The Reincarnation of Benjamin Breeg, Iron Maiden'ın 14. stüdyo albümü A Matter of Life and Death'in 7. şarkısıdır. II. Dünya Savaşı'ndan sağ olarak çıkan Benjamin Breeg'in ikinci hayatını anlatır.

Şarkı Listesi

2 parça CD
 "The Reincarnation of Benjamin Breeg" (Steve Harris, Dave Murray) – 7:21
 "Hallowed Be Thy Name (Radio 1 'Legends' Session)" (Harris) – 7:13

Promo Edition

 "The Reincarnation of Benjamin Breeg" (Harris, Murray) – 7:21
 "The Reincarnation of Benjamin Breeg" (Rock Club Version) (Harris, Murray) – 5:25

10" clear vinyl disc
 "The Reincarnation of Benjamin Breeg" (Harris, Murray) – 7:21
 "The Trooper (Radio 1 'Legends' Session)" (Harris) – 3:59
 "Run to the Hills (Radio 1 'Legends' Session)" (Harris) – 3:56

Personel
 Bruce Dickinson – Vokal
 Dave Murray – Gitar
 Janick Gers – Gitar, geri vokal
 Adrian Smith – Gitar, geri vokal
 Steve Harris – Bass, geri vokal
 Nicko McBrain – Bateri

Dereceler

Kaynakça

Iron Maiden şarkıları
İngilizce şarkılar
2006 single'ları

The Reincarnation of Benjamin Breeg


Altburg Marie Matilda Olga d'Oldenbourg (née à Oldenbourg, le  et morte à Bad Arolsen le ) est une duchesse d'Oldenbourg de la maison de Holstein-Gottorp, devenue princesse de Waldeck-Pyrmont par mariage, en 1922.

Biographie

Famille
Altburg Marie Matilda Olga d'Oldenbourg naît à Oldenbourg le . Elle est baptisée, dans la même ville, le  suivant. Elle est le quatrième enfant et la troisième fille du second mariage du grand-duc régnant Frédéric-Auguste II d'Oldenbourg avec Élisabeth-Alexandrine de Mecklembourg-Schwerin, une sœur du prince consort des Pays-Bas, Henri. Altburg d'Oldenbourg est donc une cousine germaine de Juliana, reine des Pays-Bas.

Altburg d'Oldenbourg est également la sœur de Nicolas d'Oldenbourg, (1897-1970), prétendant au trône d'Oldenbourg et d'Ingeborg d'Oldenbourg (1901-1996), ainsi que la demi-sœur de Sophie-Charlotte d'Oldenbourg.

Mariage et descendance
Le , Altburg d'Oldenbourg épouse, à Rastede, Josias de Waldeck-Pyrmont (né à Arolsen, le  et mort au château de Schaumburg, Balduinstein le ), fils aîné et héritier du prince Frédéric de Waldeck-Pyrmont et de son épouse la princesse Bathildis de Schaumbourg-Lippe.

Cinq enfants, portant le titre de princ(esse) de Waldeck-Pyrmont, sont nés de ce mariage :

 Margarethe de Waldeck-Pyrmont (Munich,  - Erbach, ), épouse à Arolsen, le  (divorcés en 1979), Franz August comte zu Erbach-Erbach (1925-2015), dont trois enfants ;
 Alexandra de Waldeck-Pyrmont (Rastede,  - ), épouse à Arolsen, le , Botho prince zu Bentheim und Steinfurt (1924-2001), dont deux fils ;
 Ingrid de Waldeck-Pyrmont (née à Munich, ), sans alliance
 Wittekind de Waldeck-Pyrmont, chef de la maison de Waldeck en 1967, (né à Arolsen, le ), épouse civilement à Frohnleiten, le  et religieusement à Arolsen, le , Cecilie comtesse von Goëß-Saurau (1956), dont trois fils ;
 Guda de Waldeck-Pyrmont (né à Arolsen, le ), épouse en premières noces à Arolsen, civilement le  et religieusement le  (divorcés en 1967), Friedrich Wilhelm  prince de Wied (1931-2000), épouse en secondes noces à Schaumburg (civilement le  et religieusement, le  suivant, Horst Dierkes, docteur en médecine (1939-2017), dont deux fils du premier mariage et un fils du second mariage.

Dernières années
Altburg d'Oldenbourg, veuve depuis 1967, meurt à Bad Arolsen le , à l'âge de . Elle est inhumée dans le mausolée ducal d'Oldenbourg.

Ascendance

Notes et références

Bibliographie
 .
 .

Liens externes

Princesse de Waldeck-Pyrmont
Maison de Holstein-Gottorp (Oldenbourg)
Naissance en mai 1903
Naissance à Oldenbourg
Naissance dans le grand-duché d'Oldenbourg
Décès en juin 2001
Décès à Bad Arolsen
Décès à 98 ans
Duchesse d'Oldenbourg

Altburg d'Oldenbourg


Selim Sırrı Tarcan (d. 24 Mart 1874, Yenişehir Feneri, Mora - ö. 2 Mart 1957, İstanbul), Türkiye Millî Olimpiyat Komitesinin kurulmasına önderlik ederek Türkiye'nin Olimpiyatlar'da temsil edilmesini sağlayan beden eğitmeni, spor yöneticisi ve siyasetçi.

Türkiye'nin ilk beyin cerrahi uzmanı ve bestekâr Bülent Tarcan, Mimar Öğr. Gör. Ercüment Rıza Tarcan ile Etnomüzikolog, konser piyanisti ve bilimsel araştırmacı Haluk Tarcan'ın amcaları olmaktadır. Harika çocuk yasasıyla Avrupa'ya gönderilen ve hala Viyana'da piyano profesörlüğü yapan Fuat Kent ise torunudur.

Ülkenin ilk beden eğitimi öğretmenlerini yetiştiren Selim Sırrı Tarcan, Türkiye'de voleybol sporunun kurucusudur. Tek partili TBMM V., VI., VII. dönemlerinde Cumhuriyet Halk Partisi'nden Ordu milletvekili olarak mecliste görev yapmıştır.

Yaşamı
1874 yılında Mora yarımadasının Yenişehir Fener'inde dünyaya geldi. Babası Miralay Yusuf Bey, annesi Zeynep Hanım'dır. Yusuf Bey'in 1876 Karadağ Muharebeleri'nde şehit düşmesi üzerine 2 yaşında babasız kaldı ve ailesi ile birlikte İstanbul'a,  asker olan dayısının yanına gitti. Bir süre sonra dayısının da II. Abdülhamit'e muhalefet nedeniyle sürgüne gönderilmesi üzerine Galatasaray Lisesi'ne yatılı öğrenci olarak yazıldı. Lise yıllarında Ali Faik (Üstünidman) Bey'den jimnastik dersleri aldı.

Galatasaray Lisesi'ndeki sekiz yıllık öğreniminin ardından Mühendishane-i Berr-i Hümayun'u bitirdi.  Bir süre Servet-i Fünûn dergisinde spor bölümünü yönetti. O dönemde Galatasaray Lisesi öğretmenlerinden Juery ile iyi görüşen Selim Sırrı, Juery aracılığıyla Pierre de Coubertin ile temas kurdu. Coubertin, Türkiye'nin de IOC'ye girmesini istiyordu. 1908'de II. Meşrutiyet'in ilanıyla birlikte harekete geçen Selim Sırrı, ilk Millî Olimpiyat Komitesi'ni kurdu. Komitenin başkanlığını gazeteci Ali İhsan (Tokgöz), genel sekreterliğini de Selim Sırrı üstlendi.

28 Mayıs 1909'da Berlin'de yapılan Uluslararası Olimpiyat Komitesi toplantılarına katıldı ve aynı yıl İsveç Kraliyet Askeri Beden Eğitimi ve Cimnastik Akademisi'ne başladı. 1911'de akademiyi bitirip yurda döndü ve beden eğitimi öğretmeni olarak çalışmaya başladı.

İsveç'te yöresel kültürlerin nasıl topluma kazandırıldığını yani folklor çalışmalarının nasıl yapıldığını görmüş, 1911'de yurda dönünce Osmanlı'da folklor çalışmalarını başlatan ilk kişi olmuştur. Ege bölgesinden zeybek oyunları derleyerek, İstanbul şehir toplumuna tanıtmaya çalışmıştır.

Beraberinde kimi İsveç şarkılarının notalarını da getirmişti. Bunlardan "Tre trallande jäntor" adlı şarkıyı marş formatına getirdi ve çok yaygın olarak bilinen Gençlik marşı ("Dağ  Başını Duman Almış")'nın yaratıcısı oldu. 1913-1914 yılları arasında yayımlanan İdman adlı spor dergisinde yazıları yer aldı.

I. Dünya Savaşı nedeniyle 1918'de Uluslararası Olimpiyat Komitesi üyeliğinden çıkarılan Türkiye'nin Millî Olimpiyat Komitesi de dağıldı. 1922'de Selim Sırrı'nın çabalarıyla Türkiye Millî Olimpiyat Cemiyeti tekrar kuruldu ve komitenin başkanlığına seçildi.

Galatasaray Lisesi kompleksi adıyla yayımladığı kitabında, 1925 yılında yapılan VIII. Olimpik Kongrenin konuşmalarını yayınladı ve çeşitli konferanslarda "amatörlük, amatör sporcu ve spor müsabakaları" konularında keskin görüşler dile getirdi. 1926'da konuşmaları yüzünden Türkiye İdman Cemiyeti İttifakı (TİCİ) tarafından kınandı. Selim Sırrı bu olay karşısında Türkiye Millî Olimpiyat Komitesi Başkanlığından çekildi ve 1930'da Uluslararası Olimpiyat Komitesi üyeliğinden de istifa etti.

Selim Sırrı Tarcan, yaşamı boyunca 58 kitap, 2500 makale ve yine pek çoğu spor konusunda 1520 konferans vererek erişilmesi güç bir rekora ulaştı.

Tarcan, Türkiye'de voleybol sporunun altyapısını okullarda kurarak başlatan ilk isimdir; ayrıca Türkiye'de boks sporunun da kurucusudur. Boksu Galatasaray Lisesi Edebiyat öğretmenlerinden Mösyö Goury'den almış (1904), kendisi de ilk Türk boksörlerinden  Sabri Mahir gibi boksörler yetişmiştir.

Cumhuriyet'in ilanına kadar çeşitli okullarda beden eğitimi öğretmenliğini sürdüren Selim Sırrı, 1924'te Beden Terbiyesi Başmüfettişi oldu. Bu görevini 1935'e kadar sürdürdü.

1935 yılında Beden Terbiyesi Başmüfettişliğinden emekliye ayrılan Selim Sırrı Tarcan, 1935 seçimlerinden itibaren Ordu milletvekili olarak TBMM'de yer aldı. V., VI., VII. dönemlerde mecliste görev yaptı.

2 Mart 1957 yılında İstanbul'da hayatını kaybetti.

Kaynakça

Galeri

Dış bağlantılar
 Türk voleybolünde ilkler

1847 doğumlular
1957 yılında ölenler
Türk erkek boksörler
Türk spor yöneticileri
Galatasaray Lisesinde öğrenim görenler
TBMM 5. dönem Ordu milletvekilleri
TBMM 6. dönem Ordu milletvekilleri
TBMM 7. dönem Ordu milletvekilleri
Türkiye'de boks
Türkiye'de voleybol
Türkiye'de jimnastik

Selim Sırrı Tarcan


22 o veintidós puede referirse a:

 El número natural veintidós.
 El año 22 d. C.
 El año 22 a. C.
 «22», canción de la cantante británica Lily Allen.
 «22», canción de la cantante estadounidense Taylor Swift.
 22, el deuteragonista de la película animada Soul.

22 (desambiguación)


John Dudley Ball Jr. (July 8, 1911 – October 15, 1988) was an American writer best known for mystery novels involving the African-American police detective Virgil Tibbs. Tibbs was introduced in the 1965 novel In the Heat of the Night, which won the Edgar Award for Best First Novel from the Mystery Writers of America and was made into an Oscar-winning film of the same name, starring Sidney Poitier and Rod Steiger.

Life

Ball was born in Schenectady, New York, grew up in Milwaukee, Wisconsin, and attended Carroll College in Waukesha, Wisconsin. He wrote for a number of magazines and newspapers, including the Brooklyn Eagle.  For a time he worked as a part-time reserve deputy for the Los Angeles County Sheriff's Office, was trained in martial arts, and was a nudist. In the mid-1980s, he was the book review columnist for Mike Shayne Mystery Magazine. Ball lived in Encino, California, and died there in 1988. He was a member of the exclusive The Baker Street Irregulars, a society of ardent Sherlock Holmes fans. He was invested in the BSI in 1960 as "The Oxford Flier."

Ball's Last Plane Out consists of two stories which share characters and then meld together. The first involves a group of travelers in a troubled Third World country, waiting for the last plane out, which they hope will carry them to safety.  The second story is shared by an aviation buff who is given his chance to increase his flying skills by the airline that has been built by the pilot of the first story.

He died in 1988 and was buried at the Forest Lawn, Hollywood Hills Cemetery in Los Angeles.

Magic
While in college he performed as a semi-professional magician under the name "Jacques Morintell" and "Howduzi". He was listed in the "Who's Who in Magic" in the May 1933 issue of The Sphinx: An Independent Magazine for Magicians published from March 1902 through March 1953) and contributed an article called "Further Ideas" to The Sphinx in 1937.

Bibliography

Virgil Tibbs series
Novels
In the Heat of the Night, Harper & Row Publishers, 1965
The Cool Cottontail, Harper & Row Publishers, 1966
Johnny Get Your Gun, Little, Brown, 1969
Republished as Death for a Playmate, Bantam 1972.
Five Pieces of Jade, 1972
The Eyes of Buddha, Little, Brown, 1976.
Then Came Violence, Doubleday, 1980.
Singapore, Dodd, Mead, 1986,
Short stories
"One for Virgil Tibbs" (Ellery Queen's Mystery Magazine, Feb 1976)
"Virgil Tibbs and the Cocktail Napkin" (Ellery Queen's Mystery Magazine, Apr 1977)
"Virgil Tibbs and the Fallen Body" (Ellery Queen's Mystery Magazine, Sep 1978)
"Good Evening Mr. Tibbs" (published in Murder California Style, 1987)

Others
Operation Springboard (aka Operation Space); Duell, Sloan and Pearce; 1958.
Judo Boy; Duell, Sloan and Pearce; 1964.
Rescue Mission, Harper & Row, 1966.
Arctic Showdown: an Alaskan Adventure, 1966.
Miss One Thousand Spring Blossoms, 1968.
Last Plane Out, 1970.
The First Team, Little, Brown and Company; , 1971
The Fourteenth Point, Little, Brown and Company, , 1973.
Mark One:  The Dummy, 1974.
The Winds of Mitamura, 1975.
Phase Three Alert; Little, Brown & Company; , 1977.
Police Chief, 1977.
A Killing in the Market, Doubleday and Company, 1978.
The Mystery Story (edited), Penguin Books; , 1978.
The Murder Children, 1979.
Trouble for Tallon, 1981.
Chief Tallon and the S.O.R., 1984.
Murder California Style (edited), 1987.
The Kiwi Target, 1988.
The Van: A Tale of Terror, 1989 (released posthumously).

