Articles with hCards
බෝගොඩ අප්පුහාමිලගේ දොන් වික්‍රම බෝගොඩ (1940 ජූනි 16 - 2013 ජනවාරි 15), වික්‍රම බෝගොඩ ලෙස ජනප්‍රිය, ශ්‍රී ලාංකේය සිනමාවේ සහ රංග ශාලාවේ නළුවෙකි. වේදිකා නාට්‍යවල සහ චිත්‍රපට දෙකෙහිම චරිත නිරූපණය සඳහා මූලික වශයෙන් ප්‍රසිද්ධය. බෝගොඩ 1960 සිට 1985 දක්වා දශක දෙකක් පුරා බොහෝ නාට්‍යවල සහ තෝරාගත් චිත්‍රපට 15 කට අධික සංඛ්‍යාවක රඟපා ඇත. ගොළු හදවත චිත්‍රපටයේ ඔහුගේ භූමිකාව ඔහුගේ රංගනය සංවේදී කළේය.

ළමා අවධිය
ඔහු 1940 ජූනි 16 වැනි දින යුද සමයේදී මධ්‍යම පාන්තික පවුලක උපත ලැබීය. ඔහුගේ පියා ලංකා විදුලිබල මණ්ඩලයේ සේවය කළ අතර මව පාසල් ගුරුවරියකි. දරුවන් තිදෙනෙකුගෙන් යුත් පවුලක, ඔහු වැඩිමලා වූ අතර, එක් සහෝදරයෙකු සහ සහෝදරියන් දෙදෙනෙකු විය. බෝගොඩ ඉගෙන ගත්තේ පන්නිපිටිය ධර්මපාල විද්‍යාලයේ . ඔහු කිසි විටෙකත් නළුවෙකු වීමට කිසිදු නැඹුරුවක් නොතිබූ අතර නිවසේ වාතාවරණයක් හෝ රංගනයට බලපෑම් කළේ නැත. පාසල් ජීවිතයේදී ක්‍රීඩා ලෝලියෙකු වූ ඔහු පාසලේ යුද හමුදා ශිෂ්‍යභට කණ්ඩායමේ සාමාජිකයෙකි. ඔහුගේ පියා ඔහුව උනන්දු කළේ අධ්‍යාපනයට අවධානය යොමු කර ගෞරවනීය රජයේ රැකියාවක් සඳහා අවස්ථාවක් ලබා ගැනීමටය. ඔහුගේ පියාගේ ඉල්ලීමේ ප්‍රතිඵලයක් ලෙස, උසස් පාසල් සහතික (HSC) විභාගයෙන් පසු, බෝගොඩ ලංකා බැංකුවට බැඳුණි.

1960 ගණන්වල ඔහු පාසලෙන් පිටව යාමට සූදානම් වන විට ඔහුගේ පාසලේ විදුහල්පතිවරයා ඔහුව පාසලේ නාට්‍යයක් රඟ දැක්වීමට යොමු කළේය. එම කාලය තුළ වැනීසියේ වෙළෙන්දා ජනප්‍රිය වේදිකා නාට්‍යයක් වූ අතර සාහිත්‍ය සහ නාට්‍ය රංගන අධ්‍යාපනය සඳහා භාවිතා කරන ලදී. බෝගොඩ ෂයිලොක්ගේ චරිතය රඟපෑවේය. එය වේදිකා නාට්‍යයක රඟපෑමේ ඔහුගේ පළමු පියවර විය.

මුල් කාලීන වෘත්තිය දිවිය
ලංකා බැංකුවේ ඔහුගේ රැකියාව අතරතුර,  ඔහුට 60 දශකයේ මුල් භාගයේ වේදිකා නාට්‍ය අනුවර්තනය කිරීමට ප්‍රසිද්ධ තරුණ කලාකරුවන් කණ්ඩායමක් වූ අපේ කට්ටිය (අපේ වංශය) නාට්‍ය කණ්ඩායමට නායකත්වය දුන් ශ්‍රී ලාංකේය නාට්‍ය රචක සහ නවකතාකරු සුගතපාල ද සිල්වා හමුවිය. බෝගොඩ සුගතපාල ද සිල්වා හා නාට්‍ය කණ්ඩායමේ සමීපතමයකු බවට පත්විය. මෙම කණ්ඩායමට ටෝනි රණසිංහ සහ සයිමන් නවගත්තේගම වැනි කැපී පෙනෙන පුද්ගලයින් ඇතුළත් විය,   60 දශකයේ මුල් භාගයේ බෝගොඩ ප්‍රදේශයේ වඩාත් ප්‍රසිද්ධ තරුණ නාට්‍ය කලාකරුවන් සහ සම වයසේ මිතුරන් විය. ඔවුන්ගේ පොදු රැස්වීම් ස්ථානය වූයේ බම්බලපිටියේ ලයන් හවුස් අවන්හල සහ ආපනශාලාවයි

60 දශකයේ සුප්‍රසිද්ධ වේදිකා නාට්‍යයක් බවට පත් වූ බෝඩිංකාරයෝ වේදිකා නාට්‍යය සුගතපාල ද සිල්වා විසින් රචනා කරන ලදී. ද සිල්වා බෝඩිංකාරයෝ චිත්‍රපටයේ චරිතයක් කිරීමට බෝගොඩට ආරාධනා කළේය. දිනක් සුගතපාල ද සිල්වා ලෙස්ටර් ජේම්ස් පීරිස්ට ඔහුගේ වේදිකා නාට්‍යය නැරඹීමට ආරාධනා කළේය. ඒ වන විට 21 හැවිරිදි වියේ පසුවූ බෝගොඩට එය අනපේක්ෂිත අවස්ථාවක් විය. ආචාර්ය පීරිස්, බෝගොඩගේ ගුප්ත දක්ෂතාවය දුටුවේ, 1963 දී ඔහුගේ ඉදිරි චිත්‍රපටය වන ගම්පෙරළිය හි ප්‍රධාන චරිතයක් ඔහුට ලබා දීමට තීරණය කළේය.

ගම්පෙරළියේ තිස්සගේ භූමිකාව
වයස අවුරුදු 21 දී බෝගොඩ,  ප්‍රවීණ චිත්‍රපට අධ්‍යක්ෂක ආචාර්ය ලෙස්ටර් ජේම්ස් පීරිස්ගේ අධ්‍යක්ෂණය යටතේ, ගම්පෙරළිය චිත්‍රපටයෙන් සිය ප්‍රථම තිරයට පිවිසියේය. මෙම චිත්‍රපටය 1944 දී ප්‍රවීණ ශ්‍රී ලාංකේය නවකතාකරු මාර්ටින් වික්‍රමසිංහ විසින් රචිත ගම්පෙරළිය නවකතාවක් මත පදනම් වූ අතර පසුව කතාව කලියුගය සහ යුගාන්තය ලෙස අනුවාද දෙකකින් සමන්විත වේ. ලෙස්ටර් ජේම්ස් පීරිස් මෙම නවකතා තුන ඇසුරින් මෙම චිත්‍රපට අධ්‍යක්ෂණය කළේය. බෝගොඩට මේ චිත්‍රපට තුනේම රඟපාන්න අවස්ථාව ලැබෙන්නේ තිසා කියන චරිතය විදිහට. තිසා යනු කතන්දර මධ්‍යගත වී ඇති ජනපදකරණය වූ සහ වරප්‍රසාදිත පවුලක බාලම පිරිමි ළමයා ය. පැරණි යටත් විජිත, සම්ප්‍රදායික සහ සංස්කෘතික භාවිතයන් ප්‍රතික්ෂේප කරන රැඩිකල්කරණයට ලක්වන නූතන යුගයේ වෙනස්කම් සහ පසුකාලීනව අනුගත වීම තිස්ස සංකේතවත් කරයි.  චිත්‍රපටිය ජාත්‍යන්තරව ප්‍රදර්ශනය වූ නිසාත් නවකතා ශ්‍රී ලංකාවේ ජනප්‍රිය සාහිත්‍ය වූ නිසාත් ගම්පෙරළිය බෝගොඩට උණුසුම් මංගල දර්ශනයක් ලබා දුන්නේය.

ගොළු හදවතේ සුගත්ගේ භූමිකාව
ගොළුහදවත  චිත්‍රපටය බෝගොඩට චිත්‍රපට ක්ෂේත්‍රයට පිවිසීමට අවස්ථාවක් ලබා දුන්නේය. ගොළු හදවත ද ඔවුන්ගේ පාසලේ එකම පන්තියේ ඉගෙනුම ලබන නව යොවුන් වියේ පිරිමි ළමයෙක් සහ ගැහැණු ළමයෙකු අතර ඇති සම්බන්ධයක් පිළිබඳ ජනප්‍රිය ආදර නවකතාවක් මත පදනම් විය. කරුණාසේන ජයලත් මේ නවකතාව රචනා කළේ 1962 දී ඔහුගේ පාසල් ජීවිතයේ අත්දැකීම් ඇසුරින්. පියසිරි ගුණරත්නගේ මුල් පිටපතකින් 1967 දී ලෙස්ටර් ජේම්ස් පීරිස් විසින් මෙම නවකතාව චලන පින්තූරයක් බවට පත් කරන ලදී. රෙජී සිරිවර්ධනත් පිටපතේ වැඩ කළා.

