BM Arap İnsani Kalkınma Raporu 22 Arap ülkesinde yaşayan 280 milyon insanın yaşamını inceleyen ve 22 Arap ülkesi aydınları tarafından BM için hazırlanan rapor.

Arap dünyasının kalkınması önündeki en önemli engelin İsrail işgalinin olduğu savunulmakta ve İsrail'in Arap topraklarını işgal etmesini şiddetli bir dille eleştirmektedir.

Arap dünyasında, daha çok sol eğilimlilerin benimsediği görüşe göre, İsrail işgali, totaliter yönetimlerin yayılmasına neden olmuştur.

 Arap Birliği üyesi 22 ülkenin toplam Gayri safi millî hasılası İspanya'nınkinden azdır.
 Arapların %40'ı (65 milyon kişi) okuma-yazma bilmemekte, kadınlar bu sayının üçte ikisini oluşturmaktadır.
 2010'da 50 milyon, 2020'de ise 100 milyon genç i hayatına girecektir. Bunun için her yıl en az 6 milyon yeni istihdam yaratılması gerekmektedir.
 Bölgedeki işsizlik oranı aynı hızla devam ederse 2010'da 25 milyon işsiz olacaktır.
 Bölge halkının sadece %6.1'i internet kullanabilmektedir.
 Kadınların parlamentodaki temsil oranı sadece %5.3'dür.
 Gençlerin %51'i dışarıya göç etmek istemektedir.

Arap İnsani Kalkınma Raporu
BM Arap İnsani Kalkınma Raporu

BM Arap İnsani Kalkınma Raporu


Oamenii din umbră (titlu original: Billion Dollar Brain) este un film britanic cu spioni din 1967 regizat de Ken Russell. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Michael Caine, Karl Malden, Ed Begley, Oscar Homolka și Françoise Dorléac. Scenariul este bazat pe romanul omonim al lui Len Deighton. Titlul în engleză  se referă la creierul unui calculator sofisticat (Honeywell 200) care este folosit de o organizație anti-comunistă pentru a controla la nivel mondial rețeaua sa de spionaj anti-sovietică.

Prezentare

Distribuție
 Michael Caine - Harry Palmer
 Karl Malden - Leo Newbigen
 Ed Begley - General Midwinter
 Oskar Homolka - Colonel Stok
 Françoise Dorléac - Anya
 Guy Doleman - Colonelul Ross
 Vladek Sheybal - Doctor Eiwort
 Milo Sperber - Basil
 Susan George - rusoaica din tren

Note

Legături externe

 Billion Dollar Brain at Trailers from Hell

Vezi și
Listă de filme despre Războiul Rece

Filme din 1967
Filme britanice
Filme în limba engleză
Filme regizate de Ken Russell
Filme Technicolor
Filme cu spioni
Filme United Artists
Filme Pinewood Studios
Filme despre Războiul Rece

Oamenii din umbră


Miriani Griselda Pastoriza (1939, Villa San Martín Loreto, Santiago del Estero, Argentina) es una astrónoma, profesora titular en el Departamento de Astronomía del Instituto de Física, en la Universidad Federal de Rio Grande do Sul, y es miembro de la Academia Brasileña de Ciencias. Está naturalizada brasileña.

Una de sus principales contribuciones científicas fue el descubrimiento y caracterización juntamente con el astrónomo argentino José Luis Sérsic sobre las llamadas galáxias Sersic-Pastoriza (también conocidas como galaxias con núcleos peculiares), que son galaxias espirales cuyos espectros de líneas de emisión del núcleo es similar al de las regiones HII normales, con la excepción de que los decrementos de Balmer indicaban gran presencia de enrojecimiento.

En 1970, de manera personal, determinó que el espectro de la galaxia NGC 1566 es variable, lo que resultó un descubrimiento impactante que introdujo un cambio en la disciplina. Continuando con esta línea de investigación Pastoriza, en colaboración con investigadores  internacionales, realizó trabajos sobre variabilidad de luz en otras galaxias, que permitieron mapear la estructura y el tamaño de las regiones centrales de galaxias donde se hospedan los agujeros negros supermasivos.

Pastoriza fue orientadora científica de muchos astrónomos brasileños que hoy son destacados científicos internacionales, incluyendo a Thaisa Storchi Bergmann y a Eduardo Luiz Damiani Bica.

Pastoriza es también una luchadora activa por el cupo femenino en las ciencias. Colabora con la Asociación Latinoamericana de Mujeres Astrónomas, con la que, por ejemplo, reivindican tener guarderías en los observatorios. También participa de un programa en Brasil llamado "Niñas en la ciencia", con el que se reivindica en los colegios el papel de la mujer en la ciencia.

Formación y actividad académica
En 1965 se graduó en la licenciatura en Astronomía por la Universidad Nacional de Córdoba (siendo la primera mujer en hacerlo en esta casa de altos estudios). En 1968, gracias a una beca de Conicet, realizó una pasantía en el Observatorio Stewart de la Universidad de Arizona y otra en la Universidad de Texas. En esta última institución trabajó con Gerard de Vaucouleurs, uno de los astrónomos más importantes de la época. De regreso a Argentina en 1973, y dirigida por José L. Sérsic, obtuvo el título de Doctora en Astronomía, el segundo en todo el país obtenido por una mujer. Por entonces también comenzó a ejercer la docencia universitaria como Jefa de Trabajos Prácticos en el Observatorio Astronómico de Córdoba  pero en abril de 1976 no le renovaron su cargo como consecuencia de la llamada "Ley de Prescindibilidad", que le impedía además ser contratada por otra universidad del país, y como también figuraba en una lista de personas "presuntamente peligrosas" difundida por la Junta Militar del gobierno de facto, finalmente en 1978 se exilió en Porto Alegre, Brasil. Allí, el director del Instituto de Física de la Universidad Federal de Rio Grande do Sul, Edemundo da Rocha Vieira, la invitó a liderar un incipiente grupo de investigación en astrofísica. Con este equipo realizó grandes aportes al conocimiento de la evolución química de la Vía Láctea que se vieron reflejados en varios artículos. También trabajó fuertemente para introducir y promover la astronomía extragaláctica como una nueva área de investigación en el Departamento de Astronomía, que a lo largo de los años otorgó prestigio y reconocimiento internacional al Instituto de Física. De 1988 a 1995, realizó una pasantía postdoctoral en el Real Observatorio de Greenwich (Inglaterra), en el Instituto del Telescopio Espacial. En 1997, Pastoriza asumió la dirección y administración del Instituto de Física de la Universidad Federal do Rio Grande do Sul (IF-UFRGS). A través de los años se convertiría en una autoridad a nivel internacional con sus estudios y su aporte a la formación de nuevas camadas: dirigió decenas tesis de doctorado y tesis de maestría y produjo más de 200 artículos científicos, de los cuales más de un centenar ha sido publicado en revistas internacionales con referato y cuentan con más de 3.500 citas de otros autores. Pese al exilio, Pastoriza nunca perdió sus vínculos con el Observatorio Astronómico de Córdoba y continuó colaborando con sus antiguos colegas, además de dirigir varias tesis de doctorado de estudiantes cordobeses.

Honores y reconocimientos

 En 1995, el Folha do Sao Paulo, uno de los periódicos de mayor tiraje de Brasil, publicó la lista de los 170 investigadores más productivos de ese país en todas las áreas de la ciencia y Pastoriza se encontraba en ese listado.
 Ha alcanzado la máxima categoría para un investigador en Brasil, clasificada como 1A dentro del "Conselho Nacional de Desenvolvimento Científico e Tecnológico" (CNPq).
 Es representante de Brasil en el "Comité Científico Internacional de los telescopios Gemini".
 También representa a Brasil en el "Consejo Directivo Internacional del Telescopio SOAR".
 Pertenece al "Consejo Directivo del Observatorio Nacional de Río de Janeiro".
 Fue nombrada miembro del "Consejo Directivo del Laboratorio Nacional de Astrofísica de Sao Paulo".
 Cuando la junta directiva de la Sociedad Astronómica Brasileña decidió crear un premio para reconocer las contribuciones sobresalientes en la investigación astronómica, eligió como nombre para éste galardón el de "Premio Miriani Pastoriza".
 En 2007 fue nombrada miembro de la Academia Brasilera de Ciencias.
 En 2008 fue galardonada con la Medalla de Elogio de la Orden Nacional del Mérito Científico de Brasil -uno de los mayores reconocimientos a los que puede aspirar un científico en ese país- por sus contribuciones relevantes a la Ciencia y la Tecnología.
 Desde el 2014 es Profesora Emérita de la Universidad Federal do Rio Grande do Sul.
 El 24 de octubre de 2018, la Universidad Nacional de Córdoba le otorgó el título de Doctora Honoris Causa por sus aportes al campo de la astronomía.

Referencias

Enlaces externos
 Página profissional de Miriani Griselda Pastoriza
 Lista de publicações científicas
Entrevista del diario Infobae
Reconocimiento del diario La Nación
Entrevista del diario Clarín
Entrevista del Ministerio de Cultura de la Nación Argentina
Entrevista del Centro de Ciencias Plaza Cielo Tierra

Astrónomos de Brasil
Astronomía extragaláctica
Astrónomos del siglo XX
Santiagueños (capital)
Emigrantes argentinos hacia Brasil
Nacionalizados de Brasil
Miembros de la Academia Brasileña de Ciencias
Profesores de la Universidad Federal de Río Grande del Sur
Astrónomos de Argentina
Argentinas del siglo XX

Miriani Griselda Pastoriza


Edson Tavares (født 10. juni 1956) er en tidligere brasiliansk fodboldspiller og træner.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Brasilien
Fodboldtrænere fra Brasilien

Edson Tavares


Gonopterodendron sarmientoi (palo santo, sveto drvo; sin. Bulnesia sarmientoi, Plectrocarpa sarmientoi), vrsta južnoameričkog manjeg drveta, 7 - 10 metara visine iz porodice dvoliskovica (Zygophyllaceae). Kod lokalnog stanovništva paragvajskog, argentinskog i bolivijskog Chaca (Chaqueñosi) koji ga poznaju pod brojnim nazivima, na visokoj je cijeni po ljekovitosti a zbog svoje arome koristi se i u industriji parfema, kao i u izradi različitih rukotvorina, lula, sjekira i drugog. U Argentini je poznato kao ibocaí, u Paragvaju i Argentini kao palo santo, dok ga paragvajski Guarani zovu yvyrá ocái.

Parfumerije koriste eterično ulje poznato kao guayacol. Argentina i Paragvaj su ga izvozile za izradu podova i namještaja, pa se danas smatra da je endem u Boliviji, a po brazilskim podacima raste i na području države Mato Grosso do Sul.

Nekoliko godina nakon što drvo prirodno ugine, životni mu je vijek 89 - 90 godina, počinje puštati ugodnu aromu. Štapići od ovog drveta koriste se u domaćinstvima za paljenje kako bi puštali ugodan miris, a moguće ih je nabaviti i u Hrvatskoj.

P. sarmientoi po drugim autorima sinonim je za Gonopterodendron sarmientoi (Lorentz ex Griseb.) Godoy-Bürki; bazionim je Bulnesia sarmientoi Lorentz ex Griseb.

Pod imenom sveto drvo ili palo santo, poznato je i drvo Bursera graveolens (Kunth) Triana & Planch.

Izvori

Dvoliskovice
Flora Bolivije
Flora Paragvaja
Flora sjeverozapadne Argentine
Flora sjeveroistočne Argentine

Gonopterodendron sarmientoi


Olaylar

Doğumlar

Ölümler
 Han Mingdi, Çin imparatoru (d. 28)

als:70er#Johr 75

75


Talnagrind er reiknitól notað við samlagningu og frádrátt en uppruni þess er óþekktur. Þrátt fyrir að reiknivélar og tölvur séu algengar í dag er margt verslunarfólk í Austur-Evrópu, Rússlandi, Kína og Afríku sem enn notar talnagrindur, auk þess sem þær eru oft notaðar við kennslu. Fólk með sjónrænar skerðingar sem gerir þeim ókleift að nota reiknivélar gætu notað talnagrindur.

Stærðfræði

Talnagrind


Cäsar Wilhelm Stuhlmann (* 22. März 1822 in Hamburg; † 11. April 1884 in Lübeck) war gelernter Landwirt, später Wasserarzt und Schriftsteller.

Leben
Cäsar Wilhelm Stuhlmann war der Sohn des Pastors der Hamburger Hauptkirche Sankt Katharinen Mathias Heinrich Stuhlmann (1774–1822). Eine schwache Gesundheit führte ihn in die Wasserheilanstalt Gräfenberg von Vincenz Prießnitz (1799–1851), wo er die zeitgenössische Hydrotherapie kennenlernte. Nach positiven Erfahrungen betätigte er sich zukünftig selbst als Wasserarzt in seiner Vaterstadt Hamburg. 1855 übernahm er die Leitung der von J. H. Rausse (d. i. Heinrich Friedrich Francke, 1805–1848) gegründeten Wasserheilanstalt im mecklenburgischen Stuer, später die in Schwaan. Regelmäßiger Gast in Stuer war auch sein Schwager, der Hamburger Jurist Henry B. Sloman. 1879 ging Stuhlmann nach Lübeck und arbeitete bei verschiedenen Zeitungen. Seine Aufsätze über Landleben und Volkskultur Mecklenburgs erschienen u. a. in den Wochenblättern Globus und Omnibus. Er lieferte einige volkskundliche Beobachtungen zu Karl Bartsch Sagen, Märchen und Gebräuche aus Mecklenburg und betätigte sich gelegentlich auch als Laienarchäologe.

