! Elveda" sözleriyle mektubuna ve yaşamına son verir.

Tıpkı şiirleri gibi, Werther'de de kendi yaşamından bir parça vardır Goethe'nin.9 Haziran 1772 yılında Wetzlar'da hukuk stajını yaparken, bir arkadaşının nişanlısına (Charlotte Buff) âşık olduğu için yaşadığı duygu ve ahlak çatışmasından esinlenmiştir bu romanını yazarken. Sondaki intihar vakası ise, o sıralarda Goethe'nin arkadaşı Jerusalem'in evli bir kadına olan aşkı sonucunda kendini öldürmesi de ilham olmuştur. Onun başardığı, tekil yaşanmışlıkları, genel toplumsal bir bunalımın eşliğinde anlatabilmesindedir. Ve elbette, Goethe'nin şiirsel, tasvirlerle dolu zengin dili/üslubu, hikâyenin büyüsünü benzersiz biçimde derinleştirir.

Werther, "Sturm und Drang" (Coşumculuk) akımının bütün izlerini taşıyan bir metin. Güçlü duygularla hareket etme, doğaya, çocuklara, pastoral bir hayata duyulan özlem, toplumsal kurumlara yönelik eleştiri hemen fark ediliyor. Ancak bütün bunlar yalnızca estetik bir tercihten kaynaklanmıyor; o yıllar Almanya'sının -Avrupa olarak genelleyebiliriz de- bireyi köşeye sıkıştıran koşullarını yansıtıyor! Dikkat edilirse, "doğa tercihi" romantizmin ve İngiliz gotiğinin de çok önemli bir motifi olmuştur. İnsanda derin izler bırakan şey, bir edebi metinde yazarın hayal ürünü olarak anlattıkları değil, o metinde -somut gerçekliği- yansıtan duygu ve düşüncelerdir. Werther'in yarattığı coşkunluk da, özellikle Almanya'da, anlatılanların Alman ulusal kimliği ile çakışmasından kaynaklanmıştır. Onu yaratan değil, varolanı tasvir edendir Goethe! Goethe, kişisel olanla toplumsal olan arasındaki kopmanın kaçınılmazlığını ve bunun toplumsal nedenlerini, insanın manevi yaşamı ile coşku dünyasını benzersiz bir lirizm ve çözümsel bir sezgiyle ortaya koymuştur bu romanında. Goethe'nin Werther'i, bireysel tutku, toplumsal zorunluluk ve bu tür bireysel tutkuların genel temsili anlamı arasındaki doğrudan ilişkiyi çok açık biçimde gösterir.

Romanın yapısı
Goethe titizlikle, şüphesiz ikinci kısmının sonlarında bir sahne üslubuna dönüşen, belgelere dayalı mektup tarzındaki bir roman yapısını tercih etmiştir. Jean-Jacques Rousseau'nun "Julia ya da yeni Heloise" (Fransızca: "Julie ou la Nouvella Héloise") adlı eseri, on üç yıl önce, gerçeğe dayanan aşk mektuplarının yayımlanmasının, nasıl muazzam bir etki yarattığının kanıtı olmuştur. Goethe'nin, sadece bu kitabı tanımakla kalmayıp, aynı zamanda kendisini kitabın kahramanı Saint-Preux ile özdeşleştirmesi, Wetzlar dönemine uzanarak şunları yazmasıyla kendini göstermiştir: Böylelikle ortak bir gün, diğer günleri kapsamıştır ve hepsi bayram günü gibi görünmüştür; bütün takvim kırmızıya dönüşmüş olmalı. Yeni Heloise'nin mutlu-mutsuz dostlarının daha önceden bahsetmiş olduğu şeyi hatırlayan kişi beni anlayacaktır: Ve sevgilisinin dizinin dibinde oturarak ip eğirecek ve ip eğirmeye arzu duyacaktır, bugün, yarın ve öbür gün, tabii ki tüm hayatı boyunca. "Bugün, yarın ve ertesi gün, yani bütün bir hayat" sembolleri, sayesinde başkahramanı intihar etmekten vazgeçirdiği Yeni Heloise'deki kât-i mektuba yansımıştır. Romanın ilk baskısı, Goethe'nin adını taşımayıp, yani anonim olup, bir editörün kısa önsözü ile başlamıştır. Bu baskıda, yazarın kurgusunun diğer mektuplarda olduğu gibi olması, okurun baskıyı tanıyamamasına neden olmuştur. Mektuplar (3 istisna dışında), Werther'in en yakın arkadaşına hitap etmektedir. Bu durum ise, otomatik olarak okuru ele geçirmektedir: Okur, bir yazar tarafından yaratılan romanın alışılmış rolü içerisinde kalmamakta, aksine mektubu yazan kişinin en yakınında bulunan kişi olan okura hissettirdiği samimi duygularının sırdaşı olmaktadır. Sürekli olarak, birisinin konuşmakta olduğu hissi uyandığından dolayı, gerçeğe dayanan mektupların ele alındığı düşüncesi birçok kez kuvvetlenmektedir. Bunun gerçekliği, estetik olarak da sağlam temellere dayandırılmaktadır: Werther'in duyguları harekete geçiren sözlerinin aksine, editör'ün üslubu teşvik edici, fakat tamamen nesneldir. Gerçek (sözde) kişileri belirtmek için, editörün yer ve kişi isimlerini şifrelediği dipnotlar ise, bir romandaki alışılagelmemiş, son sırada yer alan önemli özelliktir. Goethe, bir mektup romanında bu uygulamayı ilk defa kullanmıştır.

Goethe'ye etkileri
Werther, Goethe'nin "Sturm und Drang" hareketi içinde verdiği az işlerden biriydi. Ondan önce, Friedrich von Schiller ile birlikte Weimer Klasisism akımını başlatmıştı. Goethe, sonraki yıllarında kendini "Genç Werther'in Acıları"ndan uzaklaştırdı. Şöhretinden ve Charlotte Buff'a duyduğu gençlik aşkını halka duyurmasından pişmanlık duydu. Werther'i 27 yaşında yazmış olmasına rağmen, yaşlılığında da çoğu misafiri onun sadece bu kitabını okuyup, onu birçok eserinin arasından bu kitaptan tanıyordu. Bu yüzden ilişkilendirildiği Romantik hareketten ayrılıp, onu "hastalıklı her şey" olarak tanımlıyordu.

Goethe kitaba duyduğu nefretini, Werther, Goethe'nin kardeşi olmuş olsaydı da Goethe, Werther'i öldürseydi, onun kinci hayaletinin bu kadar rahatsız etmeyeceğini yazarak belirtti. Yine de, Goethe Genç Werther'in Acıları'nın, onu okuyan ümitsiz genç aşıklar üzerindeki kişisel ve duygusal etkisini kabul ediyordu. 1821'de, sekreterine "Herkesin hayatında, Werther'in kendisine özel yazılmış olduğunu düşünüğü bir zaman olmaması kötü olurdu." demişti.

Goethe'nin ilham kaynakları
Roman özellikle, Goethe'nin 1771'den 1774'e kadar olan yaşanmışlıklarının arka planını oluşturmaktadır: Aynı zamanda öncelikli olarak, 1772 yazında Johann Christian Kestner'in eşi olan Charlotte von Stein'e (Önceki soyadıyla Charlotte Buff) duyduğu hastalıklı, ümitsiz aşkı ve bir elçilik sekreteri olan Karl Wilhelm Jerusalem'in, Palatinalı meslek arkadaşının eşine karşı olan hüsran dolu aşkından dolayı, 30 Ekim 1772'de Kestner'in ödünç verdiği bir silahla intihar etmesi, romanın ana hatlarını belirlemektedir. Tüm bunları, Goethe'nin 1774 yılında başlayıp, Werther'in taslağının oluşmasından kısa bir süre sonra, İtalyan fakat Frankfurt'ta yaşamakta olan tüccar Peter Anton Brento ile evlenen Maximiliane von La Roche'a karşı sonradan kendisini hayal kırıklığına uğratan aşkı takip etmektedir. Fakat bu, Werther için etkili bir ilham kaynağı olarak görülmez, romanın başlarında, sadece Maximiliane'nin "geceyi andıran gözleri" dile getirilmiştir. Charlotte Buff ise mavi gözlüdür.

Alımlanışı
Roman, tıpkı savunanlarda olduğu gibi, eleştirmenlerde de oldukça güçlü duygusal tepkilere neden olmuştur. Goethe Werther ile orta sınıf normlarına tamamen aykırı düşen bir kişiyi merkeze koymuştur. Burjuvazi toplumu Werther'i, -düşüncelerine tamamen aykırı bir şekilde- yuva bozan, asi ve hür fikirli biri olarak nitelendirmiştir. Edebiyatta birçok kez, yarar sağlayan ve eğlendiren bir şeyler beklemişlerdir. Fakat Goethe'nin bu romanı, beklentilerine karşılık verememiştir. "Yararlı" olanı direkt olarak olayların içerisinde aramışlar, kendileriyle özdeşleştirdikleri ve davranışlarından çıkarımlar yapabilecekleri birisi ile olmak istemişlerdir. Fakat roman, burjuvazi normlarına göre akla hayale sığmayacak şekilde, bir intiharla sona ermiştir. Birçok vatandaş, başkahramanın, kendi değer yargılarına aykırı düşmesi ve prensiplerine yönelik bir tehlike arz etmesi nedeniyle, Goethe'nin eserini sert bir şekilde eleştirmişlerdir. "Genç Werther'in Acıları" onlar için, geleneksel edebiyatla birlikte hoş olmayan bir hayal kırıklığını temsil etmiştir. Kitabı, kendi ilgilerinin dışında kalan değerlerin ve intiharın yüceltilmesi olarak görmüşlerdir. Werther intiharının gerçekleşip gerçekleşmediği konusu, araştırmalar çerçevesinde uzun süre tartışılmıştır. Son araştırmalar ise, bir düzineye kadar gerçekleşen Werther intiharını belgelemiştir.

