Cet article présente les résultats détaillés du double dames de l'édition 2022 de l'Open d'Australie qui est disputé du 19 au . Ce tournoi est le premier de la tournée du Grand Chelem.

Faits marquants

Pendant le tournoi
À l'issue de son élimination au  de la compétition, l'ancienne numéro un mondiale de la discipline Sania Mirza a annoncé qu'elle mettrait un terme à sa carrière sportive à la fin de la saison.

Lauréates
Les numéros unes mondiales, Barbora Krejčíková et Kateřina Siniaková, s'imposent pour la  fois ensemble sur le circuit en écartant en finale Anna Danilina et Beatriz Haddad Maia. Il s'agit de leur  et  titre respectif dans la discipline, le  en Grand Chelem, leur premier en Australie.

Primes et points

Parcours

Résultats

Tableau final

Premiers tours

Première partie

Deuxième partie

Troisième partie

Quatrième partie

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Article connexe
 Palmarès du double dames des Internationaux d'Australie

Liens externes
  Site officiel

2022
Tennis en Australie en 2022
Australie Double dames
Tennis en janvier 2022

Double dames de l'Open d'Australie 2022


Pomacocha ou Pumacocha est le nom de plusieurs lacs péruviens :
  de la province de Vilcas Huamán
  de la province de Jauja
  situé à  dans la province de Yauli , son barrage a été construit en 1942.
 , lac d'altitude (à ) de la province de Lima ,  la grotte de Sima Pumaqucha considérée comme la grotte la plus profonde des Andes est située près de ce lac.

C'est aussi le nom du site archéologique Intihuatana de Pomacocha situé au bord du lac Pomacocha de la province de Vilcas Huamán.

Pomacocha (homonymie)


Morskranes (dansk: Morskranæs) er en bygd på Færøerne. Den ligger ved Sundini på Eysturoys vestkyst, og er en del af Sjóvar kommuna. Den lille bygd blev grundlagt som en niðursetubygd i 1830'erne. Bygden er truet af affolkning. 1. januar 2009 havde Morskranes 27 indbyggere mod 48 i 1985.

Referencer

Eksterne henvisninger

Morskranes på faroeislands.dk

Bygder på Færøerne
Eysturoy

Morskranes


An Sievekingia colombiana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Leslie Andrew Garay. An Sievekingia colombiana in nahilalakip ha genus nga Sievekingia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Image gallery

Sievekingia

Sievekingia colombiana


Oprindelige amerikanere eller indfødte amerikanere i USA er folk, som er en del af Amerikas oprindelige folk, og som lever indenfor USA's moderne grænser. Disse folk består bl.a. af indianere, inuitter og algonkiner, som lever i flere forskellige stammer, bånd og etniske grupper. Mange af disse gruppers overlevelse er intakt gennem delvist suveræne nationer. Der er 2,9 mio. personer, der definerer sig som helt tilhørende oprindelige amerikanere, mens 2,3 mio. definerer sig som delvist tilhørende oprindelige amerikanere. I alt er der 5,2 mio. oprindelige amerikanere, som tilhører forskellige oprindelige amerikanske folkeslag.

Referencer

Oprindelige amerikanere i USA


Casa Morillo es un casa torreada de la localidad abandonada de Arasanz, ubicada en la comarca de Sobrarbe, provincia de Huesca, Aragón, España.

El pueblo de Arasanz fue abandonado a la construcción del embalse de Mediano y también la casa Morillo. Las primeras menciones de esta localidad se remontan al año 1030. Casa Morillo data del año 1460 cuando el señor de Ariza mando construir este palacio fortificado. Con posterioridad se han realizado ampliaciones y reformas.

Descripción
Es un edificio de grandes dimensiones que, actualmente encuentra muy deteriorado, inicialmente constaba de tres pisos y se cubría con losa a cuatro aguas. La torre cuadrada, situada más al norte, que destacaba, tiene planta cuadrada de gran altura  y remata con almena. La de la esquina sur, es de gran tamaño pero más baja, es de planta circular.

El conjunto consta además de zonas de corrales y dependencias para animales. Todo el conjunto se encuentra en estado de ruina pero no por ello carece de interés. Para llegar a este palacio es necesario tomar la senda que parte en dirección al pantano.

Enlaces externos
 Sistema de información del Patrimonio cultural Aragonés (SIPCA)

Referencias

Bienes de interés cultural de la provincia de Huesca
Arasanz
Casas torreadas del Alto Aragón

Casa Morillo (Arasanz)


Mini er en dansk kortfilm fra 2014 instrueret af Milad Alami.

Handling
Simon bor med sin mor i det nordligste Sverige. Hun er bodybuilder og træner hårdt op mod den næste store konkurrence. Hun er til gengæld ikke meget mor, og Simon ofrer alt for at hjælpe og træne hende. Han indser dog snart, at hendes krop ikke kan holde meget længere, og længslen efter at realisere sine egne drømme presser på.

Medvirkende

 Joel Lützow, Simon
 Madelene Lundberg, Lena

Referencer

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Danske film fra 2014

Mini (film)


فريال كريم (13 أبريل 1938 - 4 يوليو 1988)، فنانة لبنانية متعددة المواهب. في الدرجة الأولى هي مونولجيست فكاهية واشتهرت بأدوارها الفكاهية وأغانيها الخفيفة القريبة من الناس. اشتغلت في المسرح والتلفزيون والسينما والإذاعة. بدأت الغناء قبل بلوغها السابعة من عمرها، كانت تردد أغنيات المطربة المصريّة ثريا حلمي على مسارح القاهرة. وهي اشتركت كطفلة في الفيلم المصري «سكّة السلامة». بدأت عملها المسرحي على مسرح دمشق ومن ثم تعرف إليها محمد شامل الذي أسند إليها العديد من الأدوار الإذاعية والتلفزيونية. من أشهر أدوارها «أم خبار» في المسلسل بنفس الاسم و«زمرد» في مسلسل الدنيا هيك. كان معروف عنها تفانيها للعمل الفني لدرجة أنها توفيت في 4 تموز 1988 على خشبة المسرح وهي تقوم بأخر عمل فني لها. متزوجة من الفنان محمد كريم ولها ابنة فنانة تدعى منى كريم.

أعمالها

التمثيل

في المسرح
 طبيب بالرغم منه
 وراء البرافان
 الدكتور شوشو
 الحق عالطليان
 واو وسين
 مسرحية وادي شمسين من إلياس الرحباني وباسكال صقر

في السينما
 عالم الشهرة (1985)
 الأستاذ أيوب (1975)
 مسك وعنبر (1973)
 لهيب الجسد (1967)
 كرم الهوى (1967)
 سلطانة (1965)
 الضياع (1961)
 شهر العسل (1945)
 سكة السلامة (1948)

في التلفزيون
 أم خبار
 بيروت بالليل
 شارع العز
 يا مدير
 الدنيا هيك
 9. اللص الظريق
 الأبواب السبعة
 المليونير
 البوسطة
 إنسى همومك
 سيارة الجمعية
 حكمت المحكمة

في الإذاعة
 اسكتشات فكاهية

الأغاني
 خبي ابنك يا حجة
 خدلي ايدي
 العب كاراتيه
 بتذكر حد الشط
 برّات البيت عاملي عنتر
 يا أسمر يا كحيل العين
 خدلي إيدي
 عم بزعلني للو

روابط خارجية

مراجع

 فريال كريم بعد 20 عاماً من رحيلها كوميديانة حتى الرمق الأخير
 عشرون عاماً على رحيلها: من يذكر فريال كريم؟
 كان يا مكان زمن التلفزيون السعيد

كوميديون في القرن 20
كوميديون لبنانيون
مغنيات لبنانيات في القرن 20
ممثلات أفلام لبنانيات
ممثلات تلفزيون لبنانيات
ممثلات لبنانيات في القرن 20
ممثلات من بيروت
مواليد 1357 هـ
مواليد 1938
مواليد في بيروت
وفيات 1408 هـ
وفيات 1988
وفيات بعمر 50
وفيات في بيروت

فريال كريم


Grim Fandango başlıca Tim Schafer tarafından yazılarak 1998'de LucasArts tarafından çıkarılmış, kara mizah ve neo-noir tarzında bir macera oyunudur. Aynı zamanda, LucasArts'ın üç boyutlu grafikler kullanan ilk macera oyunu olma niteliğini de taşımaktadır. Öteki macera oyunlarında olduğu gibi, bulmacaları çözerek ilerleme kaydedebilmek için bunda da diğer karakterlerle etkileşime girilmeli, objeler doğru bir şekilde incelenmeli, toplanmalı ve kullanılmalıdır. Oyun, Azteklerin "öbür dünya" inanışı, Kazablanka, On the Waterfront filmleri, The Maltese Falcon romanı, Meksika folklörü ve yine Meksika'nın "Ölüler günü" (İspanyolca: Dia De Los Muertos) bayramı gibi birçok farklı kültür ve eserlerden ilham alınarak yapılmıştır. 27 Ocak 2015'te PS4, PSVITA ve PC için Remastered sürümü çıkarıldı.

Oynanış
Grim Fandango, GrimE motorunu kullanan ilk oyun olmakla beraber; özellikle kontrol sistemi açısından klasik "point&click" macera oyunlarından ayrılmaktadır. LucasArts'ın önceki macera oyunlarının çoğunda kullandığı SCUMM motorunun aksine; GrimE motorunda oyun karakterlerinin yönlendirilmesinde fare yerine klavye, hatta isteğe bağlı olarak oyun çubuğu kullanılabilmektedir.

Hikâye
Manuel Calavera (kısaca Manny) Ölüm Departmanı'ndaki (Department of Death) bir seyahat acentesinde, ruhlara ebedi huzura doğru çıkacakları dört yıllık yolculuk için lüks seyahat paketleri satmakla görevlidir. Manny patronunun kendisine verdiği 2. sınıf müşterilerden kurtularak 1. sınıf zengin müşterilerle ilgilenmek istemektedir. Bu arayışı patronu Don Copal'in hoşuna gitmez ve işinde askıya alınır. Tam bu sırada kahramanımız Manny , gizli bir yeraltı örgütü olan LSA örgütünün başı Salvador Limones ile tanışır. Bu tanışmadan sonra Manny , başına geldiği olayların basit bir rant kavgası olmadığını anlayacak ve Ölüler Diyarı'ndaki pis işleri yok etmek için 4 sene sürecek olan uzun bir görevle ilgilenecektir.

Yapım
Daha önce Lucas Arts ile Monkey Island serisi, Day of the Tentacle ve Full Throttle projelerinde de çalışmış olan Tim Schafer tarafından tasarlanan Grim Fandango; sayısız oyun dergisi ve otorite tarafından 1998 yılının en iyi oyunu seçilmiştir.

Tim Schafer,LucasArts'tan ayrılıp Double Fine şirketini kurmuştur.

Grim Fandango'nun halen tüm hakları Lucas Arts şirketine ait olduğundan dolayı Grim Fandango'nun devamı çıkmaza girmiştir.

Dış bağlantılar
 Türkçe dili desteği için ; oyun yaması  ( yapımcı firmanın Resmi desteği değildir. )
 Level Online Tam Çözüm
 www.lucasarts.com/products/grim  Resmi Websitesi
 Grim Fandango Network  İngilizce Fan Sitesi

Amerika Birleşik Devletleri'nde geliştirilen video oyunları
Üçüncü şahıs macera oyunları
Microsoft Windows oyunları
Bangsian fantasy
İskelet video oyunları
Ölüler Günü
1998 video oyunları
İşaretle ve tıkla macara oyunları
PlayStation 4 oyunları
PlayStation Vita oyunları

Grim Fandango


Sut slut finale er en film instrueret af Cæcilia Holbek Trier.

Handling
»Sut slut finale« er en lille charmerende dokumentarfilm for børn og voksne om vanens magt og bruddet med den. Børnene Agnes og Selma fortæller historien om overvindelsen, tanker der ligger bag beslutningen, den vanskelige nedtrapningsfase, abstinenserne og endelig udfrielsen fra afhængighedens svøbe og det nye liv. Det handler om at holde op med at bruge sut!

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1999

Børnefilm fra Danmark

Sut slut finale


Mattel, Inc. (eng. Mattel, Inc., NASDAQ: MAT), američka multinacionalna kompanija koja proizvodi igračke. Osnovana je 1945. godine i ima sjedište u gradu El Segundo (Kalifornija), Kalifornija, SAD. Kompanija je dobila svoje ime spajanjem prvog dijela prezima osnivača Harolda Matson i osnivačice Elliot Handler. Drugi je najveći svjetski poroizvođač igrača, odmah iza grupacije Lego. Među najpoznatijim proizvodima Mattela su lutke i asortiman Barbie i Hot Wheels.

Povijest

Tvrtku su osnovali u siječnju 1945. godine u garaži u Los Angelesu Harold Matt Matson te Elliot i Ruth Handler pod imenom Mattel Creations. Kompanija je isprva proizvodila okvire za slike te kućice za lutke koje su bile izrađivane od ostataka drvne građe za okvire. Godine 1946. Matson je prodao svoj udio u firmi nakon čega je upravljanje kompanijom preuzela Ruth Handler. Sljedeće godine kompanija je proizvela svoju prvu igračku koja je postala hit, dječji ukulele.

Godine 1950. kompanija je proizvela igračku magičnu kuglu za proricanje u obliku crne lopte za bilijar, koja se prodavala po 1 milijun komada godišnje. Godine 1957. započela je prodaja igračaka za malu djecu kompanije Fisher-Price koja se i danas proizvodi, a Mattel ju je kupio 1993. godine.

