L'occupation russe de l'oblast de Soumy est une occupation militaire qui commence le , lorsque les forces russes envahissent l'Ukraine et commencent à capturer des parties de l'oblast de Soumy, situé au nord-est du pays, au nord de l'oblast de Kharkiv, le long de la frontière russe. La capitale de l'oblast, Soumy n'est pas capturée par les forces russes, contrairement à d'autres villes comme Konotop et Trostianets.

Le , les forces russes quittent l'oblast.

Occupation

Konotop
Le , les forces russes capturent la ville de Konotop.

Le , Artem Semenikhine, le maire de Konotop, déclare que les forces russes présentes dans la ville l'avaient averti qu'elles bombarderaient la ville si les habitants leur résistaient. Des véhicules russes, déployés devant le conseil municipal, ont été encerclés par les habitants. Seminikhine demande aux habitants de la ville s'ils voulaient se battre ou se rendre, sur quoi les habitants ont « massivement » refusé de se rendre.

Plus tard dans la journée, les autorités de la ville entament des négociations avec les forces russes, avec des pourparlers d'une durée de 12 minutes. Un accord est conclu en vertu duquel les forces russes acceptent de ne pas changer l'administration de la ville, de déployer des troupes dans la ville, d'entraver les transports ou de retirer le drapeau ukrainien. En retour, les responsables de la ville sont convenus que les habitants n'attaqueraient pas les forces russes.

Le 7 mars, l'état-major ukrainien estime que les forces russes à Konotop ont subi 50 % de pertes et ont été contraintes de se regrouper et de se réapprovisionner.

Le 15 mars, les forces ukrainiennes et russes conviennent d'ouvrir un couloir humanitaire pour évacuer les citoyens de Konotop.

Le 28 mars, les forces russes détruisent un pont à Konotop.

Le 2 avril, il a été signalé que l'armée russe maintenait un couloir dans le Raïon de Konotop par lequel le matériel de Kiev et de Tchernihiv pouvait être retiré en Russie.

Le 3 avril, le député ukrainien Olexandre Katchoura a déclaré sur Twitter que toutes les forces russes avaient quitté le raïon de Konotop. Le , le gouverneur de l'oblast de Soumy Dmytro Jyvytsky déclare que les troupes russes n'occupaient plus aucune ville ou village de l'oblast de Soumy et s'étaient pour la plupart retirées, tandis que les troupes ukrainiennes s'efforçaient de repousser les unités restantes.

Le 5 avril, le gouverneur Jyvytsky déclare que les corps d'au moins trois civils torturés avaient été retrouvés dans le raïon de Konotop.

Trostianets
Le  mars, les forces russes capturèrent la ville de Trostianets et commencèrent une occupation militaire de la ville.

Occupation militaire
Le quartier général militaire russe a été établi à la gare principale de la ville. À la mi-mars, certaines troupes russes ont été remplacées par des séparatistes soutenues par la Russie.

Environ 800 soldats russes occupent la ville. Pendant l'occupation, les policiers ukrainiens sont restés dans la ville incognito, soutenant à la fois les civils locaux et les forces partisanes opérant dans la région. Les forces ukrainiennes ont détruit un pont au sud de la ville, bloquant l'avancée russe plus profondément en Ukraine. Le maire de la ville, Iouri Bova, s'est caché dans les villages voisins, recevant des critiques pour sa décision de ne pas rester en ville, mais a continué à coordonner la résistance ukrainienne, y compris le bombardement des positions russes. Rapports d'exécutions de civils par les troupes russes a commencé début mars.

Contre-attaque ukrainienne
Une contre-offensive ukrainienne commençant le 23 mars a repris la ville le 26 mars. Pendant les combats, l'hôpital de la ville a été bombardé, les habitants accusant les forces russes. Après des combats et des bombardements autour de la périphérie de la ville, les troupes russes se sont en grande partie retirées dans la nuit avant l'arrivée des forces ukrainiennes. Un rapport de l'AFP fait état d'une "douzaine" de chars et véhicules blindés détruits ou endommagés. Le New York Times a rapporté que la nourriture s'était raréfiée au moment où la ville a été reprise par l'Ukraine.

Contrôle des villes dans l'oblast

Voir aussi

Articles connexes
 Occupation russe de l'oblast de Zaporijjia
 Occupation russe de l'oblast de Kharkiv
 Occupation russe de l'oblast de Kherson
 Occupation russe de l'oblast de Louhansk
 Occupation russe de l'oblast de Donetsk
 Occupation russe de l'oblast de Mykolaïv

Notes

Références

S
2022 en Ukraine
Février 2022
Mars 2022
Avril 2022

Occupation russe de l'oblast de Soumy


Sakizaya ili Sakuzaya (doslovno "pravi čovjek", kineski: 撒奇萊雅 族; pinyin: Sāqíláiyǎ, povremeno Sakiraya ili Sakidaya) su tajvanski domorodci s populacijom od oko 5,000-10,000 stanovnika. Prvenstveno žive u gradovima na sjeveru Tajvana: Keelung, Taoyuan City i New Taipei, kao i na Hualienu (nekada poznat kao Kiray), gdje se nalazi njihova kultura.

Sakizaya su austronezijski narod, uglavnom povezan s drugim tajvanskim domorodcima. Imaju kulturne, jezične i genetske veze s drugim austronezijskim etničkim grupama, poput onih iz Filipina, Malezije, Indonezije, Madagaskara i Oceanije. Iako je njihov jezik njihov najprepoznatljiv znak; on nije prepoznata kao "pravi jezik", već samo dijalekt jezika Amis, iako jezici nisu gramatički slični.

Sakizayi su tradicionalno prakticirali obožavanje predaka. Međutim, većina se obratila na kršćanstvo. Njihovo društvo uglavnom je matrilinearno, a žene često imaju veće ovlasti. Dana, 17. siječnja 2007. vlada Tajvana prepoznala je zajednicu kao zasebnu etničku skupinu. Prije toga, prethodno su bili klasificirani kao Amis, etnička skupina u kojoj su se "skrivali" nakon što su se sa svojim saveznicima Kavalanima borili protiv Qing osvajača tijekom kasnog 19. stoljeća te brutalno izgubili i bili na pragu izumiranja.

Kolonijalno doba
Prvi kontakt s ljudima izvan Formoze dogodio se tijekom 17. stoljeća, kada su stigli Nizozemci i Španjolci. Bilo je to vrijeme kada je pisan španjolski dokument o imenu i djelovanju ovoga naroda 1636. Od tada, nije bilo izvještaja o vanjskom kontaktu do 19. stoljeća.

Incident Karewan
Godine 1878., Sakizaya i njihovi saveznici Kavalan, borili su se protiv kineskih Qing osvajača. Ovaj događaj je završio kao katastrofa za Kavalane i Sakizaye jer su mnogi ubijeni, a događaj je nazvan i "incident Takobowan" (također poznat i kao "incident Galeewan" ili "bitka Kalyawan"). Mnoge su raselili Han doseljenici. Preostali Sakizaye, u međuvremenu, bili su prisiljeni spojiti se s drugim narodima, kao što su Ami, s ciljem zaštite svoga identiteta.

Kada su Japanci vladali Tajvanom 1895. godine, antropolozi su klasificirali ove ljude kao podskupinu Amisa. Oni su, međutim, diskretno održavali vlastitu kulturu i jezik koji su se nastavili tijekom idućeg stoljeća.

Moderna vremena
Zajednica je 2004. godine podnijela zahtjev Vijeću starosjedilačkih naroda za status službene etničke skupine na temelju povijesnih, jezičnih i kulturnih podataka. To je službeno podneseno 13. listopada 2005. Na kraju, zahtjev je odobren 17. siječnja 2007. godine, priznajući ih kao posebnu etničku skupinu.

Poput drugih tajvanskih domorodcima, Sakizaya se suočava sa suvremenim društvenim i gospodarskim izazovima. To uključuje urbanizaciju mladosti, fenomen koji može utjecati na njihov kulturu.

Izvori

Etničke grupe Tajvana

Sakizaya


Grátoppur (fræðiheiti Lonicera dioica) er runni af geitblaðsætt ættaður frá Norður-Ameríku. Runni eða vafningsrunni, að 1,5m hár. Blómin eru gulleit til rauð og berin rauð.

Hann hefur verið reyndur lítið eitt á Íslandi.

Heimild

Geitblaðsætt

Grátoppur


Lago Kelstbahttp://itouchmap.com/?c=gg&UF=-2327712&UN=-3212177&DG=LK (en georgiano: ყელის ტბა ; en osetio: Хъилы цад ; en ruso: Келистба) es un lago en el raión de Leningorskom, Osetia del Sur, territorio independiente de facto de Georgia.

Ubicado en la meseta de Kelskom, el lago Kelistba, con una superficie de 127,96 hectáreas, es el más grande de esa república. Se trata de un territorio de 2.170 m de largo y que alcanza una profundidad de 75 m.

Véase también
 Geografía de Osetia del Sur
 Geografía de Georgia

Referencias

Enlaces externos

Lagos de Osetia del Sur
Lagos de Georgia

Lago Kelistba


تشرشل بروذرز هو نادي كرة قدم هندي تأسس عام 1988 في مدينة مارغاو يلعب على أرضية ملعب فاتوردا.

الإنجازات
 الدوري الهندي
 2008-09
 كأس دوراند
 2007، 2009
 كأس الاتحاد الهندي
 2009

المشاركة في مسابقات الاتحاد الآسيوي
 دوري أبطال آسيا : مرة واحدة
 2002-03: تصفيات شرق آسيا الدور الثالث
 بطولة الأندية الآسيوية (دوري أبطال آسيا حاليا) : مرة واحدة
 1998 : الدور الأول

مراجع

أندية الدوري الهندي
أندية كرة قدم أسست في 1988
أندية كرة قدم في الهند
أندية كرة قدم في غوا
تأسيسات سنة 1988 في الهند
قوالب أيقونات متعلقة بالاتجاه
تأسيسات سنة 1988 في غوا

نادي تشرتشل براذرز


Everest se refiere normalmente al monte Everest, la montaña más alta sobre el nivel del mar, situada en el Himalaya, pero también puede referirse a:

 Lugares
 Everest (Kansas), ciudad en el de condado de Brown, estado estadounidense de Kansas.
 Municipio de Everest, municipio en el condado de Cass, estado estadounidense de Dakota del Norte.
 Campo Base del Everest, dos campos bases, cada una en lados opuestos del Monte Everest.

Personas
 George Everest (1790-1866), geógrafo y topógrafo galés, que le dio nombre al Monte Everest.
 Wesley Everest (1890-1919), veterano estadounidense de la Primera Guerra Mundial, famoso por la masacre de Centralia.

Miscelánea
 Editorial Everest, leonesa, con más 3.000 referencias y 50 años de historia, extinta en 2015.
 Club Deportivo Everest, equipo de fútbol profesional de Guayaquil.
 Expedition Everest, una de las atracciones favoritas de Animal Kingdom en Walt Disney World.
 Expedición Everest, un docu-reality argentino.
 Everest Premium Lager Beer, una cerveza nepalí tipo lager.
 Everest: A Climb for Peace, un documental sobre el ascenso al monte Everest de 2006, narrado por Orlando Bloom.
 Everest, película del año 2015 que narra la tragedia ocurrida en 1996 en la que ocho personas murieron al ascender a dicha montaña.

Everest (desambiguación)


Abelia macrotera var. engleriana (sin. Abelia engleriana), poluzimzeleni grm iz središnje Kine iz porodice kozokrvnica. Varijetet je vrste Abelia macrotera.

Opis
Englerova abelija, kako je nazivaju uzgajivači, je grm koji izgleda dosta drugačije od drugih abelija. Postoji nekoliko razlika, a među njima da  ima veće cvjetove i vrlo je otporan.

Ljevkasti cvjetovi su širi, oko 2 cm dugi, izvana jednobojni, a iznutra svijetloružičasti s vidljivom zlatnožutom mrljom. Listovi su eliptični, tamno zeleni, djelomično sjajni s tankim crvenim rubovima. Grančice su smeđecrvene. Zahvaljujući dužim granama cvjetanje nije toliko gusto kao na manjim abelijama.

Ovo je prozračni grm srednje sporog rasta oko 1,5 m visok i širok. Može se orezati za gušći habitus u rano proljeće. Pogodna je za ljetne vrtove jer počinje cvjetati početkom ljeta i traje do njegovog kraja.

Abelije su tolerantne na tlo, ali će uspijevati i u dobro dreniranom tlu, svakako sa puno sunca. Potpuno je otporan na nisku temperaturu do -27°C.

Sinonimi
 Abelia engleriana (Graebn.) Rehder; Pl. Wilson. 1(1): 120 (1911)
 Abelia koehneana (Graebn.) Rehder; Sarg., Pl. Wilson. 1: 126 (1911)
 Abelia longituba Rehder; Sarg., Pl. Wilson. 1: 126 (1911)
 Linnaea engleriana Graebn.; Bot. Jahrb. Syst. 29: 132 (1900)
 Linnaea koehneana Graebn.; Bot. Jahrb. Syst. 29: 132 (1900)

Izvori

Linnaeoideae
Flora sjeverne-središnje Kine
Flora južne-središnje Kine
Endemska flora Kine

Abelia macrotera var. engleriana


Hijas de Cuauhtémoc foi um jornal feminista estudantil chicana fundado em 1971 por Anna Nieto-Gómez e Adelaida Castillo enquanto ambas eram estudantes da Universidade Estadual da Califórnia em Long Beach.

Com o nome de "uma organização feminista mexicana que trabalhou contra a ditadura de Porfirio Díaz no México", Hijas de Cuauhtémoc se concentrou em questões específicas das chicanas. Apesar de ter poucas edições, a "cobertura da revista da marginalização social e econômica das chicanas na sociedade americana e da perpetuação dos estereótipos históricos e contemporâneos das chicanas fornece documentos críticos do início da década de 1970". Na primavera de 1973, Hijas de Cuauhtémoc tornou-se a revista acadêmica feminista intitulado Encuentro Femenil, mas a publicação terminou em dois anos.

O movimento Chicano
Entre 1970 e 1980, o movimento feminista chicana se desenvolveu nos Estados Unidos para abordar as questões específicas que dizem respeito às chicanas como mulheres de cor. Esse movimento se desenvolveu a partir do movimento estudantil chicano. O movimento Chicano se concentrou em uma ampla gama de assuntos: justiça social, igualdade, reformas educacionais e autodeterminação política e econômica para as comunidades chicanas nos Estados Unidos. Da mesma forma que os homens chicanos questionavam as realidades históricas e contemporâneas dos chicanos nos EUA, as chicanas se uniram para investigar as opressões que formavam suas próprias experiências como mulheres de cor. A professora de estudos chicanos Maylei Blackwel escreveu que o jornal estudantil Hijas de Cuauhtémoc foi uma parte vital do movimento de revolta chicana.

Fundação
Anna Nieto-Gómez, cofundadora do jornal Hijas de Cuauhtemoc, se inspirou em um livro escrito por Fredrick Turner que destacava um grupo revolucionário mexicano com o mesmo nome. Ela disse que "Fomos motivadas a iniciar o Hijas porque os contemporâneos de chicana estão sofrendo assédio sexual dentro do movimento chicano. (...) Liderança masculina buscando liberdade e direitos civis para si mesmo e não para as chicanas incluídas." Anna Nieto-Gómez foi exposta à discriminação desde muito cedo e, a partir dessas experiências, ela queria lutar pelo direito contra a discriminação e o sexismo. Ela sentiu que o movimento feminista fazia parte de sua história chicana. Enquanto trabalhava como conselheira e instrutora na Universidade Estadual da Califórnia em Long Beach, ela orientou e organizou estudantes de graduação chicana. Como resultado desse processo de organização, publicaram Hijas de Cuauhtémoc. Além de Anna NietoGomez, Cindy Honesto, Marta López, Corinne Sánchez e Adelaida R. Del Castillo são os fundadores e editores-chefes de Hijas de Cuauhtémoc. O grupo Hijas de Cuauhtémoc tornou-se uma forma das mulheres do movimento chicana/o se organizarem coletivamente. Elas foram capazes de expressar sua experiência como jovens chicanas da classe trabalhadora e abordar questões que foram ignoradas no movimento estudantil como, por exemplo, sua crítica ao machismo no movimento chicano. O jornal estudantil apresentou novas formas de feminismo ao iniciar o diálogo sobre a intersecção de classe e raça. Esses conceitos foram apresentados por meio de um "formato inovador de gênero misto que era partes iguais de jornalismo, poesia, fotografia, arte, crítica social, história de mulheres recuperadas e manifesto político". Envolveu questões econômicas e sociais, consciência política e história Mexicana/Chicana. Além disso, deu espaço para muitos jovens ativistas expressarem suas próprias ideias e visões políticas".