Notes

References

1911 births
1988 deaths
20th-century American novelists
20th-century American male writers
American mystery writers
Edgar Award winners
Writers from Schenectady, New York
Brooklyn Eagle
Carroll University alumni
Burials at Forest Lawn Memorial Park (Hollywood Hills)
American male novelists
Novelists from New York (state)
People from Encino, Los Angeles
American naturists
In the Heat of the Night (TV series)

John Ball (novelist)


كح هي إحدى القرى اللبنانية من قرى قضاء بعلبك في محافظة بعلبك الهرمل.

المراجع

مدن لبنان

كح


Gırnata veya Granada, İspanya'nın Endülüs bölgesinde bulunan Granada ilinin baş şehridir. Endülüs Emevileri'nden kalan El Hamra Sarayı ile ünlüdür.

Nüfus yapısı

Granada belediye sınırları içinde nüfusu (1 Ocak 2017 itibarıyla) 232.770 kişidir ve nüfus yoğunluğu 2663 kişi/km2 olur. Granada ve varoşlarından oluşan şehirleşmiş metropoliten Granda bölgesi nüfusunun 472.638 olduğu tahmin edilmektedir ve bu metropoliten Granda'yı İspanya içindeki şehirleşmiş metropoliten alanlar arasında 15. sıraya koymaktadır.

Granada belediye sınırları içinde kaydedilen nüfusun değişiklikleri aşağıdaki istatistikte belirtilmiştir:

1.000 Kişi

Kaynak: INE - Instituto Nacional de Estadística, İspanya

İklim

Kardeş şehirler

Granada'nın şu kardeş şehirleri bulunmaktadır:

Resimler

Granada

Kaynakça

Ayrıca bakınız

 Granada ili
 Endülüs

Dış bağlantılar

Granada
Tarihî devletlerin başkentleri
İspanya'daki üniversite kasabaları
Granada'nın belediyeleri
İspanya'daki şehirler
Granada ilindeki Bien de Interés Cultural kültür varlıkları

Granada


Bogdan Trif () este un politician român, membru al partidului PSD. În ianuarie 2018 a fost numit Ministru al Turismului.

Note

Nașteri în 1977
Nașteri pe 28 aprilie
Politicieni români în viață
Membri ai Partidului Social Democrat
Miniștri români
Guvernul Dăncilă
Sibieni
Deputați români 2020-2024

Bogdan Trif


السيفا إحدى قرى مركز طوخ التابع لمحافظة القليوبية بجمهورية مصر العربية، ومن أعلامها صدقي سليمان رئيس وزراء مصر الأسبق وعبد الله كمال رئيس تحرير مجلة روز اليوسف السابق.

التاريخ
ذكرها علي مبارك في كتابه الخطط التوفيقية باسم "السيفة"، حيث ذكر أنها قرية في مديرية القليوبية بقسم أجهور، وأن بها جامع بمئذنة، وأغلب أراضيها مزروعة بالبرتقان، وجماعة من أهلها مشهورون بالألعاب الغربية في سائر أفراح الوجه البحري.

السكان
بلغ عدد سكان السيفا 6,004 نسمة، حسب الإحصاء الرسمي لعام 2006.

انظر أيضاً
قائمة قرى محافظة القليوبية

مصادر

قرى طوخ

السيفا


Koh Kong (,  ) is a province (khaet) of Cambodia.  Its capital is Khemarak Phoumin (Koh Kong).

Geography
The most southwestern province of Cambodia, Koh Kong has a long undeveloped coastline and a mountainous, forested, and largely inaccessible interior which includes part of the Cardamom Mountains, Cambodia's largest national park (Botum Sakor National Park), and a section of Kirirom National Park.

History
From 1795 to 1904 the area was under Siamese administration with the local name of "Koh Kong". During the reign of King Mongkut the name Patchan Khiri Khet was given to the city as a counterpart to Prachuap Khiri Khan, a city on the same latitude which also had its name changed during the same year. In 1904, the region and the city of Trat was ceded to French Indochina in exchange of French troop evacuation from Chanthaburi. In 1907 Trat was returned to Siam in exchange for the Siamese province of Inner Cambodia while Koh Kong remained part of French Cambodia.

After Cambodia's liberation from the Khmer Rouge in 1979, Koh Kong province was quite under-populated. After the national government encouraged people to live in Koh Kong, there has been a net influx of people. It is estimated that the average annual growth rate in Koh Kong is 16%, which has put pressure on the mangrove resources in the province. Koh Kong's towns have developed rapidly partially in response to market pressures from Thailand and because of immigration from other parts of Cambodia.

Economy
The province has been the site of a Sino-Cambodian port development project in Dara Sakor. The project is planned to spread over 45,000 hectares, to include casinos, golf courses, and resorts. A 20 kilometre stretch of coastline will be turned into a deep-water port to accommodate cruise ships as well as freight. Near the port, an airfield with a runway 3,400 metres is longer than needed for commercial flights, while its turning bays are too small for civilian aircraft.
Therefore, analysts suspect that the port project is a Cambodian-Chinese civil-military collaboration that will permit the Chinese navy to use the facilities as a forward operating base. Responding to US concerns, Prime Minister Hun Sen has denied the charge, pointing out that the Cambodian constitution "...has no provision for accommodating foreign military bases on its soil."

Districts
The province is divided into six districts and one municipality:

Border crossing

The province is an increasingly popular gateway to Cambodia from Hat Lek in eastern Thailand (Trat), in part due to the reasonably direct access to the port and beach resort town of Sihanoukville. The border is at Cham Yeam, about 14 km from Koh Kong.

Traveling to Koh Kong has been made easier, as bridges have been built, the first in 2002. The landmark Koh Kong Bridge was built by L.Y.P. Group. It is the second longest bridge in Cambodia (Neak Loeung Bridge took the number one spot in 2015). The 1,900-meter crossing can be seen connecting provincial town of Koh Kong to Koh Kong Resort and the Thai border. In 2007 a new sealed road (National Route 48) was completed from the town to Sre Ambel on the Phnom Penh to Sihanoukville highway, including four new bridges donated by the Thai government. They opened in May 2008.

References

External links
The Koh Kong Website
Koh Kong Provincial Resources
Kirirom National Park, Cambodia
Koh Kong Websites
Very comprehensive adventure site in Tatai

Provinces of Cambodia
Cambodia–Thailand border crossings
Gulf of Thailand

Koh Kong Province


Los Colegios Comunitarios de Chicago (City Colleges of Chicago) es el distrito de colegios comuntarios de Chicago, Illinois, Estados Unidos. Tiene su sede en el Chicago Loop. Los colegios comuntarios del distrito son Richard J. Daley College, Kennedy-King College, Malcolm X College, Olive-Harvey College, Harry S. Truman College, y Wilbur Wright College.

Véase también
 Escuelas Públicas de Chicago

Notas

Enlaces externos
 Colegios Comunitarios de Chicago
 Colegios Comunitarios de Chicago (en inglés)
 Colegios Comunitarios de Chicago (Archivo)

Educación en Chicago
Colegios universitarios de Illinois

Colegios Comunitarios de Chicago


María Laura Esther Rodríguez Dulanto (Supe, 18 de octubre de 1872 - Lima, 6 de julio de 1919) fue la primera peruana que logró ingresar a la Facultad de Medicina de la Universidad Nacional Mayor de San Marcos (1892), egresando como la primera médica cirujana del Perú en 1900. Fue reconocida como «médica clínica, docente, investigadora y líder de la comunidad».

Biografía
Laura Esther Rodríguez Dulanto nació el 18 de octubre de 1872 en Supe, en ese entonces distrito de Chancay, actual departamento de Lima, hija de Marcelo Rodríguez y de Cristina Dulanto.

Finalizados los básicos estudios que estaban a su alcance en su ciudad natal, se trasladó con sus padres a Lima. Completados sus estudios primarios en el colegio Badaní, luego de arduas gestiones de sus padres ante las autoridades educativas, se le concedió la posibilidad de dar exámenes periódicos ante un Jurado Especial nombrado por el Ministerio de Instrucción a los efectos de avanzar en su carrera. En mayo de 1892 se convirtió en la primera mujer en el Perú que lograba ingresar en la Universidad al entrar en la Facultad de Medicina de la Universidad Nacional Mayor de San Marcos.

Allí estudió con un hermano suyo. Asistía también otra mujer, la ecuatoriana Inés Pauta, aunque no existe constancia de que obtuviera título alguno.

En 1899 obtuvo el título de Bachiller en Medicina con la tesis El empleo del ictiol en las inflamaciones pelvianas. El 16 de septiembre de 1900 Laura Rodríguez Dulanto se convertía en la primera mujer en ostentar el título de médico en Perú al jurar como Médico Cirujano, lo que le valió el reconocimiento público del profesor de historia Miguel Marticorena ante el auditorio de sus compañeros de estudios y homenajes en el Instituto Riva-Agüero y la casona de San Marcos.

Laura Rodríguez se especializó en el ejercicio de la ginecología. Publicó en esa área numerosos trabajos, entre ellos los titulados Enorme quiste ovárico y Fibromioma uterino.

Enseñó y ejerció su oficio en la Escuela Normal de Mujeres, el Liceo Fanning, los Conventos de la Concepción y de las Nazarenas.

Ante el recrudecimiento del conflicto limítrofe entre el Perú y el Ecuador en 1910 fundó la Unión Patriótica de Señoras y, como nueva demostración de patriotismo, donó un equipo de cirugía para la puesta en marcha del Hospital Militar.

Organizó una Escuela de Enfermería, encargándose personalmente del dictado de los curso de Anatomía, Fisiología e Higiene, efectuando con sus pupilas prácticas en los Hospitales de Santa Ana y Dos de Mayo.

Investigó sobre la tuberculosis presentando una ponencia en el VI Congreso Médico Panamericano realizado en 1913.

Falleció en Lima después de una prolongada enfermedad el 6 de julio de 1919. Fue enterrada en el cementerio Presbítero Maestro de Lima. Nunca se casó ni tuvo hijos. Fue «ejemplo de una mujer vencedora de todas las adversidades derivadas de las barreras socioculturales de su época, que entregó su alma, amor y sensibilidad femenina a su vocación por la Medicina».

Su iniciativa abrió camino a otras mujeres de su país y en 1906, pocos años después de recibirse Rodríguez Dulanto, Julia Iglesias se convertía en la primera farmacéutica peruana al graduarse en San Marcos. Pasaría sin embargo más de un cuarto de siglo para que otra mujer obtuviera el título en medicina: sería María Mercedes Cisneros quien lo lograría en 1929 y que sería por varios lustros la única mujer médico peruana en ejercicio de la profesión.

Notas y referencias

Bibliografía utilizada

Enlaces externos

Mujeres que hacen la historia
 Laura Rodríguez Dulanto: primer médico cirujana peruana
 Página oficial de la Facultad de Medicina de la Universidad Nacional Mayor de San Marcos
 Página oficial del Colegio Médico del Perú
Tesis: El empleo del ictiol en las inflamaciones pelvianas

Médicos de Perú
Médicas
Sanmarquinos (siglo XIX)
Sanmarquinos (siglo XX)
Alumnado de la Universidad Nacional Mayor de San Marcos
Personas de Lima
Fallecidos en Lima

Laura Rodríguez Dulanto


2. ŽNL Splitsko-dalmatinska u sezoni 2018./19. predstavlja 2. rang županijske lige u Splitsko-dalmatinskoj županiji, te ligu petog stupnja hrvatskog nogometnog prvenstva.  U natjecanju sudjeluje 8 klubova.
Prvak je postao "Mračaj" iz Runovića.

Sustav natjecanja
Osam klubova igra trokružnim ligaškim sustavom (21 kolo).

Sudionici
 Adriatic - Split
 Čaporice-Trilj - Čaporice, Trilj
 Jadran - Supetar
 Mračaj - Runović, Runovići
 Tekstilac - Sinj
 Trilj 2001 - Trilj
 Trogir 1912 - Trogir
 Vrlika - Vrlika

Ljestvica

Rezultati
''Ažurirano: 7. lipnja 2019.

Najbolji strijelci
Izvori:

Strijelci 10 i više pogodaka:

Povezani članci
 2. ŽNL Splitsko-dalmatinska
 1. ŽNL Splitsko-dalmatinska 2018./19.
 Hvarska liga 2018./19.
 Kup Nogometnog saveza Županije Splitsko-dalmatinske 2018./19.

Vanjske poveznice
 Nogometni savez Županije Splitsko-dalmatinske
 nszsd.hr, 2. ŽNL
 facebook.com, 1. ŽNL Splitsko-dalmatinske županije
 sportnet.hr forum, 1. i 2. ŽNL Splitsko-dalmatinske županije
 rsssf.com, Hrvatska 2018./19., 2. ŽNL

Izvori

 nszsd.hr, "Balun" - službeno glasilo NSŽSD, broj 12 (propozicije 2. ŽNL Splitsko-dalmatinske za 2018./19.), objavljeno 6. rujna 2018., preuzeto 24. rujna 2018.

2018-19
Splitsko-dalmatinska-2

2. ŽNL Splitsko-dalmatinska 2018./19.


An Calamagrostis rigens in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Sven Johan Lindgren. An Calamagrostis rigens in nahilalakip ha genus nga Calamagrostis, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Calamagrostis

Calamagrostis rigens


Sharpsburg est une ville américaine située dans le comté de Coweta, en Géorgie. Selon le recensement de 2020, sa population est de .

Notes et références

Liens externes

Town en Géorgie (États-Unis)
Comté de Coweta

Sharpsburg (Géorgie)


Forellenhechtlinge bezeichnet die Arten zweier nicht näher verwandter Fisch-Unterfamilien innerhalb der Euteleosteomorpha:
 die zwei Arten der Unterfamilie Prototroctinae der Neuseelandlachse (eine davon ausgestorben)
 die drei Arten der Unterfamilie Aplochitoninae der Galaxien

Forellenhechtlinge


Tiina Kangro (nascida a 3 de março de 1961, em Tallinn) é uma jornalista e política estoniana. Ela foi um membro do XIII Riigikogu, representando o partido Isamaa.

Tiina Kangro formou-se na Universidade de Tartu em 1984 com uma licenciatura em língua e literatura inglesa, e em 1991 com uma licenciatura em jornalismo.

