The Ishtar Gate was the eighth gate to the inner city of Babylon (in the area of present-day Hillah, Babil Governorate, Iraq). It was constructed circa 575 BC by order of King Nebuchadnezzar II on the north side of the city. It was part of a grand walled processional way leading into the city.

The original structure was a double gate with a smaller frontal gate and a larger and more grandiose secondary posterior section. The walls were finished in glazed bricks mostly in blue, with animals and deities (also made up of colored bricks) in low relief at intervals. The gate was  high, and the original foundations extended another  underground.

German archaeologist Robert Koldewey led the excavation of the site from 1904 to 1914. After the end of the First World War in 1918, the smaller frontal gate was reconstructed in the Pergamon Museum in Berlin.

Other panels from the façade of the gate are located in many other museums around the world.

The façade of the Iraqi embassy in Beijing, China includes a replica of the Ishtar Gate. The façade of the Iraqi embassy in Amman, Jordan also evokes the Ishtar Gate.

History

King Nebuchadnezzar II reigned 604–562 BC, the peak of the Neo-Babylonian Empire. He is known as the biblical conqueror who captured Jerusalem. He ordered the construction of the gate and dedicated it to the Babylonian goddess Ishtar. The gate was constructed using glazed brick with alternating rows of bas-relief mušḫuššu (dragons), aurochs (bulls), and lions, symbolizing the gods Marduk, Adad, and Ishtar respectively.

The roof and doors of the gate were made of cedar, according to the dedication plaque. The bricks in the gate were covered in a blue glaze meant to represent lapis lazuli, a deep-blue semi-precious stone that was revered in antiquity due to its vibrancy. The blue-glazed bricks would have given the façade a jewel-like shine. Through the gate ran the Processional Way, which was lined with walls showing about 120 lions, bulls, dragons, and flowers on yellow and black glazed bricks, symbolizing the goddess Ishtar. The gate itself depicted only gods and goddesses. These included Ishtar, Adad, and Marduk. During celebrations of the New Year, statues of the deities were paraded through the gate and down the Processional Way.

Design
The front of the gate has a low-relief design with a repeated pattern of images of two of the major gods of the Babylonian pantheon. Marduk, the national deity and chief god, with his servant dragon Mušḫuššu, is depicted as a dragon with a snake-like head and tail, a scaled body of a lion, and powerful talons for back feet. Marduk was seen as the divine champion of good against evil, and the incantations of the Babylonians often sought his protection.

The second god shown in the pattern of reliefs on the Ishtar Gate is Adad (also known as Ishkur), whose sacred animal was the aurochs, a now-extinct ancestor of cattle. Adad had power over destructive storms and beneficial rain. The design of the Ishtar Gate also includes linear borders and patterns of rosettes, often seen as symbols of fertility.

The bricks of the Ishtar gate were made from finely textured clay pressed into wooden forms. Each of the animal reliefs was also made from bricks formed by pressing clay into reusable molds. Seams between the bricks were carefully planned not to occur on the eyes of the animals or any other aesthetically unacceptable places. The bricks were sun-dried and then fired once before glazing. The clay was brownish red in this bisque-fired state.

The background glazes are mainly a vivid blue, which imitates the color of the highly prized lapis lazuli. Gold and brown glazes are used for animal images. The borders and rosettes are glazed in black, white, and gold. It is believed that the glaze recipe used plant ash, sandstone conglomerates, and pebbles for silicates. This combination was repeatedly melted, cooled, and then pulverized. This mixture of silica and fluxes is called a frit. Color-producing minerals, such as cobalt, were added in the final glaze formulations. This was then painted onto the bisque-fired bricks and fired to a higher temperature in a glaze firing.

The creation of the gate out of wood and clay glazed to look like lapis lazuli could possibly be a reference to the goddess Inanna, who became syncretized with the goddess Ishtar during the reign of Sargon of Akkad. In the myth of Inanna's descent to the underworld, Inanna is described as donning seven accoutrements of lapis lazuli symbolizing her divine power. Once captured by the queen of the underworld, Inanna is described as being lapis lazuli, silver, and wood, two of these materials being key components in the construction of the Ishtar Gate. The creation of the gate out of wood and "lapis lazuli" linking the gate to being part of the Goddess herself.

After the glaze firing, the bricks were assembled, leaving narrow horizontal seams from one to six millimeters. The seams were then sealed with a naturally occurring black viscous substance called bitumen, like modern asphalt. The Ishtar Gate is only one small part of the design of ancient Babylon that also included the palace, temples, an inner fortress, walls, gardens, other gates, and the Processional Way. The lavish city was decorated with over 15 million baked bricks, according to estimates.

The main gate led to the Southern Citadel, the gate itself seeming to be a part of Imgur-Bel and Nimitti-Bel, two of the most prominent defensive walls of Babylon. There were three primary entrances to the Ishtar Gate: the central entrance which contained the double gate structure (two sets of double doors, for a fourfold door structure), and doors flanking the main entrance to the left and right, both containing the signature double door structure.

Ishtar Gate and Processional Way

Once per year, the Ishtar Gate and connecting Processional Way were used for a New Year's procession, which was part of a religious festival celebrating the beginning of the agricultural year. In Babylon, the rituals surrounding this holiday lasted twelve days. The New Year's celebrations started immediately after the barley harvest, at the time of the vernal equinox. This was the first day of the ancient month of Nisan, equivalent to today's date of March 20 or 21.

The Processional Way, which has been traced to a length of over 800 meters, extended north from the Ishtar Gate and was designed with brick relief images of lions, the symbol of the goddess Ishtar (also known as Inanna) the war goddess, the dragon of Marduk, the lord of the gods, and the bull of Adad, the storm god. Worshipped as the Mistress of Heaven, Ishtar represented the power of sexual attraction and was thought to be savage and determined. Symbolized by the star and her sacred animal, the lion, she was also the goddess of war and the protector of ruling dynasties and their armies. The idea of protection of the city is further incorporated into this gateway design by the use of crenelated buttresses along both sides to this entrance into the city.

Friezes with sixty ferocious lions representing Ishtar decorated each side of the Processional Way, designed with variations in the color of the fur and the manes. On the east side, they had a left foot forward, and on the west side, they had the right foot forward. Each lion was made of forty-six molded bricks in eleven rows. The lion is pictured upon a blue enameled tile background and an orange coloured border that runs along the very bottom portion of the wall. Having a white body and yellow mane, the lion of Ishtar was an embodiment of vivid naturalism that further enhanced the glory of Babylon's Procession Street.

The purpose of the New Year's holiday was to affirm the supremacy of Marduk and his representative on Earth, the king, and to offer thanks for the fertility of the land.

The Processional Way was paved with large stone pieces set in a bed of bitumen and was up to  wide at some points. This street ran from the Euphrates through the temple district and palaces and onto the Ishtar Gate.

Inscription of Nebuchadnezzar II

The inscription of the Ishtar Gate is written in Akkadian cuneiform in white and blue glazed bricks and was a dedication by Nebuchadnezzar to explain the gate's purpose. On the wall of the Ishtar Gate, the inscription is 15 meters tall by 10 meters wide and includes 60 lines of writing. The inscription was created around the same time as the gate's construction, around 605–562 BC.

Inscription:

Nebuchadnezzar, King of Babylon, the pious prince appointed by the will of Marduk, the highest priestly prince, beloved of Nabu, of prudent deliberation, who has learnt to embrace wisdom, who fathomed Their (Marduk and Nabu) godly being and pays reverence to their Majesty, the untiring Governor, who always has at heart the care of the cult of Esagila and Ezida and is constantly concerned with the well being of Babylon and Borsippa, the wise, the humble, the caretaker of Esagila and Ezida, the first born son of Nabopolassar, the King of Babylon, am I.''
Both gate entrances of the (city walls) Imgur-Ellil and Nemetti-Ellil following the filling of the street from Babylon had become increasingly lower. (Therefore,) I pulled down these gates and laid their foundations at the water table with asphalt and bricks and had them made of bricks with blue stone on which wonderful bulls and dragons were depicted. I covered their roofs by laying majestic cedars lengthwise over them. I fixed doors of cedar wood adorned with bronze at all the gate openings. I placed wild bulls and ferocious dragons in the gateways and thus adorned them with luxurious splendor so that Mankind might gaze on them in wonder.

I let the temple of Esiskursiskur, the highest festival house of Marduk, the lord of the gods, a place of joy and jubilation for the major and minor deities, be built firm like a mountain in the precinct of Babylon of asphalt and fired bricks.

Excavation and display

A reconstruction of the Ishtar Gate and Processional Way was built at the Pergamon Museum in Berlin out of material excavated by Robert Koldewey. It includes the inscription plaque. It stands  high and  wide. The excavation ran from 1902 to 1914, and, during that time,  of the foundation of the gate was uncovered.

Claudius Rich, British resident of Baghdad and a self-taught historian, did personal research on Babylon because it intrigued him. Acting as a scholar and collecting field data, he was determined to discover the wonders to the ancient world. C. J. Rich's topographical records of the ruins in Babylon were the first ever published, in 1815. It was reprinted in England no fewer than three times. C. J. Rich and most other 19th-century visitors thought a mound in Babylon was a royal palace, and that was eventually confirmed by Robert Koldewey's excavations, who found two palaces of King Nebuchadnezzar and the Ishtar Gate. Robert Koldewey, a successful German excavator, had done previous work for the Royal Museum of Berlin, with his excavations at Surghul (Ancient Nina) and Al-hiba (ancient Lagash) in 1887. Koldewey's part in Babylon's excavation began in 1899.

The method that the British were comfortable with was excavating tunnels and deep trenches, which was damaging the mud brick architecture of the foundation. Instead, it was suggested that the excavation team focus on tablets and other artefacts rather than pick at the crumbling buildings. Despite the destructive nature of the archaeology used, the recording of data was immensely more thorough than in previous Mesopotamian excavations. Walter Andrea, one of Koldewey's many assistants, was an architect and a draftsman, the first at Babylon. His contribution was documentation and reconstruction of Babylon, and then later, the smuggling of the remains out of Iraq and into Germany. A small museum was built at the site, and Andrea was the museum's first director.

As the German Oriental Society had provided such large funding for the project, the German archeologists involved felt that they needed to justify the cost by smuggling much of the material back to Germany. For example, of the 120 lion friezes along the Procession Street, the Germans took 118. Walter Andrea played a key role in this endeavor using the strong links (or wasta) that he had cultivated with German intelligence officers and with local Iraqi tribal sheikhs. The Gate's ceramic pieces were disassembled according to a complex numbering system and were then packed in straw in coal barrels in order to disguise them. These barrels were then transported down the Euphrates River to Shatt al-Arab, where they were loaded onto German ships and taken to Berlin.

The rebuilding of Babylon's Ishtar Gate and Processional Way in Berlin was one of the most complex architectural reconstructions in the history of archaeology. Hundreds of crates of glazed brick fragments were carefully desalinated and then pieced together. Fragments were combined with new bricks fired in a specially designed kiln to re-create the correct color and finish. It was a double gate; the part that is shown in the Pergamon Museum today is the smaller, frontal part. The larger, back part was considered too large to fit into the constraints of the structure of the museum; it is in storage.

Parts of the gate and animals from the Processional Way are in various other museums around the world. Only four museums acquired dragons, while lions went to several museums. The Istanbul Archaeology Museum has lions, dragons, and bulls. Ny Carlsberg Glyptotek in Copenhagen, Denmark, has one lion, one dragon and one bull. The Detroit Institute of Arts houses a dragon. The Röhsska Museum in Gothenburg, Sweden, has one dragon and one lion; the Louvre, the State Museum of Egyptian Art in Munich, the Kunsthistorisches Museum in Vienna, the Royal Ontario Museum in Toronto, the Metropolitan Museum of Art in New York, the Oriental Institute in Chicago, the Rhode Island School of Design Museum, the Museum of Fine Arts in Boston, and the Yale University Art Gallery in New Haven, Connecticut, each have lions.

A smaller reproduction of the gate was built in Iraq under Saddam Hussein as the entrance to a museum that has not been completed. Along with the restored palace, the gate was completed in 1987. The construction was meant to emulate the techniques that were used for the original gate. The replica appears similar to the restored original but is notably smaller. The purpose of the replica's construction was an attempt to reconnect to Iraq's history. Damage to this reproduction has occurred since the Iraq War (see Impact of the U.S. military).

Controversy and attempted repatriation
The acquisition of the Ishtar Gate by the Pergamon Museum is surrounded in controversy as the gate was excavated as part of the excavation of Babylon, and immediately shipped off to Berlin where it remains to this day. The government of Iraq has petitioned the German government to return the gate many times, notably in 2002 as well as in 2009. The Ishtar Gate is frequently used as a prime example in the debate regarding repatriating artifacts of cultural significance to countries affected by war and whether these pieces of material culture are better off in a safer environment where they could be preserved. The example in the case of the Ishtar Gate is concerning its safety in the aftermath of the Iraq War, and whether or not the gate would be safer remaining at the Pergamon Museum where it was damaged by bombs in World War II.

Gallery

References

External links

Pictures of lion & dragon at the Röhsska museum, Gothenburg
60 pictures of the animal panels in Istanbul Museum
Neo-Babylonian Art: Ishtar Gate and Processional Way , Smarthistory
Exhibition "From Fragment to Monument. The Ishtar Gate in Berlin" at the Pergamonmuseum

Buildings and structures completed in the 6th century BC
Babylon
Gates
Tourist attractions in Berlin
Antikensammlung Berlin
Nebuchadnezzar II
Babylonian art and architecture
Sculpture of the Ancient Near East
Rebuilt buildings and structures in Berlin
Tiling
Inanna

Ishtar Gate


Boala arterială coronariană  (BAC), cunoscută și sub numele de cardiopatie ischemică (CI), boala ateriosclerotică a inimii, boala ateriosclerotică cardiovasculară, și boala coronariană, reprezintă un grup de boli ce include: angina stabilă, angina instabilă, infarctul miocardic și decesul cardiac subit. Se încadrează din grupul bolilor cardiovasculare, fiind cel mai frecvent tip al acestora.

Simptome
Un simptom comun este durerea în piept sau disconfortul ce s-ar putea resimți în umăr, braț, spate, gât sau maxilar. Ocazional, poate fi resimțit ca un fenomen de arsuri în capul pieptului. De obicei, simptomele apar în timpul exercițiilor sau stresului emoțional, durează mai puțin de câteva minute, iar persoana se simte mai bine după odihnă. Ar mai putea apărea și dificultăți în respirație, iar uneori nu sunt prezente simptome. Primul semn este, de obicei, un atac de cord. Alte complicații includ insuficiența cardiacă sau  bătăile neregulate ale inimii.

Cauze și diagnoză
Factorii de risc includ, printre altele: tensiune arterială crescută, fumatul, diabetul, lipsa de exercițiu, obezitatea, colesterolul ridicat, dieta precară și alcoolul în exces.  Alte riscuri includ depresia. Mecanismul de bază implică arterioscleroza a arterelor inimii. Un număr de teste ar putea ajuta diagnosticarea, printre altele, aflându-se: electrocardiograma, testarea stresului cardiac, și angiograma coronariană.

