3. HNL – Sjever u sezoni 2019./20. je natjecanje za trećeligaške hrvatske klubove, te je to prva sezona ove lige nakon 2013./14
Liga se sastoji od 12 momčadi koje se najprije dvoligaškim sistemom (22 kola) bore za što bolja mjesta u "ligi za prvaka" (prvih 6 ekipa) a nakon toga razigravaju za prvaka ili ostanak u ligi (klubovi od 7-12 mjesta) jednokružno, 5 kola.

Prvak ove lige odlazi u kvalifikacije s 14-plasiranom ekipom iz Druge HNL te s prvacima ostalih skupina 3. HNL (Zapad, Jug, Istok i Središte) a koje će se igrati na neutralnom terenu kojeg utvrđuje HNS.

Kao posljedica pandemije COVID-19 u svijetu i Hrvatskoj, u ožujku je došlo do prekida odigravanja nogometnih natjecanja u Hrvatskoj
6. svibnja 2020. Hrvatski nogometni savez je donio odluku o konačnom prekidu natjecanja za 2. HNL i sve ostale niže lige, te se njihov trenutni poredak uzima kao konačan.

U trenutku prekida (16. kolo) vodeća momčad lige je bika "Mladost" iz Ždralova, koja je proglašena prvakom.

Sudionici 2019./20.

 NK Bjelovar
 NK Graničar Đurđevac
 NK Mladost Ždralovi
 NK Papuk Orahovica
 NK Podravac Virje
 NK Podravina Ludbreg
 NK Polet Sveti Martin na Muri
 NK Radnik Križevci
 NK Rudar Mursko Središće
 NK Tehničar Cvetkovec
 NK Varteks Varaždin
 NK Virovitica

Ljestvica

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Povezani članci
 3. HNL – Sjever
 2. HNL 2019./20.
 3. HNL – Jug 2019./20.

Vanjske poveznice

Izvori

 hns-cff.hr, ''3. HNL Sjever (2019./20.), wayback arhiva
  rsssf.com, Croatia 2019/20 - Third Level
  int.soccerway.com, 3. HNL - North - 2019/2020, pristupljeno 24. travnja 2022.

2019-20
3 Sjever

3. HNL – Sjever 2019./20.


A Frente de Libertação Nacional Socialista (NSLF) foi criada em 1969 como a ala jovem do Partido Nazi Americano. Em 1974, foi reconstituída como uma organização neonazista separada depois que seu líder Joseph Tommasi foi expulso do partido.

História
A NSLF foi criada em 1969 por Joseph Tommasi, com o apoio de William Luther Pierce, como uma organização revolucionária baseada no campus para competir com grupos militantes da Nova Esquerda.

Expulsão de Joseph Tommasi
Após o assassinato de George Lincoln Rockwell, líder do Partido Nazista Americano, em 1967, o partido entrou em uma situação de crise e Joseph se viu várias vezes em desacordo com Matthias Koehl, sucessor de Rockwell. Koehl, fiel seguidor da ideologia de Adolf Hitler, opunha-se aos hábitos pessoais de Joseph, que considerava contrários ao pensamento nazista, como usar cabelo comprido, ouvir rock, fumar maconha e fazer sexo regularmente com a namorada na sede do partido.

A NSLF foi reconstituída como uma nova organização em 2 de março de 1974, rompendo com a tradição nazista, evitando usar os uniformes de camisa marrom e abandonando as tentativas de criar um "movimento de massa" de apoiadores para ganhar o poder por meios legais. Em vez disso, Tommasi argumentou que era melhor para pequenos grupos de "revolucionários nacional-socialistas" se armarem e conduzirem uma guerra de guerrilha.

Movimentos fascistas
Nazismo nos Estados Unidos
Neonazismo
Antissemitismo nos Estados Unidos


An Taeniophyllum coxii in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Victor Samuel Summerhayes, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Victor Samuel Summerhayes. An Taeniophyllum coxii in nahilalakip ha genus nga Taeniophyllum, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Taeniophyllum

Taeniophyllum coxii


Schinnik Babrujsk () war ein belarussischer Eishockeyklub aus Babrujsk, der bis 2011 in der belarussischen Extraliga spielte. Der Klub wurde 2008 gegründet und trug seine Heimspiele in der Babrujsk-Arena aus, die 7.151 Zuschauern Platz bietet.

Geschichte
Schinnik Babrujsk wurde 2008 gegründet. Das Team nahm ab der Saison 2008/09 am Spielbetrieb der belarussischen Extraliga teil. Im Anschluss an die Saison 2010/11 zog sich die Mannschaft vom Spielbetrieb der Extraliga zurück.

2010 gründete der KHL-Klub HK Dinamo Minsk einen Eishockeyclub in Babrujsk, der seither mit verschiedenen Mannschaften unter dem Namen Dinamo-Schinnik Babrujsk an der Molodjoschnaja Chokkeinaja Liga und der Wysschaja Liga teilnimmt.

Bekannte Spieler
 Sjarhej Drosd
 Andrei Alexandrowitsch Gawrilow
 Aleh Haroschka
 Dsmitry Korabau
 Andrei Ptscheljakow

Weblinks
 Schinnik Babrujsk bei eurohockey.com

Babrujsk, Schinnik

Schinnik Babrujsk


Oliver Dupont (født 16. januar 1990) er en dansk curlingspiller. Han deltager i vinter-OL 2018 i Pyeongchang, Sydkorea. Oliver Dupont er lillebror til de to curlingsøstre Denise Dupont og Madeleine Dupont, og forlovet med den russiske curlingspiller Victoria Moiseeva.

Eksterne kilder
 Team Stjerne

Curlingspillere fra Danmark
Deltagere for Danmark ved vinter-OL 2018
Curlingspillere ved vinter-OL 2018

Oliver Dupont


Taddeo Luigi dal Verme (Piacenza, 16 de fevereiro de 1641 - Ferrara, 12 de janeiro de 1717) foi um cardeal do século XVIII

Nascimento
Nasceu em Piacenza em 16 de fevereiro de 1641. Batizado no dia seguinte. De uma família antiga e ilustre. Filho de Giovanni Maria dal Verme, conde de Sanguineto, e Ottavia Meli-Lupi di Soragna, dos marqueses de Soragna. Sobrinho do cardeal Savo Millini (1681) e parente dos cardeais Girolamo Farnese (1657) e Mario Alberizzi (1675).

Educação
Estudou na Universidade La Sapienza, em Roma, onde obteve o doutorado in utroque iure, direito canônico e civil em 26 de janeiro de 1688.

Início da vida
Recebeu a tonsura clerical em 1650, quando tinha nove anos. Renunciou a sua primogenitura em 1664 para se tornar um padre. Foi para Roma em 1664 e acompanhou o Núncio Mario Alberici a Viena.

Sacerdócio
Ordenado (nenhuma informação encontrada). Prefeito do palácio episcopal de Fano. Recusou várias vezes a promoção oferecida pelo duque de Parma à sede episcopal daquela cidade. O Papa Inocêncio XI obrigou-o a aceitar a sé de Fano.

Episcopado
Eleito bispo de Fano, em 20 de dezembro de 1688. Sagrado, em 2 de janeiro de 1689, Roma (sem maiores informações encontradas).

Cardinalado
Criado cardeal sacerdote no consistório de 12 de dezembro de 1695, com dispensa de ter um tio no Sacro Colégio dos Cardeais; recebeu o gorro vermelho e o título de S. Alessio, em 2 de janeiro de 1696. Transferido para a sé de Imola, em 2 de janeiro de 1696. Participou do conclave de 1700, que elegeu o Papa Clemente XI. Transferido para a Sé de Ferrara, em 14 de março de 1702.

Morte
Morreu em Ferrara em 12 de janeiro de 1717. Exposto e enterrado na catedral de Ferrara.

Cardeais nomeados pelo papa Inocêncio XII
Cardeais da Itália

Taddeo Luigi dal Verme


An Platanthera zothecina in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Larry C. Higgins ngan Stanley Larson Welsh, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni John T. Kartesz och Kanchi Natarajan Gandhi. An Platanthera zothecina in nahilalakip ha genus nga Platanthera, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Platanthera

Platanthera zothecina


تصفيات الكونكاكاف التي تضم دول أمريكا الشمالية والوسطى والبحر الكاريبي ضمت 35 منتخب تتنافس على 3 بطاقات ونصف مؤهلة إلى بطولة كأس العالم لكرة القدم 2010. تأهلت منتخبات الولايات المتحدة، المكسيك، وهندوراس إلى بطولة كأس العالم فيما صاحب المركز الرابع منتخب كوستاريكا فقد شارك في الملحق القاري ضد خامس تصفيات أمريكا الجنوبية منتخب الأوروغواي وخسر.

الطريقة
الدور الأول قلص عدد المنتخبات المتنافسة من 35 منتخب إلى 24 منتخب والدور الثاني قلص عدد المنتخبات المتنافسة من 24 منتخب إلى 12 منتخب. المنتخبات الإثني عشر وزعت على 3 مجموعات تضم كل منها 4 منتخبات بحيث يتأهل صاحبي المركزين الأول والثاني إلى الدور الرابع. بدأ الدور الثالث في أغسطس 2008 وانتهى في نوفمبر 2008. بعد لعب الدور الرابع بطريقة الدوري الكامل بين المنتخبات الستة من فبراير إلى أكتوبر 2009 فإن المنتخبات التي تحتل المراكز الثلاث الأولى تتأهل إلى بطولة كأس العالم. صاحب المركز الرابع سيواجه صاحب المركز الخامس في تصفيات أمريكا الجنوبية في مباراتي ذهاب وإياب.

التوزيع
تم إجراء القرعة في 25 نوفمبر 2007 في ديربان بجنوب أفريقيا وتم تحديد جدول الدور الأول والثاني علما بأن أفضل 13 منتخب سيشاركون مباشرة في الدور الثاني.
 الفئة الأولى: أفضل 3 منتخبات تم وضعها على رؤوس المجموعات الثلاث.
 الفئة الثانية: ثاني أفضل 3 منتخبات تم وضعها في الترتيب الثاني في المجموعات الثلاث.
 الفئة الثالثة: المنتخبات الست التالية ربما سوف تتأهل مباشرة إلى الدور الثاني ولن تلعب ضد منتخبات الفئة الأولى والثانية.
 الفئة الرابعة: منتخب سانت فنسينت والجرينادينز لن يشارك في الدور الأول ولكنه من المحتمل أن يواجه أحد المنتخبات الإثني عشر الممتازة.
في الدور الثاني ينضم إلى المنتخبات الثلاثة عشر المنتخبات الأحد عشر الفائزة في الدور الأول.

الدور الأول

22 منتخب مصنفين من 14 إلى 35 تتنافس في الدور الأول. المنتخبات المصنفة من 14 إلى 24 تتنافقس ضد أحد المنتخبات المصنفة من 25 إلى 35 بطريقة عشوائية. تلعب المباريات بطريقة الذهاب والإياب إلا 3 مواجهات لعبت من مباراة واحدة وهي: بورتوريكو-جمهورية الدومينيكان، غرينادا-جزر العذراء الأمريكية، مونتسيرات-سورينام بسبب أن بعض الاتحادات الوطنية لم تستطع أن تحصل ملاعبها على موافقة شروط الاتحاد الدولي لكرة القدم في إقامة مباريات عليها.

|-
! colspan="5" | المجموعة الأولى

|-
! colspan="5" | المجموعة الثانية

|-
! colspan="5" | المجموعة الثالثة

|}

1 بليز نقل مباراة الذهاب إلى غواتيمالا.

2 مباراتي الذهاب والإياب لعبا في البهاما.

3 لعبت من مباراة واحدة.

4 لعبت من مباراة واحدة في ترينيداد وتوباغو.

5 لعبت في الولايات المتحدة بسبب أن ملعب أنغويلا لا يتناسب المواصفات الدولية.

الدور الثاني

في الدور الثاني الفائزون الأحد العشر انضموا إلى الثلاثة عشر منتخب الذين انتقلوا مباشرة إلى الدور الثاني. المنتخبات المصنفة من 1 إلى 12 ستواجه عشوائيا المنتخبات غير المصنفة بالإضافة إلى منتخب سانت فنسينت والجرينادينز المصنف الثالث عشر. المواجهات لعبت بطريقة الذهاب والإياب والفائزون في مجموع المباراتين يتأهلون إلى الدور الثالث. أقيمت المباريات في يونيو 2008.

|-
! colspan="5" | المجموعة الأولى

|-
! colspan="5" | المجموعة الثانية

|-
! colspan="5" | المجموعة الثالثة

|}

1 سانت لوسيا نقل المباراة على ملعبه إلى الولايات المتحدة.

2 بليز نقل المباراة على ملعبه إلى الولايات المتحدة.

3 البهاما نقل المباراة على ملعبه إلى جامايكا.

4 تم عكس مباراتي الذهاب والإياب.

الدور الثالث

الفائزون في الدور الثاني تم توزيعهم على 3 مجموعات تتكون من 4 منتخبات حيث تلعب بطريقة الدوري الكامل. المنتخبان اللذان يحتلان المركزين الأول والثاني سيتأهلون إلى الدور الرابع.

المجموعة الأولى

المجموعة الثانية

المجموعة الثالثة

الدور الرابع

المنتخبات الستة التي وصلت إلى الدور الرابع ستلعب بطريقة الدوري الكامل. أفضل ثلاث منتخبات ستتأهل مباشرة إلى بطولة كأس العالم فيما سيواجه صاحب المركز الرابع في الملحق القاري صاحب المركز الخامس في تصفيات كأس أمريكا الجنوبية في مباراتي ذهاب وإياب.

تم إجراء القرعة في مدينة جوهانسبورغ بجنوب أفريقيا في 22 نوفمبر 2008.

 منتخبات الولايات المتحدة، المكسيك، والهندوراس تأهلت إلى بطولة كأس العالم.
 منتخب كوستاريكا تأهل إلى الملحق القاري.

الملحق القاري

صاحب المركز الرابع في تصفيات أمريكا الشمالية التقى ضد صاحب المركز الخامس في تصفيات أمريكا الجنوبية في مباراتي الذهاب والإياب. الفائز في مجموع المباراتين يتأهل إلى بطولة كأس العالم 2010.

تم إجراء قرعة لمعرفة من سيلعب أولا على ملعبه في مباراة الذهاب وذلك في مؤتمر الاتحاد الدولي لكرة القدم الذي أقيم في نساو بالبهاما في 2 يونيو 2009.

|}
فاز منتخب الأوروغواي 2-1 في مجموع المباراتين وتأهل إلى بطولة كأس العالم.

الهدافون
تم تسجيل 349 هدف في 109 مباراة بمعدل 3.2 هدف لكل مباراة.