İntiharın yüceltilmesi konusundaki eleştiriler, büyük ölçüde kilise ve bazı çağdaş yazarlar tarafından yapılmıştır. Werther'i "Hristiyan olmamak" ve "edepsizlik" olarak değerlendiren muhafazakâr Teolog Lavater, buna bir örnektir. Bu eleştirilerin temeli olarak diğer sebeplerin arasında, birçok gencin tipik sarı-mavi karışımı Werther kıyafeti içerisinde intihara kalkışarak, bu girişimi tekrarlamış olması yatmıştır. Hatta kilisenin beyan ettiği tahmin edilen intihar sayısı o kadar yüksek olmuştur ki bu tür intihar girişimlerinin olup olmadığının bugün hala bilinmediği bir sürece girilmiştir. Bununla birlikte bazı bölgelerde (Leipzig, Kopenhag, Milano gibi) kitap yasaklanmıştır. Goethe ise, insanın, ruhundaki ızdırapları yazıya dökmesi gerektiğini dile getirerek, kendi yaşanmışlığını, en iyi örnekle karşıladığını ispat etmiştir. Özellikle kendisinin oldukça soğukkanlı ve makul olduğunu göstermiştir.

Her şeyden önce, Goethe'nin Werther karakterine okutturduğu romanı yazan Lessing, şunları dile getirerek tepki göstermiştir:
"Fakat böyle samimi bir ürün, iyi olandan daha fazla zarar getirmiyorsa: onun kısa, soğuk bir kapanış konuşmasının da olması gerektiğini kastetmiyor musunuz? Arkasından, Werther'in nasıl böyle maceraperest bir kahraman olduğu; doğanın benzer bir eğilim yüklediği diğer bir gencin, nasıl kendini koruduğuna ilişkin bir çift söz... Çünkü böyle birinin, etik açıdan sanatsal güzelliği kolayca elde etmesi ve bizim yoğun olarak ilgilendiğimiz şahsın, iyi olması gerektiğine inanmalıdır. Ve aslında o, gerçekten bu olmamıştır. [...] Yani, sevgili Goethe, küçük bir son bölüm daha; ne kadar sinik olursa, o kadar iyi!" (26.10.1774, edebiyat tarihçisi J.J. Eschenburg'a)

Goethe, intihar konusunda fettanlık derecesinde kendisini kınayan Piskopos Lord Bristol'a alaycı bir şekilde şöyle karşılık vermiştir:

"Siz şu an, bir yazardan hesap sormaya ve zaten sönmeye yüz tutan ışıklarını tamamen söndürmekten başka hiçbir şey yapamayan bir düzine aptal ve ciğeri beş para etmez insandan, dünyayı büyük ölçüde kurtaran ve dar görüşlü beyinler tarafından yanlış algılanan bir esere çamur atmaya kalkışıyorsunuz."

Kültürel etkileri
Genç Werther'in Acıları, Goethe'nin ilk önemli başarısı olup, onu bir gecede ünlü bir yazar haline getirdi. Napolyon Bonapart romanı Avrupa edebiyatının en başarılı işlerinden olarak görmekteydi. Gençliğinde Goethe'nin tarzında bir monolog yazmış ve Mısır seferinde romanı yanında götürmüştür. Roman, "Werther salgını" (Almanca: "Werther-Fieber") diye bilinen bir fenomeni başlatmış, Avrupa'da birçok gencin Werther'in romanda betimlenen kıyafetlerini giymesine neden olmuştur.

Roman ayrıca birbirini taklit eden intiharlara neden olmuştur. "Werther salgını" otoriteler ve diğer yazarlar tarafından endişe ile takip edildi. Friedrich Nicolia Die Freuden des jungen Werthers (Genç Werther'in Neşeleri) adlı mutlu sonla biten bir hiciv yazdı. Bu hicivde, Werther'in planlarını fark eden Albert, silaha tavuk kanı dolduruyor, böylece Werther'in intiharına engel olup, Lotte'yi ona teslim ediyordu. Werther de tutkulu genç yönünü ortaya çıkarıp kendisini saygı duyulan bir vatandaş olarak topluma tekrar kazandırıyordu.

Ancak Goethe bu versiyondan memnun kalmamıştı ve Nicolai ile "Werther'in Mezarında Nicolai" (Almanca: "Nicolai auf Werthers Grabe") adlı bir şiir yazarak edebi bir savaş başlattı. Bu şiirde Nicolai, Werher'in mezarına büyük tuvaletini yapıyor böylece Goethe'nin "Sturm und Drang" akımından uzaklaşırken uzaklaştığı Werther'in anısına hakaret ediyordu. bu savaş Goethe'nin kısa ve eleştirel şiirlerinde, Xenies'te ve Faust'ta devam etti.

18.yy.ın en büyük medya skandalı olarak Werther, tarihi medya etkisi araştırmalarının kilit romanı konumundadır. Goethe bir yandan dindar ve sivil kesim tarafından yapılan skandalize ve ağır eleştirilere katlanmak zorundan kalırken, diğer yandan da mektup romanının fanatik taraftarları ortaya çıkmıştır. Özellikle gençler arasında Werther'i bir idol haline getiren bağımlılık derecesinde bir Werther hayranlığı baş göstermiştir. Hiçbir evde eksik olmayan meşhur Werther fincanı ve hatta Werther parfümünü de kapsayan bir Werther modası (sarı pantolon, sarı yelek, mavi ceket) başlamıştır. Kahve ve çay ibrikleri, bisküvi ambalajları ve çay kutuları, "Werther'in Acıları"ndan (örn. Daniel Chodowiecki'den) sahnelerle süslenmiştir. Günlük yapılan kahve ve çay saatleri ise, bu on yılın orta sınıf tabakasına, çağdaş edebiyatla etkili bir tanışma fırsatı sunmuştur.
Destekleyen gruplar, romanı, özellikle Werther'e benzeyen pozisyonda bulunan ve doğrudan söz edilmeyi isteyen insanlar arasından bulmuşlardır. Goethe'yi doğru anlayan kişiler kendi durumlarını bir şeyler ile bağdaştırabilmiş ve Werther'in çekmiş olduğu ızdıraplarda ruhlarını yüceltmişlerdir. Bu durum, günümüz okur kitlesi için de geçerlidir.

Bunun üzerine kitapta ilk mektubun öncesinde yer alan "hayali" editörün önsözü de şunları amaç edinmektedir:
"Zavallı Werther'in hikâyesinden sadece arayıp bulabildiğim şeyleri kasıtlı olarak bir araya getirdim ve bu da sizlerin bana teşekkür edeceğinizi öne sürmektedir. Onun ruhunu ve kişiliğini hayranlığınızdan ve aşkınızdan, kaderini gözyaşlarınızdan yoksun bırakamazsınız. Ve sen tıpkı onun gibi coşkuyu hisseden güzel ruh! Onun acılarından teselli bul ve eğer kaderden ve kendi kabahatinden yakınlık göremezsen, kitapçığın arkadaşın olmasına izin ver!"

Avrupa'nın gelecek kuşaklarının zihninde, Napolyon'un Erfurt hanedanlık kongresinde kendisini şaşırtıcı bir şekilde Werther'in erbabı olarak gösterdiği ve hatta Goethe'nin dikkatini bir metin hatası üzerine çektiği, 1808 yılındaki Goethe ile olan efsanevi karşılaşması da etki bırakmıştır.

Önemi
"Genç Werther'in Acıları", Fırtına ve Coşku döneminin kilit romanı olarak görülmektedir. Roman, eski zamanlar için çok yüksek baskı sayısı görmüş ve sözde okuma bağımlılığının öncüsü olmuştur (Edebiyatın sosyal tarihindeki yorum önerilerinin karşılaştırılması (örn.1).

Kitabın böylesine bir dünya başarısını elde edeceğini Goethe de tahmin edememiştir. Aynı zamanda Werther hayranlığının, bilinen olayları belgelemesi için, eskiden Charlotte Buff'un Wetzlar'deki evi olan bugünkü Lotte evinde, Werther'in kayda değer ilk baskılarının yanı sıra parodileri, benzetmeleri, polemik yazıları ve birçok dilde çevirileri de sergilenmiştir. Fakat romanın başarısı, salt bir moda oluşumundan daha fazlasını oluşturmuştur. Goethe ise sözlerine şunları eklemiştir:
"Romanın etkisi büyük, hatta muazzam ve doğru zamana denk geldiği için de fevkalade olmuştur."

"Werther"e dayanan sanat eserleri
Roman, hem yapısından hem de içeriğinden sonra ardından gelen birçok romanı etkilemiştir; fakat bazı eserler doğrudan Goethe'nin Werther'ini temel almışlardır. Christoph Friedrich Nicolai "Genç Werther'in Mutlulukları" (Almanca: "Freuden des jungen Werthers") adlı eserle, intiharın müdafaasını yapan okura karşı atağa kalkmıştır. İçeriğinde ise Werther, Charlotte'yi kazanmakta ve mutluluktan hayırlı bir arazi sahipliğine kadar yükselmektedir.

Jules Massonet, 16 Kasım 1892'de Viyana Saray Tiyatrosunda sahneye koyulan Werther konulu bir opera düzenlemiştir.