චරිතාංග නළුවෙක්
බෝගොඩගේ පළමු ප්‍රධාන ජයග්‍රහණය වූයේ ගොළු හදවත  සුගත්  ලෙස ඔහුගේ රංගනය මෙම චිත්‍රපටයේ ඔහුගේ රංගනය වැඩිදියුණු කිරීමේ කැපී පෙනෙන දක්ෂතාවයක් පෙන්නුම් කරයි.  ගොළු හදවත 60 දශකයේ ශ්‍රී ලංකාවේ ආදර හා ආදර චිත්‍රපට ප්‍රභේදයට සංකල්පීයව බලපෑවේය. එහි සිනමා ආකෘතිය සහ තිර-ඉදිරිපත් කිරීමේ විලාසය හැරුණු විට, එය ප්‍රබන්ධ චරිත වූ සුගත් සහ ධම්මිගේ ප්‍රධාන චරිත දෙකේ චරිත නිරූපණය සහ නිරූපණය මත දැඩි ලෙස නිර්මාණය කර ඇත. පුළුල් ලෙස සාකච්ඡා කරන ලද සිනමා සංකල්පවලට අනුව, බෝගොඩගේ සුගත්ගේ චරිත නිරූපණය, ස්ටැනිස්ලාව්ස්කිගේ ක්‍රමයේ  චරිත රංගනය තුළ පැහැදිලි කරන ලද ගති ලක්ෂණ වලින් බැඳී ඇත; බෝගොඩ ඔහුගේ පෞරුෂයෙන් සුගත් වෙත ළං වී තිබුණේ සුගත් ලෙස පෙනී සිටිනවාට වඩා ගැඹුරු ප්‍රකාශනවල ගිල්වීමෙනි. නවකතාවේ පරාජිත පෙම්වතා ගැන කියවා ඇති ප්‍රේක්ෂකයෙකු ඉදිරියේ ප්‍රබන්ධ චරිතය ජීවමාන කිරීමට ඔහු තම ශාරීරික හා මානසික මැදිහත්වීම දැඩි ලෙස භාවිතා කර ඇත. පරාජිත පෙම්වතාගේ පෞරුෂය සහ ඔහුගේ පෙම්වතිය සමඟ ඇති සම්බන්ධයට ඔහු ප්‍රතිචාර දැක්වූ ආකාරය නිරූපණය කිරීම සඳහා සුගත්ගේ චරිත නිරූපණය චිත්‍රපටය පුරා පුළුල් පරාසයක චිත්තවේගීය ප්‍රකාශන සහ ලක්ෂණ වලින් සමන්විත විය. ඊට සමගාමීව, ඔහු මීස්නර් තාක්ෂණය හි අර්ථ දක්වා ඇති රංගන ශෛලීන් භාවිතා කර ඇත.  මීස්නර් රංගන තාක්ෂණය කියන කාරණයේදී, ධම්මි  (ප‍්‍රවීණ නිළි අනුලා කරුණාතිලක විසින් රගපෑවා) ගේ චරිත නිරූපණයට බෝගොඩ ප‍්‍රධාන සහයක් ලබා දී ඇත. ධම්මි සහ සුගත් අතර සම්බන්ධය තුළ, ධම්මි සබඳතාවයේ ප්‍රමුඛයා සහ පාලකයා වන අතර, සුගත් ඇයගේ ක්‍රියාවන්ට නම්‍යශීලී/අනුවර්තනය වේ. මෙසිනර් ටෙක්නික් ඔෆ් ඇක්ටිං අනුව, බෝගොඩ මෙම අනුවර්තනය වීමේ හැකියාව සුගත්ගේ චරිතය පුරාවටම පෙන්නුම් කළේය. චිත්‍රපට රසිකයින් අතර "සැබෑ පරාජිත පෙම්වතා" ලෙස ජනප්‍රිය චරිතයක් බවට පත් කළ සුගත් ලෙස රඟපානවාට වඩා බෝගොඩ ප්‍රබල ලෙස සුගත් චරිතය නිරූපණය කළේය. ගොළු හදවත චිත්‍රපටවලින් පසුව ඔහු රඟපෑ බොහෝ චරිතවල චරිත නිරූපණය කිරීමට ඔහු තෝරා ගත්තේය.

සැබෑ ජීවිතයේ සන්සුන් හා මෘදු ගති ලක්ෂණ ඇති මිනිසෙකු වීම,  බෝගොඩ ඔහුගේ රංගන ජීවිතය පිළිබඳ ඔහුගේම අර්ථකථනය සහ විනිශ්චයන් පවත්වා ගෙන ගියේය. සිනමාවේ සහ පුවත්පත් කලාවේ ඔහුගේ සමකාලීනයන් හෙළි කරන පරිදි, බෝගොඩ සෑම චරිතයක්ම රංගනය පදනම් කරගෙන රඟපාන්නට කැමති වූයේ නැත. ඔහුගේ සහජ ආවේගයට නොගැලපෙන සියලු දීමනා පිළිගැනීමට ඔහු කැමති වූයේ නැත. ඔහු ඔහුට පැවරී ඇති කතාව සහ චරිතයේ වර්ගය මත පදනම්ව ඔහුගේ චරිත විචක්ෂණශීලීව තෝරා ගත් අතර ඔහු මධ්‍යස්ථ නමුත් බලපෑම් කරන භූමිකාවන්ට කැමති විය - චරිතයට වඩා චිත්‍රපටයේ කතාවට තීරණාත්මක බලපෑමක් ඇති කරන භූමිකාව. සිනමාව සහ රංග ශාලාවේ (1960-1985) වසර 20ක දීර්ඝ වෘත්තීය ජීවිතයක් ගත කළ ඔහු වේදිකා නාට්‍ය 20කට වැඩි ප්‍රමාණයකට සහ චිත්‍රපට 15කට අධික ප්‍රමාණයකට දායක විය. ඔහුගේ රංගනයේ විශේෂත්වය වූයේ ගොළු හදවතේ සුගත්ගේ චරිතයයි. ඔහුගේ රංගන දිවිය 1985 දී ගම්පෙරළිය කතාමාලාවේ 3 වන කථාංගය වූ කලියුගය ට පසුව අවසන් විය. මේ වන විට ශ්‍රී ලංකාව තුළ සිනමාව සහ රංග ශාලාව කැපී පෙනෙන ලෙස පරිහානියට පත්ව ඇති අතර බෝගොඩ ද මුල් කාලයේ විශ්‍රාම ගිය නළුවෙකු විය. ඔහු අවසන් වරට ප්‍රසිද්ධියේ පෙනී සිටියේ ජ්‍යෙෂ්ඨ වැඩිහිටියෙකු ලෙස ටෙලි නාට්‍ය මාලාවක ය.

පෞද්ගලික ජීවිතය සහ මරණය
ඔහු ලංකා බැංකුවෙන් විශ්‍රාම ගැනීමෙන් සහ ඔහුගේ රංගන දිවියෙන් පසුව, ඔහු තම පෞද්ගලික ව්‍යාපාරවලට සහභාගී වෙමින් පෞද්ගලික ජීවිතයක් ගත කළේය. බෝගොඩ ඔහුගේ රංගන ජීවිතය, පෞද්ගලික ජීවිතය සහ පවුල් ජීවිතය අතර කැපී පෙනෙන අවකාශයක් පවත්වාගෙන ගියේය. ඔහුගේ සමකාලීනයන් සඳහන් කළ පරිදි, ඔහු කිසි විටෙකත් තම රංගන ජීවිතය සඳහා අනවශ්‍ය ප්‍රසිද්ධියක් ලබා ගත්තේ නැත. ඔහුට ඔහුගේම විනෝදාංශයක් තිබුණි; බෝගොඩ හොඳ පාඨකයෙකු වූ අතර  විවිධ ශානරවල සාහිත්‍යයට ඇලුම් කළේය. පරිසර හිතකාමියෙකු වූ ඔහු තම ගෙවත්ත මනාව නඩත්තු කරමින් වගාවේ ඵලදාවෙහි නිරත විය. ඔහු තමාගේම ව්‍යාපාරයක් කරගෙන ගිය, කිසිදා සිනමාවෙන් යැපුනේ නැති ස්වයංපෝෂිත මිනිසෙකි .  බෝගොඩ ඔහුගේ ජීවිතයේ අවසාන වසරවලදී අක්මා රෝගයකින් පීඩා විඳිමින් සිටියේය. බෝගොඩ 2013 ජනවාරි 15 දින සිය නිවසේදී මිය ගියේය. ඔහුගේ අවසන් කැමැත්ත මත ඔහුගේ දේහය අධ්‍යාපන කටයුතු සඳහා ශ්‍රී ලංකා වෛද්‍ය විද්‍යාල වෙත භාර දෙන ලදී.

