Olaylar
 10 Ocak - Dünyanın ilk metro sistemi olan Londra Metrosu, Metropolitan hattı Paddington ile Farringdon arasında ilk kez hizmete girdi.
 13 Ocak - Darülfünun, Kimyager Derviş Paşa'nın verdiği halka açık fizik dersi ile eğitim hayatına başladı.
 1 Temmuz -3 Temmuz – ABD birliği ile Konfedere birlik arasında Gettysburg Savaşı
 16 Eylül - Robert Koleji dört öğrenci ile eğitime başladı.

 Ziraat Bankası'nın kuruluşu
 Londra metrosu açıldı.
 Alman kimyager Adolf von Baeyer barbitürik asiti keşfetti

Doğumlar
 1 Ocak - Pierre de Coubertin, Fransız Olimpiyat Oyunları kurucusu (ö. 1937)
 19 Ocak - Werner Sombart, Alman iktisatçı ve sosyolog (ö. ?)
1954)
 ? - Hans Aanrud, Norveç'li yazar (ö. 1953

Eylül
8 Eylül - Mary of the Divine Heart, Almanya doğumlu, soylu kadın ve Katoliktir
 22 Eylül - Ferenc Herczeg, Macar oyun yazarı (ö.

Ölümler
 9 Haziran - Dost Muhammed Han, Afganistan hükümdarı (1826-1863) ve Barakzay hanedanının kurucusu (d. 1793).
 13 Ağustos - Eugène Delacroix, Fransız ressam (d. 26 Nisan 1798)
 17 Eylül - Alfred de Vigny, Fransız şair, oyun ve roman yazarı
 21 Aralık - Giuseppe Gioacchino Belli, Romalı şair

1863


Ferdinand Zovko (Čalići, 19. listopada 1943. – Čalići, 1. siječnja 2023.) bio je hrvatski operni bariton i sveučilišni profesor iz Hercegovine.

Životopis
Rođen je u Čalićima pokraj Čitluka, gdje je već u ranom djetinjstvu preko radioprijamnika slušao Mariju Callas, koja mu je postala glazbeni i pjevački uzor.

Kao dijete krajem 1950-ih došao je u Dubrovnik, gdje je sa 17 godina prodavao ulaznice na Dubrovačkim ljetnim igrama. Pridružio se zboru Male braće i katedralnom zboru.

Prvo glazbeno obrazovanje stječe u klasi profesorice Milke Padovan. Diplomski koncert održao je u pratnji simfonijskog orkestra u Kneževu dvoru 1962. godine. Nakon toga s 20 se godina oženio i dobio sina Orsata, kasnije poznatog športskog menadžera. Istodobno s poslom u hotelu, položio je prijamne ispite na tri akademije - u Sarajevu, Zagrebu i Beogradu.

Na objavljenom natječaju Sarajevske opere, dobiva jedino mjesto bariton, upisuje Sarajevsku akademiju i angažman u Narodnom pozorištu. Profesorica Danon Kurpjel znala je reći kako je »najljepši glas na akademiji«.

Iz Sarajeva odlazi u Zagreb gdje nastavlja studirati na Muzičkoj akademiji u klasi glasovitog Vladimira Ruždjaka kao njegov prvi đak, i svojim nastupima ubrzo stekao status u zagrebačkim opernim krugovima. Zanimljivo da je za diplomski koncert u Hrvatskome glazbenom zavodu po ploču Wagnerove opere morao ići u Austrijsko veleposlanstvo, jer Wagner nije bio dostupan u glazbenim prodavaonicama. Također je i zanimljivo kako je Zovko na Zagrebačkoj akademiji zajedno diplomirao s maestrom Vjekoslavom Šutejom. Šutej je bio prvi Zovkov dirigent, a Zovko njegov prvi solist.

Godine 1979. postaje prvim magistrom u klasi umjetnice i profesorice Biserke Cvejić na Beogradskom fakultetu muzičkih umjetnosti. Potom odlazi u Rijeku i Opatiju, gdje bilježi prve službene nastupe i postaje prvak riječke opere, a kasnije i u Osijek, gdje je prvi put igrao cijelog Verdija. S tamošnjim maestrom Željkom Milerom snimio je nosač zvuka s deset opernih arija. U Osijeku je radio i kao sveučilišni profesor, a debitirao je ulogom Luna u Verdijevom Trubaduru. Kasnije je isticao kako je upravo Verdi skladatelj kojim je obilježio svoju karijeru, nastupivši u njegovim operama u Luksemburgu, Španjolskoj, Poljskoj, Francuskoj i Njemačkoj.

Najdraža pjesma mu je »Domovina i ljubav« Ivana pl. Zajca, a redovito je izvodio djela Lisinskog i Gotovca i ostalih hrvatskih skladatelja. Koncert u sklopu proslave 40. obljetnice karijere održao je u Mostaru, zajedno s mezzosporanisticom Dubravkom Šeparpović.

Dobitnik je nagrade Centra za mir za »promicanje suživota u Mostaru«. Oženjen je suprugom Katicom, s kojom ima sina Orsata.

Izvori

Hrvati u Bosni i Hercegovini
Operni pjevači

Ferdinand Zovko


An Govenia fasciata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni John Lindley. An Govenia fasciata in nahilalakip ha genus nga Govenia, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Venezuela. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Govenia

Govenia fasciata


The Explorers Club é uma sociedade profissional multidisciplinar internacional com sede nos Estados Unidos, com o objetivo de promover a exploração científica e estudos de campo. O clube foi fundado na cidade de Nova York em 1904 e tem servido como um ponto de encontro para exploradores e cientistas em todo o mundo.

O Explorers Club realiza um jantar anual para homenagear realizações na exploração, que é conhecido por sua culinária aventureira e exótica.

História

Em 1904, um grupo de homens ativos na exploração se reuniu a pedido do renomado jornalista, historiador e explorador Henry Collins Walsh para formar uma organização que unisse os exploradores nos laços de boa convivência e promovesse o trabalho da exploração por todos os meios ao seu alcance.

Ao lado de Walsh estavam Adolphus Greely, Donaldson Smith, Carl Lumholtz, Marshall Saville, Frederick Dellenbaugh e David Brainard. Após várias reuniões informais adicionais, o Explorers Club foi incorporado em 25 de outubro de 1905. As mulheres foram admitidas pela primeira vez em 1981, com uma turma que incluía Sylvia Earle e Kathryn Sullivan. Ilustríssimos membros honorários incluem Theodore Roosevelt, John Glenn, Jim Fowler, Walter Cronkite, Príncipe Philip, Duque de Edimburgo, Sir Edmund Hillary, Buzz Aldrin e Albert I, Príncipe de Mônaco.

The Explorers Club tem 32 capítulos nos Estados Unidos e ao redor do mundo. Cada capítulo serve como um ponto de contato local para exploradores, cientistas e estudantes. Muitos capítulos realizam jantares mensais, palestras e seminários, concedem bolsas de pesquisa de campo para estudantes, publicam boletins informativos e organizam expedições, viagens de campo e eventos educacionais.

Membros fundadores

 David Legge Brainard (1856-1946): Tenente-coronel do Exército dos Estados Unidos: Campanhas Sioux, Bannock e Nez Perce; Sobrevivente da Expedição da Baía de Lady Franklin (1881-1884); Em 1882, reivindicou o ponto mais ao norte com a latitude de 83º24'30";
 Frank Chapman (1864-1945): Curador de Aves e Mamíferos do Museu Americano de História Natural;
 Frederick Cook (1865-1940): Cirurgião e etnólogo da primeira Expedição de Peary à Groenlândia (1892); líder da Expedição do SS Miranda (1894); cirurgião da Expedição Belgica (1897-1898), a primeira expedição a passar um inverno na Antártica; membro fundador do American Alpine Club (1902);
 Herschel Clifford Parker (1867-1931): Professor de Física na Universidade de Columbia; montanhista; autor; membro fundador do American Alpine Club (1902);
 Marshall Howard Saville (1867-1935): Professor de Arqueologia Americana na Universidade de Columbia; Curador de Arqueologia do Museu Americano de História Natural;
 Henry Collins Walsh (1863-1927): Jornalista; historiador; explorador da América Central e da Groenlândia; membro fundador do Arctic Club of America (1894); nominalmente o "Fundador" do The Explorers Club (1904);
 Caspar Whitney (1862-1929): Correspondente de guerra, explorador da América do Norte e do Sul, amante do ar livre, jornalista esportivo, membro do Comitê Olímpico Internacional (1900-1905), autor; Editor da Revista Outing.

Feitos históricos dos membros do Explorers Club
The Explorers Club é renomado por vários "Famosos Primeiros Feitos" realizados por seus membros, incluindo:

 Primeiros a chegar ao Polo Norte (1909) - Robert E. Peary (membro honorário em 1912) e Matthew Henson;
 Primeiros a chegar ao Polo Sul (1911) - Roald Amundsen, membro honorário em 1912;
 Primeiros a atingir o cume do Monte Everest (1953) - Sir Edmund Hillary e Tenzing Norgay, eleitos membros honorários em 1953;
 Primeiros a alcançar o ponto mais profundo do oceano (1960) - Don Walsh (membro honorário em 1997) e Jacques Piccard;
 Primeiros a chegar à superfície da Lua (1969) - Neil Armstrong e Buzz Aldrin (membro honorário em 2018);
 Primeiros a chegar em ambos os polos, espaço e o ponto mais profundo do oceano (2021) - Richard Garriott.

Sede

O The Explorers Club realizou sua primeira reunião regular em sua sede original no Edifício Studio, localizado na 23 West 67th Street, na cidade de Nova York. O clube concluiu a construção de sua próxima sede na 544 Cathedral Parkway em 1928, e ali o clube continuou a expandir sua extensa coleção de artefatos, troféus e livros sobre exploração. Em 1965, impulsionado por Lowell Thomas, o clube adquiriu sua sede atual na Upper East Side, uma mansão de seis andares em estilo jacobino na East 70th Street, onde abriga a Biblioteca de Exploração James B. Ford, a Sala de Mapas Sir Edmund Hillary e uma coleção de artefatos de mais de um século de exploração. O edifício anteriormente pertencia a Stephen C. Clark. Certos cômodos designados do clube estão abertos ao público em geral.

Palestras e publicações
Na década de 1920, o clube começou a convidar tanto os exploradores que retornavam do campo quanto os cientistas visitantes para relatarem suas experiências e descobertas. Na década de 1930, esses encontros informais evoluíram para palestras acadêmicas e apresentações ilustradas. O clube continua a oferecer palestras e programas semanais, que muitas vezes são abertos ao público em sua sede. Em novembro de 1921, o The Explorers Club publicou a primeira edição do The Explorers Journal para compartilhar notícias do campo, observações da sede, aquisições recentes, obituários e resenhas de livros. O The Explorers Journal ainda é publicado trimestralmente. com artigos e fotografias de membros do The Explorers Club em expedição.

Série de televisão
Em 2022, o The Explorers Club e o Discovery Channel fizeram uma parceria para produzir uma série chamada "Tales from The Explorers Club" (Em inglês) "Clube da aventura" (Em português), apresentada pelo membro do clube, Josh Gates. A série abordou histórias de outros famosos membros do The Explorers Club, como Ernest Shackleton, Sir Edmund Hillary, Gertrude Bell, Jim Lovell e Jeff Bezos.

A bandeira do The Explorers Club
Para obter permissão para carregar a bandeira, um membro do clube deve demonstrar que uma expedição tem o potencial de obter resultados

científicos. Uma vez aprovada, a bandeira deve ser exibida em todas as oportunidades adequadas durante a expedição e deve ser devolvida ao clube juntamente com um relatório escrito da expedição - o Relatório da Bandeira. As coleções de pesquisa do clube são o repositório desses relatórios únicos, incluindo o "Livro da Bandeira" original - um diário encadernado contendo relatórios escritos à mão, impressões vintage, recortes e registros diversos enviados pelos exploradores que levaram pela primeira vez a bandeira do The Explorers Club em expedições.

Atualmente, existem 202 bandeiras numeradas. Isso inclui bandeiras carregadas em expedições como:

 Bandeira #2 - Roy Chapman Andrews - expedições ao Deserto de Gobi;
 Bandeira #7 - Sir George Hubert Wilkins - os primeiros voos transárticos;
 Bandeira #32 - Capitão Robert A. "Bob" Bartlett - expedições com o navio Effie M. Morrissey;
 Bandeira #50 - Bertrand Piccard e André Borschberg - Solar Impulse através da América;
 Bandeira #61 - Luc Hardy - expedição Pax Arctica (Ártico Canadense);
 Bandeira #71 - Raphaël Domjan - PlanetSolar, a primeira volta ao mundo com energia solar;
 Bandeira #80 - Tim Taylor FN'04, Laureado com a Medalha de Mérito em 2008 - Descoberta de três submarinos americanos perdidos na Segunda Guerra Mundial: Expedição R-12, Expedição S-26, Expedição S-28;
 Bandeira #81 - Victor Vescovo e Patrick Lahey - expedição Five Deeps;
 Bandeira #105 - L. Ron Hubbard - Expedição Radio Experimental do Alasca;
 Bandeira #123 - Thor Heyerdahl - expedição Kon-Tiki;
 Bandeira #132 - David Concannon para Jeff Bezos e Bezos Expeditions - expedição de busca e recuperação do motor Saturn V F-1;
 Bandeira #134 - Gino Caspari - Descoberta da Tumba Real dos Cita Tunnug 1;
 Bandeira #150 - George Kourounis - coleta de amostras de solo na cratera de gás Darvaza;
 Bandeira #161 - James Cameron - expedição Deepsea Challenger;
 Bandeira #163 - L. Ron Hubbard - Expedição Oceanográfica-Arqueológica (1961) e Expedição de Pesquisa Geológica Hubbard (1966);
 Bandeira #193 - Naomi Uemura - primeira expedição solo ao Polo Norte.

As missões da NASA Apollo 8, Apollo 11, Apollo 13 e Apollo 15 carregaram miniaturas das bandeiras do clube a bordo.

Honras e bolsas

Honras
A Medalha do The Explorers Club, a mais alta honraria concedida pelo clube, é concedida por contribuições extraordinárias diretamente no campo da exploração, pesquisa científica ou para o bem-estar da humanidade. Alguns dos premiados anteriores incluem:
1914 – Robert E. Peary
1917 – William Curtis Farabee
1918 – Vilhjalmur Stefansson
1919 – Cândido Mariano da Silva Rondon
1923 – Adolphus Greely
1925 – Lowell H. Smith
1926 – Knud Rasmussen
1927 – Roald Amundsen, Robert Bartlett & Fridtjof Nansen
1937 – Richard E. Byrd
1954 – Auguste Piccard
1961 – President Herbert Hoover
1964 – Gilbert H. Grosvenor
1968 – Lowell Thomas
1971 – Neil Armstrong, Edwin "Buzz" Aldrin Jr., & Michael Collins for NASA
1979 – Thor Heyerdahl
1980 – Willard Bascom
1983 – Sir Ranulph Fiennes
1986 – Sir Edmund Hillary
1989 – Mary Leakey
1993 – Jane Goodall
1995 – Robert Ballard
1996 – Sylvia Earle
2001 – Joe Kittinger
2005 – Burt Rutan, Brian Binnie and Mike Melvill for SpaceShipOne
2008  – Eugenie Clark
2009 – E. O. Wilson
2011 - Albert Lin
2013 – James Cameron
2014 – Walter Munk
2015 – Neil deGrasse Tyson
2016 – E. Frederick Roots
2019 – Kenneth Lacovara
2020 – Victor Vescovo

Além da Medalha do The Explorers Club, o clube também apresenta, entre outros, o Prêmio Lowell Thomas, a Medalha Sweeney, uma Citação de Mérito, o Prêmio de Exploração Espacial Buzz Aldrin e o Prêmio Tenzing Norgay.