De 1986 a 2001 Kangro foi editora e editora-chefe dos programas educacionais da Eesti Television (ETV) e, de 1998 a 2001, foi directora de programas da ETV. Em dezembro de 1999, o Conselho de Radiodifusão nomeou-a sua Directora-geral Interina da ETV para substituir Toomas Lepa, que havia sido destituída do cargo. Tiina Kangro foi Directora-geral Interina da ETV até junho de 2000.

Em 2001, a OÜ Haridusmeedia, uma empresa que produz programas de educação para os media, foi fundada por Kangro. De 2002 a 2004, ela foi a chefe da universidade aberta da Universidade de Tecnologia de Tallinn. Ela é editora-chefe do jornal semanal Linnaleht desde 2004 e editora-chefe da revista Puutepunktid desde 2011.

Mulheres da Estônia na política
Alunos da Universidade de Tartu
Jornalistas da Estônia
Nascidos em 1961
Pessoas vivas
!Mais Teoria da História na Wiki (Wikiconcurso de edição)

Tiina Kangro


Fabien Moris est un sous-officier français né en 1917 à Paris et décédé à Marseille en 1997 à l'Hôpital d'instruction des armées Laveran. Engagé volontaire dès 18 ans dans la cavalerie à cheval, au 20e régiment de dragons, il devient spécialiste des transmissions radio. Les Transmissions constitueront le fil conducteur de toute sa carrière militaire. Dans le cadre du second conflit mondial, il participe à la bataille de France en 1940 ; au débarquement de Provence et à la campagne de France 1944-1945. Il participe également aux campagnes d'Indochine et d'Algérie. En parallèle de ses engagements militaires, il tente d'embrasser une carrière artistique comme parolier de chansons françaises, encouragé par ses débuts au Music-hall dès son plus jeune âge. En effet, en 1929 et 1930, lui et son frère cadet, sous le nom des Guett's brothers, sont à l'affiche au Palace dans la revue Paris-Madrid avec en vedette  Raquel Meller  et au Casino de Paris dans la revue Paris-Miss avec en vedette Mistinguett.

Biographie
Roger, Fabien, Pierre, Théophile Moris est né le 23 octobre 1917 au 19 place Saint Pierre, à Montmartre  dans le  arrondissement de Paris. Il est décédé à Marseille le 27 mars 1997 à l'Hôpital d'instruction des armées Laveran. Il est le fils d'Edmond Moris, commerçant, décédé à Cannes le 22 septembre 1924, dans un accident de la route (fabien Moris est alors âgé de 7 ans) et de Renée Saffroy son épouse, décédée à Neuilly-sur-Marne le 20 février 1967.

Il a été marié plusieurs fois et n'a pas eu d'enfants.

Jeunesse : des feux de la rampe au métier des armes
Fabien Moris est issu, par son père, d'une ancienne famille de militaires et par sa mère d'une famille d'entrepreneurs et de commerçants.

Il est par sa grand-mère paternelle, (née Petit de Gatines) un des descendants de François René CAILLOUX de POUGET, général français de la Révolution et de l'Empire. Son grand père paternel, Charles Emile Moris était capitaine d'infanterie.

Son oncle, Théophile Paul Emile Moris, lieutenant au  régiment d'infanterie a été tué en Belgique, le 22 août 1914 lors de la bataille de Charleroi.

Un autre de ses oncles, Albert Emile Gabriel Moris était capitaine et pilote de l'escadrille MF 8. Le 16 mai 1915, il réussit à rejoindre miraculeusement sa base alors que son appareil a été gravement endommagé par les tirs ennemis. Criblé de près de 400 impacts de balles et d'éclats d'obus, son biplan sera exposé dans la cour d'honneur des Invalides. Le 25 mai de la même année, blessé en vol, il pose son avion endommagé derrière les lignes allemandes et sera capturé et interné en Allemagne jusqu'à la fin du conflit.

Enfin son père, Edmond Moris, a été engagé volontaire en 1904 dans le  régiment de cuirassier puis dans la réserve à partir d'octobre 1908. Mobilisé en 1914, il participe au conflit au sein du 14 régiment de chasseurs à cheval.

Son arrière grand-père maternel, Pierre Ernest Saffroy, installé à Paris au 54 rue du Temple, est fabricant de bourses, porte-monnaies et maroquinerie. Il inventera les fermetures à boules pour porte-monnaies et laissera un confortable héritage dont continueront de bénéficier ses descendants dont Renée Saffroy, mère de Fabien.

Son grand père maternel, Ernest Saffroy est banquier, puis mandataire en fonds de commerce

Enfin sa mère, Renée Saffroy, n'est autre que l'aventurière renée Saffroy, veuve Moris, alias la marquise de Rozycki qui défraiera pendant plusieurs années les chroniques mondaines et ensuite judiciaires de l'entre-deux-guerres.

Après le décès de son père, sa mère et son nouveau compagnon achètent le château de la Guette en Seine-et-Marne ou elle monte une ferme modèle, qu'un ministre de l'agriculture vint inaugurer et ou se tenait régulièrement de nombreuses fêtes et galas.Ayant ouvert à Paris un magasin de dégustation pour les produits de son domaine, sa mère reçoit fréquemment des personnalités du monde du théâtre et du music-hall parmi lesquelles Mistinguett, Henri Varna, Oscar Dufrenne, etc. Lors d'une visite au château de la Guette Henri Varna, directeur de plusieurs salles de spectacles parisiennes, découvre Fabien Moris et son frère cadet, qui élevés au sein du domaine, pratiquent l'escrime, la boxe, montent à cheval, étudient la diction et le chant. Il les engage et prennent le nom des Guett's brothers. En 1929 et 1930, Fabien Moris et son frère, sont à l'affiche au Palace dans la revue de music-hall Paris-Madrid avec en vedette  Raquel Meller  et au Casino de Paris dans la revue de music-hall "Paris-Miss" avec Mistinguett  en vedette. Les deux enfants prodiges et leurs apparitions dans différents tableaux des deux revues s'attirent alors les éloges de la presse.

Sa mère a aussi l'ambition d'acquérir un théâtre parisien. Elle aura toutefois présumé de ses capacités financières et n'arriva pas à ses fins malgré les tentatives d'achats de plusieurs salles. en 1932, au décès de son compagnon, le domaine de la Guette est vendu pour éponger une partie des dettes

Elle sillonne alors la France entière accompagnée de ses enfants, mène grand train, fin de vouloir acheter châteaux et domaines en vente, descend dans les meilleurs hôtels, séjourne plusieurs semaines voire plusieurs mois, entreprend des travaux, paie à crédit les commerçants, et disparaît ensuite, laissant derrière elle, de nombreuses notes impayées. Cette folle aventure lui vaudra plusieurs procès et condamnations. Fin 1934, Fabien Moris et son frère cadet sont sous la menace d'un placement à l'assistance publique. Interrogé par un journaliste du Petit Parisien sur les affaires judiciaires de sa mère et sur son avenir personnel, il répond sans fanfaronnade .

Son plus jeune frère est pris en charge par leur ancienne gouvernante. Lui, trouve un emploi de contrôleur dans un cinéma de Dijon et attend ses 18 ans pour s'engager dans le métier des armes.

Carrière militaire
Le 26 décembre 1935 il s'engage à l'intendance militaire de Dijon et rejoint le  régiment de Dragons  qui est une unité de cavalerie cantonnée à Limoges. Il suit ainsi l'exemple de son père qui, 30 ans auparavant, s'était engagé volontaire au titre du  régiment de cuirassiers. Il est nommé Brigadier chef le 8 octobre 1937 et admis dans le cadre des spécialistes Transmissions le  janvier 1939. Les Transmissions constitueront le fil conducteur de toute sa carrière militaire au cours des vingt années qui suivront.

À la mobilisation de 1939, il rejoint, avec le  escadron à cheval du  régiment de Dragons, le  Groupe de Reconnaissance de Division d'Infanterie ( GRDI) rattachée à la  division d'infanterie. Le 17 juin 1940, il est fait prisonnier mais réussit trois jours plus tard à s'évader et à rejoindre son unité à Limoges. Ce comportement lui vaut une lettre de félicitation du général de Division, commandant supérieur des Transmissions.  En juillet 1940, il est nommé au grade de maréchal des logis et affecté  successivement au  dragons (qui deviendra le  Cuirassiers) puis au  régiment des chasseurs à cheval à Nimes. Il rejoint en janvier 1941, comme spécialiste des transmissions, le  Régiment de Spahis Marocains (armée d'Afrique) à Meknes (Maroc). Son escadron sera intégré  dans le  Groupe Autonome Porté de Chasseurs d'Afrique ( GAPCA) jusqu'en février 1943, date de sa dissolution et devient le  groupe du  Régiment des Chasseurs d'Afrique ( RCA). Dans le cadre de la constitution de la Première armée française commandée par le général de Lattre de Tassigny, il est affecté en juillet 1944, au Groupe radio de l'État Major de la  division blindée (5 DB) qui prépare son débarquement en Provence. Le 14 septembre 1944, il embarque à Oran (Maroc) pour Fréjus (Var) à bord de la barge de débarquement LCT - US 1141. Entre septembre 1944 et mars 1945 Il participe avec la  division blindée (5 DB) aux différents mouvements et combats pour la libération du territoire français : combats dans les Vosges et campagne d'Allemagne. En juillet 1945, il est nommé adjudant et est muté à l'appui aérien ( bureau de l'État Major de la 5 DB). Le 27 mars 1946, arrivé en fin de contrat, il est démobilisé et se retire à Strasbourg. Le  février 1947 il se réengage au titre du  régiment de Transmissions : Détaché l'EFOR De Mutzig jusqu'en juin 1947, il est en suite affecté à la  compagnie de Transmissions à Bayonne ( division aéroportée). D'avril 1949 à janvier 1952, il occupe plusieurs postes en région parisienne en particulier au titre du service technique des installations et l'exploitation des Transmissions. Arrivé en fin fin de contrat le 31/01/1952, il se retire à Pau.

Il se réengage en juin 1954, au titre de la  Compagnie De Transmissions Parachutistes qui fournit les spécialistes des transmissions aux unités aéroportées du corps expéditionnaire français en Indochine. Il embarque pour l'Indochine à Marseille le 12 août 1954 à bord de l'AthosII et est affecté à la  compagnie coloniale de transmissions (CCT). À la dissolution de cette unité il est transféré au  Bataillon de Transmissions et à partir de juillet 1955 au BT 821/5 (détachement Transmissions du  Régiment de tirailleurs Marocains) jusqu'en avril 1956, date de son retour en France (embarqué le 11 mars 1956 sur le Paolo Toscanelli).

En novembre 1956, il est mis à la disposition du commandement des Transmissions en Afrique du Nord et rejoint la  compagnie de transmissions (CT) de la  division parachutiste pour participer à l'encadrement du détachement de la maintenance de la compagnie. il rejoint Alger en janvier 1957 et est affecté, à partir de juin 1957, à la  compagnie de Transmissions ( division parachutiste). Il reste rattaché à cette unité jusqu'en octobre 1959. Il écrira les paroles de la Marche de la  division parachutiste (mis en musique par le Capitaine Dalenne). Le 23 octobre 1959 marque la fin de ses engagements militaires. Il est alors âgé de 42 ans.

Parolier de chansons françaises

À plusieurs occasions, en parallèle de sa carrière militaire, il renoue avec ses premières expériences de music-hall et sous le nom de « Fabien Moris » ou encore « Claude Fabien », il écrit les paroles de nombreuses chansons romantiques ainsi que plusieurs textes en rapport avec son engagement militaire, comme les paroles du chant de Marche de la  division parachutiste et la chanson Pour être Para.

Les dernières années
De retour à la vie civile, il occupe plusieurs emplois de commercial sur Marseille et sa région. Fabien Moris décède à Marseille le 27 mars 1997 à l'Hôpital d'instruction des armées Laveran. Il est inhumé au cimetière du Canet à Marseille.

Œuvres principales
 Marche de la  Division Parachutiste, paroles adjudant Moris, musique Capitaine Dalenne
Pour être Para, paroles Adjudant Moris, musique capitaine Jean D'Ably
 Ce cher Séraphin, paroles Claude Fabien (12/01/1951)
 Douce, douce, doucette, paroles Claude Fabien, musique rené Cousinier (SACEM 23/08/1951)
 C'est fête à Bayonne, paroles Claude Fabien, musique rené Cousinier (SACEM 31/05/1951)
 La valse de Paname, paroles Claude Fabien, musique rené Cousinier (SACEM 07/08/1951)
 Dans les rues de Paris, paroles Claude Fabien, (sujet examen d'admission à la SACEM 3/11/1951)
 Vestiaire, paroles Claude Fabien, musique rené Cousinier (SACEM 20/12/1951)
 La ronde des cœurs, paroles Fabien Moris
 Le nez sur la vitre, paroles de Moris
 Je ne sais plus rien, paroles Fabien Moris, musique Gigi Gelmini
 Frimoussette, paroles Claude Fabien
 Te souvient-il ? paroles de Claude Fabien
 Ne te joue pas de moi, paroles Fabien, Moris, musique Fernand Bekand
 Je t'ai aimé, paroles Fabien Moris
 Si tu savais, paroles Fabien Moris, musique Gigi Gelmini
 Ni quand, ni pourquoi, ni comment ! paroles Claude Fabien
 Loin vers le nord, paroles Claude Fabien
 Bergeronnette, paroles Fabien Moris
 Madame Solange, paroles Claude Fabien
 Toi, paroles Fabien Moris, musique Elio Mauro
 Dans un rayon de soleil, paroles Fabien Moris
 Si tu voulais, paroles Fabien Moris
 Ah mes amis quelle fille, paroles Fabien Moris, musique michel XX (SACEM 28/07/1961)
 Oh... Liban paroles Claude Fabien, musique Bill Hammani (SACEM 15/03/1962)
 Je ne t'ai rien demandé, paroles Fabien Moris
 Bergeronnette, paroles Claude Fabien

Principales décorations et médailles commémoratives

 Médaille militaire,
 Croix du combattant 39-45,
 Médaille d'Outre-Mer,
 Médaille de la France libérée,
 Médaille commémorative française de la guerre 1939-1945,
 Médaille commémorative de la campagne d'Indochine,
 Médaille commémorative des opérations de sécurité et de maintien de l'ordre,
 ...