Godine 1959. stvorena je planetarno popularna lutka Barbie, koja je dobila ime prema Ruthinoj kćeri Barbara, čija je igra s lutkama bila inspiracija za izum lutke Baribe. Godine 1961. lutki Barbie pridružena je i muška lutka Ken.

Godine 1968. puštena je u prodaju linija igračaka Hot Wheels, a slijedeće je godine kompanija promijenila ime u Mattel, Inc.

Godine 1975. vodstvo kompanije preuzeo je dotadašnji potpredsjednik Arthur S. Spear i izvukao je iz financijskih problema. Godine 1980. proizvedene su brojne nove vrste lutke Barbie (Afroamerikanka, Hispanoamerikanka) i dodane nove lutkice u kolekciju, poput Skipper, Stacey i Chelsea.

Godine 1982. stavljena je u prodaju prva linija igračaka Gospodari svemira koja je postala planetarno popularna 1980-ih i iznijedrila animiranu seriju He-Man i Gospodari svemira (1983.-1985.) te igrani film Gospodari svemira (1987.). Godine 1985. proizveden je spin-off serijala She-Ra: Princeza moći čija je namjena bila motivirati djevojčice na kupnju akcijskih figura iz linije Gospodari svemira.

Krajem 1980-ih novi predsjednik kompanije John W. Amerman osigurao je prava na proizvodnju Disneyjeve linije igračaka za predškolsku djecu. Godine 2000. Matttel je sklopio ugovor s filmskom kompanijom Warner Bros. u svrhu prodaje figurica s likovima iz filmskog serijala Harry Potter, a kasnije je ugovor proširen i na korištenje likova iz franšize DC Comics te Looney Tunesa

Poznatiji proizvodi

Igračke
Barbie
Gospodari svemira
Hot Wheels
Max Steel
Monster High
Polly Pocket
Scrabble
Uno

Vanjske poveznice

 Službene stranice

Američke proizvodne tvrtke
Proizvođači igračaka

Mattel


La Carretera de Nebraska 133, y abreviada NE 133 (en inglés: Nebraska Highway 133) es una carretera estatal estadounidense ubicada en el estado de Nebraska. La carretera inicia en el Sur desde la  en Omaha hacia el Norte en la  en Blair. La carretera tiene una longitud de 30,9 km (19.19 mi).

Mantenimiento
Al igual que las autopistas interestatales, y las rutas federales y el resto de carreteras estatales, la Carretera de Nebraska 133 es administrada y mantenida por el Departamento de Carreteras de Nebraska por sus siglas en inglés NDOR.

Cruces
La Carretera de Nebraska 133 es atravesada principalmente por la  en Omaha.

Véase también

Referencias

Enlaces externos

 Página oficial de NDOR

 Lista de Autopistas por estado
 Lista de sitios web de carreteras para cada estado

Carreteras estatales de Nebraska

Carretera de Nebraska 133


Naoki Ogawa (født 3. juli 1995) er en japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Gamba Osaka og Fujieda MYFC.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Naoki Ogawa


Ewen McQueen is a New Zealand writer and social commentator who blogs at RenewNZ. From 2008 to 2018 he was involved in the National Party in the Epsom electorate. Prior to that was the leader of Christian Heritage NZ. McQueen has had opinion pieces published in newspapers around New Zealand and on the Stuff website. These include articles on family values issues, the Treaty of Waitangi, and New Zealand's Christian history.

Early years
McQueen was born in Palmerston North in 1965, although spent most of his youth in the North Shore (part of the greater Auckland area). He attended Takapuna Grammar School where he played for the first XV and was head prefect in 1983. McQueen graduated from the University of Auckland in 1990. His primary field of study at university was economics, in which he gained a Master's degree with honours in 1990. As part of his post graduate degree he completed a thesis entitled "A Christian Perspective on Neo-Classical Economics."

After graduating McQueen worked in the health sector in analyst, planning and management roles. His last role was as Business Manager for the Facilities & Development Group within the Auckland DHB.

Politics
Ewen McQueen was a member of the New Zealand National Party from 2007 until his resignation in June 2018 because according to McQueen "family values... leadership is not going to come via the National Party."  McQueen was a member of the National party's 2010/11 candidate college and sought selection as the National candidate in the North Shore electorate for the 2011 general election, losing to Maggie Barry. He also unsuccessfully sought selection for the Epsom seat.

Prior to joining the National Party McQueen joined the Christian Heritage Party in 1992, and stood as a Christian Heritage candidate on five occasions. Four of his campaigns were in the Auckland electorates of Eden, Epsom and Mt Roskill, but his most successful election campaign was in the Taranaki-King Country by-election in 1998. In this by-election he polled ahead of both the NZ First and Green candidates. He also served as his party's Deputy Leader and Finance Spokesperson until 1999.

McQueen narrowly missed election to Parliament in the 1996 general election. He was ranked 4th on the Christian Coalition party list. The Coalition fell just under the MMP threshold.

In August 2003, McQueen was elected as the new leader of Christian Heritage NZ, and replaced the retiring Graham Capill. In October 2006, McQueen announced the closure of Christian Heritage NZ, blaming its demise on Graham Capill's criminal convictions, although he hoped to be involved with a new conservative Christian political party . That party did not eventuate and McQueen subsequently joined the National Party.

Social commentary
McQueen has had a number of articles published on economics and social values issues in newspapers across New Zealand including The New Zealand Herald, The Christchurch Press and The Taranaki Daily News and Otago Daily Times. McQueen has a blog site 'renewnz.' Ewen McQueen authored a book entitled 'One Sun in the Sky' which argues 19th century Maori did not expect co-governance to result from The Treaty of Waitangi and Te Tiriti validly ceded sovereignty to the Crown.

References

Further reading
 Martin Freeman: Christian Political Parties of New Zealand: Thesis 99/J94: 2001: University of Auckland, New Zealand
 Ewen McQueen: A Christian Perspective on Neoclassical Economics: Honours Thesis: 1990: University of Auckland, New Zealand
 Ewen McQueen: One Sun in the Sky: The Untold Story of Sovereignty and the Treaty of Waitangi: 2021 : Galatas NZ Ltd, Auckland, New Zealand

1965 births
Living people
People from Palmerston North
Leaders of political parties in New Zealand
People from Auckland
University of Auckland alumni
People educated at Takapuna Grammar School
Christian Heritage Party of New Zealand politicians
New Zealand National Party politicians
Unsuccessful candidates in the 1996 New Zealand general election
Unsuccessful candidates in the 1999 New Zealand general election
Unsuccessful candidates in the 2005 New Zealand general election

Ewen McQueen


بلدية كأساس دي لاثارو (بالإسبانية: Casas de Lázaro) هي بلدية تقع في مقاطعة البسيط التابعة لمنطقة كاستيا لا مانتشا وسط إسبانيا.

الديموغرافيا
بلغ عدد سكان بلدية كأساس دي لاثارو 475 نسمة عام 2011 (وفقاً للمعهد الوطني الإسباني للإحصاء).

مراجع

مصادر
  بلدية كاساس دي لاثارو

بلديات البسيط
أماكن مأهولة في البسيط

كاساس دي لاثارو


أناتولي تيموشوك  لاعب كرة قدم أوكراني قد حاز على كأس دوري أبطال أوروبا عام 2012/2013 عندما كان يلعب مع بايرن ميونخ الألماني. أما الآن فهو يلعب مع نادي زينيت سانت بطرسبرغ الروسي الذي كذلك قد توج رفقته بكأس أوروبي ألا وهو الدوري الأوروبي عام 2007/2008.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في روسيا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في كازاخستان
لاعبو كرة قدم رجالية أوكرانيون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في ألمانيا
لاعبو وسط كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من لوتسك
رياضيون أوكرانيون مغتربون في ألمانيا
رياضيون أوكرانيون مغتربون في روسيا
رياضيون أوكرانيون مغتربون في كازاخستان
طاقم زينيت سانت بطرسبرغ غير اللاعبين
قلوب دفاع كرة قدم
لاعبو الدوري الألماني
لاعبو الدوري الأوكراني الممتاز
لاعبو الدوري الروسي الممتاز
لاعبو بايرن ميونخ
لاعبو بطولة أمم أوروبا 2012
لاعبو بطولة أمم أوروبا 2016
لاعبو بطولة أوكرانيا لكرة القدم للهواة
لاعبو دوري الدرجة الأولى الأوكراني
لاعبو دوري كازاخستان الممتاز
لاعبو دوري كرة القدم الأوكراني الدرجة الثانية
لاعبو زينيت سانت بطرسبرغ
لاعبو كأس العالم 2006
لاعبو كرة قدم أوكرانيون
لاعبو كرة قدم أوكرانيون مغتربون
لاعبو كرة قدم مغتربون في ألمانيا
لاعبو كرة قدم مغتربون في روسيا
لاعبو كرة قدم مغتربون في كازاخستان
لاعبو منتخب أوكرانيا تحت 21 سنة لكرة القدم
لاعبو منتخب أوكرانيا لكرة القدم
لاعبو نادي شاختار دونيتسك
لاعبو نادي فولين لوتسك
لاعبو نادي كايرات
لاعبون فائزون بكأس الاتحاد الأوروبي
لاعبون فازوا بدوري أبطال أوروبا
مدربو كرة قدم أوكرانيون
مدربو كرة قدم أوكرانيون مغتربون
مدربو كرة قدم مغتربون في روسيا
مواليد 1979
مواليد في لوتسك
نادي الفيفا المئوي
لاعبو كرة قدم من لوتسك

أناتولي تيموشوك


A Resolução 323 do Conselho de Segurança das Nações Unidas, adotada em 6 de dezembro de 1972, após relembrar resoluções anteriores e reafirmar a responsabilidade da ONU pela Namíbia, o Conselho observou com satisfação que os namibianos tiveram a oportunidade de expressar suas aspirações aos representantes da ONU e notou que os A esmagadora maioria das opiniões dos consultados são a favor da abolição da "política de pátria" e da adesão à independência nacional. O Conselho lamentou a opacidade da África do Sul em relação à autodeterminação da Namíbia e convidou o Secretário-Geral a continuar seus valiosos esforços para garantir que o povo da Namíbia exerça seu direito à autodeterminação e independência.

A Resolução também determinou que, imediatamente após a renovação parcial do quadro de membros do Conselho, seriam nomeados novos representantes para preencher as vagas que ocorreriam no grupo constituído em conformidade com a resolução 309.

A resolução foi aprovada com 13 votos a nenhum, enquanto a União Soviética se absteve e a República Popular da China não participou da votação.

Ver também

 África do Sudoeste

Referências

 Texto da Resolução em undocs.org

Ligações externas

Resoluções do Conselho de Segurança das Nações Unidas sobre a África do Sul
Resoluções do Conselho de Segurança das Nações Unidas sobre a Namíbia
Resoluções do Conselho de Segurança das Nações Unidas de 1972


L'église Saint-Laurent est une église située à Forges, dans le département français de la Charente-Maritime en région Nouvelle-Aquitaine.

Historique

L'actuelle église paroissiale, consacrée à  saint Laurent, n'est sans doute pas antérieure au . Dépendance du prieuré clunisien Saint-Martin d'Aix, on en trouve mention pour la première fois dans une charte datée de 1188, puis de nouveau dans un pouillé du  sous le vocable de « Sanctii Laurentii de Forgus ». Cette époque voit la reconstruction du chœur, puis l'adjonction de deux chapelles latérales au . Le sanctuaire semble être durement éprouvé par les guerres de religion, mais n'est remis en état que durant le .

L'église présente une façade romane composée de trois registres verticaux et horizontaux. La partie inférieure de celle-ci est percée d'un portail en berceau brisé, composé de trois voussures dépourvues de toute ornementation. La partie centrale, percée d'une mince baie sans style, s'inscrit entre deux corniches à modillons où l'on peut entre autres reconnaître un saltimbanque et deux personnages masculins. Enfin, la partie supérieure de la façade accueille un campanile surmonté d'une croix de pierre. La façade fut longtemps précédée d'un ballet, sorte d'auvent que l'on retrouve sur certaines églises de la région, lequel est démoli en 1867.

La nef est bordée de chapelles latérales couvertes de voûtes en plâtre. Quatre colonnes, uniques vestiges des anciennes voûtes détruites durant les guerres de religion, comportent encore des chapiteaux romans. Une huile sur toile représentant le « Martyre de saint Laurent », œuvre du peintre Bernard Dagescy (1759-1829), est située dans le sanctuaire.

L'église est inscrite au titre des monuments historiques par arrêté du .

Architecture

Intérieur

Extérieur

Galerie

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des monuments historiques de la Charente-Maritime
 Églises de la Charente-Maritime

Liens externes

Forges
Monument historique inscrit en 2003
Forges
Forges
Forges
Forges
Forges
Forges

Église Saint-Laurent de Forges (Charente-Maritime)


.sd ist die länderspezifische Top-Level-Domain (ccTLD) des Staates Sudan. Sie wurde am 6. März 1997 eingeführt und wird von der Sudan Internet Society in Khartum verwaltet. Die Domain .ss stammt indirekt von .sd ab, sie wurde im August 2011 dem unabhängigen Südsudan zugesprochen.

Weblink
 Offizielle Website der Vergabestelle

Einzelnachweise

Länderspezifische Top-Level-Domain
Sudan

.sd


İtalyan Rönesansı (), Avrupa'da genel olarak Rönesans'ı başlatan, İtalya'da 14. yüzyılda başlayıp 17. yüzyıla dek hüküm süren kültürel değişim ve ilerleme süreci. Bu akım Toskana bölgesinde başladı ve merkezinde Floransa şehri yer aldı.

Kaynakça

İtalya kültür tarihi

İtalyan Rönesansı


5 fortællinger om en far er en dansk dokumentarfilm fra 2010 med instruktion og manuskript af Nadia El Said.

