Zatoichi (座頭市, Zatōichi) é um personagem fictício apresentado em uma das séries de filmes mais longas do Japão, bem como uma série de televisão. Ambos se passam no final do período Edo (décadas de 1830 e 1840). O personagem, um massagista cego e mestre de lâminas, foi criado pelo romancista Kan Shimozawa.

Este personagem originalmente menor foi desenvolvido para a tela pela Daiei Film (agora Kadokawa Daiei Studio) e pelo ator Shintaro Katsu, que criou a versão para a tela. Um total de 26 filmes foram feitos de 1962 a 1989. De 1974 a 1979, foi produzida a série de televisão Zatoichi, estrelada por Katsu e alguns dos mesmos atores que apareceram nos filmes. Estes foram produzidos pela Katsu Productions. 100 episódios, com os episódios 99 e 100 sendo um final de história em duas partes, foram ao ar antes que a série de televisão Zatoichi fosse cancelada.

Zatoichi Challenged, o décimo sétimo filme da série original foi refeito nos EUA em 1990 (pela TriStar Pictures) como Fúria Cega, estrelado por Rutger Hauer.

Um filme de 2003, Zatōichi, foi dirigido por Takeshi Kitano, que também estrelou como Zatōichi no filme. O filme foi premiado com o Leão de Prata do Festival de Cinema de Veneza de Melhor Direção em 2003.

Uma versão teatral de Zatoichi dirigida por Takashi Miike estrelou Show Aikawa. Foi realizado e filmado em 2007 e lançado em vídeo caseiro sob o título Miike Takashi × Aikawa Shō: Zatōichi em 30 de maio de 2008.

Personagem
Zatoichi a princípio aparece como um inofensivo cego anma (massagista) e bakuto (jogador) que vaga pela terra, ganhando a vida com chō-han (jogando dados), bem como fazendo massagens, realizando acupuntura e até, ocasionalmente, cantando e dançando. ouvindo música. Secretamente, no entanto, ele é muito habilidoso em luta de espadas, especificamente kenjutsu e iaido da escola Muraku, juntamente com as habilidades de espada mais gerais do Japão, bem como luta de sumô e kyujutsu.

Pouco de seu passado é revelado, exceto que ele perdeu a visão quando criança por causa de uma doença. Seu pai desapareceu por razões não reveladas quando Zatoichi tinha cerca de cinco anos. Ele é descrito por seu instrutor de esgrima como tendo praticado constantemente e com extrema devoção quando era aluno, a fim de desenvolver suas incríveis habilidades. Zatoichi diz de si mesmo que se tornou um Yakuza durante os três anos que passou treinando (que precedem imediatamente o original The Tale of Zatoichi) e matou muitas pessoas, algo que mais tarde se arrependeu profundamente. Isso se reflete em sua disposição de se envolver nos assuntos dos outros - principalmente, aqueles que sofrem opressão e exploração, ou alguma forma de corrupção. Apesar dessa reavaliação moral e de sua nova perspectiva e remorso (e na maioria das vezes por causa deles), ele geralmente tem uma recompensa (às vezes bastante grande) em sua cabeça de uma fonte ou outra ao longo dos filmes e séries. No entanto, por causa de sua seriedade, inteligência e senso natural de empatia, muitas pessoas que o encontram durante suas viagens passam a respeitá-lo e até mesmo se importar com ele.

Ao contrário de um bushi, ele não carrega uma katana tradicional. Em vez disso, ele usa um shikomizue bem feito (仕込み杖, lit. "bengala preparada" ou espada de cana, já que o uso ou posse de lâminas de combate verdadeiras foi formalmente proibido para não-samurai durante o período Edo. O decreto era praticamente impossível de cumprir, no entanto, como evidenciado pelos executores da Yakuza sendo mostrados empunhando katanas ao longo dos filmes. As lâminas de Shikomi-zue eram geralmente de bordas retas, de aço desdobrado de qualidade inferior, que não podiam ser comparadas nem mesmo a uma katana de baixo custo. Como resultado, a lâmina da espada de cana de Ichi é quebrada durante a batalha climática em Zatoichi, o Fugitivo (o quarto filme). A espada tem uma nova lâmina no próximo filme, que ele exerce até o décimo quinto filme Zatoichi's Cane Sword. A lâmina (que quebra durante o filme) e a lâmina que a substitui foram especialmente forjadas com muito custo e com muito mais cuidado do que o habitual por ferreiro e eram ambas de qualidade excepcional, superior às espadas da maioria dos samurais. No início de Zatoichi Meets Yojimbo, sua espada (presumivelmente a mesma) quebra inexplicavelmente e é vendida a um ferreiro junto com seu punho e bainha. Seu substituto não é um shikomi-zue, mas um jotō (杖刀 lit. uma "espada de cajado") de origem não revelada que se assemelha a uma bō curta e grossa, que também logo se quebra. No próximo filme, Zatoichi: The Festival of Fire, ele está mais uma vez usando sua espada de cana de marca registrada, equipada com uma nova lâmina de origem e qualidade desconhecidas.

A principal fórmula temática recorrente desses filmes e da série de televisão é a do vagabundo sempre errante e sentimental que protege os inocentes e os indefesos das gangues yakuza opressivas ou em guerra, impede o pior da injustiça geral ou da predação e ajuda os desafortunados e muitas vezes, sem culpa própria, é atacado por rufiões ou tropeça em perigo. A saga de Zatoichi é essencialmente de um homem terreno, mas basicamente bom e sábio, quase sempre tentando fazer a coisa decente, de alguma forma se redimir e talvez expiar as falhas do passado. No entanto, ele acredita ser um homem manchado, corrompido e mau, irredimível e indigno do amor e respeito que alguns mostram e com razão têm por ele. Este auto-descrito "deus das calamidades" é rotineiramente um ímã para problemas de um tipo ou de outro. A morte é sua única companheira constante, pois pragmaticamente não permite que outras pessoas, especialmente aquelas que ele ama ou que tem em alta conta, se aproximem e permaneçam ali por muito tempo; tal levaria a uma eventual tragédia. A morte parece, como uma sombra, realmente seguir um Zatoichi muitas vezes relutante em quase todos os lugares que ele vai, e apesar de sua natureza principalmente compassiva, matar parece ser totalmente natural para ele.

Sua habilidade de luta relâmpago é incrível, com sua espada segurada em um aperto reverso; isso, combinado com sua inteligência inabalável de nervos de aço em uma luta, seus ouvidos aguçados, olfato e propriocepção, tudo o torna um adversário formidável. Ele também é bastante capaz com uma katana tradicional, como visto em Zatoichi's Vengeance e na cena da casa de banho em Zatoichi e no Festival of Fire. Da mesma forma, ele exibe habilidade considerável usando duas espadas simultaneamente, em estilo Musashi-like Nitō Ichi em Zatoichi and the Doomed Man. Quase sobrenaturalmente perigoso com lâminas, ele é totalmente capaz (seja em pé, sentado ou deitado) de lutar e derrotar rapidamente vários oponentes habilidosos simultaneamente. Alguns, no entanto, chegaram perto de derrotá-lo em combate, em particular durante o duelo final em Zatoichi Challenged, onde circunstâncias atenuantes desempenharam um papel.

Uma série de outros cenários padrão também são repetidos ao longo da série: a vitória de Zatoichi de grandes quantias em jogos de azar através de sua capacidade de ouvir se os dados caíram no par ou no ímpar é um tema comum, assim como a captura de dados carregados ou substituídos pela diferença em seu som. Isso frequentemente culmina em outra peça, Zatoichi cortando as velas iluminando a sala e reduzindo-a à escuridão, comumente acompanhada por seu slogan "Kurayami nara kotchi no mon da" (暗闇ならこっちのもんだ; aproximadamente significando "A escuridão é minha aliado" ou "Agora estamos todos cegos").

O nome do personagem é na verdade Ichi. Zatō é um título, o mais baixo dos quatro níveis oficiais dentro da Tōdōza, a guilda histórica para cegos (assim, zato também designa uma pessoa cega na gíria japonesa). Ichi é, portanto, apropriadamente chamado Zatō-no-Ichi ("Low-Ranking Blind Person Ichi", aproximadamente), ou Zatōichi para abreviar. A massagem era uma ocupação tradicional para os cegos (já que a falta de visão eliminou a questão do gênero), assim como tocar o biwa ou, para as mulheres cegas (goze), o shamisen. Sendo menos hinin (lit. "não-pessoas"), cegos e massagistas eram considerados entre os mais baixos da classe social mais baixa, exceto eta ou criminosos descarados; eles eram geralmente considerados miseráveis, não notados, não melhores do que mendigos ou mesmo loucos - especialmente durante o período Edo - e também era comum pensar que os cegos eram amaldiçoados, desprezíveis, deficientes mentais graves, surdos e sexualmente perigosos.

A série original de filmes
A série original de 26 filmes apresentava Shintaro Katsu como Zatoichi. O primeiro filme foi feito em 1962 em preto e branco. O terceiro filme, em 1963, foi o primeiro a ser filmado em cores. O 25º filme foi feito em 1973, seguido por um hiato de 16 anos até o último filme de Katsu, que ele mesmo escreveu e dirigiu em 1989.

A série original de filmes apresenta outros personagens fictícios populares do gênero em duas ocasiões. Zatoichi Meets the One-Armed Swordsman (1971) se conecta com a série Shaw Brothers de filmes produzidos em Hong Kong, dirigidos pelo prolífico diretor Chang Cheh; e Zatoichi Meets Yojimbo (1970) apresenta Toshiro Mifune como o agente secreto do xogunato imperial Daisaku Sasa. Este personagem se assemelha ao personagem-título dos filmes de Akira Kurosawa, Yojimbo e Sanjuro. Os filmes anteriores, nos quais o personagem de Mifune usava o pseudônimo Sanjuro (30 anos), são aludidos quando Sassa é chamada de brincadeira Shijuro (40 anos).

List of original films

Nota: Os títulos em inglês mostrados são os títulos comumente usados comercialmente, portanto, não são traduções diretas dos títulos originais em japonês.

As séries de televisão (TV)
Veja também: Lista de episódios Zatoichi

A série de televisão Zatoichi durou quatro temporadas - um total de 100 episódios - com Shintaro Katsu no papel principal:

 26 episódios, em 1974
 29 episódios, em 1976
 19 episódios, em 1978
 26 episódios, em 1979

A maioria das histórias da série de televisão são dramas originais, mas alguns são essencialmente remakes redigidos dos filmes completos de Zatoichi da década anterior, como o episódio 14 da primeira temporada, "Fighting Journey with Baby in Tow" (corresponde ao 8º filme "Luta, Zatoichi, Luta" 座頭市血笑旅 Zatōichi kesshō-tabi); Primeira Temporada, Episódio 16, "Os Ventos do Monte Akagi".

A primeira temporada de programas de televisão foi lançada com legendas em inglês da Media Blasters / Tokyo Shock.

Empresas de produção
Os primeiros 20 filmes foram produzidos e distribuídos pela Daiei Film (exceto o 16º filme Zatoichi the Outlaw e o 20º filme Zatoichi Meets Yojimbo que foram produzidos pela própria empresa de Shintaro Katsu, Katsu Productions, e distribuídos nos cinemas pela Daiei).

Os últimos 6 filmes (e a série de TV) também foram produzidos pela Katsu Productions. A distribuição desses filmes foi feita por Dainichi Eihai (Zatoichi Goes to the Fire Festival, Zatoichi Meets the One-Armed Swordsman), Toho (Zatoichi at Large que Toho também co-produziu com Katsu Productions, Zatoichi in Desperation e Zatoichi at the Blood Fest) e Shochiku, que lançou o último filme de Zatoichi de Katsu em 1989. Foi relançado (e renomeado Darkness Is His Ally) em 2004, ocasionado pelo novo filme de Zatoichi de 2003, Zatoichi, estrelado por Takeshi Kitano, que Shochiku também lançou.

Chambara Entertainment/Video Action de Honolulu detinha os direitos originais de lançamento em VHS da série de filmes Zatoichi números 1-20, embora só tenha lançado alguns deles. Chambara eventualmente expirou sua licença de lançamento na América do Norte. AnimEigo detinha o restante dos direitos do VHS.

A Home Vision Entertainment recebeu direitos de distribuição nos Estados Unidos para os filmes originais da Daiei (exceto para o 14º e o 16º (o segundo dos quais ainda estava na posse de AnimEigo)), e os lançou em DVD: os filmes foram numerados de 1 a 13, 15 e 17-19. AnimEigo lançou sete dos filmes: Zatoichi the Outlaw (1967), Zatoichi Meets Yojimbo (1970), Zatoichi at the Fire Festival (1970, como Zatoichi: The Festival of Fire), Zatoichi Meets the One-Armed Swordsman (1971), Zatoichi at Large (1972), Zatoichi in Desperation (1972), e Zatoichi no Blood Fest (1973, como Zatoichi's Conspiracy).

A Media Blasters (sob seu selo Tokyo Shock) lançou o filme de 1989 e a primeira temporada (26 episódios) da série de TV.

A Criterion Collection lançou os primeiros 25 filmes em formato duplo Blu-ray e DVD box set em 26 de novembro de 2013.

Remakes e spin-offs

Fúria Cega
Em 1989, a TriStar Pictures lançou um remake chamado Fúria Cega, estrelado por Rutger Hauer como um veterano da Guerra do Vietnã que está cego e depois ensinado a usar uma espada de cana por uma tribo local antes de voltar para a América. Este filme é baseado em Zatoichi Challenged (1967), o 17º filme da série original.

Zatoichi (filme de 2003)
Ver artigo principal: Zatōichi (filme de 2003)

Em 2003, Takeshi Kitano escreveu, dirigiu e apareceu em um novo filme de Zatoichi de alto orçamento, chamado simplesmente Zatoichi (座頭市 Zatōichi). Ele estreou em 3 de setembro de 2003, no Festival de Cinema de Veneza, onde ganhou o prestigioso prêmio Leão de Prata, e passou a vários outros prêmios tanto no país quanto no exterior. Também é estrelado por Tadanobu Asano, Michiyo Okusu, Yui Natsukawa, Guadalcanal Taka, Daigiro Tachibana, Yuko Daike, Ittoku Kishibe, Saburo Ishikura e Akira Emoto.

Zatoichi descobre uma pequena e remota cidade montanhosa que foi tomada por uma gangue de bullying que está extorquindo dinheiro dos habitantes da cidade. Enquanto Zatoichi procura libertar a cidade, ele encontra um rōnin procurando emprego para pagar as necessidades de sua esposa doente, e duas gueixas que procuram vingar o assassinato de seus pais, mas ele logo descobre que elas não são o que parecem ser.

A trilha sonora foi composta por Keiichi Suzuki (ex-banda japonesa The Moonriders) e a trupe japonesa de sapateado The Stripes.

Ichi
Em Ichi, uma musicista cega que é resgatada (e depois treinada) por Zatoichi viaja pelo Japão para encontrar seu mentor.

Zatoichi: O Último
Toho lançou um novo filme da série estrelado por Shingo Katori intitulado Zatoichi: The Last em 29 de maio de 2010.

Em outras obras
(em ordem cronológica)

 Em 1969, Teruo Sakamaki (酒巻輝男), dono de um restaurante japonês de Shinjuku que virou imitador de Shintaro Katsu/Zatoichi, estrelou um filme Pink intitulado Lewd Priest: Forty-Eight Positions Cutting (好色坊主四十八手斬り). O filme foi dirigido por Kaoru Umezawa e produzido pela Uematsu Productions, que teria sido processada pela Daiei por violação de direitos autorais. Sob vários pseudônimos, incluindo "Shintaro Katsu sósia (勝新太郎ソックリショー)", "Rintaro Katsu (勝利太郎)", e "Sing Lung (勝龍)", Sakamaki continuou a imitar Shintaro Katsu como Zatoichi em vários filmes em Taiwan, incluindo : A Vingança do Espadachim Cego (盲劍・血滴子) (1972), O Espadachim Cego vs Lobo Branco (盲俠鬥白狼) (1972), Confiança e Irmandade (義氣傳義氣) (1972), O Corcunda (漢)駝) (1972), Inspector Karate (頭號鐵人) (1973), e The Devil's Owl (魔鬼怪鷹) (1977).
 A série de filmes Crimson Bat (1969–1970) e a série de TV (1971) foi uma variação não autorizada, com uma mulher cega chamada O-Ichi, interpretada por Yoko Matsuyama, como a heroína empunhando a espada.
 Blindman é uma variação do Spaghetti Western de 1971 da fórmula Zatoichi, estrelado por Tony Anthony como um atirador cego.
 Na segunda temporada da série animada de 1985 Thundercats, um personagem chamado Lynx-O compartilha muitas semelhanças com Zatoichi. Tendo sido cegado por gases vulcânicos durante sua fuga de sua terra natal agonizante de Thundera, Lynx-O desenvolve seus outros sentidos para "ver" o mundo ao seu redor. Ele é um lutador formidável e pode usar pontos de pressão para desativar e derrotar seus inimigos.
 O personagem de Zatoichi encontra homenagem no personagem de Zato-Ino (também conhecido como "o Swordspig cego") na longa série de quadrinhos antropomórficos de Stan Sakai, Usagi Yojimbo (1984). Esta iteração do personagem usa seu olfato apurado para encontrar seu caminho e combater seus inimigos. Zato-Ino apareceu pela primeira vez em Critters #7 (janeiro de 1987), publicado pela Fantagraphics Books.

 Na atualização do Shogun Pack do jogo de tiro em primeira pessoa multijogador de 2007 Team Fortress 2, uma katana chamada "The Half-Zatoichi" foi introduzida para uso tanto pelo Soldier quanto pelo Demoman, aludindo ao fato de que o Demoman não tem um olho e é meio cego, enquanto o capacete do Soldier cobre seus olhos e restringe sua visão.