Thomas Mann'ın Goethe romanı Lotte Weimar'da'da (Almanca: "Lotte in Weimar") (1939) başkahraman Charlotte Buff, çekingen Werther'i nişanlısı ile olan mutluluğunda parazit olarak nitelendirmiş ve daha sonra Kestner ile evlenmiştir.

Ulrich Plenzdorf Werther'i, 1972 yılında büyük tiyatro salonunda sahnelenen ve Almanya'nın geçmişine dayanan "Genç Werther'in Yeni Acıları" (Almanca: Die neuen Leiden des jungen Werthers) isimli bir tiyatro oyunu ile ortaya koymuştur.

"Genç Werther'in Acıları", 1976'da oyunculuğunu Hans-Jürgen Wolf'un Werther karakteri ve Katherina Thalbach'ın Lotte karakteri olarak paylaştıkları, Egon Günther'in ise yönetmenliğini üstlendiği bir film haline getirilmiş ve on iki filmin arasında yer almıştır. En yeni film ise Stefan Konarske ve Hannah Herzsprung'un başrollerini oynadıkları, Uwe Janson'un yönetmenliği ve senaryosu ile 2008 yılına aittir.

Bernd Kessens 1999 yılında, "Getanzte Liebe Flamenco" isimli romanı, Jürgen Eich ise 2007 yılında "Genç Werther'in En Yeni Acıları" (Almanca: "Die neuesten Leiden des jungen Werthers") isimli dramı yazmıştır.

Dış bağlantılar
Yapıtın, Cumhuriyet Gazetesi Dünya Klasikleri Dizisi'nde yayımlanan baskısının çevrimiçi okunabileceği bağlantı .

Kaynakça
 Goethe, Johann Wolfgang (1774), Genç Werther'in Acıları, (Çev. Nihat Ülner), Can Yayınları, İstanbul, 2007. ISBN 975-8398-59-8
 Tepebaşılı, Fatih (1998), Genç Werther'in Acıları ve Dokuzuncu Hariciye Bir Karşılaştırma Denemesi. Türk Dili (564) 12.98, 533-544.
 Yüce, Neşe Taluy (1995), Polonya Edebiyatında Werther'in İzleri. Batı Dil ve Edebiyatları Araştırmaları Dergisi 3(2) 1995, 141-150
 Almanca Vikipedi maddesi 26.11.2011 tarihinde erişildi.

1774 kitapları
Romantik romanlar
Mektup roman
Goethe romanları
Wetzlar
Kurguda intihar
Konusu Almanya'da geçen romanlar
Sinemaya uyarlanmış Alman romanları
Künstlerroman

Genç Werther'in Acıları


Bahrain International Airport  (, romanized: Maṭār al-Baḥrayn al-dwalī) is the international airport of Bahrain. Located on Muharraq Island, adjacent to the capital Manama and the city Al Muharraq, it serves as the hub for the national carrier Gulf Air. The airport is managed by the Bahrain Airport Company. Established in 1927, it is the Persian Gulf's oldest international airport.

In  the 28th of January, 2021, the airport expanded with a new terminal, replacing the previous one. The new airport's terminal cost 1.1 billion USD.

History

Origins
The origins of Bahrain's international airport dates to 1927 when a chartered flight to Bahrain landed. The first scheduled commercial airliner to arrive in Bahrain, in 1932, was a flight from London to Delhi operated on a Handley Page H.P.42 aircraft named Hannibal. The H.P.42 carried only 24 passengers, and the flight from London had taken several days of flying at speeds of 100 miles per hour. Through this regularly scheduled service, Bahrain became established as one of the Persian Gulf's first international airports.

During World War II, the airport was used by the United States Army Air Forces Air Transport Command Central African Wing, being designated as Station # 13. It functioned as a stopover en route to Abadan Airport, Iran or Sharjah Airport, in present-day UAE on the Karachi-Cairo route. From 1943 until Bahrain's independence in December 1971, the Royal Air Force maintained a military installation at the airfield known initially as RAF Bahrain and from 1963 as RAF Muharraq. The majority of these facilities were later acquired by the Bahraini flag carrier airline, Gulf Air, while a small portion continues to be utilized by the U.S. Navy as Aviation Support Unit (ASU) Bahrain.

20th century

In 1936, the operation of H.P.42 aircraft from London to India via Bahrain had been stepped up to a twice-weekly frequency. In 1937, Bahrain saw the regular service of the Empire sea planes. The landing strip of these giants on the water was from where the marina club is located in Mina Salman today. From the 1950s, BOAC operated several services a week through Bahrain. These included weekly services to Karachi, Singapore, Hong Kong and three times a week to Sydney. 1950 was a significant year not only for Muharraq as an international airport, but also for Bahrain's own commercial aviation history. In this year, a new local airline, Gulf Aviation Company, was formed – the forerunner of Gulf Air. The company started with only one aircraft, a second-hand Anson Mark II, which was used initially on services to Dhahran. However, within two years, the fleet had expanded to four de Havilland aircraft and DC-3s for use on a steadily growing network in the Persian Gulf. This established Bahrain as an international stage. It was easily the most modern and advanced airport in the Persian Gulf with a good runway, control tower, lighting, communication facilities and even restaurants. It began to attract other carriers such as Middle East Airlines, Air India, Air Ceylon and Iran Air – mostly operating Dakotas. In December 1961, a new passenger terminal opened at the airport. During 1970–1971, RAF Muharraq was scaled back and eventually closed. In December 1971, the airport opened new passenger facilities, which included a wide area that could accommodate four 747 aircraft. In 1976, the airport marked another significant first with the inauguration of supersonic flights, which saw the start up of regular BA Concorde service between London and Bahrain. Pan Am introduced direct flights to New York in December 1976. It operated the route with Boeing 747SPs.

In the 1980s and 1990s, major facelifts took place and several major airline companies made the airport a destination. In 1994, a US$100 million terminal was inaugurated which boosted the airport's maximum capacity to 10 million passengers a year. In July 1994, Gulf Air started nonstop service to New York on Airbus A340s. Due to the length of the route, westbound flights occasionally had to make a refuelling stop.

21st century expansion
In 2008, the airport was placed under management of the newly created Bahrain Airport Company, which falls under the umbrella of the Gulf Air Holding Company, which in turn is owned by Mumtalakat, Bahrain's sovereign wealth fund. On October 8, 2009, it was announced that BHD 1.8 billion expansion of Bahrain International Airport will start in 2010. The expansion, planned over the next 30 years, will triple the passenger capacity to 27 million a year. In April 2010, United Airlines began service to Washington, D.C., via Kuwait. The carrier flew the route with a Boeing 777. United left Bahrain in January 2016.

The airport's new $1.1 billion terminal opened on 28 January 2021. At 210,000 square meters, the Passenger Terminal increases Bahrain International Airport's (BIA) capacity to 14 million passengers and 130,000 air traffic movements per year with a handling capacity of 4,700 bags per peak hour.

The terminal features check-in halls, check-in desks, passport control booths, E-gates, security lanes, a 9,000 sqm duty-free retail space, lounges, food and beverage zones, 24 departure gates, and 7,000 new parking spaces goth at-grade and in multi-story facilities.

Ground Handling
Bahrain Airport Services (BAS) provides airport services at Bahrain International Airport (BIA). Supported by a 3,000-strong staff, BAS is an ISAGO accredited Ground Service Provider.

Aircraft Fueling
Overseeing the Kingdom's oil, gas, and petroleum assets, Bahrain Jet Fuel Company (BJFCO) is a joint-venture between Bahrain Airport Company and the nogaholding. BJFCO is currently constructing a fuel farm complex in the northeastern area of the airport as part of a major restructuring of the Kingdom's aviation fueling industry.

Ground transportation
The airport is situated in central Muharraq and has transportation connections with the capital city Manama through the Airport Avenue roadway and Shaikh Isa Causeway.

Bahrain International Airport is served 24/7 by several taxi operators.

Bahrain Public Transport Company (BPTC) provides buses.

Cargo & Logistics
Through BIA's 25,000 sqm Cargo Terminal, a wide range of services are offered, including export cargo sales, transshipment, inter-airport trucking, and customs clearance.

BIA is also the regional hub for DHL. With 115 weekly flights, and 250 vehicles, DHL operates an integrated air and land network. Other cargo and logistics companies operating out of the airport include FedEx, TNT Express, Aramex, and Global Logistical Services (GLS).

Airlines and destinations

Passenger

Cargo

Statistics

Traffic figures

Busiest routes

Accidents and incidents
 On 12 June 1950, An Air France Douglas DC-4 crashed 5.5km (3.4mls) into the sea SE of Bahrain because the pilot did not keep an accurate check of his altitude and rate of descent during the approach, allowing the aircraft to impact the sea. Pilot fatigue also may have played a factor. Forty-six out of the 52 passengers and crew were killed.
 On 14 June 1950, just two days later, an Air France Douglas DC-4 flying the same leg crashed again into the sea at night SE of Bahrain because of similar errors on approach two days prior. Also BAH lacked radio landing aids and suitable runway approach lights. Forty out the 53 passengers and crew died.
 On 9 September 1970, British Overseas Airways Corporation Flight 7755, a Vickers VC10, flying from Bombay (now Mumbai) to London via Bahrain and Beirut was hijacked after departing Bahrain and forcibly landed at Dawson's Field in Jordan. The hijacking was done by a Popular Front for the Liberation of Palestine sympathizer who wanted to influence the British government to free Leila Khaled.
 In August 2000, a Gulf Air Airbus 320 (Gulf Air Flight 072) from Cairo crashed when landing at the airport. All 135 passengers and 8 crew died.
 In August 2017, an American F-18 fighter jet crash landed at the airport, with the pilot safely ejecting.

