The Principle of Evil Made Flesh is the debut studio album by English extreme metal band Cradle of Filth. It was released on 24 February 1994 through Cacophonous Records, following three demos released between 1991 and 1993. The album's sound is significantly more raw than on subsequent releases, and frontman Dani Filth's vocals differ from his later style and technique. The album is a then-unusual hybrid of gothic metal and black metal. This would be the only album featuring guitarist Paul Ryan and keyboardist Benjamin Ryan; guitarist Paul Allender also left the band at this point, but returned five years later for Midian.

Some of the tracks from this album were later re-recorded for V Empire (1996), Bitter Suites to Succubi (2001), and Midnight in the Labyrinth (2012).

Musical style
In the book The Gospel of Filth, Gavin Baddeley describes the album and its place within (or alongside) the contemporary black metal scene:

Principle did share several characteristics with the Scandinavian black metal emerging at the time, above and beyond the kindred fascination with all things dark and devilish. Cradle's debut is their rawest recording, chiming with the crude underproduction now demanded by black metal purists (though how much of that rawness was due to inexperience and budgetary limitations is another matter). It's still the only Cradle of Filth recording accepted as "true" black metal by many in the murkier corners of the underground... [but] there were as many things separating Cradle of Filth from the emerging black metal pack as they had in common. Just as important to Cradle's developing identity as the metal bands they grew up with in the 1980s and their contemporaries in the '90s was the dark verse and literature of the 1880s and '90s, produced by the artistic deviants of the day, known as the Decadents... Under the icy influence of the Norwegians, black metal had become a nihilistic, savage world of darkness and suffering, with little space for sensuality... Cradle pioneered a slick gothic image, emphasising the seductive aspects of the dark side...

John Serba of AllMusic described the album's musical style:

Utilizing flowery classical flourishes, tangible melodies, nimble death/thrash riffing, a coherent—albeit crushing—rhythmic battery and the deranged, multifaceted caterwaul of vocalist Dani Davey, The Principle of Evil Made Flesh brought a musical sensibility to the black metal table that was absent in early genre releases by Emperor, Enslaved and Mayhem. Boasting a blatant goth influence—i.e., lengthy keyboard intros, intermittent operatic female vocals, Davey's black 'n' blood take on romantic poetry [...] and slightly tongue-in-cheek vampire and occult imagery—Cradle came across as a lean combination of key influences, including Venom, Iron Maiden, Bathory, Possessed, Celtic Frost and Slayer, all spot-welded to the miscreant clatterings of Norway's finest.

He further commented that "Principle made waves in the early black metal scene, putting Cradle of Filth on the tips of metalheads' tongues, whether in praise of the band's brazen attempts to break the black metal mold or in derision for its 'commercialization' of an underground phenomenon that was proud of its grimy heritage […]."

Speaking to Ryan Bird of Kerrang! in 2008, Dani Filth remembered the following:

Lyrical content
Despite comments made by backing vocalist Andrea Meyer styling herself the band's "Satanic advisor", the album's lyrics make scant mention of Satan or Satanism. Specific references only appear on the intro track "Darkness Our Bride" (the chant "Agios o Satanas"), and indirectly on the track "Of Mist and Midnight Skies" (a line about "Satanic decree"). Paul Ryan's credit in the sleeve notes is for "Satanic war noise", however, and the lyrics do express anti-religious sentiments throughout, in tracks such as "The Forest Whispers My Name" and "A Crescendo of Passion Bleeding".

The album contains many mythological and occult references, encompassing Set, the Valkyrie, Hecate, Baphomet, Artemis, Bastet, Astarte, Ishtar, Khem, Al-Uzza, Eve, Aleister Crowley (through quotation of "Do what thou wilt"), Diana and Lilith. The sleeve also quotes Hegel, Swinburne and Hitler ("Weltmacht oder Niedergang"). Dani Filth explained the album's overwhelmingly female pantheon in The Gospel of Filth:

The personification of evil as a woman comes down to a really simple equation with me. If you're going to write very intimately about a character, I'd rather be intimate with a woman... I'd rather worship a female entity than a male one. If God's representative on Earth was male, it seems logical to me that the opposite would be female, especially with the traditional symbolic association between femininity and the moon. In a sense, we venerate woman as the author of original sin, and therefore, the reason for man straying from God...

Sixteen years on from Principle, Lilith reappeared as the central character of Cradle of Filth's 2010 concept album Darkly, Darkly, Venus Aversa.

Album art
The cover is a stock image from Nigel Wingrove's Redemption portfolio. The CD booklet also features a Baphomet pentagram and a more traditional pentagram graphic, as well as photos of the band members wearing corpse paint, inverted cross necklaces and T-shirts featuring the black metal acts Marduk and Darkthrone.

Critical reception

AllMusic wrote, "Principle, in retrospect, doesn't quite live up to the quality control exhibited on later records, the album leaving plenty of room for the group to grow into its studded S&M gear. Too often, Dani's vocals are reduced to generic death-puking or heavy-handed, Tom Warrior-style monotone narration, and the spiky guitar riffs of the title track and 'A Crescendo of Passion Bleeding' are relatively primitive by CoF standards."

Track listing

Personnel
All information from the album booklet.

Cradle of Filth
 Dani Filth – vocals
 Paul Allender – guitars
 Paul Ryan – guitars
 Robin Graves – bass
 Benjamin Ryan – keyboards
 Nicholas Barker – drums

Additional musicians
 Frater Nihil – vocals and lyrics on "Imperium Tenebrarum"
 Darren White (Anathema) – additional vocals on "A Dream of Wolves in the Snow"
 Soror Proselenos – cello
 Andrea Meyer – female vocals

Production
 Mags – producer, mixing
 Nilesh – mastering
 Chris Bell – photography
 Paul Harries – photography
 Mark – photography
 Nigel Wingrove – art direction

References

Sources

Cradle of Filth albums
1994 debut albums
Black metal albums by English artists
Cacophonous Records albums
Baphomet
Set (deity)
Valkyries
Hecate
Artemis
Bastet
Astarte
Cultural depictions of Adam and Eve
Cultural depictions of Aleister Crowley
Lilith

The Principle of Evil Made Flesh


එකිනෙකාට එරෙහිව ගංඟාවක, වැවක හෝ මුහුදක කෙරෙන තරඟයක් ලෙස ඔරු පැදීමේ ක්‍රීඩාව හැඳින්විය හැකිය. බෝට්ටුව වේගයෙන් ඉදිරියට ගෙන යන්නේ ජලයට එරෙහිව හබල් ගෑමෙනි. ක්‍රීඩකයන්ගේ කාය ශක්තිය මත තරඟකාරීව සිදුකෙරෙන මෙම ක්‍රීඩාව ඉතා ඉහල විනෝදාස්වාදයක් ගෙන දේ. මෙය පැරණිම ඔලිම්පික් ක්‍රීඩා අතරින් එකකි. එක්සත් ජනපදයේ, ඔස්ට්‍රේලියාවේ හා කැනඩාවේ උසස් පාසැල් , ක්‍රීඩා අතර මෙය නාවික පිරිසක් එකතුව කෙරෙන ක්‍රීඩාවක් ලෙස හඳුන්වයි.

ක්‍රීඩා වෛද්‍ය විද්‍යාව
ජලාශ්‍රිත ක්‍රීඩා
ක්‍රීඩා

ඔරු පැදීමේ ක්‍රීඩාව


ලාඛේස්වර ශිව දේවාලය යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ ඉන්දියාවේ ඔරිස්සාවේ භුබනේස්වර්හි පිහිටි හින්දු දේවාලයකි. ක්‍රි.ව. 13වන සියවසට අයත් මෙම දේවාලය පිහිටියේ භුබනේස්වර්හි පැරණි නගරයේ ලිංගරාජ වෙළඳ සංකීර්ණයේ පසුපස ගංගා-යමුනා මාවතේ දකුණු පස ය. මෙය ලිංගරාජ දේවාලයට මීටර 70ක් ඊසාන දිගින් පිහිටි අතර, ගංගේස්වර සහ යමුනේස්වර ශිව දේවාලවලට මීටර 10ක් දකුණින් පිහිටා ඇත. දේවාලය නැගෙනහිරට මුහුණලා පිහිටා ඇත. එකල මෙහි ගර්භගෘහයේ වන්දනාවට ලක්වූ ප්‍රධාන දේව ප්‍රතිමාව වූයේ වෘත්තාකාර යෝනි ඵීඨයක් මත පිහිටි ශිව ලිංගයයි. මෙය චන්ද්‍රසිලාවට මීටර 0.77ක් පහළින් පිහිටා ඇත.

සම්ප්‍රදාය සහ පුරාවෘත්ත

මෙම දේවාලයේ ඓතිහාසික පසුබිම සම්බන්ධයෙන් ප්‍රදේශවාසීහු විවිධ අදහස් දරති. මෙම දේවාලය ලවත්වාගෙන යනු ලබන්නේ ගංගා-යමුනා සංගථනයේ සාමාජිකයන් විසිනි.

මෙය සප්තරථ සැලැස්මෙන් යුත් අතර, අනුරථ පාගය නෙළුම් මෝස්තරවලින් අලංකාර කො‍ට ඇත. ප්‍රදේශවාසීන් විශ්වාස කරන්නේ මෙම දේවාල ගංග රාජවංශය සමයට අයත් බවයි. ශිවරාත්‍රී, සංක්‍රාන්ති, චන්දන උත්සව්, කාර්තික-පූර්ණිම, ජලාභිෂේක ඇතුළු උත්සව ගණනාවක් මෙම දේවාලයේ සැමරීම සිදු කෙරේ. මෙම දේවාල පරිශ්‍රය මහජන රැස්වීම් සඳහා ද යොදා ගැනේ.

භෞතික තොරතුරු

මෙම දේවාලය උතුරින් ගංගා-යමුනා මාර්ගයෙන් ද, අනෙක් දිශා තුනෙන් පෞද්ගලික නිවාස ගොඩනැගිලිවලින් ද වටවී ඇත. දේවාලය නැගෙනිහරට මුහුණලා පිහිටයි.

වර්තමානයේ දේවාලය පිහිටා ඇත්තේ දිග මීටර 11.80 x පළල මීටර 5.70 x උස මීටර 0.43ක් වන පහත් පිස්තයක ය. සැලැස්ම අතින් සප්තරථ සැලැස්මෙන් යුත් මෙම දේවාලයේ සතරැස් විමානයක් සහ අලුත්වැඩියා කළ පූර්ව ද්වාර මණ්ඩපයක් ඇත. විමානයේ ක්ෂේත්‍රඵලය වර්ග මීටර 5.40ක් වන අතර, නැගෙනහිරට මුහුණලා පිහිටි ද්වාර මණ්ඩපය මීටර 0.90කි. උච්චත්වය අතින් රේඛා දියුල් සම්ප්‍රදායයෙන් යුත් මෙම දේවාලය බාදා, ගන්දි, මස්තක යන කොටස්වලින් යුත් අතර, එම කොටස්වල උස මීටර 13.05කි. බාදාව කොටස් පහකින් යුත් අතර, එහි උස  මීටර 3.55කි. පභාගයේ (මීටර 0.93) බොරදම් පහකින් යුත් අතර, තල ජංඝ (මීටර 0.83), බොරදම් තුනක් සහිත බන්ධනා (මීටර 0.27), උපර ජංඝ (මීටර 0.87), බොරදම් සතක් සහිත බරන්ද (මීටර 0.65) යන කොටස් ද දක්නට ලැ‍බේ. දේවාලයේ ගන්දි කොටස මීටර 6.00ක් උසැති ය. මස්තකය උසින් මීටර 3.50ක් වන අතර, එහි බේකි, ආම්ලක, ඛාපූරි සහ කලස යන අංග දක්නට ලැබේ.

මෝස්තර අංග

පභාග කොටසේ වූ රාහ නිකේතනයේ පාදම තාලගාර්වික රූ වලින් අලංකාර කො‍ට ඇත. රාහ නිකේතනය අසල භෝ මෝස්තර සහ ශෛලිගත චිත්‍ය මෝස්තර දැකගත හැක. මේ දෙපස ස්ත්‍රී රූ දෙකක් සහ ශංඛ දක්නට හැක. එයට ඉහළින් ගජක්‍රාන්ත දක්නට ලැබේ. බේකි විවරය තුළ ශෛවීය දේවතා රූ දක්නට ලැබේ. මෙහි උළවහු කුළුණු මෑතකාලීන නිර්මාණ වන අතර, ඒවායේ මෝස්තර දක්නට නොලැබේ. මෙහි ග්‍රහම් ස්තරය ද සරල ය.

සංරක්ෂණ තත්ත්වය
පියස්සේ සහ උපරිව්‍යූහයේ බිත්තිවල ඇති පළුදු වීම් හරහා වැසි ජලය කාන්දු වීම සිදු වේ. ගර්භගෘහයේ උතුරු බිත්තියේ ද මෙම පිපිරුම් දැකගත හැක. දේවාලයේ නිරිතදිග කෙළවරේ පාදා කොටස් ද අර්ධ වශයෙන් විනාශ වී ඇත.

මේවාත් බලන්න
 භුබනේස්වර්හි දේවාල ලැයිස්තුව

ආශ්‍රේයයන්

ඔඩිෂාවේ ශිව දේවාල
භුබනේස්වර්හි හින්දු දේවාල
13වන සියවසේ හින්දු දේවාල

ලාඛේස්වර ශිව දේවාලය


Balázs Nyilasy () este un poet, critic literar, istoric literar și profesor universitar maghiar. El predă în prezent la Universitatea Reformată Károli Gáspár. A publicat câteva monografii literare dedicate scriitorilor János Arany și Mór Jókai.