"—" == لم يشارك في الدور الأول"X" = خرج"Q" == المنتخب تأهل إلى بطولة كأس العالم ولا يحتاج إلى الملحق القاري
4 أهداف

  ألفارو سابوريو
  روبيرتو ليناريس
  رونالد سيريتوس
  رودولفو زيلايا

  ريكي تشارلز
  ديفد سوازو
  كيون دانييل

  ميكائيل برادلي
  بريان تشينغ
  لاندون دونوفان

3 أهداف

  أرماندو ألونسو
  شون مارتن
  جيسون روبرتس
  رامون نونييز

  فرناندو أرسي
  كواتيموك بلانكو
  جاريد بورغيتي
  أندريس غواردادو

  بافل باردو
  كارلوس فيلا
  كليفتون ساندفليت
  دوايت يورك

هدفين

  كيري سكيبل
  ديون ماكولي
  ديفون ديغراف
  جون باري نوسوم
  أنادال ويليامز
  دواين دي روزاريو
  أليخاندرو ألبيزار
  والتر سينتينو
  أندي فورتادو
  فرويلان يديزما
  روي ميري
  فيكتور نونيز
  ألونسو سوليس
  خيمي كولومي
  خينيل ماركيز

  خين فالنسيا
  كريستيان كاستيلو
  خوليو إنريكي مارتينيز
  أوسايل روميرو
  ويليام أنطونيو توريس
  ماريو رافاييل رودريغيز
  غونزالو روميرو
  أبنر تريخيروس
  خوليو سيزار دي ليون
  أمادو غيفارا
  ويلسون بلاسيوس
  ديون بورتون
  مارلون كينج
  عمر برافو

  غييرمو فرانكو
  بيتر فيليغاس
  كنوين مكفي
  رايدل تشورمان
  راسيل لاتابي
  كيري بابتيست
  كارلوس إدواردز
  كورنيل غلين
  ستيرن جون
  كينواين جونز
  داماركوس بيزلي
  كارلوس بوكانيغرا
  كونور كيسي
  تشارلي ديفيز

هدف

  أوكيم تشالنغر
  جورج دبلن
  غايسون غريغوري
  تايو سيمون
  تيران ويليامز
  مايكل بيثل
  ديمون ميتشل
  ليزلي سانت فليور
  دواين ستانفورد
  راشيدا ويليامز
  هاريسون روتشز
  إلروي سميث
  تايرل بيرغيس
  كوام ستيد
  روهان لينون
  جوليان دي جوزمان
  أندريه هينو
  إيسي ناكاجيما فاران
  توماش رادزينسكي
  أدريان سيريو
  مارشال فوربس
  أليان غرانت
  راندال أزوفيفا
  جونيور دياز
  فريدي فيرنانديز
  بابلو هيريرا بارانتيس'''
  ليونيل دوارت
  هينسي مونوز
  ألياني أورغيليس
  ريتشارد باكيت
  لويس أنايا
  سيزار لاريوس

  كارلوس مونتياغودو
  إيمرسون أومانيا
  بايرون بوب
  دورسيت لانغيني
  باتريك موديست
  شين ريني
  خوسيه مانويل كونتريراس
  كارلوس إدواردو غالاردو
  ماركو بابا
  نايجل كودرينغتون
  فرانتس بيرتن
  برونيل فوسين
  ليونيل سان بريو
  ألان فوبيرت
  والتر مارتينيز
  هيندري توماس
  ميلفين فالاداريس
  عمر كامينغز
  عمر دالي
  ريكاردو فولر
  ريكاردو غاردنر
  إيان غوديسون
  تايرون مارشال
  ديمار فيليبس
  أندي وليامز
  نيري كاستيلو
  إسرائيل كاسترو
  جيوفاني دوس سانتوس
  جوني ماغالون
  رافاييل ماركيز
  فرانسيسكو بالنسيا
  أوسكار روخاس

  ميجيل صباح
  كارلوس سالسيدو
  فيسنت ماتياس فوسو
  فلاديمير فاريل
  أنطون يونغسما
  تايرون لوران
  أنجيلو زيمرمان
  خوسيه لويس غارسيس
  لويس تيخادا
  كريس ميغالوديس
  أورلاندو ميتشوم
  جيرارد ويليامز
  تيتوس إيلفا
  غيلبيرت نيهيم
  مارلون جيمس
  كينزو هور
  ميلفين فاليز
  جيرمين سيرجيو فان ديك
  كليون ووندل
  داريل روبرتس
  كولين صامويل
  هايدن تينتو
  غافين غلينتون
  ديفيد لوري
  فريدي أدو
  ريكاردو كلارك
  كيني كوبر
  فرانكي هايدوك
  إيدي جونسون
  إيدي لويس
  أوغوتشي أونييوو

هدف عكسي

  داريو سييرا (لصالح أنتيغوا وباربودا)
  داريل فيرغسون (لصالح الولايات المتحدة)
  تيرفور لينون (لصالح المكسيك)

  مارفن غونزاليس (لصالح المكسيك)
  ريكاردو أوسوريو (لصالح هندوراس)
  إيوجين مارثا (لصالح هايتي)

  مارلون فيلتر (لصالح السلفادور)
  ديريك غاردن (لصالح السلفادور)
  دوايت فيرغسون (لصالح غرينادا)

مراجع

وصلات خارجية
 North, Central America & Caribbean Zone at FIFA.com

تصفيات أمريكا الشمالية لكأس العالم
تصفيات كأس العالم 2010
كرة القدم في 2007
كرة القدم في 2008
كرة القدم في 2009

تصفيات أمريكا الشمالية لكأس العالم 2010


ෆිඩෙල් ඇලෙක්සැන්ඩෝ කැස්ත්‍රෝ රුස් (අගෝස්තු 13, 1926 - නොවැම්බර් 25, 2016) යනු, 1959 සිට 1976 දක්වා කියුබාවේ අග්‍රාමාත්‍යවරයා වශයෙන්ද 1976 සිට 2008 දක්වා එහි  ජනාධිපති ලෙසින්ද සේවය කල කියුබානු කොමියුනිස්ට් විප්ලවවාදියෙක් සහ දේශපාලනඥයෙකි.

කියුබාව
1926 උපත්
2016 මරණ

ෆිඩෙල් කැස්ත්‍රෝ


مزودو مواقع المجتمعات (Community Provider)هي مواقع يتلاقي بها الأشخاص ذوي الاهتمامات والهوايات والخبرات المتشابهة معاً على الإنترنت.

رغم أن مزودي مجتمع المواقع الرقمية لا يعتبروا شيء جديد, إلا أن الإنترنت سهل من مقابلة وحوار الأفراد بعضهم لبعض دون القيود الجغرافية والوقتية, ونعتبر مجتمع المزودين عبارة عن مواقع رقمية تخلق بيئة اتصال ليلتقي الأفراد ذوي الاهتمامات المتشابهة ويتشاركوا ويتواصلوا بالصور والفيديو. من ضمنها مواقع مثل ماي سبيس وفيس بوك وغيرها التي تتيح العديد من خدمات وأدوات بناء مجتمع معلوماتي.

إن القيمة الأساسية لمزودي المجتمعات الرقمية هي إنشاء مواقع سريعة وملائمة تركز على أكثر اهتمامات الأشخاص ومشاركة الخبرات بين الأصدقاء,و يعتمد مزودي المجتمعات الرقمية على نمط العائد من نوع Hybird والذي يعتمد على مصاريف الاشتراكات, عوائد المبيعات, مصاريف التحويلات, ومصاريف الإعلانات من المؤسسات التي تهتم بجمهورهم.

ومن مواقع المجتمعات الرقمية موقع iVillage الذي يجني الأموال من خلال العلاقات الفرعية مع تجار التجزئة ومن المبيعات أيضا, مثل أن يدخل أب على احتياجات الرضع ويختار الرابط للشراء ومن ثم يتم وضع عمولة على عملية البيع, وفي موقع أبوت.كوم يتشارك الزوار بالنصائح ويشتروا الكتب الموصى بها من موقع أمازون ويحصل موقع أبوت.كوم على عمولة من كل عملية بيع.
ومن ضمن المجتمعات الرقمية القديمة موقع Well.com والذي يقدم منتدى للتكنولوجيا ومناقشات حول الإنترنت, ويقوم موقع Fool.com للخدمات المالية والإخبارية بدعم نفسه من خلال الإعلانات وبيع منتجاته من خلال اشتراكات شهرية وسنوية.

إن اهتمام المستهلكين بمواقع المجتمعات الرقمية يتنامى, إذ أنها تعتبر أكثر نشاط يتزايد على الإنترنت, ورغم أن كثير من هذه المواقع يواجه صعوبات إلا أن الكثير يجني الأرباح ولكنها تزيد من عوائد الإعلانات لديها كمصدر أساسي للعائد.

إن كلا من شبكات المواقع الاجتماعية (مثل ماي سبيس بها أكثر من مائة مليون سجل بيانات شخصية، وموقع فيس بوك أكثر من أربعين مليون مشترك) والمواقع ذات الجمهور الأقل كلها سوق خصب للدعاية والإعلان.

إن مواقع المجتمعات المتصلة بالإنترنت تعكس العلاقات خارج الاتصال فمثلا عندما يذكر صديقك أن له موقعا على فيس بوك ويطلب منك زيارته, فإنك تتشجع وتبني موقعك الخاص.

ويطلب أعضاء هذه المواقع الكثير من المعلومات والإرشاد، حيث أن ضعف وقلة خبرة الموظفين بها يؤثر على تنامي هذه المواقع والتي تحتاج إلى الكثير من الميسرين والمديرين الذين يحافظون على سير المناقشات وارتباطها بالمواضيع.

ومن ثم إن أكثر عناصر نجاح المواقع الجديدة هي السهولة ومرونة التعامل, فمثلا موقع فيس بوك تنامي كثيرا على حساب منافسة ماي سبيس لأنه يعرض على مستخدميه بناء تطبيقاتهم المنتجة للعوائد والتي تعمل من خلال حسابهم الشخصي وأيضا تأخذ من عوائد الإعلانات.

المصادر
1-E-commerce: Business, Technology, Society, Fourth Edition 2008
by Kenneth C. Laudon; Carol Guercio Traver

مواقع ويب

مزودو مواقع المجتمعات


An Stipa verticillata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Christian Gottfried Daniel Nees von Esenbeck ngan Spreng.. An Stipa verticillata in nahilalakip ha genus nga Stipa, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Stipa

Stipa verticillata


Direcția Superioară Politică a Armatei a fost o structură de comandă și conducere înființată la 5 octombrie 1948 prin transformarea Inspectoratului General al Armatei pentru Educație, Cultură și Propagandă (IGAECP). Sub această denumire a funcționat până în 1964 când s-a transformat în Consiliul Politic Superior al Armatei.

Direcția Superioară Politică a Armatei avea ca principal obiect de activitate pregătirea politico-ideologică a militarilor prin intermediul organizațiilor de partid și ale Uniunii Tineretului Comunist existente în unitățile armatei române.

Referințe

Armata României
Fondări în 1948
Desființări în 1964

Direcția Superioară Politică a Armatei


La bataille de Konotop peut désigner :
 celle de 1659 ;
 celle de 2022.

Bataille de Konotop


Hest på sommerferie er en dansk turistfilm fra 1962, der er instrueret af Astrid Henning-Jensen efter manuskript af hende selv og Bjarne Henning-Jensen.

Handling
Filmen er inspireret af en københavnerkusk, der holdt så meget af sin hest, at han tog den med på sommerferie. I filmen, der i programmet betegnes som et moderne eventyr, er det mælkekusken Hans, der elsker sin hest, Snehvide, så højt, at han tager den med på ferie ud i det danske sommerland. Undervejs får de følgeskab af en ung amerikansk pige, og sammen oplever de den danske natur på kryds og tværs.

Referencer

Eksterne henvisninger

Film fra Danmark (administrationskategori)
Turistfilm fra Danmark
Danske film fra 1962

Hest på sommerferie


Nogometna zona Varaždin – Čakovec – Krapina, odnosno Zonska liga Varaždin – Čakovec – Krapina za sezonu 1979./80. je bila liga 5. stupnja Nogometnog prvenstva Jugoslavije.  Sudjelovalo je 14 klubova, a prvak je bio "Omladinac" iz Novog Sela Rok.

Ljestvica

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Unutarnje poveznice
 Međuopćinska liga Varaždin 1979./80.
 Liga Zagrebačke regije 1979./80.
 Zagrebačka zona 1979./80.
 Zagrebačka zona – skupina Kutina 1979./80.
 Zona ZO Bjelovar 1979./80.

Vanjske poveznice

Izvori
 Ivica Vukotić: VŽ nogomet, Varaždin, 1990., str. 96

1979-80 Varaždin-Čakovec-Krapina
Varaždin-Čakovec-Krapina
1979-80 VŽ-ČK-KR

Nogometna zona Varaždin – Čakovec – Krapina 1979./80.


Die Route nationale 606, kurz N 606 oder RN 606, war eine französische Nationalstraße, die von 1933 bis 1973 zwischen einer Straßenkreuzung mit der ehemaligen Nationalstraße 122 bei Cordes-sur-Ciel und der Stadt Albi verlief. Ihre Länge betrug 24 Kilometer.

Weblinks
 Route nationale française 606 auf WikiSara (französisch)

606

Route nationale 606


Pierce Brown () este un scriitor american de literatură științifico-fantastică.

Este cel mai cunoscut pentru scrierea seriei de romane Furia Roșie (Red Rising).

Lucrări scrise

Romane
Seria Red Rising - Furia Roșie
 Red Rising (2014)
 Furia Roșie, traducere de Iulia Pomagă
 Golden Son (2015)
 Furia Aurie, traducere de Iulia Pomagă
 Morning Star (2016)
 Furia Dimineții, traducere de Iulia Pomagă
 Iron Gold (2018)
 Furia de Fier, 2018, editura Paladin, traducere de Laura Ciobanu
 Dark Age (2019)

Benzi desenate
 Red Rising: Sons of Ares (2017)

Povestiri
 Star Wars: From a Certain Point of View - "Desert Son" (2017)

Note

Nașteri în 1988

Scriitori americani din secolul al XXI-lea
Scriitori americani de literatură științifico-fantastică
Oameni din Denver, Colorado

Pierce Brown


est un shōnen manga écrit par Yamada Kanehito et dessiné par Abe Tsukasa. Il est prépublié depuis le  dans le Weekly Shōnen Sunday, puis publié en volumes reliés par l'éditeur japonais Shōgakukan. La version française est éditée par Ki-oon depuis .

Une adaptation en anime produite par Madhouse est diffusée depuis le .

Synopsis
L'histoire suit l'elfe magicienne Frieren, une ancienne membre du groupe d'aventuriers qui a vaincu le roi des démons et restauré l'harmonie du monde après une quête de 10 ans. Ce groupe comptait : l'elfe magicienne Frieren, le héros humain Himmel, le guerrier nain Eisen et le prêtre humain Heiter. Avant de se séparer, ils observèrent la pluie de comètes à Era qui n'a lieu qu'une fois tous les 50 ans. Frieren accepta de les revoir une nouvelle fois, et avec un meilleur point de vue, la prochaine fois que le festival aurait lieu (50 ans plus tard, donc). Frieren partit ensuite pour traverser le monde à la recherche de connaissances sur la magie.

Frieren retourne à la capitale 50 ans plus tard, mais l'humanité a évolué et ses anciens compagnons ont tous vieilli. Après un dernier voyage pour voir la pluie de comètes, Himmel meurt de vieillesse. Durant les funérailles, Frieren se sent coupable de ne pas avoir tenté d'en apprendre plus sur lui. Frieren va ensuite visiter tous ses anciens compagnons. Elle accepte de prendre soin de Fern, une enfant adoptée et élevée par Heiter. Elle décide par la suite de voyager vers le nord lointain, l'endroit où les âmes des défunts résideraient, pour voir Himmel une nouvelle fois et lui faire ses adieux en lui exprimant ses sentiments. Frieren s'embarque donc dans un voyage avec Fern en essayant de lui communiquer sa passion pour la magie.

