Edward Alan Kazdin (nacido el 24 de enero de 1945) es profesor de Psicología y Psiquiatría infantil en el Instituto de Ciencias Políticas y Sociales en la Universidad de Yale, y el director del Centro y Clínica Yale de Conducta Infantil para padres. En el 2008 fue el presidente de la Asociación Americana de Psicología.

Biografía
El trabajo del Dr. Kazdin se centra principalmente en trastornos de niños y adolescentes, terapia de comportamiento, y la metodología clínica, con más de 800 artículos, incluyendo 540 libros publicados en estas áreas. Se ha desempeñado como editor asociado de la Annual Review of Psychology, editor en jefe de la serie de libros de Psicología de Yale University Press así como de Terapia del Comportamiento, Evaluación Psicológica , Diario de Consultoría y Psicología Clínica y de Psicología Clínica: Ciencia y Práctica actual. También fue director de la revista Psychological Science y editor en jefe de la Enciclopedia de la Asociación Americana de Psicología.

Kazdin recibió su título de licenciatura de la Universidad de San Jose, y su Doctorado en Psicología Clínica en la Universidad Northwestern. Él trabajó en la facultad de la Universidad de Northwestern, Universidad Estatal de Pensilvania y en la Escuela de la Universidad de Pittsburgh de medicina, antes de ser designado al Departamento de la Universidad de Yale de la Psicología y el Centro de Estudios sobre el Niño en 1989''.  Fue honorado como Profesor Sterling en Yale en 2015.

Selección de publicaciones
 Kazdin, AE (2005). Gestión de capacitación de los padres: El tratamiento de la conducta de oposición, agresividad y antisocial en niños y adolescentes. Nueva York: Oxford University Press.
 Kazdin, AE, Marciano, PL, y Whitley, M. (2005). La alianza terapéutica en el tratamiento cognitivo-conductual de los niños referidos a la conducta de oposición, agresivo y antisocial. Diario de Consultoría y Psicología Clínica, 73, 726-730.
 Kazdin, AE (2006). Métrica arbitraria: Implicaciones para la identificación de los tratamientos basados en la evidencia. American Psychologist, 61, 42-49.
 De Los Reyes, A., y Kazdin, AE (2006). La conceptualización de los cambios en el comportamiento en la investigación de la intervención: la gama de modelos posibles cambios. Psychological Review, 113, 554-583.
 Kazdin, AE, y Whitley, MK (2006). Comorbilidad, complejidad del caso, y los efectos del tratamiento basado en la evidencia para los niños se refiere por su comportamiento problemático. Diario de Consultoría y Psicología Clínica, 74, 455-467.

Referencias

Psicólogos de Estados Unidos
Psicología conductista
Presidentes de la American Psychological Association

Alan E. Kazdin


1987 - අතිගරු ජේ.ආර්. ජයවර්ධන උතුමාණෝ සහ අතිගරු රජීව් ගාන්ධි උතුමාණෝ ඉන්දු - ශ්‍රී ලංකා ගිවිසුමට එළඹුනහ.

ජූලි
ග්‍රෙගරි දිනදසුනේ දින

ජූලි 29


Le terme de danse animalière fait référence à un groupe de danses sociales ayant eu leur pic de popularité en occident au début du  siècle et dont les mouvements devaient rappeler les mouvements de divers animaux. Ces danses ont connu un fort engouement de la part de la jeune génération et ont été beaucoup critiquées par les sections conservatrices et les gardiens des bonnes mœurs. Le pas de l'ours et le bunny hug font par exemple partie des danses animalières.

Définition
Le terme « danse animalière » regroupe les danses ragtime proches du one-step nées au début du  siècle imitant des mouvements d'animaux. Ces danses sont englobées dans le terme plus général de « danses ragtime » qui inclut également les danses telles que le Texas Tommy n'ayant pas de ressemblance animale. Le Texas Tommy avait de plus une réputation plus athlétique et moins loufoque que celles des danses animalières. L'engouement pour les danses ragtime a par la suite été suivi par celui des « danses modernes » mené par Vernon et Irene Castle.

Histoire

L'engouement pour la danse animalière était directement lié à la popularité de la musique ragtime (des mélodies d'improvisation aux rythmes syncopés, issues des traditions afro-américaines). L'apparition des danses animalière se déroule durant une période où de très nombreuses nouvelles danses sont créées. Entre 1912 et 1914, plus de 100 nouvelles danses auraient fait leur apparition dans les salons de danse.
Une grande variété de ces modes apparurent sous diverses formes de danses animalières, telles que :

L'idée générale de ces danses était que les couples de danseurs étaient censés imiter avec leurs propres mouvements les mouvements de divers animaux d'après lesquels les danses étaient nommées.

À la fois la musique et la danse reflétaient le dynamisme des influences modernes et urbaines. La musique est caractérisée par les rags de Scott Joplin et rendue populaire auprès de la classe moyenne par lAlexander's Ragtime Band, publié en 1911. Les danses comprises dans ces « Folies Animalières » font partie de l'âge du jazz des années 1920.

D'après Rebeca Strickland, les danses animalières ainsi que les autres nouvelles danses de cette époque (danses ragtime) incarnent les idéologies sociales de la fin de l'ère progressiste des États-Unis. Les codes de ces danses, tels que les conventions de , sont moins stricts que celles de leurs prédécesseurs, offrant aux hommes et aux femmes plus d'opportunités créatives.

Autres danses de cette époque

Les danses animalières sont apparues en même temps que de nombreuses autres danses rag. Le journal Syracuse Herald énumère dans un article du 28 décembre 1913 les danses suivantes dans la rubrique Freak Dances in Vogue :

Description
Les danses animalières sont en général des variantes du one-step, et progressives (c'est-à-dire où les danseurs se déplacent autour de la piste de danse le long de la ligne de danse).

Bibliographie
 . Voir sur google books

Notes et références

Notes

Références

Articles connexes
 Pas de l'ours
 Bunny hug

Genre de danse
Danse aux États-Unis
Danse nommée d'après un animal
Phénomène de mode des années 1910

Danse animalière


An Dendrobium blanche-amesiae in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Alex Drum Hawkes ngan Alfonse Henry Heller. An Dendrobium blanche-amesiae in nahilalakip ha genus nga Dendrobium, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Philippines. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Dendrobium

Dendrobium blanche-amesiae


شعبان عبد الرحيم (15 مارس 1957- 3 ديسمبر 2019)، مطرب شعبي مصري من مواليد القاهرة، من أشهر أغانيه «أنا بكره إسرائيل» التي كانت سبباً في شهرته.

الولادة والنشأة

ولد في حي الشرابية في القاهرة باسم «قاسم» ولكن اختار اسم «شعبان» بالوسط الفني وحتى حياته الشخصية نسبة إلى ولادته في شهر شعبان. ومن أشهر أغانيه «أنا بكره إسرائيل» التي استوحاها شعبان من أحداث الانتفاضة الفلسطينية، عام 2000، والتي أثارت ردود فعل كبيرة محليا وعربيا، وقد اتهمت شبكة سي إن إن الإخبارية الأمريكية عبد الرحيم بالتحريض على مناهضة التطبيع مع إسرائيل، في حين اعتبرها كثيرون على الجانب الآخر، تعبيرا عن نبض الشارع المصري والعربي ونقلت وكالة أسوشيتد برس عن كينيث باندلر المتحدث باسم اللجنة اليهودية الأمريكية قوله إن هو «راع للكراهية».

كان شعبان عبد الرحيم يعمل في كي الملابس ويغني لأهله وأصدقائه في الأفراح والأعياد والمناسبات قبل أن يسمعه صاحب أحد محلات بيع الكاسيت، وينتج له شريطا مقابل مائة جنيه، فكاد شعبان يطير فرحا دون أن يدرك أنهم يستغلونه ويبيعون أشرطته بعشرات الآلاف، إلى أن اشتهر شريطه «أحمد حلمي اتجوز عايدة.. كتب الكتاب الشيخ رمضان». وهي أسماء لمواقف للحافلات في القاهرة. وقد ذاع شريط شعبان عبد الرحيم «ها بطل السجاير»، ولكن الاهتمام الإعلامي الحقيقي به بدأ مع أغنية «أنا بكره إسرائيل»، فكثيرون تغنوا بالقدس، ولكن لم يجرؤ مطرب على التعرض لـ«إسرائيل» بهذه المباشرة.

ومعروف عن شعبان عبد الرحيم أنه لا يهتم بمظهره لأنه يرى أنه «رجل، والرجل لا يعيبه شكله» لكن أغلب المثقفين والنقاد ينتقدونه باعتبار أنه يهبط بالذوق العام. وقام شعبان عبد الرحيم ببطولة فيلم فلاح في الكونجرس، وشاركه في التمثيل عبير صبري، ونشوى مصطفى، وعلاء مرسي، ثم قام بالتمثيل في فيلم "مواطن ومخبر وحرامي"، وشاركه التمثيل صلاح عبد الله، وخالد أبو النجا، وهند صبري.

آخر حفلة له
آخر حفل له كان في المملكة العربية السعودية في موسم الرياض، الذي غنى، وهو جالس على كرسي متحرك وكان سعيداً لمشاركته في موسم الرياض، لذلك وافق على الظهور بكرسي متحرك. وكانت هذه التصريحات هي آخر ما صرح به المطرب الشعبي قبل وفاته.

من أشهر أغانيه

 مواطن ومخبر وحرامي
 أنا بكره إسرائيل
 هبطل السجاير
 متخافش من الحكومة
 شعبان يتحدى جاكسون

الألبومات
 شعبانيات عدد الأغاني 7 الإصدار 2004م
 شعبانيات 2 عدد الأغاني 17 الإصدار 2005م
 ما بخفش عدد الأغاني 18 الإصدار 2000م
 اللي بيخاف يطلع برة عدد الأغاني 10
 اللي خايف يروح عدد الأغاني 10 الإصدار 1998م
 تفانين عدد الأغاني 19 الإصدار 1999م
 مواطن ومخبر وحرامي عدد الأغاني 21 الإصدار 2001م
 ما بحبش المشاكل عدد الأغاني 15 الإصدار 2002م
 ما بتهددش عدد الأغاني 19 الإصدار 2003م
 ما تخفش م الحكومة عدد الأغاني 20 الإصدار 2006
 شعبان عبد الرحيم شعبان يتحدى مايكل جاكسون عدد الأغاني 27 الإصدار 2008م
 يا قلبي إبكي عدد الأغاني 18 الإصدار 2009م

أعماله

أفلام

ضيف برامج

وفاته
لفظ الفنان المصري أنفاسه الأخيرة صباح يوم الثلاثاء 3 ديسمبر في مستشفى المعادي العسكري حيث تدهورت صحته فجأة، وتم إدخاله غرفة الإنعاش لإسعافه إلا أن حالته تدهورت سريعا وتوقفت عضلة القلب وتوفي في نفس المستشفى.

المصادر

روابط خارجية

مغنون ذكور مصريون في القرن 21
مسلمون مصريون
مغنون مصريون في القرن 21
مواليد 1376 هـ
مواليد 1957
مواليد في القاهرة
موسيقيون من القاهرة
وفيات 1441 هـ
وفيات 2019
وفيات في القاهرة
ممثلون مصريون في القرن 21
ممثلو أفلام مصريون
ممثلو تلفزيون مصريون
شعبان عبد الرحيم

شعبان عبد الرحيم


Herbert Tschäpe (né le  à Berlin-Schöneberg, mort le  à la prison de Brandebourg) est un résistant allemand au nazisme.

Biographie
Herbert Tschäpe est issu d'une famille social-démocrate. Il quitte l'école avant l'abitur pour des raisons financières, car ses parents ne peuvent pas payer les frais de scolarité supplémentaires. Il devient ouvrier du bâtiment et termine un apprentissage de menuisier. Après avoir déjà appartenu à la  et aux Rote Falken, il rejoint la Ligue des jeunes communistes d'Allemagne et le KPD en 1930.

Tschäpe dirige le section du KJVD de Neukölln et, en tant que responsable du parti, est responsable de l'agitation et de la propagande. Après l'arrivée au pouvoir des nazis, il continue d'agir illégalement et devient directeur politique de la section du KPD de Neukölln. En , Tschäpe est arrêté et condamné à un an de prison. Après sa sortie de prison, Tschäpe œuvre pour un complot du KPD à Berlin-Charlottenbourg. Menacé à nouveau d'arrestation en , il émigre en Tchécoslovaquie sur les instructions du KPD, où il travaille à Prague en 1936 sous le nom de code Benno.

Au printemps 1937, Tschäpe part en Espagne, où il combat comme volontaire pendant la guerre civile espagnole dans les Brigades internationales. Il appartient d'abord au bataillon Edgar André puis devient délégué politique puis commissaire politique du bataillon Hans Beimler de la XIe Brigade internationale. En tant que mitrailleur, il est déployé sur différentes sections du front et atteint le grade de capitaine en 1938. Après la défaite des Brigades internationales, Tschäpe est interné en France en . Dans les camps d'Argelès, de Saint-Cyprien et de Gurs, il fait partie de la direction du groupe de camp KPD.

En , il est extradé vers le Reich allemand et immédiatement arrêté par la Gestapo. Après l'arrestation, Tschäpe est affecté au camp de concentration d'Oranienbourg-Sachsenhausen. De là, il est transféré au sous-camp de Lichtenrade en 1943, d'où il peut s'échapper le  avec l'aide de sa partenaire Lisa Walter. Tschäpe se relance dans la clandestinité et devient fonctionnaire du Nationalkomitee Freies Deutschland pour le secteur des travaux publics. Il participe aux campagnes de résistance de l'organisation Saefkow-Jacob-Bästlein. En , Tschäpe est arrêté par la Gestapo. Il est mis en examen devant la Volksgerichtshof et par jugement du  en raison de préparation pour haute trahison condamné à mort. La peine est exécutée fin , son corps est enterré au cimetière de Brandebourg.