Biografie
A urmat Facultatea de Științe Umaniste a Universității Kossuth Lajos din Debrețin (1971-1976), specializarea maghiară-rusă. După absolvirea facultății a lucrat ca profesor de limba maghiară la un gimnaziu (1976-1981), apoi a fost scriitor independent (1981-1983) și redactor la editurile Zrínyi Kiadó (1983-1986) și la Szépirodalmi Könyvkiadó (1986-1991). A obținut în 1989 titlul de doctor în filologie. A intrat apoi în învățământul universitar, lucrând ca profesor și șef de catedră la Universitatea Catolică Pázmány Péter din Budapesta (1993-1997), profesor invitat la Universitatea Babeș-Bolyai din Cluj (1997-2001) și profesor la Universitatea Eszterházy Károly din Eger. A obținut titlul de doctor habilitat în 1999.

Poezia sa se caracterizează printr-o căutare neliniștită a idealului, în care sunt combinate accente romantice și senzația deziluziei.

În afară de activitățile didactică și literară, profesorul Balázs Nyilasy s-a remarcat în calitate de critic și istoric literar, fiind specialist în operele lui János Arany și Mór Jókai. În ceea ce privește opera lui Jókai, el a evidențiat romantismul ei, argumentând că acțiunea și personajele jókaiene capătă dimensiuni mitice, ieșind din sfera realității pentru a intra în legendă. Eroii lui Jókai sunt situați pe o scară superioară oamenilor, chiar dacă sunt întotdeauna portretizați ca ființe umane.

Lucrări
 A fiatalember mindennapjai (poezii, 1977)
 Rés és kaland (poezii, 1985)
 A szó társadalmi lelke (1996)
 Arany János (1998)
 A konzervatív-modern költő. Arany János verses epikája (2001)
 A románc és Jókai Mór (2005)
 Arany János balladái (2011)
 A 19. századi modern magyar románc (2011)
 Szavak tánca és árnyéktánca. Irodalmi tanulmányok A vén cigánytól Harry Potterig; Argumentum, Budapesta, 2014

Premii și distincții
 Bursa Zsigmond Móricz (1978, 1979)
 Premiul Alföld (1983)
 Premiul Oltványi Ambrus (1992)

Note

Bibliografie
 MTI ki Kicsoda 2009. Szerk. Hermann Péter. Budapest: Magyar Távirati Iroda. 2008. ISBN 9789631787283
 Ki kicsoda a magyar irodalomban?. Könyvkuckó Kiadó, Budapest, 1999

Legături externe
 Adatlapja a Károli Gáspár Református Egyetem honlapján (archivált link)
 Kortárs magyar írók

Nașteri în 1950
Istorici literari maghiari
Poeți maghiari
Oameni în viață
Oameni din Budapesta

Balázs Nyilasy


Agrometrologija je grana meteorologije koja proučava utjecaj promjena vremena i vremenskih elemenata kao što su temperatura, vlažnost, oborine, itd. na poljoprivredne kulture pomažući time u izboru kultura i povećanju prinosa.

DHMZ je izdao Agroklimatski atlas Hrvatske.

Izvori

Vidi još
 Agronomija
 Agrobiologija
 Agrobotanika
 Agrogeologija
 Agrokemija
 Agroklimatologija

Agronomija
Meteorologija

Agrometerologija


Það er verulegur ágreiningur um fjölda eiginlegra rósa tegunda. Sumar tegundanna eru svo líkar að þær geta hæglega talist afbrigði einnar tegundar, meðan aðrar eru svo breytilegar að þær geta hæglega talist nokkrar mismunandi tegundir. Listar yfir rósategundir geta hæglega talið yfir 360 tegundir.

Undirættkvíslir og deildir

Ættkvíslin Rosa er skift upp í fjórar undirættkvíslir:
Hulthemia (áður Simplicifoliae: "með einu blaði") telja eina eða tvær tegundir frá suðaustur Asíu, R. persica og R. berberifolia (syn. R. persica var. berberifolia) og eru einu tegundirnar með heilum (ekki samsettum) blöðum.
Hesperrhodos (úr grísku: "vestræn rós") er með tvær tegundir, báðar frá suðvestur Norður-Ameríku. Þær eru R. minutifolia og R. stellata.
Platyrhodon (úr grísku: "flagnandi rós", sem vísar í flagnandi börk) með eina tegund frá austur Asíu, R. roxburghii.
Rosa (grunngerð rósa) allar aðrar rósir. Þessari undirættkvísl er skift upp í 11 deildir.
Banksianae – hvítar og gular rósir frá Kína.
Bracteatae – þrjár tegundir, tvær frá Kína og ein frá Indlandi.
Caninae – bleikar og hvítar tegundir frá Asíu, Evrópa og Norður-Afríka.
Carolinae – hvítar, bleikar og skærbleikar tegundir, allar frá Norður-Ameríka.
Chinensis – hvítar, bleikar, gular, rauðar og blandað litarrósir frá Kína og Búrma.
Gallicanae – bleikar til rauðar og rákóttar rósir frá vestur Asíu og Evrópu.
Gymnocarpae – lítill hópur sem einkennist af "deciduous receptacle" á nípunni; ein tegund í vesturhluta Norður-Ameríku (R. gymnocarpa), hinar eru í Asíu.
Laevigatae – stök hvít tegund frá Kína.
Pimpinellifoliae – hvítar, bleikar, skær gular, rauðar og röndóttar rósir frá Evrasíu.
Rosa (syn. sect. Cinnamomeae) - hvítar til bleikar og rauðar rósir allstaðar frá nema Norður-Afríku.
Synstylae – hvítar, bleikar og rauðar tegundir.

Valdar tegundir

Rosa abyssinica
Rosa acicularis –  (Rosa)
Rosa agrestis -  (Caninae)
Rosa × alba (hugsanlega R. canina × R. gallica)
Rosa alexandrae
Rosa alpina (sjá Rosa pendulina)
Rosa anemoniflora
Rosa arkansana (syn. R. pratincola, R. suffulta) – (Rosa)
Rosa arvensis – (Synstylae)
Rosa azerbaidshanica
Rosa banksiae
Rosa beggeriana – (Gymnocarpae)
Rosa berberifolia – syn. R. persica var. berberifolia
Rosa blanda –
Rosa bracteata –  (Bracteatae)
Rosa bridgesii
Rosa brunonii –  (Synstylae)
Rosa californica –  (Rosa)
Rosa canina – Hundarós (Caninae)
Rosa carolina – (Carolinae)
Rosa × centifolia (tegundablendingur af líklega: R. gallica, R. fedtschenkoana, R. moschata, R. canina)
Rosa chinensis var. spontanea –  (Chinensis)
Rosa cinnamomea (sjá R. majalis)
Rosa clinophylla (R. involucrata) (Bracteatae)
Rosa × coryana (R. macrophylla × R. roxburghii)
Rosa corymbifera (Caninae)
Rosa cuspidata (sjá Rosa tomentosa)
Rosa cymosa (Banksianae)
Rosa × damascena ((R. moschata × R. gallica) × R. fedtschenkoana)
Rosa davidii –  (Rosa)
Rosa dumalis – Glitrós
Rosa dumetorum
Rosa ecae (syn. R. xanthina var. ecae) (Pimpinellifoliae)
Rosa eglanteria (sjá Rosa rubiginosa og Rosa foetida)
Rosa elegantula –  (Rosa)
Rosa elliptica
Rosa farreri Stapf ex Cox –
Rosa fedtschenkoana (Rosa)
Rosa filipes
Rosa floribunda (see R. micrantha)
Rosa foetida (syn. R. lutea) –  (Pimpinellifoliae)
Rosa foliolosa
Rosa forrestiana
Rosa gallica –  (Gallicanae)
Rosa gentiliana
Rosa gigantea (Chinensis)
Rosa giraldii
Rosa glandulosa (see Rosa maximowicziana)
Rosa glauca (syn. R. rubrifolia) –
Rosa gymnocarpa (Gymnocarpae)
Rosa helenae (Synstylae)
Rosa hemisphaerica (syn. R. sulphurea) –  (Pimpinellifoliae)
Rosa henryi
Rosa holodonta (syn. R. moyesii rosea)
Rosa hugonis –
Rosa involucrata (sjá Rosa clinophylla)
Rosa × kochiana
Rosa kokanica (Pimpinellifoliae)
Rosa kordesii
Rosa laevigata (syn. R. sinica) –  (Laevigatae)
Rosa laxa (syn. R. gebleriana) (Rosa)
Rosa longicuspis
Rosa luciae (sjá Rosa wichuraiana)
Rosa lucida (sjá Rosa virginiana)
Rosa lutea (sjá Rosa foetida)
Rosa × macrantha
Rosa macrophylla (Rosa)
Rosa majalis (syn R. cinnamomea) –  (Rosa)
Rosa maximowicziana (syn. R. glandulosa)
Rosa micrantha (syn. R. floribunda, R. numerosa, R. rubiginosa)
Rosa minutifolia (Hesperrhodos)
Rosa mollis
Rosa moschata –
Rosa moyesii (Rosa)
Rosa moyesii var. rosea (sjá Rosa holodonta)
Rosa mulliganii (Synstylae)
Rosa multibracteata (Rosa)
Rosa multiflora – (Synstylae)
Rosa nitida (Carolinae)
Rosa numerosa (sjá R. micrantha)
Rosa nutkana –
Rosa obtusifolia
Rosa × odorata
Rosa × odorata var. gigantea (sjá Rosa gigantea)
Rosa omeiensis
Rosa omissa (sjá Rosa sherardii)
Rosa oxyacantha
Rosa palustris –  (Carolinae)
Rosa pendulina (syn. R. alpina) –
Rosa persica (syn. Hulthemia persica, R. simplicifolia)
Rosa phoenicia
Rosa pimpinellifolia (syn. R. spinosissima) – Þyrnirós (Pimpinellifoliae)
Rosa pinetorum
Rosa pisocarpa
Rosa polyantha var. grandiflora (see Rosa gentiliana)
Rosa pomifera (see Rosa villosa)
Rosa pouzinii
Rosa prattii
Rosa primula –  (Pimpinellifoliae)
Rosa roxburghii –  (Platyrhodon)
Rosa rubiginosa (syn. R. eglanteria) –  (Caninae)
Rosa rubrifolia (sjá Rosa glauca)
Rosa rugosa – Ígulrós (Rosa)
Rosa salictorum
Rosa sempervirens – (Synstylae)
Rosa seraphinii (sjá Rosa sicula)
Rosa sericea – (Pimpinellifoliae)
Rosa setigera –  (Synstylae)
Rosa setipoda
Rosa sherardii (syn. R. omissa)
Rosa sicula (syn. R. seraphinii)
Rosa simplicifolia (sjá Rosa persica)
Rosa sinica (sjá Rosa laevigata)
Rosa soulieana (Synstylae)
Rosa spinosissima (sjá Rosa pimpinellifolia)
Rosa spithamea
Rosa squarrosa
Rosa stellata  (Hesperrhodos)
Rosa stellata var. mirifica (Hesperrhodos)
Rosa suffulta (sjá Rosa arkansana)
Rosa sulphurea (sjá Rosa hemisphaerica)
Rosa × toddiae
Rosa villosa
Rosa virginiana
Rosa willmottiae (Gymnocarpae)
Rosa woodsii
Rosa xanthina

Sjá einnig

Tilvísanir

Tenglar
World Federation of Rose Societies

Rósir

Listi yfir rósategundir


Joaquina García Balmaseda de González (Madrid, 17 de febrero de 1837-12 de abril de 1911) fue una actriz, periodista, poeta, comediógrafa y escritora española, que usó los pseudónimos de Baronesa de Olivares, Aurora Pérez de Mirón, Adela Samb y Condesa de Valflores.

Biografía
Era hija de una familia humilde, formada por Dámaso García Fernández y Francisca Balmaseda Olivares. Estudió Declamación en el Conservatorio de Madrid.

Su carrera literaria empezó en 1860, a los veintitrés años. Compuso tres obras teatrales, tres libros de consejos para mujeres, un álbum para señoritas (subtitulado Tratado de las labores frivolité y malla), tres libros de poesía, un libro de utilidad para las más jóvenes y seis traducciones, algunas de ellas "como regalo" a los suscriptores de La Correspondencia de España, y artículos periodísticos.

Sus tratados sobre educación de la mujer y sobre labores femeninas fueron muy leídos; su obra más conocida,  La madre de familia. Diálogos instructivos sobre la religión, la moral y las maravillas de la naturaleza, publicada por primera vez en 1860, había alcanzado en 1919 la duodécima edición, y no en vano fue declarada oficial para las escuelas de primera enseñanza.

Empezó su carrera periodística colaborando en La Educación Pintoresca y en La Floresta (1857) de Barcelona y a partir de ahí en numerosas revistas y periódicos durante más de treinta y cinco años: en La Correspondencia de España (1860), para cuyo folletín o novela por entregas tradujo innumerables novelas del francés, del italiano y del inglés, fuera de llevar la crítica literaria desde 1864 y escribir también las crónicas de modas; El Museo de las Familias (1861), en La Aurora de la Vida (1861), en La América (1861 y 1867), en La Educanda (1862-1865), en El Museo Literario (Valencia, 1863-1866), en La Violeta (1864). En octubre de 1883, a los 56 años, fue nombrada directora de El Correo de la Moda, sucediendo a Ángela Grassi de Cuenca, periódico en el que mantenía una sección escrita por ella, "Revista de Modas", que perduraría durante más de veinte años (1866-1886); también, bajo diversos pseudónimos, se multiplicó como redactora.