De par sa nature elfique, Frieren dispose d'une espérance de vie très longue, à l'origine de sa vision des années et des décennies bien différente de celle qu'ont ses anciens compagnons de voyage (une aventure de 10 ans avec son groupe lui semble n'avoir duré qu'un instant, seulement un centième de sa vie). Ponctuée de flashbacks, l'histoire s'étend donc sur une longue période. Elle ne se focalise cependant pas seulement sur Frieren, mais également sur le développement physique et psychologique des autres personnages.

Personnages

Le groupe de Frieren

C'est une mage qui était membre du groupe qui a vaincu le Roi Démon. Bien qu'elle semble très jeune, elle est née au sein d'une race d'elfes à longue vie et vit depuis plus de mille ans. Après le décès d'Himmel, un ancien membre de son groupe, Frieren regrette de ne pas l'avoir mieux connu pendant leurs dix années d'aventure. Elle se lance donc dans un nouveau voyage pour en apprendre davantage sur l'humanité. Elle voyage avec une apprentie mage nommée Fern. Il y a plus de mille ans, Frieren a été sauvée par la grande magicienne Flamme et est devenue son apprentie lorsque sa ville natale, une colonie elfique, a été attaquée par des démons.

La seule disciple de Frieren. C'est une orpheline de guerre, originaire d'un pays du Sud et qui a perdu ses parents. Elle a commencé à s'entraîner à la magie lorsqu'elle était enfant, sous la tutelle de Heiter, afin de devenir plus autonome. Elle a rencontré Frieren, qui venait rendre visite à Heiter, lorsqu'elle avait neuf ans. Plus tard, elle est devenue une magicienne de première classe après avoir réussi l'examen alors qu'elle était encore adolescente.

Élevé par Eisen, c'est un jeune guerrier qui accompagne Frieren dans son voyage. Il est puissant mais ne s'en rend pas compte.

Le groupe du Héros

C'est un humain membre du groupe des héros, qui est aujourd'hui décédé. C'était le héros du groupe et il se qualifiait lui-même de "bel homme". Après avoir assisté à une pluie de météorites avec Frieren, ils se sont promis de se revoir. Il est mort peu après que les deux se sont réunis cinquante ans plus tard.

Il s'agit d'un autre membre décédé du groupe de héros, qui était le prêtre du groupe. Il était alcoolique. Il a trouvé, adopté et élevé Fern après la dissolution du groupe.

Avec Frieren, il est l'autre membre vivant du groupe de héros. C'est un nain qui a une espérance de vie plus longue que les humains. Cependant, comme il n'avait pas les compétences et qu'il vieillissait, il décida de refuser l'invitation de Frieren de repartir à l'aventure.

Autres

Moine qui rejoint le groupe de Frieren durant son voyage. C'est un prêtre talentueux qui aime l'alcool, les cigarettes, les jeux d'argent et les femmes âgées.

C'est une magicienne légendaire à l'origine de la magie humaine. On dit qu'elle est une figure mythologique, et son existence est remise en question. Elle était la mentor de Frieren. Flamme a enseigné à Frieren une méthode de combat efficace qui consiste à dissimuler sa force magique afin de prendre ses adversaires par surprise et de les éliminer ainsi.

Une elfe qui vit depuis les temps anciens. Elle est une magicienne puissante et elle était l'instructrice de Flamme.

Manga

Le premier chapitre de Frieren est publié le  dans le Weekly Shōnen Sunday. Depuis, la série est éditée sous forme de volumes reliés par Shōgakukan et compte 11 tomes en . La version française est publiée par Ki-oon à partir du .

Liste des volumes

{{TomeBD
 | langage_unique = non
 | volume         = 7
 | sortie_1       =
 | isbn_1         = 978-4-09-850876-1
 | isbn_1_note    =  (édition standard)
 | isbn_1_2       = 978-4-09-943104-4
 | isbn_1_2_note  =  (édition limitée)
 | sortie_2       =
 | isbn_2         = 979-10-327-1310-5
 | isbn_2_note    =
 | chapitre       =  Chapitre 58 :
 Chapitre 59 :
 Chapitre 60 :
 Chapitre 61 :
 Chapitre 62 :
 Chapitre 63 :
 Chapitre 64 :
 Chapitre 65 :
 Chapitre 66 :
 Chapitre 67 :
 | extra          = Extra :  Au Japon, l'édition limitée contient un jeu de cartes à l'effigie des personnages de la série.
 | résumé         =
}}

|}

 Anime
En , sur la couverture du tome 9 de Frieren, une adaptation en animé est annoncée. Plus tard, il est révélé que la série sera produite par le studio Madhouse et réalisée par Keiichirō Saitō. Le scénario est supervisé par Tomohiro Suzuk tandis que Reiko Nagasawa est chargé du design des personnages.  compose la musique. La série est diffusée depuis le  avec un épisode spécial de deux heures dans le programme  de la chaîne Nippon TV. Elle sera diffusée par la suite sur la chaîne . La série sera répartie en deux cours.

Le générique de début est , interprété par Yoasobi, et le générique de fin est Anytime Anywhere par . Milet interprète également le générique de fin du premier épisode du nom de Bliss.

Crunchyroll diffuse la série en simulcast dans le monde entier, excepté en Asie. Depuis le , la plateforme diffuse également une version doublée en français de la série réalisée par leur studio de doublage Crunchyroll Production France, sous la direction artistique de Brigitte Lecordier, avec des dialogues adaptés par Maude Gillet.

 Liste des épisodes

|}

 Réception
En mars 2020, le manga comptait plus de 2 millions d'exemplaires en circulation. En février 2022, il comptait plus de 5,6 millions d'exemplaires en circulation. Le manga s'est classé  sur la liste Kono Manga ga sugoi! de Takarajimasha de 2021 pour les lecteurs masculins. Il s'est classé  sur la liste de 2022. La série s'est classée en 2e position du classement des "Nationwide Bookstore Employees' Recommended Comics of 2021" par les employés des librairies de 2021 établi par le site Honya Club. La série s'est classée  sur la liste des "Book of the Year" 2021 du magazine Da Vinci.Frieren a remporté le  Grand prix du manga en 2021. Le manga a reçu le New Creator Prize lors de la  édition du Prix culturel Osamu Tezuka en 2021. Le manga a été nominé pour le  Prix du manga Kōdansha dans la catégorie shōnen en 2021. Le manga a été également nominé pour les Next Manga Awards 2021 dans la catégorie sérialisation physique et s'est classé  sur 50 nominés.

Rebecca Silverman d'Anime News Network a donné au premier volume la note de A-. Silverman a fait l'éloge du concept de Frieren, le qualifiant d'"approche intéressante du genre fantastique". Elle a aussi commenté que le dessin n'est pas "tout à fait à la hauteur des émotions dégagées dans l'histoire" et que le personnage de Fern "manque de personnalité".

Wolfen Moondaughter de Sequential Tart a donné la note de 9/10 au premier volume. Moondaughter a mis en avant la nature "tranche de vie" de l'histoire, faisant également l'éloge de l'interaction entre les personnages et le travail artistique. Sheena McNeil, du même site, a donné la note de 7/10 au premier volume. McNeil a également comparé le rythme et l'ambiance de la série à Ailes Grises. Le Fandom Post l'a désigné comme le  meilleur manga de 2021.

 Notes et références
 Notes

 Références

 Sources

 Œuvres
Édition japonaise

Édition française

 Liens externes
 sur Weekly Shōnen Sunday''
 de l'anime

Série manga
Manga d'action
Manga d'heroic fantasy
Manga paru dans le Weekly Shōnen Sunday
Manga publié par Ki-oon
Manga des années 2020
Série d'animation japonaise
Animation réalisée par Madhouse
Série télévisée japonaise des années 2020
Série diffusée sur Crunchyroll

Frieren


Skarnjurt (Conium maculatum) er eitruð tvíær planta í gulrótarfjölskyldunni -Apiaceae. Náttúruleg heimkynni eru í Evrópu og Norður-Ameríku, en hefur síðar borist víðar svo sem til Vestur-Asíu, Ástralíu og Suður-Ameríku.

Jurtin er harðger og getur vaxið og þrifist á ólíkustu stöðum.

Úr jurtinni má vinna eitur, mun þannig Sókrates sér fyrirkomið hafa með skarnjurtarseið.

Sveipjurtaætt

Skarnjurt


Chamunda (sanskrt चामुण्डा, Cāmuṇḍā) — također poznata kao Chamundi, Chamundeshwari, Charchika i Rakta Kali — hinduistička je božica koja predstavlja strašan oblik Devi te je jedna od sedam Matrika (božice-majke), kao i pratiteljica božice-ratnice Durge. Chamundino ime je složenica imenâ demona Chande i Munde, koje je Chamunda ubila. Blisko je povezana s Kali, koja je također razarajući aspekt Devi, a neki ju štovatelji povezuju i s Parvati.

Za Chamundu se kaže da pohodi mjesta kremacije, kao i stabla smokvi.

Kult

U drevna vremena, Chamundi su prinošene ljudske žrtve, dok je danas u hinduizmu štovana pomoću životinjskih žrtvi i žrtvi u vinu. Božica je postala dio džainizma, ali tamo joj prinose žrtve u biljkama.

Ikonografija i mitologija
Često ju prikazuju s ogrlicom (mundamala) od lubanja ili odrubljenih glava. Prema hinduističkom tekstu Devi Mahatmya, Chamunda se pojavila kao Chandika Jayasundara iz obrve božice Kaushiki, koja je Durgina kći. Tekst Matsya Purana kaže da je Chamundu stvorio bog Šiva.

Izvori i bilješke

Hinduističke božice

Chamunda


Robert Benjamin « Rob » Ferriol, né le  aux États-Unis, est un pilote automobile américain. Il participe à des épreuves d'endurance aux mains de voitures de Grand tourisme dans des championnats tels que le WeatherTech SportsCar Championship et le IMSA Michelin Pilot Challenge et des épreuves telles que les 24 Heures du Mans.

Il est également le propriétaire de l'écurie américaine Hardpoint Motorsports.

A l'issue du WeatherTech SportsCar Championship 2021, Rob Ferriol a remporté le Bob Akin Award, lui donnant ainsi droit à une invitation aux 24 Heures du Mans 2022.

Carrière
En 2020, après avoir passé une première saison en IMSA Michelin Pilot Challenge au sein de l'écurie américaine Moorespeed, Rob Ferriol s'était ré-engagé dans ce championnat avec son écurie, le Hardpoint Motorsports. En cours de saison, en complément a son premier engagement, il avait également pris part, toujours avec son écurie, aux WeatherTech SportsCar Championship avec une Audi R8 LMS Evo. Le pilote américain Spencer Pumpelly faisait office de coach afin de développer les compétences de Rob Ferriol.

En 2021, Rob Ferriol avait poursuivi son engagement dans le championnat WeatherTech SportsCar Championship mais était associé pour cette saison avec la pilote britannique Katherine Legge afin de piloter une Porsche 911 GT3 R. Durant les manches longues du championnat, les pilotes Christina Nielsen, Earl Bamber, Andrew Davis et  se ont également piloté avec Rob Ferriol. A l'issue de la saison, Rob Ferriol a remporté le Bob Akin Award, lui donnant ainsi droit à une invitation aux 24 Heures du Mans 2022.

En 2022, comme la saison précédente, Rob Ferriol avait poursuivi son engagement dans le championnat WeatherTech SportsCar Championship avec la pilote britannique Katherine Legge. Stefan Wilson et Nick Boulle avaient rejoint l'équipage lors des manches longues du championnat. Rob Ferriol avait également honoré son invitation aux 24 Heures du Mans 2022.

Palmarès

Résultats en Championnat du monde d'endurance

* Saison en cours.

Résultats en WeatherTech SportsCar Championship

* Saison en cours.

Résultats en IMSA Michelin Pilot Challenge

Notes et références

Liens externes

  Rob Ferriol sur driverdb.com
  Rob Ferriol sur Racing Sportscars

Naissance en décembre 1976
Personnalité de l'United States Marine Corps
Pilote automobile américain
Pilote du Championnat unifié des voitures de sport
Pilote du Championnat du monde d'endurance
Pilote des 24 Heures de Daytona
Pilote des 12 Heures de Sebring
Pilote des 24 Heures du Mans

Rob Ferriol


الاتحاد التونسي للشغل هو منظمة نقابية تونسية منشقة عن الاتحاد العام التونسي للشغل وقد ظهرت في ديسمبر 1956م إلا أنها لم تستمر إلا بضعة أشهر. تأسست هذه المنظمة بدفع من الرئيس الحبيب بورقيبة الذي أزعجه صعود أحمد بن صالح مرة أخرى على رأس الاتحاد العام التونسي للشغل خلال مؤتمره المنعقد في سبتمبر 1956م. وكان من أبرز مؤسسيها الحبيب عاشور الذي تولى أمانتها العامة إلى جانب نقابيين آخرين من بينهم عبد العزيز بوراوي ومحمد كريّم.

تأسيسات سنة 1956 في تونس
منظمات مقرها في تونس
نقابات سابقة في تونس
نقابات عمالية أسست في 1956
نقابات عمالية انحلت في 1957

الاتحاد التونسي للشغل


Dodoma, Tanzanya'nın başkentidir. Kent, Tanzanya'nın orta kesiminde, bozkırların ortasında kurulmuştur.

Şehir hakkında
Dodoma, Tanzanya'nın başkentidir. Kent, 325.000 nüfusa sahiptir. 1996 yılında başkent oldu ve Tanzanya'nın 3. büyük şehridir. Ancak birçok hükûmet ofisi, önceki ulusal başkent olan Darüsselam şehrindedir. Dodoma'da üç etnik gurp vardır.
Gogo veya Wagogo, Warangi ve Sandawe kabileleri. Dodoma'da bir adet uluslararası havaalanı da mevcuttur.

Dodoma, Tanzanya'nın iç kesimlerinde yer alır. Yer şekilleri engebeli değildir. Ama iklimi genelde sıcak ve kurak geçer.Dodoma'da iki üniversite vardır. Biri St. Johns University of Tanzania'dır. Diğer üniversite ise The University of Dodoma'dır. Her iki üniversite de 2007 Eylül'de açılmıştır. İki üniversitede toplam olarak 1500 öğrenci vardır. Yeni dersliklerin ve kampüslerin açılmasıyla beraber 3-4 yıl sonra 40.000 öğrenci olması bekleniyor. Dodoma şehri, Almanlar tarafından Tanzanya merkezî demir yolunun inşası için kuruldu.

Resimler

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Roman Catholic Diocese of Dodoma
  Anglican Diocese of Central Tanganyika
 Dodoma Tanzania Health Development

Tanzanya'daki şehirler
Afrika'daki başkentler

Dodoma


Porto Rico participe aux Jeux olympiques d'hiver de 2022 à Pékin en Chine du 9 au . Il s'agit de sa huitième participation à des Jeux d'hiver.