Commémoration
Une rue de Berlin porte son nom depuis 1973. Le bataillon des transports, devenu plus tard le bataillon de sécurité matérielle de la  division de fusiliers motorisés de la Nationale Volksarmee, portait également son nom.

Notes et références

Annexes

Articles connexes
 Liste de résistants allemands au nazisme

Liens externes

Résistant allemand au nazisme
Membre des Brigades internationales (Allemagne)
Déporté au camp de concentration d'Oranienbourg-Sachsenhausen
Personnalité du Parti communiste d'Allemagne
Naissance en janvier 1913
Naissance à Berlin-Schöneberg
Décès en novembre 1944
Décès à Brandebourg-sur-la-Havel
Condamné à mort exécuté en Allemagne
Décès à 31 ans
Décès dans le Troisième Reich

Herbert Tschäpe


Seascape est une pièce de théâtre en deux actes écrite par Edward Albee.  Achevée en 1974, la pièce est version développée d'une plus courte intitulée Life. Celle-ci devait former un dyptique avec Death (qui est devenue par la suite All Over). Seascape remporte en 1975 le Prix Pulitzer de l'œuvre théâtrale.

Présentation
Nancy et Charlie, connaissent des difficultés dans leur relation. Ils en parlent alors qu'ils sont sur une plage lorsqu'un couple de lézards humanoïdes, Leslie et Sarah, se joignent à eux et discutent avec eux. Ce couple lassé de vivre dans la mer souhaite découvrir la terre. Cependant leur rencontre avec Nancy et Charlie les fait presque changer d'avis. Ils restent finalement lorsque ces derniers proposent de les aider.

Références

Pièce de théâtre d'Edward Albee
Pièce de théâtre américaine
Pièce de théâtre de 1974
Prix Pulitzer de l'œuvre théâtrale
Pièce de théâtre se déroulant à l'époque contemporaine

Seascape


Der  Distrikt Prakasam (), von 1970 bis 1972 Distrikt Ongole (Telugu: ఒంగోలు జిల్లా), ist einer von 13 Distrikten des indischen Bundesstaats Andhra Pradesh. Der Verwaltungssitz ist die Stadt Ongole.

Geographie

Der Distrikt liegt südöstlich-zentral in Andhra Pradesh. Er gehört zur Küstenregion Andhra. Die angrenzenden Distrikte in Andhra Pradesh sind Nandyal im Westen, YSR im Südwesten, Sri Potti Sriramulu Nellore im Süden, Bapatla im Osten, sowie Palnadu im Nordosten. Im Osten grenzt der Distrikt an den Golf von Bengalen und im Norden an den benachbarten Bundesstaat Telangana (Distrikt Nagarkurnool).

Im zentralen Abschnitt des Distrikts findet sich ein Hochlandgebiet mit großen Flächen die mit niedrigen Sträuchern und abschnittsweise Wäldern bewachsen sind, unterbrochen von felsigen Hügeln und steinigen Ebenen. Die Landschaft gilt als relativ charakteristisch für den Distrikt. Die in Nord-Süd-Richtung verlaufenden, bis maximal 620 Meter hohen, malerischen Nallamala-Berge markieren die natürliche Grenze zum Distrikt Nandyal. Der zum Distrikt gehörende Küstenabschnitt unfasst etwa 50 Kilometer. An einigen Stellen gibt es Strände, so in Kothapatnam und in Pakala. Die größeren Flüsse sind Gundlakamma, Musi and Paleru. Größere Waldgebiete finden sich vor allem in den Nallamala-Bergen.

Im Distrikt herrscht ein tropisches Monsunklima. Der Südwestmonsun von Juni bis September bringt etwa 366 mm Niederschlag und der Nordostmonsun von Oktober bis Dezember etwa 385 mm bei einem Jahresniederschlag von 841 mm. Die Maximal- und Minimaltemperaturen variierten zwischen 20,3 °C und 40,2 °C. Am heißesten ist es in den Monaten April bis Juni und am kühlsten in den Monaten Dezember und Januar.

Geschichte

Der Distrikt wurde am 2. Februar 1970 aus Teilen der Distrikte Guntur, Nellore und Kurnool neu gebildet. Der Distrikt war anfänglich nach seiner Hauptstadt Distrikt Ongole benannt. 1972 erhielt er zu Ehren des ersten Chief Ministers des Bundesstaats Madras und später Andhra, T. Prakasam, seinen heutigen Namen. Im Jahr erfolgte eine interne Verwaltungsreorganisation der existierenden 17 Taluks in 56 Mandals.
Bei der Volkszählung 2011 hatte der Distrikt eine Fläche von 17.626 km² und 3.397.448 Einwohner.

Zum 4. April 2022 wurde eine umfassende Distrikt-Reorganisation in ganz Andhra Pradesh umgesetzt, wodurch sich die Zahl der Distrikte von 13 auf 26 verdoppelte. Der Distrikt Prakasam verkleinerte sich dadurch auf 38 Mandals. Die Distriktfläche reduzierte sich auf 14.323 km² und die Einwohnerzahl auf 2.288.026 (Volkszählung 2011).

Bevölkerung
Bei der Volkszählung 2011 hatte der Distrikt in seinen späteren Grenzen ab 2022 eine Einwohnerzahl von 2.288.026 (1.160.628 männlich, 1.127.398 weiblich). 537.159 Personen gehörten zu den registrierten unterprivilegierten Kasten (scheduled castes) und 88.209 zur registrierten indigenen Stammesbevölkerung (scheduled tribes, Adivasi). Dei Alphabetisierungsrate (> 6 J.) lag bei 62,45 % (männlich 72,90 %, weiblich 51,77 %). 19,44 % der Bewohner lebten in städtischen Siedlungen. Die Verteilung der Religionen war die folgende: 2.126.990 Hindus, 144.260 Muslime, 11.834 Christen und 4942 Sonstige, oder ohne Angabe.

Verwaltungsgliederung
Im Jahr 2022 war der Distrikt in drei Divisionen (Ongole, Kanigiri und Markapur) und 38 Mandals eingeteilt.
 Division Ongole mit den 12 Mandals Chimakurthi, Kothapatnam, Maddipadu, Naguluppalapadu, Ongole, Tanguturu, Santhanuthalapadu, Kondapi, Mundlamuru, Singarayakonda, Talluru, Zarugumalli
 Division Kanigiri mit den 13 Mandals Darsi, Donakonda, Hanumanthunipadu, Kanigiri, Konakanamitla, Kurichedu, Marripudi, Pamuru, Pedacherlopalli, Podili, Ponnaluru, Veligandla, Chandrasekharapuram,
 Division Markapur mit den 13 Mandals Ardhaveedu, Bestavaripeta, Cumbum, Dornala, Giddaluru, Komarolu, Markapuram, Peddaraveedu, Pullalacheruvu, Racherla, Tripuramtakam, Yerragondapalem, Tarlupadu.

An städtischen Siedlungen gab es eine Municipal Corporation (die Stadt Ongole), eine Municipality (Markapur) und fünf Nagar Panchayats (Chimakurthy, Giddalur, Podili, Darsi and Kanigiri). An dörflichen Siedlungen existierten 715 Gram Panchayats.

Wirtschaft

Der Großteil der Bevölkerung ist in der Landwirtschaft beschäftigt. Hauptsächlich werden Reis, Sorghumhirse (Sorghum bicolor), Kurkuma, Mais, Straucherbsen, Baumwolle, Zuckerrohr, Sesam und Chili angebaut. Daneben ist die Fischerei ein bedeutender Erwerbszweig. Es gibt im ganzen Distrikt zahlreiche kleine Industrieunternehmen in verschiedenen Sparten. In den Städten leben die Leute vom Handel mit Gütern und Dienstleistungen.

Weblinks

Einzelnachweise

Distrikt in Andhra Pradesh

Gegründet 1970

Prakasam (Distrikt)


Sepp (Josef) Piontek (d. 5 Mart 1940; Breslau, Polonya), Alman futbol oyuncusu ve teknik direktörü.
Kariyerine VfL Germania Leer'de başladı. 1963 ile 1972 Piontek, Werder Bremen ile Bundesliga'da 203  maça çıkarken 6 defa Almanya millî futbol takımı formasını giydi. Futbolu bırakmasının ardından; önce Werder Bremen'in, ardından ise Fortuna Düsseldorf ve FC St. Pauli takımlarının başına geçti.

Kariyeri

Danimarka millî futbol takımı
1979 yılında Haiti'nin ardından Danimarka millî futbol takımının teknik direktörü oldu. 115 millî maçta takımın başında sahaya çıktı ve 1986 yılında Danimarka'yı Dünya Kupası finallerine taşıyan ilk teknik direktör oldu. Millî takım için genellikle Danimarka dışında futbol oynayan ve bu nedenle daha önce millî takım ekibinin gözüne giremeyen oyuncuları seçti.

18 Ağustos 1979'da Finlandiya ile oynadıkları hazırlık maçı ile Danimarka kariyerine başladı. 1984 Avrupa Futbol Şampiyonası elemelerinde dördüncü torbadan girdiği grubu birinci bitirerek, Danimarka'yı 1984 Avrupa Futbol Şampiyonası'na katılan 8 takımdan biri yaptı. Danimarka turnuva grubunda ikinci olarak yarı finale çıktı. Burada İspanya ile oynadığı yarı final maçı penaltılara kaldı ancak Preben Elkjær son penaltısını gole çeviremeyince Danimarka elendi.

Danimarka, bir sonraki büyük turnuva olan 1986 FIFA Dünya Kupası elemelerinde de başarılı performansını devam ettirip, grup birincisi oldu. Böylece Danimarka tarihinde ilk defa bir Dünya Kupası'na katılmış oldu. İskoçya, Batı Almanya ve Uruguay'ın bulunduğu güçlü grupta üç maçı da kazanıp dikkat çekti. Son 16'da ise bir önceki turnuva gibi İspanya'ya elendiler. Maçta 1-0 öne geçseler de 5-1 kaybettiler.

1988 Avrupa Futbol Şampiyonası elemelerinde yine grup birincisi olan Danimarka, üçüncü kez üst üste büyük bir turnuvaya katıldı. Ancak bu sefer Batı Almanya, İspanya ve İtalya'dan oluşan zorlu grupta puan alamayarak sonuncu oldular. Danimarka, bu yıllarda aldığı başarılı sonuçlar ile 1990 FIFA Dünya Kupası elemelerine birinci torbadan katıldı ancak grup ikincisi olarak uzun bir aradan sonra bir turnuvaya katılamadılar.

Türkiye yılları
Danimarka millî futbol takımından ayrılmaya karar veren teknik adam, Şubat 1990'da Türkiye millî futbol takımı ile anlaştı. Resmi olarak takımın başına geçmesi Nisan ayının sonunu bulurken, 11 Nisan 1990'da Danimarka başındaki son maçında yeni takımı Türkiye karşısında oynadı ve bu hazırlık maçını 1-0 kazandı. 27 Mayıs 1990'da İzmir'de yapılan ve golsüz beraberlikle sonuçlanan İrlanda ile oynanan hazırlık maçı Türkiye'nin başındaki ilk maçı oldu. Bu maçtan itibaren Piontek yönetiminde oynanan ilk 15 karşılaşmada galibiyet alınamadı. Bu maçlar arasında 1992 Avrupa Futbol Şampiyonası elemeleri da vardı. Türkiye, 6 eleme maçının hepsini kaybedip yalnızca son eleme maçında İrlanda'ya 1 gol atabildi. Türkiye millî takım tarihinin en başarısız dönemini yaşatsa da elemelerden sonra görevine devam etti.

25 Mart 1992'deki 3-2'lik Lüksemburg maçı Piontek'in ilk galibiyeti oldu. Bu galibiyetten sonra oynanan 3 hazırlık maçında da 2 galibiyet almayı başardı. Ancak 1994 FIFA Dünya Kupası elemelerinde 7 maçta San Marino'ya karşı alınan 1 galibiyet ve 1 beraberlik dışındaki maçları kaybedince 28 Nisan 1993'te aldığı Norveç mağlubiyeti sonrası görevden ayrılmaya zorlandı. Daha ilk maçında Tugay Kerimoğlu'na şans vererek altyapıdan oyuncu yetiştirmeye önem veren Piontek, Okan Buruk, Hakan Şükür, Abdullah Ercan gibi birçok ismi de millî takıma kazandırdı.

Türkiye'de kalmaya devam eden teknik adam mayıs ayında  Bursaspor'un başına geçti. 29 Ağustos 1993'te Trabzonspor beraberliği ile başladığı Bursaspor dönemi çok parlak geçmedi. İlk galibiyetini altıncı haftada Gençlerbirliği karşısında aldı. Ancak 11. haftada aldığı Samsunspor yenilgisinden sonra görevine son verildi. 11 maçta sadece 2 galibiyet alabilmişti.

Silkeborg IF ve Grönland Futbol millî takımını çalıştırdı.

Özel hayatı
Piontek Danimarka'da yaşıyor. Danimarkalı bir eşle evli ve çiftin bir kızı vardır.

Dış bağlantılar

1940 doğumlular
Wrocław doğumlu sporcular
SV Werder Bremen futbolcuları
Alman futbolcular
Almanya millî futbol takımı futbolcuları
Alman teknik direktörler
Bursaspor teknik direktörleri
FC St. Pauli teknik direktörleri
Türkiye millî futbol takımı teknik direktörleri
Yaşayan insanlar
Danimarka millî futbol takımı teknik direktörleri
1986 FIFA Dünya Kupası teknik direktörleri
Fortuna Düsseldorf teknik direktörleri
Aalborg BK teknik direktörleri
Defans futbolcuları
1984 Avrupa Futbol Şampiyonası teknik direktörleri
1988 Avrupa Futbol Şampiyonası teknik direktörleri
2. Bundesliga teknik direktörleri
Bundesliga teknik direktörleri
Bundesliga futbolcuları
Danimarka'daki gurbetçi teknik direktörler
Türkiye'deki gurbetçi teknik direktörler
Türkiye'deki Alman gurbetçiler
Danimarka'daki Alman gurbetçiler
Almanya 21 yaş altı millî futbol takımı futbolcuları
Haiti millî futbol takımı teknik direktörleri
SV Werder Bremen teknik direktörleri
Haiti'deki gurbetçi teknik direktörler

Sepp Piontek


L'accident de bus à Assouan est survenu dans la matinée du 13 avril 2022 à Assouan, en Égypte lorsqu'un bus rentre en collision avec une voiture, l'avant du véhicule prend feu, deux hommes équipés d'extincteurs sont intervenus, mais le bus s'embrase complètement, il fut retrouvé calciné.