Poseía una rica erudición, cual demuestra en su ensayo La actriz española, en que refiere una detallada historia del teatro desde sus raíces griegas hasta su estado actual en España. Su artículo periodístico «La mujer artista», que sale tan solo un año después de la publicación de su tercera y última obra teatral, Un pájaro en el garlito, contiene una defensa de la mujer, en tanto que artista pero también en general. Esta precursión sirvió de trasfondo ideológico en su producción dramática: «No por esto creáis que la naturaleza la hizo inferior [a la mujer]: su docilidad subyuga, su abnegación interesa, su carácter dulce domina, porque la naturaleza que dio distintas armas para luchar al hombre y a la mujer, no hizo las de ésta inferiores por fortuna».

En su juventud, la autora había sido actriz durante cuatro años en la compañía de Joaquín Arjona, por lo que el artículo se puede convertir en mucho más que un tratado sobre las consecuencias de la vida pública de una actriz. El motivo del artículo en estas palabras de la autora: «Sin negar que la felicidad doméstica sea compatible con la celebridad de la mujer, debo haceros comprender que en muchas ocasiones sacrifica la primera a la segunda». En efecto, en sus tres cortas piezas teatrales desarrolla el tema del antagonismo entre los sexos y en ellas la mujer lucha por afirmar su independencia, aunque al final se deje convencer para aceptar el amor que se le ofrece.

Aunque vivió inmersa en el neocatolicismo imperante durante la época de Isabel II, la escritora abrió importantes brechas, todas ellas relativas a la educación de la mujer como pilar de la célula familiar, pero también como medio para garantizar a la mujer soltera buenas condiciones de vida, su independencia y su libertad.

Falleció en 1911.

Obras

Teatro
Genio y figura, Madrid, Imprenta de José Rodríguez, 1861.
Donde las dan..., Madrid, Establecimiento tipográfico de Eduardo Cuesta, 1868.
Un pájaro en el garlito, Madrid, Imprenta de José Rodríguez, 1871.

Lírica
Entre el cielo y la tierra, 1868, con prólogo de Manuel Cañete.

Traducciones para La Correspondencia de España
La dicha de ser rico, de Hendrik Conscience
El Crimen de Orcival,  El dinero de los otros,  El legajo núm. 113,  El proceso Lerouge, La canalla dorada, Los esclavos de Paris y Los secretos de la casa Champdoce, de Émile Gaboriau
Amada, El caballero Fortuna, El paraíso de las mujeres y El  pretil de aventureros, de Paul Feval
Dos madres, El conde de Coulange, La encantadora, y La hija maldecida, de Jules Émile Richebourg
Cesarina Dietrich, El marqués de Villemer y Flamarandre, de George Sand
El coche número 13, El médico de las locas y El secreto de la Condesa, de Xavier de Montepin.
La hada de Auteuil, Los amores de Aurora, y Los misterios de una raza, de Pierre Alexis Ponson du Terrail
La muerta viva, Marido y mujer, y Pobre Lucila, de Wilkie Collins
Cecilia y Creación y redención de Alejandro Dumas
Diario de una mujer de Octave Feuillet
Dos miserias de Émile Souvestre
El abismo, de Charles Dickens
El beso de la Condesa Sabina, de Antonio Gaccianiga.
El caballero de Pampelonne, de Henri Ange Aristide de Gondrecourt
El capitán del buitre, de Mary Elizabeth Braddon
El padre de Marcial, de Albert Delpit
El prometido de Simona, de Víctor Cherbulier
El renegado, de Jules Claretie
El vampiro de Valdegracia, de León Gozlen
Fremont joven y Risler mayor, de Alphonse Daudet
La novia, de Enmanuel González
Los amores de una gran señora, de Alfred de Bréhat
Los malvados, de Fortuné du Boisgobey
Madama Frainex, de Roberto Halt
Santiago Broneau, de Madame de Clesinger
Sergio Panine de Georges Ohnet
Un estreno en la Opera, de Ernest-Aimé Feydeau
Un hogar en Akesta, de Emilio Gaboriau

Ensayo
"Lo que toda mujer debe saber" (1877), en  La mujer en los discursos de género: textos y contextos en el siglo xix, Catherine Jagoe, Alda Blanco y Cristina Enríquez de Salamanca, eds., Madrid, Icaria, 1995, pp. 95-99.
"La actriz española" (1881), en Faustina Sáez de Melgar (editora), Las mujeres españolas, americanas y lusitanas pintadas por sí mismas, Alicante, Biblioteca Virtual «Miguel de Cervantes», 2006.

Varios
La madre de familia: diálogos instructivos sobre la religión, la moral y las maravillas de la naturaleza, Madrid: D. A. Santa Coloma, 1860.
Tratado de las labores frivolité y malla.

Notas

Referencias

Bibliografía
Ermanno Caldera, "La perspectiva femenina en el teatro de Joaquina Balmaseda y Enriqueta Lozano", en VV. AA. Escritoras románticas españolas, Madrid: Fundación Banco Exterior, 1990, pp. 207-216.
Andrea Smith, "Joaquina García Balmaseda:  desconocida dramaturga decimonónica" , en Stichomythia 8 (2009): 30-42.
Alda Blanco, «Teóricas de la conciencia feminista», en La mujer en los discursos de género: textos y contextos en el siglo x i x, Catherine Jagoe, Alda Blanco y Cristina Enríquez de Salamanca, eds., Madrid, Icaria, 1995, pp. 445-472.
David Gies, «Mujer y dramaturga: conflicto y resolución en el teatro español del siglo x i x», en Del romanticismo al realismo. Actas del I coloquio de la Sociedad de Literatura Española del siglo xix, Barcelona, Universidad de Barcelona, 1996, pp. 119-129.
íd. «Romanticismo e histeria en España», Anales de Literatura Española 18 (2005), pp. 215-225.
Dorota Heneghan, «Shopping Angel: Fashion, Gender, and Modernity in Galdos'  La de Bringas», Dissidences: Hispanic Journal of Theory and Criticism 2 (2006).
Catherine Jagoe, Alda Blanco y Cristina Enríquez de Salamanca, La mujer en los discursos de género. Textos y contextos en el siglo xix, Madrid, Icaria, 1995.
Íñigo Sánchez Llama, «Joaquina García Balmaseda», en Antología de la prensa periódica isabelina escrita por mujeres (1843-1894), Íñigo Sánchez Llama, ed., Cádiz, Servicio de Publicaciones Universidad de Cádiz, 2001, pp. 221-241.
Carmen Servén, «Fortunata y su época: sobre los modelos de mujer en la España de la Restauración», Alicante, Biblioteca Virtual Miguel de Cervantes, 2003.
María del Carmen Simón Palmer, «García Balmaseda, Joaquina», en Escritoras españolas del siglo XIX. Manual bio-bibliográfico, Madrid, Castalia, 1991, pp. 284-293.

Enlaces externos
Extensa monografía sobre Joaquina García Balmaseda

Periodistas de España del siglo XIX
Feministas de Madrid
Dramaturgos de España del siglo XIX
Actrices de España
Escritores de España del siglo XIX
Traductores de España del siglo XIX
Dramaturgos de la Comunidad de Madrid
Escritores de España del Romanticismo
Españolas del siglo XIX
Españolas del siglo XX
Escritoras de España
Dramaturgas de España
Nacidos en Madrid
Fallecidos en Madrid

Joaquina García Balmaseda


Die Herz-Jesu-Kapelle ist eine Kapelle in Prägraten am Großvenediger. Sie ist eines der  .

Lage
Die Herz-Jesu-Kapelle liegt im äußersten Westen der Gemeinde Prägraten am Großvenediger am Ende des Virgentals. Die Kapelle befindet sich in 1403 Metern Höhe im Weiler Ströden der Fraktion Hinterbichl. In nächster Nähe der Kapelle befindet sich der Parkplatz Ströden, der als Parkplatz für die Besucher der Umballfälle und der umliegenden Berghütten dient.

Bauwerk

Die Kapelle wurde 1893 von Lenz und Lois Raffer errichtet und 1895 geweiht. Der schlichte Kapellenbau über einem rechteckigen Grundriss mit einem leicht eingezogenen Rundchor besitzt ein steiles, schindelgedecktes Satteldach über einer Hohlkehle. Der Turm der Kapelle ist ein hölzerner Giebelreiter mit rundbogigen Schallfenstern und einem geschwungenen Zeltdach, das von Kugel und Kreuz bekrönt ist.  Die Seitenwände sind von zwei Rundbogenfenstern durchbrochen. In der Westfassade befindet sich ein rechteckiges Portal als Kircheneingang, zwei kleine Sichtfenster, ein über dem Portal liegendes Rundbogenfenster und eine Rundbogenöffnung im Giebelfeld. Im Langhaus ist ein hohes Tonnengewölbe über einem profilierten Gesims. Der Chor wurde, ist um eine Stufe erhöht. Der Fußbodenbelag besteht aus schwarzen, roten und grauen Steinplatten, die in einem Rautenmuster verlegt sind. Die Dekorationsmalerei wurde 1893 von Josef Weiskopf ausgeführt.

Das Innere der Kapelle wird von einem neugotischen Altar mit einem zimboriumartigen Schrein mit einer Herz-Jesu-Figur, flankiert von Statuen der Heiligen Leopold und Stephanus, dominiert. Auf der Mensa befindet sich ein Steinkreuz und sechs romanisierende Leuchter. Als weitere Einrichtungsgegenstände befinden sich in der Kapelle: eine Schubladenkommode mit Schrank und ein eintüriger Schrank aus dem Jahr 1895, das hölzerne Betgestühl, kolorierte Drucke aus dem Ende des 19. Jahrhunderts als Kreuzwegbildchen sowie eine Heiligen-Geist-Taube, ein Vortragekreuz, ein Stehkreuz, eine Statue des Jesukindes und verschiedene Votivbilder, im Turm zwei Glocken.

Literatur
 Bundesdenkmalamt (Hrsg.): Die Kunstdenkmäler des politischen Bezirkes Lienz. Teil III. Iseltal, Defereggental, Kalsertal, Virgental. Verlag Berger, Horn 2007, ISBN 978-3-85028-448-6. (Österreichische Kunsttopographie, Band LVII)

Weblinks

Einzelnachweise

Herzjesukapelle
Herz-Jesu-Kirche
Kapelle in der Diözese Innsbruck
Dekanat Matrei in Osttirol
Kirchengebäude des Historismus
Erbaut in den 1890er Jahren
Baudenkmal (Tirol)
Bauwerk des Historismus in Tirol
Kirchengebäude in Tirol

Herz-Jesu-Kapelle (Ströden)


Ngila Beryl Dickson  (born 1958) is a costume designer from New Zealand.

Her most notable work is in The Lord of the Rings: The Return of the King and The Lord of the Rings: The Fellowship of the Ring, both of which were filmed in New Zealand, as well as her years of work on Xena: Warrior Princess and Hercules: The Legendary Journeys.

She and Richard Taylor won the Academy Award for Best Costume Design for the Lord of the Rings: The Return of the King (2004). Other Academy Award nominations were for Lord of the Rings: The Fellowship of the Ring (2002) and The Last Samurai (2004).

She received British Film and Television Award nominations for Lord of the Rings: The Fellowship of the Ring (2002)  and Lord of the Rings: The Return of the King (2004).

She and Richard Taylor won a BAFTA for Lord of the Rings: The Two Towers (2003). She won the Costume Designers Guild Award for Lord of the Rings: The Return of the King (2004)

Dickson is married to Hamish Keith.

In the 2004 Queen's Birthday Honours, Dickson was appointed an Officer of the New Zealand Order of Merit, for services to design and the film industry.

Filmography
 Peter Pan & Wendy (2022)
 Terminator: Dark Fate (2019)
 Asura (2018)
 Crouching Tiger, Hidden Dragon: Sword of Destiny (2016)
 Dracula Untold (2014)
 Green Lantern (2011)
 The International (2009)
 Fool's Gold (2008)
 Blood Diamond (2006)
 The Illusionist (2006)
 Without a Paddle (2004)
 The Lord of the Rings: The Return of the King (2003)
 The Last Samurai (2003)
 The Extreme Team (2003)
 The Lord of the Rings: The Two Towers (2002)
 The Lord of the Rings: The Fellowship of the Ring (2001)
 Young Hercules (1998)
 Xena: Warrior Princess (1995–1999)
 Mysterious Island (1995)
 Hercules: The Legendary Journeys (1995)
 Peach (1995)
 Heavenly Creatures (1994)
 Jack Be Nimble (1993)
 Crush (1992)
 The Rainbow Warrior (1992)
 My Grandfather is a Vampire (1991)
 User Friendly (1990)
 Ruby and Rata (1990)
 The Rainbow Warrior Conspiracy (1989)

Notes

External links

1958 births
Living people
Officers of the New Zealand Order of Merit
New Zealand costume designers
Women costume designers
Mass media people from Dunedin
Best Costume Design Academy Award winners
Best Costume Design BAFTA Award winners
20th-century New Zealand women artists
21st-century New Zealand women artists
New Zealand film people

Ngila Dickson


මයික්‍රෝ බිට් (බිබිසි මයික්‍රො බිට් ලෙසද හැඳින්වේ,micro:bit ලෙස ලියා දැක්වේ) යනු බීබීසී විසින් එක්සත් රාජධානියේ පරිගණක අධ්‍යාපනය වෙනුවෙන් සැලසුම් කළ ආර්ම්-පාදක නිහිත පද්ධතියකි.