Handling
I et frossent landskab fortæller et barn om en tuschmand, der har skæg og lidt hår på hovedet. En musiker lever et umusikalskt liv. En fængselsbetjent samler på modeltog og længes efter de store have. En sovjetisk kosmonaut sidder i sin rumkapsel i en evig orbit. Og en skytsengel danser i vinden under skyerne. I en række korte nedslag fortæller 5 piger og voksne kvinder historier om deres fædre. En tråd af fravær og nærvær, længsel og drømme binder de fem historier sammen. Fortællingerne udfolder sig i store tableauer, tegninger, animation og arkivmateriale.

Referencer

Eksterne henvisninger

Familierelationer
Danske film fra 2010
Dokumentarfilm fra Danmark

5 fortællinger om en far


Le lac des fées (título original en francés; en español, El lago de las hadas) es una grand opéra en cinco actos, con música de Daniel-François-Esprit Auber y libreto en francés de Eugène Scribe y Mélésville (nombre de pluma de Anne-Honoré-Joseph Duveyrier). La historia se ambienta en las montañas del Harz y se basa en una balada alemana. La ópera se estrenó en el Théâtre de l'Académie Royale de Musique en París el 1 de abril de 1839.

Personajes

Enlaces externos

Libreto completo en francés de Œuvres complètes de M. Eugène Scribe (Volumen 2), Furne, 1841, pp. 123-146.

Óperas de Daniel-François Auber
Óperas en francés
Óperas de 1839
Óperas estrenadas en París

Le Lac des fées


أمة البروزاك  هو فيلم أمريكي-ألماني مستقل بطولة كرستينا ريتشي مبنى على سيرة ذاتية تحمل نفس الاسم ل Elizabeth Wurtzel وهو مبني على قصة حقيقية تصف تجربة إليزابيث مع الاكتئاب. اسم الفيلم يرجع إلى دواء فلوكسيتين الذي تصنعه شركة Eli Lilly كمضاد للاكتئاب قد وُصف لها.

الفيلم
تم تحويل الكتاب إلى فيلم وقام بإخراجه Erik Skjoldbjaerg وقامت ببطولته Christina Ricci، Jason Biggs وAnne Heche. الفيلم عُرض لأول مرة في مهرجان تورنتو السينمائي الدولي في 8 سبتمبر 2001، ثم قامت شركة ميرماكس بشراء حقوق التوزيع بنية منح الفيلم فرص توزيع أكبر بدور العرض.
تم إطلاق القيلم في النرويج، بلد مخرج الفيلم الأصلية في أغسطس 2003، لكن الفيلم لم يطلق أبداً بالأسواق الأمريكية، لكن عُرض الفيلم حصرياً على قناة Starz! في مارس 2005 وتم إطلاق أقراص DVD للفيلم في الصيف الذي يليه.

طاقم الفيلم
 كرستينا ريتشي بدور Elizabeth Wurtzel.
 جيسون بيجز بدور رافي.
 أني إتش بدور د.إستيرلنج.
 ميشيل وليامز بدور روبي.
 جوناثان ريس مايرز بدور نواه.
 جيسيكا لانج بدور السيدة Wurtzel.
 جيسي موس بدور سام.
 لو ريد عن نفسه.

مراجع

وصلات خارجية

 صفحة الفيلم على موقع IMDB.
 موقع الفيلم الرسمي.

أفلام باللغة الإنجليزية في عقد 2000
أفلام ألمانية
أفلام ألمانية في عقد 2000
أفلام أمريكية
أفلام أمريكية في عقد 2000
أفلام إنتاج 2001
أفلام باللغة الإنجليزية
أفلام تقع أحداثها في جامعات وكليات
أفلام تقع أحداثها في جامعة هارفارد
أفلام تقع أحداثها في ماساتشوستس
أفلام دراما ألمانية
أفلام درامية في 2001
أفلام درامية نفسية أمريكية
أفلام درامية نفسية عقد 2000
أفلام عن اضطراب اكتئابي
أفلام عن اضطراب ثنائي القطب
أفلام عن العزوبية
أفلام مبنية على سير
أفلام مستقلة 2001
أفلام مصورة في بوسطن
أفلام مصورة في فانكوفر
أفلام مصورة في لندن
أفلام مصورة في نيو جيرسي
أفلام نفسية ألمانية
أفلام نفسية درامية ألمانية
شركة إيلي ليلي وشركاه

أمة البروزاك (فيلم)


Die Seefestspiele Berlin hatten im Sommer 2011 mit Wolfgang Amadeus Mozarts Zauberflöte in einer Inszenierung von Katharina Thalbach ihre Premiere. Die Inszenierung wurde während der dreiwöchigen Festspieldauer von knapp 40.000 Menschen besucht.
Im Sommer 2012 wurde das Opernfestival mit George Bizets Carmen in einer Inszenierung von Volker Schlöndorff fortgesetzt.

Veranstaltungsort
Spielort der Seefestspiele Berlin ist die Seebühne Wannsee.
Das Strandbad Wannsee im Bezirk Zehlendorf von Berlin ist das größte Binnenseebad Europas. Die Anlage wurde 1929/30 im Stil der Neuen Sachlichkeit von Martin Wagner und Richard Ermisch erbaut und steht heute unter Denkmalschutz. Anlässlich des 100-jährigen Jubiläums des Strandbads am 12. Mai 2007 wurde die Anlage zuletzt umfassend renoviert.

Initiatoren
Peter Schwenkow gründete 1978 die Concert Concept Veranstaltungs GmbH, die 1998 in die Deutsche Entertainment AG überführt wurde. Seit 2006 ist er Mitglied des Berliner Abgeordnetenhauses (CDU).

Christoph Dammann ist Intendant der Seefestspiele Berlin. Zuvor war er Intendant der Kölner Oper und der portugiesischen Nationaloper.

Michael Mronz organisierte zahlreiche Sportgroßveranstaltungen. Mit seiner 1992 gegründeten Agentur MMP Veranstaltungs- und Vermarktungs GmbH arbeitet er in verschiedenen Bereichen.

Burghard Zahlmann ist Geschäftsführer der 1990 gegründeten Concertbüro Zahlmann GmbH in Berlin. Diese organisiert Konzerte, Tourneen und Veranstaltungen in Berlin und den neuen Bundesländern sowie in Bayern und Österreich.

Kooperation mit dem Kultursender ARTE: TV-Casting Open Opera 2012
Für die Neuproduktion von Georges Bizets Carmen im Sommer 2012 suchen die Seefestspiele Berlin in Zusammenarbeit mit ARTE die Zweitbesetzung über das TV-Casting "Open Opera – Wer wird Carmen?". Besetzt werden die Rollen der Carmen, der Micaëla, des Don José und des Escamillo. Die Show wird in Deutschland, Österreich, der Schweiz und Frankreich ausgestrahlt.

Produktionen nach Jahren

Einzelnachweise

Weblinks
 Seefestspiele Berlin
 Deutsche Entertainment AG: Seefestspiele Berlin
 arte.tv: Reportage zu den Seefestspielen Berlin 2011
 tagesspiegel.de: Interview mit dem Gründer der Seefestspiele Berlin, Christoph Dammann
 tagesspiegel.de: Positive Bilanz der ersten Seefestspiele 2011

Musikfestival in Berlin
Seebühne
Erstveranstaltung 2011

Seefestspiele Berlin


Kritička teorija je refleksivna procjena i kritika društva i kulture primjenom znanja iz društvenih i humanističkih znanosti kako bi razotkrile i izazvale strukture moći. Tvrdi da su socijalni problemi pod utjecajem i da ih više stvaraju društvene strukture i kulturne pretpostavke, nego pojedinačni i psihološki čimbenici. Kritička teorija ima svoje izvore u sociologiji, ali i u književnoj kritici. Sociolog Max Horkheimer opisao je teoriju kritičnom kada nastoji "osloboditi ljudska bića od okolnosti koje ih čine robovima".

Intelektualci koji su pobornici kritičke teorije ne nastoje biti politički nepristrani, nego radije predstavljati filozofski glas nove ljevice.

U sociologiji i političkoj filozofiji pojam Kritička teorija opisuje zapadni marksizam Frankfurtske škole koji je razvijen u Njemačkoj 1930-ih godina. Ovaj termin zahtijeva pravilno korištenje, jer primjerice "kritička teorija" ili "kritička društvena teorija" mogu imati slične elemente, ali ne naglašavaju intelektualno podrijetlo specifično za Frankfurtsku školu. Kritički teoretičari Frankfurtske škole oslanjali su se na kritične metode Karla Marxa i Sigmunda Freuda. Kritička teorija tvrdi da je ideologija glavna prepreka ljudskom oslobađanju. Kritička teorija je osnovana kao škola mišljenja prvenstveno od strane teoretičara Frankfurtske škole Herberta Marcusea, Theodora Adorna, Maxa Horkheimera, Waltera Benjamina i Ericha Fromma. Na modernu kritičku teoriju dodatno su utjecali György Lukács i Antonio Gramsci, kao i drugi učenjaci Frankfurtske škole, osobito Jürgen Habermas. U Habermasovom radu,  kritička je teorija nadmašila svoje teorijske korijene u njemačkom idealizmu i napredovala bliže američkom pragmatizmu. Zabrinutost za društvenu "bazu i nadgradnju" jedan je od preostalih marksističkih filozofskih koncepata u velikom dijelu suvremene kritičke teorije.

Postmoderna kritička teorija analizira fragmentaciju kulturnih identiteta kako bi dovela u pitanje koncepte modernog doba kao što su metapripovijesti, racionalnost i univerzalne istine, dok politizira društvene probleme "smještajući ih u povijesni i kulturni kontekst, kako bi se uključili u proces prikupljanja i analiziranja podataka i razmotrili svoja otkrića".

Pregled
Kritičku teoriju prvi je definirao Max Horkheimer iz Frankfurtske škole sociologije u svom eseju iz 1937. godine Tradicionalna i kritička teorija : Kritička teorija socijalna je teorija orijentirana na kritiku i promjenu društva u cjelini, za razliku od tradicionalne teorije koja je usmjerena samo na njezino razumijevanje i objašnjenje. Horkheimer je htio razlikovati kritičku teoriju kao radikalni, emancipacijski oblik marksističke teorije, kritizirajući i model znanosti koji je iznio logički pozitivizam, i ono što je zajedno sa svojim kolegama vidio kao prikriveni pozitivizam i autoritarizam ortodoksnog marksizma i komunizma. Opisao je teoriju kritičnom kada želi "osloboditi ljudska bića od okolnosti koje ih čine robovima". Kritička teorija uključuje normativnu dimenziju, bilo kroz kritiziranje društva iz neke opće teorije vrijednosti i normi ili kroz kritiziranje u smislu vlastitih podržanih vrijednosti.

Ključni pojmovi kritičke teorije su sljedeći:

 Kritička društvena teorija trebala bi biti usmjerena na cjelokupnost društva u njegovoj povijesnoj specifičnosti (tj. kako je došlo do organizacije u određenom trenutku), i
 Kritička bi teorija trebala poboljšati razumijevanje društva, povezujući sve glavne društvene znanosti, uključujući geografiju, ekonomiju, sociologiju, povijest, politologiju, antropologiju i psihologiju.

Ova verzija "kritičke" teorije proizlazi iz Kantove (18. st.) i Marxove (19. st.) upotrebe termina " kritika", kao u Kantovoj Kritici čistog uma i Marxovom konceptu da njegov rad Kapital (Das Kapital) tvori "kritiku političke ekonomije". Za Kantov transcendentalni idealizam "kritika" znači ispitivanje i utvrđivanje granica valjanosti sposobnosti, vrste ili tijela znanja, posebno kroz razmatranje ograničenja koja su nametnuta temeljnim, nepomirljivim konceptima koji se koriste u tom sustavu znanja.

Kantov pojam kritike bio je povezan s preokretom lažnih društvenih i političkih uvjerenja koji se nisu mogli dokazati, jer je Kantova kritika razuma uključivala kritiku dogmatskih teoloških i metafizičkih ideja i bila je isprepletena s jačanjem etičke autonomije iprosvjetiteljskom kritikom praznovjerja i iracionalnog autoriteta. Kantov neposredni poticaj za pisanje njegove "Kritike čistog razuma" bilo je rješavanje problema koje je stvorio skeptični empirizam Davida Humea, koji je u napadu na metafiziku koristio razum i logiku raspravljanja protiv spoznaje svijeta i uobičajenih pojmova uzročno-posljedične veze. Kant je, za razliku od toga, zahtijevao korištenje a priori metafizičkih tvrdnji kao nužnih, jer ako bi se za išta moglo reći da se može "znati", trebalo bi se osnovati na apstrakcijama, različitim od razumnih pojava.

Marx je pojam kritike izričito razvio u kritici ideologije i povezao je s praksom socijalne revolucije, kako je navedeno u njegovoj čuvenoj 11. Tezi o Feuerbachu : "Filozofi su samo tumačili svijet, na različite načine; bit je da ga se promijeni. "

Jedna od karakteristika po kojoj se razlikuju kritičke teorije, kao što su to Adorno i Horkheimer objavili u svojoj Dijalektici prosvjetiteljstva (1947), je izvjesna dvosmislenost vezana uz konačni izvor ili temelj društvene dominacije, podvojenost koja je potaknula razvoj "pesimizma" nove kritičke teorije o mogućnosti ljudske emancipacije i slobode . Ta je podvojenost, naravno, ukorijenjena u povijesnim okolnostima u kojima je djelo izvorno nastalo, posebno usponom nacionalsocijalizma, državnog kapitalizma i kulturne industrije kao potpuno novih oblika društvene dominacije koji se ne mogu adekvatno objasniti unutar pojmova tradicionalne marksističke sociologije.

