Pliyosen, yaklaşık 5.3 milyon yıl öncesinden 2.5 milyon yıl öncesine dek süren üçüncü jeolojik çağın (Tersiyer) son dönemi.

Miyosende başlayan küresel soğuma eğilimi Pliyosen boyunca devam eder; kutup buzulları büyür, dönemin sonlarına doğru buzul çağına girilir. Deniz seviyesini düşmesiyle, Güney ve Kuzey Amerika arasında kara köprüsü kurulur. Akdeniz kuruyup yerini düzlük otlak alanlara bırakır. Subtropikal bölgeler ekvatora doğru çekilir. Antarktika Pliyosende henüz tamamen donmamıştı. Pliyosen boyunca Nothofagus, Antarktika'da yaygın olarak bulunur.

Memeliler
Pliyosen faunası Miyosenden çok farklı değildi. Günümüz memelilerinin tüm takım ve aileleri ortaya çıkarken; pek çok soyu tükenmiş cins de bu dönemde yaşar. Boynuzlular yaygınlaşıp, baskın memeli grubu olur. At, gergedan, fil, tapir ve develerin sayısı azalırken; kemirgenler, özellikle yer sincapları ve kunduzlar sayıca artar. Tek toynaklı at ilk kez ortaya çıkar. Pliyosenin tipik memelileri arasında; fil benzeri Deinotherium, dev yer tembel hayvanı Megatherium ve Litopternlerden uzun boyunlu, uzun bacaklı Macrauchenia sayılabilir. Kılıç dişli kaplanlar, köpekler, gelincikler dönemin etçilleriydi.

Miyosende ortaya çıkıp, Erken Pleistosene kadar yaşayan Deinotheriumlar, fillerin uzaktan akrabasıydı. Aşağı doğru eğilen dişleri karakteristiktir. Deinotheriumlar günümüz fillerinin boyutlarına kadar ulaşmıştı.Amerika ve Avrasya arasında hayvan göçleri devam ediyordu. Geç Pliyosende, Panama köprüsünün kurulmasıyla, Güney Amerika'nın dünyanın geri kalanından soyutlanmış yaşamı sona erer. Armadillo, yer tembel hayvanı, oposum ve Phoruscorid kuşlar güneyden kuzeye göçerler. Kedi, köpek, ayı, at, mastodon ve başka hayvanlar da kuzeyden güneye göçer. Bu, özellikle güneyin keseli yırtıcıları için, bir felaket olur. Pek çok güney Amerika memelisi kuzeyden gelenlerle rekabet edemeyerek ortadan kalkar. Bugün Güney Amerika'nın memeli cinslerinin yarısı kuzeyden gelmiştir.

Bu dönemin en önemli olaylarından biri, yüksek primatların -ilkin insanlar da dahil- ortaya çıkmasıdır. Afrika'da savanların yaygınlaşması bazı maymunların ağaçlardan düzlüklere inmesine ve açık alanlara yayılmasına yol açar. İnsansılar (hominidler), Kuzey-Doğu Afrika'nın Rift vadilerinde Erken Pliyosende ortaya çıkar. Boynuzlularla birlikte yayılmaya başlayan Australopithecine insansılar, Etiyopya ve Tanzanya'ya, oradan da Afrika'nın büyük bölümüne yayılır.

Türkiye'de Pliyosen'den günümüze kadar gelişen olaylar

Devam etmekte olan daralma ve kalınlaşma, Türkiye-İran platosunda Pliyo-Kuvaterner'de Tibet tipi yaygın bir volkanizmanın gelişmesine neden olmuştur. Aynı sürede Arap platformu üzerinde bir ön ülke kıvrım şarıyaj halinde, kenar kıvrımları gelişmiştir. Bunların oluşumu Bitlis-Zagros kenet kuşağı boyunca gelişen Miyosen çarpışmalarıyla ilişkilidir. Çarpışma Arap platformu üzerinde iki impaktojenin ortaya çıkmasına neden olmuştur. Bunlar Akçakale grabeni ve Karacalıdağ kalkan tip volkanıdır. Ege'de tansiyonal rejim gelişmesine devam etmiş, Orta Anadolu'da yanal atımın etken olduğu bir ova rejimi yerleşmiştir.

Kaynakça

Pliyosen


Dracul cu scripca este un film românesc din 1969 regizat de Ion Bostan.

Prezentare

Note

Legături externe

Vezi și
 1969 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 1969

Dracul cu scripca


21 هو فيلم دراما وسرقة من إخراج روبرت لوكتيك وبطولة جيم ستارجس، كيفين سبيسي، كايت بوسورث ولورنس فيشبورن. الفيلم مستوحى من القصة الحقيقية لفريق بلاك جاك معهد ماساتشوستس للتكنولوجيا حسب ما جاء في Bringing Down the House، الكتاب الأفضل مبيعا للكاتب بن مزريتش. على الرغم من ردود الفعل المختلفة من النقاد والجدل الذي دار حول اختيار طاقم التمثيل، لاقى الفيلم نجاحا تجاريا كبيرا، حيث تصدر شباك التذاكر في أول الأسبوعين من صدوره.

القصة
خريج قسم الرياضيات بمعهد ماساتشوستس للتكنولوجيا، يتم قبول بن كامبل في كلية الطب بجامعة هارفارد ولكنه لا يستطيع تحمل تكلفة ال300،000 دولار. وعلى الرغم من حصوله على نتيجة MCAT 44 ومعدل تراكمي 4.0، إلا أن بن يواجه منافسة شديدة من أجل منحة روبنسون الدراسية المرموقة التي من شأنها أن توفر «ركوبة مجانية» خلال المدرسة الطبية. حيث قيل له أنه في حاجة إلى طريقة «مذهلة» لهارفارد بطريقة ما ليبرز من بين المتقدمين الآخرين المؤهلين للغاية.

وذات يوم في صف الرياضيات، يتحدى الأستاذ ميكي روزا كامبل بمشكلة مونتي هول، والتي يحلها كامبل بنجاح باستخدام تغيير المتغير والرياضيات البسيطة. ورائيا الموهبة، يدعو روزا كامبل للانضمام إلى فريقه للبلاك جاك، والذي يتألف من زملائه الطلاب تشوي، وفيشر، وجيل وكيانا. هذا النظام يتضمن عدّ البطاقات، وينقسم الفريق، برعاية من روزا، إلى مجموعتين. يلعب «المحددون» الحد الأدنى للرهان ويستمرون بملاحظة العدد. ثم يرسلون إشارات سرية «للاعبين الكبار»، الذين يضعون رهانات كبيرة كلما كان العدد على طاولة ما مواتيًا. كان كامبل غير متأكد في البداية، ولكنه يقرر الانضمام للفريق، قائلا لروزا إنه يقوم بذلك فقط حتى يتمكن أن يدفع المدرسة الطبية.

يأخذ روزا الفريق إلى لاس فيغاس خلال كثير من عطلات نهاية الأسبوع؛ ويأتي كامبل للتمتع بحياته الراقية هناك. يثير ادائه «كلاعب كبير» اعجاب روزا، ولكن فيشر يصبح غيورا من نجاح كامبل في البلاك جاك. يركل روزا فيشر مخمورا خارج الفريق بعد أن سب كامبل وتسبب في مشاجرة تتطلب من الفريق أن يقوم على وجه السرعة «بسحب أرباحهم» (باستخدام الراقصات من مكان اجتماعهم المعتاد بنادي التعري) قبل أن يبدل الكازينو الفيش. يطور أيضا بن وجيل جذبا متبادلا، والذي يبلغ ذروته يالزوج حاصلين على لقاء جنسي في جناح جيل. وفي الوقت نفسه، يراقب رئيس الأمن كول ويليامز فريق البلاك جاك، ولا سيما كامبل.

ويخرق كامبل، منشغلا بالبلاك جاك، جزئه من مشروع لمسابقة 2.09 للهندسة، مقصيا نفسه من أصدقاء ما قبل البلاك جاك. خلال الرحلة التالية لفيغاس، يواصل كامبل منشغلا بالانفعال باللعب حتى بعد أن يُشار له بالابتعاد، خاسرا 200,000 دولار. فيترك روزا غاضبا الفريق ويطالب كامبل بالسداد له عن الخسارة. فيوافق كامبل وزملائه الثلاثة المتبقين على الذهاب إلى العمل لأنفسهم. غير أن في محاولتهم الأولى، يعتقل ويليامز كامبل (متلقيا بلاغا من مجهول من روزا)، ويهاجمه جسديا، ثم يسمح له بالذهاب بعد اعطائه تهديدا بالقتل.

ولدى عودته إلى بوسطن، يعلم كامبل أنه قد مُنِح غير مكتمل لأحد فصوله، وبالتالي لن يتخرج، والأسوأ من ذلك، أن مكاسبه قد تمت سرقتها من غرفته في السكن. فيشتبه في أن روزا هو من وراء كل شيء ولكنه لا يملك أي دليل. يوفق كامبل أموره مع أصدقائه وجيل، ويتوجه لروزا بعرض: سيضرب هو وفريق فيغاس لمحاولة واحدة أخرى قبل أن تثبت الكازينوهات الماضية برنامجا حيويا من شأنه أن يحدد بسرعة عدادو الكروت، طالما أن روزا - هو نفسه كان مرة «لاعبا كبيرا» شديد النجاح - يلعب أيضا.

متنكرا، يعود الفريق إلى كوكب هوليوود، ويفوز ب640،000 دولار قبل اللوذ بالفرار مع فيشاتهم من وليامز ورجاله. ينقسم كامبل وروزا، مع أخذ روزا لكيس الفيشات. يهرب روزا بنية سرقة المكاسب، ولكنه حقيبته مليئة بعملات الشوكولاته وبسيارته الليمو مَقودة من قبل مدير الكازينو.

ثم يعلم الجمهور أن ويليامز كان قد توصل إلى اتفاق مع كامبل بعد ضربه؛ فويليامز يريد روزا، الذي كلف ويليامز قبل ذلك بسنوات وظيفة كازينو بالفوز برقم من سبع خانات في عطلة نهاية أسبوع واحدة من خلال عدّ البطاقات. وأصبح عمل ويليامز منذ ذلك الحين في انخفاض، حيث اختار الكازينو واحدا تلو الآخر البرامج الحيوية أكثر من نهجه الأكثر شخصية. سيترك وليامز كامبل يأتي للإيجاس لليلة واحدة أخيرة ليجني الكثير من المال في مقابل اعطائه روزا. فينضم لكامبل أصدقاء ما قبل البلاك جاك للفريق لمساعدة صديقهم. بعد الإمساك بروزا، يواجه وليامز كامبل ويخونه من خلال المطالبة بكيس الفيشات تحت تهديد السلاح من أجل «التقاعد». عالما بأن بن يخطط للذهاب إلى المدرسة الطبية كي يكون طبيبا، يؤكد للشاب أن كل شيء سيعمل لصالحه في النهاية. فيعطي بن المال لويليامز ويذهب. بعدها بلحظات، روزا مربوط إلى كرسي حيث يحيية ويليامز، ويبلغ الأستاذ بأنه سوف يسلمه إلى مصلحة الضرائب لتهربه من سداد الضرائب على مكاسبه. يعود بن وجيل إلى كازينو ليجتمعوا مرة أخرى مع أصدقائهم.

ينتهي الفيلم بكامبل وهو يعيد سرد الحكاية برمتها إلى مسؤول «مذهول» في هارفارد.

طاقم التمثيل
 جيم ستارجس في دور بن كامبل
 كيفين سبيسي في دور أستاذ ميكي روزا
 كايت بوسورث في دور جيل تايلور
 لورنس فيشبورن في دور كول ويليامز
 جوش جاد في دور مايلز كونولي
 ارون يو في دور تشوي
 ليزا لابيرا في دور كيانا
 جاكوب بيتس في دور جيمي فيشر
 جاك ماكجي في دور تيري
 سام جولزاري في دور كام عزازى
 هيلين كاري في دور إلين كامبل
 جاك غيلبين في دور بوب فيليبس
 سبنسر غاريت في دور ستمبل
 جيف ما (بدور جيفري ما) بدور موظف في ملهى بلانيت هوليوود جيف (الشخص الذي بنيت عليه أحداث قصة الفيلم)

التصوير
بدأ تصوير الفيلم في مارس 2007. تم تصوير مشاهد لاس فيغاس الرئيسية في منتجع وكازينو بلانيت هوليوود في لاس فيغاس. كما جرى التصوير في كلية الطب بجامعة هارفارد،  والحي الصيني، الجمهورية الشعبية في كامبريدج، ومركز العلوم المسيحية في بوسطن، ماساشوستس. وبما أن معهد ماساتشوستس للتكنولوجيا لم يسمح بالتصوير داخل الحرم الجامعي، لذا فقد تم تصوير مدرسة معهد ماساتشوستس للتكنولوجيا ودواخل غرف النوم، وصالة الألعاب الرياضية، وصالة استقبال الخريجين في جامعة بوسطن.

الإستقبال

الاستقبال النقدي
تلقى 21 نقدا سلبية في معظمها من النقاد. واعتبارا من 9 سبتمبر 2008، أبلغ مجمع النُقَد الطماطم الفاسدة أن 35 ٪ من النقاد أعطى الفيلم آراء ايجابية، على أساس 145 نقدا. كما أفادت ميتاكريتيك أن الفيلم حظى على متوسط نقاط 48 من أصل 100، على أساس 28 نقد.

الأداء في شباك التذاكر
في افتتاحه في مطلع الأسبوع، حقق الفيلم $ 24,105,943 في 2,648 دار سينما في الولايات المتحدة وكندا، بمتوسط 9,103 $ لكل مكان وبترتيب رقم 1 في شباك التذاكر. كان الفيلم # 1 أيضا في أسبوعه الثاني من إصداره، حيث خسر 36 ٪ فقط من الجمهور، محققا $ 15,337,418، وتوسع ل2،653 دار سينما، وبمتوسط 5,781 $ لكل مكان. ثم انخفض الفيلم إلى # 3 في أسبوعه الثالث، ولم يخسر سوى 32 ٪ من الجمهور، محققا $ 10,470,173، وتوسع ل2،736 دار سينما، وبمتوسط 3,827 $ لكل مكان. وهبط إلى # 6 في أسبوعه الرابع، وخسر 47 ٪ من الجمهور، محققا $ 5,520,362 وتوسع ل2،903 مسرح وبمتوسط 1,902 $ لكل مكان.