Apoio financeiro
Para imprimir a primeira edição, o jornal recebeu apoio financeiro de uma sociedade Norwalk Mutualista, tradição das comunidades de imigrantes mexicanos. Em contraste com o grupo de apoio, outros homens chicanos, especialmente chicanos na esfera do jornal chicano El Alacrán, foram menos favoráveis ao surgimento de um jornal chicano feminista.

Conteúdo
As questões abordaram temas como saúde de esterilização e reprodução, direitos sociais e trabalhistas, emprego e discriminação de gênero, acesso à saúde, encarceramento chicana, papéis familiares e culturais, além de sexismo, política sexual e papel da mulher no movimento.

De modo geral, o documento encorajou as chicanas a completar sua educação, fornecendo-lhes um grupo de apoio, uma ferramenta organizacional e um fórum para abordar suas preocupações como mulheres. Além disso, "o jornal era um veículo de comunicação regional onde as chicanas divulgavam informações sobre suas atividades políticas, questões do campus, história mexicana, o crescimento do feminismo chicana, mulheres na prisão, papel das mulheres no movimento e uma luta contra o sexismo e a política sexual". Além de trabalhar nas edições, membros de Hijas de Cuauhtémoc participaram de organizações comunitárias e fizeram ligações com outros grupos chicanas como o Centro Comunitário La Raza em Eastside Long Beach, o boicote da uva da UFW e o Teatro Campesino.

Primeira edição
A primeira edição foi publicada em março de 1971, tratando do tema das chicanas estudando na Universidade Estadual da Califórnia em Long Beach, bem como história chicana, educação chicana, chicanas na prisão, poesia chicana e problemas sóciossexuais em organizações e famílias chicanas. Embora a edição não tivesse conteúdo extenso, o artigo sobre Macho Attitudes recebeu maior atenção, em sua maioria negativa.

Segunda edição
Um mês depois, em abril, a segunda edição destinava-se a fazer circular pensamentos e ideias produzidas na Conferência Educacional Chicana de Los Angeles. A conferência foi planejada em preparação para a primeira Conferência Chicana nacional, la Conferencia de Mujeres por la Raza, que seria realizada em Houston no final daquele ano. Eles também usaram o jornal para destacar eventos importantes, como a Conferência Regional da Universidade em Houston, Texas. Por meio da publicidade, eles conseguiram atrair 250 participantes para a conferência.

Terceira edição
A terceira edição saiu em junho de 1971. Ele forneceu informações sobre workshops chicanas na Conferência Chicana Educacional de maio e continha informações sobre o programa de 5 pontos de Hermanidad, a filosofia da irmandade chicana.

Gafe e resistência
As mulheres de Hijas de Cuauhtemoc não foram levadas a sério ao longo de sua existência. Um enterro simulado para as redatoras do jornal com um "sacerdote" do MEChA, onde tiveram lápides feitas com nomes inscritos das criadoras da publicação, significando o fim de suas vidas por trabalharem neste jornal. MEChA significa Movimiento Estudiantil Chicano de Aztlan, uma organização estudantil da Universidade Estadual da Califórnia em Long Beach. MEChA fez isso também para se posicionar contra Nieto-Gómez, significando seu desafio à sua recém-eleita cadeira como presidente da organização, já que ela era do sexo feminino.

Transformação
Na primavera de 1973, membros originais da equipe de Hijas de Cuauhtémoc formaram um grupo fundador do Encuentro Femenil, que fazem parte Anna Nieto-Gómez, Cindy Honesto, Marta López, Corinne Sánchez e Adelaida R. Del Castillo. Na esperança de expandir o alcance de Hijas de Cuauhtémoc, elas fundaram o primeiro periódico chicana centrado na bolsa e no ativismo chicana. Elas visavam documentar questões e lutas da comunidade, bem como aumentar a consciência política das questões chicanas entre uma comunidade chicana/o maior. Além disso, a publicação do Encuentro Femenil não apenas documentou a mobilização política das chicanas, mas encorajou novas formas de solidariedade e participação política chicana.

Bibliografia

 Love, B. (2006). Feminists who changed America (em inglês), 1963-1975.
 Nieto-Gómez A., Estrella S., Castillo S. (1971) Hijas de Cuauhtémoc (em inglês), State University Long Beach, California.
 Torres, Eden E. (2003) Chicana Without Apology: The New Chicana Cultural Studies (em inglês), Routledge.
 López, Sonia A. (1977). The role of the Chicana within the student Movement (em inglês). Pp. 16-29 in Essay on la Mujer Anthology, ed. Rosaura Sánchez and Rosa Martinez Cruz. Los Angeles: Chicano Studies Center Publications, University of California

Intersecionalidade
Jornais da Califórnia
Feministas do México

Hijas de Cuauhtémoc


Stuivenberg (în ) este o stație fantomă a premetroului din Antwerpen, care face parte din rețeaua de tramvai din Antwerpen. Construită în cadrul Tunelului Reuzenpijp, stația este situată în fața spitalului psihiatric AZ Stuivenberg. Lucrările au debutat în 1978 și au fost puse în conservare în 1989, din lipsă de fonduri. Stația este situată pe o ramură a premetroului ce nu se află în exploatare, în lungime de 2,3 kilometri, care pornește de la stația Carnot și se conectează cu tunelul axei nord-sud între stațiile Handel și Schijnpoort.

Ramura de 2,3 km a fost construită cu scopul de a fi deservită de tramvaiele liniei .

Caracteristici
Stația Stuivenberg are două niveluri, nivelul -1 destinat sălii pentru bilete și nivelul -2 pentru peroane și cele două linii de tramvai. Peroanele au 60 de metri lungime și sunt situate de o parte și de alta a liniilor. Au fost construite trei guri de metrou, aproape una de alta, pe trotuarul de pe aceeași parte a străzii Pothoekstraat, în fața intrării principale în spital. Deși închisă circulației, Stuivenberg este singura stație fantomă a premetroului din Antwerpen care a fost placată cu marmură de culoare maronie.

Planuri de viitor
În 2009, în cadrul planului LIRA (Lightrail Antwerpen), se prevedea darea în exploatare în 2017 a stației Stuivenberg și tunelului de premetrou care o deservește. Deschiderea acestui tunel era sugerată și într-o amplă lucrare privind mobilitatea în Antwerpen, publicată în 2010.

În 2015, guvernul provinciei Antwerpen propunea deschiderea liniei în cadrul unui plan privind coridoarele de transport în comun dintre Antwerpen și Turnhout, iar în același an guvernul flamand a lansat un studiu de fezabilitate pentru darea în exploatare a tunelului de 2,3 km și a celor două stații de pe traseu, Stuivenberg și Sint-Willibrordus.

Note

Vezi și
Premetroul din Antwerpen

Imagini

Stații fantomă ale premetroului din Antwerpen

Stuivenberg (stație de premetrou din Antwerpen)


Direcția Superioară de Cultură, Educație și Propagandă (DSCEP) a fost o structură înființată în baza Înaltului Decret Regal nr. 320 din 25 aprilie 1945 și a Ordinului General nr. 29 din 8 mai 1945, subordonată direct Ministerului de Război. În acest scop au fost desemnați 6 ofițeri și 4 subofițeri din Divizia 1 Voluntari "Tudor Vladimirescu – Debrețin".

Începutul acestei acțiuni este considerat 15 octombrie 1943, data înființării Diviziei Tudor Vladimirescu. În structura acesteia apare, prin Ordinul de zi nr. 17/01.12.1943, secția de educație și cultură. Ulterior, cadrele acestei secții, cât și din alte structuri ale diviziei, au reprezentat principala sursă de activiști ai armatei române după instaurarea Guvernul Petru Groza (1).

La conducerea acesteia a fost desemnat generalul Victor Precup urmat mai târziu de generalul Dumitru Dămăceanu. Propagandiștii din această structură (cunoscuți și sub numele de "lotul 1005") au plecat la 11 mai 1945 în Cehoslovacia pentru a încadra aparatul de educație, cultură și propagandă al celor două armate române de pe front.

Scopul declarat al înființării unei astfel de structuri era "democratizarea armatei". Astfel, prim-ministrul Petru Groza declara:

În fapt, puterea politică instalată la 6 martie 1945 a acționat pentru subordonarea tuturor instrumentelor de control, inclusiv armata, partidului unic și ideologiei sale.

Drepturile și obligațiile membrilor acestei structuri erau prevăzute în Instrucțiunile Ministerului de Război nr. 20240 din 16 mai 1945. Scopul declarat a fost de de a se pune baza unei strânse legături între armată și popor, al democratizării ei. În fapt, structura a avut rol de influențare ideologică, de partid.

La 2 octombrie 1945 a fost transformată în Inspectoratul General al Armatei pentru Educație, Cultură și Propagandă (IGAECP).

Referințe

Armata României
Fondări în 1945
Desființări în 1945


Natura 2000-område nr. 112 Lillebælt består af består af habitatområde H96, ramsarområde R15 og fuglebeskyttelsesområde F47. Natura 2000-området ligger i Haderslev , Kolding, Middelfart og Assens Kommuner, i vandplanoplandene Vandplan 1.11 Lillebælt/Jylland  og Vandplan 1.12 Lillebælt/Fyn . Hele området omfatter ca. 35.043 ha, hvoraf ca. 80 % består af hav og 79 ha ejes af staten.

Områdebeskrivelse
Lillebælt er et meget varieret havområde med lave og dybe områder, som mod nord indsnævres til en dyb rende med op til 80 meters dybde. Den stærke strøm udsætter kysterne for erosion, og materialet aflejres andre steder som krumodder og strandvolde. Området indeholder tre større beboede øer og 7 holme samt mange store og små kystlaguner, der typisk er opstået ved, at krumoddesystemer har afsnøret en del af havområdet. Lagunerne og strandengene indeholder en varieret flora og fauna og er betydningsfulde overvintrings- og yngleområder for fugle. De vigtigste er Halk Nor, Bankel Sø, Hejls Nor områder på Årø og Bågø, Flægen og Emtekær Nor.

Kystområderne har store forekomster af rigkær, som ofte er udviklet i tilknytning til strandengene, og med en meget artsrig vegetation. Desuden er der forekomster af bl.a. kalkoverdrev og sure overdrev.

Fuglebeskyttelsesområdet er udpeget på baggrund af 10 arter af ynglefugle. Området er især vigtigt for arterne havørn, rørhøg, fjordterne, havterne og dværgterne.
Fem arter af trækkende vandfugle er også en del af udpegningsgrundlaget. Vigtigst er dykænderne edderfugl, bjergand, hvinand og toppet skallesluger, som dog alle er gået tilbage i Lillebælt gennem de senere år.
Marsvin er udbredt, især i områdets nordlige del. Området har historisk været det vigtigste fangstområde af marsvin i Danmark.

Der er udlagt vildtreservater med helt eller delvist adgangs- og jagtforbud ved Gamborg Nor, Hejlsminde Nor, Nørremaj, Årø Kalv, Linderum og Bastholm med Småholme.

Udpegningsgrundlag for Fuglebeskyttelsesområde nr. 47

 sangsvane (T)
 bjergand (T)
 edderfugl (T)
 hvinand (T)
 toppet skallesluger (T)
 havørn (Y)
 rørhøg (Y)
 plettet rørvagtel (Y)
 engsnarre (Y)
 klyde (Y)
 brushane (Y)
 fjordterne (Y)
 havterne (Y)
 mosehornugle (Y)
 dværgterne (Y)

Se også
 Internationale naturbeskyttelsesområder i Danmark
 Naturtyper i Danmark

Kilder og henvisninger

 Kort over området på miljoegis.mim.dk
 Naturplanen
 Basisanalysen 2016-21

Natura 2000-planer
Lokaliteter i Kolding Kommune
Lokaliteter i Haderslev Kommune
Lokaliteter i Assens Kommune
Lokaliteter i Middelfart Kommune
Fuglebeskyttelsesområder i Danmark

Natura 2000-område nr. 112 Lillebælt


Natura 2000-område nr. 75 Harrild Hede, Ulvemosen og heder i Nørlund Plantage  er et habitatområde (H64), ligger vest for israndslinjen, med hovedparten i Ikast-Brande Kommune og en lille del i Herning Kommune. Habitatoprådet Harrild Hede, Ulvemosen og Nørlund Plantage har et areal på i alt 2349 ha. hvoraf 2.232 ha er statsejet.
Området omfatter både bakkeøer og smeltevandssletter og flere steder er der præg af sandflugt og der er flere markante indlandsklitter. Det er et naturligt næringsfattigt naturområde med oprindelig natur i form af højmoser, indlandsklitter, småsøer, nedskårne kløfter med vandløb, hængesæk og tørvelavninger. Store arealer består af vidtstrakte hedearealer gennemskåret af vandløbene Kvindebækken, Hallundbæk og Holtum Å. Arealet er fordelt med 9 ha sø, 218,5 ha mose, 2,6 ha fersk eng, 957 ha skov og 899 ha tør hede. Resten af arealet består af agerjord, bebyggelse m.m. I Natura 2000-området er der 11,6 km vandløb.

Fredning
3 områder på i alt 910 ha af Harrild Hede blev fredet i 1934 og 1954. I 1948 overtog staten den fredede hede. En af grundene til at frede heden, var for at beskytte en bestand af urfugle. Det lykkedes ikke og i dag er urfuglen uddød i Danmark..

Videre forløb
Natura 2000-planen er vedtaget i 2011, hvorefter kommunalbestyrelserne og Naturstyrelsen skal udarbejde bindende handleplaner, som skal sikre gennemførelsen af planen. Videre forsættes arbejdet efter basisanalysen for planperioden 2016-21.

Natura 2000-området ligger i Ikast-Brande- og Herning Kommune, og naturplanen koordineres med vandplanen for 1.8 Hovedvandopland Ringkøbing Fjord.

Se også
 Internationale naturbeskyttelsesområder i Danmark
 Naturtyper i Danmark

Eksterne kilder og henvisninger

 Om naturplanen  på Naturstyrelsens websider
 Naturplanen
 Basisanalysen 2007
 Forslag til naturplan 2016-21
 Basisanalysen 2016-21

Natura 2000-planer
Lokaliteter i Ikast-Brande Kommune
Lokaliteter i Herning Kommune
EU-habitatområder i Danmark


Refik Osman Top (1897, İstanbul - 26 Nisan 1957, İstanbul) Şiir lakabıyla anılan Türk millî futbolcu, hakem, antrenör ve spor köşe yazarıydı. Top, Türk futbol tarihinin ilk dönemlerinin en çok ödül alan oyuncularından biridir ve hem oyuncu hem de menajer olarak İstanbul Futbol Ligi'ni kazandı. Beşiktaş Valideçeşme'de futbola başlayan Refik Osman Top, aynı zamanda Türkiye'nin Üç Büyük kulüplerinde forma giyen ilk futbolcudur.

Top aynı zamanda futbol takımının kurucularından ve ilk oyuncularından biri olan ve Türkiye'yi temsil eden ilk uluslararası futbolcu olan Beşiktaş JK'nin tarihinin önemli isimlerinden birisidir.