Stuhlmann heiratete 1849 die Kaufmannstochter Hanna Sloman (1823–1859), eine Tochter des Wohldorfer Kupfermühlenbetreibers John M. Sloman. Aus der Ehe gingen sechs Kinder hervor von denen vier das Erwachsenenalter erreichten.

Der Hamburger Jurist Carl Alexander Stuhlmann war sein Bruder. Der Maler und Grafiker Heinrich Stuhlmann (1803–1886) sein Onkel.

Werke
 Grundzüge der Hydrotherapie, 1850
 Zwei Lustspiele, Kiel 1859
 "Ein großes Haus", Lustspiel in 4 Akten
 "Herr Sonnenthaler und sein Diener", Lustspiel in 5 Akten
 Quart. Lustspiel. Kiel 1869
 Burg Plümeran. Eine mecklenburgische Ritter- und Dorfgeschichte (Anonym), Berlin 1862
 Erzählungen aus Norddeutschland, 2. Bd., Wismar/Rostock 1867/1871 (Digitalisat)
 Band 1: "Herztrost", "Wer das Glück hat, führt die Braut heim"
 Band 2: "Unterm Kastanienbaum", "Die rothe Grete"
 Die Bauern in Mecklenburg, 1868
 Sympathien und verwandte abergläubische Gewohnheiten in Mecklenburg, 1869
 Höhlenwohnungen in Mecklenburg, 1869
 Novellen und Erzählungen, Hamburg/Leipzig 1870
 Band 1: Aus dem Patrimonialstaate. Novellen: "Wie gewonnen, so zerronnen", "Der Hauptmann von Sarow", "Doppelt blamirt"
 "Schildereien aus dem Volksleben Mecklenburgs" in: Omnibus. Illustrirtes Wochenblatt, 1870
 "Das Weib im plattdeutschen Sprichwort" in: Globus, 1876
 Aus den Erlebnissen eines Wasserarztes auf dem Gräfenberge im Jahre 1846, 1911

Hinzu kommen Beiträge zu Karl Bartschs Sagen, Märchen und Gebräuche aus Meklenburg (1879/80) sowie Texte für den Volksfreund, das Rostocker Tageblatt, die Mecklenburgischen Blätter und zahlreichen ausländischen Zeitungen.

Literatur
 Franz Brümmer: Lexikon der deutschen Dichter und Prosaisten vom Beginn des 19. Jahrhunderts bis zur Gegenwart. Bd. 7. 6. Aufl. Leipzig, 1913, S. 131–132.

Einzelnachweise

Weblinks

Autor
Person (Mecklenburg)
Person (Lübecker Geschichte)
Zeitungsjournalist
Literatur (Deutsch)
Deutscher
Geboren 1822
Gestorben 1884
Mann

Cäsar Wilhelm Stuhlmann


Døde piger lyver ikke (originaltitel 13 Reasons Why) er en amerikansk TV-serie baseret på Jay Ashers roman Thirteen Reasons Why, og bearbejdet af Brian Yorkey for Netflix.
Første sæson består af 13 episoder.
Alle episoder blev udgivet på Netflix 31. marts 2017.

Handling

Clay Jensens klassekammerat, Hannah Baker, begår selvmord. To uger senere finder Clay en pakke på sit dørtrin, hvori der ligger 13 kassettebånd lavet af Hannah. I disse bånd forklarer Hannah de 13 grunde til at hun dræbte sig selv. Hvert bånd handler om en person, og det er disse personer, der får tilsendt båndene. For at Clay kan høre sit bånd, og dermed finde ud af sin rolle i hendes liv, må han lytte til båndene i rækkefølge. Disse bånd løfter sløret for mange hemmeligheder om Hannah og deres klassekammerater.

Personer

Hovedroller
 Dylan Minnette som Clay Jensen
 Katherine Langford som Hannah Baker
 Christian Navarro som Tony Padilla
 Alisha Boe som Jessica Davis
 Brandon Flynn som Justin Foley
 Justin Prentice som Bryce Walker
 Miles Heizer som Alex Standall
 Ross Butler as Zach Dempsey
 Devin Druid som Tyler Down
 Amy Hargreaves som Lainie Jensen
 Derek Luke som Kevin Porter
 Kate Walsh som Olivia Baker

Tilbagevendende

 Brian d'Arcy James som Andrew "Andy" Baker
 Josh Hamilton som Matt Jensen
 Michele Selene Ang som Courtney Crimsen
 Steven Silver som Marcus Cole
 Ajiona Alexus som Sheri Holland
 Tommy Dorfman som Ryan Shaver
 Sosie Bacon som Skye Miller
 Brandon Larracuente som Jeff Atkins
 Timothy Granaderos som Montgomery de la Cruz
 Steven Weber som Principal Gary Bolan
 Keiko Agena som Pam Bradley
 Mark Pellegrino som Sheriff's Deputy Standall
 Joseph C. Phillips som Mr. Davis
 Cindy Cheung som Karen Dempsey
 Henry Zaga som Brad
 Robert Gant som Todd Crimsen
 Wilson Cruz som Dennis Vasquez

 Jake Weber som Barry Walker
 Brenda Strong som Nora Walker
 Meredith Monroe som Carolyn
 R.J. Brown som Caleb
 Anne Winters som Chloe
 Bryce Cass som Cyrus
 Chelsea Alden som Mackenzie
 Allison Miller som Sonya
 Samantha Logan som Nina
 Kelli O'Hara som Jackie
 Ben Lawson som Rick

Episoder

Produktion

Referencer

Eksterne henvisninger

Dramaserier fra USA
Amerikanske tv-serier fra 2010'erne
Tv-serier fra Netflix

Døde piger lyver ikke


داء اللوائيات  (تسمى أيضا دودة العين الاٍفريقية، التورم الهارب، التورم الاستوائي) هو مرض جلد وأعين تسببه دودة اللوا اللوائية.

يصاب الاٍنسان بالعدوى بعد تعرضه لعضات ذباب الخيل (Tabanidae) معروفة أيضا باٍسم (ذبابة المانغو).

العدوى يمكن أن تسبب انتفاخ أحمر تحت الجلد يسبب حكة يسمى (تورم كالابار). يعالج المرض بواسطة مضادات الطفيليات (دي اتيل كاربامازين)

مراجع

أمراض العين وملحقاتها
أمراض حيوانية المنشأ
أمراض ديدانية
أمراض مدارية
أمراض مهملة
عدوى طفيلية ولسعات وعضات للجلد

داء اللوائيات


الإمبراطور يورياكو  هو الإمبراطور الحادي والعشرون في اليابان حسب قائمة أباطرة اليابان. لا يوجد أي تواريخ محددة عن فترة حياته أو حكمه. ولكن يعتقد أن فترة حكمه كانت في أواخر القرن الخامس الميلادي.

انظر أيضًا
 إمبراطور اليابان
 قائمة أباطرة اليابان

مصادر

أباطرة اليابان
شعراء يابانيون
شعراء يابانيون في القرن 5
مواليد 418
وفيات 479
وفيات في ساكوراي (نارا)
ملكيون في آسيا في القرن 5
ملكيون يابانيون في القرن 5

الإمبراطور يورياكو


فخرية خميس (3 أبريل 1960 -)، ممثلة عُمانية. تعتبر شخصية «فتون علف» في المسلسل الكويتي الحيالة من أشهر أدوارها التلفزيونية، وهي الشخصية التي حصلت من خلالها على قاعدة جماهيرية كبيرة.

حياتها
ولدت في الكويت وعاشت فيها في فترة من حياتها. تزوجت «سامي البحراني» ولها من الأولاد ثلاثة، ابنتان، هما: الفيء وآمنة، وابن واحد، هو: عبد الله.

المسيرة العملية
بداية دخولها للمجال الفني كانت بعام 1974 من خلال مسرح الشباب، ومن خلاله قدمت 20 مسرحية وطنية واجتماعية وتاريخية. عملت بالفترة من عام 1976 وحتى 1996 في وزارة الإعلام كمذيعة في إذاعة وتلفزيون سلطنة عمان، ومقدمة ومعدة لكثير من البرامج الثقافية، كما قامت بتأليف تمثيليات إذاعية. وهي حاصلة على دورة في «المعهد العالي للفنون المسرحية» في القاهرة بعام 1982.

أعمالها

في التلفزيون

في المسرح

الجوائز
 في عام 1999 حصلت على جائزة أفضل ممثلة عن دورها في مسرحية عائد من الزمن الآتي في مهرجان المسرح الخليجي السادس للفرق الأهلية الذي أقيم في سلطنة عمان.
 في عام 2005 حصلت على جائزة مسابقة الإبداع الإعلامي في مجال التمثيل عن المسلسل الإذاعي رياض العاشقين من قبل وزارة الإعلام.

روابط خارجية

المراجع

أشخاص على قيد الحياة
ممثلات عمانيات
مواليد 1379 هـ
مواليد 1960

فخرية خميس


Marcello Vincenzo Domenico Mastroianni (d. 28 Eylül 1924, Fontana Liri - ö. 19 Aralık 1996, Paris), dünyaca tanınan İtalyan oyuncu.

Latina Vadisi'nın küçük bir köyü olan Fontana Liri'de doğan Mastroianni Torino ve Roma'da büyüdü. 1938-1943 yılları arasında birçok tiyatro oyununda küçük roller aldı. II. Dünya Savaşı sırasında çalışmaları kesintiye uğradı, bir Nazi hapishanesinde bir süre kaldı ama kaçmayı başararak Venedik'te saklandı.

Savaştan sonra Centro Universitario Teatrale'''de çalışmaya başladı. Orada tanıştığı yönetmen Luchino Visconti, yönettiği bir oyunda (İhtiras Tramvayı) Mastroianni'ye rol verdi. Bu oyun sırasında Federico Fellini'nin eşi olan oyuncu Giulietta Masina ile tanışması kariyerinde önemli bir dönüm noktası oldu.

1945'te oyunculuk dersleri alarak sinema endüstrisinde  çalışmaya başladı. İlk  filmi olan ve Victor Hugo'nun romanından uyarlanan I miserabili (Sefiller), 1948 yılında gösterime çıktı.

1955 yılına kadar filmlerde küçük ve ikinci dereceden roller üstlendi. Ama her türlü role uyabilme kapasitesi ile kısa zamanda baş rollere çıkmaya ve ünlü yönetmenlerle çalışmaya başladı. Vicconti'nin Beyaz Geceler filminde başrolü üstlendi.

1960'ta çevrilen, Federico Fellini'nin yönetmenliğini yaptığı ve kısa zamanda  kült film haline gelen La dolce vita (Tatlı Hayat), ömrünün sonuna kadar peşini bırakmayacak olan Latin Âşık yakıştırmasının doğmasına neden oldu. Ama Marcello, komediden politik filmlere ve dramlara her türlü rolde inandırıcı portreler çizdi.

İtalya'nın hemen hemen bütün büyük yönetmenlerinin filmlerinde yer alan oyuncu, 1985'ten itibaren daha çok yabancı yönetmenlerle çalışmaya başladı. Yunan Theo Angelopoulos, Rus Nikita Mikhalkov, Fransız Bertrand Blier ve Agnès Varda Amerikalı Robert Altman, İspanyol Raoul Ruiz, Portekizli Manoel de Oliveira ile filmler yaptı.

İtalyan tiyatro oyuncusu Flora Carabella ile 1948'de yaptığı evlilikten 1951 yılında doğan kızı Barbara, sinema sektöründe kostüm dalında çalışmayı seçti. Marco Ferreri'nin Lisa filminde tanıştığı Fransız oyuncu Catherine Deneuve ile ilişkisinden 1972 yılında doğan kızı Chiara ise bir oyuncu. Chiara, babasının son filmleri olan Les Yeux noirs (Siyah Gözler) ve Trois vies et une seule mort'da onunla birlikte rol aldı.

Marcello Mastroianni pankreas kanseri sonucu 19 Aralık 1996'da Noel'den beş gün önce Paris'te öldü.

 Ödülleri
1961 Divorzio all'italiana (İtalyan Usulü Boşanma) ile BAFTA uluslararası en iyi oyuncu ödülü,

1964 Matrimonio all'italiana (İtalyan Usulü Evlilik) David di Donatello en iyi oyuncu

1964 Ieri, Oggi, Domani (Dün, Bugün, Yarın) ile BAFTA uluslararası en iyi oyuncu ödülü,

1970 Dramma della gelosia ile Cannes en iyi oyuncu ödülü,

1987 Oci ciornie'' ile Cannes en iyi oyuncu ödülü,

1995 Cannes Altın kamera onur ödülü,

1963, 1978 ve 1988'de üç kez Oscar en iyi oyuncu adaylığı.

