Mesosomes or chondrioids are folded invaginations in the plasma membrane of bacteria that are produced by the chemical fixation techniques used to prepare samples for electron microscopy. Although several functions were proposed for these structures in the 1960s, they were recognized as artifacts by the late 1970s and are no longer considered to be part of the normal structure of bacterial cells. These extensions are in the form of vesicles, tubules and lamellae.

Initial observations
These structures are invaginations of the plasma membrane observed in gram-positive bacteria that have been chemically fixed to prepare them for electron microscopy. They were first observed in 1953 by George B. Chapman and James Hillier, who referred to them as "peripheral bodies." They were termed "mesosomes" by Fitz-James in 1960.

Initially, it was thought that mesosomes might play a role in several cellular processes, such as cell wall formation during cell division, chromosome replication, or as a site for oxidative phosphorylation. The mesosome was thought to increase the surface area of the cell, aiding the cell in cellular respiration. This is analogous to cristae in the mitochondrion in eukaryotic cells, which are finger-like projections and help eukaryotic cells undergo cellular respiration. Mesosomes were also hypothesized to aid in photosynthesis, cell division, DNA replication, and cell compartmentalisation.

Disproof of hypothesis
These models were called into question during the late 1970s when data accumulated suggesting that mesosomes are artifacts formed through damage to the membrane during the process of chemical fixation, and do not occur in cells that have not been chemically fixed. By the mid to late 1980s, with advances in cryofixation and freeze substitution methods for electron microscopy, it was generally concluded that mesosomes do not exist in living cells. However, a few researchers continue to argue that the evidence remains inconclusive, and that mesosomes might not be artifacts in all cases.

Recently, similar folds in the membrane have been observed in bacteria that have been exposed to some classes of antibiotics, and antibacterial peptides (defensins). The appearance of these mesosome-like structures may be the result of these chemicals damaging the plasma membrane and/or cell wall.

The case of the proposal and then disproof of the mesosome hypothesis has been discussed from the viewpoint of the philosophy of science as an example of how a scientific idea can be falsified and the hypothesis then rejected, and analyzed to explore how the scientific community carries out this testing process.

See also
Cell membrane
Organelle
Lysosome

References

Further reading

Membrane biology
Organelles
Prokaryotic cell anatomy

Mesosome


Scarsdale, New York'a 30 dakikalık bir mesafede bulunan bir semttir. New York'un en lüks semtleri arasında yer alır. Eğitimi ile ünlüdür. Ayrıca Scarsdale'li bir doktor tarafından hazırlanan, "Scarsdale diyeti" de oldukça ünlüdür.

Scarsdale, New York eyaleti içerisinde banliyö bir semttir. Banliyö semtler, şehre yakın çiçekli böcekli, sessiz sakin, bol yeşillikli semtlerdir. Şehirde işi olup fakat sakin bir yerde oturmak ve çocuklarını iyi bir okula göndermek isteyenler için idealdir. Apartman oluşumu seyrektir. Çoğunlukla bahçeli evlerde oturulur. Village denen bir merkezi vardır. Burada banka, kilise, postane, dondurmacı gibi işyerleri bulunur.

 Yüzölçümü: 17,2 km²
 Kuruluş yılı: 1701
 Ortalama aile geliri: 182.792 dolar
 Bir evin ortalama fiyatı: 1.2 milyon dolar
 Nüfus: 18.000
 Kışın ortalama sıcaklık: -1 °C
 Nüfusun %84'ü Beyaz, %1.5'i Siyahi, %12.5'i Asyalı'dır.

Dış bağlantılar
 http://www.scarsdale.com

New York'taki kasabalar
New York eyaletindeki köyler
Westchester County
New York metropolitan bölgesi'ndeki kasabalar
New York metropolitan bölgesi'ndeki köyler

1701'de kurulan yerleşim birimleri

Scarsdale, New York


BIOSCI, also known as Bionet, is a set of electronic communication forum used by life scientists around the world.  It includes the Bionet Usenet newsgroups and parallel e-mail lists, with public archives since 1992 at www.bio.net.  BIOSCI/Bionet provides public, open access biology news and discussion for areas such as molecular biology methods and reagents, bioinformatics software and computational biology, toxicology, and several organism communities including yeast, C.elegans and annelida (worms), the plant arabidopsis, fruitfly, maize (corn), and others.

BIOSCI/Bionet was started as part of the GenBank public biosequence database project by Intelligenetics at Stanford University in the mid-1980s, in collaboration with Martin Bishop and Michael Ashburner in the University of Cambridge.  It latter moved to the United Kingdom's MRC Rosalind Franklin Centre for Genomics Research (RFCGR).  In 2005, with the closing of RFCGR, BIOSCI/Bionet moved to Indiana University Biology Department's IUBio Archive.
As one of the earliest bioinformatics community projects on the Internet, GenBank  acquired the bio.net domain and the Usenet hierarchy of Bionet for promoting open access communications among bioscientists, in conjunction with public biology data distribution.

Michael Ashburner, co-founder of BIOSCI with Dave Kristofferson of GenBank  (Intelligenetics), writes of its origins  ... in the early 1980s, Martin Bishop and I ran an email news service for a sequence analysis service that we ran on the Cambridge IBM3084Q mainframe.  I was also a user of MOLGEN at Stanford, and there Dave Kristofferson ran an internal bulletin board using ANU News. We combined forces to start the Bulletin boards.

Bionet has provided open access, Internet news groups and discussion for many thousands of life scientists for 30 years. As of 2019 April, discussion lists are suspended, but are archived for reading. A new supporting organization is sought to continue Bionet into its fourth decade, as Indiana University will no longer support this public service to biologists.

The Usenet hierarchy of Bionet.* includes bionet.announce (general biology announcements), and research communities of bionet.microbiology, bionet.molbio.methds-reagnts, bionet.neuroscience, bionet.genome.arabidopsis, bionet.plants.education, bionet.drosophila, bionet.biology.computational plus 50 other active areas of discussion.

References

External links
BIOSCI/Bionet
IUBio Archive
Dave Kristofferson on BIOSCI
NIH support of GenBank/BIOSCI

Biology websites
Bioinformatics
Internet forums

BIOSCI


المعزوفة الكاملة للرعب Detective Conan: Full Score of Fear (名探偵コナン 戦慄の楽譜, Meitantei Conan Senritsu no Furu Sukoa?) هو الفلم الثاني عشر للمحقق كونان، عرض في أبريل 2008.

القصة

تتمحور قصة هذا الفلم حول أكاديمية موسيقية يملكها موسيقار ياباني يدعى «دوموتو كازوكي»، أحد مستشاري هذا الموسيقار يحقد عليه لأنه تحول من عزف البيانو إلى عزف الأورغ! يقوم ذلك الأخير بقتل أربع موسيقيين بسبب أنهم كانوا السبب في موت ابنه، ثم يخطط لتفجير صالة دوموتو الموسيقية أثناء إقامة الاحتفال وذلك باستعمال خطة بحيث أن أصوات الأروغ هي التي تفجر القنابل واستعمل المجرم موهبة موجودة لديه وهي القدرة على تمييز الأصوات بالسماع (أذن موسيقية). تقوم «أكيبا ريكو» وهي المغنية التي تظهر في غلاف الفلم بمساعدة كونان والشرطة في إيقاف تقدم المجرم قدما وذلك عن طريق الصعود للمنصة وإجبار دوموتو كازوكي على تغيير اللحن. في الأخير يتمكن كونان بمساعدة الشرطية ساتو من القبض على المجرم.

انظر أيضا
 المحقق كونان.

مراجع

وصلات خارجية

 موقع أفلام المتحري كونان.

أفلام أخرجها ياسويشيرو ياماموتو
أفلام أنمي 2008
أفلام المحقق كونان
أفلام باللغة اليابانية
أفلام تقع أحداثها في طوكيو
أفلام توهو
أفلام جريمة يابانية
أفلام رسوم متحركة من توهو
أفلام يابانية إنتاج 2008
أفلام يابانية
تي أم أس إنترتنيمنت
أفلام رسوم متحركة تقع أحداثها في طوكيو

المحقق كونان: لحن كامل من الرعب


الحقن داخل الصفاق  هو حقن مادة ما داخل جوف الصفاق. ويُستخدم هذا الطريق في الحيوانات أكثر من استخدامه في الإنسان. ويُفضل عموماً عند الحاجة إلى تعويض الدم بالكثير من السوائل، أو عندما ينخفض ضغط الدم أو عند وجود أي مشاكل أخرى تمنع الحقن في الأوعية الدموية.

ويسود الحقن داخل الصفاق في الطب البيطري وفي الاختبارات المعملية على الحيوانات لإعطاء الأدوية والسوائل في الدوران المجموعي لسهولته مقارنة مع طرق الحقن الأخرى.

وتُستخدم هذه الطريقة في الإنسان لإعطاء أدوية المعالجة الكيميائية لعلاج بعض السرطانات، خصوصاً سرطان الرحم.

طالع أيضاً
 جوف الصفاق
 سرطان الرحم

مراجع

أشكال صيدلانية معادلة للجرعة
إجراءات الجهاز الهضمي
طرق إعطاء الدواء
علاجات طبية
علم الأورام
علم السموم

حقن داخل الصفاق


Alexander Knorr (* 1970) ist ein deutscher Ethnologe und Privatdozent, der besonders im Bereich der Cyberanthropologie forscht und lehrt. Er ist seit 2009 Akademischer Oberrat am Institut für Ethnologie der Ludwig-Maximilians-Universität München.

Knorr studierte Ethnologie, Psychologie und Theaterwissenschaft an der Münchener Universität, schrieb 2002 seine Doktorarbeit zum Thema Metatrickster: Burton, Taxil, Gurdjieff, Backhouse, Crowley, Castaneda und erhielt 2009 mit dem Projekt Maxmod – an Ethnography of Cyberculture seine Lehrberechtigung.

Werke
 2006: maxmod: online among the gamemodders – the cultural appropriation of information and communication technologies (englisch; online).
 2011: Cyberanthropology. Hammer, Wuppertal, ISBN 978-3-7795-0359-0 (deutsch).

Weblinks

Ethnologe
Deutscher
Geboren 1970
Mann

Alexander Knorr (Ethnologe)


An Nassella ancoraimensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Félix P. Rojas. An Nassella ancoraimensis in nahilalakip ha genus nga Nassella, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Nassella

Nassella ancoraimensis


14105 Nakadai este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
14105 Nakadai este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Kitami de Kin Endate și Kazuro Watanabe. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,98 ua, o excentricitate de 0,11 și o înclinație de 9,3° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 14001-15000
 Centura de asteroizi

Referințe

Familia Eos

Obiecte astronomice descoperite în 1997
Centura de asteroizi

14105 Nakadai


"Democracy Dies in Darkness" ("A Democracia Morre na Escuridão", em tradução livre) é o slogan oficial do jornal americano The Washington Post, adotado em 2017. O slogan foi introduzido no site do jornal em 22 de fevereiro de 2017 e foi adicionado às cópias impressas uma semana depois. Após seu anúncio, o slogan gerou uma reação significativa – positiva e negativa – de outras organizações de notícias e várias figuras da mídia.

História

O The Washington Post revelou pela primeira vez o slogan via Snapchat, em 17 de fevereiro de 2017, quando lançou sua plataforma Snapchat Discover, destinada a alcançar leitores mais jovens, antes de adicioná-lo ao seu site sob o título do jornal. Shani George, diretora de comunicação do jornal, disse que a frase foi usada internamente dentro da empresa por anos antes de ser adotada oficialmente.

"Democracy Dies in Darkness" foi o primeiro slogan a ser adotado oficialmente pelo The Washington Post em seus 140 anos de história. Segundo o jornal, a frase foi popularizada pelo jornalista investigativo Bob Woodward. Woodward usou a frase em um artigo de 2007 criticando o sigilo do governo e fez referência à frase durante uma apresentação de 2015, em uma conferência quando falou sobre The Last of the President's Men, seu livro sobre o caso Watergate. Woodward disse que não cunhou a frase, em vez disso, atribuiu a frase a um juiz que decidiu um caso da Primeira Emenda, que se acredita ser do juiz Damon Keith. O proprietário do jornal, Jeff Bezos, que participou da apresentação de Woodward em 2015, também usou a frase em uma entrevista em maio de 2016. O jornal disse que decidiu adotar um slogan oficial no início de 2016. Isso iniciou um processo que envolveu um pequeno grupo de funcionários do jornal, reunidos para desenvolver ideias para slogans. O grupo finalmente decidiu por "A Democracia Morre na Escuridão" depois de debater mais de 500 opções.

O slogan apareceu no final do comercial do jornal no Super Bowl LIII, em 2019. Narrado por Tom Hanks, o comercial foi o primeiro anúncio do jornal no Super Bowl.<ref>{{citar web|url=https://adage.com/video/washington-post-democracy-dies-darkness|titulo=Washington Post "Democracy Dies in Darkness|data=26 de janeiro de 2019|acessodata=20 de junho de 2022|website=Ad Age|lingua=en}}</ref>

 Recepção

O slogan gerou reação na Internet após seu anúncio. No Twitter, escritores de outras organizações de mídia zombaram do slogan, enquanto a organização de notícias ProPublica descreveu o slogan como "incrível". A revista online Slate disse que o slogan soava "como um slogan mais adequado a um profeta do juízo final do que a um jornal diário", e comparou o slogan aos títulos de quinze álbuns de heavy metal, dizendo que eles eram "menos sombrios" do que o slogan do Washington Post. O dicionário Merriam-Webster registrou um aumento nas buscas pela palavra "democracia" depois que o jornal adotou o slogan.

Dean Baquet, editor executivo do The New York Times, disse que o slogan "soa como o próximo filme do Batman", enquanto o jornalista Jack Shafer chamou o slogan'' de "mão pesada".

Palavras, frases e expressões em inglês
Frases

Democracy Dies in Darkness


Olaylar
 17 Ocak - Simón Bolívar Kolombiya Cumhuriyeti'ni ilan etti.
 22 Şubat - Florida 5 milyon dolara İspanya'dan satın alındı
 14 Aralık - Alabama 22. eyalet olarak ABD birliğine katıldı

Doğumlar

Ocak

Şubat
 14 Şubat - Christopher Latham Sholes, Amerikalı mucit (ö. 1890)
 ? Şubat - Osman Selahaddin Dede Efendi

Mart
 1 Mart - Władysław Taczanowski
 28 Mart - Joseph Bazalgette, İngiliz mühendis (ö. 1891)

Nisan

Mayıs
 24 Mayıs - I. Victoria
 31 Mayıs - Walt Whitman

Haziran
 5 Haziran - John Couch Adams, İngiliz gökbilimci (ö. 1892).
 10 Haziran - Gustave Courbet, Fransız ressam (ö. 1877)
 12 Haziran - Charles Kingsley, İngiliz yazar (ö. 1875)
 20 Haziran - Jacques Offenbach, Alman asıllı Fransız müzisyen (ö. 1880)
 26 Haziran - Abner Doubleday, Amerikalı general (ö. 1893)

Temmuz

Ağustos
 1 Ağustos - Herman Melville), Amerikalı yazar (ö. 1891)
 13 Ağustos - George Gabriel Stokes
 19 Ağustos - Tirimüjgan Sultan
 25 Ağustos - Allan Pinkerton, İskoç dedektif ve casus, ABD'deki ilk dedektif ajansı olan Pinkerton Ajansını kurmasıyla bilinir (ö. 1884).