L'accident fait 10 morts : cinq égyptiens, quatre français et un belge, et 14 blessés : huit français et six belges.

Références

2022 en Égypte
Accident de car ou de bus
Avril 2022
Catastrophe en Égypte
Catastrophe en 2022

Accident de bus à Assouan


294600 Abedinabedin este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
294600 Abedinabedin este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul Lulin de Ye Quan-Zhi și Chi-Sheng Lin. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 3,10 ua, o excentricitate de 0,19 și o înclinație de 18,8° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 294001-295000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2008
Centura de asteroizi

294600 Abedinabedin


Flamansko slikarstvo je slikarska produkcija Flamanaca naseljenih u današnjoj Flandriji, tj. slikarstvo povijesnih država i pokrajina: Grofovija Flandrija, Burgundijska Nizozemska, Habsburška Nizozemska, Španjolska Nizozemska, Austrijska Nizozemska, Francuska Belgija i Nizozemska Belgija.

Kasnogotičko slikarstvo

U kasnoj gotici, početkom 15. stoljeća, Flamanci su bili prvi umjetnici koji su popularizirali uporabu uljenih boja i slikarstva minijatura, ali i prvih europskih portreta. Tada je Flandrija privlačila mnoge obećavajuće umjetnike iz okolice i proizvodila mnoge umjetnike koji su obilježili umjetnost sjeverne Europe. Među najvažnijima su bili: Jan van Eyck (1395. – 1441.), Hans Memling, Hugo van der Goes, Robert Campin i Rogier van der Weyden. Ovi slikari su u gotički naturalizam unijeli krajnji realizam pojedinosti, tako da su likovi na njihovim djelima slikani s detaljnim osobinama naravi.

Renesansno slikarstvo

Flamanci su se u umjetnosti istaknuli osobito kao slikari, a najveću slavu stekli su za vrijeme renesanse. Pieter Brueghel stariji (oko 1515. ili 1530. – 69.) bio je slikar koji se potpuno okrenuo prirodi, toliko da je i likove (obično fladrijske seljake) na svojim slikama prilagođavao "ptičjoj perspektivi" da bi krajolik došao do potpunog izražaja. On je prvi pokazao osebujnost krajolika u različitim obličjima, tako što je "portretirao" godišnja doba. Njega su naslijedili njegovi sinovi, Pieter Brueghel mlađi (1564. – 1638.) i Jan Brueghel stariji. Jan Brueghel stariji je poznat kao prvi slikar samostalnih mrtvih priroda s cvijećem i krajolika, što je opet barokna odlika.

Flamanski barok
Nakon opsade Antwerpena (1584.-'85.) južne nizozemske pokrajine (Flandrija) ostale su odvojene od neovisne Nizozemske Republike na sjeveru. Premda su brojni umjetnici pobjegli od vjerskih ratova na sjever, što će kasnije dovesti do procvata nizozemskog baroknog slikarstva "Zlatnog doba", na jugu se javlja tzv. "Antwerpenska škola" koja će postati jedna od najutjecajnijih u Europi, ponajviše zbog rada njezinih najvažnijih predstavnika kao što su: Peter Paul Rubens (1577. – 1640.), Anthonis van Dyck (1599. – 1641.) i Jacob Jordaens.

No, nakon smrti ovih slikara kulturni značaj Flandrije, zajedno s njezinom gospodarkom važnošću, blijedi dok jača utjecaj nizozemskih gradova i drugih slikarskih škola (Amsterdam, Haarlem, Gouda, Rotterdam, Utrecht, Delft i Leiden).

Preporod

Preporod flamanskog slikarstva je uglavnom vezan za Belgijsku revoluciju 1830. i slikarsku produkciju u Bruxellesu. No, ova se umjetnost uglavnom smatra za belgijsku, a ne isključivo flamansku.

Od svih belgijskih umjetnika iz Flandrije na početku 20. stoljeća najznačajniji je bio James Ensor, i za njega vezan pokret poznat kao "flamanski ekspresionizam" koji je vodio Constant Permeke.

Belgijska likovna umjetnost

Flamansko slikarstvo


Richard Lee Rhodes (born July 4, 1937) is an American historian, journalist, and author of both fiction and non-fiction, including the Pulitzer Prize-winning The Making of the Atomic Bomb (1986), and most recently, Energy: A Human History (2018).

Rhodes has been awarded grants from the Ford Foundation, the Guggenheim Foundation, the MacArthur Foundation, and the Alfred P. Sloan Foundation among others. Rhodes is an affiliate of the Center for International Security and Cooperation at Stanford University. He also frequently gives lectures and talks on a broad range of subjects, including testimony to the U.S. Senate on nuclear energy.

Biography
Richard Rhodes was born in Kansas City, Kansas, in 1937. Following his mother's suicide on July 25, 1938, Rhodes and his older brother Stanley were raised in the Kansas City, Missouri, area by his father, a railroad boilermaker with a third-grade education. When Rhodes was ten, their father remarried.  The new wife starved, exploited, and abused the children. One day Stanley walked into a police station and reported their living conditions.

The brothers were removed from their father's custody and sent to the Andrew Drumm Institute, an institution for boys founded in 1928 in Independence, Missouri. The admission of the brothers was something of an anomaly as the institution was designed for orphaned or indigent boys and they fit neither category. The Drumm Institute is still in operation today, and now accepts both boys and girls. Rhodes became a member of the board of trustees in 1991. Rhodes wrote about his childhood in A Hole in the World.

Richard and Stanley lived at Drumm for the remainder of their adolescence. Both graduated from high school. Rhodes was admitted to Yale University with a full scholarship and graduated with honors in 1959, a member of Manuscript Society.

Rhodes has published 23 books as well as numerous articles for national magazines, and wrote a play that is based on the historic 1986 meeting between Ronald Reagan and Mikhail Gorbachev. His best-known work, The Making of the Atomic Bomb, was published in 1986 and earned him the Pulitzer Prize and numerous other awards. Many of his personal documents and research materials are part of the Kansas Collection at the Spencer Research Library, University of Kansas.

Rhodes is the father of two children and is a grandfather. He and his second wife, Ginger Rhodes, have made their home in California.

Nuclear history
Rhodes came to national prominence with his 1986 book, The Making of the Atomic Bomb, a narrative of the history of the people and events during World War II from the discoveries leading to the science of nuclear fission in the 1930s, through the Manhattan Project and the atomic bombings of Hiroshima and Nagasaki. Among its many honors, the 900-page book won the Pulitzer Prize for General Non-Fiction, the National Book Award for Nonfiction, and a National Book Critics Circle Award, and has sold hundreds of thousands of copies in English alone, as well as having been translated into a dozen or so other languages.

Praised by both historians and former Los Alamos weapon engineers and scientists alike, the book is considered a general authority on early nuclear weapons history, as well as the development of modern physics in general, during the first half of the 20th century. According to a citation on the first page of the book, Nobel Laureate Isidor Rabi, one of the prime participants in the dawn of the atomic age, said about the book, "An epic worthy of Milton. Nowhere else have I seen the whole story put down with such elegance and gusto and in such revealing detail and simple language which carries the reader through wonderful and profound scientific discoveries and their application." In 2012 the book was reissued as a 25th anniversary edition with a new foreword by Rhodes.

In 1992, Rhodes followed it up by compiling, editing, and writing the introduction to an annotated version of The Los Alamos Primer, by Manhattan Project scientist Robert Serber. The Primer was a set of lectures given to new arrivals at the secret Los Alamos Laboratory during wartime to get them up to speed about the prominent questions needing to be solved in bomb design, and had been largely declassified in 1965, but was not widely available.

In 1993, Rhodes published Nuclear Renewal: Common Sense about Energy detailing the history of the nuclear power industry in the United States, and future promises of nuclear power.

Rhodes published a sequel to The Making of the Atomic Bomb in 1995, Dark Sun: The Making of the Hydrogen Bomb, which told the story of the atomic espionage during World War II (Klaus Fuchs, Julius and Ethel Rosenberg, among others), the debates over whether the hydrogen bomb ought to be produced (see History of nuclear weapons), and the eventual creation of the bomb and its consequences for the arms race.

In 1997 Rhodes appeared in the UK Channel 4 TV series Equinox episode "A Very British Bomb" about the UK's efforts after the war to develop its own nuclear weapons after collaboration with the US had been halted by the 1946 MacMahon Act.

In 2007, Rhodes published Arsenals of Folly: The Making of the Nuclear Arms Race, a chronicle of the arms buildups during the Cold War, especially focusing on Mikhail Gorbachev and the Reagan administration.

The Twilight of the Bombs, the fourth and final volume in his series on nuclear history, was published in 2010. The book documents, among other topics, the post-Cold War nuclear history of the world, nuclear proliferation, and nuclear terrorism.

Other prominent works

John James Audubon, published in 2004, is a biography of the French-born American artist, John James Audubon (1785–1851). Audubon is known for his life-sized watercolor illustrations of birds and wildlife, including The Birds of America, a multi-volume work published through subscriptions in the mid-19th century, first in England and then in the United States. Rhodes also edited a collection of Audubon's letters and writings published by Everyman's Library (Alfred A. Knopf, 2006)—The Audubon Reader.

Rhodes' 1997 book Deadly Feasts is a work of verity concerning transmissible spongiform encephalopathies (TSE), prions, and the career of Daniel Carleton Gajdusek. It reviews the history of TSE epidemics, beginning with the infection of large numbers of the Fore people of the New Guinea Eastern Highlands during a period when they consumed their dead in mortuary feasts, and explores the link between new variant Creutzfeldt–Jakob disease (nvCJD) in humans and the consumption of beef contaminated with bovine spongiform encephalopathy, commonly referred to as mad cow disease.

Hedy's Folly was published in November 2011 and deals with the life and work of the Hollywood actress and inventor Hedy Lamarr.

Rhodes' book Hell and Good Company, published in 2015, is about the Spanish Civil War and the changes that came from it.

Though less well known as a writer of fiction, Rhodes is also the author of four novels. Three of the four went out of print, but The Ungodly: A Novel of the Donner Party, his first, was reissued in a new edition in 2007 by Stanford University Press.

Science-Based Medicine writer Steven Novella says that Rhodes's book from 2018 Energy: A Human History reviews the history of our use of energy from around 1500 to the present. Novella writes, "it is well-researched and contains a wealth of historical information... A few themes stuck out for me in the book. One was how similar the social, political, and market forces are today and in the past when it comes to energy" and "the book is timely because the history of our energy decisions in the past is great background for our energy decisions today from his 2018 review."

Bibliography

As editor

References

External links
Official Site

In Depth interview with Rhodes, March 5, 2000
Video of interview/discussion with Richard Rhodes and Joseph Cirincione on Bloggingheads.tv
2013 Video Interview with Richard Rhodes by Cynthia C. Kelly Voices of the Manhattan Project

1937 births
American male journalists
American memoirists
Living people
National Book Award winners
Historians of nuclear weapons
Writers from Kansas City, Kansas
Pulitzer Prize for General Non-Fiction winners
Journalists from Kansas
Writers from Kansas
Historians from Missouri
20th-century American historians
21st-century American historians
21st-century American male writers
20th-century American male writers
Journalists from Missouri
Historians from California
Journalists from California
American male non-fiction writers
Yale University alumni

Richard Rhodes


Bøssernes Befrielsesfront (BBF) var en dansk seksualpolitisk organisation dannet den 28. juni 1971. Først hed organisationen Bøsseaktivisterne, men til slut blev navnet Bøssernes Befrielses Front. Organisationen kan til en vis grad ses som en dansk udgave af det amerikanske Gay Liberation Front.

Bøssernes Befrielsesfront opstod delvist, fordi man mente, at den allerede eksisterende forening Forbundet af 1948 var for pæn og borgerlig. Bøssernes Befrielsesfront havde en langt mere konfronterende stil, der kædede politik og seksualitet sammen, bl.a ved at tage det skældsordet bøsse til sig. Fra  1972 indrettede de Bøssehuset på Christiania.

Medlemmer af gruppen tog som de første homoseksuelle i Danmark ud på skoler og læreanstalter og fortalte om at være bøsse. De var med at til at få lovliggjort at mænd måtte danse sammen via en aktion i 1972, hvor mænd dansede sammen på Rådhuspladsen i København, og i årene efter var gruppen også en drivkraft i arbejdet med at få ligestillet den seksuelle lavalder for homoseksuelle og heteroseksuelle relationer

Op igennem 1970'erne arbejdede gruppen politiske og aktivistisk bl.a. med en årlig "Bøssekaravane", der kørte landet rundt med et syngespil med endestation i Thylejren. I 1974 og 1978 stille gruppen op til kommunalvalget i København.

Senere blev fokus mere kulturelt med teater og andre forestillinger på scenen i Bøssehuset.

Se også
 Christian Kampmann
 Carsten Nagel
 Lesbisk Bevægelse
 Bøssehuset live

Kilder

Eksterne henvisninger

LGBT-organisationer
Etableret i 1971
Danmarks historie

Bøssernes Befrielsesfront


اللواء حازم الخضراء ، ضابط فلسطيني من مواليد مدينة صفد الفلسطينية، كان يشغل منصب قائد سلاح الجو في سورية، وهو الآن مدير عام الطيران المدني في سورية، وقد تم عزله من هذا المنصب واحالته للمحاكمة بسبب العقد الماليزي لتأهيل صالة الركاب بمطار دمشق والذي كان هو و«بسام صقر» و«عبد الفتاح السلق» و«يحيى اسعد» من عرابي هذا المشروع. يذكر أن اللواء حازم الخضراء هو شقيق اللواء محمد طارق الخضراء قائد جيش التحرير الفلسطيني في سورية.