Bolsas
O clube também concede uma variedade de bolsas para ciência de campo e exploração, incluindo a Bolsa do Fundo de Atividades para Jovens, a Bolsa do Fundo de Exploração e o Prêmio do Presidente de Exploração e Tecnologia. Um prêmio do clube, o Prêmio Scott Pearlman para Ciência e Exploração de Campo, é nomeado em homenagem a um dos membros mais jovens do clube (induzido aos 22 anos), que era fotógrafo e participante de três expedições com bandeira. Scott Pearlman contraiu hepatite C e faleceu aos 38 anos. Pearlman era filho do membro e oficial do Explorers Club, Robert E. Pearlman.

Presidentes
Os presidentes do Explorers Club são eleitos por votação do Conselho Diretor após a Reunião Anual. Homens e mulheres podem oferecer seus nomes para consideração.

Ligações externas
Site do The Explores Club

Organizações fundadas em 1904
Exploradores

The Explorers Club


ටොලමි X ඇලෙක්සැන්ඩර් I (පුරාතන ග්‍රීක:Πτολεμαῖος Ἀλέξανδρος, Ptolemaĩos Aléxandros) යනුවෙන් හඳුන්වන්නේ ක්‍රි.පූ. 110 සිට 109 දක්වා සහ ක්‍රි.පූ. 107 සිට 88 දක්වා ඊජිප්තුව පාලනය කළ රජ කෙනෙකි.

දිවිය
ඔහු ටොලමි VIII ෆිස්කන් පාරාවෝවරයාගේත් IIIවන ක්ලියෝපැට්රා රැජිනියගේත් පුත්‍රයායි. ඔහුගේ මව විසින් ඔහුගේ සොයුරා වූ ටොලමි IX ලැතිරොස්ව බලයෙන් පහ කිරීමෙන් පසු, ක්‍රි.පූ. 110දී ඔහු සිය මව සමග හවුල් පාලනයක් ගෙනගියේ ය. කෙසේනමුත්, ක්‍රි.පූ. 109දී IXවන ටොලමි විසින් ඔහුව බලයෙන් පහකරන ලදී. ක්‍රි.පූ. 107දී ඔහු යලිත් වරක් රජු බවට පත් විය. එසේම ඇගේ මව සමග සම-අනුරාජ පදවිය හෙබවී ය. ක්‍රි.පූ. 101දී සිය මෑණියන්ව මරා දැමූ ඔහු, තනිව හෝ සිය භාර්යාව/ලේලිය වූ IIIවන බෙරෙනිස් සමග රාජ්‍ය පාලනය සිදුකළේ ය.

ඔහු මිය යන විට, IXවන ටොලමි නැවත වරක් සිහසුන හිමි කරග්තතේ ය. IXවන ටොලමි මියයන විට Xවන ටොලමිගේ භාර්යාව වූ IIIවන බෙරෙනිස් මාස හයක් රාජ්‍ය පාලනය සිදුකළා ය.

සටහන්

මූලාශ්‍ර

බාහිර සබැඳි

 ටොලමි X ඇලෙක්සැන්ඩර් සඳහා මාහ්ලන් එච්. ස්මිත්ගේ ඓතිහාසික ප්‍රභව ග්‍රන්ථයේ ඇති සඳහන

ක්‍රි.පූ. 2වන සියවසේ උපත්
ක්‍රි.පූ. 88 මරණ
ක්‍රි.පූ. 2වන සියවසේ ග්‍රීක ජනයා
ක්‍රි.පූ. 1වන සියවසේ ග්‍රීක ජනයා
ක්‍රි.පූ. 1වන සියවසේ අප්‍රිකානු පාලකයින්
ක්‍රි.පූ. 2වන සියවසේ අප්‍රිකානු පාලකයින්
ඊජිප්තුවේ ක්‍රි.පූ. 2වන සියවස
ඊජිප්තුවේ ක්‍රි.පූ. 1වන සියවස
මාතෘ ඝාතකයින්
ටොලමියානු රාජවංශයේ පාරාවෝවරුන්
සයිප්‍රසයේ ටොලමියානු පාලකයින්

ටොලමි X ඇලෙක්සැන්ඩර් I


Entre deux fougères, le film (Between Two Ferns: The Movie) est un film américain réalisé par Scott Aukerman, sorti en 2019. Il est adapté de la web-série Between Two Ferns with Zach Galifianakis.

Synopsis
Zach Galifianakis prend la route pour interviewer des célébrités.

Fiche technique
 Titre : Entre deux fougères, le film
 Titre original : Between Two Ferns: The Movie
 Réalisation : Scott Aukerman
 Scénario : Scott Aukerman et Zach Galifianakis
 Musique : Alex Wurman
 Photographie : Benjamin Kasulke
 Montage : Hank Friedmann et Brendan Walsh
 Production : Scott Aukerman, Caitlin Daley, Mike Farah et Zach Galifianakis
 Société de production : Funny or Die
 Pays :
 Genre : Comédie
 Durée : 82 minutes
 Dates de sortie :
Netflix :

Distribution
 Zach Galifianakis  : lui-même
 Ryan Gaul  : lui-même
 Matthew McConaughey  : lui-même
 Rekha Shankar : Gaya
 Olivia Mekdara : Amelia
 Mo Zelof : AJ
 Gabriel Gundacker : l'homme piñata
 Phil Hendrie : Bill Yum
 Mary Scheer : Frannie Scheindlin
 Mike Ivy : Jim Handle
 Matt Besser : Mike Burcho
 Mary Holland : Gerri Plop
 Najla Samad : Lisa
 Michelle Munoz : Megan
 Lauren Ashley Smith :la mystérieuse Donna
 Bruce Willis  : lui-même
 Keanu Reeves  : lui-même
 Chloe Wepper : Claudia
 Will Ferrell  : lui-même
 Chance the Rapper : lui-même
 Lauren Lapkus  : Carol
 Ryan Gaul : Cam
 Greg Galifianakis : Greg Tooba
 Dennis Gubbins : Dennis Tuba
 Jiavani Linayao : Boom Boom
 Rashida Jones : elle-même
 Adam Scott  : lui-même
 John Cho  : lui-même
 Jason Schwartzman : Jason Schwartzman
 Edi Patterson : Shirl Clarts
 Bobby Tisdale : lui-même
 Brie Larson  : elle-même
 Charity L. Miller : Lisa Enderwhol
 David Letterman : lui-même
 Paul Rudd  : lui-même
 Chrissy Teigen : elle-même
 A. D. Miles : Michael
 John Legend  : lui-même
 Jon Hamm  : lui-même
 Hailee Steinfeld : elle-même
 Awkwafina : elle-même
 Tiffany Haddish  : elle-même
 Phoebe Bridgers : elle-même
 Matt Berninger : lui-même
 Matt Brewer : lui-même
 Walter Martin : lui-même
 Matt Barrick : lui-même
 Blake Clark : Earl Canderton
 Paul Rust : Eugene Tennyson
 Benedict Cumberbatch  : lui-même
 Tessa Thompson  : elle-même
 Peter Dinklage  : lui-même
 Mary Sohn : Tina
 Will Hines : Jamie Kandt
 Demi Adejuyigbe : DJ Fwap
 Gal Gadot  : elle-même
 Mandell Maughan : Nic Jeffries

Accueil
Le film a reçu un accueil mitigé de la critique. Il obtient un score moyen de 59 % sur Metacritic.

Notes et références

Liens externes

Film américain sorti en 2019
Comédie américaine
Faux documentaire
Road movie
Adaptation d'une web-série au cinéma
Film distribué par Netflix

Entre deux fougères, le film


هلا يماني (12 مارس 1985 -)، ممثلة سورية. بدأت مشوارها الفني في عام 2004 في المسلسلات التلفزيونية.

أعمالها
 باب الحارة
 ليالي الصالحية.
 القضية 2008.
 مرايا 2006.
 كثير من الحب كثير من العنف (مسلسل).
 عقاب 2.
 فزلكة عربية
 التجلي الأخير لغيلان الدمشقي.
 جمال الروح.
 أولاد القيمرية.
 قيود روح.
 الولادة من الخاصرة.
 رجال العز. بدور عزيزه
 سوق الورق.
 رومانتيكا.
 منبر الموتى.
 بناتي حياتي. بدور قمر
 قلة ذوق وكثرة غلبة

وصلات خارجية

أشخاص على قيد الحياة
ممثلات سوريات في القرن 21
مواليد 1405 هـ
مواليد 1985

هلا يماني


Batı Çerkesleri ya da Batı Adığeleri, Kuzey Çerkesleri veya Adigeyler, Adigeler (Batı Çerkesçesi Адыгэхэр), Çerkeslerin bir kolu olan ve Rusya'ya bağlı Adigey Cumhuriyeti ile Krasnodar Krayı ile Çerkes Sürgünü'nde Çarlık Rusyası döneminde Kafkasya'dan Osmanlı İmparatorluğu topraklarına sürülüp tehcir ettirilen ve bugün Türkiye, Ürdün, Suriye ve İsrail gibi ülkelerde yaşayan Kuzey Kafkas halkı. Adigeler, Adigey Cumhuriyetinin 447.109 (2002) olan toplam  nüfusunun % 24.2'sini oluşturur.

Adigelerin Şapsığ ya da  Rus yazılışıyla Şapsug topluluğunun bir bölümü adına 23 Eylül 1924'te Tuapse merkezli olarak Karadeniz kıyısında Şapsığ Ulusal Rayonu kurulmuş, ama Krasnodar krayına bağlı olan bu rayon 24 Mayıs 1945'te kaldırılmış, toprakları da şimdiki Soçi (Saçe) metropolitan alanı ile Tuapse rayonu içine alınmıştır. Buraya "Karadeniz kıyısı Şapsığyası" (Хы1ушъо Шапсыгъэ) özel adı verilmekte olup buradaki Adigelere de,1999'dan beri RF'de resmen Şapsığ denilmektedir. Adigecenin Şapsığ-Hak'uç lehçesinde günde 24 saat yayın yapan "Nafna" adlı bir internet radyosu İsrail'in Kfar-Kama beldesinde bulunmaktadır.

Adlandırma
ISO 639 kodu ady ve kbd olan ve Çerkesçe ortak adıyla anılan dilleri konuşan Kafkasyalılar kendileri için kullandıkları Adıgeler/Adığeler/Adigeler/Adiğeler (aдыгэхэр) adını Türkçe ve diğer dillerde ifade ederken de Çerkesler/Çerkezler biçimini kullansalar da, her ikisinin yer değiştirerek kullanıldığı da olur. Rusçada bütün Çerkesler için Adıglar (aдыги) imlâsı kullanılırken Adigey Cumhuriyetindeki Çerkesler için ona yakın Adıgeyler (aдыгейцы) imlâsını kullanılır. Rusçada Çerkesler adı ise resmî olarak Karaçay-Çerkesya cumhuriyetindeki Çerkesler için kullanılmaktadır. Kabartay-Balkarya'daki Çerkesler ise Kabardeyler (кабардинцы) olarak adlandırılırlar. Bu üç idari birimde yaşayan Çerkesler/Adığeler üç ayrı milliyetmiş gibi (Adıgeyler, Çerkesler ve Kabardeyler) kabul edilmeye başlanmıştır.

Boyları
Abzehler (абдзэххэр): Diasporadaki en büyük nüfusu sahip olan Batı Çerkes boyudur. Kafkasya'da ise Abzeh ağzı konuşan tek köy Adigey Cumhuriyeti'nde bulunan Hakurine Hable (Şovgenovski)'dir.
Şapsığlar (шапсыгъхэр): Diasporada Şapsığların sayısı da Abzehlere yakındır. Hemen hemen aynı bölgelerde, birçok köyde de karışık olarak yaşamaktadırlar. Şapsığların tarihi topraklarının büyük bölümü bugünkü Adigey Cumhuriyeti'nin sınırları dışında kalmıştır. Adıgey'deki küçük bir grup dışında Şapsığlar bugün Krasnodar Krayı'nın Tuapse ve Lazarevsk ilçelerine bağlı köylerde yaşıyorlar (yaklaşık 10 bin). 1924-1945 yıllarında feshedilene kadar Şapsığ Ulusal Rayonu döneminde Şapsığcanın gelişimi için adımlar atılsa da, Adigey Cumhuriyeti'nin dışında kaldıklarından günümüzde anadillerinde eğitim ve yayın hakkından yararlanamamaktadırlar.
Kuzey Şapsığları, Büyük Şapsığlar, Kuban Şapsığları (шапсыгъэ шху)
Güney Şapsığları, Küçük Şapsığlar, Kıyı Şapsığları, Karadeniz Şapsığları, (шапсыгъэ-цIыкIу)
Temirgoy-Şapsığlar, Pseuşko Şapsığları (кIэмгуе-шапсыгъ)
Hakuçiler (хьакучи)
Bjeduğlar (бжъэдыгъухэр): Nüfusları Kafkasya'da fazla, diasporada azdır.
Temirgoylar ya da Çemguylar  (кӀэмыгуейхэр, чIэмгуй): Nüfusları Kafkasya'da fazla iken diasporadaki en küçük Çerkes topluluğudur.
Natuhaylar (натхъуэджхэр): dillerinin soyu tükenmiştir.
Hatukaylar (хьатикъуай): Kafkasya'da kalmadığı için Çerkes diyalektolojisinde adları geçmez ve birkaç köy dışında Kayseri-Pınarbaşı'nda yaşarlar (18 köy).
Janeler (жанэ): dillerinin soyu tükenmiştir.
Yecerukaylar (еджэркъвай): dillerinin soyu tükenmiştir.
Mamhığlar (мамхэгъ, мамхыгъ): dillerinin soyu tükenmiştir.
Mahoşlar (мэхъош)

Kültür

Adıge toplulukları
 Adıge topluluklarından kıyıdakiler (Natuhay veya Natuhac,Şapsığ,Hak'uç) ve küçük bir bölümü ya da birkaç köyü eskiden şimdi ölü dillerden sayılan "Ubıhça" [Убыхыбзэ] ya da Rus yazılışıyla Ubıhça konuşan,ama geneli Hak'uç lehçesinde Adıgece konuşan,bir bölümü  de Adigece ile birlikte eskiden Abazaca da  konuşmuş olan  "Ubıhlar",yine Abaza ve bir bölümü Adıgece de konuşan,yani çift dilli,dahası bazıları üç dilli (Ubıh,Adige ve Abaza dilli) olan kıyıdaki Abaza [Ciget] toplulukları,vb) ve içerideki Abadzeh [Абдзах] topluluğu,arkaik (kadim) sayılabilecek bir demokratik yapıya sahiptiler ve bu  yönleriyle diğerlerinden farklı bir toplumsal yapıdaydılar,Ama Abaza,Ubıh ve Abadzehler arasında yaygın bir köle (serf;пщыл1ы) kullanımı ve esir ticareti de vardı.Doğudaki daha az nüfuslu topluluklar ise yarı feodal ilişkiler içindeydiler (Bjeduğ,Hatukuay,K'emguy,Besleney,Mahoş,Yegerukay,Mamhığ,Kuban Kabartayları, doğudaki yüksek vadilerde barınan Abaza/Abazin toplulukları,vb),bu sonuncular arasında köle (serf) sayısı çoktu,ama esir ticareti çok sınırlıydı;çünkü,bu sonuncu yörelerde köle dayanışması ve direnci daha güçlüydü.İlk örnekte yönetim Khase (Хасэ) denilen yöresel halk meclislerinin,ikinci örnekteyse,"pşı" (bey,Rusça:kinyaz) adı verilen köy derebeylerinin ve verk (vasal)denilen ikinci derece soylu sınıfının elindeydi.Derebeylerinin kendi köyleri,geniş arazileri,büyük hayvan sürüleri ve köleleri vardı,ayrıca köylerinde barınan ve köle olmayan ailelere de (feqotl') hükmediyor,angarya yüklüyor ve onlardan vergi alıyorlardı ("Jineps" gazetesi,Eylül 2006 eki).Bağımlı köylüler (feqol'lar)yılda bir ya da iki hayvan vererek vergilerini ödüyorlardı.Demokratik topluluklarda ise köylülerin vergi ve angarya yükümlülükleri yoktu,yurt savunmasında gönüllü katkı ve dayanışma vardı.