Deux athlètes qui s'entraînent aux États-Unis dans le Rio Grande ont été pré-selectionnés par le comité national olympique

Athlètes engagés

Résultats

Skeleton

Kellie Delka est qualifiée, elle qui a également fait partie de la Team USA jusqu'en 2018

Ski alpin

William Flaherty, frère de Charles Flaherty qui avait représenté le pays aux Jeux de Pyeongchang, a réussi à décrocher un quota sur ces spécialités de slalom et slalom géant

Références

Voir aussi
Pays tropicaux aux Jeux olympiques d'hiver

Porto Rico
2022
2022 à Porto Rico

Porto Rico aux Jeux olympiques d'hiver de 2022


Le dème de Missolonghi, en  / Dímos Mesologgíou, est un ancien dème du district régional d'Étolie-Acarnanie, en Grèce-Occidentale. Depuis 2010, il est fusionné au sein du dème de la ville sainte de Missolonghi.

Selon le recensement de 2011, la population du dème compte .

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Dème en Grèce-Occidentale
Ancien dème en Grèce
Missolonghi

Dème de Missolonghi


لماذا نقاتل  هي سلسلة من سبعة أفلام دعائية أعدتها حكومة الولايات المتحدة خلال الحرب العالمية الثانية لتشرح لجنودها أسباب تورطها في الحرب، عُرضت الأفلام لاحقا على عامة الشعب الأمريكي لإقناعهم بدعم تدخل دولتهم في القتال.

سلسلة الأفلام

مراجع

أفلام أمريكية بالأبيض والأسود
أفلام الأرشيف الوطني الأمريكي السينمائي
أفلام باللغة الإنجليزية في عقد 1940
أفلام حربية عقد 1940
أفلام من إخراج فرانك كابرا
أفلام وثائقية أبيض وأسود
أفلام وثائقية أمريكية
أفلام وثائقية عقد 1940
أفلام وثائقية عن الحرب العالمية الثانية
دعاية خلال الحرب العالمية الثانية
سلاسل أفلام أمريكية
سلاسل أفلام

لماذا نقاتل (سلسلة أفلام)


13414 Grantham este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
13414 Grantham este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  în cadrul proiectului CSS. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,84 ua, o excentricitate de 0,06 și o înclinație de 1,2° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 13001-14000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1999
Centura de asteroizi

13414 Grantham


Rafael Shaffer () este un rabin român care îndeplinește funcția de rabin al comunității evreiești din București din anul 2011 și din 2017 funcția de Prim-Rabin al Comunităților Evreiești din România.

Biografie
René (Rafael) Shaffer, s-a născut la  Arad în 1957 într-o familie de medici, având și o soră, Eva.

Mama sa Erica, originară din Cernăuți, s-a refugiat la o mătușă în cartierul Fabric din Timișoara în 1944 odată cu intrarea trupelor sovietice în Bucovina. Tatăl său, Rubin Shaffer, s-a născut într-o localitate lângă Suceava și a urmat facultatea de medicină din Timișoara unde a cunoscut-o pe Erica. Ambii au absolvit medicina și au profesat ca pediatri la Arad timp de 20 de ani.

Ca și copil, René (Rafael) a fost inițiat în tainele limbii ebraice de bunicului său, ajungând să citească fluent chiar înainte de a merge la școală, urmând și niște cursuri pentru copii, la sfârșitul anilor '60, în comunitatea ebraică din Arad. În 1972, când terminase ciclul gimnazial la liceul "Ioan Slavici" (actualul "Moise Nicoară"), familiei i s-a permis să emigreze în Israel, după 22 de ani de așteptare.

În Israel, și-a schimbat prenumele în Rafael și s-a înscris la liceu direct în clasa a X-a. După absolvirea liceului a lucrat 8 ani ca programator în armată si la o mare firmă de informatică, urmând și studii serale de matematică, informatică și filozofie la Universitatea Bar-Ilan. La 28 de ani, în 1985, a decis să își dedice întreaga zi studiilor religiei și Bibliei ebraice (Tora) la Ieșiva (seminar religios), luându-și inițial un concediu fără plată de trei luni, dar a continuat apoi studiile timp de 25 de ani. Este căsătorit cu Eti Shaffer.

Rabin în comunitățile evreiești din România
În 2011 s-a prezentat la concurs pentru funcția de rabin în București, fiind ales în cele din urmă deși aparține unui curent profund tradiționalist.

Din 2017 a fost numit Prim-Rabin al Federației Comunităților Evreiești din Romania.

Note

Legături externe
 Rabin Rafael Shaffer, autor la Cancelaria Rabinică - Federația Comunităților Evreiești din România
 Prim Rabinul României, Rafael Shaffer: "În acele vremuri tulburi, pornirile rele și în special ura față de cel diferit au fost voit ațâțate și chiar îmbrăcate în eroicele haine ale unui fals patriotism", un interviu de Gabriel Andronache, Curierul de Iași, 29/06/2018.
Ascultă Vocile de Azi – Prim Rabinul României, Rafael Shaffer, Radio România Cultural, 13 iulie 2017

Nașteri în 1957
Evrei români
Rabini români
Arădeni
Oameni în viață
Români expatriați în Israel
Români reîntorși în România
Rabini din secolul al XXI-lea

Rafael Shaffer


Kirov Oblast () is a federal subject of Russia (an oblast) located in Eastern Europe. Its administrative center is the city of Kirov. As of the 2010 census, the population is 1,341,312.

Geography

Natural resources
The basis of the natural resources are forest (mostly conifers), phosphate rock, peat, furs, water and land resources. There are widespread deposits of peat and non-metallic minerals: limestone, marl, clay, sand and gravel, as well as the extremely rare mineral volkonskoite. In recent decades, in the east of the area revealed a minor recoverable oil reserves and deposits of bentonite clays. In the area is the largest in Europe Vyatsko-Kama deposit of phosphate rock. The area is rich in mineral springs and therapeutic mud. On the territory of Kumyonsky District is famous resort town of federal significance Nizhneivkino, which on treatment and rest come to residents of the Kirov region and many regions of Russia.

Hydrography
The region has a total length of 19753 River 66.65 kilometers. Northern Uvaly two separate river basins – the Severodvinsk and the Volga. Much of the area is occupied by the Vyatka River basin, a tributary of the Kama River in Tatarstan. At Kama is only in the upper reaches. To large flowing within the area are also river mole and Tansy, Luza, Cobra, Cheptsa.

The total number of lakes in the area of 4.5 thousand ponds With the total number of closed water area of 5.5 million. The largest lakes are: Akshuben – 85 hectares, the Oryol – 63 hectares, Muserskoe – 32 hectares. The deepest area of the pond Lezhninskoe Lake – 36.6 m.

History
In the late 19th and early 20th centuries, Vyatka remained a place of exile for opponents of the tsarist regime, including many prominent revolutionary figures. In 1920, a number of small southern and eastern districts (volosti) and villages were shifted from Vyatka as a result of the formation of the Tatar Autonomous Soviet Socialist Republic and the Mari and Votskaya (now the Udmurt Republic) autonomous regions.

The territory did not escape the Russian Civil War and intervention of 1918-1921. Then in 1921-1922, it was hit by famine, followed by a typhus epidemic in late 1922. The death rate doubled during those years. The postwar period was accompanied by rebuilding of the province on the basis of the New Economic Policy (NEP), which consisted of free trade, entrepreneurship, and private sector stimulation. However, the basic principles of the NEP never really took hold in agriculture, where the only effect was to reduce all the peasants to the same level, or in industry.

The country's first office of the International Organization for Aid to Fighters of the Revolution (IOAR) began operations here in January 1923.

The administrative and territorial reforms of 1929 eliminated the old division of the country into provinces and districts (Uezd, Volost) and introduced a new system of division into regions, territories, and districts (raiony). Vyatka Province was abolished, and its territory became part of Nizhny Novgorod Oblast. The city of Vyatka became a district center.

On December 5, 1934, the Presidium of the All-Russian Central Executive Committee (VTsIK) passed a resolution renaming the city from Vyatka to Kirov, and Kirov Oblast was formed on December 7. It included the Udmurt Autonomous Region, 37 districts (raiony) of Gorki Region (which had formerly been part of Vyatka Province), as well as Sapapulsky and Votkinsky districts of Sverdlovsk Region. Following the adoption of the new Constitution in 1936, Kirov Territory was transformed into Kirov Region and the Udmurt Autonomous Soviet Socialist Republic (ASSR) was separated from it..

On 30 October 1997, Kirov, alongside Astrakhan, Murmansk, Ulyanovsk, and Yaroslavl, signed a power-sharing agreement with the government of Russia, granting it autonomy. The agreement would be abolished on 24 January 2002.

Administrative divisions

Kirov Oblast was formed on December 7, 1934. It is divided administratively into 39 districts, 6 cities under oblast jurisdiction, 13 town under district jurisdiction, 58 urban-type settlements, and 580 selsoviets.

Economy

Kirov Oblast is part of the Volga–Vyatka economic district located in the central part of European Russia in the Volga and Vyatka river basins. Its economic complex had already begun forming and developing before the Revolution, in large part because of the transfer points and trading posts located in Vyatka, which later led to the formation of large trading centers. Agriculture was the priority sector at first, but starting in 1940, there was an upsurge in development of an industrial complex, especially the engineering, metalworking, and chemical industries.

Kirov Oblast is part of the Volga–Vyatka agricultural zone, where more than half of the area sown in grain is located in Kirov Oblast itself. Agricultural land occupies 27% of the region's territory. The most important grain crops are winter and spring wheat and rye. Barley and oats are grown for fodder. Increased specialization in the production of more promising fodder crops like winter rye, barley, oats that are most suited to the Oblast's climatic conditions is anticipated in the future. Potatoes are also extensively cultivated.

Transportation
The Dymnoye peat railway operates in Verkhnekamsky District
The Gorokhovskoye peat railway operates in Kotelnichsky District
The Otvorskoye peat railway operates in Kotelnichsky District
The Pishchalskoye peat railway operates in Orichevsky District
The Kobrinskaya narrow-gauge railway for hauling felled logs operates in Murashinsky District
The Oparinskaya narrow-gauge railway for hauling felled logs operates in Oparinsky District

Politics
During the Soviet period, the high authority in the oblast was shared between three persons: The first secretary of the Kirov CPSU Committee (who in reality had the biggest authority), the chairman of the oblast Soviet (legislative power), and the Chairman of the oblast Executive Committee (executive power). Since 1991, CPSU lost all the power, and the head of the Oblast administration, and eventually the governor was appointed/elected alongside elected regional parliament.

The Charter of Kirov Oblast is the fundamental law of the region. The Legislative Assembly of Kirov Oblast is the province's standing legislative (representative) body. The Legislative Assembly exercises its authority by passing laws, resolutions, and other legal acts and by supervising the implementation and observance of the laws and other legal acts passed by it. The highest executive body is the Oblast Government, which includes territorial executive bodies such as district administrations, committees, and commissions that facilitate development and run the day to day matters of the province. The Oblast administration supports the activities of the Governor who is the highest official and acts as guarantor of the observance of the oblast Charter in accordance with the Constitution of Russia.

Demographics
Population:

Settlements

Vital statistics for 2022:
Births: 9,047 (7.4 per 1,000)
Deaths: 19,003 (15.5 per 1,000)

Total fertility rate (2022):
1.50 children per woman

Life expectancy (2021):
Total — 69.73 years (male — 64.80, female — 74.68)

Ethnic Composition (2010):
Russians – 91.9%
Tatars – 2.8%
Mari people – 2.3%
Udmurts – 1%
Ukrainians – 0.6%
Others – 1.4%
35,385 people were registered from administrative databases, and could not declare an ethnicity. It is estimated that the proportion of ethnicities in this group is the same as that of the declared group.

Religion

According to a 2012 survey 40.1% of the population of Kirov Oblast adheres to the Russian Orthodox Church, 5% are unaffiliated generic Christians, 1% are Orthodox Christian believers not belonging to churches or members of non-Russian Orthodox churches, 1% are adherents to Islam, 1% to the Old Believers. In addition, 33% of the population deems itself to be "spiritual but not religious", 13% is atheist, and 5.9% follows other religions or did not give an answer to the question.

See also
List of Chairmen of the Kirov Oblast Duma

References

Notes

Sources

"СССР. Административно-территориальное деление союзных республик. 1987." (USSR. Administrative-Territorial Structure of the Union Republics. 1987) / Составители В. А. Дударев, Н. А. Евсеева. – М.: Изд-во «Известия Советов народных депутатов СССР», 1987. – 673 с.

External links

States and territories established in 1936

Kirov Oblast


Juvrecourt ist eine französische Gemeinde mit  Einwohnern (Stand ) im Département Meurthe-et-Moselle in der Region Grand Est. Sie gehört zum Arrondissement Lunéville und zum Gemeindeverband Pays du Sânon.

Geografie
Juvrecourt liegt auf 240 m Meereshöhe, etwa 20 Kilometer nördlich der Stadt Lunéville und etwa 30 Kilometer ostnordöstlich der Stadt Nancy. Im Norden grenzt das Gebiet der Gemeinde an das Département Moselle.

Das Gemeindegebiet umfasst einen Abschnitt des Loutre-Noire-Tales. Nördlich und südlich des Talbereiches steigt das Terrain allmählich an. Im Nordwesten leitet der Geländerücken Haut des Monts sowie das große Waldgebiet Forêt Domaniale de Bezange-la-Grande zum Seilletal über. Bis auf ein Waldstück im Norden (Bois Saint-Piamont) wird das Gemeindeareal durch große Ackerflächen geprägt.

Nachbargemeinden von Juvrecourt sind Moyenvic im Norden, Xanrey im Osten, Bezange-la-Petite im Südosten (Berührungspunkt), Réchicourt-la-Petite im Süden, Arracourt im Südwesten sowie Vic-sur-Seille im Nordwesten.

Geschichte

Der Ortsname stammt vermutlich vom gallischen gabros (=Ziege) mit dem häufig auftretenden Zusatz court (lateinisch curtis für Hof). Er änderte sich im Lauf der Jahrhunderte von Givricourt (1152) über Geveroucourt (1178), Gievrecourt, Gyevrecourt, Gieuvercourt (1476), Gieuvrecourt (1553) und Givrecourt (1600) zum heutigen Juvrecourt.

Die Gemeinde führt das ehemalige Wappen der Familie Aubertin, der ehemaligen Herren von Bathelémont und Juvrecourt. Dem Wappen hinzugefügt wurde ein silbernes Kreuz auf blauem Grund; es nimmt Bezug auf die örtliche Kreuzerhöhungskirche.

Das Dorf Juvrecourt lag von 1871 bis 1914 an der Grenze zum Deutschen Reich. Vor dem Deutsch-Französischen Krieg gehörte es zum Kanton Vic-sur-Seille. Nach dem Vertrag von Frankfurt entstand aus dem südlichen Teil dieses Kantons der neue Kanton Arracourt, der bei Frankreich verblieb und zu dem auch Juvrecourt gehört.

Bevölkerungsentwicklung

Im Jahr 1876 wurde mit 227 Bewohnern die bisher höchste Einwohnerzahl ermittelt. Die Zahlen basieren auf den Daten von annuaire-mairie und INSEE.

Sehenswürdigkeiten
In der Kreuzerhöhungskirche (Église de l'exaltation de la Sainte Croix) befindet sich eine 88 cm hohe Pietà aus Holz. Diese Skulptur stammt aus der Zeit um 1510 und wird einem Schüler von Tilman Riemenschneider zugeschrieben. Sie ist als Monument historique klassifiziert.