بحلول نهاية سباق عرضه، حقق الفيلم ما مجموعه 157,802,470 دولار في جميع أنحاء العالم -- $ 81,159,365 في الولايات المتحدة وكندا، و76،643,105 في الأقاليم الأخرى، وذلك من ميزانية تقدر ب 35 مليون دولار فقط.

وقد أصدر 21 على دي في دي وبلو راي في الإقليم 1 يوم 22 يوليو، 2008.

الجدل حول طاقم التمثيل
ثار خلاف حول القرار بجعل الغالبية العظمى من الشخصيات بيضاء، على الرغم من أن اللاعبين الرئيسيين في إسقاط البيت، التي يقوم أساس فيلم 21 عليها، كانوا آسيويون بشكل عام. إلا أن المديرين التنفيذيين للاستوديوهات صمموا أن «يكون معظم ممثلي الفيلم بيض، وربما مع أنثى آسيوية.»

كتب نيك روجرز من الشركة: "الطلاب في الحياة الواقعية كانوا معظمهم من الأميركيين الآسيويين، ولكن 21 يبيِّض طاقم تمثيله ويكتِّل بشكل مخيب للآمال الممثلون الرئيسيون الآسيويون الوحيدون (ارون يو وليزا لابيرا) في مسميات واحدة كمختلس الفريق ولاعب قمار "فاشل".

المؤيدون لقرار إعطاء دور بن كامبل إلى جيم ستارجس يدّعون أن المنتجين ببساطة قد سعوا لأفضل ممثل للمهمة، بغض النظر عن العرق. وفي النهاية، عنى ذلك المرور فوق الكثير من المواهب الآسيوية-أمريكية لصالح مولود لندن جيم ستارجس، الذي احتاج إلى مدرب لهجة كي يتكلم بلكنة اميركية.

جيف ما الذي كان الإلهام الواقعي في الحياة لشخصية بن كامبل، وخدم كمستشار في الفيلم، كان قد تم اتهامه بأنه "خائن للعرق" على عدة مدونات لعدم اصراره على أن تكون شخصيته أميركية آسيوية. ردا على ذلك، وقال ما، «لست متأكدا من أنهم يدركون مدى ضعف السيطرة الذي كان لدي في عملية صنع الفيلم، فأنا لم أقم باختيار أدوار الممثلين به.»  وقال ما أن الخلاف كان «مبالغا فيه» وعلى أن الجانب المهم هو أن ممثلا موهوبا سيقوم بتصويره.

رد فعل الكازينوهات
في ماقبل الإنتاج، توقع المنتجين وكتاب الكتاب الأصلي أن كازينوهات فيغاس لن تكون مفيدة، حيث أن فيلما يقدم للمشاهدين أساسيات عد البطاقات قد يؤثر سلبا على نتائجهم النهائية. ووصفت إضافة مميزة مع الدي في دي تماما وبدقة نظام «هاي-لو» المعمول به لدى فريق بلاك جاك معهد ماساتشوستس للتكنولوجيا وفريق روزا في الفيلم.

في الحقيقة، فوجئ الكتاب عندما قيل لهم من قبل المنتجين أن ام جي ام ستوديوز ستمول الفيلم، على الرغم من كل كازينوهات «ام جي ام» (بما في ذلك واحدة استخدمها فريق بلاك جاك معهد ماساتشوستس للتكنولوجيا الحقيقي) مملوكة من قبل إم جى ام ميراج ولم تعد متصلة بام جي ام ستوديوز. ففي الواقع، كما تكشف إضافة دي في دي مميزة آخرى، فالكازينوهات (بما في ذلك ميراج) رؤوا الفيلم كجالب للانتباه؛ لأن الناس الذين شاهدوا الفيلم من شأنهم أن يتشجعوا على الذهاب إلى فيغاس واللعب، محاولين عدّ البطاقات، بينما حجب الفيلم في الواقع تفاصيل حرجة (مثل التحويل من «العد المبدأي» إلى «عد حقيقي»)، وعلى أية حال، فعلى الرغم من أن نظام العد بسيط، إلا أنه النجاح في كسب المال بعدّ البطاقات أكثر صعوبة من مايصوره الفيلم.

الموسيقى التصويرية

 The Rolling Stones —" You Can't Always Get What You Want " (Remixed by Soulwax) (6:07)
 MGMT —" Time to Pretend " (Super Clean Version) (4:20)
 LCD Soundsystem —" Big Ideas (LCD Soundsystem song)|Big Ideas " (5:41)
 David Sardy|D. Sardy featuring Liela Moss—"Giant" (3:42)
 Amon Tobin —"Always" (3:38)
 Peter Bjorn and John —" Young Folks " (4:37)
 Shook One —"Soul Position" (4:16)
 Get Shakes—"Sister Self Doubt" (4:22)
 The Aliens (Scottish band)|The Aliens —"I Am The Unknown" (5:27)
 Rihanna —" Shut Up and Drive (Rihanna song)|Shut Up And Drive " (3:34)
 Knivez Out—"Alright" (3:31)
 Domino (band)|Domino —"Tropical Moonlight" (3:28)
 Unkle —"Hold My Hand" (4:58)
 Mark Ronson featuring Kasabian —" L.S.F.|L.S.F. (Lost Souls Forever) " (3:32)
 Broadcast (band)|Broadcast —" Tender Buttons (song)|Tender Buttons " (2:51)

مراجع

وصلات خارجية

أفلام باللغة الإنجليزية في عقد 2000
أفلام أمريكية
أفلام إنتاج 2008
أفلام إنتاج كولومبيا بيكتشرز
أفلام باللغة الإنجليزية
أفلام تقع أحداثها في بوسطن
أفلام تقع أحداثها في جامعات وكليات
أفلام تقع أحداثها في جامعة هارفارد
أفلام تقع أحداثها في وادي لاس فيغاس
أفلام جريمة درامية 2008
أفلام جريمة ودراما أمريكية
أفلام جريمة ودراما إنتاج عقد 2000
أفلام درامية 2008
أفلام عن الرياضيات
أفلام مبنية على أحداث حقيقية
أفلام مبنية على كتب
أفلام مبنية على كتب غير روائية
أفلام مصورة رقميا
أفلام مصورة في بوسطن
أفلام مصورة في لاس فيغاس
أفلام من إنتاج ميخائيل دي لوكا
تصوير ثقافي عن رياضياتيين
أفلام أمريكية في عقد 2000
أفلام تقع أحداثها في كازينوهات

21 (فيلم)


Campaign Cloud es una plataforma personalizable, construida con computación en la nube, que reúne aplicaciones para desarrollar campañas en línea.

La plataforma aúna los programas y aplicaciones de ElectionMall Technologies con la tecnología de Microsoft. El anuncio de su lanzamiento fue hecho en 2010 en el Foro de Democracia Personal por Ravi Singh, Director Ejecutivo de ElectionMall Technologies y Stan Freck, Director en Microsoft de los servicios de Computación en la nube para el sector Público.

Descripción

La aplicación se divide en dos grandes componentes:

 Campaign Platform. Un conjunto de servicios web seguros y flexibles que pueden ser consumidos para desarrollar aplicaciones que se integren con la plataforma.
 Campaign Cloud. Aplicación Web con interfaz gráfica igual a la de un sistema operativo. Desde esta aplicación, se accede a diversas herramientas de ElectionMall.Com que se han integrado a través del Campaign Platform, así como a herramientas de terceros.

Características

 Soporte de múltiples campañas por usuario.
 Soporte ilimitado de usuarios por campaña.
 Configuración de aplicaciones e iconos de escritorio por campaña y por usuario.
 Single Sign On (SSO) para todas las aplicaciones de ElectionMall.Com integradas a la plataforma.
 Opciones de personalización del escritorio de acuerdo a datos iniciales proporcionados por el usuario.
 Te da 4 gb de almacenamiento
 Es de pago

Aplicaciones

Campaign Cloud cuenta con las siguientes aplicaciones: Web Tools, GOTV Manager, Take Action Web Page, Donation Pages, eYardSigns, My eLeader, Online Campaign Store, Donation Pages Affiliate Donor, ElectionEmail, EuropaEmail, MiEmail, Form Generator, Sticky Notes, Timeline, Zone Clock, Countdown.

Referencias

Enlaces externos
 Campaign Cloud - Página oficial

Computación en nube
Microsoft Office

Campaign Cloud


Ahmed Cemâl Paşa, (D. 6 Mayıs 1872, Midilli - Ö. 21 Temmuz 1922, Tiflis), Türk siyaset adamı ve asker, İkinci Meşrutiyet döneminde İttihat ve Terakkî Cemiyeti'nin üç liderinden biridir. Özellikle Üç Paşalar İktidarı olarak da bilinen, 1913-1918 yılları arasında Osmanlı İmparatorluğu'nun iç ve dış siyasetinin belirlenmesinde etkin rol oynamıştır. 11 Mart 1914 ve 14 Ekim 1918 tarihleri arasında bahriye nâzırlığı, 7 Aralık 1913 ve 21 Mart 1914 tarihleri arasında ise nâfia nazırlığı görevini üstlenmiştir. I. Dünya Savaşı'nda Suriye-Filistin Cephesi'nin komutanı olarak görev yaptı.

Gençliği ve eğitimi
Askerî eczacı Mehmed Nesib Efendi'nin ve Binnaz Hanım'ın oğludur. 1890'da Kuleli Askeri İdadisi'nden, 1893'te Harbiye Mektebi'nden mezun oldu. 28 Ocak 1895'te kurmay yüzbaşı olarak orduya katıldı.

Önce genelkurmay 1. şubesinde görev aldı. 1896'da 2. Ordu'ya bağlı Kırklareli istihkâm inşaat şubesine atandı. Ertesi yıl kolağası (önyüzbaşı) oldu.

1898'de Selanik'teki 3. Ordu'ya redif fırkası (tümeni) kurmay başkanı olarak atandı. Selanik'te iken o sırada gizli bir örgüt durumundaki İttihat ve Terakkî Cemiyeti'ne girerek cemiyetin askeri kanadının örgütlenmesiyle görevlendirildi. 1899'da Selanik'te Seniha Hanım'la evlendi.

1905'te binbaşı oldu. Ertesi yıl Rumeli Demiryolları müfettişliğine getirildi. Bu görevi sırasında İttihat ve Terakkî Cemiyeti'nin Rumeli'de örgütlenmesinde etkin rol oynadı; cemiyetin bölük adı verilen yerel birimlerini oluşturdu. 1907'de 3. Ordu kurmay heyetine atandı. Burada Binbaşı Ali Fethi Bey ve Kolağası Mustafa Kemal ile birlikte çalıştı.

İkinci Meşrutiyet
İkinci Meşrutiyet'in ilanının (1908) ardından Selanik'teki İttihat ve Terakkî Cemiyeti genel merkezi tarafından İstanbul'a gönderilen on kişilik temsil heyetinde yer aldı. Ardından cemiyetin genel merkez üyeliğine seçildi. Aynı yıl kaymakamlığa (yarbay) yükseltilerek Anadolu'ya gönderilen Heyet-i İslâhiye üyeliğine getirildi.

31 Mart Olayı'nın (13 Nisan 1909) çıkması üzerine İstanbul'a dönerek Yeşilköy'de ayaklanmayı bastırmakla görevlendirilen Hareket Ordusu'na katıldı. Ayaklanmanın bastırılmasının ardından Üsküdar muhafızlığına atandı (Mayıs 1909).

31 Mart Olayından kısa bir süre sonra Çukurova'da patlak veren Ermeni ayaklanmasını denetim altına almak üzere Adana valiliğine getirildi (8 Ağustos 1909). 1910 sonlarında hastalandığı için İstanbul'a döndü.

Ağustos 1911'de Arap aşiretlerinin çıkardığı ayaklanmaları bastırmak üzere Bağdat valiliğine atandı. İttihatçıların desteğindeki Mehmed Said Paşa hükûmetinin istifa etmesi üzerine, Temmuz 1912'de bu görevinden ayrılarak İstanbul'a döndü.

Bir süre sonra Konya Redif Fırkası komutanı oldu. Ekim 1912'de miralaylığa (Albay) yükseldi. Kasım 1912'de tümeniyle Balkan Savaşı'na katıldı. Pınarhisar-Vize'de Bulgarlar'a karşı ağır bir yenilgiye uğrayınca fırkası ile birlikte Çatalca'ya çekildi. Aralık 1912'de İstanbul menzil müfettişi ve ordu idare reisi oldu.

Bâb-ı Âli Baskını

Bâb-ı Âli Baskını (23 Ocak 1913) olarak bilinen hükûmet darbesinin ardından İttihatçılar başa geçince İstanbul muhafızlığına getirildi. Bu görevi sırasında İttihat ve Terakkî Cemiyeti'ne karşı gelişen muhalefeti bastırarak partinin yönetimine destek sağlamaya çalıştı. Aynı yıl Bulgarlarla yapılan barış görüşmelerine askeri üye olarak katıldı.

İstanbul muhafızlığının kaldırılması üzerine 1. Kolordu komutan vekili oldu. Aralık 1913'te mirlivalığa (Tuğgeneral) yükseldi.

26 Şubat 1914'te nafia (bayındırlık), 11 Mart 1914'te bahriye nazırlığına atandı. Bahriye Nezareti'nde ve donanmada yeni düzenlemeler yaptı.

Öteden beri Fransız yanlısı olarak bilinen Cemâl Paşa, I. Dünya Savaşı öncesinde Fransa'nın desteğini kazanmak amacıyla Fransa'ya gitti. Ama siyasal ittifak sağlayamadı ve bunun üzerine Alman yanlısı Enver Paşa ve Talat Paşa ile birlikte 2 Ağustos 1914'te yapılan Osmanlı - Alman İttifakı'nı isteksizce destekledi.

I. Dünya Savaşı

Osmanlı Devleti'nin I. Dünya Savaşı'na girmesi üzerine bahriye nazırlığının yanı sıra 2. Ordu komutanı olarak görevlendirildi. Kısa bir süre sonra da Filistin'deki 4. Ordu komutanlığına atandı (Kasım 1914).1915'te Ferikliğe (Korgeneral) yükseldi. Mısır'ı İngilizler'den almak amacıyla düzenlenen Kanal Seferi olarak bilinen çarpışmalarda komuta ettiği Osmanlı güçleri ağır kayıplar verince geri çekilmek zorunda kaldı.

1916'da Enver Paşayı devirmek için darbe planladığı ama sonra korkarak bundan vazgeçtiği söylenir (Falih Rıfkı Atay'ın anılarında geçer).