See also
 List of airports in Bahrain
 Transport in Bahrain
 List of the busiest airports in the Middle East

References

External links

Buildings and structures in Manama
Airports in Bahrain
Airports established in 1932
Airfields of the United States Army Air Forces
Airfields of the United States Army Air Forces Air Transport Command in the Middle East
World War II airfields in Bahrain

Bahrain International Airport


IRB  may refer to:

Organizations
 Immigration and Refugee Board of Canada, a Canadian administrative tribunal
 Indian Reserve Battalion, a special unit of the Indian Police Force
 Institut Ruđer Bošković (Ruđer Bošković Institute), a Croatian research institute
 Institutional review board, a committee to monitor research involving humans
 Instituto de Resseguros do Brasil, a Brazilian reinsurance company
 Instituto Ricardo Brennand, a museum in Recife, Brazil
 International Rugby Board, the former name of World Rugby, the governing board of rugby union
 IRB Infrastructure, an Indian road infrastructure company
 Irish Republican Brotherhood, an Irish secret revolutionary society of the 19th and early 20th centuries

Technology
 Interactive Ruby Shell, a shell for programming in Ruby
 ASEA IRB, a line of industrial robots

Other
 Inflatable rescue boat, a rubber boat with an outboard motor used in surf lifesaving
 IRB racing
 Internal ratings-based approach (credit risk), a method for estimating bank capital requirements
 Internal Revenue Bulletin, a weekly publication of the U.S. Internal Revenue Service
 Internal Ratings Based approach, a method of assessing Bank capital requirements
 Ian Rank-Broadley, British sculptor and designer of the fourth coinage portrait of Elizabeth II
 Indian Rocks Beach, a city in Pinellas County, Florida

IRB


نادي زيورخ لكرة القدم  نادي كرة قدم سويسري تأسس عام1896، ويلعب في الدوري السوبر السويسري.

الإنجازات
 الدوري السويسري (12): 1902، 1924،1963،1966، 1968، 1974، 1975، 1976، 1981، 2006، 2007، 2009.
 كأس سويسرا (9): 1966، 1970، 1972، 1973، 1976، 2000، 2005، 2014، 2016.

 إنجازات قارية:
 نصف نهائي كأس الأندية الأوروبية للأبطال (2): 1964، 1977.
 مرحلة المجموعات في دوري أبطال أوروبا: 2009\10.

المراجع

أندية كرة قدم أسست في 1896
أندية كرة قدم في سويسرا
تأسيسات سنة 1896 في سويسرا
الرياضة في زيورخ

نادي زيورخ


Die Goldene Himbeere 1998 (engl.: 18th Golden Raspberry Awards) wurde am 22. März 1998, dem Vorabend der Oscarverleihung, im Hollywood Roosevelt Hotel in Hollywood, Kalifornien verliehen.

Der Film Batman & Robin erhielt im Vorfeld der Veranstaltung insgesamt elf Nominierungen. Die meisten Goldenen Himbeeren (fünf) erhielt jedoch letztlich der Kevin-Costner-Film Postman.

Preisträger und Nominierungen
Es folgt die komplette Liste der Preisträger und Nominierten.

Weblinks
 18th Raspberry Awards auf imdb

1998
Preisverleihung 1998
Filmjahr 1998
Preisverleihung in Los Angeles
Film (Los Angeles)
Hollywood Roosevelt Hotel

Goldene Himbeere 1998


Crkva sv. Martina biskupa rimokatolička je crkva u naselju Šćitarjevo koje je u sastavu grada Velika Gorica i zaštićeno kulturno dobro.

Opis dobra
Župna crkva sv. Martina biskupa smještena je na blagoj uzvisini u središnjem dijelu Šćitarjeva, nedaleko od ostataka rimskih javnih građevina. Sagrađena je 1642. godine, a obnovljena je i dograđena između 1758. i 1768. godine. To je jednobrodna barokna građevina sa svetištem zaključenim stiješnjenom trostranom apsidom te pravokutnim zvonikom uz glavno pročelje. Građena je od opeke i kamena (spolija) koji su pripadali rimskim ruševinama. Oko crkve proteže se zidani cinktor. Unutrašnjost je svođena češkim kapama te popločena polikromnim keramitnim pločicama. Crkva je stradala u potresu 1880. godine te je uslijedila njezina historicistička obnova koju je vodio Hermann Bollé. Vrijedan inventar (oltari, propovjedaonica, orgulje, liturgijska oprema i dr.) potječe od 17. do 20. stoljeća. Ima povijesnu, arhitektonsku i ambijentalnu vrijednost te predstavlja jednu od vrednijih baroknih sakralnih građevina na prostoru sjeverozapadne Hrvatske.

Zaštita
Pod oznakom Z-6387 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro – pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "sakralna graditeljska baština".

Izvori

Katoličke crkve u Hrvatskoj
Zaštićene sakralne građevine u Zagrebačkoj županiji
Građevine Hermanna Bolléa
Ščitarjevo

Crkva sv. Martina biskupa u Ščitarjevu


John Wesley Harding is a 1967 Bob Dylan album.

John Wesley Harding may also refer to:
 "John Wesley Harding" (song), the title track of the Dylan album
 John Wesley Harding (singer) (born 1965), English singer
 John Wesley Harding (2011 album), a cover of the Dylan album by Thea Gilmore

See also
 John Wesley Hardin (1853–1895), American gun-fighter

John Wesley Harding (disambiguation)


Sundvolden Grand Prix 2018 var den ottende udgave af endagsløbet Sundvolden Grand Prix og blev arrangeret 5. maj 2018 af Ringerike Sykkelklubb. Løbet var klassificeret som kategori 1.2 af UCI, og der var også et eget juniorløb. Hovedløbet blev vundet af danske Alexander Kamp fra .

Holdene

Resultater
Af 157 af de tilmeldte ryttere i hovedløbet var der 154 som startede og 54 som fuldførte.

I juniorløbet var der 57 tilmeldte, 51 som startede og 39 som fuldførte.

Referencer

Eksterne henvisninger

 Officielle tidtagerresultater – VotreCourse

2018
UCI Europe Tour 2018

Sundvolden Grand Prix 2018


Lorostemon, biljni rod iz porodice kluzijevki kojemu pripada nekoliko vrsta u tropskoj Južnoj Americi.

Rod je opisan 1935.

Vrste
 Lorostemon bombaciflorus Ducke
 Lorostemon coelhoi Paula
 Lorostemon colombianus Maguire
 Lorostemon negrensis Fróes
 Lorostemon stipitatus Maguire

Izvori

Symphonieae

Lorostemon


التَّرام أو التِّرام أو الترامواي (وتُنطق «تُرْماي» بتفخيم التاء والميم) أو الطرامواي (في المغرب، ويُختصر الطرام) وتعربه بعض المعاجم الجَمَّازَة  قطارات خفيفة تعمل على مسارات السكك الحديدية المكهربة داخل المدن مع وجود بعض خطوط الترامواي تكون أجزاء من مساراتها تمر خارج المدن ويكون مسارها سطحي. وهي وسيلة نقل عبر سكك حديدية تمتد على طول مسارات الطرق بجوار السيارات، وفي بعض الأحيان يمكن أن توجد في مسارات بعيدة على السيارات. وتعمل الترام عادةً على الطاقة الكهربائية، وتُعتبر من أكثر وسائل النقل شيوعًا في بعض البلدان، وقد يعمل الترام أيضًا بين المدن والقرى القريبة من بعضها. وعادة ما تكون مركبات الترام أخف وزنًا وأقصر طولًا من القطارات و أسرع من القطارات على خطوط الضواحي القصيرة المتقاربة المحطات التي يتطلب السير فيها سرعة منخفضة ومع ذلك فإن درجة الاختلاف بين وسائل النقل المختلفة عبر السكك الحديدية تكاد تكون غير واضحة. ولكن يمكن القول بأن معظم مركبات الترام في وقتنا الحالي تعمل على الطاقة الكهربائية، وتعمل القليل منها على وقود الديزل، خاصة في البلدات الريفية. وقد استخدمت مركبات الترام في الماضي ولكن عن طريق استخدام الخيول والبغال لجرها. وشهد أول ظهور لهذه الوسيلة في معرض شيكاغو الدولي عام 1883، وتقوم عملية تنظيم السير فيه على أساس إنجاز مراكز توقف (محطات) ثابتة على طول خطوط السكة الحديدية الكهربائية.

الترام في الوطن العربي

الجزائر

خطوط حالية
 ترامواي الجزائر العاصمة
 ترامواي وهران
 ترامواي قسنطينة
 ترامواي ورقلة
 ترامواي سيدي بلعباس
 ترامواي مستغانم
 ترامواي سطيف

مشاريع
 ترامواي عنابة
 ترامواي البليدة
 ترامواي بشار
 ترامواي باتنة
 ترامواي بجاية
 ترامواي بسكرة
 ترامواي تلمسان
 ترامواي تبسة
 ترامواي سكيكدة

المغرب
 طرامواي الرباط - سلا المغرب
 طرامواي البيضاء المغرب

تونس
 المترو الخفيف لمدينة تونس

مصر
 ترام الإسكندرية (الرمل، المدينة) مصر
 ترام القاهرة (مصر الجديدة، حلوان) مصر

سوريا
 ترام دمشق (متوقف) سوريا

الإمارات
 ترام السفوح بدبي الإمارات

انظر أيضًا
 الترولي باص
 حافلة
 قطار خفيف
 مترو

الهوامش
  «الجَمّاز» هو سريع السير من البعير، وكان أن حاول أكاديميون من مجمع اللغة العربية تسمية الترامواي به من باب القياس وتعويضه، لكن ذلك لم يتحقق.