Adıge folkloru ve Nart Destanı
 Adıgeler arasında kökü çok eskilere,Milat öncesine dayanan destan ve söylenceler vardı, kuşaktan kuşağa aktarılarak günümüze getirilen ve önemli bir bölümü kaydedilen bu söylentiler içinde Nartlar destanı en geniş  yeri tutmaktadır (Son düzenlemesi 8 cilt).Destanın ana kişileri bilge kadın Setenay-guaşe ile onun taş içinden doğan oğlu Savsırıko ya da Sosrıko'dur.Kıvılcımlar saçan ateşten bir oğlan biçiminde doğan,Ateş Tanrısı da olan Demirci Tlepş (Лъэпшъ) tarafından dizlerinden maşa ile tutulup suya daldırılan ve adı Tlepş tarafından konan Setenay-guaşe oğlu Savsırıko'nun,maşayla tutulduğu için suya değmeyen ve bu nedenle yumuşak kalan dizleri dışındaki çelikleşmiş vücuduna silah işlemiyordu;ama yine de,gerektikçe hileye başvuran,doğaüstü yeteneklerini kullanan ve  insanlara ateşi getiren bir kahramandır.Savsırıko'nun atı Thojıy de (Тхъожъый),Kerç Boğazında (Destandaki adı:Khı T'uale/Хы ТӀуалэ),bir adada yaşayan ve bir tekne içinde uçan bir "neğuç'ıtse"nin (НэгъучӀыцэ;sırtında tek memesi olan tehlikeli bir büyücü kadın) bir kısrağının, deniz dibinde yaşayan bir aygır ile çiftleşmesi sonucu deniz dibinde doğmuştur,normal bir yarış atından yedi misli daha hızlıdır,önsezili ve  akıllıdır,sahibi ile konuşur ve onu korur,tek zayıf yanı taşlık alanda hızını yitirmesidir.Savsırıko ve atı,bu sırları,zayıf noktaları keşfedildikten sonra alt edilebilmiştir.Savsırıko'nun kuzeni (teyze oğlu) Nart Peterez,Tanrılara kafa tutabilen,sırrı öğrenilemediği sürece kendisine silah  işleyememiş olan,hiçbir şeyden korkmayan ve Nart Khasesi (Meclis) Başkanı "Nesren-Jak'e"yi,Tanrılık iddiasındaki Pak'o tarafından zincirlendiği Oşhamafe (Elbruz) tepesinden kurtarıp özgürlüğüne kavuşturan ve ateşi Nart topluluğuna yeniden getirmiş bir yiğit,diğer kuzeni Şebatınıko ise "Yeme içme,düğün-dernek ve kız peşinde dolanıp durmayan" salt bir kahramanlık örneğidir.Geceleri ellerinden ışık saçılan Nart gelini Adıyıf da,karanlıkta Nartların yolunu aydınlatmaktadır,vb (bk.Нартхэр адыгэ эпос,ХьэдэгъэлӀэ Аскэр,"Нартхэр" bölümü,cilt I,s.9-70,Мыекъуапэ,1968,Türkçesi için bk.Jineps,sayı 20-27;Asker Hadeğatle,"Çerkes Nart Öyküleri, Hedefini Kendi Bulan Nart Tlepş'in Oku",çeviren Murat Papşu,Ankara,2005;Kafkasya Kül.Der.,sayı 39-42,s.108-121,Ankara,1973).Destan bunun gibi çok sayıda kadın erkek kahramanın yaşamını konu edinmektedir (Daha geniş bilgi için tıklayın-Nartlar,ayrıca bk.Asker Hadeğal,"Adıge Yiğitlik Destanı Nartlar",Jineps gazetesi,sayı 20-27;Kafkasya,internet).
Bazı parçaları besteli şarkılar biçiminde söylenen Nart destanı dışında, "Aydemirkan" (Andemirkan) destanı ve "Hatkhı oğlu Koç'as" (Хьатхым ыкъо КъокӀас/Hatxım yıqo Qoçvas),vb şarkı ve anlatılar da ünlüdür.
 Adıgelerin "Geguak'o-Vısak'o kuph'er" (ДжэгуакӀо-УсакӀо купхэр/Halk Şarkıları ve Dansları Toplulukları) adı verilen gezici ve profesyonel sanatçı toplulukları vardı ("Kafkasya Kül.Der.",sayı 39-42,s.138,Ankara,1973). Bunlar "şık'epşıne" (шык1эпщынэ-kemane),"epepşıne" (saz),"kamil" ve "bjamıy" (kaval ve flüt) gibi halk enstrümanlarını kullanırlardı.Bu çalgıcılar ve ozanlar, en önde,marşlar çalarak ve şarkılar söyleyerek savaşlara katılır,savaşçıları yüreklendirir,savaşta gördükleri her şeyi şarkılarında dile getirirlerdi.Bu şarkıcı gruplarının kalıntıları, Türkiye'de 1950'li yıllara değin varlıklarını sürdürmüşlerdir ("Geguak'o-Vısak'o Toplulukları ve Bir Şarkı Şöleni",internet ).

Modern edebiyat
 Günümüz Adıge edebiyatı,K'emguy lehçesi esas alınarak yazılmakta ve geliştirilmektedir.Tsığo Tevçoj (1855-1940),Tembot K'eraş (1902-88),İbrahim Tsey (1890-1936),müteveffa Hazret Aşın,Dilbilimci ve Nartolog Asker Hadeğatl (1922),şair ve roman yazarı İshak Meşbaş (1931) ve bilge kişi Abu Şhalaho (1929) tanınmış Adıge yazarlarındandır.Ts.Tevçoj'un "Pşı-verk zav"  (Derebeyi Savaşı) adlı şiirsel destanı;konusunu Adıge folklorundan alan İ.Tsey'in 4 perdelik dramı "Koç'as" (КъокӀас); T.K'eraş'ın "Nasıpım yığogu" (Mutluluk Yolu;romanın Türkçe çevirisi için bk.Circassiancanada,internet) adlı ve Adıgelerin,özellikle Lenin ve Stalin dönemlerindeki yenileşme ve kolhozlaşma sürecinde ortaya koydukları direnişleri ve bu direnişlerin bastırılmasını anlatan  romanı ünlüdür,romanda başarılı Çerkes karakterleri sergilenmektedir.Tembot K'eraş'ın bazı yapıtları Türkçeye çevrilmiştir.

Sınıfsal farklılıklar
 Demokratik Adıge toplulukları arasında tek evlilik,kadına saygı,erkek ve kızların görüşebilmeleri,birlikte şarkı ve dans icra etmeleri, kadınların da tarla çalışmalarına katılabilmeleri,geçerli kurallardandı.Bu kuralların dışına çıkmaya Khabze (Yasa ve Gelenek) izin vermezdi.Yarı feodal topluluklarda ise,köleler (pşıtl-пшылӀ) dışında,kadınlar ve soylu erkekler tarla işlerinde çalışmazdı ve çalışmaları aşağılanma olarak algılanırdı,  derebeylerinin (пщы-оркъ) ve zengin köylülerin birden çok eşi ve odalıkları (çeşditl;жэшдилъ) olabilirdi,soylu atlara soylu olanlar binebilirdi,köleler ise binek atı edinemezlerdi;ayrıca,derebeyi toplulukları ile Abadzeh ve Ubıhların Osmanlılarla sürdürdükleri insan (esir ve köle) ticareti de önemliydi.

Adıge müziği
 Adıge müziği çok sesli olup,toplantılarda korolar eşliğinde söylenirdi.Ozanlara "vısak'o" (усакӀо), şarkıcılara "veredao" (oрэдаӀо),oyuncu ya da dansçılara "geguak'o" (джэгуакӀо),her türlü danslı eğlentiye "gegu" (джэгу),oyunları yöneten kişilere "hatiyak'o" (хьатиякӀо) ya da geguak'o,şarkılara vokal eşlik etmeye de "jıv" (жъыу) denirdi (Ayrıca bk.Tl'ıhkuıç' Anzavur (-Lvıxhuçve Anzauır/ЛӀыхъучӀэ Анзаур-),"Çerkes Müziğinin Dünü Bugünü",Kafkasya Yazıları, İstanbul,1998,sayı 3,ayrıca internet).Adige dilinde müzik eğitimi,cumhuriyetler ve Krasnodar Kray eğitim müfredatından kaldırılmıştır,ancak 2007-2008 eğitim-öğretim yılında Kabartay-Balkarya Cumhuriyeti'nde 20 kadar okulun ilk sınıflarında Adigece (Kabartay-Çerkesçe) bir müzik eğitimine yeniden izin verildiği yazılmışsa da sonu gelmemiştir (Ayrıca tıklayın-Kabartayca).
 Erkek çocuklar,eğitilmek üzere başka ailelere verilebilirdi,bu  da "p'ur" (п1ур),yani "atalık" geleneğini oluştururdu.Eğlence (gegu) ve savaş sporları gündelik yaşamın bir parçası konumundaydı (Ayrıca bk."Kafkaya KD",sayı 39-42,s.57-64,Ankara,1973) .

Genel Bilgiler

Eski Adıge geleneklerine ve yaşamına ilişkin bazı bilgiler
 Adıgeler "demokratik" ve "aristokratik" topluluklar biçiminde nitelendirilebilecek iki gruba ayrılıyordu.
Bu iki grup ve alt grupları arasında,ortak özellikler yanında farklılıklar da vardı.
Bu nedenle, her konuyu kapsayan ortak bir Adıge (Çerkes) özellik ya da karakterinin bulunduğu söylenemez.
Birbirine benzeyen özellikler, genellikle büyüğe ve yaşlılara saygı, kız erkek görüşmesinin nişanlılık öncesinde serbest olması, kızın kaçarak da evlenebilmesi, gelinin kocası ve diğer erkeklerle bir süre konuşmaması, kocasıyla birlikte görünmemesi,kadının kocası ve erkeklerle  birlikte yemek yememesi,kocası gelmeden yatmaması, kendinden büyük aile bireyleri yanında oturmaması, vb.Demokratik topluluklrda kadınlar daha özgürdü.
 Sınıfsal olarak,derebeyi topluluklarında,sözgelişi K'emguylarda,sıkı bir kaynana (guaşe/гуащэ) otoritesi vardır, gelin kaynanasından izinsiz bahçe kapısı dışına adım bile atamazdı. Bu sıkı disiplin ve gelenek farklılıkları nedeniyle, demokratik ve derebeyi toplulukları arasındaki evlenmeler de sınırlı düzeydeydi.
 Değişik özellikler, daha çok, iş yaşamı ve konuk ağırlama alanlarında görülür.Aristokratik ya da derebeyi topluluklarında köle kadınlar tarlada çalıştırılırken, özgür kadınlar, ev işleri dışında çalıştırılmazlardı,insanı aşağılama ve  ayıp olarak görülürdü.
Aynı biçimde soylu sınıfı da kol gücü gerektiren işlerde çalışmazdı, soylular için çalışmak, kendileri açısından bir aşağılanma  ve ayıp  uğraş sayılırdı.
Ama demokratik topluluklarda aksine bir görüş vardı, kadın-erkek herkes, en zengin ve üst yönetici/yargıç/din adamı  konumunda olanlar dahil, herkes tarlalarda çalışabilirdi.
Şapsığlarda konukluk süresinin bir hafta olduğu, ardından konuğun ev halkı ile birlikte çalışması gerektiği gibisine bir anlayış da vardı.
Demokratik topluluklarda çalışmamak ve tembellik ayıp sayılır, kınanırdı.
İlkbahar aylarında,1950'lere değin,nakaratlar biçiminde iş türküleri (of veredh'er/Ӏоф орэдхэр) söyleyerek,tarlalarda imece usulü (hafı/хьафы) ya da ödünç gün karşılığı mısır çapalayan kalabalık Şapsığ,Ubıh (Wubıh) ve Abadzeh toplulukları ile sık sık karşılaşılabilirdi (Düzce,Sakarya,Samsun,Sinop,Balıkesir,vb birçok yerde).O dönemler,serpme usulü mısır ekiliyor,daha ileri bir teknik olan çizi (sıra) usulü mısır ekimi,Türkiye Türk ya da Adıge köylüleri tarafından henüz bilinmiyor,çapa işi için çok kişinin birlikte kol gücü gerekiyordu.
 18.yüzyıl sonlarında,belki de 1789 Fransız ihtilalinin bir yansıması olarak, Adıgey/Çerkesya'da da hareketlenmeler oldu ve son feodal kalıntılar da tasfiye edildiler.Feodalizm,yarı feodal ilişkiler biçiminde Rus egemenliği altındaki Kabardey bölgelerinde ve bazı diğer küçük yörelerde tutunabildi.Egemenlik,ülke bütününde  "Khase" (Xase) adı verilen seçilmiş üyelerden oluşan yöresel halk meclislerinin ya da köylü (fekol') sınıfının eline geçti.Bu meclisler kendi yörelerini ilgilendiren konularda kararlar alır ve bunları yine kendi seçtikleri organlar eliyle uygular ve kendi yörelerini yönetirlerdi.İlkçağlardan gelen bu gelenek,İsviçre'deki kanton ve Gemeinde (Bucak) meclis ve yönetimlerine benzemektedir.Yöre meclislerinin üzerinde "Zefes" (Зэфэс) adı verilen bir Ülke Ulusal Meclis'i bulunuyordu."Khabze" (Ха6зэ) adı verilen geleneksel yasalar/geleneksel kurallar,yöresel düzeyde khase'ler,ülkeyi kapsayacak düzeyde de Zefes tarafından kabul edilir ve yürürlüğe sokulurdu.
Adıgelerde meclislerin toplandığı belli yerler,binalar olmaz,toplantılar uygun yerlerde ve hava muhalefeti olmadığında açık havada yapılırdı.Toplantı için uygun bir düzlükte,orta yere bir bayrak dikilir;halk/erkekler, halka biçiminde ve  meclis üyeleri ile birlikte, bayrağın etrafında sessizce toplanır,meclis üyeleri  daire oluşturacak biçimde yere serilen minderlere otururlardı."Khase",Çerkesçe olarak,meclis anlamı dışında,bir de 'yere çakmak/yere -bayrak- dikme' gibisine anlamlar da içerir.Khase/meclis toplantıları halka açık yapılırdı,ancak khase üyesi (yani 'vekil') olmayanlar oturmaz,toplantıyı ayakta ve sessizce izlerlerdi.Zefes (Büyük Ulusal Meclis) de açık havada ve gerekli görülen yerlerde toplanırdı.1861'de kurulan ve 12 yöreden seçilmiş birer  üyeden oluşan 12 üyeli son Adıge  Ulusal Zefes'i (resmi adı-'Büyük Bağımsızlık [Özgürlük] Meclisi') ise,modern anlamda bir ulusal parlamento konumunda idi,parlamento binası da şimdiki Ş'açe/Soçi yakınlarında bir yerde idi.Rus istilasına karşı son Çerkes direnişi de bu Meclis/Zefes  eliyle yürütülmüştü.Adıgey'deki  siyasi devlet yapılanması da konfederasyon türü bir yapılanma idi (Bkz."Thakuşine Aslan'ın Avrupa Parlamentosu 'Çerkes Günü' Katılımcılarına Mesajı",Cherkessia.net,Haberler Bölümü,27.11.2010).