උරුමය සහ ජනප්‍රිය සංස්කෘතිය
ගොළු හදවත,  නවකතාව සහ චිත්‍රපටය යන දෙකම ශ්‍රී ලංකාවේ 60 දශකයේ අග භාගයේ තරුණ පරම්පරාව අතර ආදර සහ ආදර සංකේතයක් බවට පත් විය. සුගත් සහ ධම්මිගේ චරිත පරිත්‍යාග කළ ප්‍රේමයක් සඳහා පුරාවිද්‍යා උදාහරණ වෙත යොමු විය. බෝගොඩ 1960 ගණන්වල අග භාගයේ ජනප්‍රියම නළුවෙකු විය. විශේෂයෙන්ම ගොළු හදවතට ඔහුගේ දායකත්වය (සුගත් ලෙස) ඔහුට එම ජනප්‍රියත්වය ලබා දුන් අතර ඔහු සුගත් ලෙස ජනප්‍රිය විය. ඔහුගේ අමතක නොවන රංගනයන් සහ ආකර්ෂණීය තිර පැවැත්ම සඳහා ඔහු වෘත්තීය සිනමා කලාකරුවන් අතර ගෞරවයට පාත්‍ර විය. එය නවකතාවේ සංකීර්ණ ප්‍රබන්ධ චරිතයක් වූ සුගත්ට නිවැරදි චරිත නිරූපණයක් ලබා දුන්නේය. 60 දශකයේ අග භාගයේ ජනප්‍රිය-සිනමා සංස්කෘතිය තුළ, එවකට තරුණ පරම්පරාව සුගත් සැබෑ පෙම්වතෙකුගේ ආදර්ශයක් ලෙස පිළිගත්තේය. ඔහුගේ පෙම්වතිය වන ධම්මි විසින් "බූට්" කිරීම නිසා ඔහුට පිරිමි සහ ගැහැණු යන දෙඅංශයේම අනුකම්පාව ලැබුණි ( "බූට්" යනු 60 ගණන්වල යුවලක සාමාජිකයෙකු විසින් පාවාදීම හෝ ප්‍රතික්ෂේප කිරීම විස්තර කිරීමට භාවිතා කළ වචනයකි ).

සුගත් සහ ධම්මි  60 දශකයේ මුල් භාගයේ ශ්‍රී ලංකාවේ චිත්‍රපට රසිකයින්ගේ මතකයන් තුළ අතීතයට දිවෙන ඛේදජනක ආදර සහ ප්‍රේමයේ සම්ප්‍රදායකට අයත් වේ. ඔවුන්ගේ කතාව බලන්නේ ව්‍යාකූලත්වයකින් අවසන් වූ ආදර, ආදරය සහ බැඳීම යන සන්දර්භය තුළ ය. 60 දශකයේ අගභාගයේදී, 60 දශකයේ ජනප්‍රිය සෞන්දර්ය හා ප්‍රේම සංස්කෘතියේ රාම-සීතා, ජාලිය-ක්‍රිෂ්ණා හෝ රෝමියෝ-ජුලියට් සමඟ කතාව ස්පර්ශ වූ අතර තර්කය පදනම් වී ඇත්තේ ධම්මි සුගත්ට ද්‍රෝහි වූ බව යන කාරණය මත වන අතර අදහස ඔවුන් තුළ පවතී. එකිනෙකාගෙන් වෙන්ව, ඔවුන්ගේ ආදරය හා බැඳීම ස්ථිරයි. තරුණයන් උමතුවෙන් ඔහුගේ ගතිලක්ෂණ අනුගමනය කරමින් ඔවුන් හඳුන්වා දුන්නේ "සුගත් වර්ගයේ පෙම්වතුන්" ලෙසිනි. වසර ගණනාවක් පුරා, ගොළු හදවතේ සුගත් සහ ධම්මිගේ කතාව සාහිත්‍යය, සංගීතය, ටෙලි නාට්‍ය සහ සිනමාව යන විවිධ ප්‍රභේදවල ජනප්‍රිය ආදර හා ආදරය තුළ පුළුල් ලෙස සාකච්ඡා කෙරේ. අද වන විට ගොළු හදවත සමාජ මාධ්‍ය ජාලකරණය මත-විශේෂයෙන්ම ෆේස්බුක්, පුද්ගලික හෝ මාධ්‍ය බ්ලොග් සහ යූ ටියුබ් මත පදනම් වූ නව කීර්තියක් සමඟින් මතු වී ඇත. අද ජනප්‍රිය සංස්කෘතිය තුළ, සුගත්ගේ චරිතය ඔහුගේ පෙම්වතිය ඉදිරියේ වැටුණු දුර්වල චරිතයක් ලෙස විශ්ලේෂණය කෙරේ, නමුත් ඔහු සැබෑ පෙම්වතෙකි. නව තරුණ පරපුර ධම්මි සහ සුගත් කතාව දකින්නේ ඒ ස්වභාවයේ කෙළවරක් නොතිබිය යුතු බැඳීමක් ලෙසයි. අද වන විට ගොළු හදවත නවකතාව තරුණ පරම්පරාව අතර එතරම් ප්‍රසිද්ධ නැත, නමුත් යූ ටියුබ් හරහා චිත්‍රපටයට ජනප්‍රිය පිළිගැනීමක් ඇති අතර, චිත්‍රපටය නරඹන තරුණ පරම්පරාව එය ආදරය හා  සෑම සමයකටම ප්‍රේමණීය සිංහල චිත්‍රපටයක් ලෙස පැහැදිලි කරයි. ප්‍රේම ගණයේ සහ පිළිගැනීමට ලක්වූ වික්‍රම බෝගොඩ රඟපා ඇත්තේ ධම්මි කෙරෙහි ඇති බැඳීම නිසා අනාරක්ෂිත බව සහ කලකිරුණු සැබෑ සුගත් ලෙසය. ෆේස්බුක් භාවිත කරන බොහෝ තරුණයන් තම සබඳතාවලට, සිතිවිලිවලට අදාළ විවිධ වචනවලින් තම හැඟීම් ප්‍රකාශ කිරීමට ජනප්‍රිය සටන් පාඨයක් ලෙස "ගොළු හදවත" භාවිත කරයි.

1960-1965 නාට්‍ය හා සිනමාවට දායක වීම

වේදිකා නාට්‍ය

 1960 වැනිසියේ වෙළෙන්දා
 1961 බෝඩිං කාරයෝ
 1963 තට්ටු ගෙවල්
 1964 හරිම බඩු හයක්
 අක්කර පහ
 කැළණි පාලම
 නැට්ටුක්කාරී (ජීන් අනූයිල්ගේ 'Colombe' අනුවර්තනය)
 තුරග සන්නිය
 රන් තෝඩු
 ඔන්න බබෝ ඇතින්නියා
 තාත්තා
 වහලක් නැති ගෙයක්

චිත්‍රපටකරණය

යොමු කිරීම්

2013 මරණ
1940 උපත්
Pages with unreviewed translations

වික්‍රම බෝගොඩ


Aleochara brevipennis er bjöllutegund ættuð frá Evrópu.

Tilvísanir

Jötunuxaætt
Bjöllur

Aleochara brevipennis


Pencho Stojanov (født 9. februar 1931 i Sofia - død 24. november 2020) var en bulgarsk komponist, professor og lærer.

Stojanov studerede komposition på State Academy of music hos bl.a. Pancho Vladigerov og studerede senere i Paris hos bl.a. Olivier Messiaen.

Stojanov skrev fire symfonier, orkesterværker, kammermusik, symfoniske digtninge , strygerværker og blæserværker etc. Han blev professor i komposition på State Academy of Music (1964), og underviste vidt omkring i Bulgarien og på andre musikkonservatorier mange steder. Han var søn af komponisten Veselin Stojanov.

Udvalgte værker

 Symfoni nr. 1 (1958) - for orkester
 Symfoni nr. 2 (1971) - for orkester
 Symfoni nr. 3 "Sinfonietta"(1973) - for orkester
 Symfoni nr. 4 "Tro" (1974) - for bas, fortæller og orkester
 Sinfonietta "Akvareller fra Tarnovo" (1985) - for orkester
 Symfonisk kantate "Optegnelser fra begyndelsen" (1983) - for sopran, basanger, orgel og orkester
 Symfonisk digtning "Drava" - for blæserorkester

Kilde
 Om Pencho Stojanov på www.ubc.bg.com
 Om Pencho Stojanov på www.musicweb-international.com

Komponister fra Bulgarien
Professorer
Lærere fra Bulgarien
Personer fra Sofia

Pencho Stojanov


Turning to Crime est le vingt-deuxième album studio du groupe de rock anglais Deep Purple, publié le 26 novembre 2021. Il est entièrement constitué de reprises. C'est le dernier album avec Steve Morse qui quittera le groupe en juillet 2022.