Wirtschaft und Infrastruktur
Die Landwirtschaft spielt nach wie vor eine bedeutende Rolle in Juvrecourt. In Juvrecourt sind drei Landwirtschaftsbetriebe ansässig (Getreideanbau, Schweinehaltung)

In der nördlichen Nachbargemeinde Moyenvic treffen die Fernstraßen aus Lunéville, Sarrebourg, Metz und Nancy aufeinander.

Belege

Weblinks

 Fotos der Kreuzerhöhungskirche
 Luftbilder von Juvrecourt

Ort in Grand Est

Juvrecourt


Životopis
Goran Jerković (Slavonski Brod, 29. prosinca 1968.) hrvatski dirigent, glazbeni pedagog i organizator.
Osnivač, dirigent i umjetnički voditelj Komornog zbora "Ivan Filipović".

Od lipnja 2016. godine ravnatelj je Centra za kulturu i informacije Maksimir (CKIM)

Diplomirao je na Muzičkoj akademiji u Zagrebu, a usavršavao se na Ljetnoj akademiji za zborsko dirigiranje u Wernigerodeu (Njemačka). Majstorski tečaj za zborsko dirigiranje završio je u sklopu Nacionalnog simpozija u Vancouveru (Kanada) u klasi Jona Washburna, dirigirajući pritom istaknutim profesionalnim zborom Vancouver Chamber Choir. Kao aktivni polaznik brojnih seminara usavršavao se kod svjetskih uglednika zborskog muziciranja (Peter Phillips, The King's Singers, Alastair Hume, Katalin Kiss, Klaus-Jürgen Etzold…).

Dobitnik je međunarodne stipendije Musica Mundi Choral Academy. Kao dirigent Komornog zbora "Ivan Filipović" dobitnik je brojnih nagrada osvojenih u Hrvatskoj (Zagreb, Split), ali i na prestižnim međunarodnim zborskim natjecanjima i festivalima (Bremen, Budimpešta, Istanbul, New York, Rim, Verona, Xiamen). Predavač je i voditelj seminara za dirigente i zborovođe u Hrvatskoj.

Vrlo intenzivno njeguje a cappella zborsku literaturu, posvećujući posebnu pažnju izboru programa te oblikovanju zvuka zbora. Predstavio se uspješnim nastupima oratorijskih djela, koja ranije nisu bila izvođena u Hrvatskoj: Dettingen Te Deum G. F. Händela uz Barrocade Israeli Baroque Collective na Varaždinskim baroknim večerima, te Membra Jesu nostri D. Buxtehudea. Uz brojne održane koncerte i natjecanja u Hrvatskoj i inozemstvu posebno se ističu i vrlo uspješne koncertne turneje u Izraelu i Tajvanu, te nekoliko zanimljivih i vrijednih tematskih koncerata (Duhovna a cappella glazba starih i suvremenih skladatelja; Zagrebački barokni festival – Hrvatska i talijanska a cappella glazba; Ciklus Cantabile – Hrvatska zborska glazba...).

Vanjske poveznice
 http://kzif.hr/
 https://www.facebook.com/KZIvanFilipovic/
 https://www.youtube.com/user/ChoirFilipovic
 http://www.vecernji.hr/glazba/komorni-zbor-ivan-filipovic-pjeva-un-u-1011088
 http://www.vivaldimetalproject.com/goran-jerkovic-choir-conductor/

Hrvatski dirigenti
Životopisi, Slavonski Brod

Goran Jerković (dirigent)


Hrvoje Grgić, hrvatski je gitarist, otac gitarista Zlatka Josipa Grgića. Iz klase je poznatog austrijskog glazbenika Lea Witoszynskog.

Izvori

Hrvatski gitaristi

Hrvoje Grgić


Emergent may refer to:

 Emergent (album), a 2003 album by Gordian Knot
 Emergent (software), Neural Simulation Software
 Emergent BioSolutions, a multinational biopharmaceutical company headquartered in Gaithersburg, Maryland, USA
 Emergent properties, when simple entities interact to produce more complex ones
 Any of the group of trees growing above the canopy in a rainforest

See also
 Emergence (disambiguation)
 Emergentism

Emergent


Crkva sv. Nikole u gradiću Hvaru, zaštićeno kulturno dobro.

Opis dobra
Groblje je uređeno u prvoj polovini 19. stoljeća na mjestu augustinskog samostana sv. Nikole u Hvaru, poslije ukidanja mogućnosti ukopa u crkvama ili uz crkve. U središtu groblja je crkva sv. Nikole, izvorno apsida augustinske crkve. Staro hvarsko groblje s crkvom sv. Nikole slojevito je kulturno dobro koje obuhvaća nekoliko povijesnih slojeva, ostatke gotičke crkve sv. Nikole, samostan augustinaca iz XV. st. te staro groblje s nadgrobnim spomenicima druge polovine XIX. st.

Zaštita
Pod oznakom Z-5810 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "sakralna graditeljska baština".

Izvori

Zaštićene sakralne građevine u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Nikola
Hvar

Crkva sv. Nikole u Hvaru


Cumhuriyet, siyasi gücün halk ve temsilcileri tarafından paylaşıldığı bir devlet yönetim şeklidir ve bununla birlikte monarşinin zıttıdır.

Bir cumhuriyette temsil, genel vatandaşlar tarafından serbestçe seçilebilir veya seçimle belirlenebilir. Birçok tarihi cumhuriyette, temsil kişisel statüye dayanmış ve seçimlerin rolü sınırlı olmuştur. Bu durum günümüzde de geçerlidir; resmi adlarında "cumhuriyet" kelimesini kullanan 159 devlet (2017 itibarıyla) ve diğer cumhuriyet olarak kurulmuş devletler, temsil hakkını ve seçim sürecini dar bir şekilde sınırlayan devletler arasında yer almaktadır.

Bu terim, MÖ 509'da kralların devrilmesinden MS 27'de İmparatorluğun kurulmasına kadar süren Antik Roma Cumhuriyeti'nin anayasasına atıfta bulunarak modern anlamını geliştirmiştir. Bu anayasa, etkili bir şekilde güç sahibi olan zengin soylulardan oluşan bir Senato; magistraları seçme ve yasaları kabul etme yetkisine sahip tüm özgür vatandaşların katıldığı birkaç halk meclisi; ve çeşitli türde sivil ve siyasi yetkilere sahip bir dizi magistratlıktan oluşuyordu.

Genellikle bir cumhuriyet, tek bir egemen devlet olsa da, cumhuriyet olarak adlandırılan alt ulusal devlet varlıkları veya doğası itibarıyla cumhuriyetçi olarak tanımlanan hükümetler de bulunmaktadır.

Tanım
Terim, Yunanca politeia kelimesinin Latin çevirisinden kaynaklanmaktadır. Cicero, diğer Latin yazarları arasında, politeia'yı res publica olarak çevirdi ve Rönesans bilginleri tarafından "republic" (veya çeşitli Avrupa dillerinde benzer terimler) olarak çevrildi.

Politeia terimi hükümet biçimi, polity veya rejim olarak çevrilebilir ve bu nedenle modern "cumhuriyet" kelimesi gibi her zaman belirli bir rejim türü için kullanılmayan bir kelimedir. Plato'nun politik bilim üzerine büyük çalışmalarından biri Politeia olarak adlandırılmıştı ve İngilizce'de bu nedenle Cumhuriyet olarak bilinir. Ancak başlık dışında, Cumhuriyet'in modern çevirilerinde politeia için alternatif çeviriler de kullanılır.

Ancak, Politika adlı eserinin III. Kitabında, Aristoteles'in, politeia teriminin daha spesifik bir şekilde kullanılabileceğini belirttiği görünüyor: "Vatandaşlar genel olarak halkın iyiliği için yönettiğinde, bu tüm hükümetler için ortak adı olan politeia olarak adlandırılır". Ayrıca, klasik Latincede, "republic" terimi genel anlamda herhangi bir rejimi ifade etmek için veya halkın iyiliği için çalışan hükümetlere özgü bir şekilde kullanılabilir.

Orta Çağ'ın sonlarına doğru, Kuzey İtalya'da birçok şehir devleti komün veya signoria temelli hükümetlere sahipti. Giovanni Villani gibi yazarlar, bu devletlerin doğasını ve diğer rejim türlerinden farklarını anlatmaya başladılar. Devletleri tanımlamak için libertas populi, özgür bir halk gibi terimler kullandılar. 15. yüzyılda, Antik Roma yazılarına olan yenilenmiş ilgi, yazarların klasik terimleri tercih etmelerine neden oldu. Monarşi dışındaki devletleri tanımlamak için yazarlar (özellikle Leonardo Bruni), Latin deyişi res publica'yı benimsedi.

Bruni ve Machiavelli, res publica terimini Kuzey İtalya'daki monarşi olmayan devletleri tanımlamak için kullandılar. Ancak, res publica teriminin orijinal Latincede bir dizi ilişkili anlamı vardır. Terim, kelimenin tam anlamıyla "halk işi" olarak çevrilebilir. Roma yazarları tarafından genellikle devleti ve hükümeti ifade etmek için kullanılmıştır, hatta Roma İmparatorluğu döneminde bile.

Sonraki yüzyıllarda, İngilizce "commonwealth" kelimesi res publica'nın bir çevirisi olarak kullanılmaya başlandı ve İngilizcede kullanımı Romalıların res publica terimini nasıl kullandıklarına benzerdi. Özellikle Oliver Cromwell'in Koruyuculuk döneminde, "commonwealth" kelimesi yeni monarşi olmayan devleti tanımlamak için en yaygın terim olarak kullanılırken, "republic" terimi de yaygın bir şekilde kullanılmıştır. Benzer şekilde, Lehçede terim "rzeczpospolita" olarak çevrildi, ancak bu çeviri şu anda yalnızca Polonya ile ilgili olarak kullanılmaktadır.

Günümüzde, "cumhuriyet" terimi genellikle bir hükümet sistemini ifade eder ve bu sistem, gücünü miras veya ilahi hak gibi başka bir temelden değil, insanlardan alır.

Tarih
Klasik Yunanistan ve Roma'da geliştirilen felsefi terminolojiye rağmen, Aristoteles tarafından zaten özetlenmiş olan Yunanistan'da değil, Orta Doğu'da da birçok farklı anayasaya sahip şehir devleti uzun bir tarihe sahipti. Klasik dönemden sonra, Orta Çağ'da, Venedik gibi birçok özgür şehir yeniden gelişti.

Klasik cumhuriyetler

Modern "cumhuriyet" türü, klasik dünyada bulunan herhangi bir devlet türünden farklıdır. Klasik dönemde hala "cumhuriyet" olarak adlandırılan birkaç devlet bulunmaktadır. Buna antik Atina ve Roma Cumhuriyeti dahildir. Bu devletlerin yapıları ve yönetimleri, modern herhangi bir cumhuriyetten farklıyken, klasik, ortaçağ ve modern cumhuriyetlerin tarihsel bir süreklilik oluşturup oluşturmadığına dair bir tartışma da vardır. J. G. A. Pocock, farklı bir cumhuriyetçi geleneğin klasik dünyadan günümüze kadar uzandığını savunmuştur. Diğer bazı bilim adamları bu konuda farklı görüşlere sahip. Örneğin, Paul Rahe, klasik cumhuriyetlerin modern herhangi bir ülkedekilerle az bağlantısı olan bir hükümet biçimi olduğunu savunuyor.

Klasik cumhuriyetlerin siyasi felsefesi, sonraki yüzyıllar boyunca cumhuriyetçi düşünceyi etkiledi. Machiavelli, Montesquieu, Adams ve Madison gibi cumhuriyetleri savunan filozoflar ve politikacılar, çeşitli rejim türlerini tanımlayan klasik Yunan ve Latin kaynaklarına yoğun bir şekilde dayandılar.

Aristoteles'in Politika adlı kitabı çeşitli hükümet biçimlerini tartışıyor. Aristoteles, politeia olarak adlandırdığı bir şekli, diğer şekillerin bir karışımından oluşan bir sistem şeklinde belirledi. Bu, ideal hükümet biçimlerinden biriydi. Polybius, bu fikirlerin birçoğunu genişletti ve yine karışık hükümet fikrine odaklandı. Bu geleneğin en önemli Roma eseri Cicero'nun De re publica'sıdır.

Zamanla, klasik cumhuriyetler imparatorluklar haline geldi veya imparatorluklar tarafından fethedildi. Çoğu Yunan cumhuriyeti, Büyük İskender'in Makedonya İmparatorluğu tarafından ilhak edildi. Roma Cumhuriyeti, Kartaca gibi cumhuriyetler olarak kabul edilebilecek diğer Akdeniz devletlerini fethederek büyük bir şekilde genişledi. Roma Cumhuriyeti kendisi daha sonra Roma İmparatorluğu haline geldi.

Diğer antik cumhuriyetler
Pre-klasik şehir devletlerine atıfta bulunmak için "cumhuriyet" terimi sıkça kullanılmaz, özellikle Graeco-Roman etkisi altındaki Avrupa dışında kalmış bölgelerde. Ancak, Avrupa dışındaki bazı erken dönem devletlerin, bugün bazen cumhuriyetlere benzer olarak kabul edildiği hükümetleri vardı.

Orta Doğu'da, Doğu Akdeniz'in birçok şehri, kolektif yönetim başarısına ulaştı. Cumhuriyet şehir devletleri, MÖ 11. yüzyıldan başlayarak Levant kıyısı boyunca Fenike'de yaygınlaştı. Antik Fenike'de Shophet kavramı, Roma konsülüne çok benziyordu. Pers egemenliği altında (M.Ö. 539-332), Tire gibi Fenike şehir devletleri, kral sistemini ortadan kaldırdı ve "6 yıllık kısa görev süreleri boyunca iktidarda kalan suffetes (hakimler) sistemi" ni benimsedi. Arwad, bir monark yerine halkın egemen olarak tanımlandığı, bilinen en eski cumhuriyet örneklerinden biri olarak gösterilmiştir. Yahudi Yargıçlar dönemi Birleşik Monarşi öncesi İsrailoğulları konfederasyonu da bir cumhuriyet türü olarak kabul edilmiştir. Günümüz Nijerya'sında Igbo halkının yönetim sistemi, "doğrudan ve katılımcı demokrasi" olarak tanımlanmıştır.

Hint Yarımadası
Erken cumhuriyet kurumları bağımsız gaṇasaṅghalardan geliyor - gaṇa "kabile" ve saṅgha "meclis" anlamına geliyor - MÖ 6. yüzyıldan bu yana var olabilirdi ve bazı bölgelerde Hindistan'da MS 4. yüzyıla kadar sürmüştür. Ancak, bu konuda kanıtlar yaygın değildir ve o döneme ait saf tarihi kaynak mevcut değildir. İndya'yı (şimdiki Pakistan ve Kuzeybatı Hindistan) ele geçirdiği dönemden iki yüzyıl sonra yazmış olan Yunan tarihçi Diodorus, ayrıntı vermeden, Hindistan'da bağımsız ve demokratik devletlerin var olduğunu belirtiyor. Modern bilim adamları, MÖ 3. yüzyılda demokrasi kelimesinin ve sonrasında düşüş yaşadığını ve doğası ne olursa olsun herhangi bir özerk devleti ifade edebileceğini belirtiyorlar.