Hayatı
Refik Osman, Beşiktaş'ı futbolla tanıştıran gençlerden birisiydi. Futbolla tanışması ve Top soyadını alması şu şekilde olmuştur; Valideçeşme'de ikamet ederken karşı Taşkışla'da bir yangını gören gençler, o yöne doğru koşarken günümüzde Maçka Parkı olan bölgede futbol oynayan İngilizleri fark etmişlerdi. Burada futbolla tanışan gençler hayranlıkla futbolu izlemiş ve İngilizler'in meşhur uzun pasları ile kendi bölgelerine düşen topu alıp götürmüşlerdi. Bu topu güvenli bildikleri Refik Osman Bey'in bahçesine getirmişlerdi. Daha sonra çıkan soyadı kanunu ile Refik Osman, Top soyadını aldı. Top, 22 Ağustos 1924'te Taksim Stadı'nda oynanan İstanbul Futbol Ligi karşılaşmasında iki gol atarak Beşiktaş-Galatasaray rekabetinde ilk golleri kaydetti. 16 Kasım 1924'te Imeni Vorovskogo Stadyumu'nda oynanan hazırlık maçında Türkiye'yi Sovyetler Birliği'ne karşı temsil etti, ev sahibi takımda 3-0 sona erdi. Bu görünüm onu milli takımda oynayan ilk Beşiktaş JK oyuncusu yaptı. Amatörde çok sayıda kulüp değiştirdi. Beşiktaş'ın dışında Progres, İttihatspor, Fenerbahçe, İstanbulspor, Altınordu gibi kulüplerde forma giydi. İki kere Galatasaray'a gitti ve sonra tekrardan Beşiktaş'a döndü. Şiir lakabıyla tanınırdı.

Refik Osman Top, futbolu bıraktıktan sonra teknik direktörlüğe başladı. 1939'dan 1945'e kadar Beşiktaş'ta çok sayıda şampiyonluk kazandı. Ardından spor yazarlığı yaptı. Futbol oynadığı dönemin sonunda Top isimli bir dergi de çıkaran Refik Osman, dönemin Türk spor teşkilatını eleştirdiği Yağma Hasan'ın Böreği adlı yazısından ötürü ömür boyu men cezası aldı.

Hakemlik

1927-1945 yılları arasında İstanbul Futbol Ligi ve Millî Küme'de 18 maça hakemlik yaptı.

Başarıları

Futbolcu
Galatasaray
İstanbul Futbol Ligi (1): 1914–15
Beşiktaş
İstanbul Futbol Ligi (1): 1923–24

Antrenör
Beşiktaş
 Türkiye Şampiyonluğu (3): 1941, 1944, 1947
 Başbakanlık Kupası (1): 1944
İstanbul Futbol Ligi (5): 1939, 1940, 1941, 1942, 1943

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Beşiktaş resmi sitesinde Refik Osman Top profili

1897 doğumlular
1957 yılında ölenler
İstanbul'da ölenler
İstanbul'da defnedilenler
Yahya Efendi Tekkesi Haziresi'ne defnedilenler
Türk erkek futbolcular
Resim aranan futbolcular
Türk futbol hakemleri
Beşiktaş JK futbolcuları
Galatasaray SK futbolcuları
Fenerbahçe SK futbolcuları
Beşiktaş teknik direktörleri
Türkiye millî futbol takımı futbolcuları
İstanbul doğumlu futbolcular
Süper Lig futbolcuları
Orta saha futbolcuları
Türk köşe yazarları
Türk spor yazarları
Defans futbolcuları
Türk teknik direktörler

Refik Osman Top


Susanne Menge (nascida a 11 de fevereiro de 1960) é uma política alemã. Menge tornou-se membro do Bundestag depois de ser eleita nas eleições federais alemãs de 2021. Ela é afiliada ao partido Aliança 90/Os Verdes.

Membros do Bundestag 2021-2025
Nascidos em 1960
Pessoas vivas
!Mais Teoria da História na Wiki (Mulheres)

Susanne Menge


Anton Ludovico Antinori est un antiquaire et évêque italien.

Biographie

Anton Ludovico Antinori était né vers 1720, à L'Aquila dans les Abruzzes. Ayant embrassé l'état ecclésiastique, il fut pourvu de quelques bénéfices et enfin de l'archevêché de Lanciano. Il s'était passionne des sa première jeunesse pour les recherches archéologiques. Avant l'âge de dix-huit ans, il avait déjà recueilli un assez grand nombre d'inscriptions inédites qu'il adressa au célèbre Ludovico Antonio Muratori pour les publier dans son Novus thesaurus veterum inscriptionum. Quelque temps après il lui envoya des chroniques de l'Abruzze du 13e siècle, que Muratori inséra dans le t. 6 de ses Antiquitates Italicae Medii Aevi. Ces chroniques, écrites en vers dans un dialecte particulier à l'Abruzze, sont très-curieuses ; et les préfaces ainsi que les notes d'Antinori prouvent que, dans un âge encore tendre, il n'avait pas moins de jugement et de critique que d'érudition. Dans un voyage qu'il fit à Rome, le pape Benoît XIV lui proposa la direction d'une nouvelle bibliothèque qui devait être établie à Bologne ; mais il refusa cette charge honorable, sous le prétexte que sa santé demandait les plus grands ménagements. De retour dans les Abruzzes dont il avait le projet d'écrire l'histoire, il continua de rassembler des matériaux pour ce grand ouvrage ; mais il mourut à L'Aquila, en 1780, avant d'avoir pu mettre en ordre les pièces qu'il avait recueillies. Son frère Gennaro Antinori ne s'empressa pas moins d'en annoncer la publication en 15 vol. in-4° sous ce titre : Raccolta di Memorie istoriche della tre provincia degli Abruzzi. Les quatre premiers ont paru à Naples de 1781 À 1785. Les documents rassemblés dans ces quatre volumes n'appartiennent pas tous à l'histoire des Abruzzes ; et d'ailleurs le défaut absolu de méthode dans leur classement fait qu'on n'en peut tirer presque aucune utilité. Cette publication, dit Lorenzo Giustiniani, loin de rien ajouter à la réputation d'Antinori, était plutôt capable de la lui faire perdre. (Bibl. storica del regno di Napoli, p. 1.) La courte notice que le P. Antonio Lombardi lui a consacrée dans sa Storia della litteratura italiana est inexacte et incomplète.

Notes

Bibliographie

Liens externes

Antiquaire (sens ancien)

Anton Ludovico Antinori


Robert Hutcherson (January 27, 1941 – August 15, 2016) was an American jazz vibraphone and marimba player. "Little B's Poem", from the 1966 Blue Note album Components, is one of his best-known compositions. Hutcherson influenced younger vibraphonists including Steve Nelson, Joe Locke, and Stefon Harris.

Biography

Early life and career

Bobby Hutcherson was born in Los Angeles, California, to Eli, a master mason, and Esther, a hairdresser. Hutcherson was exposed to jazz by his brother Teddy, who listened to Art Blakey records in the family home with his friend Dexter Gordon. His older sister Peggy was a singer in Gerald Wilson's orchestra. Hutcherson went on to record on a number of Gerald Wilson's Pacific Jazz recordings as well as play in his orchestra. Hutcherson's sister personally introduced Hutcherson to Eric Dolphy (her boyfriend at the time) and Billy Mitchell. Hutcherson was inspired to take up the vibraphone when at about the age of 12 he heard Milt Jackson with Thelonious Monk, Percy Heath, Kenny Clarke and Miles Davis playing "Bemsha Swing" on the Miles Davis All Stars, Volume 2 album (1954). Still in his teens, Hutcherson began his professional career in the late 1950s working with tenor saxophonist Curtis Amy and trumpeter Carmell Jones, as well as with Dolphy and tenor saxophonist Charles Lloyd at Pandora's Box on the Sunset Strip.

He made his recording debut on August 3, 1960, cutting two songs for a 7-inch single with the Les McCann trio for Pacific Jazz (released in 1961), followed by the LP Groovin' Blue with the Curtis Amy-Frank Butler sextet on December 10 (also released by Pacific Jazz in 1961). In January 1962, Hutcherson joined the Billy Mitchell–Al Grey group for dates at The Jazz Workshop in San Francisco and Birdland in New York City (opposite Art Blakey). After touring with the Mitchell–Grey group for a year, Hutcherson settled in New York City (on 165th street in The Bronx) where he worked part-time as a taxi driver, before fully entering the jazz scene via his childhood friend, bassist Herbie Lewis.

Blue Note Records
Lewis was working with The Jazztet and hosted jam sessions at his apartment. After hearing Hutcherson play at one of Lewis' events, Jazztet and Jackie McLean band member Grachan Moncur III felt that Hutcherson would be a good fit for McLean's group, which led to Hutcherson's first recording for Blue Note Records on April 30, 1963, McLean's One Step Beyond. This was quickly followed by sessions for Blue Note with Moncur, Dolphy, Gordon, Andrew Hill, Tony Williams and Grant Green in 1963 and 1964, later followed by sessions with Joe Henderson, John Patton, Duke Pearson and Lee Morgan. In spite of the numerous post-bop, avant-garde, and free jazz recordings made during this period, Hutcherson's first session for Blue Note as leader, The Kicker (recorded in 1963 but not released until 1999), demonstrated his background in hard bop and the blues, as did Idle Moments with Grant Green.

Hutcherson won the "Talent Deserving of Wider Recognition" award in the 1964 Down Beat readers' poll, and Blue Note released Hutcherson's Dialogue in 1965. The 1966 record Stick-Up!, featuring Joe Henderson, Herbie Lewis, and Billy Higgins, was the first of many recorded sessions Hutcherson made with McCoy Tyner throughout their careers. Stick-Up! was also the only album out of ten Hutcherson recorded as leader for Blue Note between 1965 and 1969 which did not feature drummer Joe Chambers or any of Chambers' compositions. Spanning the years 1963 to 1977, Hutcherson had one of the longest recording careers with Blue Note, second only to Horace Silver's.

Return to the West Coast
Hutcherson lost his cabaret card and taxi driver's license in 1967 after he and Joe Chambers were arrested for marijuana possession in Central Park, so he moved back to California, but continued to record for Blue Note. This return to the West Coast resulted in an important partnership with Harold Land, with whom Hutcherson recorded seven albums for Blue Note, featuring a rotating lineup of pianists such as Chick Corea, Stanley Cowell, and Joe Sample, and usually Chambers on drums. The Hutcherson-Land group broke up in 1971, and that same year Hutcherson won the title of "World's Best Vibist" in the International Jazz Critics Poll. After the release of Knucklebean in 1977, Hutcherson recorded three albums for Columbia Records in the late 1970s.

Land and Hutcherson reunited in the early 1980s for several recordings as the "Timeless All Stars," a sextet featuring Curtis Fuller, Cedar Walton, Buster Williams, and Billy Higgins which recorded four albums for the Dutch label Timeless Records. After switching between several labels in the early 1980s for his solo material, Hutcherson recorded eight albums for Landmark Records from the 1980s into the early 1990s, and continued to work steadily as a sideman during this time. His recorded output slowed somewhat during the past few decades, although he did release albums for Atlantic and Verve in the 1990s, three for the Swiss-based label Kind of Blue in the 21st century, and continued to tour.

Later years
In 2004, Hutcherson became an inaugural member of the SFJAZZ Collective, featuring Joshua Redman, Miguel Zenón, Nicholas Payton, Renee Rosnes, and Eric Harland, among others. He toured with them for four years, and made an appearance at the SFJAZZ Center's grand opening in 2013. His 2007 quartet included Renee Rosnes on piano, Dwayne Burno on bass and Al Foster on drums. His 2008 quartet included Joe Gilman on piano, Glenn Richman on bass and Eddie Marshall on drums. In 2010 he received the lifetime Jazz Master Fellowship Award from the National Endowment for the Arts and performed at Birdland in a quintet featuring Gilman, Burno, Marshall, and Peter Bernstein. 2014 saw Hutcherson return to Blue Note Records with Enjoy the View, recorded at Ocean Way Studios in Hollywood with Joey DeFrancesco, David Sanborn, and Billy Hart. The quartet performed four sold-out shows at the SFJAZZ Center in February, prior to the album's release.

Acting career
Hutcherson's intermittent acting career included an appearance as the bandleader in They Shoot Horses, Don't They? (1969), and as Ace in Round Midnight (1986).

Personal life
Hutcherson has a son, Barry, from his first marriage to Beth Buford. Hutcherson wrote the waltz "Little B's Poem" for Barry in 1962. Due to the success of "Ummh" from the album San Francisco, one of Hutcherson's few entries in the jazz fusion style, he was able to buy an acre of land on which he built a house in Montara, California, in 1972. That same year, he married Rosemary Zuniga, a ticket taker at the Both/And club in San Francisco. The couple had a son, Teddy, who is a production manager for SFJAZZ. Hutcherson attended an African Methodist Episcopal Church as a youth and converted to Catholicism later in life.

A heavy smoker all his life, Hutcherson had suffered from emphysema since 2007. He died from the condition in Montara, California, on August 15, 2016.

Style and critical reception

AllMusic contributor Steve Huey stated that Hutcherson's "free-ringing, open chords and harmonically advanced solos were an important part of Dolphy's 1964 masterwork Out to Lunch!", and called Dialogue a "classic of modernist post-bop", declaring Hutcherson "one of jazz's greatest vibraphonists". Huey went on to say: "along with Gary Burton, the other seminal vibraphone talent of the '60s, Hutcherson helped modernize his instrument by redefining what could be done with it – sonically, technically, melodically, and emotionally. In the process, he became one of the defining (if underappreciated) voices in the so-called "new thing" portion of Blue Note's glorious '60s roster."

In his liner notes to the 1980 release of Medina, record producer Richard Seidel (Verve, Sony Masterworks) wrote that "of all the vibists to appear on the scene contemporaneous with Hutcherson, none have been able to combine the rhythmic dexterity, emotive attack and versatile musical interests that Bobby possesses." Seidel concurred that Hutcherson was "part of the vanguard of the new jazz developments in the Sixties. He contributed mightily to several of the key sessions that document these developments."

Interviewed by Jesse Hamlin for a piece on Hutcherson in the San Francisco Chronicle in 2012, collaborator Joshua Redman said that "We talk a lot about how music expresses universal values, experiences and feelings. But you don't often witness that so clearly and so profoundly as you do with Bobby. His music expresses the joy of living. He connects to the source of what music is about."

In an April 2013 profile for Down Beat magazine, Dan Ouellette wrote that "Hutcherson took the vibes to a new level of jazz sophistication with his harmonic inventions and his blurring-fast, four-mallet runs... Today, he's the standard bearer of the instrument and has a plenitude of emulators to prove it." Ouellette quoted Joey DeFrancesco as saying "Bobby is the greatest vibes player of all time.... Milt Jackson was the guy, but Bobby took it to the next level. It's like Milt was Charlie Parker, and Bobby was John Coltrane."

Discography

References

External links

Complete discography, news and reviews

1941 births
2016 deaths
American jazz vibraphonists
Jazz musicians from Los Angeles
American marimbists
American jazz composers
Timeless Records artists
Atlantic Records artists
Landmark Records artists
Columbia Records artists
Verve Records artists
Blue Note Records artists
American taxi drivers
African-American Catholics
SFJAZZ Collective members
Jazz vibraphonists

Bobby Hutcherson


An Disa longipetala in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni John Lindley, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Harry Bolus. An Disa longipetala in nahilalakip ha genus nga Disa, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Disa

Disa longipetala


A wythe is a continuous vertical section of masonry one unit in thickness.  A wythe may be independent of, or interlocked with, the adjoining wythe(s).  A single wythe of brick that is not structural in nature is referred to as a masonry veneer.