Adıge yargısı (adalet sistemi),binlerce yıllık geçmişi olan bir  geleneğe,khaseler ve Zefes tarafından alınmış olan kararlara/yasalara göre yürüyen ve bağımsız olan bir erk idi.Adıgey'de hareketli/dinamik, koşullara göre kendisini yenileyen ve gelişen bir yargı sistemi vardı.Yargıçlar khaseler (halk meclisleri),üst yargıçlar da Zefes (Ulusal Meclis) tarafından seçilip  görevlendiriliyorlardı.
Yargılamalar halka açık,savunma hakkına özen gösterilerek yapılırdı.

Konuk ağırlama biçimleri,soylular ve köleler
 Bütün Adıge toplulukları konukseverdir,evine gelen bir konuğu ağırlar.Ancak,konuk ağırlama biçimlerinde farklılıklar vardır.Örneğin,Kabartay ya da derebeylerine bağlı özgür köylüler,istemeseler de,bir angarya olarak derebeyinin konuklarını ağırlamak zorundaydılar.Ayrıca konuk ağırlama yükümlülüğü bulunmayan köle nüfusu da çoktu.Sonuç olarak,Kabartay geleneğinde,demokratik topluluklarda olduğu gibi,tanımadığı ve karşılaştığı birini,Adige'dir diyerek,evine konuk olarak "buyur etme usulü" yoktur;bu nedenle,sözgelişi Kabartay'ın evine çağırılmadan girmek,bir emrivaki yapmak ve ağırlamalarını beklemek gerekir,o zaman konuk ağırlanır.Aksi takdirde,Kabartay geleneğinin bu farkını bilmeyen,sözgelişi bir Abadzeh ya da Şapsığ'ın  sokakta kalması işten bile değildir.Başka bir yarı feodal topluluk olan K'emguylarda ise,haberli olarak konuk olmak ve ziyaret makbuldür.Ama kendiliğinden kapıyı açıp bahçeye giren her konuk ve ziyaretçi kabul edilip ağırlanır,ama bu geliş biçimi şık bir geliş olarak algılanmaz.Ubıh (Wubıh)'larda ise her köyün bir konuk evi bulunur,akraba ve tanıdık kişiler dışındaki konuklar bu konuk evinde ağırlanırdı.
 Köleler savaşa katılmaz ve konuk ağırlamazlardı.Köle olmayan birinin,sözgelişi köle birine konuk olması olacak şey değildir,ayıplanmaya,aşağılanmaya,dahası toplumdan dışlanmaya da yol açabilirdi.Köle bir erkeğe kaçan köle olmayan bir kız ise,en azından,çok ayıplanır,çoğunca ailesi,soyu ve akrabaları,dahası özgür aileler tarafından da red edilir,dahası  köle gibisine bir işleme tabi tutulurdu.Bu tür  feodal anlayışlar,çok zayıflamışlar da olsalar,Türkiye'de yer yer,hala varlıklarını korumaktadırlar.Yine de,köleler,Adıge geleneğinin korumasından yararlanırlardı;demokratik topluluklarda azatlı kölelerin  köle kökenli oldukları yüzlerine  vurulmaz,kendileri için ayağa kalkılarak karşılama yapılırdı.Bir Adıge karşısında ayağa kalkmamak,o kişiyi köle gibi aşağılamak anlamına gelirdi ve sonucu korkunç olabilirdi.Ancak,derebeyleri,statü olarak alt düzeylerinde olan kişiler karşısında ayağa kalkmayabilirlerdi.Demokratik topluluklarda,tam köle de olsa, zayıf insanların ezilmelerine ve açıktan aşağılanmalarına izin verilmez,köle kızlarla evlenilebilirdi.Bu tür örnekler Şapsığ ve Abadzehler arasında çoktu,Ubıhlar arasında ise,hiç hoş karşılanmazdı.Azatlı köle erkeklerin,özellikle Şapsığlar arasında yalnız ve çocuklu dul kadınlara iç güveyi (tlekhehaj/лъэхэхьажь) olmaları da kabul görürdü.Köleler,feodal dönemde,en çok,soyluların ve işbirlikçileri olan zengin köylülerin borç alacağı,tutsaklık,vb nedenler karşılığı köleleştirdiği,sömürdüğü ve aşağıladığı yoksul köylülerdir. Bunların Tanrı tarafından "aşağı" bir soy ve "kirli" bir kandan gelme olarak yaratıldıkları,mızmız,sürekli yakınan,köle damarı günde yedi kez başına vuran,doyumsuz ve yüz verilmemesi gereken kişiler oldukları biçiminde tipik,ama çok etkili bir soylu ideolojisi oluşturulmuştu.
 Derebeyi topluluklarında,soylu (pşı-verk) olanların,özellikle kadınlar arasında,üstün bir "soylu ve temiz kan" (лъышӀу;лъыкъабз) taşıdıklarına,özellikle soylu kızların tükürüklerinin (Ӏупсы) ve dualarının "şifa verici" (ezeğu/Ӏэзэгъу) olduğuna inanılırdı.Bu tür feodal inanışlar,1950'li yıllara değin,Türkiye'de hala yaygındı.Soylu kızlar,sözgelişi Besleneylerde hastalara götürülür,tükürükleri şifa niyetine yaralara ya da hastalara sürülür,dua ettirilirdi.
 Soylu kızları,güzelliği ile ünlenmiş olan kızlar gibi,refakatçiler eşliğinde,özel olarak düğün,toplantı ve eğlencelere çağrılır,baş köşelere yerleştirilir ve kendilerine özel bir saygı gösterilirdi.Köleler ve aşağı tabakadan olanlar ise,böyle yerlere ya hiç alınmazlar ya da en arkalara itilirler,ses çıkarmalarına da izin verilmezdi.

Ceza verme biçimleri
 Adıgelerde,derebeyi toplulukları dışında,yani demokratik topluluklarda,çok özel durumlar dışında,ölüm cezası yoktu.En ağır ceza,ölümden de kötü  bir ceza olan toplumdan dışlanma ya da kovulma,yani bir tür aforoz cezasıydı.Böyle bir kişi ile,o topluluk ya da başka bir topluluk içinden hiç kimse konuşmaz ve onu yanına sokmazdı,"ünü" de hızla bütün bir ülkeye yayılır,bu tür cezalı kişiler,sonunda ve çoğunlukla intihar etmek,bir dış ülkeye sığınmak ya da bir soyluya köle (vıneut) olmayı kabul etmek  zorunda kalırdı,bu arada,en küçük bir olayda, yeni efendisi tarafından burdurularak satılabilirdi de.Aristokratik topluluklarda derebeylerinin kölelerini öldürebilmeleri yanında,köle olmayanların da,işledikleri suçlar nedeniyle kovulması,köle (vıneut/унэ1ут;en alt statüde olan,satılabilen köle) yapılması,satılması,sözgelişi Rus hükümetince yasaklanmadan önce,derebeylerince öldürülmeleri durumları da görülebiliyordu.Yargılama ile verilen ölüm cezaları,genellikle  "psıkhadze" (псыхадзэ),yani taş bağlanıp suda boğulma, Muhammed Emin'in kurdurduğu şeriat mahkemelerince verilen ölüm cezaları da,çoğunlukla kurşuna dizilme  ya da Belaya Irmağı (Шъхьагyащэ) üzerindeki bir taş köprüden ırmağa atılma biçiminde yerine getirilirdi (bk.Çerkesya'da değişik dinlerle ilişkili yer adları,internet).Adıgelerde geleneksel anlamda hapishane yoktu,cezalar çalışma ya da maddi bir bedel karşılığı  yerine getirilirdi.Ancak,casuslara ve düşmanla işbirliği yapanlara karşı en sert yaptırımlar/cezalar uygulanırdı,ama yine de,işkenceye ve insanı aleni aşağılamaya izin verilmezdi.Rus tutsaklara bile işkence yapılmazdı.Bu nedenle çok sayıda Rus eri firar edip Adıgelere sığınıyordu.Kural dışı baskı uygulanan kişi olursa,hoş karşılanmazdı,sanık da olsa,kötü bir uygulama ile karşılaşan,yani ağır baskı gören kişi,öngörülen  cezadan da bağışlanabilirdi.Bu da adaletsizliğin hoş karşılanmadığını kitleye öğretme amacı bir işlev taşıyordu.
 Feodal topluluklar arasında,feodal iç bölünmeler nedeniyle,iç dayanışma zayıftı;ama Abadzeh ve Şapsığ gibi,Meotlar döneminden kalma bir arkaik demokrasisi bulunan topluluklar çok daha sıkı bir dayanışma içindeydiler,bu nedenle bu topluluklar,yapılan dış saldırılara çok sert ve toplu olarak karşılık verirlerdi,düşman da bu topluluklar içinden  işbirlikçiler bulamaz ve sonunda çekilmek zorunda kalırdı.Natuhay,Şapsığ,Hak'uç,Ubıh (Wubıh) ve Abadzehler'de egemenlik "fekol" (kendi başına buyruk kişi) denilen,efendisiz ve eşit haklı özgür bireylerden oluşan halka aitti.Yarı feodal toplulukların "fekol" (фэкъолӀ;Kabartayca: лъхукъолӀ) kesimi ise,efendili,yani derebeylerine bağlı idi,ama fekol'lar,isterlerse efendilerini terk edebilir,başka bir efendinin (pşı) köyüne,eğer o efendi kabul ederse serbestçe yerleşebilirlerdi ya da efendisiz bir sistemin yürürlükte olduğu Şapsığ,Abadzeh,vb yörelere sığınabilenlerse, tam bir özgürlüğe kavuşmuş olurlardı.
 Adıgeler arasında,özellikle derebeyi toplulukları içinde sert bir kan gütme geleneği ve karşılıklı öldürmeler yaşanırdı.Ayrıca yoksul köylüler ile derebeyleri arasında sık sık çatışmalar olurdu.Adıge halk ozanı Tsığo Tevçoj'un (Тэуцожъ Цыгъу) "Pşı-verk zav" (Derebeyi Savaşı) adlı şiirsel destanı ve ünlü yazar İshak Meşbaş'ın "Bzıyko zav" (Bzıyko Savaşı;Türkçesi "Bitmeyen Umutlar",Ankara,1994) adlı romanı bu tür konuları işlemektedirler.