Gaṇa'nın ana özellikleri arasında bir hükümdar, genellikle raja adıyla bilinen ve tartışma kurulu olan bir meclis yer alıyor. Meclis düzenli olarak toplanıyordu. Tüm önemli devlet kararlarını tartışırdı. En azından bazı devletlerde, katılım tüm özgür erkeklere açıktı. Bu kurum ayrıca tam mali, idari ve yargı yetkisine sahipti. Adı bile nadiren geçen diğer memurlar, meclisin kararlarına uyarlardı. Gaṇa tarafından seçilen hükümdar, görünüşe göre her zaman Kshatriya Varna'nın soylu sınıfından bir aileye aitti. Hükümdar, aktivitelerini meclisle koordine ederdi; bazı devletlerde, diğer soyluların bir konseyi ile bunu yapardı. Licchavis'in 7,077 raja'dan oluşan en önemli ailelerin başındaki yönetim organı vardı. Öte yandan, Gautama Buddha dönemi boyunca Shakyas, Koliyas, Mallakas ve Licchavis, meclisin tüm zengin ve fakir erkeklere açık olduğu bir yönetim şekline sahiptiler. Kusinagara şehrinde merkezlenen Mallakas ve Vaishali şehrinde merkezlenen Vajjika (veya Vṛjika) Birliği gibi erken dönem "cumhuriyetler" veya gaṇasaṅgha, MÖ 6. yüzyıldan bu yana varlığını sürdürmüştür ve bazı bölgelerde MS 4. yüzyıla kadar devam etmiştir. Vajji Mahajanapada'nın hükümdarlık konfederasyonundaki en ünlü klan Licchavis klanıydı. Magadha krallığı, Rajakumara topluluğu gibi cumhuriyet topluluklarını içeriyordu. Köyler, yerel şeflerinin Gramaka adı verilen kendi meclislerine sahipti. Yönetimleri, yürütme, yargı ve askeri işlevlere ayrılmıştı.

Bu hükümetleri en iyi nasıl tarif edileceği konusunda, bilginler farklı görüşler belirtmektedirler ve kanıtların belirsiz, aralıklı niteliği geniş anlaşmazlıklar için izin verir. Bazıları toplantıların merkezi rolünü vurgular ve dolayısıyla onları demokrasiler olarak övüyor; diğer bilim adamları liderliğin üst sınıf hakimiyetine ve toplantının kontrol edilebilirliğine odaklanır ve bir oligarşi veya aristokrasi olarak görür. Toplantının açık gücüne rağmen, bileşimi ve katılımının gerçekten popüler olup olmadığı henüz belirlenmemiştir. Bu, verimli bir şekilde yönetmek için hükümdarlara antik el kitabı olan Arthashastra'da yansıtılmaktadır. Saṅghalarla nasıl başa çıkılacağına dair bir bölüm içerir, bu da soylu liderleri manipüle etme hakkında hükümler içerir, ancak vatandaşların kütlesini nasıl etkileyebileceğine dair hiçbir şey söylemez, "ganesanha" nın daha çok bir aristokratik yönetim veya oligarşik cumhuriyet olduğunu, "demokrasi" den daha fazla ifade eder.

İzlanda Cumhuriyeti
İzlanda Cumhuriyeti, 930 CE'de Norveç'ten kaçan mülteciler tarafından kuruldu. Norveç Kralı Harald Fairhair'in ülkeyi birleştirmesi sonrasında meydana gelen amaçsızlıktan kaçanlar İzlanda'ya yerleşti. Cumhuriyet, şefler tarafından yönetilen bir dizi klanlardan oluşuyordu ve Althing, alt mahkemelerden temyiz edilen anlaşmazlıkların çözüldüğü bir parlamento ve yüksek mahkeme karışımıydı, yasalar belirlendi ve ulusal öneme sahip kararlar alındı. Bunlardan biri, 1000 yılındaki İzlanda Hristiyanlaştırmasıydı. Althing, tüm İzlandalıların Hristiyanlığa vaftiz edilmesi gerektiğini bildirdi ve putperest ritüellerin kutlanmasını yasakladı. İzlanda Cumhuriyeti'nin resmi bir lideri yoktu - bu, diğer devletlerin çoğunun aksineydi.

13. yüzyılda, Sturlung Çağı'nda, İzlanda Cumhuriyeti, savaşan klanlar arasındaki uzun çatışmalar nedeniyle zarar görmeye başladı. Bununla birlikte, Norveç Kralı Haakon IV'ün İzlandalıların Norveç "ailesi" ne yeniden katılması için baskısı, İzlanda şeflerinin 1262'de Gamli sáttmáli ("Eski Antlaşma") nın imzalanmasıyla Haakon IV'ü kral olarak kabul etmelerine yol açtı. Bu, Cumhuriyet'in sonunu getirdi. Ancak Althing, hemen hemen 800 yıl sonra hala İzlanda'nın parlamentosudur.

Merkantilist (Ticari) cumhuriyetler

Avrupa'da, Orta Çağ'ın sonlarında birçok küçük devlet, cumhuriyet hükümet sistemlerini benimsediğinde yeni cumhuriyetler ortaya çıktı. Bu genellikle küçük, ancak zengin, ticaret devletleri idi, Akdeniz deniz ticaret cumhuriyetleri gibi ve tüccar sınıfı önem kazanmıştı. Knud Haakonssen, Rönesans döneminde, toprağa dayalı bir elitin kontrolünde olan devletlerin monarşiler olduğu ve ticari elitin kontrolünde olan devletlerin cumhuriyetler olduğu şeklinde Avrupa'nın bölündüğünü belirtmiştir.

İtalya, Avrupa'nın en yoğun nüfuslu bölgelerinden biriydi ve aynı zamanda en zayıf merkezi hükümete sahip olanlardan biriydi. Bu nedenle, birçok şehir önemli ölçüde bağımsızlık kazandı ve komün şeklinde yönetim biçimlerini benimsedi. Feodal kontrolünden tamamen bağımsız olan İtalyan şehir devletleri, kırsal bölgelerin kontrolünü ele geçirerek genişledi. En güçlü iki şehir devleti Venedik Cumhuriyeti ve rakibi Cenova Cumhuriyeti idi. Her ikisi de büyük ticaret limanlarıydı ve Akdeniz'in büyük bir bölümünü kontrol etmek için deniz gücünü kullanarak daha da genişledi. İlk kez İtalya'da, cumhuriyetleri savunan bir ideoloji gelişti. Bartholomew of Lucca, Brunetto Latini, Padova'lı Marsilius ve Leonardo Bruni gibi yazarlar, Orta Çağ şehir devletlerini Yunanistan ve Roma mirasının mirasçıları olarak gördüler.

Avrupa genelinde önemli ticaret şehirlerinde zengin bir tüccar sınıfı gelişti. Servetleri olmasına rağmen, kırsal toprak sahiplerinin hakim olduğu feodal sistemde çok az güce sahiptiler ve Avrupa genelinde kendi ayrıcalıklarını ve yetkilerini savunmaya başladılar. Fransa ve İngiltere gibi daha merkeziyetçi devletler, sınırlı şehir şartnameleri verdi.

Daha gevşek yönetilen Kutsal Roma İmparatorluğu'nda, en büyük 51 kasaba özgür imparatorluk şehirleri haline geldi. Hala Kutsal Roma İmparatorluğu'nun egemenliği altında olsalar da, çoğu yerel olarak güçlerini elinde tuttu ve cumhuriyet hükümet şekillerini benimsedi. İsviçre'nin önemli ticaret şehirleri de imparatorluk doğrudan yönetimi haklarını korumuşlardır. İsviçre'nin alp kasaba ve köyleri coğrafyadan kaynaklı olarak merkezi kontrolün dışında kalmıştır. İtalya ve Almanya'nın aksine, kırsal alanların büyük bir bölümü feodal baronlar tarafından kontrol edilmiyordu, bağımsız çiftçiler tarafından kontrol ediliyordu ve onlar da topluluk merkezli yönetim biçimlerini kullanıyorlardı. Habsburglar bölge üzerinde kontrolü yeniden sağlamayı denediğinde, hem kırsal çiftçiler hem de şehir tüccarları ayaklandı. İsviçreliler zafer kazandı ve İsviçre Konfederasyonu ilan edildi. İsviçre bugüne kadar cumhuriyet hükümet şeklini korumuştur.

Rusya'da da güçlü bir tüccar sınıfına sahip olan iki şehir - Novgorod ve Pskov - sırasıyla 12. ve 13. yüzyıllarda cumhuriyet hükümetlerini benimsediler. Ancak cumhuriyetler, 15. yüzyılın sonunda ve 16. yüzyılın başında Rusya tarafından fethedilince sona erdi.

Bu erken cumhuriyetlerin hükümet şeklinin egemen biçimi, seçkin patriciaların sınırlı bir konseyi tarafından kontrol edilmesiydi. Seçimlerin yapıldığı yerlerde, oy kullanacak ve aday olacak kişileri hem mülk sahipliği koşulları hem de lonca üyeliği sınırlıyordu. Birçok devlette doğrudan seçimler yapılmadı ve konsey üyeleri ya soylulardan oluşuyordu ya da mevcut konsey tarafından atanıyordu. Bu, nüfusun büyük çoğunluğunu siyasi güçsüzlüğe bıraktı ve alt sınıfların ayaklanmaları sıkça oldu. Geç Orta Çağ'da, Kutsal Roma İmparatorluğu'nun kasabalarında 200'den fazla ayaklanma yaşandı. İtalya'da da benzer ayaklanmalar yaşandı, özellikle Floransa'daki Ciompi Ayaklanması önemliydi.

Avrupa dışındaki merkantilist cumhuriyetler
Selçuklu Hanedanı'nın çöküşü ve Türk Anadolu Beyliklerinin kurulmasını takiben, Ahiler, bazen İtalyan ticaret cumhuriyetleriyle karşılaştırılan Ankara merkezli bir devlet kurdu.

Kalvinist cumhuriyetler

Klasik yazarlar İtalya cumhuriyetlerinin başlıca ideolojik kaynakları olurken, Kuzey Avrupa'da Protestan Reformu, yeni cumhuriyetler kurmak için gerekçe olarak kullanıldı. Kalvinist teoloji en önemliydi ve Ortaçağ cumhuriyetleri arasında en büyük ve güçlülerinden biri olan İsviçre Konfederasyonu'nda gelişti. John Calvin, monarşinin kaldırılmasını talep etmedi, ancak imansız hükümdarları devirmenin görevi olduğu doktrinini ileri sürdü. Fransız Din Savaşları sırasında, Huguenotların yazılarında cumhuriyetçilik savunması ortaya çıktı.

Kalkınma Avrupa'da olmadı, İngiltere ve Hollanda'da olan cumhuriyetçi ayaklanmalar için Calvinizm önemli bir rol oynadı. İtalya şehir devletleri ve Hanseatic Birliği gibi her ikisi de önemli ticaret merkezleri idi ve Yeni Dünya ticaretiyle zenginleşen büyük bir tüccar sınıfına sahipti. Her iki bölgenin de nüfusunun büyük bir bölümü Calvinizmi benimsedi. Hollanda Ayaklanması (1566'da başlayarak), İspanyol Habsburg yönetimini reddetmekten doğduğunda, Hollanda Cumhuriyeti ortaya çıktı. Ancak ülke, cumhuriyetçi hükümet şeklini hemen benimsemedi: bağımsızlık beyannamesi (Abjuration Yasası, 1581) resmi olarak kral Philip tahtının sadece boş olduğunu ilan etti ve Hollanda yöneticileri Philippe'in yerine sırasıyla Anjou Dükü, İngiltere Kraliçesi Elizabeth ve Prens William of Orange'a sordu. Ülkenin egemenliğini kendilerine devretme kararı, 1588'e kadar devletler (Staten, o zamanlar temsilci meclis) tarafından verilmedi.

1641'de İngiliz İç Savaşı başladı. Puritanlar tarafından öncülük edilen ve Londra tüccarları tarafından finanse edilen ayaklanma başarılı oldu ve I. Charles idam edildi. İngiltere'de James Harrington, Algernon Sidney ve John Milton, monarşiyi reddetmek ve cumhuriyetçi hükümet şeklini benimsemek için tartışan ilk yazarlardan bazıları oldu. İngiliz Commonwealth kısa ömürlü oldu ve monarşi kısa sürede geri getirildi. Hollanda Cumhuriyeti, ismi 1795'e kadar devam etti, ancak 18. yüzyılın ortalarına kadar stattholder, de facto bir kral haline gelmişti. Calvinistler, Kuzey Amerika'daki İngiliz ve Hollanda kolonilerinin en eski yerleşimcilerinden bazılarıydı.

Liberal cumhuriyetler

Eski dönem  Avrupa, bu ilk cumhuriyetçi ayaklanmaların yanı sıra, monarşik güçte büyük bir artış gördü. Mutlak monarşinin çağı, Ortaçağ'ın çoğunda var olan sınırlı ve merkezi olmayan monarşilerin yerini aldı. Aynı zamanda, yazarlar serisi, liberalizm olarak bilinen ideolojiyi yarattıkları süreçte, monarşinin toplam kontrolüne bir tepki gösterdi.

Aydınlanma düşünürlerinin çoğu, cumhuriyetlerden çok anayasal monarşi fikirlerine daha çok ilgi duyuyordu. Cromwell rejimi, cumhuriyetçiliği diskredite etmişti ve çoğu düşünür, cumhuriyetlerin ya anarşi ya da tiranlıkla sonuçlandığına inanıyordu. Bu nedenle, Voltaire gibi filozoflar mutlakıyetçiliğe karşı çıkarken aynı zamanda güçlü bir şekilde monarşi yanlısıydılar.

Jean-Jacques Rousseau ve Montesquieu, cumhuriyetleri övdüler ve Yunan şehir-devletlerini bir model olarak gördüler. Ancak her ikisi de, 20 milyon nüfuslu bir devlet olan Fransa'nın cumhuriyet olarak yönetilmesinin imkansız olacağını düşündü. Rousseau, Korsika'daki (1755-1769) cumhuriyet deneyimini takdir etti ve küçük, kendi kendini yöneten komünlerin ideal siyasi yapısını tanımladı. Montesquieu, bir şehir devletinin ideal olarak bir cumhuriyet olması gerektiğini düşündü, ancak daha büyük bir topraklara sahip bir devlette sınırlı bir monarşinin daha uygun olduğunu savundu.

Amerikan Devrimi sadece koloniler üzerindeki Britanya Parlamentosu otoritesini reddetmekle başladı, monarşiyi reddetmekle başlamadı. Britanya kralının, temsilci hükümetleri haklarının ihlali olarak görenlerin hainler olarak adlandırılması ve otoritesini göstermek için savaş birlikleri gönderme desteği, kolonileri yaygın bir şekilde tiranik bir düzen olarak algılanmasına neden oldu.

Amerika Bağımsızlık Bildirisi ile devrim liderleri monarşiyi kesin bir şekilde reddettiler ve cumhuriyetçiliği benimsediler. Devrim liderleri, Fransız liberal düşünürlerinin yazıları ve klasik cumhuriyetlerin tarihi konusunda iyi bilgi sahibiydiler. John Adams, tarih boyunca cumhuriyetler üzerine bir kitap yazmıştı. Ayrıca, geniş çapta dağıtılan ve popüler olarak yüksek sesle okunan Common Sense adlı broşür, Thomas Paine tarafından, daha geniş bir kitleye cumhuriyetçi idealler ve bağımsızlık nedenleri konusunda özlü ve etkileyici bir açıklama yaptı. Amerika Birleşik Devletleri Anayasası, 1789'da yürürlüğe girdi ve zayıf bir konfederasyon olan İlk Ulusal Hükümet Girişimi altında kabul edilen Konfederasyon ve Ebedi Birlik Maddeleri yerine, nispeten güçlü bir federal cumhuriyet yarattı. İlk on Anayasa değişikliği, Amerikan Devrimi'ni haklı çıkaran cumhuriyetçi idealler için temel olan belirli doğal hakları garanti etti.

