Cultura do medo (ou clima de medo) é o conceito de que as pessoas podem incitar o medo no público em geral para alcançar objetivos políticos ou no local de trabalho por meio de viéses emocionais; foi desenvolvido como um quadro sociológico por Frank Furedi e foi mais recentemente popularizado pelo sociólogo americano Barry Glassner.

Na política
O líder nazi Hermann Göring explica como as pessoas podem ser tornadas receosas e apoiar uma guerra que de outra forma se oporiam:

No seu livro Estado e Oposição no Brasil Militar, Maria Helena Moreira Alves constata que uma "cultura do medo" foi implantada como parte da repressão política desde 1964. Ela usou o termo para descrever os métodos implementados pelo aparato de segurança nacional do Brasil no seu esforço para equiparar a participação política ao risco de prisão e tortura. Cassação é um desses mecanismos usados para punir os militares, declarando-os legalmente mortos. Isso aumentou o potencial de controlo político por meio da intensificação da cultura do medo como um impedimento à oposição.

Alves encontrou as mudanças da Lei de Segurança Nacional de 1969, como início do uso da "exploração económica, repressão física, controlo político e censura estrita" para estabelecer uma "cultura do medo" no Brasil. Os três componentes psicológicos da cultura do medo incluíam o silêncio por meio da censura, a sensação de isolamento e uma "crença generalizada de que todos os canais de oposição estavam fechados". Um "sentimento de completa desesperança " prevaleceu, junto com a "retirada da atividade da oposição".

O ex-assessor de segurança nacional dos EUA Zbigniew Brzezinski argumenta que o uso do termo Guerra ao Terror pretendia gerar uma cultura do medo deliberadamente porque "obscurece a razão, intensifica as emoções e torna mais fácil para os políticos demagógicos mobilizar o público em nome das políticas que eles querem seguir".

Frank Furedi, ex-professor de Sociologia e escritor da revista Spiked, diz que a cultura atual do medo não começou com o colapso do World Trade Center. Muito antes de 11 de setembro, argumenta ele, o pânico público era generalizado – em tudo, desde culturas transgénicas a telemóveis, do aquecimento global à febre aftosa. Assim como Durodié, Furedi argumenta que perceções de risco, ideias sobre segurança e controvérsias sobre saúde, meio ambiente e tecnologia têm pouco a ver com ciência ou evidências empíricas. Em vez disso, eles são moldados por suposições culturais sobre a vulnerabilidade humana. Furedi diz que "precisamos de uma discussão adulta sobre o nosso mundo pós-11 de setembro, com base numa avaliação fundamentada de todas as evidências disponíveis, e não em medos irracionais para o futuro.

Os académicos britânicos Gabe Mythen e Sandra Walklate argumentam que após os ataques terroristas em Nova Iorque, Pentágono, Madrid e Londres, as agências governamentais desenvolveram um discurso de "novo terrorismo" enum clima cultural de medo e incerteza. Investigadores do Reino Unido argumentaram que esses processos reduziram as noções de segurança pública e criaram a imagem simplista de um "outro terrorista" não-branco que tem consequências negativas para grupos étnicos minoritários no Reino Unido.

Na sua série de documentários da BBC de 2004, The Power of Nightmares, com o subtítulo The Rise of the Politics of Fear, o jornalista Adam Curtis argumenta que os políticos usaram os nossos medos para aumentar o seu poder e controlo sobre a sociedade. Embora ele não use o termo "cultura do medo", o que Curtis descreve no seu filme é um reflexo desse conceito. Ele olha para o movimento neoconservador americano e a sua representação da ameaça primeiro da União Soviética e depois de islamistas radicais. Curtis insiste que tem havido um medo amplamente ilusório do terrorismo no Ocidente desde os ataques de 11 de setembro e que políticos como George W. Bush e Tony Blair encontraram uma nova força para restaurar o seu poder e autoridade; usando o medo de uma "teia do mal" organizada da qual eles poderiam proteger o seu povo. O filme de Curtis criticou os média, as forças de segurança e o governo Bush por expandir o seu poder dessa forma. O filme apresenta Bill Durodié, então Diretor do Centro Internacional para a Análise de Segurança e Investigador Sénior do Instituto de Políticas Internacional, King's College London, dizendo que chamar essa rede de "invenção" seria um termo muito forte, mas ele afirma que provavelmente não existe e é em grande parte uma "(projeção) dos nossos piores medos, e que o que vemos é uma fantasia que foi criada".