Enregistrement
Turning to Crime est créé sur une suggestion de Bob Ezrin, producteur de Deep Purple depuis 2013.

Liste des pistes

Membres

Deep Purple
Ian Gillan – chant, percussions
Steve Morse – guitares, chant sur The Battle Of New Orleans
Roger Glover – basse, claviers, percussions, chœurs, chant sur The Battle Of New Orleans
Don Airey – claviers
Ian Paice – batterie, percussions

Musiciens additionnels
Bob Ezrin – chœurs, chant sur The Battle Of New Orleans
 – saxophone ténor, arrangement des cuivres
Matt Holland – trompette
Nicole Thalia – chœurs
Marsha B. Morrison – chœurs
Gina Forsyth – fiddle
Bruce Daigrepont – accordéon

Classements

Références

Liens externes

Album musical sorti en 2021
Album de Deep Purple
Album numéro un au UK Rock and Metal Chart
Album produit par Bob Ezrin

Turning to Crime


Koumassi est un quartier de la ville de Douala au Cameroun, situé dans la région du Littoral et le département du Wouri, arrondissement de Douala .

Géographie
Koumassi est situé dans l'arrondissement de douala 1er, à proximité du quartier Bali, précisément au nord-ouest du village Bonadouma. Le quartier est desservi par la Rue de Koumassi qui relie suivant un axe sud-nord, du boulevard de la Besseké (route nationale 3) au sud à la Rue Joss au nord. Le quartier est limité au nord par l'Avenue Douala Manga Bell qui le sépare de Bali. Au sud, les rue de Koumassi et rue de Bell marquent la limite avec le quartier de Nkondo.

Institutions
Fonds National de l'emploi , une entreprise spécialisée dans l'accompagnement pour les étudiants et chercheurs d'emplois.

Édifices, bâtiments, parcs et jardins
Eneo Koumassi

Parcs Des Princes Bali, lieu culte de célébration de plusieurs évènements a la fois culturelles et sportif a l'exemple de Ngondo

Hyper Marché Super u Bali

Éducation
Le lycée technique de Koumassi, se trouve sur l'avenue Douala Manga Bell et se faisait appeler lors de sa création en 1928 « école professionnelle de Douala ». Cette appellation change au profit de lycée technique en 1962. Depuis sa création en 1992, cet établissement d'enseignements techniques a connu plusieurs orientations.

Il faut également citer :
 l'école primaire samaritaine Njo Njo;
 le lycée Dominique-Savio.

Économie
Le quartier abrite les installations de la compagnie d'électricité Enéo, de la compagnie des eaux Camwater et des brasseries du Cameroun.

Santé
Pharmacie de Koumassi

Clinique de Koumassi

Notes et références

Quartier de Douala

Koumassi (Douala I)


11956 Tamarakate este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
11956 Tamarakate este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul La Silla de Eric Walter Elst. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,30 ua, o excentricitate de 0,11 și o înclinație de 5,3° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 11001-12000
 Centura de asteroizi

Note

Obiecte astronomice descoperite în 1994
Centura de asteroizi

11956 Tamarakate


نصب الحرية يمكن أن يشير إلى:
 نصب الحرية الموجود في العراق.
 نصب الحرية الموجود في مدينة ريغا.

انظر أيضا
 تمثال الحرية
 تمثال الحرية (كابيتول الولايات المتحدة)

نصب الحرية (توضيح)


الماجوري حي يقع وسط جنوب مدينة بنغازي يحده شارع عشرين والرويسات والبركة. بدأ في التشكل في السنوات التي تلت الحرب العالمية الثانية، نتيجة لهجرة الناس من مناطق مختلفة من ليبيا إلى بنغازي للبحث عن حياة أفضل.
في البداية كان اسم المنطقة حوش الماجوري وكلمة حوش تعني منزل والماجوري هي رتبة عسكرية تقابلها بالعربية رائد، "Major" وتمة التسمية نسبة إلى مقدم في الجيش الايطالى كان يسكن في تلك المنطقة ولم يكون بها أي مباني سوى منزل المقدم الإيطالي ومن هنا اكتسبت هذا الاسم «حوش الماجوري» ثم تحورت إلى الماجوري
ويعرف الماجوري بأنها من أكثر مناطق الشعبية في بنغازي وهي تعد الأكثر سكٓانا بعد منطقة السلماني { وكما تعرف هذي منطقة بشرارة فبراير فهذه منطقة قتل منها الكثير في كل الحروب (2011.2015) وفي 2015 سميت بمنطقة الماجوري قاهرة الخوارج لانهم من اوئل المناطق في بنغازي اعلنو حروبهم علي الخوارج '

مراجع

أحياء بنغازي

الماجوري


Science Hill est une ville américaine située dans le comté de Pulaski, dans le Kentucky. Selon le recensement de 2020, sa population est de .

Liens externes

Ville au Kentucky
Comté de Pulaski (Kentucky)

Science Hill (Kentucky)


Sui Sin Far (, born Edith Maude Eaton; 15 March 1865 – 7 April 1914) was an author known for her writing about Chinese people in North America and the Chinese American experience.  "Sui Sin Far", the pen name under which most of her work was published, is the Cantonese name of the narcissus flower, popular amongst Chinese people.

Life account
Born in Macclesfield, Cheshire, England, Eaton was the daughter of Englishman Edward Eaton, a merchant who met her Chinese mother Achuen Grace Amoy in Shanghai, China.

Eaton was the eldest daughter and second child of fourteen children born to the couple. In 1865, her family left England to live in Hudson, New York, United States, but stayed there only a short time before returning to England in 1868. The family returned to North America in 1872, relocating to Montreal, Quebec, Canada. Her father worked as a clerk for Grand Trunk Railway and perhaps for Hudon Mills. In 1882, he left his job and attempted to earn a living through his art. Nonetheless, the children were educated at home and raised in an intellectually stimulating environment that saw both Edith and her younger sister Winnifred, who wrote under the pen name Onoto Watanna, become successful writers.

Because of their poverty, at a young age, Edith Eaton left school to work in order to help support her family. By age 18, Eaton was setting type for the Montreal Star. She began writing as a young girl; her stories and poetry were accepted for publication in Montreal's Dominion Illustrated magazine, and, beginning in 1890, she published anonymous journalistic articles about the local Chinese community in Montreal's English-language newspapers, the Montreal Star and the Daily Witness. She also worked as a stenographer and legal secretary. She left Montreal first in 1891 to work as a stenographer and special correspondent in what is now Thunder Bay, Ontario. In 1896, she worked as a journalist for Gall's News Letter in Kingston, Jamaica, for about six months, and began to publish under her Chinese pen name.

Later, she moved to San Francisco, Los Angeles then in Seattle, before going to the east coast to work in Boston. While working as a legal secretary she continued to write. Although her appearance and manners would have allowed her to easily pass as an Englishwoman, she asserted her Chinese heritage after 1896 and wrote articles that told what life was like for a Chinese woman in white America. First published in 1896, her fictional stories about Chinese Americans were a reasoned appeal for her society's acceptance of working-class Chinese at a time when the United States Congress maintained the Chinese Exclusion Act, which banned Chinese immigration to the United States.

Over the ensuing years, Eaton wrote a number of short stories and newspaper articles while working on her first collection of fiction. Published in June 1912, Mrs. Spring Fragrance was a collection that included some linked short stories that was marketed as a novel.

Eaton never married. She died in Montreal and is interred in Mount Royal Cemetery.

A study of Eaton and her life, Sui Sin Far/Edith Maude Eaton: A Literary Biography by Annette White-Parks, was published in 1995. Becoming Sui Sin Far: Early Fiction, Journalism and Travel Writing by Edith Maude Eaton by Mary Chapman updates this earlier study.

Themes
As a child, Eaton witnessed hatred of and prejudice against Chinese people. This inclined her to write on the Chinese experience, with some of her works focusing on her own experiences as a Chinese person. In In the Land of the Free, Eaton writes about what it meant to be a Chinese woman in a white man's world. Many of Sui Sin Far/Edith Eaton's unsigned works are about the daily lives of Chinese people in Canada and the United States. The topics of these pieces range from the food Chinese people eat to the things they do for fun.

Contemporary interests
Many academics cite Sui Sin Far/Edith Eaton as one of the first North American writers of Chinese ancestry. For this reason, there has been recent interest in Sui Sin Far's works and their revival.