Eylül
 7 Eylül - Thomas A. Hendricks, Amerikalı politikacı ve hakim (ö. 1885)
 18 Eylül - Léon Foucault, Fransız fizikçi (ö. 1868)

Ekim
 4 Ekim - Francesco Crispi, İtalya başbakanı (ö. 1901)

Kasım

Aralık
 30 Aralık - Heinrich Theodor Fontane, Alman eczacı ve yazar (ö. 1898).

Gün ve Ay belli olmayan
 ? - Hüseyin Avni Paşa, Osmanlı devlet adamı. (ö. 1876)

Ölümler

1819


Os torneios WTA Tier III foram torneios de tênis de terceiro nível da Women's Tennis Association realizados de 1990 até o final da temporada de 2008. De 1988 a 1990, os diferentes níveis de torneios WTA foram referidos pelo termo "Categoria", e havia 5 categorias. A programação dos eventos variou ao longo dos anos, com torneios sendo promovidos, rebaixados ou cancelados.

Em 2009, a WTA mudou as categorias do torneio, de modo que a maioria dos torneios Tier III e Tier IV estavam em uma categoria, "International Tournaments", devido a uma mudança geral das categorias. A principal razão para as mudanças foi aliviar a pressão sobre os jogadores em termos do número de torneios que eles deveriam jogar de forma obrigatória.

Eventos

Veja também
 Torneios WTA 250

Torneios WTA Tier III


عاصي الحلاني هو محمد مزين الحلاني (28 نوفمبر 1970-)، نسبة إلى نهر العاصي وتيمناً بالفنان عاصي الرحباني، مطرب وموسيقي لبناني من أصل عراقي ينتمي لعائلة بعلبكية تتكون من 13 أخ وأخت. متزوج من ملكة جمال لبنان السابقة كوليت بولس، وهو أب لثلاثة أبناء: بنتان (ماريتا، دانا) وولد (الوليد). كما أنه عضو في نقابة الفنانين المحترفين في لبنان.

السيرة الفنية

نال في خطواته الأولى الجائزة الفضية لبرنامج المواهب «استوديو الفن» عن اللون الفلكلوري. كما قدم مجموعة من الألبومات: بيتك قصر، محلانا سوا سوا، مهر الزينة، قبل أن يحقق النجومية مع أغنية «وأني مارق مريت» من الألبوم الذي يحمل ذات الاسم.

أطلق عليه الإعلامي اللبناني جورج إبراهيم الخوري لقب «فارس الغناء العربي». قام بتوقيع عقد مع «روتانا» كمنتج وموزع لألبوماته. بعد تمسكه بشروط يراها ضرورية لدعم أغنياته ورسالته الفنية، خاصة فيما يتعلق بحصرية عرض الأغاني المصورة.

غنى الحلاني من كلمات عدة من شعراء الأغنية العربية، إلا أن حصة الأسد كانت للشاعر الغنائي الكبير نزار فرنسيس الذي وصفه في إحدى إطلالاته الإعلامية القليلة بأنه «توأم روحه». كما غنى للشاعر السوري نزار قباني، والشاعر طربيه رحمة، طوني أبي كرم، غانم جاد شعلان، وسعود الشربتلي، وكريم العراقي، وغيرهم. حيث تناول في غنائه موضوعات متعددة حاملاً رؤيته الخاصة أن الفن رسالة اجتماعية وإنسانية في المقام الأول: فغنى للحب والعشاق وغنى للوطن والأرض. وغنى للأم وغنى مكافحاً للجوع والفقر. وعبر بأغانيه عن التزامه القومي وحسه الوطني فغنى لفلسطين ولبنان وأطفال العراق فكانت «يكون بعلم الكون النايم» و«قوتنا بوحدتنا» و«جايين» و«صامدون» و«ليل الوطن» و«بعدك ساكت» والقائمة تطول.وهو مشارك فاعل في حملة المنظمة العالمية لمكافحة الفقر والجوع إلى جانب مجموعة من كبار مشاهير وفناني العالم، وقد كرمته كثير من المؤسسات، وعلى رأسها الأمم المتحدة، التي أعلنته صديقاً لها وقد تم تعيينه سفيراً للنوايا الحسنة لدى الأمم المتحدة، للتقدير على جهوده المبذولة في دعم المؤسسات الخيرية في العالم العربي خاصة تلك التي تعنى بقضايا الطفولة والمرأة ومكافحة الفقر ونشاطاته الاجتماعية والإنسانية المتعددة.

قدم عاصي الحلاني نفسه ملحناً عبر مسيرته الفنية، من خلال مجموعة كبيرة تجاوزت العشرون أغنية، حققت نجاحاً كأغنية «يا ناكر المعروف» و«أدمنت هواكي» و«ناري وذكرياتي» والرائعة «القرار» و«زغيري الدني» و«ست الستات» و«بيروت عم تبكي». إلا انه أعاد تقديم نفسه كملحن، في ألبوم «دقات قلبي» إذ لحن 6 أغنيات من أغاني الألبوم الأربع عشرة. كما لحن أغنية «مامرني طبعك» للشاعر عبد الرحمن الحوتان وشدا بها. كما راهن الحلاني على نفسه كملحن مجدداً في ألبومه الأخير «يمكن» إذ لحن نصف أغاني الألبوم والذي شكل إعلان عودة للحلاني إلى شركة روتانا كمنتج وموزع لإصداراته الغنائية. ظهر عاصي في النسخة العربية من برنامج ذا فويس مابين عام 2013 و2015. كما ظهر في العمل التلفزيوني العراب عام 2015.

آرائه الشخصية

في نوفمبر 2017، شارك عاصي الحلاني في أغنية لدعم سعد الحريري ووصفه بـ«الرئيس المحب».

المهرجانات التي شارك فيها

 مهرجان الموسيقى العربية (مصر).
 مهرجان تيمغاد (الجزائر).
 ليالي الكازيف (الجزائر).
 مهرجان موازين (المغرب)
 مهرجان قرطاج (تونس).
 مهرجان ليالي التلفزيون (مصر).
 مهرجان جرش للثقافة والفنون (الأردن).
 مهرجان المحبة والسلام (سوريا)
 مهرجان ليالي دبي (الإمارات العربية المتحدة).
 مهرجانات صيف مارينا (مصر).
 مهرجان الأردن (الأردن).
 القرية العالمية (الأردن).
 ليالي شرقية (الأردن)
 حفلات موسم الرياض (السعودية)
 مهرجان عيدنا بغدادي ( العراق )

ديسكوغرافيا
قدم في مسيرته الفنية 21 ألبوماً وعشرات الأغاني المصورة وعشرات الأغاني الوطنية وأغاني المناسبات (كأغنية أمي، خيل العرب)، وقدم على مدرجات مهرجان بعلبك التاريخي مسرحية غنائية من بطولته بعنوان أوبرا الضيعة مع مسرح عبد الحليم كركلا، والتي كانت قد حالت ظروف لبنان الداخلية دون عرضها لموسمين متتاليين.

الألبومات الغنائية

فيديو كليبات

أغاني وطنية مصورة
 صامدون
 لبناني
 لبيكي يا جزائر
 بيكفي أنك أردني
 جايين
 وطني الغالي
 غزة جريحة يا عرب
 مش ممكن ع الأرض نساوم
 صباح الخير يا عراق
 مملكة الحب

التكريمات والجوائز الفنية

كرمه مهرجان الموسيقى العربية الذي نظمته الأكاديمية العربية للموسيقى في دبي كأفضل صوت عربي حي على المسرح 2004، ونال عددا كبيراً من الجوائز: فحصد جائزة الموريكس كأفضل مطرب عامي 2005 و2003، ونالت أغنية (مالي صبر) جائزة أفضل أغنية عربية في مهرجان القاهرة الدولي للإذاعة والتلفزيون عام 1999، كما نالت أغنيته (وإن كان عليا) جائزة أفضل أغنية عربية مصورة عام 2003. وقد تم تعيينه سفيراً للنوايا الحسنة لبرنامج الأمم المتحدة الانمائي «عيش لبنان» بالتعاون مع بنك بيروت والبلاد العربية، وذلك يوم الإثنين 19-11-2012.

البرامج

 ذا فويس - أحلى صوت مع (كاظم الساهر وشيرين عبد الوهاب وصابر الرباعي).

المراجع

وصلات خارجية

أشخاص على قيد الحياة
أعضاء نقابة الفنانين المحترفين في لبنان
شيعة لبنانيون
فنانو مجموعة يونيفرسال الموسيقية
متسابقون في ستوديو الفن
مدربو ذا فويس
مسلمون لبنانيون
مغنون بالعربية الفصحى
مغنون باللهجة العراقية
مغنون لبنانيون
ملحنون لبنانيون
ممثلو أفلام لبنانيون
ممثلو تلفزيون لبنانيون
ممثلون لبنانيون
مواليد 1390 هـ
مواليد 1970
مواليد في بيروت
مغنون ذكور لبنانيون في القرن 20
مغنون ذكور لبنانيون في القرن 21

عاصي الحلاني


Vejrum kan henvise til flere stednavne i Danmark:
 Vejrum (Struer Kommune) – et sogn i Vejrum Sogn, Struer Kommune
 Vejrum (Viborg Kommune) – et ejerlav i Vejrum Sogn, Viborg Kommune

 Se også
 Vejrum Sogn

Vejrum


O Boulevard Saint-Germain é um boulevard na margem esquerda de Paris, assim chamado em homenagem ao bispo Germano de Paris (496-576), e devido à proximidade da Igreja de Saint-Germain-des-Prés dedicada a ele.

Localização e acesso
Com 3150 metros de comprimento e cerca 30 metros de largura, o Boulevard Saint-Germain parte do Rio Sena na esquina do Quai Saint-Bernard e face à Île Saint-Louis, no 5.º arrondissement, corre ao longo do rio algumas centenas de metros no sopé da Montanha Sainte-Geneviève, depois atravessa o 6.º arrondissement e reencontra o Sena novamente no Quai d'Orsay, no 7.º arrondissement. É a principal via do Quartier Latin, junto com o Boulevard Saint-Michel e do Faubourg Saint-Germain.

Origem do nome
Seu nome vem do Faubourg Saint-Germain que atravessa o boulevard.

História
É um dos projetos desenhados pessoalmente pelo Barão Haussmann durante as obras de transformação de Paris sob o Segundo Império. Completava na margem esquerda os boulevards da margem direita e facilitava o acesso leste-oeste dos bairros centrais da margem esquerda. No entanto, não foi concluído até a III República, com a abertura do seu trecho central (entre a rue Hautefeuille e a rue des Ciseaux) em 1877.

A abertura do Boulevard Saint-Germain levou à demolição de um grande número de antigos hôtels no Faubourg Saint-Germain. Absorveu também várias ruas, notavelmente:

 a Rue des Noyers, entre a Place Maubert e a Rue de la Harpe (incluindo a antiga Rue du Foin, entre a Rue Saint-Jacques e a Rue de la Harpe, que se juntou a ela em 1851);
 a Rue des Deux-Portes-Saint-André, entre a Rue Hautefeuille e a Rue de la Harpe (na parte incorporada ao Boulevard Saint-Michel);
 a parte ocidental da Rue de l'École-de-Médecine (entre a Place Henri-Mondor — com a estátua de Danton — e a Rue de Buci), anteriormente denominada nesta seção "Rue des Boucheries" (havia vinte e duas barracas de açougueiro aí durante a Revolução);
 uma parte da Cour du Commerce-Saint-André;
 a Rue d'Erfurth;
 a Rue Childebert;
 a parte da Rue Gozlin adjacente à mesma Rue de Buci;
 a Rue Taranne (entre a Rue de Rennes e a Rue des Saints-Pères);
 a parte oriental da Rue Saint-Dominique (a partir da Rue des Saints-Pères);
 a Halle aux Veaux.

Podemos constatar que várias casas dessas ruas desaparecidas foram preservadas, pois estavam por acaso no alinhamento do boulevard. Podemos assim encontrar o lado estranho da rue de l'École-de-Médecine Place Henri-Mondor; seu lado uniforme entre a rue de Seine e a rue de Buci; todo o lado ímpar da rue Taranne; e todo o lado par da rue Saint-Dominique.

Em outubro de 1896, durante sua visita à França, o czar russo Nicolau II e sua esposa Alexandra tomaram o Boulevard Saint-Germain, o caminho que os levava à Embaixada da Rússia.

Em 11 de março de 1918, durante a Primeira Guerra Mundial, os números 211, 213 bis, 231, 240, 242 e 246 boulevard Saint-Germain foram atingidos durante um ataque de aviões alemães.

Em 30 de março de 1918, um projétil lançado por Grosse Bertha explodiu no cruzamento Saint-Germain-Buci. Em 5 de agosto de 1918, outro projétil caiu no nº 179.

Em dezembro de 1958, entre 6 000 e 7 000 manifestantes estudantis do Quartier Latin que queriam marchar em direção ao Palais Bourbon foram parados por forças de paz no cruzamento dos boulevards Saint-Michel e Saint-Germain. Pouco depois, a Assembleia Nacional votou por unanimidade um desejo condenando a violência policial.

Parte dos eventos de maio de 1968 aconteceu no boulevard.

O boulevard abriga há muito tempo editoras e livrarias, por exemplo, publicações médicas perto da Faculdade de Medicina. Com o passar dos anos, eles tendem a ser substituídos por lojas de moda e restaurantes.