Za Adorna i Horkheimera, državna intervencija u ekonomiji djelotvorno je ukinula napetost između "odnosa proizvodnje" i "materijalno produktivnih snaga društva", napetost koja je, prema tradicionalnoj kritičkoj teoriji,    predstavljala glavno proturječje unutar kapitalizma. Tržište (kao "nesvjesni" mehanizam distribucije robe) zamijenjeno je centraliziranim planiranjem .

Ipak, suprotno Marxovom čuvenom predviđanju u Predgovoru Doprinosa Kritici Političke Ekonomije, ovaj pomak nije doveo do "doba socijalne revolucije ", već do fašizma i totalitarizma. Kao takva, kritička teorija je ostavljena, prema riječima Jirgena Habermasa, bez "ičega u rezervi na što bi se moglo prizivati, i kad snage proizvodnje uđu u ubitačnu simbiozu s proizvodnim odnosima koje su trebale potpuno promijeniti, više ne postoji dinamičnost na kojoj bi kritika mogla temeljiti svoju nadu". Za Adorna i Horkheimera ovo je predstavljalo problem - kako objasniti očitu upornost dominacije u nedostatku same proturječnosti koja je, prema tradicionalnoj kritičkoj teoriji, i sama bila izvor dominacije.

U 1960-ima, Jürgen Habermas, zagovornik kritičke društvene teorije, podigao je epistemološku raspravu na novu razinu u svojim Znanjima i Ljudskim interesima, na način da je identificirao kritička znanja utemeljena na principima koji su je razlikovali od prirodnih znanosti ili humanističke znanosti, kroz orijentaciju na samorefleksiju i emancipaciju. Iako nezadovoljan mišljenjima Adorna i Horkeimera, koja su bila predstavljena u Dijalektici prosvjetiteljstva, Habermas smatra da, kroz oblik instrumentalne racionalnosti, doba modernosti označava odmak od oslobađanja prosvjetljenja i pomak prema novom obliku ropstva. U Habermasovom je radu kritička teorija nadišla svoje teorijske korijene u njemačkom idealizmu i napredovala bliže američkom pragmatizmu.

Habermas sada ima velik utjecaj na filozofiju prava u mnogim državama - primjerice, u stvaranju socijalne filozofije prava u Brazilu, a njegova teorija također ima potencijal da diskurs prava postane važna institucija suvremenog svijeta kao baština prosvjetljenja.

Na njegove ideje o odnosu moderne i racionalizacije u tom smislu snažno utječe Max Weber. Habermas je proučavao dalje elemente kritičke teorije koje su proizašle iz hegelovskog njemačkog idealizma, iako njegova misao ostaje široko marksističkog karaktera u svom epistemološkom pristupu. Možda su njegove dvije najutjecajnije ideje zapravo koncepti javne sfere i komunikativnog djelovanja ; kasnije dolaze djelomično kao reakcija na nove post-strukturne ili takozvane " postmoderne " izazove diskursa moderne. U njegovoj se teoriji mogu osjetiti redovita dopisivanja s Richardom Rortyjem, kao i snažan osjećaj filozofskog pragmatizma; misao koja često prelazi granice između sociologije i filozofije.

Kritička teorija i akademska područja

Postmoderna kritička društvena teorija
Dok se modernistička kritička teorija (kako je gore opisano) odnosi na "oblike vlasti i nepravde koje su ispratile evoluciju industrijskog i korporativnog kapitalizma kao političko-ekonomskog sustava," postmoderna kritička teorija politizira društvene probleme "smještajući ih u povijesni i kulturni kontekst, kako bi se uključili u proces prikupljanja i analiziranja podataka i razmotrili svoja otkrića. " Značenje se, samo po sebi, smatra nestabilnim zahvaljujući brzoj transformaciji društvenih struktura. Kao rezultat toga, fokus istraživanja je radije usmjeren na lokalne manifestacije, prije nego na široke generalizacije.

Postmoderno kritičko istraživanje karakterizira i kriza reprezentacije, koja odbacuje ideju istraživačkog djela kao "objektivnog prikaza stabilnog drugog". Umjesto toga, mnogi su postmoderni znanstvenici usvojili "alternative koje potiču razmišljanje o 'politici i poeziji' njihovog rada. U tim se prikazima pojašnjavaju utjelovljeni, kolaborativni, dijaloški i improvizacijski aspekti kvalitativnog istraživanja ".

Pojam "kritička teorija" često se koristi kada autor djeluje u sociološkom smislu, ali napada društvene ili humanističke znanosti (nastojeći ostati "izvan" tih okvira istraživanja). Jedan od takvih autora je Michel Foucault.

Jean Baudrillard je također opisan kao kritički teoretičar do te mjere da je bio nekonvencionalan i kritičan sociolog; ovo je odobrenje slično, usko ili nimalo povezano s Frankfurtskom školom.

Jürgen Habermas iz Frankfurtske škole jedan je od ključnih kritičara postmodernizma.

Kritička je teorija usmjerena na jezik, simbolizam, komunikaciju i društvenu konstrukciju. Kritička se teorija primjenjuje unutar društvenih znanosti kao kritika društvene konstrukcije i postmodernog društva.

Studije komunikacije
Od 1960-ih i 1970-ih pa nadalje, jezik, simbolizam, tekst i značenje postali su teorijski temelj humanističkih znanosti, i to kroz utjecaj Ludwiga Wittgensteina, Ferdinanda de Saussurea, Georgea Herberta Meada, Noama Chomskya, Hans-Georga Gadamera, Rolanda Barthesa, Jacquesa Derrida i drugih mislioca u lingvističkoj i analitičkoj filozofiji, strukturalnoj lingvistici, simboličkom interakcionizmu, hermeneutici, semiologiji, lingvistički orijentiranoj psihoanalizi ( Jacques Lacan, Alfred Lorenzer ) i dekonstrukciji.

Kad je 1970-ih i 1980-ih Jürgen Habermas redefinirao kritičku društvenu teoriju kao studiju komunikacije, tj. komunikacijsku kompetenciju i komunikacijsku racionalnost s jedne strane, a iskrivljenu komunikaciju s druge, dvije verzije kritičke teorije počele su se preklapati na mnogo većem stupanju nego prije.

Pedagogija
Kritički su teoretičari pripisali najveće zasluge Paulu Freireu za prve primjene kritičke teorije u obrazovanju / pedagogiji. Smatraju da je njegovo najpoznatije djelo Pedagogija obespravljenih, temeljni tekst u onome što je danas poznato kao filozofija i društveni pokret kritičke pedagogije. O povijesti nastanka kritičke teorije u području obrazovanja vidi Isaac Gottesman (2016), Kritički zaokret u obrazovanju: od marksističke kritike do strukturalnog feminizma do kritičkih teorija rase (New York: Routledge).

Kritika
Iako su kritički teoretičari često definirani kao marksistički intelektualci, njihova tendencija da demantiraju neke marksističke koncepte i da miješaju marksističke analize s drugim sociološkim i filozofskim tradicijama, rezultirala je optužbama za revizionizam od strane klasičnih, ortodoksnih i analitičkih marksista i filozofa koji su podržavali marksizam-lenjinizam ideologiju. Martin Jay izjavio je da se prva generacija kritičke teorije najbolje shvaća ne kao promicanje određenog filozofskog plana ili specifične ideologije, već kao " gadling drugih sustava".

Kritična je teorija kritizirana zbog toga što nije nudila jasan plan za političko djelovanje (praxis) nakon kritike, često odbacujući bilo kakva rješenja (kao što je koncept Herberta Marcusea o "velikom odbijanju ", što je dovodilo do suzdržavanja od sudjelovanja u aktivnim političkim promjenama).

Vidi još

 marksizam
 kulturni marksizam
 kritička rasna teorija

Izvori

Vanjske poveznice

 Kritička teorija, Stanfordska enciklopedija filozofije
 "The Frankfurt School and Critical Theory". Internet enciklopedija filozofije.
 Gerhardt, Christina. "Frankfurtska škola." Međunarodna enciklopedija revolucije i prosvjeda. Ness, Immanuel (ur.). Blackwell Publishing, 2009. Blackwell referenca na mreži,
 "Teorija: Smrt nije kraj" Kratka povijest akademske kritičke teorije časopisa N + 1.
 Kritičko pravno razmišljanje Kritička web stranica koja upotrebljava kritičku teoriju u analizi zakona i politike.
 L. Corchia, Jürgen Habermas. A Bibliografija: radovi i studije (1952-2013), Pisa, Edizioni Il Campano - Sveučilišne knjige Arnus, 2013., 606 str.
 Sim, S., i Van Loon, B. (2009). Uvođenje kritičke teorije: Grafički vodič. Icon Books Ltd.
Društvene znanosti
Odgoj i obrazovanje

Frankfurtska Škola
Književna kritika
Filozofija

Kritička teorija


Westerborstel Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Dithmarschen iline bağlı bölge. 4,14 km² yüzölçüme sahiptir. Nüfusu, 30 Eylül 2006 itibarıyla yaklaşık 107 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Dieter Grimm tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 www.amt-tellingstedt.de

Westerborstel


Quebrada Honda, littéralement « ravin profond  » peut désigner :

Toponymes

Quebrada Honda : un cours d'eau du pays.

Quebrada Honda : une localité de la commune de Guayanilla sur l'île de Porto Rico.

Quebrada Honda : localité de la paroisse civile d'El Pilar de la municipalité de Simón Bolívar dans l'État d'Anzoátegui ;
 Quebrada Honda : localité de la paroisse civile de Yagua de la municipalité de Guacara dans l'État de Carabobo ;
 Quebrada Honda : localité de la paroisse civile de Capadare de la municipalité d'Acosta dans l'État de Falcón ;
 Quebrada Honda : hameau de la paroisse civile d'El Jarillo de la municipalité de Guaicaipuro dans l'État de Miranda ;
 Quebrada Honda : hameau de la paroisse civile d'El Guapo de la municipalité de Páez dans l'État de Miranda ;
 Quebrada Honda : localité de la paroisse civile de Cúa de la municipalité d'Urdaneta dans l'État de Miranda ;
 Quebrada Honda de Guache : l'une des trois paroisses civiles de la municipalité d'Andrés Eloy Blanco dans l'État de Lara.

Autres
 Bataille de Quebrada Honda : un épisode de la guerre d'indépendance du Venezuela de 1816.

Homonymie de toponyme

Quebrada Honda


An Portea kermesina in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Karl Heinrich Koch. An Portea kermesina in nahilalakip ha genus nga Portea, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Portea

Portea kermesina


Mijaíl Vladímirovich Studenetski, en ruso: Михаил Владимирович Студенецкий; (Moscú, República Socialista Federativa Soviética de Rusia, 6 de marzo de 1934 - Rusia, 1 de marzo de 2021) fue un baloncestista y medallista olímpico ruso. Consiguió tres medallas en competiciones internacionales con la Unión Soviética.

Fallecimiento
El lunes 1 de marzo de 2021 falleció por COVID-19, días antes de cumplir los 87 años.

Referencias

Enlaces externos
 Ficha en sportsreference

Baloncestistas de la selección de la Unión Soviética
Baloncestistas de Rusia
Baloncestistas de la Unión Soviética
Nacidos en Moscú
Fallecidos por pandemia de COVID-19 en Rusia

Mijaíl Studenetski


Koçgiri aşireti veya Koçkiri aşireti', Çoğunlukla Sivas'ın İmranlı ve Zara ilçelerinde  yaşayıp Kayseri, Dersim, Erzincan ve  Kahramanmaraş illerinde de görülmektedir. Alevi itikadına bağlı Kurmanci lehçesini konuşun bir aşiretdir. Aşiret İran'nın Horasan Bolgesinden gelmiştir ve Köken bakımından Türkmen Olduğu düşünülmektedir.Aşiretin en büyük tanınma olayı ise 1921 Yılında Cumhuriyete Karşı yapıldıgı adında. üzere  Koçgiri İsyanı'dır.

Etimoloji
Koçgiri adı Kürtçe "Büyük göç" kelimesinden gelmektedir. Bu kelime Dersim bölgesinde büyük boynuz anlamına da gelmektedir. Koça Gır büyük göçün Kürtçe deki karşılığıdır. "Koç(goç)" kelimesi "göç" anlamına gelmektedir, "gır" kelimesinin türkçe karşılığı ise "büyük" anlamına demektir. Kelimeler birleştirildiğinde "büyük göç" yani Kurmanci lehçesine göre "Goça gır" olarak telaffuz edilmektedir. Daha sonra büyük göçle gelen aşiretler bu isim altında toplanmışlar ve Koçgiri Aşireti Federasyonunu oluşturmuşlardır. Bir başka düşünceye göre de aşiretin ismi Türkçe, "kır koç" tan türemiştir.

Koçgiri yöresi
Sivas'ın İmranlı ilçesinde Koçgiri aşiretinin yaşadığı köyler ve ayrıca başta Zara olmak üzere diğer ilçelerle başka illerin sınırları içerisinde kalmakla birlikte bu bölgenin etrafındaki bulunan köylerden oluşan ve kültürel bütünlüğe sahip olan bir yöredir.

Koçgiri İsyanı

Mart 1921'de, aşiret reisleri Alişan ve Haydar Beylerin desteğiyle Sivas'ta başlayan ve devam eden Koçgiri İsyanı, 11 Nisan 1921 tarihinde Ankara Hükûmeti tarafından uygulanan bastırma hareketi ile kısa sürede son bulmuştur. İsyan, Nurettin Paşa ve Topal Osman yönetimindeki Abazıkalı Giresun Gönüllü Alayları tarafından bastırılmıştır.