ප්‍රමාණයෙන්  වන මේ පුවරුවේ ARM Cortex-M0 ප්‍රොසෙසරයක්, ත්වරණමාන හා චුම්භකමාන සංවේදක, බ්ලූටූත් හා යූඑස්බී සම්බන්ධතා, එල්ඊඩී 25කින් සමන්විත සංදර්ශකයක්, ක්‍රමලේඛනය කළ හැකි බොත්තම් 2ක් පවතී, මෙයට යූඑස්බී හෝ බාහිර බැටරි ඇසුරින් බලය ලැබිය හැක. මෙම උපාංගයේ ආදාන හා ප්‍රතිදාන පින්-23 සම්බන්ධකයේ කොටසක් වන මුදු සම්බන්ධක පහක් හරහා සිදුකෙරේ.

දෘඩාංග
උපාංගයේ ප්‍රමාණය විස්තර කෙරෙනුයේ ක්‍රෙඩිට් කාඩ්පතකින් බාගයක් ලෙසය, අවසන් නිශ්පාදනය ආරම්භ වන විට, ප්‍රමාණයෙන්  විය. අන්තර්ගතය:
 නෝඩික් nRF51822 –  බිටු-32 ARM Cortex-M0 ක්ෂුද්‍රපාලකය,  සැනෙළි මතකය,  ස්ථිතික රැම්,  අඩු ශක්ති බ්ලූටූත් රැහැන් රහිත ජාලකරණය. 16MHz හා 32.768 kHz අතර හුවමාරු හැකියාවක් ඒආර්එම් කොර් හි ඇත.
 එන්එක්ස්පී/ෆ්‍රීස්කේල් KL26Z – 48 MHz ARM Cortex-M0+ ප්‍රධාන ක්ෂුද්‍රපාලකයේ, සම්පූර්ණ-වේග යූඑස්බී 2.0 ඔන්-ද-ගො (ඔටිජි) පාලකය තිබේ, එය යූඑස්බී හා ප්‍රධාන නෝඩික් ක්ෂුද්‍රපාලකය අතර සන්නිවේදන අතුරුමුහුණත ලෙස භාවිත වේ. මෙම උපාංගය යූඑස්බී සැපයුම (4.5-5.25V) සිට මුද්‍රිත පරිපථයේ අනෙකුත් කොටස් වල භාවිත වන වෝල්ට් 3.3 දක්වා අඩු කරන වෝල්ටීයතා යාමකයක් ලෙසද හැසිරේ. බැටරි මගින් ධාවනය වන විට මෙම යාමකය ක්‍රියා නොකරයි.
 එන්එක්ස්පි/ෆ්‍රීස්කේල් MMA8652 – අක්ෂ-3 ත්වරණමාන සංවේදකය I²C-බසය හරහා ක්‍රියාකරයි.
 එන්එක්ස්පි/ෆ්‍රීස්කේල් MAG3110 – අක්ෂ-3 චුම්භකමාන සංවේදකය I²C-බසය හරහා ක්‍රියාකරයි (මාලිමාව හා ලෝහ අනාවරකය ලෙස ක්‍රියා කිරීමට).
 මයික්‍රොයූඑස්බී සම්බන්ධකය, බැටරි සම්බන්ධකය, පින්-23 එජ් සම්බන්ධකය.
 5x5 අරාවක පිහිටි එල්ඊඩී 25 කින් සමන්විත සංදර්ශකය.
 එබිය හැකි බොත්තම් තුන (පරිශීලකයාට දෙකක්, යළි සැකසීමට එකක්).
ආදාන ප්‍රතිදාන සඳහා ක්‍රොකඩයිල් ක්ලිප් හෝ  4 mm බනානා කෙවෙනි සමග සම්බන්ධ විය හැකි මුදු සම්බන්ධක තුනක් (හා එක් බලසැපයුමක් හා එක් භූගතයක්) එසේම පීඩබ්ලිව්එම් ප්‍රතිදාන දෙකක් හෝ තුනක් සමග පින්-23 එජ් සම්බන්ධකයක්, හයේ සිට 17 දක්වා ජීපීඅයිඔ පින් (වින්‍යාසය මත රඳාපවතී), ප්‍රතිසම අදාන හයක්, සීරියල් අයි/ඕ, එස්පීඅයි, හා I²C. ඇතුලත බැටරියක් තිබූ, පූර්ව මූලාකෘතිවල මෙන් නොව, බාහිර බැටරි කුට්ටමක් (AAA බැටරි) මගින් පැළඳිය හැකි හා ස්වාධීන නිපැයුම් වලට බලය සැපයිය හැකිය. සෞඛ්‍යය හා ආරක්ෂාව සැලකීම, එසේම වියදම, පූර්ව සැලසුම් වල තිබූ බොත්තම් බැටරිය ඉවත් කිරීමට හේතු ලෙස පැවසීය.

මෘදුකාංග
නිල කේත සංස්කාරක හතරක් බිබිසි මයික්‍රො:බිට් වෙබ් අඩවියේ දැක්වේ:

 කෝඩ්කිංඩම්ස්, ජාවාස්ක්‍රිප්ට් භාවිතයෙන්;
 බ්ලොක්ලි මත පදනම් වූ, මයික්‍රොසොෆ්ට් බ්ලොක් එඩිටර්;
 මයික්‍රොසොෆ්ට් ටච්ඩිවලොප්;
 මයික්‍රොපයිතන්.
මයික්‍රොබිට් මත පයිතන් ක්‍රමලේඛන හැකියාව ලබාදෙන්නේ මයික්‍රොපයිතන් මගිනි.  පරිශීලකයන් හට මයික්‍රොබිට් වෙබ් සංස්කාරකය මත පයිතන් කේත ලියා අනතුරුව මයික්‍රොපයිතන් ස්ථීරාංගය සමග සම්බන්ධකර උපාංගයට උඩුගත කෙරේ. එසේම පරිශීකයන්ට යූඑස්බී ශ්‍රේණිගත කෙවෙනිය හරහා සෘජුවම උපාංගය මත ධාවනය වන මයික්‍රොපයිතන් ආර්ඊපීඑල් වෙත ප්‍රවේශ විය හැක, මේ මගින් මයික්‍රොබිට් පර්යන්ත උපාංග සමග සෘජුව අන්තර්ක්‍රියා කිරීමේ හැකියාව ලැබේ.

මයික්‍රොබිට් නිර්මාණය කරන ලද්දේ ඒආර්එම් ම්බෙඩ් සංවර්ධන කට්ටල භාවිත කරගෙනය. ධාවන පද්ධතිය හා ක්‍රමලේඛන අතුරු මුහුණත පරිශීලකයාගේ කේතය සම්පාදනය කරන්නේ ම්බෙඩ් ක්ලවුඩ් සම්පාදක සේවය උපයෝගී කරගෙනය. සම්පාදනය කළ කේතය අනතුරුව යූඑස්බී හෝ බ්ලූටූත් සම්බන්ධතා යොදාගෙන උපාංගයේ සැනෙළි මතකයට යවයි. උපාංගය පරිගණකයකට සම්බන්ධ කළ විට යූඑස්බී ධාවනය ලෙස දැක්වෙන අතර කේත ඇද ගෙන ගොස් හෙළීම මගින් කේත එක් කළ හැක.

අනෙකුත් බිබිසි මයික්‍රො:බිට් සංස්කාරකයන්:
 codethemicrobit.com, බ්ලොක්/ ජාවාස්ක්‍රිප්ට් සංස්කාරකයක්
 මු, පයිතන් සංස්කාරකයක්
 එස්පෘයිනො, ජාවාස්ක්‍රිප්ට් අර්ථ වින්‍යාසකයකි.
 Microsoft PXT Editor  මයික්‍රෝසොෆ්ට්'හි නව මයික්‍රො:බිට් ප්‍රොගැමිං එක්ස්පීරියන්ස් ටූල්කිට් (පීඑක්ස්ටී) සංස්කාරකය බ්ලොක්-පාදක සංස්කාරකයක් හා ජාවාස්ක්‍රිප්ට් යන දෙකටම සහය දක්වන්නේ, පියර්-ටු-පියර් රේඩියෝ වැනි විශේෂාංග සමගය.
බිබිසි මයික්‍රො:බිට් සඳහා වන අනෙකුත් ක්‍රමලේඛ භාෂා:
 ෆ්‍රී පැස්කල් (උපදෙස්)
 සිමියුලින්ක් (බිබිසි මයික්‍රො:බිට් පුවරුව සඳහා වන සිමියුලින්ක් කේතන සහයක පැකේජය) සිමියුලින්ක් බ්ලොක් සංස්කාරකය වෙතින් ත්වරණමානය, චුම්භකමානය, රේඩියෝ, ඒල්ඊඩී, බොත්තම් වැනි සියලුම පර්යන්ත උපාංග වෙත ප්‍රවේශය හා සංඥා ලොග්කරණය හා පරාමිති සුසර කිරීම සමග එක් ක්ලික් කිරීමකින්ම කේත ජනනය හා මයික්‍රොබිට් මත ධාවනය කළ හැක.
 C (ක්‍රමලේඛ භාෂාව) (උපදෙස්)
 ෆෝත් (ක්‍රමලේඛ භාෂාව) (උපදෙස්)
බිබිසි මයික්‍රො:බිට් වෙනුවෙන් තැනිය හැකි මෙහෙයුම් පද්ධති:
 සෙපීර් - සෙපීර් සැහැල්ලු මෙහෙයුම් පද්ධතිය මෙම පුවරුව මත ධාවනයට හැකිවන පරාමිතීන් සම්පූර්ණ කරයි.

ඉතිහාසය

සංවර්ධනය
මයික්‍රො බිට් සැලසුම් කළේ මාධ්‍යයේ පාරිභෝගිකයන් වීම වෙනුවට, දරුවන් පරිගණක සඳහා මෘදුකාංග ලිවීම හා අළුත් දේ තැනීම සඳහා ක්‍රියාකාරී ලෙස දායක වීමට පෙළඹවීමටය. එය නිර්මාණය කළේ රාස්බෙරි පයි වැනි, අනෙකුත් පද්ධති වලට සමාන්තරව, බිබිසි මයික්‍රො සිට පැවත එන බිබිසි'හි පරිගණක අධ්‍යාපනය සමගය. බ්‍රිතාන්‍යයේ සෑම 7 වසර (අවුරුදු-11 හා අවුරුදු-12 වයස) දරුවෙකුවටම 2015 ඔක්තොම්බර් සිට මෙම උපාංගය නොමිලේ ලබාදීමට (උපාංග මිලියන 1කට ආසන්නව) බිබිසි සැලසුම් කරන ලදි. අධ්‍යාපනඥයන්ට පෙර සූදානම් වීමට උපකාරයක් ලෙස ජාලගත සිමියුලේටරයක් පූර්වයෙන් එළිදක්වන ලදි, එසේම ඇතැම් ගුරුවරුන් වෙත 2015 සැප්තැම්බර් වලදී උපාංගය ලැබුනි. එබැවින්, උපාංගය 2015 අවසාන වන විට පොදු වෙළඳපලේ තිබීමට සැලසුම් කර තිබුනි. නමුත්, ගැටලු හේතුවෙන් දියත් කිරීම 2016 මාර්තු 22 දක්වා ප්‍රමාද වීය.

මුලින්ම මයික්‍රො බිට් නොමිලේ ලබාදෙන්නේ කිනම් වයස් කාණ්ඩයටද යන්න පිළිබඳ බිබිසි'ය අපහසු තීරණයක් ගන්නා ලදි, අධ්‍යාපනය පිළිබඳ බිබිසි ප්‍රධානියා පවසා සිටියේ "අපි 7 වසර තෝරා ගැනීමට හේතුව වූයේ [පහ වසරට වඩා] ඒමගින් මෙම වයස් කාණ්ඩයට වැඩි බලපෑමක් තිබීමයි ... ඔවුන් එය පන්ති කාමරයෙන් පිටතදී භාවිතයට වැඩි උනන්දුවක් දැක්වුවා".

මෙම ව්‍යාපෘතිය සැලසුම් කිරීම 2012 දී පමණ බිබිසි පරිගණක සාක්ෂරතා වැඩසටහනේ කොටසක් ලෙස ආරම්භ විය එසේම 2015 දී නිකුත් කරන විට බිබිසි'ය නිශ්පාදනය, සැලසුම්කරනය හා බෙදාහැරීම සඳහා සහකරුවන් 29 දෙනෙකුගේ සහය ලබාගන්නා ලදි. බිබිසි පවසා සිටියේ සංවර්ධන වියදම් වලින් බහුතරයක් දැරුවේ ව්‍යාපෘතියේ සහකරුවන් බවත්, එබැවින් මේ තාක්ෂණය විවෘත කේත ලෙස අධ්‍යාපන භාවිතයට ලොව පුරා නිශ්පාදනයට අවසර දීමට අදහස් කළ බවය, එසේම මෙය අධීක්ෂණය සඳහා ඔවුන් ලාභ-නොලබන සමාගමක් ස්ථාපිත කරන ලදි.