Edifícios notáveis e lugares de memória
 Nº 5: o fotógrafo Eugène Pirou teve seus estúdios neste prédio em 1889.
 Nº 7 bis: edifício estreito construído no lugar do Muro de Filipe Augusto.
 Nº 21: edifício de 1881-1882 construído pelo arquiteto Jean Boussard. As cariátides que emolduram a entrada, desprovidas de braços e pernas, também estão viradas de perfil (há outro exemplar na avenue Kleber, 66, na entrada de um prédio também projetado por Jean Boussard).
 Nº 37: André Pieyre de Mandiargues e Henri Cartier-Bresson moravam aí. Também se vê aí Leonor Fini que aí viveu com a primeira, uma relação que começou em 1932.
 Nº 45: Georgette Elgey viveu aí até sua morte.
 Nº 47: restaurante Le Village Ronsard. No filme de Jean-Pierre Melville, O Círculo Vermelho filmado em 1970, Bourvil mora acima do restaurante.
 Nº 53: hôtel particulier do século XVIII, anteriormente localizado na rue des Noyers. Armand Salacrou morava aí.
 Nº 57: edifício da Escola Especial de Obras Públicas, construído no local de uma fileira de casas antigas, uma das quais foi o berço de Alfred de Musset em 1810.

 Nº 71: em 1864, foi construído o Teatro de Cluny, em parte do local do antigo Convento dos Mathurins, que acabava de ser demolido. Até o final do século, era famosa pelas operetas e peças de boulevard que aí se apresentavam. Em 1933, foi transformado em cinema, renomeado Cluny-Palace, mantendo sua fachada original e sua sala de 900 lugares dotado de um balcão. Em 1948, François Truffaut organizou aí sessões do seu "Cercle Cinémane". Durante o verão de 1972, o auditório foi dividido em dois na vertical, cada um com 350 lugares. O cinema fechou pela primeira vez em 1985, foi assumido por uma nova equipe que o reabriu no ano seguinte, direcionando a programação para filmes de arte e ensaio, mas o Cluny-Palácio acabou fechando definitivamente em 1989. Em 1991, a Fnac instalou aí uma livraria internacional, oferecendo obras principalmente em línguas europeias, bem como em árabe e em algumas línguas asiáticas. Em três níveis, o edifício cobre 1000 m² de superfície. Se a placa "Librairie internationale" foi preservada na fachada, ela é sucedida por uma loja de informática e depois, até hoje, um centro de pavilhões esportivos.
 Nº 74: edifício onde viveu e se enforcou o Doutor Simon Noël Dupré (1814-1885), professor de anatomia e cirurgia, poeta, cantor e político francês.
 Nº 79: Librairie Hachette, fundada em 1826 por Louis Hachette, substituída por um banco desde 1994. Na própria parede da livraria, pode-se ler uma placa lembrando a localização do Hôtel d'Aligre onde Charles Baudelaire nasceu em 1821; o troféu da primeira Copa da França de Futebol foi exibido aí por várias semanas aos olhos do público, antes da final disputada em 5 de maio de 1918.
 Nº 87: Édouard Branly (1844-1940), físico e médico francês, pioneiro do rádio, morou neste prédio onde faleceu em 24 de março de 1940.
 Nº 90: aí morreu o arquiteto Charles Garnier; uma placa o homenageia.
 Nº 99: cinema UGC Danton.
 Nº 104: o médico Arnold Netter morava aí; uma placa o homenageia.
 Nº 108: o Journal des Économies teve aí a sua sede nos século XIX e no século XX.
 Nº 112: apartamento de Pierre-Charles Pathé e sede do Comitê de Intelectuais para a Europa das Liberdades
 Nº 113: cinema Mk2 Odéon (côté St Germain).
 Nº 117, na esquina da rue Grégoire-de-Tours: edifício construído em 1877-1879 por Charles Garnier para o Cercle de la Librairie, uma associação profissional para o comércio de livros. O edifício na rue Grégoire-de-Tours foi ampliado no final do século XIX. Atualmente abriga a Escola de Jornalismo e a Escola Urbana do Instituto de Estudos Políticos de Paris.
 Nº 120: placa da Cidade de Paris em homenagem ao doutor Pierre Simon.
 Nº 123: a Livraria Polonesa de Paris.
 Nº 124: cinema UGC Odéon.
 Nº 126: o escritor Gilbert Cesbron viveu aí de 1946 a 1979; uma placa o homenageia.
 Entre os números 133-135: uma placa relembra os massacres de setembro de 1792.

 Nº 136: o anarquista Ravachol explodiu parcialmente esta casa em 11 de março de 1892. Na década de 1930, o prédio foi comprado por um casal de comerciantes judeus da Romênia, que herdaram sua filha Yolande. Presa por dez anos na Romênia por motivos políticos, ela voltou a Paris, mudou-se para o sexto andar do prédio, alugou o restante dos apartamentos e administrou uma loja de roupas masculinas no térreo com o marido. Morreu de mal de Parkinson na década de 1990. Sem filhos, dedicou então a sua herança à luta contra esta doença junto da Fondation de France, criando com este efeito a fundação Schutzman-Zisman, em homenagem aos seus pais, agora inscrita numa placa acima do porta do prédio.
 Nº 139: no térreo do prédio deste endereço, localizado na esquina de uma praça arborizada, um café que não existe mais, Le Saint-Claude, foi um ponto de encontro de intelectuais e artistas gregos exilados na França durante o período de sete anos (1967-1974) da ditadura dos coronéis. Le Saint-Claude e sua frequentação na época inspiraram mais tarde um livro de um desses ex-exilados, o escritor Vassílis Vassilikós: Καφενείον Εμιγκρέκ Ο Άγιος Κλαύδιος (Cafeion Emigrek O Agios Claudios), obra publicada em 1998.
 Nº 142: o restaurante Vagenende, antigo caldo datado de 1905. Vagenende era o nome do proprietário em 1920.
 Nº 143: o Hotel Madison. André Malraux passou aí o inverno de 1937.
 Nº 145: Monumento a Diderot de Jean Gautherin (1886), relembrando o lugar onde morava, então rue Taranne; Galerie Steph Simon na década de 1950.
 Nº 145: brasserie Lipp. O líder da oposição marroquina Mehdi Ben Barka foi sequestrado na frente em 1965; uma placa o homenageia.
 Nº 149: na esquina da rue de Rennes, antigo Drugstore Publicis, inaugurada em 1965, a segunda lançada pelo grupo na França (a primeira sendo localizada no 133, Avenue des Champs-Élysées). Bar, restaurante, loja (tabacaria, perfumaria, farmácia, quiosque etc.), aberto muito tarde para a época e voltado para o público jovem, retoma um conceito observado pelo diretor da Publicis Marcel Bleustein-Blanchet nos Estados Unidos. Slavik está novamente encarregado da decoração. Em 1974, um atentado terrorista cometido por Carlos deixou duas pessoas mortas e 34 feridas. O cantor Serge Gainsbourg era um habitué. Até meados da década de 1980, recebia entre 2 000 e 3 000 visitantes por dia. Em 1995, apertado demais para o gosto do público, foi anunciado o fechamento da drogaria, dando lugar dois anos depois a uma boutique Armani.
 Nº 153: O historiador e político polonês Joachim Lelewel viveu lá em 1832; uma placa o homenageia.
 Nº 166: La Rhumerie, bar frequentado em particular por Antonin Artaud.
 Nº 167: o lutador da resistência François Faure morava aí; uma placa o homenageia.
 Em frente ao nº 168 no atual boulevard, imediatamente a oeste da atual Passage de la Petite-Boucherie: localização da Prisão da Abadia (demolida).
 Nº 168 bis: o Square Félix-Desruelles resulta da demolição das casas que rodeavam a igreja de Saint-Germain-des-Prés até metade do século XIX. Abriga o Monumento a Bernard Palissy de Louis-Ernest Barrias (1883) e, contra a parede do prédio vizinho, uma fachada de arenito esmaltado projetada pelo arquiteto Charles-Auguste Risler e pelo escultor Jules Coutan para ilustrar o uso de produtos da Manufacture nationale de Sèvres durante a Exposição Universal de 1900 em Paris.

 Nº 170: localização, no final do século XIX, de um caldo Duval. Em 2017 o local foi ocupado por uma loja de moda.
 Nº 172: o Café de Flore, um dos cafés literários mais famosos de Paris, onde se encontram os vencedores do prêmio Goncourt, poetas de todas as épocas, e por onde passaram alguns ideólogos das revoluções russa ou chinesa e grandes personalidades literárias.
 Nº 175:
 localização do Hôtel Selvois, cuja entrada se situava no número 6, rue Taranne, onde nasceu em 1675 Louis de Rouvroy, duque de Saint-Simon, o famoso memorialista.
 boutique de Sonia Rykiel inaugurada em 2008.
 No 177: l'homme politique Édouard Frédéric-Dupont y a vécu à partir de 1908; une plaque lui rend hommage.
 Nº 184: edifício construído em 1878 pelo arquiteto Édouard Leudière para a Sociedade de Geografia. As duas cariátides, representando a Terra e o Mar, e o globo terrestre na frente foram esculpidos por Émile Soldi. A distribuição inicial das instalações incluía no térreo, a grande sala de reuniões (preservada), sala de espera, um vestiário, um alojamento de concierge; no 1º andar, sala de comissões e gabinete do presidente; no 2º e 3º andares, a biblioteca e a sala da comissão; no 4º andar, o apartamento do agente da Sociedade. Também sede da IPAG Business School.
 Nº 186: nesta esquina ficava o cemitério de Saint-Germain, também chamado de cemitério de Saint-Pierre.
 Nº 195: de 1908 até o início da Segunda Guerra Mundial, sede do Escritório Internacional de Higiene Pública, considerado o ancestral da OMS.
 Nº 197: edifício construído pelo arquiteto Charles Garnier composto originalmente por um apartamento por andar com uma área de 423,45 m2.
 Nº 202: casa do poeta Guillaume Apollinaire. Este saiu de Auteuil em janeiro de 1913 para se instalar neste edifício que apreciava, entre outras coisas, a proximidade do Café de Flore. Ele viveu lá até sua morte em novembro de 1918. Uma placa o homenageia.
 Nº 205: escritórios da Organização Internacional do Trabalho em Paris.

 Números 213-217: localização do Hôtel de Neufchâtel, de Béthune, de Châtillon, de La Trémoille, anteriormente localizado no nº 63 rue Saint-Dominique, construído em 1708 por Pierre Cailleteau dit Lassurance destruído durante a perfuração do Boulevard Saint-Germain.
 Nº 215, e 2 e 4, rue de Saint-Simon: mansão privada de estilo neorrenascentista construída pelos arquitetos Vaucheret e Potier entre 1881 e 1885, no terreno anteriormente ocupado pelo Hôtel de Chastillon, que a ampliação do boulevard empreendida neste local em 1876 havia condenado. A Aliança Francesa foi ali fundada em 1883 por várias personalidades como Paul Cambon, Ferdinand de Lesseps, Jules Verne e Louis Pasteur (uma placa recorda este acontecimento). O círculo Saint-Simon, que contava entre seus membros Ferdinand de Lesseps, Émile Boutmy, Anatole France, Ernest Renan, Fustel de Coulanges, José Maria de Heredia, Edmond James de Rothschild em particular, também recebeu oradores como Hippolyte Taine, Pierre Savorgnan de Brazza ou Gaston Maspero. Ernest Renan deu ali sua famosa palestra sobre O Judaísmo como raça e como religião. Sede do Colégio de Engenheiros desde 2009.
 Nº 215 bis: casa de Georges Guillain, Raphaël Alibert e escritórios de Édouard Balladur nas décadas de 1980 e 1990.
 Nº 216: Embaixada do Montenegro na França.
 Nº 217: Hôtel de Varengeville, anteriormente localizado na rue Saint-Dominique, construído em 1704 pelo arquiteto Jacques V Gabriel e remodelado por Jean-Baptiste Leroux. Reduzido em 1876 pela abertura do Boulevard Saint-Germain. Propriedade do Banco da França e reunido ao Hôtel Amelot de Gournay. Atualmente abriga a Maison de l'Amérique latine, fundada em 1946 por iniciativa do Ministério das Relações Exteriores para fortalecer e desenvolver relações e intercâmbios de todo tipo entre a França e as repúblicas da América Latina.
 Nº 218: hôtel anteriormente localizado na rue Saint-Dominique, habitado de 1714 a 1746 pelo memorialista Louis de Rouvroy, duque de Saint-Simon; uma placa o homenageia. No piso térreo, boutique Madeleine Gély (guarda-sóis e guarda-chuvas).
 Nº 222: Museu das Letras e Manuscritos (de 2010 a 2015).
 Nº 231: îlot Saint-Germain, localizado entre o boulevard Saint-Germain, a rue Saint-Dominique e a rue de l'Université. Ele é ocupado em sua maior parte pelo Ministério da Defesa (em particular os estados-maiores dos exércitos e do exército), até a mudança de 2015 para o Hexagone Balard. O prédio de escritórios na avenida era o hotel do presidente Duret, construído por François Debias-Aubry em 1714. O marechal de Richelieu e Luciano Bonaparte moravam aí. Foi reconstruída em 1876-1877 pelo arquiteto Louis-Jules Bouchot.
 Nº 233: edifício adquirido em 1981 pela Assembleia Nacional para abrigar alguns dos seus serviços.
 Cruzamento rue du Bac-boulevard Saint-Germain-boulevard Raspail: Antigo "cruzamento Chappe" onde a estátua de Claude Chappe, em bronze, foi erguida em 1893 e derretida durante a ocupação entre 1941 e 1943 sob o governo de Vichy.
 Nº 241: QG de François Fillon para as primárias presidenciais dos Republicanos de 2016 e a eleição presidencial de 2017 (mudando-se para a rue Firmin-Gillot no final de dezembro de 2016).
 Nº 243: a cantora e compositora Pauline Viardot morou aí de 1884 até sua morte em 1910; uma placa a homenageia.
 Nº 244: edifícios construídos para o Ministério das Obras Públicas por Antoine Isidore Eugène Godebœuf em 1861 e unidos no nº 246. Albergam agora departamentos do Ministério dos Negócios Estrangeiros (Direção-Geral da Cooperação Internacional e Desenvolvimento, Direção dos Franceses no estrangeiro e dos estrangeiros na França).
 Nº 246: Hôtel de Roquelaure, também conhecido como Hôtel Molé. É hoje o hôtel do Ministério da Ecologia, Desenvolvimento Sustentável e Energia, cujos serviços estão localizados na avenue de Ségur e, em La Défense, no Arco de la Défense, e nas torres Voltaire e Pascal A e B
 Nº 248: Hôtel de Lesdiguières, também conhecido como Hôtel de Béthune-Sully. Uma casa construída por Antoine Desgodets foi comprada em 1706 pela Duquesa de Lesdiguières que a ampliou por Boirette. Sully mandou transformá-lo por Jean-Michel Chevotet entre 1747 e 1750. O hotel foi anexado em 1808 ao Hôtel de Roquelaure.
 Nº 252 bis, na esquina da rue de Villersexel: placa comemorativa em memória de José Barón Carreño (1918-1944), republicano espanhol e combatente da resistência, morto pela França durante as batalhas pela Liberação de Paris, afixada após a votação unânime do Conselho do 7º arrondissement e do Conselho de Paris.
 Nº 274: Hôtel de Wignacourt, "mansão construída em 1868, foi habitada sucessivamente pelos Mangini e pelos Wignacourt. Inundada durante a enchente do Sena em janeiro de 1910, foi então adquirida pela Câmara Sindical dos Proprietários de Paris. Mudou de mãos em 2002 e, no início de 2006, acolheu sob o rótulo genérico "Embaixada da Bélgica" a representação diplomática da Comunidade Francesa da Bélgica e da Região da Valônia".