الوصلات الخارجية
 <http://www.elaph.com/Politics/2004/10/16237.htm?sectionarchive=Politics>

أشخاص من صفد
عسكريون سوريون
عسكريون فلسطينيون
مواليد في صفد

حازم الخضراء


Dylan Evans es un académico británico nacido en 1966. Autor de libros sobre las emociones, el efecto placebo, así como también sobre las teorías de Jacques Lacan.
Nacido en Bristol, estudió lingüística y español en la Universidad de Southampton. Se doctoró en filosofía en la London School of Economics. Fue psicoanalista lacaniano y escribió una obra de referencia sobre el tema, el Diccionario introductorio de psicoanálisis lacaniano, 1996. A la postre, comenzó a dudar de la validez científica del lacanismo.

Renuncia a su cargo de profesor de la University of the West of England, para iniciar un proyecto sobre modos de vida sustentables llamado "Experimento utopía", intento que se llevara a cabo en las Tierras Altas de Escocia, y consistente, en este caso, en la formación de un grupo autosuficiente de personas cultivando sus propios alimentos, sin televisión y con uso limitado de la electricidad, durante un espacio de tiempo de nueve meses.

Fue, brevemente, profesor de Ciencias del Comportamiento en la Escuela de Medicina en la University College Cork donde recibió en 2010 el "Premio del Presidente para la Investigación sobre formas innovadoras de enseñanza" ("President's Award for Research on Innovative Forms of Teaching").

La inteligencia de riesgos es una de sus áreas de investigación.

En la primavera de 2010, Evans "fue acusado de acoso sexual a una colega cuando le mostrara un artículo publicado sobre el sexo oral entre los murciélagos de la fruta." El fallo resultante del Tribunal Supremo de Irlanda arrojó como resultado la existencia del acoso pero con una especificación para este último como "de mínima gravedad".

Críticas a Lacan

En su ensayo "De Lacan a Darwin" (2005), Evans historia el periplo que lo llevara de su desencanto hacia las ideas lacanianas, hasta sus ideas actuales.

Evans no deja de autoacusarse por su credulidad con respecto a las teorías de Lacan. Padeció la indiferencia de las teorías freudianas-lacanianas en el contexto académico de su país como una crisis etnográfica y posteriormente se autoacusó por abandonar su simpatía por estas ideas al punto tal de escribir: "me pregunté si mis dudas sobre el psicoanálisis estaban motivadas por un deseo reprimido o de otro tipo, o si esto no era sólo una especie de "reacción terapéutica negativa" o "resistencia contra el proceso de análisis."

Observó en las objeciones de los lacanianos para con su conversión que los guiaba, más que una búsqueda de la verdad, una relación afectiva con las ideas de las que se habían vuelto acólitos.

Su interés por el psicoanálisis de Lacan lo llevó a viajar a Argentina, a París, a Estados Unidos y a regresar a Gran Bretaña.

Intentó dar unidad a la retórica "extravagante" de Lacan con el fin de abrirla a escrutinio y crítica. Y en este intento fue cuando comenzó a dudar para por fin sufrir una conversión, específicamente a partir de los "Seminarios de Darwin", donde figuras como Daniel Dennett y Steven Pinker exponían su visión sobre Darwin. La conclusión final de Evans pudiera resumirse en que, según él, las teorías de Lacan deben su buena vida a la mala comprensión de la ciencia.
A este respecto merecía para él atención la distinción clara sobre el proyecto vivo de Lacan, quien se consideraba un psicoanalista, y no un teórico literario.
Así, en su periplo, observó la receptibilidad que tuvo y tiene la obra de Lacan tanto en París como en los países de Latinoamérica. El uso clínico de la obra lacaniana es lo que objeta tanto a lugares como Argentina y lugares como París, e incluso al mismo Lacan, puesto que esta tendencia observada por Evans mismo habría sido tomada al pie en dichos lugares. En Buenos Aires pudo recoger un dato alarmante: según él "allí hay más psicoanalistas per cápita que en cualquier otra parte del mundo, incluso Nueva York".
Asimismo, en Buenos Aires, el paradigma psicoanalítico es masivo, (el sesenta por cien de los psicólogos recibidos terminan siendo psicoanalistas). En países de habla inglesa, sin embargo, la obra lacaniana carece casi totalmente de uso clínico y sólo haya su aplicación en el estudio literario y de la cultura.

En su paso por la Universidad Estatal de Nueva York en Buffalo, pudo apreciar el caso de que distinguidos psicoanalistas sólo tenían salida como docentes en departamentos de literatura comparada. Es en este lugar, en Estados Unidos, donde Evans se asombra del desconocimiento de la totalidad de la obra lacaniana: dado el uso que ellos hacían de la obra lacaniana, con ello demostraban su incapacidad para advertir la deficiencia clínica de las teorías lacanianas.
Asimismo, su paso con doctorado incluido por la London School of Economics, fue relevante para su definición.

Si bien la síntesis final que Evans hace sobre la obra de Lacan es negativa, no deja de reconocer algunas cualidades señeras; se puede observar en este ensayo dos tipos de Lacan, uno al que finalmente se reprueba totalmente y que termina siendo el "Lacan verdadero" y otro que fuera un malogrado pionero de los actuales paradigmas en la psicología.

En cuanto a lo reprobable en Lacan, Evans observa que hay una mala comprensión de la llamada naturaleza humana. Esa mala comprensión estaría movida por su consideración de la lingüística desde un punto de vista literario tal como uno de sus maestros inspiradores, Ferdinand de Saussure.
La figura de Lacan como intelectual renacentista habría sido también contraproducente puesto que habría propiciado el halo misterioso ligado a su enseñanza y su consideración palmaria como una figura fetiche. Esto también, observa, estaría ligado a la cacareada oscuridad del psicoanalista por la cual su mensaje nunca parecía hacerse evidente. El carácter hechiceresco de sus seminarios, entonces, sería una consecuencia evidente.
Los resultados de mejora clínica propiciados por la clínica lacaniana serían, para Evans, casi reducibles a cero: "Cada vez que tuve éxito en ayudar a alguien, siempre era porque había puesto mi teoría lacaniana a un lado por el momento, y simplemente respondí a la intuición, la empatía, o el sentido común." Una de las razones de la incomprensión de la tan mentada naturaleza humana se haría más evidente en la intención, por ejemplo, de Lacan, de que el tratamiento de desarreglos psíquicos girara en torno al análisis lingüístico de las expresiones del paciente. Por su parte, la fórmula acuñada por Lacan de Sujeto supuesto Saber sería poco más que una obviedad, encerraría la clave de la cura del paciente por sí mismo y por tanto, dicho concepto, de forma encriptada, albergaría como fin dar importancia a la figura del analista.
En los lugares donde el psicoanálisis habría sido tomado al pie de la letra (París y América latina más que nada) habría una tendencia dogmática acerca del psicoanálisis. Como el último Lacan, allí se horrorizarían de la hermeneutización del psicoanálisis, o dicho de otra forma: de su aplicación a otras áreas de investigación. Esto sería dogmático: cerrar el psicoanálisis tanto a la crítica empírica como a su transfiguración en otras disciplinas.
De este modo, Evans, interpretaría la mayor infalibilidad de Lacan (aún mayor que la de Freud) como "una mera proyección de sus discípulos, quienes pusieron a Lacan en la posición del Sujeto-supuesto-Saber, es decir el término de Lacan para la posición del analista vis a vis con el paciente".
Más adelante Evans trata de mostrar cómo el mismo Freud ya alberga una tendencia a reducir sus investigaciones a la lingüística y la cultura por carecer de medios más precisos para su investigación; Lacan habría inventado un Freud "lingüístico-cultural" haciéndolo por ello si no inmune, resistente a la refutación de la biología moderna, pero, a su vez, como sospechaba Lacan y el mismo Evans lo deja claro: ya estaba en Freud el germen de esta tendencia. Esto se ve claramente cuando Evans hace la crítica de la noción pulsión de muerte en Lacan. Al parecer, Lacan habría llevado la noción de pulsión a una instancia semántica vacua por no poder contextualizarla en un marco biológico. De ello se seguiría su crítica a James Strachey, cuando este igualó instinto (Instinkt) a pulsión (Trieb). El "abismo ontológico masivo" que Claude Levi-Strauss viera entre la naturaleza y la cultura sería una de las posibles génesis de esa idea tan arraigada en Lacan. Como consecuencia ya ningún término es, en Lacan, sino una metáfora, una relación de significantes. Esa división que cristaliza en Lacan, Levi-Strauss y otros antropólogos en dos mundos separados dio en llamarse "Modelo Estándar de las Ciencias Sociales" (MECS), donde las ciencias sociales estarían inspiradas por el estudio de la lengua y las ciencias naturales podrían tomar su inspiración de la física. Ese modelo, al que no adhiere Evans, no obstante, resguardaría todavía una cosmovisión creacionista, un lejano, transformado y resistente modelo platónico y habría sido desplazado por el «Modelo Causal Integrado» donde cualquier intento de aislar la psicología de la biología sería visto como sospechoso. De este modo, Evans sostiene rotundas afirmaciones tales como la siguiente: "Con un escáner de resonancia magnética a su disposición, es muy posible que nunca se hubiera inventado el psicoanálisis." y atribuye como posible causa de la continuación de Lacan en el modelo viejo a un perpetuo encandilamiento de Lacan hacia el surrealismo (del que habría estado interesado antes que en el psicoanálisis)
Por otro lado, la formalización del psicoanálisis, habida cuenta de que Lacan no creía en los conceptos sino como meras metáforas, resultaría, al ver de Evans, incoherentes, meros arabescos que daban una terminación recargada a su "neo-surrealista tecno-poesía."
Con respecto a lo admirable en Lacan, (según Evans) se puede observar en la sed inagotable de conocimiento, la cual lo llevara a hurgar por una gran cantidad de disciplinas e inclusive a anticipar otras. Así, el célebre tópico del estadio del espejo habría tenido una inspiración etológica, cuando esta disciplina ni siquiera existía. Inspirado por las observaciones del psicólogo francés Henri Wallon, el estadio del espejo estaría sustentado en un modelo comparativo entre los bebés y los chimpancés. La deducción aquí habría sido que alrededor de los seis meses, tanto unos como los otros sentirían fascinación por su reflejo en el espejo, con el dato agregado de que el chimpancé, a diferencia del bebé, al poco tiempo se desentendería de dicha fascinación. Si bien el estadio del espejo derivó en una regla general de la personalidad humana, partió de un modelo confrontativo, comparativo o empírico. Fue anterior (1936) a las propuestas de Konrad Lorenz, fundador de la disciplina en cuestión.
Lacan también habría sido uno de los primeros en debatir sobre las ciencias cognitivas. En la década de 1950, Lacan habría estado fascinado por el modelo computacional de la mente (modelo que ha dado a luz al nuevo campo de la psicología cognitiva).
En 1955, un año antes del nacimiento de la ciencia cognitiva, Lacan habría dado una conferencia en la Sociedad Psicoanalítica de Francia sobre el tema "Psicoanálisis y cibernética".
No obstante, para Evans, el modelo cognitivo de Lacan no distaría del de Freud, basado en los desarrollos tecnológicos de la época, específicamente la hidráulica, mientras que el modelo cognitivo de comparación de la mente con una computadora, sería, para Evans, más intuitivo.
Una de las causas del consiguiente distanciamiento de este modelo por parte de Lacan, puede verse en la siguiente formulación de Evans: "Tal vez por la sensación de que el lenguaje de procesamiento de la información no se ajusta fácilmente con el modelo hidráulico de Freud de la mente. Tal vez incluso se dio cuenta de que la naturaleza digital de la primera era incompatible con el carácter analógico de la segunda."

En suma, Evans observaría en la obra integral de Lacan un "patrón de distanciamiento desde el mundo empírico de la biología al mundo metafísico de las "estructuras".

Algunas obras
 Introducción a la evolución (2001)
 Emoción: la ciencia del sentimiento (2001)
 Introducción a la psicología evolutiva (1999)
 Diccionario introductorio de psicoanálisis lacaniano (1996)

Véase también

 Psicología evolutiva
 Ciencias cognitivas
 Inteligencia artificial

Referencias

Enlaces externos

 Web del autor (en inglés)
 Entrevista en Video (entrevista desde La Caja Negra Radio de Psicología de Argentina)
 De Freud a la robótica (entrevista a Dylan Evans)

Psicólogos del Reino Unido del siglo XX
Psicoanalistas del Reino Unido
Psicólogos evolucionistas
Psicólogos del Reino Unido del siglo XXI
Nacidos en Bristol

Dylan Evans


Mary Marg Helgenberger (born November 16, 1958) is an American actress. She began her career in the early 1980s and first came to attention for playing the role of Siobhan Ryan on the daytime soap opera Ryan's Hope from 1982 to 1986. She is best known for her role as Catherine Willows in the CBS police procedural drama CSI: Crime Scene Investigation (2000–13) and the subsequent TV movie Immortality (2015). She reprised the role in season 2 of the sequel CSI: Vegas, which premiered on September 29, 2022. Helgenberger is also known for playing the role of K.C. Koloski in the ABC drama China Beach (1988–91), which earned her the 1990 Emmy Award for Outstanding Supporting Actress in a Drama Series. She is also known for roles in the TV series Under the Dome and Intelligence, and the films Species (1995), Species II (1998), Erin Brockovich (2000), and Mr. Brooks (2007).