No local de trabalho
Ashforth discutiu os lados potencialmente destrutivos da liderança e identificou o que ele chamou de pequenos tiranos: líderes que exercem um estilo de gestão tirânico, resultando num clima de medo no local de trabalho. O reforço negativo parcial ou intermitente pode criar um clima eficaz de medo e dúvida. Quando os funcionários têm a sensação de que os agressores são tolerados, o resultado pode ser um clima de medo. Vários estudos têm confirmado uma relação entre o bullying, por um lado, e uma liderança autocrática e uma forma autoritária de resolver conflitos ou lidar com divergências, por outro. Um estilo de liderança autoritário pode criar um clima de medo, com pouco ou nenhum espaço para o diálogo e com a reclamação sendo considerada fútil.

Num estudo com sindicalistas do setor público, aproximadamente um em cada cinco trabalhadores relatou ter pensado em deixar o local de trabalho como resultado de testemunhar a ocorrência de bullying. Rayner explicou os números apontando para a presença de um clima de medo em que os funcionários consideravam a denúncia insegura, onde os agressores eram tolerados anteriormente, apesar da administração saber da presença de bullying. Diferenças individuais na sensibilidade à recompensa, punição e motivação foram estudadas sob as premissas da teoria da sensibilidade ao reforço e também foram aplicadas ao desempenho no local de trabalho. Uma cultura de medo no local de trabalho é contrária aos "princípios-chave" estabelecidos por W. Edwards Deming para que os gerentes transformem a eficácia dos negócios. Um dos seus catorze princípios é expulsar o medo para permitir que todos trabalhem efetivamente para a empresa.

Impacto dos média
O consumo dos meios de comunicação de massa teve um efeito profundo em incutir o medo do terrorismo nos Estados Unidos, embora os atos de terror sejam um fenómeno raro. A partir da década de 1960, George Gerbner e os seus colegas aceleraram o estudo da relação que existe entre o consumo dos média e o medo do crime. De acordo com Gerbner, a televisão e outras formas de média de massa criam uma visão do mundo que reflete "mensagens recorrentes dos média", em vez de uma visão baseada na realidade. Muitos americanos estão expostos a alguma forma de média diariamente, sendo a televisão e as plataformas de média social os métodos mais usados para receber notícias locais e internacionais e, como tal, é assim que a maioria recebe notícias e detalhes que giram em torno de crimes violentos e atos de terror. Com o aumento do uso de smartphones e médias sociais, as pessoas são bombardeadas com atualizações constantes de notícias e podem ler histórias relacionadas com o terrorismo, histórias que vêm de todos os cantos do globo. Os média alimentam o medo do terrorismo e outras ameaças à segurança nacional, todas com efeitos psicológicos negativos na população, como depressão, ansiedade e insónia. Políticos conduzem entrevistas, televisionadas ou não, e utilizam as suas plataformas de média social imediatamente após crimes violentos e atos terroristas, para cimentar ainda mais o medo do terrorismo nas mentes dos seus eleitores.

Publicações
Ordenado para cima por data, mais recente por último.

 The Formation of the National Security State: the State and the Opposition in Military Brazil, Volume 2 (1982) de Maria Helena Moreira Alves
 Risk Society, Towards a New Modernity (1989), de Ulrich Beck,  [o termo foi cunhado em alemão pelo mesmo autor em the term Risikogesellschaft. Die organisierte Unverantwortlichkeit (este subtítulo significa em português: "Irresponsabilidade organizada"), um discurso dado na Faculdade de St. Gallen, Suiça, 16pp., in 1989, então publicado num livro completo com o título: Risikogesellschaft, Suhrkamp, 1989, 391pp., ]
 The Culture of Fear: Why Americans Are Afraid of the Wrong Things (2000), de Barry Glassner
 Creating Fear: News and the Construction of a Crisis (2002), de David L. Altheide, Aldine de Gruyter, 223pp.,
 Kingdom of Fear: Loathsome Secrets of a Star-Crossed Child in the Final Days of the American Century (2003), de Hunter S. Thompson, Simon & Schuster,
 The Climate of Fear (2004), de Wole Soyinka, BBC Reith Lectures 2004, London, Profile Books, 155pp.,
 State of Fear (2004), Michael Crichton,
 Culture of Fear: Risk taking and the morality of low expectation (1997), de Frank Furedi,
 Politics of Fear: Beyond Left and Right (2005), de Frank Furedi,
 You Have the Power: Choosing Courage in a Culture of Fear (2005), de Frances Moore Lappe and Jeffrey Perkins,
 Urban Nightmares: The Media, the Right and the Moral Panic over the City (2006), de Steve Macek,
 Cultures of Fear: A Critical Reader (2009), de Uli Linke, Danielle Smith, Anthropology, Culture and Society,
 Social Theory of Fear: terror, torture and death in a post Capitalist World (2010), de Geoffrey Skoll, New York, Palgrave MacMillan
 Witnesses to Terror (2012), de Luke Howie, Baskinstoke, Palgrave MacMillan