සහයෝගීතාවන්
මයික්‍රො බිට් සංවර්ධනයවූයේ බිබිසි සමග එක්වූ සහකරුවන් විශාල සංඛ්‍යාවකගේ ක්‍රියාවේ ප්‍රතිඵලයක් ලෙසය:
 මයික්‍රොසොෆ්ට් – ඔවුන්ගේ මෘදුකාංග පිළිබඳ විශේෂඥ දැනුම දායක කර ටච්ඩිවලොප් උපස්ථරය උපාංගය සමග ක්‍රියාකළ හැකි ලෙස සකසන ලදි. නිශ්පාදනය මහජනයාට නිකුත් කිරීමෙන් අනතුරුව ඔවුන් උපාංගයේ සියලුම පරිශීලකයන්ගේ ව්‍යාපෘති හා කේත දරා සිටීමට වගකියනු ලැබේ. එසේම ඔවුන් උපාංගය සඳහා වන ගුරු පුහුණු ද්‍රව්‍යයද සංවර්ධනය කරන ලදි.
 ලැන්කැස්ටර් විශ්වවිද්‍යාලය – උපාංගයේ ධාවනකාල සංවර්ධනයෙන්.
 ෆානෙල් එලිමන්ට්14 – උපාංගයේ නිශ්පාදනය අධීක්ෂණයෙන්.
 නෝඩික් සෙමිකන්ඩක්ටර් – උපාංගයට මධ්‍යය සැකසුම් ඒකකය සපයන ලදි.
 එන්එක්ස්පී සෙමිකන්ඩක්ටර්ස් – සංවේදක හා යූඑස්බී පරිපාලකය සපයන ලදි.
 ආර්ම් හෝල්ඩිංස් – ම්බෙඩ් දෘඩාංග, සංවර්ධන කට්ටලය හා සම්පාදක සේවා සපයන ලදි.
 ටෙක්නොලොජි විල් සේව් අස් – උපාංගයේ භෞතීය පෙනුම සැලසුම් කරන ලදි.
 බාක්ලේස් – උපාංගය බෙදාහැරීමේ හා ලබාදීමේ ක්‍රියාවන්ට සහයවන ලදි.
 සැම්සුං – උපාංගය දුරකථන හා ටැබ්ලට් සම්බන්ධවීමට සහය වී ඇන්ඩ්‍රොයිඩ් යෙදවුමක් සංවර්ධනය කරන ලදි.
 ද වෙල්කම් ට්‍රස්ට් – ගුරුවරුන් හා පාසල් සඳහා අධ්‍යාපන අවස්ථා සලසන ලදි.
 සයන්ස්ස්කෝප් – අයිඕඑස් යෙදවුමක් සංවර්ධනය කිරීම හා පාසල් වලට උපාංගය බෙදා හැරීම.
 පයිතන් මෘදුකාංග පදනම – උපාංගය සඳහා මයික්‍රොපයිතන් ගෙන ඒමට කටයුතු කරන ලදි, ආධුනිකයන් සඳහා පහසුවෙන් ක්‍රියාකළ හැකි පරිදි වෙබ් පාදක පයිතන් කේත සංස්කාරකායක තනන ලදි, අධ්‍යන මූලාශ්‍ර රැසක් තැනීම හා ගුරුවරුන්ට සංවර්ධන වැඩමුළු සංවිධානය කරන ලදි.
 බ්ලූටූත් එස්අයිජී – විශේෂිත බ්ලූටූත් එල්ඊ පැතිකඩ සංවර්ධනය කරන ලදි.
 ක්‍රියේටිව් ඩිජිටල් සොලියුෂන්ස් – ඉගෙනුම් ආධාරක සංවර්ධනය, වැඩමුළු සංවිධානය හා බෙදාහැරීමේ ක්‍රියා.
 සිස්කො – ජාතික නිකුත් කිරීමේ ස්ටෙම්නෙට් සඳහා කාර්යය මණ්ඩලය හා සම්පත් යොදවන ලදි.
 කෝඩ් ක්ලබ් – අවුරුදු 9 සිට 11 දක්වා ළමුන් ඉලක්ක කරගත් කේතකරණ සම්පත් නිර්මාණය කර ස්වේච්ඡාවෙන් ඉදිරිපත් වූ අය විසින් පැවැත්වූ කේතකරණ සංසද හරහා ඒවා ලබාදෙන ලදි.
 ස්ටෙම්නෙට් – බ්ලඩ්හූඩ් එස්එස්සී හා සිස්කෝ වැනි තෙවන පාර්ශව සමග සම්බන්ධීකරණය පහසු කිරීමට පාසල් හා ගුරුවරුන්ට ස්ටෙම් තානාපතිවරුන් සපයන ලදි.
 කිට්‍රොනික් –එක්සත් රාජධානිය පුරා සිටින නිර්මාණකරණය හා තාක්ෂණ වේදය ගුරුවරුන් සඳහා ඉ-රෙදිපිළි කට්ටල 5,500 නිපදවා බිබිසි මයික්‍රො:බිට් වෙත ලබාදෙන ලදි. මෝටර් ධාවන පුවරුව වැනි දෘඩාංග සැලසුම් කර බිබිසි මයික්‍රො:බිට් මගින් මෝටර් හා ස'වෝ වැනි උපාංග පාලනයට අවස්ථාව ලබාදුනි.
 ටෑන්ජන්ට් ඩිසයිං – බිබිසි මයික්‍රො:බිට් සඳහා සන්නාම අනන්‍යාථාව නිර්මාණය හා වෙබ් අඩවිය සංවර්ධනය කර දුනි.
මූලාකෘති උපාංගයක් හා මෘදුකාංග කට්ටලයක් බිබිසි පර්යේෂණ හා සංවර්ධන අංශය විසිනි නිපදවා මූලික ප්‍රකාශනයේදී ආදර්ශනය කරන ලදි, එය පාසල් වල පෙර සූදානම පරීක්ෂා කිරීමට හා සහකරුවන්ට ඉදිරි සංවර්ධනය සඳහා ප්‍රභව පිරිවිතරයන් සැපයීමට භාවිතා කරන ලදි.

මයික්‍රොබිට් අධ්‍යාපනික පදනම
එක්සත් රාජධානිය පුරා මයික්‍රො:බිට් සාර්ථකව දියත් කිරීමෙන් අනතුරුව, බිබිසි විසින් මයික්‍රො:බිට් හි අනාගතය අලුතින් පිහිටවූ, ලාභ නොලබන, මයික්‍රොබිට් අධ්‍යාපනික පදනමට පවරන ලදි. පදනමේ ප්‍රධාන විධායක නිලධාරියාවන, සැච් ශෙල්බි, ආර්ම් හෝල්ඩිංස් හි ඉන්ටර්නෙට් ඔෆ් තිංස් සඳහා අලෙවිකරණ අංශයේ හිටපු උපසභාපති වරයාවේ, ඔහු යුරෝපයේ මෙන්ම ලොව පුරා අධ්‍යාපනය සඳහා බිබිසි මයික්‍රො:බිට් භාවිතය වර්ධනය කරමින් සිටී.

මේ දැනුම්දීම 2016 ඔක්තොම්බර් 18 දින ලන්ඩනයේ, සැවෝයි පැලස් හිදී මාධ්‍යවේදීන් සුළු පිරිසකට හා අධ්‍යාපනඥයන්ට සිදුකරන ලදි, එහිදී පසුගිය වසර පිළිබඳ පසුවිපරමක් හා ඔවුන්ගේ අනාගත සැලසුම්ද එළිදක්වන ලදි.

බිබිසි සිට මයික්‍රො:බිට් අධ්‍යාපනික පදනමට කටයුතු භාරදීම අදියර වශයෙන් සිදුවිය එය ආරම්භවූයේ මයික්‍රො:බිට් නිල වෙබ් නිවහන  https://www.microbit.co.uk/ සිට https://microbit.org/ දක්වා මාරු වීමෙන්ය.

මූලාශ්‍ර

බාහිර සබැඳි

 බිබිසි මයික්‍රො:බිට් තාක්ෂණික පිරිවිතර
 බිබිසි මයික්‍රො:බිට් එජ් පින් සැකැස්ම
 බිබිසි මයික්‍රො:බිට් වෙත පිවිසීම (ප්‍රථම මූලකෘතිය)
 මයික්‍රොසොෆ්ට් රිසර්ච්හි බිබිසි මයික්‍රො:බිට්
 කෝඩු (දෘශ්‍ය ක්‍රීඩා ක්‍රමලේඛ භාෂාව) සඳහා ක්‍රීඩා පරිපාලකයක් ලෙස බිබිසි මයික්‍රො:බිට්
 ජිට්හබ් හි බිබිසි මයික්‍රො:බිට් ගබඩාව
පරිගණක දෘඩාංග
තොරතුරු තාක්‍ෂණය
පරිගණක තාක්ෂණය

මයික්‍රො බිට්


Mr. Nice Guy kan henvise til:

 Mr. Nice Guy (film fra 1987)
 Mr. Nice Guy (film fra 1997)
 Mr. Nice Guy (EP) − en EP fra 2004 af den danske sanger Trine Dyrholm

Mr. Nice Guy


In mathematics, a composition of an integer n is a way of writing n as the sum of a sequence of (strictly) positive integers. Two sequences that differ in the order of their terms define different compositions of their sum, while they are considered to define the same partition of that number. Every integer has finitely many distinct compositions. Negative numbers do not have any compositions, but 0 has one composition, the empty sequence. Each positive integer n has 2n−1 distinct compositions.

A weak composition of an integer n is similar to a composition of n, but allowing terms of the sequence to be zero: it is a way of writing n as the sum of a sequence of non-negative integers. As a consequence every positive integer admits infinitely many weak compositions (if their length is not bounded). Adding a number of terms 0 to the end of a weak composition is usually not considered to define a different weak composition; in other words, weak compositions are assumed to be implicitly extended indefinitely by terms 0.

To further generalize, an  A-restricted composition of an integer n, for a subset A of the (nonnegative or positive) integers, is an ordered collection of one or more elements in A whose sum is n.

Examples

The sixteen compositions of 5 are:
5
4 + 1
3 + 2
3 + 1 + 1
2 + 3
2 + 2 + 1
2 + 1 + 2
2 + 1 + 1 + 1
1 + 4
1 + 3 + 1
1 + 2 + 2
1 + 2 + 1 + 1
1 + 1 + 3
1 + 1 + 2 + 1
1 + 1 + 1 + 2
1 + 1 + 1 + 1 + 1.

Compare this with the seven partitions of 5:
5
4 + 1
3 + 2
3 + 1 + 1
2 + 2 + 1
2 + 1 + 1 + 1
1 + 1 + 1 + 1 + 1.

It is possible to put constraints on the parts of the compositions.  For example the five compositions of 5 into distinct terms are:
5
4 + 1
3 + 2
2 + 3
1 + 4.

Compare this with the three partitions of 5 into distinct terms:
5
4 + 1
3 + 2.

Number of compositions

Conventionally the empty composition is counted as the sole composition of 0, and there are no compositions of negative integers.
There are 2n−1 compositions of n ≥ 1; here is a proof:

Placing either a plus sign or a comma in each of the n − 1 boxes of the array

produces a unique composition of n. Conversely, every composition of n determines an assignment of pluses and commas. Since there are n − 1 binary choices, the result follows. The same argument shows that the number of compositions of n into exactly k parts (a k-composition) is given by the binomial coefficient .  Note that by summing over all possible numbers of parts we recover 2n−1 as the total number of compositions of n:

For weak compositions, the number is , since each k-composition of n + k corresponds to a weak one of n by the rule

It follows from this formula that the number of weak compositions of n into exactly k parts equals the number of weak compositions of k − 1 into exactly n + 1 parts.

For A-restricted compositions, the number of compositions of n into exactly k parts is given by the extended binomial (or polynomial) coefficient , where the square brackets indicate the extraction of the coefficient of  in the polynomial that follows it.

Homogeneous polynomials
The dimension of the vector space  of homogeneous polynomial of degree d in n variables over the field K is the number of weak compositions of d into n parts. In fact, a basis for the space is given by the set of monomials  such that . Since the exponents  are allowed to be zero, then the number of such monomials is exactly by the number of weak compositions of d.

See also
Stars and bars (combinatorics)

References

External links
Partition and composition calculator

Number theory
Combinatorics

Composition (combinatorics)


Brittany Leanna Robertson (Charlotte, Carolina del Norte; 18 de abril de 1990), más conocida como Britt Robertson, es una actriz estadounidense. Comenzó a actuar de niña en el Greenville Little Theater en South Carolina e hizo su debut en la pantalla como la versión más joven de Sheena en un episodio de Sheena en 2000. Al año siguiente hizo una aparición especial en Power Rangers Time Force y recibió una nominación al Premios Young Artist por Mejor actuación en una película televisiva, miniserie o especial - Actriz joven principal por su papel en The Ghost Club (2003). Robertson pasó a tener papeles en Growing Pains: Return of the Seavers (2004), Keeping Up with the Steins (2006), Dan in Real Life (2007), The Secret Circle (2008), Mother and Child (2009), Avalon High (2010), Scream 4 (2011) y The First Time (2011).

Robertson interpretó el papel principal de Lux Cassidy en la serie dramática Life Unexpected (2010–11), que fue cancelada en su segunda temporada a pesar de las críticas positivas. También tuvo un papel principal en la serie sobre drama adolescente sobrenatural The Secret Circle (2011-2012), igualmente cancelada después de su primera temporada. En 2013, obtuvo un papel en el elenco principal de la serie de misterio de ciencia ficción Under the Dome, que interpretó hasta 2014. Ella tuvo papeles posteriores en las películas tales como Delivery Man (2013) y Ask Me Anything (2014), para las cuales ella ganó el premio a la mejor actriz en Nashville Film Festival y fue galardonada con el Premio del Festival de Cine de Boston a la Mejor actriz de reparto por su actuación en White Rabbit (2013).