Filmleri

Dış bağlantılar

1924 doğumlular
Frosinone ili doğumlular
1996 yılında ölenler
20. yüzyılda İtalyan erkek oyuncular
İtalyan erkek sinema oyuncuları
Cannes Film Festivali En İyi Erkek Oyuncu Ödülü sahipleri
En İyi Erkek Müzikal veya Komedi Filmi Oyuncusu Altın Küre Ödülü sahipleri
Gümüş Kurdele Ödülü sahipleri
BAFTA En İyi Yabancı Erkek Oyuncu Ödülü sahipleri
En İyi Erkek Oyuncu Volpi Kupası sahipleri
Avrupa Film Ödülü sahipleri
David di Donatello Ödülü sahipleri
César Onur Ödülü sahipleri
İtalyan Roma Katolikleri
Fransa'da kanserden ölenler
Pankreas kanserinden ölenler
David di Donatello En İyi Erkek Oyuncu Ödülü sahipleri
David di Donatello Ödülü sahibi oyuncular
Yaşam Boyu Başarı Altın Aslan Ödülü sahipleri

Marcello Mastroianni


Claviceps purpurea, Clavicipitaceae familyasından çavdar ve benzeri tahıllarda parazit olarak yaşayan bir mantar türü.  1800'lerin ortalarına kadar çavdar'ın normal bir parçası olduğu düşünülmüştür. En çok çavdarda görülse de diğer tahıllara da yerleşebilir. Koyu mor renkli ve birkaç santim uzunluğundadır.

Çavdar mahmuzu zehirlenmesi ölümcül olabilir. Bunun yanında deliriyum, sanrı ve psikoz gibi ciddi algı bozuklukları üzerine sorunlar da ortaya çıkarabilir. Pek çok çavdar mahmuzu alkaloidi nörotransmiter fonksiyonları etkileyerek merkezi sinir sistemi üzerinde zehirleyici etkilere neden olurlar.

İsviçreli kimyager Albert Hofmann'ın Basel'deki Sandoz laboratuvarlarındaki çalışmalarıyla çavdar mahmuzu alkaloidlerinden elde edilen lisejik asitten LSD'nin (liserjik asit dietilamit) sentezi sağlanmıştır.

1692'de Salem, Massachusetts'te üç kadının cadı oldukları iddiası ile öldürülmeleri olayına sebep olan genç kızın çavdar mahmuzu yüzünden halüsinasyonlar gördüğü kabul edilmektedir.

Dış bağlantılar
 Tarihçe
 Çavdar mahmuzu alkaloidleri

Claviceps
Zehirli mantarlar
Halüsinojen mantarlar
1853'te tanımlanan mantarlar
1853'te tanımlanan taksonlar
Elias Magnus Fries tarafından adlandırılmış taksonlar

Çavdar mahmuzu


José Vilató Ruiz, né à Barcelone en le  et mort à Paris  le , est un peintre et graveur espagnol connu sous le nom de « J. Fín ».

Il est le frère de Javier Vilató et le neveu de Pablo Picasso.

Biographie
Fils du neuropsychiatre barcelonais Joan Vilató et de Lola Ruiz Picasso, il est le second d'une fratrie de sept enfants.

Il grandit dans une atmosphère artistique. Certains tableaux de son oncle ornent les murs de la maison familiale, comme Science et Charité, ou encore le célèbre Arlequin, en haut de son lit d'enfant, comme le raconte l'historienne Pilar Vélez dans sa biographie.

Son pseudonyme de « Fin » provient de sa jeunesse : José, Josefín, Fín.

Adolescent, la peinture passe avant ses études, et il commence à réaliser ses premiers tableaux à l'âge de 14 ans. Il étudie un temps à l'école de La Llotja.

Guerre d'Espagne
Lorsqu'éclate la guerre civile, en 1936, il intègre l'armée républicaine et part sur le front d'Aragon où il rencontre Manuel Viola.

En 1939, lors de la Retirada, il rejoint son frère Javier, également mobilisé. Tous deux traversent les Pyrénées, et sont internés au camp de concentration d'Argelès-sur-Mer, d'où ils peuvent sortir grâce à l'intervention de leur oncle Picasso, qui les accueille à Paris. Le début de la Seconde Guerre mondiale les renvoie à Barcelone.

Après-guerre : Paris
En 1945, Fín s'installe définitivement à Paris et emménage à La Ruche. Vidée de ses habitants artistes après la guerre, la maison n'est que l'ombre d'elle-même. Fín se tourne alors vers l'abstraction. Il peint dans des conditions très dures. L'atelier est froid et sale, et l'artiste y perd sa santé.

Dans les années 50, il déménage dans la rue Santeuil et intègre le groupe d'artistes espagnols de Paris : Óscar Domínguez, Baltasar Lobo, Antoni Clavé, Hernando Viñes…

Il expose à Paris et à Barcelone, et revient certains étés en Catalogne, au Port de la Selva, où il peint une longue série de paysages maritimes.

En 1952, il rencontre sa compagne Colette Jacquemin.

En 1962, il s'installe à Montmartre, dans son dernier atelier. Il continue à peindre et à exposer malgré sa santé précaire.

Il meurt le 8 mars 1969 à Paris.

Sa dépouille rejoint quelques jours après la sépulture familiale du cimetière du Poblenou, à Barcelone.

Son œuvre est aujourd'hui présente notamment au Musée Picasso (Barcelone), à la Bibliothèque Nationale de Catalogne, notamment pour ses gravures, au Musée d'Art Moderne de Paris et au Centre Pompidou. Elle entre au MACBA en 1996 et au Centre d'Art Reina Sofia en 1998.

Références

Liens externes

Graveur espagnol du XXe siècle
Peintre espagnol du XXe siècle
Exilé du franquisme en France
Élève de l'école de la Llotja
Famille Picasso
Interné au camp de concentration d'Argelès-sur-Mer
Naissance en janvier 1916
Naissance à Barcelone
Décès en mars 1969
Décès dans le 12e arrondissement de Paris
Décès à 53 ans
Personnalité inhumée au cimetière du Poblenou

José Vilató Ruiz


Afonso Lopes Vieira (* 26. Januar 1878 in Leiria, Portugal; † 25. Januar 1946 in Lissabon, Portugal) war ein portugiesischer Schriftsteller. Lopes Vieira war neben António Sardinha einer der bedeutendsten Repräsentanten des portugiesischen Integralismus und ein konservativer Intellektueller, dem eine konservativ-radikale Revolution vorschwebte. Sein Werk ist für das Verständnis von Portugals Geschichte und Kultur in der ersten Hälfte des zwanzigsten Jahrhunderts von eminenter Bedeutung.

Leben

Obwohl Lopes Vieira in Leiria geboren wurde, verbrachte er die meiste Zeit seines Lebens in der Hauptstadt Lissabon. In Coimbra studierte er zwischen 1894 und 1900 Rechtswissenschaften, arbeitete anschließend bis 1916 als Redakteur der Parlamentszeitung des Nationalen Parlamentes, um anschließend den Rest seines Berufslebens als Anwalt zu beschließen.

Literarisch war er auch für diverse Zeitschriften tätig, so für A Aguia, Naçao Portuguesa und Contemporanea.

Der reisefreudige Autor bereiste Spanien, Italien, Frankreich, Belgien, Nordafrika und Brasilien.

Auch für den Film war er tätig: so schrieb er die Drehbücher für zwei nationalistische Filme, Camões (1946), über das Leben des Nationaldichters und Ines de Castro (1944) über die hoffnungslose Liebe einer Hofdame zum portugiesischen Infanten; Regie hatte er 1928 bei dem Kurzfilm "O afilhado de St. Antonio" geführt.

Da er sich selbst als "großbürgerlich" ansehen wollte, hatte er in São Pedro de Muel einen Landsitz gekauft, auf dem er sich aus dem hektischen und lauten Lissabon zurückziehen konnte. 1902 heiratete er. Am 25. Januar 1946 starb der glühende Salazar-Anhänger in Lissabon.

Lopes Vieira und der portugiesische Integralismus
Neben seinem Landsmann António Sardinha war er einer der wichtigsten Exponenten des Integralismus und Faschismus in der portugiesischen Literatur in der ersten Hälfte des zwanzigsten Jahrhunderts. Der Integralismus zeigte sich vor allem in seinem lyrischen Werk; unzählige Gedichte zeugen von nationalistischem, völkischen, rassischen und faschistischem Gedankengut. Er war Mitinitiator der völkischen Zeitung "Lusitania", die allerdings nur von 1924 bis 1927 erschien.

Auch war er Mitglied der Gruppe (nicht zu verwechseln mit der Zeitschrift) "Renascença Portuguesa" und träumte von einer allumfassenden konservativen Revolution, zunächst in Portugal, dann in Europa. Die stilistischen Hauptprägungen seines Werkes waren die Neoromantik, der Saudosismus, der Sebastianismus, des Nationalismus und der Neogarrettismo. Er trat auch für eine Erneuerung des portugiesischen Theaters ein und wollte die Werte des "Nationaldramatikers" Gil Vicente wiederbeleben. Ein bekannter Satz von ihm, "Reaportuguesar Portugal" (Reportugalisiert Portugal), machte ihn bis heute zu einem Nestor der konservativen Literatur in Portugal.

Ehrungen durch den Staat
Die moderne portugiesische Demokratie ehrte den konservativen Autor erstaunlich oft, offiziell, um neokonservativen Kreisen den Wind aus den Segeln zu nehmen, das heißt, um zu verhindern, dass neue, neokonservative Autoren vom rechten Rand auftauchen. Eine Maßnahme, die bisher erfolgreich war. In seiner Heimatstadt ist die Stadtbibliothek nach ihm benannt und es gibt ein großes Denkmal für den Dichter sowie eine weiterführende Schule trägt seinen Namen. Eine Büste steht in Marinha Grande. Straßen wurden nach dem Autor in Lissabon, Porto, Marinha Grande und São Paulo/Brasilien nach ihm benannt.

Werk (Auswahl)
 Naufragos.Versos Lusitanos (1896), Lyrik.
 Para que? (1897), Lyrik.
 O meu Adeus, (1900), Lyrik.
 Animais. Nossos Amigos (Tiere sind unsere Freunde), Tierschutzbuch, 1911.
 Cançoes de vento e do sol, (Gesänge vom Wind und der Sonne), (1911), Lyrik.
 Arte Portuguesa (Portugiesische Kunst), Sachbuch über Kunst, 1916.
 Ilhas de Bruma (1917), Lyrik.

Quellen

 http://www.infopedia.pt/$afonso-lopes-vieira
 http://www.imdb.com/name/nm0519848/
 http://www.waymarking.com/waymarks/WMAF0Z-Afonso_Lopes_Vieira-Leira_Portugal
 http://www.citi.pt/cultura/literatura/poesia/antonio_gedeao/vieira.html
 Knauer Lexikon der Weltliteratur, 1999, Bechtermünz-Verlag.

Autor
Romanist
Portugiese
Geboren 1878
Gestorben 1946
Mann

Afonso Lopes Vieira


Mantodea veya Peygamberdevesi, Polyneoptera üsttakımına bağlı bir hayvan takımıdır. Tropik ve sıcak bölgelerde yaşayan, başka böcekler üzerinden beslenen böcek türlerinden oluşan bir familyadır. Bazı uzmanlar Dictyoptera'nın bu iki alttakımını takım düzeyinde sınıflandırırlar. Bu türlerin çoğu tropikal ve subtropikal bölgelerde yaşar.

Peygamberdevesi olarak bilinmesinin nedeni, öndeki iki ayağının eklemlerden kıvrıldığında dua ediyor gibi görünmesidir.

Özellikler
Peygamberdeveleri yavaş hareket eden  ve öngöğüs bölütleri çok uzamış olan böceklerdir. Ön bacaklarının birbirini eklemlenen biri dikenli iki uzun parçası (uyluk ve kaval kemikleri) kıvrıldığında avlarını yakalayıp parçalayan bir kıskaca dönüştürür. Peygamber devesi genellikle canlı böceklerle beslenir fakat protein ihtiyaçlarını tam olarak karşılayamadıkları zamanlarda memeli sınıfından olan cüce fare ve sinek kuşu yediklerine de rastlanmıştır. Vücutları uzun ve incedir. Üçgen kafa yapıları vardır. Ergin mantid, genelde 5 ile 13 cm arasındadır. Erkekler dişilerden daha küçüktür. Erkeklerin göğüsü 8 segmente dişilerinki ise 6 segmente ayrılır.

Dağılım ve habitat
Peygamber develerinin büyük bölümü tropik ve astropik bölgelerde yaşar. En iyi bilinen türlerinden olan 7–12 cm uzunluğundaki Mantis religiosa Afrika'nın kuzeyinden Avrupa'nın içlerine kadar yayılmıştır. Yenidünya'daki peygamber develerinden Hymenopus Kanada'da yaşayan tek peygamber devesi türüdür.