Principales unités militaires

  régiment de dragons (Limoges)
  groupe de reconnaissance de division d'infanterie (bataille de France 1940)
  régiment de dragons /  cuirassiers
  régiment de chasseurs à cheval (Nimes)
  régiment de spahis marocains (Meknes)
  Groupe Autonome Porté de Chasseurs d'Afrique (Meknes)
  cuirassiers
 Groupe radio État Major de la  Division Blindé (campagne de France 1944-1945)
  régiment de Transmissions (Détaché l'EFOR De Mutzig)
  compagnie de Transmissions (Bayonne)
  Compagnie De Transmissions Parachutistes (Bayonne)
 Service technique des installations et l'exploitation des Transmissions (région parisienne)
  compagnie coloniale de transmissions  (Saïgon)
  Bataillon de Transmissions (Saïgon)
  régiment de tirailleurs marocains (Détachement Transmissions, Saïgon)
  compagnie de Transmissions (Alger)
  compagnie de Transmissions (Philipeville, Tebessa)

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Bataille de France
 Débarquement de Provence

Liens externes

 Encyclopédie multimédia de la comédie musicale 1918 - 1944
 Paris-Madrid - Grande Revue Franco-Espagnole, en 2 actes
 Musée des Transmissions

Militaire français du XXe siècle
Naissance en octobre 1917
Naissance dans le 18e arrondissement de Paris
Décès en mars 1997
Décès dans le 13e arrondissement de Marseille
Décès à 79 ans

Fabien Moris


Rönesans (Yeniden Doğuş), Orta Çağ ve Reform arasındaki tarihsel dönem olarak bilinir.
15 - 16. yüzyıl İtalya'sında batı ile klasik İlk Çağ (Eski Roma ve Yunan Eserlerinin incelenmesi) arasında sanat, bilim, felsefe ve mimarlıkta bağın tekrar kurulmasını sağlayan, Antik Yunan filozoflarının ve bilim insanlarının çalışmalarının çeviri yoluyla alındığı, deneysel düşüncenin canlandığı, insan yaşamı (hümanizm) üzerine yoğunlaşıldığı, matbaanın bulunmasıyla bilginin geniş kitlelerle paylaşımının arttığı ve kökten değişimlerin yaşandığı bir dönemdir.

Bu çağ, uzun süredir geriye düşmüş olan Avrupa'nın ticaret ve Coğrafi Keşifler'le yükselişinin öncüsü olmuştur. İtalyan Rönesansı bu dönemin başlangıcındaki sanatsal ve bilimsel gelişmeyi ifade eder. İlk kez İtalyan sanatçı Giorgio Vasari tarafından Vite'de kullanılmış, 1550 yılında basılmıştır. Rönesans teriminin kökeni Fransızca'dır. Fransız tarihçi Jules Michelet tarafından kullanılmış ve İsviçreli tarihçi Jacob Burckhardt tarafından 1860'larda geliştirilmiştir. Yeniden doğuş iki anlamı içerir. Birincisi İlk Çağ'daki klasik metinlerin yeniden keşfi, öğrenimi, sanat ve bilimdeki uygulamalarının belirlenmesidir. İkincisi ise bu entelektüel etkinliklerin sonuçlarının Avrupalılık kültürünü genelde güçlendirmesidir. Bu yüzden Rönesans'tan bahsederken iki ayrı ancak anlamlı yoldan söz edilebilir: Klasik öğrenmenin ve bilimin İlk Çağ metinlerinin yeniden keşfiyle yeniden doğması ve genel anlamda bir Avrupalılık kültürünün yeniden doğuşu. Bu dönemde, Raphael Sanzio ve Michelangelo gibi birçok ressam mevcuttur.

Rönesans döneminin yaratıcılığının esas yürütücü gücü tüccarlardır. Bunlar en kârlı ticaretin hangi alanda olduğunu araştırdılar ve bu yoldan sağladıkları zenginlikleri sanat ve endüstri yeniliklerine yatırdılar. Rönesans; Floransa, Venedik, İngiltere, Portekiz, Hollanda gibi büyük kent-devletlerinde ya da metropollerde doğmuştur.

Rönesans üzerinde derin araştırmalar yapan Burkhard: "Rönesans insanın keşfedilmesidir." demektedir. Gerçekten de Ortaçağ Avrupa'sında insanın hiçbir değeri yoktu. Engizisyon mahkemelerinde yüz binlerce insan haksız yere ve çok kez yalnızca servetlerini ele geçirebilmek için öldürüldü. Papazlar çeşitli çıkarlar karşılığında günahları bağışlıyorlarda. Hatta cennetten yerler satıyorlardı. Mantık ve insanî temeller kaybolmuştu. Dünya'nın döndüğü kanısına varan Galileo Galilei ve daha pek çok düşünür ya da bilim insanı çeşitli işkenceler görmüş pek çoğu öldürülmüştür. Bu saygınlıkla Rönesans hareketi bilim ve teknolojideki ilerlemenin yanı sıra insan ve doğa sevgisini de birlikte getirdi. Rönesans'ın öncüleri, sanat eylemlerinin yanı sıra edebiyat, tarih ve arkeolojiye de önem verdiler. Resim ve betimleme anlayışı gelişti. Mimaride Gotik tarzı bırakılarak barok ve rokoko üslubu geliştirildi. Rönesans mimarlığının başlıca özellikleri ölçü, yalınlık ve doğallıktır.

Bu biçimde İtalya'da başlayan Rönesans hareketi kısa zamanda bütün Avrupa'da yayıldı. Rönesans daha çok Fransa'da sanat; Almanya'da dinî tablo ve resimler; İngiltere'de edebiyat; İspanya'da resim ve edebiyat alanında gelişti. İtalya'daki rönesans hareketinde eski Yunan ve Roma edebiyatçılarından Tacitus, Sophokles, Domosten, Platon, Cicero ve Virgil'in eserleri yeniden ortaya çıkarıldı. İtalyan düşün adamı ve yazarlarından Niccolò Machiavelli (1469-1531) ve Tasso (1544-1595) yetişip eserler verdiler. Machiavelli'nin Prens adlı eseri ünlüdür. Ressamlardan Rafael (1483-1520) aynı zamanda heykeltıraş, mimar ve edebiyatçı da olan Leonardo da Vinci (1452-1519), Michelangelo (1475-1564) bu devirde İtalya'da yetişen sanatçılardır. Fransa, edebiyat ve düşün sahalarında İtalya'yı geçerek; Ronsard (1525-1585), Montaigne (1533-1592), Rabelais (1495-1555), mimarlıkta Louvre Sarayı'nı yapan Pierre Loscot, Tuileries Sarayını yapan Jean Bullant, resimde de François Clouet yetiştiler. Fransız krallarından I. François (1515-1547) zamanında Collège de France kuruldu. Almanya'da ise daha çok din alanında değişiklikler oldu. Almanya'da hümanizm akımında Erasmus (1467-1536), Röklen (1452-1522), Luther (1483-1546), resimde Albrecht Dürer (1471-1528) yetişti. İngiltere'de tiyatro sahasında eserleriyle tanınan ve Hamlet'in yazarı Shakespeare (1564-1616), İspanya'da Don Kişot'un yazarı Cervantes (1547-1616), ressam Velasquez (1599-1660), Hollanda'da ressam Rembrandt (1607-1669), Polonya'da ilk kez dünyanın güneş etrafında döndüğünü söyleyen Kopernik yetiştiler. Rönesans devrinde yapılan eserler Avrupa'da hâlâ bulunmaktadır. Ressam ve heykeltıraşların tablo ve heykelleri müzelerde bulunmaktadır.

Kökenler

Birçoğu, Rönesans'ı niteleyen fikirlerin kökeninin 13. ve 14. yüzyılların başında Floransa'da, özellikle Dante Alighieri (1265-1321) ve Petrarch'in yazılarında (1304-1374) ve Giotto di Bondone'in (1267-1337) resimleri olduğunu iddia eder. Bazı yazarlar Rönesans'ı kesin olarak tarihlendirir; önerilen başlangıç noktası, rakip dahiler Lorenzo Ghiberti ve Filippo Brunelleschi'nin Floransa Katedrali'nin Vaftizhanesi için bronz kapıları inşa etme sözleşmesi için yarıştığı 1401'dir. (O zaman bu sözleşmeyi Ghiberti kazanmıştı). Diğerleri Brunelleschi, Ghiberti, Donatello ve Masaccio gibi sanatçılar ve bilginler arasındaki daha genel rekabetin, Rönesans'ın yaratıcılığının kıvılcımını oluşturduğuna bakar. Yine de Rönesans'ın neden İtalya'da ve neden başladığı çok tartışılır. Buna göre, kökenlerini açıklamak için çeşitli teoriler ileri sürülmüştür.

Rönesans sırasında para ve sanat el ele dolaştı. Sanatçılar tamamen patronlara bağlıyken, patronların sanatsal yetenekleri geliştirmek için paraya ihtiyacı vardı. Ticaret Asya ve Avrupa'ya yayarak, 14., 15. ve 16. yüzyıllarda zenginlik İtalya'ya getirildi. Tirol'deki gümüş madenciliği para akışını artırdı. Haçlı Seferleri sırasında İslam dünyası'ndan yurda getirilen lüks mallar Cenova ve Venedik'in refahını artırdı.

Jules Michelet 16. yüzyıl Fransız Rönesansını, Orta Çağ'dan kopuşu temsil eden, modern insanlık anlayışını ve dünyadaki yerini yaratan Avrupa'nın kültürel tarihinde bir dönem olarak tanımladı.

Rönesans hümanizminin Latin ve Yunan evreleri

Latin bilim adamlarının neredeyse tamamen Yunanca ve Arapça doğa bilimleri, felsefe ve matematik eserlerini incelemeye odaklandıkları Yüksek Orta Çağ'ın tam tersine, Rönesans bilim insanları en çok Latin ve Yunan edebi, tarihi ve hitabet metinlerini kurtarmak ve incelemekle ilgilendiler.

Genel olarak konuşursak bu, Petrarch, Coluccio Salutati (1331-1406), Niccolò de' Niccoli (1364-1437) ve Poggio Bracciolini (1380–1459) gibi Rönesans bilginlerinin Cicero, Lucretius, Livy ve Seneca gibi Latin yazarların eserlerini Avrupa kütüphanelerinde taradığı 14. yüzyıldaki Latin evresiyle başladı.

15. yüzyılın başlarında, bu tür Latin edebiyatının eserlerinin geriye kalan büyük kısmı kurtarılmıştı; Batı Avrupalı bilim adamları eski Yunan edebi, tarihi, hitabet ve teolojik metinlerini kurtarmaya yönelirken, Rönesans hümanizminin Yunan aşaması devam ediyordu.

Geç antik çağlardan beri Batı Avrupa'da korunan ve incelenen Latince metinlerin aksine, antik Yunan metinlerinin incelenmesi Orta Çağ Batı Avrupa'sında çok sınırlıydı. Bilim, matematik ve felsefe üzerine Antik Yunan eserleri, Batı Avrupa'da Yüksek Orta Çağ'dan ve İslam'ın Altın Çağı'ndan (normalde çeviri olarak) beri incelenmişti, ancak Yunan edebi, hitabet ve tarihi eserler (örneğin, Homer gibi, Yunan oyun yazarları Demosthenes ve Thucydides) ne Latincede ne de Orta Çağda İslam dünyası incelenmedi; Orta Çağ'da bu tür metinler sadece Bizans bilginleri tarafından incelendi.

Bazıları, kültürel yeniden doğuşun merkezi Floransa ile ayarlanan Semerkant ve Herat'taki Timuri Rönesansı'nın ihtişamının Yunan bilginlerinin İtalyan şehirlerine göç etmesine yol açan Osmanlı İmparatorluğu fetihleri ile bağlantılı olduğunu iddia eder. Rönesans bilginlerinin en büyük başarılarından biri, tüm bu Yunan kültür eserlerini geç antik çağdan beri ilk kez Batı Avrupa'ya geri getirmekti.

Müslüman mantıkçılar, özellikle Avicenna ve Averroes, Mısır'ın ve Levanta'ni işgal edip fethettikten sonra Yunan fikirlerini miras almışlardır. Bu fikirlerin tercümeleri ve yorumları, Arap Batısı üzerinden Iberia ve Sicilya'ya doğru ilerledi ve bu fikirlerin aktarımı için önemli merkezler haline geldi. 11. yüzyıldan 13. yüzyıla kadar, İberya'da, Klasik Arapça'dan Orta Çağ Latincesi'ne felsefi ve bilimsel eserlerin çevirisine adanmış birçok okul, özellikle de Toledo Çevirmenler Okulu kuruldu. İslam kültüründen yapılan bu çeviri çalışması, büyük ölçüde plansız ve düzensiz olmasına rağmen, tarihteki en büyük fikir aktarımlarından birini oluşturdu.

Yunan edebi, tarihi, hitabet ve teolojik metinlerin düzenli incelenmesinin Batı Avrupa müfredatına yeniden birleştirme hareketi, genellikle Coluccio Salutati'nin Bizanslı diplomat ve bilgin Manuel Chrysoloras'a (y. 1355-1415) Floransa'da yunanca dersi vermesi için 1396'daki davetiyle tarihlendirilir. Bu miras, Basilios Bessarion'dan Leo Allatius'a kadar bir dizi gurbetçi Yunan bilgin tarafından devam ettirildi.

İtalya'daki sosyal ve politik yapılar

Geç Orta Çağ İtalya'sının benzersiz siyasi yapıları, bazılarının, alışılmadık sosyal ikliminin nadir görülen kültürel gelişip olgunlaşmaya imkan verdiğini kuramına yol açtı. İtalya, erken modern dönemde bir siyasi varlık olarak var olmadı. Bunun yerine daha küçük şehir devletleri ve bölgelere bölündü: Napoli Krallığı güneyi, merkezde Floransa Cumhuriyeti ve Papalık Devletleri, sırasıyla kuzey ve batıda Milano ve Ceneviz ve doğuda Venedikliler kontrol etti. On beşinci yüzyıl İtalyası, Avrupa'nın en çok kentleşmiş bölgelerinden biriydi. Şehirlerinin çoğu antik Roma binalarının kalıntıları arasındaydı; Rönesans'ın klasik doğasının Roma İmparatorluğu'nun kalbindeki kökeniyle bağlantılı olması muhtemeldir.

Tarihçi ve siyaset filozofu olan Quentin Skinner, 12. yüzyılda kuzey İtalya'yı ziyaret eden Alman piskopos Otto von Freising'in (y. 1114-1158),  toplumunun tüccarlara ve ticarete dayandığını gözlemleyerek İtalya'nın feodalizm'den çıkmış gibi göründüğünü ve böylece çok yeni siyasi ve sosyal bir örgütlenme biçimini fark ettiğini belirtir. Bununla bağlantılı olarak, ünlü erken Rönesans fresk döngüsünde temsil edilen "İyi ve Kötü Hükümet Alegorisi"'ndeki Ambrogio Lorenzetti tarafından temsil edilen anti-monarşik (1338–1340 arasında resmedilen) hakkaniyet, adalet, cumhuriyetçilik ve iyi yönetimin erdemleri hakkında güçlü mesaj veren düşüncesi vardı. Hem Kiliseyi hem de İmparatorluğu körfezde tutan bu şehir cumhuriyetleri, özgürlük kavramlarına adanmıştı. Skinner, Matteo Palmieri (1406–1475) gibi Floransalı dehanın yalnızca sanat, heykel ve mimaride kutlanması değil "aynı zamanda Floransa'da oluşan ahlaki, sosyal ve politik felsefenin olağanüstü gelişip olgunlaşması" gibi birçok özgürlük savunması olduğunu bildirir.