Prevenire și tratament
Prevenția se face printr-o dietă sănătoasă, exerciții regulate, menținerea unei greutăți sănătoase și lipsa fumatului. Uneori sunt utilizate, de asemenea, medicamente pentru diabet, nivel ridicat al colesterolului și tensiune arterială crescută. Există dovezi puține pentru screening-ul persoanelor cu un risc scăzut sau care nu prezintă simptome. Tratamentul implică aceleași măsuri ca și prevenția. Ar putea fi recomandate medicamente suplimentare, precum aspirina, beta-blocantele sau nitroglicerina. Procedurile precum intervenția coronariana percutanată (ICP) sau intervenția chirurgicală pentru bypass coronarian (ICBC) ar putea fi utilizate în cazuri severe. La persoanele cu BAC stabil este neclar dacă ICP sau ICBC îmbunătățesc speranța de viață față de alte tratamente sau scad riscul unui atac de cord.

Epidemiologie
În anul 2013, BAC a înglobat cea mai comună cauză de deces la nivel global, ducând la 8,14 milioane de decese (16,8%) față de 5,74 milioane de decese (12%) în 1990. Riscul de deces din cauza BAC la o anumită vârstă a scăzut între anii 1980 și 2010, în special în țările dezvoltate. De asemenea, riscul de deces din cauza BAC pentru o anumită vârstă a scăzut și între 1990 și 2010. În Statele Unite ale Americii, în 2010, aproximativ 20% dintre persoanele de peste 65 de ani au suferit de BAC, 7% între vârstă de 45 și 64 de ani, și 1,3% între 18 și 45 de ani. Ratele sunt mai ridicate în rândul bărbaților dintr-o anumită categorie de vârstă.

Referințe

Cauze ale morții
Îmbătrânire
Boli ale sistemului cardio-vascular

Boală arterială coronariană


Suncokret (sunčanica, lat. Helianthus), biljni rod iz porodice glavočika (Compositae) s preko 60 vrsta koje mogu biti jednogodišnje ili višegodišnje. Porijeklo običnog domaćeg suncokreta je Meksiko i Peru odakle je prenesen u Španjolsku u prvoj polovici 16. stoljeća

Razne vrste suncokreta imaju veću ili manju stabljiku, a razlkuju se i po veličini cvjetne glave i sjemenki. Kod uljnih kultiviranih suncokreta stabljika može narasti do 2,2 metra visine, cvate od početka srpnja pa sve do listopada, a ulje od sjemenki koristi se u prehrani.

Vrste

 Helianthus agrestis Pollard
 Helianthus angustifolius L.
 Helianthus annuus L.
 Helianthus anomalus S.F.Blake
 Helianthus argophyllus Torr. & A.Gray
 Helianthus arizonensis R.C.Jacks.
 Helianthus atrorubens L.
 Helianthus bolanderi A.Gray
 Helianthus californicus DC.
 Helianthus carnosus Small
 Helianthus ciliaris DC.
 Helianthus cusickii A.Gray
 Helianthus debilis Nutt.
 Helianthus decapetalus L.
 Helianthus deserticola Heiser
 Helianthus devernii Draper
 Helianthus dissectifolius R.C.Jacks.
 Helianthus divaricatus L.
 Helianthus eggertii Small
 Helianthus exilis A.Gray
 Helianthus floridanus A.Gray ex Chapm.
 Helianthus giganteus L.
 Helianthus glaucophyllus D.M.Sm.
 Helianthus gracilentus A.Gray
 Helianthus grosseserratus M.Martens
 Helianthus heterophyllus Nutt.
 Helianthus hirsutus Raf.
 Helianthus inexpectatus D.J.Keil & Elvin
 Helianthus laciniatus A.Gray
 Helianthus laevigatus Torr. & A.Gray
 Helianthus longifolius Pursh
 Helianthus maximiliani Schrad.
 Helianthus microcephalus Torr. & A.Gray
 Helianthus mollis Lam.
 Helianthus neglectus Heiser
 Helianthus niveus (Benth.) Brandegee
 Helianthus nuttallii Torr. & A.Gray
 Helianthus occidentalis Riddell
 Helianthus paradoxus Heiser
 Helianthus pauciflorus Nutt.
 Helianthus petiolaris Nutt.
 Helianthus porteri (A.Gray) Pruski
 Helianthus praecox Engelm. & A.Gray
 Helianthus pumilus Nutt.
 Helianthus radula (Pursh) Torr. & A.Gray
 Helianthus resinosus Small
 Helianthus salicifolius A.Dietr.
 Helianthus schweinitzii Torr. & A.Gray
 Helianthus silphioides Nutt.
 Helianthus simulans E.Watson
 Helianthus smithiorum Heiser
 Helianthus strumosus L.
 Helianthus tuberosus L.
 Helianthus verticillatus Small
 Helianthus winteri J.C.Stebbins
 Helianthus ×alexidis B.Boivin
 Helianthus ×ambiguus (Torr. & A.Gray) Britton
 Helianthus ×brevifolius (E.Watson) R.C.Jacks. & Guard
 Helianthus ×cinereus (Torr. & A.Gray) R.C.Jacks. & Guard
 Helianthus ×divariserratus R.W.Long
 Helianthus ×doronicoides (Lam.) R.C.Jacks.
 Helianthus ×glaucus Small
 Helianthus ×intermedius R.W.Long
 Helianthus ×kellermanii Britton
 Helianthus ×laetiflorus Pers.
 Helianthus ×luxurians E.Watson

Vanjske poveznice

Izvori

Heliantheae

Suncokret


Naranjito bezeichnet:

 Naranjito (Corrientes), Ort in Argentinien
 Naranjito (Ecuador), Kanton der Provinz Guayas
 Naranjito (Honduras), Gemeinde im Departamento Santa Bárbara
 Naranjito (Puerto Rico), Gemeinde Puerto Ricos
 Naranjito (Maskottchen), Maskottchen der Fußball-Weltmeisterschaft 1982

Naranjito


Peștele-dragon-boa (Stomias boa ferox) este un pește de adâncime. Trăiește la adâncimi foarte mari, adesea peste 1 km. Totuși, ca și alți pești de adâncime, migrează noaptea spre suprafața apei, pentru a se hrăni. Trăiește în Oceanul Atlantic, atingând 30 cm în lungime. Se hrănește cu alți pești și cu crustacee.

Note

Pești

Pește-dragon-boa


Pentium 4, Intel firmasının 2000 yılının kasım ayında çıkardığı bir işlemci ailesidir. 2008 yılının Ağustos ayına kadar üretimi devam etmiştir. NetBurst mikromimarisine sahiptir. NetBurst mikromimarisinin önemli bir özelliği ise P6 mikromimarisinden sonra tasarlanmış ilk mikromimari olmasıdır. Çok yüksek saat sıklığına ulaşabilmek için derin bir boruhattına sahiptir. 2004 yılında 32 bitlik olan buyruk kümesi 64 bitlik hale dönüştürülmüştür. Intel işlemcilerin günümüzde de kullandığı ve başarım artışı sağlayan Hyper-threading teknolojisi de Pentium 4 ile birlikte geliştirilmiştir.

Özellikler

Rakibi AMD Athlon ve öncülü Pentium III e göre yüksek saat hızları için düşünüldüğünden, oldukça uzun bir veriyolu hattına sahiptir. Bu sayı ilk versiyonlar Williamette ve Northwood'larda 20 iken sonra çıkan versiyonlarda 32 kademeye arttırılmıştır. Bu işlemcinin oldukça yüksek saat hızlarına çıkmasını sağlamış fakat işlemcinin saat frekansı başına düşen verimini azaltmıştır. Rakibi Athlon ise oldukça kısa bir pipeline sahibidir. Bu işlemciler böylece daha düşük saat frekansı ile  Pentium 4'lerden daha yüksek performans gösterebilmişlerdir.

Bu işlemci ailesi oldukça küçük birincil (L1) cache'leri ve oldukça büyük ikincil(L2) cache'lere sahiptir. L1 cache'ler sonraki versiyonlarda 32 kb'a kadar çıkmıştır. L2 cache ise ilk versiyonda 256 kb iken diğer revizyonlarda sırasıyla 512, 1024 ve 2048 kb'lara kadar çıkartılmıştır.

Yüksek güç tüketimi dolayısıyla 4 Ghz bariyeri 3 Ghz'e ulaşılan 2002 yılından beri geçilememiştir. Pentium 4'ten sonra piyasaya sürülmesi planlanan Tejas güç sorununun bir türlü halledilememesi sebebiyle piyasaya çıkamamıştır ve Intel için büyük bir hayal kırıklığına sebep olmuştur. Tek bir çekirdeğe sahip işlemcilerin saat sıklığını arttırarak başarım artırımı metodunun daha fazla çalışmayacağını fark eden Intel, Pentium 4 ve Tejas'dan aldığı derslerle çift çekirdekli mikromimarisi olan Core üzerine çalışmalarını yoğunlaştırmış; tek ve çok güçlü bir çekirdeğe sahip bir işlemci yerine birden çok daha zayıf çekirdeklerden oluşan işlemci tasarımlarıyla piyasada varolmaya devam etmiştir.

Mikromimari (NetBurst)

Bir işlemcide saat sıklığını belirleyen en önemli unsurlar işlemcideki boru hattının derinliği ve işlemci üretiminde kullanılan üretim teknolojisidir. NetBurst, daha önceki İntel işlemcilerle karşılaştırıldığında, eğer üretim teknolojileri aynı olsaydı bile yaklaşık 2.5 kat daha hızlı bir işlemci saatini kullanabilecek boru hattı derinliğine sahiptir. Bir dallanma buyruğu yanlış tahmin edildiği zaman bu buyruğa bağımlı bir buyruk, NetBurst'den önceki P6 mikromimarisinde 10 farklı boru hattı aşamasından geçerek boru hattından ayrılırken NetBurst'de bu sayı yirmidir.

Galeri

Kaynakça
Intel Web-site
Glenn Hinton et al., A 0.18-um CMOS IA-32 Processor With a 4-GHz Integer Execution Unit, IEEE Journal of Solid-State Circuits, Vol 36, No 11, Nov 2001

Intel işlemciler

Pentium 4


Hoya bella, biljka iz porodice zimzelenovki i predstavnik potporodice svileničevki. Trajnica je čija su postojbina Assam i Mjanmar

Sinonimi
 Hoya lanceolata subsp. bella (Hook.) D.H.Kent
 Hoya paxtonii G.Nicholson

Izvori

Svileničevke
Flora Assama
Flora Mjanmara

Hoya bella


El saltón de tepuy o atlapetes de tepuy (Atlapetes personatus) es una especie de ave de la familia Passerellidae, que se encuentra en Brasil, Guyana y Venezuela.

Hábitat
Vive en los matorrales de arbustos del borde del bosque húmedo de suelo arenoso, en los tepuyes, entre los 1.000 y 2.500 m de altitud.

Descripción
En promedio mide 17,3 cm de longitud. La cabeza es rojiza, las partes superiores alas y flancos color oliva bronceado y las partes inferiores amarillas. La coloración castaña rojiza de la cabeza se extiende hasta los lados de la garganta en la subespecie A. p. collaris y por toda la garganta en las subespecies A. p. paraquensis, A. p. parui y A. p. duidae y en la subespecie A. p. jugularis la cabeza, la nuca, el cuello, la garganta y la parte superior del cuello presentan color rojizo.

Alimentación
Se alimenta de insectos y bayas.

Referencias

Enlaces externos

Czaban, Robson (2009) Atlapetes personatus jugularis, foto, WikiAves.

personatus
Aves de América del Sur
Taxones descritos por Jean Cabanis
Animales descritos en 1848

Atlapetes personatus


Meanwhile in Bucharest este un film românesc din 2014 regizat de Roxana Andrei.

Prezentare

Note

Legături externe

Vezi și
 2014 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 2014

Meanwhile in Bucharest


Kargın, Balıkesir ili Bigadiç, ilçesine bağlı bir mahalledir.

Coğrafya

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Bigadiç'in mahalleleri

Kargın, Bigadiç


ශාක යනු ජිවයෙහි විශේෂ ආකාරයක් වන අතර ඒ සඳහා පදුරු, තෘණ වර්ග, පර්නාංග, හරිත ඇල්ගි, පෙද වර්ග, වැල් වර්ග සහ ඖෂධ පැලෑටි අයත්වෙයි. 350000 ප්‍රමාණයක ශාක විශේෂ ප්‍රමාණයක් ඇතැයි මේ වන විට ගණන් බලා ඇත. ඒවා බීජ ශාක, bryophyte සහ පර්නාංග වේ. 2004 දී සොයා ගෙන ඇති ආකාරයට 287,655 ප්‍රමාණයක් විශේෂ හඳුනාගෙන ඇති අතර ඉන් 258,650 ප්‍රමාණයක් මල් හට ගන්නා ශාක වන අතර 15,000 ප්‍රමාණයක් bryophyte වේ. හරිත ශාක ඇතැම් අවස්ථාවලදී metaphytes ලෙස හැඳින්වෙන අතර ප්‍රභාසංස්ලේෂණය මගින් සුර්යය ශක්තිය තිර කරනු ලබති.

වර්ධනය
ශාකයක් සෑදී ඇති ඝණ ද්‍රව්‍යවලින් වැඩි ප්‍රමාණයක් ලබාගෙන ඇත්තේ වායුගෝලයෙනි. ඒ ප්‍රභාසංශ්ලේෂණය නම් වූ ක්‍රියාවලිය හරහාය. ශාක හිරු එළියෙන් ශක්තිය ලබාගෙන වායු ගෝලයෙන් ලබාගත් CO2 සරල සීනි බවට පත් කරයි. මෙම සීනි එහිදී ගොඩනැංවීමේ කොටස් සේ එකතු වී ශාකයේ ප්‍රධාන ව්‍යුහමය සංරචක ගොඩ නංවනු ලබයි. ශාක පස කෙරෙහි ප්‍රාථමික විශ්වාසය රඳවා ආධාරය සහ (ප්‍රමාණාත්මක වශයෙන්) ජලය ලබා ගනී. නයිට්‍රජන්, පොස්පරස් සහ අනෙකුත් තීරණාත්මක පෝෂක මූල ද්‍රව්‍ය පසේත් අඩංගුවේ.

බොහෝ ශාකවල සාර්ථක වර්ධනය සඳහා ඒවාට වායුගෝලීය ඔක්සිජන් ශ්වසනය සඳහාද මූල පද්ධතිය වටා ඇති ඔක්සිජන් ද අවශ්‍ය වේ. කෙසේ වෙතත් විශේෂිත සනාල පැලෑටි කිහිපයක් (කඩොලාන ශාක වැනි)මූල මණ්ඩලය අවට ඔක්සිජන් හීන වූ පරිසරවල වර්ධනය වේ.

අර්ථ දැක්වීම
ඇරිස්ටෝටල් විසින් සියළුම ජීවි ද්‍රව්‍ය ශාක (සංචරනය කල නොහැකි) සහ සත්ව (සංචරනය කල හැකි සහ ආහාර ද්‍රව්‍ය සොයා ගමන් කල හැකි) ලෙස කොටස් දෙකකට බෙදන ලදී. ලිනේයස්ගේ වර්ගි කරණයේදී ඔහු මේවා ශාක (Metaphyta හෝ Plantae) සහ සත්ව (Metazoa) රාජධානි ලෙසද වර්ගි කරණය කරන ලදී. එතැන් පටන් ශාක රාජධානිය විවිධ ඒහා අදාල නොවන කාණ්ඩ සමගද සම්බන්ධ බවට තොරතුරු අනාවරණය වුණි. ඒවා නම් දිලීර වර්ග සහ ඇතැම් ඇල්ගි විශේෂයි. මේවා පසුකාලීනව අලුත් රාජධානියකට වෙන්කර හරින ලදී. කෙසේ නමුත් මේවා බොහෝ අවස්ථා වලදී තව දුරටත් ශාක රාජධානියට අන්තර්ගත ලෙස සලකනු ලැබේ.