A multiple-wythe masonry wall may be composed of a single type of masonry unit layered to increase its thickness and structural strength, or different masonry units chosen by function, such as an economical concrete block serving a structural purpose and a more expensive brick chosen for its appearance.

In the Eurocodes the continuous vertical section is referred to as a leaf. A single-leaf wall is a wall without a cavity or continuous vertical joint in its plane. A double-leaf wall is a
wall consisting of two parallel leaves with the longitudinal joint between filled solidly with mortar and securely tied together with wall ties so as to result in common action under load. The difference between the leaf and the wythe is found in the leaf always being joined as one structural element, while wythes may be independent of one another.

References

Masonry

Wythe


Filipinler sambar geyiği, Filipinler sambarı ya da Filipinler kahverengi geyiği (Cervus mariannus) geyikgiller (Cervidae) familyasından Filipinler'e özgü bir geyik türüdür. Japonya, Guam ve Kuzey Mariana Adaları'na insanlar tarafından sokulmuştur.

Geyikgiller

Filipinler sambar geyiği


Um Espaço público de propriedade privada, também referido por espaço privado de acesso público é um termo utilizado para se descrever um tipo de espaço aberto ao público mas que possui caráter de propiedade privada. Um exemplo comum de espaço público de propriedade privada são praças mantidas por edifícios comerciais e de escritórios.

O termo originário do inglês "Privately Owned Public Space" e sua sigla POPS, foram popularizados por Jerold S. Kayden  através de seu livro de "Privately Owned Public Space: The New York City Experience".

Contexto

Sendo o resultado de acordos entre cidades e desenvolvedores imobiliários privados, nos quais as cidades concedem concessões de zoneamento valiosas em troca de espaços públicos dentro ou próximos aos edifícios. Esse modelo surgiu como uma estratégia de incentivo do poder público para criar áreas livres de uso público em propriedades privadas, com a manutenção feita pelo proprietário.

Esses espaços surgem da necessidade de áreas de lazer, descanso e fruição em áreas urbanas densamente povoadas, onde a disponibilidade de terrenos para praças e parques públicos é limitada. Os POPS oferecem benefícios tanto para o ambiente urbano quanto para os proprietários dos imóveis, devido aos incentivos oferecidos pelo poder público para sua criação. Esses incentivos podem incluir acréscimo de potencial construtivo, descontos em taxas ou contrapartidas onerosas, como a outorga onerosa do direito de construir, proporcional ao tamanho do espaço público oferecido.

No ano de 1961, na cidade de Nova York, a aprovação da segunda lei do plano de desenvolvimento (portaria de zoneamento) deu origem ao que hoje é conhecido como "zoneamento de incentivo". Esse sistema concede aos construtores privilégios especiais caso eles escolham incorporar parte de suas propriedades privadas como espaços acessíveis ao público. Em troca desse compromisso, eles são autorizados a ultrapassar a área máxima estabelecida pelo código de construção em até 20%. Consequentemente, para cada dez pés quadrados (aprox. 0,93 m²) de espaço público criado, a cidade pode conceder a permissão para até cem pés quadrados (aprox. 9,3 m²) adicionais de área construída.

Entre 1961 e 2000, 503 espaços públicos de propriedade privada surgiram em ou perto de 320 edifícios na cidade de Nova York, praticamente todos localizados em Downtown, Midtown e no Upper East Side e West Side do distrito de Manhattan quartos não se aproximava do modelo da praça do edifício Seagream, que Mies van der Rohe criou inconscientemente. Em 1964, três anos depois de Nova York, o governo da cidade de Tóquio introduziu um sistema de incentivo semelhante para construtores privados. Um total de 506 edifícios com espaços públicos foram construídos entre 1970 e 2001.

Além de sua definição relativa no contexto dos EUA, a noção de espaços públicos de propriedade privada também pode ser aplicada a áreas como centro comerciais que são privados, mas abertos ao público.

Ao longo das últimas décadas, os POPS se espalharam por várias cidades ao redor do mundo, como Nova York, Londres, Hong Kong e São Paulo, sendo incorporados principalmente nas legislações urbanísticas de grandes cidades com centros urbanos densos. No entanto, as regulamentações variam e resultam em diferentes relações entre as esferas pública e privada, muitas vezes desafiando o caráter de fruição pública e irrestrita que está na essência desse instrumento.

No Brasil

A adoção dos POPS no Brasil, influenciada pelas experiências internacionais, ganhou destaque a partir dos anos 2010. Apesar de existirem exemplos prévios, como o icônico vão livre do MASP em São Paulo, a regulamentação e a promoção dos POPS por meio de incentivos construtivos entraram de maneira mais substancial na legislação urbana brasileira recentemente.

Essa tendência tem sido notável no Brasil, onde foram criados os termos "espaço de fruição pública" adotado no Plano Diretores de São Paulo (2014) e do Rio de Janeiro (2021) e de "gentileza urbana" o e no Plano Diretor de Belo Horizonte (2019).

Diferentemente da abordagem de aumento do potencial construtivo de imóveis, observada em outros lugares, a estratégia adotada em São Paulo oferece incentivos na forma de descontos na outorga onerosa do direito de construir. Esses descontos correspondem à metade do potencial construtivo máximo relacionado à área de fruição pública oferecida.

É relevante destacar que essa estratégia não se aplica a toda a cidade, mas sim a áreas centrais e eixos de desenvolvimento urbano. Uma área mínima de 250 m² é estabelecida, e é crucial que esses locais permaneçam permanentemente acessíveis ao público, situados no nível do solo e diretamente conectados às calçadas sem obstruções. A inclusão de espaços de fruição pública é obrigatória para empreendimentos em terrenos com área superior a 5.000 m² e inferior a 40.000 m², devendo ocupar no mínimo 20% da área total do terreno.

Esses POPS representam uma abordagem mais ampla de estímulo ao diálogo entre os setores público e privado, promovendo a vitalidade urbana por meio de fachadas ativas, calçadas mais espaçosas e áreas permeáveis. No entanto, a implementação enfrenta desafios práticos, dada a falta de exemplos consolidados e a necessidade de uma estrutura de governança e fiscalização sólida. Apesar desses obstáculos, os POPS possuem um potencial significativo, especialmente nas metrópoles brasileiras, onde podem complementar os sistemas de espaços públicos existentes e introduzir novas formas de gestão e governança.

Para que os POPS alcancem seu máximo impacto nas cidades, é crucial estabelecer incentivos atrativos para a sua criação e preparar adequadamente os departamentos de planejamento urbano para avaliar e aprovar projetos dessa natureza, incluindo a avaliação da qualidade dos elementos como mobiliário, vegetação e infraestrutura. Além disso, garantir a natureza pública desses espaços requer a implementação de marcos legais sólidos, mecanismos transparentes de monitoramento e fiscalização, bem como punições para o descumprimento das diretrizes estabelecidas. Com essas medidas, pode-se assegurar uma relação equilibrada entre o interesse público e privado, levando a um desenvolvimento urbano mais harmonioso e inclusivo.

Ver também

 Reserva particular do patrimônio natural
 Privatização
 Zuccotti Park

Referências

Urbanismo
Espaços públicos de propriedade privada
Economia do setor público

Espaço público de propriedade privada


Visual Studio Code, einnig oft kallað VS Code er textaritill fyrir forritunarmál sem þróaður var af Microsoft og grunnkóði var gefinn út undir opnu höfundarleyfi (MIT Licence).  Hægt er að nota VS Code til að skrifa forrit á fjölmörg forritunarmálum, þar á meðal  C, C#, C++, Fortran, Go, Java, JavaScript, Node.js, Python, Rust.  VS Code er einn vinsælasti ritill sem forritarar nota en árið 2022 notuðu 74.48% þeirra  VS Code  samkvæmt árlegri könnun vefveitunnar Stackoverflow.

Heimildir
 Ensk wikipediagrein um Visual Studio Code
 Visual Studio Code (https://code.visualstudio.com/)
textaritlar

Visual Studio Code


Juan Ponce de León (c. 1460 – Temmuz 1521), İspanyol konkistador. Santervás de Campos'da (Valladolid) doğdu. Gençlik döneminde Gırnata'yı fethetme savaşına katıldı. Ponce de León, Kristof Kolomb'un yeni dünyaya ikinci yolculuğunda yanındaydı. İspanya kraliyeti tarafından Porto Riko'nun ilk valiliğine atandı. 1513 yılında Florida'yı keşfetmesiyle, Kuzey Amerika kıtasında bugünün Amerika Birleşik Devletleri topraklarına ilk ayak basan Avrupalı olduğu düşünülüyor.

Yeni Dünya'ya gelişi

Hispanyola'nın fethedilmesine yardım ettikten sonra oraya yerleşti. Yerli halkın Borinquen (bugün Porto Riko) adında zengin bir yer olduğu söylentilerini duyduktan sonra, sözü edilen bölgeye gitmek için kraliyetten izin aldı. 1508 yılında Porto Riko'da ilk yerleşim yeri Caparra'yı kurdu. Taino reisi Cacique Agueybana tarafından dostça karşılanan Ponce de León, kısa sürede adada kontrolü ele geçirdi. Bu sayede, 1509 yılında Porto Riko'nun ilk valiliğine atandı. Ponce de León ve diğer fatihler Tainoları madenlerde çalışmaya ve kendileri için kaleler kurmaya zorladılar. Avrupalı denizcilerin getirdiği bulaşıcı hastalıklara karşı bağışıklığı olmayan çok sayıda Taino, bu yüzden hayatını kaybetti.

Porto Riko valiliğinden alınışı

Keşfettiği bölgelerin ömür boyu valiliğine atanan Kristof Kolomb'un 1506 yılında ölümünden sonra, İspanya yönetimi aynı imtiyazları oğlu Diego Kolomb'a da tanımayı reddetti. Kraliyet, yukarıda belirtildiği gibi, onun yerine Ponce de León'u, kolonize etmesi ve yönetmesi için Porto Riko adasının valiliğine atadı. Diego Kolomb'un, Madrid'de en yüksek mahkemeye başvurarak, haklarını talep edip kazanmasıyla, Ponce de León Porto Riko valiliğinden alındı. Diego Kolomb'a hizmet etmeyi reddederek Küba'nın kuzeyindeki bölgeleri keşfetme hakkını kazanmayı başardı.

Gençlik Çeşmesi

Juan Ponce de León'un Florida'da Gençlik Çeşmesi aradığı popüler bir hikâye olmakla birlikte, yanlış yorumlardan kaynaklanıyor. Onun aradığı, şöhret, nam ve kişisel gelişmeyle manevi açıdan yeniden doğmaktı; çeşmenin suyu sayesinde biyolojik olarak yeniden doğmak değildi. Tainolar, İspanyollara kuzeyde Bimini adında büyük ve zengin bir adadan söz etmişlerdi. Bu sebepten Ponce de León Bimini'de ve diğer adalarda altın, köle bulma ve İspanya adına toprak kazanma umuduyla yola çıkmıştı. Ponce de León'un Gençlik Çeşmesi aradığı hikâyesi, Hernando de Escalante Fontaneda'nın 1560 yılında yazdığı anılarda ortaya çıktığı düşünülüyor.

Florida'yı keşfedişi

Juan Ponce de León kendi cebinden harcamalarla üç gemi donatarak 1513 yılında keşif ve fetih yolculuğuna çıktı. 2 Nisan'da tarihçiler tarafından henüz tartışılan bir noktada bugünün Florida eyaletinin kuzeydoğu kıyısında karaya çıkarak İspanya adına aldı. Adını, gördüğü açan çiçekler yüzünden İspanyolca çiçekli anlamına gelen Florida koydu. Ya da, bir başka kanıya göre, İspanyolca Pascua Florida denen, Paskalya döneminde karaya çıktığı için adını öyle koydu. 2 Nisan'daki Pascua Florida Günü bugün Florida'da resmi bir tatil günü.

Bir başka kaynağa göre Ponce de León Florida'ya ilk ayak basan Avrupalı değildi. Sebebiyse, İspanyolca bilen en az bir yerliye rastlamasıdır. Bir başka kaynaklarda ayak basan ilk Avrupalının Leif Ericson olduğu iddia edilir.

1521 yılında 2 gemiyle, rahiplerden, çiftçilerden ve soylulardan oluşan 200 adam, 50 at ve diğer evcil hayvanlarla ve tarım aletleriyle, yerleşim yeri kurma amaçlı sefere çıktı. Mürettebat Florida'nın güneybatı kıyısında karaya çıktıktan sonra Calusalar tarafından saldırıya uğradı. Omzuna saplanan zehirli bir ok tarafından yaralanan Ponce de León, Havana'ya döndükten sonra öldü. Mezarı Old San Juan Katedrali'ndedir.

2020 yılındaki George Floyd protestoları sırasında, Kolomb ile beraber sömürgeciliği başlattıkları gerekçesiyle; heykelleri protestocular tarafından tahrip edildi.

1460 doğumlular
1521 yılında ölenler
16. yüzyıl kâşifleri
İspanyol Kuzey Amerika kâşifleri
İspanyol fatihler
Amerika Birleşik Devletleri tarihi
Coğrafi keşifler
Hispanyola
İspanyol Batı Hint Adaları
16. yüzyılda Porto Riko
Havana'da ölenler
Zehirlenerek ölenler

Juan Ponce de León


Syntetisk gummi er kunstig fremstillet gummi i modsætning til latex, der laves af saften fra træer.

De mest brugte syntetiske gummityper er:
 SBR - Styren-butadien gummi. Generel gummitype, med egenskaber der på mange måder minder om naturgummi (NR)
 BR - Butadien gummi. Bruges sammen med SBR i dækfabrikation, og giver mere fleksibilitet til gummiblandinger
 CR - Clorepren gummi. Nogen oliebestandighed, bedre varmebestandighed end SBR/BR. Fremragende modstandsdygtighed mod flex revner, hvilket gør det vældigt egnet til f.eks. kileremme, så længe temperaturkravene er begrænsede.
 EPDM - Ethylen Propylen gummi. God varmebestandighed, meget ringe oliebestandighed, og generelt dårlig bestandighed mod flex revner.

Gummi er kendetegnet ved at være vulkaniseret, hvilket betyder, at der lægges tværbindinger ind mellem polymerkæderne for hver 30 til 50 kulstofatomer i kæderne. Langt det meste gummi er svovl-vulkaniseret, hvilket betyder, at tværbindingerne består af svovl-atomer.
De ovennævnte gummityper kan ikke bruges til noget i sig selv, men skal blandes med andre råvarer for at få brugbare egenskaber.

Gummiblandinger kan bl.a. opdeles i lyse og sorte gummiblandinger, hvor brugen af kønrøg (kulstøv) til sorte blandinger generelt giver bedre blandinger.

En typisk gummiblanding til f.eks. dæk kan bestå af:

Syntetisk gummi


Sir Joseph John Bossano  (born 10 June 1939) is a Gibraltarian politician who served as Chief Minister of Gibraltar from 1988 to 1996 and Leader of the Gibraltar Socialist Labour Party from 1978 to 2011. He served as Leader of the Opposition from 1984 to 1988 and 1996 to 2011.

Early life and career

Bossano was born in Gibraltar and has a degree in Economics from the London School of Economics, as well as a degree in Italian from the University of Birmingham. He became part of the trade union movement in the 1960s while working as a seaman in Britain, where he was a member of the British Labour Party.

He was asked by a group of Gibraltarian politicians to return to Gibraltar and was elected a member of the House of Assembly in 1972, as a candidate of the Integration with Britain Party (IWBP). In 1969, the IWBP leader, then the Chief Minister, Sir Robert Peliza, was the mover of the Preamble to the Constitution which safeguards Gibraltar from ever passing to Spain without the expressed wishes of the Gibraltarians. He became the Branch Officer for the Transport and General Workers Union (responsible for the public sector in Gibraltar and was the main force behind the attainment of parity of wages with the UK for Gibraltarians).