Mülkiyet anlayışı
 Özel mülkiyet yanında,köy meraları,orman ve su kaynakları gibi mallar üzerinde ortak toplum mülkiyeti vardı.Miras konusunda ise,demokratik topluluklar ve köleler (pşıtlı/пщылӀы) kadına erkek ile eşit miras hakkı (ah/Ӏахь;ah qehın/Ӏахь къэхьын;ç'en/кӀэн) tanırken,feodal topluluklar ile  Ubıhlar  tanımıyorlardı.Adıge ailesinde erk (yaptırım gücü) en büyük kardeşin olur,baba evi (asıl mülk) ise, en küçük kardeşe kalır,böylece ailede demokratik denge,büyük ailede (l'ako/лӀакъо) de birliktelik anlayışı korunmuş olurdu.Demokratik topluluklarda,bir kişi boş bulduğu bir yeri çitle çevirip işleme hakkına sahipti.Böyle yerler azatlı köle ve yoksullar açısından rağbet görür,yoksulluğun  düşkünlüğe dönüşmemesi,baskı gören insanların da özgür yörelere sığınmalarına destek  sağlanmış olurdu.Köleler üzerinde  sahiplerinin özel mülkiyet hakkı vardı.Özellikle en alt düzey köleler (vıneut) toplantı ya da ziyafetlerde ayakta,elleri üst üste ve sessizce kapı kenarında hizmete hazır bekletilirlerdi.Özgürlüğünü bir bedel karşılığı satın alan kölelere,azatlı köle (pşıtlı şhaşefıj/пщылӀы шъхьэщэфыжь) denirdi,bunlar özgür köylü (feqotl/фэкъолӀ) haklarına sahip olsalar da,yine de,eskiden köle oldukları bilinir ve kendilerine mesafe konurdu.Çok sıkı bir soy ve şecere takibi vardı.Adıgeler,özel durumlar dışında,Adıge olmayan kızlarla evlenmezlerdi.Çoğu kez,erkek tarafı,kız tarafında ailevi (genetik) bir hastalık,hırsızlık,yalancılık,gibi kötü özellikler bulunup bulunmadığını araştırır,kız tarafı da erkek tarafı için aynısını yapar,sonunda kız ve erkeğin anlaşmasıyla ve çoğunca da kızın kaçmasıyla evlilik yapılırdı.Adıgelerde "Çirkin gelin soy kurutur" (Nıse ayer djegu paş'he wıts'eph/Нысэ Ӏаер джэгу пашъхьэ уцӀэпхъ) özdeyişi vardı.Kız ve erkek,evlilik görüşmesi (psetlıhu/псэлъыхъу) için,üçüncü ve gerektiğinde dördüncü kişilerin de bulunması koşuluyla kapalı yerlerde konuşabilirdi.
 Kölelerin ve yabancıların yanında şifreli bir dil (werqıbze/оркъыбзэ) kullanılırdı.Kölelerin "vıneut" (унэӀут;ev,kapıkulu köle,yani mülksüz ya da mal olan köle) denilen kesimi,Adıge geleneğinden en az yararlanan kölelerden oluşurdu ve bunlar satılabilirdi."Pşıtlı" (пщылӀы;beyin  adamı) ya da "hatıvel" (хьатыол) denilen toprak kölelerinin (serfler) ise,özel mülkiyeti ve hukuku bulunur,bunlar satılmazdı;ama efendilerinin tarlalarında çalışır,hayvanlarına bakar,angarya hizmetleri görür,kazançlarının ve kızları için aldıkları başlık bedellerinin (vase/уасэ) bir bölümünü/çoğunca yarısını efendilerine verir ve efendilerini terk edemezlerdi;ama böylesine zavallı kimselerin oğlan,özellikle güzel kız çocuklarının kaçırılarak satıldığı durumlar da görülürdü;köleleri itaat altında tutmak için konmuş çok katı kural ve sert yaptırımlar vardı.
 Demokratik bir toplum sayılmalarına ve soylu sınıfı bulunmamasına karşın,Ubıhlar arasında,bir veriye göre tüm nüfusun dörtte biri oranında bir köle (pşıl'ı/пщылӀы) nüfusu da vardı.Bu nedenle Ubıhlar arasında,köle emeği sayesinde çalışmadan geçinen ve "Kuaşkha" denen, yönetimde de etkili olan,köle sahibi ve sömürücü bir zengin köylü sınıfı bulunuyordu."Başlıca ihracat köle kızlardan oluşuyordu ve bunlar haremler için Osmanlı'ya götürülüyorlardı".Ubıh kuaşkhalar Çerkesya'nın en zengin kişilerinden olduklarından,yoksul bölgelerde yaşayan Abadzeh,Ciget ve Abhazlar gibi kendi kölelerini değil,Abadzehler'den ve diğerlerinden satın aldıkları köleleri,gerekli eğitimleri de vererek Osmanlı esir tüccarlarına satarlardı.Asıl köle ihracatı ise,nüfusunun onda biri köle olan Abadzeh bölgesinin köle avcıları ya da esir tüccarları tarafından doğrudan ya da Ubıhlar aracılığıyla Ubıh limanları üzerinden Türkiye'ye yapılıyordu (L.İ.Lavrov,Vubıkh'lar Hakkında Etnografik Bir Araştırma,Kafkasya Gerçeği Der.,sayı 8,Samsun,1992,s.46-59).Abadzeh bölgesinde Şhaguaşe Irmağı (Belaya Irmağı) sol yakasında ve bugünkü Adıge Cumhuriyeti'nin Maykopskiy rayonunun Kamennomostskiy beldesi yakınlarındaki bir yerde büyük bir 'Abadzeh Köle Pazarı' bulunuyordu.Bu arada Ubıh zenginler (kuaşkha'lar),özel olarak eğittikleri çok güzel köle ya da esir kızları,yüksek para ya da armağanlar karşılığı Osmanlı haremlerine (özellikle Saray'a) gönderirlerdi.Osmanlı esir tüccarları satın aldıkları güzel kız ve güçlü oğlanları gemilerle,özellikle Trabzon'a ve İstanbul'a götürürlerdi.Nitekim son dönem Osmanlı padişahlarının çoğu,bu yolla getirilmiş Ubıh köle (odalık ve cariye) kadınlardan doğmadır.

Nezaket kuralları ve onur anlayışı
 Özellikle demokratik topluluklarda kadına çok değer verilir,sözgelişi yük taşıyan kadının yükü hemen alınıp taşınır,kavga eden iki erkek,araya bir kadının girmesiyle kavgayı bırakırdı,vb.Bir atlı yolda giden bir yaşlıya yetiştiğinde ya da karşılaştığında,atından iner,yaşlıya atına binmesini teklif eder,sol tarafından ve daha geriden atı elinde yaya olarak yürür,yaşlının yinelenen teşekkür ve ricaları üzerine onu geçer ve bir süre,daha hızlı tempoda ve  yaya olarak yoluna devam edip uzaklaştıktan sonra atına binerdi.Yaya giden genç de benzeri kurallara uyar,yaşlıyı izinsiz geçmezdi.Damat,karısının köyüne yaklaştığında atından iner,atı elinde yürüyerek köye girerdi.Yeni damat,ilk ziyaretinde,eşinin ailesinden olan ve evde bulunan küçüklerin bile elini öper,büyüklerin karşısında asla oturmaz ve konuşmazdı,damada refakat eden arkadaşı konuşur,ama büyüklerin karşısında asla oturmazdı.Böylece karısına,onun yakınlarına ve köylülerine duyduğu saygıyı göstermiş olurdu.Evlenmeler,genellikle karşılıklı anlaşmaya dayanırdı,kural (khabze) dışı olduğundan,asla akraba evliliği yapılmazdı.Akrabalar birbirlerini geniş bir ailenin üyeleri,yani kardeş görürlerdi.Bu nedenle akraba evliliğinden kaynaklanma sakatlıklar ve delilik Adıgelerde yok denecek kadar azdır.
 Köyün saygın gençleri birbirleriyle ve köyün kızları ile kardeş sayılırdı.Bu gençler köyün kızlarını at sırtında ve beraberlerinde başka köylerdeki düğün ve eğlentilere götürebilirlerdi.En ufak bir  sorunla karşılaşılmazdı,aksi takdirde kişinin hayatı söner,soyu da lekelenmiş olurdu.Demokratik topluluklarda bir kız istemediği ile evlendirilmezdi.Yeni gelin büyükleri karşısında oturmaz,konuşmaz,yemek yemez,elleri üst üste ve sessizce kapı kenarında hizmete hazır bekler,sırtını büyüklerine çevirmez,geri geri çekilip odadan çıkardı,o denli de saygı ve sevgi görür,kendisine asla iş buyurulmaz,ezilmez ve azarlanmazdı.Ancak,yine de,saatlerce ayakta bekleme nedeniyle düşüp bayılma durumlarıyla sık sık karşılaşılırdı,ayrıca köle soylu gelinler aşağılanır,kolay kolay da benimsenmezdi (bk.Tembot K'eraş,"Mutluluk Yolu","Gelin" bölümü;Circassiancanada,internet).Gelin sonraları da çocuğunu gezdirmez ve yaşlı erkekler karşısında çocuğuyla birlikte görünmezdi;ayrıca kadınlar evin erkekleri ile birlikte yemek yemezlerdi.Çoğunca çocuk nine ya da evin başka kadınları tarafından gezdirilirdi.Eskiden bir ailede 10-20 birey olabilir,ev oda oda yan yana bitişik uzatılırdı,"vıne" (унэ) denilen evin önünde güneşe bakan bir veranda (haşpak,dıbzık'e/dıbzıkve/дыбзык1э) bulunurdu.Bu en son Adıge ev tipi idi.Gelinin kocası,herkes uyuduktan sonra odasına,karısının yanına sessizce ve görünmeden girer,gün ağarmadan aynı biçimde,gerekirse pencereden dışarı çıkardı.Bu durum,fazla  sürmezdi.Kadın da kocası ile birlikte kalkar,akşamdan kalmış işleri sessizce bitirmeye çalışırdı.Bahçeyi dolaşır,kalmış çöpler varsa,belli etmeden eğilip kaldırırdı.Yeni gelin,çocuklar ve çıktığı aile ya da köy erkekleri dışında  hiçbir erkekle konuşmazdı.Kaynana ya da evin büyük gelinlerinin sözleri dışına çıkamazdı.Son derece temizlik ve nezaket kuralları geçerliydi.Karı koca,çoğunca çocukları oluncaya dek konuşmazlardı.Gelin odasına leğune (лэгъунэ) denir, buraya kocası,gelinin kadın yakınları,evin çocukları dışında kimse girmezdi.Gelin odasında,ateş yakılan ve su ısıtılan bacalı bir ocak,ocağın yanında gece banyo alınan,gündüz yatak ve yorganların konduğu bir yüklük (пӀо дэлъхьапӀо) bulunurdu.Gelin odasında baca yoksa,gelin,kendisi için ayrılan bahçedeki kuytu bir köşede ya da oda içinde,çok erkenden su ısıtır,kocasının ve kendisinin banyo ve abdest almasını sağlardı.Bu iş gün ışımadan,herkes uyurken bitirilirdi.
 Gelin belli bir süre sonra baba evini ziyaret eder,hediyeler götürürdü,buna baba evinden gitmiş olmanın karşılığı bir "Ayıbı sona erdirme bedeli" (Uıkvıtapçve/УкӀытапкӀэ) denirdi.Kız böylece kendisini,terk ettiği ailesine bağışlatmış sayılırdı.Baba tarafının uyarılarına karşın,istenmeyen bir erkeğe kaçan kız ise,özellikle Ubıhlarda ölünceye değin bağışlanmayabilirdi.Bu durum daha çok düşük statüdeki (köle,yalancı,korkak,içinden hırsız,tecavüzcü,müptezel kadın/"шъуз таукэ" çıkmış,vb aile mensubu) ya da yoksul (tembel ve istenmeyen) gençlere kaçma durumlarında görülürdü.
 Hiç kimse kendisini övmez,övmeyi başkalarına bırakır,kendilerini övenler de gizlice alaykonusu olur,itibar aşınımına uğrarlardı.Bunun gibi adeta sayısız görgü kuralı vardı ve bu kuralları çiğneyenler saygınlıklarını yitirirlerdi.Saygın ya da kişilikli olana büyük bir değer verilirdi.Soylu ya da değil,kişinin saygınlığını yitirmesi,özellikle yüz kızartıcı bir suç işlemesi,silinmez bir leke oluşturur,dahası şarkılara da konu olabilir,'ünü' bütün Adıge ülkelerine yayılabilirdi.Bir yönüyle,Adıge olmak,zor bir şeydi.
 Bir Adıge için aşağılanmak en  onur kırıcı şeydi.Geleneklere saygısızlık göstermek, yalancılık,korkaklık ve özellikle savaştan kaçmak,en onur kırıcı davranışlardandı.Mihail Yuryeviç Lermontov'un korkarak savaş alanından  kaçan bir Çerkes gencini konu edinen "Savaş Kaçağı" ya da "Harun" öyküsündeki tiplemesi bu aşağılanmayı ve sonucunu çarpıcı bir biçimde sergilemektedir.Harun,en sevdiklerinin aşağılamaları sonucu kendini öldürür,ama bu bile kendisine olan nefreti yok etmez (bk.Harun,"Kafkasya Kül.Der.",sayı 22,Ankara,1969).
 Abadzeh ve Şapsığ gibi topluluklarda ve batılı diğer Çerkes topluluklarında,karşılaşılan kişiler,gelenek ve nezaket kuralları gereği,selamlaşmadan hemen sonra,"Buyur" (Къеблагъ) denilerek,özellikle Abadzehlerde,konuk olması için eve davet  edilirlerdi.Yaşlılar bir başına yemek yemeyi sevmez,çoğunca bir başkası ya da komşu bir yaşıtı çağırılıp onunla yerdi.Her varlıklı evin "haç'eş" (xьак1эщ) denilen bir konuk odası ya da ayrı bir küçük evi olurdu.Bir aile bütün bir servetini bir konuk ziyafetinde harcayabilirdi,bu denli bir cömertlik anlayışı vardı, konuğa, saygınlığı ölçüsüne göre,o denli büyük bir önem verilirdi.Toplum içi yardımlaşma ve paylaşmanın yaygın ve gelişmiş olması nedeniyle,çok yoksul ve düşkün insanlarla,özellikle dilencilerle hiç karşılaşılmazdı.

Adıgeler boza (шъуатэ,макъсымэ) ve balsuyu içer,alkollü içkileri içmezlerdi.İçki,Rus istilası sonrasında Rus,Türk,Tatar,gibi yabancı toplumlarla olan birliktelikler sonucu yayılmıştır.Rus işgalini ya da yönetimini yaşamamış,Ruslarla ilişki kurmamış olarak Türkiye'ye sürülmüş olan Adıgeler arasında içki içme geleneği yoktu ve içki içmek çok kötü karşılanırdı;sonraları da,özellikle 1970'li yıllara (asimilasyonun hızlandırıldığı döneme) değin içki,pek kullanılmıyordu.Ancak,Ubıh zenginleri,1864 yılı öncesinde de,Abhazlar ve Türklerle ilişkiler sonucu içki içiyor ve içki kullanmayı  sürdürüyorlardı.Türkiye'deki Şapsığ,Abadzeh ve Ubıh karma nüfuslu köylerde,görünür biçimde içki içilmez,içki içmek kötü-yakışıksız bir şey olarak karşılanırdı.Günümüzde ise,az içki kullanan Kafkasya dışındaki Adıge/Çerkeslere karşın,Kafkasya'daki Adıge erkekleri arasında,özellikle Sovyet döneminden beri,içki kullanımı  yaygınlaşmıştır.Kafkasya'da içki yüzünden kızların ürkütüldüğü,kız ailelerinin Adıge erkeklerine olan eski güvenlerini yitirdikleri,bu yüzden geleneksel halk danslarına kadın katılımının iyice azaldığı,folklor ekibi gösterileri  dışında geleneksel halk oyunlarının (джэгу),eskiden seferlerde ve köleler arasında görüldüğü gibi,"Hugegu" (Хъуджэгу;erkek erkeğe dans) biçimine dönüştüğü,geleneksel anlamdaki kız ve erkek yakınlığının kalktığı görülmektedir.
 Her ikisi de demokratik toplum üyesi olmakla birlikte,sözgelişi bir Abadzeh ile Şapsığ arasında da farklılıklar vardı.Örneğin,bekar bir Abadzeh delikanlısının bir bebeği kucağına alıp gezdirmesi,"çocuk bakıcısı oldu" biçiminde alay konusu olabilirken,Şapsığ ve Ubıhlarda tam tersi geçerliydi,yeğenler,akraba ya da tanıdık çocukları kucakta gezdirilebilirdi.Abadzeh ketum ve kendi çevresi dışındakilere karşı mesafeli durur ve kendi topluluğu içinde bile farklılıklar göterirken,Şapsığlar daha açık fikirli ve sakin insanlar olarak tanınıyorlardı.Şapsığlar kendi halinde,tarım,hayvancılık ve balıkçılıkla geçinen,aile ve akrabaları çerçevesinde kalan, politikayla pek ilgilenmeyen kimseler iken,Ubıh ve Kabartayların içinden politikacılar ve usta diplomatlar yetişmiştir.
Köleler her yerde aşağılanırken,örneğin Şapsığlar arasında kölelik kurumu yoktu,vb (Ayrıca bk.Jebağı Baj,"Çerkesya'da Sosyal Yaşayış-Adetler",Ankara,1969;"Kafkasya Kül.Der.",sayı 39-42,Ankara, 1973).
 Demokratik topluluklar barışçıydılar,ırk ve din ayırımını pek bilmeyen ve yaşamayan,hoşgörülü ve herkesi kendileri gibi dürüst sanan temiz kimseler idiler.Bu temizlikleri ve saflıkları,bazı güç odaklarınca zaman zaman,olumsuz anlamda kullanılabilmiştir:1840'ta Osmanlı ve İngiliz ajanlarına,vb kanıp yardım geleceği düşüncesiyle ve hesapsızca Rus müstahkem hatlarına,bazıları 10-15 bin kişiyi bulan kalabalıklar biçiminde genel bir saldırı yapmaları ve karşılığında büyük bir zayiat vermeleri,büyük bir moral çöküşü;isyanlarla hırpalanan ve Çerkeslerin Balkanlar'dan çıkarılmasının gündemde olduğu bir dönemde,1878 öncesinde,çökmekte olan Osmanlı yönetimi adına Balkanlar'da Sırp ve Bulgar ayaklanmacılara karşı gönüllü milis gücü yazılmaları,bunun da katkısıyla Balkanlar'daki Hristiyan toplulukların,Rus ve Avrupa'nın düşmanlığını Çerkes toplumu üzerine çekmeleri;1920'de,güçlenen TBMM yönetimi karşıtı ve Saray yanlısı Biga, Adapazarı,Düzce ve Yozgat ayaklanmalarına katılmaları,tam tersine,BMM ve Başkanı Mustafa Kemal Paşa tarafından Çerkes Ethem'in önce kullanılması,daha sonra  da aşağılanarak tasfiye edilmesi,vb.Ancak,yine de,kirli ve yüz kızartıcı (fuhuş ve uyuşturucu kaçakçılığı gibi) işleri benimsemez,genellikle insana insan olduğu için değer verir,işkenceden ve insanı aşağılamaktan kaçınır;özsavunma dışında da hiç kimseye saldırmazlardı: Örneğin,1838'de Tuapse'ye çıkartma yapan Ruslarla Şapsığların çarpışmalarını bir köşede resmeden ve daha sonra Osmanlı Saray ressamı da olan silahsız Rus ressamı İvan Ayvazovski'ye (1817-1900) dokunmamış,tabloya bakmakla yetinmişlerdi (bk.Şapsugiya gazetesi,No.1).