ශාක යන නාමකරණය යම්කිසි විශේෂ අවස්ථාවකදී යොදා ගත හොත් එය සාමාන්‍යයෙන් එකි වර්ග තුනෙන් එකකට අයත්වේ. කුඩාම සිට විශාලතම අවස්ථාව දක්වා මෙකි වර්ගිකරණයන් තුල පහත පරිදි වේ.
•	ගොඩබිමෙහි ඇති ශාක -  මේවා Embryophyta හෝ Metaphyta ලෙසද හැදින්වේ. කුඩාම ශාක වර්ගීකරණ කුලකය  පහතින් නිරූපණය කර ඇත.
•	හරිත ශාක - මේවා Viridiplantae, Viridiphyta හෝ Chlorobionta ලෙසද නම් කෙරෙන අතර ඉහතින් සදහන් කරන ලද Embryophyta, Charophyta සහ Chlorophyta (කොළ පැහැ ඇල්ගි වර්ග) වර්ගයට අයත්වෙයි.
•	Archaeplastida මේවා ශාක sensu lato ලෙසද හැදින්වේ. Plastida හෝ Primoplantae වලට ඉහති කී කොළ පැහැති ශාක අන්තර් ගත වන අතර Rhodophyta (රතු ඇල්ගි) සහ Glaucophyta වන්ද අයත්වෙයි. පුළුල්ම ශාක වර්ගි කරණයේදී මෙහි බොහෝමයක් වු සුනෂ්ටිකයෙන් අන්තර්ගත වන අතර ඒවා ඔවුන්ගේ chloroplast ලබාගෙන ඇත්තේ සයනෝ බැක්ටිරීයාවන් භක්ෂණය කිරීමෙනි.

වෙනත් ආකාරයකින් කිවහොත් ප්‍රභාසංස්ලේෂණය සිදු කරන වෙනත් ජිවීන්ද ශාක ලෙස හැදින්වෙන අතර ඒවා සම්ප්‍රදායික වර්ගිකරණයට අන්තර්ගත නොවන අතර ඔවුන් සැබෑ ශාක වලට සමීප සම්බන්ධතාවයක් නොපවත්වයි. ශාක විශේෂ 375000 ප්‍රමාණයක් සොයා ගෙන ඇති අතර සෑම වසරකදීම අළුතින් ශාක විශේෂ කිහිපයක් සොයා ගන්නා අතර ඒ පිළිබඳව විග්‍රහ කරනු ලබයි.

ඇල්ගී

බොහෝ ඇල්ගි වර්ග ශාක රාජධානිය යටතට වර්ගිකරණය නොකෙරේ. ඇල්ගි වර්ග විවිධ කාණ්ඩ වලට අයත් ඇල්ගි වර්ග ප්‍රභාසංස්ලේශණය මගින් ශක්තිය නිපදවන ජීවින් විශේෂ වේ. මින් එක් එක් ඇල්ගි විශේෂ ප්‍රභාසංස්ලේශණය නොකරන වෙනස් පුර්වජයින්ගෙන් පැවත එයි. මෙම ඇල්ගි අතුරෙන් වඩාත් පැහැදිලි විශේෂය වනුයේ ශාක සමුද්‍ර විශේෂයි. මොවුන් බහු සෛලික ඇල්ගි විශේෂ වන අතර දළ වශයෙන් භෞමික ශාක වලට සමානකම් දක්වයි. නමුත් මේවා කොළ, රතු සහ දුඹුරු ඇල්ගි ලෙසට වර්ගිකරණයක් සිදු කරනු ලබයි. මෙකී එක් එක් ඇල්ගි වර්ගද විවිධ අන්වීක්ෂීය සහ එක් සෛලික විශේෂ ලෙසට වර්ගීකරණය කර ඇත.

ඇල්ගි වර්ග අතරින් වර්ග දෙකක් පමණක් භෞමික ශාක වලට (Emvriophytes) සමීප සම්බන්ධතාවයක් ඇතැයි සැලකේ. මින් මුල්ම කාණ්ඩය වනුයේ Charophyta වන් වන අතර එමගින් embryophyta වන් ඇති වු බවට සැලකේ. Emdryophyte සහ Charophyte යන කාණ්ඩ දෙකෙහි සංකලනයන් හරිත ඇල්ගි වල (Chlorophyta) දක්නට ඇති අතර මෙහි වඩාත් පැහැදිලි නොවු කාණ්ඩය එක්ව ගත් කල හරිත ශාක හෝ viridiplantae ලෙසට හැඳින්වේ. ශාක රාජධානිය මෙකි ඒකවංශික වර්ගි කරණයට අයත්වෙයි. හරිත ඇල්ගි වල ඇති යම්යම් වෙනස්කම් හැරුණු කොට ඉහත කී සියළුම වර්ග වල සෛල බිත්ති සෙලියුලෝස් වලින් සැදුම් ලත් අතර හරිත වර්ණක A සහ B අන්තර්ගත හරිතප්‍රද ඇති අතර ආහාර ද්‍රව්‍ය පිෂ්ඨය ලෙස ගබඩා කරනු ලැබේ. ඔවුන් තර්කුවක් නොමැතිව අනුනන විභාජනයට ලක්වන අතර පැතලි මියර සහිත මයිටකොන්ඩ්‍රියාවන් අන්තර්ගත වේ.

හරිත ශාක වල හරිත ලව පටල දෙකකින් ආස්තරණය වී ඇති අතර එමගින් ඔවුන් සයනෝ බැක්ටිරීයාවන්ගෙන් සම්භවය වී ඇති බවට සාක්ෂි ඇත. මෙය අනෙකුත් ඇල්ගි වර්ග දෙක වන Rhodophyta හෙවත් රතු ඇල්ගි සහ Glaucophyta සදහාද සත්‍යවේ. මෙම සියළුම කාණ්ඩ තුන සදහා පොදු සම්භවයක් අතැයි විශ්වාස කෙරෙන අතර ඔවුන් Archaeplastida නම් වර්ගිකරණයට යටත් වෙයි. මීට අමතරව බොහෝමයක් අනෙකුත් ඇල්ගි වර්ග (උදා - haterokonts, haptophytes, dinoflagellates සහ euglenids) සදහා ද ආස්තරණ පටල තුනකින් හෝ හතරකින් ආවරණය වු හරිත භක්ෂණය පවතී. ඔවුන් හරිත ශාක වල සමීප ඥ‍ාතීන් නොවන අතර එහි හරිත ලව ලබාගෙන ඇත්තේ රක්ෂණය කරන ල හෝ සහජීව චර්යා පෙන්වන ද හරිත හෝ රතු ඇල්ගි වලිනි.

දිලීර
දිලීර කලින් ශාක රාජධානියට ඇතුළත්කර තිබුණද, එය තව දුරටත් ශාක ලෙස නොසැලකේ. කළල ශාක සහ ඇල්ගී මෙන් නොව දිලීර ප්‍රභාසංශ්ලේෂක නොවන අතර මෘතෝපජීවී එනම් අවට පරිසරයේ ඇති ද්‍රව්‍ය බිඳ දමා දේහයට උරාගැනීමෙන් ආහාර ලබාගනී.දිලීර ශාක වර්ගයක් නොවන නමුත් අතීතයෙදී ශාක ලෙස සලකා තිබෙන අතර එය උද්භිද විද්‍යාඥයින්ගේ විෂය ධාරාවට ඇතුළත් යයි සළකා ඇත. දිගුකලක සිට දිලීර පරිණාමිකව ශාකවලට වඩා සතුන්ට සමීපයැයි හඳුනාගෙන තිබිණ.නමුත් ඒවා තවමත් මූලික උද්භිද විද්‍යා පාඨමාලාවල ගැඹුරින්ම ආවරණය කරන අතර සත්ව විද්‍යා මූලික පාඨමාලාවලදී එය අනිවාර්‍ය් නොවේ.බොහෝ දිලීර සෑදී ඇත්තේ දිලීර සූත්‍රකා ලෙස හඳුන්වන අන්වීක්ෂීය ව්‍යුහ වලින් වන අතර ඒවා සෛලවලට බෙදී හෝ නොබෙදී හෝ පැවතුනත් සූන්‍යෂ්ටික න්‍යෂ්ටිදරයි. දිලීරවල ප්‍රජනක ව්‍යුහ වන්නේ ඵලදේහ නොහොත් වඩාත් හුරුපුරුදු ලෙස බිම්මල්ය. මොවුන් කිසිම ප්‍රභාසංශ්ලේෂක කණ්ඩායමකට අයත් නොවන අතර සතුන්ගේ ළඟම නෑයන්වේ. මේ නිසා දිලීරවලට ඔවුන්ගේම රජධානියක් ඇත.

ව්‍යුහය, වර්ධනය හා විකසනය
ශාකයක් සෑදී ඇති ඝණ ද්‍රව්‍යය වලින් වැඩි ප්‍රමාණයක් ලබාගෙන ඇත්තේ වායුගෝලයෙනි. ඒ ප්‍රභාසංස්ලේශණය නම් වූ ක්‍රියාවලිය හරහාය. ශාක හිරු එළියෙන් ශක්තිය ලබාගෙන වායු ගෝලයෙන් ලබාගත් CO2 සරල සීනි බවට පත් කරයි. මෙම සීනි එහිදී ගොඩනැංවීමේ කොටස් සේ එකතු වී ශාකයේ ප්‍රධාන ව්‍යුහමය සංරචක ගොඩ නංවනු ලබයි. ශාක පස කෙරෙහි ප්‍රාථමික විශ්වාසය රඳවා ආධාරය සහ (ප්‍රමාණාත්මක වශයෙන්) ජලය ලබා ගනී.  නයිට්‍රජන්, පොස්පරස් සහ අනෙකුත් තීරණාත්මක පෝෂණ මූල ද්‍රව්‍ය පසේත්අඩංගුවේ.

බොහෝ ශාකවල සාර්ථක වර්ධනය සඳහා ඒවාට වායුගෝලීය ඔක්සිජන් ශ්වසනය සඳහා  මූල පද්ධතිය වටා ඔනක්සිජන් ද අවශ්‍ය වේ. කෙසෙ වෙතත් විශේෂිත සනාල පැලෑටි කිහිපයක් (කඩොලාන ශාක වැනි)මූල මණ්ඩලය අවට ඔක්සිජන් හීන වූ පරිසරවලද වර්ධනය වේ .

පාරිසරික විද්‍යාවට අනුව ශාකවල වැදගත්කම

මිනිසා විසින් ප්‍රයෝජනයට ගන්නා ශාක පිළිබඳව අධ්‍යයනය කිරීම ආර්ථික උද්භිද විද්‍යාව හෙවත් මානවවංශ උද්භිත විද්‍යාව ලෙස හැඳින්වේ.මේවා බොහෝවිට සමානාර්ථපද ලෙස භාවිත කළත්, ඇතැමුන් ආර්ථික උද්භිත විද්‍යාව ප්‍රධාන වශයෙන් නවීන වගාකල ශාක පිළිබඳ මානව වංශ උද්භිද විද්‍යා අධ‍්‍යයනයන් පාරම්පරික ශාක වර්ග දේශීය ජනයා විසින් භාවිත කිරීම පිළිබඳ යොමුවී ඇතිබව සලකනු ලබයි.මානවයා විසින් ශාක වගාකිරීම මිනිස් ශිෂ්ටාචාරයේ පදනම වූ කෘෂිකර්මයෙහි කොටසකි.ශාක කෘෂිකර්මය,සත්ත්ව විද්‍යාව, උද්‍යාන පාලනය හා වන විද්‍යාව ලෙස කොටස් වලට බෙදී ඇත.

ආහාර අර්ථයෙන් සියළු මානව පෝෂණය කෙළින්ම හෝ වක්‍රව ගොඩබිම් ශාක මත රඳාපවතී.බොහෝ මානව පෝෂණය ධාන්‍ය වර්ග විශේෂයෙන් බඩ ඉරිඟු ,තිරිඟු සහ සහල් මත හෝ වෙනත් ප්‍රධාන ආහාර බෝග වන අර්තාපල් මඤ්ඤොක්කා සහ රනිල මත රඳා පවතී.ශාකවල ආහාරයට ගන්නා වෙනත් කොටස් අතරට පළතුරු, එළවළු, කජු, ඖෂධ, කුළු බඩු සහ ආහාරයට ගතහැකි මල් වර්ග අයත් වේ.ශාක වලින් ලබාගන්නා බීම වර්ග වලට කෝපි,තේ, වයින්, බියර් සහ මධ්‍යසාර අයත්වේ. ප්‍රධාන වශයෙන්ම සීනි ලබාගන්නේ උක් සහ බීට් වළිනි. අහාර පිසින තෙල් සහ මාගරින් ලබාගන්නේ බඩඉරිඟු, සොයා බෝංචි, කැනෝලා, සැෆ් මල් , සූරියකාන්ත, ඔලිව් සහ වෙනත් ශාක වලින්ය.අහාර ආකලන වලට ගම් ඇරබික්, ගුවාගම්, ලොඅකස්ට් බෝංචි ගම්, පිෂ්ඨය සහ පෙක්ටීන් අයත් වේ.

ආහාර නොවන නිෂ්පාදන

ගොඩනැගිලි තැනීමට දැව,ලී බඩු,කඩදාසි,කාඩ්බෝඩ්,සංගීත භාණ්ඩ සහ ක්‍රීඩාභාණ්ඩ සෑදීමට උපයෝගී කොට ගනී.බොහෝ විට රෙදි සෑදීමට කපු,තණ හෝ සෙලියුලෝස් වලින් වෙන්කරගත් රෙයෝන් සහ ඇසිටේට් වැනි කෘතිම කෙඳි යොදාගනී.ශාකවලින් ලබාගන්නා පුනර්ජනනය කළ හැකි ඉන්ධන වලට දර, පීට් සහ අනෙකුත් ජෛව ඉන්ධන අයත් වේ. ගල් අඟුරු සහ පෙට්‍රෝලියම් ශාක වලින් ව්‍යුත්පන්නවූ පොසිල ඉන්ධන වලට අයත් වේ. ශාක වලින් ලබාගන්නා ඖෂධ අතරට ඇස්ප්‍රීන්, ටැක්සොඅල්, මොර්ෆීන් ,ක්වීනීන්, රෙසර්පින්, කොල්චිසීන්, ඩිජිටාලිස් සහ වින්ක්‍රිස්ටීන් අයත්වේ. ගින්කෝ, එකිනසියා, ෆීවර්ෆිව් සහ සෙන්ට් ජෝන්ස්වර්ට් වැනි ඖෂධීය පරිපූරක සිය ගණනක් ඇත.ශාක වලින් ලබගන්නා කෘමිනාශක අතරට නිකොටීන්, රොටෙනොඅන්, ස්ට්‍රිච්නීන් සහ පයිරත්‍රීන් අයත්වේ. ශාක වලින් ලබගන්නා මත්ද්‍රව්‍ය වලට ඕපියම්,කොකේන් සහ මරිජුවනා ඇතුලත්වේ. ශාක වලින් ගන්නා විශ අතරට රිසීන්, හෙම්ලොක් ක්‍යුරෙයා අයත්ය.ශාක කෙඳි වර්ග ,සුගන්ධ තෙල්, ඩයි වර්ග, වර්ණක ,ඉටිවර්ග, ටැනින්, ගස් වලින් ගන්නා කිරි වර්ග,ගම්, රෙසින්, ඇල්කොලොයිඩ, ඇම්බර් සහ වල්ක වැනි බොහෝ ස්වාභාවික නිෂ්පාදන වල ප්‍රභවයන් ශාකවේ.ශාක වලින් නිපදවාගන්නා නිෂ්පාදන අතරට සබන්,ආලේප,ෂැම්පු,සුවඳ විළවුන්, රූපලාවන්‍ය ද්‍රව‍ය, ටර්පන්ටයින්,රබර් ,වාර්නිෂ්, ලිහිසි තෙල්,ලිනොලියම්, ප්ලාස්ටික්,තීන්ත,චුයින්ගම්, සහ හණ කඹ අයත් වේ.අපරිමිත ප්‍රමාණයක්වූ කාර්මිකව නිපදවන කාබනික රසායන ද්‍රව්‍ය වල,මූලික රසායනික ද්‍රව්‍යවල ප්‍රාථමික ප්‍රභවය වන්නේද ශාකය මෙම රසායනික ද්‍රව්‍ය විශාල විවිධත්වයකින් යුතු පර්යේෂණ හා අධ්‍යයනයන්ට උපයෝගීකොට ගනී.