 Na série de videogame de 1998 Guilty Gear, um dos personagens originais se chama Zato-1, que também é um assassino cego. Embora seu nome seja pronunciado Zato-one, a palavra japonesa para um é ichi, daí Zato-ichi.
 No episódio de 2005 de The Boondocks intitulado "Grandad's Fight", Huey tem um sonho em que ele luta contra o Coronel Stinkmener - um homem idoso cego e cruel que havia espancado seu avô no início do episódio - como um samurai. Mais tarde no episódio, Huey mostra ao seu avô imagens do Zatoichi animado em ação, comparando Stinkmener ao espadachim cego.
 No filme de 2006 Devil's Den, os personagens principais, enquanto estão presos no clube de strip por ghouls femininos, têm um cenário de fantasia de como Zatoichi lidaria com os ghouls.
 A banda italiana de heavy metal Holy Martyr lançou uma música intitulada "Zatoichi" em seu álbum de 2011 Invincible, baseado no personagem. A arte da capa de Invincible mostra Zatoichi em combate contra dois guerreiros rivais.
 No filme de terror de exploração americano de 2007 Death Proof , Jungle Julia chama o dublê Mike "Zatoichi" sarcasticamente quando ele não percebe um outdoor. Mike responde com um sorriso largo semelhante ao de Zatoichi.
 No jogo cooperativo on-line de 2013 Warframe, há uma posição de katana chamada "Blind Justice", que faz com que a katana seja segurada na pegada reversa. Sua primeira combinação de ataque é chamada de "Credo de Zatos", todos eles sendo referências a Zatoichi. Além disso, há uma skin para o Warframe "Excalibur" chamada "Excalibur Zato".

 Na longa série animada de mangá One Piece, o personagem secundário Almirante Fujitora é baseado em Zatoichi.
 No videoclipe da música Inca de Wednesday Campanella, o cantor KOM_I interpreta um personagem inspirado em Zatoichi.

 O personagem de Zatoichi também é homenageado em Rogue One: A Star Wars Story, de 2016, onde o ator chinês Donnie Yen aparece como Chirrut Îmwe, um andarilho cego que é secretamente um guerreiro altamente habilidoso que acredita e tem uma conexão com a Força. Os personagens Jedi Rahm Kota e Kanan Jarrus também se inspiram no personagem.

 Em 2017, um pequeno trailer fictício de ficção científica de oito minutos intitulado ZVP - Zatoichi vs Predator, produzido, escrito e dirigido por Junya Okabe como um filme de fãs sem fins lucrativos estrelado por Shun Sugata como Zatoichi foi lançado pela Blast Inc. e disponibilizado no YouTube. Uma equipe muito especial de vilões ataca e mata um grupo de samurais estilo quadrinhos, até que um misterioso samurai aparece para derrotá-los. Ele é revelado como um Predator e Zatoichi o enfrentará com um sabre de luz Jedi Knight no estilo Star Wars. Um vídeo de making-of também estava disponível.

Veja também

 Blind Fury
 Samurai cinema
 Bakuto
 Cho-han bakuchi
 Lone Wolf and Cub
 Stick (comics)

Referências

Zatoichi


Jin Jin și Patrula Panda (1995; în , în , în ) este un desen animat, vorbește despre aventurile micului urs pe nume Jin Jin. El este însoțit de un papagal, o maimuță și un câine dingo. Împreună se luptă cu doi criminali care doresc să vândă urși Panda.

In anul 2001, cand Disney a cumparat Fox Kids Worldwide, acesta a devenit proprietarul librariei Fox Kids, care include totodata, continutul de la Saban Entertainment. Insa continutul nu este disponibil pe Disney+.

Plot
Jin Jin este o panda care trăiește în Pandaland. Casa lui se termină distrusă de Grimster, un ticălos al doctorului rău Mania. Dr. Mania intenționează să regreseze Pământul înapoi în vremurile sale primitive, înainte ca oamenii să se fi dezvoltat peste părți ale naturii. Acum, Jin Jin călătorește pentru a opri complotul dr. Maniac, pentru a găsi Noua Pandaland, și chiar a salva unele specii pe cale de dispariție de-a lungul drumului.

Caractere

 Jin Jin - Protagonistul principal al serialului. Jin Jin este o panda din Pandaland, a cărei casă se termină distrusă de Grimster și Jin Jin, care se termină separat de familia sa. Jin Jin se află într-o călătorie pentru a găsi New Pandaland în timp ce evită slujitorii Dr. Mania.
 Rudy Redbone - Un câine de karate care se împrietenește cu Jin Jin.
 Benji - o maimuță care se împrietenește cu Jin Jin.
 Parrot - Un papagal care se împrietenește Jin Jin.
 Dr. Mania - Antagonistul principal al seriei. Este un om de știință nebuncare intenționează să regreseze Pământul înapoi în vremurile sale primitive. Datorită faptului că Jin Jin și-a contracarat planurile, dr. Mania se termină cu o recompensă pe Jin Jin pentru a scăpa de el.
 Grimster - Omul lui Mania.

 Hopper - Un "manoper" care a fost creat de Dr. Mania care a folosit o mașină și produse chimice pe un lăcustă. Este expert în toate artele marțiale și stăpânul oricărei arme cunoscute de omenire.

Principalii actori de voce

 Susan Blu
 Steve Bulen - Ponurak
 Barbara Goodson - Jin Jin
 Steve Kramer - Dr. Mania
 Dave Mallow - Rudy Redbone, Squawk, Mugsy Wolf
 Michael McConnohie
 Michael Sorich

Voci suplimentare

 Ann Anderson
 Robert Axelrod - Profesor Know-A-Lot
 Edwin Cook
 Linda Cook
 Henry Crowell
 Melissa Fahn
 Eddie Frierson
 Brendan McKane
 Randall Montgomery
 Sharon Noble
 Joshua Seth
 Brianne Siddall
 Kirk Thornton

Echipaj

 Robert V. Barron - Scriitor
 Eric S. Rollman - producător executiv
 Doug Stone - director de voce, producator
 David Walsh - inginer ADR

Referințe
Desene animate
Seriale de televiziune din 1994
Fox Kids
Jetix

Jin Jin și patrula panda


O Campo da Barreira foi o primeiro local de jogos de futebol do Jundiahy Foot Ball Club (1903-1908) e do seu sucessor, o Paulista Futebol Clube (1909-atualmente), em Jundiaí, São Paulo, entre os anos de 1903 e 1916. Ficava localizado no Bairro da Barreira, atual Vila Rio Branco,

História
À época, o gramado era utilizado para a prática recreativa do esporte bretão por funcionários da Companhia Paulista de Estradas de Ferro, responsáveis pela fundação de ambas as equipes em 1903 e 1909, respectivamente, e ficava na frente do terreno em que a ferrovia tinha seu escritório e oficina, onde atualmente existe o Espaço Expressa (antigo Complexo Fepasa).

Em 1916, com a compra do terreno, e em 1918, com a construção do Estádio da Vila Leme, o Paulista deixa de utilizar o Campo da Barreira e se muda para o novo local onde ficaria até 1956, quando é inaugurado o Estádio Dr. Jayme Cintra.

Local
Não há, até o momento, uma definição exata do local onde ficava o Campo da Barreira. Cláudio Lucato, no livro que conta a história do Paulista Futebol Clube, afirma que o terreno ficava onde, nos anos 2000, era a fábrica da Fleishmann, mas não há exatidão cartográfica no manuscrito.

Em seu livro, o autor detalha sua experiência acerca do local mais de 10 anos após o fim da utilização por parte do Paulista Futebol Clube."O campo que conheci criança, ainda na década de 1930 [...] era um rapadão e sequer tinha gradis de separação do campo propriamente dito e os torcedores. Lembro-me de  que, quando a bola era disputada num dos cantos do campo, os torcedores adentravam ao rapadão para acompanhar as jogadas. Quantas brigas homéricas aconteceram ali. Contava o meu pai que, muitas vezes, durante um transcurso do jogo, torcedores batiam nos jogadores com guarda-chuvas ou outros objetos". LUCATO, Cláudio (2020)

Fontes

Esporte de Jundiaí
Estádios de futebol do estado de São Paulo
Estádios de futebol demolidos no Brasil

Campo da Barreira


ඊශ්‍රායල - පලස්තීන ගැටුම යනු ඊශ්‍රායලය හා පලස්තීන රාජ්‍යයන් අතර දිගු කලක පටන් අඛණ්ඩ පැවත එන ආරවුලකි. එය පැතුරුණු අරාබි-ඊශ්‍රායල අර්බුදයේ කොටසක්ද වේ. ප්‍රධාන වශයෙන්ම මෙම අර්බුදයට හේතුව වී තිබෙන්නේ එකම ප්‍රදේශයක අයිතිය පිළිබඳව දෙරට අතර ඇතිව තිබෙන මතභේදයයි. ඊට"ද්වි-රාජ්‍යය විසඳීමක්" ඇතිකර ගැනීමට නොයෙක්වර උත්සාහගෙන ඇත. එනමුත් "ද්වි-රාජ්‍යය විසඳීමක් මඟින් සටන් ඇතිවී ඇති භූමියේ නිදහස් ඊශ්‍රායල ජනපදයක් හා පලස්තීන ජනපදයක්  ඇතිකෙරේ. අද වන විට එවැනි විසදුමකට බොහෝ පලස්තීනුවන් හා ඊශ්‍රායෙල ජාතිකයන් එකඟ වී තිබෙන අතර ගාසා තීරයේ හා බටහිර ඉවුරේ අයිතිය පිළිබඳව ඇති ගැටළුව විසඳා ගැනීමට තිබෙන හොඳම විසඳුමද "ද්වි-රාජ්‍යය විසඳීම"  බව ඔවුන් පවසයි.බොහෝ ඊශ්‍රායෙල ජාතිකයන්ද පිළිගන්නා පරිදි, බොහෝ පලස්තීනුවන්ගේද අදහස ගාසා තීරය හා බටහිර ඉවුර තම රාජ්‍යයට ඈඳා ගතයුතු බවයි. උගත් සුළු පිරිසක් පමණක් ගාසා තීරය හා බටහිර ඉවුර ඊශ්‍රායෙල හා පලස්තීන ජාතිකයින්ට සම අයිතිවාසිකම් ලැබෙන "තනි රාජ්‍යය විසඳුමක්" සුදුසු යැයි යෝජනා කර තිබේ. එනමුත් අවසාන එකඟවීම කෙසේ සිදුවිය යුතුද යන්න හා අන්‍යෝන්‍යය දායකත්වය පිළිබඳ විශ්වාසනීයත්වය පිළිබඳව තවමත් මතභේද පවතී.

අභ්‍යන්තර හා අන්තර්ජාතික බොහෝ පිරිස් මෙම අර්බුදයට සම්බන්ධ වී තිබේ. සෘජුව මැදිහත්ව ඇති කණ්ඩායම් දෙක වන්නේ, එහුද් ඔල්මට් ගේ නායකත්වයෙන් යුක්ත ඊශ්‍රායෙල රජය හා මොහොමඩ් අබ්බාස් ගේ නායකත්වයෙන් යුක්ත පලස්තීන විමුක්ති සංවිධානයයි. නීත්‍යානුකූල සාකච්ඡා හසුරුවනු ලබන්නේ මැදපෙරදිග චතුරංගිය සේනා(Quartet on the Middle East) ලෙස හඳුන්වන ඇමරිකා එක්සත් ජනපදය, රුසියාව, යුරෝපා සංවිධානය හා එක්සත් ජාතීන්ගෙන් සමන්විත බල ඇණියක් මඟිනි.

බ්‍රිතාන්‍යයේ ටෝනි බ්ලෙයාර්ද විශේෂ නියෝජිතයෙක් ලෙස පෙනී සිටියි. ඔහු විසින් විකල්ප සාම ක්‍රියාදාමයක් යෝජනා කරනු ලැබ ඇත. අරාබි ලීගයද වැදගත් මැදිහත් කරුවෙකි. අරාබි ලීගයේ ආරම්භක සාමාජිකයකු වන ඊජිප්තුවද මෙම අර්බුදයට  ඓතිහාසිකව සම්බන්ධ වුනු හවුල්කරුවෙකි.

වසර 2006 සිට පලස්තීන ප්‍රදේශ ප්‍රධාන පාර්ශව දෙක අතර ඇතිවුණු සටන් නිසා බිඳී ගොස් ඇත. මෙම පාර්ශව දෙක වන්නේ ෆටාහ් (Fatah) හා හමාස් (Hamas) නම් ඉස්ලාමික සටන් කණ්ඩායම් නිසාවෙනි. මෙම හේතුව නිසා පලස්තීන ජාතික අධිකාරිය පාලනය යටතේ තිබු ප්‍රදේශය බටහිර ඉවුර ෆටාහ් සංවිධානය යටතද, ගාසා තීරය හමාස් සංවිධානය යටතටද බෙදී තිබේ. හමාස් සංවිධානය, පලස්තීන 2006 ඡන්දය ජයග්‍රහණය කලද, ඔවුන් ත්‍රස්තවාදී සංවිධානයක් ලෙස ඊශ්‍රායෙලය හා අනිකුත් රටවල් විසින් සලකනු ලබන නිසා මෙම බෙදීම ප්‍රශ්නකාරී තත්වයක් නිර්මාණය කර තිබේ. එම නිසා නීත්‍යානුකූල සාකච්ඡා වලට සහභාගී වීමටද ඔවුන්ට ඉඩ දෙනු නොලැබේ.

මෑතකදී ඇතිවූ සාම සාකච්ඡා වටය 2007 නොවැම්බර් මාසයේ ඇමරිකාවේ අන්නපොලිස් (Annapolis) හීදි ආරම්භ විය. 2008 වසර අවසානය වනවිට මෙම අර්බුදය  සමථයකට පත්කිරීම මෙම සාකච්ඡා වටයේදී අරමුණු කර ඇත. සාකච්ඡාවලට සම්බන්ධ පාර්ශව මඟින් අර්බුදයට සම්බන්ධ ප්‍රධාන ප්‍රශ්න 6ක් හඳුනාගෙන ඒවා "අවසාන තත්වය" විසඳීම සිදුකළ යුතු බවට එකඟ වී ඇත. හඳුනාගත් ගැටළු වන්නේ ජෙරුසලම, අනාථයන්, පදිංචිකිරීම්, ආරක්ෂාව, දේශසීමාවන් හා ජලය යන කාරණායි. සාකච්ඡා වටයේදී මෙම කාරණා පිළිබඳව ගැඹුරට සාකච්ඡා කරනු ලබයි.

ඊශ්‍රායෙල හා පලස්තීන ජන සමාජයන් තුළ මෙම අර්බුදය පිළිබඳව බොහෝ මතවාද හා අදහස් ගොඩනැගී ඇත. ("සාම ක්‍රියාදාමය පිළිබඳව වූ ඊශ්‍රායල - පලස්තීන මත" යන ලිපිය ද කියවා බලන්න). මෙම මතභේදයට ගොදුරුව සිටින ජනකොටස් ඊශ්‍රායෙල හා පලස්තීනුවන් ලෙස පමණක් නොව ඔවුනොවුන් අතර වෙනත් බෙදීම්ද ඇතිකර ගෙන තිබේ. මෙම අර්බුදයේ වඩා සැලකිය යුතු කරුණක් වන්නේ මේ ජන කොටස් තුළ ඇතිව තිබෙන අධික ප්‍රචණ්ඩත්වයයි. දෙරටේ හමුදා හමුදා අතර ඇතිවන සටන් මඟින්ද, නිල නොලත් සටන්කරුවන්ද, ත්‍රස්තවාදීන් විසින්ද මෙහෙයවනු ලබයි. තුවාලකරුවන් හෝ මරණයට පත්වන්නන් හමුදාවට පමණක් නොව දෙපාර්ශවයේ අහිංසක ජනතාවට අයත් වේ.

ඉතිහාසය
ඊශ්‍රායල පලස්තීන ගැටුමට හේතුවන්නේ යුදෙව්වන් හා අරාබි ජාතිකයන් පලස්තීන උරුමකම් කීමයි. බ්‍රිතාන්‍ය මැදිහත් වීමෙන් හුසේන් - මැක්මෝහන් එකගතා ඇති කර ගත්තත් පලස්තීන සඳහා යුදෙව් - අරාබි ගැටුම අවස්න වුයේ නැත.
ගැටුමේ මුල් 19වන සියවසේ අගභාගය දක්වා දිවෙයි. එහිදි ජාතික ව්‍යාපාර වල පිබිදීමක් ඇති වුන අතර පලස්තීණය තුළ යුදෙව් ජනාවාසයක් සදහා වන අරගලය හා ජාතිවාදය ඉන් ප්‍රධාන වේ. ස්යෝන්වාදය හෙවත් යුදෙව් ජාතික ව්‍යාපාරය  1897 දේශපාලන ව්‍යාපාරයක් ලෙස ස්ථාපනය වු අතර එය විශේෂයෙන් රැසියනු හි යුරෝපානු විරෝධි ( aniti – Semitisan) බවට එරෙහිව ඊට ප්‍රතිචාර දක්වනු වස් බිහිවු බවක් ප්‍රකාශණ වේ. මෙමගින් බලාපොරොත්තු වුයේ පලස්තීනය තුල යුදෙව් - ජාතික රාජ්‍යයක් බිහි කිරිමයි. ( මෙම යුදෙව් ප්‍රදේශය පැරණි යුදෙව් මවුබිමේ නමින් හෙවත් ˝ ඉරෙට්ස් ඊශ්‍රාලය ˝ ) එම ප්‍රයත්නය තුළින් ආරක්ෂිත ස්ථානයක් ලෙස හා ස්වයං පාලනය එහිදි ලබා ගත හැකියාව ඇත. එම අරමුණ මුදුන් පත් කරවා ගැනීමට ලෝක සියෝනියානු (යුදෙව්) සංවිධානය හා යුදෙව් ජාතික අරමුදල විසින් සංක්‍රමණ දිරි ගන්වන අතරම ඔටෝමන් පාලනයේ හා බ්‍රිතානයේ පාලනයේ ඇති පලස්තීන ප්‍රදේශය තුළ මිලට ගැනීමට අනුග්‍රහ දක්වන ලෙසට ඉල්ලීමක් කරන ලදී.