Robertson recibió un reconocimiento más amplio en 2015 después de obtener los papeles de Sophia Danko en The Longest Ride y Casey Newton en Tomorrowland. Para la primera, fue nominada para el Teen Choice Awards por Mejor actriz de cine - Drama para la última, fue nominada para el Teen Choice Awards a Mejor actriz de cine - ciencia ficción / Fantasía. En 2016, protagonizó las películas Mr. Church, junto a Eddie Murphy, y Mother's Day, junto a Jennifer Aniston y Julia Roberts, y en 2017, protagonizó la película de ciencia ficción romántica The Space Between Us y en la película de comedia dramática A Dog's Purpose. Ese mismo año, encabezó la serie original de Netflix, Girlboss, interpretando a Sophia Amoruso.

Biografía
Nació en Charlotte, Carolina del Norte y creció en Chester, Carolina del Sur, donde primeramente mostró su interés por la actuación. Es la mayor de siete hermanos, con tres hermanos y tres hermanas, y fue educada en casa por su madre, por lo que nunca asistió a la escuela. Alternaba su trabajo cinematográfico, trabajando en el restaurante de su padre, y en la tienda de ropa de sus abuelos.

Carrera cinematográfica
Robertson apareció por primera vez ante una audiencia al interpretar varios papeles en el escenario del Greenville Little Theater de su ciudad natal. A los 12 años, comenzó a hacer viajes prolongados a Los Ángeles para hacer una audición para papeles en series de televisión y consiguió un papel en un piloto de televisión para una serie que nunca fue recogida por una cadena. Hizo su debut en la pantalla como la versión más joven del personaje principal en un episodio de Sheena en 2000. Apareció como invitada en Power Rangers Time Force al año siguiente y recibió una nominación al premio Young Artist por Mejor actuación en una película televisiva, miniserie o especial - Actriz joven principal por su papel en The Ghost Club (2003).

Robertson fue seleccionada para interpretar a Michelle Seaver en Growing Pains: Return of the Seavers en 2004. Un papel en Keeping Up with the Steins siguió en 2006. Interpretó a Cara Burns en la película de 2007 Dan in Real Life. Robertson apareció en CSI: Crime Scene Investigation en el episodio «Go to Hell», y tuvo un papel como personaje recurrente en la serie de televisión de CBS Swingtown.

En 2008, interpretó a la protagonista en una película original de Lifetime, The Tenth Circle, basada en la novela del mismo nombre de Jodi Picoult, seguida de otros papeles televisivos.

En 2009, apareció en Mother and Child. En el mismo año, interpretó un pequeño papel como DJ en The Alyson Stoner Project. También apareció como invitada en Law & Order: Special Victims Unit en el episodio «Babes» como Tina Bernardi, una adolescente católica que queda embarazada en un pacto. A finales de otoño de 2010, interpretó a Allie Pennington en la película original de Disney Channel Avalon High, basada en el libro de Meg Cabot.

Robertson interpretó el papel principal de Lux Cassidy en la serie dramática de televisión Life Unexpected (2010-2011), que fue cancelada en su segunda temporada a pesar de las críticas positivas. En 2011, apareció como personaje secundario en Scream 4 interpretando a Marnie Cooper. También tuvo un papel principal en la serie de televisión de drama adolescente sobrenatural The Secret Circle (2011-2012), pero después de su primera temporada, también fue cancelada. Ese mismo año, protagonizó la película The First Time con Victoria Justice y Dylan O'Brien.

En 2013, se unió al elenco principal de la serie de televisión de misterio de ciencia ficción Under the Dome en el papel de Angie, que interpretó hasta 2014. Tuvo papeles posteriores en las películas Delivery Man (2013) y Ask Me Anything (2014), por la que ganó el premio a Mejor actriz en el Festival de Cine de Nashville. En 2014, Robertson ganó el premio del Festival de Cine de Boston a la Mejor actriz de reparto por White Rabbit. En 2015, protagonizó The Longest Ride con Scott Eastwood, enésima adaptación de uno de los libros de Nicholas Sparks, y también interpretó el papel protagónico en la película de Disney Tomorrowland con George Clooney, por la que fue nominada al premio Teen Choice Awards como Mejor actriz de cine de ciencia ficción / Fantasía.

Robertson recibió un reconocimiento más amplio en 2015 después de conseguir los papeles de Sophia Danko en The Longest Ride; recibió una nominación para el premio Teen Choice Awards como Mejor actriz de cine - Drama. En 2016, protagonizó las películas Mr. Church y Mother's Day, y en 2017, protagonizó la película romántica de ciencia ficción The Space Between Us y la película de comedia dramática A Dog's Purpose. Ese mismo año, encabezó la serie de televisión de comedia de Netflix Girlboss, basada en el libro del mismo nombre que cuenta la historia real de la millonaria hecha a sí misma Sophia Amoruso, la fundadora de Nasty Ga. Protagonizó el drama legal de ABC For the People durante sus dos temporadas completas.

En abril de 2019, Robertson interpretó el papel de Melissa Henning, la esposa en la vida real del músico de rock cristiano Jeremy Camp, en la película romántica biográfica basada en la fe de Lionsgate I Still Believe. La película fue lanzada en marzo de 2020. En enero de 2021, Robertson se agregó al elenco del drama de ABC Big Sky como el personaje recurrente Cheyenne Kleinsasser. El 30 de julio de 2021, Robertson fue elegida para la próxima película independiente The Re-education of Molly Singer como el personaje principal de la película.

Filmografía

Premios y nominaciones

Referencias

Enlaces externos

Actrices de Carolina del Norte
Actrices de cine de Estados Unidos
Actrices de televisión de Estados Unidos
Actrices infantiles de Estados Unidos
Nacidos en Charlotte

Britt Robertson


René Le Bègue (, Paris - , Paris) est un photographe français.

Biographie
Fils de l'architecte Alfred Le Bègue et de Catherine Rose Stéphanie Lefaix, son épouse, René Frédéric Alfred Le Bègue naît à Paris en 1856. Son frère Stephan Le Bègue deviendra architecte.

René Le Bègue est un des membres fondateurs du Photo-club de Paris en 1888. En 1894, il est le premier photographe français à être accepté à .

À partir de 1894, les œuvres de Le Bègue participent à diverses expositions en France.

En 1898, lui et son neveu Paul Bergon, également photographe, achètent l'île d'Herblay et l'utilisent comme studio photographique en plein air. Les paysages occupés par la végétation sauvage deviennent ainsi le décor de leurs clichés, souvent représentant des nus féminins et des thématiques de l'antiquité classique.

Au premier trimestre de 1906, ses œuvres sont exposées à la Galerie 291 d'Alfred Stieglitz à New York. De plus, certaines de ses photographies ont été publiées dans des revues contemporaines bien connues, telles que Camera Notes ou Die Kunst der Fotografie.

Deux de ses photos se trouvent dans Camera Work, numéro d'octobre 1906. Avec Paul Bergon, Robert Demachy et Constant Puyo, également membres du Photo-club, il a illustré le livre Costume d'atelier en 1892. De plus, avec son neveu, il a publié le livre Le Nu et le Drapé en plein air en 1898. Ses photographies ont également été utilisées pour illustrer d'autres livres.

Il meurt à son domicile parisien, au  de la rue de Bruxelles. Il est inhumé trois jours plus tard au cimetière du Montparnasse (division 22).

Publications

Notes et références

Liens externes

Photographe français du XIXe siècle
Photographe français du XXe siècle
Naissance en septembre 1856
Naissance dans l'ancien 11e arrondissement de Paris
Décès en mai 1914
Décès dans le 9e arrondissement de Paris
Décès à 57 ans
Personnalité inhumée au cimetière du Montparnasse (division 22)

René Le Bègue (photographe)


A Universidade do Burundi (em francês: Université du Burundi) é uma instituição de ensino superior pública do Burundi, fundada em 1964. Está sediada em três campi em Bujumbura e um quarto em Gitega. Tomou seu nome atual em 1977 e é a única universidade do Burundi com financiamento público.

História

As origens da Universidade do Burundi remontam ao Instituto de Agronomia da Universidade do Congo Belga e Ruanda-Urundi, fundado sob o domínio colonial belga. Em 1960 este se tornou o Instituto Agronômico de Ruanda-Urundi (Institut agronomique du Ruanda-Urundi) e mudou-se para Bujumbura, tornando-se o primeiro grande centro de ensino superior do país. Sob a iniciativa das missões jesuítas, três outras instituições especializadas surgiram posteriormente em Bujumbura após a independência do Burundi em 1962. Essas instituições foram reunidas para formar a Universidade Oficial de Bujumbura (Université officielle de Bujumbura, ou UOB) em janeiro de 1964. Em 1977, a UOB se fundiu com duas instituições profissionais para criar a Universidade de Burundi (Université du Burundi, ou UB).

A Biblioteca da Universidade do Burundi foi inaugurada em 1981 e formalmente aberta em 1985. Foi relatado em 1993 ter  volumes em sua coleção, tornando-se uma das maiores bibliotecas do Burundi. O ensino na universidade foi significativamente interrompido pela agitação política em outras partes do Burundi desde a independência. A Guerra Civil do Burundi (1993-2006) criou problemas particulares, assim como a crise socioeconômica que a acompanhou, que levou a greves, problemas de financiamento e uma fuga de cérebros de docentes no exterior. De 11 a 12 de junho de 1995, estudantes hutus foram massacrados na universidade por tutsis.

Faculdades e institutos

Em 2018, a Universidade do Burundi era dividida da seguinte forma:

Faculdades

 Faculdade de Agronomia e Bioengenharia (Faculté d'Agronomie et de Bio-Ingénieurie)
 Faculdade de Direito (Faculté de Droit)
 Faculdade de Medicina (Faculté de la Médecine)
 Faculdade de Psicologia e Ciências da Educação (Faculté de Psychologie et des Sciences de l'Education)
 Faculdade de Ciências Econômicas e Gestão (Faculté des Sciences Economiques et de Gestion)
 Faculdade de Letras e Ciências Humanas (Faculté des Lettres et Sciences Humaine)
 Faculdade de Ciências (Faculté des Sciences)
 Faculdade de Ciências da Engenharia (Faculté des Sciences de l'Ingénieur)

Institutos

 Instituto Confúcio de Língua Chinesa (Institut Confucius), afiliado ao programa internacional do Instituto Confúcio
 Instituto de Pedagogia Aplicada (Institut de Pédagogie appliquée)
 Instituto de Educação Física e do Esporte (Institut d'Education physique et de Sport)
 Instituto de Ciências Aplicadas (Institut des Statistiques appliquées)
 Instituto Superior de Comércio (Institut supérieur de Commerce)

Universidades do Burundi

Universidade do Burundi


Mozhaysk (, ) is a town and the administrative center of Mozhaysky District in Moscow Oblast, Russia, located  to the west of Moscow, on the historic road leading to Smolensk and then to Poland. Population:

History
First mentioned in 1231 as an appanage of Chernigov; A theory says Mozhaysk took its name from the Mozhay (Mozhaya) River, whose name could be of Baltic origin (compare Lithuanian mažoji "small" - in contrast to the larger Moskva River nearby). Later Mozhaysk became an important stronghold of the Smolensk dynasty, in the 13th century ruled by Duke (later Saint) Theodore the Black. Muscovites seized Mozhaysk in 1303, but in the course of the following century had serious troubles defending it against Algirdas (Grand Duke of Lithuania from 1345 to 1377). A younger brother of the ruling Grand Duke of Moscow usually held the Principality of Mozhaysk - until the practice was dropped in 1493. In 1562 Denmark and Russia signed the Treaty of Mozhaysk there during the Livonian War of 1558–1583. In 1708 the administration of Peter the Great granted town status to Mozhaysk.

Mozhaysk played a role in defending the Western approaches to Moscow in the 19th and 20th centuries. During the French invasion of Russia in 1812 the Battle of Borodino took place  from the town.

In World War II, the German Wehrmacht took Mozhaysk on October  18, 1941; the Soviet Red Army re-captured it on January 20, 1942.

Administrative and municipal status
Within the framework of administrative divisions, Mozhaysk serves as the administrative center of Mozhaysky District. As an administrative division, it is, together with twenty-one rural localities, incorporated within Mozhaysky District as the Town of Mozhaysk. As a municipal division, the Town of Mozhaysk is incorporated within Mozhaysky Municipal District as Mozhaysk Urban Settlement.

Architecture

The first stone cathedral was built in the kremlin in the early 14th century and named Nikolskiy (then Staro-Nikolsky) Cathedral. It very much resembled the Dormition Cathedral in Zvenigorod. At that time the wooden statue of Saint Nicholas of Mozhaysk was carved by an unknown master and placed into the cathedral. Later the statue was moved to the Church Over-the-gates.

The first fortified Detinets existed in the Mozhaysk as early as in the 12th century. After the great fire of 1541, it was completely rebuilt by an order of Ivan the Terrible. Only in the early 17th century, the stone fortress was constructed, replaced with the Kremlin made of bricks in 1624-1626.