Bunu Filistin Cephesi'ndeki başka yenilgiler izledi. Gittikçe kötüleşen durumu düzeltmek amacıyla Temmuz 1917'de Yıldırım Orduları Grubu kurularak 4. Ordu kaldırıldı. Cemâl Paşa da göstermelik bir görev olan Suriye ve Batı Arabistan orduları genel komutanlığına (Suriye, Filistin, Hicaz, Yemen ve Asir bölgesi komutanlığı) atandı ve ferik-î evvel (Orgeneral) rütbesine yükseltildi. 1918'de bölgenin denetimi Yıldırım Orduları Grubu'na verilince bu görevden de alındı.

Cemâl Paşa Suriye'de bulunduğu sırada Halide Edib Adıvar'la birlikte çeşitli toplumsal hizmetlerin ve bayındırlık etkinliklerinin yaygınlaştırılması için çalıştı; yörenin arkeolojik özellikleriyle yakından ilgilendi. Bu arada Arap ileri gelenleri arasında ortaya çıkan siyasi hoşnutsuzluğa ve düşmanca yönelimlere sert önlemlerle tepki gösterdi. Bölgede Kasap Cemâl, El Cezzar ve Seffah Cemâl lakabı takılan paşa, levanten bölgesindeki Arap milliyetçilerini öldürtmüştür. Beyrut ve Şam'da öldürdükleri milliyetçilerin adlarının verildiği iki ana meydan bulunmaktadır.

Savaş sonrası
Osmanlı Devleti'nin I. Dünya Savaşı'ndan yenik çıkması üzerine 1-2 Kasım 1918 gecesi Enver Paşa ve Talat Paşa ile birlikte bir Alman denizaltısıyla Odessa'ya, oradan da Berlin'e gitti. Tam bu sırada İstanbul'daki sıkıyönetim mahkemesince (Âliye Divan-ı Harb-i Örfi), Osmanlı'da yaşayan Arap unsurlarının isyanına sebep olmak suçundan 13 Ocak 1919 tarihinde gıyabında verilen kararla ordudan atılmasına, 5 Temmuz 1919'daki hükümle idamına karar verildi.

Ardından İngilizlere karşı mücadele eden Afgan ordusunun modernleştirilmesi için Afganistan'a gitti. Bolşevikler'in siyaset değişikliği sonucu Tiflis'e geçti. Burada bir süre Enver Paşa ile bir grup ittihatçının Rusya ve tüm Asya'daki Türkleri antiemperyalist ve turancı amaçlar etrafında birleştirmeye yönelik etkinliklerine katıldı. Anadolu'daki Türk Kurtuluş Savaşı'nın önderleriyle ilişki kurdu.

Ölümü
Türkiye'ye dönme hazırlıkları içindeyken, Ankara Hükûmeti'nin Tiflis Mümessili (Büyükelçisi) Ahmet Muhtar Bey'le mümessillikte akşam yemeği yediği 21 Temmuz 1922 tarihinde Tiflis'te bulunduğu sırada öldürüldü. Cenazesi Doğu Cephesi Komutanı Kâzım Karabekir tarafından Erzurum'a getirilerek Karskapı Şehitliği'ne defnedildi. Sonraları Atatürk Üniversitesi öğretim üyeleri, mezarı başında yapılan anmada Cemâl Paşa'nın mezarındaki yazıtın Fosfor Mustafa Paşa'ya ait olduğunu ve bu yanlışlığın giderilmesi adına çalışma yapılacağını belirtti.

Bu suikastın, Stalin'in emriyle, o sırada Gürcistan Çeka'sının başında olan Lavrenti Beriya tarafından tertiplendiğine dair iddialar vardır. Cemâl Paşa'yı Ermenilerin mi, yoksa Rus Gizli Servisi'nin mi öldürdüğü meselesi bugün hâlâ tartışılmaktadır.

Rıza Nur, Cemal Paşa'nin ölümünü anlatıyor:"Ermeniler meramlarını söktüremeyince terör yaparlar. Evvelce Ruslardan kaçan Millî Azeri Cumhuriyetinin başvekili Nasib'i Araş ırmağı üzerinde öldürdüler. Yanında paraları vardı, aldılar. Derminasyan Paris'te bana : «Paralan alamadık, Ruslar yetişti. Onlara kaldı», dedi. Amma bilmem öyle midir?.. Bu, herhalde Nasib'i Ermen ilerin öldürdüğünü gösterir. Halbuki biz Bakü'de iken bu katlin üstünde karanlık bir örtü vardı. Kimse vazıh bir şey göremiyordu. İşte dirayetli Azerî recüllerini Ermeniler birer birer öldürüyorlardı. Bu öldürülenler Civanşir ile altı kadar olmuştur. Sonra Tal'ât ile Türkiye recüllerinden de bir o kadar öldürdüler ki, sonuncusu Cemâl Paşa'dır. Halbuki harb-i umumide bu adam sağlam elli bin Ermeniyi muhakkak bir ölümden kendi eliyle kurtarmıştı. Cemâl'i Ermenilere Ruslar öldürttüler."

Kişiliği ve Düşünceleri
Cemâl Paşa, Alman yazanaklarında "Sıcak kanlı, coşkun, zeki ancak yeterli eğitimi olmayan biri" olarak geçmiştir.

Ziya Gökalp, Cemâl Paşa'yı tıpkı Halide Edip'i tanımladığı gibi "fertçi" olarak tanımlamıştır.

Kendisi gösterişi ve kadınları seven, hovarda bir kişiliğe sahip birisi olarak da geçer. Ancak eşinin belirttiğine göre kendisi paradan nefret ederdi. Eşi onun paraya düşkünlüğünü olmadığını şu sözlerle anlatıyor:

"Filhakika Cemal Paşa ölümünden sonra bu hususta bir itham, hatta şüpheye maruz kalacağını aklına getirince hasta olurdu. Ve yine bu endişe iledir ki benim mücevherat almama bile mâni olmak isterdi."

Hatırası
Cemâl Paşa, İkinci Meşrutiyet Dönemi'nde İttihat ve Terakkî Cemiyeti'nin önde gelen yöneticilerindendi. Özellikle Üç Paşalar İktidarı olarak da bilinen 1913-1918 arasında Osmanlı Devleti'nin iç ve dış siyasetinin belirlenmesinde önemli rol oynadı. Ayrıca I. Dünya Savaşı'nda en önemli cephenin komutanı olarak görev yaptı. Bundan dolayı yenilginin ve İttihat ve Terakkî Cemiyeti yönetiminin birinci dereceden sorumlularından sayıldı.

Cemâl Paşa'nın Seniha Hanım'la olan evliliğinden Ahmed, Mehmed, Kamuran, Nejdet ve Behçet isimli beş çocuğu vardır. Oğullarından Ahmed Cemâl gazeteci Hasan Cemâl'in babasıdır.

Yazdıkları
 Plevne Müdafaası (1898)
 Alte Denkmaeler aus Syrien, Palastina und West Arabien (1918) (Suriye, Filistin ve Batı Arabistan'daki Eski Anıtlar)
 Cemâl Paşa Hatırası 1913-1922 (1923)
 Birinci Dünya Harbi'nde Suriye Hatıraları (2003) - Ali Fuad Erden

Kaynakça

1872 doğumlular
1920'lerde suçlar
1922 yılında ölenler
20. yüzyılda Osmanlılar
Bahriye nâzırları
Balkan Savaşları'nda Osmanlı askerleri
I. Dünya Savaşı'nda Osmanlı askerleri
İttihat ve Terakkî üyeleri
Kuleli Askerî Lisesinde öğrenim görenler
Mekteb-i Erkân-ı Harbiye'de öğrenim görenler
Mekteb-i Harbiye'de öğrenim görenler
Midilli doğumlular
Âliye Divan-ı Harb-i Örfi'nce suçlu bulunanlar
İtibarı iade edilen kişiler
Nemesis Operasyonu kurbanları
Osmanlı Adana valileri
Osmanlı generalleri
Osmanlı İmparatorluğu Meşrutiyet dönemi
Suikast sonucu ölen Osmanlılar
Suikast sonucu ölen Türk askerler
Tiflis'te ölenler
Umûr-ı Nâfia nâzırları
Nemesis Operasyonunda öldürülenler
Piyade subaylar

Cemal Paşa


جيمي كيميل  من مواليد (13 نوفمبر 1967) هو مقدم برامج، منتج، كاتب، ممثل أصوات وكوميدي أمريكي.

اشتهر جيمي بدوره كمقدم لبرنامج الحوار المسائي «جيمي كيميل لايف» الذي عرض على قناة «ABC» في 2003. استضاف كيميل حفل جوائز الإيمي برايم تايم لعام 2012 وعام 2016، بالإضافة إلى الأوسكار عام 2017 وعام 2018.

نشأتهُ وعائلتهُ
ولد كيميل في بروكلين، نيويورك وتربى في حي «ميل بازين»، والدته جوان لاكانو، ووالده جيمس جون كيميل كان مديراً تنفيذياً في شركة «IBM». نشأ كيميل على الديانة المسيحية الكاثوليكية وكان من خدام المذبح. والدته من إصول إيطالية، واجداده من إصول ألمانية. إنتقلت عائلة إلى لاس فيغاس عندما كان بالتاسعة من العمر.وتخرج كيميل من مدرسة «إيد دبليو. كلارك الثانوية»، إرتاد جامعة نيفادا، لاس فيغاس لسنة واحدة، وإرتاد بعدها جامعة أريزونا لسنتين. ولم يحصل على شهادة جامعية.

ظهر عم كيميل، فرانك بوتينزا (العم فرانك)، في برنامج جيمي كيميل لايف! منذ 2003 حتى وفاته في 2011. كما ظهر «ابن العم سال» قريب كيميل في عدة فقرات من برنامج جيمي كيميل لايف!.

حياته الشخصية
تزوج كيميل بزوجته الأولى جينا مادي في 1988 وانفصلا في 2002. لديهما ابن اسمه (كيفن) وبنت اسمها (كاثرين). وكانت له علاقة مع الكوميدية ساره سلفرمان في 2002 حتى انهوا علاقتهم في مارس، 2009. بدأ كيميل بمواعدة الكاتبة مولي مكنيرني في أكتوبر، 2009. وتزوجا في يوليو، 2013. وفي 10 يوليو، 2014، انجبا أول طفل لهما.

أبرز أعماله

تلفاز
 مسلسل المسحورات (1999)
 فاميلي غاي (2001)
 جيمي كيميل لايف! (2003-الآن)
 مسلسل أنتوراج (2004)
 مسلسل فضيحة (202، 2015)

سينما
 رحلة الطريق (2000)
 فتى الجحيم 2: الجيش الذهبي (2008)
 المشروع إكس (2012)
 السنافر 2 (2013)
 نغمة مثالية 2 (2015)

ألعاب الفيديو
 كول أوف ديوتي: بلاك أوبس 2

انظر أيضًا
 جيمي فالون

مراجع

وصلات خارجية

 ABC Jimmy Kimmel Live website

أشخاص على قيد الحياة
أمريكيون من أصل ألماني
أمريكيون من أصل إيطالي
حائزون على جائزة إيمي برايم تايم
خريجو جامعة أريزونا الحكومية
خريجو جامعة نيفادا (لاس فيغاس)
رومان كاثوليك أمريكيون
رومان كاثوليك في القرن 20
رومان كاثوليك في القرن 21
شخصيات إذاعية من وادي لاس فيغاس
شخصيات إذاعة أمريكيون
كتاب أمريكيون في القرن 21
كتاب أمريكيون من أصل إيطالي
كتاب تلفاز
كتاب تلفاز أمريكيون
كتاب تلفاز ذكور أمريكيون
كتاب سيناريو أمريكيون
كتاب سيناريو من أريزونا
كتاب سيناريو من نيفادا
كتاب سيناريو من ولاية نيويورك
كتاب من بروكلين
كتاب وكاتبات أمريكيون في القرن 20
كتاب وكاتبات أمريكيون في القرن 21
كوميديون أمريكيون
كوميديون أمريكيون في القرن 20
كوميديون أمريكيون في القرن 21
كوميديون من مدينة نيويورك
مقدمو برامج تلفزيونية حوارية أمريكيون
مقدمو برامج مسابقات أمريكيون
ممثلو أداء صوتي رجال أمريكيون
ممثلو أفلام أمريكيون
ممثلو تلفزيون أمريكيون
ممثلون أمريكيون في القرن 20
ممثلون أمريكيون في القرن 21
ممثلون من أصل ألماني
ممثلون من أصل إيطالي
ممثلون من مدينة نيويورك
ممثلون من ولاية نيفادا
من سيربح المليون؟
منتجو تلفزيون أمريكيون
منتجو تلفزيون من مدينة نيويورك
مواليد 1967
مواليد في بروكلين

جيمي كيميل


Erpodiaceae, porodica pravih mahovina u redu Dicranales koja se sastoji od 5 rodova s 29 priznatih vrsta. Rodovi
 Genus Aulacopilum Genus Erpodium Genus Solmsiella Genus Venturiella Genus Wildia''

Izvori

Dicranales

Erpodiaceae


The year 1771 in science and technology involved some significant events.

Astronomy
 Lagrange discusses how numerous astronomical observations should be combined so as to give the most probable result.

Chemistry
 British apothecary Thomas Henry invents a process for preparing magnesium oxide.

Exploration
 August 17 – Edinburgh botanist James Robertson makes the first recorded ascent of Ben Nevis in Scotland.

Mathematics
 Lagrange publishes his second paper on the general process for solving an algebraic equation of any degree via Lagrange resolvents; and proves Wilson's theorem that if n is a prime, then (n − 1)! + 1 is always a multiple of n.

Medicine
 Norfolk and Norwich Hospital founded in England.

Events
 March 15 – Society of Civil Engineers first meets (in London), the world's oldest engineering society.
 December 16 – French chemist Antoine Lavoisier (28) marries Marie-Anne Pierrette Paulze, not yet 14 and daughter of his senior in the Ferme générale.

Publications
 Louis Antoine de Bougainville publishes Le voyage autour du monde, par la frégate La Boudeuse, et la flûte L'Étoile.
 Peter Simon Pallas begins publication of Reise durch verschiedene Provinzen des Russischen Reichs, chronicling his ongoing scientific expedition through the Russian Empire.
 Arthur Young publishes The Farmer's Kalendar.