දෙවන ලෝක යුද්ධයෙන් පසුව හා ඔටෝමන් අධිරාජ්‍යය බිද වැටිමෙන් අනතුරැව සයිකස් - පිකට් ගිවිසුමට අනුව හා ජාතීන්ගේ සංගමයේ බලතල වලට අනුව පලස්තීනය මහ බ්‍රිතාන්‍යය බලය යටතට පත් කෙරැණි. එම භාරකාර කාලය තුළදී බ්‍රිතාන්‍ය විසින් ගැටුම් සදහා සම්බන්ධ කණ්ඩායම් 02ක සදහා ගැටුම් කාරි එකගතා කිහිපයක් සදහා එකගත්වය පළ කරන ලද අතර ඒ අතරින් යුසේන් මැක්මොහන් එකගතා හා බැල්ෆර් සම්මුතිය - 1917 විශේෂ වේ. අරාබි හා යුදෙව් පිරිස් අතර වු පීඩනය පුපුරා ගියේ භෞතික ප්‍රචණ්ඩත්වය ප්‍රථිපලයක් ලෙස උරැම කරමින්ය. 1920 පලස්තීන ප්‍රචණ්ඩ ක්‍රියා, 1921 පලස්තීන ප්‍රචණ්ඩ ක්‍රියා, 1929 පලස්තීනයේ අරාබි කැරැල්ල ඊට උදාහරණ කිහිපයකි.

සාම ක්‍රියාවලිය

2000 ඩේවිඩ් කඳවුරු සමුළුව
2000 වසරේ බිල් ක්ලින්ටන් ජනාධිපතිවරයා විසින් පලස්තීන ජනාධිපති යසර් අර්ෆත් හා ඊශ්‍රායෙල අගමැති ඊහුඩ් බැරක් අතර සාම සාකච්ඡා කැඳවීය. වාර්තාවන අන්දමට එහිදී බැරක් විසින් පලස්තීන නායකයාට කරන ලද යෝජනාව මෙසේය. එනම් බටහිර ඉවුරෙන් හා ගාසා තීරයෙන් දළ වශයෙන් 95% ක් නැගෙනහිර ජෙරුසලමේ පලස්තීන ස්වෛරීත්වය යටතේ පැවැත්වීමටද යුදෙව් ජනාවාස 69 ක් (එය බටහිර ඉවුරේ යුදෙව් ජනාවාසවලින් 85 % ක් අයත් කර ගනී) ඊශ්‍රායෙලයට පවරා ගැනීම ද යෝජනා කළේය. මේ අතර මොහු බටහිර ඉවුරේ ප්‍රදේශවල 10% ක ප්‍රදේශයක තාවකාලික ඊශ්‍රායෙල පාලනයක් යෝජනා කළ අතර එම ප්‍රදේශයේ යුදෙව් ජනාවාස රැසක් පැවතිණි. පලස්තීන මූලාශ්‍රයන්ට අනුව ඉතිරි ප්‍රදේශය පලස්තීන පාලනය යටතේ පවතිනු ඇත. තවදුරටත් ඇතැම් ප්‍රදේශ ඊශ්‍රායෙල කෙටි මාර්ග හා මුර කුටිවලින් භේදනයට ලක්විය හැකිය. ආරක්ෂක මාර්ග ඇති වන්නේ කෙසේද යන්න මත පදනම්ව මෙම ඊශ්‍රායෙල මාර්ග ඔවුන්ගේ යෝජිත රාජ්‍යය පුරා නිදහසේ සැරිසැරීම අවහිර කරන අතර පලස්තීන සරණාගතයන් අවශෝෂණයට ඇති හැකියාව අවම කරනු ඇත.

ජනාධිපති අර්ෆත් මෙම පිළිගැන්වීම ප්‍රතික්ෂේප කළේය. වාර්තාවන අන්දමට ජනාධිපති ක්ලින්ටන් විසින් අර්ෆත්ට සාධාරණ ප්‍රදානයක් යෝජනා කරන ලෙස ඉල්ලා සිටියද ඔහු කිසිවක් යෝජනා කර නැත. ඊශ්‍රායෙලය හා පලස්තීන ඉල්ලීම් සංසිදුවන ස්ථාවර විසඳුමක් එක්සත් ජනපද පීඩනයේ තීව්‍රතාව වැඩිවන ආකාරයෙන් යෝජනා නොවීය. ඩේවිඩ් කඳවුරු සමුළුවේ අසාර්ථකත්වය සම්බන්ධයෙන් ක්ලින්ටන් ජනාධිපතිවරයා පලස්තීන නායක අර්ෆත්ට බැන වැදිණි. සමුළුවෙන් පසු ගෙවීගිය මාසවලදී ක්ලින්ටන් හිටපු සෙනෙට් සභික ජෝජ් මිචෙල්ව කරුණූ සොයාබැලීමේ කමිටුවක නායකත්වයට පත්කළහ. ඔවුන් විසින් පසුව මිචෙල් වාර්තාව ඉදිරිපත් කරන ලදී. පසුව තාබා සමුළුවේදී 2001 ජනවාරි මාසයේදී ඊශ්‍රායෙල සාකච්ඡා කණ්ඩායම නව සිතියමක් ඉදිරිපත් කරන ලදී. මෙම යෝජනාවේදී තාවකාලික ඊශ්‍රායෙල පාලන ප්‍රදේශ ඉවත් කළ අතර පලස්තීන පාර්ශවය මෙම යෝජනාව තව දුරටත් සලකා බැලිය හැකි එකක් බව පිළිගත්තේය. මේ වකවානුවේදී අගමැති බැරක් තව දුරටත් සලකා බැලීම සිදු නොකළ අතර එම සාකච්ඡා එකඟතාවයකින් තොරව අවසන් විය. ඊළඟ මාසයේදී එනම් 2001 පෙබරවාරිවලදී දක්ෂිණාංශික ලිකුඩ් පක්ෂයේ අපේක්ෂක ඒරියල් ෂැරොන්ව ඊශ්‍රායෙල අගමැතිවරයා ලෙස තෝරා ගන්නා ලදී.

සාමය සදහා වන මාර්ග සිතියම
යුරෝපා සංගම් සාමාජිකත්වයෙන් චතුරංග සාමාජිකයන් වන රැසියාව, එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානය, හා ඇ.එ.ජ. විසින් 2002 සැප්තැම්බර් 17 වන දා ඉදිරිපත්කරන ලද එක් සාම යෝජනාවකි. මෙම යෝජනාව ඉතා දුෂ්කර ගැටළු වන  ජේරැසලම හෝ ඊශ්‍රායල ගැටුම් වල විසදුම ඉරණම වැනි පිළිබද වැඩි අවධානයක් යොමු කොට නැති නමුත් එවන් ගැටළු  සාම ක්‍රියාවලියේ දී පසුව සාකච්ඡා කිරිම සදහා යෝජනා කොට ඇත. ඊශ්‍රායලය විසින් ලිඛිතව මෙම යෝජනාව පිළිගත්තේ නැති වුවත් එම යෝජනාවලියට ˝ එක් විය යුතු කරැණු˝ හෝ වෙනස් විය යුතු කොන්දේසි 14ක් ඉදිරිපත් කර ඇත. එහෙත් මෙම වෙනස්කම් පලස්තීන රජය විසින් අනුමත කරනු ලැබුවේ නැත. සම්මුතිය එහි පළමු පියවරෙන්ම අසාර්ථක විය. ඊශ්‍රායල විසදුම් මෙන්ම ඊශ්‍රායල පලස්තීන රජය විසින් අනුමත කරණු ලැබුවේ නැත. සම්මුතිය එහි පළමු පියවරෙන්ම අසාර්ථක විය. ඊශ්‍රායල විසදුම් මෙන්ම ඊශ්‍රායල පලස්තීන ප්‍රචණ්ඩත්වය නවත්වා දැමීම යන කාරණා 02කම මේ නිසා ඉටු නොවීය.

2007 අවසාන භාගයේ සිට නැවතත් නැණපොලිස් සමුළුව හරහා ˝ සාමය සදහා මාර්ග සිතියම˝ පිළීබද සාකච්ඡා ආරම්භ වු අතර 2008  මුල් භාගය වනවිටත් යම් ප්‍රගතියක් ලබා ගනිමින් පසු විය.

අරාබි සාම ප්‍රයත්නය
˝ අරාබි සාම ප්‍රයත්නය ˝ යනු බේරූට්  සමුළුවේ දී ( Beirut Summit) සවුදි අරාබියේ ඔටුන්න හිමි කුමාරයා වන අබ්දුල්ලා විසින් යෝජනා කරන ලද්දකි. අරාබි - ඊශ්‍රායල ගැටුමට පොදුවේ විසදුම් සෙවීමත් විශේෂයෙන් ඊශ්‍රායල - පලස්තීන ගැටුමට ප්‍රතිකර්ම සෙවීමත් මෙම යෝජනාවල අරමුණයි.
මෙම යෝජනා 2002 මාර්තු 28 වන දින  බේරැට්  සමුළුවේ දී ප්‍රකාශයට පත් විය. නැවතත් 2007 දී පැවැති රියාද් සමුළුවේදී (Riyadh Summit) ඊට අනුමැතිය ලැබුණි. හමාස් හා ෆාටා පලස්තීන  සංවිධාන ය දෙකේම මෙන්ම අරාබි ලීගයේ සියළු සමාජිකයන් ගේ අනුමැතිය මීට පළ විය.

1967 දින හයේ යුද්ධයට පෙර එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානය මගින් අනුමත කල දේශ සීමා තරණය අවසන් විසදුම ලෙස ඉදිරිපත් කළ මෙම යෝජනාව ඊට පෙර ක්‍රියාත්මක වීමට නියමිත ˝ සාමය සදහා වන මාර්ග සිතියම ˝ යෝජනාවලියට වඩා වෙනස් වේ. ඊශ්‍රාලයේ සමග සබදතා සාමාන්‍යය පත් කිරිම සදහා බලෙන් අත්පත් කර ගත් ප්‍රදේශ වල හමුදා ඉවත් කර දැමීමටත් බටහිර ඉවුර හා ගාසා තීරය නැගෙන ජේරැසලම ප්‍රධාන අග නගරය කරගත් නිදහස් පලස්තීනය තුළ පිළිගැනීඹටත් පලස්තීන සරණාගතයන්ට ˝ සාධාරන විසදුමක් ලබා දීමටත් මෙම ගිවිසුම යෝජනා ඉදිරිපත් කරන ලදී.

2002 දී මෙම යෝජනාවලිය ඉදිරිපත්කරන විටම ඊශ්‍රායලය විසින් එය ප්‍රතික්ෂේප කරන ලැබුවත්, අරාබිලීගය විසින් මෙම යෝජනාව  නැවත නැවතත් ගෙන එමින්  එය ක්‍රියාත්මක කළ හැකි යෝජනාවක් බවට, විශේෂයෙන්ම 2007 දී ඒත්තු ගැන්වීමේ උත්සහයක නිරතව සිටි. එමෙන්ම ඉතා මැතකදි ඊශ්‍රායලය හා අරාබි ලීගය අතර සාකච්ඡා වට කිහිපයක්ද පැවැත්වුණි. අරාබි නායක හාරෙට්ස් විසින් 2008 පෙබරවාරියේ දී මෙම ගිවිසුම හකුලා ගන්නා ලෙසත් එසේ නොමැති නම් ඊශ්‍රායලය ප්‍රකාශණාත්මකව මෙම යෝජනාව පිලිගැනීමට හැකි බව පවසයි.

වර්තමානයේ මතභේදයට ලක්ව ඇති කරුණු

මූලික කාරණා
දෙපාර්ශවය අතර සාකච්ඡා මාර්ගයෙන් විසදුමක් කරා ඒම මුලික කොට ගෙන විවිධ යෝජනා ඉදිරිපත් විය. ඔස්ලෝ සම්මුති 1993 දී කෙටුම්පත් කලාට පසුව ඊශ්‍රායල රජය හා පලස්තීන ජාතික අධිකාරිය (PNA)විසින් රාජ්‍ය දෙකක විසදුමක් සදහා නිල වශයෙන් කැප විය. ප්‍රධාන හෝ අවසන් තත්වය පිළිබඳ ගැටළු හයක් සදහා විසදුම් සොයා ගත යුතුව ඇත.

ජෙරුසලම
ජෙරුසලමේ මායිම පිළිබදව වන ගැටළුව නිතර විවාදයට තුබු දෙන අතර රටවල් 02කට මෙම ප්‍රදේශයේ අයිතිය උරුම කියි පායි. ඒබ්‍රහම් ය ආගම් වන යුදෙව් ආගම, ක්‍රිස්තියානි ධර්මය, හා ඉස්ලාම් ආගම, එම ආගම් වල ඓතිහාසික ඉගැන්වීම වල දී ජෙරුසලම පිළිබද  සුවිශේෂි කඩ ඉමක් ලබා දී ඇත. ඊශ්‍රාලය අනුව නගරය දෙකඩ නොකිරිමත් එය ඊශ්‍රාලයේ දේශපාලන පාලනයට යටත්ව තිබිය යුතු බවත් විශ්වාස කරයි. පලස්තීනය ප්‍රකාශ කරන්නේ 1967 ජුනි වලට ප්‍රථම ඊශ්‍රායලය සතු නොවු ජෙරුසලමේ ප්‍රදේශ පලස්තිනුවන් වෙත ලබා දිය යුතු බවයි. 2005 වනවිට, ජේරුසලමේ ජනගහනය 719,000 වැඩිහිටියන් විය; ඉන් 465,000 ක් යුදෙව්වන් විය. (බොහෝ පිරිස බටහිර ජේරුසලමේ පදිංචිව සිටි) ; 232,000 ප්‍රමාණයක් මුස්ලිම්වරුන්ය (නැගෙන ජේරුසලම තුළ වැඩි ප්‍රමාණයක් ජිවත් වේ.)

ඊශ්‍රායලය විසින් ක්නෙසට් මා ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය බ‍ටහිර ජෙරුසලමේ ˝නව නගරය මධ්‍යයේ පිහිටා ඇත˝ඒවා ඊශ්‍රාලය බිහිවු 1948 සිට ස්ථාපනය වී පැවතුනි. දින හයේ යුද්ධයේන පසුව ජෝර්දානය පාලනය කළ නැගෙනහිර ජේරුසලම තම යටතට ගත් ඊශ්‍රායලය නිල වශයෙන් එය ඊශ්‍රායලයට ඇදා ගන්නා ලදී. ඊශ්‍රායලය විසින් ˝ නව නිතියක් පනවමින් ප්‍රකාශ කලේ සම්පුර්ණ වු හා එක්සත් වු ජෙරුසලම ඊශ්‍රායලය  අගනුවරයි˝.

2002 – 2001 දි පැවැත්වු කෑම්ප් ඩේවිඩ් හා ටබා සමුළුවල දී එක්සත් ජාතීන්ගේ සංගමය යෝජනා කරන ලද්දක් වුයේ ජෙරුසලමේ අරාබි කොටස් / ප්‍රදේශ යෝජනා කරන ලද පලස්තින රාජ්‍යයකට ලබා දිය යුතු බවත් ජෙරුසලමේ යුදෙව් ප්‍රදේශ ඊශ්‍රායල විසින් තබා ගත යුතු බවත් ය. ˝Temple mount˝ ආශ්‍රිත සියළු පුරා විදයාත්මක කැනීම් ඊශ්‍රායල පලස්තීන රජයන් සාමුහිකව පාලනය කළ යුතු වේ. දෙපාර්ශවයම එම යෝජිත මුලධර්මයට එකග වුවත් මෙම සමුළුවාර අවසානයේ අසාර්ථක විය.

ඊශ්‍රායලය විසින් යුසෙව් පුජනීය ස්ථාන වල සුභ සාධනය පිළිබදව පලස්තීන පැවරිම පිළිබදව සළකා බලන ලදී. ජෙරුසලම ජෝර්දානය යටතේ පවතින විට බටහිර ප්‍රාකාරය ට කිසිම යුදෙව්වෙකුට ඇතුල් වීඹට අයිතියක් තිබුනේ නැත. 2000 දී යුදෙව් හා මුස්ලිම් වරුන් පුජනීයැයි සළකන ජෝසප්ගේ සොහොන පිළිබද පලස්තීනුවන් ගේ මතභේදයක් ඇති විය. දෙපාර්ශවයේ දී බුහුමට පාත්‍ර වු සොහොන කොල්ලකා එහි තිබු ගොඩනැගිලි විනාශ කර එය පල්ලියක් බවට පරිවර්තනය කරන ලදී, බටහිර ප්‍රාකාරයට තර්ජනයක් වන පරිදි අනවසර පලස්තීන කැනීම් ජේරුසලමේ  භුමිය තුළ සිදු වුයේ තවත් ගොඩනැගීම් කිහිපයක් සදහාය.