Ver também
 Cultura do cancelamento
 1984 (livro)
 Propaganda
 Rally to Restore Sanity and/or Fear

Referências

Leitura adicional

 The Culture of Fear de Noam Chomsky
 The Politics of Fear – artigo deCorey Robin publicado em La Clé des langues
 Beyond a Culture of Fear, by K. Lauren de Boer – artigo publicado na revista EarthLight, #47, fall/winter 2002/2003

Medo

Estudos culturais

Técnicas de propaganda

Cultura do medo


Franz Christoph von Somnitz (* 18. Mai 1742 in Charbrow; † 29. Juli 1829) war ein deutscher Gutsbesitzer und Landrat.

Er war ein Angehöriger der adligen pommerschen Familie Somnitz. Sein Vater Christoph Somnitz (* 1714; † 1766) war im Land Lauenburg begütert und trug den seit 1655 in der Familie erblichen Titel eines Erbkämmerers von Hinterpommern, seine Mutter war eine geborene von Weiher.

Franz Christoph von Somnitz trat in den Militärdienst des Königreichs Polen, wo er bis zum Hauptmann aufstieg und bei seinem Abschied sogar den Charakter eines Oberstleutnants erhielt. Nach seinem Abschied bewirtschaftete er das Gut Bebbrow, später auch das Gut Jatzkow, beide im Land Lauenburg gelegen. Auch fiel der Titel des Erbkämmerers von Hinterpommern an ihn.

Im Jahre 1794 wurde er als Nachfolger von Georg Christoph von Wussow zum Landrat des Kreises Lauenburg-Bütow gewählt und übte das Amt aus, bis er im Jahre 1800 seinen Abschied nahm. Sein Nachfolger als Landrat wurde Ernst Carl Ludwig von Weiher. Franz Christoph von Somnitz wurde zuletzt 1801 als Gutsherr auf Bebbrow genannt.

Er war seit 1774 mit Anna Franziska Renata von Wussow (1749–1800) vermählt und hatte mit ihr wenigstens die Söhne Franz und Karl.

Literatur

Einzelnachweise

Landrat (Provinz Pommern)
Adliger
Deutscher
Geboren 1742
Gestorben 1829
Mann

Franz Christoph von Somnitz


Heidi Pernille Thamestrup (født 10. august 1969 i Aarhus) er tidligere landsformand for Landsforeningen Autisme 2013 - 2020

Heidi Thamestrup er uddannet pædagog fra VIA University og har en eksportsælgeruddannelse fra Århus Købmandsskole. Derudover har Heidi Thamestrup en journalistuddannelse,  Ajour ved Frontløberne  i Aarhus.

Heidi Thamestrup er tidligere direktør for Beskæftigelsescenter Unge samt direktør for Det Nationale Autismeinstitut, bestyrelsespost i Sofiefonden samt i Samrådet (af specialskoler i Danmark), medlem af Central Administration i Autism Europe,, bestyrelsesmedlem i VISOs faglige bestyrelse, Ankestyrelsens Praksisudvalg, Psykolognævnet samt i DUKHs bestyrelse. Hun trak sit kandidatur til formandsposten 9. januar 2021 under et 15 timer langt repræsentantskabmøde, idet hun mente, at proceduren op til og under repræsentantskabsmødet overtrådte foreningens vedtægter. Heidi Pernille Thamestrup arbejder nu som forstander på et højtspecialiseret pædagogisk døgntilbud for autistiske unge i Nordsjælland.

Referencer

Pædagoger fra Danmark
Journalister fra Danmark

Heidi Thamestrup


(9204) Morike, denumire internațională (9204) Mörike, este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
9204 Mörike este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Tautenburg de Freimut Börngen. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,33 ua, o excentricitate de 0,06 și o înclinație de 6,1° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 9001-10000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1994
Centura de asteroizi

9204 Mörike


Srećko Šimić (Travnik, 3. siječnja 1929. – 16. prosinca 2011.), hrvatski bosanskohercegovački liječnik i akademik Akademije znanosti i umjetnosti BiH. Podrijetlom iz zapadne Hercegovine.