Ekoloji

Yaşam döngüsü
Dişi böcek çiftleşme sırasında, genelde erkek böceği yer ama erkek böcek kafası ve ayakları yense bile dişiyle çiftleşme yeteneğini kaybetmezler ve dişiler kozaya benzer büyükçe bir kapsül içinde yaklaşık 100-200 yumurta bırakırlar. Kapsül yumurtaları düşmanlardan ve kötü hava şartlarından korur. Dişi mantidlerin yumurtaları ağaç kabuklarında, çalılarda, kayaların üzerinde bulunur. Yumurtaları koyu kahverengi ve çizgilidir. Yumurtadan çıkan nimf 'in kanatları yoktur. Ama vücudunun öbür bölümleri erişkinlere çok benzer. Nimfler erişkinler kadar oburdur ve birbirlerini bile yerler.

Besin kaynağı
Peygamberdevesi kendinden küçük böceklerle (termit, karınca, hamam böceği, kakalak, sinek, kulağakaçan, kene, cırcır böceği, çekirge, tahta kurdu, tahta kurusu, vs.) beslenir. Ayrıca, yamyamlık vardır ve özellikle çiftleşme sırasında dişiler erkekleri yiyebilir (seksüel yamyamlık). Eğer protein ihtiyaçlarını tam karşılayamazlar ise büyük sürüngen veya iri haşerelerle (kertenkele, çıyan, akrep, örümcek, yılan, fare, vs.) ve bunun yanında küçük kuş türleriyle beslenmeye çalışır. Ender olarak bitki ile beslenir.

İletişim ve sosyal davranış
Hareketsiz bir şekilde avlarını beklerler. Ön ayaklarında avını tutmak için kancalar ve dikenler vardır. Tehlike karşısında dikleşerek, kanatlı türleri ise kanatlarını hışırdatıp parlak uyarı renklerini gösterir. Bunun sebebi kendisini daha büyük göstermektir.

Kamufle olmak için üzerinde yaşadıkları bitkinin, yerin rengini alırlar. Yerde dolaşmaktan çok bitkiler arasında bulunmayı yeğlerler. Bir peygamber devesi yeşil ya da kurumuş bir yaprağa, ince bir dala, bir likene, parlak renkli bir çiçeğe ya da karıncaya benzer bir görünümde olabilir. Bu kamuflaj peygamber devesini düşmanlarından gizlemenin yanı sıra avına sezdirmeden yaklaşmaya ya da kurbanını hareketsiz bir biçimde bekleyerek tuzağa düşürmeye yarar. Karınca taklit eden türleri de bulunur.

Galeri

Dış bağlantılar

Kaynakça

Polyneoptera

Peygamberdevesi


{{Infobox Station de métro
| nom                  = Voorburg 't Loo
| image                = Voorburg 't Loo Tramhalte & Metrostation.jpg
| légende              = Vue de la station sur le viaduc.
| alt                  =
| pays                 = Pays-Bas
| ville                = Voorburg
| titre subdivision    = Commune
| subdivision          = Leidschendam-Voorburg
| titre quartier       =
| quartier             =
| adresse              = Mgr. van Steelaan 546, 2273GE Voorburg
| latitude             =
| longitude            =
| géolocalisation      = La Haye
| position             = aérienne
| voies                = 2
| quais                = 2
| bouches              =
| accessibilité        = oui
| zone                 =
| transit              =
| construction         =
| mise en service      =
| nom inaugural        =
| fermeture            =
| architecte           =
| artiste              =
| propriétaire         = RET
| exploitant           = RET
| code                 = Vbl
| ligne                =
| titre corresp 1      = Tram
| corresp 1            =
| titre corresp 2      = Bus
| corresp 2            =
| ligne 1              =
| station précédente 1 = Laan van NOIvers La Haye-Centrale
| station suivante 1   = Leidschendam-Voorburg<small>'vers Slinge</small>
}}
Voorburg 't Loo est une station de la ligne E du métro de Rotterdam. Elle est située sur Oosteinde, dans la ville Voorburg, en limite de Leidschendam, sur le territoire de la commune Leidschendam-Voorburg, une banlieue de La Haye au Pays-Bas.

Mise en service en 2006, dans le cadre du projet RandstadRail, elle est, depuis 2010, desservie par la ligne E du métro de Rotterdam.

 Situation sur le réseau

Établie sur un viaduc, la station Voorburg 't Loo, est située sur la ligne E du métro de Rotterdam, entre la station Laan van NOI, en direction du terminus nord La Haye-Centrale, et la station Leidschendam-Voorburg, en direction du terminus sud Slinge''.

Elle dispose des deux voies de la ligne, encadrées par deux quais latéraux.

Histoire

Services aux voyageurs

Accès et accueil

Desserte

Intermodalité

À proximité

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Métro de Rotterdam
 Ligne E du métro de Rotterdam
 Liste des stations du métro de Rotterdam
 Tramway de Rotterdam
 RandstadRail
 RET (entreprise)

Liens externes
 .
 .
 .

Station de la ligne E du métro de Rotterdam
Station de métro mise en service en 2006

Voorburg 't Loo (métro de Rotterdam)


Asunción, Paraguay'ın başkentidir. Aynı zamanda en büyük limanı ve endüstri ile kültürel yönden de en önemli kentidir.

Kentte özellikle ayakkabı, dokuma ile tütün işleme endüstrileri bulunur.

Kentte, 1992 sayımına göre 500.939 kişi yaşasa da, bu sayı birlikte büyükkenti (Gran Asunción, "Büyük Asuncion") oluşturduğu çevre yerleşimlerle 1.500.000'i geçer.

Geçmişi
Güney Amerika'nın en eski kentlerinden birisi olan Asuncion; aynı zamanda da, bölgedeki öteki sömürgeci kentlerini kuran Avrupalıların yola çıktıkları yer olduğu için "kentlerin anası" olarak da bilinir.

Bugünkü kent alanına sömürgeciler daha önce gelmiş olsalar da, Asuncion'da ilk yerleşim 15 Ağustos 1537'de Nuestra Senyora de la Asunción adı altında, Juan de Salazar ile Gonzalo de Mendoza öncüğünde kurulmuştur. İspanyol sömürge yönetimine karşı ilk ayaklanmalardan birisi José de Antequera y Castro önderliğinde 1731'de yapılanıdır. Daha sonraları, 1865-1870 arasındaki Üçlü Birlik Savaşı'ndan sonra, Brezilya ordusu kenti 1876'ya dek elinde tutmuştur.

İklim

Bugünü

Kentte, Godoi müzesi ile La Encarnacion kilisesinin yanı sıra, Paris'teki Les Invalidesin küçük bir benzeri olan ve Paraguay'ın geçmişteki kahramanlarının yattığı Panteón Nacional bulunur. Öteki görülebilecek yerler arasında, başkanlık sarayı, eski Senato yapısı, Catedral Metropolitana (Büyükkent katedrali) ile kentteki sömürge mimarisinin ender örneklerinden olan Casa de Independencia ("bağımsızlık evi/sarayı") sayılabilir.

Kentin ana bölgesi (liman yakınları ile Plaza de los Heroes ve Plaza Uruguaya çevresi) 1970'ler ve 1980'lerdeki yapılaşma sonucu sömürge döneminden kalan özelliğini yitirmiştir. Akşamları güvensiz sayılabilecek bu bölgeye oranla, kentin "iyi bölgeleri" olarak daha çok durumu iyi olanların yaşadığı Avenida San Martin ("Ermiş Martin Caddesi") yönündeki varoşlar sayılabilir.

Kentte, devlete bağlı Universidad Nacional  ("Ulusal Üniversite") ile (Katolik Kilisesince işletilen özel) Universidad Catolica  üniversitelerinin yanı sıra birkaç küçük özel üniversite de bulunur.

Kentin öteki yerlerle ulaşımı, bir ırmak limanı, uluslararası bir havaalanı ve kentlerarası bir otobüs terminali ile sağlanır.

1 Ağustos 2004'te, en az 464 kişinin ölümüne ve yaklaşık 409 kişinin yaralanmasına yol açan süpermarket yangını, Paraguay'ın yakın geçmişindeki en acı olaylardan biridir. Olayda, alışveriş yapanların çoğunluğu yangında kaçış kapıları olmadığı için pencerelerden atlamak zorunda kalmışlardır. Ayrıca güvenlik görevlilerinin alıcılar ödemeden ayrılmasınlar diye kapıları kilitledikleri öne sürülmüştür. Daha da kötüsü, yangına gelen itfaiye görevlilerinin, yangında ölenleri soyduklarını gösterir görüntü kayıtları olduğu duyumları alınmıştır.

Kaynakça

Kaynakça

Asunción


Glas er en dansk dokumentarfilm fra 1948 instrueret af Per B. Holst efter eget manuskript.

Handling
Glasset er efterhånden blevet uundværligt i menneskenes daglige liv. Denne film viser glimt af glaskunstens udvikling fra de smukke venezianske glas op til vore dages glasproduktion. Den behandler mere indgående den danske produktion af glas, idet den viser scener fra danske glasværker.

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 1948

Glas (dokumentarfilm fra 1948)


46 (الستة والأربعين) هو عدد طبيعي يلي العدد 45 ويسبق العدد 47.

مراجع

أعداد صحيحة

46 (عدد)


An Miltonia cogniauxiae in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Peeters, Célestin Alfred Cogniaux ngan A.Gooss.. An Miltonia cogniauxiae in nahilalakip ha genus nga Miltonia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Miltonia

Miltonia cogniauxiae


, ou La Mer de la Tranquillité au Québec () est une série télévisée de science-fiction sud-coréenne en huit épisodes d'environ , créée par Choi Hang-yong et mise en ligne le  sur Netflix. Il s'agit de l'adaptation du court métrage  (, 2014) de Choi Hang-yong.

Synopsis
Dans un avenir sombre, les réserves d'eau de la Terre s'épuisent, entraînant la désertification et le manque de nourriture. Une équipe composée d'experts et d'agents de sécurité est mise sur pied pour mener à bien une mission spatiale délicate. Leur mission est de récupérer un mystérieux échantillon dans une station de recherche abandonnée sur la Lune. L'équipe comprend notamment le chef de mission Han Yoon-jae (Gong Yoo), qui doit mener à bien la mission avec des informations limitées et pour qui la sécurité de l'équipe passe avant tout, même s'il doit se mettre en danger ; l'astrobiologiste Song Ji-an (Bae Doo-na), qui se joint à l'équipe pour en savoir plus sur l'accident qui s'est produit sur la station lunaire désormais abandonnée et qui a tué toutes les personnes présentes, y compris sa sœur, et l'ingénieur en chef Ryoo Tae-seok (Lee Joon), qui est un membre d'élite du ministère de la Défense, mais qui s'est porté volontaire pour cette mission dangereuse afin d'échapper à l'environnement morose du ministère.

Distribution

Acteurs principaux
 Bae Doo-na  :
 Ahn Se-bin : Song Ji-an, jeune
 Gong Yoo  : Han Yoon-jae, commandant de l'agence aérospatiale
 Lee Joon  : Ryoo Tae-seok, l'ingénieur en chef

Acteurs récurrents
   :
 Heo Sung-tae  : Kim Jae-seon, directeur de l'équipe Korea Aerospace Resources
 Lee Moo-saeng  : Gong Soo-hyeok, chef de sécurité
 Lee Sung-Wook  : Kim Sun, pilote de vaisseau spatial
 Kang Mal-geum : Song Won-kyeong, sœur de Song Ji-an
 Gong Jin-seo : Song Won-kyeong, jeune
 Jung Soon-won : Gong Soo-chan
 Gil Hae-yeon  : la directrice Choi
 Choi Young-Woo  : Lee Gi-soo
 Yu Seong-Ju  : le directeur adjoint Hwang
 Cha Rae-hyung  : Lee Won, E1
 Kim Si-A : Luna 073
 Yoo Hee-je  : Lee Too, E2
 Kim Bo-min : Han Ha-jin
 Yoon Hae-ri : Eun Ji-Young

Production

Genèse et développement
En , Netflix annonce qu'il produirait la série , adaptée du court métrage  () écrit et réalisé par Choi Hang-yong, en 2014, et que ce dernier réaliserait également la série. Jeong Woo-seong serait producteur exécutif.

Attribution des rôles
En , on apprend que Gong Yoo et Bae Doo-na sont choisis pour les rôles principaux. En , Heo Sung-tae et Lee Moo-saeng sont officiellement engagés.

Tournage
Le tournage a lieu à Séoul, près du fleuve Han.

Fiche technique
 Titre original :
 Titre français :
 Titre québécois : La Mer de la Tranquillité
 Créateur et réalisation : Choi Hang-yong
 Scénario : Park Eun-kyo

 Production exécutive : Jeong Woo-seong
 Société de production : Artist Company
 Société de distribution : Netflix
 Pays de production :
 Langue originale : coréen
 Format : couleur - Dolby Atmos, Dolby Digital
 Genre : science-fiction, énigme, thriller
 Durée :
 Date de première diffusion : Monde :  sur Netflix

Épisodes

Notes et références

Liens externes

Série télévisée créée en 2021
Série télévisée sud-coréenne des années 2020
Série de science-fiction de Netflix
Série télévisée sud-coréenne de science-fiction
Série télévisée post-apocalyptique
Série télévisée se déroulant dans le futur
Série télévisée en coréen

The Silent Sea


La Apoteosis de Popayán o Canto a Popayán es un óleo de gran tamaño elaborado por el artista Efraím Martínez y ubicado en el Paraninfo Francisco José de Caldas de la Universidad del Cauca. Es la obra más famosa de Martínez, uno de los pintores más destacados de Colombia en el .