Early life
Helgenberger was born November 16, 1958 in Fremont, Nebraska, to Mary Kay (née Bolte), a nurse, and Hugh Helgenberger, a meat inspector. She was raised in North Bend, Nebraska, where she graduated from North Bend Central High School. Helgenberger is of Irish and German descent and had a Roman Catholic upbringing. She has one older sister named Ann and a younger brother named Curt. Helgenberger played the French horn in her high school marching band. Until she went to college, Helgenberger aspired to be a nurse like her mother, but attended Kearney State College (now the University of Nebraska at Kearney) in Kearney, Nebraska, then attended Northwestern University's School of Speech in Evanston, Illinois, (now the School of Communication) and earned a B.S. degree in speech and drama.

Career

Helgenberger began as a nightly weathergirl at KHGI-TV, the ABC affiliate in Kearney, while attending college (her name was changed by the producer to Margi McCarty. McCarty was her grandmother's maiden name). During the summer, she also worked as a deboner at her father's meatpacking plant. After portraying the role of Blanche Dubois in a university production of A Streetcar Named Desire, she developed an interest in acting.

While performing in a summer 1981 NU campus production of Shakespeare's Taming of the Shrew, where she played Kate, Helgenberger was spotted by a scout for the TV soap opera Ryan's Hope. Soon after completing college, Helgenberger landed her first professional role on the long-running ABC Daytime soap opera in March 1982, playing amateur cop Siobhan Ryan Novak DuBujak, a role previously played by Ann Gillespie. After nearly four years, Helgenberger left the show in January 1986 to pursue new opportunities.

Helgenberger guest-starred in episodes of the ABC series Spenser: For Hire, NBC's Matlock, and ABC's thirtysomething. She also played a regular role as Natalie Thayer, opposite Margot Kidder and James Read, on the six-episode drama comedy series Shell Game (1987).

She then starred as Karen Charlene "K.C." Koloski, a prostitute turned entrepreneur, on the ABC war drama series China Beach from 1988 to 1991. The role earned her an Emmy Award for Outstanding Supporting Actress in a Drama Series in 1990.

In 1989, Helgenberger made her feature-film debut in a leading role as an all-night answering-service operator in one segment of the Wheat brothers' horror anthology After Midnight. She followed it up with a role in Steven Spielberg's romantic comedy-drama Always (starring Richard Dreyfuss, Holly Hunter, and John Goodman), a modern version of the original 1943 Victor Fleming film A Guy Named Joe.

During the early to mid-1990s, Helgenberger played the love interest to Woody Harrelson's character in The Cowboy Way (1994), and had a small role as Capt. Alison Sinclair in Michael Bay's action comedy film Bad Boys (1995). She also played Dr. Laura Baker, a molecular biologist, in Roger Donaldson's science-fiction thriller, Species (1995), and reprised the role in a sequel, Species II (1998).

Helgenberger had roles in the television films Not on the Frontline and In Sickness and in Health. She played opposite Bruno Kirby in I'll Be Waiting, and as a novelist on the miniseries Stephen King's The Tommyknockers opposite Jimmy Smits. After playing a recurring role as George Clooney's love interest on NBC's medical drama ER, Helgenberger appeared as David Caruso's sex-starved widow on Showtime's Elmore Leonard's Gold Coast. She starred with Steven Seagal in the 1997 action film Fire Down Below and portrayed the furious sibling to Steven Weber's character on the miniseries about the elusive Gulf War syndrome, Thanks of a Grateful Nation. She also starred opposite Ann-Margret in Showtime's Happy Face Murders.

In 2000, Helgenberger made a guest appearance in the Valentine's Day episode of Frasier, in which Frasier (Kelsey Grammer) finally wears down his dad Martin's resistance and gets the older man to accompany him to the opera. Actually, this invitation is but a smokescreen, so that Frasier can "accidentally" run into his newest dream girl Emily (Helgenberger).

Starting in October 2000, Helgenberger starred in the role of Catherine Willows, a former show girl employed as a blood-spatter analyst, on the hit CBS drama CSI: Crime Scene Investigation. Her performance as the female lead has earned her two Emmy nominations and two Golden Globe nominations. In 2005, she and her fellow cast members won the Screen Actors Guild Award for Outstanding Performance by an Ensemble in a Drama Series. When CSI first started filming, Helgenberger visited the Clark County Coroner's Office to learn about her role, even viewing autopsies in progress. Helgenberger got the chance to act with her husband, Alan Rosenberg, when he guest-starred on CSI, season five ("Weeping Willows") and season seven ("Leaving Las Vegas").

During her time on the show, Helgenberger acted in the feature film Erin Brockovich and portrayed Patsy Ramsey on the miniseries about the mysterious murder of six-year-old beauty-pageant contestant JonBenét Ramsey in Perfect Murder, Perfect Town. She also starred as Dennis Quaid's wife and Scarlett Johansson's mother in writer-director Paul Weitz's romantic drama comedy In Good Company (2004).

In 2006, Helgenberger's hometown of North Bend, Nebraska, renamed the street on which Helgenberger had her childhood home "Helgenberger Avenue".

In 2007, she was in the film Mr. Brooks with Kevin Costner in which her character's daughter is played by Danielle Panabaker, the sister of Kay Panabaker, who plays her fictional daughter on CSI.

In April 2008, Helgenberger was chosen as an endorser of the Got Milk? campaign.

In December 2009, Forbes magazine placed Helgenberger third among primetime's top-earning women, with estimated earnings of $9.5 million, after Tyra Banks and Katherine Heigl.

Helgenberger received the 2,458th star on the Hollywood Walk of Fame on January 23, 2012, for her television work.

She lent her voice as Greek goddess Hera to the straight-to-video animated film Wonder Woman.

Following William Petersen's departure from CSI, Helgenberger became one of the two highest paid actors in any of the CSI franchises, earning $375,000 per episode, the same as David Caruso, and $25,000 more per episode than Laurence Fishburne.

Helgenberger only appeared in the first 12 episodes of the 12th season of CSI, as she wanted to return to the stage. The producers said they left the door open for Helgenberger if she wanted to return. Helgenberger left the show on January 25, 2012, during a two-part episode ("Ms. Willows Regrets" and "Willows in the Wind"). The last one was the most-watched episode of the season with 14.26 million viewers.

Helgenberger also starred as Lilian Strand in the series Intelligence alongside Josh Holloway and Meghan Ory. Additionally, she briefly returned to CSI as Catherine for the 300th episode. In February 2015, she joined the third season of Under the Dome.

In May–June 2014, Helgenberger acted onstage in a production of the 2011 play The Other Place by Sharr White, put on by the Barrington Stage Company in Pittsfield, Massachusetts.  In September–October 2016, she appeared at the Arena Stage in Washington, D.C., in a revival of Lillian Hellman's The Little Foxes.

In 2022, Helgenberger became a series regular on CSI: Vegas, joining the show in its second season and reprising her long-running role of Catherine Willows.

Personal life
In 1984, Helgenberger met Alan Rosenberg, a guest actor on Ryan's Hope. The two became friends and started dating in 1986. They married in 1989 and have one son, Hugh Howard Rosenberg (b. 1990), named after Helgenberger's late father. On December 1, 2008, the couple announced that they were separating, and on March 25, 2009, she filed for divorce. Their divorce was finalized in February 2010.

As a result of Helgenberger's mother's 27-year battle against breast cancer, Helgenberger and Rosenberg became involved in breast-cancer-related charity and have hosted a benefit called Marg and Alan's Celebrity Weekend annually in Omaha since 1999.

In April 2022, Helgenberger married her partner, Charlie Haugk, whom she had been in a relationship with since the fall of 2019. This is Helgenberger's second marriage. Haugk is a professional actor and stunt performer, with credits for acting and stunt-work on action-superhero movies including Predator 2 (1990), Black Panther (2018), and Wonder Woman 1984.

Filmography

Film

Television

Video games

Awards and nominations

See also

 List of stars on the Hollywood Walk of Fame

References

External links

 Marg Helgenberger Biography online at CSI on CBS

Living people
20th-century American actresses
21st-century American actresses
Actresses from Nebraska
American film actresses
American people of German descent
American people of Irish descent
American television actresses
American video game actresses
American voice actresses
Northwestern University School of Communication alumni
Outstanding Performance by a Supporting Actress in a Drama Series Primetime Emmy Award winners
People from Fremont, Nebraska
1958 births

Marg Helgenberger


Kristina Kuusk (n. 16 noiembrie 1985 Haapsalu, Estonia) este o scrimeră estonă specializată pe spadă, laureată cu argint pe echipe la Campionatul Mondial de Scrimă din 2014 și cu aur pe echipe la Campionatul European de Scrimă din 2013. La individual, a obținut cel mai bun rezultat din carieră în sezonul 2015-2016 cu medalia de argint la etapă de Cupa Mondială de la Legnano.

Palmares
Clasamentul la Cupa Mondială

Legături externe

 Prezentare la Confederația Europeană de Scrimă

Spadasini
Scrimeri estoni
Sportivi estoni în viață

Kristina Kuusk


Psikanaliz, kısmen bilinçdışı zihinle ilgilenen ve birlikte zihinsel bozukluklar için bir tedavi yöntemi oluşturan bir dizi teori ve terapötik tekniktir. Bu disiplin 1890'ların başında, çalışmaları kısmen Josef Breuer ve diğerlerinin klinik çalışmalarından kaynaklanan Sigmund Freud tarafından kurulmuştur. Freud, 1939'daki ölümüne kadar psikanaliz teorisini ve pratiğini geliştirmiş ve rafine etmiştir. Bir ansiklopedi maddesinde, psikanalizin temel taşlarını "bilinçdışı zihinsel süreçler olduğu varsayımı, bastırma ve direnç teorisinin kabulü, cinselliğin ve Oedipus kompleksinin öneminin takdir edilmesi" olarak tanımlamıştır. Freud'un meslektaşları Alfred Adler ve Carl Gustav Jung, psikanalizin bireysel psikoloji (Adler) ve analitik psikoloji (Jung) olarak adlandırdıkları dallarını geliştirdiler, ancak Freud'un kendisi bunlara yönelik bir dizi eleştiri yazdı ve bunların psikanaliz biçimleri olduğunu kesinlikle reddetti. Psikanaliz daha sonra Erich Fromm, Karen Horney ve Harry Stack Sullivan gibi neo-Freudyen düşünürler tarafından farklı yönlerde geliştirilmiştir.

Sigmund Freud'un insan zihnine ilişkin teorileri, bilinçli ve bilinçdışı yönler arasında ayrım yaparak, bilinçdışı zihnin gizli arzu ve motivasyonlar nedeniyle davranış ve düşüncelerimizi önemli ölçüde şekillendirdiğini ileri sürmektedir. Freud, bu gizli dürtüleri farkındalığa ulaştırma çabalarının genellikle dirençle karşılaştığını ve bunun da bastırma gibi savunma mekanizmalarına yol açtığını belirtmiştir. Bilinçli ve bilinçdışı unsurlar arasındaki çatışmalar zihinsel bozukluklara yol açabilir. Freud ayrıca bilinçdışı malzemenin rüyalarda, kasıtsız eylemlerde ve dil sürçmelerinde ortaya çıkabileceğine inanıyordu.

Bu sorunları ele almak için, psikanalitik terapi veya analitik terapi, bilinçdışı materyali bilince çıkararak zihinsel refahı artırmak amacıyla geliştirilmiştir. Psikanalistler bireyin erken çocukluk deneyimlerine büyük önem verirler. Terapi sırasında analistler, hastaların sevgi, bağımlılık ve öfke duygularını analiste yansıtarak çocukluk çatışmalarını yeniden yaşamalarını sağlayan aktarımı uyandırmayı amaçlar.

Geleneksel psikanalitik seanslarda hastalar bir kanepeye uzanırken analist görüş alanının hemen dışında oturur. Hastalar çağrışımlar, fanteziler ve rüyalar da dahil olmak üzere düşüncelerini özgürce ifade ederler. Analistler daha sonra hastanın semptomlarına ve kişilik sorunlarına neden olan gizli çatışmaları ortaya çıkarmak için bu ifadeleri analiz eder. Analistler, aktarım ve karşı aktarımı (analistin hastaya yönelik duyguları) yorumlayarak hastaların sağlıksız savunma mekanizmalarını tanımalarına ve bunlarla yüzleşmelerine yardımcı olur.

Psikanaliz tartışmalı bir alandır ve bir tedavi olarak etkinliği tartışılmaktadır. Yine de psikiyatriyi etkilemeye devam etmektedir. Psikanalitik kavramlar, edebiyat ve film eleştirisi, folklor analizi, Freudo-Marksizm gibi felsefi bakış açıları ve kültürel fenomenlerin incelenmesi gibi terapi dışındaki çeşitli alanlarda da uygulama alanı bulmaktadır.

Tarihçe

1890ler
Psikanaliz fikri ilk olarak 1890'larda Viyana'da kendi psikanaliz teorisini formüle eden Sigmund Freud döneminde ciddi bir ilgi görmeye başladı. Freud, nevrotik veya histerik semptomları olan hastalar için etkili bir tedavi bulmaya çalışan bir nörolog idi. Freud, Çocuk Hastanesi'nde nörolojik danışman olarak çalıştığı sırada bilinçli olmayan zihinsel süreçler olduğunu fark etti ve burada birçok Afazik çocuğun semptomlarının görünürde organik bir nedeni olmadığını fark etti. Daha sonra bu konu hakkında bir monografi yazdı. 1885'te Freud, Paris'teki Salpêtrière'de ünlü bir nörolog olan Jean-Martin Charcot ile çalışmak için burs aldı ve burada Charcot'nun özellikle histeri, felçler ve anesteziler alanlarındaki klinik sunumlarını takip etti. Charcot hipnotizmayı deneysel bir araştırma aracı olarak tanıtmış ve klinik semptomların fotoğrafik gösterimini geliştirmişti.