මෙම ක්‍රියාමාර්ගය බටහිර ප්‍රාකාරය ශක්තිමත් බවට තර්ජනයක් ඇති කරන ලද්දක් සේ  සැළකේ. ඊශ්‍රාලය අනෙක් පසෙන් බැලු විට පුජනීය ස්ථානවලට ලගා වීම සදහා බාධා කරනු ලැබ ඇත්තේ ඉතා කලාතුරකින්ය. එය කිසි දිනෙක නිත්‍ය බාධා කිරිමක් නොවීය. ඊශ්‍රායලය ආරක්ෂක ආයතන විසින් පසුගිය වසර 20 පුරාම  කරන ලද සෝදිසි කිරිම් වල දී යම් යම් සැළසුම් වලට සම්බන්ධ යුදෙව් අන්තවාදීන්  විශාල ප්‍රමාණයක් පිළිබදව අවධානයෙන් සිටි අතර ඔවුන් අත්තඩංගුවට ද පත්ව තිබේ. එහෙත් එම අන්තවාදීන්ගෙන් සැළකිය යුතු මට්ටමේ අනතුරක් සිදුවී නොමැත. ඊට අමතරව, ඊශ්‍රායලය  විසින් ˝Temple mount˝ සම්බන්ධ පුර්ණ අයිතිය මුස්ලිම් භාරකාරත්වය (වක්ෆ් - Waqf) වෙත හිමි කර දුන්නේය.

පලස්තීන සරණාගතයින්

ඊශ්‍රායෙල රාජ්‍යය නිර්මාණය කිරීමෙන් පසු නෙරපා දැමුණු හෝ පළා ගිය පලස්තීනුවන් සංඛ්‍යාව සහ ඔවුන්ගෙන් පැවත එන්නන්ගේ සංඛ්‍යාව මේ වන විට මිලියන 4 ක් පමණ වේ.

මානව හිමිකම් පිළිබඳ විශ්ව ප්‍රකාශනය සහ එක්සත් ජාතීන්ගේ මහ සමුළුවේදී යෝජනා කර සම්මත කරගන්නා ලද කරුණු සාක්ෂි වශයෙන් පෙන්වා දෙමින් 1948 සහ 1967 යුද්ධය නිසා අනාථ වූ පිරිසට සහ ඔවුන්ගේ දරුවන් හට එම යුද්ධවලට කලින් ඔවුන් සිටි ප්‍රදේශවලට යාමට ඔවුන්ට අයිතියක් තිබෙන බව පලස්තීනය වෙනුවෙන් කථා කළ මැදිහත්කරුවෝ අවධාරණය කර සිටියහ. මෙම අනාථ පිරිසට 1949 සටන් විරාම සමයේ තාවකාලික වාසස්ථානවල සිටි අයද ඇතුළත් වෙයි.

2002 අරාබි සාම ඇරඹුම, අනාථ ගැටළුවට සාධාරණ විසඳුමක් අපේක්ෂාවෙන් සමතය වීමට යෝජනා කළ බව ප්‍රකාශ කරන ලදී. පලස්තීන ජාතිකයින් සහ අන්තර්ජාතික ප්‍රධානින් කාරණා කීපයක් මත පලස්තීන අනාථයින්ට ආපසු පැමිණීමට තිබෙන අයිතිය සාධාරණීකරණය කළහ.

මූලික වශයෙන් කීප දෙනෙක් හැගන්, ලෙගි සහ ඉර්ගුන් ක්‍රියා හේතුවෙන් පලස්තීනුවන්ට පිටමං වීමට සිදු වුණු බව ප්‍රකාශ කළහ. "1947/12/1 - 1948/6/1 කාලය තුළ පලස්තීන අරාබිවරුන්ගේ විගමනය" නමැති හැගනොන් බුද්ධි තොරතුරු වාර්තාවකින් පහත කරුණු තහවුරු කරයි.
පිටමං වූවන්ගෙන් අඩු ගණනේ 55% ක ප්‍රමාණයකට එසේ පිටමං වීමට සිදු වූයේ අපගේ (හැගනාහ්/DF) ක්‍රියා කාරකම් හේතුවෙනි. ලෙහි සහ ඉර්ගුන් ක්‍රියාකාරකම් මෙම විගමනයන්ගෙන් 15% කට සෘජු ලෙසම බලපෑ බව. සම්පාදකවරු කියා සිටියහ. තවත් 2% ක් ඊශ්‍රායෙල හමුදා විසින් නිකුත් කරන ලද නෙරපීම් නියෝග නිසාද 1% ක් පැවති තත්ත්වය ඔවුන්ගේ මානසික වශයෙන් ඇඳ වැටීම නිසාද සිදු විය. මෙම සංඛ්‍යා ලේඛනවලින් පෙනී යන්නේ මෙම විගමනයන්ගෙන් 73% ක් කෙලින්ම ඊශ්‍රායෙලවරුන්ගේ ක්‍රියාවන් නිසා සිදු වූ බවකි. මෙයට අමතරව 22% ක ප්‍රමාණයක් වෙන්වීමට හේතු වූයේ පලස්තීන ජනතාව පෙළුණු බිය සහ අවිශ්වාසය නිසා බැව් එම වාර්තාව පෙන්වා දෙයි.
අරාබි නායකයන් පලස්තීන අරාබීන්ට පළා යාමට උදව් කළා යැයි කියන ඊශ්‍රායෙල මතය අලුත් ඉතිහාසඥයින් (New Historians) විසින් විවාදයට ලක් කරන ලදී.
ලෝකයේ ඕනෑම ප්‍රදේශයක ඕනෑම යුදෙව්වෙකුට ආපසු පැමිණීමට හැකි වූ ඊශ්‍රායෙල නීතිය යුදෙව් නොවන අයට වෙනස් ලෙස සැලකීමක් යැයි ඇතැම් අයට පෙනී ගියේය. එය යුදෙව් නොවන අය මෙන්ම තමන් කලින් සිටි ප්‍රදේශයට ආපසු ඒමට නොහැකි වූද ඉහත කී පරිදි පුරවැසි භාවය සඳහා ඉල්ලීම් කිරීමට නොහැකි වූද පලස්තීනූවන්ට විශේෂයෙන් බලපෑවේය.
ප්‍රශ්නයට අදාළ ශක්තිමත් නීතිමය පදනම වන්නේ 1948 දී ක්‍රියාත්මක කළ එක්සත් ජාතීන්ගේ 194 වැනි යෝජනාවයි. එහි මෙසේ විස්තර කර ඇත. ආපසු පැමිණ තම අසල්වාසීන් සමග වාසය කිරීමට කැමති අනාථයින් එසේ කිරීමට ප්‍රථම අවසර ලැබිය යුතුය. එසේ නොපැමිණෙන අයට ඔවුන්ගේ දේපල සඳහා වන්දි ගෙවිය යුතුය. මේ සඳහා අන්තර් ජාතික නීති හෝ ඊට සමාන ක්‍රමයක් අනුගමනය කළ යුතුය. රජය හෝ බලයලත් ආයතන විසින් මෙම කාර්යයන් ඉටු කළ යුතුය.එක්සත් ජාතීන්ගේ 3236 වැනි යෝජනාවෙන් පලස්තීනූවන්ට ඔවුන්ගේ අයිතීන් අහිමි කරමින් නිවාස හා දේපලවල පරම අයිතිය ලබා ගැනීමට තිබෙන හිමිකම තහවුරු කරයි.  එක්සත් ජාතීන්ගේ 242 වැනි යෝජනාව මගින් අනාථ ප්‍රශ්නයට සාධාරණ විසඳුමක් ලබා ගැනීමේ වැදගත්කම තහවුරු කරයි.

2000 වර්ෂයේ පැවති කෑම්ප් ඩේවිඩ් සමුළුවේදී එහුඩ් බරක් විසින් දෙන ලද අවස්ථාවෙන්, පවුල් නැවත එක් කිරීමට ගත්  උත්සාහය සහ මූල්‍යමය වන්දි ගෙවා ප්‍රශ්නය බේරුම් කර ගැනීමට බොහෝ ඊශ්‍රායෙල වරුනට ඉඩකඩ විවෘත විය. අනිත් කරුණු විරෝධතාවන්ට භාජනය විය. මෙම විරුද්ධතාවයන් සඳහා ඉදිරිපත් කළ පොදු තර්ක වූයේ,

ජෝර්දානය හැර සියලු අරාබි රටවල් ඔවුන්ගේ රට තුළ සිටින පලස්තීන අරාබි ජාතිකයින්ට පුරවැසි භාවය ප්‍රදානය කිරීම ප්‍රතික්ෂේප කිරීම නිසා අරාබි අනාථ ප්‍රශ්නය වැඩි වුණු බව ඊශ්‍රායෙලය කියා සිටීම. මෙම තත්ත්වය නිසා දුගී භාවය සහ ආර්ථික ගැටලු පැන නැගී ඇති බව MFA ලේඛන පෙන්වා දෙයි. පසුව විසඳන ලද නමුත් ලෝක යුද්ධයෙන් පසු අනාථයින් සම්බන්ධ විශාල ගැටලු මතු වී තිබුණි. මෙම ප්‍රශ්නය තවමත් ඒ අයුරින්ම පවතින්නේය.
1948 යුද්ධය සමයේ අරාබි ඉහළ පෙළේ කමිටුව සහ අරාබි රාජ්‍යයක් පලස්තීනුවන්ට පලා යාමට උදව් කළේය. එසේ කරන ලද්දේ යුදෙව් රාජ්‍යය පරාජය කිරීම පහසු වීම සඳහා බවත් පලස්තීන අනාථ ප්‍රශ්නයේ මුල පිළිබඳ සැලකිල්ල දැක්වූ ඊශ්‍රායෙලය ප්‍රකාශ කළේය. යුද්ධයට පෙර තිබූ සැලැස්මක් ක්‍රියාත්මක කරමින් ඊශ්‍රායෙල සටන් කණ්ඩායම් සහ ඊශ්‍රායෙල හමුදාව විසින් පලස්තීනුවන්ගේ දේපල අහිමි කොට ඔවුන් බලහත්කාරයෙන් අනාථයන් ලෙස පිටමං කළ බව පලස්තීනයේ ප්‍රකාශය විය. එහෙත් මේ දක්වා එම ගැටළුව ඉතිහාසඥයින් විසඳා නැත. තවමත් 1948 දී පලස්තීනුවන් පිටමං කිරීමේ කාරණය විවාදයට බඳුන් වෙමින් පවතී.
අරාබි ලෝකය තුළ යුදෙව් විරෝධී ප්‍රචණ්ඩ ක්‍රියාවලින් ගැලවීම පිණිස පලා ගිය යුදෙව් අනාථයින් 900,000 න් කිසිවෙකුට ඔවුන් කලින් සිටි රටවල්වලින් කිසිදු වන්දියක්  ලබාදීමක් හෝ ඔවුන්ගේ රටවල්වලට ආපසු කැඳවීමක් කර නැත.
දසලක්ෂ ගණනක් අසරණ දුප්පත් අනාථයින් රට තුළට පැමිණීමෙන් කලාපයේ සිමීත සම්පත් අවසානවේය යන මතයේ බොහෝ ඊශ්‍රායෙලවරු එල්බ සිටිති. (මෙම අනාථයින්ගෙන් එක් අයෙකුවත් නැවත අවට පිහිටි අරාබි රටවල් විසින් ඔවුන්ගේ රටවල්වලට කැඳවා නැත)
ඊශ්‍රායෙලය විසින් පලස්තීනුවන් නව පලස්තීන රාජ්‍යයකට පිවිසීමේ අයිතිය පිළිගත් නමුත් ඔවුන් ඊශ්‍රායෙලයට පැමිණීම යුදෙව් රාජ්‍යයේ යහපත් පැවැත්මට බලවත් අනතුරක් විය හැකියයිද, පලස්තීන අනාථයින් රට තුළට ගලා ඒම ඊශ්‍රායෙල රාජ්‍යයේ විනාශයට මුල පිරිමක් විය හැකියයි ද ඔව්හු කල්පනා කළහ. මන්ද කියතොත් එම කාරණය නිසා ඊශ්‍රායෙලය තුළ අරාබි ජාතිය මහජාතිය බවට පත් වන හෙයිනි. මෙය අනිවාර්‍යයෙන්ම යුදෙව් රාජ්‍යයේ ඉරණම තීන්දු කරන්නක් වනු ඇත.

බටහිර ඉවුරේ ඊශ්‍රායල ජනාවාස
දින හයේ යුද්ධයෙන් පසු අවුරැද්දේ දී හා විශේෂයෙන් සාම ක්‍රියාවලිය පැවතෙමින් තිබු 1990 ගණන් වල දී ඊශ්‍රායලය විසින් 1929 හා 1948 දි විනාශ කළ ජනාවාස නැවත ප්‍රතිස්ථාපනයටත් බටහිර ඉවුරේ නව පදිංචි කිරිම් විශාල ප්‍රමාණයක් ද සිදු කළහ. මෙම ජනාවාස අද වන විට 350,000 ක පිරිසක් වාසය කරන වාස භුම් බවට පත්ව ඇත. බොහෝ ජනාවාස බටහිර ඉවුරේ බටහිර කොටස් වන අතර අනෙක් ඒවා පලස්තීනුවන්ගේ භුමි වල ස්ථාපනය කරන ලද්දේ පලස්තීන නගර ගැන නොතකමින්ය. මෙම පදිංචි කිරිම ගැටුම්කාරි තත්වයන්ට සෑහෙන බලපෑමක් සිදු කලේය.

සමහර පලස්තීනුවන්ගේ දැඩි ඉල්ලීම වුයේ, පලස්තීනය තුළ ආරම්භවන යුදෙව් ජනාවාස ඉවත් කර ගන්නා ලෙසයි. මේ අතරට අතීත ජනාවාස (හේබ්‍රෝන්) 1948  විනාශ වු හා නැවත පදිංචි  කිරිම් අතරතුර ජනාවාස (Gush Etzion) 1967 සිට ක්‍රියාත්මක වන  ජනාවාස පිහිටුවීම් ඇතුළත් වේ. ඉපැරණි ජෙරැසලම් ඊශ්‍රායල ජාතිකයන් පිළිබද  පලස්තීන ස්ථාවරය අපැහැදිලිය.

බටහිර ඉවුරේ ඊශ්‍රායල පදිංචි වීම් හා ගාසා තීරය ගැටුමට සාමකාමී විසදුමක් ලබා දීමේ දී කිබෙන ප්‍රධාන බාධක බව ජ්‍යාතන්තර මාධය හා ජ්‍යාතන්තර දේශපාලන සංගම් විසින් ද පෙන්වා දී තිබේ. (මේ අතරට ඇ.එ.ජ, බ්‍රිතාන්‍යය, යුරෝපා හවුල ) මෙම පදිංචි කිරිම් ජ්‍යාතන්තර නිතියට අනුව නිත්‍යානුකුල නොවන අතර ඊට අමතරව ජ්‍යාතන්තර යුක්ති අධිකරණය, ජ්‍යාතන්තර මෙන්ම ඊශ්‍රායල මානව අයිතිවාසිකම් සංවිධානද මෙහි අනීතික බව සපථ කොට ඇත. කෙසේ වෙතත් ඊශ්‍රායලය මෙය පිළිබදව තර්ක කරයි. සමහර විද්වතුන් හ ප්‍රකාශකයන් මීට විරුද්ධත්වය පළකරන්නේ හෙවත් මෙම අනිතික යැයි නොසලකන්නේ ඓතිහාසික කරුණු ද මුලික කරගෙනයි. එහෙත් එමගින් ජ්‍යාතන්තර හෝ මානව අයිතිවාසිකම් සංවිධාන වල ස්ථාවරය වෙනසකට ලක් වී නොමැත.
2006 වන විටබටහිර ඉවුර හා නැගෙනහිර ජෙරුසලමේ ඊශ්‍රායල් ජාතිකයන් 267,163 ක් ජිවත් විය. ජනාවාස පිහිටු වීම හා ඒවායේ වර්ධනය විවිධ යෝජනා තුළීන් එක්සත් ජාතීන්ගේ ආරක්ෂක මණ්ඩලය මගින් ජිනිවා සම්මුති උල්ලංඝණයක් එමගින් වන බව සදහන් කරමින්ය.  යුරෝපා සංගමය මෙන්ම එක්සත් ජාතීන්ගේ මහ මණ්ඩලය මෙම ඊශ්‍රායලය ජනාවාස නිතියට පටහැණි බවට ප්‍රකාශ කරන ලදී. යෝජනාව ඉදිරිපත් කරන පුද්ගලයන්  තම යෝජනා සාධාරණ බවට හතරවන ජිනිවා සම්මුතියේ දෙවන හා හතලිස් නම වන වගන්ති සහ එක්සත් ජාතින්ගේ 242 වන ආරක්ෂක මණ්ඩල යෝජනාව ගෙන හැර පාමින් තර්ක කරති. ප්‍රායෝගික මට්ටමේදී පලස්තීනුවන් විසින් ඉදිරිපත් කරන ඇතැම් තර්ක වනුනේ පලස්තීන නගර සදහා අවශය වන සම්පත් භෝග වගාවට සුදුසු ඉඩම්, ජලය හා වෙනත් සම්පත් ජනාවාස හේතුවෙන් තමන්ට නොලැබී යන බවත් මෙම පදිංචි කිරිම් නිසා පලස්තීනුවන්ට නිදහසේ මාර්ගවල ගම්නකිරිමමේ හැකියාව සීමා කරන බවත් ඔව්න විසින් ඉන් ආරක්ෂක ගැටළු ඇති වන බවටත් ඔවුන් විසින් නගන ප්‍රායෝගික තර්ක අතර වේ.