Historia
El departamento del Cauca, para conmemorar el IV centenario de la fundación de Popayán (1536-1936), encargó al maestro Efraím Martínez una obra que reflejase la historia de los hombres ilustres de Popayán en un desfile romántico y firmó un contrato con el artista en ese sentido, con base en la ordenanza 25 de 1935. Se decidió ubicar en el Paraninfo de la Universidad del Cauca, en el Claustro de Santo Domingo, obra de mediados del  eventualmente declarada Monumento Nacional de Colombia según decreto 2248 11-XII de 1996. El contrato tuvo un valor de seis mil pesos y luego se adicionaron diez mil.

La composición se basa en algunos de los poemas de Guillermo Valencia, en particular, su poema "A Popayán". Los versos de Valencia, esculpidos en mármol, acompañan al cuadro en sus lados, facilitando a los espectadores la interpretación del óleo.

El autor de la obra se hallaba dando unos retoques a su obra en la zona de las nubes y la figura de la tempestad, cuando le sobrevino un síncope. Álvaro Pío Valencia (hermano del presidente Guillermo León Valencia) lo encontró colgando de los andamios y, con la ayuda de trabajadores de la universidad, lo ayudaron a bajar y lo llevaron a casa, en donde murió meses después. El presidente Eduardo Santos, gran admirador de la obra del pintor y su amigo personal, le otorgó la Orden de Boyacá en enero de 1939 por su aporte al arte colombiano.

Características físicas

Se trata de un lienzo monumental de 54 metros cuadrados (560 pies cuadrados), 9 metros de largo (29,75 pies) por 6 metros de alto (19,84 pies). Durante buena parte del  se le consideró el óleo más grande que se hubiese pintado en el mundo.

Martínez empezó a pintar "La apoteosis de Popayán" en octubre de 1935 y trabajó intensamente durante seis años consecutivos y después en forma intermitente, hasta seis meses antes de su muerte. El cuadro representa todo cuanto Popayán considera sus más preciadas glorias del pasado.

Explicación gráfica del óleo

En el lienzo aparece Popayán con sus edificios característicos: la catedral, la torre del reloj, la ermita, Belén, las colinas que lo circundan, el volcán Puracé; el cielo, con sus arreboles. Una mujer -la tempestad- fulmina con el rayo y alborota el cielo, entre el negro nubarrón y la alada figura luminosa, en cuyas tendidas manos estalla la centella.

El cuadro, con 60 figuras humanas, está limitado a cada lado por dos robles: el árbol de Popayán y, a la derecha, la alta columna de un pórtico.

A la izquierda del espectador se ubica una figura sedente, vestida de blanco, que apoya la mano en un cetro y personifica a la ciudad de Popayán (modelo: Luz Valencia). A ella concurre toda la acción del cuadro. Delante de esta figura, la personificación de la poesía (modelo: Martha Sarria), coronada, tañe una lira de oro. Detrás, la primavera (modelo: Alicia Mosquera), arroja flores sobre el desfile que llega a rendir tributo a la ciudad.

Junto al roble, en la parte más alta y adarga en ristre, don Quijote de la Mancha, personificando el espíritu caballeresco de Popayán.

Tres aborígenes atónitos, escalonados, contemplan entre curiosos e indolentes el soberbio desfile.

Las figuras de Camilo Torres (desnudo el torso) y Francisco José de Caldas, El Sabio, de rodillas delante de las gradas, sirven de base al pedestal de Popayán y simbolizan el sacrificio.

A la izquierda del cuadro, en la parte inferior, el grupo de prelados ilustres nativos de Popayán o de ascendencia payanesa, conformado por los arzobispos Ignacio León Velasco, jesuita (vuelto de espaldas), y Manuel Antonio Arboleda Scarpetta, vicentino, y los obispos Pedro Antonio Torres (lleva la mano sobre el pecho), capellán del Libertador, y Juan Nieto Polo de Águila (hábito más oscuro), quienes representan el carácter religioso de la ciudad, expresado también en las iglesias del fondo.

Al lado opuesto, la figura a caballo de Sebastián de Belalcázar, fundador de la ciudad, quien admira su obra que sus ojos no soñaron.

Viene en seguida el grupo de madres, una de ellas (modelo: Mary Mosquera viuda de Vernaza) con sayas y manto negro, a la antigua, ofreciendo a su tierra natal los recuerdos de su ser. La de trenzas representada por María Mosquera y la posterior, por Maruja Simmonds de Lemos. A ellas, el poeta Valencia dedica sus mejores versos contenidos en la 12.ª estrofa de su obra "A Popayán".

Sigue el grupo de la conquista, eje del cuadro, con tres razas: el colono español, titán de los bosques (modelo: Miguel Concha), con el torso desnudo y el hacha sobre el tronco tendido bajo su planta; las de un esclavo (modelo: Julio Guevara) y un aborigen. A los anteriores los contempla un misionero, el jesuita, misionero y mártir Francisco de Figueroa, nieto del conquistador Francisco de Mosquera y Figueroa, quien con mirada protectora eleva la cruz redentora en recuerdo del papel evangelizador de la Iglesia en el Nuevo Mundo.

El grupo de la colonia viene representado por una pareja ataviada con los suntuosos trajes de la época: el caballero, Joaquín de Mosquera y Figueroa, quien llegó a ser regente de España y una dama (modelo: Matilde Olano de Fernández), quienes representan esta parte de la historia de la ciudad.

El grupo representativo de la transición entre la colonia y la república: el hidalgo que viste capa española, José María Mosquera y Figueroa -hermano de Joaquín- ofrece a sus cuatro hijos: el arzobispo Manuel José Mosquera, el gran general Tomas Cipriano de Mosquera, el diplomático Manuel María Mosquera y el presidente Joaquín Mosquera y Arboleda.

El grupo del general José Hilario López, en traje militar y con la banda presidencial, y esclavos a quienes dio la libertad.

Detrás, Julio Arboleda Pombo, el poeta-soldado, caminando hacia la gloria con Pubenza, cacica indígena descrita por Arboleda en su épico poema "Gonzalo de Oyón".

Detrás de Pubenza, en uniforme de gran parada y banda presidencial, el general José María Obando.

Entre Arboleda y Obando aparecen algunos de los numerosos payaneses que han ocupado el solio presidencial: Froilán Largacha, Andrés Cerón Serrano, Diego Euclides de Angulo Lemos y Julián Trujillo Largacha.

Detrás de Obando están Sergio Arboleda (hermano de Julio) y el general Carlos Albán.

Detrás, José Rafael Mosquera, famoso orador y Pedro Felipe Valencia, el conde de la Casa Valencia, poeta, prócer y mártir de la Independencia.

Les siguen: Manuel José Castrillón, "El Estoico", prócer de la Independencia, y Francisco Antonio de Ulloa, compañero de Francisco José de Caldas en el cadalso.

Vienen luego los historiadores oriundos de Popayán: Jaime Arroyo Hurtado, el padre Manuel Antonio Bueno y Gustavo Arboleda.

Delante de los historiadores, bajo otro roble, se destacan Adolfo Dueñas, pintor y arquitecto, autor del diseño de cúpula de la catedral; y los poetas Rafael Maya, Rafael Pombo y José Asunción Silva, estos dos últimos nacidos en Bogotá de padres payaneses.

Cierra el desfile la figura de Toribio Maya, El apóstol de la caridad.

Y en el extremo derecho, de pie sobre la piedra angular de un edificio de líneas de reminiscencias clásicas, la figura de Guillermo Valencia, cubierta con capa española, como meditando a la hora de las ensoñaciones del crepúsculo y contemplando sus hexámetros traducidos al color, por el clásico pincel de Martínez.

Inauguración

El cuadro fue presentado a las nueve de la noche del 27 de diciembre de 1940 y en el acto se hicieron presentes el presidente de Colombia, Eduardo Santos y su esposa Lorencita Villegas de Santos; Guillermo Valencia, los superiores y profesores de la Universidad del Cauca y las autoridades civiles, religiosas y militares de la ciudad y del país. Los participantes manifestaron su admiración por el óleo.

El discurso de inauguración estuvo a cargo del rector de la Universidad del Cauca, Baldomero Sanín Cano, quien pronunció un panegírico de Popayán; analizó la índole del patriotismo de los hijos de la ciudad y bosquejó el desarrollo de la pintura, e hizo un fervoroso elogio explicativo del cuadro de Martínez, uniéndolo en la alabanza al poema inspirador de Valencia " A Popayán".

Personajes que aparecen en el óleo

Véase también
 Efraim Martínez
 Universidad del Cauca
 Monumentos de Colombia
 Popayán
 Cauca (Colombia)
 Colombia

Referencias

Cuadros del siglo XX
Popayán
Universidad del Cauca
Pintura de Colombia
Alegorías en el arte

La Apoteosis de Popayán


La libre circulación de mercancías es una de las más importante garantías que ofrece la Unión Europea. Supone el establecimiento de una unión aduanera que abarcará la totalidad de los intercambios de mercancías y que implicará la prohibición, entre los Estados Miembros, de los derechos de aduana de importación y exportación (intercambios intracomunitarios). En igual sentido, se establece la adopción de un arancel aduanero común en sus relaciones con terceros países.

Ámbito de protección
Bajo la protección de la libre circulación de mercancías se encuentran todas las actividades que se realicen en un ámbito de cruce de fronteras. Por mercancía se entienden aquellos objetos físicos con valor económico. Además, la protección no sólo abarca a mercancías con origen en los Estados Miembros, sino a toda mercancía en circulación dentro de las fronteras de la Unión Europea. También entran dentro del ámbito de protección aquellas personas que no posean la ciudadanía europea, pero que se encuentren ejerciendo una circulación de mercancías.

Documento Único Administrativo
El Documento Único Administrativo (DUA) es un impreso (declaración aduanera) que ha de cumplimentarse obligatoriamente ante la aduana para los intercambios de mercancías (importaciones y exportaciones) entre los estados miembros comunitarios y terceros países.
Desde el 1 de enero de 1993, se suprimió el Documento Único Administrativo (DUA), con carácter general, para los intercambios intracomunitarios.

Véase también
 Arancel aduanero común (TARIC)
 Código Aduanero Comunitario
 Nomenclatura combinada
 Sistema aduanero común: Unión aduanera de la Unión Europea

Enlaces externos
 Derecho aduanero comunitario

Referencias

Libre circulación (Unión Europea)

Libre circulación de mercancías (Unión Europea)


Randy Alan Gilhen (* 13. Juni 1963 in Zweibrücken, Deutschland) ist ein ehemaliger kanadischer Eishockeyspieler, der in seiner aktiven Zeit von 1979 bis 1998 unter anderem für die Hartford Whalers, Winnipeg Jets, Pittsburgh Penguins, Los Angeles Kings, New York Rangers, Tampa Bay Lightning und Florida Panthers in der National Hockey League gespielt hat.

Karriere
Randy Gilhen wurde in Deutschland geboren, wuchs jedoch in Winnipeg, Manitoba, auf. Seine Karriere als Eishockeyspieler begann er in der kanadischen Juniorenliga Western Hockey League, in der er von 1979 bis 1983 für die Saskatoon Blades und Winnipeg Warriors aktiv war. In diesem Zeitraum wurde er im NHL Entry Draft 1982 in der sechsten Runde als insgesamt 109. Spieler von den Hartford Whalers ausgewählt, für die er gegen Ende der Saison 1982/83 in zwei Spielen in der National Hockey League zum Einsatz kam. Die folgenden beiden Jahre im Franchise der Hartford Whalers verbrachte er allerdings bei deren Farmteams Binghamton Whalers aus der American Hockey League und Salt Lake Golden Eagles aus der International Hockey League. Am 8. November 1985 unterschrieb der Flügelspieler einen Vertrag als Free Agent bei den Winnipeg Jets, kam in seinen ersten drei Jahren im Franchise jedoch fast ausschließlich für deren Farmteams Fort Wayne Komets aus der IHL sowie die Sherbrooke Canadiens und Moncton Hawks aus der AHL zum Einsatz. Erst in der Saison 1988/89 konnte sich der Kanadier bei den Winnipeg Jets in der NHL durchsetzen.

Im Juni 1989 wurde Gilhen zusammen mit Jim Kyte und Andrew McBain im Tausch gegen Randy Cunneyworth, Rick Tabaracci und Dave McLlwain zu den Pittsburgh Penguins transferiert, mit denen er in der Saison 1990/91 den prestigeträchtigen Stanley Cup gewann. Die folgenden drei Jahre seiner Karriere waren von zahlreichen Wechseln innerhalb der NHL geprägt. So spielte er zunächst kurz für die Los Angeles Kings, anschließend saisonübergreifend ein Jahr lang für die New York Rangers, sowie später für die Tampa Bay Lightning, sein Ex-Team Winnipeg Jets und die Florida Panthers. Von 1994 bis 1996 spielte Gilhen ein drittes Mal für die Winnipeg Jets in der NHL. Als das Franchise umgesiedelt wurde, trat er noch weitere zwei Jahre für deren Nachfolgeteam Manitoba Moose in der IHL an, ehe er seine Karriere im Alter von 35 Jahren beendete.