Fransız Devrimi de başlangıçta cumhuriyetçi değildi. Sadece Varennes Kaçışı'ndan sonra krala kalan sempati kaldırıldı ve bir cumhuriyet ilan edildi, Louis XVI giyotinle idam edildi. Fransa'nın Fransız Devrim Savaşları'ndaki çarpıcı başarısı, bir dizi müşterek cumhuriyetin kıtada kurulmasıyla silah zoruyla Avrupa'ya yayıldı. Napolyon'un yükselişi, Birinci Fransız Cumhuriyeti'nin sonunu getirdi, her biri "popüler monarşilerle" değiştirildi. Napolyonik dönem boyunca, zafer kazananlar kıtanın en eski cumhuriyetlerinden birçokunu yok ettiler, bunlar arasında Venedik Cumhuriyeti, Cenovalılar Cumhuriyeti ve Hollanda Cumhuriyeti bunların arasında yer aldı. Sonuç olarak monarşilere dönüştürüldüler veya komşu monarşiler tarafından baskılandılar.

Avrupa dışında, Napolyon Savaşları, Latin Amerika devletlerinin bağımsızlıklarını kazanmasına izin vererek başka bir cumhuriyet grubunun oluşmasına neden oldu. Liberal ideoloji, bu yeni cumhuriyetler üzerinde sınırlı bir etkiye sahipti. Ana itici güç, denizden gönderilen valiler olan Peninsulares ile çatışma halindeki yerel Avrupalı kökenli Creole nüfusuydu. Latin Amerika'nın çoğunda nüfusun çoğunluğu Afrikalı ya da yerli Amerikalıydı ve Creole elitleri, bu gruplara güç ve geniş tabanlı halk egemenliği vermekle ilgilenmiyordu. Ayaklanmaların başlıca kışkırtıcısı ve en önemli teorisyenlerinden biri olan Simón Bolívar, liberal ideallere sempati duyuyordu, ancak Latin Amerika'nın böyle bir sistemin işlemesi için sosyal bir uyuma sahip olmadığını düşündü ve otoriterliği gerekli olarak savundu.

Meksika'da bu otoriterlik kısa süreliğine Birinci Meksika İmparatorluğu şeklinde ortaya çıktı. Peninsular Savaşı nedeniyle, Portekiz kraliyet mahkemesi 1808'de Brezilya'ya taşındı. Brezilya, 7 Eylül 1822'de bir monarşi olarak bağımsızlığını kazandı ve Brezilya İmparatorluğu 1889'a kadar sürdü. Diğer birçok Latin Amerika devletinde, çoğu 20. yüzyılın sonunda liberalleşene kadar farklı otoriter cumhuriyet türleri vardı.

Fransa'nın İkinci Cumhuriyeti 1848'de oluşturuldu, ancak 1852'de kendini imparator ilan eden III. Napolyon tarafından kaldırıldı. Fransa'nın Üçüncü Cumhuriyeti, Fransa-Prusya Savaşı sırasında, sivil bir devrimci komite III. Napolyon'un teslimiyetini kabul etmeyi reddettiğinde 1870'te kuruldu. İspanya kısa süreliğine 1873-74'te İspanyol Cumhuriyeti oldu, ancak monarşi kısa sürede geri getirildi. 20. yüzyılın başında, Fransa, İsviçre ve San Marino Avrupa'da kalan tek cumhuriyetlerdi. Bu 1908 Lizbon Suikasti'nden sonra değişti ve 5 Ekim 1910 devrimi Portekiz Cumhuriyeti'ni kurdu.

Doğu Asya'da, 19. yüzyıl boyunca Çin'de önemli ölçüde cumhuriyetçilik görüldü ve anayasal monarşi talep eden bir dizi protesto hareketi gelişti. Bu çabaların en önemli lideri Sun Yat-sen'di, üç Halk İlkesi adını verdiği fikirleri Amerikan, Avrupa ve Çin fikirlerini birleştirirdi. Onun liderliğinde, Çin Cumhuriyeti 1 Ocak 1912'de ilan edildi.

Cumhuriyetçilik, I. Dünya Savaşı'nın ardından önemli ölçüde genişledi ve birçok büyük Avrupa imparatorluğu çöktü: Rus İmparatorluğu (1917), Alman İmparatorluğu (1918), Avusturya-Macaristan İmparatorluğu (1918) ve Osmanlı İmparatorluğu (1922) hepsi cumhuriyetler ile değiştirildi. Bu kargaşa döneminde pek çok yeni devlet bağımsızlıklarını kazandı ve bunların birçoğu, İrlanda, Polonya, Finlandiya ve Çekoslovakya gibi, cumhuriyetçi hükümet sistemlerini seçti. Yunanistan'ın Yunan-Türk Savaşı'nda (1919-22) yenilgisinden sonra, monarşi kısa süreliğine İkinci Yunan Cumhuriyeti (1924-35) tarafından değiştirildi. 1931'de İkinci İspanyol Cumhuriyeti (1931-39) ilan edildi ve bu İspanya İç Savaşı'nın öncüsü oldu.

Cumhuriyetçi fikirler özellikle Asya'da yayılıyor. Amerika Birleşik Devletleri, 19. yüzyılın sonlarında Doğu Asya'da önemli bir etkiye sahip olmaya başladı ve Protestan misyonerler merkezi bir rol oynadı. Batı'nın liberal ve cumhuriyetçi yazarları da etki etti. Tüm bunlar, uzun zamandır halkın Tanrı'nın Mandate'ini kaybetmiş haksız hükümetleri reddetme hakkına sahip olduğunu savunan yerli Konfüçyüsçü ilham kaynaklı siyasi felsefeyle birleşti.

Doğu Asya'da iki kısa ömürlü cumhuriyet ilan edildi: Tayvan Cumhuriyeti ve Birinci Filipin Cumhuriyeti.

Dekolonizasyon (sömürgecilik sonrası)

II. Dünya Savaşı'nın ardından geçen yıllarda, kalan Avrupa sömürgelerinin çoğu bağımsızlıklarını kazandı ve çoğu cumhuriyet oldu. İki büyük sömürgeci güç Fransa ve İngiltere idi. Cumhuriyetçi Fransa, eski sömürgelerinde cumhuriyetlerin kurulmasını teşvik etti. İngiltere, erken yerleşimci sömürgelerinde yarattığı bağımsız Commonwealth krallıkları modelini takip etmeye çalıştı. Yerleşimci sömürgelerin çoğu ve Karayipler'in küçük devletleri bu sistemini korurken, Afrika ve Asya'daki yeni bağımsız ülkeler tarafından reddedildi ve anayasalarını gözden geçirdiler ve cumhuriyet oldular.

Orta Doğu'da İngiltere farklı bir model izledi; Irak, Ürdün, Kuveyt, Bahreyn, Umman, Yemen ve Libya dahil birçok sömürge ve mandada yerel monarşiler kurdu. Sonraki on yıllarda devrimler ve darbeler birçok monarşi rejimini devirdi ve cumhuriyetler kuruldu. Bazı monarşiler halen varlığını sürdürüyor ve Orta Doğu, neredeyse tam siyasi kontrolü olan monarşiler tarafından yönetilen birkaç büyük devletin bulunduğu dünyadaki tek bölgedir.

Sosyalist cumhuriyetler

I. Dünya Savaşı'nın ardından, Rus monarşisi Rus Devrimi sırasında düştü. Rus Geçici Hükümeti, liberal bir cumhuriyetin hatlarında kuruldu, ancak bu, Bolşevikler tarafından devrildi ve onların Sovyet Sosyalist Cumhuriyetler Birliği'ni kurmalarına yol açtı. Bu, Marksist-Leninist ideoloji altında kurulan ilk cumhuriyetti. Komünizm tamamen monarşiye karşıydı ve 20. yüzyıl boyunca birçok cumhuriyetçi hareketin önemli bir unsuru haline geldi. Rus Devrimi Moğolistan'a yayıldı ve 1924 yılında teokratik monarşiyi devirdi. İkinci Dünya Savaşı'nın ardından, komünistler Romanya, Bulgaristan, Yugoslavya, Macaristan ve Arnavutluk'un kontrolünü giderek ele geçirdi ve bu devletlerin monarşiler yerine sosyalist cumhuriyetler olarak yeniden kurulmalarını sağladı.

Komünizm aynı zamanda diğer ideolojilerle de karıştı. Bunun bir örneği, sömürgecilik sonrası dönemde birçok milli kurtuluş hareketi tarafından benimsendi. Vietnam'da, komünist cumhuriyetçiler Nguyễn hanedanlığını devretti ve komşu Laos ve Kamboçya'daki monarşiler 1970'lerdeki komünist hareketler tarafından devrildi. Arap sosyalizmi, Mısır, Irak, Libya ve Yemen'deki monarşilerin devrildiği bir dizi isyan ve darbeye katkıda bulundu. Afrika'da ise Marksizm-Leninizm ve Afrika sosyalizmi, Burundi ve Etiyopya gibi devletlerde monarşinin sona ermesine ve cumhuriyetin ilan edilmesine yol açtı.

İslam cumhuriyetleri

İslami siyasi felsefe, özellikle Al-Farabi'nin çalışmalarında mutlak monarşiye karşı uzun bir tarihe sahiptir. Şeriat hukuku, hükümdarın iradesinin önüne geçti ve şura yoluyla seçilmiş hükümdarlar, önemli bir doktrindi. Erken halifelik, seçilmiş bir yöneticinin prensiplerini korurken, sonraki devletler miras yoluyla veya askeri diktatörlükler haline geldiler, ancak birçok devlette danışma şurasının bir tür yapay görüntüsü sürdü.

Bu devletler genellikle cumhuriyetler olarak adlandırılmazlar. Müslüman ülkelerde cumhuriyet kelimesinin şu anki kullanımı, 19. yüzyılın sonlarında dilden ödünç alınan ve batı anlamıyla benimsenen bir kullanımdır. 20. yüzyıl, monarşilerin birçok bölgedeki devletlerde kaldırıldığı Orta Doğu'da cumhuriyetçiliğin önemli bir fikir haline gelmesine tanık oldu. Irak laik bir devlet haline geldi. Endonezya ve Azerbaycan gibi bazı ülkeler seküler olarak başladı. İran'da, 1979 devrimi monarşiyi devirdi ve İslami demokrasi fikirleri temelinde bir İslam Cumhuriyeti yarattı.

Devlet başkanı

Yapısı
Çoğu modern cumhuriyetin bir hükümdarı olmadığı için, cumhuriyetlerin çoğunda devlet başkanı için "başkan" unvanı kullanılır. Büyük Britanya'da bir komitenin veya yönetim kurulunun başkanlık eden yetkilisi için kullanılan bir isimdi. Bu kullanım ayrıca siyasi liderlere de uygulandı ve bunlar arasında On Üç Koloni'nin bazı liderleri de yer aldı (başlangıçta 1608'de Virginia).''' İlk cumhuriyet unvanını alan ülke Amerika Birleşik Devletleri'ydi. Komitenin başındaki kişinin kullanımını sürdürerek, Kıta Kongresi Başkanı orijinal kongrenin lideriydi. Yeni anayasa yazıldığında, Başkanlık unvanı yeni yürütme organının başına verildi.
Bir cumhuriyetin devlet başkanı aynı zamanda hükümetin başıysa, buna başkanlık sistemi denir. Başkanlık sisteminin birkaç farklı türü vardır. Tam başkanlık sistemi önemli bir yetkiye sahip bir başkan ve merkezi bir siyasi rolü olan bir başkana sahiptir. Diğer bazı devletlerde ise yasama organı baskın konumdadır ve cumhurbaşkanı rolü neredeyse tamamen törensel ve siyasi olmayan bir role sahiptir, örneğin Almanya, İtalya, Hindistan ve Trinidad ve Tobago'da olduğu gibi. Bu devletler parlamenter cumhuriyetlerdir ve krallık sistemi olan anayasal monarşilerine, hükümdarın gücünün büyük ölçüde sınırlı olduğu parlamenter sistemlere benzer şekilde işler. Parlamenter sistemlerde, başbakan olarak adlandırılan hükümet başı gerçek siyasi gücü kullanır. Yarı başkanlık sistemleri önemli yetkilere sahip aktif bir devlet başkanına sahip olmasına rağmen, önemli yetkilere sahip bir hükümet başbakanına da sahiptir. Cumhuriyetlerde devlet başkanı ve hükümet liderinin atama kuralları, bazı cumhuriyetlerde karşıt siyasi görüşlere sahip bir başkan ve bir başbakanın atanmasına izin verir: Fransa'da, hükümetin üyeleri ve başkan farklı siyasi fraksiyonlardan gelirse, bu duruma "koalisyon hükümeti" denir.

Bosna Hersek, San Marino ve İsviçre gibi bazı ülkelerde devlet başkanı tek bir kişi değil, bu görevi ifa eden birkaç kişiden oluşan bir komite (konsey) olarak hizmet vermektedir. Roma Cumhuriyeti'nde iki konsül, vatandaşlıklarını kanıtlayabilen tüm yetişkin, özgür erkeklerden oluşan comitia centuriata tarafından bir yıllık bir süre için seçilirdi.

Seçimler
Liberal demokrasilerde, cumhurbaşkanları doğrudan halk tarafından veya dolaylı olarak bir parlamento veya konsey tarafından seçilir. Tipik olarak, başkanlık ve yarı başkanlık sistemlerinde, cumhurbaşkanı doğrudan halk tarafından seçilir veya Amerika Birleşik Devletleri'ndeki gibi dolaylı olarak seçilir. Ülkede, cumhurbaşkanı resmen eyaletler tarafından seçilen bir seçiciler koleji tarafından seçilir ve tüm eyaletler bunu seçicilerin doğrudan seçimiyle yapar. Seçiciler koleji aracılığıyla cumhurbaşkanının dolaylı seçimi, dolaylı seçim sistemi olan bir cumhuriyet kavramına uygun düşer. Bazılarına göre, doğrudan seçim cumhurbaşkanına meşruiyet verir ve makama siyasi gücünün büyük bir kısmını verir. Ancak, Amerika Birleşik Devletleri Anayasası'nda ifade edilen meşruiyet kavramı, dokuz eyalet tarafından anayasanın imzalanmasından kaynaklanan Amerika Birleşik Devletleri başkanının meşruiyetinden farklıdır. Doğrudan seçimin meşruiyet gerektirdiği fikri, daha küçük eyaletlerdeki seçmenlere büyük eyaletlerdekilerden daha fazla temsil sağlayan madde ile ortaya çıkan Büyük Uzlaşma'nın ruhuna da aykırıdır; örneğin 2016'da Wyoming vatandaşları Kaliforniya vatandaşlarına göre seçmenlerde 3.6 kat daha fazla temsil edildi.