Mary Chapman, a professor in the Department of English at the University of British Columbia, has published Becoming Sui Sin Far: Early Fiction, Journalism, and Travel Writing by Edith Maude Eaton, a collection of 70 of Eaton's early writings. Most of these pieces had not been republished since their first appearance in newspapers. She is also the director of the Winnifred Eaton Archive

Ying Xu, an adjunct faculty member in the Department of English and the Department of Foreign Languages and Literatures at the University of New Mexico, has also been conducting scholarly work on Sui Sin Far. She contributed to the article "Edith Maude Eaton (Sui Sin Far)". In 2017, she published "Sui Sin Far's "The Land of the Free" in the era of Trump", which makes connections between Far's writings and the current socio-political climate of the Trump era.

Published works
Far, Sui Sin. A Chinese Ishmael and Other Stories. Dodo Press, 2009.
Far, Sui Sin. Mrs. Spring Fragrance. A. C. McClurg, 1912.
Chan Hen Yen, Chinese Student (1912)
A Love Story from the Rice Fields of China (1911)
The Bird of Love (1910)
An Autumn Fan (1910)
Leaves from the Mental Portfolio of an Eurasian (1909)

Unnamed works
Mary Chapman's Becoming Sui Sin Far: Early Fiction, Journalism, and Travel Writing by Edith Maude Eaton includes a working bibliography of Eaton's unsigned works:
"The Land of the Free." Montreal Daily Witness, 15 March 1890: 8.
"The Ching Song Episode." Montreal Daily Witness, 17 April 1890: 6.
"A Chinese Party." Montreal Daily Witness, 7 November 1890: 7.
"Girl Slave in Montreal. Our Chinese Colony Cleverly Described. Only Two Women from the Flowery Land in Town." Montreal Daily Witness, 4 May 1894:10.
"Seventeen Arrests." Montreal Daily Witness, 10 July 1894: 1.
[Our Local Chinatown. Little Mystery of a St. Denis Street Laundry." Montreal Daily Witness, 19 July 1894: 10.
"No Tickee, No Washee." Montreal Daily Witness, 25 July 1894: 10.
"In the Chinese Colony." Montreal Daily Witness, 6 February 1895: 10.
"Dined by Hom Chong Long." Montreal Daily Witness, 12 February 1895: 1.
"The Lady and the Tiger." Montreal Daily Star, 23 March 1895: 1.
"Half-Chinese Children." Montreal Daily Star, 20 April 1895: 3.
"A Chinaman and His Bride." Montreal Daily Witness, 17 May 1895: 1.
"The Gambling Chinee." Montreal Daily Witness, 20 May 1895: 3.
"Abusing the Chinee: How Some White Christians Treat Them, Rotten Eggs and Stones." Montreal Daily Star, 5 July 1895: 8.
"Smuggled Chinese: The Last Batch Was Concealed in a Lumber Barge." Montreal Daily Star, 5 July 1895: 8.
"Chinese Visitors." Montreal Daily Star, 6 July 1895: 4.
"Thrilling Experience of a Band of Smugglers in the Lachine Rapids." Montreal Daily Star, 9 July 1895: 1.
"Smuggled Chinamen: Arrested and Sentenced to Terms of Imprisonment." Montreal Daily Star, 10 July 1895: 8.
"Beaten to Death." Montreal Daily Witness, 22 July 1895: 6.
"The Dead Chinaman." Montreal Daily Witness, 24 July 1895: 8.
"A Chino-Irish Family: The Father a Chinaman and the Mother an Irishwoman." Montreal Daily Star, 8 August 1895.
"They Are Going Back To China: Hundreds of Chinese at the CPR Station." Montreal Daily Star, 21 August 1895: 2.
"The Smuggling of Chinamen." Montreal Daily Star, 22 August 1895: 6.
"A Chinese Baby Accompanies a Party Now on Their Way to Boston." Montreal Daily Star, 11 September 1895: 6.
"Chinese Religion Information Given a Lady by Montreal Chinamen." Montreal Daily Star, 21 September 1895: 5.
"A Chinese Child Born At the Hotel on Lagauchetiere Street." Montreal Daily Star, 30 September 1895: 1.
"Chinese Entertainment." Montreal Daily Star, 11 October 1895: 4.
"Another Chinese Baby. The Juvenile Mongolian Colony in Montreal Receives Another Addition — It Is a Girl and There Are Schemes for Her Marriage." Montreal Daily Star, 12 October 1895: 6.
"Trouble Over an Opium Deal." Montreal Daily Star, 12 October 1895: 9.
"Completion of the Moon." Montreal Daily Star, 23 October 1895: 6.
"Chinese Changes." Montreal Daily Star, 9 November 1895: 9.
"Chinese Food." Montreal Daily Star, 25 November 1895: 4.
"The Baby Photographed." Montreal Daily Star, 28 November 1895: 8.
"The Ancestral Tablet: A Curious Feature of a Chinese Home." Montreal Daily Star, 3 December 1895: 5.
"Chinamen with German Wives." Montreal Daily Star, 13 December 1895: 5.
"Will Montreal Have a Chinatown?." Montreal Daily Star, 14 December 1895: 7.
"Chinese Gambling." Montreal Daily Star, 17 December 1895: 6.
"One Chinaman Arrested." Montreal Daily Star, 18 December 1895: 6.
"The Chinese and Christmas." Montreal Daily Star, 21 December 1895: 2.
"Chinese Entertainment, at which the Chinamen Did Their Share of the Entertaining." Montreal Daily Star, 31 December 1895: 2.
"The Chinese New Year." Montreal Daily Star, 11 February 1896: 7.
"John Chinaman Entertains." Montreal Daily Witness, 18 February 1896: 6.
"Bubble and Squeak Lotus 2" (October 1896): 216-17.
"Born a Britisher But Fifty Dollars Is the Tax on Him as a Chinaman" Montreal Daily Witness, 27 October 1896.
"A Visit to Chinatown." New York Recorder, 19 April 1896.

See also
Winnifred Eaton
List of women writers
List of Asian-American writers
Chinese American literature
History of Chinese Americans

References

External links

 Essays by Sui Sin Far at Quotidiana.org
 Short radio script and audio "Lae Choo's Heart" at California Legacy Project.
 Eaton at Digitized Collections, Simon Fraser University, Coll. Canada's Early Women Writers (with a photograph)
 Eaton at Dictionary of Canadian Biography, vol. 14, by Lorraine McMullen

 Seiwoong Oh: Encyclopedia of Asian-American Literature.'' Series: Encyclopedia of American Ethnic Literature. Facts on File, 2007
The Land of Sunshine 13:5 (Nov. 1900), 336 has her picture and a biographical note by C. F. Lummis.

1865 births
1914 deaths
Anglophone Quebec people
English emigrants to Canada
People from Macclesfield
Journalists from Quebec
Writers from Montreal
Canadian women short story writers
American short story writers of Chinese descent
Canadian people of Chinese descent
Canadian writers of Asian descent
American writers of Chinese descent
American journalists of Chinese descent
American women short story writers
19th-century Canadian short story writers
20th-century Canadian short story writers
20th-century Canadian women writers
19th-century Canadian women writers
19th-century American short story writers
American women non-fiction writers
Pseudonymous women writers
Canadian women non-fiction writers
Burials at Mount Royal Cemetery
American women journalists of Asian descent
19th-century American women writers
19th-century pseudonymous writers
20th-century pseudonymous writers
British emigrants to the United States

Sui Sin Far


Anextlomarus, auch Anextiomarus, ist der Name eines keltischen (Heil-)Gottes aus Britannien und Gallien, die in mehreren Inschriften dem Apollon gleich gesetzt wird.

Etymologie und Fundorte
Anextlomarus leitet sich vom altirischen anacul ("Schutz") ab, der Name könnte also "großer Beschützer" oder "der als Schützer groß ist" bedeuten. In South Shields (South Tyneside) wurde eine Bronzeschale gefunden, auf der er nach der Interpretatio Romana mit Apollon gleichgesetzt wird.  Diese Schale befindet sich jetzt im Archäologischen Museum von Newcastle upon Tyne. In Suindunum (Le Mans) in der römischen Provinz Lugdunensis ist eine unvollständig erhaltene Inschrift entdeckt worden, auf einer weiteren Inschrift in Aventicum (Avenches, Schweiz) ist die weibliche Namensvariation Anextlomara zu lesen.

Literatur
 Helmut Birkhan: Kelten. Versuch einer Gesamtdarstellung ihrer Kultur. Verlag der Österreichischen Akademie der Wissenschaften, Wien 1997, ISBN 3-7001-2609-3, S. 619.
 Bernhard Maier: Lexikon der keltischen Religion und Kultur (= Kröners Taschenausgabe. Band 466). Kröner, Stuttgart 1994, ISBN 3-520-46601-5, S. 20.