In 1975, he left the IWBP to form the Gibraltar Democratic Movement, which won four seats in the Assembly in the 1976 election and two years later became the Gibraltar Socialist Labour Party.

He consistently maintained a hard-line stance against any sovereignty deal with Spain without the consent of the Gibraltarians. In 1980, he led a demonstrations of about 2,000 Gibraltarians protesting at the opening of negotiations between Spain and the United Kingdom agreed on the Lisbon Agreement.

In 1987, he supported the position of the Government of Gibraltar and the Assembly against any agreement between Spain and the United Kingdom with regard to the joint use of the Airport of Gibraltar. On 10 November, Bossano and Joshua Hassan, then Chief Minister, led a demonstration of about 12,000 Gibraltarians, one of the largest ever held in the territory.

In February 1988, Bossano and Adolfo Canepa, the leader of the Association for the Advancement of Civil Rights, stated that the Gibraltar House of Assembly would not approve the agreement reached by Spain and UK in December 1987 on the joint use of the Airport unless Spain accepted the British sovereignty over the isthmus.

In the key 1988 election, Bossano's party called for the self-determination, expressed its opposition to the negotiations over the sovereignty and future of Gibraltar between Spain and the United Kingdom, and opposed to any transfer of sovereignty to Spain. It also asked for the withdrawal of the negotiations on the Brussels Declaration and opposed to the Airport agreement. The GSLP got 8 seats and a 58.2% of the popular vote. Bossano received a personal vote of 8,1128, about 4,000 more than his contender, Adolfo Canepa. Thus, Bossano was the new Chief Minister.

His re-election in 1992 with a 72% share of the vote (using the campaign slogan "Give Spain No Hope"), caused considerable friction with governments in both London and Madrid who were looking for a solution to the 30-year-old Spanish claim to Gibraltar. As Chief Minister he maintained good relations with Spanish politicians at municipal level, but would not sit to discuss the sovereignty of Gibraltar with them. During his time in office, Bossano also oversaw significant economic change, resulting from the decline of traditional sources of employment, such as the UK Ministry of Defence, and the creation of a private sector economy based on offshore finance and tourism.

He helped resolve the severe housing problem existing in Gibraltar before he came into power, by reclaiming land from the sea and constructing hundreds of affordable flats, which were offered at very reasonable prices. For the first time, and since then, Gibraltarians have become home owners, rather than renting from the government, as was traditional.

His main quest is and has always been to achieve the decolonisation of Gibraltar through the maximum level of self-government possible resulting in the removal of Gibraltar from the United Nations list of non-self-governing territories.

As leader of the GSLP and the Opposition and following his retirement as party leader, Bossano is still prominent in Gibraltar politics. He stood down as GSLP leader in April 2011, replaced by Fabian Picardo. Bossano remains active in politics and was a GSLP candidate in the Gibraltar general election in December 2011. Upon the GSLP-Liberal victory, Bossano got a seat in the Gibraltar Parliament and was appointed Minister for Enterprise, Training and Employment by the Chief Minister, Fabian Picardo.

The GSLP-Liberal government under Fabian Picardo won a second term at the 2015 general election and as of 2017, Bossano held the position of Minister for Economic Development, Telecommunications & the Gibraltar Savings Bank.

Awards
Bossano was appointed a Knight Commander of the Most Distinguished Order of Saint Michael and Saint George (KCMG) by Her Majesty Queen Elizabeth II in the 2018 New Year Honours.

|-

|-

Controversy
On 31 July 2023, on the 'Today Gibraltar' section on GBC's Radio Gibraltar, he had an interview where he, in regards to Supported Employment for the Disabled, he expressed the process as 'Protected' Employment and that disabled employees might not be as engaged and productive on the workplace as Neurotypical people and that they might need more sick leave than others.

This sparked negative reaction from the Disability Society and SNAG (Special Needs Action Group), who they described the comments as 'bordering on insult' and 'promoting Ableism'. On the next day on the same section, he was asked whether he would apologize to the people he may have offended, to which his response was that he will stand with his comments and not apologise.

See also

 List of Gibraltarians
 Politics of Gibraltar

References

Chief Ministers of Gibraltar
1939 births
Living people
Alumni of the London School of Economics
Alumni of the University of Birmingham
Gibraltarian atheists
British trade unionists
Gibraltar Socialist Labour Party politicians
Democratic Party for a British Gibraltar politicians
Integration with Britain Party politicians
People of Ligurian descent
Knights Commander of the Order of St Michael and St George

Joe Bossano


Albinizam, prirođena i nasljedna nesposobnost organizma da stvara pigment melanin
 Albino (indijansko selo), selo Indijanaca Timucua

Albino (razdvojba)


الشيخ طحنون بن شخبوط بن ذياب بن عيسى بن نهيان آل نهيان، هو الحاكم الرابع من آل نهيان على إمارة أبوظبي تولى الحكم في 1818 إلى أن قُتل في عام 1833 على يد أخويه خليفة وسلطان بعد أن أعادهما هو نفسه بعد إقناع والده الشيخ شخبوط بقبول عودتهما إلى أبوظبي، واللذان نفذا خطتهما لإقصائه عن الحكم بمساعدة كبار أهالي أبوظبي.

التوجهات
حافظ على سياسة واحدة تقوم على حسن العلاقات مع عمان والوقوف ضد التوجهات السعودية في المنطقة

العلاقة مع عمان
استعان السلطان سعيد بن سلطان حاكم عمان بالشيخ طحنون وجهّزا حملة مشتركة اتجهت نحو البحرين وقاتلت هناك,
ضد التمدد السعودي اتجاه البحرين .

المراجع

آل نهيان
أشخاص من أبو ظبي
تاريخ الإمارات العربية المتحدة
حكام إمارة أبو ظبي
صفحات تحتاج تصنيف سنة الولادة
عرب في القرن 19
مسلمون إماراتيون
ملكيون في الشرق الأوسط في القرن 19
وفيات 1833

طحنون بن شخبوط بن ذياب بن عيسى آل نهيان


An Spathanthus unilateralis in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Edward Rudge, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Nicaise Auguste Desvaux. An Spathanthus unilateralis in nahilalakip ha genus nga Spathanthus, ngan familia nga Rapateaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 S. u. abruptus
 S. u. jenmanii
 S. u. unilateralis

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Spathanthus

Spathanthus unilateralis


Har (rum. "Dar") drugi je studijski album rumunjskog folk/black metal-sastava Dordeduh. Album je 14. svibnja 2021. objavila diskografska kuća Prophecy Productions.

Popis pjesama

Recenzije

Recenzent s internetskog mjesta Angry Metal Guy dao mu je četiri i pol boda od njih pet i izjavio: "Har je album koji nagrađuje strpljive. Budući da traje više od sat vremena i da neke pjesme traju dulje od deset minuta, nije za strašljivce, no ako imate dovoljno vremena za slušanje cijelog [albuma] u jedan mah, usuđujem se tvrditi da će vam to biti gotovo poput transcendentalnog iskustva. Dordeduhova glazba odupire se žanrovima i sve ih spaja s lakoćom. Uvrštavanje rumunjskih glazbala i pjevanje na rumunjskom samo dodatno poboljšavaju iskustvo." Robert Davis s internetskog mjesta Sputnikmusic također mu je dao četiri i pol boda od njih pet; izjavio je: "Uza sve različite osobine koje krase repertoar Hara, duh albuma leži u činjenici da su pjesme međusobno usklađene i uravnotežene. To nije samo album koji spaja mračne folklorne elemente s ekstremnim metalom nego i [album] koji pokazuje kako se glazbeno nadahnuće može dovesti na visoku razinu kad se svaki član skupine s jednakom strašću odnosi prema glazbenoj ambicioznosti i duhu. Har to odražava na više načina, ali najvažnije je postignuće tog albuma to što slušatelja uranja u osvježavajuću i eteričnu atmosferu, čime jasno potvrđuje da je Dordeduh jedan od iznimno jedinstvenih metal-sastava na svijetu."

Pozitivnu je recenziju napisala i autorica na internetskom mjestu Everything Is Noise; izjavila je: "Ako postoji jedna riječ kojom bih mogla opisati cijeli Har, to je tajanstven. [...]  Har je dugačak. Da, neki mi se dijelovi nisu odmah svidjeli, no ne mislim da je predugačak jer ionako treba biti velik da bi bio golem. Zbilja mi se sviđa taj album – nisam dobila ono što sam očekivala i zahvalna sam na tome. [...] Jednostavno me bacio na koljena."

Zasluge

Dordeduh
Andrei Jumugă – bubnjevi, udaraljke
Flavius Misarăș – bas-gitara
Sol Faur – gitara, dulcimer, klavijatura
Edmond Karban – vokal, gitara, klavijatura, produkcija

Ostalo osoblje
Jens Bogren – miksanje, masteriranje
Adrian Tăbăcaru – aranžman za simfonijski orkestar (na pjesmi "Vraci de nord")
Costin Chioreanu – ilustracije, omot albuma

Izvori

Albumi iz 2021.
Rumunjski glazbeni albumi

Har


Marilyn N. Raphael é uma climatóloga de Trinidade e Tobago conhecida por seu trabalho sobre a mudança climática e a variabilidade no hemisfério sul de alta latitude. É professora do Departamento de Geografia da Universidade da Califórnia em Los Angeles (UCLA).

Biografia
Marilyn Raphael nasceu e cresceu em Trinidade e Tobago. Concluiu o curso de Geografia na Universidade McMaster em 1984 e, após, cursou mestrado e doutorado na Universidade Estadual de Ohio. Sua pesquisa é focada na mudança climática global e na variabilidade, especificamente na dinâmica do clima nas latitudes médias e altas do hemisfério sul e na interação entre o gelo marinho antártico e a atmosfera. Em seu trabalho, utiliza modelos climáticos globais e bancos de dados de observação em grande escala.

É professora do Departamento de Geografia da UCLA desde 1998, ministrando cursos de Climatologia, Análise de Impacto Ambiental, Estudos Ambientais, Climatología Tropical e Publicação de Investigações Geográficas.

Raphael é co-presidenta do grupo de especialistas em Processos e Clima Marinho Antártico (ASPeCt) do Comité Científico sobre Pesquisa Antártica (SCAR). Também é co-diretora da Iniciativa de Previsão do Clima Polar (PCPI) do Programa Mundial de Investigações Climáticas (PMIC). É coautora do livro The Encyclopedia of Weather and Climate Change: A Complete Visual Guide, pelo qual recebeu o prêmio Atmospheric Science Librarians International Choice Award, em 2010.

Alunos da Universidade McMaster
Climatologistas dos Estados Unidos
Geógrafas
Professores da Universidade da Califórnia em Los Angeles
Alunos da Universidade Estadual de Ohio

Marilyn Raphael


er en japansk immunolog. Han modtog nobelprisen i fysiologi eller medicin sammen med James P. Allison for sin forskning i cancer immunterapi. Tidligere havde de modtaget Tang Prize i bioteknologi for samme arbejde.

Referencer

Nobelprismodtagere fra Japan
Nobelprismodtagere i medicin

Tasuku Honjo


مدرسة الهداية الخليفية الثانوية للبنين هي أول مدرسة نظامية حكومية في البحرين وما زالت تعمل حتى الآن، وتقع في البسيتين بمنطقة المحرق.

يرجع تاريخ تأسيس المدرسة إلى عام 1919 / 1338 هـ، كان التعليم في البحرين مقتصر على تعليم في الكتاتيب الذين يدرسون القرآن الكريم بشكل أساسي، وحينما افتتحت المدرسة كانت مقتصرة على تدريس أبناء الأسرة الحاكمة وأصحاب المراكز المهمة في الدولة، ومن ثم أصبحت لعامة الشعب.

مراجع

التعليم في البحرين
هداية
مدارس أسست في 1919

مدرسة الهداية الخليفية


Annona može označavati:
 Annona (Animalia) Distant, 1884, rod kukaca iz porodice Miridae.
 Annona (Plantae) L., biljni rod iz porodice Annonaceae.

Annona


Maria Iovu (n. 23 septembrie 1946, comuna Condrățești, raionul Ungheni, Republica Moldova) este o fiziciană din Republica Moldova. Este căsătorită cu fizicianul Mihail Iovu.

Activitate
A absolvit Facultatea de Electrofizică, specialitatea aparate cu semiconductori, a Institutului Politehnic din Chișinău. Este cercetător științific la Institutul de Fizică Aplicată al Academiei de Științe a Moldovei. Din 1992 se ocupă de relațiile de cooperare internațională ale Academiei.

Lucrări publicate
 Bordian O., Verlan Victor, Iovu Maria, Culeac Ion, Popușoi Ana, Barbă Nicanor, Photosensible nanocomposites pepc/ana-ch: preparation technique and some optical properties, Moldavian Journal of the Physical Sciences Nr. 4(11)/2012/ ISSN 1810-648X / ISSNe 2537-6365

Note

Bibliografie
 Ecaterina Țarălungă, Enciclopedia identității românești, Editura Litera, București, 2011

Nașteri în 1946
Nașteri pe 23 septembrie
Fizicieni din secolul al XX-lea
Fizicieni din secolul al XXI-lea
Oameni de știință moldoveni
Basarabeni

Maria Iovu


සෙයිලම ලෙස කටවහරේ හැඳින්වුනු පෘතුග්‍රීසි ලංකාව යනු ලංකා දිවයිනේ පෘතුග්‍රීසීන් විසින් අත්පත් කරගෙන තිබූ භූමි ප්‍රදේශයකි. ශ්‍රි ලංකා ඉතිහාසයේ 1505-1658 දක්වා පෘතුග්‍රීසීන් පාලනය කළ කාලයයි. පෘතුග්‍රීසීන් ලංකාවට පළමුවෙන්ම පැමිණ කෝට්ටේ රාජ්‍ය ද සමග ගිවිසුමක් ඇතිකර ගත්හ. පෘතුග්‍රීසීන් ලංකාව තුළ සංස්ථාපනය වන්නේ යටත් කර ගත් කෝට්ටේ රාජ්‍යය හා ඉන්පසු ආක්‍රමණය කොට යටත් කර ගත් අවට පිහිටි රාජ්‍යයනුත් එක්වීමෙනි. 1565 දී පෘතුග්‍රීසි ලංකාවේ අගනගරය කෝට්ටේ සිට කොළඹට ගෙන එන ලදී. පෘතුග්‍රීසීන් හඳුන්වාදෙන ලද ක්‍රිස්තියානිය සිංහල ජනතාව සමග ඝට්ඨන ඇති වීමට හේතු විය.

කලක් ගත වෙද්දී ලාංකිකයෝ තම නිදහස ලබා ගැනීම සඳහා ලන්දේසීන්ගෙන් උදව් බලාපොරොත්තු වූහ. ලන්දේසීන් මුලින්ම කන්ද උඩරට රාජ්‍ය සමග ගිවිසුමක් ඇති කර ගත්හ. 1627 දී අයිබීරියන් ආර්ථිකය බිඳ වැටුණු පසු ලන්දේසීන් ආසියාවේ යටත් විජිත ආක්‍රමණය කරන බව පෙනී ගියේය. පසුව පෘතුග්‍රීසීන් පාලනය යටතේ තිබූ ලංකාවේ ප්‍රදේශයන් ලන්දේසීන්ට පවරා දෙනු ලැබුණි. එසේ වුවද පෘතුග්‍රීසීන්  පාලනය සමයේ සිට අද දක්වා පෘතුග්‍රීසි සංස්කෘතික ලක්ෂණ ශ්‍රි ලංකාවේ ඉතිරිව පවතී.