ශාක කොටස්වල සෞන්දර්යාත්මක ප්‍රයෝජන
දහස් ගණන් ශාක විශේෂ මිනිසාගේ අවට පරිසරය අලංකාර කිරීමට වගාකරනු ලබන අතර ඒවා සෙවණ ලබාදීම, උෂ්ණත්වය අඩුකර ගැනීමට, සුළඟේ වේගය අඩුකර ගැනීමට, ඝෝෂාව අඩුකිරීමට, පෞද්ගලිකත්වය සලසා ගැනීමට සහ පාංශු ඛාදනය වලක්වා ගැනීම ආදියටද යොදාගනී.මිනිසුන් කැපූමල්, වේලන ලද මල් සහ ගෘහාශ්‍රිත ශාක වර්ග ගෘහස්ථව ප්‍රයෝජනයට ගනී.එළිමහනේදී ඔවුන් තණකොළ පිට්ටනි සැදීම සඳහා තණකොළ , සෙවණ ලබාදෙන ගස්, අලංකරණය සඳහා වූ ගස් වර්ග.පඳුරු , වැල් ,පළාවර්ගයට අයත් බහුවාර්ෂිකයෝ සහ පාත්තිවලට යොදාගන්නා ශාක ආදිය ප්‍රයෝජනයට ගනී.ශාකවල අනුරූ බොහෝ විට චිත්‍ර කලාව ,ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පය , රසවින්ධනය,භාෂාව සහ ඡායාරූපකරණයට සහ රෙදිපිළිමත මුදල් ,මුද්දර, කොඩිමත හා වංශවතුන්ගේ ලාංඡන ලෙසද යොදාගනී.ජීවී ශාක කලාවට යොදාගන්නා ක්‍රම අතරට පඳුරු නොයෙක් හැඩ වලට කැපීම, බොන්සායි, ඉකෙබානා සහ විවිධ ආධාරක මත වැවීම අයත් වේ.අලංකාර ශාක ටියුලිප් මේනියාවේදී මෙන් ඇතැම් විට ඉතිහාසයේ ගමන් මඟ වෙනස්කර ඇත.සංචාරක ව්‍යාපාරයේදී ශාක වර්ෂයකට ඩොලර් බිලියන ගණනින් ලබාදෙන පදනම වී ඇත්තේ වෘක්ෂ උද්‍යාන, උද්භිද උද්‍යාන, ඓතිහාසික උද්‍යාන, වන උද්‍යාන, ටියුලිප් සැණකෙළි, වැසිවනාන්තර,වර්ණවත් ශරත් පත්‍ර ඇති වනාන්තර සහ සකුරා මල් පිපෙන කාලයට පවත්වන සැණකෙළි ආදියට සංචාරකයන් අකර්ශනය වන නිසාය.වීනස් ෆ්ලයිට්‍රැප් සංවේදී ශාකය සහ පුනර්ජීවන ශාකය ආදිය ඒවායේ අපූරුබව නිසා විකිණුන ශාකවලට උදාහරණයන්ය.

ශාකවල විද්‍යාත්මක සහ සංස්කෘතිකමය ප්‍රයෝජන

වෘක්ෂවල වර්ධක වළලු පුරා විද්‍යාවේදී කාළ නිර්ණය සඳහා සහ අතීතයේ පැවැති දේශගුණය පිළිබඳව දැනගැනීම සඳහා වූ වැදගත් ක්‍රමයකි. මූලික ජීව විද්‍යාත්මක පර්යෙෂණ ශාක යොදාගෙන සිදුකර ඇත.උදාහරණයක් ලෙස ජාන විද්‍යාවේ ග්‍රෙගරි මෙන්ඩල්ගේ නීතිය සොයාගෙන ඇත්තේ පී ශාක උපයෝගී කොටගෙනය. අභ්‍යවකාශ නැවතුම් පොළවල්,අභ්‍යවකාශ ජනපද යම් දිනක ජීවිතය රැකගැනීමට ශාකමත විශ්වාසය තබනු ඇත.ශාක ජාතික හා ජනපද ලාංඡන ලෙස යොදාගන්නා අතර එයට ජනපද පුෂ්පය, ජනපද ගස ඇතුලත් වේ. ඓතිහාසිකව වෘක්ෂවලට ගරුකරනු ලබන අතර බොහෝ ඒවා ජනප්‍රියය.ශාක විසින් ලෝක වර්තා ගණනාවක්ම දරනු ලැබේ.සිහිවටන ත්‍යාග සහ උපත්, මරණ,විවාහ සහ නිවාඩු දින සැමරීමට ශාක සිටුවනු ලැබේ.ශාක පුරාණ ප්‍රවාද වල ,ආගම් වල සහ සාහිත්‍යයේ ප්‍රමුඛ ස්ථානයක් ගනී. මානව උද්භිද විද්‍යා ක්ෂේත්‍රයේ පාරම්පරික සංස්කෘතීන් ශාක භාවිතා කල ආකාරය අධ්‍යයනය කරන අතර එය තර්ජනයට ලක්වූ ශාක සංරක්ෂණයට සහ නව ඖෂදීය ශාක සොයා ගැනීමට උපකාරී වේ. උද්‍යාන කරණය එක්සත් ජනපදයේ වඩාත්ම ජනප්‍රියයි. එරට විවේක කාලයට කරන ක්‍රියකාරකම නම් ශාක සිටුවීමයි.ශාක සමඟ වැඩකිරීම හෙවත් උද්‍යාන විද්‍යා චිකිත්සාව දියවැඩියා රෝගීන් පුනරුප්ථාපනය කිරීමට උපකාරී වේ. දුම්කොළ ,මරිජුවානා සහ ඕපියම් වැනි ශාක මානසික තත්වයට බලපාන රසායන ද්‍රව්‍ය වනඅතර ඒවා නිස්සාරණය කරගනී.

ශාකවල සෘණාත්මක බලපෑම
වල් පැළෑටි යනු මිනිසාට අනවශ්‍ය ස්ථාන වල වැඩෙන ශාකයන්ය.මිනිසුන් විසින් ශාක ඔවුන්ගේ උපන් භූමියට වඩා බොහෝ ඈත ප්‍රදේශ වලට පතුරුවාහරිනු ලබන අතර මෙසේ හඳුන්වාදුන් ශාකවලින් සමහරක් ආක්‍රමණකාරී ශාක බවට පත්ව දේශීය විශේෂ ඉවත්කරමින් පවතින පරිසර පද්ධතියට හානි සිදුකරයි.ආක්‍රමණකාරී ශාක විසින් වගාකල බෝග වර්ග විස්ථාපනය කිරීම නිසා වාර්ෂිකව ඩොලර් මිලියන ගණනින් පාඩු සිදුවේ.ඒවා නිෂ්පාදන වියදම ඉහල දමන අතර විනාශ කිරීමට රසායන ද්‍රව්‍ය භාවිතාකිරීමෙන් පරිසරයට බලපෑම් එල්ලවේ.

පැළෑටි මිනිසාටද හානිදායක වේ. ශාක විසින් නිපදවන සුලඟේ පාවී යන පරාග නිසා පීනස් රෝගීන් හට ආසාත්මිකත ඇතිවේ. විෂ සහිත ශාක වර්ග පුළුළ් විවිධත්වයකින් පැතිර ඇත.විෂ සහිත අයිවි වැනි ශාක වර්ග සමෙහි ගැටුන විට කැසීම් ඇතිකරයි. දුම්කොළ, මරිජුවානා, කොකේන් සහ ඕපියම් වැනි ඇතැම් ශාක වල මානසිකත්වයට බලපාන රසායන ද්‍රව්‍ය උකහා ගැනීම හෝ දුම් පානයෙන් සෞඛ්‍යට හානි සිදුවේ. එමෙන්ම මරණය පවා සිදුවේ.ශාක වලින් උපදවාගන්නා නීත්‍යානුකූල හෝ නීත්‍යානුකූල නොවන මත්ද්‍රව්‍ය ආර්ථිකය කෙරෙහි සෘණාත්මකව බලපාන අතර එය වැඩකරන්නාගේ නිෂ්පාදිත ධාරිතාව හා බලාත්මක කිරීමේ වියදම් අඩුකිරීම කෙරෙහි බලපායි.ඇතැම් ශාක වර්ග ශරීරයට උකහාගත් විට මිනිසාට හා සතුන්ට ආසාත්මික ප්‍රතික්‍රියා ඇතිකරන අතර තවත් ශාක ආහාර අපත්‍ය වීමක් ඇතිකරයි.එය සෘණාත්මක සෞඛ්‍ය බලපෑමකි.

මූලාශ්‍ර

ජීව විද්‍යාව

ශාක


Preußen or Preussen is the German word for Prussia.

It also refers to:

Ships
 Preußen (ship), windjammer built in 1902
 SMS Preußen (1873), armored frigate
 SMS Preußen (1903), pre-dreadnought Battleship
 , vorpostenboot

Football
 BFC Preussen, football club in Berlin
 SC Preußen Münster, football club in Münster
 SV Viktoria Preußen 07, football club in Frankfurt
 Preußen Danzig, former football club in Danzig (Gdańsk)

Other
 5628 Preussen, asteroid

See also
 Preußisch (disambiguation)
 Prussia (disambiguation)

German words and phrases

Preußen


Njemačka vojna uprava u okupiranoj Francuskoj (njem.: Militärverwaltung in Frankreich) je privremena vojna uprava koju je uspostavio Treći Reich u Drugom svjetskom ratu radi upravljanja okupiranim dijelovima sjeverne i zapadne Francuske. Izvorno je vojna prava obuhvaćala samo zone occupée (sjever i zapad zemlje), no u studenomu 1942.  preimenovana je u zone nord kako bi se razlikovala od zone sud, koja je obuhvaćala dotad neokupiranu, ali Reichu odanu zone libre tj. područje buduće Višijske Francuske.

Funkcioniranje vojne uprave djelomično se temeljilo na uvjetima Drugoga primirja u Compiègneu, nakon iznenađujućega uspjeha Wehrmachta koji je doveo do pada Francuske. Naime, obje strane vjerovale su u privremenost trajanja okupacije, do postizanja dogovora s Ujedinjenim Kraljevstvom, što se smatralo očekivanim. Jedan od primjera tako olako shvaćene okupacije bila je i odredba prema kojoj su francuski vojnici imali status ratnih zarobljenika do prekida svih neprijateljstava.

Vojnom upravom službeno je dokinuta Treća Francuska Republika, koju je službeno naslijedila Višijska Francuska, Reichu odana neutralna država koja je upravljala neokupiranim dijelom Francuske (zone libre). Kako je Pariz potpao pod zone occupée (iako je službeno ostao glavnim gradom), sjedište vlade premješteno je u gradić Vichy.

Iako je Višijska vlada nominalno upravljala cijelom Francuskom, vojna uprava u okupiranom dijelu zemlje bila je, de facto, pod Trećim Reichom. U studenomu 1942., vojna uprava je sa zone occupée proširena i na zone libre u sklopu Operacije »Anton«, što je bio njemačko-talijanski odgovor na savezničku Operaciju »Baklja«. Višijska Francuska nastavila je postojati, no svedena tek na status marionetske tvorevine.

Vojna uprava u Francuskoj dokinuta je oslobođenjem Francuske, nedugo nakon savezničkih iskrcavanja u Normandiji i Provansi. Službeno je postojala od svibnja 1940. do prosinca 1944. godine, iako je već na ljeto 1944. većina Francuske bila oslobođena.

Francuska u Drugom svjetskom ratu
Njemačka u Drugom svjetskom ratu
Teritoriji pod okupacijom u Drugom svjetskom ratu


أوتم إين نيويورك (بالإنجليزية: Autumn in New York ويعني بالعربية: خريف في نيويورك) هو فيلم رومانسي/درامي من إخراج جوان تشين وبطولة ريتشارد جير، وينونا رايدر، وأنتوني لاباجيلا وراشيل نيكولز.

وصلات خارجية

أفلام باللغة الإنجليزية في عقد 2000
أفلام أمريكية
أفلام إنتاج 2000
أفلام باللغة الإنجليزية
أفلام تقع أحداثها في مدينة نيويورك
أفلام دراما رومانسية أمريكية
أفلام دراما رومانسية إنتاج عقد 2000
أفلام درامية في 2000
أفلام رشحت لجائزة التوتة الذهبية
أفلام سجلها غبريال يارد
أفلام عن السرطان
أفلام عن الموت
أفلام مترو غلودن ماير
أفلام مصورة في مدينة نيويورك
أفلام من إنتاج توم روزنبرغ
أفلام أخرجها جوان تشن
أفلام رومانسية درامية في 2000
أفلام أمريكية في عقد 2000

الخريف في نيويورك (فيلم)


යසපාලිත නානායක්කාර යනු ශ්‍රී ලාංකීය අධ්‍යක්ෂකවරයෙකි.

අධ්‍යක්‍ෂණයන්

සිංහල චිත්‍රපට

දමිළ චිත්‍රපට
නාඩු පෝට්ර වාල්ග
අනුරාගම්
අවල් ඔරු පෙන්

යසපාලිත නානායක්කාර


Manuela Solís Clarás (Valencia, 1862-Valencia,1910) fue una ginecóloga española, la primera universitaria valenciana y primera mujer que obtuvo la licenciatura en medicina en la Universidad de Valencia.

Con dieciséis años, realiza el examen de ingreso en el Instituto de Valencia. Fue una de las primeras mujeres en cursar en ese centro estudios de Bachillerato, que termina con la calificación de excelente, pese a un clima hostil a la educación femenina. Igualmente fue pionera en el acceso a la educación superior. Entre 1882 y 1883 hace la preparatoria de medicina a la Universidad. En 1889 obtiene la licenciatura en medicina, también con calificaciones de excelencia.

Se muda a Madrid, e ingresa como practicante en el Instituto Rubio del Hospital Universitario de la Princesa. Allí amplía los conocimientos en ginecología y obtiene en 1905 el doctorado con las máximas puntuaciones, defendiendo la tesis: «El cordón umbilical». En 1891 se instala en París, donde se destaca como profesional entre importantes investigadores de la época, como lo fueron Pinard, Tarnier, y Varnier. Posteriormente retorna a Valencia, donde se establece como ginecóloga, y obtiene un gran reconocimiento por parte de la alta sociedad de la época.