المراجع

وصلات خارجية

اختراعات ألمانية
اختراعات روسية
النقل بالترام
مخاطر الطريق
نقل عام
نقل مستدام

ترام


Gaston Bachelard, (27 Haziran 1884, Bar-sur-Aube - 16 Ekim 1962, Paris) Fransız filozof, yazar.

Hayatı

27 Temmuz 1884'te Bar-sur-Aube'da doğdu. Ortaöğrenimini Bar-sur-Aube'da tamamladı. Önce 1903-1905 yılları arasında Remiremont'ta Posta ve Telgraf İdaresi'nde, ardından 1907-1913 yılları arasında Paris'te Posta ve Telgraf İdaresi'nde çalıştı. 1912 yılında Matematik Bilimleri'nde yükseköğrenim diplomasını aldı. Ekim 1919'da ortaöğretim kadrosunda yer aldı, 1922 yılında felsefe, 1927 yılında da Sorbonne'da edebiyat doktoru unvanını aldı. 1930 yılında Dijon Edebiyat Fakültesi'nde felsefe profesörlüğüne başladı. 1940 yılında ise on dört yıl boyunca profesör olarak yer alacağı Sorbonne Bilim Felsefesi ve Tarihi Kürsüsü'ne girdi. Bilim Tarihi Enstitüsü yöneticiliği yapması da aynı yıllara rastlar. 1951 yılında Légion d'honneur nişanı ile ödüllendirildi.

Gaston Bachelard, 16 Ekim 1962'de Pariste öldü.

Eserleri

 1934: Le Nouvel Esprit Scientifique
 1936: La Dialectique de la durée
 1937: L'Expérience de l'espace dans la physique contemporaine
 1938: La formation de l'esprit scientifique
 1938: Contribution à une psychanalyse de la connaissance objective
 1938: La psychanalyse du feu (Ateşin Psikanalizi, Bağlam Yay., 2000)
 1940: Lautréamont
 1940: La Philosophie du Non (Yok Felsefesi, YKY, 1995)
 1942: L'Eau et les Rêves. Essai sur l'imagination de la matière
 1943: L'Air et les Songes. Essai sur l'imagination du mouvement
 1948: La Terre et les Rêveries du repos. Essai sur les images de l'intimité
 1951: L'Activité rationaliste de la physique contemporaine
 1953: Le Matérialisme rationnel
 1957: La Poétique de l'espace (Mekânın Poetikası, Kesit, 1996)
 1960: La Poétique de la rêverie
 1961: La Flamme d'une chandelle
 1970: Le Droit de rêver, ölümünden sonra yayımlanmış bir derleme.

Konuyla ilgili yayınlar

 Dominique Lecourt, L'épistémologie historique de Gaston Bachelard (1969). Vrin, Paris, 11e édition augmentée, 2002.
 Dominique Lecourt, Pour une critique de l'épistémologie : Bachelard, Canguilhem, Foucault (1972, réed. Maspero, Paris, 5e éd. 1980).
 Dominique Lecourt, Bachelard, Epistémologie, textes choisis (1971). PUF, Paris, 6e édition, 1996.
 Dominique Lecourt, Bachelard, le jour et la nuit, Grasset, Paris, 1974.
 Cristina Chimisso. (2001). Gaston Bachelard: Critic of Science and the Imagination, Routledge.

Dış bağlantılar

Fransız filozoflar
1884 doğumlular
1962 yılında ölenler
Fransa Ahlaki ve Siyasi Bilimler Akademisi üyeleri
Epistemologlar
Kıta filozofları

Gaston Bachelard


Ricardo José Villar Rodríguez (San Salvador de Jujuy, Argentina; 2 de enero de 1989) es un futbolista argentino. Juega como mediocampista ofensivo y su primer equipo fue Salernitana de Italia. Actualmente milita en Unión de Sunchales del Torneo Federal A.

Clubes

Referencias

Enlaces externos
 Ficha en BDFA
 Ficha en livefutbol
 Ficha en soccerway
 Ficha en transfermarkt

Futbolistas de San Salvador de Jujuy
Futbolistas de la Unione Sportiva Salernitana 1919
Futbolistas del Cesena Football Club
Futbolistas del Udinese Calcio
Futbolistas de la Unione Sportiva Cremonese
Futbolistas del Calcio Como 1907
Futbolistas de la Unione Sportiva Triestina Calcio 1918
Futbolistas de San Luis de Quillota en los años 2010
Futbolistas del Club Atlético Central Norte (Salta)
Futbolistas del Club Atlético Sarmiento (Resistencia)
Futbolistas del Club Atlético Douglas Haig
Futbolistas del Club Atlético Chaco For Ever
Futbolistas del Club Atlético Unión (Sunchales)

Ricardo Villar


Raneb Mısır'ın ikinci hanedanı zamanında 39 yıl hüküm süren firavundur.

Konuyla ilgili yayınlar
 Toby A. H. Wilkinson, Early Dynastic Egypt, Routledge, Londra/New York 1999, ISBN 0-415-18633-1, 84

MÖ 29. yüzyıl doğumlular
MÖ 29. yüzyılda ölenler
MÖ 29. yüzyıl liderleri
Mısır'ın İkinci Hanedanı Firavunları

Raneb


Bharatbhushan Gupta, better known as Bharat Bhushan (14 June 1920 – 27 January 1992) was an Indian actor in Hindi language films, scriptwriter and producer, who is best remembered for playing Baiju Bawra in the 1952 film of the same name. He was born in Meerut, and brought up in Aligarh, Uttar Pradesh.

Personal life
Bharat Bhushan was born as Bharatbhushan Gupta on 14 June 1920 in a Vaishya (Baniya) family at Meerut, Uttar Pradesh, India.

His father, Raibahadur Motilal , was the government pleader of Meerut. He had one older brother. His mother died when he was two years old. The brothers left for Aligarh to stay with their grandfather after their mother's death. He did his studies and earned a graduate degree from Dharam Samaj College, Aligarh. His elder brother was film producer Rameshchandra Gupta, who owned the Ideal Studio at Lucknow. After studies, he took to acting against his father's wishes. He first went to Calcutta to join cinema and later established himself in Bombay.

He married into a prominent family in Meerut, Zamindar Raibahadur Budha Prakash's daughter Sarla. They had two daughters, Anuradha ( who had polio-associated complications) and Aparajita. Bhushan's wife Sarla died of labour complications after delivering their second child in the early 1960s, soon after the release of film Barsaat Ki Raat. In 1967, he married actress Ratna, his co-star from Barsaat Ki Raat . Ratna was a prominent actress who played the sister or friend of the heroine in many films. Among her notable TV appearances was the serial Trishna as mother of the four young girls. It was an adaptation of Pride and Prejudice.

In an interview, his daughter Aparajita had said that after the sudden demise of her husband, she turned to acting. Aparajita has done more than 50 films and TV serials. She played the role of Mandodari in Ramanand Sagar's famous serial Ramayan.

Bhushan owned a bungalow in Bandra suburb of Bombay. This was the famous Aashirwad bungalow, which he sold to Rajendra Kumar, who in turn sold it to Rajesh Khanna. This bungalow, was thus home to 3 famous film stars. Bhushan was an avid reader and boasted of a fine collection of books, which he had to sell off like his cars and bungalows in bad times, after he turned co-producer at the instance of his brother. Only a few of his films were successes and unfortunately, the rest flopped. He died after he escaped his financial crisis, on 27 January 1992.

Professional life
He made his debut with the Kidar Sharma hit Chitralekha (1941). However, he struggled for over a decade to make a mark in Hindi movies till Baiju Bawra (1952), which gave him instant stardom and legendary status along with Mohammad Rafi, Meena Kumari and Naushad Ali. Though a very talented actor and a prominent star of the 1950s and 1960s in Hindi language films, he often took on roles of tragic musicians in the movies. Films in which he starred as lead actor include Basant Bahar. His pairing with Madhubala proved to be very popular as they worked together in successful films like Gateway of India (1957), Phagun (1958) and Barsaat Ki Raat (1960).

"He portrays historical and mythological characters the best in Hindi movies," states contemporary actor-producer Chandrashekar. He wrote scripts and stories for Barsat Ki Raat, Nayi Umar Ki Nayi Fasal, Basant Bahar, Dooj Ka Chand, etc. He was the producer of Dooj Ka Chand. His brother R. Chandra made many films such as Bebus, Minar, and Basant Bahar.

He was the recipient of the second Filmfare best actor award for the film Shri Chaitanya Mahaprabhu in 1954. Most of the great songs of major singers of that period such as Rafi, Manna Dey, Talat, and Mukesh were pictured on him. He was one of the few actors who had a good sense of music, so most music-based movies were made with him in lead roles in the 1950s and 1960s.

He acted in Hindi language movies until the 1990s. He is still loved and revered by the Indians for the great movies and great songs that he gave in spite of personal tragedies and stiff competition from his contemporaries. He is considered to be one of the greatest stars and legends of Hindi cinema.