Ayrıca bakınız
 Çerkes Sürgünü

Kaynakça

Adige Cumhuriyeti

Batı Çerkesleri


NGC 6621 je spiralna galaktika u zviježđu Zmaju. U međudjelovanju je s NGC 6622.

Izvori

Vanjske poveznice

  Hartmut Frommert: Revidirani Novi opći katalog
  Izvangalaktička baza podataka NASA-e i IPAC-a
  Astronomska baza podataka SIMBAD
   VizieR
 DSS-ova slika NGC 6621
  Auke Slotegraaf: NGC 6621 Deep Sky Observer's Companion
  NGC 6621  DSO-tražilica
  Courtney Seligman: Objekti Novog općeg kataloga: NGC 6600 - 6649

6621

NGC 6621


Tongue ( from ) is a coastal village in northwest Highland, Scotland, in the western part of the former county of Sutherland. It lies on the east shore above the base of the Kyle of Tongue and north of the mountains Ben Hope and Ben Loyal on the A836. To the north lies the area of Braetongue.

Tongue is the main village in a series of crofting townships that runs through Coldbackie, Dalharn, Blandy, and the harbour of Scullomie to the deserted township of Slettel. The village includes a youth hostel, a craft shop, a general store and garage, a bank, a post office and two hotels, the Tongue Hotel and the Ben Loyal Hotel. It is connected to the west side of the Kyle by the Kyle of Tongue Bridge and Causeway, built in 1971.

Toponymy
Contrary to popular belief, the name Tongue does not refer to the shape of the Kyle of Tongue (though the kyle can be described as "tongue-shaped"). Rather it is a geographical term in Old Norse which refers to a piece of land shaped like a spit or tongue. That tongue of land projecting into the Kyle is the terminal moraine of the Kyle of Tongue glacier, and forms the eastern part of the Kyle of Tongue causeway.

In Gaelic, Tunga indicates the village, whereas Caol Thunga indicates the kyle. The village is also known as Ceann Tàile and formerly as Circeabol.

History
The area was an historic crossroad for Gaels, Picts and Vikings.

Tongue House is the historic seat of the Clan Mackay, after they abandoned Castle Varrich (Caisteal Bharraich). The ruins of the castle, built at Tongue in the eleventh century after the clan were expelled from their ancestral Province of Moray to County Sutherland, are a popular tourist attraction. A battle for succession some time around 1427 to 1433 culminated in the Battle of Drumnacoub, in which two factions of the clan fought on Carn Fada, between the Kyle and Ben Loyal.

The village saw a key battle between a Jacobite treasure ship and two ships of the Royal Navy in 1746, which resulted in the Jacobite crew trying to slip ashore with their gold. They were then caught by the Navy, supported by local people who were loyal to Hanover, which cost Bonnie Prince Charlie valuable support in the run-up to Culloden.

In the Highland Clearances, many people who were cleared from the interior of Sutherland moved to this village. The Gaelic poet Ewen Robertson (, 1842–95) lived in Tongue his entire life, and is most famous for his song "Mo mhallachd aig na caoraich mhòr" ("My curses on the Border sheep") mocking, among others, the Duchess of Sutherland and Patrick Sellar. The song has been recorded by notable singers Julie Fowlis and Kathleen MacInnes. There is a monument to Robertson in Tongue.

U.S. Senator from Tennessee, treasury secretary, and diplomat George W. Campbell was born in Tongue before emigrating to North Carolina.

See also
 Tongue Bay

Notes and references

Populated places in Sutherland
National scenic areas of Scotland
Protected areas of Highland (council area)

Tongue, Highland


Hindrik Jan Bulthuis ( - ) est un douanier, auteur et traducteur espérantiste néerlandais. Après avoir découvert l'espéranto en , il part à la retraite en , date à laquelle il se consacre entièrement à l'espéranto et à sa littérature.

Biographie
Hindrik Bulthuis nait le  à Warffum, aux Pays-Bas. Il étudie dans sa jeunesse le volapük, avant de recevoir en 1899 un diplôme d'enseignant de cette langue. Entre 1889 et 1924, il travaille comme douanier, puis comme traducteur au bureau national des impôts des Pays-Bas. Il finit à la tête du service de traduction de la Haye.

Engagement espérantiste
En 1901, Dreves Uitterdijk lui fait parvenir un livre d'apprentissage de l'espéranto, qu'il commence à étudier. Il correspond beaucoup avec les espérantistes d'autres pays, et donne des cours à la Haye. En 1910, il intègre le Comité Linguistique. À son départ à la retraite, en , il se consacre entièrement à l'espéranto.

Carrière littéraire
Hindrik Bulthuis écrit plusieurs œuvres en espéranto, tant de la création originale que des traductions. Il écrit des romans, du théâtre, de la poésie et des livres d'apprentissage de l'espéranto. Sa carrière littéraire débute en  par la traduction de la comédie Les Deux Billets, de Jean-Pierre Claris de Florian. Il devient connu grâce à trois œuvres originellement en espéranto : Idoj de Orfeo (1923), Jozef kaj la edzino de Potifar (1926) et La Vila Mano (1928). En tant que poète, il publie un seul ouvrage (La Du Ŝipoj), ouvrage pour lequel il reçoit un  à Barcelone. Entre  et , il publie .

Les critiques les plus étoffées de son œuvres sont celles de Nikolaï Vladimirovitch Nekrassov. Son style est considéré simple, classique et sans ornement, et ne marque pas d'évolution littéraire dans la langue.

Œuvres originales

Romans

Poésie

Théâtre

Traductions

Références

Voir aussi

Bibliographie

Liens externes

Naissance en septembre 1865
Naissance dans la province de Groningue
Espérantiste néerlandais
Volapük
Décès en avril 1945
Décès à 79 ans

Hindrik Bulthuis


ස්වස්ථතා භූගෝල විද්‍යාව ලෙසින් අදහස් වන්නේ, සෞඛ්‍යය, ලෙඩරෝග හා සෞඛ්‍යය සම්පන්න අධ්‍යයනය කිරීම සඳහා භූගෝලීය විද්‍යාත්මක තොරතුරු, යථාදර්ශනයන් හා ක්‍රමවේදයන් යොදා ගැනීමයි.  මෙය වෛද්‍ය භූගෝලීය විද්‍යාව ලෙසද හඳුන්වයි.  එය පාදක වූයේ සෞඛ්‍යයේ ජීව - වෛද්‍යමය ආකෘතිය මත වන අතර තාර්කික යථානුභූතවාදි දර්ශනයද සැලකිල්ලට ගනී.  සමාජ, නොඑසේනම් සාමාජීය - පාරසරික ආකෘතිය මඟින් ලෙඩරෝග සඳහා වඩාත් සංකල්ප ප්‍රවේශයක් යොදාගනු ලබයි.  එමගින් පද්ධතියේ උපාංගවලට නොව සමස්ථ පුද්ගලයාටම ප්‍රතිකාර කිරීම පිළිබදව අවධාරණය කරනු ලබයි.  මෙම ආකෘතිය යටතේ නව ලෙඩ රෝග (උදා. මානසික අසනීප තත්වයන්) සොයාගන්නා අතර අනෙකුත් ආකාර වල ඖෂධ (ආදේශනාත්මක හෝ විකල්ප ඖෂධ) සාම්ප්‍රදායික ඖෂධ සමඟ සංයෝග කරනු ලබයි.  මෙම විකල්ප ක්‍රමවේදාත්මක ප්‍රවේශයෙන් අදහස් කලේ, ව්‍යුහකරණය, ව්‍යුහවාදය (ස්කෘති වාදය), සමාජ අන්තර් ක්‍රියා වාදය, ස්ත්‍රී වාදය වැනි දර්ශනයන් සංගත කිරීම පිණිස වෛද්‍ය භූගෝල විද්‍යාව පුළුල් වූ බවයි. එමනිසා සෞඛ්‍ය භූගෝල විද්‍යා ක්ෂේත්‍රය උපත ලැබීය.

අධ්‍යයන ක්ෂේත්‍රයන්
සෞඛ්‍ය භූගෝලීය විද්‍යාව මඟින් ජනගහනයේ සෞඛ්‍ය, ප්‍රදේශයන් තුල ලෙඩ රෝගවල ව්‍යාප්කතිය, සෞඛ්‍ය සහ ලෙඩරෝග කෙරෙහි පාරිසරික බලපෑම් යනාදිය පිළිබද අවබෝධයක් ලබාදේ. එසේම සෞඛ්‍ය පහසුකම් ලබාගත හැකි බව හා සෞඛ්‍ය සේවා සපයන්නන්ගේ ව්‍යාඵෘතික සමගද මෙය සම්බන්ධවේ. මෙම අධ්‍යයනය සලකනු ලබන්නේ මානුෂීය භූගෝල විද"්‍යාවේ උපනතියක් ලෙසයි. කෙසේ වුවත්, වසංගත අධ්‍යනය, දේශපාලන විදයාව වැනි අනෙකුත් ක්ෂේත්‍රයන් පිළිබදව අවබෝධයක් ද ඊට අවශ්‍යවේ. සෞඛ්‍ය සේවය පොදු භාණ්ඩයක් වුවුද, එය ශුද්ධ පොදු භාණ්ඩයක් නොවේ. වෙනත් වචන වලින් සදහන් කරන්නේ නම් එය සියළුම පුද්ගලයන්ට සමානව ලබාගත නොහැක. සෞඛ්‍ය සේවා වෙන් කිරීමෙන් භූ ගේලීය විද්‍යාවට මේ සම්බන්ධයෙන් කිරීමට බෙහෝදෑ පවතී. ජනගහනයේ ව්‍යාප්තියට අනුව පොදු සේවා සදහා වන ඉල්ලුම අඛණ්ඩව ව්‍යාප්තව පවති. නමුත් මෙම සේවාවන් සපයනු ලබන්නේ ඇතැම් ස්ථාන වල පමණි. එම නිසා ප්‍රත්‍යක්ශ වශයෙන් එම සේවා භාවිතා කිරීමේ ප්‍රායෝගික බව, ප්‍රවාහන පිරිවැය, ප්‍රවාහණ කාලය / වාරගණන ආදී වශයෙන් සෟඛ්‍ය සේවා සදහා වන ප්‍රවේශයේ අසාමානක්‍ය තාවයක් පවතී. සෞඛ්‍ය පහසුකම් වලට ප්‍රවිශ්ඨ වීමට  / ලඟාවීමට බලපාන එකම ගුණාංගය වන්නේ භූ ගෝලීය හෝ ස්ථානීය සාධක (ආසන්න බව, ප්‍රවාහන කාලය) පමණක් නොවේ. භූගෝලීය සාධක හැරුණු විට මේසදහා බලපාන අනෙකුත් සාධක වන්නේ සමාජ, මූල්‍යමය හා ශ්‍රිතාත්මක සාධකයි. සෞඛ්‍ය සේවා වල සාමාජීය සුලභතාවය හෙවත් සමාජීය වශයෙන් ලඟාවිය හැකි බව රදා පවතිනුයේ ජාතිය  (උදා - කළුජාතිකයන්ට හා සුදු ජාතිකයන්ට වෙන්වෙන් රෝහල්), වයස, ස්ත්‍රී පුරුෂ භාවය හා පුද්ලයන්ගේ අනෙකුත් සාමාජීය ගති ලක්ෂණ මතයි. රෝගියා හා වෛද්‍ය වරයා අතර සම්බන්ධතාවයද මෙහිදී වැදගත් වේ. මූල්‍යමය සාධක රඳාපවතිනුයේ කිසියම් සෞඛ්‍ය පහසුකමක මිල මතයි. ශ්‍රිතාත්මක සාධක යනුවෙන් පිළිඹිබු වන්නේ සපයන සේවාවල ප්‍රමාණය සහ ව්‍යුහයයි. මෙය ලෝකයේ විවිධ රටින් රටට හා ප්‍රදේශයෙන් ප්‍රදේශයට වෙනස් වේ. විවෘතව ඇති වේලාව, පොරෝත්තු ලයිස්තූන් යනාදීන් සෞඛ්‍ය සේවා වලට ප්‍රවේශ වීම සදහා බලපානු ලබයි. තින පුද්ගලයන්ට හෝ ජනගහනයේ උපකණ්ඩායම් වලට සෞඛ්‍ය පහසුකම් වලට ප්‍රවේශ වීමේ හැකියාව තීරණය කිරීමේදී මේවා වැදගත් කාර්යය භාර්යයක් ඉටු කරයි. මෙවනක් ආකාරයේ ප්‍රවේශයක්, "සඵලදායි ප්‍රවේශයක්" ලෙස හදුන්වනු ලබයි.