පසුබිම
මුහුණ දෙමින් සිටියේ ය. ලංකාව තිබුනේ චීනයේ ආරක්ෂාව යටතේය. පෘතුග්‍රීසීන් එන්නට පළමු ලංකාවේ සිංහල රජවරු කප්පම් ගෙවමින් සිටියහ. පෘතුග්‍රීසි ආක්‍රමරණයෙන් නිදහස් වීමට සහ ඔවුන් විසින් බලයෙන් අන්‍ය ආගම්වලට ජනතාව හරවා ගැනීම වැළැක්වීමේ අරමුණින් ශ්‍රී ලාංකිකයෝ ලන්දේසීන්ට (නෙදර්ලන්ත ජාතිකයින්) පැමිණීමට ඇරයුම් කළහ. රාජසිංහ රජු සමග 1638 දී උඩරට ගිවිසුම අත්සන් කිරීමෙන් ඔවුහු ජාතීන්ගේ නීතිය අනුගමනය කරමින් දෙපාර්ශවයේම පොදු සතුරා (පෘතුග්‍රීසින් ) සමග සටනකට අවතීර්ණ වූහ. මෙ පරිදි ලන්දේසීහු රටේ ආරක්ෂකයන් බවට පත් වූහ.

ඉතා ඉක්මණින් දිවයිනේ ජනතාව ලන්දේසීන්ට කැමති වූහ. රාජසිංහ රජු ප්‍රංශය ලං කරගෙන ඔවුනට ත්‍රීකුණාමලය කොටුව පැවරුවේ ලන්දේසීන්ට එරෙහිව බලය තුලනය කිරීමටයි. ලන්දේසීහු ත්‍රීකුණාමලය ප්‍රංශවරුන්ගෙන් අල්ලා ගෙන දිවයිනේ සම්පූර්ණ මුහුදු බඩ ප්‍රදේශයේ පාලනය ඔවුන්ගේ අතට ගත්හ. ලන්දේසීන් සහ රාජසිංහ රජු එකිනෙකා රවටා පරාජය කිරීමේ සෙල්ලමක යෙදී සිටියහ. දෙපාර්ශවයම 1638 ගිවිසුම ක්‍රියාත්මක කළහ. ලන්දේසිහු දෙමළ පළාත් සියල්ලම පාලනය  කළ අතර බස්නාහිර පළාතේ කුරුඳු වතුවල වැඩ කිරීම සඳහා තන්ජෝර් වලින් දෙමළ වහලුන් ගෙන ආහ. ඔවුන්ගේ ඉන්දියාවේ අගනගරය වූයේ පුලිකට් නගරයයි. ඔවුන්ට අවශ්‍යය මිනිස් ශ්‍රමය සපයා ගන්නා ලද්දේ ඉන්දියානු ජනපද වලිනි.

සෙනරත් රජු ඔහුගේ රාජධානිය කොටස් කර තමාගේම පුතා වූ රාජසිංහට කඳුකරයට ඉහළ පෙදෙස් ප්‍දේශීය පහක්ද (වර්තමාන නුවර දිස්ත්‍රික්කය) රජු යන නාමයද ප්‍රධානය කළේය. දෝනකතිරිනාගේ අනිත් පුතුන් වූ කුමාරසිංහ හා විජයපාල දෙදෙනා පිළිවෙලින් ඌව සහ මාතලේ පළාත් ලබා ගත්හ. රාජසිංහ විසින් සෙනරත් මිය යාමට පළමුව කුමාරසිංහට වස දී මරා දමනු ලැබුවේය. සෙනරත් රජු 1635 දී මිය ගියේය. බාලම කුමරු දෙවැනි රාජසිංහ (1635-1687) රජු බවට පත් විය. 1634 ගිවිසුම ඉතා තදින් ක්‍රියාත්මක නොවුණි. නව රජය ඉතා ඉක්මණින් ලන්දේසීන් කැඳවූයේ කොට්ටියාර් නැතහොත් මඩකලපු කොටුවක් පවරා දෙන බව පොරොන්දු වෙමිනි. ඔවුන්ගේ නාවික වියදම් ගෙවන බවටද පොරොන්දු විය. ඒ වන විටත් ලංකාවේ කුරුඳු වෙළඳාම ගැන ඇස් ගසා ගෙන සිටි බතාවියාවේ නැගෙනහිර ඉන්දියා සමාගම් බලධාරීන් මෙම අවස්ථාව ප්‍රයෝජනයට ගෙන ගෝව නගරයෙ ආරක්ෂාව සඳහා යමින් සිටි අද්මිරාල් ඇඩම් වෙසටර්වොල්ඩ් හට ආපසු එන ගමනේදී ලංකාව බලා යන ලෙසට උපදෙස් දුන්නේය. මේ අතරවාරයේදීම තවත් දූත පිරිසක් රාජසිංහ රජු හමුවීමට පිටත් කළ අතර ඔවුහු 1637 දී රජු හමුවට පැමිණියහ. සාකච්ඡා කිපයකින් පසු ඔවුහු සිංහලයන් තිදෙනෙකු සමග ගෝවාවලට පිටින් සිටි වෙස්ටර්වොල්ඩ් හා සම්බන්ධ වීමට ගියහ. එහිදී පෘතුග්‍රීසීන් හා ලන්දේසි නාවික හමුදා අතර සිදුවූ සටන් ඇසින් දුටුවහ. පෘතුගීසීහු 1638 ජනවාරි 4 දින පරාජයට පත් වූහ. මෙහිදී අද්මිරාල් තැන විසින් ඔහුට පළමුව උප අණදෙන නිලධාරී කොස්ටර්ට කුඩා හමුදාවක්ද කැටුව යන ලෙස උපදෙස් දුන් අතර ඒ පිරිස අප්‍රේල් 3 දින ත්‍රිකුණාමලයට ගොඩ බැස්සේය.

පෘතුග්‍රීසින් ලංකාවට පැමිණිම
1505 හෝ 1506 දී සිදු වූ ලංකාවේ ප්‍රථම පෘතුග්‍රීසි පැමිණීම කෙරුණේ ලොරොන්සෝද අල්මේදා විසින් හදිසියේ මුහුණ පෑ කුණාටුවේ ප්‍රථිඵලයක් ලෙස ඔහු ලංකාවේ ගාල්ලට ආසන්න වෙරළට ගසා ගෙන ඒමෙණි. 1505 හෝ 1506 වසරේ අන්තිම මාස කිහිපය තුළ ලොරෙන්සෝගේ නැව් හමුදාව කොළඹට පිටතින් නැංගුරම් ලන ලදී. මෙම ප්‍රථම ගොඩබැසීම සිහිවීම පිණිස ගොඩනැගූ ස්මාරකය කොළඹ බොක්කේ සිට බැලූ විට දක්නට ඇත. පෘතුග්‍රීසීන් එය පාද්රෝ (Padrao) යනුවෙන් නම් කළහ. පෘතුග්‍රීසීන් රාජ්‍ය ලාංඡනයට ඉහළින් කුරුසිය සහිත මෙම සිහිවටනය 1920 දී තරම් කාලයේදී දක්නට ලැබුණේ 1501 දාතම සමගයි. එවැනි දාතමක් සඳහන් වන්නේ කුමන හේතුවක් නිසා දැයි පැහැදිලි කළ නොහැක.

ඔව්හු කෝට්ටේ නැවතී හිඳිමින් රජු සමග ගිවිසුමක් සම්පූර්ණ කරන ලදී. දිවයින රාජධානි හතරකට බෙදා තිබුණේය. ඒ කෝට්ටේ, සීතාවක, මහනුවර සහ උතුරේ යාපනය වශයෙනි. මෙයින් වැදගත් ස්ථානයක් ඉසිළුවේ කෝට්ටේය.

1518 දී විසුරේ තැන්පත්, ලෝපෝ සොආරේස් ද අල්බර්ගේරියා විශාල නැව් හමුදාවක් සමග කොළඹට ගොඩබැස්සේය. මෙහිදී ඔවුහු කුඩා බල කොටුවක් තැනීම ආරම්භ කළහ. එය නම් කර තිබුණේ නොසා සෙඤෝරා දා වර්තුදේ නොහොත් සැන්ටා බාබරා වශයෙනි. මෙම පළමු බල කොටුව ත්‍රිකෝණාකාර විය. මධ්‍යයේ කුළුණකින් යුක්ත විය. සිංහලයෝ වහාම කොටුව වැටලුහ. 1524 දී පමණ පෘතුග්‍රීසීහු එය කඩා දැමූහ. ඔවුහු කෝට්ටේ රජුගේ ආරක්ෂාව යටතේ ඔවුන්ගේ නියෝජිතයෙකු දිවයිනේ නැවැත්වූහ.

කොළඹ අතහැර දැමීම පෘතුග්‍රීසීන්ට සිදුවූ අත්වැරදීමක් බව පැහැදිලි විය. මුස්ලිම්වරු වහාම කළේ කෝට්ටේ රාජධානි‍යේ ඔවුන්ගේ ආධිපත්‍යය පැතිරවීමටත් කුරුඳු වෙළඳාමේ අයිතිය නැවත ඔවුනට ලබා ගැනීමටත් උත්සාහ කිරීමයි. කෙසේ වෙතත් ඒ වන විට ලංකාවේ රැඳී සිටි පෘතුග්‍රීසීන් ස්වල්ප දෙනෙක් විසින් ඔවුන්ගේ උත්සාහය ව්‍යර්ථ කරන ලදී. මාපිල්ලාවරු (මලබාර් මුස්ලිම් ජනතාව) 1539 දක්වා කෝට්ටේ සහ සීතාවක රාජධානි තුළ අර්බුදයන් දියුණුකළ අතර පෘතුග්‍රීසීන් ලංකාවේ සිටීම සම්බන්ධයෙන් විරුද්ධ වූහ. 1538 දී මාර්ටිම් අෆොන්සෝ ද සොයිසා 'වෙ‍ඩෙලෙයි' දී ද 1539 දී මිගෙල් ෆෙරෙයිරා මීගමුවේදී ද මාපිල්ලාවරු අවසාන වශයෙන් පරාජය කළහ.

මෙම වර්ෂවලදීම කෝට්ටේ රජු විසින් දිරිමත් කරන ලදුව මිෂනාරිවරු ලංකාවාසී ජනතාව ක්‍රිස්තියානි ආගමට හරවා ගැනීමේ කටයුතු ආරම්භ කළහ. ගිනිකොණ පෙදෙ‍සේ ධීවර ගම්මානවල පල්ලි ගොඩනැගුණි. 1544 දී යාපනයේ රජු මන්නාරම් දිවයිනේදී ක්‍රිස්තියානි ලබ්ධිකයින් 600 ක් සමූල ඝාතනය කළේය. එසේ වුවත් 1582 වන විට යාපනයේ රජු පෘතුග්‍රීසීන්ට යටත් වී කප්පම් ගෙවුවේය.

1550 ඔක්තෝබරයේ අෆොන්සෝද නොරොඤ්ඤා විසුරේ තැන පෘතුග්‍රීසි හමුදා භටයන් 500 දෙනෙකු කැටුව ලංකාවට පැමිණියේය. ඔහු කෝට්ටේ යටත් කරගෙන සීතාවක රාජ්‍යය කොල්ල කෑවේය. එහෙත් ඒ විසුරේට මුළු ලංකාවම පෘතුග්‍රීසි ආධිපත්‍ය පැතිරවීමට තිබුණු හොඳ අවස්ථාවක් අහිමි කර ගත්තේය. 1554 නොවැම්බරයේදී ඩුආර්තේ ද ඒසා තවත් සොල්දාදුවන් 500 ක් දෙනා සමග කොළඹ නව බලකොටුවක් තැනුවේය.

1556 වන විට ධීවර ජනාවාසවල 70000 ක් ජනතාව ක්‍රිස්තියානි ආගමට හරවා ගන්නා ලදී. කෝට්ටේ රජු වූ ධර්මපාල, දොම් ජුවඕ පෙරෙයිරා බණ්ඩාර නමින්ද බිසව දෝන කතරිනා නමින්ද නැවත බෞතීස්ම කරණු ලැබ ක්‍රිස්තියානි ආගමට හරවා ගනු ලැබූහ. රජු අනුව යමින් ප්‍රභුවරු කිහිපදෙනෙක්ද දොම් යන ගෞරවාර්ථ පෘතුග්‍රීසි පදය තමන්ගේ නම්වලට එක් කර ගත්හ. එමෙන්ම පෘතුග්‍රීසි සිරිත් විරිත් සහ ඔවුන්ගේ භාෂාව භාවිතා කරන්නට පටන් ගත්හ. මෙවැනි ක්‍රියා හේතුවෙන් සිංහල පොදු ජනතාව රජු සහ රජුගේ පිරිවර කෙරෙහි කළ කිරුණහ.

පෘතුගීසි පාලනයේ පිරිහීම

පෘතුගාල ස්පාංඤ්ඤ රාජකීය නිවාස මගින් පාලනය කිරිමෙන් පසුව (1580 සිට 1640 දක්වා) යටත් විජිත ජනයාට ජීවිතය ගතකිරීම අපහසු විය. රජතුමා වෙත වැසියන් රැක බලාගැනීමට සුදුසු පහසුකම් නොතිබු නිසා ශ්‍රී ලංකාවේ බෝහෝ ප්‍රදේශ අපරාජිත තත්ත්වයට පත්විය. දේශපාලනමය හා සමාජමය ව්‍යාකූලත්වය ජිවිතයේ මග වු අතර, රටේ සියල්ලම පැහැර ගෙන පැහැර ගත් දෙය පෘතුගාලයට නැව් ගත කරන ලදී. මෙම කාලයේ දී මිනිසුන් පෘතුග්‍රීසි පාලනයට වෛර කළ අතර, ලන්දේසින්ගේ මැදිහත්වීම අප්‍රසන්න පෘතුග්‍රීසි පාලකයගේ නිදහස් වීම සඳහා හැකි එකම මාර්ගය ලෙස සලකන ලදී. ලන්දේසින් විසින් මහනුවර රජ සමග 1639 දී මහනුවර ගිවිසුමට අත්සන් තබන ලදී. එමගින් පෘතුගිසින් ට විරුද්ධව කරන යුද්ධය වෙනුවෙන් ගෙවනු ලබන චේතනය සහ අනිකුත් වියදම් මහනුවර රජතුමා විසින් ගෙවිය යුතු බවට සඳහන් විය. රජතුමා සතුව ප්‍රමාණවත් මුදල් හෝ කුළු බඩු වියදම් සඳහා ගෙවීමට නොහැකි වු විට ගෙවිය යුතු මුදලට වන්දිය ලෙස ඔවුන් අයකරගත් වරායන් සහ ඉඩම් ලබා ගන්නා ලදී.

පෘතුගීසි පාලනයෙන් ශ්‍රීලංකාවට උරුම වූ දේ

පෘතුගීසින් විසින් මහනුවර රජු සමග සටන් වැදීමට කැනේරියා දුපත් වල සොල්දාදුවන් ගෙන්වන ලදි. එවුන් පහතරට සිංහල ජනතාව සමඟ පදිංචි වු අතර මිශ්‍රව විසීය.කම්කරුවන් කේරල ප්‍රදේශයෙන් ගෙන්වා ගත් අතර ඔවුන් කුරුදු වතුවල කුරුදු තලන්නන් බවට පත් විය. පෙරේරා, ආබනි, ප්‍රනාන්දු , රොද්‍රගු සහ සිල්වා වැනි පෘතුගිසි නම් සිංහල සංස්කෘති‍යේ කොටසක් බවට පත්විය. අළුත් තාලයක වු සමාගම කුලයේ ඇතිවිය. පෘතුග්‍රීසීන් ලාංකීකයන් සඳහා සිංහල රජවරු හෝ ලන්දේසි පාලනයන්ට වැඩි පහසුකම් සපයන ලදී. පෘතුග්‍රීසි සංස්කෘතිය ලාංකික සංස්කෘතියේ ස්ථිර කොටසක් වු ශ්‍රී ලංකාවේ හා ඉන්දියාවේ මුහුදු බඩ පළාත් වල ජනයා සහ කතෝලිකයින් බවට පත් වුනි.මිනිසුන්ගේ ආහාර සහ ඇදුම් පෘතුග්‍රීසින් විලාසිතවන්ට හැඩ ගැසුණි .