Awards
 Copley Medal: Matthew Raper

Births
 April 13 – Richard Trevithick (died 1833), Cornish mechanical engineer and inventor.
 August 22 – Henry Maudslay (died 1831), English mechanical engineer and inventor.
 September 11 – Mungo Park (died 1806), Scottish explorer.
 October 13 – Gotthelf Fischer von Waldheim (died 1853), Saxon-born naturalist.
 November 6 – Alois Senefelder (died 1834), Prague-born German inventor of lithography.
 December 14 – Regina von Siebold (died 1849), German physician and obstetrician.

Deaths
 February 20 – Jean-Jacques d'Ortous de Mairan, French geophysicist, astronomer and chronobiologist (born 1678)
 March 17 – Chester Moore Hall, English scientific instrument maker (born 1703)
 March 23 – Henry Hindley, English clock and scientific instrument maker (born c. 1701)
 December 6 – Giovanni Battista Morgagni, Italian anatomist (born 1682)
 December 15 – Benjamin Stillingfleet, English botanist (born 1702)

References

18th century in science
1770s in science

1771 in science


Cattle Decapitation američki je deathgrind-sastav iz San Diega. U njihovim pjesmama snažno je izražen protest protiv zlostavljanja životinja i uništavanja okoliša. Originalno su svi članovi bili vegetarijanci, no trenutačno su to samo dva člana, gitarist Josh Elmore i pjevač Travis Ryan koji je i autor većine tekstova pjesama.

Povijest sastava

Sastav je osnovan 1996. te su prvu postavu činili Scott Miller, Gabe Serbian i Dave Astor. Ubrzo Millera mijenja Travis Ryan, te u toj postavi snimaju EP Human Jerky i prvi studijski album Homovore.  Na idućem albumu To Serve Man, koji su objavili za izdavačku kuću Metal Blade pridružuju im se basist Troy Oftedal te drugi gitarist Josh Elmore. Godine 2006. objavljuju album Humanure koji su zbog omota (na kojem je prikazana krava kako izbacuje ljudske ostatke) mnoga prodajna mjesta odbila prodavati. Na albumu su gostovali članovi grupe The Locust te bivši član Scott Miller. Iduća dva albuma, Karma.Bloody.Karma i The Harvest Floor objavljuju 2006. i 2009. Na svojem šestom studijskom albumu The Monolith of Inhumanity iz 2012. uz deathgrind pridodali su i elemente progresivnog death metala, te je dobio mnoge pozitivne recenzije od glazbenih kritičara i obožavatelja. Na svojem najnovijem albumu The Antropocene Extinction objavljenog u kolovozu 2015. tematski se bave budućnošću Zemlje, odnosno pogubnim čovjekovim utjecajem na okoliš.

Članovi sastava

Trenutačna postava
 Travis Ryan – vokal (1997.–)
 Josh Elmore – gitara (2001.–)
 Dave McGraw – bubnjevi (2007.–)
 Derek Engemann – bas-gitara (2010.–)
 Belisario Dimuzio – ritam gitara (2016.–)

Bivši članovi
 Scott Miller – gitara, vokal (1996.)
 Gabe Serbian – gitara (1996. – 2000.)
 Dave Astor – bubnjevi (1996. – 2002.)
 Michael Laughlin – bubnjevi (2004. – 2007.)
 Troy Oftedal – bas-gitara (2001. – 2009.)

Diskografija
Studijski albumi
Homovore (2000.)
To Serve Man (2002.)
Humanure (2004.)
Karma.Bloody.Karma (2006.)
The Harvest Floor (2009.)
Monolith of Inhumanity (2012.)
The Anthropocene Extinction (2015.)
Death Atlas (2019.)
Terrasite (2023.)

EP-ovi
Human Jerky (1999.)

Split albumi
Cattle Decapitation / Caninus (2005.)

Vanjske poveznice
Službena stranica

Američki sastavi heavy metala
Sastavi death metala

Cattle Decapitation


The Armstrong & Miller Show é um programa de televisão de comédia britânica produzido pela Hat Trick Productions para a BBC One entre 2007 e 2010. Apresenta a dupla de humoristas Alexander Armstrong e Ben Miller.

A série recebeu uma indicação ao BAFTA de Melhor Programa de Comédia em 2007 antes de ganhar o prêmio em 2010.

Episódios

Ligações externas

Programas de televisão do Reino Unido que estrearam em 2007
Programas de televisão do Reino Unido encerrados em 2011
Programas da BBC
Programas de televisão em língua inglesa

The Armstrong & Miller Show


Orta Çağ felsefesi tarihsel dönem itibarıyla ilkçağ felsefesinin bitiminden modern düşüncenin başlangıcına kadar olan dönemi kapsar. M.S. 2. yüzyıldan 15. yüzyıl sonlarına-16. yüzyıl başlarına, rönesansa kadar olan dönem olarak ele alınır. Bu dönemin felsefe tarihi açısından kendine özgü özellikleri vardır. Birçok felsefe tarihi kitabında Orta Çağda felsefe yok sayılır ya da Orta Çağın karanlık bir çağ olduğu değerlendirmesine bağlı olarak felsefenin de karanlığa gömüldüğü öne sürülür. Bunun yanı sıra Orta Çağda felsefenin varlığını kabul eden ve bu felsefenin özgül niteliklerini açıklayan felsefe tarihi çalışmaları da söz konusudur.

Orta Çağ felsefesinin genel özellikleri

Orta Çağ felsefesi, klasik batı felsefesi tarihi ekseninde bakılacak olunursa, Antikçağ felsefesinin sonlarında belirginleşmeye başlayan din yönelimli ya da dinsel içerikli felsefe tarzının gelişmesi olarak gerçekleşir. Bu noktada belirgin bir özellik olarak felsefenin dinsel tartışmaların bir aracı durumuna gelmiş olduğu, genel Batı felsefesi tarihçilerinin ortak saptamasıdır. Söz konusu olan din Hristiyanlıktır. Orta Çağ boyunca dinsel öğretileri temellendirmek ya da dini dünya görüşüne kategorik bir temel sağlamak, felsefe yapma tarzının genel bir görünümü olmuştur. Hristiyan dininin kendisine felsefe aracılığıyla bir açıklayıcılık sağlamaya, geçerliliğini ispatlamaya yöneldiğini görmekteyiz. Bu dönem boyunca inanç-bilgi-akıl-Tanrı ekseninde yürütülen tartışmaları görmekteyiz. Din ile felsefe ilişkisi bu dönem boyunca çatışmalı durumlarda gösterir; bazı din bilgeleri felsefenin dinden, Hristiyanlıktan uzak tutulmasi gerektiğini söyler ve buna çaba gösterir, buna karşılık başka bazıları inancın ve dinin temellendirilmesinde felsefenin gerek olduğunu söyler.

Batı Roma İmparatorluğunun çöküşü meydana getirdiği kaotik ortamda kültürel ve düşünsel gelişmelerde bir bir kesintiye yol açmıştır. Antikçağda oluşan ve süregelen düşünsel gelişmelerden belirgin bir uzaklaşma ve bu gelişmelerin reddedilişi görülür. Din-felsefe ilişkisi bu ortamda grift bir görünüm sunar; bir yanda felsefe din içerisinde kaybolmuş gibi görünürken, bu kayboluş aynı zamanda felsefenin din içinde saklanmasını ve korunmasını getirir. Dinsel düşünce kendisini temellendirmek için felsefeyi muhafaza ederken, bilgi sevgisi olarak anlaşılan haliyle olmasa ve dini amaçlara hizmet için kullanılsa bile belirli bir ölçüde antikçağda şekillenen felsefi düşüncenin korunmasını sağlamıştır. Felsefe bu dönemde açıkça görünür olmasa bile içkin özelliklerini tamamen yitirmemiştir. Bu bağlamda, Orta Çağ felsefesi, Kilise öğretileriyle varlığını sürdürmüş, fakat Rönesans'tan itibaren bilimsel ya da eleştirel düşünceye yönelmeye başlamıştır. Bu söz konusu nitelikteki Orta Çağ felsefesini Macit Gökberk "Hristiyanlaştırılmış Antik Felsefe" olarak değerlendirmektedir. Belirtilmesi gereken başka bir nokta ise, bu felsefenin öteki dönemlerde görülen felsefe yapma tarzından farklı olarak statik nitelikte oluşudur.

Orta Çağ felsefesinde Arap felsefesinin ya da İslam felsefesinin etkisini de belirtmek gerekir. İslam felsefesi Batı düşüncesinde bu tür gelişmeler olurken, Antikçağ felsefesi ile irtibatlı olmuş, kaynakları çevirmiş, İslam'a özgü iç tartışmalarda bu kavramsal ve yöntemsel araçları kullanmıştır. 1200'lü yıllardan itibaren bu alandaki kaynaklar batı'ya yönelim gösterir, ki felsefe tarihçilerinin çoğu, Batı'daki din-felsefe ayrımlaşmasının hızlanmasında bu etkinin belirgin bir yeri olduğunu söylerler. İslam filozofları da benzer şekilde inancı antikçağ felsefesinden alınan kavramlarla temellendirmeye, akıl ve mantık yoluyla açıklık sağlamaya yönelirler. Bu yönelimle kutsal metinleri yorumlama, tefsir ve mantık ya da dil analizlerinin ortaya konulduğu görülür. Bu yaklaşım Orta Çağ felsefesinin genel karakteristiğidir bir anlamda. Yorumsamacılık'ın kökleri Orta Çağ felsefesine uzanır. Diğer Orta Çağ filozofları gibi onlar da Tanrı'dan hareket ederek, varlığa ve varoluşa, insan varlığına ve düşüncesine açıklık getirmeye çalışırlar. Bunlarla birlikte antikçağ düşüncesinin taşınması ve geliştirilmesi bakımından Farabi, İbni Rüşd, İbn-i Sina, İbni Arabi gibi filozofların Batı felsefesi üzerinde etkisi birçok bakımdan belirleyici olmuştur.

Orta Çağda felsefe gelenekleri

Orta Çağ felsefesinin genel özelliklerden anlaşılacağı üzere, genel bir din eksenlilik durumu söz konusudur. Buna bağlı olarak belirgin felsefe geleneklerini belirtecek olursak, şöyle sıralayabiliriz:
 Hristiyan felsefesi
 İslam felsefesi
 Yahudi felsefesi
 Bunlara eklenebilecek bir başka gelenek ise, Bizans İmparatorluğu içinde Grekçe yapılan felsefe olduğu için Bizans felsefesi olarak adlandırılan felsefedir.

Bu geleneklerin farklılıklarına rağmen ortak felsefi özellikleri Antikçağ felsefesine dayanıyor olmalarından ileri gelir; bu gelenekler antikçağ felsefesini kendi dinsel niteliklerine göre sürdürür durumdadırlar ve birbirlerini bu temelde sürekli etkilemişlerdir. Orta Çağ felsefe geleneklerinde, antikçağın önemli filozoflarının ve felsefe akımlarının çoğu görülür, şüphecilik hariç. Din temelli felsefe tarzının şüpheciliği tamamen dışlaması anlaşılır bir durumdur. Merkezinde Tanrı olan bir felsefe geleneğinin şüpheciliğe imkân tanımayacağı açıktır. Bunun dışında Platon; Aristo, Stoacılık vb. varlıklarını sürdürür.

Orta Çağ felsefesinin başlangıç evrelerinde Apologiacılar'ı ele almak gerekir. Bunlar Hristiyan dininin savunuculuğunu yapmaya, Hristiyanlığın söylendiği gibi bir kötülük ve dinsizlik olmadığını kanıtlamaya çalışırlar. Bunun gibi Patristik felsefe'de din adamlarının Hristiyanlik öğretisinin temellerini kurmaya yönelik bir girişim olarak belirir. Ayrıca dinsel-mistik bir eğilim olarak Gnostisizm'i de Orta Çağ felsefesinin başlangıç evrelerinde görmek mümkün. Söz konusu eğilimin doruğu Augustinus'tur. Augustinus, inancın kavramsal formunu oluşturmaya çalışarak Hristiyan düşüncesini temellendirmeye yönelmiş ve bu noktada ortaya koyduğu eseriyle Orta Çağ felsefesinin en önemli isimlerinden biri olmuştur. Hristiyan felsefesinin temsilcisi ve temeli olmakla birlikte Augustinus'un pek çok tartışması modern düşünce içinde varlığını sürdürmüştür.

Bu sırada Augustunus'un yaklaşımı karşısında Yeni Platonculuk vardır denilebilir. Augustinus, felsefenin görevinin Kilise öğretisini akılcı bir yolla temellendirmek olduğunu söylerken, Yeni-Platonculardan bireyden hareket ederek, kişisel din arayışını dile getirdiler. Böylece ilk yaklaşım felsefeyi Skolastisizme, ikincisi ise Mistisizm'e yöneltir.

Augustinus

Augustinus (354-430) Hristiyan öğretisine bütünlük kazandırmak yolunda en önemli adımları atan kişidir. Hristiyan dogması olarak bilinen düşüncenin temellerinde Augustinus vardır. Augustinus'un inançsızlıktan maniciliğe (manicilik), oradan şüpheciliğe ve sonra Platonculuğa geçti ve en son olarak da Hristiyan olmaya giden yolu, kısa sürede Hristiyanlık içinde yükselmesiyle birlikte heretik (sapkın) akımlara karşı yoğun bir mücadele ve Hristiyanlığın birliği için savaşımın temsilcisi olmaya dönüştü. Bu sapkın akımların başında elbette şüphecilik geliyordu. Augustinus, bir doğru vardır ve bunun elde edilebileceğinden şüphe edilemez şeklinde ifade edilebilecek düşünceyle hareket eder ve ünlü formülü "Şüphe ediyorum, demek ki varım" sonucuna ulaşır. Bunun yanı sıra Tanrı'nın varlığı öncesiz ve sonrasız bir varlıktır. Her bilgi Tanrı'nın varlığının kanıtı olan zaman dışı doğruluğun aranmasıdır. Dolayısıyla Augustinus Tanrı'yı ve insan ruhunun Tanrı'la ilişkisi sorununu temel mesele olarak ele alır. Yaradan ile yaratılan arasında varlık niteliği bakımında aşılamaz bir fark vardır. Tarih üzerine düşüncelerini ortaya koyarken Tanrı devleti'ni temellendiren Augustinus, böylece Hristiyan kilisesini görevini de, bu devletin yeryüzündeki temsilcisi olma ve Tanrı'nın sözünü bu dünyada egemen kılma olarak belirlemesinde etkili olmuştur.