Filmography

 Chitralekha (1941)
 Bhakta Kabir (1942)
 Bhaichara (1943)
 Sawan (1945)
 Suhaag Raat (1948)
 Rangila Rajasthan (1949)
 Udhaar (1949)
 Thes (1949)
 Ankhen (1950)
 Bhai Bahen (1950)
 Janmashtami (1950)
 Kisi Ki Yaad (1950)
 Ram Darshan (1950)
 Hamari Shaan (1951)
 Saagar (1951)
 Baiju Bawra (1952)
 Maa (1952)
 Anand Math (1952)
 Paheli Shaadi (1953)
 Dana Pani (1953)
 Farmaish (1953)
 Ladki (1953)
 Shuk Rambha (1953)
 Shabaab (1954)
 Meenar (1954)
 Pooja (1954)
 Shri Chaitanya Mahaprabhu (1954)
 Kavi (1954)
 Dhoop Chhaon (1954)
 Aurat Teri Yehi Kahani (1954)
 Mirza Ghalib (1954)
 Amanat (1955)
 Basant Bahar (1956)
 Sakshi Gopal (1957)
 Mera Saalam (1957)
 Champakali (1957)
 Gateway of India (1957)
 Rani Rupmati (1957)
 Samrat Chandragupt (1958)
 Phagun (1958)
 Sohni Mahiwal (1958)
 Sawan (1959)
 Kal Hamara Hai (1959)

 Angulimaal (1960) as Ahinsak aka Angulimaal
 Barsaat Ki Raat (1960)
 Ghunghat (1960)
 Chandi ki Dewar (1960)
 Gyara Hazar Ladkian (1962)
 Sangeet Samraat Taansen (1962)
 Jahan Ara (1964)
 Dooj Ka Chand (1964)
 Naya Kanoon (1965)
 Taqdeer (1967)
 Pyar Ka Mausam (1969)
 Vishwas (1969)
 Gomti Ke Kinare (1972) as Bharat
 Kahani Kismat Ki (1973) as Doctor
 Ranga Khush (1975)
Solah Shukrawar (1977) as Bhola Bhagat
Hira Aur Patthar (1977) as Tulsiram
 Khoon Pasina (1977) as Kaka
Nawab Sahib (1978)
 Unees-Bees (1980)
 Khara Khota  (1981)
 Yaarana (1981)
 Commander (1981)
 Umrao Jaan (1981) as Khan Saheb (Music Master)
 Adi Shankaracharya (1983)
 Nastik (1983) as Temple Priest
Justice Chaudhury (1983)
 Hero (1983) as Ramu father of Jaikishen
 Zakhmi Sher (1984)
 Sharaabi (1984) as Masterji
 Phaansi Ke Baad (1985)
 Mera Saathi (1985)
Mera Dharam (1986)...Baba
 Kala Dhanda Goray Log(1986)...Maharaj
 Ghar Sansar (1986)...Rahim Chacha
Himmat Aur Mehanat (1987)...Customer in Hotel(Special Appearance)
 Ramayan TV Serial (1987) as Goswami Tulsidas
Pyaar Ka Mandir (1988)
Sone Pe Suhaaga (1988)...Kashinath
 Maalamaal (1988) as Shri Mangatram's Manager
 Abhi To Main Jawan Hoon (1989)
 Chandni (1989) as Doctor
 Ilaaka (1989) as Man with suitcase
 Gharana (1989) as Radha's father
 Toofan (1989) as Priest in the Hanuman's temple
 Jaadugar (1989) as Gyaneshswar
 Baap Numbri Beta Dus Numbri (1990) as John
  Majboor (1989 film) as judge
 Sheshnaag (1990)
   Baaghi (1990) as Asha Father
 Pyar Ka Devta (1991) as Doctor
Karz Chukana Hai (1991) as College Principal
Irada (1991)
 Prem Qaidi (1991) as Suryanath
Swarg Yahan Narak Yahan (1991) as School Principal
 Humshakal (1992) as The Judge
 Aakhri Chetawani (1993)

Accolades

References

Sources

External links

 Bharat Bhushan, the tragic hero

Male actors from Uttar Pradesh
1920 births
1992 deaths
Rajasthani people
Male actors in Hindi cinema
People from Aligarh
Actors from Meerut
20th-century Indian male actors
Filmfare Awards winners

Bharat Bhushan


Neugrund je meteoritski krater u Estoniji. Promjer kratera je 8 kilometara i prethodno je procijenjeno da je nastao u ordoviciju oko 470 milijuna godina prije današnjice, no kasnija su istraživanja otkrila moguće kambrijsko podrijetlo (oko 535 milijuna godina prije današnjice). Krater se nalazi na morskome dnu. Gromade gnajsa pronađene na obali obližnjega otoka Osmussaara i pretpostavlja se da su tamo izbačene eksplozijom. Pretpostavlja se da je krater Neugrund nastao tijekom ordovicijskoga meteorskog događaja kada je hipotetski veliki asteroid prešao izravno u rezonantnu orbitu s Jupiterom i tako pomaknuo svoju orbitu što je dovelo do njegovog pada na Zemlju.

Ovu atraktivnu teoriju neki znanstvenici dovode u pitanje pošto novija otkrića pomiču starost udara u kambrij.

Izvori

Krateri na Zemlji
Reljefni oblici u Estoniji

Krater Neugrund


Andrea Palladio (d. 30 Kasım 1508 - ö. 19 Ağustos 1580), İtalyan mimar ve birçok kişi tarafından batı mimarisinin en fazla örnek alınan ismidir.

Andrea di Petro Della Gondola olarak doğan mimar, taş oymacılığı ve heykeltıraşlık üzerine eğitim aldı. 30'lu yaşlarında sahip olduğu ün sayesinde; Kont Gian Giorgio Trissino'nun ilgisini çekti ve O'na Yunan bilgi tanrıçası Pallas Athene'ı çağırıştıran Palladio ismini taktı. En önemli eserlerinden biri, 1550 yılında İtalya'da yapılmış olan Villa Rotonda' dır.

Evrende uyum ve armoni yaratan müzik sistemlerini inceledi ve sonra bunu yapılarda kullanılabilecek oran sistemlerine adapte etmeyi denedi.

Kaynakça

1508 doğumlular
Padova doğumlular
1580 yılında ölenler
16. yüzyılda İtalyan mimarlar

Andrea Palladio


Le wast al-dar  est la partie centrale des maisons traditionnelles en Algérie, notamment dans la Casbah d'Alger. Il est avec l'entrée (skifa) et les pièces multifonctionnelles (bait), un des éléments indispensables des maisons algériennes traditionnelles.

Description
Il prend souvent la forme d'une cour centrale ou d'un patio d'où sont distribuées l'accès à différentes pièces. Il est commun aux maisons domestiques et aux palais : seul le style architectural algérois dit alaoui, en est dépourvu.

Dans les palais, le pavement est souvent fait en marbre. Il est plus rudimentaire dans les maisons domestiques, mais est un lieu de vie : les cuisines en communautés, les fêtes et réceptions ont souvent lieu dans le wast al-dar. L'air et la lumière des étages les plus inférieurs provient d'un wast al-dar en patio dans les palais d'Alger.

On retrouve le wast al-dar dans les maisons typiques de Constantine, de Tlemcen sous forme de patio, ou encore des Zibans et le Sahara avec la même fonction de rafraichissement.

Galerie

Notes et références

Articles connexes
 Kasbah
 Médina

Casbah d'Alger
Architecture à Alger

Wast al-dar


Exodus er en dansk kortfilm fra 2013 instrueret af Tommy Ipsen.

Handling
Filmen er et episk sci-fi fantasy drama, der foregår i fjern fremtid på en lige så fjern planet. Her lever den sidste del af menneskeheden trygt bag civilisationens høje mure, beskyttet mod de enorme, blodtørstige kæmper, der lever i vildmarken. Kun en samling udvalgte elitesoldater må vove sig ud på den anden side af portene. Den unge Elias vil gøre alt for at blive en af de udvalgte soldater, så han kan opnå den samme anerkendelse som sin højt dekorerede storebror, Jacob. Jacob vil dog ikke tillade, at Elias træder i hans fodspor, så han gør alt, hvad der står i hans magt for at forhindre det. Men Elias trodser sin storebror og melder sig til elitekorpset bag Jacobs ryg. Men hvad Elias ikke ved, er, at der bag Jacobs hårde og professionelle ydre gemmer sig et menneske, der er dybt traumatiseret af oplevelserne på slagmarken. I et sidste forsøg på at beskytte Elias mod samme skæbne, følger Jacob efter ham ud i vildmarken. Dette bliver starten på en rejse, hvor de to brødre ikke bare kommer tættere på det, der har givet Jacob ar på sjælen, men også på sandheden om kæmperne.

Medvirkende
 Kristofer Hivju, Jacob
 Cyron Melville, Elias
 Matias Varela
 Thomas Chaanhing
 Brigitte Nielsen
 David Bateson

Referencer

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Danske film fra 2013

Exodus (film fra 2013)


Saltash (Cornish: Essa) is a town and civil parish in south Cornwall, England. It had a population of 16,184 in 2011 census. Saltash faces the city of Plymouth over the River Tamar and is popularly known as "the Gateway to Cornwall". Saltash's landmarks include the Tamar Bridge which connects Plymouth to Cornwall by road, and the Royal Albert Bridge. The area of Latchbrook is part of the town.

Description

Saltash is the location of Isambard Kingdom Brunel's Royal Albert Bridge, opened by Prince Albert on 2 May 1859. It takes the railway line across the River Tamar. Alongside it is the Tamar Bridge, a toll bridge carrying the A38 trunk road, which in 2001 became the first suspension bridge to be widened whilst remaining open to traffic.

Saltash railway station, which has a regular train service, with some routes between London Paddington station is close to the town centre.

Stagecoach South West and Go Cornwall Bus operate bus services from Saltash, into Plymouth, Launceston, Liskeard, Looe, Polperro, Padstow, and Torpoint.

The grade II listed cottage of Mary Newman, the mistress of Sir Francis Drake, is situated on Cuvier Road.

Nearby are the castles at Trematon and Ince, as well as the nature reserve at Churchtown Farm. Burrell House near Saltash was built in 1621 and has a wing dated 1636. The entrance side was altered in the 18th century.