 No 288, na esquina do Quai Anatole-France: edifício do Segundo Império, exemplo do estilo haussmanniano do melhor artesanato. Foi aqui que Louis Blériot morreu em 2 de agosto de 1936; uma placa o homenageia. O edifício abriga a representação na França da Comissão Europeia e o gabinete de informação do Parlamento Europeu na França.

Notas, fontes e referências

Notas

Referências

Bibliografia

Ligações externas

 Nomenclatura oficial das vias de Paris
 Ficha em www.insecula.com

Ruas de Paris

Boulevard Saint-Germain


Leonard Toni Naidin (n. 15 septembrie 1979, Timișoara) este un fotbalist român, care evoluează pe postul de mijlocaș ofensiv, fiind în prezent liber de contract.

Legături externe
Profil pe www.romaniansoccer.ro

Fotbaliști români
Sportivi români în viață
Fotbaliști ai FCU Politehnica Timișoara
Fotbaliști ai FC Dinamo București
Fotbaliști ai FC Bihor
Fotbaliști ai Politehnicii Iași

Leonard Naidin


Ahmet Mete Işıkara (22 Ekim 1941, Mersin - 21 Ocak 2013), Türk bilim insanı, jeofizik mühendisi ve eğitimci.

Hayatı
Işıkara, 1941 yılında Mersin'de doğmuştur. 1959 yılında Mersin Lisesi'nden, 1965 yılında İstanbul Üniversitesi Fen Fakültesi'nin jeofizik bölümünden mezun olmuştur. Aynı sene, mezun olduğu bölüme asistan olmuştur. Daha sonra, birçok grup ve komitede görev aldıktan sonra, 1985 yılında Boğaziçi Üniversitesi'nde göreve başlamış ve müdür yardımcısı; 1991 yılında da müdür olmuştur. 1999 Gölcük depremi sonrasında toplumu bilinçlendirme konusunda çalışmalar yapmış ve Deprem Dede ismiyle tanınmıştır. 21 Ocak 2013 tarihinde İstanbul'da tedavi gördüğü Medical Park Hastanesi'nde çoklu organ yetmezliğinden ölmüştür.

Ayrıca bakınız
 Afete Hazırlık ve Deprem Eğitimi Derneği

Kaynakça

1941 doğumlular
Mersin doğumlular
2013 yılında ölenler
Türk profesörler
Türk jeofizikçiler
Türk jeoloji akademisyenleri
İstanbul Üniversitesi Fen Fakültesinde öğrenim görenler
Solunum yetmezliğinden ölenler
Organ yetmezliğinden ölenler
Feriköy Mezarlığı'na defnedilenler
İstanbul ilinde hastalıktan ölenler

Ahmet Mete Işıkara


Natalie Renée McIntyre (, 6. rujna 1967.), poznatija po umjetničkom imenu Macy Gray, američka je pjevačica ritma i bluesa i soula te glumica. Poznata je po hrapavu glasu i načinu pjevanja na koji je iznimno utjecala Billie Holiday.

Objavila je deset studijskih albuma. Osvojila je jednu nagradu Grammy, za koju je u karijeri nominirana ukupno pet puta. Glumila je i u nekoliko filmova, a među njima su Dan obuke, Spider-Man, Mrak film 3, Lackawanna Blues, Idlewild, Jake žene i Paperboy. Gray je najpoznatija po  međunarodnom hitu "I Try", objavljenu na njezinu debitantskom albumu On How Life Is koji je stekao višestruku platinastu nakladu.

Djetinjstvo
Natalie McIntyre rođena je u Cantonu u saveznoj državi Ohiju; majka joj je Laura McIntyre, učiteljica matematike, a otac joj je Otis Jones. Očuh joj je radio u čeličani, a njezina je sestra učiteljica biologije. Ima mlađeg brata Natea, koji je vlasnik teretane u Philadelphiji i koji se pojavio u završnici pete sezone Queer Eyea. Počela je svirati glasovir kao sedmogodišnjakinja. Nakon što je kao šestogodišnjakinja pala s bicikla, primijetila je da se ispred nje nalazi poštanski sandučić naslovljen na Macyja Graya; poslužila se tim imenom u svojim pričama i naknadno ga je izabrala za umjetničko ime.

Gray je pohađala istu školu kao i Brian Warner (poslije poznat kao glazbenik Marilyn Manson), no nisu se poznavali. Pohađala je nekoliko srednjih škola, a išla je i u internat, iz kojeg je naposljetku izbačena zbog svojeg ponašanja.

Studirala je scenaristiku na Sveučilištu Južne Kalifornije.

Karijera

Dok je studirala, počela je pisati pjesme za prijatelja. Na probi je te pjesme trebala pjevati druga pjevačica, no budući da se nije pojavila, otpjevala ih je i snimila sama Gray.

Dok je radila kao blagajnica u Beverly Hillsu, upoznala je autora i producenta Joea Sola. Zajedno su napisali nekoliko pjesama i snimili ih u Solovu studiju. Gray je zahvaljujući demosnimkama mogla pjevati u losanđeleskim džez-kafićima. Iako je Gray smatrala da njezin neobičan glas nije prikladan za pjevanje, Atlantic Records ipak je potpisao ugovor s njom. Dok je snimala pjesme za debitantski album, diskografska kuća poništila je ugovor s njom nakon što je Tom Carolan, zastupnik za umjetnike i repertoar koji je potpisao ugovor s njom, napustio tu kuću. Macy se potom vratila u Ohio, ali ju je 1997. Jeff Blue, zastupnik za umjetnike i repertoar zaposlen u losanđeleskoj tvrtki Zomba Label Group, nagovorio da se vrati glazbi, sklopio je ugovor s njom i počeli su snimati pjesme utemeljene na njezinu životnom iskustvu; Blue ju je predstavljao različitim diskografskim kućama. Godine 1998. sklopila je ugovor s Epic Recordsom. Gostovala je na pjesmi "Love Won't Wait" grupe Black Eyed Peas s njezina debitantskog albuma Behind the Front.

On How Life Is (1999. – 2001.)
Gray je radila na pjesmama za debitantski album s producentom Darrylom Swannom. On How Life Is, objavljen u ljeto 1999., postao je međunarodni hit. Prvi singl "Do Something" nije dosegao visoka mjesta na glazbenim ljestvicama, ali je drugi singl "I Try" osigurao uspjeh albuma. Ta je pjesma (koja se prvotno pojavila u filmovima Zaljubljeni pjesnik i Savršena slika iz 1997.) postala jedan od najuspješnijih singlova 1999., a sam je album stekao trostruku platinastu nakladu u SAD-u i četverostruku platinastu nakladu u Ujedinjenom Kraljevstvu zahvaljujući naknadnim singlovima "Still" i "Why Didn't You Call Me".

Godine 2000. otpjevala je tematsku pjesmu za Nickelodeonovu animiranu seriju As Told by Ginger.

Godine 2001. osvojila je nagradu Grammy za najbolju žensku pop-vokalnu izvedbu za pjesmu "I Try"; ta je skladba bila nominirana i za nagradu za pjesmu godine i za snimku godine. U međuvremenu je surađivala s Fatboyem Slimom, Black Eyed Peasom i Slickom Rickom, a prvi se put pojavila i u filmu; glumila je u trileru Dan obuke. U kolovozu 2001. publika na prijateljskoj utakmici u Pro Football Hall of Fame izviždala je Gray jer je zaboravila stihove himne Sjedinjenih Država.

The Id i The Trouble with Being Myself (2001. – 2006.)

Na singlu "Sweet Baby" s njezina drugog studijskog albuma The Id (iz 2001.) gostuju John Frusciante and Erykah Badu. Sam album pojavio se na 11. mjestu glazbene ljestvice Billboard 200. Bio je još uspješniji u Ujedinjenom Kraljevstvu; ondje je dosegao prvo mjesto na ljestvici UK Albums Chart i stekao zlatnu nakladu. Te je godine posudila glas liku Seeiah Owens u videoigri SSX Tricky.

Godine 2002. pojavila se u filmu Spider-Man, a njegovu je soundtracku pridonijela remiksanom inačicom pjesme "My Nutmeg Phantasy". Također je surađivala s Carlosom Santanom na pjesmi "Amoré (Sexo)" s njegova albuma Shaman. Njezina je pjesma "Time of My Life" te godine uvrštena na soundtrack filma 8 milja, a s Queen Latifah i Lil' Kim pojavila se na pjesmi "Cell Block Tango/He Had it Comin'" snimljenoj za film Chicago. Te je godine gostovala i na ponovno snimljenoj inačici pjesme "Water No Get Enemy" nigerijskoj pionira afrobeata Fele Kutija; ta je verzija pjesme uvrštena na kompilaciju Red Hot and Riot izdanoj njemu u čast, a na tom su se uratku pojavili i poznatiji izvođači neo soula, hip hopa te ritma i bluesa kao što su D'Angelo, The Soultronics, Nile Rodgers, Roy Hargrove i Kutijev sin Femi Kuti.

Godine 2003. počeo je rad na crtiću utemeljenu na njezinu djetinjstvu, no na kraju nikad nije dovršen. Iste je godine Gray objavila treći studijski album The Trouble with Being Myself, koji je dobio uglavnom pozitivne kritike, ali mu obožavatelji nisu bili toliko naklonjeni. Njezin je treći album koji je zauzeo neko od prvih dvadeset mjesta na glazbenoj ljestvici u Ujedinjenom Kraljevstvu. Glavni singl "When I See You" često se reproducirao na radijima u SAD-u i ušao je u prvih četrdeset mjesta glazbenih ljestvica u Ujedinjenom Kraljevstvu.

S Zuccherom je snimila duet "Like the Sun (From Out of Nowhere)" na kojem je gitaru svirao Jeff Beck. Ta je pjesma objavljena 2004. na kompilaciji dueta Zu & Co. Otpjevala je i tematsku pjesmu za UPN-ovu romantičnu humorističnu seriju Second Time Around u kojoj glavne uloge tumače Boris Kodjoe i Nicole Ari Parker.

Godine 2005. objavila je koncertni album Live in Las Vegas i gostovala je na obradi Princeove pjesme "Girls & Boys" na albumu Silver Rain Marcusa Millera. Godinu dana poslije pojavila se u osmoj sezoni televizijske igre Celebrity Poker Showdown i natjecala se za organizaciju Habitat for Humanity. Završila je na trećem mjestu.

Povratak glazbi i Big (2007. – 2010.)

Početkom 2007. Gray je izbačena sa scene tijekom koncerta u Barbadosu zbog psovki (koje su bile dio nastupa), ali nije znala da su u toj državi protuzakonite. Te se noći javno ispričala kako ne bi završila u zatvoru. U ožujku je objavila četvrti studijski album Big. Pjesme "Finally Made Me Happy" i "Shoo Be Doo" objavljene su kao singlovi s albuma. "What I Gotta Do", još jedna pjesma s tog uratka, uvrštena je u soundtrack za film Shrek Treći. Smatra se njezinim povratničkim albumom jer je objavljen četiri godine nakon prošloga. Dobio je pozitivne kritike, a određeni su ga recenzenti nazvali njezinim najboljim uratkom dotad. Na pjesmama gostuju glazbenici kao što su Natalie Cole, Fergie, Justin Timberlake i will.i.am; potonji je glazbenik producent albuma s Gray. U SAD-u se pojavio na 39. mjestu glazbene ljestvice Billboard 200 i tako je postao njezin najuspješniji album od uratka The Id. U Ujedinjenom Kraljevstvu dosegao je 62. mjesto glazbene ljestvice albuma, te je tako postao njezin najneuspješniji album u toj državi, ali je ipak bio uspješan u Švicarskoj, Češkoj i Finskoj, gdje je ušao u prvih četrdeset mjesta glazbenih ljestvica.

Dana 5. srpnja 2007. PBS-ova televizijska emisija Soundstage premijerno je prikazala koncert Macy Gray. Dva dana poslije Gray je nastupila na dobrotvornom koncertu Live Earth u Rio de Janeiru. Tijekom tog nastupa Gray i članovi njezina sastava nosili su odjeću s političkim porukama; na njezinoj se haljini nalazio natpis "Darfur Red Alert".

U kolovozu 2008. nastupila je kao glavna izvođačica na glazbenom festivalu Summer Sundae u engleskom gradu Leicesteru i otpjevala je obrade pjesama kao što su "Do Ya Think I'm Sexy?" Roda Stewarta, "Groove Is in the Heart" grupe Deee-Lite i "Creep" skupine Radiohead. Na tom su koncertu članovi njezina sastava nosili ružičaste perike Andyja Warhola. Dana 28. rujna 2008. otpjevala je himnu Sjedinjenih Država na izraelskoj svečanosti podizanja zastave u izraelskom konzulatu u Los Angelesu. Krajem ge godine objavila je singl "Slap a Bitch". Te je godine također surađivala s australskim DJ-jem i pjevačem Kazom Jamesom na pjesmi "Can't Hold Back"; ta je pjesma izdana početkom 2009. u Australiji.

Početkom 2009. snimila je pjesmu "Don't Forget Me" za soundtrack filma Tajni snovi jedne šopingholičarke. Te se godine nakratko natjecala u američkoj inačici Plesa sa zvijezdama, a partner joj je bio Jonathan Roberts; ispali su u prvom tjednu.

The Sellout (2010. – 2011.)
"Beauty in the World", prvi singl s njezina petog studijskog albuma The Sellout, objavljen je 30. ožujka 2010. i pojavio se pri kraju posljednje epizode ABC-jeve serije Ružna Betty pod imenom "Hello Goodbye". Ta se pjesma pojavila i u nekoliko videozapisa u kojima je Microsoft reklamirao Internet Explorer 9. Taj singl i singl "Lately" ušli su u prvih deset mjesta Billboardove ljestvice Hot Dance Club Songs.