Erfolge und Auszeichnungen
 1991 Stanley-Cup-Gewinn mit den Pittsburgh Penguins

NHL-Statistik

Weblinks

Eishockeyspieler (Saskatoon Blades)
Eishockeyspieler (Winnipeg Warriors, 1980–1984)
Eishockeyspieler (Fort Wayne Komets, 1952–1990)
Eishockeyspieler (Canadiens de Sherbrooke)
Eishockeyspieler (Florida Panthers)
Eishockeyspieler (Binghamton Whalers)
Eishockeyspieler (Hartford Whalers)
Eishockeyspieler (Salt Lake Golden Eagles, IHL)
Eishockeyspieler (Los Angeles Kings)
Eishockeyspieler (New York Rangers)
Eishockeyspieler (Pittsburgh Penguins)
Eishockeyspieler (Tampa Bay Lightning)
Eishockeyspieler (Moncton Hawks)
Eishockeyspieler (Winnipeg Jets, 1972–1996)
Eishockeyspieler (Manitoba Moose, IHL)
Stanley-Cup-Sieger
Geboren 1963
Mann
Kanadier

Randy Gilhen


Roger Bancharel (París, 14 de agosto de 1927-Aigre, 11 de septiembre de 2020), conocido como Roger Carel, fue un actor y un actor de doblaje francés que puso la voz en francés de los personajes de Astérix, C3PO en Star Wars (entre 1977 y 2005) la serpiente Kaa del Libro de la selva y de Winnie the Pooh.

Fue actor de teatro, radio, y cine. Como actor de doblaje puso voz tanto a personajes de televisión como de cine. Realizó el doblaje de David Suchet como Hércules Poirot en Agatha Christie's Poirot. Solía hacer doblaje de El Lagarto Juancho, Mickey Mouse, Benny Hill y Woody Woodpecker todos en la versión en francés. Fue uno de los actores de doblaje de mayor relevancia en Francia.

Biografía
Nació el 14 de agosto de 1927 en París. Se educó en el internado Saint-Nicolas en Issy-les-Moulineaux, situado en el departamento Altos del Sena. Dada la estricta educación del internado, desarrolló habilidades como cómico imitando a sus profesores. En sus inicios se inclinó hacia el sacerdocio e ingresó en un seminario del que luego salió sin completar los estudios. Siguió los pasos de su padre e ingresó en la Escuela de Electricidad, en la que solo permaneció unos pocos meses.

Teatro
A través de un familiar se acercó al mundo del teatro de la mano de Jean Marchat, codirector del parisino teatro Mathurins. Alentado por Marchat se matriculó en un curso de Andrée Bauer-Thérond para aprender interpretación teatral, aprendió junto a Michel Piccoli y Anouk Aimée. En 1950 debutó actuando en la versión de teatro La dama de las camelias. A partir de entonces fue de gira en la representación de Le Petit Café por diferentes zonas del norte de África y se incorporó en la compañía Gernier-Hussenot, donde permaneció siete años. Su voz modulada y con diferentes registros en el teatro le llevó más tarde a ser actor de doblaje.

Cabaret, cine y televisión
Hacia 1952 le surgieron los primeros contratos para interpretar en el cine, entre las películas en las que actuó se encuentran Le Vieil Homme et l'Enfant (1967) dirigida por Claude Berri o Elle cause plus… elle flingue (1972) película del guionista y director Michael Audiard. Trabajos que compaginó con el teatro y el cabaret. En 1959 había actuado en más de mil ocasiones en el Teatro de Michodière de París. Para la televisión francesa en la década de 1970 participó en la serie Arsène Lupin donde interpretó el papel del comisionado Guerchard.

Actor de doblaje
Su faceta más conocida fue la de actor de voz, dobló a reconocidos personajes de ficción tanto en el cine como en series de televisión. Entre otros la conocida rana Kermit del The Muppet Show (1977-1981), personajes de animación como Mr. Magoo o al profesor Horace Slughorn de la saga de Harry Potter. En el cine fue la voz en francés a Peter Ustinov, Jack Lemon y fue elegido por Charlie Chaplin cuando realizó de nuevo el doblaje de El Gran Dictador. También dio la voz a los personajes de animación de Jerry Lewis, Peter Sellers  y al extraterrestre ALF.

Debido a su voz modulada y con diferentes registros y capaz de interpretar diferentes acentos, en 1954 finalizada la interpretación de Responsabilité limitée en Teatro Fontaine un espectador le ofreció ser actor de doblaje en La Belle de Moscow un musical de Rouben Mamoulian. Tras este primer acercamiento al doblaje fue contratado por Disney. Con la compañía estadounidense dio voz en el doblaje en francés a más de cuarenta personajes de animación. En 1967 fue la voz de Astérix guiado por Goscinny, hasta 2013.

Fallecimiento
Falleció el 11 de septiembre de 2020 en Aigre, sin embargo la noticia no fue difundida hasta una semana después por deseo de su familia. Fue enterrado en el panteón familiar en el cementerio de Villejesus, en el departamento de Charente, el 17 de septiembre de 2020.

Premios

 2012: Premio Henri-Langlois en la categoría de doblaje.

Referencias

Enlaces externos

 IMDb

Actores de voz de Francia
Actores de Francia
Actores de teatro de Francia
Actores de televisión de Francia

Roger Carel


Eriocrania est un genre holarctique de petits lépidoptères primitifs de la famille des  Eriocraniidae.

Leurs chenilles sont mineuses dans les feuilles de bouleau notamment.

Liste des espèces
Selon  :
Eriocrania alpinella Burmann, 1958
Eriocrania breviapex Davis, 1978
Eriocrania chrysolepidella Zeller, 1851
Eriocrania cicatricella (Zetterstedt, 1839)
Eriocrania komaii Mizukawa, Hirowatari & Hashimoto, 2006
Eriocrania sakhalinella Kozlov, 1983
Eriocrania salopiella (Stainton, 1854)
Eriocrania sangii (Wood, 1891)
Eriocrania semipurpurella (Stephens, 1835)
Eriocrania sparrmannella (Bosc, 1791)
Eriocrania unimaculella (Zetterstedt, 1839)
Eriocrania ussuriella Karsholt, Kozlov & Kristensen, 1997

Espèce européennes
Selon  :
Eriocrania alpinella
Eriocrania cicatricella
Eriocrania salopiella
Eriocrania sangii
Eriocrania semipurpurella
Eriocrania sparrmannella

Notes et références

Liens externes

Genre de Lépidoptères (nom scientifique)

Eriocrania


Gradska zajednica općina oblik je lokalne samoupravne jedinice u SFRJ koju su kao upravnu strukturu imali samo "veliki gradovi", svi osim Splita glavni gradovi republika i pokrajine, a ukupno je ovaj status imalo osam gradova. Ovakav oblik organizacije lokalne uprave velikih gradova omogućen je ustavnim promjenama SFRJ iz 1974., a u Hrvatskoj ga u praksi primjenjuju Split i Zagreb od 1982. godine.

Gradske zajednice općina
U bivšoj SFR Jugoslaviji postojalo je 8 gradskih zajednica općina:
Beograd
Ljubljana
Maribor
Novi Sad
Sarajevo
Skopje
Split
Zagreb

Iako se vrlo vjerojatno nisu nazivale gradskim zajednicama općina u cijeloj bivšoj SFRJ. U Sloveniji naziv je bio - mestna skupnost občina, dok se u Makedoniji, vjerojatno samo ne službeno, Skopje s ostalim općinama gradske zajednice zvalo Veliko Skopje. Jedino Crna Gora i Kosovo nisu imale nijednu gradsku zajednicu općina. U SR Hrvatskoj gradske zajednice općina udruživale su se s obližnjim općinama u zajednice općina (ZO Zagrebačkog područja, ZO Dalmacije).

Izvori

Gradska zajednica općina


Virginia Woolf (25 Ocak 1882 – 28 Mart 1941), İngiliz feminist, yazar, romancı ve eleştirmen.

Hayatı

İlk yılları ve çocukluğu

1882'de Londra'da dünyaya gelen Virginia Woolf, Victoria devri'nin tanınmış yazarlarından Sir Leslie Stephen'ın kızıydı. Annesi ve babası daha önce başkalarıyla evlenmişler, dul kaldıktan sonra ise bir araya gelmişlerdi. Her ikisinin de ilk eşlerinden çocukları vardı. Sir Leslie Stephen'ın ilk eşi, ünlü romancı William Makepeace Thackeray'nın kızıydı. Thackeray'nın eşi akıl hastası olduğundan, Leslie Stephen'ın bu kadından olan kızı Laura, anneannesine çekmiş, yirmi yaşında bir akıl hastahanesine kapatılmıştı. Virginia'nın annesi Julia Duckworth ile Leslie Stephen'ın beş çocukları oldu. Yaş sırasıyla Vanessa, Julian, Thoby, Virginia ve Adrian. Virginia on üç yaşındayken annesi ağır bir grip geçirerek ölmüştür. Woolf, o yıllarda kadınların ikinci planda kalması nedeni ile okula gönderilememiş fakat babası yardımı ile kendini geliştirmiştir.

Kızkardeşi Vanessa Bell daha küçük bir yaşta iken bir ressam olmaya, Virginia Woolf ise bir yazar olmaya karar verir. Kendisini babasının kütüphanesinde geliştiren Virginia Woolf, 1895'te bir gazetede kısa hikâyelerini yayınlatır.

Özellikle, Viktorya tarzı yaşamaya karşı olan Virginia Woolf, yazılarında da bundan bahseder.

Bloomsbury Grubu

1904'te babasının ölümünden sonra kardeşleriyle Bloomsbury'ye taşınması ise hayatında ciddi bir dönüm noktası olmuştur. Bloomsbury grubu içinde birçok ünlü edebiyatçıyı barındıran ve cinsel konulardaki özgürlükçü tavırlarıyla tanınan bir grup entelektüelden oluşuyordu. Grupta bulunan birçok kişi eşcinsel ya da biseksüeldi. İnsanlar onları etik bir grup olarak görüyorlardı. Grupta John Maynard Keynes, E. M. Forster, Roger Fry, Duncan Grant ve Lytton Strachey gibi ünlü kişiler vardı. Woolf, 1909'da bir süreliğine Lytton Strachey ile nişanlanmıştır.

Evliliği
Virginia Woolf 1912 yılında Leonard Woolf ile evlenmiştir. Leonard Woolf eşi için bir basımevi kurmuştu ve bu da Virginia Woolf'un yazdığı kitapları yayımlatması için bir fırsat olmuştu.

Ölümü
Perde Arası romanını yazdığı sıralarda artık kendini yeterince yetenekli hissetmiyor, yeteneğini kaybettiğini düşünüyordu. Her gün savaş korkusu ve yeteneğini kaybetmenin vermiş olduğu stres, dehşet ve korku sonucu ruhsal bunalıma girmiş, 28 Mart 1941'de içinde bulunduğu duruma daha fazla dayanamayıp evlerinin yakınlarında bulunan Ouse nehrine ceplerine taşlar doldurarak atlayıp intihar etmiştir. Virginia Woolf, geride iki intihar mektubu bırakmıştır. Birisi kardeşi Vanessa Bell'e diğeri ise kocası Leonard Woolf'a.

Leonard Woolf'a, 18 Mart 1941

"Sevgilim, yine çıldırmak üzere olduğumu hissediyorum. Yaşadığım o korkunç anlara  geri dönemem artık. Ve ben bu kez iyileşemeyeceğim. Sesler duymaya başladım. Odaklanamıyorum. Bu yüzden yapılacak en iyi şey olarak gördüğüm şeyi yapıyorum. Sen bana olabilecek en büyük mutluluğu verdin. Benim için her şey oldun. Bu korkunç hastalık beni bulmadan önce birlikte bizim kadar mutlu olabilecek iki insan daha düşünemezdim. Artık savaşacak gücüm kalmadı. Hayatını mahvettiğimin farkındayım ve ben olmazsam, rahatça çalışabileceğini de biliyorum. Bunu sen de göreceksin. Görüyorsun ya, bunu  düzgün yazmayı bile beceremiyorum. Söylemek istediğim şey şu ki, yaşadığım tüm mutluluğu sana borçluyum. Bana karşı daima sabırlı ve çok iyiydin. Demek istediğim, bunları herkes biliyor. Eğer biri beni kurtarabilseydi, o kişi sen olurdun. Artık benim için her şey bitti. Sadece sana bir iyilik yapabilirim. Hayatını daha fazla mahvedemem. Bizim kadar mutlu olabilecek iki insan daha düşünemiyorum."

Yazarlığı
Bir profesyonel olarak 1905'lerde yazmaya başlayan Virginia Woolf'un ilk kitabı olan The Voyage Out (Dışa Yolculuk) 1915'te yayınlanmıştır. Bu kitabın yazımı çok uzun sürmüş, bir yıl içinde üç kez tekrar yazılmıştır.