Životopis
Rodio se u Travniku. Diplomirao je u Sarajevu na Medicinskom fakultetu. Na Ginekološko-akušerskoj klinici Sveučilišta u Sarajevu položio je specijalistički ispit iz ginekologije i akušerstva. Habilitirao radom Mogućnosti laparoskopije i kuldoskopije u ginekološkoj dijagnostici 1968. godine. Doktorirao disertacijom Neki efekti estrogena i progesterona na subepitelnu kapilarnu mrežu vaginalnog dijela uterusa 1972. godine. Stručno se usavršavao u Sloveniji, Austriji, Njemačkj, Švedskoj i Engleskoj. Izabran je za asistenta na Katedri za ginekologiju i akušerstvo izabran 1961., za docenta 1968., za izvanrednog profesora 1974. i za redovnog profesora 1982. godine. Naslov professora emeritusa stekao je 1998. godine. Od 2002. dopisni je, a od 2008. redovni član AZU BiH. Obnašao dužnost direktora Ginekološko-akušerske klinike od 1974. do 1994. godine, kada je ta bila po broju porođaja i ginekoloških operacija jedna od najvećih klinika u Europi. Otac poznatog kardiokirurga Doc. dr sc.Ognjena Šimića i ginekologa Prim. dr. Marina Šimića.

U kliničku praksu uveo je sve u tom vremenu najsuvremenije dijagnostičke i terapeutske metode: svakodnevnu praksu uveo je vakuum ekstraktor za dovršavanje vaginalnog poroda,
amnioskopiju, Ph fetalne krvi, kardiotokografiju (CTG), ultrazvučnu dijagnostiku i ekstraperitonealni carski rez, mnogobrojne abdominalne i vaginalne operacije, a posebno značajnu
vaginalnu operaciju kod cervikalnog karcinoma (Schauta). Poslije uvodi kolposkopiju i kolpomikroskopiju s konizacijom. Prvi u SFRJ uveo u kliničku praksu uvodi kuldoskopiju i laparoskopiju.

U mirovini od 1998. godine. Nakontoga radio kao savjetnik na Ginekološko-akušerskom odjelu Opće bolnice "Prim. dr. Abdulah Nakaš" u Sarajevu. U Mostaru je od 2002. bio je i pročelnik katedre za Ginekologiju i porodiljstvo Fakulteta zdravstvenih studija od 2002. u Mostaru.

Djela
Autor knjiga:
 Celioskopija u ginekologiji
 Urgentna stanja u ginekologiji i opstetriciji
 Endoskopija u ginekologiji i opstetriciji
 Rađanje i rat u Sarajevu
 Childbirth and the War in Sarajevo
 Ginekologija i opstetricija, akutna i urgentna stanja
 Ginekologija i perinatologija

Suautor knjiga:
 Antibiotici i antibiotska terapija
 Perinatalna medicina
 Porodiljstvo
 Carski rez
 Ginekologija i perinatologija
 Perinatalni trendovi u BiH

Priznanja i nagrade
Dobio priznanja i nagrade:
 Dvadesetsedmosrpanjska nagrada BiH 1989.
 Plaketa Sveučilišta u Sarajevu s poveljom 1992.
 Leading Intellectuals of the World, USA 2004.
 Povelja Kliničkog centra Sveučilišta u Sarajevu 2005.
 Velika plaketa Medicinskog fakulteta Sveučilišta u Sarajevu 2007.
 Hipokratova povelja Liječničke komore Sarajevske županije 2009.

Izvori

Bosanskohercegovački liječnici
Hrvati u Bosni i Hercegovini
Ginekolozi
Akademici
Životopisi, Sarajevo

Srećko Šimić


تقع الحظيرة الوطنية بلزمة (بالإنجليزية:Belzma National Park) في ولاية باتنة على مساحة 26250 هكتار وتعتبر من أهم عشر حدائق وطنية في الجزائر. تم إنشاؤها في 13 نوفمبر عام 1984م وتضم 395 نوعاً من الحيوانات المختلفة منها 18 نوعا من الثديات و111 نوعا من الطيور 40 نوعا منها محميا و19 نوعا من الزواحف إضافة إلى خمسة أنواع من البرمائيات و241 نوعا من اللافقريات إلى جانب نوعين فقط من الأسماك بعضها كان معرضا للانقراض خلال السنوات التي سبقت إنشاء الحظيرة خاصة منها نوعا النسور «المصري» و«الأكلف» إلى جانب العقاب الملكي. كما تعرف بغناها بغطاء نباتي متنوع حيث تم إحصاء 510 أنواع من النباتات منها 11 محمية خاصة بأشجار الأرز الأطلسي والصنوبر الحلبي.