Un año más tarde, debido a su matrimonio se traslada nuevamente a Madrid. Esos primeros tiempos fueron difíciles, ya que la sociedad de la época no solo no veía con buenos ojos que una mujer casada trabajara, sino que tampoco aceptaba la validez profesional de una mujer en el mundo de la medicina. Sin embargo, Solís Clarás persistió en su vocación y finalmente encontró un reconocimiento del entorno.

En abril de 1906, fue elegida miembro de la Sociedad Ginecológica Española, y combinó así las tareas clínicas con las de la investigación. Como fruto de su actividad publicó una obra titulada Higiene del Embarazo y de la primera infancia, que fue prologada por Santiago Ramón y Cajal, el cual expresamente alababa el valor científico de la obra, y la excelencia y habilidad científica de la autora.

Referencias

Alumnos de Medicina de la Universidad de Valencia
Ginecólogos de España
Médicos de España del siglo XIX
Médicos de España del siglo XX
Médicos de la Comunidad Valenciana
Nacidos en Valencia
Médicos de Valencia
Fallecidos en Valencia

Manuela Solís


Africophilus es un género de coleópteros adéfagos  perteneciente a la familia Dytiscidae.

Especies
 Africophilus bartolozzii	Rocchi 1991
 Africophilus basilewskyi	Bilardo 1976
 Africophilus cesii	Janfilippo & Franciscolo 1988
 Africophilus congener	Omer & Cloudsley-Thompson 1970
 Africophilus inopinatus	Guignot 1948
 Africophilus montalentii	Janfilippo & Franciscolo 1988
 Africophilus nesiotes	Guignot 1951
 Africophilus omercooperae	Franciscolo 1994
 Africophilus pauliani	Legros 1950
 Africophilus sanfilippoi	Franciscolo 1994
 Africophilus sinuaticauda	Franciscolo 1994
 Africophilus stoltzei	Holmen 1984
 Africophilus uzungwai	Holmen 1984
 Africophilus walterrossii	Janfilippo & Franciscolo 1988

Referencias

Enlaces externos

 Nomenclator Zoologicus

Laccophilinae

Africophilus


Çekiç atma, atletizmdeki atma branşlarından biridir. Diğer atmalı sporlar gibi amaç kurallar içinde çekiç olarak anılan malzemeyi olabildiği kadar uzağa atmaktır.

Çekiç atmada kullanılan malzeme, bir tele bağlı çelikten ufak bir toptur. Telin uzunluğu en fazla 1.22 m'dir. Çekiç kelimesinin kullanılması eski zamanlarda gerçekten çekiçin fırlatılmasından dolayıdır. Hâlen İskoçya'daki Highland Games gibi bazı festivallerde bu spor çekiçle yapılmaktadır.

Çekiç atma sporunun erkekler için Olimpiyat Oyunları'na girmesi 1900 yılında olmasına rağmen, bayanlar için IAAF 1995 yılında karar alana kadar resmî sporlar içinde yer almadı. Bayanlar çekiç atma ilk kez 2000 yılında Sidney'de düzenlenen Olimpiyatlar'da resmî sporlar arasına girdi.

Erkekler için çekiç atma Dünya Rekoru 86,74 m derece ile, Yuriy Sedykh'e aittir. Sedykh, rekoru 1986 yılında Almanya'nın Stuttgart kentinde düzenlenen Avrupa Atletizm Şampiyonası'nda kırmıştır. Kadınlarda rekor Anita Włodarczyk'e aittir. Polonyalı Włodarczyk 15 Ağustos 2016 günü 2016 Rio Olimpiyatları'nda eski rekorunu geliştirerek 82,29 metre yapmıştır.

Çekiç Ağırlığı: 7,257 kg'dır.

Başı: Demir veya pirinçten yumuşak olmayan diğer metallerden yapılır. Tam küredir ve en az çapı 102 mm, en fazla 120 mm'dir.

Teli: Başla tutma halkasını birbirine bağlar. Tel tek parça çapı 3 mm'den fazla olmayan çelikten yapılmıştır.

Tutma Halkası: Sert, eğilmez, kalınlığı 9 mm olan metalden yapılır. Eni 11 cm, uzunluğu telin tam gerilmesinde 11,5 cm'dir. Aletin uzunluğu 117,5 cm'den daha az olmamalıdır.

Koruma Kafesi: Disk atma kafesiyle aynıdır.

Atma Dairesi: Gülle atma ile aynıdır.

Genel Kurallar: Gülle ve disk atma ile aynıdır

Ayrıca bakınız
 Kadınlar çekiç atma dünya rekorunun gelişimi

Kaynakça

Atletizm branşları

Çekiç atma


Jso Maeder (* 20. September 1957 in St. Gallen) ist Schweizer Künstler, der in Zürich lebt und arbeitet. Maeders künstlerisches Schaffen umfasst in erster Linie raumbezogene installative Arbeiten, die sich aus einer Vielzahl von korrespondierenden Serien und Einzelwerken zusammensetzen. Als Ensemble bilden sie einen «Raum der Mischung» (Maeder), der sich als vieldeutige Visualisierung von Austauschprozessen versteht. Maeder ist mit Bazon Brock, Volker Demuth, Robert Pfaller u. a. Begründer der 2008 ins Leben gerufenen Gesellschaft des Glücks der Verfehlung.

Publikationen (Auswahl)
 Jso Maeder. Zum Glück auf Erden / About Happiness on Earth, 1999–2007. Buchhandlung Walter König, Köln 2008, ISBN 978-3-86560-373-9.

Ausstellungen (Auswahl)
 2006: Zum Glück auf Erden. Fragmente eines Werkblocks 1999–2005. Museum Moderner Kunst, Passau
 2008: Kunst im Büro 66/5. Re-Vision I. Zürich
 2010: Wenn die Nacht am dunkelsten ist, kommt der Tag. Helmhaus, Zürich
 2011: SIT-Ulrich's Place (Ein Kabinett / Re-Vision II). Winterthur

Weblinks

 Webpräsenz von Jso Maeder

Einzelnachweise

Installationskünstler (Schweiz)
Schweizer
Geboren 1957
Mann

Jso Maeder


Der Aicocai (Rio Aicocai) ist ein rechter Nebenfluss des Rio Sui im südlichen Osttimor.

Verlauf
Der Aicocai entspringt im Süden des Suco Maulau (Verwaltungsamt Maubisse, Gemeinde Ainaro), in einem gedachten Dreieck zwischen den Orten Tali-Felo (Suco Edi), Ernaro sowie Cotomata (Suco Manelobas), auf etwa  Höhe. Der Fluss verlässt Maulau in ostsüdöstlicher Richtung. Die Richtung beibehaltend durchquert der Aicocai den Suco Manelobas bis zum Suco Manetú. Dann knickt der Fluss in südsüdöstlicher Richtung ab und bildet für etwa drei Kilometer die Grenze zwischen den Sucos Manelobas und Manetú. Schließlich überquert der Fluss nach Südost die Grenze zum Suco Aitemua (Verwaltungsamt Turiscai, Gemeinde Manufahi). Einen Bogen beschreibend fließt der Aicocai weiter nach Nordnordost.

Der Aicocai schwenkt in Richtung Ostnordost und erreicht nach 300 Metern Flusslauf den linksseitig mündenden Carbou. Die Mündung liegt auf etwa  Höhe an der Grenze zum Suco Beremana. 300 Meter zuvor trifft ein aus zwei Quellarmen entstehender und nur rund 500 m langer Bach linksseitig auf den Aicocai.

1,5 Kilometer streng östlicher Fließrichtung nach der Einmündung des Carbou mündet der Aicocai rechtsseitig in den Rio Sui, auf einer Höhe von . Die letzten 1,5 Kilometer bildet der Aicocai die Grenze der Sucos Aitemua und Beremana.

Im gesamten Verlauf ist der etwa 11 Kilometer lange Aicocai stark mäandrierend.

Einzelnachweise

Gewässer in Ainaro (Gemeinde)

Aicocai


لينا محمد زهر الدين (12 يوليو 1975 -) هي مذيعة لبنانية عملت في تلفزيون أبو ظبي لثلاث سنوات وقبله في قناة إن بي إن كمراسلة ومحررة، وكانت تعمل بقناة الجزيرة منذ عام 2002 وكمذيعة أخبار حتى استقالتها في شهر مايو 2010. انتقلت إلى قناة الميادين سنة 2011، واستقالت منها في 24 نوفمبر 2019.

مسيرتها

نشأتها
ولدت لينا محمد زهر الدين في 12 يوليو 1975 في بلدة ميس الجبل في قضاء مرجعيون في جنوب لبنان ودرست في كلية الإعلام والتوثيق في الجامعة اللبنانية. عملت في الراديو لمدة سنتين كمذيعة للنشرات الإخبارية، لها مقالات سياسية ونفحات شعرية ذات العلاقة بأدب المقاومة. كذلك هي ناشطة في العديد من المجالات الاجتماعية. دمر بيتها خلال حرب لبنان سنة 2006.

الفضائيات
بعد الجامعة، انتقلت إلى سوق العمل وبداياتها في قناة إن بي إن، ثم انتقالها إلى قناة أبو ظبي لتصل بعدها إلى قناة الجزيرة، التي انتقلت إليها عام 2002.

قدّمت الكثير من الحفلات والنشاطات الخاصة بالجالية اللبنانية في قطر، كما لها العديد من المقالات السياسية والنفحات الشعرية ذات العلاقة بأدب المقاومة.

استقالتها من الجزيرة
قدمت استقالتها لقناة الجزيرة جنبا إلى عدد من المذيعات سنة 2010، بسبب رفضهم لتصرفات مدير المحطة وضاح خنفر، ونائب رئيس التحرير وقتها أيمن جاب الله، ورئيسة قسم الماكياج والأزياء لويز أبو سنّة. والمذيعات اللواتي استقلن إلى جانب لينا هن: جمانة نمور وجلنار موسى والتونسية نوفر عفلي والسورية لونا الشبل.

إصدار كتاب
ألفت كتاب عن سيرتها وتجربتها الإعلامية، أصدرته في 12 يوليو 2011، وهو تاريخ حرب تموز وعيد ميلادها، وعنوانه الجزيرة ليست نهاية المشوار
حيث قالت أنها شعرت بحنين معيّن إلى الشاشة خلال الربيع العربي وتمنت لو أنها على الهواء على «الجزيرة» إلا أنها تعود لتؤكد أنّ التغطية اللاحقة لباقي الثورات جعلتها تتنفّس الصعداء لأنها تركت القناة.

الحياة الشخصية
لها ولدان هما جويل وحمد-دانيال.

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من جنوب لبنان
أشخاص من قضاء مرجعيون
إعلاميون من جبل عامل
خريجو الجامعة اللبنانية
شيعة لبنانيون
صحفيات لبنانيات
صحفيو قناة الجزيرة
صحفيو قناة الميادين
مذيعات لبنانيات
مواليد 1395 هـ
مواليد 1975

لينا زهر الدين


Die Prise (von frz. prise: "das Nehmen") ist eine ungefähre Maßeinheit für körniges Material, zum Beispiel Speisesalz, Zucker, Pfeffer, aber auch Kräuter oder Schnupftabak.

Die häufigste Definition ist eine "Menge, die sich zwischen zwei Fingern fassen lässt", also zwischen Daumen und Zeigefinger. Der Duden fasst die Definition etwas weiter als "kleine Menge […], die jemand zwischen zwei oder drei Fingern fassen kann". – Das Wörterbuch von Johann Christoph Adelung von 1811 fasst die Bedeutung noch weiter: Eine Prise sei "so viel als man zu einem gewissen Gebrauche von einem Dinge auf ein Mahl nimmt", also die Menge einer Zutat zu einem Gericht.

Die Prise wird in der Küchensprache (früher auch in der Pharmakologie) als kleinere Einheit gegenüber der Messerspitze behandelt, bei Salz wäre die Prise dann eher unter 100 mg, die Messerspitze eher darüber. Manchmal findet sich die Unterscheidung, dass eine Messerspitze ungefähr aus zwei Prisen bestehe. Oft wird die Maßeinheit Prise aber bloß für das grobkörnigere Material gewählt, ohne deutlichen Unterschied zur Messerspitze.

Im britischen und amerikanischen Sprachgebrauch wird die Prise (Pinch) mitunter als 1/16 Teaspoon (Teelöffel) oder (historisch) als ⅛ Teaspoon definiert, manchmal auch als 1/48 Fluid ounce.

1/16 imperial Teaspoon entspricht 0,37 cm³ und ist somit ein Volumenmaß.

Einzelnachweise

Anthropomorphe Maßeinheit
Küchenmaß

Prise (Maßeinheit)


Evigt elskes kun det tabte er en dansk kortfilm fra 2008 med instruktion og manuskript af Peter Hagelund.

Handling
Julie har truffet et valg. Hun har forladt sin kæreste til fordel for tanken om en anden mand, og at livet altid er bedre der, hvor man ikke er. Efter at have truffet sit valg hjemsøges Julie af erindringer og fantasi og konfronteres derved med sit valg, som hun til slut får muligheden for at ændre.

Medvirkende
 Marie Vestergård Jacobsen - Julie
 Johannes Lassen - Esben
 Peter Christoffersen - Christoffer

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2008

Kortfilm fra Danmark

Evigt elskes kun det tabte


Frank Umbach (* 27. November 1963 in Kassel) ist ein deutscher Politikwissenschaftler mit Schwerpunkt Energiesicherheit und Sicherheitspolitik. Seit 2014 ist er Forschungsdirektor am European Centre for Energy and Resource Security am King's College London.

Leben
Umbach studierte von 1985 bis 1990 Politikwissenschaft, osteuropäische Geschichte und Völkerrecht an der Philipps-Universität Marburg und der Rheinischen Friedrich-Wilhelms-Universität Bonn (M.A. 1990). Von 1991 bis 1995 war er wissenschaftlicher Mitarbeiter am Bundesinstitut für ostwissenschaftliche und internationale Studien in Köln; sein Betreuer war Gerhard Wettig. 1991 forschte er am Institut für wissenschaftliche Information auf dem Gebiet der Gesellschaftswissenschaften der Russischen Akademie der Wissenschaften in Moskau, am Institute for National Strategic Studies der National Defense University in Washington, D.C., am Foreign Military Studies Office der US Army in Fort Leavenworth, Kansas und der RAND Corporation in Santa Monica, Kalifornien. Mit einem Short-term grant des Kennan Institute for Advanced Russian Studies war er 1992 am Woodrow Wilson International Center for Scholars in Washington D.C. tätig. Außerdem war er 1992 Research Assistant des "Special Advisor for Central and East European Affairs" Christopher N. Donnelly im Büro des NATO-Generalsekretärs in Casteau/Mons, Belgien sowie von 1993 bis 2003 Konsultant ebendort. 1995/96 war er Research Fellow am Japan Institute of International Affairs in Tokio. Er wurde u. a. durch die NATO und die Japan Foundation unterstützt.