O zamanlar Floransa Cumhuriyeti gibi orta İtalya'nın ötesindeki şehirler ve eyaletler bile tüccar Cumhuriyetler, özellikle Venedik Cumhuriyeti olarak tanınmıştı. Uygulamada bunlar oligarşik olmalarına ve modern demokrasi ile çok az benzerlik göstermelerine rağmen, demokratik özelliklere sahiptiler ve yönetime katılım biçimleri ve özgürlüğe inanç ile duyarlı devletlerdi. Sağladıkları görece siyasi özgürlük, akademik ve sanatsal ilerlemeye yardımcı oldu. Aynı şekilde, Venedik gibi İtalyan şehirlerinin büyük ticaret merkezleri olarak konumu, onları entelektüel kavşak haline getirdi. Tüccarlar yanlarında dünyanın uzak köşelerinden, özellikle Levant'tan fikirler getirdi. Venedik, Avrupa'nın Doğu ile ticarete açılan kapısı ve Venedik camı üreticisi iken, Floransa bir tekstil başkentiydi. Bu tür işletmelerin İtalya'ya getirdiği zenginlik, büyük kamu ve özel sanat projelerinin devreye alınabileceği ve bireylerin eğitim için daha fazla boş zamanları olduğu anlamına geliyordu.

Kara Ölüm

Geliştirilen bir teoriye göreyse, 1348 ile 1350 yılları arasında Avrupa'yı vuran Kara Ölüm'ün Floransa'da neden olduğu tahribat 14. yüzyıl İtalya'sındaki insanların dünya görüşünde değişime yol açmıştır. İtalya vebadan kötü etkilendi ve ölümle sonuçlanan aşinalığın, düşünürlerin, maneviyat ve Ölümden sonra yaşam yerine Dünya'daki yaşamları üzerinde daha fazla durmalarına neden olduğu tahmin edilmektedir. Kara Veba'nın, dini sanat eserlerinin sponsorluğu ile kendini gösteren yeni bir dindarlık dalgasına yol açtığı da iddia edildi. Ancak bu, Rönesans'ın neden 14. yüzyılda özellikle İtalya'da olduğu tam olarak açıklamaz. Kara Ölüm, sadece İtalya'yı değil, tarif edilen şekillerde tüm Avrupa'yı etkileyen bir pandemi idi. İtalya'da Rönesans'ın ortaya çıkışı büyük olasılıkla yukarıdaki faktörlerin karmaşık etkileşiminin sonucuydu.

Veba, Asya limanlarından dönen yelkenli gemilerde pireler tarafından taşındı ve uygun sağlık koşullarının olmamasından dolayı hızla yayıldı: o zamanlar yaklaşık 4.2 milyon olan İngiltere nüfusu hıyarcıklı veba nedeniyle 1.4 milyon insanı kaybetti. Floransa'nın nüfusu 1347 yılında neredeyse yarı yarıya azaldı. Nüfusun azalmasının bir sonucu olarak işçi sınıfının değeri arttı ve halk daha fazla özgürlüğün tadını çıkarmaya başladı. Artan işgücü ihtiyacına cevap vermek için işçiler ekonomik olarak en uygun konumu aramak için seyahat ettiler.

Veba nedeniyle yaşanan nüfusun azalmasının ekonomik sonuçları oldu: 1350 ile 1400 yılları arasında Avrupa'nın çoğu bölgesinde gıda fiyatları düştü,  arazi değerleri %30-40 oranında azaldı. Arazi sahipleri büyük bir kayıpla karşı karşıya kaldı, ancak sıradan erkekler ve kadınlar için bu beklenmedik bir şeydi. Vebadan kurtulanlar, yalnızca yiyecek fiyatlarının daha ucuz olduğunu değil, aynı zamanda toprakların da daha bol olduğunu keşfetti ve birçoğuna da ölü akrabalarından mülkler miras kaldı.

Hastalığın yayılması, yoksulluk bölgelerinde çok daha yaygındı. Salgın şehirleri, özellikle çocukları harap etti. Veba, bitler, temiz olmayan içme suyu, ordular veya kötü sağlık koşulları nedeniyle kolayca yayıldı. Tifüs ve doğuştan frengi (ing: congenital syphilis) gibi birçok hastalık bağışıklık sistemini hedef alarak küçük çocukları mücadele şansından mahrum bıraktığı için en çok çocuklar etkilendi. Şehirlerdeki çocuklar, hastalığın yayılmasından zenginlerin çocuklarına göre daha fazla etkilendi.

Kara Ölüm, Floransa'nın sosyal ve politik yapısında sonraki salgınlardan daha büyük bir karışıklığa neden oldu. Egemen sınıfların üyeleri arasında önemli sayıda ölüme rağmen, Floransa hükûmeti bu dönemde işlemeye devam etti. Seçilen temsilcilerin resmi toplantıları, şehirdeki belirsiz koşullar nedeniyle salgının yüksekliği sırasında askıya alındı, ancak şehrin işlerini yürütmek için hükûmetin sürekliliğini sağlayan küçük bir memur grubu atandı.

Floransa'daki kültürel koşullar

Rönesans'ın neden İtalya'nın başka bir yerinde değil de Floransa'da başladığı uzun zamandır bir tartışma konusu olmuştur. Akademisyenler, böyle bir kültürel harekete neden olabilecek Floransa kültürel yaşamına özgü çeşitli özellikler kaydetti. Birçoğu, bir bankacı aile olan Medici'nin ve daha sonra dukal iktidar hanedanı sanatı himaye etme ve teşvik etmede oynadığı rolü vurguladı. Lorenzo de' Medici (1449-1492), muazzam miktarda sanat himayesi için katalizör oldu ve vatandaşlarını Leonardo da Vinci, Sandro Botticelli ve Michelangelo Buonarroti dahil olmak üzere Floransa'nın önde gelen sanatçılarından eserler sipariş etmeye teşvik etti. Neri di Bicci, Botticelli, da Vinci ve Filippino Lippi'nin eserleri, Floransa'daki Scopeto'daki San Donato Manastırı tarafından ayrıca sipariş verilmişti.

Rönesans, Lorenzo de' Medici iktidara gelmeden önce, hatta Medici ailesinin kendisi Floransa toplumunda hegemonya kurmadan önce devam ediyordu. Bazı tarihçiler, Floransa'nın şans eseri, yani "Büyük Adamlar" orada tesadüfen doğduğu için Rönesans'ın doğum yeri olduğunu öne sürdü: Leonardo da Vinci, Botticelli ve Michelangelo Toskana'da doğdu. Böyle bir şansın olanaksız göründüğünü savunan diğer tarihçiler, bu "Büyük Adamlar"ın ancak o zamanlar geçerli olan kültürel koşullar nedeniyle öne çıkabildiklerini iddia ettiler.

Özellikler

Hümanizm

Bazı yönlerden Rönesans hümanizmi felsefe değil, öğrenme yöntemiydi. Yazarlar arasındaki çelişkileri çözmeye odaklanan ortaçağ skolastik tarzının aksine, Rönesans hümanistleri eski metinleri asıllarından inceler ve onları akıl yürüterek ve deneysel kanıtla birleştirerek değerlendirirdi. Hümanist eğitim, beş beşeri bilimlerin incelenmesi olan "Studia Humanitatis" programına dayanıyordu: şiir, dil bilgisi, tarih, ahlak felsefesi ve retorik. Tarihçiler bazen hümanizmi tam olarak tanımlamak için uğraşmış olsalar da, çoğu "yol tanımının ortası... eski Yunan ve Roma'nın dilini, edebiyatını, öğrenimini ve değerlerini yeniden kazanma, yorumlama ve özümseme hareketi"ne karar verdi. Her şeyden önce, hümanistler "insanın dehasını ...insan aklının eşsiz ve olağanüstü yeteneğini" öne sürdüler.

Hümanist bilim insanları, erken modern dönem boyunca entelektüel manzarayı şekillendirdi. Niccolò Machiavelli ve Thomas More gibi siyaset felsefecileri, İbn Haldun'un İslami adımlarını izleyerek Yunan ve Romalı düşünürlerin fikirlerini canlandırdı ve bunları çağdaş hükûmet eleştirilerinde kullandı.

Giovanni Pico della Mirandola, canlı bir düşünme savunması olan Rönesans'ın "manifesto"'su "İnsanın Onuru Üzerine Söylev"'i yazdı. Başka bir hümanist Matteo Palmieri (1406-1475), en çok sivil hümanizm'i savunan Della vita Civile ("Sivil Yaşam Üzerine"; 1528'de basıldı) adlı çalışmasıyla ve Toskana lehçesi'ni Latince ile aynı seviyeye getirmedeki etkisiyle tanınır.

Palmieri, teorisyen ve filozof ve ayrıca Quintilian, vatandaş ve memur olarak aktif kamusal hayat yaşayan Palmieri gibi Romalı filozof ve teorisyenlerden özellikle Cicero'dan yararlandı.

Belki de onun hümanizm konusundaki bakış açısının en özlü ifadesi 1465 tarihli "La città di vita" adlı şiirsel çalışmasındadır, ancak daha önceki çalışması "Della vita Civile" daha geniş kapsamlıdır. 1430 vebasında Floransa'nın dışındaki Mugello kırsalındaki bir kır evinde geçen bir dizi diyalogdan oluşan Palmieri, ideal vatandaşın niteliklerini anlatır. Diyaloglar, çocukların zihinsel ve fiziksel olarak nasıl geliştiği, vatandaşların ahlaki olarak nasıl davranabilecekleri, vatandaşlar ve devletlerin kamusal yaşamda dürüstlüğü nasıl sağlayabilecekleri hakkında fikirleri ve pragmatik olarak faydalı olan ile dürüst olan arasındaki fark üzerine önemli bir tartışmayı içerir.

Hümanistler, mükemmel bir zihin ve bedenle ahirete geçmenin eğitimle elde edilmesinin önemine inanıyorlardı. Hümanizmin amacı, kişiliği entelektüel ve fiziksel mükemmellikle birleştiren ve her zaman her durumda onurlu iş yapan evrensel insanı yaratmaktı. Bu ideoloji, eski bir Greko-Romen ideali olan uomo universale olarak anılırdı. Klasiklerin ahlaki eğitim ve insan davranışının iyi anlaşılmasını sağladığı düşünüldüğünden, Rönesans döneminde eğitim esasen eski edebiyat ve tarihten oluşuyordu.

Sanat

Rönesans sanatı, Orta Çağ'ın sonunda ve Modern dünyanın yükselişinde kültürel bir yeniden doğuşa işaret eder. Rönesans sanatının ayırt edici özelliklerinden biri, son derece gerçekçi doğrusal perspektif geliştirmesiydi.
Giotto di Bondone (1267-1337), bir tabloyu uzaya açılan bir pencere olarak ele alan ilk kişidir, ancak mimar Filippo Brunelleschi'nin (1377-1446) gösterilerine ve Leon Battista Alberti'nin (1404-1472) müteakip yazılarına kadar perspektif sanatsal bir teknik olarak resmileşmedi.

Perspektif'in gelişimi, sanatta gerçekçilik yönündeki daha geniş bir eğilimin parçasıydı.
Ressamlar, ışık, gölge ve ünlü Leonardo da Vinci insan anatomi örneğini inceleyerek başka teknikler geliştirdiler.
Sanatsal yöntemdeki bu değişikliklerin altında yatan şey diğer sanatçılar tarafından çokça taklit edilen sanatsal zirveleri temsil eden Leonardo,  Michelangelo ve Raphael'in yapıtlarıyla, doğanın güzelliğini tasvir etme ve estetik aksiyomlarını çözme arzusunun yenilenmesidir. Diğer önemli sanatçılar arasında Floransa'da Medici için çalışan Sandro Botticelli, başka bir Floransalı Donatello ve Venedik'te Titian ve diğerleri sayılabilir.

Hollanda'da özellikle canlı bir sanat kültürü gelişti. Hugo van der Goes ve Jan van Eyck'in çalışmaları, hem teknik olarak yağlı boya ve tuvalin tanıtılmasıyla hem de temsilde natüralizm açısından stilistik olarak İtalya'da resmin gelişimi üzerinde etkili oldu. Daha sonra, Baba Pieter Brueghel'in çalışmaları sanatçılara günlük hayatın temalarını tasvir etme konusunda ilham verecekti.

Mimaride, Filippo Brunelleschi, antik klasik binaların kalıntılarını incelemede en öndeydi. 1. yüzyıl yazarından Vitruvius yeniden keşfedilen bilgiler ve gelişen matematik disiplini ile Brunelleschi, klasik formları taklit eden ve geliştiren Rönesans stilini formüle etti. En büyük mühendislik başarısı Floransa Katedrali'nin kubbesini inşa etmekti. Bu stili gösteren bir diğer yapı ise Alberti tarafından inşa edilen Mantua'daki St. Andrew kilisesidir. Yüksek Rönesans'ın olağanüstü mimari eseri, Bramante, Michelangelo, Raphael, genç Antonio da Sangallo ve Maderno'nun becerilerini birleştiren St. Peter Bazilikası'nın yeniden inşasıydı.

Rönesans döneminde mimarlar sütunları, pilasterleri ve entablaturlar bütünleşik bir sistem olarak kullanmayı amaçladılar. Roma düzeni sütun türleri kullanılır: Toskana ve Kompozit. Bunlar ya yapısal olabilir, bir pasaj veya arşitravı destekler ya da pilasterlar şeklinde bir duvara yaslanmış tamamen dekoratif olabilir. Pilasterları bütünleşik bir sistem olarak kullanan ilk binalardan biri Brunelleschi tarafından Old Sacristy'de (1421-1440) yapıldı. Kemerler, yarı dairesel veya (Mannerist tarzında) parçalı, genellikle kemeraltılarda kullanılır, payanda veya sütun başlıklarına oturtulmuştur. Başlık ile kemerin çıkışı arasında bir saçaklık bölümü olabilir. Alberti, kemeri anıtsal bir anıtta ilk kullananlardan biriydi. Rönesans tonozlarında kaburga yoktur; genellikle dikdörtgen olan Gotik tonozun aksine, yarım daire veya parçalı ve kare planlıdırlar.