දැනට ශ්‍රී ලංකාවේ සිටින පෘතුග්‍රීසින් ගෙන් පැවත ගෙන එන ජනයා කලින් වරයන් තිබු ප්‍රදේශවල ජීවත් වු ඔවුන්ගේ භාෂාවන් පවත්වාගෙන යනු ලබයි.

කොළඹ අග නගරය

1565 ජුලි මසදී එතෙක් කෝට්ටේ තිබුණු අගනගරය හා උසාවි කොළඹට ගෙනා යුතු යැයි තීරණය කළහ. සිංහල ආරක්ෂක හමුදා තුනක් වත්තල, නාහලගම, හා මාපනේ සිටිමෙන් කොළඹ සිටි පෘතුගිසින් කොටුවුනි. එහෙත් ඔවුන්ට පහර දීමක් කළේ 1574 දීය. ඔවුහු මීගමුව, කලුතර හා බේරුවල කොල්ල කෑහ. නාගලගම හා මාපානේ තිබු සිංහල ආරක්ෂක බලකායන් පලවා හරින ලදී. වැලිගම හා හලාවත දිස්ත්‍රික්කය විනාශ කරන ලදී.

1581 අගොස්තු මාසයේදී කන්ද උඩරට හා සීතාවක රජු වු 1 වැනි රාජසිංහ රජු කොළඹ වැටලීම ආරම්භ කළේය. පෘතුගිසීන් නගරය අට්ටාල 12 කින් යුතු ආරක්ෂිත වශයෙන් ශක්තිමත් නගරයක් විය. සිංහලයන් කීප වරක් පහර දුන් නමුත් සෑම අවස්ථාවකදීම නගරය අත්පත් කර ගැනීමට අසමත් වූහ. 1588දී ඔවුහු වටලෑමේ අදහස අත්හැරියහ. 17 වැනි සියවසේ අවසානය දක්වාම පෘතුගිසීහු වෙරළ බඩ බලකොටුව වු කොළඹට, ගාල්ල, කලුතර සහ මීගමුව ආදියෙහි බලය අත්කර ගෙන සිටියහ.

1591 දී ආන්ද්‍රේ ෆුර්කාඩෝ ද මෙන්දොන්යා යාපනය ආක්‍රමණය කොට නල්ලුර් වල නව රජ කෙනෙක් පත් කලහ. 1592 දී පෘතුගිසීන් සුළු කාලයකට කන්ද උඩරට අල්ලා ගත් නමුදු සති කිහිපයකින් ඔවුන් ආපසු පලවා හරින ලදී. පෘතුගිසීන් කොට්ටේ සහ සීතාවක බලයේ සිටි නමුදු කන්ද උඩරට අල්ලා ගැනීමට කීප විටකදී කරන ලද උත්සාහයක් ව්‍යර්ථ විය.

1597 දී පෘතුගිසීන් ගාල්ල ශක්තිමත් කිරීම ආරම්භ කළහ. 1597 මැයි 27 දොන් ජුවන් ධර්මපාල රජු රාජ්‍යයට උරුමක් කාරයෙකු නොමැතිවම කොළඹ දී මිය ගියේය. ඔහුගේ අන්තිම කැමැත්ත අනුව ඔහුගේ රාජධානිය පෘතුගාලයේ රජුට පරිත්‍යාග කර තිබුණි. ඒ අනුව පෘතුගාලයේ 1 වැනි පිලිප් රජු බවට ප්‍රකාශයට පත්වුණි. මෙසේ කොට්ටේ රාජධානිය සම්පුර්ණයෙන්ම පෘතුගිසි පාලනයට යටත්විය. එහෙත් කන්ද උඩරට රාජධානිය පමණක් පෘතුගිසින්ට යටත් නෙවී පැවතුනි. පෘතුගිසින් යටත් විජිත පාලනයෙන් පළමු හානිය සිදු වුයේ ස්වදේශිය ආගම් වලටයි. විහාර , කොවිල්, පන්සල් විනාශ කරනු ලැබින. ගාල්ලේ සහ ත්‍රිකුණාමලයේ ප්‍රධාන ශිව කෝවිල් බිමට සමතලා කොට ඒවායේ සුන්බුන් එම ප්‍ර‍ෙද්ශයේම ඉදිකළ පෘතුගිසි බලකොටු ගොඩනැංවීමට යොදා ගන්නා ලදී. කොට්ටේ රාජධානිය තුල නොමැරී ඉතිරි වුයේ භික්ෂුන් වහන්සේල‍ා සිව් නමක් පමණි. වෙරළ බඩ තිරුවේ වෙළද ආධිපත්‍ය ලබාසිටි මුස්ලිම් වරුන් මිත්‍යා දෘෂ්ටිකයින් ලෙස සලකා හිරිහැර කළ අතර ඔවුන්ගේ පල්ලි විනාශ කරනු ලැබීය. මේවායේ ප්‍රතිඵලයක් ලෙස බොහෝ ජනතාව කන්ද උඩරට හා මධ්‍ය කදුකරයට පලා ගියහ.

මාටින් ලුනර් නව ප්‍රො‍තෙස්තන්ත ව්‍යාපාරයක් ඇරඹීමත් සමග යුරෝපයේ ආගමික යුද්ධ පැන නැගෙද්දී ලාංකිකයෝ ද අසල්වැසි පාලකයන්ගේ උදවු ඇතිව තම රට නිදහස් කර ගැනීමට කටයුතු කරමින් සිටියහ. ලන්දේසිහුද ඔවුන්ගේ හමුදා සහායද ඇතිව ඉදිරියට එමින් දිගුකලක් පැවතුණු සටනක් ආරම්භ කලේ (එක් විදේශ ආධි පත්‍යක් තවත් විදේශ බලාධිකාරයකට) දිවයින මුදා ගැනිම සදහාය. ලන්දේසිහු ජාවා දිවයිනේ බතාමියා නගරයෙන් පැමිණි විගස මඩකලපුවට ගොඩ බැස ඔවුන්ගේ පාලනය ප්‍රදේශයේ පුළුල් කළේය. ඔවුහු උඩරට රජු සමග ලංකාවේ අනාගතය සම්බන්දයෙන් ගිවිසුමක් ඇති කර ගත්හ. "වඩා ෙහාද නිදහස් මත දාරීන්" යැයි සිතනා මහජනතාව ඔවුන්ට සහයෝගය පළකලහ.

ලංකා ඉතිහාසය-බුද්ධාගම අදහන්නන්ට හිරිහැර කිරීම
1505 දී පෘතුග්‍රීසි යටත් විජිතවාදීන් ලංකාවට පැමිණීමෙන් පසු බෞද්ධාගමික කටයුතු ක්‍රම ක්‍රමයෙන් පිරිහීමට ලක් විය. තවදුරටත් කියතොත් පැවති පාලනයට මුහුණ දීමට සිදුවුණු අර්බුද, පෘතුග්‍රීසි මිෂනාරිවරුන්ගේ ක්‍රියාකාරකම් සහ වෙනත් ආපදා සහිත තත්වයන් හේතු කොටගෙන සැදැහැවත් භික්ෂූන් වහන්සේලා දන්ත ධාතූන් වහන්සේ ආරක්ෂිත ස්ථානයකට රහසේ ගෙන ගියහ. එපරිදි දන්ත ධාතුව ඊළඟ රාජධානිය වූ මායා දුන්නේ රජ කළ සීතාවකට ගෙන යනු ලැබිණි. දාඨාධාතුවංශයට අනුව රත්නපුරයට දන්තධාතුව ගෙන ඒමට පළමුව ඈත දකුණේ මුල්ගිරිගල විහාරයට ද ඉන් පසු කුරුණෑගල දිස්ත්‍රික්කයේ රිදී විහාරයට ද ගෙන යනු ලැබීය. අන්තිමට රත්නපුර දෙල්ගමුව විහාරයටත් එතැනින් විමලධර්ම සූරිය රජු විසින් (1592-1603) දැනට තැන්පත් කර තිබෙන මහනුවර දළදා මාළිගයටත් ගෙන එන ලදී.

යාපනය රාජධානිය ඈඳා ගැනීම

කොළඹ සිටි පෘතුග්‍රීසි නිලධාරීන්ගේ අවධානයට යාපනය රාජධානිය යොමු වූයේ එය රෝමාණු කතෝලික මිෂනාරි ක්‍රියාකාරකම්වලට බාධා පැමිණෙන පරිදි මැදිහත් වීම හේතුවෙනි. මිෂනාරිවරුන්ගේ කාර්යය වී තිබුණේ පෘතුග්‍රීසි වුවමනාවන් වෙනුවෙන් පෙනී සිටීමයි. එමෙන්ම යාපනය රාජධානිය කෝට්ටේ රාජධානියේ පෘතුග්‍රීසි විරෝධී පාර්ශවය වූ සීතාවක රාජධානියේ උප රජවරුන්ට සහයෝගය දැක්වීම තවත් හේතුවක් විය. කන්ද උඩරට රාජධානිය දකුණු ඉන්දියාවෙන් යුද්ධ ආධාර ලබා ගැනීමේදී හුවමාරු මධ්‍යස්ථානයක් ලෙසද යාපනය රාජධානිය ක්‍රියා කළේය. තවත් කාරණයක් නම් යුද්ධ කටයුතුවලදී උපක්‍රමික වශයෙන් වැදගත් ස්ථානයක් උසුලන යාපනය ලන්දේසින්ට රට තුළට පැමිණීමේදී ආරක්ෂාව සලසන ස්ථානයක් වේ යයි පෘතුග්‍රීසීහු කල්පනා කිරීමයි. පෘතුග්‍රීසීන් සමග සියලු සම්බන්ධකම් නතර කළ රජෙකු වූයේ සංකිලි රජුය. (1519-1561). එපමණක් නොව ඔහු ලාභදායී ව්‍යාපාරයක් වූ මුතු කිමිදීමේ කටයුතු යාපනය රජවරුන්ගෙන් අත්පත් කරගැනීම සඳහා ඉන්දියාවෙන් ගෙන ආ පරවා කතෝලිකයින් 600-900 ක් පමණ දෙනා මන්නාරම් දූපතේදී ඝාතනය කළේය.

පළමු චාරිකාව 1560 දොම් කොන්ස්තන්තිනෝ ද බ්‍රැගන්සා යටතේ ක්‍රියාත්මක කළ නමුදු එය අසාර්ථක විය. එහෙත් මන්නාරම් දූපත උදුරා ගැනීමට එය සමත් විය. එහෙත් 1582 වන විට රජු වාර්ෂිකව ඇතුන් 10 ක් හෝ ඒ වෙනුවට මුදල් හෝ කප්පම් වශයෙන් ගෙවමින් සිටියේය. 1590 දී අන්ද්‍රෙ ෆර්තාදෝ ද මෙන්ඩොසා යටතේ මෙහෙයවුණු ආක්‍රමණයේදී පුවිරාස පණ්ඩාරම් (1561-65, 1582-91) මරණයට පත් කොට ඔවුන්ගේ අනුග්‍රාහයෙකුවූ එදිරිමාන්නසිංගම් නැමැත්තකු රජකමේ පිහිටුවන ලදී. ඒ කතෝලික මිෂනාරී ක්‍රියාකාරකම්වලට ඉඩදීමත්, ඇතුන් අපනයනය කිරීමේ ඒකාධිකාරිය පෘතුග්‍රීසීන්ට පැවරීමත් යනාදී කොන්දේසිවලට යටත් වීමෙණි. එහෙත් එදිරිමාන්නසිංගම් (1591-1617) එම කොන්දේසි කඩ කළේය. ඒ හැරුණු විට ඔහු නැවත පිහිටවූ කන්ද උඩරට රාජ්‍යයේ විමලධර්මසූරිය (1593-1604) සහ සෙනරත් (1604-1635) රජවරුන්ට පෘතුග්‍රීසීන් සමග සටන් කිරීම සඳහා දකුණු ඉන්දියාවෙන් ලැබෙන උදව් වලදී ආරක්ෂාව සැපයීමේ කටයුතුද කළේය. එමෙන්ම පෘතුග්‍රීසීන් කුපිත කරවීමකින් තොරව තම රාජ්‍යයේ ස්වාධීනත්වයද රැක ගත්තේය.

1617 දී පරරාජසේකරම්ගේ මරණය හා සමගම දෙවැනි සංකිලි නම් වූ රජකම උරුම නැති පුද්ගලයෙකු, රජකමට උරුමය තිබූ තැනැත්තා මරා දැමීමෙන් පසුව සිහසුනට පත් විය. දෙවැනි සංකිලිට පෘතුග්‍රීසීන් සමග ඇති කර ගත් ගිවිසුම පවත්වා ගෙන යාමට නොහැකි විය. ඔහු යුදමය ආධාර එවන ලෙස තන්ජවුර්නායක්ගෙන් ඉල්ලා සිටියේය. ඔහු මලබාර්හි මුහුදු කොල්ලකරුවන්ට නෙදුන්තිව්හි ප්‍රධාන කඳවුර පාවිච්චි කිරීමට අවසර දුන්නේය. එම කඳවුර පෝක් සමුද්‍ර සන්ධිය හරහා පෘතුග්‍රීසීන්ගේ නැව් ගමනාගමනයට තර්ජනයක් වූ මුරපලක් විය. 1619 ජුනි වන විට සංකිලිට එරෙහිව දියත් වූ යුද චාරිකාවන් දෙකකින් එකක් වූ මුහුදු චාරිකාව මලබාර්වරුන් විසින් ව්‍යර්ත කල අතර පිලිප්පෙද ඔලිවේරා යටතේ ගොඩබිමින් ගිය 5000 ක පමණ පිරිස දෙවැනි සංකිලි පරාජය කළේය. සංකිලි අල්ලා ගෙන ගෝවට ගෙන ගොස් එල්ලා මරනු ලැබීය. ඉතිරිවූ අනිකුත් රාජකීය පවුලේ සාමාජිකයන් සියල්ල ගෝවට රැගෙන ගොස් ඔවුනට පැවිදි වන ලෙස බල කරන ලදී. බොහෝ දෙනෙක් ඊට එකඟ වූහ. මෙසේ කරන ලද්දේ යාපනය රාජ්‍යයට උරුම කියන්නන් වැළැක්වීමේ අදහසිනි. පෘතුග්‍රීසි පාලනයට එරෙහිව කැරළි තුනක් ඇති විය. 1658 දී ලන්දේසීන් යාපනයේ කොටුව අල්ලා ගන්නා තෙක් ගතවූ අවුරුදු 40 ක පමණ කාලය තුළ පෘතුග්‍රීසීහු එවකට දැන සිටි කෝවිල්ද ඒ වන තෙක් රාජධානියේ තිබුණු ශාස්ත්‍රීය ලේඛන එකතු කර තිබු නල්ලූර්හි සරස්වතී මහල් නම් පුස්තකාලයද විනාශ කළහ. අධික බදු බර උසුලාගත නොහැකි වුණු ජනතාවගෙන් කොටසක් ඉන්දියාවේ රාමනාදපුරම් වෙතටද තවත් කොටසක් දකුණේ වන්නි දිස්ත්‍රික්කයටද පලා ගියහ. ජනගහනය අඩු විය. විදේශ වෙළඳාම දහයෙන් එකක් දක්වා අඩු විය. අලි ඇතුන් අපනයනය කර ඒ වෙනුවට ඉන්දියාවේ නොයෙකුත් රාජ්‍යයන්ගෙන් වෙඩිලුණු ලබා ගෙන ඒවා ලිස්බන් වෙත යවන ලදී. මෙහිදී යාපනය රාජ්‍යයට ආනයන ද්‍රව්‍ය සඳහා ගෙවීම් කිරීමට නොහැකි වීමෙන් එම කටයුතු නවතා දමන ලදී. ෆර්නාඩ් ද ක්වේරෝස් නැමති ප්‍රධාන පෘතුග්‍රීසි ඉතිහාස ලේඛකයා "යාපනයේ ජනතාව පෘතුග්‍රීසි යටත් විජිත යුගයේදී අනන්ත දුක්ඛිත තත්වයට පත් වී සිටියහ." යනුවෙන් ලියා තිබුණේය.