Weblinks

Einzelnachweise

Britannische Gottheit
Gallische Gottheit

Anextlomarus


Hüseyin İnan (1948; Bozhüyük, Gürün, Sivas - 6 Mayıs 1972; Ulucanlar, Altındağ, Ankara), Türkiye Halk Kurtuluş Ordusu kurucularından Türk Marksist-Leninist militan.

Hüseyin İnan, 1948'de Sivas'ın Gürün ilçesine bağlı Bozhöyük köyünde doğdu. İlk ve ortaokulu Sarız'da, liseyi Kayseri'de okudu.

1966'da ODTÜ İdari Bilimler Bölümü'ne kayıt oldu. Sosyalist Fikir Kulübü (SFK) ve bu derneğin bağlı olduğu Dev-Genç'e üye oldu. Aynı dönemde TİP'e de üye oldu. Gerek İstanbul ve Ankara gerek İzmir ve diğer illerdeki  eylemlerde aktif rol aldı, ABD 6. Filo'suna yönelik eylemin düzenleyicilerinden oldu. Toprak işgalleri gibi kırsal yörelerdeki eylemlerde yer aldı. 1966-1967 öğretim yılında gerçekleşen ODTÜ Hazırlık boykotunun örgütlenmesine önderlik etti.

Hüseyin İnan, 1968'de, TİP ve daha sonra MDD içindeki ayrılıklarda giderek belirginleşen gizli ve dar örgüt fikri doğrultusunda çekirdek bir grup oluşturup kır gerillası yoluyla savaşma düşüncesini geliştirmeye çalıştı. MDD fikrinden hiçbir zaman vazgeçmemiş olsa da fikrî mücadeleden silahlı mücadele yoluna doğru saptı.

Ankara'da, özellikle ODTÜ öğrencisi olan ve önderliğini Sinan Cemgil ile birlikte Hüseyin İnan'ın yaptığı grup, Türk sosyalizm tarihinin ilk silahlı örgütü olan THKO'nun çekirdek kadrosunu oluşturdu. Aynı yıl İdari Bilimler Fakültesi'nden çıkartılan Hüseyin İnan, sonrasında Sinan Cemgil, Deniz Gezmiş ve Yusuf Aslan'la birlikte paylaşacağı, ODTÜ Birinci Yurt'ta 201-202 numaralı odada kalmaya devam etti. 14 Ekim 1969'da THKO'nun bu nüvesini oluşturan grup ile birlikte Suriye üzerinden Ürdün'e, Filistin Kurtuluş Örgütü (FKÖ)'nün askerî kanadı olan El Fetih'in gerilla eğitim kamplarına gitti. Burada aldıkları eğitimin ardından bir süre İsrail'e karşı yapılan kimi eylem ve karakol baskınlarında görev aldı.

Şubat 1970'te Türkiye'ye geri döndüğünde Diyarbakır-Gaziantep yolunda bir otobüste yakalandı. Diyarbakır'da devam eden yargılama sonunda Ekim 1970'te tahliye oldu.

İlk yakalanışı ve serbest kalması
El-Fetih kamplarında yaptıkları yirmi günlük bir eğitimden sonra Hüseyin ve 15 arkadaşı, 1 Şubat 1970 Pazar günü, Suriye sınırından gizlice Türkiye'ye girer. Grubun biri Diyarbakır'a gelir. İnan, Alpaslan Özdoğan ve Mustafa Yalçıner'le birlikte, yanlarında getirdikleri silahları Diyarbakır surlarına gömer. Daha sonra Diyarbakır Tıp Fakültesi önünde buluşmak için anlaşılır. Fakat Tıp Fakültesi önüne geldiklerinde fakültenin polis tarafından basılmış olduğunu gören Hüseyin, Alp ve Yalçıner, Adana'ya gitmek için Diyarbakır dışından bir benzin istasyonunda otobüse biner. Hüseyin ile Alp, yan yana koltuklara, Yalçıner tek başına oturur.

Otobüs, Gaziantep yakınlarında bir yerde jandarmalar tarafından durdurularak aranır. Hüseyin İnan ile Alpaslan Özdoğan yan yana koltuklarda oturduğu için gözaltına alınır. Mustafa Yalçıner, şans eseri kurtulur ve Adana'ya gelir. Yalçıner, daha sonra Ankara'ya gider. Müfit Özdeş, Teoman Ermete ve Atilla Keskin ise Malatya'da tren garında yakalanır. Sonuçta, yakalananlardan Hüseyin İnan, Atilla Keskin, Teoman Ermete, Müfit Özdeş, Ercan Enç, Alpaslan Özüdoğru, Hamit Yakup, Ahmet Tuncer Sümer, Kadir Manga, Ali Tenk, Bahtiyar Emanet tutuklanır ve Diyarbakır Tutukevi'ne konur. Filistin'den dönenlerden Mustafa Yalçıner, Ahmet Erdoğan ve diğer 3 kişi yakalanamaz. Fakat yakalananların Emniyet'te verdiği ifade nedeniyle Mustafa Yalçıner ile Ahmet Erdoğan, gıyabi tevkif kararı ile aranmaya başlanır.

Kendilerine isnat edilen suç Filistin'de aldıkları gerilla eğitimi ile alakalıdır. Mahkemenin Dışişleri Bakanlığından talep ettiği, konu ile ilgili bilirkişi raporunda, Bakanlığın, El-Fetih örgütü hakkında sosyalist bir örgüt olarak değil, "Milliyetçi bir Arap örgütü" olarak görüş bildirmesi sayesinde aynı yılın Ekim ayında serbest bırakılırlar.

İkinci yakalanışı ve idamı

Hüseyin İnan, serbest kalmasını takiben yeniden Ankara'ya döndüğünde kafasındaki kır gerillası fikri iyice berraklaşır. Benzeri düşünceler taşıyan ve aynı eylem çizgisini benimseyen, başlarında Deniz Gezmiş'in yer aldığı İstanbul grubuyla bir araya gelerek THKO'yu kurma kararı alırlar. Bu karar üzerine Deniz Gezmiş, son kez ayrıldığı İstanbul'dan, Ankara'ya gelir.

Deniz Gezmiş, Sinan Cemgil ve Cihan Alptekin'in de kuruluşunda yer aldığı THKO'nun öncü teorisyeni olur. Bu, diğerleri tarafından lider olarak kabul edilmesini beraberinde getirir. Sadece teorisyenlikle sınırlı kalmaz ve THKO'nun tüm silahlı eylemlerinin bizzat içerisinde yer alır. 29 Aralık 1970'te, 4 Dev-Genç üyelerinden İlker Mansuroğlu'nun öldürülmesi üzerine, THKO'nun örgüt olarak ilk kez ismini kullandığı Kavaklıdere Polis Karakolu'nun kurşunlanması, 1 Ocak 1971'de Türkiye İş Bankası Emek Şubesi soygunu, Amerikan askerî tesislerinin basılarak önce bir, daha sonra dört Amerikalı askerin kaçırılması eylemlerinde bulunur.

23 Mart 1971'de Kayseri'nin Pınarbaşı ilçesinde düştükleri pusuda THKO'lu bir diğer militan, Mehmet Nakiboğlu'yla beraber yakalanır.

Deniz Gezmiş ve Yusuf Aslan'la Ankara 1. No'lu Sıkıyönetim Askerî Mahkemesi tarafından 9 Ekim 1971'de idama mahkûm olur. İdamların önlenmesi için gerek Mecliste gerek kamuoyunda ve gerekse örgüt arkadaşları tarafından çeşitli girişimlerde bulunulmasına rağmen Yusuf Aslan ve Deniz Gezmiş'le birlikte 6 Mayıs 1972'de idam edildi. Son sözleri, "Ben şahsi hiçbir çıkar gözetmeden halkımın mutluluğu ve bağımsızlığı için savaştım. Bu bayrağı bu ana kadar şerefle taşıdım. Bundan sonra bu bayrağı Türk halkına emanet ediyorum. Yaşasın işçiler, köylüler ve yaşasın devrimciler! Kahrolsun faşizm!" olmuştur. Kabri Karşıyaka Mezarlığı'nda bulunmaktadır.

Kaynakça

1948 doğumlular
Gürün doğumlular
1972 yılında ölenler
Türk devrimciler
Türk sosyalistler
Türkiye Halk Kurtuluş Ordusu
Altındağ'da ölenler
İdam edilmiş Türkler
Asılarak idam edilmiş kişiler
Türkiye tarafından idam edilmiş kişiler
Karşıyaka Mezarlığı'na defnedilenler
68 kuşağı
Türk komünistler
İdam edilmiş devrimciler

Hüseyin İnan


آن سبيلبرغ  (25 ديسمبر، 1949) هي كاتبة مشهدية (سيناريو) وشقيقة المخرج ستيفن سبيلبرغ.