1996 wurde er an der Universität Bonn mit einer Dissertation, die u. a. durch die Volkswagenstiftung gefördert wurde, über den Warschauer Pakt zum Dr. phil. promoviert. Zu seinen "Doktorvätern" zählt er Wolfgang Pfeiler, Hans-Adolf Jacobsen, Karl Kaiser und Alexander Fischer. Von 1996 bis 2007 war er Programmleiter für Internationale Energiesicherheit und Sicherheitspolitik im Raum Asien-Pazifik beim Forschungsinstitut der Deutschen Gesellschaft für Auswärtige Politik in Bonn und Berlin. 2008 wurde er Senior Associate für internationale Energiesicherheit am Centre for European Security Strategies in München. Von 2010 bis 2014 war er Associate Director des European Centre for Energy and Resource Security am King's College London. Seitdem ist er Research Director.

Von 2003 bis 2007 war er Co-Chair des European Committee of the Council for Security Cooperation in the Asia Pacific. 2005/06 war er Mitglied der BDI-Präsidialgruppe Internationale Rohstofffragen. 2007/08 war er offizieller Berater für Energiesicherheit der sozialdemokratischen litauischen Regierung Kirkilas. 2009/10 gehörte er einem Expertenrat für NATO-Russland-Beziehungen des EastWest Institute in Brüssel an. 2010 wurde er Mitglied der Arbeitsgruppe Energiesicherheit der Ukraine 2020 Task Force. Von 2010 bis 2014 war er Non-Resident Senior Fellow beim Energy and Climate Programme des Atlantic Council (Washington, D.C.). 2011 wurde er Vertragsautor des Geopolitical Information Service und 2012 wissenschaftlicher Fachberater von Shale Gas Europe.

Er ist Visiting Professor am European Interdisciplinary Studies Department des College of Europe in Warschau und Mitglied des International Institute for Strategic Studies in London. Außerdem tritt er als politischer und Unternehmensberater in zahlreichen Ländern in Erscheinung.

Schriften (Auswahl)
Er veröffentlichte mehrere Berichte für das Bundesinstitut für Ostwissenschaftliche und Internationale Studien.
 Konflikt oder Kooperation in Asien-Pazifik?. Chinas Einbindung in regionale Sicherheitsstrukturen und die Auswirkungen auf Europa (= Schriften des Forschungsinstituts der Deutschen Gesellschaft für Auswärtige Politik. Reihe: Internationale Politik und Wirtschaft. Bd. 68). Oldenbourg, München 2002, ISBN 3-486-56648-2.
 Globale Energiesicherheit. Strategische Herausforderungen für die europäische und deutsche Außenpolitik (= Schriften des Forschungsinstituts der Deutschen Gesellschaft für Auswärtige Politik. Reihe: Internationale Politik und Wirtschaft. Bd. 70). Oldenbourg, München 2003, ISBN 3-486-56740-3.
 Das rote Bündnis. Entwicklung und Zerfall des Warschauer Paktes 1955 bis 1991 (= Militärgeschichte der DDR. Bd. 10). Links, Berlin 2005, ISBN 3-86153-362-6.

Weblinks

 Frank Umbach am  King's College London
 Frank Umbach am Ch. Links Verlag
 Frank Umbach am College of Europe
 Frank Umbach beim Centre for European Security Strategies
 Frank Umbach beim Geopolitical Information Service

Politikwissenschaftler
Deutscher
Geboren 1963
Mann

Frank Umbach


Korthalsia, rod palmovki smješten u vlastiti podtribus Korthalsiinae, dio tribusa Calameae. Postoji 28 priznatih vrsta koje rastu od Indokine do Nove Gvineje, uključujući i velike otoke Borneo, Java, Sumatra, Celebes i Filipine.

Vrste

 Korthalsia angustifolia Blume
 Korthalsia bejaudii Gagnep. ex Humbert
 Korthalsia brassii Burret
 Korthalsia celebica Becc.
 Korthalsia cheb Becc.
 Korthalsia concolor Burret
 Korthalsia debilis Blume
 Korthalsia echinometra Becc.
 Korthalsia ferox Becc.
 Korthalsia flagellaris Miq.
 Korthalsia furcata Becc.
 Korthalsia furtadoana J.Dransf.
 Korthalsia hispida Becc.
 Korthalsia jala J.Dransf.
 Korthalsia junghuhnii Miq.
 Korthalsia laciniosa (Griff.) Mart.
 Korthalsia lanceolata J.Dransf.
 Korthalsia merrillii Becc.
 Korthalsia minor A.J.Hend. & N.Q.Dung
 Korthalsia paucijuga Becc.
 Korthalsia rigida Blume
 Korthalsia robusta Blume
 Korthalsia rogersii Becc.
 Korthalsia rostrata Blume
 Korthalsia scaphigeroides Becc.
 Korthalsia scortechinii Becc.
 Korthalsia tenuissima Becc.
 Korthalsia zippelii Blume

Sinonimi
 Calamosagus Griff.

Izvori

Calamoideae

Korthalsia


Takakia ceratophylla, vrsta mahovnjače iz porodice Takakiaceae. Prirodni habitat su joj stjenovoita područja. Pronađena je u Kini, Indiji, Nepalu i nekim otocima Pacifika (Aleutsko otočje)

T. ceratophylla raste na obroncima vlažnih, stjenovitih litica, u hladnim pustinjskim regijama ili područjima s kasnim snježnim pokrivačem. Budući da je iznimno rijetka, postoji na manje od 10 malih lokaliteta, IUCN je T. ceratophyllu uvrstio kao ranjivu, a ljudska aktivnost koja rezultira gubitkom staništa i dalje ugrožava ovu jedinstvenu mahovinu.

Sinonimi
 Lepidozia ceratophylla Mitt.

Izvori

Mahovine
Flora Kine
Flora Indije
Flora Nepala

Takakia ceratophylla


قصف درسدن  هجوم جوي بريطاني-أمريكي على مدينة درسدن، عاصمة ولاية ساكسونيا الألمانية، خلال الحرب العالمية الثانية. أسقطت 722 قاذفة ثقيلة من سلاح الجو الملكي البريطاني (آر إيه إف) و527 قاذفة من القوات الجوية لجيش الولايات المتحدة (يو إس إيه إيه إف) أكثر من 3900 طن من القنابل شديدة الانفجار والقنابل الحارقة على المدينة ضمن أربع غارات بين 13 و15 فبراير 1945. دمر القصف والعاصفة النارية الناتجة أكثر من 1600 فدان (6.5 كم2) من وسط المدينة. قُتل ما يقدر بنحو 22700 إلى 25000 شخص. تبع ذلك ثلاث غارات جوية أخرى للقوات الجوية الأمريكية، اثنتان منها وقعتا في 2 مارس واستهدفتا ساحة السكك الحديدية في المدينة وغارة أخرى صغيرة في 17 أبريل استهدفت المناطق الصناعية.

إن ادعاءات البروباغندا الألمانية الفورية عقب الهجمات ومباحثات ما بعد الحرب حول حقيقة وجود مسوغات للهجمات قد جعل من واقعة القصف قضية رأي عام أخلاقية للحرب. دافع تقرير لسلاح الجو الأمريكي عام 1953 عن العملية باعتبارها قصفًا مبررًا لهدف استراتيجي، وأشاروا إلى أن الهدف كان مركزًا رئيسيًا للنقل بالسكك الحديدية والمواصلات يضم 110 مصنعًا و50000 عامل لدعم المجهود الحربي الألماني. يدعي العديد من الباحثين أنه لم تُستهدف جميع البنى التحتية للاتصالات، مثل الجسور، ولا المناطق الصناعية الواسعة خارج وسط المدينة. أكد منتقدو القصف أن درسدن كانت معلمًا ثقافيًا مقللين من أهميتها الاستراتيجية، وزعموا أن الهجمات كانت قصفًا عشوائيًا للمنطقة وغير متناسبة مع المكاسب العسكرية. زعم البعض أن الغارة تمثل جريمة حرب. وأشار البعض الآخر، ومعظمهم من اليمين المتطرف في ألمانيا، إلى القصف باعتباره جريمة قتل جماعي، وأطلقوا عليه اسم «محرقة القنابل في درسدن».

في العقود التي تلت الحرب، أُثير جدل حول التفاوت الكبير بعدد القتلى المزعوم، بيد أن الأرقام نفسها لم تعد نقطة خلاف رئيسية بين المؤرخين. في مارس 1945، أمرت الحكومة الألمانية صحافتها بنشر رقم مزيف لضحايا غارات درسدن، وقد زُعم عدد القتلى حتى 500000 ضحية. قدرت سلطات المدينة آنذاك العدد بنحو 25000 ضحية، وهو رقم دعمته التحقيقات اللاحقة بما في ذلك دراسة عام 2010 بتكليف من مجلس المدينة. كان أحد المؤلفين الرئيسيين المسؤولين عن الأرقام المضخمة التي يتم نشرها في الغرب هو منكر الهولوكوست ديفيد إيرفينغ الذي أعلن لاحقًا اكتشافه أن الوثائق التي عمل عليها قد تم تزويرها وأن الأرقام الحقيقية تدعم الرقم 25000.

خلفية
في وقت مبكر من عام 1945، استُنفد الهجوم الألماني المعروف باسم معركة الثغرة، وكذلك هجوم لوفتفافه الكارثي يوم رأس السنة الجديدة الذي اشتمل على عناصر من 11 جناحًا قتاليًا من قوته المقاتلة النهارية. شن الجيش الأحمر هجمات سيليزيا على الأراضي الألمانية ما قبل الحرب. كان الجيش الألماني آخذ بالتراجع على جميع الجبهات، إنما مع مقاومة شديدة. في 8 فبراير 1945، عبر الجيش الأحمر نهر أودر بمواقع تبعد فقط 70 كم (43 ميل) عن برلين. مهد تقرير خاص للجنة الفرعية للاستخبارات البريطانية المشتركة، الاستراتيجية الألمانية والقدرة على المقاومة، والذي أُعدّ خصيصًا ليقرأه ونستون تشرشل، مفاده أن ألمانيا قد تنهار في وقت مبكر من منتصف أبريل إذا اجتاح السوفيت دفاعاتها الشرقية. بدلًا من ذلك، حذر التقرير من أن الألمان قد يصمدون حتى نوفمبر إذا تمكنوا من منع السوفييت من الاستيلاء على سيليزيا. ومن ثم فإن أي مساعدة للسوفييت على الجبهة الشرقية يمكن أن تقصر عمر الحرب.

تم مباحثة هجوم جوي واسع النطاق على برلين ومدن شرقية أخرى تحت الاسم الرمزي عملية قصف الرعد منتصف عام 1944، ولكن جرى تأجيلها في 16 أغسطس. أُعيد مباحثتها في وقت لاحق، واتخذ القرار لعملية أكثر محدودية. واصل الجيش السوفيتي اندفاعه نحو الرايخ رغم الخسائر الفادحة التي سعوا لتقليلها في المرحلة الأخيرة من الحرب. في 5 يناير 1945، أسقطت قاذفتان من أمريكا الشمالية من طراز بي-25 ميتشل 300,000 منشور فوق درسدن تضمنت «نداءً من 50 جنرال ألماني للجيش والشعب الألماني».

في 22 يناير 1945، أرسل مدير عمليات القاذفة في سلاح الجو الملكي البريطاني، العميد الجوي سيدني بوفتون، ونائب رئيس هيئة الأركان الجوية، المارشال الجوي السير نورمان بوتوملي، مذكرة تشير إلى أن ما يبدو أنه هجوم جوي منسق لسلاح الجو الملكي لمساعدة الهجوم السوفيتي الحالي سيكون ذا تأثير سلبي على الروح المعنوية الألمانية. في 25 يناير، أيدت لجنة الاستخبارات المشتركة الفكرة، مع ارتباطاها بالمعلومات الاستخباراتية فائقة السرية بأن عشرات الفرق الألمانية المنتشرة في الغرب كانت تتحرك لتعزيز الجبهة الشرقية، وأن منع تحركات القوات هذه يجب أن يكون «أولوية قصوى». طُلبت مشورة قائد القوات الجوية المارشال السير آرثر هاريس -قائد القاذفات وضابط الجو الملقب «بومبر» هاريس في الصحافة البريطانية والمعروف عنه تأييده الحماسي لقصف المنطقة- واقترح هجومًا متزامنًا على كيمنتس ولايبزيغ ودرسدن. في ذلك المساء، سأل تشرشل وزير الدولة للطيران، السير أرشيبالد سنكلير، عن الخطط التي وُضعت لتنفيذ هذه المقترحات. مرر الطلب إلى المارشال من سلاح الجو الملكي، السير تشارلز بورتال، رئيس الأركان الجوية، الذي أجاب: «يجب أن نستخدم الجهد المتاح في هجوم واحد كبير على برلين وهجمات على درسدن ولايبزيغ وكيمنتس أو أي مدينة أخرى حيث يمكن للغارة الشديدة أن تحدث ارتباك في عملية الإخلاء من الشرق، وتعرقل أيضًا حركة القوات من الغرب». وذكر أن الطائرات المحولة إلى مثل هذه الغارات لا ينبغي أن تُؤخذ من المهام الأساسية الحالية لتدمير منشآت إنتاج النفط ومصانع الطائرات النفاثة وأحواض الغواصات.

لم يكن تشرشل راضيًا عن هذه الإجابة، وفي 26 يناير، ضغط على سنكلير من أجل خطة عمليات: «سألت [الليلة الماضية] ما إذا كان علينا استبعاد برلين، وبالطبع المدن الكبيرة الأخرى في ألمانيا الشرقية، كأهداف مغرية بشكل خاص... أرجو أن تبلغوني بما سيتم فعله غدًا».ردًا على استفسار تشرشل، تواصل سنكلير مع بوتوملي الذي طلب من هاريس شن هجمات على برلين ودرسدن ولايبزيغ وكيمنتس بمجرد ظهور ضوء القمر ومواتاة الطقس «بوجود هدف خاص هو استغلال اضطراب الظروف المحتمل في المدن المذكورة أعلاه خلال التقدم الروسي الناجح». سمح ذلك لسنكلير بإبلاغ تشرشل في 27 يناير باتفاق هيئة الأركان الجوية بأنه «وفقًا للمطالبات السائدة» على أهداف أخرى بموجب توجيه بوينت بلانك، سيتم تنفيذ ضربات ضد المواصلات في هذه المدن لعرقلة إجلاء المدنيين من الشرق وحركة القوات من الغرب.

في 31 يناير، أرسل بوتوملي رسالة إلى بورتال قال فيها إن هجومًا عنيفًا على درسدن ومدن أخرى «سيسبب ارتباكًا كبيرًا في إجلاء المدنيين من الشرق ويعيق حركة التعزيزات من الجبهات الأخرى». يشير المؤرخ البريطاني فريدريك تايلور إلى مذكرة أخرى أرسلها المارشال الجوي السير دوغلاس إيفيل إلى رؤساء لجنة رؤساء الأركان في 1 فبراير، مصرحًا فيها أن التحركات المدنية الجماعية عاملًا مهمًا، بل وحتى رئيسيًا، في قرار قصف وسط المدينة. إن الهجمات هناك حيث توجد تقاطعات السكك الحديدية الرئيسية وأنظمة الهاتف وإدارة المدينة والمرافق من شأنها أن تخلق «الفوضى». ظاهريًا، أيقنت بريطانيا هذا بعد حادثة كوفنتري بليتز، عندما كان لخسارة هذه البنية التحتية الحيوية تأثيرات دامت أطول من الهجمات على مصانع الحرب.