Parlamenter sistemli devletlerde cumhurbaşkanı genellikle parlamento tarafından seçilir. Bu dolaylı seçim cumhurbaşkanını parlamentoya bağlar ve cumhurbaşkanına sınırlı meşruiyet sağlar. Bu durumda, çoğu cumhurbaşkanlığı yetkisi sadece nadir durumlarda kullanılabilen yedek yetkiler haline gelir. İrlanda gibi seçilmiş cumhurbaşkanlarının sadece törensel yetkileri olduğu istisnalar da vardır.

Anlam belirsizlikleri
Bir cumhuriyet ile bir monarşi arasındaki fark her zaman açık değildir. Önceden Britanya İmparatorluğu ve bugün Batı Avrupa'daki anayasal monarşilerin neredeyse tümünde gerçek siyasi güç, seçilmiş temsilcilerde bulunur ve hükümdarlar sadece teorik yetkilere, hiçbir yetkiye veya nadiren kullanılan yedek yetkilere sahiptir. Gerçek siyasi kararların meşruiyeti seçilmiş temsilcilerden gelir ve halkın iradesinden türetilir. Miras yoluyla geçen monarşiler devam ederken, siyasi güç bir cumhuriyette olduğu gibi halktan kaynaklanır. Bu nedenle, bu devletler bazen taçlı cumhuriyetler olarak adlandırılır.

Modern liberal demokrasilerin hepsi için "liberal cumhuriyet" gibi terimler de kullanılır.

Bazı kendini ilan eden cumhuriyetler de benzer şekilde hareket eder ve liderde mutlak güç bulunur ve bu güç babadan oğula geçer. Kuzey Kore ve Suriye, politik kontrolün bir oğula devredildiği iki dikkate değer örnektir. Bu devletler resmi olarak monarşiler değildir. Gücün bir aile içinde geçmesi için anayasal bir zorunluluk yoktur, ancak uygulamada böyle bir şey gerçekleşmiştir.

Gücün son karar mercii bir monarşide olsa da, monarşi bir seçim yoluyla seçilir. Bu tür bir devletin şu anda örneği Malezya'da bulunmaktadır. Burada Yang di-Pertuan Agong, Malay devletlerinin dokuz soylu hükümdarından oluşan Konferans'ta her beş yılda bir seçilir. Vatikan Şehri-Devleti'nde ise papa kardinal seçmenler tarafından seçilir. Günümüzde nadir olmasına rağmen, seçimle gelen monarşiler geçmişte sık sık görülüyordu. Önemli bir örnek olan Kutsal Roma İmparatorluğu'nda, her yeni imparator bir seçmen grubu tarafından seçildi. İslam devletleri de nadiren doğuluş sırasını kullanıyor, yerine hanedanın halefi bir monarşinin varisi seçmek için çeşitli seçim şekillerine dayanıyordu.

Polonya-Litvanya Ortak Cumhuriyeti, 500.000 soylunun geniş bir oy hakkına sahip olduğu seçimle gelen bir monarşiye sahipti. Bu sistem, güçlü toprak sahiplerinin tahtı kontrol etmek için geliştirdiği bir yöntemdi ve "Altın Özgürlük" olarak biliniyordu. Bu sistemin destekçileri klasik örnekler ve İtalyan Rönesansı'nın yazılarına bakarak seçimle gelen monarşilerini res publica'ya dayanan bir rzeczpospolita olarak adlandırdı.

Alt-federal cumhuriyetler

Genel olarak, bir cumhuriyet olmak aynı zamanda egemenliği de içerir, çünkü devlet halk tarafından yönetildiği için yabancı bir güç tarafından kontrol edilemez. Buna önemli istisnalar vardır, örneğin Sovyetler Birliği'ndeki cumhuriyetler üye devletlerdi ve cumhuriyet olarak adlandırılmak için üç kriteri karşılamaları gerekiyordu:

 Teorik olarak ayrılma hakkından yararlanabilmeleri için Sovyetler Birliği'nin çeperinde olmak.
 Ayrılmadan sonra öz yeterli olmak için ekonomik açıdan yeterince güçlü olmak;
 söz konusu cumhuriyetin çoğunluk nüfusunu oluşturan etnik grup tarafından en az bir milyon kişinin ismi almasını gerektirmektedir.

Bazıları, eski Sovyetler Birliği'nin de üye devletlerin farklı ulus devletler olduğu iddiasına dayanarak bir supra-milli cumhuriyet olduğunu ileri sürmektedir.

Yugoslavya Sosyalist Federal Cumhuriyeti, Bosna-Hersek Sosyalist Cumhuriyeti, Hırvatistan, Makedonya, Karadağ, Sırbistan ve Slovenya olmak üzere altı cumhuriyetten oluşan bir federasyon idi. Her cumhuriyetin kendi parlamentosu, hükümeti, vatandaşlık kurumu, anayasası vb. vardı, ancak belirli görevler federasyona (ordu, para işleri) devredilmişti. Her cumhuriyet, ikinci AVNOJ oturumunun sonuçlarına ve federal anayasaya göre kendi kaderini tayin hakkına sahipti.

İsviçre'de, tüm kantonlar anayasaları, yasama organları, yürütme organları ve mahkemeleriyle birlikte bir cumhuriyet şeklinde yönetildikleri kabul edilebilir; bunların birçoğu başlangıçta bağımsız devletlerdi. Bu nedenle, Roma dillerini konuşan birkaç kanton hala resmi olarak cumhuriyetler olarak adlandırılmakta ve İsviçre Konfederasyonu içindeki bağımsızlık geçmişlerini ve isteklerini yansıtmaktadır. Örnek olarak Cenevre Cumhuriyeti ve Kantonu ile Ticino Cumhuriyeti ve Kantonu sayılabilir.

Amerika Birleşik Devletleri'nin eyaletleri, federal hükümet gibi cumhuriyetçi bir yapıya sahip olmak zorundadır ve nihai yetki halkın elindedir. Bu gereklilik, eyaletlerin çoğu yerel yasaları oluşturup uygulaması amaçlandığından ortaya çıkmıştır. Federal hükümete devredilen ve eyaletlere yasaklanan alanlar hariç olmak üzere, yerli yasaların çoğunun eyaletler tarafından yönetilmesi hedeflenmiştir. Eyaletlerin bir cumhuriyet şeklinde olması gerektiği, vatandaşların haklarını koruma ve bir eyaletin diktatörlük veya monarşiye dönüşmesini engelleme amacı taşımaktadır. Ayrıca, bağımsız cumhuriyet olan ilk 13 eyaletin, cumhuriyet olmayan diğer eyaletlerle birleşme isteksizliğini yansıtmakta ve birliğe sadece diğer cumhuriyetlerin katılmasını sağlamaktadır.

Amerika Birleşik Devletleri örneğinde, Amerikan Devrimi sonrasında On Üç İngiliz kolonisi bağımsız devletlere dönüştü ve her biri cumhuriyetçi bir yönetim şekli benimsedi. Bu bağımsız devletler başlangıçta Amerika Birleşik Devletleri adıyla gevşek bir konfederasyon oluşturdular ve daha sonra mevcut Amerika Birleşik Devletleri Anayasası'nı onaylayarak günümüzdeki Amerika Birleşik Devletleri'ni oluşturdular, bir cumhuriyet olan birliği yarattılar. Sonradan birliğe katılan herhangi bir eyaletin de bir cumhuriyet olması gerekiyordu.

Diğer anlamlar

Eski anlamı
17. yüzyıldan önce, "cumhuriyet" terimi, despotik bir rejim olmadığı sürece herhangi bir hükümet şekline atıfta bulunmak için kullanılabilirdi. Fransız filozof Jean Bodin'in cumhuriyet tanımı ise "birçok ailenin ve onların ortak meselelerinin doğru bir şekilde düzenlenmiş yönetimi, egemen bir güç tarafından" olarak ifade edilmiştir. Oligarşiler ve monarşiler de dahil edilebilirdi çünkü onlar da "kamu"yla paylaşılan çıkarlara yönelik olarak düzenlenmişlerdi. Orta Çağ metinlerinde, "cumhuriyet" terimi, kralın başında olduğu ortak çıkarları temsil eden bir kuruma atıfta bulunmak için kullanılırdı. Örneğin, Kutsal Roma İmparatorluğu da Sancta Respublica Romana, yani Kutsal Roma Cumhuriyeti olarak da bilinirdi. Bizans İmparatorluğu da kendisini Roma Cumhuriyeti olarak adlandırmaya devam etti, çünkü Bizanslılar monarşiyi cumhuriyetçilikle çelişkili bir kavram olarak görmüyorlardı. Bunun yerine, cumhuriyetler halk egemenliğine dayanan ve kurumlarının ortak değerlere dayandığı herhangi bir devlet olarak tanımlanıyordu.

Demokrasi ve cumhuriyet
Demokrasi terimi, bazıları tarafından cumhuriyet terimiyle eşanlamlı olarak kullanılmış olsa da, başkaları binlerce yıldır ikisi arasında keskin ayrımlar yapmışlardır. "Modern anayasal devletin kurucusu Montesquieu, 1748 tarihli Yasa Ruhu eserinde, iki bin yıl önce ifade ettiği gibi Aristoteles'in içgörüsünü tekrarladı: 'Kura dayalı oy verme demokrasinin doğasındadır; seçimle oy verme ise aristokrasinin doğasındadır.'" Seçimlere yönelik ek eleştiri getiren kişiler arasında Rousseau, Robespierre ve Marat da bulunur. Marat, yeni Fransız Cumhuriyeti hakkında şöyle demiştir: "Bize ne fayda sağlar ki soyluların aristokrasisini yıktık, eğer yerine zenginlerin aristokrasisi getiriliyorsa?"

Siyaset bilimi

Cumhuriyet terimi, monarşiler olmayan devletler için bir tanım olarak Rönesans yazarları tarafından ortaya çıktı. Machiavelli gibi bu yazarlar, bu tür hükümetlerin nasıl işlemesi gerektiğini anlatan önemli yönlendirici eserler de yazdı. Bir hükümetin ve toplumun nasıl yapılandırılması gerektiğiyle ilgili bu fikirler, klasik cumhuriyetçilik veya şehir devletleri insanlığı olarak bilinen bir ideolojinin temelini oluşturur. Bu ideoloji, Roma Cumhuriyeti ve Antik Yunan şehir devletlerine dayanır ve vatandaşlık erdemi, hukukun üstünlüğü ve karma hükümet gibi ideallere odaklanır.

Bir liberal demokrasiden farklı bir hükümet biçimi olarak cumhuriyet anlayışı, Cambridge Okulu'nun tarihsel analizindeki ana tezlerden biridir. Bu, J. G. A. Pocock'un 1975 yılında ortaya attığı bir çalışmadan kaynaklanmaktadır. Pocock, bir dizi bilim insanının tutarlı bir cumhuriyetçi idealler kümesini ifade ettiğini savunmuştur. Bu yazarlar arasında Machiavelli, Milton, Montesquieu ve Amerika Birleşik Devletleri'nin kurucuları yer almaktadır.

Pocock, bunun liberalizmden farklı bir tarihi ve prensipleri olan bir ideoloji olduğunu savundu. Bu fikirler Quentin Skinner, Philip Pettit ve Cass Sunstein gibi birçok farklı yazar tarafından benimsendi. Bu sonraki yazarlar, fikrin tarihini daha da araştırmış ve modern bir cumhuriyetin nasıl işlemesi gerektiğini açıklamışlardır.

Amerika Birleşik Devletleri
"Cumhuriyet" teriminin Amerika Birleşik Devletleri'nde evrimleşen farklı bir dizi tanımı bulunmaktadır ve terim genellikle "temsilî demokrasi" ile eşanlamlı kabul edilmektedir. Bu daha dar anlamı, başlangıçta James Madison tarafından geliştirilmiş ve Federalist Paper No. 10'da dikkate değer bir şekilde kullanılmıştır. Bu anlam, Amerika Birleşik Devletleri'nin tarihinde erken dönemlerde yaygın olarak benimsenmiş, 1828 tarihli Noah Webster sözlüğünde de yer almıştır.  Bu terime yeni bir anlam kazandırıldı; temsilî demokrasi, Machiavelli tarafından bahsedilen bir fikir değildi ve klasik cumhuriyetlerde mevcut değildi. Madison'ın çağdaşlarının da, "cumhuriyet" teriminin daha geniş bir tanımı yansıttığına dair kanıtlar bulunmaktadır. Bu durum, James McHenry'nin notlarından alınan Benjamin Franklin'in bir alıntısında da görülmektedir, burada soru şu şekilde ortaya konmuştur: "Bir Cumhuriyet mi yoksa Bir Monarşi mi?".

Bağımsızlık Bildirisi'nde "cumhuriyet" terimi geçmez, ancak Anayasa'nın IV. Maddesi'nde "Bu Birlik içindeki her Devlete Cumhuriyet şeklinde bir Hükümet" garanti edildiği belirtilir. Anayasa yazıcılarının tam olarak neyi kastettiği belirsizdir. Yüksek Mahkeme, Luther v. Borden (1849) davasında, cumhuriyetin tanımının bir "siyasi soru" olduğunu ve müdahale etmeyeceğini açıkladı. İki sonraki dava da temel bir tanım belirlemiştir. United States v. Cruikshank (1875) davasında, mahkeme "vatandaşların eşit haklarının" bir cumhuriyet kavramının ayrılmaz bir parçası olduğunu hükmetmiştir.

Ancak, cumhuriyet terimi cumhuriyetçi form ile eşanlamlı değildir. Cumhuriyetçi form, egemenlik yetkilerinin halka verildiği ve halk tarafından doğrudan veya özel olarak bu yetkilere yetkilendirilen temsilciler aracılığıyla kullanıldığı bir şekilde tanımlanır.

Bu temel tanımların ötesinde, cumhuriyet kelimesinin birçok başka çağrışımı vardır. W. Paul Adams, cumhuriyetin Amerika Birleşik Devletleri'nde genellikle "devlet" veya "hükümet" anlamında kullanıldığını, ancak bu terimlerden daha olumlu çağrışımlara sahip olduğunu gözlemlemektedir.  Cumhuriyetçilik, genellikle Amerika Birleşik Devletleri'nin kuruluş ideolojisi olarak anılır. Geleneksel olarak bilim insanları, Amerikan cumhuriyetçiliğinin, John Locke ve diğerlerinin geliştirdiği Avrupa'daki klasik liberal ideolojilerden türetilen bir akım olduğuna inanmaktadır.

Rönesans döneminde başlayan ve Machiavelli tarafından başlatılan cumhuriyetçilik adlı siyasi felsefenin, Amerika'nın kurucuları üzerinde pek etkili olmadığı düşünülüyordu. 1960'lar ve 1970'lerde Bernard Bailyn gibi isimlerin öncülük ettiği bir revizyonist okul, Amerika Birleşik Devletleri'nin oluşumunda liberalizmden daha önemli hatta daha önemli olduğunu iddia etmeye başladı. Bu konu hala çok tartışmalıdır ve Isaac Kramnick gibi akademisyenler bu görüşü tamamen reddeder.

Ayrıca bakınız
 Cumhuriyetçilik
 Demokrasi
 Diktatörlük
 Otoriteryanizm
 Güçler ayrılığı
 Milletler Topluluğu

Notlar

Kaynakça

Dış bağlantılar

Yönetim biçimleri

Cumhuriyetçilik

Cumhuriyet