Ayrıca bakınız
 Aleviler
 Kızılbaş
 Dersim aşiretleri

Kaynakça

Koçgiri aşireti


Miranda is a 1948 black and white British comedy film, directed by Ken Annakin and written by Peter Blackmore, who also wrote the play of the same name from which the film was adapted. The film stars Glynis Johns, Googie Withers, Griffith Jones, Margaret Rutherford, John McCallum and David Tomlinson. Denis Waldock provided additional dialogue. Music for the film was played by the London Symphony Orchestra, conducted  by Muir Mathieson.  The sound director was B. C. Sewell.

The film is a light comedy fantasy about a beautiful and playful mermaid Miranda and her effect on the men and women she meets, as she outrageously flirts with and flatters every man she meets.

Glynis Johns and Margaret Rutherford reprised their roles in the 1954 colour sequel, Mad About Men.

Plot summary
As his wife is uninterested in fishing, Dr. Paul Martin goes  on a holiday on the Cornwall coast without her. There, Miranda, a mermaid, catches him by pulling on his fishing line and making him fall in the water. She drags him down to her underwater cavern where she keeps him prisoner for a week and only lets him go after he agrees to show her London, where he lives. Having ordered several extra long dresses from his wife's London couturier to cover her tail, he disguises her as an invalid patient in a bath chair and takes her to his home, initially for a three weeks stay.

Martin's wife Clare reluctantly agrees to the arrangement, but insists he hire someone to look after the "patient". He selects Nurse Carey for her eccentric nature and takes her into his confidence. To Paul's relief, Carey is delighted to be working for a mermaid as she has always believed they exist.

Miranda's seductive nature earns her the admiration of not only Paul, but also his chauffeur Charles, as well as Nigel, the fiancé of Clare's friend and neighbour Isobel, arousing the jealousy of the women. Nigel even breaks off his engagement, but when he and Charles discover that Miranda has been flirting with both of them, they come to their senses.

With Clare strongly suspecting that Miranda is a mermaid, she makes Martin admit it. But when Miranda overhears Clare telling Paul that the public must be told, Miranda wheels herself down to the Thames and makes her escape into the water. She had previously told them she would go to Majorca for a visit.

In the final scene, Miranda is shown on a rock, holding a merbaby on her lap.

Cast

 Glynis Johns as Miranda Trewella
 Googie Withers as Clare Martin
 Griffith Jones as Dr Paul Martin
 John McCallum as Nigel
 Margaret Rutherford as Nurse Carey
 David Tomlinson as Charles
 Yvonne Owen as Betty, the Martins' other servant and Charles's girlfriend
 Sonia Holm as Isobel
 Brian Oulton as Manell
 Zena Marshall as Secretary
 Lyn Evans as Inn Landlady
 Stringer Davis as Museum Attendant
 Hal Osmond as Railway Carman
 Maurice Denham as Cockle Vendor

Original play
The film was based on a play by Peter Blackmore. He says he was inspired to write it after reading a scientific article about mermaids.

In the play on which the film is based, Miranda eventually has to return to Cornwall to spawn, much to the displeasure of Martin's wife.

The play was a hit in London – starring Genine Graham – and had a run in New York with Diana Lynn.

Production
The film was put into production hurriedly in order to beat Mr. Peabody and the Mermaid to the screen. The initial director was Michael Chorlton. According to Ken Annakin, filming had been going for less than two weeks when Chorlton was fired by the head of the studio, Sydney Box, who was unhappy with the director's handling of the material, particularly his over-use of wide-angle, deep focus camera techniques. Box asked Annakin, who had just finished filming Broken Journey to take over, which the director reluctantly did after Box pointed out it was either him or someone else. Annakin took over with three days of preparation.

Annakin said the "script was full of well-tried, funny fishy jokes" and "was inevitably going to be a stagey-type movie." He says he "despised" Griffith Jones "as a man" because he was difficult to deal with, "always trying to score over the other actors." Annakin says he developed a crush on Johns during filming and she tried to seduce him one night (she was married, but her husband was gay) - but he refused because he did not want her to have power over him. They went on to make six more films together.

The end credits include the line "Tail by Dunlop". All underwater scenes were shot with a stunt double. Joan Hebden wore the tail by Dunlop. Glynis Johns stated in later interviews that the rubber tail was very buoyant, which caused problems as it tended to keep her head under the water.

There was location filming in London and Cornwall.

Reception

Box office
The film was one of the most popular movies at the British box office in 1948. According to Kinematograph Weekly the 'biggest winner' at the box office in 1948 Britain was The Best Years of Our Lives with Spring in Park Lane being the best British film and 'runners up' being It Always Rains on Sunday, My Brother Jonathan, Road to Rio, Miranda, An Ideal Husband, Naked City, The Red Shoes, Green Dolphin Street, Forever Amber, Life with Father, The Weaker Sex, Oliver Twist, The Fallen Idol and The Winslow Boy.

Producer's receipts were £143,400 in the UK and £32,600 overseas meaning it recorded a profit of £5,600. Annakin says the film was not popular in America at all due to the release of Mr Peabody and the Mermaid; he claims the makers of that movie threatened to sue Gainsborough for copyright infringement but the latter were protected by the fact it was based on a play.

DVD release
The film was released on home video for the first time in North America on DVD on 5 July 2011 from VCI Entertainment.

See also
 Mermaids in popular culture

References

Citation

External links

Miranda at BFI Screenonline
Review of film at Variety

1948 romantic comedy films
1948 films
British romantic comedy films
British fantasy comedy films
Gainsborough Pictures films
Films set in Cornwall
British films based on plays
Films directed by Ken Annakin
Films about mermaids
Films produced by Betty Box
1940s fantasy comedy films
1940s romantic fantasy films
British black-and-white films
1940s British films

Miranda (1948 film)


Dinopium é um género de aves da família dos pica-paus. As aves deste género distribuem-se pelo Sul e pelo Sueste da Ásia.

O nome comum para as aves deste género é pica-pau-incandescente.

Lista de espécies
O género Dinopium compreende actualmente 5 espécies:

 Pica-pau-incandescente-dos-himalaias, Dinopium shorii
 Pica-pau-incandescente-comum, Dinopium javanense
 Pica-pau-incandescente-filipino, Dinopium everetti
 Pica-pau-incandescente-indiano, Dinopium benghalense
 Pica-pau-incandescente-vermelho, Dinopium psarodes

Géneros de aves
Picidae

Dinopium


Wellington da Silva de Souza (født 27. maj 1987) er en tidligere brasiliansk fodboldspiller.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Brasilien

Wellington da Silva de Souza


Baixo Alentejo alt bölgesi, Portekiz'in Avrupa kıtasında bulunan istatistiki alt bölgelerinden biridir. Alentejo bölgesinde bulunur.

Belediyeler
Bölgede 13 belediye (Por.: concelho) yer almaktadır.

 Aljustrel
 Almodôvar
 Alvito
 Barrancos
 Beja
 Castro Verde
 Cuba
 Ferreira do Alentejo
 Mértola
 Moura
 Ourique
 Serpa
 Vidigueira

Baixo Alentejo


Floyd Elgin Dominy (December 24, 1909 Adams County, Nebraska – April 20, 2010 Boyce, Virginia) was appointed commissioner of the United States Bureau of Reclamation from May 1, 1959, to December 1, 1969, by Dwight D. Eisenhower. Dominy joined the Bureau in 1946. He was the assistant commissioner from 1957 to 1958. He was responsible for building Glen Canyon Dam and the creation of Lake Powell behind it. He died in Boyce, Virginia, where he had lived since at least 1990.

Dominy was a strong advocate for use of the Colorado River and other water resources of the west for agriculture and development, in opposition to the growing environmental movement. He was the director of several projects like the Colorado River Storage Project, Colorado River Basin Project, Missouri River Basin Project, Columbia River Basin Project, California Central Valley Project, and the Mekong River Basin Project in Thailand.

Dominy was a main character in two non-fiction books about water management the American west: Cadillac Desert by Marc Reisner and Encounters with the Archdruid by John McPhee. McPhee arranged a whitewater rafting trip down the Colorado River with Dominy and David Brower, a prominent environmentalist and founder of Friends of the Earth, and the book highlights their opposing views of the river and its uses.

References
 Floyd Dominy's Obituary in The Washington Post
 Floyd Dominy, the colossus of dams, dies at 100
 Reisner, Marc (1993). Cadillac Desert: The American West and Its Disappearing Water (paperback). Penguin Books. .
 McPhee, John (1971). Encounters with the Archdruid (hardcover). Farrar, Straus and Giroux. .
 Interview with High Country News. Retrieved November 2, 2005
 High Country News article. Retrieved November 2, 2005
 BuRec Bio
 "Floyd E. Dominy". Life. February 27, 1963. (image "US Reclamation Bureau official Floyd Dominy (R) inspecting the Arghandab River Dam.")
 A History of the Emery County Project website that contains a picture of Dominy and other dignitaries getting ready to set off a blast at the Joes Valley Dam groundbreaking ceremony in 1963

Specific

External links
 Floyd E. Dominy Papers at the University of Wyoming - American Heritage Center
 Select Digital Collection of the Floyd E. Dominy Papers at the AHC Digital Archive

1909 births
2010 deaths
People from Adams County, Nebraska
American centenarians
Men centenarians
University of Wyoming alumni
United States Bureau of Reclamation personnel
People from Boyce, Virginia

Floyd Dominy


"II. zonska nogometna liga BiH – Banja Luka, također i kao "II. zonska nogometna liga BiH – grupa B", "Druga zonska nogometna liga BiH – grupa B", ali i kao "Druga zonska nogometna liga BiH – grupa A"   je bila liga trećeg stupnja nogometnog prvenstva Jugoslavije u sezoni 1959./60.
Sudjelovalo je 12 klubova s područja podsaveza Banja Luka, Bihać i Prijedor, a prvak je bilo "Jedinstvo" iz Bihaća.

Ljestvica

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Povezani članci
 Kvalifikacije za Drugu saveznu nogometnu ligu 1960.
 II. zonska nogometna liga BiH – Tuzla 1959./60.
 III. zonska nogometna liga BiH 1959./60.

Izvori

 Godišnjak FSJ 1959-60, Beograd, 1960., ISSN: 0351-2894, str. 165
 Dario Hamzić:Fudbalski klub "Rudar" Ljubija : 1928. – 1992., Rijeka, 2014., , str. 25-27
 Dario Hamzić: Omladinski fudbalski klub "Prijedor" : 1919. – 1992., Rijeka, 2012., , str. 57-72
 Tehvid Jakupović, 60 godina FK "Podgrmeč", 2004.
 Limun Papić, Tomo Marić: FK Kozara 1913-1988, Bosanska Gradiška, 1989., str. 210
 forum.sportsport.ba, "Vremeplov 4: Ligaška takmičenja od 1945-1992. godine", objava od 4. travnja 2012., preuzeto 6. travnja 2020.

1959-60 II Banja Luka
 II Banja Luka
1959-60 * II Banja Luka

II. zonska nogometna liga BiH – Banja Luka 1959./60.


Sandy Dujardin (né le ) à Mont-Saint-Aignan est un coureur cycliste français, membre de l'équipe cycliste TotalEnergies.

Biographie

En 2023, Dujardin obtient en mai plusieurs tops 10 dont la deuxième place du Tour du Finistère. En septembre, dixième de la Bretagne Classic, il fait partie de l'équipe de France lors de la course en ligne des Championnats d'Europe qui est remportée par Christophe Laporte. Le , il se classe au sprint troisième du Tour de Vendée, bénéficiant pour l'occasion du soutien pour sa dernière course sur route en carrière de Peter Sagan en tant que poisson-pilote.

Palmarès sur route

Palmarès amateur
 2018
  du Circuit boussaquin
 2019
  du Tour du Loiret
  du Tour de l'Ardèche Méridionale
  du Tour du Pays Saint-Pourcinois
  du Grand Prix de Bras
  de la Nuitée Cycliste de la Londe-les-Maures
 2020
 Grand Prix du Pays d'Aix
  du Prix des Vendanges - Maisonnais
  de Paris-Chalette-Vierzon
  de Dijon-Auxonne-Dijon
  du Grand Prix Midi Prim
 2021
 Circuit de l'Essor
 Grand Prix de Buxerolles
 Bordeaux-Saintes
 Route bretonne
 Jard-Les Herbiers
  du Grand Prix de Plouay amateurs
  du Tour du Jura Suisse
  du Circuit des communes de la vallée du Bédat
  du Circuit des Deux Provinces
  de l'Estivale bretonne
  de Paris-Connerré

Palmarès professionnel
 2022
  du Tour du Rwanda
  de la Roue Tourangelle
  du Tour du Finistère
 2023
  du Tour du Finistère
  du Tour de Vendée
  de la Bretagne Classic

Classements mondiaux

Palmarès en cyclo-cross
 2023-2024
 Coupe de France #1, Quelneuc

Notes et références

Liens externes

Coureur cycliste français
Cyclo-crossman français
Naissance en mai 1997
Naissance à Mont-Saint-Aignan

Sandy Dujardin


Los semélidos (Semelidae) son una familia de moluscos bivalvos.

Taxonomía
Se reconocen los siguientes géneros:
 Abra
 Cumingia
 Ervilia
 Scrobicularia
 Semele
 Semelina
 Theora

Referencias

Enlaces externos

Veneroida

Semelidae


Cosimo Corsi (Florença, 10 de junho de 1798 - Villa di Agnano, 7 de outubro de 1870) foi um cardeal e arcebispo católico italiano

Biografia
Nascido em uma família nobre florentina, do Marquês Giuseppe Antonio Corsi e Maddalena della Gherardesca, ele abraçou o estado eclesiástico em 1815. Obteve um diploma em direito canônico em Roma em junho de 1818.