خلال مؤتمر يالطا في7 4 فبراير، أثار نائب رئيس الأركان العامة السوفيتية، الجنرال أليكسي أنتونوف، مسألة إعاقة تعزيز القوات الألمانية من الجبهة الغربية عن طريق شل تقاطعات برلين ولايبزيغ بالقصف الجوي. ردًا على ذلك، طلب بورتال، الموجود في يالطا، من بوتوملي أن يرسل إليه قائمة بالأهداف لمناقشتها مع السوفيت. تضمنت قائمة بوتوملي مصانع النفط ومصانع الدبابات والطائرات ومدينتي برلين ودرسدن. ومع ذلك، وفقًا لريتشارد أوفري، فإن المناقشة مع رئيس الأركان السوفيتي، ألكسي أنتونوف، المسجلة في المحضر تذكر فقط قصف برلين ولايبزيغ. كان قصف درسدن خطة غربية لكن السوفيت كانوا على علم مسبق بالعملية.

الخسائر الناجمة عن القصف

الغارات شاركت فيها 1300 قاذفة قنابل ثقيلة ألقت في المجمل أكثر من 3900 من المواد شديدة الانفجار والأجهزة الحارقة في أربع غارات، مدمرةً مساحة 13 ميل مربع (نحو 34 كيلومتر مربع أو 34 ألف دونم) من المدينة، والتي هي بمثابة العاصمة الباروكية لولاية ساكسونيا الألمانية. كما تسبب القصف في عاصفة نارية التهمت مركز المدينة.

تفاوتت تقديرات أعداد الضحايا المدنيين ومايزال الجدل محتدماً بهذا الخصوص. حيث تراوحت الأرقام بين 8,200 إلى 300,000 نسمة. وتشير العديد من التقديرات إلى أن عدد ضحايا ذلك القصف من المدنيين هو الأكبر من نوعه في كل الحرب العالمية الثانية متجاوزاً حتى عدد الضحايا المدنيين للقنبلة النووية على هيروشيما. إلا أن بعض التقديرات الحديثة تطرح أرقاماً أقل تتراوح بين 24,000 إلى 40,000 شخص.

مراجع

وصلات خارجية
 Official Memorial

ألمانيا في 1945
أحداث فبراير 1945
أحداث فبراير 1945 في أوروبا
ألمانيا في الحرب العالمية الثانية
التاريخ العسكري في 1945
العلاقات الألمانية الأمريكية العسكرية
العلاقات الألمانية البريطانية العسكرية
القصف الإستراتيجي لألمانيا في الحرب العالمية الثانية
القنابل النارية
القوات الجوية لجيش الولايات المتحدة
انفجارات في 1945
تاريخ القوات الجوية الأمريكية
تاريخ القوات الجوية الملكية خلال الحرب العالمية الثانية
تاريخ درسدن
جرائم ضد الإنسانية
قصف جوي
مجازر
مذابح الحرب العالمية الثانية

قصف درسدن (الحرب العالمية الثانية)


Nicolau de Autrecourt, ou de Ultracuria (Verdun, aproximadamente 1300 - 1350, Metz) foi um pensador medieval. Notório pela radicalidade de sua teoria nominalista, destaca-se também por sua revisão do conceito aristotélico de matéria em favor de princípios atomistas.

Vida
Nascido em Verdun, Mosa, em torno de 1300, Autrecourt estou filosofia, direito e teologia na Universidade de Sorbonne entre 1320 e 1327. Após esse período, lecionou teologia na Universidade de Paris, onde dava aula sobre obras de Pedro Lombardo e Aristóteles. Obteve em 1338 um cargo na Catedral de Metz.

A Universidade de Paris expediu um decreto em 1339 denunciando a influência de Guilherme de Ockham na teologia. Autrecourt, ainda que distinguindo-se do nominalismo de Ockham em diversos pontos, terminou implicado na denúncia. Foi convocado em 1340 para uma audiência na corte papal de Avignon. O processo se prolongou até 1346, quando foi determinada a queima de seus escritos em Paris, realizada no ano seguinte, como também a anulação de seus títulos acadêmicos. Ainda assim, foi nomeado reitor de Metz em 1350, em reconhecimento a sua licença em teologia. A data e circunstâncias de sua morte são desconhecidas.

Pensamento
O conteúdo de sua filosofia se encontra disperso nas suas condenações, retratações, cartas e tratados, como também é descrito por seus críticos, como Jean Buridan, que defende as proposições originais de Ochkam contra Autrecourt. Seu pensamento é frequentemente inscrito na tendência nominalista da filosofia medieval, no qual costumam ser classificados os filósofos críticos ao realismo predominante, entretanto, diferentes variadades de 'nominalismo' desenvolveram-se no período com elaborações distintas ao núcleo Ockhamista, nesse sentido, o nominalismo de Autrecourt deve ser considerado em sua singularidade. Seu pensamento com características céticas já lhe valeu a denominação de "Hume da idade média" por alguns comentadores.

Suas influencias se estendem por uma variedade de pensadores, tomando elementos de Ochkam e outros franciscanos, Jean Buridan, Bernardo de Arezzo, o nominalismo de Pedro Abelardo e as versões mais radicais de Roscelino e Johannes Maior, para os quais os universais não são nada além de palavras e signos escritos. Autrecourt desenvolve uma forma mais radical de ceticismo, negando a possibilidade de um conhecimento evidente de objetos particulares, restringindo seu âmbito apenas ao que é interno ao espírito, nesse sentido, baseia no que é reduzível ao princípio de não-contradição a certeza mais segura do conhecimento.

Referências

Bibliografia

Filósofos medievais

Filósofos do século XIV
Materialistas
Nominalistas

Nicolau de Autrecourt


Heinrich Gotthard Freiherr von Treitschke (  ; 15 de setembro de 1834 - 28 de abril de 1896) foi um historiador e escritor político alemão. Nacionalista extremo, favoreceu o colonialismo alemão e se opôs ao Império Britânico, sendo membro do Partido Liberal Nacional do Reichstag durante o Império Alemão. Era também contrário a presença de católicos, poloneses, judeus e socialistas em território alemão. Teitschke morreu em 1896, aos 61 anos, em Berlim.

Início da vida e carreira docente
Treitschke nasceu em Dresden, filho de um oficial do exército do Reino da Saxônia que se tornou governador de Königstein e governador militar de Dresden. Por ter desenvolvido um problema auditivo crescente ainda na infância foi impedido de entrar no serviço público. Estudou nas universidades de Bonn e Leipzig, estabelecendo-se nesta como Privatdozent. Lecionou história e política, mas apesar de muito popular entre os estudantes, suas opiniões políticas impossibilitaram que o governo saxão o nomeasse para um cargo de professor.

Liberal forte, Treitschke  esperava ver a Alemanha unida em um único estado com um governo parlamentar, com todos os estados menores anexados. Elogiador do colonialismo, defendeu também teorias do darwinismo social. Em um ensaio publicado em 1862, Treitschke elogiou a "luta racial impiedosa" dos alemães contra lituanos, poloneses e velhos prussianos; ele afirmou que a "mágica" emanava do "solo alemão oriental" que havia sido "fertilizado" pelo "nobre sangue alemão". Embora seu principal objetivo fosse dar legitimidade histórica à germanização dos poloneses na Prússia, o elogio de uma migração lendária para o leste realizada por ancestrais alemães acabaria se tornando um meio de legitimar reivindicações para outros territórios orientais.

Em 1863 foi nomeado professor da Universidade de Freiburg, e em 1866, no início da Guerra Austro-Prussiana, foi para Berlim, tornando-se um súdito prussiano e foi nomeado editor do Preussische Jahrbücher . Um de seus artigos, no qual exigia a anexação dos reinos de Hanôver e da Saxónia e atacava a casa real saxónica, provocou um afastamento do seu pai, amigo pessoal do rei. Depois de ocupar cargos na Universidade de Kiel e na Universidade de Heidelberg, tornou-se professor na Universidade Friedrich Wilhelm, hoje chamada de Universidade Humboldt, em Berlim em 1874.

Carreira política
Treitschke tornou-se membro do Reichstag em 1871 e até sua morte foi uma das pessoas mais conhecidas de Berlim. Por seu problema de audição, que o deixava quase surdo, era acompanhado por um assessor que transcrevia a discussão para que ele pudesse participar.

Com a morte de Heinrich von Sybel, Treitschke o sucede como editor do Historische Zeitschrift . Superado seu liberalismo inicial, tornou-se o principal panegirista da Casa de Hohenzollern, realizando ataques violentos a opiniões e partidos que pareciam de alguma forma prejudiciais ao crescente poder da Alemanha. Forte defensor do colonialismo alemão, tinha fortes criticas ao Império Britânico, considerado cada vez mais como o adversário potencial mais forte do Império Alemão.

Durante seus últimos anos de vida, Treitschke se juntou aos conservadores moderados. Treitschke rejeitou a preocupação do Iluminismo e do liberalismo com os direitos individuais e a separação dos poderes, em favor de uma concepção autoritária monárquica e militarista do Estado. Ele deplorou a "penetração do liberalismo francês" ( Eindringen des französischen Liberalismus ) dentro da nação alemã.

Treitschke foi uma das poucas celebridades a defender e realizar ataques antissemitas, que se tornaram predominantes a partir de 1879. Foi responsável por popularizar a frase "Die Juden sind unser Unglück!" ("Os judeus são nossa desgraça!"), adotada, décadas depois, como lema pela publicação nazista Der Stürmer. Ainda acusou os judeus alemães de se recusarem a assimilar a cultura e a sociedade alemãs e atacou o fluxo de imigrantes judeus da Polônia russa.

Ao longo de sua vida, endossou o militarismo e o racismo, elogiando a conquista de outras nações e a erradicação de povos considerados inferiores, como seria, para ele, o caso dos povos de origem africana. Por causa de seu status proeminente, suas observações despertaram ampla controvérsia. Entre as elites políticas da Prússia, entretanto, foi visto de forma favorável.

Entre seus alunos notveis encontram-se Heinrich Class, Hans Delbrück, WEB Du Bois, Otto Hintze, Max Lenz, Erich Marcks, Friedrich Meinecke, Karl Peters, Gustav Schnürer, Georg Simmel e Friedrich von Bernhardi .

Bibliografia
 Treitschke, Heinrich von. Alemanha, França, Rússia e Islã (1876; traduzido 1915, reimpressão tradução 2013), ensaios selecionados em Inglês
 Treitschke, Heinrich von, Treitschke, sua vida e obras, 1914; conectados
 Heinrich von Treitschke. História da Alemanha de Treitschke no século XIX: Volume 1 (5ª ed 1894; traduzido em 1915); volume 1 online, volume 2 online ; volume 3 on-line ; volume 4 on-line ; volume 5 on-line ; volume 6 on-line ; volume 7 online
 Heinrich von Treitschke. Alemanha, França, Rússia e Islã (1915); conectados
 Heinrich von Treitschke. Política (edição inglesa 1916); Volume Um ; Volume Dois

Referências

Pour le Mérite (civil)
Professores da Universidade Humboldt de Berlim
Professores da Universidade de Heidelberg
Professores da Universidade de Quiel
Professores da Universidade de Freiburg
Alunos da Universidade de Bonn
Alunos da Universidade de Leipzig
Filósofos da Alemanha
Luteranos da Alemanha
Mortos em 1896
Nascidos em 1834

Heinrich von Treitschke


Curg apele tulburi (titlul original: Las aguas bajan turbias) este un film dramatic argentinian, realizat în 1952 de regizorul Hugo del Carril, după romanul omonim a scriitorului Alfredo Varela, protagoniști fiind actorii Hugo del Carril, Adriana Benetti, Raúl del Valle.

Conținut

Frații Santos și Rufino Peralta lucrează ca niște animale la Parana Stop. Condițiile de lucru sunt extrem de dure și inumane datorită lăcomiei managerilor firmei. S-a ajuns la momentul să izbucnească o rebeliune și muncitorii vor să formeze un sindicat care să-i apere de nedreptate...

Distribuție

 Hugo del Carril – Santos Peralta
 Adriana Benetti – Amelia
 Raúl del Valle – Aguilera
 Pedro Laxalt – Rufino Peralta
 Gloria Ferrandiz – Doña Flora
 Eloy Álvarez – Alí
 Herminia Franco – Flor de Lis
 Luis Otero – un țăran
 Joaquín Petrocino – Barreiro
 Francisco Audenino
 Carlos Escobares
 Mecha López
 Domingo Garibotto - tatăl lui Amelia
 Jacinto Aicardi
 Ricardo Carenzo

Premii și nominalizări
 1952 Premii ale Academia de Artes y Ciencias Cinematográficas de la Argentina:
 cel mai bun film
 cea mai bună regie
 cel mai bun actor într-un rol secundar (Pedro Laxalt)
 1953 Asociación de Cronistas Cinematográficos de la Argentina:
 cel mai bun film
 cel mai bun regizor
 cel mai bun actor într-un rol secundar (Pedro Laxalt)
 Revelación Masculina (Luis Otero)
 Al 13-lea Festival de la Veneția 1952
 Mențiune specială

Vezi și
 Listă de filme străine până în 1989

Legături externe

Filme din 1952
Filme regizate de Hugo del Carril
Filme în limba spaniolă
Filme argentiniene
Filme alb-negru
Filme dramatice

Curg apele tulburi (film din 1952)


Jian Ghomeshi (born June 9, 1967) is a Canadian broadcaster, writer, musician, producer and former CBC personality. From 1990 to 2000, he was a vocalist and drummer in the Thornhill-based folk-pop band Moxy Früvous. In the 2000s, he became a television and radio broadcaster. He hosted, among others, the CBC Newsworld program Play (2002–2005), the CBC Radio One program The National Playlist (2005–2006), and the CBC Radio One program Q, which he co-created and hosted from 2007 to 2014, until he was fired by the CBC.

In 2014 and 2015, Ghomeshi was the subject of allegations of sexual assault and sexual harassment; he was eventually arrested. In late 2015, Ghomeshi pleaded not guilty to the charges and his trial began in early 2016. That March he was acquitted of five of the charges, and in May, the Crown withdrew the last remaining charge after Ghomeshi signed a peace bond and apologized to his accuser. In April 2017, Ghomeshi launched a new online venture, The Ideation Project. In 2018, Ghomeshi's essay "Reflections from a Hashtag" was published in The New York Review of Books, which led to widespread criticism of the magazine.

Early life
Jian Ghomeshi was born in London, England, United Kingdom, to Iranian parents Farhang (Frank), a civil engineer, and Azar (Sara) Ghomeshi. His family came to Canada in 1974 when Jian was aged seven and his sister, Jila Ghomeshi, was aged ten, first living in Toronto before eventually settling in its suburb of Thornhill, Ontario. Ghomeshi described Thornhill as a "safe and quiet suburb where conformity was coveted... The dwellings all looked relatively similar on our street, and most of the houses had big lawns and nice trees". He visited pre-revolutionary Tehran twice as a child, once at age two, the other aged five.

A Muslim, Ghomeshi was born into a secular household that was initially optimistic about the 1979 Iranian Revolution but also celebrated on Christmas and Easter, and has described being raised in a largely Jewish community. With few Iranian expatriates in Canada during his youth, Ghomeshi "was extremely self-conscious of his appearance and his East London accent" and "felt different." He was bullied for his ethnicity by classmates, who called him "Blackie", "Arab", "Paki", and "terrorist".