The Cathedral of St. Nicholas in the Gothic Revival style, designed by Aleksei Bakarev (Matvei Kazakov's student), started in 1802, but the building was ransacked by the retreating French troops in 1812. Only in 1814 the cathedral was completed and consecrated. The church of St. Joachim and Anna preserves some parts from the early 15th century. Another important landmark is the Luzhetsky Monastery, founded in 1408 by St. Ferapont and rebuilt in brick in the 16th century. The monastery cathedral, erected during the reign of Vasily III, was formerly known for its frescoes, ascribed to Dionisius' circle.

Trivia
Mozhaysk was frequently the last major obstacle on the way to the capital and it gave birth to the expression "to push beyond Mozhay" (, zagnat' za Mozhay), which literally means "to push (the enemy) beyond Mozhay". In modern usage, it means to "completely crush the enemy and push them away at a great distance". The phrase originated during the Polish Muscovite War when the Polish Army retreated to Mozhaysk following the Battle of Moscow (1612).

Transport

Bus line 457 goes from the Mozhaysk autobus station to Park Pobedy in Moscow. Several bus and marshrutka services operate within Mozhaysk and connect the town with nearby localities, as well as with touristic sites in the fields of Borodino.
Railway transport is also available. Suburban regular and express trains run between Mozhaysk railway station and Moscow. The minor railway platform Km. 109 of the Belorussky suburban railway line, located on the outskirts of the city, serves the adjacement settlement of Stroitel. Mozhaysk is also linked by train to Smolensk Oblast, with both short-distance services between the town and Vyazma and long-distance Lastochka trains on the Moscow-Smolensk route stopping at Mozhaysk.

Climate

Twin towns and sister cities

Mozhaysk is twinned with:
 Château-du-Loir, France
 Drochtersen, Germany
 Etropole, Bulgaria
 Lohja, Finland
 Pereiaslav, Ukraine
 Ujazd, Poland
 Vileyka, Belarus

References

Notes

Sources

External links
Official website of Mozhaysk
Unofficial website of Mozhaysk

Cities and towns in Moscow Oblast
Mozhaysky Uyezd

Mozhaysk


Međunarodni plan za uređaji i sustavi, or IRDS (MPUS), je skup predviđanja o mogućem razvoju elektroničkih uređaja i sustava. IRDS je uspostavljen 2016 godine i nasljednik je Međunarodni tehnološki plan za poluvodiči.
Namjera ovih predviđanja je omogućiti koordinaciju napora akademske zajednice, proizvođača, dobavljača opreme i nacionalnih istraživačkih laboratorija.
IEEE navodi ciljeve plana kao:
 Identificiranje ključnih trendova vezanih uz uređaje, sustave i sve povezane tehnologije generiranjem plana s 15-godišnjim horizontom
 Određivanje potreba generičkih uređaja i sustava, izazova, potencijalnih rješenja i mogućnosti za inovacije.
 Poticanje srodnih aktivnosti širom svijeta kroz kolaborativne događaje kao što su srodne IEEE konferencije i radionice iz mape puta

Izvršni odbor je izvučen iz regija s velikim udjelom u razvoju elektronike: Europi, Koreji, Japanu, Tajvanu i SAD-u.

Međunarodni fokusni timovi (IFTs) procjenjuju sadašnje stanje i buduću evoluciju ekosustava u svom specifičnom području stručnosti i izrađuju plan za 15 godina. IFT izvješća uključuju evoluciju, ključne izazove, glavne prepreke i moguća rješenja. IFT-ovi uključuju:
 Benchmarking aplikacije
 Sustavi i arhitekture
More Moore - daljnji razvoj u tradicionalnim integrirani krug, koji se odnosi na povijesna poboljšanja koja opisuje Mooreov zakon
 Beyond CMOS - tehnologije koje dopuštaju daljnji napredak kada CMOS dostigne svoje temeljne granice.
 Integracija pakiranja
 Povezivanje vanjskog sustava
 Tvornička integracija
Litografija
 mjeriteljstvo
 Emerging Research Materials
 Okoliš, sigurnost, zdravlje i održivost
 Povećanje prinosa
 Kriogena elektronika i kvantna obrada informacija (dodano 2018.)

Izvori

Međunarodni plan za uređaje i sustave


أحمد ديب لاعب كرة قدم سوري من مواليد اللاذقية، لعب مع الكرامة الحمصي والآن يلعب مع نادي النجمة اللبناني التابع لمدينة بيروت.

انظر أيضا
 رامي لايقة

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في لبنان
لاعبو كرة قدم رجالية سوريون
لاعبو كرة قدم رجالية سوريون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في السعودية
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في الأردن
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في البحرين
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في الكويت
مدافعو كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من اللاذقية
رياضيون سوريون مغتربون في الأردن
رياضيون سوريون مغتربون في البحرين
رياضيون سوريون مغتربون في السعودية
رياضيون سوريون مغتربون في الكويت
رياضيون سوريون مغتربون في لبنان
لاعبو الدوري البحريني الممتاز
لاعبو الدوري السوري
لاعبو الدوري الكويتي
لاعبو الدوري اللبناني لكرة القدم
لاعبو كرة قدم سوريون
لاعبو كرة قدم مغتربون سوريون
لاعبو كرة قدم مغتربون في الأردن
لاعبو كرة قدم مغتربون في البحرين
لاعبو كرة قدم مغتربون في السعودية
لاعبو كرة قدم مغتربون في الكويت
لاعبو كرة قدم مغتربون في لبنان
لاعبو منتخب سوريا لكرة القدم
لاعبو نادي السالمية
لاعبو نادي الفتح (السعودية)
لاعبو نادي الكرامة
لاعبو نادي المحرق
لاعبو نادي المنامة
لاعبو نادي النجمة (لبنان)
لاعبو نادي حطين (سوريا)
مواليد 1407 هـ
مواليد 1987
مواليد في اللاذقية

أحمد ديب


Bereški vodopad je sedreni vodopad koji se nalazi osam kilometara sjeverno od Rogatice u Bosni i Hercegovini.

Smješten je na ušću rijeke Bereg u Rakitnicu kod naselja Rakitnice. Voda se s visine između 10 i 12 metara obrušava preko sedrenog praga. Na dnu vodopada, u velikom amfiteatru, nastalo je malo jezero duboko oko dva metra.

Izvori

Vodopadi u Bosni i Hercegovini
Porječje Prače

Bereški vodopad


Fra Luka Zoltan, OFM, četvrti vikar Bosanske vikarije. Na mjestu vikara naslijedio fra Franju iz Firenze. Dužnost je obnašao od 1357. do 1360. godine. Naslijedio ga je fra Franjo iz Firenze.

Izvori

Vikari Bosanske vikarije

Luka Zoltan


Journalisten som Sjover er en dansk stumfilm fra 1906, der er instrueret af Viggo Larsen.

Handling

Eksterne henvisninger

Stumfilm fra Danmark
Danske film fra 1906

Journalisten som Sjover


كريم أنصاريفارد من مواليد 3 أبريل 1990 في أردبيل، لاعب كرة قدم إيراني يلعب حالياً في ايك اثينا .

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في اليونان
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في قطر
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من أردبيل
رياضيون إيرانيون أذربيجانيون
رياضيون إيرانيون مغتربون في اليونان
رياضيون إيرانيون مغتربون في إسبانيا
رياضيون إيرانيون مغتربون في إنجلترا
رياضيون إيرانيون مغتربون في قبرص
رياضيون إيرانيون مغتربون في قطر
رياضيون من أردبيل
لاعبو الدوري الإسباني الدرجة الثانية
لاعبو الدوري اليوناني
لاعبو أوساسونا
لاعبو أولمبياكوس
لاعبو أيك أثينا
لاعبو دوري الدرجة الأولى الإنجليزي
لاعبو دوري المحترفين الإيراني
لاعبو دوري نجوم قطر
لاعبو كأس آسيا 2011
لاعبو كأس آسيا 2015
لاعبو كأس آسيا 2019
لاعبو كأس العالم 2014
لاعبو كأس العالم 2018
لاعبو كأس العالم 2022
لاعبو كرة قدم إيرانيون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إسبانيا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إنجلترا
لاعبو كرة قدم في دورة الألعاب الآسيوية 2010
لاعبو كرة قدم مغتربون إيرانيون
لاعبو كرة قدم مغتربون في اليونان
لاعبو كرة قدم مغتربون في إسبانيا
لاعبو كرة قدم مغتربون في إنجلترا
لاعبو كرة قدم مغتربون في قطر
لاعبو منتخب إيران لكرة القدم
لاعبو نادي السيلية
لاعبو نادي أومونيا
لاعبو نادي بانيونيوس
لاعبو نادي برسبوليس
لاعبو نادي تراكتور سازي
لاعبو نادي سايبا
لاعبو نوتنغهام فورست
منافسون في الألعاب الآسيوية من إيران
مهاجمو كرة قدم رجالية
مواليد 1410 هـ
مواليد 1990
مواليد في أردبيل

كريم أنصاريفرد


Küba Füze Krizi, ABD'nin Türkiye ve İtalya'ya, SSCB'nin ise Küba'ya nükleer başlıklı füze yerleştirmesi ile başlayan; Ekim 1962'de dönemin iki süper gücünü karşı karşıya getiren ve dünyayı nükleer savaş tehdidi altında bırakan bunalımdır.

Özellikleri

Küba Füze Krizi ya da diğer adıyla Ekim Füzeleri bunalımının en önemli özelliği, nükleer silahlara sahip iki süper gücün dünyada ilk kez doğrudan karşı karşıya gelmesidir. Bunalımın bir başka özelliği hem "Soğuk Savaş"ın doruğunu hem de 1962 sonrasında yavaş yavaş ama kararlı bir tempoda yerleşmeye başlayan "yumuşama" (detente) olgusunun temelini oluşturmasıdır.

Nedenleri

Küba Füze Krizi bunalımının temelinde yatan asıl neden ise Amerikan Hükümeti'nin Fidel Castro rejimini devirmek istemesidir.

Castro'nun 1959 yılında Amerika Birleşik Devletleri'nin kontrolündeki Batista rejimini yıkarak iktidara gelmesi üzerine ABD, önce Amerikan Devletleri Örgütü (OAS) bünyesinde Latin Amerika ülkelerinin ortak harekatıyla "Castro Rejimi"ni yıkmayı denediyse de OAS üyeleri yalnızca "Castro Rejimi"ni kötülemekle yetindiler. Daha sonra ABD'ye kaçan Kübalı mültecilerin ABD Hükümeti'nin yardım ve desteği ile Küba'yı işgal etmesini içeren bir plan yürürlüğe konduysa da mültecilerin Domuzlar Körfezi Çıkartması'nda başarısızlığa uğraması, ABD'nin bu dolaylı müdahale girişimini sonuçsuz bıraktı.

Bunalımın bir diğer nedeni ise, Sovyet Sosyalist Cumhuriyetler Birliği'nin (SSCB) ABD'nin gerek OAS bünyesinde gerekse Domuzlar Körfezi Çıkartması'nda yaşadığı başarısızlıktan yararlanması ve Küba'daki "Castro Rejimi"ne destek olmaya başlamasıdır. SSCB, ihtiyaç duymamasına karşın Küba'nın şeker ihracatının büyük kısmını satın aldı ve Küba'ya olası bir Amerikan müdahalesine karşı güvence verdi.

Füzeler

ABD'ye ait bir U-2 casus uçağının 1 Mayıs 1960'ta düşürülmesiyle ABD-SSCB ilişkileri gerginleşirken Küba-SSCB dostluğu giderek sıkılaşıyordu. Bu sıcak ilişkilerin bir sonucu olarak 1962 sonbaharında Küba'ya Sovyet füzelerinin konuşlandırılmasına başlandı.

Bir görüşe göre Küba bunalımının ortaya çıkardığı tehlike gerçek olmaktan çok görünüşteydi. Bu görüşe göre füzelerin yerleştirilmesi dönemin SSCB lideri Nikita Kruşçev açısından becerikli bir "Soğuk Savaş" oyunuydu ve füzeler dönemin ABD Başkanı J. F. Kennedy zorladığı takdirde sökülmek üzere yerleştirilmişti. Ancak sökme bedeli olarak Kruşçev, bazı ödünler beklemekteydi: Küba'nın işgal edilmeyeceğine dair güvence ve SSCB toprakları yakınına (özellikle Türkiye'ye) yerleştirilmiş füzelerin sökülmesi.

Füzelerin yerleştirilme amacı ne olursa olsun Küba ile SSCB arasında gelişen bu ilişkiler ABD'yi bir müdahaleye doğru itmeye başladı. ABD Başkanı Kennedy, 1962 yılı Ekim ayının hemen başında verdiği bir demeçte şu olasılıkların gerçekleşmesi halinde Küba'ya müdahale edeceğini açıkladı: Küba'daki Amerika'ya ait Guantanamo Üssü, Panama Kanalı, öteki Latin Amerika ülkeleri veya kıtadaki Amerikalıların hayatları tehlikeye girerse; Cape Canaveral İstasyonu'na müdahale edilirse veya SSCB Küba'da saldırgan üsler kurarsa.

Bunalım

14 Ekim 1962'de bir ABD casus uçağı Küba'daki inşaatı devam eden nükleer füze rampalarını tespit etti. ABD'de seçim mücadelesinin hızlandığı bir dönemde 16 Ekim 1962 günü dönemin ABD Savunma Bakanı Robert McNamara Küba'da füze üslerini belirleyen hava fotoğraflarını Başkan Kennedy'e gösterdi. Fotoğraflardan edinilen bilgiye göre, Sovyet füzeleri yerleştirilmeye başlanmıştı ama ateşlemeye hazır hale gelmeleri için bazı parçaların Küba'ya gelmesi gerekiyordu.