ولت في فيلادلفيا، بنسيلفانيا في عام 1949. وبعد العمل في شركة الأنتاج التي يملكها أخوها أمبلن إنترتانمنت، قامت بالمساعدة في كتابة سيناريو فيلم Big عام 1988. حيث تم ترشيحها لجائزة الاوسكار لأفضل كتابة مشهدية (سيناريو) أصلي، كما قامت بالمشاركة في أنتاج هذا الفيلم بجانب منتج الأفلام والمسلسلات جيمس بروكس. كما قامت بالمساعدة في كتابة فيلم سمول سولجرز عام 1998.

وصلات خارجية

صفحة آن سبيلبرغ على imdb

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من فيلادلفيا (بنسيلفانيا)
أمريكيون من أصل يهودي أوكراني
أمريكيون من أصل يهودي روسي
ستيفن سبيلبرغ
عائلة ستيفن سبيلبرغ
كاتبات أمريكيات في القرن 20
كاتبات سيناريو أمريكيات
كتاب سيناريو أمريكيون في القرن 20
كتاب سيناريو من بنسيلفانيا
كتاب سيناريو من فيلادلفيا
كتاب من فيلادلفيا (بنسلفانيا)
كتاب وكاتبات سيناريو أمريكيون
كتاب وكاتبات سيناريو أمريكيون يهود
مواليد 1949
مواليد في فيلادلفيا (بنسيلفانيا)
نساء أمريكيات
يهود أمريكيون
يهود أمريكيون في القرن 20
يهود أمريكيون في القرن 21

آن سبيلبرغ


An Panicum mohavense in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni John Raymond Reeder. An Panicum mohavense in nahilalakip ha genus nga Panicum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Panicum

Panicum mohavense


[[File:Arms of Stourton, Baron Mowbray.svg|thumb|200px|Quartered arms of Stourton, Baron Mowbray, Segrave and Stourton: quarterly of six:
1st: Sable, a bend or between six fountains (Stourton);
2nd: Gules, on a bend between six cross-crosslets fitchy argent an escutcheon or charged with a demi-lion rampant pierced through the mouth by an arrow within a double tressure flory counterflory of the first (Howard);
3rd: Gules, a lion rampant argent (Mowbray);
4th: Sable, a lion rampant argent ducally crowned or (Segrave); *5th: Gules, three lions passant guardant in pale or armed and langued azure a label of three points argent (Plantagenet (Thomas of Brotherton, 1st Earl of Norfolk));
6th Gules, a lion rampant within a bordure engrailed or (Talbot)]]
Baron Stourton is a title in the Peerage of England, It was created by patent in 1448 for John Stourton. In 1878, the ancient barony of Mowbray was called out of abeyance in favour of the twentieth Baron Stourton. About two weeks later, the barony of Segrave was also called out of abeyance in his favour. Thereafter, the three baronies remained united. The formal title is Baron Mowbray, Segrave and Stourton.

The family seat, until 1717, was Stourhead.

The motto of the family is "Loyal je serai durant ma vie" (French: I will be loyal throughout my life).

As well as the coat of arms, the Stourton family has a heraldic badge: A drag (or sledge) or''.

Barons Stourton (1448)
John Stourton, 1st Baron Stourton (1400–1462)
William Stourton, 2nd Baron Stourton (c. 1430 – 1478)
John Stourton, 3rd Baron Stourton (c. 1454 – 1485)
Francis Stourton, 4th Baron Stourton (1485–1487)
William Stourton, 5th Baron Stourton (c. 1457 – 1523)
Edward Stourton, 6th Baron Stourton (1463–1535)
William Stourton, 7th Baron Stourton (c. 1505 – 1548)
Charles Stourton, 8th Baron Stourton (c. 1520 – 1557)
John Stourton, 9th Baron Stourton (1553–1588)
Edward Stourton, 10th Baron Stourton (c. 1555 – 1633)
William Stourton, 11th Baron Stourton (c. 1594 – 1672)
William Stourton, 12th Baron Stourton (d. 1685)
Edward Stourton, 13th Baron Stourton (1665–1720)
Thomas Stourton, 14th Baron Stourton (1667–1744)
Charles Stourton, 15th Baron Stourton (1702–1753)
William Stourton, 16th Baron Stourton (1704–1781)
Charles Philip Stourton, 17th Baron Stourton (1752–1816)
William Stourton, 18th Baron Stourton (1776–1846)
Charles Stourton, 19th Baron Stourton (1802–1872)
Alfred Joseph Stourton, 20th Baron Stourton (1829–1893)
Charles Botolph Joseph Stourton, 21st Baron Stourton (1867–1936)
William Marmaduke Stourton, 22nd Baron Stourton (1895–1965)
Charles Edward Stourton, 23rd Baron Stourton (1923–2006)
Edward William Stephen Stourton, 24th Baron Stourton (1953–2021)
 James Charles Peter Stourton, 25th Baron Stourton (b. 1991).

See also
Vavasour baronets

References

1448 establishments in England
Baronies in the Peerage of England
Baronies by writ
Noble titles created in 1448

Baron Stourton


There are numerous types of research methods used when conducting neurological research, all with the purpose of trying to view the activity that occurs within the brain during a certain activity or behavior. The disciplines within which these methods are used is quite broad, ranging from psychology to neuroscience to biomedical engineering to sociology. The following is a list of neuroimaging methods:

Electroencephalography (EEG)
Quantitative electroencephalography (QEEG)
Stereoelectroencephalography (SEEG)
Functional magnetic resonance imaging (fMRI)
Magnetoencephalography (MEG)
Near-infrared spectroscopy (NIRS)
Positron emission tomography (PET)
Single-unit recording
Transcranial direct-current stimulation (TDCS)
Transcranial magnetic stimulation (TMS)

See also
neuroimaging
functional neuroimaging

Neurological research methods
Research methods
Cognitive science lists

List of neurological research methods


Gérard Brach (23 July 1927 – 9 September 2006) was a French screenwriter best known for his collaborations with the film directors Roman Polanski and Jean-Jacques Annaud. He directed two movies: La Maison and The Boat on the Grass.

Personal life and death
He died of heart failure on 9 September 2006 in Paris, France aged 79.

Works include

1965: Repulsion (Writer)
1966: Cul-de-sac (Writer)
1967: Le Bal des vampires (UK: Dance of the Vampires; US: The Fearless Vampire Killers) (Writer)
1967: The Two of Us (Le vieil homme et l'enfant) (Writer)
1968: Wonderwall (Story)
1970: La Maison (Director and writer)
1971: Le Bateau sur l'herbe (The Boat on the Grass) (Director and co-writer)
1972: Quoi ? (What?) (Writer)
1976: Le Locataire (The Tenant) (Writer)
1978: Rêve de singe (Bye Bye Monkey) (Writer)
1979: Tess (Writer)
1979: Seeking Asylum (Writer)
1981: Quest for Fire (Original title: La Guerre du feu) (Writer)
1982: Identification of a Woman (Writer)
1983: My Best Friend's Girl (Writer)
1984: Maria's Lovers (Writer)
1986: Pirates (Writer)
1986: Jean de Florette (Writer)
1986: The Name of the Rose (Writer)
1986: Manon des Sources (US title: Manon of the Spring) (Writer)
1987: Shy People (Writer)
1988: Frantic (Writer)
1988: L'Ours (The Bear) (Writer)
1992: Bitter Moon (Writer)
1992: The Lover (Writer)
2004: Blueberry (Writer)
2007: His Majesty Minor (Writer)

Actor
1960: Breathless'' - Photographer (uncredited)

References

External links

1927 births
2006 deaths
People from Montrouge
Best Adapted Screenplay BAFTA Award winners
French film directors
20th-century French non-fiction writers
20th-century French male writers
Deaths from cancer in France
Burials at Montparnasse Cemetery
20th-century screenwriters

Gérard Brach


Conrado II (muerto el 8 de octubre de 1182) fue el duque de Merania (o Dalmacia) desde 1159 hasta su muerte. Se convirtió en conde de Dachau (como Conrado III) en 1172.

Conrado fue el único hijo de Conrado I de Merania, y Matilde de Falkenstein. Era solo un niño cuando su padre murió y heredó Merania. Cuando alcanzó la mayoría de edad, recibió Dachau de su tío Arnoldo. Los documentos contemporáneos lo llaman dux de Dachawe o Dachau. Murió sin descendencia y fue enterrado en Scheyern junto a su padre, abuelo y bisabuelo. Merania pasó a la Casa de Andechs.

Referencias
Medieval Lands Project: Nobility of Northern Italy (900–1100).

Duques de Merania

El Ducado de Merania, es hoy día un título (como todos los títulos alemanes)honorífico. Lo posee un ciudadano sudamericano que, por vía familiar lo heredó de sus ancestros. Graduado en la Universidad de Navarra, vive en Argentina junto a su esposa y tres hijos.Los títulos de origen alemán, al ser honoríficos, se agregan al nombre (más precisamente después del nombre y antes del apellido), por lo cual el actual Duque de Merania se llama Juan Carlos Herzog von Meranien.