Foi ordenado sacerdote em 1821. Em 1825 tornou-se secretário da Congregação dos Subsídios e em 1835 decano dos auditores do Tribunal da Sacra Rota.

No consistório de 24 de janeiro de 1842 foi elevado pelo Papa Gregório XVI ao posto de cardeal com o título de Santos João e Paulo.

Em 20 de janeiro de 1845 foi nomeado bispo de Jesi e em 26 de janeiro do mesmo ano foi consagrado bispo pelo cardeal Ludovico Micara. No ano seguinte, participou do conclave que elegeu o Papa Pio IX.

Ele se tornou arcebispo de Pisa em 19 de dezembro de 1853, mantendo o cargo até sua morte.

Opositor decidido da unificação da Itália, em 19 de maio de 1860 foi preso pelos Carabinieri, por ordem de Cavour, por ter proibido cantar o Te Deum na festa do Estatuto em 13 de maio e levado para Turim. A prisão foi julgada arbitrária porque a legislação leopoldina ainda estava em vigor na Toscana, que não exigia que o clero celebrasse solenemente feriados civis, mas a prisão foi realizada de acordo com o código penal piemontês de 1859, que punia o clero pela '"Recusa indevida de ofícios próprios" .. Em pouco tempo foi libertado e pôde retomar seu episcopado.

Entre 1860 e 1866 ajudou o partido federalista-católico ligado aos jornais Pátria e Firenze e a personalidades como Eugenio Alberi.

Participou do Concílio Vaticano I. Durante o Concílio, em abril de 1870, foi o promotor (junto com o Cardeal Morichini e o Cardeal Pecci) de uma petição - assinada pela maioria dos bispos da Itália central e apoiada por vários cardeais da Cúria com cargos gerenciais no Concílio - que se propunha seguir o esquema original dos trabalhos da assembléia sem antecipar a discussão do dogma sobre a infalibilidade papal, para não deteriorar as relações com a minoria dos padres conciliares anti-infalibilistas. Por vontade última de Pio IX, esse pedido não foi aceito, no entanto, pois a intensificação das tensões internacionais que levaram à eclosão da guerra franco-prussiana anunciava o fim antecipado do Concílio (assim como a retirada da guarnição francesa de Roma e a queda do Estado Pontifício), circunstâncias que ocorreram nos meses imediatamente seguintes.

Morreu na vila de Agnano aos 72 anos e foi sepultado temporariamente na capela da vila. O governo italiano opôs-se ao seu enterro na catedral de Pisa  que só poderia ter lugar em toda a sua solenidade a 30 de Junho de 1898 .

Cardeais da Itália
Cardeais nomeados pelo papa Gregório XVI
Naturais de Florença

Cosimo Corsi


Prva tuzlanska operacija NOVJ bila je ofenzivna akcija NOVJ i četnika na sjeveroistoku Bosne.

Tijekom partizanske ofenzive u srednjoj i sjeveroistočnoj Bosni i Posavini napadnuti su nekoliki gradovi. U razdoblju od 30. kolovoza do 29. rujna 1943. godine partizani su zauzeli Modriču, Bosanski Šamac,  Bijeljinu i Tuzlu. Zamah su izgubili i 19. listopada nisu u napadu uspjeli zauzeti Brčko, a Vareš su uspjeli zauzeti 20. listopada. Iz Srbiju su u Bosnu su u isto vrijeme provalile postrojbe četnika, koje su 5. kolovoza zauzele Višegrad, a 13. listopada Rogaticu. Te četničke snage nisu htjele surađivati s partizanima, ali je znatni broj bosanskih četnika odlučio surađivati s NOVJ, te su mnogi čak na svojim kapama i šubarama četničke kokarde zamijenili partizanskim zvijezdama.

Povijest
Pad Italije prisilio je Treći Reich, NDH i savezničke im milicije na prebacivanje većine snaga na Jadran radi razoružanja talijanskih snaga. Stvorio se vojni vakuum koji su partizanske snage u koaliciji s četnicima iskoristile i krenule u ofenzivnu operaciju na istok i sjeveroistok Bosne. Takva situacija potrajala je do u mjesec studeni. Područje Tuzle bilo je pod nadležnošću pod zapovjedništvom II. zbornog područja Hrvatskog domobranstva. Još tijekom listopada prostor Vinkovci — Brod — Doboj — Tuzla — Zvornik — ušće Drine zauzele su jake partizanske snage te prostor Srijema, zbog čega je zapovjedništvo 2. okl. armije povuklo jake snage i tamo. Osovinske snage još se nisu bavile Tuzlom. Tek 19. listopada izdata je zapovijed za Operaciju Wildsau i Wolkenbruch.
 Zbog pada Italije hrvatski su partizani u Istri preuzeli vlast, zbog čega su njemačke snage povučena onamo, a pokrenute su snage i za vraćanje Splita od partizana. Moralo se skupiti postrojbe radi osiguranja pruga u Slavoniji i Srijemu koje su značile životno važnu opsrkbu žitom i drugim.Politička situacija pogoršala se zbog političke i vojne situacije u Italiji i SSSR-u, ponešto zbog pojačane aktivnosti partizansko-četničkih skupina, u NDH, deprimiranost kod onih početno oduševljenih njemačkim snagama što su odmetničke skupine preuzele velike dijelove zemlje koje su napustile njemačke snage. Partizanske snage uspjele su na velikom dijelu teritorija NDH uspostaviti sovjetsku državu. NDH je trpila zbog kompromitiranosti, okrutnost prema Srbima koji su se odmetali, a brojni muslimani ni na koji način nisu se zalagali za hrvatsku državu jer nisu bili iskreno uz hrvatsku ideju, nego uz ekonomski interes, nadajući se u agrarnu reformu. Neki krugovi muslimanskih intelektualaca jtjeli su ili nezavisnu državu Bosnu i Hercegovinu u kojoj bi oni vladali ili protektorat pod čijom bi vojnom upravom imali odgovarajuće mogućnosti za razvoj i djelatnosti. Snage NDH i Njemačke bile su angažirane na čuvanju velikih gradova, ključnih prometnica i osiguranju žetvenih radova i berbe kukuruza. Izbacivanje iz stroja napravile su epidemije. Velike oblasti prepuštene komunistima i četnicima stvorile su problem izbjeglica. Loša prehrana, smještaj, nehigijenski uvjeti, manjak lijekova, nepostojanje, srušenost ili zauzetost bolnica za vojne potrebe rezultirali su pjegavcem i tuberkulozom koji su postali opasnost za civile i vojsku. Katoličkim Hrvatima pobudio je strahovanja prijam predsjednika srpske vlade Nedića u Hitlerovom Glavnom stanu. Strahovalo se da je Nediću dao posebna obećanja za Srbiju.

Početkom jeseni partizanske snage uspjele su pod svoju kontrolu staviti veliki dio sjeveroistočne Bosne. Obavještajnim kanalima kontaktirali su politički organi partizanskih snaga u istočnoj Bosni sa zapovjednikom domobranskih postrojbi u Tuzli, Sulejmanom Filipovićem, koji je prije rata bio pukovnik u kraljevskoj jugoslavenskoj vojsci a stavio se u službu NDH 1941. godine. Rodoljub Čolaković i Avdo Humo pregovarali su neuspješno s njime o predaji, jer je Filipović uvjetovao da im se preda sa svojom postrojbom koja bi i dalje bila njegova, ali kao saveznik partizanima. U 1. tuzlanskoj operaciji Titove snage 3. udarnog korpusa napale su 29. rujna 1943. Tuzlu u kojoj je bio garnizon njemačkih snaga i snaga NDH. Na ruku je napadačima išao slabiji borbeni moral u domobranskim postrojbama.
Trećeg dana partizanskog napada prešao Filipović s malom skupinom svojih k partizanima.

Snage NOVJ koje su napale područje Tuzle bile su Šesnaesta vojvođanska divizija (oko 2.700 boraca)), Sedamnaesta istočnobosanska divizija (oko 1.900 boraca), Druga krajiška brigada (oko 450 boraca), Šesnaesta muslimanska brigada (oko 350 boraca), Majevički NOP odred (oko 600 boraca), Trebavski NOP odred (oko 200 boraca) i Ozrenski NOP odred. (oko 80 boraca) Ukupne snage NOVJ angažirane u ovoj operaciji bile su jakosti oko 6.300 boraca.

Nakon četiri dana partizanske snage zauzele su grad. NDH se suočila s koordiniranim napadom na istočne krajeve. Partizanski napad koincidirao je s četničkim napadom na istočnu Bosnu listopada,

Snage JVuO koordinirano su iz Srbije poduzele napad protiv NDH. Često mijenjajući strane i savezništva, u rujnu su zauzele neprijateljski stav prema Osovini, i 5. listopada zauzele njemačko-domobranski garnizon u Višegradu, a 13. listopada domobranski garnizon u Rogatici. Sve je to dodatno pogoršalo položaj njemačkih snaga u Bosni. Dogodili su se uskoro međusobni sukobi JVuO i snaga NOVJ iz Bosne. Snage JVuO koje se nisu htjele podložiti Titu našle su se u manjini prema četnicima koji su zamijenili kokardu petokrakom. Pred porazom obustavile su protuosovinske borbe i potražile su oslonac na njemačke postrojbe.

Zapovjednik topničkog puka 369. divizije Kuchtner iz Tuzle, računao je na prijašnju suradnju. Nakon proboja iz napadnute Tuzle povezao se s četnicima. Međutim, oni su ga zadržali kao zarobljenika. 16. listopaada četnici su ga pustili na slobodu, dobivši u zamjenu streljivo za pješaštvo za borbu protiv partizana.

Vraćanje Tuzle odgodilo je zauzetost operacijama po Hrvatskoj, na Jadranu, radi zauzimanja obale, otoka i poluotoka: Seerauber, Herbstgewitter, Landsturm, Spatz, Patz, Distel, Adler, te u Slavoniji Wildsau, Herbst 2, Zipfel, Arnim. Ostatak je bio zauzet i u susjednim zemljama, gdje su sprovodili akcije Alpenrose u Albaniji i Crnoj Gori, Edelweiss u Makedoniji, Balkanschlucht na tromeđi kod Berana gdje su morali razbiti talijansku diviziju Venezia i komunističke vojne skupine.

23. listopada zapovjedništvo 2. oklopne armije pokrenulo je operaciju Wildsau u kojoj tek nakon očišćenja istočne Hrvatske prelazi se Savu te se nastupa pravcem Modriča — Doboj — Gračanica — Tuzla. 1. SS-okl. armija izvodila je operaciju Wolkenbruch. Hrvatsko zrakoplovstvo dobilo je zadaću biti potpora. 1. kozačka divizija (podređena LXIX rez. AK) po planu trebala je prijeći u nastupanje 23. listopada iz područja Vinkovci — Kuzmin, i do 24. listopada navečer očistiti područje do Save. Nakon uspješna čišćenja planom je trebala prijeći Savu i prodrijeti pravcem Modriča — Doboj — Gračanica — Tuzla. Potom je trebala prijeći u nastupanje iz područja Tuzle radi čišćenja terena do ušća Drine. Ojačani grenarirski motorizirani puk 92 (pdređen XV brd. AK) 23. listopada ujutro je sa sarajevskog područja trebao nastupiti i djelovati Sokolac — Vlasenica i do 24. navečer izbiti na crtu blokad Zvornik — Tuzla. Nakon toga puk je podređen LXIX rez. AK. Za to vrijeme, vojnoupravni zapovjednik Srbije od 23. listopada navečer blokira crtu Zvornik — ušće Drine. Einsatz zapovjedništvo u Zemunu sudjelovalo je s 1. kozačkom osiguravajući joj prodor do Save borbenim i izviđačkim djelovanjima, a po prelasku Save, Einsatz zapovjedništvo Zemun prelazi u Banju Luku i ondje se rasformira. Za potrebe napada prebačeno je 1. izviđačko jato iz Mostara u Sarajevo.

Vidi
Druga tuzlanska operacija NOVJ

Izvori

Povijest Tuzle
Bosna i Hercegovina u Drugom svjetskom ratu
Bitke u NDH
Njemačka u Drugom svjetskom ratu
Partizanske bitke

Prva tuzlanska operacija NOVJ


Der FK Donji Srem (vollständiger offizieller Name auf serbisch: Фудбалски клуб Доњи Срем, Fudbalski klub Donji Srem), auch als Donji Srem bekannt, ist ein serbischer Fußballverein aus Pećinci, das sich in der Opština Pećinci befindet. Ab 2009 gelang dem Verein von der 4. Liga aus der direkte Durchmarsch in die 1. Liga, und so spielt er zurzeit in der SuperLiga, der höchsten Spielklasse des Landes.

Geschichte

1927–1945: Von der Entstehung bis zum Zweiten Weltkrieg
Die Vorläufer des FK Donji Srem war der FK Borac bzw. Borac Pećinci, dessen Gründungsdatum bis heute nicht abschließend geklärt ist, im Gegensatz zu der Ankunft des Fußballsportes in der Opština Pećinci. 1927 war es der Forstingenieur Jovan Djurdjević, ehemaliger Gymnasiast aus Ruma und Student der Forstwirtschaft an der Universität Belgrad, der den ersten Fußball in das damals 1.500 Einwohner zählende und von der Landwirtschaft geprägte Dorf Pećinci brachte. Daher wird dieses Jahr auch als Gründungsdatum von Borac Pećinci bzw. vom heutigen FK Donji Srem betrachtet.