Skolastik Felsefe

Skolastik felsefe, genel olarak bir öğreti durumuna gelmiş olan Hristiyan inancının temellendirilmesi ve sistematikleştirilmesi girişiminden doğmuş olarak kabul edilir.Bu anlamda Patristik felsefenin devamı niteliğindedir. Bir başka açıdan Orta Çağ felsefesi denildiğinde akla gelen Skoilastik felsefedir. Bu doğal bir durumdur, çünkü skolastik felsefe hem Orta Çağ felsefesinin merkezi konumundadır hem de ona genel karakteri vermiştir. Başı ve sonu Orta Çağ ile belirlenmiş bir düşünme yönelimidir. Üç ayrı dönemde ele alınması genel bir eğilimdir, yaklaşık tarihlerle bunlar;
 Erken dönem Skolastik (800-1200 arası)
 Yüksek dönem Skolastik (1200-1300 arası)
 Geç dönem Skolastik (1300-1500 arası)

Skolastik felsefenin ana yönelimi Aristoteles'e yönelmiş olması tarafından belirlenir. Patristik felsefede görülen dinsel ağırlıklı Platonizmden ayrılmak üzere, skolastik felsefede bilgi ağırlıklı bir Aristotelizm öne çıkar. Hem Hristiyan hem İslam skolastiğinde Aristotales bir başlangıç noktası olarak görmektedir. Bu felsefe daha çok din adamlarının yetiştirildiği manastır ve katedrallerde ortaya çıkmış ve gelişmiştir.

Skolastik felsefenin yönelimi rasyonel düşünceyi inanca uygulamak, vahiye akıl aracılığıyla bir kavranılırlık getirmek, inanca akıldan gelen saldırıları yine akıl aracılığıyla engellemeye çalışmaktır. "Anlamak için inanıyorum" düsturu bir anlamda Skolastik felsefenin nihai konumunu göstermektedir. Bu yönde skolastik felsefe realistik tutum sergilemiştir. Bu realistik tutuma göre gerçek Tanrı'ya aittir ve onu bilmek demek, önermelerle ve çıkarsamalarla gerçeği yansılamak demektir. Tek bir geçerli doğruluk vardır ve bu nedenle de yalnızca tek bir doğru bilgi sistemi olabilir.

Etik anlamda ise skolastik felsefe hem emredici bir ahlakı hem de bir değer ahlakını geliştirmiştir diyebiliriz. İyi bir değerdir ve Tanrı iyinin tamamıdır, bu nedenle kişi, bu değere yani "en yüksek iyi"ye ulaşmaya çalışmalıdır.

Başlangıcından en son dönemine kadar başlıca skolastik filozofları şöyle sıralabiliriz:
 Anselmus
 Petrus Abelardus
 Albertus Magnus
 Aquina'lı Thomas
 Duns Scotus
 Ockhamlı William
 Roger Bacon

Ayrıca bakınız
 İlk Çağ felsefesi
 Rönesans
 17. yüzyıl felsefesi
 Aydınlanma Çağı

Dış bağlantılar
 Umberto Eco, Orta Çağ estetiğinde sanat ve Güzellik
 Orta Çağ felsefesi
 Çağlara göre felsefe değerlendirmesi
 Orta Çağ felsefesinde Varlık Anlayışı
 Orta Çağda Evrenseller Problemi ve Skolastikler
 Betül Cötüksöken ile Orta Çağ Üstüne

Kaynakça
 Felsefe Tarihi, Macit Gökberk, Remzi Kitabevi, genişletilmiş 2.baskı/1967
 Orta Çağ Felsefe Tarihi, Ahmet Cevizci.
 Orta Çağ Felsefesi, İsmet Zeki Eyüboğlu, Pencere yayınları.
 Orta Çağ Felsefesi, Edouard Jeauneau, çeviren:Betül Çotüksöken, İletişim Yayınları.
 Yorum ve Orta Çağ Felsefesi, Frank Tilly, çeviren:İbrahim Şener.

Felsefe tarihi
Batı kültürü

Orta Çağ felsefesi


البارون تولماش, من قاعة هيلمينجهام في مدينة ايبسويتش مقاطعة سوفولك، هو عبارة عن لقب لنبلاء المملكة البريطانية، سمي به لأول مرة جون توليماتش في عام 1876 ميلاديا، كان جون تولماش ممثل حزب المحافظين لتشيشير الجنوبية والغربية في البرلمان، وكان أيضا ابن اميرال الاسطول جون هاليداي (و الذي كان يعتبر برخصة ملكية في عام 1821 وتم استبدله بلقب تولماش) وحفيدا للسيدة جاين هاليداي، الابنة الصغرى لليونل تولماش.
تبع جون تولماش ابنه الأكبر والذي كان يعتبر البارون الثاني عضو في حزب المحافظين لتشيشير الغربية، وعند وفاه حفيده البارون الثالث انقطع نسل توليماش عندما كان البارون التالي (الرابع) هو ابن عم البارون الثاني وهو ابن الجنرال ادوارد تولماش.
في 2009 كان اللقب يحمله البارون الخامس وهو يحمله منذ العام 1975, هو عمدة مقاطعة سافولك منذ عام 2003, وهو الباقي الوحيد من النبلاء.
يتم الاحتفال باسم عائلة تولماش في عدد من البيوت في إنجلترا في البراهام، ترابورلي، تشيشير، موسلي، لانكشير، باكمينستر، هارينجتون، وهامبتون الشمالية.

مراجع

ألقاب نبلاء

بارون تولماش


Durante 2018, os ciclones tropicais formaram-se em sete bacias de ciclones tropicais diferentes, localizadas em várias partes dos oceanos Atlântico, Pacífico e Índico. Durante o ano, um total de 151 ciclones tropicais se formaram neste ano até o momento. 102 ciclones tropicais foram nomeados por um Centro Meteorológico Especializado Regional (RSMC) ou um Centro de Alerta de Ciclone Tropical (TCWC).

Com 151 ciclones tropicais, 2018 foi um dos anos mais ativos já registrados, e também foi considerado o segundo ano mais intenso de ciclones tropicais já registrado, apresentando onze ciclones tropicais Categoria 5, de acordo com a Escala de furacões de Saffir-Simpson (SSHWS), atrás apenas de 1997 e 2014. A bacia mais ativa no ano foi a do Pacífico Ocidental, que documentou 28 sistemas nomeados. O Pacífico Oriental também viu um ano incrivelmente acima da média com 23 sistemas nomeados, atingindo a maior Energia ciclônica acumulada (ACE) já registrada na bacia. A atividade na Bacia do Atlântico estava excepcionalmente acima da média, com 15 tempestades tropicais se desenvolvendo, apesar do El Niño, que normalmente suprimia a atividade no Atlântico. O Oceano Índico Norte também estava acima da média, documentando sete tempestades nomeadas, tornando-se a segunda estação mais ativa na história da bacia desde o início de registros confiáveis. A atividade nas três bacias do hemisfério sul - Sudoeste das Índias, Austrália e Pacífico Sul - foi distribuída uniformemente, com cada região registrando sete tempestades nomeadas cada.

Os ciclones tropicais mais fortes foram o tufão Kong-rey e o tufão Yutu com uma pressão mínima de 900 mbar / hPa (26,58 inHg), enquanto o ciclone tropical mais caro do ano foi o furacão Michael no Atlântico, que atingiu a Flórida em outubro causando US $ 25,1 mil milhões em danos. E o ciclone tropical mais mortal do ano foi a tempestade tropical Son-Tinh no Pacífico Ocidental, que matou 170 pessoas no Vietnã e no Laos.

Condições atmosféricas e hidrológicas globais
No Oceano Pacífico Oriental, houve um El Niño ativo. Esta foi uma das principais causas para a atividade recorde do Pacífico Oriental em 2018.

No Oceano Atlântico Norte, as condições atmosféricas e hidrológicas foram geralmente desfavoráveis à ciclogênese tropical. No Atlântico tropical, as temperaturas da superfície do mar foram mais frias do que a média, característica de uma fase negativa da oscilação multidecadal do Atlântico (AMO). Além disso, grandes quantidades de poeira do Saara, juntamente com um cisalhamento do vento de nível superior mais forte do que a média sobre o Atlântico tropical, criaram um ambiente atmosférico desfavorável.

Resumo

Oceano Índico Norte

A temporada de furacões no oceano Atlântico de 2018 foi a terceira em uma série consecutiva de temporadas de furacões no Atlântico acima da média e prejudiciais, com quinze tempestades nomeadas, oito furacões e dois grandes furacões,  que causaram um total de mais de $ 50 mil milhões (2018 USD ) em danos e pelo menos 172 mortes.

A temporada começou com a formação da Tempestade Tropical Alberto em 25 de maio, marcando o quarto ano consecutivo em que a atividade começou cedo. No entanto, nenhuma tempestade se desenvolveu no mês de junho. Julho viu a formação de Beryl e Chris, que se intensificaram em furacões. Agosto também apresentou duas tempestades nomeadas, Debby e Ernesto, embora nenhuma tenha se fortalecido além do status de tempestade tropical. Em 31 de agosto, desenvolveu-se a depressão que mais tarde se tornaria o furacão Florence. Setembro foi o mês de maior atividade, com Florença, Gordon, Helene, Isaac, Joyce, Tropical Depression Eleven, Kirk e Leslie também se formando ou existindo no mês. Florence, Helene, Isaac e Joyce existiram simultaneamente por alguns dias em setembro, tornando-se a primeira vez desde 2008 que quatro tempestades nomeadas estavam ativas ao mesmo tempo. A temporada também se tornou o segundo ano consecutivo com três furacões ativos simultaneamente.

A atividade continuou em outubro, com a formação de Michael em 7 de outubro e se transformando em um grande furacão sobre o Golfo do México, antes de atingir o Panhandle da Flórida no pico de intensidade. Michael, que atingiu o pico como uma furacão categoria 5 com ventos máximos sustentados de  e uma pressão barométrica mínima de   , foi o ciclone tropical mais intenso da temporada e uma das apenas quatro tempestades a atingir o continente dos Estados Unidos como uma categoria 5, sendo os outros o furacão do Dia do Trabalho de 1935, o furacão Camille em 1969 e o furacão Andrew em 1992. Depois de 15 dias consecutivos como um ciclone tropical, Leslie fez a transição para um poderoso ciclone extratropical em 13 de outubro, enquanto situado a aproximadamente  oeste da Península Ibérica, antes de fazer landfall logo depois. Um período de inatividade de duas semanas se seguiu quando a temporada começou a diminuir. Oscar, formando-se como uma tempestade subtropical em 26 de outubro, intensificou-se para um furacão no dia seguinte, tornando-se o oitavo furacão da temporada. A transição extratropical de Oscar encerrou as atividades da temporada em 31 de outubro. Nenhum sistema foi formado no mês de novembro pela primeira vez desde 2014.

A atividade sazonal foi refletida com um valor de índice de energia do ciclone acumulado de 133 unidades. ACE é, em termos gerais, uma medida da força de um furacão multiplicada pela duração de sua existência; portanto, tempestades de longa duração e sistemas particularmente fortes resultam em altos níveis de ACE. A medida é calculada com base em avisos completos para ciclones com intensidade de tempestade tropical - tempestades com ventos superiores a .

2018 Pacific temporada de furacões foi uma das mais ativas temporadas de furacões do Pacífico no registro, produzindo a mais alta energia ciclônica acumulada valor já registrado na bacia. A temporada teve o quarto maior número de tempestades nomeadas - 23, empatado com 1982. A temporada também apresentou oito landfalls, seis dos quais ocorreram no México. A temporada produziu 26 depressões tropicais formadas, com 23 atingindo a intensidade das tempestades tropicais. Treze das tempestades tropicais tornaram-se furacões, com 10 atingindo a maior intensidade de furacão. O índice de energia ciclônica acumulada (ACE) para a temporada de furacões de 2018 no Pacífico foi 316.565 unidades (201,9725 unidades para o Pacífico Oriental e 114,5925 unidades para o Pacífico Central).

A temporada começou com a formação do Tropical Depression One-E em 10 de maio, cinco dias antes do início oficial da temporada de furacões no Pacífico Leste. O mês de junho registrou atividade recorde, com a formação de seis ciclones tropicaisAletta, Bud, Carlotta, Daniel, Emilia e Seven-E. Com cinco sistemas nomeados, o recorde para a maioria das tempestades tropicais de junho, que foi estabelecido em 1985, foi empatado. Aletta e Bud se intensificaram em grandes furacões de categoria 4, marcando a primeira vez desde 2010 que dois ocorreram em junho. A tempestade tropical Carlotta moveu-se ao longo da costa sul do México, causando chuvas torrenciais. atividade durante o mês de julho foi abaixo do normal em toda a bacia. Embora um total de quatro depressões tropicais tenham se formado, apenas duas se tornaram tempestadesFabio e Gilma. Intensificação de Fábio em tempestade tropical em julho Eu marquei a primeira data da sexta tempestade nomeada de uma temporada, batendo o recorde anterior de 3 de julho definido em 1984 e 1985.

Agosto foi um mês acima da média para o Pacífico Oriental, com um total de sete tempestades nomeadas ocorrendo durante o mêsHector, Ileana, John, Kristy, Lane, Miriam e Norman. Formado a partir de uma depressão tropical em julho, o furacão Hector passou mais dias como um grande furacão do que qualquer outra tempestade na bacia. Ele também teve a maior energia de ciclone acumulada desde o furacão John (1994). Na mesma época, a tempestade tropical Ileana se assemelhava à costa sudoeste do México, trazendo fortes chuvas para a região. Formado em meados de agosto, o furacão Lane se tornou o primeiro furacão de categoria 5 a se formar durante o ano. Lane trouxe chuvas recordes para a Ilha Grande do Havaí, tornando-se o ciclone tropical mais úmido daquele estado e o segundo mais úmido dos Estados Unidos. Setembro viu a formação de cinco ciclones tropicaisOlivia, Paul, Dezenove-E, Rosa e Sergio. O furacão Olivia tornou-se o primeiro ciclone tropical registrado na história a atingir as ilhas de Maui e Lanai em 12 de setembro. A Depressão Tropical Dezenove E se formou no Golfo da Califórnia em 19 de setembro, a primeira dessas ocorrências em história registrada. Ele atingiu a costa de Sonora no dia seguinte, causando graves inundações. Além disso, uma tempestade nomeada formou-se no Pacífico Central em setembroWalaka. Em outubro, Walaka se intensificou em um furacão de categoria 5 no Pacífico Centrala terceira e última tempestade de categoria 5 da temporada.