Conrado II de Merania


Tukarak Adası Kanada'nın Hudson Körfezi'ndeki Belcher Takımadaları'ndaki adalardan birisidir. Flaherty Adası, Innetalling Adası ve Kugong Adası ile birlikte takımadanın dört büyük adası arasında yer alır. Yüzölçümü 349 kilometre kare olup, toplam kıyı uzunluğu 147 kilometredir.

Kaynakça

Belcher Adaları
Issız adalar

Tukarak Adası


Die Saison 1916/17 war die zweite reguläre Austragung der Internationalen Schweizer Eishockeymeisterschaft. Meister wurde der HC Les Avants.

Hauptrunde

Gruppe 1

Gruppe 2

Meisterschaftsfinal
 HC Les Avants – HC Servette A 5:1

Weblinks
  (PDF-Datei; 534 kB)

1916
Eishockeysaison 1916/17

Internationale Schweizer Eishockeymeisterschaft 1916/17


Paulo () foi um nobre bizantino do , ativo durante o reinado de seu filho, o imperador Maurício .

Vida

Paulo provavelmente era nativo de Arabisso, na Capadócia. A data de seu nascimento, contudo, é desconhecida, mas quando foi registrado no fim do , já era idoso. O nome de sua esposa é desconhecido, mas se sabe que era pai de Górdia, Maurício, Pedro e Teoctista. Foi chamado em Constantinopla para presenciar a ascensão de Maurício em 582 e se sabe que esta foi a primeira vez que visitou a corte. Também esteve presente no casamento do imperador com Constantina. Maurício deu a ele e a seu irmão Pedro a vasta fortuna que pertencia a Marcelo, o irmão de  .

Paulo também recebeu uma casa em Constantinopla situada perto do palácio e da igreja. Em data incerta, talvez ainda em 582, foi nomeado protopatrício e chefe do senado. Em 587, foi destinatário de uma carta de  e sua carta fazia parte de um grupo de epístolas recebidas por dignitários do Oriente que pretendiam estabelecer laços amigáveis entre o Império Bizantino e os francos na Gália. Faleceu em 593, quando ainda detinha suas posições, e foi sepultado próximo das tumbas dos imperadores.

Bibliografia

Patrícios do Império Bizantino do século VI
Senadores do Império Bizantino do século VI
Maurício (imperador)
Naturais da Capadócia
Capadócia medieval

Paulo (pai de Maurício)


An Oeoniella aphrodite in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Isaac Bayley Balfour ngan Spencer Le Marchant Moore, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Schltr.. An Oeoniella aphrodite in nahilalakip ha genus nga Oeoniella, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Oeoniella

Oeoniella aphrodite


mais conhecido pelo seu nome artístico Tomoya, é um músico e compositor Japonês conhecido como o baterista da banda de rock japonesa One Ok Rock.

Biografia e carreira

1987–2005: Primeiros anos
Tomoya Kanki nasceu em Hyogo, Japão. Durante o ensino fundamental, ele pertencia a um grupo de percussão de um clube de bandas de metais, onde tocava vários instrumentos de percussão como tamborim e xilofone. Em seu primeiro ano no ensino médio, Kanki formou uma banda e depois que formou-se no ensino médio, ele se mudou para Tóquio, onde passou a estudar em uma escola de ensino profissionalizante. Em paralelo, tocava em uma outra banda.

2006–presente: One Ok Rock
No local de seus estudos, Kanki possuía um amigo docente que detinha uma banda, o qual costumava tocar com o One Ok Rock em eventos ao vivo e sabia que a banda procurava por um baterista, após a saída de Yu Koyanag, dessa forma, Kanki foi apresentado ao One Ok Rock e decidiu entrar para a banda, tornando-se o último membro de sua formação inicial a ingressar na mesma.

Durante o ano de 2006, o One Ok Rock lançou dois extended plays (EPs) e inicialmente, Kanki passou um período tocando como músico de suporte até se juntar formalmente a banda em 2007, um mês antes de sua estreia mais significativa. Em 25 de abril de 2007, a banda lançou o single "Naihishinsho", realizando sua primeira entrada na tabela musical Oricon Singles Chart, precedendo o lançamento de seu álbum de estúdio de estreia, Zeitakubyō (2007). Seus próximos lançamentos ajudaram a catapultar a popularidade do One Ok Rock no cenário musical japonês. Em janeiro de 2013, foi lançado o single "Deeper Deeper/Nothing Helps", que credita Kanki como um dos compositores. A faixa atingiu a posição de número dois pela Oricon Singles Chart. Em julho de 2014, o single "Mighty Long Fall/Decision" foi lançado, que também  o credita como um dos compositores de "Mighty Long Fall", faixa que atingiu a posição de número dois pela Oricon Singles Chart e tornou-se a trilha sonora do filme Rurouni Kenshin: Kyoto Taika-hen.

Vida pessoal
Em 9 de junho de 2017, Kanki anunciou que havia se casado. Mais tarde, em 5 de novembro do mesmo ano, ele relatou o nascimento de seu primeiro filho. Kanki também anunciou o nascimento de mais dois filhos nascidos em maio de 2019 e março de 2021, respectivamente.

Filmografia
 Fool Cool Rock! One Ok Rock Documentary Film (2014)
  One Ok Rock: Flip a Coin (2021)

Ligações externas

Nascidos em 1987
Pessoas do período Showa
Naturais de Hyogo
Bateristas do Japão
Percussionistas do Japão
Multi-instrumentistas
Compositores do Japão
Membros de One Ok Rock

Tomoya Kanki


Diana Santos (Caxias do Sul, 31 de março de 1992), é uma jogadora profissional de futsal que atualmente joga no Marbel Bitonto C5, da Itália. Ela também defende a Seleção Brasileira e já foi quatro vezes campeã mundial pelo Brasil.

História e início de carreira
Natural de Caxias do Sul, Rio Grande do Sul, Diana começou jogando bola na rua ao lado de seu irmão. Sua primeira experiência no futebol veio aos 13 anos de idade, quando entrou para a equipe feminina de campo do Juventude. Dois anos depois, com a camisa do Kindermann, Diana conquistou seus primeiros títulos: duas edições da Taça Brasil, disputadas em Estância Velha em 2008 e 2009.

Conquistas e Seleção Brasileira
Em 2010, a atleta se transferiu para o Barateiro e conquistou duas vezes o campeonato mundial com o time universitário, além de conseguir chegar à Seleção Brasileira.

Para a temporada de 2017, Diana optou por se mudar para a equipe do Leoas da Serra depois de sete anos com o Barateiro. Nesse período, a atleta figurou três vezes na lista de 10 melhores jogadoras de futsal feminino do mundo nas temporadas 2016, 2017 e 2018.

No ano de 2021, a atleta foi para a equipe do Pato Futsal para disputar a Série Ouro do Campeonato Paranaense de Futsal Feminino. Já no final daquele ano, acertou sua transferência para o Marbel Bitonto C5 para viver sua primeira experiência fora do Brasil.

Na primeira temporada pelo Bitonto, terminou em terceiro lugar na liga nacional, chegou até as quartas de final da Copa Itália e foi eleita a melhor jogadora da equipe na campanha 2021/22. Além disso, mesmo sendo fixa, marcou 11 gols em 24 partidas.

Pela Seleção Brasileira, Diana é convocada regularmente desde 2012. Ela já conquistou quatro vezes o mundial de futsal feminino (2012, 2013, 2014, 2015), duas vezes a Copa América (2017 e 2019) e uma vez o Grand Prix (2019).

Apoio familiar
Desde pequena, Diana recebeu bastante apoio de sua família, sobretudo de seus pais e avós que costumavam organizar almoços para arrecadar fundos para que ela pudesse jogar.

Títulos
Barateiro

 Taça Brasil de Clubes Sub-20: 2012
 Taça Brasil Adulta de Clubes: 2013 e 2015
 Liga Nacional de futsal: 2014
 Copa Libertadores de futsal: 2015 e 2016

Leoas da Serra

 Copa do Brasil de futsal: 2017
 Copa Libertadores de futsal: 2018
 Taça Brasil Adulta de Clubes: 2019
 Copa Intercontinental: 2019
 Copa das Campeãs: 2019

Seleção Brasileira

 Copa do Mundo de futsal: 2012, 2013, 2014 e 2015
 Copa do Mundo Universitária: 2014 e 2016
 Copa América: 2017 e 2019
 Grand Prix: 2019

Títulos individuais

 Artilheira da Libertadores de 2016
 Artilheira do Estadual Adulto Catarinense de 2017
 Artilheira da Copa das Campeãs de 2019

Referências

Futsal
Atletas do Brasil
Jogadoras de futsal do Brasil
Esportistas premiados

Diana Santos (futsal)