Es dauerte nicht lange, und der Fußball wurde zur beliebtesten Sportart in Pećinci und der Umgebung. Für Borac Pećinci war es lange Zeit üblich, dass zahlreiche Brüder mehrerer Familien im Verein spielten, sowie dessen Nachkommen von Beginn an Mitglieder des Vereins wurden. So wurde regional besonders die Naić-Familie bekannt, die in dritter Generation Mitglied des Vereins war bzw. dessen Söhne für den Verein spielten. Während des Zweiten Weltkrieges wurde das Königreich Jugoslawien 1941 von den Achsenmächten überfallen, besetzt und aufgeteilt. Während dieser Periode kamen zahlreiche Vereinsmitglieder in den Befreiungskriegen ums Leben oder wurden in Konzentrationslagern verschleppt und ermordet.

1945–heute: Neugründung und Erstklassigkeit
Nach dem Krieg bzw. zu den Zeiten des Sozialistischen Jugoslawien, spielte Borac Pećinci meist nur Freundschaftsspiele mit Mannschaften aus benachbarten Städten, aber auch gegen solche aus Belgrad und Novi Sad, oder nahm an regionalen Ligen teil. Mit der Entwicklung des Dorfes am Autoput A3 gut 40 Kilometer nördlich der Hauptstadt Belgrad zur Distriktshauptstadt des Okrug Srem parallel ging auch die Geschichte des Clubs. Aufgrund unterschiedlicher Vorkommnisse wurde Borac Pećinci jedoch aufgelöst, so verschwand der Fußball auf Vereinsebene für eine längere Zeit im Raum Pećinci. Er wurde erst 1963 wiederbelebt, als dann der FK Donji Srem von ehemaligen Vorstandsmitgliedern, Spielern und Anhängern von Borac Pećinci ins Leben gerufen wurde, um dessen Fußballtraditionen weiterzuführen.

Von dort an verbrachte der Verein sein Bestehen überwiegend im Amateurbereich. 2009 wurde jedoch der Aufstieg in die Srpska Liga Vojvodina geschafft, eine der vier Sektionen der dritten Liga, und eine Saison später der in die Prva Liga. Die Saison 2011/12 beendete man sensationell auf dem zweiten Platz, der zum Aufstieg in die SuperLiga qualifizierte. So gelangen dem FK Donji Srem drei aufeinander folgende Aufstiege. Seitdem konnte man sich in der 1. Liga halten.

Stadion
Die Kutpoint Arena (früher Sportski centar Suvača), auch als Suvača bekannt, ist das 3.500 Sitzplätze bietende "reine" Fußballstadion des Vereins. Es ist nach einem englisch-zypriotischen Softwareunternehmen benannt.

Trikotausrüster
Von 2010 bis 2014 wurde Donji Srem vom Joma ausgerüstet. Ab der Spielzeit 2014/15 wird NAAI den Club mit Trikots, Trainings- und Freizeitkleidung ausrüsten.

Weblinks
 Offizielle Homepage (serbisch)

Einzelnachweise

Pecinci
Opština Pećinci
Gegründet 1927

FK Donji Srem


An Luisia volucris in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni John Lindley. An Luisia volucris in nahilalakip ha genus nga Luisia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Luisia

Luisia volucris


Jabara ist ein Dorf (estnisch küla) in der Landgemeinde Lüganuse (Luganuse vald). Es liegt im Kreis Ida-Viru (Ost-Wierland) im Nordosten Estlands.

Beschreibung und Geschichte
Das Dorf hat 51 Einwohner (Stand 1. Januar 2012). Es liegt zwischen der Straße Tallinn-Sankt Petersburg und der estnischen Ostsee-Küste.

Jabara (früher Jäbara) wurde erstmals 1492 als Rappyarue myt der molen urkundlich erwähnt. Die Besiedlung ist wesentlich älter. Die Archäologin Marta Schmiedehelm hat in Ausgrabungen 1925/26 und 1933/34 die ältesten bronzezeitlichen Gräber in Estland mit ihren Artefakten freigelegt.

1977 wurde das Dorf Sope (Sope küla) Jabara eingemeindet.

Weblinks
 Beschreibung und Geschichte (estnisch)
 Bronzezeitliche Gräberfelder von Jabara (estnisch)

Einzelnachweise

Ort in Estland
Geographie (Lüganuse)
Ersterwähnung 1492

Jabara


Korpus islamske revolucionarne garde (perzijski: سپاه پاسداران انقلاب اسلامی, Sepâh-e Pâsdârân-e Enghelâb-e Eslâmi, skraćeno Sepâh), poznat još i kao Revolucionarna garda ili Iranska revolucionarna garda, ogranak je oružanih snaga Islamske Republike Iran, osnovana nakon Iranske revolucije 22. travnja 1979. godine pod naredbom ajatolaha Ruholaha Homeinija. Dok Vojska Islamske Republike Iran brani granice Irana i održava unutrašnji red, prema iranskome ustavu, Revolucionarna garda ima cilj zaštite islamskorepublikanskoga političkoga sistema unutar države. Pripadnici ove jedinice tvrde kako je njihova uloga u zaštiti islamskog sistema sprječavanje stranoga miješanja, kao i sprječavanje puča strane vojske ili "devijantnoga pokreta".

Korpus islamske revolucionarne garde ima oko 125.000 pripadnika uključujući kopnene, zračne i pomorske snage. Njene pomorske snage su primarne snage sa zadatkom operativne kontrolu Perzijskoga zaljeva. Korpus islamske revolucionarne garde također ima kontrolu nad paravojnom formacijom Basidž, koja ima oko 90.000 aktivnih pripadnika. Medijsko krilo Garde su "Sepah novosti".

Kako je podrijetlo ove jedinice ideološko, Korpus islamske revolucije Irana ima visoki položaj u gotovo svakome aspektu iranskoga društva. Povećanja društvenoga, političkoga, vojnoga i ekonomskoga značaja Korpusa islamske revolucionarne garde za vrijeme predsjednika Mahmuda Ahmadinežada – posebno tijekom predsjedničkih izbora 2009. godine i poslijeizbornih protesta – navelo je mnoge Zapadne analitičare na misao da je politička moć Korpusa islamske revolucionarne garde veća od moći šijatskoga klerskoga sistema.

Zapovjednik Korpusa islamske revolucionarne garde od 2019. godine je Hossein Salami, a njegov prethodnici su bili Mohammad Ali Jafari (2007. – 2019.) i Yahya Rahim Safavi (1997. – 2007.)

Vlade Bahraina, Saudijske Arabije i SAD-a smatraju Korpus islamske revolucionarne garde terorističkom organizacijom.

Izvori

Vidi još
 Basidž

Vanjske poveznice

  Vjesnik revolucionarne garde

Oružane snage Irana

Korpus islamske revolucionarne garde


Gut Mielenforst ist ein Gutshof und ehemaliger Rittersitz im Kölner Stadtteil Dellbrück. Heute wird es nach umfangreichem Umbau als Eigentumswohnanlage ("Hofgut Mielenforst") genutzt. Gut Mielenforst liegt am Rande des Königsforsts, am Eggerbach und unweit des Mauspfads. Der Name soll vom keltischen "mil" = weich, sumpfig abgeleitet sein.

Geschichte
Bereits im Jahre 1196 wurde ein Konrad de Milinvorst als "dapifer" (Latein: "Aufträger von Speisen" = Truchseß) des Grafen von Berg erwähnt. Ein Geschlecht von Milenvorst ist seit dem 13. Jahrhundert bekannt. Im 15. Jahrhundert fiel der Besitz an die Grafen bzw. Herzöge von Berg zurück. 1596 war es an einen Ritter von Heimbach genannt Hoen verpfändet; am Ende des 17. Jahrhunderts war es im Eigentum der Familie von Steinen, die es bis 1774 innehatte und 1711 ein neues Herrenhaus errichten ließ. Danach fiel es an den Staat und blieb Domänengut.

1822 erwarb der Kölner Jurist Friedrich Hohenschutz das Gut mit ca. 350 Morgen Land. Von seiner Tochter Josephine und ihrem Ehemann Franz Wilhelm Freiherr von Saint-Remy zur Biesen kaufte der Textilindustrielle  Paul Andreae aus Mülheim 1882 das Gut ab, zu dem inzwischen ca. 750 Morgen Wald, Weiden und Ackerland gehörten. Andreae ließ bis 1885 das heutige Herrenhaus ausführen, indem er die alte Hofanlage schrittweise niederlegen und durch Neubauten im Neorenaissancestil ersetzen ließ. Währenddessen arrondierte er seinen Besitz, der Grundstücke in den Bürgermeistereien Merheim und Bensberg umfasste. 1904 wurde das Gut in einen Familienfideikommiss umgewandelt, und 1909 folgte die Erhebung der Familie Andreae in den erblichen Adelsstand durch Kaiser Wilhelm II.

Nach dem Ende des Ersten Weltkriegs hatte die New Zealand Rifle Brigade
der britischen Besatzungsmacht ihr Hauptquartier auf Gut Mielenforst. Ein Foto zeigt den späteren Eduard VIII. als Prince of Wales bei einem Besuch am 18. Januar 1919.

Im Zweiten Weltkrieg war Gut Mielenforst Flak-Leitstelle für das rechtsrheinische Köln. Der aus Gründen der Flugsicherheit des Fliegerhorstes Köln-Ostheim seines Helms beraubte Turm wurde als Beobachtungsturm genutzt. Im Keller des Verwalterhauses malten die Soldaten Büroszenen, Flakgeschütze und ein von Flakscheinwerfern gerahmtes Stadtpanorama Kölns an die Wände. Jenseits des Teichs entstand im Park ein Tiefbunker mit zwei Eingängen.

Die Erben Andreae verkauften Gut Mielenforst 1978 an die Stadt Köln. Während der Park schon 1959 unter Naturschutz gestellt wurde, fand Gut Mielenforst 1980 Aufnahme in die Denkmalliste der Stadt Köln (Nr. 669). Ab 1988 versuchte die Stadt, das Gut zu veräußern, was durch Übertragung an eine Bauträgergesellschaft zum 1. April 1997 realisiert werden konnte. Mit dem Auslaufen der Pachtzeit zum 31. Oktober 1999 endete auch die landwirtschaftliche Nutzung des Gutes. Die Hofanlage wurde bis 2003 in eine Gewerbe- und 47 Wohneinheiten umgebaut und in Teileigentum umgewandelt (Planung: Badtke Architektur GmbH; Freiraumgestaltung: Brigitte Röde). Das Herrenhaus blieb (bis auf die Abtrennung des Küchenflügels) ungeteilt, die historische Dachlandschaft, insbesondere der Helm des Eckturms, wurde rekonstruiert. Gebäude, Hofgelände und Park sind nicht öffentlich zugänglich. Mit dem Amt des Stadtkonservators wurden aber regelmäßige Besichtigungstermine für die Öffentlichkeit vereinbart, etwa am Tag des offenen Denkmals.

Beschreibung
Gut Mielenforst ist eine vierseitige Hofanlage, die aus Remisenflügel im Westen, Stall- und Lagergebäuden im Norden, großem Rinder- nebst Schafstall im Osten und Pächter- und Gesindehäusern und Futtermühle im Süden besteht. An der Südwestecke liegt das Herrenhaus, das durch das Haupttor mit dem Pächterhaus verbunden ist; eine weitere historische Toreinfahrt befindet sich an der Nordwestecke. Ausgrabungen um 2000 haben belegt, dass die Hofanlage früher nur die westliche Hälfte der heutigen Anlage bedeckte.

Das Herrenhaus
An der bevorzugten Südwestecke der Hofanlage liegt das Herrenhaus. Es wurde 1883–85 nach Entwürfen des Berliner Architekten Hans Grisebach errichtet. Das zweigeschossige Haus im Stil der Deutschen Renaissance (Neorenaissance) ist ein Putzbau mit Rotsandsteindetails und besitzt einen Turm an der Südwestecke. Die Hauptfassade richtet sich nach Süden; im Erdgeschoss öffnet sich eine Loggia mit drei Rundbögen, hinter der die zentrale Halle des Hauses liegt.

Im Erdgeschoss befinden sich die Repräsentationsräume: An die querliegende Halle grenzt der Speisesaal, an den sich der Küchenflügel anschließt. Nach Westen liegt das in Formen des Louis-seize gestaltete Damen- bzw. Musikzimmer. Nördlich der Halle befinden sich, dem Innenhof zugewandt, das Herrenzimmer mit dunkler Barockvertäfelung und eingebauten Bücherschränken sowie das Treppenhaus. Die ursprüngliche Ausstattung wurde nach dem Tod der Hausherrin 1935 öffentlich versteigert.

Der Park
Durch Verlegung des ursprünglich unmittelbar am Herrenhaus vorbeiführenden Mielenforster Kirchwegs nach Südosten wurde Raum für eine umfangreiche Parkanlage gewonnen. An die Stelle früherer Gräben und Pferdeschwemmen trat, vor der Süd- und Westfassade des Herrenhauses, ein durch eine Brücke in zwei Hälften geteilter Teich. Vor der Hauptfassade wurde eine Terrasse angelegt. Große Bäume gliederten die als Landschaftspark gestaltete Anlage, von der heute nur noch Reste erkennbar sind, so steht auf einer in den Teich hineinragenden Halbinsel eine große Sumpfzypresse. Am Mielenforster Kirchweg befinden sich zwei historische Toranlagen; die erste führt neben der "Mühle" zu den Wirtschaftsgebäuden. Die zweite öffnet sich auf eine bei dem Sturmtief Friederike am 18. Januar 2018 weitgehend zerstörte Kastanienallee, die durch den Park zum Torbau zwischen Herren- und Pächterhaus führt.