Outubro rendeu um número acima da média de ciclones tropicais, com três tempestades formandoTara, Vicente e Willa. Sergio se tornou o oitavo sistema a obter intensidade da Categoria 4 durante a temporada, quebrando o antigo recorde de sete estabelecido em 2015. Rosa e Sergio aterrissaram na Península de Baja California em outubro, trazendo ventos fortes e chuvas para a região antes de atingir o oeste do México. Willa se tornou o segundo furacão de categoria 5 da temporada antes de atingir Sinaloa, no México, no final de outubro. O ciclone trouxe fortes ventos para a área onde atingiu a terra e derrubou chuvas torrenciais em toda a região. A tempestade tropical Vicente causou graves inundações e deslizamentos de terra no oeste do México ao mesmo tempo que Willa, agravando os efeitos deste último em algumas áreas. Novembro apresentou o último sistema da temporada, a tempestade tropical Xavier, que se dissipou em 6 de novembro, marcando o final da temporada.

Oceano Pacífico Ocidental

A temporada de tufões do Pacífico de 2018 foi a mais cara temporada de tufões do Pacífico já registrada, até que o recorde foi batido no ano seguinte. A temporada foi acima da média, produzindo 29 tempestades, 13 tufões e 7 supertufões.

A temporada começou com a Depressão Tropical Agaton ativa no leste das Filipinas. Ao longo de dois dias, o sistema mudou-se para o Mar da China Meridional e intensificou-se na primeira tempestade nomeada, Bolaven. Um mês depois, a tempestade tropical Sanba se desenvolveu e afetou o sul das Filipinas. Cerca de outro mês depois, a Depressão Tropical 03W formou-se no Pacífico aberto e foi chamada de Jelawat. Jelawat se intensificou no primeiro tufão da temporada em 30 de março e, em seguida, no primeiro supertufão da temporada. A atividade tropical disparou em junho, quando uma série de tempestades se desenvolveu, com a tempestade tropical Ewiniar atingindo a China continental. Mais tarde naquele mês, o tufão Prapiroon se desenvolveu e afetou a Península Coreana, o primeiro desde 2013. Depois disso, o tufão Maria se desenvolveu e atingiu seu pico de intensidade como um supertufão de categoria 5, sendo o primeiro tufão a atingir essa intensidade desde o tufão Nock-ten em 2016. O furacão Hector cruzou a Linha Internacional de Data em 13 de agosto, a primeira a fazê-lo desde Genevieve em 2014. Sistemas como Tempestades Tropicais Son-tinh, Ampil, Josie, Wukong, Jongdari, Shanshan, Yagi, Leepi, Bebinca e Rumbia formaram-se entre o final de julho e o início de agosto.

Em 16 de agosto, o tufão Soulik se desenvolveu e rumou para o norte, até que uma interação do Fujiwhara com o tufão Cimaron (que se formou depois de Soulik) o fez seguir para oeste em direção ao Mar da China Oriental. Mais tarde, atingiu a Coreia do Sul, tornando-se o primeiro tufão a atingir a Coreia do Sul desde o tufão Chaba em 2016. Cimaron atingiu a costa perto de Kyoto, Japão, em 23 de agosto. Quando Cimaron estava se aproximando do continente, formou-se a Depressão Tropical Luis, que atingiu o continente na China e em Taiwan. Mais tarde naquele mês, o tufão Jebi se desenvolveu sobre o Pacífico Ocidental e se intensificou até se tornar o terceiro supertufão da temporada.

Em setembro, o tufão Mangkhut se tornou o quarto supertufão da temporada e atingiu a ilha de Luzon, nas Filipinas. No mesmo dia, formou-se a Depressão Tropical de Neneng, que mais tarde se tornou a Tempestade Tropical Barijat e atingiu o Vietnã. No final de setembro, o tufão Trami (Paeng) foi formado, tornando-se o quinto supertufão de 2018. Enquanto o Typhoon Trami estava no Pacífico Ocidental, se aproximando de Okinawa com ventos de , formou-se a Depressão Tropical 30W e foi nomeada Kong-rey pela JMA após se transformar em uma tempestade tropical. Ele se intensificou em um supertufão em 2 de outubro, tornando-se o supertufão da 5ª categoria 5. Mais tarde naquele mês, foi seguida pela sexta e última tempestade equivalente à Categoria 5 da temporada, Yutu.

Sudoeste do Oceano Índico

A temporada de ciclones do Norte do Oceano Índico de 2018 foi uma das mais ativas da temporada de ciclones do Norte do Oceano Índico desde 1992, com a formação de quatorze depressões e sete ciclones.

A temporada começou com o ARB 01, que foi formado em 14 de março, tornando-se um dos sistemas mais raros formados em março, já que o desenvolvimento de ciclones tropicais permanece relativamente baixo entre janeiro e março. Causou fortes chuvas nas Maldivas, Lakshadweep e Kerala. Após um intervalo de dois meses, outra baixa se formou perto do Chifre da África, que mais tarde se tornou Sagar. Tornou-se não oficialmente o ciclone mais forte a atingir a costa até ser rompido por Gati em 2020. Isso causou fortes chuvas na Somalilândia e inundações locais foram relatadas na costa do Iêmen. A tempestade fez o landfall mais a oeste ultrapassando o recorde da tempestade tropical um. Um dia após a dissipação de Sagar, outra baixa pressão formou-se na costa de Omã, que mais tarde se organizou no Ciclone Mekunu. Em seguida, atingiu o pico como um ciclone tropical de categoria 3 de acordo com o JTWC e uma tempestade ciclônica extremamente severa de acordo com o IMD. Causou a morte de 30 pessoas e chuvas fortes registradas em Salalah, Omã. Depois disso, uma baixa pressão rapidamente se intensificou em uma depressão profunda e atingiu o pico quando uma tempestade tropical atingiu a costa de Mianmar, causando fortes chuvas. Cinco depressões monções também se formaram entre junho e setembro.

A ciclogênese continuou com o ciclone Daye, que atingiu o estado de Odisha. Fortes chuvas e enchentes, principalmente no distrito de Malkangiri e suas faixas externas, também causaram fortes chuvas em Bengala Ocidental. Seguindo com Daye, Luban e Titli se formaram no mar da Arábia e na Baía de Bengala, respectivamente, causando grandes danos em Omã e Andhra Pradesh. Gaja em 10 de novembro, também se formou e causou grandes danos nas ilhas Tamil Nadu, Andaman e Nicobar. A temporada terminou com o ciclone Phethai causando danos agrícolas em Andra Pradexe e oito mortos.

Sudoeste do Oceano Índico

Janeiro – junho

A temporada 2017-18 foi uma temporada abaixo da média, que produziu apenas 8 tempestades tropicais, das quais 6 se tornaram ciclones tropicais.

A temporada começou com a Depressão Tropical 01U, que foi designada pelo BOM, entrou na bacia em 8 de agosto, porém rapidamente se dissipou no exterior. Após um intervalo de três meses, outra baixa se formou na costa de Madagascar em 27 de dezembro, que se intensificou no ciclone tropical Ava. Ele causou fortes ventos de até , causou danos extensos Toamasina e forte aguaceiro provocou inundações repentinas Tamatave e Antananarivo. Depois disso, outra baixa se formou na região australiana e entrou na bacia. Foi nomeado Irving pelo Bureau of Meteorology e atingiu o pico como um poderoso ciclone tropical equivalente à Categoria 2. Ele se dissipou na costa de Madagascar. Um dia depois de Ava e Irving, uma baixa pressão formou-se perto de Maurício e intensificou-se explosivamente em um poderoso ciclone tropical equivalente à Categoria 3 chamado Berguitta. Passou perto de Maurício e ventos fortes afetaram a indústria têxtil, então passou por  sudeste de Réuníon e ventos fortes derrubaram linhas de transmissão e árvores e deixaram 72.000 pessoas sem energia. Seguindo com Berguitta, uma depressão tropical se formou a nordeste de Madagascar e causou fortes chuvas, os danos são desconhecidos, mas o MFR deu avisos.

Cinco dias após a dissipação de Berguitta, outra depressão tropical se formou em 25 de janeiro, e atingiu o pico como um ciclone tropical equivalente à Categoria 4 muito poderoso chamado Cebile, no entanto, nenhum aviso dado pelo MFR e JTWC porque foi formado no exterior. Um mês depois de Cebile, uma depressão tropical formou-se perto da costa de Madagascar, que então foi batizada de Dumazile. Ele atingiu o pico como um ciclone tropical equivalente à Categoria 3 e causou danos agrícolas na Ilha da Reunião. Semanas após a dissipação de Dumazile, outra baixa pressão formou-se na costa leste de Madagascar. Causou uma forte chuva que destruiu 260 casas e inundações repentinas causaram mais 630 casas destruídas, seus remanescentes afetaram Reunião. Mês depois, Fakir formou-se a leste de Réuníon e despejou  de chuvas que provocaram deslizamentos de terra e tiraram a vida de duas pessoas. A temporada terminou com Flamboyan, que foi o primeiro sistema a ser nomeado por TCWC Jarkata, atingiu o pico como ciclone tropical equivalente de Categoria 1 e se dissipou em 1º de maio sem atingir a costa.

Julho – dezembro

A temporada de 2018-19 foi a mais cara e ativa já registrada desde o início dos registros confiáveis em 1967. Além disso, é também a temporada de ciclones mais mortal registrada no sudoeste do Oceano Índico, ultrapassando a temporada de 1891-92, na qual o ciclone de 1892 nas Ilhas Maurício devastou a ilha de Maurício.

O primeiro ciclone tropical foi uma tempestade tropical moderada sem nome que se formou a nordeste de Madagascar em 13 de setembro de 2018, dois meses antes do início oficial da temporada. Dois ciclones se formaram no mês de novembro, com o ciclone tropical intenso Alcide se formando em 5 de novembro e a tempestade tropical severa Bouchra entrando na bacia vinda da região australiana em 9 de novembro. Dois ciclones tropicais se formaram no mês de dezembro, Cilida e Kenanga. O intenso ciclone tropical Kenanga atravessou a bacia vindo da região australiana, mantendo seu nome atribuído pelo TCWC Jakarta. Duas tempestades tropicais moderadas se formaram em janeiro, Desmond e Eketsang. Cinco ciclones tropicais mais intensos se formaram durante os meses de fevereiro e março: Funani, Gelena, Haleh, Idai e Joaninha. Além disso, Savannah entrou na bacia vindo da bacia australiana como um intenso ciclone tropical em março. Em 21 de abril de 2019, as duas últimas tempestades da temporada se formaram ao mesmo tempo, Kenneth e Lorna.

Sistemas

Janeiro

Um total de treze sistemas tropicais de todas as intensidades foram monitorados durante janeiro de 2018, dos quais sete desenvolveram-se posteriormente e foram nomeados pelos vários centros de alerta. Quando o ano começou, uma depressão tropical estava sendo monitorada pela JMA no Pacífico Ocidental, enquanto uma fraca baixa tropical existia na região australiana ao sul de Sumatra. Durante aquele dia, a depressão entrou na área de responsabilidade autodefinida de PAGASA, onde foi atribuído o nome de Agaton. No meio do mês, o ciclone Berguitta passou muito perto de Maurício e Reunião, causando milhões em danos e uma morte. O único sistema a causar danos significativos foi o ciclone tropical Fehi, que causou dezenas de milhões de danos ao trazer graves inundações para a Nova Zelândia no final de janeiro.

Fevereiro

O mês de fevereiro foi inativo, com apenas seis ciclones tropicais se formando. No entanto, o ciclone Gita se tornou o ciclone tropical mais intenso a afetar Tonga desde o início dos registros. Gita também foi um dos piores ciclones tropicais a afetar a nação insular, causando danos agrícolas e estruturais significativos, totalizando centenas de milhões, bem como algumas mortes. A tempestade tropical Sanba foi um sistema que atingiu o continente nas Filipinas, resultando em alguns milhões de danos e mais de uma dúzia de mortes. O ciclone Kelvin era incomum por manter uma estrutura saudável sobre a terra por meio de um processo conhecido como efeito oceano marrom, causando dezenas de milhões de danos.

Março

Março foi um mês ativo com doze sistemas. No início do mês, o Ciclone Hola formou-se perto de Vanuatu causando algumas mortes e posteriormente passou pela Nova Caledônia e Nova Zelândia onde causou pequenos danos. Ao mesmo tempo, a Depressão Tropical 18U atingiu o Território do Norte, causando dezenas de milhões em danos, apesar de ser um sistema fraco. No meio do mês, o ciclone Eliakim atingiu a costa de Madagascar, causando cerca de duas dezenas de mortes e uma quantidade desconhecida de danos. Também se formando no meio do mês, o ciclone Marcus foi um ciclone tropical muito intenso que afetou as ilhas Tanimbar, Top End e Kimberley, causando dezenas de milhões em danos. O ciclone Iris foi um sistema de vida muito longa que se formou vários dias depois, durando quase quatro semanas como um ciclone tropical antes de se dissipar em meados de abril. O ciclone Josie foi um sistema formado no final de março. Afetou o sul de Fiji, causando milhões em danos e várias mortes.

Abril

Abril foi um mês inativo com apenas quatro sistemas em formação. O ciclone tropical Keni atingiu a costa de Fiji, causando milhões em danos. No final do mês, o ciclone tropical Fakir passou pela Reunião, causando milhões em danos e um pequeno número de mortes.

Maio
Maio foi um mês relativamente inativo, com apenas sete sistemas em formação. No meio do mês, o ciclone Sagar afetou o Iêmen, Somália, Djibouti, Etiópia, causando dezenas de milhões em danos e várias dezenas de mortes. Vários dias depois, o ciclone Mekunu afetou o Iêmen, Omã e a Arábia Saudita, causando centenas de milhões em danos e quase algumas dezenas de mortes. Ao mesmo tempo, a tempestade tropical Alberto causou mais de cem milhões em danos e uma dúzia de fatalidades em todo o noroeste do Caribe e leste dos Estados Unidos. No final do mês, BOB 01 causou algumas mortes em Mianmar.