The Sellout je podijelio kritičare. Na Metacriticu je osvojio 57 bodova od njih 100; John Bush dao mu je dva i pol boda od njih pet u recenziji za AllMusic i kritizirao je način na koji je Gray napisala pjesme. Međutim, James Reed pohvalio je produkciju pjesama u recenziji za The Boston Globe, a Jeremy Allen, pišući za NME, dao mu je sedam bodova od 10.

Covered, Talking Book i The Way (2011. – 2015.)

Godine 2011. potpisala je ugovor s 429 Recordsom i počela je snimati obrade pjesama za studijski album Covered, koji je naposljetku objavljen 26. ožujka 2012. Prije samog albuma izdana je pjesma "Here Comes the Rain Again", koju je napisala skupina Eurythmics. Dana 16. veljače 2012. sudjelovala je na Festivalu di Sanremo i pjevala uz Gigi D'Alessio i Loredanu Bertè.

Za četrdesetu godišnjicu objave albuma Talking Book Stevieja Wondera odlučila je obraditi sve pjesme s tog albuma i naposljetku je objavila vlastitu inačicu Talking Booka. Godine 2012. također je otpjevala pjesmu "Rock with You" Michaela Jacksona na posebnoj izvedbi mjuzikla Thriller – Live na West Endu za dobrotvornu udrugu BBC Children in Need.

U listopadu 2014. Gray je u intervjuu s Oprom Winfrey progovorila o problemima sa zloupotrebom droga i izjavila je da nije bila spremna na slavu koju je stekla. Intervju je održan u vrijeme kad je objavljen i njezin album The Way. Ubrzo nakon toga najavila je da će otići na svjetsku turneju. Godine 2015. gostovala je na Galacticovoj pjesmi "Into the Deep".

Stripped i Ruby (2016. – danas)
Početkom 2016. gostovala je na pjesmi "Leave Me Lonely" Ariane Grande na njezinu trećem studijskom albumu Dangerous Woman, a 9. rujna 2016. objavila je album Stripped, za koji je dobila pohvale kritičara. Uradak se pojavio na 3. mjestu Billboardove ljestvice za džez.

U rujnu 2018. objavila je deseti studijski album Ruby, a u to je vrijeme s Dolly Parton snimila novu inačicu pjesme "Two Doors Down" za soundtrack filma Dumplin' objavljen dva mjeseca poslije. Godine 2020. gostovala je na singlu "Out Of Love" kanadske skupine Busty and the Bass, koja je 2016. obradila njezinu pjesmu "I Try".

Godine 2021. sudjelovala je u trećoj sezoni australske inačice emisije The Masked Singer pod imenom Atlantis. Dana 20. veljače 2022. otpjevala je himnu SAD-a za utakmicu NBA All-Star. Također je u emisiji American Song Contest predstavljala svoju saveznu državu Ohio pjesmom "Every Night".

Osobni život
Gray je dvije godine bila u braku s Tracyjem Hindsom, trgovcem hipotekama, a rastali su se prije nego što je stekla slavu kao pjevačica. Imaju troje djece, a zovu se Aanisah, Mel i Happy.

Godine 2005. osnovala je glazbenu školu Macy Gray Music Academy.

U kolumni za MarketWatch u lipnju 2021. izjavila je da se zastava Sjedinjenih Država mora dizajnirati iznova jer "više ne predstavlja demokraciju i slobodu". Predložila je da se na zastavu uvrste još dvije zvijezde – za Washington i Portoriko, da bijele pruge trebaju postati krem, a da zvijezde treba obojiti u različite boje.

U intervjuu održanom u srpnju 2022. u emisiji Piers Morgan Uncensored Gray je na pitanje kako bi definirala ženu izjavila "sise i vagina". Komentirala je i da se transrodne žene ne bi smjele natjecati u ženskim sportovima. Nekoliko dana nakon intervjua izjavila je da su njezine riječi pogrešno protumačene, ali je odbila i prigovore za svoje stavove. Kad se potom pojavila u televizijskoj emisiji Today, izjavila je da je "biti žena vibra".

Diskografija
Studijski albumi
 On How Life Is (1999.)
 The Id (2001.)
 The Trouble with Being Myself (2003.)
 Big (2007.)
 The Sellout (2010.)
 Covered (2012.)
 Talking Book (2012.)
 The Way (2014.)
 Stripped (2016.)
 Ruby (2018.)

Izvori

Vanjske poveznice

Sestrinski projekti

Mrežna mjesta
Macy Gray na IMDb-u
Macy Gray na AllMusicu

Američki pjevači
Dobitnici nagrade Grammy

Macy Gray


Alastair "Al" Hood (* um 1936 in Portland (Oregon); † 25. April 2003 in Seattle) war ein US-amerikanischer Jazzpianist und Komponist, der vorwiegend im Raum Seattle arbeitete.

Leben und Wirken
Hood graduierte am Lewis and Clark College und erwarb den Master-Abschluss an der University of Washington. Seinen frühen klassischen Klavierunterricht verband er mit Bebop; zu seinen Idolen zählten Thelonious Monk und Charlie Parker. Hood war in den 1970er und 1980er Jahren Mentor der Seattler Avantgarde-Szene. Er gab Privatstunden und unterrichtete am Seattle Central Community College.

In den 1960er Jahren war er Komponist in der Gruppe New Dimensions in Music, die zeitgenössische Musik mit Theater, Jazztanz, Lichtshows und Perkussion verbanden. 1978 legte er sein Debütalbum Not Quiet Rite vor. Ende der 1970er Jahre ging er mit Michael Davenport auf Tourneen. 1997 erschien sein Album Friends. Nach längeren Aufenthalten in San Francisco und Europa kehrte er in den 1980er Jahren nach Seattle zurück. Er starb dort im Alter von 67 Jahren.

Einzelnachweise

Jazz-Pianist
Komponist (Jazz)
Musiker (Vereinigte Staaten)
US-Amerikaner
Geboren im 20. Jahrhundert
Gestorben 2003
Mann

Al Hood


The year 1931 in architecture involved some significant events.

Events
 December 5 – The Cathedral of Christ the Saviour in Moscow (1883) is dynamited.
 The first of the Architects (Registration) Acts is passed in the United Kingdom.
 The first of the historic districts in the United States is designated in Charleston, South Carolina, by the city government.

Buildings and structures

Buildings

 January 23 – Viceroy's House, New Delhi, India, designed by Sir Edwin Lutyens, first occupied.
 May 1 – The Empire State Building is completed in New York City as the tallest building in the world.
 July 1 – The rebuilt Milano Centrale railway station opens in Italy.
 July 19 – Sudbury Town station on the London Underground Piccadilly line opens as rebuilt by Charles Holden, the first of his iconic modern designs for the network.
 July – Royal Corinthian Yacht Club clubhouse, Burnham-on-Crouch, eastern England, designed by Joseph Emberton, is opened.
 21 West Street in New York City, designed by Starrett & van Vleck, completed.
 Villa Savoye in Paris, designed by Le Corbusier and his cousin, Pierre Jeanneret, using reinforced concrete and demonstrating Le Corbusier's Five Points of Architecture, is completed.
 Commerce Court North is completed in Toronto, Ontario and becomes the tallest building in the British Empire (1931–1962).
 George Washington Bridge the longest suspension bridge in the world by the length of central span (1931–1937), is completed.
 St Olaf House (Hay's Wharf head offices), Tooley Street, London Borough of Southwark, designed by H. S. Goodhart-Rendel.
 Raleigh Bicycle Company head offices in Nottingham, England, designed by Thomas Cecil Howitt, completed.
 Aiton & Co. factory office, Derby, England, designed by Norah Aiton and Betty Scott, completed.
 India Tyres offices at Inchinnan, Scotland, designed by Thomas Wallis of Wallis, Gilbert and Partners, completed and opened.
 Atlantis House and Robinson Crusoe House in Böttcherstraße, Bremen, designed by Bernhard Hoetger, complete the street's construction in the style of Brick Expressionism.
 City Hall, Hilversum, North Holland, designed by Willem Marinus Dudok, is completed.
 India Gate in New Delhi is completed.
 Student Union at the Royal Institute of Technology, Stockholm, designed by Sven Markelius and Uno Åhrén.
 South Houses, California Institute of Technology, Pasadena, designed by Gordon Kaufmann.
 Washington Singer Building on the Streatham Campus of the University of Exeter in England, designed by Vincent Harris.
 New Synagogue, Žilina, Czechoslovakia, designed by Peter Behrens, is completed.
 High and Over, Amersham, one of the first modernist houses in England, designed by Amyas Connell, is completed.
 House for two brothers in Brno, designed by Otto Eisler, is completed.
 Apartment Building at 342, Muntaner Street, Barcelona, designed by Josep Lluís Sert, is completed.
 The Home Insurance Building in Chicago, Illinois is demolished.
 Stella Maris on the island of Norderney by Dominikus Böhm is completed

Awards
 RIBA Royal Gold Medal – Edwin Cooper.
 Grand Prix de Rome, architecture: Georges Dengler.

Births

 April 23 – Roland Paoletti, British architect (died 2013)
 May 3 – Aldo Rossi, Italian architect and designer (died 1997)
 May 7 – Ricardo Legorreta, Mexican architect (died 2011)
 May 29 – Mario Maioli, Italian architect and painter
 July 17 – Edward Cullinan, English architect (died 2019)
 July 23 – Arata Isozaki, Japanese architect (died 2022)
 August 16 – Alessandro Mendini, Italian architect and designer (died 2019)
 October 3 – Denise Scott Brown, Rhodesian-born American architect
 October 7 – Mark Girouard, English architectural writer and historian (died 2022)

Deaths
 March 7 – Theo van Doesburg, Dutch polymath, leader of De Stijl (born 1883)
 July 17 – William Lethaby, English Arts and Crafts architect and designer (born 1857)
 September 1 – Nahum Barnet, Melbourne-based Australian architect (born 1855)
 September 20 – Max Littmann, German architect (born 1862)
 December 3 – Frederick Walters, Scottish architect of the Victorian and Edwardian eras, notable for his Roman Catholic churches (born 1849)

References

1931 in architecture


Gala Inocente, Inocente es una gala solidaria anual que produce Zebra Producciones para La 1 de Televisión Española en su programación especial de Navidad. Fue estrenada el día de los Inocentes del año 1995, emitida por las cadenas integradas en la FORTA y fue presentada por Juanma López Iturriaga e Isabel Serrano.

Historia
El 19 de noviembre de 1992 se estrenó en Telemadrid el programa Inocente, inocente, dirigido por José Miguel Contreras y presentado por Juanma López Iturriaga y Carmen Conesa. Estuvo en emisión en Telemadrid hasta noviembre de 1996 y posteriormente desde abril a julio de 1998 en Telecinco. A raíz del programa nació la Gala de Inocente, Inocente, un proyecto solidario para el día de los Inocentes durante la Navidad de 1995, con la intención de recaudar dinero para la Asociación Española Contra el Cáncer (AECC) y la Federación Española de Instituciones de Síndrome de Down. El proyecto ha pasado por varias cadenas de televisión y actualmente lo emite La 1 cada 28 de diciembre.

Presentadores

Inocentes e invitados

Audiencia media

Estas han sido las audiencias de las 28 ediciones de la Gala Inocente, Inocente.

Referencias

Programas de televisión de Antena 3
Programas de televisión de Telecinco
Programas de televisión de La 1

Gala Inocente, Inocente


El Colegio Nacional de EMD Prof. Atanasio Riera (también conocido como Colegio Área 1) es una tradicional institución educativa secundaria pública de Ciudad del Este, Paraguay.

Historia
La Itaipu Binacional y el Ministerio de Educación y Cultura suscribieron un Convenio con el objeto de ejecutar proyectos y programas para poner en funcionamiento unidades educacionales en el área de influencia de la Represa de Itaipu, que pudieran garantizar un servicio educativo óptimo, para los empleados de la Empresa.
En el marco de ese Convenio se construyó el Colegio del Área 1, (CA1) en el año 1980, en una zona privilegiada de Ciudad del Este. El Colegio y la Escuela del Área 1, durante los 10 primeros años constituyeron una sola institución, abriendo sus puertas el 17 de marzo de 1980.

El funcionamiento de la institución estuvo a cargo del mencionado convenio hasta inicio de año 1998, dependiendo hoy exclusivamente del MEC.
A partir del año 2002 los grados de la Educación Escolar Básica pasan en forma gradual a la Escuela Básica del Área 1, con el servicio profesional de los docentes de horas cátedras que siguen figurando en la Planilla del MEC en este Colegio.

En el año 2016 los alumnos tomaron el colegio dos veces como medida de protesta, la primera toma de colegio fue para exigir la renuncia de la ministra de educación Martha La Fuente. Un poco más tarde, entre los meses septiembre/octubre, el Centro de Estudiantes del Colegio del Área 1 en conjunto con todos los alumnos de los distintos bachilleratos se unieron una vez más para otra toma del colegio  en protesta por las carencias y faltas que tenía la institución. Con base en esto, en el mismo año comenzó la reconstrucción, manifestando que se harían  cargo de la refacción total del colegio y no solamente el del área 1 si no también del resto de los colegios del Área habitacional. En el año 2016 habían comenzado las obras las cuales terminaron en mes de abril del año 2017.

Himno

Juventud, que nace al amparo,
de una obra magistral
Impulsada, por la binacionalidad
de los países Brasil y Paraguay.

Juventud del Colegio Área 1,
que al silencioso ruido despierta
de Itaipú, desplazándose briosa
al encuentro del saber y del sentir

Juventud del Colegio Área 1,
representa del Alto Paraná el porvenir,
Los hombres nuevos somos
que con su impronta elevará,
al nuevo paraguay..

Querido colegio Área 1,
fecundo almácigo donde aprender.
Amar a Dios, y a la Patria cultivando
La verdad, la virtud y la hermandad.

Ubicación
El colegio está ubicado sobre la avenida Itaipu Oeste y Las Orquídeas. En el Área Habitacional N.º 1 de Ciudad del Este.

Bachilleratos
Actualmente la institución cuenta con el Bachillerato Técnico Industrial: en Química Industrial (único en la zona), Bachillerato Técnico en Servicios: Administración de Negocios, en Informática, y en Contabilidad, y el Bachillerato Científico con énfasis en: Ciencias Sociales y Ciencias Básicas. Para el año 2012 se habilitó el Bachillerato Técnico en Ciencias Ambientales.
La enseñanza es impartida a jóvenes de ambos sexos del Nivel Medio de diferentes niveles socioeconómico cultural que provienen de los diversos barrios y ciudades aledaños de la institución.