The town expanded in the 1990s with the addition of the large new estate Latchbrook, and again with the more recent building of another housing area, Pillmere. In the summer of 2009, the Saltash postcode area was judged as the most desirable place to live in Great Britain in a survey that included statistics from school results and crime figures.

History

Toponymy
The Charter of Incorporation refers to the place as 'Essa' (Latin for 'Ash'). However, the spelling of the town has changed over the years. For example, in Edward the Confessor's time, it was called and spelt 'Aysche'. In the 1584 Charter, it is stated that Essa is now commonly called Saltash. A family called Essa lived in the twelfth century at their property near Ashtor Rock, where the Manor Courts were once held. The 'Salt' part of the name was added to distinguish it from other places called Ash.

Early history

Roger de Valletort (Reginald de Valle Torta) sold out in 1270 to Richard, Earl of Cornwall and King of the Romans while Edward, the Black Prince, became the first Duke of Cornwall, and a visitor to Trematon Castle.

In 1549 there was a Cornish insurrection against the introduction of the Protestant liturgy, and the rebels under Humphrey Arundell, for which he was beheaded at Tyburn, gained possession of Trematon Castle by treachery, capturing Sir Richard Grenville, the elder, in the process. They then carried out acts of barbarity on their surprised visitors.

The arms of Saltash are Az. the base water proper in pale an escutcheon Or thereon a lion rampant Gu. within a bordure Sa. bezantee ensigned with a prince's coronet of the third on either side of the escutcheon an ostrich feather Arg. labelled Or. There are seals of Saltash: A three-masted ship with sails furled at anchor; and An escutcheon charges with a lion rampant within a bordure bezantee resting upon water surmounted by a coronet composed on crosses patee and fleurs-de-lis and either side an ostrich feather; with the legends "Sigillum aquate Saltash" and "Sigillum Saltashe" respectively. Saltash Guildhall was built in about 1780 and extended and restored in 1925.

Saltash Ferry

The history of Saltash is linked to the passage, or ferrying place across the Tamar. The original ferry became established by fishermen for those passing to and from the monastery at St Germans and to Trematon Castle.

After the Norman Conquest, Robert, Count of Mortain, who held the castle and manor at Trematon, took the market from the canons at St. Germans and established it at Saltash. The Count granted Trematon and other manors to the de Valletorts, who had then to provide for the ferry boat. In the twelfth century a borough was founded (1190), and Saltash became the only franchised seaport between Dartmouth and Fowey. This fact has given rise to the Saltash saying, Saltash was a borough town, when Plymouth was a fuzzy down ('fuzzy' = 'fursy' i.e. covered in gorse), as the town of Plymouth and its seaport did not exist in 1190. In medieval times the ferry was part of the manor of Trematon, held by the Valletorts.

Antony Passage Ferry

The Antony Passage Ferry, which is mentioned in documents as early as 1324, was situated within the St Stephens suburb of Saltash civil parish.
The ferry belonged to the Daunay family in the 14th Century, in 1450 it passed to the Carew family, and by the end of the 18th century it was taken over by the Crosley family, who operated the ferry for several generations until it fell into disuse in the early 1950s.  The route linked Jupiter Point (part of the Antony Estate), Antony Passage and Passage Point (both part of Saltash).

Officially the Antony Passage Ferry is still in existence since, as a public ferry, an Act of Parliament would be necessary to terminate it, and it still appears on Ordnance Survey maps.

Parish churches

The parish church of Saltash was, until 1881, St Stephen's by Saltash, one mile from the town. Though of earlier foundation, the structure of the building is largely the 15th century: there are two aisles and the tower is west of the north aisle. The font is Norman.

This church was probably founded in Norman times by the lords of Trematon Castle. Like the castle it belonged later to the Earls and Dukes of Cornwall; in 1351 King Edward III appropriated it to the Deanery of Windsor so that the benefice became a vicarage. In medieval times there was a chapel at Saltash and private chapels at Shillingham ((1318), Trehan ((1332), Earth (1413) and Trevalward (1395). The chapel at Saltash was dedicated to Saint Nicholas and Saint Faith and became the parish church of the town in 1881.

St. Nicholas & St. Faith's Church has an unbuttressed tower adjoining the former north transept which remains from the original Norman church. The blocked south door is Norman, as is; most of the masonry of the chancel, the nave, the south transept, and the west wall. A north chancel chapel was added in the 14th century. In the 15th century, a north aisle was added to the nave; the wagon roofs of the north aisle and the nave are of the same date. The font is probably Norman and is of an unusual vague shape. There is a monument to three naval officers, John and James Drew, and J. W. Drew, who were drowned in 1798 and 1799.

Education

Primary schools in Saltash include Burraton CP School, Bishop Cornish (V.A) Primary School, Brunel School (previously Longstone Infant School and Saltash Junior School) and St Stephens School.

The secondary school in Saltash was designated as a Science and Mathematics & Computing Specialist College in September 2004, and renamed Saltash.net community school. The school is now known as Saltash Community School. Saltash.Net sought out links with Microsoft under the headship of Isobel Bryce and during her tenure, the school was rated as 'good' by OFTSED. In recent years, there has been a decline in the progress outcomes achieved by students at the school and, partially linked to this, OFSTED have judged the school to be 'requires improvement. It is worth noting that whilst the school was rated as 'requires improvement' in 2019 and has recently (2022) been given the same rating, there is a new framework in place which is more challenging than that under which the school was previously judged. There is evidence within the report that school is moving in the right direction.

Cornwall College has a campus in Saltash.

Festivals
Saltash hosts a number of annual festivals: Saltash Mayfair takes place in and around Fore Street during early May, and Saltash Town Regatta brings music and entertainment to the Waterside area in the summer. On the water there are intense Gig races with the best teams taking part, along with Flashboat rowing and dinghy racing, and the now infamous 'England and back' race between local organisations. For 2008 a new five towns challenge has been added to the list of events, pitting Saltash against Liskeard, Callington, Looe and Torpoint. Ashore you will find many stalls, music, and marquees. See the Regatta and Mayfair websites listed below for more information.

Health services
The local cottage hospital (the Home of St Barnabas (convalescent) ) was provided by the Society of Saint Margaret, an Anglican sisterhood. More recently it has been part of the National Health Service and was operated by Peninsula Community Health for a number of years.

Notable residents

Sir Evan Nepean first Baronet was born in St Stephens near Saltash in 1752.
George Carter Bignell, the eminent entomologist, lived on Home Park Road until his death in 1910. A large collection of his insect specimens is held at the Plymouth Museum.
Dame Moura Lympany the pianist was born in Saltash in 1916.
Ann Glanville, born 1796; champion gig rower who lived all her life in Saltash.
Colin Sullivan (footballer), born 1951; former football player for Plymouth Argyle, born in Saltash. He is considered the best left-back to ever play for the club, inducted into the all-time best XI in 2004.

Sport and leisure

Saltash is home to Saltash United F.C. who play in the Western Football League, at the ninth tier of the English football league system. The town is also home to Caradon Pilot Gig Rowing Club.

Livewire Youth Project, a music-themed youth club, is located on the banks of the River Tamar. The club boasts a recording studio, band practice rooms, and a 300-person capacity music venue. Well known bands such as The Damned and The Hoosiers have played at the project. Social, romantic and sexual health advice and support is offered by Livewire as well.

A cycling club is situated at Tamar view industrial estate. Regular rides take place throughout the year. The cycling club has all levels and abilities.

Saltash Leisure centre provides a leisure pool, gym and fitness facilities. Not far to the north is the China Fleet Country Club which has an 18-hole championship standard golf course, a swimming pool with spa and other fitness facilities.

The Saltash Sailing Club caters for all ages with over 100 cadets out on the water on a Friday night. There are dinghy races on Tuesday and yacht races on Thursday. And additional activities organised for those less competitive.

A BMX and skatepark are available in the Saltmill Park along with pieces of public art. Saltmill is also home to an all-weather pitch available to local organisations.

Saltash Tennis Centre, which is located behind the Leisure centre. The tennis centre consists of two grass courts and two hard courts, along with a clubhouse with male and female changing. The club currently has three men's team in the Plymouth and District league (P&D league) and a women's team in the associative ladies P&D league. The club also has two junior teams in the U19 P&D leagues.

Cornish wrestling
Saltash has held Cornish wrestling tournaments for centuries, including hosting such famous wrestlers as Parkyn and Gundry. Venues for tournaments included the Recreational Field.

Local attractions

 Cotehele House (National Trust)
 St. Mellion International Resort
 Royal Albert Bridge
 Tamar Bridge
 Churchtown Farm Nature Reserve

Other references to Saltash
There have been both real and fictitious Royal Navy ships named HMS Saltash. "Saltash" is also a popular traditional Cornish tune. At Brunel University, Uxbridge, one of the halls of residence is named Saltash because of Brunel's Royal Albert Bridge. British saxophonist John Surman's 2012 album (produced by ECM) is named Saltash Bells.

References

Bibliography
 Vosper, Douglas C. (1968). A Glimpse of Saltash. Liskeard: Snell & Cowling.

External links

 Saltash Town Council
 Online Catalogue for Saltash at the Cornwall Record Office

Civil parishes in Cornwall
Cornish Killas
Populated coastal places in Cornwall
Towns in Cornwall

Saltash


Harry Lime may refer to
Harry Lime, a character in the 1949 film The Third Man
The Adventures of Harry Lime, UK radio programme broadcast between 1951 and 1952 based on the character in the above film

Harry Lime


And geyiği (Hippocamelus) , geyikgiller (Cervidae) familyasının Güney Amerika'da Andlar'da yaşayan bir cinsidir. Huemuls (tekil: Huemul) olarak da bilinir. İki alt türü vardır.
 Kuzey And geyiği, Peru Huemul geyiği (Hippocamelus antisensis), Peru, Batı Bolivya ve Kuzey Şili'de yaşar
 Güney And geyiği, Şili Huemul geyiği  (Hippocamelus bisulcus) Şili'nin orta ve güney bölgeleri ile Arjantin ana vatanıdır.