2005 දි ඊශ්‍රායල අගමැති වු ඒරියල් ෂැරොන් විසින් ඒකපාර්ශවීය ඉවත්ව යැමේ සැලැස්ම ක්‍රියාත්මක කරන ලදී. එහිදි සියළුම යුදෙව් ජනාවාස ගාසා තීරයෙන් ඉවත් කිරිමටත් සියළු නිවාස ගොබනැගිලි විනාශ කර දැමීමටත් නියෝග කරන ලදී.

විවිධ මැදිහත් කරවන හා විවිධ යෝජනා කල එකගතාවන් විසින් ඊශ්‍රායල විසින් බටහිර ඉවුරේ සමහර ජනාවාස ඉවත් නොකිරිම පිලිබද යම් පමණක් විවෘත භාවයක් දැක්වීය. මෙම විවෘත භාවය යම් යම් සළකා බැලීම් කිහිපයක් මත පදනම්ව පැවතුනි.

ඊශ්‍රායලයේ ආරක්ෂාව සම්බන්ධ කරුණු

බටහිර ඉවුර හැරුණු විට ඊශ්‍රායලය සතු වන්නේ ඉතා කුඩා භුමි ප්‍රමාණයකි. එහි පළලම ස්ථානය ගතහොත් බටහිර ඉවුර හැරුණු කොට හැතැප්ම නවයකි. බොහෝ පිරිස් බිය වන්නේ මේ නිසා අරාබි රටවල් වල එකතුවෙන් යම් දිනෙක ප්‍රහාරයක් එල්ල වේ යැයි යන්නයි. ඊට අමතරව බටහිර තීරයේ ඉහළ ප්‍රදේශවල සිට සටන් වදින හමුදාවන්ට තම ආක්‍රමණය ලෙහෙසියෙන් සිදු කළ හැකිඅතර එසේ වීමට ප්‍රධානතම හේතුව  වන්නේ ජෝර්දාන ගංගාව හරහා යාමට ඔවුන්ට සිදු නොවීමයි.

පලස්තීන භුමියේ සිට ඊශ්‍රායලයට විරුද්ධව භාවිතා කළ ˝කසම් රොකට්ටුව˝ ( Qassam Rocket) පිලිබදව දැඩි අවධානයක් යොමු කර ඇත.  ගාඩා තීරයෙන් ඊශ්‍රාලය ඉවත් වීමට පසු එළඹි අවුරැද්දේදි හෙවත් 2006 දි ඊශ්‍රායලයට අනුව එවන් ප්‍රහාර 1726 ක් වාර්තා වී ඇති අතර 2005 ට වඩා එය හතර ගුණයක වැඩි වීමකි.  බොහෝ ඊශ්‍රායල්වරු මෙය දකින්නේ පලස්තීන ස්වයං පාලනය පිලිබද අවශ්‍යතාවය වැඩි වන විට පලස්තීන භුමියෙන් ඊශ්‍රායලයට එරෙහිව සිදුවන තර්ජන වලට එරෙහිව ඊශ්‍රායලය තම ආරත්ෂාව සපයා ගත යුතු තත්වයක් බවයි. මීට ප්‍රතිවිරැද්ධව, එමගින් ප්‍රචණ්ඩ අවම කළ හැකි වන්නේ ය.

දේශ සීමා සහ අන්තර්ජාතික තත්ත්වය
අතීතයේදි පලස්තීන භූමි ප්‍රදේශය, ජෝර්දානය සහ ඊජීප්තුව අතරේ දේශසීමා පාලනයද ආනයන හා අපනයන පාලන අයිතියද ඊශ්‍රායෙලය විසින් ඉල්ලා තිබුණි.ඒ ඊශ්‍රායෙලය සහ පලස්තීනය එකම ආර්ථික ප්‍රදේශයක් බව ස්ථිර ලෙස ප්‍රකාශ කරමිනි. ඊශ්‍රායෙල භූමියෙන් වෙන් වන යාබද භූමි ප්‍රදේශයක අවශ්‍යතාවය පලස්තීනුවන් විසින් අවධාරණය කර සිටියහ. ඔස්ලෝ සම්මුතියට අනුව ළඟා වුණු තාවකාලික එකඟතාවය තුළ පලස්තීන අධිකාරියට ඒ (Area A) ප්‍රදේශයේ නගරවල පාලනය ලැබුණි. ඊශ්‍රායෙලය ආරක්ෂාව යටතේ පලස්තීන සිවිල් පාලනයට බී පෙදෙස(Area B) යටත් කෙරිණි. සී (Area C) ප්‍රදේශය සම්පූර්ණයෙන්ම ඊශ්‍රායෙල පරිපාලනයට යටත් කරන ලදී. පලස්තීන නගරවලට ඇතුළු නොවී ඒවා මග හැර යාමට හැකි වන අයුරින් ඊශ්‍රායෙලය අතිරේක මහා මාර්ග (High Way) තැනුවේය. පලස්තීන අධිකාරියේ පාලනය යටතේ තිබුණු මුල් ප්‍රදේශ නොයෙක් නොයෙක් ආකාරයන් ගෙන් යුත් නොවූවා සේම යාබදවද පිහිටි ඒවාද නොවීය. ඔස්ලො ii සම්මුතියද වයි රිවර් සහ ෂාර්ම් එල් - ෂෙයික් සහ ඊට පසුව කෙරුණු නොයෙකුත් සාකච්ඡාද හේතුවෙන් කාලය ගත වන විට එම ප්‍රදේශ වෙනස් වීම්වලට භාජනය විය. පලස්තීනුවන්ගේ මතයට අනුව වෙන් කරන ලද ප්‍රදේශ ජීවත් වීමට හැකි ජාතියක් නිර්මාණය කිරීමට සුදුසු නොවීය. එමෙන්ම පලස්තීන ආරක්ෂක අවශ්‍යතා පිරිමැසීමට ප්‍රමාණවත් නොවීය. ඊශ්‍රායෙලය ඇතැම් බී පෙදෙස්වලින් ඉවත් වීම ගැන එකඟතාවයක් ප්‍රකාශ නොකළහ. පලස්තීන ප්‍රචණ්ඩ ක්‍රියා උග්‍රවීම හේතුවෙන් මෙම සැලසුම අයත්කර ගැනීමත් අත් හැර දැමුණි. මුර පොළවල් සංඛ්‍යාව වැඩි කෙරිණි. එහි ප්‍රථිපලය වූයේ 2003 ග්‍රීෂ්ම ඍතුවේ පටන් මිනිස් බෝම්බ වැඩි වශයෙන් එල්ල වීමයි. අවසාන සිතියම සඳහා එකද පාර්ශවයක් හෝ යෝජනාවක් ප්‍රකාශ කළේ නැත. (ඇතැම් සිතියම් රහසෙන් එළි දැක්විණි)

සම්පත් සහ ජලය බෙදීම
තමන්ගේ ප්‍රධාන අවශ්‍යතාවයන්ගෙන් එකක් ලෙස පලස්තීනුවන් සැලකුවේ යහපත් පරිසරයක ජීවත් වීමට තරම් අවශ්‍ය ඉඩම් හා වෙනත් සම්පත්ය. එබැවින් ඊශ්‍රායෙලය වෙනුවෙන් බොහෝ සම්පත් අත හැරීමට ඔවුනට බල නොකළ යුතු යයි ඔවුන් අදහස් කළේ ඒ මගින් ඔවුන්ගේ ආර්ථිකය කඩා වැටීමට ලක් විය හැකි හෙයිනි.

මැද පෙර දිග කලාපයේ ජලය යනු දේශපාලනික වශයෙන් ඉතා වැදගත් සාධකයකි. ඊශ්‍රායෙලය ඔවුන්ගේ ප්‍රයෝජනය සඳහා ග්‍රීන් ලයින් නම් ප්‍රදේශය පුරා විහිදී තිබුණු විශාල ජල නිධිවලින් ජලය ලබා ගැනීම, ඊශ්‍රායෙලය- පලස්තීන ගැටුම්වලට හේතුවක් වී පැවතුණි. පලස්තීන බල ප්‍රදේශයට අයත් බිමෙහි තැන්පත් වී තිබෙන ජලය ළිං කිහිපයක් ඔස්සේ ඊශ්‍රායෙල්වරුන්ගේ ප්‍රයෝජනය පිණිසලබා ගැනිණි. මේ ගැන බොහෝ දෙනෙකු ප්‍රශ්න කළේ "ඊශ්‍රායෙලයේ ප්‍රයෝජනය පිණිස ඔවුන්ගේ ජලය පාවිච්චි කිරීමේ නීත්‍යානූකූල භාවය කුමක්දැ?"යි අසමිනි.

ඊශ්‍රායෙලය මෙම ප්‍රදේශයෙන් ලබාගත් ජලයෙන් 77% ක්ම බටහිර ඉවුර ප්‍රදේශයට සපයන බවද, මෙම තර්ක ඉදිරිපත් කළ විවේචකයින් විසින්ම පෙන්වා දෙන ලදී. ඊශ්‍රායෙලය බටහිර ඉවුරේ අයිතිය ලබා ගත් කළ එම පෙදෙස්වල ජලය ප්‍රයෝජනයට ගනු ලැබුවේ අඩු ප්‍රමාණයකි. එහෙත් ඒ වන විටත් පලස්තීනයට වඩා වැඩි ජල ප්‍රමාණයක් ඊශ්‍රායෙලය පරිභෝජනය කරනු ලැබිණි. 1950 දී ඊශ්‍රායෙලය බටහිර ජල නිධියේ නිෂ්පාදනවලින් 95% ක ජල පරිභෝජනයක්ද ඊසාන ජල නිධියෙන් 82% ක ප්‍රමාණයක්ද ප්‍රයෝජනයට ගත්තේය. මෙම ප්‍රමාණය සම්පූර්ණයෙන්ම ගන්නා ලද්දේ 1967 ට පෙර තිබු දේශ සීමාවන්ට අනුව ඊශ්‍රායෙලය පැත්තෙනි. 1999 වන විට මෙම සංඛ්‍යාවන් පිළිවෙලින් 82% සහ 80% ප්‍රමාණයක් දක්වා පහත වැටුණි.

අවසානයේ ඊශ්‍රායෙලය 11 වැනි ඔස්ලෝ සම්මුතිය ගෙන හැර දක්වයි. මෙම සම්මුතියට අනුව දැනට පවත්නා සම්පත් සීමිතව ප්‍රයෝජනයට ගනිමින් පාලනයක් සහිතව පරිභෝජනයට දෙපාර්ශවයම එකඟ වූහ. මෙහිදි බටහිර ඉවුරේ ඊශ්‍රායෙල ජල නිෂ්පාදනයේ නීත්‍යානූකූල භාවය පලස්තීන අධිකාරිය විසින් පැහැදිලිව තහවුරු කරන ලදී. පලස්තීනයට අවශ්‍ය ජල ප්‍රමාණයේ යම් අඩුවක් වුවහොත් එම ප්‍රමාණය සැපයීමට නැගෙනහිර ජල නිධි (ජලය නිෂ්පාදනය සඳහා) කැණීමට පලස්තීනයට ඉඩ දීමටත් ඊශ්‍රායෙලය එකඟ විය. ඔස්ලෝ සම්මුතියේ අරමුණ තාවකාලික විසඳුමක් බවත් දශකයට වඩා කාලයක් එය සාර්ථකව නොපවතින බවත් කියමින් බොහෝ පලස්තීනුවන් විරෝධය පෑහ. එම ගිවිසුමේ නම වූයේ "ඊශ්‍රායෙල - පලස්තීන අන්තර්වාර් ගිවිසුම" යන්නයි.

මෙම ගිවිසුමෙන් රට තුළ හා මුහුදු සීමාවේ ස්වභාවික වායු ඉන්ධන සහ ඛනිජ තෙල් සඳහා කැනීම් කිරීමට හා පරීක්ෂණ පැවැත්වීමට පලස්තීන බලාධිකාරියට ඇති අයිතිය තහවුරු කරන ලදී.

අනෙකුත් කාරණා

ඊශ්‍රායල හමුදා බටහිර ඉවුර අත්පත්කරගැනීම
"අත්පත් කර ගත් පලස්තීන් භූමිය" යනු බටහිර ඉවුර සහ ගාසා තීරය හැඳින්වීමට එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානය විසින් පාවිච්චි කරන ලද යෙදුමකි. මෙම ප්‍රදේශය 1967 දී පැවති සය දින යුද්ධයේදී ඊශ්‍රායෙලය විසින් ඊජීප්තුවෙන් සහ ජෝර්දානයෙන් අත්පත් කර ගත් කොටසකි. ඊශ්‍රායෙල රජය මෙහි තත්ත්වය දැක්වීම පිණිස යොදන්නේ "අර්බුද සහිත ප්‍රදේශය" (Disputed Territories) යන්නයි. ඇතැම් ප්‍රදේශ අත්පත් කර ගත්තා යයි හැඳින්විය නොහැක්කේ කිසිදු ජාතියකට ඒවාට පැහැදිලි අයිතියක් නොමැති බැවිනි. එසේම 1967 දී ඊශ්‍රායෙලය එම ප්‍රදේශ අල්ලා ගන්නා විට ක්‍රියාකාරී රාජ්‍ය තාන්ත්‍රික ක්‍රියාදාමයක් නොතිබුණි. මෙම ප්‍රදේශ තවමත් "ජුදෙයා සහ සමාරියා" යනුවෙන් ඇතැම් ඊශ්‍රායෙල කණ්ඩායම් විසින් හඳුන්වනු ලබන්නේ පුරාණ කාලයේ සිට පැවත එන ඓතිහාසික ප්‍රාදේශික නාම පදනම් කර ගනිමිනි.

1980 දී ඊශ්‍රායෙලය නැගෙනහිර ජෙරුසලම අත්පත් කර ගත්තේය. එම වසරේම අගෝස්තුවේදී එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානය එම ඈඳා ගැනීම ප්‍රතික්ෂේප කළේය. ඊශ්‍රායෙලය කෙදිනක හෝ බටහිර ඉවුර හෝ ගාසා තීරය යා කර නොගත්තේය. කලාපය තුළ පිහිටි සියලුම රාජ්‍යයන්හි දේශපාලන නිදහස, භූමියේ අයිතිය, ස්වාධීනත්වය පිළිගැනීම සියලු ප්‍රශ්න නැතහොත් ආරවුල් ඇති විය හැකි අවස්ථා ඉවත් කිරීම සියලු රාජ්‍යයන්හි ජනතාවට බියෙන් හා සැකෙන් තොරව සාමකාමීව ජීවත් වීමට ඇති අවස්ථාව සහ මෑත දී ඊශ්‍රායෙලය අල්ලා ගත් ප්‍රදේශ වලින් ඊශ්‍රායෙල හමුදා ඉවත් වීම ආදි කාරණා ඉටු විය යුතු බව එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානය අවධාරනය කර ගෙන සිටියේය.අවසානයට එහි සඳහන් සියලු ඉල්ලීම්, අදහස් මෙන්ම අභිප්‍රායන්ද අවුල් සහිත විය.

ඊශ්‍රායෙලයේ අදහස වී තිබුණේ බටහිර ඉවුරේ අරාබි ජාතීන් බොහෝමයක් සිටි ප්‍රදේශ (ප්‍රධාන යුදෙව් ජනාවාස හැර) සහ සම්පූර්ණ ගාසා තීරය පසු කලෙක ස්වාධීන පලස්තීන රජයක කොටසක් විය යුතුය යන්නයි. කෙසේ වුවද මෙම රාජ්‍යයයේ නිෂ්චිත මායිම් ප්‍රශ්නකාරී විය. උදාහරණයක් වශයෙන් 2000 වර්ෂයේදී බටහිර ඉවුරේ 92% ක ප්‍රමාණයක් ද සම්පූර්ණ ගාසා තීරයද ඇතුළත් නිදහස් පලස්තීන රාජ්‍යයක් ස්ථාපිත කිරීමට අවස්ථාවක් එහුඩ් බරක් විසින් යසර් අර්ෆත්ට ප්‍රදානය කරන ලදී. එහෙත් ආරක්ෂක වැඩ පිළිවෙලෙහි බලපෑමත්, වෙනත් හේතුන්ද නිසා අර්ෆත් එම යෝජනාව ප්‍රතික්ෂේප කළේය.

ඇතැම් පලස්තීනුවෝ ඔවුනට සම්පූර්ණ බටහිර ඉවුරද, ගාසා තීරයද, නැගෙනහිර ජෙරුසලමද අයිති යයි කියති. මෙම ප්‍රමාණය අඩු කිරීමට කෙරෙන ඕනෑම ක්‍රියාවක් ඔවුන්ගේ අයිතීන් තදබල ලෙස අහිමි කිරීමක් යැයි පලස්තීනුවෝ කියති. මේ සම්බන්ධව අදහස් හුවමාරු කර ගැනීමේදී ඔවුන් කියා සිටියේ මෙම භූමි ප්‍රදේශයේ සීමාවන් අඩු කිරීමට ගන්නා ඕනෑම ක්‍රියා මාර්ගයක් තමන්ගේ මූලික අවශ්‍යතාවයන් අහිමි කිරීමේ සතුරු ක්‍රියාවක් වන බවයි.

'හමාස්' වැනි වෙනත් පලස්තීන කණ්ඩායම් අවධාරණය කර කියා සිටියේ බටහිර ඉවුරේ, ගාසා තීරය, නැගෙනහිර ජෙරුසලම පමණක් නොව මුළු ඊශ්‍රායෙලයම පලස්තීනය විසින් පාලනය කළ යුතු යයි යනුවෙනි. මෙම කාරණය නිසා හමාස් සංවිධානයට සාම ක්‍රියාවලිය පෙනුණේ "ආගමික වශයෙන් තහනම් සහ දේශපාලනික වශයෙන් සිදු විය නොහැකි එකක්" ලෙසිනි.