සෞඛ්‍ය සේවා පහසුකම් වල පිහිටිම විශාල වශයෙන් රඳාපවතිනුයේ ක්‍රියාවේ යොදවනු ලබන සෞඛ්‍ය සේවා පද්ධතියේ ස්වභාවය මතයි. එමෙන්ම ඓතිහාසික සාධකද විශාල වශයෙන් බලපානු ලබයි. (රෝහල්, සැත්කම් ආදී පහසුකම් වල ඉහළ ආයෝජන පිරිවැය නිසා) රෝගීන්ව විශේෂඥයෙකුට යොමු කිරිමේ පද්ධති පැවතීම ආදී සංවිධානමය සාධක හරහා සුළු පරතරයක් ඉවත් කළ හැක. සැලසුම් කළ සෞඛ්‍ය සේවා පද්දතියක් තුළ අපි අපේක්ෂා කරනු ලබන්නේ ඉල්ලුමේ ව්‍යාප්තියට සරිලන ආකාරයට පහසුකම් වල ව්‍යාප්තිය සාධාරණව හා සමීපව පැවතිමයි. කෙටියෙන් සදහන් කරන්නේ නම්, වෙළෙඳ පොළ අබිමුඛ කරගත් පද්ධතියක් මගින් ස්ථානීය රටාවන් (ප්‍රදේශීය පිහිටීම්) මැනවිම් පිළිඹිබු කර ගත යුතුය. විභව ලඟාවීමේ පහසුව හෝ සැබෑ ලඟාවීමේ පහසුව මිනුම් කිරීමට අපේක්ෂා කරනු ලැබිය හැකිය. නමුත් ප්‍රවේශය සමග වැඩිවන උපයෝගිතා රටාවක් ඇති බව මතකතබාගත යුතුය. එනම්, ප්‍රවේශයේ පහසු පුද්ගලයන් එම සෞඛ්‍ය සේවා බොහෝ විට භාවිතා කරයි.

වෛද්‍ය භූගෝලීය විද්‍යාව

ස්වස්ථතා භූගෝල විද්‍යාව


Alisha Wainwright est une actrice américaine, né le  à Orlando.

Elle se fait connaître grâce à ses rôles dans les séries télévisées  (2017-2019) et Comment élever un super-héros (, 2019-2022).

Biographie

Jeunesse
Alisha Wainwright naît le  à Orlando, en Floride. Sa mère est jamaïcaine et son père, haïtien.

Carrière
En 2008, Alisha Wainwright participe dans le court métrage .

En 2012, elle apparaît dans un épisode du sketch comique sur la chaîne  de YouTube.

En , on annonce qu'elle est engagée pour incarner Maia Roberts, la louve-garou, dans la série fantastique , adaptée de la série de romans La Cité des ténèbres () signée Cassandra Clare. Après son personnage récurrent dans la deuxième saison, elle se montre régulièrement dans la troisième saison.

En , on apprend qu'elle décroche le rôle principal, celui de Nicole Reese, mère d'un jeune super-héros, dans la série fantastique Comment élever un super-héros () sur Netflix. En  de la même année, elle est choisie pour le rôle de Maggie Hayes dans le film dramatique  de Fisher Stevens, aux côtés de Justin Timberlake, diffusé en  sur Apple TV+.

Filmographie

Cinéma

Longs métrages
 2014 : Juste avant de partir () de Courteney Cox : Sarah
 2017 :  de Michael G. Kehoe : Betaine
 2020 : Mort d'un télémarketeur () de Khaled Ridgeway : Christine
 2021 :  de Fisher Stevens : Maggie

 Prochainement
 2023 : There's Something Wrong With the Children de Roxanne Benjamin : Margaret

Courts métrages
 2008 :  de Charlie Porter
 2013 :  de Myles Chatman : Nikki
 2016 :  de Hillary Bosarge : l'assistante directrice de casting
 2017 :  de Gabrielle Shepard

Télévision

Téléfilms
 2014 :  de Dan Mazer : Audrey
 2018 : La Reine du remariage () de W.D. Hogan : Taylor Ward

Séries télévisées
 2012 :  : la fille du rencard (saison 7, épisode 29 : )
 2014 : Esprits criminels () : Debbie Martin (saison 9, épisode 21 : )
 2014 :  : Alissa (saison 1, épisode 4 : )
 2014 :  : la fille timide (saison 3, épisode 4 : )
 2015 :  : Chantal Douglas (saison 3, épisode 14 : )
 2015 :  : Shellys (saison 1, épisode 4 : )
 2015 :  () : Darya (saison 4, épisode 17 : )
 2015-2016 :  : Leona (voix - 10 épisodes)
 2015 :  : Ainsley Reed (saison 4, épisode 12 : )
 2015 :  : Anna
 2016 : Hôpital central () : l'infirmière Kelsey (2 épisodes)
 2016 :  : Cassie Hanson (saison 2, épisode 1 : )
 2017 :  () : Cassie Hanson (saison 2, épisode 1 : )
 2017-2019 :  : Maia Roberts (35 épisodes)
 2019 - 2022 : Comment élever un super-héros () : Nicole Warren (17 épisodes)
 2023 : Platonic : Audrey

Notes et références

Liens externes

Naissance en juillet 1989
Naissance à Orlando (Floride)
Actrice américaine de télévision
Actrice américaine de cinéma
Actrice afro-américaine

Alisha Wainwright


Corydon Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Corydon Township (Iowa)
 Corydon Township (Pennsylvania)

Corydon Township


Takeo Hiranuma (jap. , Hiranuma Takeo; * 3. August 1939 im Bezirk Shibuya, Tokio, Präfektur Tokio) ist ein ehemaliger japanischer Politiker. Von 1980 bis 2017 war er für zwölf Wahlperioden Abgeordneter im Shūgiin, dem Unterhaus des nationalen Parlaments, für den Wahlkreis Okayama 3 (vor 1996 Okayama 1). Als langjähriges Mitglied der Liberaldemokratischen Partei (LDP) war er Minister in mehreren Kabinetten und saß verschiedenen Shūgiin-Ausschüssen vor, bevor er die Partei 2005 verließ, aber 2015 wieder in die LDP zurückkehrte.

Hiranuma wurde nach Abschluss seines Studiums an der rechtswissenschaftlichen Fakultät der Keiō-Universität 1962 Angestellter des Textilunternehmens Nittō Bōseki, wo er bis 1973 blieb. Seine ersten Kandidaturen für das Shūgiin im damaligen Fünfmandatswahlkreis Okayama 1 scheiterten: 1976 als Parteiloser und 1979 für die LDP. Von 1978 bis 1980 war er Sekretär von Landwirtschaftsminister Ichirō Nakagawa. Im nächsten Versuch bei der Shūgiin-Wahl 1980 erzielte er den höchsten Stimmenanteil im Wahlkreis und wurde dort bis zur Wahlrechtsreform viermal in Folge wiedergewählt, seither sechsmal im Einzelwahlkreis Okayama 3 bestätigt. In der LDP schloss er sich der Nakagawa-Faktion von Ichirō Nakagawa an, die später von Shintarō Ishihara übernommen wurde und schließlich 1984 der Fukuda-Faktion beitrat. In den 1990er Jahren folgte er Shizuka Kamei ins Shisuikai.

1987 wurde Hiranuma parlamentarischer Staatssekretär (seimujikan) im Finanzministerium, in den 1990er Jahren übernahm er den Vorsitz in verschiedenen Shūgiin-Ausschüssen (Finanzen 1991, Landwirtschaft 1993, Geschäftsordnungsausschuss 1996–1997). Im Kabinett Murayama war er von 1995 bis 1996 als Verkehrsminister erstmals Minister. Im Jahr 2000 übernahm er im Kabinett Mori II das MITI und blieb auch im Nachfolgeministerium METI und unter Moris Nachfolger Jun'ichirō Koizumi bis 2003 Minister.

2005 stimmte Hiranuma gegen Koizumis Postprivatisierungsgesetz und musste bei den Neuwahlen 2005 als Parteiloser antreten; die LDP stellte Toshiko Abe als "Attentäter"-Kandidatin auf, aber Hiranuma verteidigte sein Wahlkreismandat klar. Anders als die meisten Postprivatisierungs"rebellen" kehrte er später nicht in die LDP zurück und schloss sich auch nicht den neuen Parteien der "Rebellen" NVP oder NPJ an. Für die Shūgiin-Wahl 2009 stellte er stattdessen eine eigene Gruppe von Kandidaten als Hiranuma-Gruppe zusammen. Nach der Wahl gründete er mit zwei weiteren Abgeordneten eine gemeinsame Fraktion.

2010 verließ Hiranuma die Hiranuma-Gruppe und gründete gemeinsam mit weiteren ehemaligen LDP-Politikern Tachiagare Nippon ("Steh auf, Japan!"), die er danach als Vorsitzender führte. Anfang 2012 kündigte Hiranuma gemeinsam mit Shizuka Kamei (NVP) und Shintarō Ishihara (parteilos) die Gründung einer neuen Partei an, der sich nach Hoffnung der Initiatoren auch zahlreiche konservative Abgeordnete der beiden großen Parteien anschließen sollten. Im November 2012 begründete er zusammen mit Ishihara die Taiyō no Tō ("Partei der Sonne"), die wenige Tage später in der Nippon Ishin no Kai von Tōru Hashimoto, dem ehemaligen Gouverneur von Ōsaka, aufging. Bei der Shūgiin-Wahl 2012 verteidigte Hiranuma seinen Wahlkreis gegen die Liberaldemokratin Toshiko Abe und gewann damit eines von nur zwei Wahlkreismandaten der Ishin no Kai außerhalb der Präfektur Ōsaka. 2014 begründete er mit Ishihara die Jisedai no Tō ("Partei der nächsten Generation"), in der er Parteivorsitzender war. Hiranuma war Vorsitzender der Parlamentariergruppe im Nationalparlament der als revisionistisch geltenden Nippon Kaigi (Nippon kaigi Kokkai giin kondankai), der auch Premier Abe, eine Reihe weiterer Minister und zahlreiche Abgeordnete vor allem, aber nicht nur, der LDP angehören.

Zur Wahl 2017 zog sich Hiranuma aus dem Abgeordnetenhaus zurück. Sein Sohn Shōjirō bewarb sich als einer von zwei konservativen Kandidaten ohne LDP-Nominierung für die Nachfolge im Sitz Okayama 3, unterlag aber knapp um weniger als 4000 Stimmen Toshiko Abe, für die die LDP eine Wahlempfehlung abgegeben hatte und die nach erfolgreicher Wahl rückwirkend nachnominiert wurde. Im zweiten Anlauf siegte Shōjirō als unabhängiger Herausforderer bei der Wahl 2021 gegen Abe und trat anschließend der LDP-Fraktion bei.

Familie
Hiranuma ist der leibliche Sohn des Unternehmers und Politikers Kyōshirō Hiranuma (geb. Nakagawa), der zusammen mit seinem Sohn von Premierminister Baron Kiichirō Hiranuma, einem leiblichen Urgroßonkel Takeo Hiranumas mütterlicherseits, adoptiert wurde. Sein Urgroßvater Yoshirō Hiranuma war Rechtswissenschaftler und leitete die Waseda-Universität. Sein Großvater väterlicherseits, Tomojirō Nakagawa, war Gouverneur von Gunma. Sein Schwiegervater war Yoshimitsu Tokugawa, der Enkel des letzten Shōgun Yoshinobu Tokugawa und damit bis zur Abschaffung des Adels 1947 Herzog und Mitglied des Kizokuin, des Herrenhauses.

Weblinks

 Offizielle Website (japanisch, englisch)
 Kantei: Kurzlebenslauf (japanisch (Shift_JIS-kodiert), englisch)
 kingendaikeizu.net: Tokugawa-Familie, Hiranuma-Familie (japanisch)

Einzelnachweise

Wirtschaftsminister (Japan)
Handelsminister (Japan)
Verkehrsminister (Japan)
Mitglied des Shūgiin
LDP-Mitglied (Japan)
Parteifunktionär (Japan)
Japaner
Geboren 1939
Mann

Takeo Hiranuma


An Pycreus fluminalis in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Henry Nicholas Ridley, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Alfred Barton Rendle. An Pycreus fluminalis in nahilalakip ha genus nga Pycreus, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Pycreus

Pycreus fluminalis


Fuck Me Jesus prvi je demoalbum švedskog black metal-sastava Marduk objavilen u lipnju 1991. godine.

Popis pjesama

Osoblje

Marduk

 Andreas Axelsson – vokali
 Morgan Håkansson – gitara
 Rickard Kalm – bas-gitara
 Joakim Göthberg – bubnjevi

Ostalo osoblje

 Dan Swanö – miks
 Cricka – naslovnica albuma

Izvori

Albumi sastava Marduk
Albumi iz 1991.

Fuck Me Jesus


In biochemistry, a transferase is any one of a class of enzymes that catalyse the transfer of specific functional groups (e.g. a methyl or glycosyl group) from one molecule (called the donor) to another (called the acceptor).  They are involved in hundreds of different biochemical pathways throughout biology, and are integral to some of life's most important processes.

Transferases are involved in myriad reactions in the cell. Three examples of these reactions are the activity of coenzyme A (CoA) transferase, which transfers thiol esters, the action of N-acetyltransferase, which is part of the pathway that metabolizes tryptophan, and the regulation of pyruvate dehydrogenase (PDH), which converts pyruvate to acetyl CoA. Transferases are also utilized during translation. In this case, an amino acid chain is the functional group transferred by a peptidyl transferase. The transfer involves the removal of the growing amino acid chain from the tRNA molecule in the A-site of the ribosome and its subsequent addition to the amino acid attached to the tRNA in the P-site.

Mechanistically, an enzyme that catalyzed the following reaction would be a transferase:

In the above reaction (where the dash represents a bond, not a minus sign), X would be the donor, and Y would be the acceptor. R denotes the functional group transferred as a result of transferase activity. The donor is often a coenzyme.

History
Some of the most important discoveries relating to transferases occurred as early as the 1930s.  Earliest discoveries of transferase activity occurred in other classifications of enzymes, including beta-galactosidase, protease, and acid/base phosphatase.  Prior to the realization that individual enzymes were capable of such a task, it was believed that two or more enzymes enacted functional group transfers.

Transamination, or the transfer of an amine (or NH2) group from an amino acid to a keto acid by an aminotransferase (also known as a "transaminase"), was first noted in 1930 by Dorothy M. Needham, after observing the disappearance of glutamic acid added to pigeon breast muscle. This observance was later verified by the discovery of its reaction mechanism by Braunstein and Kritzmann in 1937.  Their analysis showed that this reversible reaction could be applied to other tissues.   This assertion was validated by Rudolf Schoenheimer's work with radioisotopes as tracers in 1937. This in turn would pave the way for the possibility that similar transfers were a primary means of producing most amino acids via amino transfer.

Another such example of early transferase research and later reclassification involved the discovery of uridyl transferase.  In 1953, the enzyme UDP-glucose pyrophosphorylase was shown to be a transferase, when it was found that it could reversibly produce UTP and G1P from UDP-glucose and an organic pyrophosphate.