Freud'un histerik semptomları açıklamaya yönelik ilk teorisi, akıl hocası seçkin doktor Josef Breuer ile birlikte kaleme aldığı ve genellikle psikanalizin doğuşu olarak görülen Histeri Üzerine Çalışmalar (1895; Studien über Hysterie) adlı eserde sunuldu. Eser, Breuer'in vaka çalışmalarında "Anna O." takma adıyla anılan Bertha Pappenheim'ı tedavi etmesine dayanıyordu.. Breuer, çeşitli duygusal travma türleri de dahil olmak üzere pek çok faktörün bu tür semptomlara yol açabileceğini yazmış ve Pierre Janet gibi diğerlerinin çalışmalarına da atıfta bulunmuştur; Freud ise histerik semptomların kökeninde, neredeyse her zaman doğrudan veya dolaylı cinsel çağrışımları olan, sıkıntı verici olayların bastırılmış anılarının yattığını iddia etmiştir.

Aynı dönemde Freud, bilinçdışı zihinsel mekanizmalara ilişkin nöro-fizyolojik bir teori geliştirmeye çalışmış, ancak kısa süre sonra bundan vazgeçmiştir. Bu teori yaşamı boyunca yayınlanmadan kaldı. 'Psikanaliz' terimi ilk kez Freud tarafından 1896 yılında Fransızca olarak yazılan ve yayınlanan "Kalıtım ve nevrozların etiyolojisi" başlıklı makalesinde kullanılmıştır.

1896'da Freud ayrıca, histerik semptomların ön koşullarının bebeklikteki cinsel uyarılmalar olduğunu öne sürdüğü mevcut tüm hastalarının cinsel istismar olaylarına ilişkin bastırılmış anılarını ortaya çıkardığını iddia ederek baştan çıkarma teorisini yayınladı. Her ne kadar 1896'da hastalarının "[bebeklikteki cinsel] sahneleri hatırladıklarını hissetmediklerini" ve kendisine "inançsızlıkları konusunda kesin bir şekilde güvence verdiklerini" bildirmiş olsa da, daha sonraki anlatımlarında hastalarının kendisine bebekliklerinde cinsel istismara uğradıklarını söylediklerini iddia etmiştir. 1898'de arkadaşı ve meslektaşı Wilhelm Fliess'e teorisine artık inanmadığını özel olarak kabul etmiş, ancak bunu 1906'ya kadar kamuoyuna açıklamamıştır.

Freud daha sonra, hastaların çocukluk çağı cinsel istismar deneyimlerini rapor ettiği iddialarına dayanarak, 1890'ların ortalarındaki klinik bulgularının, sözde çocukluk çağı mastürbasyon anılarını örtbas etmek için bilinçdışı fantezilerin meydana geldiğine dair kanıt sağladığını iddia etmiştir. Ancak çok daha sonra aynı bulguları Ödipal arzuların kanıtı olarak iddia etmiştir. Yirminci yüzyılın ikinci yarısında, bazı Freud akademisyenleri, Freud'un çocuklukta cinsel istismara uğradığını bildiren hastalarına ilişkin algısına karşı çıkarak, Freud'un önyargılı fikirlerini hastalarına empoze ettiğini ileri sürmüşlerdir.

1899 yılına gelindiğinde Freud, rüyaların sembolik bir anlam taşıdığını ve genellikle rüya görene özgü olduğunu teorileştirmişti. Freud, bilinçdışının sembolik ve yoğunlaştırılmış düşüncelerden oluşan bir "birincil süreç" ve mantıksal, bilinçli düşüncelerden oluşan bir "ikincil süreç" olduğu hipotezini öne süren ikinci psikolojik teorisini formüle etti. Bu teori, Freud'un en önemli eseri olarak gördüğü 1899 tarihli The Interpretation of Dreams adlı kitabında yayımlanmıştır. Freud, kabul edilemez cinsel isteklerin "Sistem Bilinçdışına" bastırıldığını teorize eden yeni bir "topografik teorinin" ana hatlarını çizdi. Bu istekler, toplumun evlilik öncesi cinsel aktiviteyi kınaması nedeniyle bilinçsiz hale gelmiş ve bu bastırma kaygı yaratmıştır. Bu "topografik teori" Avrupa'nın büyük bölümünde hala popüler olmakla birlikte, büyük ölçüde yapısal teorinin yerini aldığı Kuzey Amerika'da gözden düşmüştür. Ayrıca, The Interpretation of Dreams, Freud'un genç erkeklerin annelerine cinsel olarak ilgi duyduklarını ve anneleriyle seks yapabildikleri için babalarını kıskandıklarını iddia eden Oedipal complex'in ilk kavramsallaştırmasını içeriyordu.

Psikolog Frank Sulloway Freud, Zihnin Biyoloğu adlı kitabında: Psikanalitik Efsanenin Ötesinde adlı kitabında Freud'un libido gibi biyolojik teorilerinin Charles Darwin'in çalışmalarına eşlik eden biyolojik hipotezden kaynaklandığını savunmakta ve Krafft-Ebing, Molland, Havelock Ellis, Haeckel, Wilhelm Fliess'in teorilerinin Freud'u etkilediğini belirtmektedir.

1900-1940: Psikanalizin Freudyen Dönemi
20. yüzyılın başları, Sigmund Freud'un psikanaliz alanında çığır açan çalışmalarının ortaya çıkışına tanıklık etti ve bu çalışmalar insan gelişimini ve insan zihninin karmaşıklığını anlamamız üzerinde derin bir etki yarattı. Freud 1905 yılında, psikoseksüel evreler kavramını ortaya atan ve erken çocukluk gelişimini her evrede çocuğun baskın cinsel ilgilerine göre beş evreye ayıran çok önemli bir çalışma olan "Cinsellik Teorisi Üzerine Üç Deneme "yi yayınladı:

1. Oral Evre (0-2 yaş)

2. Anal Aşama (2-4 yaş)

3. Fallik-Oedipal Evre veya İlk Genital Evre (3-6 yaş)

4. Geçlik Aşaması (6 yaşından ergenliğe kadar)

5. Olgun Genital Evre (ergenlikten itibaren)

Freud'un erken dönem teorisinin özünde, toplumsal kısıtlamaların cinsel arzuların bilinçdışına bastırılmasına yol açtığı inancı yatıyordu. Freud'a göre bu bilinçdışı istekler kaygıya yol açabilir ya da fiziksel semptomlar olarak ortaya çıkabilirdi. Hipnotizma ve abreaksiyon gibi ilk tedavi yöntemleri, bu bilinçdışı arzuları ön plana çıkarmayı ve böylece ilgili gerilimi ve sonuçta ortaya çıkan semptomları hafifletmeyi amaçlıyordu. Zaman geçtikçe, Freud odağını serbest çağrışım tekniğine kaydırdı ve önceki yöntemlerinden yavaş yavaş uzaklaştı.

1915 yılında Freud, "Narsisizm Üzerine" adlı çalışmasında narsisizm kavramını araştırdı. Kateksis adı verilen bir kavram kullanarak kendine yönelen enerji ile başkalarına yönelen enerji arasında ayrım yapma fikrini ortaya attı. Freud, 1917'de "Yas ve Melankoli" adlı eserinde, belirli depresyon biçimlerinin suçluluk duygusundan kaynaklanan öfkenin içe yöneltilmesiyle bağlantılı olduğunu ve kendine zarar vermeye neden olduğunu öne sürdü. Kendine zarar verme davranışı ve cinsel mazoşizmle ilgili konuları 1919'da "Bir Çocuk Dövülüyor" adlı eserinde incelemeye devam etti.

Depresif ve kendine zarar veren hastalarla yaşadığı deneyimlerin yanı sıra I. Dünya Savaşı'nın ardından Freud, oral ve cinsel dürtülerin ötesindeki davranış motivasyonlarını keşfetmeye başladı. 1920'de "Grup Psikolojisi ve Ego Analizi "nde davranış için önemli bir motivasyon olarak liderler ve grup üyeleriyle özdeşleşmenin rolünü tartıştı. Aynı yıl Freud, "Beyond the Pleasure Principle" (Haz İlkesinin Ötesinde) adlı çalışmasında, insanın yıkıcılığını anlama çabası olarak hem cinselliği hem de saldırganlığı ele alan ikili dürtü teorisini önermiştir. Bu çalışma aynı zamanda Freud'un id, ego ve süperego olmak üzere üç yeni kavramı içeren "yapısal teorisinin" de başlangıcı oldu.

Freud 1923 yılında id, ego ve süperego hakkındaki fikirlerini "The Ego and the Id" (Ego ve İd) adlı kitabında bir araya getirdi. Bu kitapta, bastırmanın kaygıyı azaltmak için kullanılan birçok savunma mekanizmasından sadece biri olduğunu vurgulayarak zihinsel işleyiş teorisini gözden geçirdi. Freud, bastırmanın hem kaygıya neden olabileceğini hem de kaygıdan kaynaklanabileceğini iddia etmiştir. 1926'da "Engellemeler, Belirtiler ve Anksiyete" adlı kitabında, dürtüler ve süperego arasındaki intrapsişik çatışmaların nasıl anksiyete yarattığını ve akıl ve konuşma gibi zihinsel işlevlerin engellenmesine yol açtığını araştırdı.

1924 yılında Otto Rank, Freud'un teorilerinde tanımlamadığı bir aşama olan Ödipal kompleksin gelişiminden önceki ayrılık kaygısının kültürel ve felsefi yönlerini analiz eden "Doğum Travması "nı yayınladı. Freud'a göre Oedipus kompleksi nevrozun merkeziydi ve sanat, mit, din, felsefe, terapi ve genel olarak insan kültürünün temel kaynağı olarak hizmet ediyordu. Bu bakış açısı Freud'un yakın çevresindeki çağdaşları tarafından şüpheyle karşılandı.

1936 yılına gelindiğinde, "Çoklu İşlev İlkesi", psikolojik semptomların hem çatışma çözümünden kaynaklandığı hem de çatışma çözümüyle hafifletildiği fikrini genişleten Robert Waelder tarafından daha da açıklığa kavuşturuldu. Fobiler ve kompulsiyonlar gibi bu semptomlar, cinsel ve agresif arzular, süperego, anksiyete, gerçeklik ve savunma mekanizmaları da dahil olmak üzere çeşitli bileşenlerin unsurlarını temsil ediyor olarak görülüyordu.

Aynı yıl, Sigmund'un kızı Anna Freud, "Ego ve Savunma Mekanizmaları" adlı ufuk açıcı çalışmasıyla önemli bir katkıda bulundu. Bu kitap, zihnin sıkıntı verici düşünceleri bilinçten dışlayarak kendini koruyabileceği çeşitli yolları ayrıntılı olarak açıklıyordu.

1940'lar-günümüz
Adolf Hitler'in gücü arttığında, Freud ailesi ve meslektaşlarının çoğu Londra'ya kaçtı. Bir yıl içinde Sigmund Freud öldü. Amerika Birleşik Devletleri'nde de Freud'un ölümünün ardından yeni bir grup psikanalist egonun işlevini araştırmaya başladı. Heinz Hartmann liderliğindeki grup, egonun psişik işleyişte bir aracı olarak "sentetik" işlevine dair anlayışlar üzerine inşa etti ve bunu "özerk" ego işlevlerinden (örneğin hafıza ve akıl) ayırdı. 1950'lerin bu "ego psikologları", bilinçdışı çatışmaların daha derin köklerini keşfetmeden önce savunmalara (ego tarafından aracılık edilen) odaklanarak analitik çalışmaya odaklanmanın yolunu açtılar.

Buna ek olarak, çocuk psikanalizine olan ilgi de artmıştır. Psikanaliz, çocukluk gelişimi üzerine bir araştırma aracı olarak kullanılmıştır, ve hala bazı zihinsel rahatsızlıkların tedavisinde kullanılmaktadır. 1960'larda Freud'un kadın cinselliğinin çocukluktaki gelişimine ilişkin ilk düşüncelerine meydan okundu; bu meydan okuma kadın cinsel gelişimine ilişkin çeşitli anlayışların gelişmesine yol açtı, bunların birçoğu Freud'un teorilerinden bazılarının zamanlamasını ve normalliğini değiştirmiştir. Birçok araştırmacı Karen Horney'in kadınların gelişimini etkileyen toplumsal baskılar üzerine yaptığı çalışmaları takip etmiştir.

21'inci yüzyılın ilk on yılında, Amerika Birleşik Devletleri'nde Uluslararası Psikanaliz Birliği'nin (IPA) bir bileşen kuruluşu olan Amerikan Psikanaliz Birliği (APsaA) tarafından akredite edilmiş yaklaşık 35 psikanaliz eğitim enstitüsü bulunmaktadır ve Amerika Birleşik Devletleri'nde 3000'den fazla mezun psikanalist çalışmaktadır. IPA, Sırbistan, Fransa, Almanya, Avusturya, İtalya, İsviçre, gibi ülkeler de dahil olmak üzere dünyanın geri kalanında bu tür "bileşen kuruluşlar" aracılığıyla psikanalitik eğitim merkezlerini ve doğrudan Amerika Birleşik Devletleri'nde yaklaşık altı enstitüyü akredite etmektedir.

Bir hareket olarak psikanaliz
Freud 1902 yılında Edward Shorter'ın bir hareket olarak psikanalizin başlangıcı olduğunu savunduğu Psychological Wednesday Societyyi kurdu. Bu dernek 1908'de Avusturya'nın Salzburg kentinde düzenlenen ilk uluslararası psikanaliz kongresiyle aynı yıl Viyana Psikanaliz Derneği adını aldı. Alfred Adler ilk yıllarında bu derneğin en aktif üyelerinden biriydi.

İkinci psikanaliz kongresi 1910 yılında Almanya'nın Nürnberg kentinde gerçekleşti. Bu kongrede Ferenczi, Jung'un ömür boyu başkan olacağı bir Uluslararası Psikanaliz Derneği kurulması çağrısında bulundu. Üçüncü kongre 1911'de Weimar'da yapıldı. Londra Psikanaliz Derneği 1913 yılında Ernest Jones tarafından kurulmuştur.