Zugehörige Bauten im Umfeld
An der Zufahrt vom Mauspfad her liegen mehrere Arbeiterhäuser aus der Zeit um 1900 für Gutsangestellte. Etwa 700 Meter entfernt in südlicher Richtung liegt im Wald die Familiengrabstätte Andreae, deren Hauptzufahrtsachse auf den über die Feldflur sichtbaren Kölner Dom ausgerichtet ist. Der in südwestliche Richtung nach Köln-Merheim führende Mielenforster Kirchweg liegt, bedingt durch die heutige Umgehung der Autobahnauffahrt Köln-Merheim, nur noch zu einem Teil auf der Sichtachse zwischen dem Merheimer Kirchturm und dem Turm des Herrenhauses. Nicht weit entfernt am Mauspfad steht ein alter Bildstock, der ebenfalls durch eine Wegeachse mit dem Parktor verbunden ist.

Literatur
  Alexander Kierdorf: Gut Mielenforst im 19. und 20. Jahrhundert. In: Rechtsrheinisches Köln. Jahrbuch für Geschichte und Landeskunde des Geschichts- und Heimatvereins Rechtsrheinisches Köln e.V. Bd. 23, 1997, , S. 45–72 (auch als Sonderdruck).
 Hans Michels, Rudi Müller: Dellbrücker Straßennamen und Bilder erzählen Geschichte. Eine Veröffentlichung, die Dellbrücker Geschichte in Wort und Bild erfahrbar macht. Heimat-Verein Köln-Dellbrück e.V., Köln 2011.

Einzelnachweise

Weblinks

Gut Mielenforst
Gut Mielenforst
Gut Mielenforst
Erbaut in den 1880er Jahren
Mielenforst
Urbaner Freiraum in Köln
Gut Mielenforst
Bauwerk von Hans Grisebach
Unternehmen (Köln)

Gut Mielenforst


Cardielos Portekiz'de Viana do Castelo belediyesine bağlı olan, 3,88 km2 yüzölçümüne sahip, 1.279 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).

Portekiz'in freguesiaları
Viana do Castelo

Cardielos


فارنر تاوبر (Werner Tauber) كان أحد أشهر الموسيقيين في موسيقى الرقص الألمانية. ولد في شيمنتس عام 1934 وتوفي عام 2001 في ألمانيا. تميزت طفولته بأكملها بحبه للموسيقى، ففي السابعة تعلم العزف على آلة الأكورديون تلاها آلة البيانو. التحق بمدرسة الأوركسترا أغسطسبورغ الداخلية حيث لم يتعلم التلاميذ على آلاتهم الفردية فقط بل تعلموا عزف موسيقى أوركسترا الجاز والرقص.

تلقى فارنر تاوبر آلة كلارينيت كهدية حين بلغ الثانية عشرة من عمره ، وبالرغم من أنه كان يفضل آلة الساكسفون إلا أنه اقتنع بها خصوصا لصعوبة الحصول على آلة السكسوفون وإمكانية تحضير نفسه له بالعزف على الكلارنيت.

كان الوضع السياسي بعد الحرب العالمية الثانية معيقا لتطور الموسيقى في ألمانيا الشرقية، فقد أقفلت مدرسة الأوركسترا أبوابها فاضطر فارنر للالتحاق بأوركسترا فرانز والدر. ولكنها منعت عام 1954 بسبب احتواء برنامجها على الكثير من العناوين الأمريكية.

هرب عازفوها جميعا إلى برلين الغربية ومعهم فارنر تاوبر الذي واتته الفرصة عام 1955 للالتحاق بأوركسترا ماكس غريغر في ميونيخ. بقي معهم حتى عام 1961 حين انضم إلى فرقة أوركسترا هوغو شتراسر للرقص وبقي معهم مدة 30 عاما عمل أثناءها على معظم موسيقى التشكيلات الراقصة في الموسيقى الألمانية. كثير منها فاز في البطولات بموسيقى فارنر تاوبر.

وأخيرا وفي عام 1993 شكل فرقة أوركسترا خاصة باسمه استمر فيها حتى توفي عام 2001 تاركا وراءه إرثا موسيقيا غنياً يحفظ ذكراه.

مراجع

مواليد 1934
مواليد في كيمنتس
موسيقيون وموسيقيات ألمان
وفيات 2001

فارنر تاوبر


Gräbern ist ein Ort im Lavanttal in Unterkärnten, und Ortschaft der Stadtgemeinden Wolfsberg und Bad St. Leonhard im Lavanttal im Bezirk Wolfsberg, Kärnten.

Geographie
Gräbern liegt halbwegs zwischen den beiden Städten Wolfsberg und Bad St. Leonhard, auf zwei Hügeln rechts (westlich) des Engtals der Lavant (Twimberger Graben), im Westen vom Auenbach begrenzt. Der südliche Hügel () gehört zu Wolfsberg, der nördliche () zu Bad St. Leonhard, die Gemeindegrenze läuft entlang des Süßenbachs.

Der Ort umfasst knapp 70 Gebäude mit  Einwohnern, davon rund zwei Drittel in der Wolfsberger Ortschaft. Dazu gehören, neben der Ortslage Gräbern selbst (, Wolfsberg), auch Gräbern-Twimberg an der Lavant (ebenfalls in beiden Gemeinden), und die Einzellagen Deixelberger, Wegjahrer, Stückler, Walzl und Krampl nach Süden, sowie Bocksberger (noch im Wolfsberger Teil), Kogler und Klöcker (St.-Leonharder Teil).

Unterhalb von Gräbern verläuft der Gräberntunnel der Süd Autobahn (A2), der 1986 eröffnet wurde (zweite Röhre 2003). Das Nordportal liegt am Süßenbach bei Twimberg, das Südportal einen Kilometer südlich von Gräbern, im Auenbachtal.

Nachbarorte und -ortschaften:

Geschichte und Sehenswürdigkeiten
In Gräbern steht die Katholische Filialkirche Hll. Philippus und Jakobus, die mitsamt Friedhof und Friedhofskammer .

Weblinks

Einzelnachweise

Ort im Bezirk Wolfsberg
Bad St. Leonhard im Lavanttal
Geographie (Wolfsberg, Kärnten)
Saualpe

Gräbern


A Ajet.com foi uma companhia aérea cipriota de baixo custo que operava voos regulares e charter entre Chipre e muitos destinos europeus. Tinha sua sede no Aeroporto Internacional de Lárnaca, em Larnaca. Sua base principal era Aeroporto Internacional de Lárnaca.

História

Em 14 de março de 2006 a Helios Airways seria renomeada para Ajet e retirar-se-ia das operações programadas. Em resposta aos rumores, a Ajet anunciou, em 30 de outubro de 2006, a cessação das suas operações durante o período de 90 dias. O governo do Chipre exigiu que os impostos atrasados fossem pagados imediatamente. Além disso, os fornecedores privados exigiram que fossem pagos em dinheiro por quaisquer outros bens e serviços fornecidos à empresa. Em 31 de outubro de 2006, a companhia anunciou a cessação imediata das suas operações. Em 11 de novembro de 2006 o site da Ajet anunciou que o Governo do Chipre "havia detido ilegalmente o Boeing 737 da Ajet e congelado as contas bancárias da companhia", o que estava em "contravenção direta ao bem-sucedido recurso apresentado pela Ajet no Tribunal Distrital, prejuízo financeiro para a companhia". Consequentemente, a Ajet anunciou que todos os voos que estavam programados para serem operados por outras companhias aéreas gregas para todos os destinos da Ajet, fecharia e suspenderia todos os voos a partir de 6 de novembro de 2006 e que os passageiros teriam de tomar as suas próprias disposições.

Todos os voos da Ajet foram suspensos a partir de 1 de novembro de 2006.

Por mais de um mês a Ajet vôo fazendo fretamentos até dezembro quando seu ultimo avião foi devolvido.

Frota

Empresas aéreas de Chipre
Empresas fundadas em 2006
Empresas extintas em 2006

Ajet.com


An Digitaria bakeri in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni George Valentine Nash, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Merritt Lyndon Fernald. An Digitaria bakeri in nahilalakip ha genus nga Digitaria, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Digitaria (Poaceae)

Digitaria bakeri


Vladîslav Vasîlovîci Tretiak (în , ) este un fost scrimer ucrainean specializat pe sabie, laureat cu bronz la individual la Jocurile Olimpice din 2004 de la Atena și cu argint pe echipe la Campionatul Mondial din 2006.

Carieră
S-a născut într-o familie sportivă, în care tatăl său juca la echipa de fotbal a fabricii sale. Și-a primit numele după hocheist de legendă Vladislav Tretiak. A practicat schiul, hocheiul și patinajul cu fratele său mai mare. S-a apucat de fotbal, dar o intervenție chirurgicală l-a împiedicat să continue. La vârsta de 11 ani a început să practice scrima după o prezentare la școala sa; a ales sabia pentru că fratele său era deja un spadasin. Primul său antrenor a fost Nikolai Goriunov.

A cucerit medalia de bronz pe echipe la Campionatul Mondial din 2003 de la Havana și la Campionatul European din 2004 de la Copenhaga. La Jocurile Olimpice din 2004 de la Atena a creat surpriză: clasat pe locul 47 în luna iunie, înainte de competiția, a ajuns în semifinală după ce l-a învins pe conaționalul său Volodîmîr Lukașenko, unul dintre favoriții la câștigarea probei. El fost bătut de ungurul Zsolt Nemcsik, apoi a trecut de belarusul Dmitri Lapkes în "finală mică", cucerind bronzul. La proba pe echipe, Ucraina a pierdut cu Italia la sferturile de finală și s-a clasat pe locul 6.

În sezonul 2005-2006 a cucerit prima sa medalie la o etapă de Cupa Mondială cu un bronz la Grand Prix-ul de la Tunis. A fost și în componență echipei din Ucraina la Campionatul Mondial din același an. Ucraina a ajuns în finală după ce trecut succesiv de Canada, Germania și Rusia. A pierdut cu Franța în finală și s-a mulțumit cu argintul.

Referințe

Legături externe
  Prezentare  la Confederația Europeană de Scrimă

Scrimeri olimpici ucraineni
Sabreri
Scrimeri la Jocurile Olimpice de vară din 2004
Medaliați olimpici cu bronz ucraineni

Vladîslav Tretiak


Henry Marc Brunel (né le  et mort le ) est un ingénieur civil britannique. C'est le fils de Isambard Kingdom Brunel et le petit-fils de Marc Isambart Brunel, tous deux de célèbres ingénieurs britanniques d'origine française.

Biographie
Henry Marc Brunel est né à Westminster, à Londres, le 27 juin 1842. Il est le deuxième fils de l'ingénieur Isambard Kingdom Brunel et d'Elizabeth Mary Horsley. Il décide de suivre les traces de son père et de son grand-père en devenant ingénieur civil. Brunel a fréquenté le King's College de Londres de 1859 à 1861, puis a acquis de l'expérience en génie civil en effectuant divers apprentissages. Il a aidé à démonter le pont Hungerford de son père avec Sir John Hawkshaw, de sorte que les chaînes ont été ensuite utilisées pour le pont suspendu de Clifton, à Bristol.

C'est à Londres, au cimetière de Kensal Green qu'est enterré Henry Brunel, ainsi que son père, son grand-père, et d'autres membres de sa famille.

Travaux
Par ses travaux de jeunesse, il a mené des travaux qui allaient poser les bases de la conception du tunnel sous la Manche tout en inventant un procédé de recherche géologique encore utilisé de nos jours. En 1866, il réalise un relevé géologique du fond du détroit de Douvres à l'aide d'un carottier à gravité (qu'il a inventé à cet effet). Le carottier gravitaire permet aux chercheurs d'échantillonner et d'étudier les couches sédimentaires du plancher océanique. Le carottier se compose d'un tube ouvert avec un poids en plomb et un mécanisme de déclenchement qui libère le carottier de son câble de suspension lorsque le carottier est abaissé sur le fond marin et qu'un petit poids touche le sol. Grâce à ces études, Henry Marc Brunel a prouvé que l'affleurement de la craie était continu sur le fond du détroit, démontrant ainsi la faisabilité d'un tunnel foré sous la Manche.

A partir de 1878, Henry travaille en collaboration avec Sir John Wolfe Barry, avec qui il conçoit le pont ferroviaire de Blackfriars (Londres) et, après la mort de Sir Horace Jones, un des plus célèbres ponts du monde, le Tower Bridge (le "pont de la Tour de Londres") , qui enjambre la Tamise dans le centre de Londres. Leurs autres travaux comprennent les quais de Barry dans le sud du Pays de Galles et le pont Creagan, un pont ferroviaire sur le détroit du Loch Creran en Écosse.

A l'instar de son père, Henry Brunel a aussi conçu un navire à moteur, le SS Chauncy Maples, qui a été construit à Glasgow en 1899 et transporté par voie terrestre jusqu'au lac Nyasa en Afrique, où il a servi pendant plus de cent ans en tant que clinique hospitalière. C'est le plus ancien navire à moteur ayant navigué en Afrique.

Références

Liens externes

Personnalité inhumée au cimetière de Kensal Green
Étudiant du King's College de Londres
Naissance en juin 1842
Décès en octobre 1903
Pages avec des traductions non relues
Décès à 61 ans

Henry Marc Brunel


Erreà er ítalskt fyrirtæki sem gerir íþróttavörur ýmiskonar.

Höfuðstöðvar Errea eru í smábænum Torrile, 13 km norður af Parma.

Var fyrirtækið stofnað 1988 af Angelo Gandolfi. Erreà gerir íþróttafatnað fyrir margar ólíkar íþróttagreinar.

hlekkur

 heimasíða Erreà

Stofnað 1988
Ítölsk fyrirtæki

Errea