Junho

Junho foi um mês ativo com quatorze sistemas formados. No início de junho, a tempestade tropical Ewiniar atingiu o sul da China e o Vietnã, causando centenas de milhões em danos e mais de uma dúzia de mortes. Ao mesmo tempo, a tempestade tropical severa Maliksi matou algumas pessoas nas Filipinas, apesar de nunca ter chegado ao continente. No meio do mês, a tempestade tropical Gaemi atingiu Taiwan, causando algumas mortes. No final do mês, Prapiroon afetou o Japão e a Península Coreana, matando algumas pessoas e causando mais de dez milhões em danos.

Julho
Julho foi um mês ativo com quatorze sistemas formados. No meio do mês, o tufão Maria causou algumas centenas de milhões em danos e algumas mortes no leste da China. Na mesma época, o furacão Chris matou uma pessoa na costa da Carolina do Norte. No final do mês, a tempestade tropical Son-Tinh afetou as Filipinas, China do Sul, Vietnã, Laos, Tailândia e Myanmar, causando mais de US$ 235 milhões em danos e várias dezenas de mortes.

Agosto

Agosto foi um mês ativo com 21 sistemas formados. O furacão Florence atingiu a Carolina do Norte com enchentes mortais, resultando em US$ 24,23 mil milhões em danos e matando 53 pessoas, tornando-se um dos furacões mais caros para atingir a Carolina do Norte, e o quarto mais mortal de atacar. Florence também foi a primeira tempestade na virada de atividade. No mesmo mês, o furacão Lane fez uma passagem extremamente próxima perto do Havaí após atingir o pico como um furacão de categoria 5, tornando-se o ciclone tropical mais úmido já registrado e o segundo ciclone tropical mais úmido da história dos Estados Unidos, atrás apenas do furacão Harvey.

Setembro

Setembro foi o mês mais ativo do ano em 23 ciclones tropicais, incluindo o furacão Walaka, o segundo mais intenso no Pacífico Central já registrado e o tufão Mangkhut como o terceiro mais intenso no mundo todo do ano. O tufão Kong-rey e o furacão Walaka foram ambos ciclones tropicais de categoria 5 na escala Saffir-Simpson simultaneamente no hemisfério norte, marcando a primeira vez desde 2005 que essa rara ocorrência aconteceu. No Atlântico, uma virada na atividade também foi observada, com a temporada de furacões no oceano Atlântico de 2018 sendo a segunda temporada consecutiva com três furacões ativos ao mesmo tempo em 13 de setembro.

Outubro

Outubro foi um mês ativo do ano, mas menos do que os meses anteriores com 11 ciclones tropicais. O tufão Yutu se tornou o ciclone tropical mais forte em 2018, em comparação com o tufão Kong-rey. O furacão Michael causou US $ 25,1 mil milhões em danos após atingir o Panhandle da Flórida, tornando-se o terceiro furacão mais intenso a atingir o continente dos Estados Unidos em termos de pressão mínima. As tempestades ciclônicas Luban e Titli causaram danos extensos em todos os países do Iêmen e da Índia, tornando-se também o primeiro par de ciclones tropicais já registrado ativo tanto no Mar da Arábia quanto na Baía de Bengala simultaneamente. O furacão Willa também se tornou a categoria 5 mais próxima do México desde Patricia.

Novembro

Novembro apresentou 10 ciclones tropicais. O ciclone Gaja atingiu a costa do sul da Índia, resultando em cerca de 60 vítimas fatais.

Dezembro

Dezembro foi um mês ativo com a formação de 13 ciclones tropicais. O ciclone Cilida se intensificou em um ciclone tropical intenso, mas nunca atingiu a costa diretamente.

Efeitos globais

Ver também
 Inundações no Japão em 2018

Ligações externas
Centros meteorológicos regionais especializados

 Centro Nacional de Furacões dos EUA - Atlântico Norte, Pacífico Leste
 Centro de furacões do Pacífico Central - Pacífico Central
 Agência Meteorológica do Japão - NW Pacífico
 Departamento Meteorológico da Índia - Baía de Bengala e Mar da Arábia
 Météo-France - La Reunion - Sul do Oceano Índico de 30 ° E a 90 ° E
 Serviço Meteorológico de Fiji - Pacífico Sul a oeste de 160 ° E, ao norte de 25 ° S

Centros de alerta de ciclones tropicais

 Agência de Meteorologia, Climatologia e Geofísica da Indonésia - Sul do Oceano Índico de 90 ° E a 141 ° E, geralmente ao norte de 10 ° S
 Australian Bureau of Meteorology (TCWC's Perth, Darwin e Brisbane) - Oceano Índico Sul e Oceano Pacífico Sul de 90 ° E a 160 ° E, geralmente ao sul de 10 ° S
 Serviço Nacional de Meteorologia de Papua Nova Guiné - Oceano Pacífico Sul de 141 ° E a 160 ° E, geralmente ao norte de 10 ° S
 Serviço Meteorológico da Nova Zelândia Limitada - Pacífico Sul a oeste de 160 ° E, ao sul de 25 ° S

Temporada de ciclones no Índico Sudoeste de 2018-2019
Temporada de ciclones na região da Austrália de 2018-2019
Temporada de ciclones no oceano Índico Norte de 2018
Temporada de tufões no Pacífico de 2018
Temporada de furacões no Pacífico de 2018
Temporada de furacões no oceano Atlântico de 2018
Ciclones tropicais por ano
Ciclones tropicais em 2018
Temporada de ciclones no Pacífico Sul de 2018-2019

Ciclones tropicais em 2018


Stebliw (ukrainisch ; russisch /, polnisch Steblów) ist eine Siedlung städtischen Typs in der Oblast Tscherkassy im Zentrum der Ukraine mit etwa 3500 Einwohnern.

Der Ort liegt am Ufer des Flusses Ros etwa 16 km von Korsun-Schewtschenkiwskyj entfernt.

1036 baute Jaroslaw der Weise hier eine Befestigung. Diese stand dort bis zur Mongolischen Invasion der Rus. Danach siedelten hier Kosaken. Diese nahmen am Chmelnyzkyj-Aufstand teil.

Weblinks
 Eintrag zum Ort im Geographischen Verzeichnis des Königreichs Polen und anderer slawischer Länder
 http://stebliv.ho.ua/
 http://ukrainaincognita.com/palatsy-ta-sadyby/stebliv
 http://kraeznavstvo.at.ua/index/stebne/0-35
 http://www.aboutukraine.org/cities/central-ukraine/cherkaska-oblast/stebliv/

Einzelnachweise

Ort in der Oblast Tscherkassy
Rajon Swenyhorodka
Gegründet 1036
Ort am Ros

Stebliw


Aegidienberg is a borough (Stadtbezirk) of Bad Honnef in the Rhein-Sieg-Kreis, North Rhine-Westphalia, Germany. It consists of thirteen villages and is located east of the Siebengebirge range in the Niederwesterwald foothills. Until 1969, Aegidienberg was an independent municipality in the former district (Kreis) of . The name refers to Saint Aegidius, the patron saint of the local Catholic parish church; until the 16th century, the locality was known as Hunferode or Honnefer Rott. Population: 7089 (2013).

Geography
The borough of Aegidienberg encompasses the parts of Bad Honnef located east of the Honnef urban forest, in other words east of the Siebengebirge. In geographic terms, the area forms part of the  in the foothills of the Niederwesterwald. The various parts of the borough are distributed across hills which all lie within the broader boundary of the Siebengebirge Nature Park. The Siebengebirge itself, with its peaks up to  in height, separates Aegidienberg from Bad Honnef proper, which is about  away in the Rhine Valley. Aegidienberg is located at an average altitude approximately  above Bad Honnef. The two are linked by Landesstraße 144 through the  long Schmelz Valley.

Within Aegidienberg are two small lakes, Lake Himberg (Himberger See) in the West and Lake Dachsberg (Dachsberger See) in the East. Both are former basalt quarries, which were worked until after the Second World War. Two streams which are sources of the Pleisbach, the Logebach and the Quirrenbach, rise in the area and run through it. The Kochenbach is a tributary of the Quirrenbach. Amongst the hills within the district of Aegidienberg are the Himberg (), the Hupperichsberg (), the Markhövel (also called the Romert; ) and the Dachsberg ()—the last being the highest point in the district. The main village of Aegidienberg, on the eponymous hill, is at  altitude. Within the district are two contiguous forest areas, the Aegidienberg Forest (Aegidienberger Wald) to the East and the Vogelsbitze to the West of the A3 autobahn. At the eastern extremity of the district, part of the Eudenbach gliding area and nature reserve lies within Aegidienberg.

The District of Aegidienberg includes 13 localities: Aegidienberg (Kirchdorf), Brüngsberg, Efferoth, Himberg, Höhe, Hövel, Neichen, Orscheid, Retscheid, Rottbitze, Siefenhoven, Wintersberg and Wülscheid. The Rottlandhof farm is within the municipality of Rheinbreitbach, but portions of it lie within the territory of Aegidienberg and thus of Bad Honnefer. The district is bordered to the north-west by Ittenbach and to the north and north-east by the Oberhau, both sections of the city of Königswinter; and to the east and south by Windhagen and Rheinbreitbach, both of which are in Rhineland-Palatinate.

History

Governance and economy since the early Middle Ages
A 948 charter of Archbishop  of Cologne established the territorial boundaries of the priory of Oberpleis and included within it what is now the district of Aegidienberg. These boundaries have persisted to the present day as town boundaries and to the South and East, district and state boundaries. There is no information for that time about habitation; it is thought that there were isolated farms and charcoal-making operations in the area. Settlement by people from Bad Honnefer, implied by the first recorded placename in the area, Hunferode, can only refer to the villages of Himberg, Hövel and Siefenhoven, at the bottom of the Schmelz Valley. In view of the marginal agricultural value of the loamy soil, the origins of the inhabited areas in the remainder of today's Aegidienberg, particularly in the East, probably lie in settlement via the valley of the Pleisbach or the roads through the hills.

Until the extinction of the line around 970, the Counts of the  exercised secular overlordship in the area. They were succeeded by the Counts Palatine of the Rhine. After the construction of  castle in the second half of the 12th century, the area came under its control and from 1484 to 1808 formed part of the Amt Löwenburg, a fief of the County of Berg.

The first recorded mention, which may refer only to the village of Aegidienberg, later known as an der Kirche (at the church), is dated 6 January 1345 and is of Hunferode. This is followed by a mention of Hunferoyde dated 5 January 1349. The name Aegidienberg is presumed to have displaced this name since the 16th century. St. Giles, known in Germany as Aegidius, was venerated beginning at the end of the Middle Ages as one of the Fourteen Holy Helpers and as a patron saint of livestock.

A 1506 charter, von wegen der bergischen Pastoreyen, mentions a priest called "Hermannus" whose church was located where the Chapel of St. Servatius now stands, near Himberg. According to the Erkundigungsbuch des Fürstentums Berg, "Gilienberg" had the status of a separate parish since the introduction of the new Jülich-Berg court system in 1555. Under this new arrangement, Aegidienberg lost the independent court with seven lay judges which it had previously had, instead sending two judges to the newly formed court at Honnef (from 1745 on, only one). By the mid-18th century at the latest, eight local jurisdictions (known in the Rhineland as Honschaften) had developed, which lasted until the dissolution of the Duchy of Berg in 1806: Brüngsberg, Himberg, Höhe, Hövel, Orscheid, Retscheid, Siefenhoven and Wülscheid.

The inhabitants worked the poor clayey soil of Aegidienberg either as smallholders or as tenant farmers.  Before the invention of artificial fertilisers, the fields were good for almost nothing except the cultivation of barley and oats, which were the staple foods of the local people in the Middle Ages. Livestock cultivation was later added, and at the beginning of the modern age, the local diet was enriched with potatoes, which gave the community their speciality, Rievkooche (Reibekuchen - potato pancakes), which to this day are an indispensable part of any public event.

The inhabitants shared rights to the woodland of the "Honnefer Mark" between Aegidienberg and Bad Honnef, now called the Honnef urban forest, including among other things the rights to let their pigs forage for mast, to gather wood for fuel and fencing, and to use fallen twigs for animal bedding. Woodland farmers had sticks available to them for their animals, but only the nobility had the right to cut timber. Furthermore, Aegidienberg had fixed obligations under the tithe system of the Amt Löwenburg: 120, later 200, malters of oats had to be paid to various officials. The residents also had to cut the wood for the Löwenburg gallows, which stood in the area of what is now Lohfelder Straße in Honnef, maintain it, and mow the grass at the castle farm. By the end of the 15th century at the latest, the people of Aegidienberg were required to grind all their corn at the Quirrenbach mill, which was located within the parish.

Ores of various base metals were being mined in the Siebengebirge area as early as the Middle Ages, primarily for the production of copper, zinc and lead. In addition to the work in the mines themselves, their constant need for charcoal led to there being many charcoal producers in the region. A copper mine called Gotteshilfe was located in Neichen, and in Brüngsberg there were mines called Flora, Anrep-Zachäus and Emma-Sofie, where zinc and copper ores were mined until early in 1906. The heaps of tailings from the mines can still be seen on the slope of the Logebach valley. With declining prices for the metals, the mines in the Siebengebirge area gradually closed down.

Basalt is still quarried in the immediate area of Aegidienberg. The basalt quarries on the Dachsberg and the Himberg had railway connections to the Bröl Valley Railway (Bröltalbahn), which had a wide-ranging network extending as far as Asbach, Beuel, Siegburg and Waldbröl. The quarry operators underwrote the branch lines they used for transporting the basalt. Connecting to a passenger line was discussed a number of times but never carried out. Both of the quarries in Aegidienberg ceased operation around the 1960s and today the water-filled pits are used for swimming and other recreation, like many other quarries in the region.

Prussia and German Empire
Beginning in 1806, as part of the Amt Löwenburg, Aegidienberg belonged to the Napoleonic Grand Duchy of Berg. At the end of 1808, new administrative structures modelled on those of France were introduced: cantons and mairies (town halls). The parish of Aegidienberg was assigned to the Mairie and Canton of Königswinter together with Honnef, Königswinter and Ittenbach; however, this only became fully functional early in 1809. Beginning in December 1813, the mairie became a Bürgermeisterei, the equivalent German term, in the provisional  under the Kingdom of Prussia. The Congress of Vienna in 1815 assigned the Rhineland to Prussia, and the Bürgermeisterei of Königswinter then became a conventional Prussian local government entity within the newly formed District (Kreis) of Siegburg (renamed  in 1825). From 1822 on, this was part of the Prussian Rhine Province.