Enlaces externos
 Página oficial
 Ministerio de Educación y Cultura

Profesor atanasio


Las Hefestias o Hefesteas, del griego antiguo Ἡφαίστια, eran unas festividades religiosas de la Antigua Grecia dedicadas al dios Hefesto. Se desarrollaban en Atenas cada año en el mes de Pianepsión (otoño), después pasaron a ser cuatrienales a partir del 329 o  el 328 a. C. Las Hefestias formaban parte de otra fiesta: la de las  Calqueas.

Su organización no se conoce bien. Constaba de manera cierta de una lampadedromía (carrera con antorchas) organizada por diez gimnasiarcas, al menos desde 421-420 a. C. Según el Viejo  Oligarca, participaban en ellas coros. Sin embargo, la principal fuente  concerniente a estas fiestas no lo mencionan.

Véase también

 Fiestas de Atenas (Edad Antigua)
 Calendario ático

Bibliografía

 DAREMBERG, Charles; SAGLIO, Edmond: Dictionnaire des Antiquités grecques et romaines. Hachette. París. 1877-1919.
 Tomo III, vol. 1, pág 75 / COUVE, Louis: Hephaistia.
 Texto, en francés.

 DAVIES, J. K.: Demosthenes on Liturgies (Opinión de Demóstenes sobre las liturgias, nota en The Journal of Hellenic Studies, vol. 87 (1967), pp. 35-36 [33-40]).
 John K. Davies (John Kenyon Davies, n. 1937): historiador británico especializado en la Antigüedad clásica.

Notas y referencias

Fiestas de Hefesto
Atenas (Edad Antigua)
Fuegos ceremoniales

Hefestias


Samantha Jones ist der Name folgender Personen:

* Samantha Jones (Schauspielerin) (Samantha Jones Wallace; * 1943), US-amerikanisches Model und Schauspielerin
 Samantha Jones (Sängerin) (eigentlich Jean Owen; * 1943), britische Sängerin

Samantha Jones ist der Name folgender fiktiven Personen:
 Samantha Jones, Figur in der Fernsehserie Sex and the City, siehe Sex and the City #Samantha Jones

Samantha Jones


Ali Vasi Çelebi (?, Filibe - 1543, Bursa), Türk yazar ve hattat.

Dönemin bilginlerinden Abdülvasi Efendi'nin yanında yetişen (Vasi adı buradan kaynaklanır), Ali Vasi Çelebi (Vasi Alisi de denir) Hümayunname adlı yapıtıyla tanındı. Kelile ve Dimne çevirisi olan bu yapıtını Kanuni Sultan Süleyman'a sunarak Bursa kadılığına getirildi.

Türk yazarlar
Resim aranan yazarlar
Hattatlar
1543 yılında ölenler
Filibe doğumlular
Bursa'da ölenler

Ali Vasi Çelebi


Joachim Gauck (Rostock, 24 de  enero de 1940) es un pastor protestante y político alemán, que fue presidente de la República Federal de Alemania desde el 18 de marzo de 2012 hasta el 18 de marzo de 2017.

Fue activista anticomunista en la antigua Alemania Oriental. En los últimos días de la RDA, la Volkskammer le encargó en 1990 la gestión de los Archivos de la Stasi concernientes a personas, siendo confirmado en este puesto por el presidente federal Richard von Weizsäcker y el canciller Helmut Kohl, en la Alemania ya reunificada. Como comisionado federal, ha ganado el reconocimiento como un «cazador de miembros de la Stasi», al exponer los crímenes cometidos por los antiguos servicios secretos de la RDA.

En 1995 fue nuevamente investido en sus funciones para un segundo mandato de cinco años. A dicha institución, que cuenta con unos 2000 funcionarios, se le llama corrientemente la «administración Gauck» (Gauck-Behörde). Gestionó un importante volumen de archivos y organizó el acceso del público, inclusive, entre otros, las propias víctimas y los investigadores.

Fue nominado como el candidato del SPD y los Verdes para presidente de Alemania, en la elección de 2010, pero perdió en la tercera vuelta ante Christian Wulff, el candidato de la coalición de gobierno. Su candidatura recibió una aprobación importante de la población y los medios de comunicación; Der Spiegel lo describió como «el mejor presidente» y el Bild lo llamó «el presidente de corazones». Más tarde, en las elecciones presendentiales de 2012, Gauck fue elegido presidente con 991 de los 1228 votos válidos en la Asamblea Federal de Alemania en las elecciones de 2012, como candidato independiente de consenso de la CDU, la CSU, el FDP, el SPD y los Verdes.

Hijo de un oficial naval superviviente del Gulag, sus progenitores fueron miembros del NSDAP. Ha sido descrito por la canciller alemana Angela Merkel (CDU) como un «verdadero maestro de la democracia» y un «incansable defensor de la libertad, la democracia y la justicia». The Wall Street Journal lo ha descrito como «el último de una raza: los líderes de los movimientos de protesta detrás de la Cortina de Hierro que pasaron a dirigir a sus países después de 1989». Ha recibido numerosos premios, incluyendo en 1997 el Premio Hannah Arendt.

Biografía

Infancia y juventud en Alemania Oriental
Joachim Gauck nació en una familia de marineros en Rostock, hijo de Joachim Gauck Sr. (nacido en 1907) y Olga Warremann (nacida en 1910). Su padre era un distinguido capitán de un buque y oficial naval, que después de la Segunda Guerra Mundial trabajó como inspector en una empresa de construcción naval. Sus dos progenitores fueron miembros del Partido Nazi. A raíz de la ocupación soviética al final de la Segunda Guerra Mundial, los comunistas se instalaron en el poder en lo que se convirtió en la República Democrática Alemana (Alemania Oriental). La familia fue víctima de la persecución soviética. Cuando Gauck tenía once años, en 1951, su padre fue arrestado por las fuerzas de ocupación soviéticas. Fue condenado por un tribunal militar soviético de espionaje por haber recibido una carta desde Alemania Occidental y también por demagogia antisoviética debido a la posesión de una revista de Alemania Occidental sobre asuntos navales, y deportado a Siberia, donde fue maltratado de tal manera que se le consideró deshabilitado físicamente después de un año, de acuerdo con su hijo. Durante casi tres años, la familia no supo nada de lo que le había sucedido y si todavía estaba vivo. Fue liberado en 1955, después de la visita de Estado de Konrad Adenauer a Moscú. Adenauer negoció la liberación de miles de prisioneros de guerra alemanes y civiles que habían sido deportados.

Se graduó con un bachillerato del Innerstädtisches Gymnasium en Rostock. Según Joachim Gauck, sus actividades políticas fueron inspiradas por la terrible experiencia de su padre, y declaró haber crecido en un ambiente «anticomunista». Ya en la escuela en el este de Alemania, no escondió su posición anticomunista, y se negó rotundamente a unirse al movimiento juvenil comunista, la Juventud Libre Alemana (FDJ). Quería estudiar alemán y ser periodista, pero debido a su posición contraria al régimen no se le permitió hacerlo. En su lugar, optó por estudiar teología y convertirse en pastor de la iglesia protestante en Mecklenburg. Ha declarado que su intención principal no era convertirse en pastor, pero los estudios de teología le ofrecieron una oportunidad de estudiar filosofía; además la iglesia fue una de las pocas instituciones en Alemania del Este donde la ideología comunista no era dominante. Su trabajo como pastor en Alemania del Este era muy difícil debido a la hostilidad del régimen comunista hacia la iglesia, y durante muchos años estuvo bajo observación constante y fue acosado por la Stasi (la policía secreta de la RDA). La Stasi describió a Gauck en su expediente como un «incorregible anticomunista» (unverbesserlicher Antikommunist). Gauck declaró que «a la edad de nueve años, yo ya sabía que el socialismo era un sistema injusto».

Carrera política

Durante el llamado Die Wende –la transición económica y política de la RDA y la posterior reunificación alemana–, se convirtió en miembro de Foro Nuevo, un movimiento de oposición democrático, y fue elegido como su portavoz. También participó en las principales manifestaciones contra el régimen comunista de la RDA. En las elecciones libres del 18 de marzo de 1990, fue elegido miembro de la Cámara del Pueblo, en representación de Alianza 90 donde desempeñó su puesto político hasta la disolución de la RDA en octubre de 1990.

El 2 de octubre de 1990, el día antes de la disolución de la República Democrática Alemana, la Cámara del Pueblo lo eligió "Representante Especial para los Expedientes de la Stasi sobre personas". Al día siguiente, con la disolución de la RDA, fue nombrado "Representante Especial del Gobierno Federal para los Documentos de la Stasi sobre personas" por el presidente Richard von Weizsäcker y el canciller Helmut Kohl. Como tal, era el encargado de los archivos de la Stasi y encargado de investigar los posibles delitos cometidos por la Stasi. En 1992, su cargo se renombró como  Comisionado Federal para los Archivos de la Stasi, sirviendo en este cargo hasta 2000, cuando fue sucedido por Marianne Birthler. Gauck fue miembro del Bundestag, el Parlamento de Alemania, entre el 3 y el 4 de octubre de 1990 (a la Cámara del Pueblo en 1990 se le concedió el derecho de nombrar a un cierto número de miembros del Parlamento como parte del proceso de reunificación), pero dimitió tras su nombramiento como responsable de la Stasi. Como tal, fue el miembro de más corto desempeño en la historia del Bundestag.

Rechazó el cargo de Presidente de la Agencia Federal para la Educación Cívica, al igual que rechazó ser nominado como candidato al parlamento por el SPD. Voces dentro de la CSU le propusieron como posible candidato presidencial conservador (frente al candidato socialdemócrata Johannes Rau) en las elecciones presidenciales de 1999, y su nombre también fue mencionado como posible candidato de la CDU/CSU y el FDP en los años siguientes. Por ejemplo, el FDP le propuso como candidato presidencial liberal-conservador en 2004, antes de que los líderes de los partidos acordaran apoyar a Horst Köhler.

Desde 2003, ha sido presidente de la asociación Gegen Vergessen - Für Demokratie! ("Contra el Olvido - Por la Democracia"), y sirvió en el Consejo de Administración del Observatorio Europeo del Racismo y la Xenofobia durante el periodo 2001-2004.

Candidaturas presidenciales y llegada a la presidencia

Fue inicialmente propuesto como candidato presidencial en 2010, siendo apoyado por el Partido Socialdemócrata de Alemania y Alianza 90/Los Verdes. Los partidos de gobierno, CDU, CSU y FDP, quienes apoyaban al principal contendiente de Gauck, Christian Wulff, indicaron que respetaban gradualmente a Gauck y a su vida y obra. En aquel entonces, Gauck se había definido como un "izquierdista liberal conservador", aunque después de su nominación declaró "no soy rojo ni verde, soy Joachim Gauck".

Finalmente, Gauck fue vencido por Wulff en la tercera vuelta, con una diferencia de 494 frente a 625 votos.

En 2012 volvió a postular a la presidencia, siendo esta vez apoyado por todos los partidos políticos con representación en el Bundestag, excepto Die Linke''. El 18 de marzo de 2012, Gauck fue elegido presidente de Alemania con 991 de los 1.228 votos válidos en la Asamblea Federal. Al aceptar su elección, asumió la presidencia de inmediato. El nuevo presidente tomó el juramento del cargo requerido por el artículo 56 de la Constitución de Alemania el viernes 23 de marzo de 2012 en presencia de los miembros reunidos del Bundestag y el Bundesrat.

En 2017 fue sucedido por Frank-Walter Steinmeier.

Vida personal
Gauck se casó con Gerhild "Hansi" Gauck (nacida Radtke), su novia de la infancia a la que conoció a los diez años, pero la pareja ha estado separada desde 1991. Se casaron en 1959, a los 19 años, a pesar de la oposición de su padre, y tienen cuatro hijos: Christian (nacido en 1960), Martin (nacido en 1962), Gesine (nacida en 1966) y Katharina (nacida en 1979). Christian, Martin y Gesine pudieron salir de Alemania Oriental y emigrar a Alemania Occidental a finales de 1980, mientras que Katharina, todavía una niña, se quedó con sus padres. Sus hijos fueron discriminados y se les negó el derecho a la educación por el régimen comunista, ya que su padre también era pastor evangélico. Su hijo Christian, quien junto con su hermano decidió abandonar la RDA a principios de 1984 y fue capaz de hacerlo en 1987, estudió Medicina en Alemania Occidental y se convirtió en médico.

Desde el año 2000, su pareja ha sido Daniela Schadt, periodista.

Distinciones honoríficas

 Gran Cruz, clase especial, del Mérito de La República Federal de Alemania (2012)

 Caballero de Gran Cruz con collar de la Orden al Mérito de la República Italiana (2013)

 Collar de la Orden del León Blanco

  Orden de las Tres Estrellas,  Grado

  Gran Collar de la Orden del Sol del Perú (2015)

 Orden de Stara Planina (2016)

 Collar de la Orden de la Cruz de Terra Mariana

 Gran Cruz con Collar de la Orden del Halcón

 Gran Cruz de la Orden de San Olaf (2014)

 Gran Cruz de la Orden del Baño (2015)

 Collar de la Orden de la Estrella de Rumania

 Collar Gran Cruz de la Orden de los Serafines

  Orden de la Libertad

 Orden de Mérito excepcional (2015)

 Gran Cruz de la Orden de la Doble Cruz Blanca (2018)

Referencias

Enlaces externos

 Biografía por CIDOB  (en español)

Anticomunistas de Alemania

Políticos de Alemania del siglo XX
Políticos de Alemania del siglo XXI
Presidentes de Alemania
Protestantes de Alemania
Caballeros grandes cruces de honor de la Orden del Baño
Miembros de la Orden del Mérito de la República Federal de Alemania
Grandes collares de la Orden El Sol del Perú
Doctores honorarios de la Universidad Hebrea de Jerusalén
Nacidos en Rostock
Caballeros de la Orden del León de Oro de la Casa de Nassau

Joachim Gauck


Sarıhumma virüsü, maymun, fare, kobay ve sivrisineklerde kolayca üreyen küçük bir RNA virusudur.

Kanamalarla seyreden ve son derece öldürücü bir viral hastalığa neden olur. Isı ve dezenfektanlara dayanıklıdır. Aedes aegypti cinsi Sivrisineğin sokmasıyla bulaşarak, "sarıhumma"ya neden olur. Ateş, ağrı, bulantı, kusma yapar. Deride sararmaya neden olur. Afrika ve Güney Amerika'da yaygındır. Bulaşıcıdır, kontrol altına alınmadığında salgınlar görülür. Aşıyla koruma sağlanır. Sarı humma virüsü, 45-55 nm boyundadır ve genetik materyali RNA'dan oluşur.

Tarihi
2020 yılında Sudan'da Sarıhumma virüsü başladı.