Kennedy teknik danışmanlarıyla uzun süren toplantılar yaptıktan sonra Küba'nın denizden abluka altına alınmasına karar verdi. ABD, abluka kararı konusunda Birleşmiş Milletler'e, OAS'a veya NATO'ya danışmadı ve sadece bu örgütleri kararından haberdar etmekle yetindi.

22 Ekim 1962 tarihinde abluka uygulanmaya başladı. Bu sırada, Atlantik Okyanusu'nda seyreden Sovyet gemileri Küba'ya yaklaşmaktaydı. Bu gemiler ablukaya uymadıkları takdirde batırılacaklardı. Kruşçev ilk tepki olarak saldırı değil, savunma silahı taşıdığını söylediği gemilerin durması için emir vermeyeceğini açıkladı. Bu durum gerilimi daha da tırmandırdı.

Kruşçev, 27 Ekim 1962'de Kennedy'ye gönderdiği mektupta, ABD'nin Türkiye'deki benzer füzeleri sökmesi halinde (ABD 1959 yılında Türkiye ile anlaşmış ve 1961 yılında Türkiye'ye Jüpiter füzeleri yerleştirmişti. Füze durumları Türk halkına 40 yıl sonra açıklandı veya belgelendirildi.) SSCB'nin de Küba'dakileri sökeceğini, Türkiye'nin toprak bütünlüğüne ve bağımsızlığına saygı göstereceğini, içişlerine karışmayacağını ve işgal etmeyeceğini belirtmiş ve Küba'daki füzelerin sökülmesinin karşılığı olarak ABD'nin de aynı güvenceleri Küba açısından vermesi gerektiğini eklemiştir.

Başkan Kennedy ise aynı tarihli cevabi mektubunda; Küba'daki füzeler söküldüğü takdirde Küba'ya karşı uygulanan ablukaya son verileceğini ve Küba'yı işgal etmeyeceği güvencesini verebileceğini kaydetmiştir. Ancak Türkiye'deki füzelerin sökülmesi konusunda kesin bir güvence vermekten kaçınarak "Dünyadaki gerginliklerin yumuşaması, mektubunuzda belirttiğiniz öteki silahlarla ilgili olarak daha geniş bir düzenlemeye gidebilmemize olanak sağlayabilir" demiştir.

ABD Başkanı Kennedy kısa vadeli tedbirlerle uzun süreli tedbirleri birbirinden ayırmaktaydı. Kennedy için önemli olan ABD'ye yönelik tehdidin ortadan kaldırılmasıydı. Jüpiterler ise daha sonra ele alınacak bir düzenleme içinde düşünülebilirdi.

ABD'ye göre pazarlık unsurları da birbirine uymamaktaydı. Bir yanda birdenbire Küba'ya yerleştirilen füzeler öte yanda çok önce yerleştirilmiş bulunan ve yerleştirildikleri anda SSCB'nin tepkisiyle karşılaşmadığı için üstü kapalı olarak kabul edilmiş füzeler bulunuyordu.

Kruşçev, 28 Ekim 1962'da Kennedy'ye ikinci bir mektup yazmıştır. Bu mektupta Türkiye'deki Jüpiter füzelerinden hiç bahsedilmemiş ve Kennedy'nin önerilerine sıcak bakıldığı vurgulanmıştır. Kennedy, aynı gün Kruşçev'e bir mektup göndermiş ve sağduyulu kararından dolayı kendisini tebrik etmiştir. Amerika'da Büyükelçiler nezdinde yapılan son görüşmede Sovyet elçi Küba'daki füzelerin kaldırmasının ancak Türkiye'deki füzelerin kaldırılmasına bağlayacak Amerikan elçi yedekte tuttuğu kozu kullanıp "Zaten Türkiye'ye koyduğumuz füzeler eskimişti 6 ay içerisinde kaldıracaktık" demiştir. (Amerikan Elçi Kenndy'nin kardeşi bakandır ve ayrıca Sovyet Elçi ile görüşmeden önce Türkiye'deki füze kozunu en son seçim olarak kullanmasını kararlaştırmışlardır.) Füzelerin Sovyetlerin aynı dönemde kaldırılmamasının sebebi ise gelişen olaylar karşısında medyada sıkıntı çeken Kennedy'nin Türkiye'deki füzelerin kaldırılmasının altında kalabilecek olmasıdır. Amerikan Elçi bu gizli maddenin sadece Sovyet kurmaylar tarafından bilineceği, Türkiye'deki füzelerin kaldırılmasının kamuoyu tarafından bilinmesinin anlaşmayı bozacağı ve askerî müdahalenin kaçınılmaz olacağını söylemiştir. Bir ihtimal de, Kruşçev sadece ülkesinin böyle bir tehlikeyle karşı karşıya kalmaması için başkanlık koltuğundan indirilirken bu gizli maddeyi açıklamamıştır ama Sovyetler kendini tehdit eden yakınındaki nükleer füzelerden kurtulmuştur.

28 Ekim 1962 tarihli mektuplar ve ABD'nin Küba'ya uygulanan ablukayı kaldırmasıyla bunalım atlatılmıştır.

Kruşçev'in füzeleri sökme kararı, NATO'da da rahatlama yaşanmasına neden oldu. Çünkü, 28 Ekim 1962 tarihli NATO Konseyi toplantısında ABD, Küba'yı işgal hareketine girişirse Türkiye'nin Sovyet işgaline uğrayabileceği ve NATO'nun savaşa sürüklenebileceğine değinilmişti. NATO Konseyi'ndeki bazı delegeler ABD'den Küba'yı işgal etmeme garantisi istemiş, ABD delegesi ise bu güvenceyi vermekten kaçınmıştı.

Sonuçları

 Ekim Füzeleri bunalımı, biraz da çelişkili olarak, soğuk savaşın doruk noktasına vardığı bir dönemde "yumuşama" ve "görüşme" havası yaratmıştır. Nükleer savaşın eşiğine gelindiğini anlayan taraflar, bu bunalımdan sonra daha temkinli olacaklardır. (Örneğin ABD, Türkiye'deki Jüpiter füzelerini tek taraflı bir kararla sökmeye başlamıştır.)
 NATO üyeleri, daha doğrusu NATO'nun Avrupa kanadı, böyle büyük bir bunalımda (kendilerini de tehlikeye atan bir durum olsa dahi) görüşlerinin alınmayacağını, ABD'nin tek başına hareket edeceğini anlamışlardır.
 SSCB'de Kruşçev serüvencilik suçlamasıyla iktidardan düşürüldü.
 Ekim Füzeleri bunalımı, o dönemki iki kutuplu dünya düzeninde, blokları oluşturan devler arasındaki ilişkileri de etkiledi. Doğu Bloku içinde Çin-Sovyet anlaşmazlığı açığa çıktı. Pekin, Moskova'yı "devrimci davaya ihanetle" suçladı. Moskova Pekin'i serüvencilikle itham etti. Batı Bloku'nda Fransa iki süper devlet arasında denge kuracak bir "Batı Avrupa Koalisyonu" girişimi başlattı ve ABD ile ilişkilerini gevşetme yönünde önemli adımlar atarak kendi nükleer programını başlattı.
 ABD ve SSCB Ekim Füzeleri bunalımından sonra nükleer silahların yayılmasını önlemek için Moskova'da, 5 Temmuz 1963'te "Nükleer Silah Denemelerinin Kısmi Yasaklanması Anlaşması"nı imzaladılar. (Bu anlaşma atmosferde, uzayda ve denizaltında nükleer denemeleri yasaklıyor ancak toprak altındaki nükleer denemelere izin veriyordu.)
 Ekim Füzeleri bunalımı, bölgesel bir çatışmada geleneksel (klasik) silahların önemini artırmıştır.
 Herhangi bir bunalım sırasında Washington ve Moskova arasında doğrudan bir haberleşme hattının kurulması gerekliliği ortaya çıkmıştır. İki başkent arasında anında haberleşmeyi sağlayacak telefon hattı (hotline) -Kırmızı telefon- kurulmuştur.

Kaynakça

 Küba Füze Krizi - Mert Mahir Göz, 1962

Soğuk Savaş
Sovyetler Birliği
Amerika Birleşik Devletleri tarihi
Ablukalar
Jeopolitik rekabet
Küba Devrimi
Nikita Kruşçev
Uluslararası ilişkiler
Küba-Sovyetler Birliği ilişkileri
1962'de Türkiye
1962'de Amerika Birleşik Devletleri
Küba-Türkiye ilişkileri
Amerika Birleşik Devletleri-Küba ilişkileri
Amerika Birleşik Devletleri-Sovyetler Birliği ilişkileri
Sovyetler Birliği-Türkiye ilişkileri

Küba Füze Krizi


Crocus sativus, comumente conhecido como açafrão crocus ou crocus de outono, é uma espécie de planta com flor da família Iridaceae. Uma planta perene cultivada com flores de outono, desconhecida na natureza, é mais conhecida pelo uso culinário de seus estigmas florais como o açafrão de especiarias. O cultivo humano de açafrão e o comércio e uso do açafrão duram mais de 3.500 anos e abrangem diferentes culturas, continentes e civilizações.

Nomes comuns
A planta é mais comumente conhecida como açafrão. O nome alternativo açafrão de outono também é usado para espécies do gênero Colchicum, que não são parentes próximos, mas se assemelham fortemente aos verdadeiros açafrões; em particular, a espécie superficialmente semelhante Colchicum autumnale é às vezes até referida como açafrão do prado. No entanto, os açafrões verdadeiros têm três estames e três estiletes, enquanto os colchicums têm seis estames e um estilete; e pertencem a uma família diferente, Colchicaceae. Colchicums também são tóxicos, tornando-se particularmente crucial distingui-los do açafrão.

Morfologia
Crocus sativus desenvolve-se como um cormo subterrâneo, que produz folhas, brácteas, bractéolas e o caule florido. Geralmente floresce com flores roxas no outono. A planta cresce cerca de 10 a 30 cm de altura.

Genética
Saffron crocus é um triplóide com 24 cromossomos (2 n = 3 x = 24), tornando a planta sexualmente estéril devido à sua incapacidade de emparelhar cromossomos durante a meiose. Seu ancestral mais provável é a espécie selvagem Crocus cartwrightianus. Embora C. thomassi e C. pallasii ainda estejam sendo considerados como potenciais predecessores ou contribuintes genéticos, essas hipóteses não foram verificadas com sucesso por comparações de cromossomos e genomas.

Domesticação
Acredita-se que o açafrão açafrão domesticado provavelmente surgiu como resultado da reprodução seletiva do C. cartwrightianus selvagem na parte sul da Grécia continental. Uma origem na Ásia Ocidental ou Central, embora frequentemente suspeitada, não é apoiada por pesquisas botânicas.

Uso
Os estigmas da flor são usados como tempero culinário açafrão. Dependendo do tamanho dos estigmas colhidos, as flores de 50.000 a 75.000 plantas individuais são necessárias para produzir cerca de 1 libra de açafrão; cada cormo produz apenas uma ou duas flores, e cada flor produz apenas três estigmas. Os estigmas devem ser colhidos no meio da manhã, quando as flores estão totalmente abertas.

Cultivo
Como um triploide estéril, C. sativus é desconhecido na natureza e depende da multiplicação vegetativa manual para sua propagação contínua. Como todos os indivíduos cultivados desta planta são clonais, há uma diversidade genética mínima a partir do único evento de domesticação, tornando bastante difícil encontrar cultivares com novas propriedades potencialmente benéficas, muito menos combiná-las por meio de reprodução. Cultivares de açafrão são, no entanto, produzidos por vários meios:

 Seleção clonal. Qualquer planta com uma mutação desejável é mantida e cultivada posteriormente. Esta é a abordagem tradicional.
 Criação de mutações. A mutagênese pode ser usada para causar uma ampla gama de mutações para seleção. Segue-se o processo clonal tradicional.
 Reprodução sexuada. A criação de características desejáveis é muito mais fácil em plantas férteis.
 Embora a planta não seja autofértil, alguns parentes selvagens podem ser polinizados com sucesso com pólen de açafrão in vitro e formar sementes. Isso cria plantas diplóides férteis contendo material genômico de C. sativus, permitindo que novas características sejam exploradas por meio de polinização cruzada adicional.
 A duplicação de cromossomos poderia, em princípio, também criar uma planta hexaploide fértil. Tal mudança pode ser possível através da colchicina.

Cormos de açafrão devem ser plantados  separados e em uma calha  profundo. A flor cresce melhor em áreas de pleno sol em solo bem drenado com níveis moderados de conteúdo orgânico. Os rebentos se multiplicarão a cada ano e cada rebentos durará de 3 a 5 anos.

Galeria

Ver também

 História do açafrão
 Açafrão

Referências

Ligações externas

sativus
Plantas medicinais
Açafrão
Espécies descritas por Lineu
Plantas descritas em 1753

Crocus sativus


Le terme hypocosme désigne un entre-soi où règne la mesquinerie. Ce mot est très peu usité.

Etymologie
Le nom hypocosme est issu de la contraction du grec ancien hypokrisis (hypocrisie) et κόσμος (monde),

Autres mots issus du suffixe -cosme
 Microcosme
 Macrocosme
 Mésocosme

Notes et Références

Concept philosophique

Hypocosme