Rönesans sanatçıları, antik çağa hayran olmalarına ve Orta Çağ geçmişinin bazı fikir ve sembollerini muhafaza etmelerine rağmen, pagan değildi. Nicola Pisano (y. 1220 – y. 1278) İncil'den sahneleri betimleyerek klasik formları taklit etti. Pisa'da Vaftizhane'den yaptığı Müjde, klasik modellerin, Rönesans edebi bir hareket olarak kök salmadan önce İtalyan sanatını etkilediğini gösterir.

Bilim

Uygulamalı yenilik ticarete yayıldı. 15. yüzyılın sonunda Luca Pacioli, muhasebe üzerine ilk çalışmayı yayınlayarak muhasebe'nin kurucusu oldu.

Yaklaşık 1440'ta eski metinlerin yeniden keşfi ve matbaanın icadı, öğrenmeyi demokratikleştirdi ve daha geniş çapta dağıtılan fikirlerin daha hızlı yayılmasını sağladı. İtalyan Rönesansı'nın ilk döneminde, hümanistler beşeri bilimler üzerine çalışmayı doğa felsefesi veya uygulamalı matematik yerine tercih ettiler ve klasik kaynaklara olan saygıları Aristotelesçi ve Batlamyuscu evren görüşlerini daha da yüceltti. 1450 civarında yazan Nicholas Cusanus, Copernicus'un günmerkezli dünya görüşünü felsefi bir tarzda öngördü.

Bilim ve sanat Rönesans'ın başlarında, Leonardo da Vinci gibi bilge sanatçıların anatomi ve doğanın gözlemsel çizimlerini yapmasıyla iç içe geçmişti. Da Vinci, suyun akışı, tıbbi teşrih ve hareket ve aerodinamiğin sistematik çalışmasında kontrollü deneyler yaptı ve Fritjof Capra'nın kendisini "modern bilimin babası" olarak sınıflandırmasına yol açan araştırma yöntemi ilkelerini tasarladı. Da Vinci'nin bu dönemdeki katkısının diğer örnekleri arasında mermerleri kesmek ve yekpare taşları kaldırmak için tasarlanmış makineler ve akustik, botanik, jeoloji, anatomi ve mekanikte yeni keşifler sayılabilir.

Klasik bilimsel doktrini sorgulamak için uygun bir ortam oluşmuştu. 1492'de Kristof Kolomb tarafından Yeni Dünya' ın keşfi klasik dünya görüşüne meydan okudu. Batlamyus coğrafyada ve Galen'in tıptaki eserlerinin her zaman günlük gözlemlerle eşleşmediği bulundu. Reformasyon ve Karşı Reformasyon çatışırken, Kuzey Rönesansı odak noktasında Aristotelesçi doğa felsefesinden kimyaya ve biyolojik bilimlere (botanik, anatomi ve tıp) doğru kayma gösterdi. Daha önce sahip olunan gerçekleri sorgulama ve yeni yanıtlar arama isteği, büyük bilimsel gelişmelerin yaşandığı bir dönemle sonuçlandı.

Bazıları bunu modern çağın başlangıcını müjdeleyen "bilimsel devrim" olarak, diğerleri ise antik dünyadan günümüze uzanan sürekli bir sürecin hızlanması olarak görür. Bu dönemde bu kez Galileo Galilei, Tycho Brahe ve Johannes Kepler tarafından önemli bilimsel ilerlemeler kaydedildi.

Kopernik, De devrimibus orbium coelestium ('Göksel Kürelerin Devinimleri Üzerine) adlı eserinde, Dünya'nın Güneş etrafında döndüğünü öne sürdü. De humani corporis fabrica (İnsan Vücudunun Çalışması Üzerine) yazan Andreas Vesalius, diseksiyon rolüne, gözleme ve mekanistik anatomi görüşüne yeni bir güven verdi.

Bir diğer önemli gelişme keşif "süreci"nde bilimsel yöntem, deneysel kanıta ve matematiğin önemine odaklanırken, Aristotelesçi bilimin çoğunu bir kenara bıraktı. Bu fikirlerin ilk ve etkili savunucuları arasında Copernicus, Galileo ve Francis Bacon vardı.Burke, Peter (2000) A Social History of Knowledge: From Gutenberg to Diderot Polity Press, Cambridge, Massachusetts, p. 40,  Yeni bilimsel yöntem astronomi, fizik, biyoloji ve anatomide büyük katkılar sağladı.

 Rönesans'ın nedenleri
 Arap eserleri ve Arapça'ya çevrilmiş Antik Mısır ve Roma (Yunan) eserlerinin tercüme edilmesi ve yayımlanmasıdır.
 Matbaanın geliştirilmesi çok önemlidir, bu sayede bilim ve düşünce yayılmıştır.
 Pusulanın geliştirilmesiyle birlikte, coğrafi keşifler sonucunda zenginleşen ve güzel sanatlar gibi alanlara destek veren, bu alanları koruyan bir sınıfın oluşması (coğrafi keşifleri yapan Burjuva sınıfının oluşturduğu 'mesen' adlı sınıftır).
 Orta Doğu'ya düzenlenen Haçlı Seferleri (Skolastik düşünce ürünü dogmaların çökmesi, yeni üretim ve yeni tekniklerin öğrenilmesi)
 Endülüs Emevileri'nin kıta Avrupası'na taşıdıkları kültür (Astronomi, devlet-vatandaş ilişkisi, hukuki ve sosyal haklar, mimari, sanat, bilimsel bilgi ve yöntemler gibi konuların bütün Avrupa Kıtası'na taşınması).
 1351-1374 yılları sırasında Avrupa'yı saran ve daha çok farelerce taşınan vebada Papa 9. Gregorius'un kaleme aldığı Papalık mektubunda şeytanın kedi kılığına girdiği ve bunun için kedilerin yakılması gerektiğini söylemiştir. Bunun sonucunda vebadan evlerinde kedi besleyen ve Papanın aldığı kararı dinlemeyen aileler (Mediciler gibi) kurtulabilmiştir. Bu durum Papanın kararlarının sorgulanmasına ve özgür düşünce ortamının doğmasına yardımcı olmuştur.

 Rönesans'a etki eden düşünceler
 Yeryüzü ilgi çekici ve araştırılmaya değer bir yerdir.
 İnsan güçlüdür ve bu gücüyle büyük başarılar elde edebilir.
 Gerçek güzeldir. Bu anlayışlara bağlı olarak da yaşadığımız dünya o kadar ilgi çekici bir yerdir ki, 'Başka dünyaları düşünmenin hiçbir anlamı yoktur' anlayışı hakimdir.
 Hümanizm. Eski dönemlerde olduğundan farklı olarak bireyci bir hümanist anlayış başlamıştır.
 Sekülerizm

 Rönesans'ın sonuçları
 Avrupa kilisenin baskısından kurtulup modernleşme çağına geçilmesinde büyük rol oynamıştır.
 Eğitimde çıta iyice yükselmeye başlamıştır.
 Skolastik görüş (kilisenin dar ve değiştirilemez diye düşünülen görüşü) yıkılmıştı.
 Yerine pozitif (bilimsel) düşünce hakim olmuştur.
 Reform hareketlerini hazırlamıştır.
 Bilim ve teknikteki gelişmeler hızlanmıştır.
 Ekonomi alanında yeni uygulamalar ortaya çıkmıştır.
 Avrupa'da sanattan zevk alan aydın (Mesen)'' sınıf ve halk sınıfı oluşmuştur.
 Kiliseye olan güven azalmıştır.
 Din adamlarının ve kilisenin halk üzerindeki otoritesi sarsılmıştır.
 Avrupa'nın her yönden gelişmesine ve güçlenmesine öncülük etmiştir.
 Aydınlanma Çağı'na zemin olmuştur.
 Kağıt ve matbaanın kullanılmasıyla İncil farklı dillere çevrilmiştir ve din adamlarına olan güven azalmıştır.
 Skolastik düşünce yıkılırken yerini deney ve gözleme bırakan bilimsel anlayış meydana gelmiştir.

Kaynakça

Rönesans


An Paspalidium obtusifolium in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Alire Raffeneau Delile, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Charles Torrey Simpson. An Paspalidium obtusifolium in nahilalakip ha genus nga Paspalidium, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Paspalidium

Paspalidium obtusifolium


6452 Johneuller este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
6452 Johneuller este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Foggy Bottom de Balonek, T. J.. El prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,44 ua, o excentricitate de 0,07 și o înclinație de 1,7° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 6001-7000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1991
Centura de asteroizi

6452 Johneuller


قلة ذوق وكثرة غلبة مسلسل سوري اجتماعي كوميدي (فكاهي) تم إنتاجه عام 2002، تدور أحداثه داخل منزل عائلة مكونة من أب وثلاثة أولاد شباب؛ الأب يفقد زوجته ويعيش أرمل يحاول أن يتزوج مرة ثانية، وتقوم أخت الأب بتنفيذ مهمة البحث عن زوجة جديدة مناسبة لأخيها (عزمي) ولكن أبناء أخيها صبحي وربحي وفتحي لا تعجبهم فكرة زواج أبيهم من امرأة ثانية بعد وفاة أمهم فيتفقون على إفشال الزواج الثاني لأبيهم من خلال تطفيش كل امرأة توافق على الزواج من والدهم، وتحصل نتيجة ذلك مجموعة من المفارقات الكوميدية بحيث تغطي أحداث المسلسل بحلقاته المتصلة المنفصلة، حيث إن لكل حلقة منه قصة مستقلة ولكن التسلسل الزمني مترابط في جميع حلقات المسلسل والتي يصل عددها إلى 40 حلقة مدة كل منها حوالي نصف ساعة.

بطولة

 عمر حجو - عزمي
 محمد خير الجراح أبو عادل
 هدى شعراوي (ممثلة)- ام حمدي شكرية
 قصي خولي - صبحي
 الليث المفتي - ربحي
 ندين تحسين بيك - لولو
 وائل أبو غزالة - بسام
 طارق الصباغ - فتحي
 سلافة عويشق - سوسن
 رياض شحرور - أبو حمدي
 ريم عبد العزيز - طلة طلايل
إخراج: هشام شربتجي
سيناريو: حكم البابا

الأبناء صبحي (قصي خولي)، ربحي (الليث المفتي)، فتحي (طارق صباغ)، وتزورهم عمتهم شكرية، أو أم حمدي (هدى شعراوي)، وتصر على تزويج عزمي، ولكن الأبناء يحضرون المقالب لمنع الزواج.

تفاصيل الحلقات

الحلقة الأولى
تبدأ الحلقة الأولى بعنوان ((فتح حديث)) الاخت شكرية وهي التي تقوم بتنظيف منزل اخيها واولاده اخيها عزمي وهي تقوم بالتنظيف وتحضير الطعام لهم وبنفس الوقت تكون تجري حديث على الهاتف مع زوجها (أبو حمدي), وتتحدث معه يأمور اخيها ووحدته وتطلبت منه ان يأتي لزيارته كي يقنعه بالزواج امرة اخرة بحجة اللعب معه لعبة "" الطاولة "" لان عزمي كان رافض فكرة الزواج من بعد زوجته المرحومة وبهذا الوقت يكون الابن الاصغر (فتحي) قد دخل المنزل واستمع لحديث عمته وبعدها يأتي باقي اخوته (صبحي وربحي) إلى المنزل فيخبرهم فتحي بما جرى من حديث بين عمته وزوجها وتبدأ سلسلة المقالب من الاولاد الثلاثة حيث ان هدفهم الأول يكون منع فتح هذا الحديث بقوالب كوميدية حيث انهم وعلى طاولة العمة شكرية تأتي لتقول لاخيها بأن زوجها سيزوره الليلة يقوم صبحي بنتر اخيه ربحي كي يختنق من الطعام في محاولة لتغير مجرى الحديث أو كي ينسيها ما ستقوله فهي بدورها تأتي بكوب ماء لربحي وفي المحاولة الثانية يقوم أيضا صبحي بأيقاع اخيه الصغير فتحي من على طاولة الغذاء أيضا في محاولة ثانية لايقاف أو تغير مجرى الحديث لكن في النهاية تقول شكرية كلمتها لاخيها، لكن اصرار الاولد يزداد برفضهم للزيارة بحجة ان صبحي وربحي سيأتي اصدقائهم لزيارتهم من اجل الدراسة وفتحي بحجة ان عليه فروض دراسية وعلى والده ان يدرسه لكن الاب عزمي يرفض ما يقولوه ويخبر اخته بأنه ينتظر زيارة زوجها، لكن الامر لم ينته بعد فيعلم الاشقياء الثلاثة بأن
موعد الزيارة هي الساعة الثامنة فيبدأون بالتخطيط من اجل عدم فتح أي مجال للحديث مع والدهم وفي هذه الاثناء يكون هناك استغراب من الاب عزمي من تصرفات اولاده فهي غير طبيعيه فيحال معرفة ما يجري من خلال ابنه الصغير فتحي لكن دون ان يفهم مالسبب، يأتي موعد الزيارة بقدوم أبو حمدي ويبدأ تنفيذ الخطط، فيقوم صبحي بالجلوس معهم بحجة شرب الشاي فلا مجال لفتح الحديث لغاية الآن والغيضة على وجه أبو حمدي من جلوس صبحي معهم لكن في نهاية الامر يتركهم صبحي لعدم تمكنه من الجلوس أكثر وتبدأ الخطة الثانية بخروج فتحي لابيه بحجة الدراسة لكن يرفض والده ذلك لانه يجلس مع أبو حمدي لكن لا مانع لدى فتحي بالجلوس معهم والدراسة واضاعة الوقت عندهم لمنع فتح الحديث أيضا وسط غيظة أبو حمدي الذي كلما اراد فتح الحديث يأتيه أحد الاولد لمنع الحديث فيفهم أبو صبحي «عزمي» انه لا يستطيع الحديث بوجود فتحي فيطلب منه ان يذهب إلى غرفته ولكن بهذه الاثناء يأتي صديق ربحي خلدون وهي الخطة الثالثة لدى الاولد فيجلس خلدون وربحي مع أبو حمدي وعزمي لاضاعة الوقت لكن الاب عزمي يطلب من ربحي أخذ صديقه والذهاب إلى الغرفة، لكن لم يستسلم الاولد فيخرج صبحي مرة أخرى بحجة انه تعب من الدراسة ورغبته بمشاهدة التلفاز هذا الامر جعل أبو حمدي يستسلم فيخرج من المنزل فيخبره انه سيتكلم معه بخصوص الموضوع غدا صباحا في العمل، لتنتهي الجولة الأولى لمنع الحديث....الخ.