Kaynakça

Flavivirus

Sarıhumma virüsü


الرمد الربيعي (spring conjunctivitis)  يتأثر به عدد كبير من الأشخاص في بداية فصل الربيع، حيث يكون الجو مشبعا بغبار الزهور وبزيادة نسبة حبوب اللقاح في الجو وارتفاع درجة الحرارة. ونتيجة ذلك تظهر عليهم درجات متفاوتة من الحساسية، في العين وفي الجهاز التنفسي. وتختفي ظواهر هذه الحساسية تدريجيا مع برودة الطقس ثم تعود لتظهر مرة أخرى في الربيع القادم.

تعريفه
هو أحد ظواهر الحساسية التي تؤثر في ملتحمة العين أو ملتحمة الجفن عند الكثير من الصغار والشباب. ولكن نسبة ظهوره لدى الذكور أكثر من الإناث خاصة في الفترة ما بين عمر 5 إلى 20 سنة. وأيضاً يصيب الأشخاص الذين لديهم استعداد وراثي للحساسية والذين يعيشون في المناطق الحارة حيث يعتبرون أكثر عرضة من غيرهم للإصابة بهذا المرض.وهو مزمن أكثر من غيره من أمراض العيون .

أعراضه
يبدأ الرمد الربيعي باحمرار في الجفن، وحكة ونزول الدمع بكثرة وخاصة في الصباح. ثم تظهر في الجفن نتوءات صغيرة لا تلبث أن تصبح كبيرة متراصة مع بعضها البعض، مما يؤدي إلى ألم شديد وانتفاخ في الجفن. وينتج عنه أيضا عدم القدرة على تحمل الضوء. ويمكن أن تظهر تورمات ليفية حول القرنية لا تلبث أن تنمو فوق القرنية نفسها مما يؤدي إلى انخفاض شديد في حدة النظر.

علاجه

طرق العلاج الموضعي
 الوقاية من الحر والغبار
 الابتعاد عن الأماكن التي تساعد على ظهور هذه الحساسية
 استعمال نظارات شمسية
 وضع كمادات ماء مثلج على الجفن عدة مرات في اليوم
 عدم فرك العين إطلاقا

علاجه في حالات الرمد الشديدة
قد يتطلب الأتي:
 استعمال مضادات للحساسية على شكل قطرات
 إبر تحت الجفن
 إزالة وكي هذه التورمات الليفية جراحيا.

حالته
قد يستمر لعدة سنوات، ولكن حالته غير معدية.

انظر أيضا
 التهاب الملتحمة التحسسي

مراجع

وصلات خارجية

 مقالة عن الرمد الربيعي بمجلة وقاية
 مقالة عن حساسية العيون (الرمد الربيعي) للدكتور عبد الله الصبي
 مقالة عن التهاب الملتحمة الربيعي (الرمد الربيعي) بقلم رناء الجمل

أمراض العين وملحقاتها
أمراض نادرة
اعتلالات الملتحمة

رمد ربيعي


<noinclude>
UFC Fight Night: Thompson vs. Till (også kendt som UFC Fight Night 115 eller UFC Liverpool) var et MMA-stævne, produceret af Ultimate Fighting Championship, der blev afholdt den 27. maj 2018 i Echo Arena Liverpool i Liverpool i England.

Baggrund
Stævnet skulle oprindeligt have fundet sted i Dublin i Irland. Men til pressemødet for UFC Fight Night: Werdum vs. Volkov, indikerede organisationen at stævnet ville blive afholdt i Liverpool. Selvom UFC har arrangeret mange stævner spredt ud over England, var dette det første, der fandt sted i Liverpool.

En weltervægtkamp mellem tidligere UFC-Weltervægt-titeludfordrer, amerikanske Stephen Thompson og engelske Darren Till var stævnets hovedattraktion.

En weltervægtkamp mellem Neil Magny og Gunnar Nelson skulle have fundet sted ved stævnet. Men den 28. april, blev det bekræftet at Nelson havde meldt afbud på grund af en knæskade. Den 15. maj offentliggjorde organisationen nykommeren Craig White som Magnys nye modstander.

Ved indvejningen, klarede hverken Darren Till eller Molly McCann vægtkravet for deres respektive kampe. Till vejede ind på 174.5 pund, 3.5 pund over weltervægt-ikke-titelkamp-vægtgrænsen på 171. Efter at have forhandlet med Stephen Thompsons team, blev kampen til en catchweight med den betingelse at Till ikke måtte veje ind på mere end 188 pund på selve kampdagen. Till gav ligeledes 30% af sin løn til Thompson. McCann vejede ind på 127 pund, 1 pund over fjervægts-ikke-titelkamp-vægtgrænsen på 126. Hun fik en bøde på 20% af sin løn, hvilket gik til hendes modstander, Gillian Robertson.

Danske Mads Burnell kæmpede sin tredje UFC-kamp i karrieren og mødte ved stævnet engelske Arnold Allen. Burnell tabte på Submission (front choke) efter 2 minutter og 41 sekunder i 3. omgang, efter at have domineret de første 2 omgange. Allen fik Performance of the Night-prisen for sin indsats.

Bonus awards
De følgende kæmpere blev belønnet med $50,000 bonuser:
 Fight of the Night: Ingen
 Performance of the Night: Arnold Allen, Cláudio Silva, Darren Stewart, og Tom Breese

International tv-transmittering

Referencer

Eksterne henvisninger
 UFC Fight Night – UFC.com
 UFC Fight Night 130 - Thompson vs. Till – Sherdog.com

UFC Fight Night
Mixed martial arts

UFC Fight Night: Thompson vs. Till


الحِنية قرية ساحلية تقع في الجبل الأخضر ب ليبيا وتبعد شمال غرب مدينة البيضاء ب 25 كم. كانت ميناءً استخدمه الإغريق قبل نحو 2500 عام. تعرف بتربية الخيل والماشية وصيد الأسماك والزراعة، كما بشواطئها وبحيراتها المالحة وآثارها.

التسمية
قد يرجع سبب التسمية إلى تربة الأرض الحمراء كالحنة والحنة عند الليبيين عجينة توضع على الايدي لتجعلها حمراء اللون.
وقد يكون مصدر الاسم هو انعراج الوادي وكانت تسمى قديما باسم «اوسيجدة» كما هو في كتاب جغرافيا ليبيا في العهود القديمة أو بسبب وقوعها في أنحناء الشاطي.

الحنية في العهود القديمة

عرفت الحنية في العهود الاغريقية والرومانية بتصدير الأبقار ومشتقاتها بالإضافة إلى نبات السيلفيوم كما اشتهر ميناؤها بميناء السمن التي توجد به بقايا مخازن السمن إلى يومنا هذا.
وعندما تتجول في السهول الواقعة خارج الحنية ترى الكثير من الاثار المتناثرة خارج القرية خاصة أرض وجبال بو التهامي الواقعة على بعد 5 كم غرب الحنية حيث بقايا قلاع الرومانية.
في أعلى قمم الجبال الواقعة على البحر مباشرة وكذلك في منطقة جرجارامه الواقعة على بعد 16 كم غرب الحنية ومدينة سوسة «أبولونيا» وشحات «قورينا» تبعدان عن الحنية نحو 50 كم.

فترة الاستعمار الإيطالي

من المعارك الذي وقعت في الحنية معركة «قصر الحمّام» سنة 1916 وكانت شرق القرية بحوالى 4.5 كم، قتل فيها 40 ليبيا. دفنوا بمقبرة (سيدي علي) بالحنية.
وكذلك معركة «وادي المقرنات».

هاجم سكان القرية الحامية الإيطالية التي كان يقودها الضابط الإيطالي «كرو»، حيث دمروا الحامية التي كانت تعرف ب (كونفيناتو) المسيجة بدقة عالية.

انظرأيضا
 الجبل الأخضر

مراجع

أماكن مأهولة في شعبية الجبل الأخضر
السياحة في ليبيا
قرى ومدن الجبل الأخضر

الحنية


Muzica în sânge este un film românesc din 2010 regizat de Alexandru Mavrodineanu. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Andi Vasluianu, Dorotheea Petre, Robert Drumuș.

Prezentare

Distribuție
Distribuția filmului este alcătuită din:

Note

Legături externe

Vezi și
 2010 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 2010
Filme dramatice românești

Muzica în sânge


Le 'KNM<ref group= Note>Les navires de la Marine royale norvégienne reçoivent le préfixe KNM, acronyme de Kongelig Norsk Marine (en français : Marine royale norvégienne.</ref> Ula (numéro de coque : S-300) est un sous-marin de classe Kobben de la marine royale norvégienne.

Conception

Service
Le KNM Ula (S-300) est le sixième des 15 sous-marins construits pour la Marine royale norvégienne à Rheinstahl-Nordseewerke à Emden. Sa quille a été posée le 21 août 1964. Le navire est lancé le 19 décembre 1964 et mis en service opérationnel le 7 mai 1965.

Il a été baptisé ainsi en l'honneur du premier KNM Ula, un sous-marin de classe U cédé en 1943 par la marine britannique, avec ses sister-ships Uredd, Utsira et Uthaug. Le KNM Ula est devenu célèbre pour ses nombreuses opérations audacieuses le long de la côte norvégienne. Pendant les années de guerre, le navire a eu comme commandants le futur chef de l'Amirauté du haut commandement de la marine, Sigurd Valvatne, et le futur commandant de la marine Reidar Sars. Le nom du sous-marin a été changé en KNM Kinn (S-316) en 1987 et il a été démoli en 1998. Son kiosque a été conservé, d'abord à Karljohanansvern à Horten puis à Trondheim où il est actuellement exposé devant le bunker sous-marin Dora I à Trondheim.

Notes et références

Notes

Références

Bibliographie
 .
 .

Liens externes
 .
 .
 .

Voir aussi

Liens internes
 Liste des sous-marins de la Norvège

Sous-marin d'attaque conventionnel
Sous-marin de la marine royale norvégienne
Navire construit à Emden
Bateau lancé en 1964
Navire démoli en 1998

KNM Ula (1964)


بلدية كابيثاس ديل بوثو (بالإسبانية: Cabezas del Pozo) هي بلدية تقع في مقاطعة آبلة التابعة لمنطقة قشتالة وليون وسط إسبانيا.

الديموغرافيا
يبلغ عدد سكان بلدية كابيثاس ديل بوثو 94 نسمة عام 2011 (وفقاً للمعهد الوطني للإحصاء الإسباني).

مراجع

مصادر
  الموقع الرسمي لبلدية كابيثاس ديل بوثو

أماكن مأهولة في آبلة
بلديات آبلة

كابيثاس ديل بوثو


කුරුණෑගල පුරවරයේ පිහිටලා තිබෙන ඇතෙකුගේ හැඩය ගත් ඇතුගල එහෙමත් නැත්නම් ඇතාගල බොහොම ප්‍රසිද්ධියට පත්වෙලා තිබෙන ස්ථානයක්. ඒ වගේම මේ සුප්‍රසිද්ධ ඇතාගල ඇතුළු කුරුණෑගලට අයත් බොහෝ දැවැන්ත පර්වත, කඳු, හෙල් ආශ්‍රය කරගෙන ජනප්‍රවාද රැසක් වගේම තවමත් සැඟවී තිබෙන ඉතිහාසයක් තිබෙනවා.
ඇතුගල හෙවත් ඇතාගල සම්බන්ධයෙන් අපිට අසන්නට ලැබෙන එක් ජනප්‍රවාදයක් ඒ අසලම පිහිටලා තිබෙන ඉබ්බාගල, එළුගල, කුරුමිණියාගල, ආඳාගල ආදී සත්ත්ව හැඩය නිසා නම්පට බැඳුණු පර්වත සහ කුවේණිය සමග බැඳී තිබෙනවා. විජය රජු විසින් නෙරපා හරින කුවේණිය ඉතාමත් දුකින් සහ විශාල කෝපයකින් යම් ශාපයක් සිදුකළ බවත්, ඒ ශාපය සිදුකළ ස්ථානයේ රැඳී සිටි ඇතෙක්, කුරුමිණියෙක්, ඉබ්බෙක්, එළුවෙක් සහ ආඳෙක් ශාපයේ ප්‍රතිඵලයක් විදිහට මේ ආකාරයෙන් ගල් පර්වත හැඩයට පරිවර්තනය වූ බවත් මේ ජනප්‍රවාදයේ සඳහන් වෙනවා. මේ සෑම ගලකම අදටත් සැඟවී තිබෙන ඓතිහාසික කාරණා බොහෝමයක් තිබෙන බව කුරුණෑගල ජනතාව විශ්වාස කරනවා.

කුරුමිණියාගල


is a district located in Shimane Prefecture, Japan.

As of 2003, the district has an estimated population of 16,253 and a density of 44.16 persons per km2. The total area is 368.06 km2.

Towns and villages
Okuizumo

Merger
On March 31, 2005, the towns of Nita and Yokota merged to form the new town of Okuizumo.

Districts in Shimane Prefecture

Nita District, Shimane


Bianca Vanessa Andreescu ()  o tenismană canadiană de origine română, ambii ei părinți fiind din România. Cea mai bună poziție atinsă în clasamentul WTA la simplu este locul 4 mondial pe care a obținut-o la 21 octombrie 2019. La 17 martie 2019 a câștigat titlul la Indian Wells Masters, fiind prima jucătoare posesoare a unui wild card care se impune la acest turneu. Pe 11 august 2019 a devenit prima canadiancă ce a câștigat Canadian Open, la 50 de ani distanță de titlul obținut de Faye Urban (în 1969). Pe 8 septembrie 2019 a câștigat US Open fiind prima jucătoare din Canada care câștigă un turneu de Grand Slam. Pe 1 februarie 2016, la junioare, s-a situat pe locul al treilea în clasamentul combinat realizat de Federația Internațională de Tenis (ITF). În anul 2017 Andreescu a câștigat titlurile de dublu ale turneelor de junioare Australian Open și Roland Garros alături de Carson Branstine.

Viața timpurie
Andreescu s-a născut în Mississauga. Al doilea nume mic, Vanessa, a fost inspirat de actrița și cântăreața Vanessa Williams. S-a mutat în țara natală a părinților ei, România, pe când era copil și a început să joace tenis la vârsta de șapte ani. Andreescu și familia ei s-au mutat înapoi în Canada, unde s-a antrenat la Ontario Racquet Club în Mississauga. La vârsta de unsprezece ani, ea s-a antrenat la Centrul Național de Antrenament sub 14 ani din Toronto pentru sezonul 2011-2012. La vârsta de 14 ani, jucătoarea ei preferată era Simona Halep.