Özellikler
Her iki türde aynı büyüklüktedir ve birbirlerine çok benzer. Vücut uzunlukları 1,4 ile  1,65 metre kadar tutar. Omuz yüksekliği 78 ile 90 cm, ağırlığı 45 ile 65 kilogramdır. Post bej-kahverengidir. Erkeğin boynuzları kısadır ve basit bir çatal oluşturur. Kısa bacaklar ve görece tombul olan vücut yapısı muhtemelen engebeli yüksek dağlara uyumunu sağlar.

Türler kendi içinde yaşar, birbirlerinin dağılım bölgeleri kesişmez. Böylelikle ayrım yapmak, bölgesellik vasıtasıyla garanti edilir. Tabii ki Güney And geyiğinin biraz daha açık renk alt kısmı ve koyu renk kuyruk altı sayılmazsa. Burası Kuzey And geyiğinde beyazdır.

Yaşam alanı
Huemuls yüksek dağların hayvanlarıdırlar. En başta Kuzey And geyiği yazın 5000 metrenin üstüne çıkar. Yüksek konumda diğer birçok memeli hayvandan daha uzun yaşayabilir. Kışın 2500 metrenin altına, düşük seviyeye çekilir. Buna karşın güney türü, yıl boyunca 1300 ile 1700 metre aralığında yaşar. Geyiklere, sıklıkla uçurumlu dağ yamaçlarında rastlanır. Ayrıca dağ çayırlarında ve ormanlarda da görülür.

Yaşam tarzı
Kuzey And geyikleri gündüz faaldir. Ortalama 8 ferdi olan gruplar halinde habitatlarında gezerler. Bu gruplar rahat bir beraberlik gösterirler. Her iki cinsden de genç ve yaşlı hayvanlar bir araya gelerek grup kurarlar ve tekrar ayrılırlar. Buna karşın güney türü tipik geyik davranışları gösterir. Burada, birçok yalnız dolaşarak yaşayan hayvan mevcuttur. Erkekler çevrelerinde dişilerden kurulu bir grup toplamaya çalışırlar ve diğer erkeklere karşı onları agresif bir şekilde savunurlar.

Tehdit ve koruma
Her iki türde tehdit altında olup CITES Sözleşmesi Ek. I'de listelenmiştir. IUCN Güney And geyiğini tehdit altında (Endangered) olarak belirtirken, Kuzey And geyiğini yetersiz veri (Data deficient) statüsüne yerleştirir. Kuzey And geyiği görece geniş dağılım gösterse de hiçbir yerde sık rastlanmaz. Avlar yüzünden mevcut rakamları gerilemeye devam eder.

Güney And geyiği en başta, Şili'de insanlar tarafından doğaya sürülen kızıl geyiğin rekabeti yüzünden tehdit altındadır. Bunun dışında genç hayvanlar vahşileştirilmiş köpekler tarafından öldürülür ve az sayıda ot, evcil koyunlar tarafından mera olarak kullanılır.

Diğer

Bir huemul Şili Devlet Arması'nda resmedilmiştir. Şuphesiz burada bir boynuz yerine taç bulunur. Güney And geyiği, And kondoru'nun yanında Şili'nin ulusal sembolüdür.

Huemulun geyiklere olan aidiyeti  bilinmezken önceleri bu hayvan at ve devenin karışımı olarak tarif edilmiştir. Bu hatalı tahminden kalarak bugün hala bilimsel adı Hippocamelus 'dur, zira ICZN kuralına göre verilen bir ad bir daha değiştirilemez.

Literatür

 Ronald M. Nowak: Walker's Mammals of the World. Johns Hopkins University Press, 1999 ISBN 0-8018-5789-9

Dış bağlantılar
 IUCN Kırmızı Listesi'nde her iki tür.

Kaynakça

Geyikgiller
Şili'deki memeliler

And geyiği


Mircea Streinul () a fost un om de litere, antologator, editor de reviste, poet, prozator și translator român originar din Bucovina.

Biografie

Educație, anii tinereții
Mircea Streinul s-a născut în Cuciurul Mare din Ducatul Bucovina, Austro-Ungaria (astăzi în Ucraina, regiunea Cernăuți) în regiunea istorică românească a Bucovinei. Părinții săi au fost preotul ortodox român Gavril Streinul și soția sa Olimpia Streinul, născută Șandru.

A efectuat studiile primare în localitatea natală, iar între 1920 și 1928, a studiat la Liceul Aron Pumnul din Cernăuți (capitala regiunii Bucovina și sediul județului interbelic omonim), care era parte a României interbelice. A devenit membru al Societății Steluța, o organizație culturală dedicată culturii românești și editor al revistei liceului, Ecoul tinerimii. Cu alți trei colegi publică unicul număr al revistei Caietul celor patru. În 1929, urmând cariera tatălui, devine student la teologie al Universității Regele Carol I din Cernăuți, ale cărei cursuri le-a absolvit în 1934. Fiind student, a contribuit la publicațiile locale Tribuna, Spectatorul, Munca intelectuală, Evenimentul, Glasul Bucovinei și Junimea literară. A semnat și cu pseudonimele Andrei Pajeră, Ion Solaru, Mihu Sorin, Mircea Iconaru, Voinea Lunaru,  Al. Vorniceanu. A fost vicepreședintele Societății Scriitorilor Bucovineni. Între anii 1937-1938 a locuit în București, unde a editat ziarul Buna Vestire, oficios al Mișcării legionare. În anul 1940 a fost funcționar în Ministerul Propagandei.

Mircea Streinul creează o poezie de încărcătură mitică, într-o viziune obsedată de oniric, dominată de presimțământul morții. Goticul bucovinean al poeziei lui Mircea Streinul se desprinde dintr-o atmosferă de legendă medievală, impregnată fie în trăsăturile portretelor, de exemplu al lui Petru Cercel, cu "ochi trufaș de levantin", fie în baladescul unora dintre poeme, cum este Fragmentarium din volumul Tarot sau Călătoria omului (1935).

Operă literară

Contribuții, colaborări literare
A fost un constant contributor la revistele Capricorn, Azi, Frize, Meșterul Manole, Gândirea, Universul literar, Revista Fundațiilor Regale și Vremea. A realizat o antologie de poezie, Poeți tineri bucovineni (1938) și a scris libretul operei lui Paul Constantinescu din 1938, Meșterul Manole. Împreună cu Ion Rosea, Gh. Antonovici, Neculai Pavel și George Drumur a înființat în 1931, gruparea Iconar, la Cernăuți, propunându-și să afirme în literatura bucovineană noi forme de artă. A fost redactor al revistei Iconar (împreună cu Liviu Rusu, Traian Brăileanu, Iulian Vesper și alții).

Poezie în volume
 Carte de iconar. Itinerar liric - poeme (1933),
 Itinerar cu anexe în vis.Cartea pământului - poeme (1934); premiul de poezie al Societății Scriitorilor  Români în 1935.

 Tarot sau Călătoria omului - poeme (1935),
 Divertisment. Câteva poezii pentru prieteni (1935),
 Zece cuvinte ale fericitului Francisc de Assisi - poeme (1935),
 Poeți tineri bucovineni (antologie), 1938
 Corbul de aur - poeme (1938).
 Opera lirică 1929-1939 - poeme alese din volumele anterioare (1939)
 Semne'n scuturi (versuri), 1937

 Proză
 Aventura domnișoarei Zenobia Magheru - nuvelă - (1938),
 Ion Aluion - roman - (1938),
 Lupul din țara Huțulilor - roman - (1939)
 Guzli sau Tsu-Tsui - roman - (1939),
 Viața în pădure - roman - (1939),
 Romanul unui băiat de stradă (1940)
 Somnul negru (rescrierea lui Ion Aluion) (1941),
 Drama casei Timoteu - roman - (1941),
 Istoria literaturii române. Îndrumător pentru tineret. (în colaborare cu Dan C.  Pantazescu), 1941
 Prăvălia diavolului. Vol. I-II. - roman - (1942)
 Soarele răsare noaptea - roman - (1943)
 Oameni de noapte (1942)
 Băieți de fată - roman - (1944).

Traduceri
  Luigi Pirandello, Deseară se improvizează. (teatru)
  Georg Trakl, Opere  J. A. Cronin, Doamna cu garoafe. (roman)
  Gluck, Orfeu (în colaborare cu George Drumur), (operă)
  August Hinrichs, Motanul doamnei Katrin  Hans Jaray, Ping-Pong Premii, recompense
A fost recompensat cu Premiul Societatea Scriitorilor Români'' în anul 1935.

Note, referințe

Legături externe
 Scurtă biografie
 Mircea Streinul pe websiteul Referatele.com
 Autorii.com

Nașteri în 1910
Nașteri pe 2 ianuarie
Decese în 1945
Decese pe 17 aprilie
Antologiști români
Decese cauzate de tuberculoză
Editori români
Oameni din județul interbelic Storojineț
Oameni din raionul Storojineț
Ortodocși români
Poeți români
Redactori literari români
Romancieri români
Traducători din secolul al XX-lea
Traducători români
Români bucovineni
Absolvenți ai Universității din Cernăuți
Editori de reviste români
Editori de ziare români
Români din Austro-Ungaria

Mircea Streinul