الحلقة الثانية (كوابيس ليليه)

((كوابيس ليليه)) هي عنوان الحلقة الثانية حيث ان صبحي عرف ان أبو حمدي سيفتح حديثه مع أبو صبحي «عزمي» في اليوم التالي وكان ولا بد من وضع خطة لايقاف لقائهما معا فما كان من الاشقياء الثلاثة الا والاجتماع حتى ساعات متأخرة من الليل لوضع خطة محكمة وخلال الاجتماع وقعت في ذهن ربحي خطة وهي ان يوهمو ابوهم عزمي بأنه مريض فهو رجل موهوم جدا وسريع الاقتناع وبالفعل باشرو بتنفيذ الخطة ودخلو على والدهم وافزعوه من نومه ليوهموه انه كان يصرخ من شدة مرضه وان حرارته مرتفعه وبالفعل بدأ الاب يشعر بأنه مريض بسبب الوهم ولاستكمال الخطة كان لابد من صبحي ان يتصل بصديقه الدكتور (بسام) والاتفاق معه على وهم ابيه فيلبي بسام طلب صديقه صبحي ويقوم بفحص عزمي ويزيده وهم وقد نجح الامر مؤقتا، في اليوم التالي اتصل أبو حمدي بالمنزل ليطمأن على أبو صبحي فيرد صبحي فيخبره بأن والده مريض ولن يستطيع الخروج اليوم من المنزل ولكن بعد عدة دقائق تقوم عمتهم بالاتصال فيخبرها صبحي بأنه جيد ولكنه بحاجة للراحة لكن العمة شكرية وكعادتها تخاف جدا على اخيها فما كان منها الا ان اخبرته انها قادمة وهنا فزع صبحي الذي قام بأيقاظ اخيه ربحي ليخبره بأن مصيبة قادمة عليهم وان خطتهم ستنكشف فما كان منهم الا ان ايقظو والدهم بسرعة واخبروه بأنه يجب ان يذهب لمحله وبسرعة مع استغراب والدهم مما يفعلونه فتارة يخبروه بأنه يجب ان يرتاح وتارة يخبروه بأنه يجب ان يتحرك إلى عمله ولكن وفور فتحهم للباب ينصدمون بقدوم عمتهم ومعها طبيب عجوز فيتفاجئ الطرفان لكن لحسن الحظ في هذه اللحظة يغشى على الطبيب العجوز لينقذ الموقف

مراجع

مسلسلات تلفزيونية سورية
مسلسلات تلفزيونية سورية بدأ عرضها في 2002

قلة ذوق وكثرة غلبة (مسلسل)


Alexandr Tihonov (în , Alexandr Ivanovici Tihonov; ) a fost un farmacist rus, doctor habilitat în științe farmaceutice, profesor la Universitatea Națională de Farmacie din Ucraina, președinte al Asociației Apiterapeuților din Ucraina. A fost laureat al Premiului de Stat al Ucrainei în domeniul științei și tehnicii (2013).

A absolvit Institutul de Farmacie din Harkov în 1961. În 1983 a susținut teza de doctor habilitat.

Bibliografie
 Teoria I praktyka wytwarzania leczniczych preparatow propolisowych / Pod redakcja akademika A.I. Tichonowa Redaktor wydania polskiego prof. dr hab. Bogdan Kedzia / Tichonov A.I., Jarnych T.G., Czernych W.P., Zupaniec I.A., Tichonowa S.A. — Drukaznia «Marka». — Krakow. — 2005. — 274 s.
 Pylek kwiatowy obnoze pszczele w farmacji i medycynie. Teoria, technologia, zastosowanie lecznicze / Pod red. A.I. Tichonowa. Tichonow A.I., Sodzawiczny K., Tichonowa S.A., Jarnych T.G., Bondarczuk L.I., Kotenko A.M. — Krakow: Apipol-Pharma, 2008. — 274 s.
 Jad Pszczeli w farmacji i medycynie (Teoria, technologia, zastosowanie lecznicze) / Pod redakcja Akademika Ukrainskiej Akademii Nauk A.I. Tichonowa. Redakcja wydania polskiego: Krystian Sodzawiczny, Bogdan Kedzia. — Apipol-Farma. — Myslenice, 2011. — 240 s.

Legături externe
 http://nuph.edu.ua/ru/tihonov-aleksandr-ivanovich/

Nașteri în 1938
Decese în 2019
Apiterapeuți
Profesori universitari ucraineni

Alexandr Tihonov


An Yushania rigidula in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni E.G.Camus, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Dieter Ohrnberger. An Yushania rigidula in nahilalakip ha genus nga Yushania, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Yushania

Yushania rigidula


Saint-Marcel ist eine französische Gemeinde mit  Einwohnern (Stand ) im Département Saône-et-Loire in der Region Bourgogne-Franche-Comté. Sie gehört zum Arrondissement Chalon-sur-Saône und zum Kanton Saint-Rémy. Die Bewohner werden San-Marciaux genannt.

Die Gemeinde erhielt 2022 die Auszeichnung "Zwei Blumen", die vom Conseil national des villes et villages fleuris (CNVVF) im Rahmen des jährlichen Wettbewerbs der blumengeschmückten Städte und Dörfer verliehen wird.

Geografie
Saint-Marcel liegt etwa 2,5 Kilometer ostsüdöstlich von Chalon-sur-Saône. Nachbargemeinden von Saint-Marcel sind Châtenoy-en-Bresse im Norden, Oslon, Lans und Épervans im Osten und Südosten, Lux im Süden und Chalon-sur-Saône im Westen.

Bevölkerungsentwicklung

Sehenswürdigkeiten
 Ehemaliges Kloster Saint-Marcel, Klosterkirche seit 1862 als Monument historique klassifiziert
 Reste eines römischen Tempels (2. Jahrhundert)

Persönlichkeiten
 Marcellus soll hier im Jahr 178 den Märtyrertod erlitten haben
 Guntchramn († 592), merowingischer Teilkönig, wurde in Saint-Marcel bestattet
 Petrus Abaelardus (1079–1142) starb in Saint-Marcel und wurde im Kloster bestattet, bevor der Leichnam nach Troyes überführt wurde

Weblink

Einzelnachweise

Ort in Bourgogne-Franche-Comté
Ort an der Saône

Saint-Marcel (Saône-et-Loire)


L' élection du Parlement européen de 2019 pour l'élection de la délégation du Royaume-Uni s'est tenue le 23 mai 2019. Il s'agissait des dernières élections au Parlement européen à se tenir avant le Brexit.

Seules les circonscriptions de Grande-Bretagne utilisaient la représentation proportionnelle à scrutin de liste, en Irlande du Nord est utilisé le système de vote unique transférable.

Brexit Party

Le Brexit Party a été récemment fondé pour les élections au Parlement européen de 2019. Le , le leader du parti Nigel Farage a déclaré qu'il se présenterait comme candidat du parti lors d'éventuelles futures élections au Parlement européen disputées au Royaume-Uni. Les MEPs Steven Woolfe et Nathan Gill, également anciennement de l'UKIP, ont déclaré qu'ils représenteraient également le parti.

Angleterre du Sud-Est

Le Brexit Party avait une liste de 10 candidats pour les 10 sièges disponibles dans le sud-est de l'Angleterre. Les quatre premiers ont été élus.

Parti travailliste

Le Parti travailliste présentait des candidats dans toutes les circonscriptions de Grande-Bretagne.

Angleterre du Sud-Est

Le Parti travailliste avait une liste de 10 candidats pour les 10 sièges disponibles dans le sud-est de l'Angleterre.

Green Party of England and Wales
Le Green Party of England and Wales a présenté des candidats dans toutes les circonscriptions d'Angleterre et du pays de Galles.

East Midlands

Angleterre de l'Est

Londres

Angleterre du Nord-Est

Angleterre du Nord-ouest

Angleterre du Sud-est

Angleterre du Sud-ouest

Pays de Galles

Scottish National Party
Le Scottish National Party présentait 6 candidats pour tous les sièges en Écosse.

Change UK

Le parti a annoncé le  qu'il présenterait une liste complète de candidats en Grande-Bretagne pour les élections au Parlement européen, dont Ashworth, l'écrivaine Rachel Johnson (sœur des MPs conservateurs Jo et Boris Johnson) ; l'ancien journaliste de la BBC Gavin Esler ; anciens MPs conservateurs Stephen Dorrell et Neil Carmichael ; l'ancienne MEP travailliste Carole Tongue ; les anciens parlementaires travaillistes Roger Casale et Jon Owen Jones ; l'ancienne MEP libérale démocrate Diana Wallis et l'ancien vice-Premier ministre de Pologne Jacek Rostowski. Aucun des candidats de Change UK n'a remporté de siège.

Londres

Références

Articles connexes

 Scrutin proportionnel plurinominal

Élections européennes de 2019
Élections européennes au Royaume-Uni

Liste des partis aux élections européennes de 2019 au Royaume-Uni


تعدد الآلهة هو مصطلح يشير إلى الإيمان بآلهة متعددة وهو عكس معنى التوحيد الإلهي، من حيث تعدد الأرباب، وهو اعتقاد أن ثمة قوة متصرفة في الكون بالخلق والتدبير ولكن بإلهين أو أكثر، أو قد يكون تعدد الآلهة هو صرف العبادة أو نوع من أنواعها.

كان تعدد الآلهة هو الشكل النموذجي للدين قبل تطور وانتشار الديانات الإبراهيمية (اليهودية والمسيحية والإسلام) التي تدعو إلى التوحيد. تم توثيقه جيدًا عبر التاريخ بدءًا من عصور ما قبل التاريخ وأقدم السجلات للديانة المصرية القديمة وديانة بلاد ما بين النهرين القديمة إلى الأديان السائدة خلال العصور القديمة الكلاسيكية مثل الديانة اليونانية القديمة والدين الروماني القديم وفي الأديان العرقية كالجرمانية والسلافية والوثنية البلطيقية وديانات الأمريكيين الأصليين.

تشمل الأمثلة المعاصرة للديانات الشركية كل من: الطاوية و  أو الديانة الشعبية الصينية والشنتو اليابانية والسانتيرية ومعظم الديانات الأفريقية التقليدية ومختلف الديانات الوثنية الجديدة مثل الويكا. لا يمكن تصنيف الهندوسية التي غالبًا ما يتم تعريفها على أنها ديانة متعددة الآلهة على هذا النحو، حيث يعتبر بعض الهندوس أنفسهم مؤمنين بوحدة الوجود والبعض الآخر يعتبرون أنفسهم موحدين. يجد كلا الفريقين الدعم في النصوص الهندوسية حيث لا يوجد إجماع على توحيد العقيدة. تقدم فيدانتا (المدرسة الأكثر هيمنة في الهندوسية) مزيجًا من التوحيد والشرك، معتبرة أن براهمان هو الحقيقة المطلقة الوحيدة للكون، ومع ذلك يمكن الوصول إلى الوحدة معه من خلال عبادة آلهة متعددة.

مراجع

محرمات في الإسلام

تعدد الآلهة


Earl Jellicoe is a title in the Peerage of the United Kingdom. It was created, along with the subsidiary title  Viscount Brocas, of Southampton in the County of Southampton, on 29 June 1925 for Admiral of the Fleet John Jellicoe, 1st Viscount Jellicoe, on his return from being Governor-General of New Zealand, with remainder to the heirs male of his body. He had already been created Viscount Jellicoe, of Scapa in the County of Orkney, on 15 January 1918, created with remainder to the heirs male of his body, and in default of such issue to his eldest daughter and the heirs male of her body, with the like remainder in default of such issue to every other daughter successively in order of priority of birth, and to the heirs male of their bodies. The Jellicoe viscountcy was created with remainder to his daughters and their heirs male because, at the time of the creation, Jellicoe had five daughters and no sons. His only son was born three months later.

The title of Viscount Brocas is used as a courtesy title for the earl's eldest son and heir apparent.  Brocas was chosen due to the descent of Admiral Jellicoe's great-grandmother, Jane Elizabeth, daughter of Sir James Whalley-Smythe-Gardiner, 2nd Baronet, of Roche Court, Fareham, from the last of the Brocases of Beaurepaire (purchased 1353, sold 1873), Sherborne St John, Hampshire. This was a family with Gascon roots that produced two masters of the horse and a 300-year (14th to 17th century) line of hereditary masters of the king's buckhounds.

The 1st Earl Jellicoe was succeeded by his only son, George. The second earl served in the Coldstream Guards, No. 8 Commando, the Special Air Service and commanded the Special Boat Service during the Second World War.  He later became a diplomat and a Conservative politician and served as the last First Lord of the Admiralty from 1963 to 1964 and as Lord Privy Seal and Leader of the House of Lords from 1970 to 1973. In 1999 he was given a life peerage as Baron Jellicoe of Southampton, of Southampton, in the County of Hampshire, and remained a member of the House of Lords despite the passing of the House of Lords Act 1999 which removed the hereditary peerage's automatic right to sit in the Lords. Until his death in 2007, the second Earl Jellicoe was the longest-serving member of the Lords, and technically the longest-serving parliamentarian in the world, having taken his seat in 1939.

Arms
Shield: Argent three bars wavy azure, over all a whale hauriant sable.
Crest: Out of a naval crown or a demi-wolf azure.
Supporters: On either side a sea griffin or [gold].
Motto: Sui memores alios fecere merendo: Remembered for their merits: Virgil's Aeneid, VI, 664].

Earl Jellicoe (1925)
John Rushworth Jellicoe, 1st Earl Jellicoe (1859–1935).
George Patrick John Rushworth Jellicoe, 2nd Earl Jellicoe (1918–2007).
Patrick John Bernard Jellicoe, 3rd Earl Jellicoe (b. 1950).

Present peer
Patrick John Bernard Jellicoe, 3rd Earl Jellicoe (born 29 April 1950), is the son of the 2nd Earl and his wife Patricia Christine O'Kane. Formally styled as Viscount Brocas from birth, he was educated at Eton College. In 2003 he was living in Tiverton, Devon.

On 22 February 2007, he succeeded his father as Earl Jellicoe (U.K., 1925), Viscount Brocas (U.K., 1925) and Viscount Jellicoe, of Scapa, Orkney (U.K., 1918).

In 1971, as Lord Brocas, he married Geraldine Ann FitzGerald Jackson; they were divorced in 1981, having one son, Justin Amadeus Jellicoe (born 1970).

Jellicoe also has a son with Clare Fisher, Jack Jellicoe (born 1977).

As both sons were born outside wedlock, the heir presumptive to the peerages is the present holder's brother, the Hon. Nicholas Charles Joseph Jellicoe (born 1953).

Line of succession
Hon. Nicholas Charles Joseph John Jellicoe (b. 1953), second son of the 2nd earl
Hon. John Philip Jellicoe (b. 1966), third and youngest son of the 2nd earl

The above are in the line of succession for both the earldom and the viscountcies.  There are further heirs to the viscountcy of Jellicoe (but not that of Brocas) in accordance with the special remainder granted in that title to the heirs male of the first viscount's daughters in order of birth.