Cariera de tenis

2014
În ianuarie, Andreescu a câștigat Les Petits Ca, unul dintre cele mai prestigioase turnee dedicat celor sub 14 ani din lume. În iulie, ea a câștigat primul ei titlu la junioare în Havana, și primul titlu la dublu— cu Maria Tănăsescu—din Nassau, săptămâna următoare. A câștigat cel de-al doilea și al treilea titlu la junioare la Burlington

2019
În ianuarie la primul ei eveniment de la ASB Classic din Auckland s-a calificat pe tabloul principal și le-a învins pe Caroline Wozniacki și Venus Williams, două foste numărul unu mondial, astfel ajungând în prima ei finală WTA. Ea a învins-o pe Su-Wei Hsieh în semifinală ajungând în finală cu Julia Görges, campioana din 2018.

La turneul de Mare Șlem Australian Open s-a calificat pe tabloul principal unde a învins-o în prima rundă pe Whitney Osuigwe în 3 seturi, fiind apoi întrecută de Anastasia Sevastova în runda a doua tot în 3 seturi.

La turneul U.S. Open a câștigat finala după două seturi într-un meci jucat versus americanca Williams Serena devenind , la 19 ani , prima canadiancă care a câștigat un Grand Slam în carieră.

Finale WTA

WTA Simplu

WTA Dublu

Finale WTA 125K

Simplu: 1 (1 titlu)

Finale ITF

Simplu: 7 (3 titluri, 4 finale)

Dublu: 3 (2 titluri, o finală)

Finale de Grand Slam la junioare

Dublu: 2 (2 titluri)

Rezultate la turneele de Grand Slam

Premii
 2017 – Fed Cup Heart Award
 2017 – Jucătoarea anului din Canada feminin jucătorul anului

Note

Bibliografie

 French Open Singles Championships - Complete Open Era Results 2017 Edition, Simon Barclay, p. 312

Legături externe

 Bianca Andreescu  la Fed Cup
 Bianca Andreescu este noua campioană de la US Open 2019, 8 septembrie 2019, digisport.ro

Nașteri în 2000
Jucătoare de tenis canadiene
Români din Canada
Sportivi români în viață
Nașteri pe 16 iunie

Bianca Andreescu


"Alnaelva", también conocido como "Alna" o "Loelva", es un río que atraviesa la ciudad de Oslo (Noruega) desde el lago Alnsjøen hasta el fiordo de Oslo, en Bjørvika. También drena Breisjøen, Steinbruvann, Tokerudbekken y Østensjøvannet. Grandes sectores de la descarga fluvial en las alcantarillas y el río están muy contaminados, en parte porque se utiliza como alcantarillado de dichas localidades.

Terminología
El nombre ha cambiado en términos de pronunciación y estilo de escritura. La pronunciación oral convencional es ahora Ærna, pero en las fuentes escritas encontramos otros nombres como, "Alne" y "Elna". Varios nombres de los lugares tradicionales cerca del río llevan el prefijo aln-.

Enlaces externos
Sitio de Alnaelva

Ríos de Oslo

Alnaelva


Benjamín Correa (Santiago, Chile, 20 de enero de 1999), más conocido como Billeta, es un cantante chileno de rap.

Biografía
MC Billeta nació en la Población de Chacabuco Uno, de la comuna de Recoleta en Santiago de Chile. Es el menor de tres hermanos. Se inició en mundo del rap por las influencias de sus hermanos mayores participando activamente desde la edad de 4 años.

El apodo de "Billeta" nace como anécdota de sus hermanos mayores pues, al ser tan pequeño de edad, le costaba realizar sus improvisaciones; entonces las escribía en pedazos de servilletas para luego cantárselas a ellos durante la hora del té.

Sus primeros pasos los realizó cantando primeramente en su colegio y luego en tocadas, dándose a conocer dentro del movimiento underground de la Zona Norte de Santiago. En ese camino, ha sido llamado a cantar en programas de TV, en grandes encuentros latinoamericanos de Hip Hop y a telonear a estrellas internacionales como Busta Rhymes, Onyx, Jeru The Damaja, Mucho Muchacho y Mexicano 777.

En el año de 2010, fue invitado por el productor y DJ chileno DJ Bitman a participar en el himno oficial de la Teletón, campaña que realizó junto a otros artistas, como Francisca Valenzuela, Leo ReyLyos Charros de Lumaco.

En 2011 lanzó su disco debut Pedaleando Lento también producido por DJ Bitman, del que se desprenden los sencillos No no no y Puede que, y que lo llevó a ser el artista más joven en presentarse en el Festival internacional Lollapalooza, compartiendo escenario con Foo Fighters, Skrillex, MGMT y The Crystal Method, entre otros. A pesar de su corta edad ha participado en grandes festivales Nacionales como son FRONTERA FESTIVAL, DIA DE LA MÚSICA,ROCKODROMO, LACUMBRE DEL ROCK, FESTIVAL NEUTRAL, CONGRESO FUTURO.

Junto a su hermano mayor,NIEL BROWN, también rapero forma el dúo "ORFANATO" con el cual cuentan con un EP titulado "Música para el alma", además tiene un proyecto junto con el Beatmaker Gonem Beats llamado "DaHomis" editando "Música Privá Vol. 1"

Desde 2012 que se encuentra grabando un documental centrado en su vida llamado "Decisión correcta",nombre que adopta del sencillo del disco debut de DJDacel "Sol de Octubre" donde colabora junto a su hermano NIEL BROWN bajo la dirección de la ganadora del Festival Internacional de Cine Documental Musical In-Edit Fernanda Marín Más que el doble. El Elvis chileno (2009) y el audiovisualista Maximiliano Rojas,Aunque está terminado, los cineastas siguen filmando la vida de Billeta colaborando con otros Hiphoperos Chilenos y Banda musicales como BandaSinergia,LosPlumabits,Los Pata E Cumbia,etc.

Discografía

 2008 - El pequeño gigante(Demo, Independiente)
 2011 - Pedaleando Lento (Warner Music Group)
 2015 - Nada Especial (Mixtape,Independiente)
 2021 - Invencible (Sello Norte)
 2022 - PDLNT 2 (Sello Norte)

Con: "DaHomis"
 2017 - Música Privá Vol. 1(Independiente)

Con: "Orfanato"
 2019 - Música para el alma(Sello Norte)

Videografía
 No no no  dirigido por Eduardo Bertran (2011)
 Puede que  dirigido por Piero Medone (2012)
 Ciencia y filosofía (en vivo)  dirigido por FlickMotion (2012)
 Está al Revés  dirigido por Hector Zamora (2013)
 Qué sabes tú  dirigido por Gold Monsta (2014)
 Era  Dahomis dirigido por BYBOOVisual (2017)
 WTF  Dahomis dirigido por Bigoteaudiovisal (2018)
 Esta Vez  dirigido por Pablo Silva (2020)
 Invencible  dirigido por Gonzalo Ortega (2020)
 Solo  dirigido por Cristóbal López / Pablo Silva (2021)
 Ouvido Atento  dirigido por Will Jcv (2022)
 Podemos Dar  dirigido por Pablo Villegas (2022)
 Sigue  dirigido por Will Jcv (2022)

Véase también
 Hip Hop latinoamericano

Enlaces externos

Blog Oficial MC Billeta
 http://mcbilleta.blogspot.com/

Soundcloud
 https://soundcloud.com/mcbilletamusic

Referencias

Raperos de Chile

MC Billeta


ولد يعقوب صروف (1852 - 1927م / 1269 هـ - 1346 هـ) في قرية الحدث بلبنان، بعثه والده إلى مدرسة الأميركان في عبيه ثم إلى الكلية السورية البروتستانتية (لاحقاً الجامعة الأميركية في بيروت) فنال شهادتها عام 1870م. وبعد ذلك تولى رئاسة وإدارة مدرستي الأميركان في صيدا وطرابلس. وفي سنة 1876 أنشأ مجلة المقتطف في بيروت ومعه الأديب فارس نمر وظلّت تصدر مدة تسع سنوات تقريبا ثم نقلت بعدها إلى القاهرة سنة 1888 وظل يديرها ويشرف على ما يكتب فيها إلى آخر حياته. وقد صارت لها شهرة واسعة وحملت إلى الأقطار العربية كلها ثمرة جهود الرجل الجبارة في حقلي العلم والفن وقد توفي يعقوب صروف سنة 1927.

آثاره
أهم ما ترك يعقوب صروف من الآثار مجلة المقتطف التي رافقتها نحو اثنين وخمسين عاما، فكان أكثر مقالاتها العلمية والفلسفية والفنية من قلمه. ومن أهم ما نشره في المقتطف واسترعى انتباه الكثيرين درس طويل عن نوابغ العرب والإنكليز قابل فيها بين المعري وملتن، وابن خلدون ومسيتسر، وصلاح الدين وريشارد قلب الأسد. وقد ألّف يعقوب صروف وعرب كثيرا من الكتب قبل انتقاله إلى مصر منها سر النجاح والحرب القدسية والحكمة الإلهية ومرآة العصر. ومما عرّبه مع فارس نمر سير الأبطال والعظماء ومشاهير العلماء وأما عن أهم رواياته فكانت فتاة مصر وفتاة الفيوم وأمير لبنان وقد ترجم روايات كيلوباترا وتنكرد.

يعقوب صروف العالم
كان يعقوب صروف مطبوعا على حب البحث والتدقيق شأن العلماء، يقضي الساعات الطويلة في المكتبات لدرس المسائل العلمية والنظريات الفلسفية والتاريخية. وكان واسع الإطلاع على المذاهب العلمية والنزعات الفلسفية وأحداث التاريخ ورجاله، متقنا لأهم اللغات القديمة والعصرية.

وقد بسط يعقوب صروف في مقالاته العلمية التي كان ينشرها في كل عدد من المقتطف -وقد جمعت بعدئذ في كتب - اختبارات العلماء الغربيين في مختلف القضايا العلمية بأسلوب له صبغته العلمية من غير أن يكون جافا. وكان إلى ذلك يثبت في مقالاته هذه الكثير من ملاحظاته الشخصية ومن اختياراته الخاصة في الموضوع المطروق، مما يضاعف قيمته.

وقد فتح للرياضيات بابا في مجلته تطارح فيه رجال العلم المباحث العويصة وتسابقوا  على حلها سواء أكانت في الحساب أم في الجبر أم في الهندسة أم في غيرها. وكان يعقوب صروف الحكم المرجع. وقد وضع كتابا في بسائط علم الفلك ظهر فيه علمه وإطلاعه الواسع في ذلك العلم، كما أنه عالج في مجلته موضوعات شتّى في النظام الشمسي والسيارات والثوابت والسفع الشمسية والمذنبات وما إلى ذلك. وغنه وغن لم يدرك شأو العبقريين في هذا العلم، فقد بلغ فيه شؤوا عظيما، وكان بعيد الغور، واضح البيان، سهل المأخذ.

أما الطبيعيات والكيمياء والفلسفة فقد كان صروف الصلة بين الشرق ورجالها بأوروبا فكتب عن جميع أساطينها وبسط الآراء الحديثة بسطا بين المعالم، واسع النطاق. وجالَ في العالمين القديم والحديث جولة اكتشاف قلّما جاراه فيها آخر من أبناء هذه البلاد.

أما التاريخ فيعقوب صروف من رجاله الدين استقرؤوا الحفريات الأثرية ووصفوا عادياتها واقتبسوا أخبارها من مصادرها الأصلية، حتى إنك لتستطيع أن تستخرج من المقتطف كتبا في علم الآثار ولا سيما آثار مصر التي كان يعقوب صروف يطوف بنفسه ليشاهدها ويكتب عنها. وقد تقصّى البحث أيضا في أصول الشعوب وفروعها وأنسابها وتواريخها وأخلاقها، معتمدا في كل ذلك أحدث الآراء، ناظرا في أقوال من سبقه نظر المحقق البصير. وهكذا كان يعقوب صروف من أبرز رجال النهضة العلمية الحديثة.

انظر أيضا
 أمين المعلوف
 كرنيليوس فانديك
 فارس نمر
 التبشير و التعليم و الطباعة في المشرق العربي في النصف الثاني من القرن 19
 سر النجاح

المراجع

روابط خارجية

يعقوب صروف - مؤسسة هنداوي للتعليم والثقافة

أشخاص من ولاية بيروت
خريجو الجامعة الأمريكية في بيروت
علماء لبنانيون
كتاب وكاتبات لبنانيون
مسيحيون لبنانيون
مواليد 1269 هـ
مواليد 1852
وفيات 1346 هـ
وفيات 1927

يعقوب صروف


Alfred Tarski (Varšava, 14. siječnja 1901. – Berkeley, 26. listopada 1983.), poljsko-američki logičar i matematičar, najpoznatiji po radu u područjima teorije modela, metamatematike i algebarske logike.

Životopis
Podrijetlom iz obitelji židovskih korijena, rođen je u Varšavi koja je tada bila u sastavu Ruskog Carstva. Studirao je matematiku i filozofiju na Sveučilištu u Varšavi. Doktorira 1924. Ženi se 1929. U trenutku izbijanja Drugog svjetskog rata je na kongresu u SAD-u, gdje ostaje i tokom ratnih godina, a obitelj je primorana ostati u Poljskoj. Pridružuju mu se u Kaliforniji tek 1946. po završetku rata.

Nekoliko godina predaje na Harvardu, zatim prelazi na Berkeley. Do kraja života je profesionalno vezan za Berkeley, gdje je utemeljio istaknutu školu za logička i matematička istraživanja. Znatan doprinos je dao i apstraktnoj algebri, topologiji, matematičkoj logici, teoriji skupova i analitičkoj filozofiji. S Abrahamom Robinsonom je razvio matematičku teoriju modela. Smatra se najvećim logičarem 20. stoljeća, nakon Kurta Gödela, a time i jednim od najvećih logičara svih vremena. Utjecao je na vodeće američke analitičke filozofe druge polovice i kraja 20. stoljeća (Donald Davidson, Willard Van Orman Quine).

Djela
Pojam istine u formaliziranim jezicima (Pojęcie prawdy w językach nauk dedukcyjnych), 1933.
O pojmu logičke posljedice (O pojęciu wynikania logicznego), 1936.
Uvod u matematičku logiku i metodologiju matematike (Einführung in die mathematische Logik und in die Methodologie der Mathematik), 1937.
Metoda odlučivanja za elementarnu algebru i geometriju (A Decision Method for Elementary Algebra and Geometry), 1948.
Algebra kardinalnih brojeva (Cardinal Algebras), 1949.
Nerazriješene teorije (Undecidable Theories), 1953.
Logika, semantika i metamatematika (Logic, Semantics, Metamathematics), 1956.

Izvori

 Filozofija
 Logika
 Matematika

Alfred Tarski