On 1 July 1846, Aegidienberg acquired a local council, replacing the district administration made up of lay judges. Honnef (in 1862) and Königswinter (in 1889) subsequently acquired their own town councils, leaving Aegidienberg and Ittenbach in the Bürgermeisterei of Königswinter-Land, which existed until 1969, being renamed Amt Königswinter-Land in 1927.

The municipality of Aegidienberg, (until 1888 also spelt Egidienberg or Ägidienberg; thereafter Ägidienberg was officially recommended, and the only accepted alternate was the present spelling, Aegidienberg) consisted in 1885 of 13 settlements with 366 residences (including uninhabited residences) and 327 households. The settlements were: the village of Ägidienberg (97 inhabitants), Brüngsberg (135), Efferoth (13), Himberg (162), Höhe (47), Hövel (285), Neichen (60), Orscheid (203), Retscheid (44), Rottbitze (97), Siefenhoven (108), Wintersberg (22) and Wüllscheid (255). There were a total of 1,528 inhabitants, of whom 751 were male and 777 female. The independent Catholic parish had 1,523 members, and there were in addition five Protestants, for whom the Honnef parish was responsible. The municipality had a total area of ,  was arable land,  pasture and  woodland.

Around 1855, a road was built connecting Aegidienberg to Honnef (today Landesstraße 144); this was extended to Flammersfeld by way of Asbach, and later to Altenkirchen. In 1862, roads were built to Wülscheid and Orscheid connecting to what is today Landesstraße 247.

On 10 January 1898, on a suggestion from Friedrich Wilhelm Raiffeisen, approximately 50 residents founded the Aegidienberger Spar- und Darlehenskassenverein (Aegidienberg Savings and Loan Association). This cooperative made it possible to extend the water supply beginning in 1902, and from 1908 gave support to the Automobilgesellschaft (automobile association), whose aim was to create a bus connection with Bad Honnef and Königswinter.

On Whitsunday, 12 July 1905, a large fire in Orscheid, caused by children who were presumably playing, destroyed 13 buildings. In 1912 the first gymnastics club, Germania, was founded.

When the First World War began in 1914, many men were called up for military service, including all the teachers. Many events were held to promote war bonds. The loan association lost reserves totalling 13,000 RM to the war bonds. The longer the war lasted, the more urgent was the need for raw materials. Children, especially, were required to collect these: paper, glass, tin foil, and also large quantities of foliage to feed the warhorses. Leaves were plucked from the trees and sent either fresh or dried to the collection point at Siegburg. They were dried in every possible place in homes. Copper fittings and every imaginable household object were requisitioned in numerous metal collections; even the church bells were melted down for the armaments industry.

In November 1923, violent armed confrontations which claimed some lives took place especially in Himberg and Hövel between separatists of the Rhenish Republic and those who opposed them. A monument in Hövel and graves in the cemetery commemorate the Siebengebirge insurrection, which is also known as the Battle of Aegidienberg.

Beginning in 1925, local craft workshops built a friary for the  of Valkenburg aan de Geul. After its dedication in 1926, the sisters performed various charitable works in the area, including operating a children's home and training girls in domestic skills.

Third Reich / World War II
Starting in 1937, the construction of the Reichsautobahn (now the A3, Bundesautobahn 3) changed the face of the environment considerably. The surveying and construction of the first four-lane motorway in the area took place over several years before the segment through Aegidienberg opened in September 1939. The work included excavations and embankments up to  in depth and height, and the construction of a seven-arched bridge across a valley and three underpasses. Loss of land to the motorway rendered many local farms no longer profitable, in addition to which many landowners were left with small and scattered holdings. Land consolidation was begun but could not be completed because of World War II.

The Nazis employed approximately 600 Soviet prisoners of war as forced laborers in the local basalt quarries. As the war drew to a close, shortly before the arrival of the advancing U.S. forces, these people were rounded up in the Giershausen hall and transported further into the interior of Germany. At the end of the war, fierce fighting took place in the area. After the Americans had crossed the Rhine at Remagen on 7 March 1945, Aegidienberg came under heavy American artillery fire on the following days. German forces had dug in here and in turn were heavily shelling the area around Remagen. On 13 March, especially, numerous soldiers died on both sides. Unusually, a short cease-fire was agreed so that the dead could be recovered.

On 16 March the centre of Aegidienberg came under heavy fire and 11 civilians died in the ruins of the convent. The nuns had been denied permission to hoist a white flag with a red cross in order to protect themselves and the approximately 60 children and refugees who were with them there. In addition, there was still a radio vehicle located as a command post in the monastery courtyard, which drew enemy fire like a magnet. That afternoon, carpet bombing of the main part of the settlement by the U.S. Air Force was averted at the last moment through negotiations, and approximately 150 German soldiers surrendered, while others decided to fight on.

After its occupation by American forces on 17 March, Aegidienberg was then subjected by German artillery to several days of so-called and intended "destruction fire". Panzer Brigade 106 "Feldherrnhalle" and scattered elements of other units were dug in at Orscheid and Wülscheid and shelled every population centre between Brüngsberg and Rottbitze. Severe damage and in some cases total destruction of all public buildings and a large number of residences and businesses resulted.

In Aegidienberg, the fighting was over on 1 April, Easter Sunday. In Orscheid, Wülscheid and Rottbitze, fighting continued for several more days, with the military situation changing several times. Traces of the fighting are still to be seen in the area. There are many craters in the surrounding woods made by U.S. shells of all calibres, plus at Wülscheid one made by the explosion when a German munitions cart was blown up on 10 March 1945 during the retreat.

Since the end of the war

In the first years after the war, robberies occurred in the area that caused several deaths and have never been explained. Not until the early 1950s were all the war dead identified and disposed of in a dignified manner. The American dead were transported back to the United States. The remainder were buried in the soldiers' cemetery at Ittenbach. Approximately 40 of the dead could not be identified. War damage to buildings was temporarily repaired. The school was only reopened, with the permission of the Allied occupation authorities, in 1946. The Catholic church was repaired in stages which lasted into the 1960s. Large amounts of unexploded ordnance in the area constituted a serious danger to life for many years, and there were occasional accidents resulting in injury and death.

The land consolidation project which had become urgently needed in 1937 was resumed in 1948 and completed in 1953. Approximately 13,000 agricultural parcels were consolidated to approximately 1,600, consisting of  of arable cropland, grassland, woodland, water, roads and farmsteads, in the district of Aegidienberg and small parts of Oberpleis. From July 1949 to July 1950, the part of Aegidienberg west of the autobahn was part of the , a special territory surrounding the provisional capital of the Federal Republic of Germany which was under the control of the Allied High Commission. In 1955, the then district road opened connecting Aegidienberg and Ittenbach, and in the same year a new chapel of St. Mary was dedicated at the foot of the Dachsberg. On 4 February 1961, the new local Protestant church was dedicated; since then it has been called the Friedenskirche (Peace Church).

The TTV-Aegidienberg sports club was founded soon after the end of the war, but disbanded in 1952 for financial reasons. Early in 1958, the Fußballverein Sportfreunde Aegidienberg 1958 was launched, which now has other sports sections in addition to several football teams and is the largest club in Aegidienberg.

In 1967, Aegidienberg had 3,504 residents, of whom 225 were employed in agriculture and forestry, 519 in manufacturing and 351 in services. 564 commuted out of the district and 54 into it. Four industrial enterprises employed 163 people. Public accommodations consisted of: a school, a sports ground, a kindergarten and a library.

Under the  of 10 June 1969, Aegidienberg became part of Bad Honnef on 1 August 1969. Previously, there had been proposals to combine Aegidienberg with the mountain districts of Ittenbach, Heisterbacherrott, Oberpleis and Stieldorf. It retains its former municipal borders.

The Gladbeck hostage crisis came to its violent end on the A3 in Hövel on 18 August 1988 with the death of an 18-year-old woman. Since 2009 a memorial has marked the spot.

Post and buses
Aegidienberg initially belonged to the rural section of the Königswinter postal division; in 1854 it was transferred to the Honnef division. The first post box was installed the same year, at the school. After the completion in 1859 of the provincial road between Honnef and Flammersfeld (now Landesstraße 144), the following year passenger postal service in post coaches was instituted on the segment between Asbach and Honnef via Aegidienberg. This was the first direct connection between Aegidienberg and the Rhine Valley. Initially the coaches stopped at inns in Himberg and Rottbitze. In 1870, as a result of the opening of the railway on the right bank of the Rhine, this passenger service was restricted to Asbach - Honnef, no longer continuing from Honnef to Königswinter, and ran twice a day.

In 1888, Himberg became the first part of the district to have its own contract post office. At the beginning of 1901, droshkies were introduced for passenger service, and beginning in 1909 were replaced with post buses, which ran three to four times a day between Aegidienberg and Königswinter via Honnef. For this purpose, a so-called automobile society was founded in Aegidienberg, which took over the transport service until 1920. From 1921 on, it was provided by the national postal service, the Reichspost. In the 1920s and 1930s, the route changed several times, with the bus sometimes running between Aegidienberg and Rheinbreitbach. When service resumed in 1945 after the Second World War, it ran between Honnef and Aegidienberg; in December 1948 it was extended to Windhagen and in 1950 again to Asbach. The village of Aegidienberg itself only received its own postal annexe in 1953.

Former coat of arms

The design of the coat of arms for the former municipality of Aegidienberg was suggested in the early 1960s by Franz Hermann Kemp, a teacher and local history expert living in , another district of Bad Honnef. It was finally realised in conformity with the rules of heraldry by Konrad Schaefer, a graphic designer in Euskirchen.

At the bottom, the coat of arms shows three green peaks in the Siebengebirge, the Löwenburg, Lohrberg, and Großer Ölberg. On the middle one of these is superimposed the red and silver checked arms of the Amt Löwenburg, to whose governmental and judicial sphere Aegidienberg belonged for as long as it was in existence. Above that the symbol of Aegidienberg, the Romanesque tower of St. Aegidius' church, is depicted in silver on a red ground. The coat of arms was "approved" by the district council in its 44th session on 4 November 1963 and certified by the Interior Minister of the State of North Rhine-Westphalia on 16 July 1965. It is still used by local organisations.

Population growth
Aegidienberg grew rapidly after the Second World War. About half of the population growth in Bad Honnef after 1969 has occurred in Aegidienberg. The following table shows the number of residents on various dates:

Economy and infrastructure
The A3 autobahn crosses the district from north-west to south-east for . North of Aegidienberg, it crosses the Logebach on a bridge  long, half of which lies within the Ittenbach district of Königswinter. In the eastern part of Aegidienberg is the Bad Honnef/Linz motorway exit, which forms the basis of the district's good traffic infrastructure. Especially in the village of Rottbitze, it has led since the year 2000 to extensive commercial and industrial development on the Vogelsbitze/Zilzkreuz commercial estate (approximately ), to the south of what was already present on the Heideweg. An additional commercial estate on the Dachsberg was inaugurated in 2009; the first project was inaugurated there in early 2013. In addition, by 2005 a second commercial area had developed in Rottbitze with, among other services, a building supplies centre, several discount shops and filling stations.

The Cologne-Frankfurt high-speed rail line for the Intercity-Express (ICE), which opened late in 2002, runs through the district parallel to the A3, with three tunnels and two bridges, including from north to south the Logebach Valley bridge (the northern part of which, like the motorway bridge, is in Königswinter), ; the Aegidienberg tunnel under the central section of the district, ; the Kochenbach Valley bridge, ; and the Rottbitze Tunnel under the motorway exit, . The section of track crossing the hillside fields of the Kluse farm was originally laid on the surface but later lowered into a tunnel or hard-floored cutting  long. The closest ICE station, Siegburg/Bonn, is in Siegburg, the administrative centre of the Rhein-Sieg-Kreis.

The Schmelztalstraße (Schmelz Valley Road, Landesstraße 144) connects Aegidienberg to the lowland portion of Bad Honnef. A large amount of the traffic on this road is through traffic to the A3. Landesstraße 143, which begins on the border of the district below Rottbitze, connects Aegidienberg with Oberpleis, to the north. It crosses the A3 between Hövel and Brüngsberg on a stone bridge built in 1938, the so-called Westerwälder Tor. This is one of the few remaining stone bridges from the construction of the Reichsautobahn system, and is an artistic landmark.

The district has its own brand of beer, Jillienberger, from the local dialect version of Aegidienberg, Jillienberch or Jillienberg. There is also a breed of horse called Aegidienberger; they are bred by the local Feldmann stud farm. Like the Icelandic horse, the Aegidienberger is a gaited horse.

Public facilities
Despite incorporation into Bad Honnef, Aegidienberg has retained a certain independence; it is recognised in the latest North Rhine-Westphalian district law as having a special status within the Rhein-Sieg-Kreis, and for that reason the village of Aegidienberg has a 15-member district committee empowered to take decisions concerning purely local matters. This meets in a building in the Aegidiusplatz in the centre of the village which also houses a branch office of the Bad Honnef town administration, a citizens' advice bureau and a reporting station of the Bonn Police.

In addition to five kindergartens or daycare centres in various parts of the district—two in the village of Aegidienberg, two in Höhe and one in Orscheid—there is a town Grundschule (primary school), the Theodor-Weinz-Schule, in Aegidienberg. Plans to establish a comprehensive school for the entire mountain area of the Siebengebirge have so far been unsuccessful. The Catholic and Protestant parishes also each maintain a public library, and the Catholics offer one kindergarten (certified as a family centre) and the Protestants two. Aegidienberg has a sports centre in Rottbitze, on the south side of the Himberg; since 2010 it has had artificial turf.

Notable residents
  (1832 – 1912), educational official and textbook author
  (1875 – 1945), scholar and editor of the Rheinisches Wörterbuch, born in Aegidienberg
  (1877 – 1947), pianist and university teacher
 Carlo Schmid (1896 – 1979), politician (SPD), lived for many years in Orscheid
 Heinz G. Konsalik (1921 – 1999), novelist, lived for many years in Aegidienberg
 Markus Maria Profitlich (born 1960), comedian, grew up in Aegidienberg

Gallery

References

Further reading
 Wolfgang Wegener. "Von der glücklichen Elise bis zur Gotteshilfe". in Archäologie im Rheinland, 1992. Ed. Harald Koschik. Cologne: Rheinland, 1993. . pp. 159–
 Karl Josef Klöhs. Kaiserwetter am Siebengebirge, Königswinter: Loge, 2003,

External links

 Aegidienberg im Siebengebirge, official site
 Sportfreunde Aegidienberg 1958 e.V.
 Honnefer Bilderbogen: pictures of Aegidienberg

Bad Honnef

Aegidienberg