උඩරට යුද මෙහෙයුම සහ බදුල්ලේ දී පරාජය වීම
1598 දී පාතුග්‍රීසීහු ඇත්ගාලතොට අල්ලා ගත්හ. එය මහඔයෙහි එතෙර මෙතෙර වීම පාලනය කළ ස්ථානයයි. 1599 දී මැණික් කඩවර ශක්තිමත් බලකොටුවක් ගොඩ නංවන ලදී. මෙම ස්ථානය උඩරට රාජ්‍යයේ මායිමේ පිහිටියේය.

1602 මැයි 31 වෙනි දින පළමු ලන්දේසි කණ්ඩායම ලංකාවට පැමිණියහ. ඔව්හු මඩකලපුවේ නැංගුරම් ලෑහ. මඩකලපුව පෘතුග්‍රීසීන්ට කෙදිනකවත් අයිති කරගත නොහැකි වූ වරායකි. ලන්දේසීහු ලංකාවේ අධිරාජයා සහ මහනුවර රජු වූ 1 වැනි විමලධර්මසූරිය සමග පෘතුග්‍රීසීන්ට එරෙහිව මිත්‍ර සබඳතා ගොඩ නගා ගත්හ.

1603 ජනවාරියේදී දොන් ජොරනිමෝ ද අසවේදු ගනේතැන්න කොටුව සහ අත්හැර දමන ලද බලන කොටුව ද අල්ලා ගත්තේය. බලන, මහනුවර රාජධානියේ ඉතා වැදගත් ස්ථානයකි. කීප දිනකට පසු ඔවුනට පසු බැසීමට කරුණු සිදු විය. ඔවුනට මැණික් කඩවර ද අහිමි විය. 1611 දී අසවේදු, පෘතුග්‍රීසි භටයින් 700 ක්ද, ලස්කිරිඤ්ඤ භටයින් විශාල සංඛ්‍යාවක් ද, රැගෙන නුවර බලා ගමන් කළේය. ඒ යන ගමනේදී බලන කොටුවද අත්පත් කර ගෙන භට හමුදාවක් ද එහි නතර කළේය. ඔහු මහනුවර නගරය අල්ලා ගෙන එය ගිනි බත් කළේය. මහනුවර සෙනරත් රජු රට අභ්‍යන්තරයට පලා ගියේය. යටත් නොවුණු නමුදු මහනුවර රාජ්‍යය තාවකාලිකව අරාජික විය.

1624 දී පෘතුග්‍රීසීහු ත්‍රිකුණාමලය අල්ලා ගෙන එය ශක්තිමත් කළහ. 1628 දී දොන් කොන්ස්තන්තිනෝද සා මැණික් කඩවර ශක්තිමත් කර රට හරහා ගොස් මඩකලපුව අල්ලා ගෙන එයද ශක්තිමත් කළේය. ඔහු කොළඹ දක්වා ආපසු ගමන් කිරීමේදී මහනුවරට ද කඩා වැදුණේය. 1629 දී ඌව (දැනට බදුල්ල) විනාශ කරන ලදී.

1630 දී දොම් කොන්ස්තන්තීනු ද සා, විසුරේ ගේ බල කිරීම මත සෙනරත් රජුට එරෙහිව ඔහුගේ අගනුවර ආක්‍රමණය කිරීම සඳහා යාමට තීරණය කළේය. 1630 අගෝස්තු 9 දින පෘතුග්‍රීසි සොල්දාදුවන් 400 ක්ද, විවාහක 200 ක්ද, 4400 ක් වූ ලස්කිරිඤ්ඤ භටයින්ද සබරගමුවේ සිට (රත්නපුර අසල) ඌවට කැලෑ මැදින් ගමන් ආරම්භ කළහ. 1630 අගෝස්තු 18 වෙනි දින පෘතුග්‍රීසීහු බදුල්ලට ඇතුළු වූහ. ඔවුන් එන විට නගරය පාළු වී තිබුණි. ඔව්හු දින දෙකක් නගරය කොල්ල කෑහ. ගිණි තැබූහ. 1630 අගෝස්තු 21 වෙනි දින පෘතුග්‍රීසීහු කොළඹ බලා ආපසු ගමන් ආරම්භ කළ නමුත් වැල්ලවායේදී සිංහල හමුදා ප්‍රහාරයකට ලක් වූහ. බොහෝ ලස්කිරිඤ්ඤ භටයෝ පෘතුග්‍රීසීන් පාවා දුන්හ. පක්ෂපාතීව සිටියේ 500 ක් පමණි. අනෙකුත් අය සතුරාට එක් වූහ. උඩරට රජුට මෙය විශාල ජයග්‍රහණයක් විය. මෙම පෘතුග්‍රීසි ආක්‍රමණයේදී දිවි ගැලවුණේ 130 දෙනෙකුගේ පමණී. ඔව්හු යටත් වූහ. කපිතාන් ජොරනිමෝ ද අසවේදු අල්ලා ගනු ලැබ ඔහුගේ හිස ගසා දමනු ලැබීය. ඔහුගේ හිස (පසුව දෙවැනි රාජසිංහ නමින් රජ වූ ) මහාස්ථාන කුමරු විසින් රැගෙන ගොස් සෙනරත් රජුට පෙන්වා සිටියේය.

මෙම පරාජය පෘතුග්‍රීසි ලංකාව අනතුරුදායක තත්වයකට පත් කළේය. මෙම ජයග්‍රහණයෙන් පසු සබරගමුව බලකොටුව අල්ලා ගෙන කොළඹ නගරය වට කළේය. එහෙත් මාස තුනක් වටලා සිටීමෙන් පසුව නැවත ඔවුනට පසු බැසීමට සලස්වන ලදී.

ශ්‍රී ලංකාවේ ඉතිහාසය
පෘතුගීසි ලංකාව

පෘතුගීසි ලංකාව


Standup Paddleboarding, eller bare SUP, Hoe he'e nalu på hawaiansk, er en af-art af surfing som så sin begyndelse på Hawaii. Ulig traditionel surfing, hvor surferen sidder ned indtil den rigtige bølge kommer, så står en SUP'er op og benytter en padle til fremdrift. SUP er utroligt populært og hastigt voksende, da målgrupperne er mange lige fra yoga og fiskeri over motion og sightseeing til ræs på søer og floder til det helt ekstreme med store bølger og whitewater.

Noter

Vandsport

Standup paddleboarding


La traquita es una roca ígnea volcánica compuesta de feldespato potásico y otros minerales como plagioclasa, biotita, piroxeno y hornblenda. El equivalente plutónico de la traquita es la sienita.

Referencias

Enlaces externos

Rocas volcánicas
Rocas de composición intermedia
Rocas alcalinas

Traquita


O jardim chinês é um estilo de jardim paisagístico que evoluiu ao longo de três mil anos. Inclui tanto os vastos jardins dos imperadores chineses e membros da família imperial, construídos para o prazer e para impressionar, quanto os jardins mais íntimos criados por estudiosos, poetas, ex-funcionários do governo, soldados e mercadores, feitos para reflexão e fuga do mundo exterior. Eles criam uma paisagem em miniatura idealizada, que pretende expressar a harmonia que deve existir entre o homem e a natureza.

Ver também
Jardim japonês

Ligações externas

Cultura da China
Jardins da China
!CS1 francês-fontes em língua (fr)
!CS1 chinês-fontes em língua (zh)
!CS1 usa script na língua chinês (zh)
!Artigos com texto em chinês

Jardim chinês


Sözcük ve cümlelerin dile takılmadan kolayca okunabilmesi için, anlatılmak istenen düşüncenin rahatlıkla anlaşılır şekilde anlatılması. Akıcılık, içerikten çok bir üslûp özelliğidir. Âheng-i selâset.

Düzyazıda akıcılığın şartları vardır: Bir sansür veya düşünce özgürlüğünü kısıtlayıcı bir yasaya müstenit olarak düşünceler açıkça yazılamazsa, bu, yazıdaki kapalılıktan anlaşılır. Yazıdaki tutuk ifadeler, zor okunurluk, anlamların belirsizliği akıcılığa aykırıdır. Kelimelerin yerli yerine oturması, cümlelerin birbiri ardına gelişindeki nizamın aksamadan sürmesi gerekir. Uzun cümlelerin başı ile sonu arasında uyumsuzluk olmamalıdır. Akıcı üslup kolaycı ve basit anlamına gelmez.

Edebiyat terimleri

Akıcılık


Klokot je mala, kratka rijeka, lijeva pritoka rijeke Une. Izvire nedaleko od Bihaća, protječe kroz naselje Klokot, te se poslije 4,5 km toka ulijeva u Unu.

To je rijeka jakog izvora i nešto sporijeg toka s malo brzaka na izvoru, koji se nalazi nekoliko stotina metara od aerodroma Željava u podnožju planinskog masiva Plješevice. Dosta je naglašena vodena vegetacija u njenom koritu. Najvećim dijelom svog toka, Klokot protječe kroz širu periferiju Bihaća, a okruženu obroncima Plješevice. Dubina rijeke kreće se od 0,5 do 4 m. Klokot je tipična planinska rijeka. Prosječna temperatura vode kreće se od 8 do 10 °C. Dno je obraslo različitim vodenim biljkama i algama, koji su stanište riječnim rakovima i ribljoj mlađi. Obale ove rijeke nisu šumovite. Gotovo cijelim tokom Klokot protječe pored livada i pašnjaka s izuzetkom dijela u blizini samog izvora, koji je okružen gustim zimzelenim drvećem. Oko 200 m prije ušća u Unu nalazi se most preko kojeg vodi magistralni put M5 iz Bihaća u pravcu graničnog prijelaza Izačić.

Izvori

Rijeke u Bosni i Hercegovini
Pritoke Une
Bihać

Klokot (rijeka)


Robert de Sorbon () a fost un teolog francez, capelanul lui Ludovic al IX-lea al Franței și fondatorul colegiului Sorbona din Paris.

Biografie
Născut într-o familie săracă în Sorbon, aparținând în momentul de față departamentului Ardennes, Robert de Sorbon a intrat în cadrul bisericii fiind educat în Reims și în Paris. Acesta a fost recunoscut pentru pietatea sa, obținând sprinjinul regelui Ludovic al IX-lea al Franței (Saint Louis). În jurul anului 1251 a devenit preot în Cambrai înainte să fie numit drept preot al Parisului și respectiv duhovnic al regelui în anul 1258.

În jurul anului 1253 Sorbon a început să predea, iar în 1257 a înființat Maison de Sorbonne, un colegiu din Paris care inițial a urmărit predarea teologiei unui număr de douăzeci de studenți săraci. Colegiul a fost finanțat de regele Ludovic al IX-lea și a primit în 1259 aprobare de la papa Alexandru al IV-lea, fiind ajutat de Petru de Limoges. Ulterior s-a dezvoltat, fiind un centru major de studiu și devenind nucleul a ceea ce avea să devină Universitatea din Paris. Sorbon a fost rector al universității, predând și predicând din 1258 și până în anul morții.

Biblioteca Universității din Reims, inaugurată în 2006, îi poartă numele.

Note

Nașteri în 1201
Decese în 1274
Teologi catolici
Teologi creștini din secolul al XIII-lea
Teologi francezi
Oameni ai Universității din Paris
Francezi din secolul al XIII-lea

Robert de Sorbon


Samuel Johnston (December 15, 1733 – August 17, 1816) was an American planter, lawyer, Grand Master of Freemasons, enslaver, and statesman from Chowan County, North Carolina. He represented North Carolina in both the Continental Congress and the United States Senate, and he was the sixth Governor of North Carolina.

Early life and revolutionary politics
Johnston was born in Dundee, Scotland in the Kingdom of Great Britain, but came to America when his father, Samuel Sr., moved to Onslow County, North Carolina, in 1736. Samuel Sr. became surveyor-general of the colony where his brother, Gabriel Johnston, was governor. Young Samuel was educated in New England, then read law in Carolina. He moved to Chowan County and started a plantation known as Hayes near Edenton.

Johnston was admitted to the bar and began a law practice in Edenton. In 1759, he was elected to the North Carolina House of Burgesses and served in that body until it was displaced in 1775 during the American Revolution. During North Carolina's War of the Regulation in December 1770, he introduced the anti-Regulators bill was later passed as the Johnston Riot Act in response to the September 1770 Hillsborough Riot and to later reports of a planned Regulator march upon the provincial capital, New Bern, which ultimately did not occur. The passage of the Johnston Riot Act and others precipitated an even more significant enlargement of the Regulator movement and forced Royal Governor Tryon to call out the provincial militia, which culminated in the Battle of Alamance on May 16, 1771.  As a strong supporter of independence, he was also elected as a delegate to the first four provincial congresses and presided over the Third and Fourth congresses in 1775 and 1776. After Royal Governor Josiah Martin abdicated in 1775, he was the highest-ranking official in the state until Richard Caswell was elected president of the Fifth Provincial Congress.

Johnston is frequently cited as having served in the North Carolina Senate in 1779, but that is not confirmed in Senate Journals. He may have been elected, but he certainly did not attend.  In Johnston's own words, after 1777, "...had nothing to do with public business..." during the Revolution. Under the new state government, Johnston was elected to the North Carolina Senate in 1783 and 1784.

Johnson was the first Grand Master of Freemasons for the State of North Carolina, voted into office on 11 Dec 1787 to revive Masonic activities that had been defunct after breaking away from England. There had only been Deputy Grand Master until he was elected Grand Master. He would be elected Grand Master again in 1789-1791.

Election as president
North Carolina sent Johnston as a delegate to the Continental Congress in 1780 and 1781. Johnston was elected the first President of the United States in Congress Assembled under the Articles of Confederation, but he declined the office.  This was reported on July 10, 1781:

Later career and death
Johnston served as Governor of North Carolina from 1787 to 1789. He presided over both conventions called to ratify the US Constitution. The one in 1788 rejected the Constitution despite Johnston's strong support. He called another convention in 1789, which decided on ratification. Johnston then resigned as governor to become one of the state's first two US Senators and served from 1789 to 1793. In 1800, he was made a Judge in the Superior Court of North Carolina, an office he held until his retirement in 1803.

Johnston died at his home, Hayes Plantation, near Edenton, in Chowan County; he purchased the house from David Rieusett in 1765 and lived there until 1793 when he moved to the Hermitage, a plantation in Martin County. The 1790 Census shows that he enslaved 96 people at Hayes Plantation. In 1816 he was buried in the Johnston Burial Ground there. The plantation house is privately owned but was designated a National Historic Landmark in 1973.  It is now within Edenton, but the current house was completed by his son, James Cathcart Johnston, a year after Samuel's death.

Legacy
Samuel Johnston's collection of books, which he bequeathed to his son James, is preserved in a full-scale replication of Hayes Plantation's library at the University of North Carolina at Chapel Hill.  The octagon-shaped historic room is on permanent exhibit in the North Carolina Collection Gallery in Wilson Library.

See also
 List of U.S. state governors born outside the United States

References

External links

1733 births
1816 deaths
American Freemasons
American lawyers admitted to the practice of law by reading law
American people of Scottish descent
American planters
Candidates in the 1796 United States presidential election
Continental Congressmen from North Carolina
Governors of North Carolina
Masonic Grand Masters
Members of the North Carolina House of Burgesses
Members of the North Carolina Provincial Congresses
North Carolina state court judges
People from Edenton, North Carolina
Politicians from Dundee
Pro-Administration Party state governors of the United States
Pro-Administration Party United States senators from North Carolina
North Carolina Federalists
Scottish emigrants to the Thirteen Colonies
United States senators who owned slaves

Samuel Johnston