Alternatif psikoterapi biçimlerinin gelişimi

Bilişsel davranışçı terapi (BDT)
1950'lerde psikanaliz psikoterapi'nin ana yöntemiydi. Davranışçı psikoterapi modelleri 1960'larda psikoterapide daha merkezi bir rol üstlenmeye başlamıştır. Psikanalitik gelenek içinde eğitim almış bir psikiyatrist olan Aaron T. Beck, psikanalitik depresyon modellerini deneysel olarak test etmek üzere yola çıkmış ve bilinçli kayıp ve kişisel başarısızlık ruminasyonlarının depresyonla ilişkili olduğunu bulmuştur. Çarpıtılmış ve önyargılı inançların depresyonun nedensel bir faktörü olduğunu öne sürmüş ve depresyonu açıklamak için şemalar yapısını kullanarak on yıllık bir araştırmanın ardından 1967'de etkili bir makale yayınlamıştır. Beck, depresyonun nedenine ilişkin ampirik olarak desteklenen bu hipotezi 1970'lerin başında bilişsel davranışçı terapi (BDT) adı verilen bir konuşma terapisine dönüştürmüştür.

Bağlanma teorisi
Bağlanma teorisi teorik olarak John Bowlby tarafından geliştirilmiş ve deneysel olarak Mary Ainsworth tarafından resmileştirilmiştir. Bowlby psikanalitik eğitim almıştı ancak psikanalizin bazı özellikleri konusunda endişeliydi; o dönemde psikanalizin dogmatizminden, esrarengiz terminolojisinden, çocuk davranışında çevreye dikkat edilmemesinden ve çocuk davranışına konuşma terapisinden türetilen kavramlardan rahatsızdı.  Buna karşılık, etoloji ilkelerine dayanan alternatif bir çocuk davranışı kavramsallaştırması geliştirmiştir. Bowlby'nin bağlanma teorisi, Freud'un Ödipal modele dayanan psikoseksüel gelişim modelini reddeder.  Çalışmaları nedeniyle Bowlby, teorilerini kabul etmeyen psikanalitik çevrelerden dışlanmıştır. Bununla birlikte, kavramsallaştırması 1970'lerde anne-bebek araştırmalarında yaygın olarak benimsenmiştir.

Teknik
Psikanalizin ana metodu, serbest çağrışımın transferans ve direnç analizidir. Analizana (hastaya), rahat bir halde, aklına gelenleri söylemesi söylenir. Burada, düşler, umutlar, dilekler ve fanteziler geçmiş aile yaşantısının birer anısı olarak ilgi konusudur. Genellikle, analist sadece dinler ve sadece profesyonel kanaati gerektiğinde, yani hasta için içgörü uyandırma fırsatı yakaladığında yorumlar. Dinlemede, analist empatik tarafsızlığı, yani güvenli bir ortam yaratmak için geliştirilen yargılamayan duruşunu korur. Analist, analizanın söyleminde ve davranışlarında beliren kalıp ve çekingenlikleri değerlendirirken, analizandan tüm dürüstlüğü ile bilincine ne gelirse konuşmasını ister.

Birçok klinisyen psikanalizi ciddi psikolojik bozukluğu olan olgular, örneğin psikoz, intihara meyilli depresyon ya da ağır tedavi edilmemiş alkolizm için önermez. Bu tip hastalar "analiz-edilemez" olarak nitelendirilir. Tipik uygulamalar klinik depresyon ve kişilik bozukluklarını içerir.

Günümüz bazı psikanaliz şekilleri, kendine güveni artırma yoluyla hastalara özsaygı kazandırmakta, ölüm korkusu ve bu korkunun davranışlar üzerindeki etkilerini yenmekte, ve birbiriyle bağdaşmaz gibi gözüken ilişkileri sürdürmekte yardımcı olmaya çalışır.
Bireysel danışan seansları bir gelenek olarak kalsa da, psikanaliz bir grup terapi şekli olarak Harry Stack Sullivan tarafından uyarlandı.

Etkililik (Efficiency)
Şu an birçok psikanalist, analizin daha çok nevroz olguları ve kişilik ya da karakter sorunları yaşayan olgularda yararlı bir yöntem olduğunu iddia eder. Psikanalizin daha çok samimiyet ve ilişkilerin kökleşmiş sorunları ve oturmuş problemli yaşam kalıpları ile uğraşırken faydalı olduğuna inanılır. Terapötik bir tedavi olarak psikanaliz genellikle haftada üç ila beş görüşme ile sürer ve doğal ya da normal olgun bir gelişme için belli bir tedavi süresini gerekli kılar (üç ila beş yıl arası).

Geçmiş randomize kontrollü denemelerin analizi belirli psikiyatrik bozukluklarda psikanalitik tedavinin, tedavinin olmadığı durumlardan daha etkili olduğunu gösterir.. Psikanalizin ve psikanalitik psikoterapinin etkililiği üzerine yapılan deneysel çalışmalar da psikanalitik araştırmacılar arasında belirginleşmiştir.

Bazı toplulukların psikodinamik tedavileri ile yapılan araştırmalar farklı sonuçlar vermiştir. Analist Bertram Karon ve arkadaşları tarafından Michigan Eyaleti Üniversitesi'nde yapılan bir araştırma yeterli düzeyde eğitildikleri zaman psikodinamik terapistlerin şizofrenik hastalarda etkili olabileceklerini önermiştir. Daha yakın döneme ait araştırmalar ise bu önermeler hakkında şüphelidir. Şizofreni Hastaları Sonuçları Araştırma Grubu  PORT) raporu etkililiğinin kanıtlanması için daha çok denemeye ihtiyaç duyulduğunu belirterek, psikodinamik terapinin şizofreni olgularında kullanılmasına karşı çıkmışlardır (öneri 22 ). Ancak, PORT'un önerisi deneysel çalışmalardan çok klinisyenlerin düşünceleri üzerine gelişmiştir ve deneysel veriler bu öneri ile çakışmamaktadır. (Özete bağlantı). Cochrane Kütüphanesindeki güncel bir medikal literatür çalışması (güncellenmiş özet ) şizofreniyi tedavide psikodinamik psikoterapinin etkinliğini gösteren bir verinin olmadığı sonucuna varmıştır. Başka veriler de, örneğin cinsel suçluların tedavisinde psikanalizin etkili olmadığını (ve muhtemelen zararlı) göstermiştir.

Maliyet ve süre
Psikanalitik tedavinin Amerika Birleşik Devletleri'nde bir psikanaliz enstitüsünde bir psikanalist adayı ile seansı 10 dolardan kıdemli bir eğitim analisti ile seansı 250 dolara kadar değişebilen bir maliyeti vardır.

Tedavinin süresi değişkendir. Kimi psikodinamik yaklaşımlar, örneğin Kısa ilişkisel terapi ve Kısa süreli psikodinamik terapi tedaviyi 20-30 seans ile bitirir. Geleneksel psikanaliz tedavisi daha uzun bir zaman alır, yaklaşık 3-5 yıl. Tedavi süresinin uzunluğu hastanın ihtiyaçlarına göre değişkenlik gösterir...

Eğitim
Psikanalizin tarihi boyunca az sayıda istisnalar dışında, birçok psikanaliz topluluğu üniversite zemininin dışında var olmuştur.

Psikanalitik eğitim çoğunlukla bir psikanaliz enstitüsünde gerçekleşir ve bu eğitim 4-10 yıl sürebilir. Bir psikanalistin eğitimi dersleri, hasta tedavilerinde aldığı süpervizyonu ve 4 yıl ya da daha fazla sürebilen kişisel analizini kapsar.

Profesyonel psikanaliz dünyasında devam eden bir tartışma psikanalitik eğitime girecek olan adayların niteliklerinin neler olması gerektiğini yönündeki kaygılardır. Freud, sosyal bilimlerden gelen ve tıp eğitiminden gelmeyen adayların da hekimler kadar eğitime hazır olduklarına inanmıştır.

Amerikan Psikanaliz Derneği, yakın bir zamana kadar psikanaliz eğitimini tıp doktorlarıyla sınırlamıştı. Geniş tartışmalar ve yasal mücadelelerden sonra psikanalitik eğitim diğer ruh sağlığı uzmanları, örneğin psikologlar ve klinik sosyal çalışmacılar, için açık hale geldi. Şu an ABD'de, edebi çalışmalar ya da felsefe gibi disiplinlerden gelen adaylar için eğitim veren kısıtlı sayıda enstitü vardır. Öbür taraftan, Avrupa'daki ve Latin Amerika'daki birçok enstitü formal klinik eğitim almayan adayları programlarına kabul etmektedir.

Klasik Psikanalitik Kuram
Freud'un orijinal görüşleri klasik psikanalitik kuramı oluşturur. Kuramda zihnin yapısı, psişik öğeleri, kişiliğin gelişimi ve değişimi dinamik bir bakış açısından anlatılır.

Psikanaliz genel olarak aşağıdaki hipotezlerden oluşur:

 İnsan gelişimi en iyi, cinsel arzunun değişen nesneleri yoluyla anlaşılabilir.
 Psişik sistem alışılmış olarak cinsel ve saldırgan istekleri baskılar ve bu istekler düşüncelerin bilinçdışı sistemlerinde saklanır.
 İstekler üstündeki bilinçdışı çatışmalar kendilerini rüyalarda, dil sürçmelerinde ve diğer belirtilerde ifade eder.
 Bilinçdışı çatışmalar nevrozun kaynağıdır.
 Nevroz, psikanaliz yoluyla bilinçdışı isteklerin ve bastırılmış olanın bilince geri getirilmesi ile tedavi edilebilir.

Bilinçdışı ve psişik yapılar
Bilinçdışı ile dürtülerin farkındalık dışında olduğu zihinsel işlevler bölümü kastedilir. Psikanalitik bilinçdışı, popüler bir kavram olan bilinçaltına benzer ama aynı değildir. Psikanaliz için, bilinçdışı bilinçte olmayan her şey değildir. Örneğin, motor becerileri, istem dışı fizyolojik hareketler değil ancak bilinçli aktif düşüncedeki bastırılanlardır. Ayrıca, önyargı gibi otomatik süreçlerin örnekleri ve şimdiki ilişkilerin üzerindeki geçmişin etkileri bilinçdışıdır.

Freud'a göre, psikolojik bastırma yoluyla aklın ötesine taşınan kültür tarafından kabul edilmeyen düşünceler, arzular ve istekler, travmatik yaşantılar ve acı veren duyguların deposu bilinçdışıydı. Ancak, içerik her zaman olumsuz olmak zorunda değildi. Psikanalitik bakış açısına göre, bilinç dışı sadece kendi etkileri ile fark edilebilen bir güçtü - kendini belirtilerle ifade ederdi.

Freud'un daha sonra geliştirdiği "yapısal teorisi"ne göre ego, süperego ve id zihnin bölümleridir. "İd" "ilkel arzuları" (cinsellik, saldırganlık, açlık vs.) saklayan, "süperego" içselleştirilmiş norm, ahlak ve tabuları kapsayan, ve "ego" bu iki bölümün arabulucusu ve kendilik duygusuna yol veren bölümdür.

İd
İd, doğuştan vardır ve psişik enerjinin kaynağıdır. İlkel arzular; açlık, su, dışkılama, cinsellik ve ısınma, için temel güdüler İd'de saklıdır. Freud, bu psişik enerjinin bebeğin doğuştan getirdiği biyolojik bir enerji olduğunu söyler. Libido adını verdiği bu biyolojik enerji, bebeğin büyüyüp geliştiği süreçte psişik bir enerji haline gelir. Kurama göre, bu süreç bebeğin bilinç düzeyinde değildir, bilinçdışı olarak gerçekleşir.

İd, haz ilkesi (pleasure principle) ile hareket eder ve amaç bir an önce doyuma ulaşmaktır. Amaca ulaşamamak ve bu yolda engellenmek gerginliğe neden olur ve bunu yenmek için gösterilecek çabayı körükler. Freud'a göre, doyuma ulaşmak ve gerginliği azaltmak için bir yolu birincil süreç (primary process) düşüncedir. Buna göre, istenilen ve arzu edilen şey düşlenerek doyuma ulaşılır.

Ego
Ego, İd'den sonra gelişen bir diğer yapıdır. Bebeğin altıncı ayından itibaren İd'den kaynaklanarak gelişmeye başlayan Ego, bilinci ve gerçekliği temsil eder. Enerjisini İd'den alır ve aldığı bu enerjiye göre şekillenir. İd'in doyuma ulaşmak için kullandığı birincil süreç tarzı düşüncenin yerini ikincil süreç (secondary process) tarzı düşünceye bıraktığı yerdir. Düşleyerek yaşamanın mümkün olmadığını söyleyen Ego, devreye düşünme, karar verme ve planlama yetilerini sokar. İd'in sabırsızca doyum elde etme ve düşlemlerini daha gerçekçi yapıya dönüştüren Ego, gerçeklik ilkesine (reality principle) göre çalışır.

Süperego
İd ve Ego'dan sonra Süperego yapısı oluşur. Çocuk konuşmayı ve kültürü öğrenmeye başladıkça Süperego'su gelişir. Büyüme aşamalarının her birinde kültürü (babanın dilini), normları, sembolleri, kuralları, yasakları öğrenir ve içselleştirir. Vicdani yapısı gelişen çocuk, çevresi tarafından kimi zaman onaylanır, kimi zaman onaylanmaz. Bakıcıları tarafından kabul edilmeyen şeyleri fark eder ve onaylanmamaktan kaçınır. Örneğin, bakıcıları tarafından onaylanmak için yatağını ıslatmamayı öğrenir ve bundan haz duyar.

Kişiliğin Dinamiği
Klasik psikianalize göre, bu üç ruhsal yapı çok karmaşık ilişkilerle ve sistematikle insan gelişimini belirler ve kişiliğini oluşturur. Bu üç yapı sürekli olarak, birbirinden kaynaklanan ve birbiriyle etkileşen dinamik bir yapıdır(kişiliğin dinamiği). Bu dinamik yapı, Freud'un görüşlerini takip edenlerin ve geliştirenlerin kendilerini psikodinamik kuramcılar olarak tanımlamalarını da yol açmıştır.