Footnotes

References

1925 establishments in the United Kingdom
Earldoms in the Peerage of the United Kingdom
Noble titles created in 1925
History of Southampton

Earl Jellicoe


49 Leonis (49 Leo / TX Leonis) es un sistema estelar en la constelación de Leo situado muy cerca de la eclíptica, 51 minutos de arco al este de ρ Leonis.
De magnitud aparente +5,67, se encuentra a 428 años luz del sistema solar.

49 Leonis es, en primera instancia, una estrella binaria cuya componente principal es una estrella blanca de la secuencia principal de tipo espectral A2V.
Ésta tiene una temperatura efectiva de 9360 K y una luminosidad 116 veces superior a la luminosidad solar.
Con una masa 3,73 veces mayor que la del Sol, su radio es 4,1 veces más grande que el radio solar.
Gira sobre sí misma con una velocidad de rotación proyectada de 23 km/s.
La componente secundaria tiene una temperatura de 7490 K y es 7 veces menos luminosa que su compañera.
Su masa es 2,24 veces mayor que la del Sol y es 2,43 veces más grande que éste.

Ambas estrellas constituyen una binaria eclipsante, semejante a Algol (β Persei) o a ζ Phoenicis.
Cada 2,445 días, el brillo de 49 Leonis disminuye 0,09 magnitudes cuando tiene lugar el eclipse principal —en el que la estrella secundaria intercepta la luz de la estrella primaria—, mientras que también hay un eclipse secundario que provoca un descenso de brillo de 0,03 magnitudes.
Por ello, 49 Leonis recibe la denominación de TX Leonis en cuanto a estrella variable.

Una tercera estrella completa el sistema estelar.
De magnitud aparente +8,10, visualmente se encuentra a 2,18 segundos de arco de la binaria.
Tiene una masa de 1,69 masas solares y completa una órbita alrededor de la binaria cada 2330 años.

Véase también
Lista de estrellas variables

Referencias

Estrellas blancas de la secuencia principal
Estrellas variables
Constelación de Leo

49 Leonis


Scener fra provinsen er en kortfilm instrueret af Emilie Gade efter manuskript af Emilie Gade, Mads Jøns Frausig.

Handling

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2012

Kortfilm fra Danmark

Scener fra provinsen


El factor de damping es un parámetro de calidad de un amplificador de audio, que mide la razón de la impedancia del amplificador a la impedancia de salida. Sólo la parte resistiva de la impedancia de salida es usada. La impedancia de salida del amplificador se asume también que es totalmente resistiva. La impedancia de entrada incluye la impedancia del cable conector. La impedancia de entrada  y la impedancia de salida  están mostradas en este diagrama:

El factor de damping  se mide como:

Despejando :

Referencias
Julian L Bernstein, Audio Systems p364, pub John Wiley 1966

Enlaces externos
Radio Electronics - December 1954 and January 1955, D. J. Tomcik, Missing Link in Speaker Operation
Marantz's Legendary Audio Classics. Ben Blish, Damping Factor
Audioholics. AV University. Amplifier Technology. Dick Pierce, Damping factor: Effects on System Response
ProSoundWeb. Studyhall. Chuck McGregor, What is Loudspeaker Damping?

Magnitudes electrónicas
Audio

Factor de damping


Phnom Krom (, lit. "downstream hill") is a 140 m high hill close to Siem Reap city, Cambodia. There is a temple on the top which derived its name from the hill, Prasat Phnom Krom ().

Location
Phnom Krom is about 12 kilometers southwest of Siem Reap town.

Phnom Krom hill is very rocky; local legend has it that the rocks were exposed by the monkey general Hanuman during a hunt for medicine in the Ramayana epic. The area beyond the temple's west gate affords views of the Tonle Sap lake.

Phnom Krom railway
Phnom Krom was at the southern end of the Phnom Krom railway, a narrow-gauge French colonial railway that was most likely constructed to take stone from the now-defunct quarries on Phnom Krom to Siem Reap.

Gallery

See also
 Phnom Bakheng
 Phnom Bok

References

External links

Nick Ray, Cambodia

Mountains of Cambodia
Hindu temples in Siem Reap Province
Geography of Siem Reap province
Angkorian sites in Siem Reap Province

Phnom Krom


Mârouf, savetier du Caire (Maruf, zapatero de El Cairo) es una opéra comique con música de Henri Rabaud y libreto de Lucien Nepoty, basado en un cuento de Las mil y una noches. Mârouf se estrenó en la Opéra-Comique, París, el 15 de mayo de 1914.

Personajes

Referencias
The Viking Opera Guide ed. Holden (Viking, 1993)
Del Teatro (en italiano)
Amadeus Online

Enlaces externos

Óperas de Henri Rabaud
Óperas en francés
Óperas de 1914
Óperas estrenadas en París
Adaptaciones de Las mil y una noches

Mârouf, savetier du Caire


Christian Mate Pulisic (født 18. september 1998 i Hershey, Pennsylvania, USA) er en amerikansk fodboldspiller, der spiller for den italienske Serie A-klub AC Milan og for det amerikanske fodboldlandshold.

Klubkarriere
Borussia Dortmund

I 2015 skiftede Pulisic til Borussia Dortmund fra USA som 16-årig.

Chelsea

I 2019 skiftede Pulisic til Chelsea.

AC Milan

I juli 2023 skiftede Pulisic til Serie A-klubben AC Milan.

Referencer

Eksterne henvisninger

Personer fra Pennsylvania
Fodboldspillere fra USA
Fodboldlandsholdsspillere fra USA
Fodboldspillere fra Borussia Dortmund
Fodboldspillere fra Chelsea F.C.
Deltagere ved verdensmesterskabet i fodbold 2022

Christian Pulisic


Joseph Swagar Sherley (* 28. November 1871 in Louisville, Kentucky; † 13. Februar 1941 ebenda) war ein US-amerikanischer Politiker. Zwischen 1903 und 1919 vertrat er den Bundesstaat Kentucky im US-Repräsentantenhaus.

Werdegang
Joseph Swagar Sherley besuchte die öffentlichen Schulen seiner Heimat einschließlich der Louisville High School, die er im Jahr 1889 beendete. Nach einem anschließenden Jurastudium an der University of Virginia und seiner 1891 erfolgten Zulassung als Rechtsanwalt begann er in Louisville in diesem Beruf zu arbeiten. Politisch war er Mitglied der Demokratischen Partei.

Bei den Kongresswahlen des Jahres 1902 wurde er im fünften Wahlbezirk von Kentucky in das US-Repräsentantenhaus in Washington, D.C. gewählt, wo er am 4. März 1903 die Nachfolge von Harvey Samuel Irwin antrat. Nach sieben Wiederwahlen konnte er bis zum 3. März 1919 acht zusammenhängende Legislaturperioden im Kongress absolvieren. Von 1917 bis 1919 war er Vorsitzender des Haushaltsausschusses. Während seiner Zeit im Repräsentantenhaus wurden im Jahr 1913 der 16. und der 17. Verfassungszusatz ratifiziert. Seit 1917, dem Jahr des amerikanischen Kriegseintritts, prägten die Ereignisse des Ersten Weltkrieges auch die Arbeit des Kongresses.

Bei den Wahlen des Jahres 1918 unterlag Sherley dem Republikaner Charles F. Ogden. Von 1919 bis 1920 war er Abteilungsleiter der Bundeseisenbahnverwaltung. Dort war er für die Finanzen zuständig. Danach praktizierte er als Anwalt in der Bundeshauptstadt Washington. Er starb am 13. Februar 1941 während eines Besuchs in seinem Geburtsort Louisville; dort wurde er auch beigesetzt.

Weblinks

Mitglied des Repräsentantenhauses der Vereinigten Staaten für Kentucky
Mitglied der Demokratischen Partei (Vereinigte Staaten)
Rechtsanwalt (Vereinigte Staaten)
US-Amerikaner
Geboren 1871
Gestorben 1941
Mann

J. Swagar Sherley


Afluenza, affluenza, como préstamo del inglés, o afluencia, usado a veces de manera incorrecta, es un neologismo conformado por las palabras afluencia e influenza, usado por los críticos del capitalismo y el consumismo, principalmente por los de habla inglesa, que acuñaron el término por vez primera. Dos fuentes la definen de la siguiente manera:

Los defensores del término consideran que el precio de un crecimiento sin fin en riqueza material puede conducir a sentimientos de inutilidad e insatisfacción más que a experiencias de una mejor calidad de vida, y que estos síntomas pueden ser englobados bajo la metáfora de una dolencia. Defienden que aquellos que se han enriquecido, alcanzan el éxito económico a costa de dejarse a sí mismos insatisfechos y hambrientos de más riqueza, encontrándose incapaces de encontrar placer de los productos que consumen, y que cada vez más los bienes materiales pueden llegar a determinar su tiempo y pensamientos, en detrimento de sus relaciones personales y su sensación de felicidad. La condición es considerada particularmente aguda entre aquellos con riqueza heredada, de los que se dice que experimentan culpabilidad, falta de propósito y comportamiento disoluto, así como una obsesión de mantener el nivel de riqueza percibido.

Teoría psicológica y social
El psicólogo británico Oliver James afirma que hay una correlación entre la naturaleza creciente de la afluenza y el aumento de la desigualdad material: cuanto más desigual es una sociedad, mayor es la infelicidad de sus ciudadanos. Haciendo referencia a la tesis de Vance Packard "The Hidden Persuaders", ('Los persuasores escondidos'), sobre los métodos de manipulación usados por la industria de la publicidad, James relaciona la estimulación de necesidades artificiales al incremento de la afluenza. Para ilustrar la extensión de la afluenza en la sociedad con diversos niveles de desigualdad, James entrevistó a gente en varias ciudades, como Sídney, Singapur, Auckland, Moscú, Shanghái, Copenhague y Nueva York.

James también cree que los altos porcentajes de enfermedades mentales son consecuencia de la excesiva búsqueda de riqueza propia de los países consumistas. En un gráfico creado a partir de datos de diversas fuentes, las variables de James "Prevalencia de alguna aflicción emocional" y "Desigualdad de ingresos" tendían a mostrar que los países de habla inglesa tienen cerca de dos veces más de estrés emocional que el resto del continente europeo y Japón: 21,6% contra 11,5%. James define la afluenza como «el hecho de otorgarle un alto valor al dinero, las posesiones, la apariencia (física y social) y la fama», y esto se convierte en la base detrás del incremento de enfermedades mentales en las sociedad de habla inglesa. Él explica la gran incidencia de afluenza como resultado del capitalismo egoísta ('Selfish Capitalism'), las políticas de gobierno de liberalismo económico encontradas en los países de habla inglesa en comparación con el capitalismo menos egoísta del resto de Europa. James afirma que estas sociedades pueden contrarrestar el efecto negativo del consumismo buscando las necesidades reales en vez de los deseos percibidos, y definiéndose a sí mismos como teniendo un valor independiente de sus posesiones materiales.

Base filosófica
Como metáfora, presenta una crítica social subjetiva como una enfermedad objetiva. Puede decirse toma su cuerpo crítico de la unión de los conceptos elaborados por Marx de alienación y reproducción del capital, siendo que el hombre no se comporta humanamente, sino que se identifica con una cantidad de capital que como tal debe reproducirse a sí misma para seguir activa en los ciclos de crecimiento económico. En este sentido, una vez se maneja el dinero como capital, este conlleva un hambre de riqueza que nunca podrá ser saciado, debido a que es una abstracción que se corresponde con la realidad, y viceversa: una vez surge el ansia de riqueza, se empieza a tener una visión del dinero como capital, como si este fuera una inversión rentable en potencia y no simplemente un medio de cambio, sintiendo culpabilidad en caso de no ser capaz o no esforzarse en medrar la cantidad inicial, pues se percibe como inmoral. Así, el sistema socioeconómico deriva, desde el más primitivo progreso material y humano que usa el dinero como medio, en un crecimiento del capital que utiliza los recursos materiales y humanos. La superposición de las características del segundo sistema: abstracto, eterno, ideal...; sobre las del primero: concreto, finito, real..., derivaría siguiendo a Deleuze, en un capitalismo esquizofrénico.

En este sentido, esta dolencia también se puede ver complementada con el concepto de utilidad marginal decreciente y el platonismo. Así, cuando un bien material empieza a proporcionarnos menos beneficio, lo achacamos a un platonismo ideal de nuestra necesidad, que requiere mucho más para ser satisfecha, y buscamos su remedio en otro bien material de mayor tamaño o mejor calidad; y cuando la necesidad es más abstracta, como por ejemplo una necesidad de conciencia tranquila, en un amplio abanico de bienes sugeridos por la industria publicitaria. Pero resulta que de esta manera la satisfacción será siempre imposible, debido al dualismo ontológico instaurado por Platón, y que conforma un aspecto básico de nuestra cultura occidental; esta distinción radical que sitúa un abismo (jorismós) entre dos mundos. Con lo cual estamos frente a un círculo vicioso, un tipo de amor platónico que nunca podrá ser satisfecho.

Referencias

Bibliografía
 Marx, Karl, El Capital
 Deleuze, Gilles. Capitalismo y esquizofrenia

Riqueza
Anticapitalismo
Indicadores sociales
Desarrollo humano

Afluenza


Slavonizam je naziv za ujednačavanje akuzativa i genitiva jednina u imenicama muškog roda, koje završavaju na suglasnik i koje označavaju nešto neživo i nešto živo. Ova pojava je zajednička dijelu starih štokavskih govora u sjevernoj Slavoniji i dijelu kajkavskih govora. Nisu pronađeni govori u kojima je ova pojava potpuna, odnosno dosljedna.

 Primjeri: Daj mi stolca. Sẹdni si na stolca.

Izvori

Literatura

 Mijo Lončarić: Kajkavsko narječje, Školska knjiga, Zagreb 1996.

Povijest hrvatskoga jezika
Kajkavsko narječje
Štokavsko narječje
Hrvatski jezik

Slavonizam


Norbert Lossau ist der Name folgender Personen:

* Norbert Lossau (Wissenschaftsjournalist) (* 1959), deutscher Journalist
 Norbert Lossau (Bibliothekar) (* 1962), deutscher Bibliothekar

Norbert Lossau


Bílý Kostel nad Nisou (în ) este un sat și comună (obec) în districtul Liberec din regiunea Liberec a Republicii Cehe.

Comuna are o suprafață de 25,73 km pătrați și o populație de 943 de locuitori (în 2016).

Bílý Kostel nad Nisou se află la aproximativ 11 km vest de Liberec și la 90 km nord de Praga.

Galerie

Legături externe
 Municipal website
 UIR.cz Územně identifikační registr ČR

Sate din Cehia

Bílý Kostel nad Nisou