Gece ve Gündüz, Virginia Woolf'un ikinci romanıdır. Woolf'un "bilinç akışı" tekniğini kullandığı daha sonraki modern deneysel romanlarından farklı olarak klasik gerçekçi üslûpla kaleme aldığı bu eser, olay örgüsü, gerçek mekân tasvirleri ve titizlikle betimlenmiş karakterleri, dönemin atmosferini yansıtan özellikleriyle dikkat çekiyor.

1920'de yayımlanan roman, daha sonraki eserlerinin habercisi olarak, nesnel gerçekliğin ve tarihselliğin insan bilincindeki yansımalarını birbirinden oldukça farklı karakterlerde ustalıkla canlandırıyor.

Roman, I. Dünya Savaşı öncesi Londra'sında geçer. Woolf, dönemin entelijansiyasını, fikir ve ruh dünyasını mizahî ancak sıcak, insanî bir dille anlatır. Kadın hakları, sınıfsal farklılık, aşk, evlilik ve özgürlük gibi meseleleri, karakterlerinin yaşamları, mücadeleleri, umutları, acıları ekseninde tartışıyor. Gece ve Gündüz, Katharine, Mary ve Ralph'in hakikat arayışlarında tanık olduğumuz modern insanın yazgısı, bir başkasını anlama çabası üzerine duygulu ve derin bir metin.

"Virginia Woolf, 1931'de yayımladığı Dalgalar'ı yazarken ise, bu kitapla o güne değin hiçbir başka romancının göze alamayacağı değişik şeyleri yapmak istediğini, bu romanın o güne değin yazılan hiçbir başka romana benzemeyeceğini biliyordu. (...) Çünkü Dalgalar, 'hem düzyazıyla kaleme alınacak, hem de şiir olacaktı; hem roman olacaktı, hem de tiyatro oyunu.

Virginia Woolf, Dalgalar'da dış dünyayı yok eder. Üç erkek ve üç kadının çocukluklarından yaşlılık dönemlerine kadar tüm hayatlarının anlatıldığı kitapta dış dünya nesnel olarak değil, ancak kişilerin iç dünyalarına yansıdığı kadarıyla verilir. "Bir olay örgüsüne uyarak değil, bir ritme uyarak" yazılan kitap, "şiir olmayan herhangi bir şey edebiyata neden girsin ki" diyen Woolf tarafından iki yıl içinde üç kez yazılır ve dalgaların sesine uydurularak, şiir gibi yüksek sesle okunarak düzeltilir... Gerçekçi roman geleneğinden tam bir kopuşu temsil eden Dalgalar, bilinç akışı tekniğiyle yazılan romanların en önemlilerinden biridir." (İletişim Yayınlarından çıkan baskısının arka kapak yazısından)

Mrs. Dalloway'se ünlü yazarın adıyla anılacak 'bilinç akışı' tekniğinin en başarılı örneklerinden biridir.

Eşcinsel olan Virginia Woolf'un eserlerinde eşcinsel yakınlıklarına bol bol rastlanır. Yazarın öteki romanlarına benzemeyen, tümüyle özgün bir düşünce ürünü olan Orlando isimli romanı bir aşk mektubuyla beraber o dönemdeki sevgilisi Vita Sackville-West'e adanmıştır.

1929 tarihli "Kendine Ait Bir Oda" feminist hareketin klasik bir kitabı olarak kabul edilir.

Kadın hareketinin elden düşürmediği önemli kitaplardan biri olan Kendine Ait Bir Oda, Virginia Woolf'un belki de en kolay okunan kitabıdır. Çünkü konu çok somuttur: "Kadın ve Edebiyat."

Erkeklerin kadınlara bıkıp usanmadan tekrarladıkları 'ezeli' ve de 'ezici' bir soru vardır: "Bizler kadar düşünme yeteneğiniz olduğunu ileri sürüyorsunuz. Madem öyle, neden Shakespeare gibi bir deha çıkaramadınız?" İşte Virginia Woolf bu 'yakıcı' soruya, tarihsel ilişkilerin kökenine inip kütüphane raflarında şöyle bir gezindikten ve de kısa bir kadın edebiyatı tarihçesi çıkardıktan sonra esaslı bir yanıt getiriyor. Ve şöyle sesleniyor kadınlara: "Para kazanın, kendinize ait ayrı bir oda ve boş zaman yaratın. Ve yazın, erkekler ne der diye düşünmeden yazın!.."

Daha sonralarda Virginia Woolf tarafından kaleme alınan Flush'ta bir köpeğin bakış açısı fark edilir.

...güçlü kuvvetli, enerji dolu, yaşama sevinci içinde genç Robert Browning bir bomba gibi patlamıştı Elizabeth Barrett'in sessiz hasta odasında. İngiliz edebiyatının en ünlü aşk öyküsüdür onların aşkı. Tiyatro oyunları yazılmış, filmler yapılmıştır bu konuda. Nasıl mektuplaştıkları, Robert Browning'in Wimpole Sokağı'ndaki bir evde divanda yatan Elizabeth'i nasıl görmeye geldiğini, bu ziyaretten sonra üç ay içinde Elizabeth'in mucize kabilinden nasıl yürümeye başladığını, gizlice evlenip Floransa'ya kaçtıklarını herkes bilir. Hatta Virginia Woolf'un The Common Reader'da dediği gibi, İngiliz şiirinin en önemli adları arasında olan bu iki şairden tek dize okumamış olanlar bile! Virginia Woolf'un Flush'ı bu konuda son derece sevimli bir kitaptır. Elizabeth Barrett Browning'in çok sevdiği İtalya'ya kaçarken beraberinde götürdüğü köpeğin yaşamöyküsünü anlatan Flush'da bu aşk öyküsünü bir de o köpeğin açısından görürüz.

Kitaplarının kapaklarında kardeşi Vanessa Bell'in resimleri bulunmaktadır.

Yazar, modernist hareketin en önemli kişilerinden biri olarak tarihe geçmiştir ve roman türünün gelişimine büyük katkıda bulunmuştur.

Kitapları elliden fazla dile çevrilen Viginia Woolf'un bu eserlerinden bir kısmı, Jorge Louis Borges ve Marguerite Yourcenar gibi tanınmış yazarlarca çevrilmiştir.

Eserleri
 Dışa Yolculuk (1915)
 Gece ve Gündüz (roman) (1919)
 Jacob'un Odası (1922)
 Mrs Dalloway (1925)
 Deniz Feneri (roman) (1927)
 Orlando: Bir Yaşamöyküsü (1928)
 Dalgalar (roman) (1931)
 Yıllar (1937)
 Kendine Ait Bir Oda (1929)
 Londra Manzaraları (1931)
 Flush, Bir Köpeğin Romanı (1933)
 Üç Gine (1938)
 Perde Arası (1941)
 Virginia Woolf'un Günlükleri
 Pazartesi ya da Salı (1921)

Kaynakça

Özel

Genel

İntihar eden kadınlar
1882 doğumlular
Kensington doğumlular
Londra doğumlu yazarlar
1941 yılında ölenler
20. yüzyıl İngiliz roman yazarları
20. yüzyıl kadınları
İngiliz deneme yazarları
İngiliz günlük yazarları
İngiliz ateistler
İngiliz feminist yazarlar
İngiliz LGBT yazarlar
King's College London'da öğrenim görenler
Biseksüel yazarlar
Modernistler
Biseksüel kadınlar
LGBT roman yazarları
Modernist yazarlar
Anti-milliyetçiler
Bipolar bozukluğu olan kişiler
İngiltere'de intihar edenler
Boğularak ölenler
İntihar eden yazarlar
Sekülaristler

Virginia Woolf


NGC 6605 je otvoreni skup u zviježđu Zmiji.

Izvori

Vanjske poveznice

  Hartmut Frommert: Revidirani Novi opći katalog
  Izvangalaktička baza podataka NASA-e i IPAC-a
  Astronomska baza podataka SIMBAD
   VizieR
 DSS-ova slika NGC 6605
  Auke Slotegraaf: NGC 6605 Deep Sky Observer's Companion
  NGC 6605  DSO-tražilica
  Courtney Seligman: Objekti Novog općeg kataloga: NGC 6600 - 6649

6605

NGC 6605


Tomáš Záborský (* 14. November 1987 in Trenčín, Tschechoslowakei) ist ein slowakischer Eishockeyspieler, der seit September 2022 beim HK Poprad aus der slowakischen Extragliga unter Vertrag steht und dort auf der Position des linken Flügelstürmers spielt.

Karriere
Tomáš Záborský begann seine Karriere als Eishockeyspieler in seiner Heimatstadt in der Nachwuchsabteilung des HK Dukla Trenčín, für dessen Profimannschaft er in der Saison 2005/06 sein Debüt in der slowakischen Extraliga gab. In seinem Rookiejahr blieb er in vier Spielen punktlos und erhielt zwei Strafminuten. Zudem absolvierte er als Leihspieler fünf Partien für den HK 95 Považská Bystrica in der 1. Liga, der zweiten slowakischen Spielklasse. Anschließend wurde der Flügelspieler im NHL Entry Draft 2006 in der fünften Runde als insgesamt 137. Spieler von den New York Rangers ausgewählt. Zunächst spielte er jedoch zwei Jahre lang für die Saginaw Spirit in der kanadischen Juniorenliga Ontario Hockey League, ehe er gegen Ende der Saison 2007/08 in zwei Spielen für das Rangers-Farmteam Hartford Wolf Pack in der American Hockey League (AHL) zum Einsatz kam, wobei er ein Tor vorbereitete. In der folgenden Spielzeit trat er parallel für Hartford in der AHL sowie die Charlotte Checkers und Dayton Bombers in der ECHL an.

Zur Saison 2009/10 kehrte Záborský nach Europa zurück und unterschrieb einen Vertrag bei Porin Ässät aus der finnischen SM-liiga. Dort konnte er sich in der Folgezeit in jedem Jahr steigern, ehe ihm in der Saison 2011/12 der endgültige Durchbruch gelang. Zunächst wurde er zum Spieler der Monate November und Dezember gewählt, ehe er am Saisonende die Lasse-Oksanen-Trophäe als bester Spieler der Hauptrunde, den Kultainen kypärä als bester Spieler der SM-liiga-Spielzeit und die Aarne-Honkavaara-Trophäe als bester Hauptrunden-Torschütze erhielt. Aufgrund dieser Erfolge wurde Záborský Anfang Juni 2012 vom HK Awangard Omsk aus der Kontinentalen Hockey-Liga (KHL) unter Vertrag genommen, wo er sogleich zum Topscorer des Klubs avancierte. Mitte Oktober 2013 tauschte ihn das Management von Awangard gegen Štefan Ružička von Salawat Julajew Ufa ein. In seinem zweiten KHL-Jahr konnte er nicht an die gezeigten Leistungen anknüpfen und kehrte daher im Sommer 2014 in die finnische Liiga zurück, diesmal zum Helsingfors IFK. Die Saison 2016/17 verbrachte der Slowake bei der Brynäs IF aus der Svenska Hockeyligan (SHL), kehrte im Sommer 2017 zurück nach Finnland und spielte in der Folge für Tappara aus Tampere.

Im April 2019 verließ Záborský Tappara nach zwei Spielzeiten und wechselte innerhalb der Liiga zu Saimaan Pallo. Auch dort stand er zwei Jahre unter Vertrag, ehe er zur Saison 2021/22 von den Bílí Tygři Liberec aus der tschechischen Extraliga verpflichtet wurde. Nach elf Spielen für die Weißen Tiger verließ der slowakische Flügelstürmer diese wieder und wurde von den Schwenninger Wild Wings aus der Deutschen Eishockey Liga (DEL) unter Vertrag genommen. Nach der Saison 2021/22 erhielt der slowakische Stürmer keine Vertragsverlängerung und kehrte daraufhin in seine slowakische Heimat zum HK Poprad zurück.

International
Für die Slowakei nahm Záborský an der U20-Junioren-Weltmeisterschaft 2007 teil. Im Turnierverlauf erzielte er in sechs Spielen ein Tor und zwei Vorlagen. Zudem spielte er bei der Weltmeisterschaft 2013 und den Olympischen Winterspielen 2014 im russischen Sotschi.