පලස්තීන ආණ්ඩුව
පලස්තීන අධිකාරිය (Palastinian Authority) විවිධාකාර වූ අංශයන් මෙන්ම ඇතැම් විට පලස්තීනුවන්ද හවුල් වීමෙන් දූෂිත වන්නට ඇතැයි සැලකේ. හමාස් සහ වෙනත් ඉස්ලාමීය ත්‍රස්තවාදී සංවිධාන සමග පවත්වාගෙන යනු ලබන සම්බන්ධතා උපයෝගී කර ගෙන පලස්තීනුවන් අන්තවාදීන්ට රහසෙන් උදව් කරයි. ඊශ්‍රායෙලය පැත්තෙන් බැලූ කල (විශේෂයෙන් ඊශ්‍රායෙලයේ දක්ෂිණාංශික කණ්ඩායමට අනුව) මෙම තත්ත්වය එතරම් සුදුසු තත්ත්වයක් නොවීය. මේ නිසා කලින් ඊශ්‍රායෙලය පාලනය කළ ලිකුද් පක්ෂය ඇතුළු බොහෝ සංවිධාන ගණනාවක් වර්තමාන පලස්තීන අධිකාරිය පදනම් කර ගත් පලස්තීන රාජ්‍යයක් පිළිනොගන්නා බව ප්‍රකාශ කළහ. කලින් ලිකුද් පක්ෂයේ නායකයෙකුව සිටි ඒරියල් ෂැරෝන්ද ප්‍රද්ධියේ ප්‍රකාශ කරමින් මෙම තත්ත්වය වඩාත් විප්ලවවාදී බව කියමින් ප්‍රතික්ෂේප කළේය.

පලස්තීන අධිකාරියේ කැබිනට් ඇමතිවරයෙකු වූ සඑබ් එරෙකට් කීවේ ඊශ්‍රායෙලය බටහිර ඉවුරේ සහ ගාසා තීරයේ තම බලය පවත්වාගෙන යාමට බලාපොරොත්තුවෙන් සිටින බවයි. ඊශ්‍රායෙලය පලස්තීන රාජ්‍යයක් ලෙස පිළිගෙන නැත. එසේම ගාසා තීරය සහ බටහිර ඉවුරේ නඩු විමසීමකින් තොරව සැකකරුවන් ඝාතනය කෙරිණි. ඇතැම් අන්තර්ජාතික නිරීක්ෂකයින් උපදෙස් දුන්නේ සාකච්ඡාවල ප්‍රගතියක් පෙන්වන්නේ නම් අභ්‍යන්තර පලස්තීන ප්‍රතිසංස්කරණ ක්‍රියාත්මක කළ හැකිය යනුවෙනි.

ගාසා තීරයට අවහිරතා යෙදීම
ඊශ්‍රායෙල රජය විසින් ගාසා තීරයට ඉන්ධන සහ විදුලිය සැපයීම කපා හැරීමද සිවිල් ජනතාව සඳහා පැනවූ සමූහ දඬුවමක් ලෙස හඳුන්වනු ලැබීය. යුද නීතිය යටතේ මෙය ඊශ්‍රායෙල වගකීම පැහැර හැරීමක් විය. 2008 පෙබරවාරි 7 දා සිට ඊශ්‍රායෙල රජය ගාසා තීරයට කෙලින්ම විකුණමින් සිටි විදුලිය අඩු කළේය. මෙයින් පසු ඊශ්‍රායෙල මහාධිකරණයේ නියෝගයක් නිකුත් විය. එයින් ගාසා තීරයට සපයන තෙල් ප්‍රමාණය තහුවරු කළේය. එම නියෝගයෙන් "ගාසා තීරයට සපයන ලද තෙල් ප්‍රමාණය සම්බන්ධයෙන් අපගේ පැහැදිලි කිරීම වන්නේ පසුගිය වසරේ ශීත ඍතුවේදී එම පෙදෙසට සපයන ලද ඩීසල් ඉන්ධන ප්‍රමාණය හා සමාන ඉන්ධන ප්‍රමාණයක් මේ වසරේදී ගාසා තීරයට සැපයීමට ඊශ්‍රායෙලය භාරගෙන සිටින බවයි. මෙම කාරණයේදී පෙන්නුම් කරන ලද්දේ ගාසා තීරයට අවශ්‍ය ඉන්ධන ප්‍රමාණය ලැබෙන බවත් එය සාධාරණ ප්‍රමාණයක් බවත්ය. මෙම තෙල් බෙදා හැරීමේ ක්‍රියාවලියේදි පලස්තීනුවන් විසින් ඊශ්‍රායෙල ජාතිකයින් දෙදෙනෙකු මරු මුවට පත් කළ බවත් ජෙරුසලම් පෝස්ට් පුවත්පත ප්‍රකාශ කළේය.

ඊශ්‍රායෙල ආරක්ෂක හමුදාව විසින් ඔවුන්ගේ ආරක්ෂාව සඳහා ඉදිරිපත් කළ ඇතැම් ඉල්ලීම් සත්‍ය වශයෙන්ම අයුතු සමූහ දඬුවම් නියම කිරීමක් බව මානව හිමිකම් සංවිධාන සහ පලස්තීනුවෝ කියා සිටියහ. මේවාට ආක්‍රමණික යුද ක්‍රියා මාර්ග ද ඇතුළත් විය. ඊශ්‍රායෙලය  තරයේ කියා සිටියේ මෙම යුද මෙහෙයුම්වල සහ ගාසා තීරයට විදුලිය කපාහැරීමේ ඉලක්කයන් වන්නේ ත්‍රස්තවාදීන්ට සැපයෙන පහසුකම් නවතා දැමීම බවයි.

මෑත ඉතිහාසයේ පලස්තීනයේ ආධාරකරුවෝ මෙම යෙදුම පාවිච්චි කළේ ගාසා තීරයේ සහ බටහිර ඉවුරේ ඇතැම් ඊශ්‍රායෙල හමුදා ක්‍රියාකාරකම් හැඳින්වීමට සහ ඊශ්‍රායෙල මරණවලට වගකිව යුතු මිනිස් බෝම්බකරුවන් විනාශ කිරීම සඳහා වූ ඊශ්‍රායෙල ප්‍රතිපත්තිය හැඳින්වීමටයි. බ්‍රිතාන්‍ය ආඥා පත්‍රය (British Mandate) නිකුත් කළ කාලයේ පටන් සිදුවෙමින් පැවති මෙම ක්‍රියාව 2005 පෙබරවාරි මස ඊශ්‍රායෙලය විසින් නතර කරන ලදී. සමූහ දඬුවම් (Collective punishment) සඳහා වූ මෙම ඉල්ලීම තව දුරටත් දිගු කරනු ලැබුවේ ඊශ්‍රායෙලයේ අභ්‍යන්තර මාර්ග බාධක හා මුර පොළවල් පලස්තීනය තුළ පිහිටුවීම සඳහාය. ත්‍රස්තවාදී ක්‍රියාකාරකම් නතර කිරීමට මෙම ක්‍රියාමාර්ග ගතයුතු බවට ඊශ්‍රායෙලය තරයේ කියා සිටියේය.

බොහෝ මානව හිතවාදී සංවිධාන විසින් ගාසා තීරයට බාධා හා අවහිර කිරීම් විවේචනයට ලක් කරන ලදී. 2008 වසරේදී සමූහ දඬුවම් ස්වරූපයෙන් කරන ලද මෙම බාධා කිරීම් ජීනිවා සම්මුතියට අනුව නීත්‍යානුකූල නොවීය. ඊශ්‍රායෙලයද ජිනීව සම්මුතියේ සාමාජිකයකු විය. මෙම සංවිධානවලට ඇම්නෙස්ට් ජාත්‍යන්තරය ද, සේව් ද චිල්ඩ්රන්, කැෆොඩ්, කෙයා ඉන්ටර් නැෂනල් සහ ක්‍රිස්ටියන් ඒඩ් ද ඇතුළත් විය. කෙසේ වෙතත් ඇතැමෙක් තර්ක කරන්නේ සමූහ දඬුවම් යන වචනය අන්තර් ජාතික නීතියේ භාෂාව මෙහෙයවීමක් පමණක් බවයි. එහෙත් මෙය නීති විශාරදයින් විසින් සහ විචාරකයින් ප්‍රතික්ෂේප කරනු ලැබ ඇත.

සමාජයීය ආකල්ප
ඊශ්‍රායෙල ජාතිකයින්ට තිබුණු ප්‍රධාන ගැටළුව නම් ප්‍රධාන පලස්තීන නායකයින් විසින් ඊශ්‍රායෙල පාලනය පිළිගැනීමට එරෙහිව ප්‍රචණ්ඩ ක්‍රියා ප්‍රවර්ධනය කිරීමයි. ඊශ්‍රායෙලය නොපිළිගන්නා ලෙසට පලස්තීනුවන් සහ ප්‍රජා සංවිධාන විසින් මාධ්‍යයන් වෙත කරන ලද ප්‍රකාශ මෙහිදී ඊශ්‍රායෙලවරුන් විසින් පෙන්වා දෙන ලදී.

ගුවන් කලාපය
බටහිර ඉවුරේ සහ ඊශ්‍රායෙලයේ කි.මි.80 ක් පළලට පමණක් ගුවන් කලාපයක් පිහිටුවීම සිදුවිය. ඊශ්‍රායෙලය බටහිර ඉවුර සහ ගාසා තීරයට ඉහළ අහසේ මෙන්ම ඊශ්‍රායෙලයේද ගුවන් සීමාවන් පාලනය කිරීමේ අයිතිය ඉල්ලා සිටියේය. මෙම ඒකාබද්ධ ගුවන් කලාපයේ පාලනය දෙපාර්ශවය විසින්ම හවුලේ පාලනය කිරීම පිළිබඳව වූ පලස්තීන යෝජනාව ඊශ්‍රායෙලය විසින් ප්‍රතික්ෂේප කරනු ලැබිණි.

පලස්තීන හමුදාව
යුද්ධයක් කිරීමට තරම් ප්‍රමාණවත් හමුදාවක් පලස්තීනයට නොසිටිය යුතු යයිද එවැනි හමුදාවක් සිටිය යුත්තේ ඊශ්‍රායෙලයට පමණක් යැයිද ඊශ්‍රායෙල කැබිනට්ටුව ප්‍රකාශයක් කළේය. එහෙත් පලස්තීනයේ පොලිස් හමුදාවක් පිහිටුවීම සම්බන්ධයෙන් ඊශ්‍රායෙලය එකඟතාවය පළ කළේය. එවැනි පොලිස් හමුදාවක් සාමාන්‍ය පොලිස් රාජකාරිවලට අමතරව සීමාසහිත ප්‍රමාණයක යුද කටයුතු කිරීමේ හැකියාව තිබීම ගැනද ඊශ්‍රායෙලයේ එකඟත්වය පළ විණි. IDF හමුදා ඉදිරියේදී බිහිවන පලස්තීන රාජ්‍යයකට තර්ජනයක් මෙන්ම ස්වාධීනත්වයට බාධාවක් බව පලස්තීනුවෝ තර්ක කරමින් කියා සිටියහ. පලස්තීන රාජ්‍යයකට තමන්ගේම ආරක්ෂක හමුදාවක් අවශ්‍ය බව ඔවුන් තහවුරු කරන ලදි.මෙයට ඊශ්‍රායෙලයේ ප්‍රතිචාරය වූයේ හමුදාවක් ගොඩනංවමින් තිබියදී ගිවිසුමක් අත්සන් කිරීම යනු අයහපත් අදහස් විදහා පෑමක් බවයි.

ඊශ්‍රායෙල - පලස්තීන ගැටුම


La arquitectura de Italia, a menudo llamada arquitectura italiana, se refiera a todas las formas de este arte en Italia. Italia posee el mayor patrimonio artístico, histórico y arquitectónico del mundo y el mayor número de sitios Patrimonio de la Humanidad Unesco (47 en el 2015). En el país hay muchos y muy diversos estilos arquitectónicos, que no pueden ser clasificados de forma simple por periodo, sino que también tienen que ser clasificados por región, debido a la división de Italia en diversas ciudades estado y territorios hasta 1861. Así, se han creado una serie de diseños arquitectónicos distintos y eclécticos. Italia es conocida por sus enormes avances técnicos en arquitectura, como lo fueron la construcción de arcos, cúpulas y estructuras similares durante el Imperio romano, la creación del Renacimiento arquitectónico a finales del , siendo el país de origen del Palladianismo, un estilo constructivo que inspiró movimientos como la arquitectura neoclásica e influenció el diseño de las casas de campo de ricoshombres en el Reino Unido, Australia y Estados Unidos en los siglos XVII hasta principios del XX. Varios de los mejores trabajos de la arquitectura occidental, como el Coliseo y el barroco romano (en iglesias y el palacios), el Palacio del Quirinal en Roma, el Palacio Real de Caserta en Nápoles, la Catedral de Milán, la Catedral de Florencia y el renacimiento toscano, y muchos de los edificios de Venecia están en Italia. Se ha estimado que Italia posee más de 100.000 monumentos arquitectónicos (museos, palacios, iglesias, villas, fuentes, casas históricas y restos arqueológicos), lo que la sitúa como el país con el mayor número de monumentos históricos y arquitectónicos al mundo, seguido por Francia que se coloca en segunda posición con "solo"  bienes.

La arquitectura de Italia también ha tenido una profunda influencia en la arquitectura mundial. La expresión «arquitectura italianizante» o «a la italiana», popular en Europa desde el  hasta mediados del , era empleada para describir arquitectura extranjera que se hacía siguiendo los gustos y estilos italianos.

Antigua Grecia y los etruscos

Teniendo en cuenta los restos de la arquitecta prehistórica, los primeros en comenzar el diseño de edificios fueron los antiguos griegos y los etruscos. En la Italia septentrional y central, fueron los etruscos quienes dominaron la arquitectura. Los edificios etruscos estaban realizados con ladrillo y madera, por lo que se han conservado pocos ejemplos de su arquitectura, con la excepción de unos pocos en Volterra, en la Toscana. La arquitectura etrusca influenció fuertemente a la romanas, ambos construyendo templos, foros, calles públicas y acueductos. Los pesados pilares y porches creados por los etruscos y las puertas de sus ciudades también tuvieron una influencia en la arquitectura romana posterior.

En el sur de Italia, comenzando en el , colonos griegos crearon lo que se llamaría la Magna Grecia, donde se construían los edificios siguiendo un estilo propio. Los griegos construían casas más grandes, mejores y tecnológicamente más avanzadas que las personas de las edades de Bronce y de Hierro, y también tuvieron una importante influencia sobre la arquitectura romana. Los templos griegos destacan por haber sido construidos en piedra, con columnas de mármol. Hacia el , durante el Período helenístico, se puso de moda la construcción de teatros, que eran semicirculares y tenían un auditorio y un escenario. Se solían construir en laderas, aprovechando la pendiente, al contrario que los romanos, que podían construirlos en llano. Los restos de arquitectura griega se concentran en las regiones de Calabria, Apulia y Sicilia, siendo el más espectacular el de Agrigento, en Sicilia, que ha sido declarado Patrimonio de la Humanidad por la Unesco.

Antigua Roma

La arquitectura de la Antigua Roma adoptó el aspecto de la arquitectura griega hacia el , creando un nuevo estilo arquitectónico. Ambos estilos a menudo se consideran juntos como el núcleo de la arquitectura clásica. Los romanos también adoptaron de los griegos otros aspectos relacionados con la arquitectura; por ejemplo, en la introducción y el uso del triclinio en las villas romanas como el lugar y la forma de comer. Los romanos también adoptaron elementos de la civilización etrusca vecina, de los que tomaron elementos esenciales de su arquitectura como las obras hidráulicas y la construcción de arcos.

La riqueza y la densidad de población, entre otros elementos, obligaron a buscar soluciones arquitectónicas propias en las ciudades romanas. El uso de la cúpula y los arcos, junto con el conocimiento de los materiales de construcción, permitieron un éxito sin precedentes en la edificación de impresionantes estructuras públicas. Los ejemplos incluyen los acueductos, las Termas de Diocleciano, las Termas de Caracalla, las basílicas y, quizás su obra más famosa, el Coliseo. Estas obras eran reproducidas a escala menor en las ciudades más importantes del Imperio. Algunas de las estructuras que han sobrevivido están casi intactas, como las murallas de Lugo en la Hispania Tarraconensis.

Arquitectura paleocristiana y bizantina

Italia se vio muy pronto afectada por la nueva religión cristiana, convirtiéndose Roma en la sede del papa. El arte y la arquitectura paleocristiana también estaba ampliamente inspirada en la pagana de los romanos; estatuas, mosaicos y pinturas decoraban sus iglesias. El concepto cristiano de la «basílica» se inventó en Roma: edificios largos y rectangulares, casi de estilo romano antiguo, a menudo con ricos mosaicos y decoraciones adornando el interior, siendo la mejor conservada la Basílica de Santa Sabina de Roma. Frescos paleocristianos tardíos todavía pueden ser vistos en algunas de las numerosas catacumbas de Roma.

Tras la caída del Imperio Romano de Occidente en el año 476, el Imperio bizantino se convirtió en el área más avanzada en muchos aspectos de las artes y las ciencias, entre las que también se contaba la arquitectura. Los bizantinos también dejaron sus huellas en Italia, construyendo diversos edificios, palacios e iglesias en su estilo característico, siguiendo los principios de la arquitectura romana, pero dándole un aire oriental. La arquitectura bizantina es conocida por sus cúpulas rebajadas y el amplio uso de mosaicos dorados e iconos, en lugar de estatuas. Los principales ejemplos de arquitectura bizantina en Italia se encuentran en Sicilia, donde se pueden ver por ejemplo las catedrales de Cefalu, Palermo o Monreale, aunque el ejemplo más conocido se encuentra en el norte, la Basílica de San Marcos en Venecia.