Breuer ile birlikte Freud, histeri vakaları üzerinde yoğunlukla çalışmış ve kuramını geliştirmiştir. Hastalarından edindiği bilgiler doğrultusunda, Freud farkında olunmayan bilinçdışı gelişen ve etkileşen güçlerin olduğu varsayımını kabul etmiştir. Bu durumda, İd ve Süperego'nun çalışmaları bilinç düzeyindedir ve kişi bu etkileşimin farkında değildir. Ego, birincil düzeyde bilinçlidir ve bilinçdışı gerçekleşen savunma mekanizmaları ile kişiyi yoğun kaygı ve çatışmadan korur.

Eleştiriler
Freud ve psikanalize yönelik eleştiriler, genellikle Freud Savaşları olarak anılan, kapsamlı ve çekişmeli olmuştur. Önemli eleştirmenler arasında psikanalizin bilimsel temelini sorgulayan dilbilimci Noam Chomsky ve psikanalizi sözde bilimsel teorilerden etkilenmiş olarak gören evrimsel biyolog Stephen Jay Gould bulunmaktadır. Hans Eysenck ve John F. Kihlstrom gibi psikologlar da psikanalizi sözde bilim olarak eleştirmişlerdir.Temel tartışma noktalarından biri psikanalizin bir bilim olarak kabul edilip edilemeyeceğidir. Psikanalizin teorik temelleri bilimsel pozitivizmden ziyade yorumlayıcı fenomenolojiyle uyumludur ve bu da onu pozitivist yaklaşımlarla büyük ölçüde uyumsuz hale getirir. İlk eleştirmenler, nicel ve deneysel araştırma eksikliğinin, bunun yerine klinik vaka çalışmalarına dayanmasının bilimsel güvenilirliğini engellediğini savunmuştur.

Filozof Karl Popper, psikanalizin bir sözde bilim olduğunu, çünkü iddialarının yanlışlanabilir olmadığını ve dolayısıyla bilimsel geçerlilikten yoksun olduğunu iddia etmiştir. Imre Lakatos, psikanalistlerin temel varsayımlarını terk edecekleri deneysel koşulları belirlemeyi reddettiklerini vurgulamıştır.

Mario Bunge gibi çeşitli akademisyenler, birçok psikanalitik teorinin ya test edilemez olduğunu ya da kanıtlarla desteklenmediğini savunmuştur. Martin Seligman'ın başını çektiği bilişsel bilimciler, Freudyen görüşlerin gözden düşmesinde rol oynayarak psikolojide bilişsel devrime yol açmışlardır.

Henri Ellenberger gibi eleştirmenler psikanalizi metodolojik ve yapısal gerekçelerle sorgulamış ve onu felsefi bir mezheple karşılaştırmıştır. Hatta bazıları Freud'u vaka uydurmakla suçlarken, diğerleri Freud efsanesinin psikanalizi popülerleştirmek için abartıldığını savunmuştur.

Ünlü fizikçi Richard Feynman psikanalistleri "cadı doktorlara" benzetmiş, psikiyatrist E. Fuller Torrey ise psikanalitik teorilerin geleneksel yerli şifacılardan daha fazla bilimsel temeli olmadığını öne sürmüştür. Psikolog Alice Miller, Freud'un dürtü teorisini ve Oedipus kompleksini reddetti. Bir başka psikolog Joel Kupfersmid ise Oedipus kompleksinin varlığını destekleyen çok az kanıt bulmuştur.

Çağdaş Fransız filozoflar Michel Foucault ve Gilles Deleuze psikanalizin bir güç merkezi haline geldiğini iddia etmiş ve tekniklerini dini günah çıkarmaya benzetmişlerdir. Jacques Lacan, Amerikan ve İngiliz psikanalitik geleneklerini hayali nedenleri vurguladıkları için eleştirmiştir. Luce Irigaray psikanalizi kadınları dışladığı için eleştirmiş, Félix Guattari ise psikanalizin iktidar yapısını ve kapitalizmle uyumunu eleştirmiştir.

Kapsamlı eleştirilere rağmen, Freudyen teorinin bazı yönleri geçerliliğini korumaktadır. Bilinçdışı fikri ve aktarım olgusu bilişsel psikoloji ve sosyal psikoloji gibi alanlarda incelenmiştir. Bununla birlikte, bilinçdışı fikri hala tartışmalıdır; bazıları bunun psikanalitik teori ile uyumlu olduğunu savunurken, diğerleri bunu alakasız bulmaktadır. Shlomo Kalo psikanalizi hatalı varsayımları ve maneviyat ve din üzerindeki etkisi nedeniyle eleştirmiştir.

Jacques Derrida, Freud'un çalışmalarındaki gerilim ve çelişkileri ortaya çıkararak ve Batı metafiziği ve teolojisinin psikanaliz üzerindeki etkisini vurgulayarak psikanalitik teoriyi yapısöküm teorisine dahil etmiştir.

Etkileri
Sigmund Freud'un icat ettiği psikanalizden etkilenmiş olan psikanalist ve teorisyenler, filozof ve yazınsal eleştirmenler: Alfred Adler, Karl Abraham, Franz Alexander, Lou Andreas-Salomé, Jacob Arlow, Michael Balint, Therese Benedek, John Benjamin, Bruno Bettelheim, Edward Bibring Wilfred Bion, John Bowlby, Charles Brenner, Abraham A. Brill, Ruth Mack Brunswick, Helene Deutsch, Françoise Dolto, Kurt R. Eissler, Erik Erikson, Ronald Fairbairn, Pierre Fédida, Otto Fenichel, Sándor Ferenczi, Anna Freud, Erich Fromm, Frieda Fromm-Reichmann, Merton Gill, Andre Green, Ralph R. Greenson Heinz Hartmann, Edith Jacobson, Ernest Jones, Carl Jung, Otto Kernberg, Paulina Kernberg, Melanie Klein, Heinz Kohut, G. Stanley Hall, Paula Heimann, Karen Horney, Luce Irigaray, Susan S. Isaacs, Julia Kristeva, Jacques Lacan, Jean Laplanche, Bertram D. Lewin, Hans Loewald, Rudolf Loewenstein, Margaret Mahler, Adolf Meyer, Donald Meltzer, Karl Menninger, Stephen A. Mitchell, Sandor Rado, Otto Rank, Theodor Reik, Joan Riviere, Herbert Rosenfeld, David Rapaport, Harold F Searles, Hanna Segal, Roy Schafer, Melitta Schmideberg, Sabina Spielrein, Rene Spitz, Daniel N. Stern, Robert J Stoller, Harry Stack Sullivan, Neville Symington, Victor Tausk, Frances Tustin, Vamık Volkan, Donald Winnicott, ve Slavoj Zizek.

Kaynakça

Notlar

Psikanaliz Eleştirileri
 Borch-Jacobsen, M (1996). Remembering Anna O: A century of mystification. London, Routledge. ISBN 0-415-91777-8
 Cioffi, F. (1998). Freud and the Question of Pseudoscience. Open Court Publishing Company. ISBN 0-8126-9385-X
 Erwin, Edward, A Final Accounting: Philosophical and Empirical Issues in Freudian Psychology ISBN 0-262-05050-1
 Fisher S., Greenberg RP. (1977), The Scientific Credibility of Freud's Theories and Therapy. New York: Basic Books, 1977.
 Fisher S, Greenberg RP. (1996), Freud Scientifically Reappraised: Testing the Theories and Therapy. New York: John Wiley, 1996.
 Gellner, Ernest, The Psychoanalytic Movement: The Cunning of Unreason. A critical view of Freudian theory. ISBN 0-8101-1370-8
 Grünbaum, Adolf (1979), Is Freudian Psychoanalytic Theory Pseudo-Scientific by Karl Popper's Criterion of Demarcation?, "American Philosophical Quarterly", 16, Ap 79, s.131-141.
 Grünbaum, Adolf (1985) The Foundations of Psychoanalysis: A Philosophical Critique ISBN 0-520-05017-7
 Janov, Arthur, "Grand Delusions." Chapter 8: Freud's theory as therapy: The talking cure that doesn't heal.
 Loftus, EF & Ketcham, K. (1994) The Myth of Repressed Memory. NY: St. Martin's Press.
 Macmillan, Malcolm, and Frederick Crews, Freud Evaluated: The Completed Arc ISBN 0-262-63171-7
 Morley S, Eccleston C, Williams A. (1999) Systematic review and meta-analysis of randomized controlled trials of cognitive behaviour therapy and behaviour therapy for chronic pain in adults, excluding headache. Pain. 1999 Mar;80(1-2):1-13.
 Webster R. (1995). "Why Freud was wrong ?", Basic Books, Harper Collins, NY NY. ISBN 0-465-09128-8
   Skeptic sözlüğün psikanaliz için verdiği sonuçlar
   Skeptic sözlüğün bastırılmış hafıza (repressed memory) için verdiği sonuçlar

Dış bağlantılar
 PSY-LOG: The Psychoanalytic Web Directory
 Freud Terimleri Sözlüğü
 Freud'un psikolojik çalışmalarının özeti
 Amerikan Psikanaliz Derneği
 Avusturya Psikanaliz Topluluğu
 Kanada Psikanaliz Topluluğu
 İçgörü Psikoterapi Merkezi
 Freud ve psikanalize adanmış türkçe site
 Psikodestek Psikoterapi Merkezi
 Uluslararası Psikanaliz Derneği
 Uluslararası Psikanalitik Çalışmalar Örgütü
 Journal of the American Psychoanalytic Association online
 Lacan Dot Com
 Londra Psikoterapi Merkezi
 Manhattan Psikanaliz Enstitüsü
 New York Freud Topluluğu
 New York Psikanaliz Topluluğu & Enstitüsü
 San Fransisco Psikanaliz Topluluğu & Enstitüsü
 Seattle Psikanaliz Topluluğu & Enstitüsü
 Sigmund Freud - Yaşamı ve Çalışmaları
 Psikanaliz üzerine birçok makale içeren bir site
 Ruh Sağlığı ile ilgili portal

Psikanaliz


Um grager (, "chocalho"), gragger, grogger ou ra'ashan é um dispositivo de produzir barulho, mais comumente uma matraca, usado para fazer barulho pela congregação quando o nome de Haman é lido durante a recitação da Meguilá na sinagoga durante a celebração de Purim para ofuscar o nome de Haman. Isso é feito de acordo com a passagem no Midrash que comenta que o versículo do Deuteronômio "Apagarás a lembrança de Amalek" deve ser entendido "mesmo da madeira e das pedras". Tradicionalmente, acredita-se que Haman seja um descendente de Amalek, e uma tradição se desenvolveu para escrever o nome de Haman em pedras e derrubá-las até que o nome seja apagado.

Vários rabinos proeminentes, incluindo os rabinos chefes sefarditas de Jerusalém, Raphael Meir Panigel, e de Izmir, Haim Palachi, protestaram contra a tradição de fazer barulho, considerando-a uma perturbação imprópria obstruindo a recitação da Meguilá.
O rabino Shimon Apisdorf sugere que qualquer barulho serve: "despertadores, xilofones infantis, bonecas que choram com o apertar de um botão, um carro de polícia de brinquedo com sirene e luzes piscando ou qualquer outra coisa que faça um barulho maravilhosamente irritante".
Eliezer Ben-Yehuda inicialmente sugeriu a palavra , "agitador", para o dispositivo de Purim, mas sob a influência do iídiche o termo     para chocalho (do hebraico , que significa 'barulho', sugerido pelo filho de Ben Yehuda, Itamar Ben-Avi) foi aceito.

Purim

Grager


La saison 2014 du championnat des Îles Turques-et-Caïques de football est la seizième édition de la WIV Provo Premier League, le championnat de première division des Îles Turques-et-Caïques.

Le Cheshire Hall FC, tenant du titre, fait face aux six meilleures équipes du pays. C'est l'AFC Academy qui termine en tête du championnat et remporte son deuxième titre de champion des Îles Turques-et-Caïques.

Les équipes participantes

Providenciales :AFC AcademyBeaches FCCheshire HallRozo FCSWA SharksTrailblazers FC

Légende des couleurs

Compétition

Classement
Le barème de points servant à établir le classement se décompose ainsi :
 Victoire : 3 points
 Match nul : 1 point
 Défaite : 0 point

|valign=top align=left width=35%|

|}

Résultats

Statistiques

Buteurs

Bilan de la saison

Références

Voir aussi

Lien interne
 Championnat des Îles Turques-et-Caïques de football

Lien externe
  Page complète sur la saison sur RSSSF

2014
Îles Turques-et-Caïques
2014 aux Îles Turques-et-Caïques

Championnat des Îles Turques-et-Caïques de football 2014


Brent Sancho (Puerto España, Trinidad y Tobago; 13 de marzo de 1977) es un exfutbolista trinitense. Se desempeñaba en la posición de defensor y su último equipo fue el North East Stars de la TT Pro League. Integró el plantel de la Selección de Trinidad y Tobago en la Copa Mundial de Fútbol de 2006, disputada en Alemania.

Clubes

Selección nacional

Participaciones en Copas del Mundo

Participaciones en Copas de Oro

Enlaces externos

Futbolistas de Trinidad y Tobago
Futbolistas de la selección de fútbol de Trinidad y Tobago
Futbolistas de Trinidad y Tobago en la Copa Mundial de 2006
Futbolistas del MyPa
Futbolistas del Joe Public FC
Futbolistas de Charleston Battery
Futbolistas del Portland Timbers
Futbolistas del Dundee Football Club
Futbolistas del Gillingham Football Club
Futbolistas del Millwall Football Club
Futbolistas del Ross County Football Club
Futbolistas del Atlanta Silverbacks
Futbolistas del North East Stars
Nacidos en Puerto España
Afrotrinitenses

Brent Sancho