Ghomeshi attended Thornlea Secondary School, where he was student council president. He has written that, during his teenage years, he ensured that his clothes smelled of cigarette smoke to give him "social credibility" even though he was a non-smoker, dressed "new wave" and listened to music from David Bowie, Talking Heads, and Rush. Ghomeshi had an interest in music as a student and in Grade 9 started a short-lived band with a few of his school friends called Urban Transit. His older sister, Jila, became a professor of linguistics, and their parents had initial reservations about his less-traditional career path—the distinction between busking and begging being lost on his father—but Ghomeshi has said they ultimately supported his choices.

In 1985, Ghomeshi was a committed feminist and budding progressive activist when he matriculated at York University in the theatre program (in his memoir 1982, he describes himself as a "theatre geek").  In 1990, he earned a record number of votes in his election to head of student government, which he renamed the York Federation of Students. As president, Ghomeshi instituted bilingualism and advocated for abortion rights, free tuition, and ending "institutional racism." He also cut off funding to student groups he alleged were engaged in "sexism, racism, homophobia and other exclusionary measures." While criticizing fraternities and sororities for "sexism", he supported the school's female-only Women's Centre and was one of the few men allowed inside it. When then-Prime Minister Brian Mulroney visited campus, Ghomeshi hurled macaroni at him. Progressives have since traced the roots of the "activist student coup" that subsequently took hold of York back to Ghomeshi's radical leadership.

In 1995, after taking time off to play music, Ghomeshi graduated from York with a BA in political science and a double minor in history and women's studies.

Career

Music

In 1983, Ghomeshi and friends Murray Foster, Tracy Jones, Reno Manfredi, and John Ruttle formed a band called Tall New Buildings. The band released two 12" EPs and played various gigs in and outside of Toronto before breaking up around 1988. Ghomeshi, Foster and another bandmate, Mike Ford, then formed a band called The Chia Pets.

In 1989, the trio were joined by Dave Matheson to form the politically satirical folk-pop band Moxy Früvous and together recorded eight albums before going on indefinite hiatus in 2001. Moxy Früvous was originally inspired by street-performing or busking bands, and Ghomeshi and bandmates started out by playing on streets in Toronto. Ghomeshi sang and played drums. He was credited as "Jean" rather than Jian on the band's first album, but reverted to the original spelling of his name for subsequent albums. A year after forming, Moxy Früvous was opening for headline performers like Bob Dylan. The band sold over 50,000 copies of their debut independent EP in 1992 (gold in Canada). Their debut album Bargainville went platinum in Canada in 1994 after selling over 100,000 copies. The band was also nominated for a Juno Award as Band of the Year in 1994. Over the course of eight albums, they sold over 500,000 copies of their albums in Canada and the United States and made an appearance on NBC's Late Night with Conan O'Brien. Ghomeshi released his first solo EP, The First 6 Songs, in July 2001.

A 1996 video tape, revealed in 2014, suggested that Ghomeshi disdained his audiences, stating on camera that people paying to see the band's shows were "losers" and "fucking idiots". David Yuhnke, who was present at the recording, suspected that Ghomeshi was joking, recalling that the room's atmosphere was "sarcasm-laded", but added that he found it "hard to gauge entirely if he [Ghomeshi] was being serious or not".

In 1999, Ghomeshi began a correspondence with a 16-year-old girl, Sally Block, who was a fan of Moxy Früvous. This continued for three years and included in-person meetings where Ghomeshi is alleged to have been "handsy" with her. In 2002, they had a falling out and Block broke into Ghomeshi's email account. Ghomeshi sought to have her banned from "FruCon" – a Moxy Früvous convention – and wanted criminal charges to be pressed against her. She was allowed to attend FruCon, and Ghomeshi dropped the issue after her father confronted him for "carrying on this type of relationship with an underage girl".

Ghomeshi's production company, Jian Ghomeshi Productions Inc., managed musician Martina Sorbara (now of the band Dragonette) and produced music for Dar Williams. He managed electropop artist Lights from 2007 until 2014, during which time she won the Juno Award for Best New Artist and was nominated for several more. Lights initially supported Ghomeshi after he was accused of sexual abuse in 2014, but later dropped him as her manager, saying: "I rushed to defend my manager of 12 years. I am now aware that my comments appear insensitive to those impacted and for that I am deeply sorry".

Radio and television

In 2002, Ghomeshi became host of CBC Newsworld's Play, a show about the arts in Canada and abroad. Play ran for three seasons and won a Gemini Award. He also wrote columns for The Toronto Star and The Globe and Mail. Ghomeshi hosted the radio series 50 Tracks and 50 Tracks: The Canadian Version on CBC Radio One and CBC Radio 2 (now CBC Music). From late 2005 until early 2006, he hosted a program on Radio One called The National Playlist.

From April 16, 2007, to October 26, 2014, Ghomeshi was the host of Q, a program airing twice daily on CBC Radio One, and on over 170 stations in the U.S. through Public Radio International. As the host of Q, he interviewed a range of musicians, artists, actors, and other notable figures, a list that included Woody Allen, Paul McCartney, Salman Rushdie, Barbara Walters, William Shatner, Jay-Z,  Jimmy Wales, and Leonard Cohen. In 2012, Ghomeshi received the Gold Award for best talk show host at the New York Festivals' International Radio Awards. By 2013, with Q had a weekly audience of more than 2.5 million listeners weekly in Canada and 550,000 listeners in the U.S. During his time as host of Q, Ghomeshi many times booked guests who shared his agent and lawyer without disclosing this connection.

Ghomeshi hosted the 2009 Dora Mavor Moore Awards ceremony. He was set to host the November 2014 Scotiabank Giller Prize awards gala but was replaced in October by comedian Rick Mercer. That same month, he was replaced as the host of the CBC competition Canada Reads by Wab Kinew, the previous year's winner.

In December 2014 the CBC announced that it would not be rebroadcasting Ghomeshi's interviews and it would be removing them from the CBC's online archive. Reactions to this decision were swift and varied and, after further deliberations by CBC management, the decision was reversed.

Billy Bob Thornton interview
On April 8, 2009, actor and musician Billy Bob Thornton appeared with his band, The Boxmasters, on Q. In introducing Thornton, Ghomeshi mentioned Thornton's acting career and added, "he's always intended to make music, he just got sidetracked." In responding to Ghomeshi's subsequent interview questions, Thornton acted confused and gave vague, evasive answers. When asked about his musical tastes and influences as a child, Thornton answered with a rambling commentary about his favourite childhood magazine, Famous Monsters of Filmland. Later in the interview, Thornton said that the reason for his uncooperative answers was that Ghomeshi had been "instructed not to discuss" his film career but had done so.

Thornton said that Canadians did not get up and move or throw things at concerts, and referred to them as "mashed potatoes without the gravy". Ghomeshi replied, "Oh, we've got some gravy up here as well." Ghomeshi described the interview as one of the most difficult he has conducted. He compared the international media exposure that followed the interview to being "in the middle of a tsunami". After the show, Canadians responded to Ghomeshi's "professionalism and the manner in which he handled the situation ... [and] the show received more than 100,000 e-mails with almost unanimous praise for the host".

Dismissal from the CBC
In the spring of 2014, Ghomeshi advised his employers at the CBC that the Toronto Star was looking into allegations by an ex-girlfriend that he had engaged in non-consensual rough sex and that he denied this accusation. The crisis management firm Navigator Ltd. was hired to work for both Ghomeshi and the CBC.

In early summer of 2014, reporter Jesse Brown contacted the CBC and warned that Ghomeshi's behaviour may have crossed into his work environment. The corporation investigated and concluded that there were no workplace complaints against Ghomeshi. According to an investigation by CBC Television's The Fifth Estate, "almost all known staffers on ... Q said they were not contacted by CBC management as part of any investigation". Ghomeshi denied the accusations again and the Star declined to go forward with the story at that time.

In October 2014, Brown tweeted that he was working on a story that would be "worse than embarrassing for certain parties". He later said that he was referring to an unrelated story, but Ghomeshi requested a meeting with CBC management on October 23. During that meeting, the CBC viewed what it later described as "graphic evidence that Jian had caused physical injury to a woman". According to Vice, Ghomeshi showed his bosses lewd text messages on a CBC-owned phone and graphic personal sex videos.

On October 24, Ghomeshi announced he was taking an indefinite leave of absence from the CBC to deal with personal matters. Two days later, the CBC terminated his employment, with a spokesperson saying "information came to our attention recently that in CBC's judgment precludes us from continuing our relationship with Jian". Ghomeshi subsequently released a "lengthy Facebook post" saying his dismissal was motivated by fear of an alleged smear campaign by an ex-girlfriend that according to Ghomeshi could release private details about his sex life. Ghomeshi also said he refused an offer by the CBC to "walk away quietly". Chris Boyce, the head of CBC Radio, denied that such an offer was made.

Ghomeshi filed a $55 million lawsuit against the CBC, alleging that the corporation misused "personal and confidential information provided to it in confidence". He also filed "a union grievance alleging wrongful dismissal and defamation", and stated through his lawyer that he "does not engage in non-consensual role play or sex and any suggestion of the contrary is defamatory". Ghomeshi withdrew his lawsuit on November 25, 2014. The terms of settlement stipulated that Ghomeshi pay the CBC $18,000 in legal costs.

Literature

Ghomeshi's literary debut, 1982, is a creative non-fiction title, about that year of his youth. It was released on September 18, 2012. It is a memoir of Ghomeshi's life at the age of 14 (during 1982) growing up as a Persian-Canadian in Thornhill, his attempt to fit in as one of the few non-white kids in his neighbourhood, and his goal of mimicking his idol David Bowie.

1982 received a mixed reception from critics. Canadian poet, novelist and TV writer Zoe Whittall called it a "funny, nostalgic and compelling read, especially for music nerds of a certain age." Stephen Carlick criticized the book, saying that Ghomeshi's attempt to appeal to the varied audience that listened to Q made it "uneven and often tedious" to read, making the reader question who the book was for after the prologue, which Carlick referred to as "1982 for Dummies". Carlick also noted that "Ghomeshi is a nice guy ... inoffensive and genial", but the book, by "trying to appeal to everyone", is spread "too thin".

In October 2014 his publisher, Penguin Random House Canada, announced that it would not publish his second book "in light of recent events" following allegations of sexual abuse.

In September 2018, The New York Review of Books published "Reflections from a Hashtag", a 3,000-word essay by Ghomeshi. The essay drew a "storm of criticism" from major figures in the literary world, an apology from the magazine, and the late-September firing of editor Ian Buruma. On October 25, the magazine's editors acknowledged that the essay generated "considerable criticism from readers" and admitted to "failures in the presentation and editing of his story". The editors wrote that readers should have been informed about the "serious nature and number of allegations against Mr. Ghomeshi" and they added a summary of these allegations to the online version of the essay.

In response to Ghomeshi's essay, Jesse Brown wrote on Canadaland: "The piece is filled with inaccuracies, omissions, evasions, and mischaracterizations about what he [Ghomeshi] did, what he is alleged to have done, and what happened to him as a result — much of which are matters of public record." Brown added that while "The New York Review of Books presented Ghomeshi's essay under the grave cover headline "THE FALL OF MEN", the "fall of Jian Ghomeshi is not indicative of the fall of men, mankind, masculinity, or anything so dire. It was the fall of one man who, by his own admission, was hurting people and abusing his power...".

The Ideation Project

In April 2017, Ghomeshi launched The Ideation Project, a music and podcast series featuring all-original words, music, recordings and production by Ghomeshi commenting on cultural and newsworthy topics. Ghomeshi launched The Ideation Project with a monologue called "Exiles" on the topic of what it means to not have a homeland. Season 1 includes 13 "tracks" on various subjects. The podcast was discontinued after one season.

Roqe
In mid-April 2020, Ghomeshi and a partner started the podcast Roqe, aimed at the global Iranian diaspora. The podcast focuses on Iranian cultural topics, and guests have included Hamed Esmaeilion, kickboxer Farinaz Lari, and Bollywood actress Mandana Karimi. Special episodes included a tribute to Mohammad-Reza Shajarian, an examination of Iranian lawyer and human rights activist Nasrin Sotoudeh, and a look at the 2019–2020 Iranian protests.  "Roqe" is a Farsi word that means "candid, or straightforward in conversation."

Criminal charges and trial

On November 26, 2014, following his termination by the CBC, Ghomeshi turned himself in to the Toronto Police Service and was charged with four counts of sexual assault and one count of overcoming resistance by choking, after an investigation that began on October 31, 2014. The charges concerned three separate women. He appeared in court on the same day and was released on $100,000 bail on the conditions that he surrender his passport, stay within Ontario and live with his mother.

Ghomeshi appeared in court again on January 8, 2015, and was charged with three additional counts of sexual assault related to three more women. In a court appearance on February 26, 2015, a judicial pretrial was set for March 27, 2015, and was later put over to April 28, 2015. His lawyer, Marie Henein, stated that he would plead not guilty to all charges. On October 1, 2015, Ghomeshi pleaded not guilty to one count of choking and four counts of sexual assault.

Ghomeshi's trial began on February 1, 2016, and lasted eight days. On March 24, 2016, the judge acquitted Ghomeshi of all charges on the basis that there was insufficient evidence to establish proof beyond a reasonable doubt. The inconsistency and "outright deception" of the witnesses' testimony had irreparably weakened the prosecution's case. Henein was able to access thousands of messages between Ghomeshi's accusers and presented them during the trial. Judge William Horkins rebuked the complainants for providing "deceptive and manipulative" evidence.

A second trial for one additional charge was scheduled for June 2016. On May 11, 2016, however, the Crown withdrew the last remaining charge, re: the alleged sexual assault against Kathryn Borel, a producer of Q, after Ghomeshi signed a peace bond which did not include an admission of guilt. (The publication ban as to the name of the victim, Borel, was lifted that same day.) According to Borel, Henein approached Borel's representation to ask for an alternative to a trial, and after several exchanges Ghomeshi agreed to apologize to Borel and did so formally. "A peace bond is an order from a court that typically involves keeping good behaviour and a prohibition on contacting the complainant," lawyers told the CBC. "The signing of a peace bond is not an admission of having committed a crime."

In 2022, actress Sarah Polley accused Ghomeshi of sexually assaulting her on a date in 1995, when she was 16 and he was 28. The two had remained professionally congenial after the alleged assault and she had appeared numerous times on Q. Polley made the accusation in her autobiographical essay collection Run Towards the Danger, in which she wrote that she had wanted to come forward about her experiences in 2014 but was dissuaded by family and friends from speaking out.

Awards
 Favourite New Group (Moxy Früvous), CASBY Awards (1993)
 Best Media Personality, NOW Magazine (2009)
 Gold Award for Best Talk Show Interview, New York Festivals International Radio Awards (2010)
 Gold Award for Best Talk Show Host, New York Festivals International Radio Awards (2012)

References

Further reading
 Donovan, Kevin. Secret Life: The Jian Ghomeshi Investigation. 2016.

External links
Ghomeshi's The Ideation Project website

1967 births
20th-century Canadian male musicians
20th-century British musicians
21st-century Canadian male musicians
Canadian buskers
Canadian folk rock musicians
Canadian musicians of Iranian descent
Canadian Muslims
Canadian people of Iranian descent
Canadian pop musicians
Canadian male songwriters
Canadian talk radio hosts
CBC Radio hosts
CBC Television people
English emigrants to Canada
English people of Iranian descent
Living people
Moxy Früvous members
Musicians from London
Musicians from Toronto
People acquitted of sex crimes
People from Thornhill, Ontario
Writers from Toronto
York University alumni
Canadian podcasters
21st-century Canadian memoirists

Jian Ghomeshi