Arquitectura románica

Arquitectura gótica

Arquitectura renacentista y manierista

La Italia del , y particularmente la ciudad de Florencia, son la cuna del Renacimiento. El nuevo estilo arquitectónico renacentista comenzó sus pasos en Florencia, al contrario que el Gótico, el Renacimiento no surgió de una lenta evolución del estilo anterior, el Románico en el caso del Gótico, sino que surgió de un esfuerzo consciente de un grupo particular de arquitectos que buscaban revivir el orden de una «Edad de oro». El interés del estudio de la arquitectura de la Antigüedad coincidió con un surgir general del estudio.

Italia nunca había aceptado completamente la arquitectura gótica. A excepción de la Catedral de Milán, construida en gran parte por alemanes, pocas iglesias italianas muestran un énfasis en la verticalidad, las agujas abigarradas, la tracería ornamental y las complejas bóvedas nervadas que caracterizan el Gótico internacional. Los arquitectos italianos preferían formas que estaban claramente definidas y elementos estructurales que expresaban su función. Muchos edificios del románico toscano muestran estas características, como el Baptisterio de Florencia o la Catedral de Pisa.

La presencia de restos arqueológicos de la Antigüedad, especialmente en Roma, mostrando el estilo clásico, sirvieron de inspiración a los artistas, en una época en la que la filosofía también giraba su mirada hacia los autores clásicos.

La cúpula de la Catedral de Florencia la Catedral de Florencia, llamada il Duomo y construida por Arnolfo di Cambio, tenía un gran agujero en el centro. El concurso para construir un tejado sobre él, lo ganó Brunelleschi, que construyó la mayor cúpula desde la época romana. Consiguió involucrara a los habitantes de la ciudad eligiendo equipos de trabajadores de las ocho partes en las que se dividía Florencia.
La iglesia de San Lorenzo de Florencia la iglesia fue diseñada por Brunelleschi, empleando todo lo que había aprendido admirando la arquitectura de la Roma Antigua. Tiene arcos, columnas y ventanas de arco de medio punto en estilo romano. Tiene un aspecto completamente distinto de las iglesias medievales góticas con sus arcos apuntados. Sólo se terminó el interior. El exterior todavía muestra ladrillo basto y nadie sabe que aspecto se le quería dar. En el interior, Brunelleschi mostró a todo el mundo un nuevo conjunto de reglas de arquitectura.
La Iglesia de San Andrés de Mantua basándose en los arcos de triunfo que todavía se conservaban en Roma, el arquitecto Alberti diseñó la Iglesia de San Andrés de Mantua. Empleó el mismo aspecto «alto y con arco» y «bajo y cuadrado», similar al de los arcos romanos, en el interior de la iglesia. El diseño fue copiado posteriormente en numerosas ocasiones por otros arquitectos.

El Palacio Medici Riccardi cuando se trataba de construir palacios, los ricos hombres del Renacimiento tenían necesidades distintas de los emperadores romanos, así que los arquitectos tuvieron que aplicar las reglas para construir un nuevo tipo de palacio suntuoso. Estos palacios renacentistas tienen habitualmente tres pisos y son bastante sencillos en su exterior. El interior posee un patio rodado por una bella columnata y ventanas. Los arquitectos como Michelozzo, que trabajaba para Cosme de Médici, se inspiraban en el Coliseo de Roma, que posee tres pisos adornados de arcos.
La Basílica de San Pedro la iglesia más famosa de Roma era la que había sido construida sobre la tumba de San Pedro. Hacia 1500, la iglesia amenazaba con derrumbarse. El papa decidió que, en lugar de reparar la vieja, se debía construir una iglesia nueva, en la que trabajarían numerosos artistas de la talla de Miguel Ángel, Rafael, Bramante, Maderna o Sangallo. Fue el primer edificio en usar columnas gigantes, llamado el «orden gigante». Posee una de las cúpulas más impresionantes del mundo, que ha sido copiada en numerosas ocasiones.
La Villa la Rotonda esta casa de campo fue construida por Palladio en 1550. s un edificio cuadrado que tiene el mismo aspectos desde cualquiera de ellos. En el centro se eleva una cúpula. A cada lado muestra una gran pórtico, del estilo de un templo griego. El estilo es tan elegante que otros arquitectos lo emplearon posteriormente en iglesias, casas y palacios, incluyendo la Casa Blanca.

Arquitectura barroca

Arquitectura del Rococó y del Barroco tardío

Durante  la capitalidad de la arquitectura europea se transfirió de Roma a París. El Rococó italiano, que floreció en Roma a partir de la década de 1720, estuvo profundamente influenciado por las ideas de Borromini. Los principales arquitectos en Roma —Francesco de Sanctis (escalinata de la Plaza de España, 1723) y Filippo Raguzzini (Piazza Sant'Ignazio, 1727)— a penas tuvieron influencia fuera de su país nativo, al igual que los numerosos seguidores del Barroco siciliano, incluyendo a Giovanni Battista Vaccarini, Andrea Palma y Giuseppe Venanzio Marvuglia.

Entre los arquitectos que fueron profundamente influenciados por la brillantez y la diversidad de Juvarra y Guarini, quizás el más importante fuera Bernardo Vittone. Sus principales obras son una serie de iglesias Rococó, de plantas cuatrifoliadas y delicados detalles. Sus sofisticados diseños a menudo muestran múltiples bóvedas, estructuras dentro de estructuras y cúpulas dentro de cúpulas.

Durante esta época, en el Véneto se estaba realizando un acercamiento a los temas de Palladio, evidente en la Villa Pisani en Stra (1721) y en la Iglesia de San Simeone Piccolo en Venecia, terminada en 1738.

La última fase de la arquitectura barroca en Italia se puede ejemplificar en el Palacio de Caserta de Luigi Vanvitelli, conocido como el mayor edificio construido en Europa en el . Deudor de modelos franceses y españoles contemporáneos, el palacio está hábilmente relacionado con el paisaje. En Nápoles y Caserta, Vanvitelli realizó un estilo académico sobrio y clásico, con igual atención a la estética y a la ingeniería, un estilo que haría una fácil transición al Neoclasicismo. De la misma época es el Real Albergo dei Poveri de Nápoles, construido poco antes por Ferdinando Fuga, cuyo tamaño refleja el del Palacio de Caserta.

Arquitectura neoclásica y del

A mediados del , Italia también ganó cierto renombre por algunas de sus estructuras vanguardistas. La Galería Víctor Manuel II en Milán, construida en 1865, fue la primera estructura de hierro y vidrio de Italia y la galería comercial construida para tal fin más antigua del mundo. La galería influiría posteriormente en la Galleria Umberto I de Nápoles.

Arquitectura moderna

Arquitectura modernista, racionalista y fascista
La arquitectura modernista tuvo a sus principales y más originales exponentes en Giuseppe Sommaruga y Ernesto Basile. El primero, autor del Palazzo Castiglioni en Milán, y el segundo proyectó una expansión del Palazzo Montecitorio de Roma.

Sin embargo, en la década de 1920 y los años siguientes se desarrolló un nuevo lenguaje arquitectónico: el Racionalismo. Esta forma de arquitectura futurista fue introducida por Antonio Sant'Elia y luego por el Gruppo 7, formado en 1926, entre otros por Luigi Figini, Guido Frette, Sebastiano Larco, Gino Pollini, Carlo Enrico Rava, Giuseppe Terragni, Ubaldo Castagnola y Adalberto Libera. Tras la disolución del grupo, fue adoptado por arquitectos individuales, como Giuseppe Terragni (Casa del Fascio en Como), Adalberto Libera (Villa Malaparte en Capri) y Giovanni Michelucci (Estación de Florencia Santa Maria Novella).

Durante los años del Fascismo, el Racionalismo fue desbancado por el Novecento Italiano, que rechazaba los temas de la vanguardia y trataba de revivir el arte del pasado. Sus miembros más importantes en el campo de la arquitectura fueron Gio Ponti, Pietro Aschieri y Giovanni Muzio. Este movimiento inspiró a Marcello Piacentini en la creación de su «Neoclasicismo simplificado», relacionado con el redescubrimiento de la Roma imperial. Piacentini fue autor de diversas obras en muchas ciudades italianas, de las que la más importante sería la creación de la controvertida Via della Conciliazione en Roma.

Arquitectura tras la II Guerra Mundial
Algunos de los arquitectos más importantes que han trabajado en Italia entre finales del silo XX y principios del XXI son Renzo Piano, Massimiliano Fuksas y Gae Aulenti. Los trabajos de Piano incluyen el Estadio San Nicola en Bari, el Auditorium Parco della Musica en Roma, los trabajos de renovación del Puerto Viejo de Génova y la Iglesia del Padre Pío en San Giovanni Rotondo. Entre las obras más destacables de Fuksas está el Grattacielo della Regione Piemonte y el Centro Congressi Italia Nuvola en EUR, en Roma. Los trabajos italianos de Gae Aulenti incluyen las obras de renovación del Palazzo Grassi en Venecia y la Stazione Museo del Metro de Nápoles.

Otras figuras destacables, activos en la arquitectura contemporánea en Italia son el suizo Mario Botta (Museo d'arte moderna e contemporanea di Trento e Rovereto, renovación de La Scala de Milán), Zaha Hadid (MAXXI en Roma, rascacielos "Lo Storto" en Milán), Richard Meier (Iglesia de Dios Padre Misericordioso y edificio cubriendo el Ara Pacis, ambos en Roma), Norman Foster (Estación de Belfiore en Florencia), Daniel Libeskind (rascacielos "Il Curvo" en Milán) y Arata Isozaki (Palasport Olimpico en Turín, junto con Pier Paolo Maggiora y Marco Brizio; rascacielos "Il Dritto" en Milán).

Véase también
 Anexo:Patrimonio de la Humanidad en Italia

Notas

Enlaces externos

Arquitectura de Italia


The U.S. state of Vermont is divided into 256 municipalities, including 237 towns, 10 cities, 5 unincorporated towns and 4 gores. As of 2023, Vermont had 33 incorporated villages, which are municipal governments operating within a town and providing additional services.

List
Cities in Vermont are municipalities with the city form of government. Vermont has ten cities with a combined area of , or 0.8% of the state's total area.

According to the 2020 census, 119,299 people, or 18.54% of the state's population, resided in Vermont's cities (excluding Essex Junction, which incorporated in 2022). Six of Vermont's 14 counties have at least one city within their borders. Five cities serve as the county seats for their respective counties and are indicated below with an asterisk (*).

Towns in Vermont are municipalities that typically incorporate the town meeting format into their government

Unincorporated towns in Vermont are towns that had their charters revoked by the Vermont legislature due to lack of residents.  While still technically towns, their affairs are managed by a state-appointed supervisor and not by a local government.

Gores in Vermont are seen as an unincorporated area of a county that is not part of any town, has limited self-government, and may be unpopulated. Vermont has 4 current gores.

In some cases, a town and city have the same name, such as Barre City which is almost entirely surrounded by the separate municipality of Barre Town.

Villages

In the U.S. state of Vermont, villages are named communities located within the boundaries of a town. Villages may be incorporated or unincorporated.

An incorporated village is a defined area within a town that was either granted a village charter by a special act of the legislature, or organized under the general legislation. A village is a clearly defined municipality and provides a variety of municipal services, such as potable water, sewage, police and fire services, garbage collection, street lighting and maintenance, management of cemeteries, and building code enforcement. Other municipal services not provided by the village are provided by the parent town. Incorporated villages in Vermont are administratively similar to villages in New York. Vermont is the only state in New England that has incorporated villages.

As of 2021, there were 33 incorporated villages with active governments in Vermont. Historically, there were more but most have since disincorporated, while others were chartered as cities. Below is a list of incorporated villages that have existed, ordered by date of incorporation. Extant villages are bolded.

References
 E.T. Howe, "Vermont Incorporated Villages: A Vanishing Institution", Vermont History 73, 16 (2005).
 Vermont Secretary of State, "List of Incorporated Villages"

 D.G. Sanford, Vermont Municipalities: an index to their charters and special acts, (Vermont Office of Secretary of State, 1986).
 J.S. Garland, New England town law: a digest of statutes and decisions concerning towns and town officers, (Boston Book Co., Boston, 1906).
 "Any community containing thirty or more houses may, with the approval of the selectmen of the town, receive a separate village organization. Their officials are a clerk, five trustees, a collector of taxes and a treasurer".
 Vermont Statutes Online, Title 24 and 24 Appendix
 U.S. Census Bureau, Census of population, data for 1930–2000.

See also

 List of counties in Vermont
 List of census-designated places in Vermont
 List of gores in Vermont
 Vermont 251 Club – an organization whose members try to visit every town in Vermont.

References

External links
 vt251.com A companion website for the Vermont 251 Club.

Vermont
Municipalities
Vermont
Local government in Vermont

List of municipalities in Vermont


Dekonjestan, burun tıkanıklıklarını gidermek için kullanılan geniş bir ilaç sınıfıdır. Birçok farklı ilacı içeren bu sınıf ilaçlar genellikle, nazal yollardaki sümükdokulardaki (mukoza zar) şişlikleri azaltarak çalışırlar. Bu ajanlar genellikle burundan veya ağızdan (oral) verilerek kullanılırlar. Oral dekonjestanlara örnek olarak psilistin ve fenilefrin verilebilir.

Burun ve hava pasajlarında bulunan dokudaki kan damarlarının şişmesi ile burun, sinüs ve göğüste oluşan tıkanıklığa "konjesyon" denir. Buradaki dokularda çok geniş kan kapasitesine sahip olan damarlar vardır. Daha önce bahsedildiği gibi "histamin" buradaki damarları uyararak genişlemelerine sebep olur.

Dekonjestanlar ise kan damarlarının büzülmesine yol açarak hava pasajlarını yeniden açarlar.

Dekonjestan ilaçların yan etkisi, kişide "sinirlilik hâli" yaratmalarıdır. Uykuya dalmada zorluk yapabilirler, kan basıncı ile nabız sayısını yükseltebilirler. Yüksek tansiyonu, kalp ritim (nabız) bozukluğu ve kalp rahatsızlığı olan kişilerde dekonjestanlar kullanılmamalıdırlar. Göz tansiyonu olan kişilerde de kullanılmamalıdırlar. Dekonjestan alan bazı hastalarda idrar yapmada zorluk olabilir. Hatta, zayıflamak için kullanılan ilaçların içerisinde dekonjestan maddeler de bulunabilir. Etkileri üst üste eklenmesin diye diyet ilacı kullananlarda dekonjestanlar veya dekonjestan kullananlarda diyet ilaçları beraber kullanılmamalıdırlar.

Kaynakça

Dekonjestan


Julien Dillens (Amberes, 8 de junio de 1849-Bruselas, 24 de diciembre de 1904) escultor belga laureado con el Premio de Roma en 1887 por Chef gaulois fait prisonnier des Romains autor, entre otros del monumento a Everard t'Serclaes y de La Porteuse d'eau.

Biografía
Su tío Adolphe-Alexandre Dillens y su padre pintor hicieron que se interesara por el arte y estudió con Eugène Simonis en la Académie royale des beaux-arts de Bruxelles y fue masón.

Bibliografía

 Edmond Marchal, Notice sur Julien Henri Dillens, Annuaire de l'Académie royale de Belgique, t. 78, 1912, p. 177-205 (en ligne.
 Georges-Marie Matthys, Julien Henri Dillens, Biographie nationale, t. XLIII, col. 334,  en ligne.
 Georges-Marie Matthys, Julien Dillens, sculpteur, Mémoires de la Classe des Beaux-Arts, Coll. in-8°, Série 2, t. VIII, Académie royale des sciences, des lettres et des beaux-arts de Belgique, 1955, 164 p.

Escultores de Bélgica del siglo XIX
Premio de Roma belga en escultura
Nacidos en Amberes

Julien Dillens


Gold Box is a series of role-playing video games produced by SSI from 1988 to 1992. The company acquired a license to produce games based on the Advanced Dungeons & Dragons role-playing game from TSR, Inc. These games shared a common game engine that came to be known as the "Gold Box Engine" after the gold-colored boxes in which most games of the series were sold.

History

Licensing and development
In the mid-1980s TSR, after seeing the success of the Ultima series and other computer role-playing games (CRPGs), offered its popular Advanced Dungeons & Dragons (AD&D) property to video game companies. Ten companies, including Electronic Arts, Ultima creator Origin Systems, and Sierra Entertainment applied for the license. Strategic Simulations, Inc. (SSI) president Joel Billings had, along with many other companies, earlier contacted TSR about licensing AD&D, but TSR was not interested at that time. Although smaller and less technically advanced than other bidders, SSI unexpectedly won the license in 1987 because of its computerized wargaming experience, and instead of releasing a single AD&D game as soon as possible, the company proposed a broad vision of multiple series of games and spinoffs that might become as sophisticated as TSR's tabletop original.

After winning the AD&D license, the number of SSI's in-house developers increased from seven to 25, including the company's first full-time computer-graphic artists. TSR significantly participated in the games' development, including designing a tabletop module that the first SSI game would be based on. Using Wizard's Crowns detailed combat system as a base for their work, the development of the Gold Box engine and the original games was managed by SSI's Chuck Kroegel and George MacDonald. Later versions were led by Victor Penman and Ken Humphries.