Erfolge und Auszeichnungen

Karrierestatistik
Stand: Ende der Saison 2021/22

International
Vertrat die Slowakei bei:
 U20-Junioren-Weltmeisterschaft 2007
 Weltmeisterschaft 2013
 Olympischen Winterspielen 2014

Weblinks

Einzelnachweise

Eishockeynationalspieler (Slowakei)
Eishockeyspieler (HK Dukla Trenčín)
Eishockeyspieler (Saginaw Spirit)
Eishockeyspieler (Hartford Wolf Pack)
Eishockeyspieler (Charlotte Checkers, ECHL)
Eishockeyspieler (Dayton Bombers)
Eishockeyspieler (Porin Ässät)
Eishockeyspieler (HK Awangard Omsk)
Eishockeyspieler (Salawat Julajew Ufa)
Eishockeyspieler (Helsingfors IFK)
Eishockeyspieler (Brynäs IF)
Eishockeyspieler (Tappara)
Eishockeyspieler (Saimaan Pallo)
Eishockeyspieler (Bílí Tygři Liberec)
Eishockeyspieler (Schwenninger Wild Wings)
Eishockeyspieler (HK Poprad)
Olympiateilnehmer (Slowakei)
Teilnehmer der Olympischen Winterspiele 2014
Tschechoslowake
Slowake
Geboren 1987
Mann

Tomáš Záborský


Deir el-Sitt Damiana ("Kloster der Herrin Damiana") ist der Name folgender Klöster in Ägypten:

 Deir el-Sitt Damiana (Ad-Daqahliyya), Damiankloster im Nordostdelta
 Deir el-Sitt Damiana (Sohag), Kloster bei Sohag

Deir el-Sitt Damiana


Der Secretary of State for India ("Staatssekretär für Indien") war ein aufgrund des Government of India Act vom 2. August 1858 geschaffener Ministerposten der britischen Regierung, zumeist im Kabinettsrang. Der  Staatssekretär war politisches Oberhaupt des India Office, der für die Verwaltung Britisch-Indiens zuständigen Behörde der britischen Regierung. Ihm zur Seite standen ein parlamentarischer Unterstaatssekretär und ein permanenter Unterstaatssekretär.

Nach der Ausgliederung Burmas aus dem Britischen Raj 1937 trug das Amt die Bezeichnung Secretary of State for India and Burma. Nach der Teilung Indiens 1947 und der Unabhängigkeit Indiens und Pakistans bestand noch bis 1948 der Posten des Secretary of State for Burma, der nach der Unabhängigkeit Myanmars abgeschafft wurde.

Liste der Staatssekretäre

Siehe auch
 Generalgouverneur und Vizekönig von Indien
 Secretary of State (Vereinigtes Königreich)

Weblinks

Liste (Minister)
Politik (Britisch-Indien)

Secretary of State for India


La Universidad Federal de Kazán (región del Volga) (en ruso: Казанский (Приволжский) федеральный университет; en tártaro: Казан (Идел Буе) дәүләт университеты (Qazan dəwlət universitetı)) es una institución de enseñanza superior situada en Kazán, en la República de Tartaristán, Rusia y la principal universidad pública de la ciudad. Fue fundada en 1804 con el nombre de Universidad Imperial de Kazán.

La Universidad de Kazán es la segunda más antigua de las actuales universidades rusas. El famoso matemático Nikolái Lobachevski fue rector desde 1827 hasta 1846. En 1925, la universidad fue renombrada en honor a uno de sus más notables alumnos, Vladímir Ilyich Ulyánov (Lenin). La Universidad de Kazán es conocida como "el nacimiento de la química orgánica" debido a los trabajos de Aleksandr Bútlerov, Vladímir Markóvnikov, Aleksandr Arbúzov, y el origen de la resonancia paramagnética electrónica debido al trabajo de Yevgueni Zavoiski.

La parte más antigua del edificio de la Universidad de Kazán incluye tres portales clásicos junto con una fachada blanca de la construcción original de 1822. En este edificio también se incluye el gimnasio y la residencia privada del príncipe Ténishev, que fue concedida a la universidad en el año de su fundación. Desde 1832 hasta 1841, el arquitecto M. Korinfsky construyó el resto de los edificios: el Teatro de Anatomía, la Biblioteca, los laboratorios de física y química y el observatorio, que completaban el complejo universitario con un estilo neo-clásico. El edificio de la Facultad de Química fue construido por los propios estudiantes.

El 21 de octubre de 2009, el Presidente ruso Dmitri Medvédev firmó una orden ejecutiva en la que establecía una nueva Universidad Federal del Volga en las raíces de lo que era la Universidad Estatal de Kazán. Al proyecto se adherieron la Universidad Estatal Tártara de Humanidades y Educación (TGGPU) y la Universidad Económica y Financiera Estatal de Kazán (KGFEI).

Referencias

Enlaces externos

 Sitio web oficial
 Museo de Historia de la Universidad de Kazán

Universidad
Universidades Federales de Rusia
Instituciones educativas establecidas en 1804
Universidades fundadas en el siglo XIX
Rusia en 1804

Universidad Federal de Kazán


Samuel Chao Chung Ting (Ann Arbor, Michigan, 27. siječnja 1936.), američki fizičar kineskog podrijetla. Iako se rodio u SAD-u, odrastao je i školovao se u Kini do 1956., potom se iselio u SAD. Doktorirao (1962.) na Michingenskom sveučilištu u Ann Arboru. Tri godine boravio je u Europi na CERN-u u Ženevi, a 1965. postao je profesor na Sveučilištu Columbia u New Yorku. S ubrzivačem elektrona radio je u Cambridgeu te u Hamburgu, gdje je vodio skupinu za istraživanje mionskih parova. Godine 1971. odveo je cijelu skupinu u SAD da bi na jačem ubrzivaču čestica u Nacionalnom laboratoriju u Brookhavenu nastavili istraživanja, koja su 1974. rezultirala otkrićem nove, teorijski nepredviđene teške čestice (J-čestice, danas se naziva J/ψ mezon) i potom cijele obitelji teških čestica. Za rad na otkrivanju teških elementarnih čestica nove vrste, kojim je potvrđena ideja da su kvarkovi sastavni dijelovi bariona dobio je s B. Richterom (koji je neovisno došao do istog otkrića) Nobelovu nagradu za fiziku 1976.

J/ψ mezon

J/ψ mezon ili J/ψ-mezon (oznaka J/ψ) je mezon koji se sastoji od čarobnoga (šarmantnog) kvarka i čarobnoga antikvarka, nema električnoga naboja, sam je sebi antičestica, mase je oko 3,097 GeV/c², spina 1, izospina 0 i vremena poluraspada oko 7,2·10–21 s. Otkrili su ga neovisno jedan o drugome S. C. C. Ting i B. Richter 1974. i tako potvrdili ideju da su kvarkovi sastavni dijelovi bariona.

Mezon koji stvara vezano stanje od čarobnog kvarka i antikvarka naziva se šarmonij. J/ψ je prvo pobuđeno stanje šarmonija. Vraćajući se u stanje niže energije odašilje spektar hadrona. J/ψ mezon je proizveden u elektronsko-pozitronskim anihilacijama koji se sastoji od dva kvarka podsjeća na kvarkovski atom čiji spektar oponaša spektar pozitronija samo viših energetskih stepenica. Tada su prvi puta viđeni i c kvarkovi. Važnost otkrića je bila naglašena zbog brzih promjena u visiokoenergetskoj fizici pa se to vrijeme naziva "Novembarska revolucija". Richter i Ting su 1976. dobili Nobelovu nagradu za fiziku.

Kvark

Kvark (eng. quark, naziv što ga je uveo američki fizičar Murray Gell-Mann po riječi iz Joyceova romana Bdjenje nad Finneganom) je elementarna čestica, sastavnica hadrona, električnoga naboja ±e/3 ili ±2e/3, podložna jakom međudjelovanju. Sve do otkrića Ω– čestice kvarkovima se pridjeljivalo čisto matematičko značenje. Prve naznake njihove fizikalne stvarnosti (realnosti) pojavile su se u pokusima duboko neelastičnoga raspršenja elektrona na protonima, na Stanfordskome linearnom ubrzivaču čestica 1962. Opažanje raspršenja pod velikim kutovima (kakva su prije opažena u Rutherfordovim pokusima raspršenja alfa-čestica na listićima zlata) upućivalo je na postojanje tvrdih točkastih "jezgri" unutar protona. Slični pokusi provedeni potom neutrinskim snopovima na CERN-u nedvojbeno su potvrdili da je riječ o česticama trećinskog električnog naboja i polucijeloga spina. Za istraživanja putem duboko neelastičnih raspršenja kojima su ustanovljeni kvarkovi dodijeljena je Nobelova nagrada za fiziku 1990. J. I. Friedmanu, H. W. Kendallu i R. E. Tayloru.

Godine 1974. otkriven je c-kvark (Nobelova nagrada 1976. B. Richteru i S. C. C. Tingu za otkriće J/ψ mezona). Slijedilo je i otkriće b-kvarka (1977.) i t-kvarka (1994.). Time je bio zaokružen skup kvarkova koji s leptonima čine temeljne građevne blokove opažene tvari (fizika elementarnih čestica). Riječ je o česticama spina 1/2, koje se pojavljuju u različitim vrstama, okusima, svrstanima u obitelji ili naraštaje. Tvari koje nas okružuju građene su od gornjega i donjega kvarka (u i d, od engl. up i down) prvog naraštaja. Takav uzorak s donjim kvarkom električnoga naboja (–1/3)e i gornjim kvarkom naboja (+2/3)e ponavlja se u drugome naraštaju s kvarkovima stranog i čarobnog okusa (s i c, od engl. strange i charm) te kvarkom ljepote i istine (b i t, od engl. beauty i truth) trećega naraštaja. Svaki se od navedenih kvarkova pojavljuje u tri boje. Te se boje shvaćaju kao naboji na koje se vežu gluoni, prijenosnici jakoga međudjelovanja opisanoga kvantnom kromodinamikom.

Na maloj međusobnoj udaljenosti (manjoj od 10–15 metara) kvarkovi se gibaju kao slobodne čestice, a na većim udaljenostima djeluju iznimno velikim privlačnim silama te se zbog toga ne mogu izdvojiti iz hadrona kao zasebne čestice (asimptotska sloboda).

Izvori

Kineski znanstvenici
Američki fizičari
Dobitnici Nobelove nagrade za fiziku

Samuel Chao Chung Ting


Henry O'Brien, Lord Ibrackan, ou Lord O'Brien (c. 1642 - ), est un noble et homme politique irlandais.

Biographie
Il est le fils d'Henry O'Brien (7e comte de Thomond), et de sa première épouse et cousine, Anne O'Brien.

Il épouse Katherine Stuart,  baronne Cifton, fille de George Stuart,  seigneur d'Aubigny et de Lady Katherine Howard : les Stuart d'Aubigny sont une branche cadette de la maison régnante de Stuart. Ils ont six enfants (dont trois meurent jeunes) :

 Donough O'Brien, Lord Ibrackan (1663-1682)
 Henry O'Brien (né et décédé en 1665)
 Charles O'Brien (né et décédé en 1666)
 George O'Brien, mort jeune
 Mary O'Brien (décédée en 1683), épouse John FitzGerald (18e comte de Kildare)
 Katherine Hyde,  baronne Clifton (d. 1706), épouse Edward Hyde (3e comte de Clarendon)

En 1661, il représente Claire au Parlement d'Irlande, et de 1670 jusqu'à sa mort en 1678, à Northampton. En 1673, il est nommé au Conseil privé d'Irlande. La parenté de sa femme avec Charles II leur donne une ouverture précieuse à la Cour, où ils ont déjà un ami en Joseph Williamson et ils bénéficient d'une grande faveur dans les années 1660.

Il est mort de maladie alors qu'il est au camp avec son régiment en Flandre. Son titre de courtoisie passe à son jeune demi-frère Henry Horatio O'Brien, Lord Ibrackan. En moins de trois mois, Katherine épouse leur vieil ami, l'homme d'État Joseph Williamson. La rapidité de son remariage donne lieu à des rumeurs méchantes selon lesquelles ils avaient été amants, et le mariage est désapprouvé, même par ses enfants, car Williamson, le fils d'un vicaire de campagne, n'est pas considéré comme un conjoint approprié pour une parente du roi.

Références

Personnalité irlandaise du XVIIe siècle
Membre du Conseil privé d'Irlande
Décès en septembre 1678

Henry O'Brien (Lord Ibrackan)


Museo de Albacete puede hacer referencia a alguno de los siguientes en la ciudad española de Albacete:

Museo de Albacete, centro museístico de arqueología, bellas artes, numismática, etnografía y documentales.
Museo de la Cuchillería, uno de los tres museos europeos dedicados a la cuchillería.
Museo Municipal, centro multiusos en la plaza del Altozano.
Museo Policial, dedicado a la historia de la policía.
Museo del Niño, dedicado a la infancia y la educación.
Museo de Arte Popular, dedicado a la artesanía del mundo.
Museo Botánico, museo vivo del mundo vegetal.
Museo de los Bomberos, que muestra la historia de los bomberos en la lucha contra el fuego.

Museo de Albacete (desambiguación)


شعار الكومنولث البولندي اللتواني كان رمزاً لدولة الكومنولث البولندي اللتواني، ممثلاً اتحاد تاج المملكة البولندية ودوقية لتوانيا. جمع الشعار بين شعاري المملكة والدوقية السابقين :

خلال فترة انتفاضة يناير تم اقتراح شعر جديد لإعادة إحياء الكومنولث البولندي اللتواني، شعار أوكرانيا مماثل لذلك الشعار لكن به رسم مزعوم للملاك ميخائيل، وأضيف باعتباره العنصر الثالث. ومع ذلك، فإنه لم يكن أبداً مطروحاً رسمياً.

الكومنولث البولندي الليتواني
تاريخ بولندا

شعار الكومنولث البولندي الليتواني