Another example of historical significance relating to transferase is the discovery of the mechanism of catecholamine breakdown by catechol-O-methyltransferase.  This discovery was a large part of the reason for Julius Axelrod's 1970 Nobel Prize in Physiology or Medicine (shared with Sir Bernard Katz and Ulf von Euler).

Classification of transferases continues to this day, with new ones being discovered frequently.  An example of this is Pipe, a sulfotransferase involved in the dorsal-ventral patterning of Drosophila.  Initially, the exact mechanism of Pipe was unknown, due to a lack of information on its substrate.  Research into Pipe's catalytic activity eliminated the likelihood of it being a heparan sulfate glycosaminoglycan.  Further research has shown that Pipe targets the ovarian structures for sulfation. Pipe is currently classified as a Drosophila heparan sulfate 2-O-sulfotransferase.

Nomenclature
Systematic names of transferases are constructed in the form of "donor:acceptor grouptransferase."  For example, methylamine:L-glutamate N-methyltransferase would be the standard naming convention for the transferase methylamine-glutamate N-methyltransferase, where methylamine is the donor, L-glutamate is the acceptor, and methyltransferase is the EC category grouping. This same action by the transferase can be illustrated as follows:
methylamine + L-glutamate  NH3 + N-methyl-L-glutamate
However, other accepted names are more frequently used for transferases, and are often formed as "acceptor grouptransferase" or "donor grouptransferase." For example, a DNA methyltransferase is a transferase that catalyzes the transfer of a methyl group to a DNA acceptor. In practice, many molecules are not referred to using this terminology due to more prevalent common names.   For example, RNA polymerase is the modern common name for what was formerly known as RNA nucleotidyltransferase, a kind of nucleotidyl transferase that transfers nucleotides to the 3' end of a growing RNA strand. In the EC system of classification, the accepted name for RNA polymerase is DNA-directed RNA polymerase.

Classification
Described primarily based on the type of biochemical group transferred, transferases can be divided into ten categories (based on the EC Number classification).  These categories comprise over 450 different unique enzymes.  In the EC numbering system, transferases have been given a classification of EC2. Hydrogen is not considered a functional group when it comes to transferase targets; instead, hydrogen transfer is included under oxidoreductases, due to electron transfer considerations.

Role

EC 2.1: single carbon transferases

EC 2.1 includes enzymes that transfer single-carbon groups. This category consists of transfers of methyl, hydroxymethyl, formyl, carboxy, carbamoyl, and amido groups. Carbamoyltransferases, as an example, transfer a carbamoyl group from one molecule to another. Carbamoyl groups follow the formula NH2CO. In ATCase such a transfer is written as carbamoyl phosphate + L-aspartate  L-carbamoyl aspartate + phosphate.

EC 2.2: aldehyde and ketone transferases

Enzymes that transfer aldehyde or ketone groups and included in EC 2.2. This category consists of various transketolases and transaldolases.  Transaldolase, the namesake of aldehyde transferases, is an important part of the pentose phosphate pathway.   The reaction it catalyzes consists of a transfer of a dihydroxyacetone functional group to glyceraldehyde 3-phosphate (also known as G3P).  The reaction is as follows: sedoheptulose 7-phosphate + glyceraldehyde 3-phosphate  erythrose 4-phosphate + fructose 6-phosphate.

EC 2.3: acyl transferases

Transfer of acyl groups or acyl groups that become alkyl groups during the process of being transferred are key aspects of EC 2.3. Further, this category also differentiates between amino-acyl and non-amino-acyl groups. Peptidyl transferase is a ribozyme that facilitates formation of peptide bonds during translation.  As an aminoacyltransferase, it catalyzes the transfer of a peptide to an aminoacyl-tRNA, following this reaction: peptidyl-tRNAA + aminoacyl-tRNAB  tRNAA + peptidyl aminoacyl-tRNAB.

EC 2.4: glycosyl, hexosyl, and pentosyl transferases

EC 2.4 includes enzymes that transfer glycosyl groups, as well as those that transfer hexose and pentose. Glycosyltransferase is a subcategory of EC 2.4 transferases that is involved in biosynthesis of disaccharides and polysaccharides through transfer of monosaccharides to other molecules.  An example of a prominent glycosyltransferase is lactose synthase which is a dimer possessing two protein subunits.  Its primary action is to produce lactose from glucose and UDP-galactose. This occurs via the following pathway: UDP-β-D-galactose + D-glucose  UDP + lactose.

EC 2.5: alkyl and aryl transferases
EC 2.5 relates to enzymes that transfer alkyl or aryl groups, but does not include methyl groups.  This is in contrast to functional groups that become alkyl groups when transferred, as those are included in EC 2.3. EC 2.5 currently only possesses one sub-class: Alkyl and aryl transferases. Cysteine synthase, for example, catalyzes the formation of acetic acids and cysteine from O3-acetyl-L-serine and hydrogen sulfide: O3-acetyl-L-serine + H2S  L-cysteine + acetate.

EC 2.6: nitrogenous transferases

The grouping consistent with transfer of nitrogenous groups is EC 2.6.  This includes enzymes like transaminase (also known as "aminotransferase"), and a very small number of oximinotransferases and other nitrogen group transferring enzymes. EC 2.6 previously included amidinotransferase but it has since been reclassified as a subcategory of EC 2.1 (single-carbon transferring enzymes). In the case of aspartate transaminase, which can act on tyrosine, phenylalanine, and tryptophan, it reversibly transfers an amino group from one molecule to the other.

The reaction, for example, follows the following order: L-aspartate +2-oxoglutarate  oxaloacetate + L-glutamate.

EC 2.7: phosphorus transferases

While EC 2.7 includes enzymes that transfer phosphorus-containing groups, it also includes nuclotidyl transferases as well. Sub-category phosphotransferase is divided up in categories based on the type of group that accepts the transfer. Groups that are classified as phosphate acceptors include: alcohols, carboxy groups, nitrogenous groups, and phosphate groups. Further constituents of this subclass of transferases are various kinases. A prominent kinase is cyclin-dependent kinase (or CDK), which comprises a sub-family of protein kinases. As their name implies, CDKs are heavily dependent on specific cyclin molecules for activation.  Once combined, the CDK-cyclin complex is capable of enacting its function within the cell cycle.

The reaction catalyzed by CDK is as follows: ATP + a target protein  ADP + a phosphoprotein.

EC 2.8: sulfur transferases

Transfer of sulfur-containing groups is covered by EC 2.8 and is subdivided into the subcategories of sulfurtransferases, sulfotransferases, and CoA-transferases, as well as enzymes that transfer alkylthio groups. A specific group of sulfotransferases are those that use PAPS as a sulfate group donor. Within this group is alcohol sulfotransferase which has a broad targeting capacity. Due to this, alcohol sulfotransferase is also known by several other names including "hydroxysteroid sulfotransferase," "steroid sulfokinase," and "estrogen sulfotransferase." Decreases in its activity has been linked to human liver disease. This transferase acts via the following reaction: 3'-phosphoadenylyl sulfate + an alcohol  adenosine 3',5'bisphosphate + an alkyl sulfate.

EC 2.9: selenium transferases

EC 2.9 includes enzymes that transfer selenium-containing groups. This category only contains two transferases, and thus is one of the smallest categories of transferase. Selenocysteine synthase, which was first added to the classification system in 1999, converts seryl-tRNA(Sec UCA) into selenocysteyl-tRNA(Sec UCA).

EC 2.10: metal transferases

The category of EC 2.10 includes enzymes that transfer molybdenum or tungsten-containing groups. However, as of 2011, only one enzyme has been added: molybdopterin molybdotransferase. This enzyme is a component of MoCo biosynthesis in Escherichia coli.  The reaction it catalyzes is as follows: adenylyl-molybdopterin + molybdate  molybdenum cofactor + AMP.

Role in histo-blood group
The A and B transferases are the foundation of the human ABO blood group system. Both A and B transferases are glycosyltransferases, meaning they transfer a sugar molecule onto an H-antigen. This allows H-antigen to synthesize the glycoprotein and glycolipid conjugates that are known as the A/B antigens. The full name of A transferase is alpha 1-3-N-acetylgalactosaminyltransferase and its function in the cell is to add N-acetylgalactosamine to H-antigen, creating A-antigen. The full name of B transferase is alpha 1-3-galactosyltransferase, and its function in the cell is to add a galactose molecule to H-antigen, creating B-antigen.

It is possible for Homo sapiens to have any of four different blood types: Type A (express A antigens), Type B (express B antigens), Type AB (express both A and B antigens) and Type O (express neither A nor B antigens). The gene for A and B transferases is located on chromosome 9. The gene contains seven exons and six introns and the gene itself is over 18kb long. The alleles for A and B transferases are extremely similar. The resulting enzymes only differ in 4 amino acid residues. The differing residues are located at positions 176, 235, 266, and 268 in the enzymes.

Deficiencies
.
Transferase deficiencies are at the root of many common illnesses. The most common result of a transferase deficiency is a buildup of a cellular product.

SCOT deficiency
Succinyl-CoA:3-ketoacid CoA transferase deficiency (or SCOT deficiency) leads to a buildup of ketones.
Ketones are created upon the breakdown of fats in the body and are an important energy source. Inability to utilize ketones leads to intermittent ketoacidosis, which usually first manifests during infancy. Disease sufferers experience nausea, vomiting, inability to feed, and breathing difficulties. In extreme cases, ketoacidosis can lead to coma and death. The deficiency is caused by mutation in the gene OXCT1. Treatments mostly rely on controlling the diet of the patient.

CPT-II deficiency
Carnitine palmitoyltransferase II deficiency (also known as CPT-II deficiency) leads to an excess long chain fatty acids, as the body lacks the ability to transport fatty acids into the mitochondria to be processed as a fuel source. The disease is caused by a defect in the gene CPT2. This deficiency will present in patients in one of three ways: lethal neonatal, severe infantile hepatocardiomuscular, and myopathic form. The myopathic is the least severe form of the deficiency and can manifest at any point in the lifespan of the patient. The other two forms appear in infancy. Common symptoms of the lethal neonatal form and the severe infantile forms are liver failure, heart problems, seizures and death.  The myopathic form is characterized by muscle pain and weakness following vigorous exercise.  Treatment generally includes dietary modifications and carnitine supplements.

Galactosemia
Galactosemia results from an inability to process galactose, a simple sugar.  This deficiency occurs when the gene for galactose-1-phosphate uridylyltransferase (GALT) has any number of mutations, leading to a deficiency in the amount of GALT produced.  There are two forms of Galactosemia: classic and Duarte. Duarte galactosemia is generally less severe than classic galactosemia and is caused by a deficiency of galactokinase. Galactosemia renders infants unable to process the sugars in breast milk, which leads to vomiting and anorexia within days of birth.  Most symptoms of the disease are caused by a buildup of galactose-1-phosphate in the body.  Common symptoms include liver failure, sepsis, failure to grow, and mental impairment, among others.  Buildup of a second toxic substance, galactitol, occurs in the lenses of the eyes, causing cataracts.   Currently, the only available treatment is early diagnosis followed by adherence to a diet devoid of lactose, and prescription of antibiotics for infections that may develop.

Choline acetyltransferase deficiencies
Choline acetyltransferase (also known as ChAT or CAT) is an important enzyme which produces the neurotransmitter acetylcholine.  Acetylcholine is involved in many neuropsychic functions such as memory, attention, sleep and arousal.
The enzyme is globular in shape and consists of a single amino acid chain. ChAT functions to transfer an acetyl group from acetyl co-enzyme A to choline in the synapses of nerve cells and exists in two forms: soluble and membrane bound. The ChAT gene is located on chromosome 10.

Alzheimer's disease
Decreased expression of ChAT is one of the hallmarks of Alzheimer's disease.  Patients with Alzheimer's disease show a 30 to 90% reduction in activity in several regions of the brain, including the temporal lobe, the parietal lobe and the frontal lobe. However, ChAT deficiency is not believed to be the main cause of this disease.

Amyotrophic lateral sclerosis (ALS or Lou Gehrig's disease)
Patients with ALS show a marked decrease in ChAT activity in motor neurons in the spinal cord and brain. Low levels of ChAT activity are an early indication of the disease and are detectable long before motor neurons begin to die. This can even be detected before the patient is symptomatic.

Huntington's disease
Patients with Huntington's also show a marked decrease in ChAT production.  Though the specific cause of the reduced production is not clear, it is believed that the death of medium-sized motor neurons with spiny dendrites leads to the lower levels of ChAT production.

Schizophrenia
Patients with Schizophrenia also exhibit decreased levels of ChAT, localized to the mesopontine tegment of the brain  and the nucleus accumbens, which is believed to correlate with the decreased cognitive functioning experienced by these patients.

Sudden infant death syndrome (SIDS)
Recent studies have shown that SIDS infants show decreased levels of ChAT in both the hypothalamus and the striatum. SIDS infants also display fewer neurons capable of producing ChAT in the vagus system. These defects in the medulla could lead to an inability to control essential autonomic functions such as the cardiovascular and respiratory systems.

Congenital myasthenic syndrome (CMS)
CMS is a family of diseases that are characterized by defects in neuromuscular transmission which leads to recurrent bouts of apnea (inability to breathe) that can be fatal. ChAT deficiency is implicated in myasthenia syndromes where the transition problem occurs presynaptically. These syndromes are characterized by the patients' inability to resynthesize acetylcholine.

Uses in biotechnology

Terminal transferases
Terminal transferases are transferases that can be used to label DNA or to produce plasmid vectors. It accomplishes both of these tasks by adding deoxynucleotides in the form of a template to the downstream end or 3' end of an existing DNA molecule.
Terminal transferase is one of the few DNA polymerases that can function without an RNA primer.

Glutathione transferases
The family of glutathione transferases (GST) is extremely diverse, and therefore can be used for a number of biotechnological purposes.  Plants use glutathione transferases as a means to segregate toxic metals from the rest of the cell.  These glutathione transferases can be used to create biosensors to detect contaminants such as herbicides and insecticides.  Glutathione transferases are also used in transgenic plants to increase resistance to both biotic and abiotic stress. Glutathione transferases are currently being explored as targets for anti-cancer medications due to their role in drug resistance.   Further, glutathione transferase genes have been investigated due to their ability to prevent oxidative damage and have shown improved resistance in transgenic cultigens.

Rubber transferases
Currently the only available commercial source of natural rubber is the Hevea plant (Hevea brasiliensis). Natural rubber is superior to synthetic rubber in a number of commercial uses.  Efforts are being made to produce transgenic plants capable of synthesizing natural rubber, including tobacco and sunflower. These efforts are focused on sequencing the subunits of the rubber transferase enzyme complex in order to transfect these genes into other plants.

Membrane-associated transferases
Many transferases associate with biological membranes as peripheral membrane proteins or anchored to membranes through a single transmembrane helix, for example numerous glycosyltransferases in Golgi apparatus. Some others are multi-span transmembrane proteins, for example certain oligosaccharyltransferases or microsomal glutathione S-transferase from MAPEG family.

References

Transferase