The series

The first game produced in the series was Pool of Radiance, released in 1988. This was followed by Curse of the Azure Bonds (1989), Secret of the Silver Blades (1990), and Pools of Darkness (1991), the games forming one continuous story rooted in the once-glorious city of Phlan, later encompassing the entire Moonsea Reaches and four outer planes: Dalelands, Cormyr, Cormanthyr (where Myth Drannor is located), and Thar. The original four titles were developed in-house at SSI, and the first three titles were the best selling Gold Box games. A series of TSR novels paralleled the stories in the games.

Released in 1990, Champions of Krynn was the first of SSI's Gold Box spin-offs based on TSR's very popular Dragonlance universe, and roughly in the novels by Margaret Weis and Tracy Hickman. Chronologically, it was the third Gold Box game and employed some innovations that showed up in later games, like the moon phases for mages, the choice of deities for clerics, and the level difficulty selector. The following titles were Death Knights of Krynn (1991) and The Dark Queen of Krynn (1992). While the games give players a chance to meet Dragonlance characters like Tanis Half-Elven and Raistlin Majere, the gameplay is far more linear.

When SSI began working on the Dark Sun game in 1989, all the programmers in-house had to stop the development of Gold Box games and start working on the Dark Sun engine. After Secret of the Silver Blades came out, Chuck Kroegel passed the Gold Box engine and the Forgotten Realms location to Beyond Software (later Stormfront Studios). They set their first Forgotten Realms Gold Box title, Gateway to the Savage Frontier (1991), in the Savage Frontier, an area to the extreme west of the previous games location. Following the events of the first game, Treasures of the Savage Frontier (1992) added a weather system and an innovative romance system between party members and NPCs.

SSI also adapted the Gold Box engine from fantasy to science fiction for a pair of Buck Rogers games: Countdown to Doomsday (1990) and Matrix Cubed (1992). They were based on the Buck Rogers XXVc tabletop RPG by TSR, with rules heavily based on those of the company's flagship game. According to Keith Brors (former technical director of SSI), the company was pressured by TSR into developing their Buck Rogers computer game against their better judgment, due to TSR president Lorraine Williams personally owning the Buck Rogers IP. The games did not perform as well as the fantasy settings, but they do represent some enhancements to the Gold Box engine.

Apart from the main games, Spelljammer: Pirates of Realmspace was launched in 1992. Based on the 2nd edition's Spelljammer rule set, it combined real-time ship combat, turn-based melee battles, and interplanetary trade. Besides the innovations, many gamers and critics took issue with its occasional bugs and lengthy load times.

Sales declined over time, as the engine—originally designed for the Commodore 64—aged, and SSI released too many games (11 Gold Box games over four years). When SSI and TSR extended the original contract expiring in January 1993 for 18 months, SSI was required to discontinue the engine, moving to new developing technologies. In March of the same year, SSI's last release was Forgotten Realms: Unlimited Adventures, an editor that allows players to create their own games using the Gold Box engine. Game developers had access to 127 different monsters, 100 different event triggers, and a framework that could hold an adventure consisting of four different wilderness areas or 36 dungeon levels. It also included a mini-adventure called The Heirs to Skull Crag. An active community grew up around this game, including hacks that expanded its powers and its graphical capabilities.

Spin-off to MMO
All of the online RPGs of the 1980s were text-based MUDs, describing the action in the style of Rogue or Will Crowther's original Adventure game. Stormfront's Don Daglow had been designing games for AOL for several years, and the new alliance of SSI, TSR, America On-Line, and Stormfront led to the development of Neverwinter Nights, the first graphical MMORPG, which ran on AOL from 1991 to 1997. NWN was a multi-player implementation of the Gold Box engine, and was the most popular features on AOL's service, raising between US$5 million and US$7 million annually to the company from 1992 to 1997. It paved the way for later hits such as Ultima Online (1997) and EverQuest (1999).

Closure and legacy
When SSI and TSR announced in 1994 that the latter would not renew the former's AD&D license, the two companies described the end of the relationship as amicable. A SSI spokesperson said that the company disliked the license's restrictions. With the Gold Box engine's sales finally fading after a six-year run, the losses SSI absorbed during those two years of delays played a critical role in the sale of SSI to Mindscape in 1994.

Although the interest in the series eventually waned, the mantle of this genre was later assumed by more recent role-playing games such as Baldur's Gate, Planescape: Torment and Neverwinter Nights.

Features

Interface
The "Gold Box Engine" had two main game play modes. Outside of character creation, game play took place in a screen that displayed text interactions, the names and current status of your party of characters, and a window which displayed images of geography, pictures of characters or events. When combat occurred, the screen would change to a top-down mode resembling the one found in Wizard's Crown, in which player character icons could move about to cast spells or attack icons representing the enemies. All the games typically involved long dungeon crawls, and were heavier on combat than on role-playing.

The Gold Box games formed a number of series in which you could move characters who had finished one game to the next one in the series. In addition, characters from Pool of Radiance could be imported into Hillsfar, a game based on an entirely different engine, and then exported into Curse of the Azure Bonds. The system was improved over time, adding better colors, graphics, more player-class levels, new story lines, and real-time multiplayer gameplay.

Platforms
The series went through the platforms Amiga, Apple II, Macintosh, Atari ST, Commodore 64, DOS, NEC PC-9800, NES and Sega Genesis.

Languages
The C64 and Apple II versions were written completely in 6502 assembly, and were extremely advanced for the time, since those computers had around 64 KB of RAM. Most of the later ports and releases were written in Pascal. The latest official releases, Pirates of Realmspace and Unlimited Adventures were C/C++ based.

Developers and ports
Although the engine creation and most of the games were initially developed by SSI, there were many official ports and titles from other companies. Westwood Associates was in charge of some ports for the Amiga, which added mouse support and improved the graphics well before SSI's own MS-DOS versions going to VGA display mode. MicroMagic made the only port of the series for the Atari ST home computer, Curse of the Azure Bonds; following this, they developed The Dark Queen of Krynn and the Unlimited Adventures for SSI. Stormfront Studios did all the development for the Savage Frontier series and also the remarkable Neverwinter Nights. Also mentionable, Cybertech was responsible for the development of Spelljammer: Pirates of Realmspace. For video game consoles, there were only two ports: Buck Rogers: Countdown to Doomsday for the Sega Genesis and Pool of Radiance for the Famicom/NES (from the Japanese company Marionette).

Titles

Original
 The Pool of Radiance Forgotten Realms series (developed internally at SSI):
 Pool of Radiance (1988)
 Curse of the Azure Bonds (1989)
 Secret of the Silver Blades (1990)
 Pools of Darkness (1991)
 The Savage Frontier Forgotten Realms series (developed by Stormfront Studios):
 Gateway to the Savage Frontier (1991)
 Treasures of the Savage Frontier (1992)
 The Dragonlance series (the first two developed by SSI, the last by MicroMagic, Inc.):
 Champions of Krynn (1990)
 Death Knights of Krynn (1991)
 The Dark Queen of Krynn (1992)
 The Buck Rogers games (developed by SSI):
 Countdown to Doomsday (1990)
 Matrix Cubed (1992)
 Neverwinter Nights (1991)
 Spelljammer: Pirates of Realmspace (1992)
 Forgotten Realms: Unlimited Adventures (1993)

Collections
 Advanced Dungeons & Dragons: Limited Edition Collector's Set (1990, DOS, C64, Amiga, SSI) - a compilation of many early AD&D titles, including several Gold Box games.
 Advanced Dungeons & Dragons: Starter Kit (1992, DOS, SSI) - a compilation of the first games from the three Gold Box main series: Pool of Radiance, Gateway to the Savage Frontier and Champions of Krynn.
 Advanced Dungeons & Dragons: Dragonlance Limited Collector's Edition (1992, DOS, SSI) - a compilation of all of the Dragonlance Gold Box titles.
 Advanced Dungeons & Dragons Collector's Edition (1994, Macintosh, MacSoft) - a compilation of Pool of Radiance, Curse of the Azure Bonds, Secret of the Silver Blades, Pools of Darkness, and The Dark Queen of Krynn.
 Advanced Dungeons & Dragons: Collectors Edition Vol. 1 (1994, DOS, WizardWorks) - a compilation of Curse of the Azure Bonds, Pool of Radiance, and Secret of the Silver Blades.
 Advanced Dungeons & Dragons: Collectors Edition Vol. 2 (1994, DOS, WizardWorks) - a compilation of Champions of Krynn, Death Knights of Krynn, and The Dark Queen of Krynn.
 Advanced Dungeons & Dragons: Collectors Edition Vol. 3 (1994, DOS, WizardWorks) - a compilation of Gateway to the Savage Frontier, Pools of Darkness, and Treasures of the Savage Frontier.
 Advanced Dungeons & Dragons: Collectors Edition (1994, DOS, WizardWorks) - a compilation of all nine Gold Box games above in the individual volumes, on a CD ROM.
 Fantasy Fest! (1994, DOS, SSI) - a compilation of several AD&D games, including Unlimited Adventures.
 Dungeons & Dragons Ultimate Fantasy (1995, DOS, Slash Corporation) - a compilation of several AD&D games, including Unlimited Adventures.
 The Forgotten Realms Archives (1997, DOS/WIN, Interplay) - a compilation of SSI's Forgotten Realms video games, including the Gold Box series'.
 Gamefest: Forgotten Realms Classics (2001, DOS/WIN, Interplay) - a compilation of SSI's Forgotten Realms video games, including the Gold Box series'.

Related games
 Hillsfar (1989), player can import characters from Pool of Radiance and Curse of the Azure Bonds.
 Order of the Griffon (1992), uses a turn-based combat engine similar to that of the Gold Box games.
 Pool of Radiance: Ruins of Myth Drannor (2001), a sequel to Pool of Radiance series in name and location only.

Reception
With 264,536 copies sold for computers in North America, Pool of Radiance became by far the most-successful game in SSI's history, outselling Ultima V and Bard's Tale III. It was given a score of 90% by Commodore User. The reviewer Tony Dillon was impressed with the features.

The next game in the series, Curse of the Azure Bonds, was also well received. It was given a score of 90% by magazine The Games Machine, and 89% on CU Amiga-64. Dave Arneson, one of the creators of Dungeons & Dragons, expressed his disappointment that the Gold Box games did not innovate enough from previous CRPGs, comparing them to "a cross ... between Questron and Wizard's Crown presented in a new setting".

The final Gold Box game, The Dark Queen of Krynn (1992), sold 40,640 copies. SSI had sold over  AD&D products by 1992, and more than two million AD&D-licensed games when it announced the end of the TSR license in 1994.

On modern systems
The games run well in DOSBox on modern operating systems. Also the Gold Box Companion has been developed to smooth out some of the rough edges in the programming of some of the games. Some of the early games, for instance, do not allow turning off Quick Fight, which sets characters to automatic in combat. The Gold Box Companion was included in the 2022 Steam release of the Gold Box games.

GOG.com released the Pool of Radiance and Savage Frontier Gold Box series digitally on August 20, 2015, as a part of "Forgotten Realms: The Archives - Collection Two". Later on October 27, they released the Dragonlance series as part of "Dungeons & Dragons: Krynn Series".

SNEG released the Gold Box Classics digitally through Steam on March 9, 2022.

See also
 List of Dungeons & Dragons video games

References

External links
 Gold Box Engine full games list

Dungeons & Dragons video games
Forgotten Realms

Stormfront Studios games
Strategic Simulations games
Video game engines

Gold Box


The Comet in Waldameer (Erie, Pennsylvania, USA) ist eine Holzachterbahn des Herstellers Philadelphia Toboggan Coasters mit der Seriennummer 117, die 1951 eröffnet wurde.

Die 396 m lange Strecke erreicht eine Höhe von 11 m und besitzt eine 8 m hohe erste Abfahrt. Der Zug erreicht eine Höchstgeschwindigkeit von 40 km/h.

Zur 2012er Saison erhielt The Comet ein neues Bremssystem von Velocity Magnetics. Das neue Bremssystem besteht aus einer Kombination von magnetischen und Reibungsbremsen und verfügt außerdem über ein neues Steuerungssystem, was nun auch Zweizugbetrieb erlaubt.

Züge
The Comet besitzt einen Zug mit vier Wagen. In jedem Wagen können vier Personen (zwei Reihen à zwei Personen) Platz nehmen. Die Fahrgäste müssen mindestens 1,17 m groß sein, um mitfahren zu dürfen.

Weblinks

 The Comet auf der Parkwebsite (englisch)
 Daten und Bilder in der Roller Coaster DataBase

Holzachterbahn
Erbaut in den 1950er Jahren
Achterbahn hergestellt von Philadelphia Toboggan Coasters
Achterbahn in Pennsylvania
Bauwerk in Erie (Pennsylvania)

The Comet (Waldameer)


Kings Hill es una parroquia civil y un pueblo del distrito de Tonbridge and Malling, en el condado de Kent (Inglaterra).

Geografía
Según la Oficina Nacional de Estadística británica, Kings Hill tiene una superficie de 3,24 km².

Demografía
Según el censo de 2001, Kings Hill tenía 2638 habitantes (49,96% varones, 50,04% mujeres) y una densidad de población de 814,2 hab/km². El 30,52% eran menores de 16 años, el 68,42% tenían entre 16 y 74 y el 1,06% eran mayores de 74. La media de edad era de 30,37 años. Del total de habitantes con 16 o más años, el 16,26% estaban solteros, el 75,78% casados y el 7,97% divorciados o viudos.

El 93,1% de los habitantes eran originarios del Reino Unido. El resto de países europeos englobaban al 2,01% de la población, mientras que el 4,89% había nacido en cualquier otro lugar. Según su grupo étnico, el 96,97% eran blancos, el 1,1% mestizos, el 1,06% asiáticos, el 0,53% chinos y el 0,34% de cualquier otro salvo negros. El cristianismo era profesado por el 78,92%, el budismo por el 0,15%, el hinduismo por el 0,49%, el islam por el 0,45%, el sijismo por el 0,15% y cualquier otra religión, salvo el judaísmo, por el 0,11%. El 14,67% no eran religiosos y el 5,04% no marcaron ninguna opción en el censo.

1387 habitantes eran económicamente activos, 1361 de ellos (98,13%) empleados y 26 (1,87%) desempleados. Había 929 hogares con residentes y 58 vacíos.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Kent
Parroquias civiles de Kent

Kings Hill


An Eriocaulon sumatranum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Wilhelm Willy Otto Eugen Ruhland. An Eriocaulon sumatranum in nahilalakip ha genus nga Eriocaulon, ngan familia nga Eriocaulaceae.

Mabibilngan ini ha Sumatera. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Eriocaulon

Eriocaulon sumatranum


Events from the year 1700 in Canada.

Incumbents
 French Monarch: Louis XIV
 English, Scottish and Irish Monarch: William III

Governors
 Governor General of New France: Louis-Hector de Callière
 Governor of Acadia: Claude-Sébastien de Villieu
 Colonial Governor of Louisiana: Sauvolle
 Governor of Plaisance: Joseph de Monic

Events
 January 26, 1700- The Cascadia earthquake, one of the largest earthquakes on record, ruptures the Cascadia subduction zone offshore from Vancouver Island to northern California, creating a tsunami that wiped out the winter village of Pachena Bay leaving no survivors.

Full date unknown
 By now, it is clear that New France is not going to be self-sufficient.
 Population of Acadia is 1,400.
 Sir Stephen Evans is Governor of the Hudson's Bay Company between the years 1700 to 1712.

Births
 June 17 - François-Marie Bissot, Sieur de Vincennes, explorer and soldier. (died 1736)

Full date unknown
 Joseph Adams, chief factor of the Hudson's Bay Company. (died 1737)

Deaths
January 12 - Marguerite Bourgeoys (born Troyes, France on April 17, 1620), a first school teacher in Montreal and founder of the congregation of Notre Dame (the first order of uncloistered nuns in North America).

Full date unknown
Louis Jolliet was one of the first people of European descent born in North America to be remembered for significant discoveries. (born 1645)

See also
List of years in Canada

References

1700 by country
1700 in New France
1700s in Canada
Years of the 17th century in Canada

1700 in Canada


Österreich nahm an den Olympischen Winterspielen 1976 im heimischen Innsbruck mit einer Delegation von 77 Athleten, 63 Männer und 14 Frauen, in zehn Sportarten teil.

Seit 1924 war es die zwölfte Teilnahme Österreichs bei Olympischen Winterspielen.

Flaggenträger
Der alpine Skirennläufer Franz Klammer trug die Flagge Österreichs während der  Eröffnungsfeier im Bergiselstadion.

Medaillen
Mit je zwei gewonnenen Gold-, Silber- und Bronzemedaillen belegte das österreichische Team Platz 7 im Medaillenspiegel.

Medaillenspiegel

Medaillengewinner

Teilnehmer nach Sportarten

Biathlon

Bob

Eishockey

Eiskunstlauf

Eisschnelllauf

Nordische Kombination

Rodeln

Ski Alpin

Langlauf

Skispringen

Weblinks

Länderkader bei den Olympischen Winterspielen 1976
Winterspiele 1976
Wintersport (Österreich)

Olympische Winterspiele 1976/Teilnehmer (Österreich)


John Daniels may refer to:

 John W. Daniels (1857–1931), co-founder of Archer Daniels Midland
 John T. Daniels (1873–1948), amateur photographer who took the photograph of the Wright Brothers' first flight
 John Karl Daniels (1875–1978), Norwegian-American sculptor
 John C. Daniels (1936–2015), mayor of New Haven, Connecticut
 John Daniels (cricketer) (born 1942), English cricketer
 John Daniels (actor) (born 1945), African American actor
 John Daniels (footballer) (born 1915, date of death unknown), English footballer
 Jon Daniels (born 1977), general manager of the American baseball club the Texas Rangers

See also
John Daniel (disambiguation)
Jack Daniels (disambiguation)
Jonathan Daniels (disambiguation)

John Daniels