تقديم الحديقة
 أنشأت الحظيرة الوطنية بلزمة بموجب المرسوم الرئاسي رقم 326/84 المؤرخ في 03 نوفمبر 1984. تقع الحظيرة في المنطقة الشرقية للتراب الوطني، وهي بذلك تنتمي إلى الكتلة الاوراسية، حيث تحتوي على حوالي أربع أو خمس جبال: جبل تيشوا، توقرت، كسرومعجال.
 تتربع الحظيرة على مساحة قدرها 26250 هكتار، حيث تبعد عن ولاية باتنة بحوالي 05 كلم.تحدها من الشمال ولاية قسنطينة، ومن الشمال الغربي ولاية سطيف، ومن الجنوب ولاية بسكرة، ومن الشرق ولاية خنشلة.

تضاريس السطح
جبال بلزمة تتكون على العموم من الصخور الرسوبية الكريتاسية والكلسية، وهذا راجع إلى العصر الجوراسي الأسفل وهذا على النحو الأتي:
• أول سلسلة من القمم: منها بومرزوق، إذ تتكون تضاريسها من الصخور المارينية، بالإضافة إلى توقرت المارينية الكلسية.
• ثاني سلسلة من القمم: بورجم وشلالة وهي جبال ذات صخور الكلس، وبالتالي فان أعلى قمة يتراوح علوها حوالي 2000م أما الانحدار فيقدر بحوالي 25%

الشبكة الهيدروغرافية
 في الحظيرة الوطنية لبلزمة الشبكة المائية ليست بالشيء المهم، لأنها قليلة، ولكن مع هذا هناك العديد من المنابع التي تغذي هذه الشبكة، حيث يوجد خطين مغذيين ينبعان من جبال بلزمة الشمالية، هذا بالإضافة إلى وجود واديين وهما: كتاني حراتيتا، وبهذا نجد أن الشبكة المائية لا تستفيد منها الحظيرة، لكن في المقابل نجد أن الاستفادة تكون من طرف السكان المتمركزون بالحظيرة.

النباتات
لقد أظهرت الدراسات البيولوجية أن الحظيرة الوطنية لبلزمة تحتوي على طبقات نباتية متنوعة:
 الطبقة الأولى: تتمثل في الصنوبر الحلبي هذا الأخير يغطي مساحة 50 هكتار من إجمال 565.7 هكتار كما تشكل الجبال حوالي 5.47 % من مساحة الحظيرة. وفي الجهة الشمالية من هذه الطبقة يظهر جبل كسورو. هذه الطبقة تبدأ في الظهور على ارتفاع 800 م وقد تصل إلى 1300 م.
 الطبقة الثانية: وهي تمثل الحزام الأخضر حيث تحتل مساحة 283.44 هكتار أي بنسبة 3.06% من مساحة الحظيرة، وتبدأ في الظهور من ارتفاع 1250 م إلى 1700 م.
 الطبقة الثالثة: وهي تمثل الارزيات حيث تحتل مساحة 2466 هكتار أي بمعدل 26.66 % وتبدأ في الظهور من ارتفاع 1400 م إلى 2000 م.
و من خلال الدراسات المختلفة فهناك اختلاف في التفسير لهذا التطابق النباتي ويرجع العالم إمبرغر إن التنوع النباتي يرجع إلى التنوع، أما العالم أوزيندا فيرجع هذا التطابق إلى التنوع الإيكولوجي والارتفاع، وتلعب العديد من العناصر دور مهما في التنوع المناخي مثل المواجهة، طبيعة السطح، طبوغرافيا المنطقة، القرب من المسطحات المائية.
و بصفة عامة نجد أن هناك 447 صنف، 18 منها محمية و14 منها نادرة و21 نوع نادر. وما يميز الحظيرة في الارزيات حوالي 5679.3 هكتار أي ما يعادل 21.6 % من نبات الحظيرة.

الحيوانات
 تحتوي الحظيرة الوطنية لبلزمة على حوالي 1/5 من الأنواع المحمية منها 17 نوع من الثدييات من بينها 05 أنواع محمية (بج، الخنازير، الضباع المخططة، القط المخطط).
أضف إلى هذا 106 نوع من الطيور 35 منها محمي من خلال القانون الجزائري، 177 نوع من الحشرات، 13 منها محمية، و09 أنواع من البرمائيات والزواحف مثل الحرباء والسلحفاة اليونانية.

المواقع الأثرية ومناظر الطبيعية

 جبل بورجم وشلعلعة: تكثر فيه كل أنواع أشجار الأرز، بحيث تتعدى ارتفاعها 33 م وعرضها الواحد متر. أشجار البلوط الأخضر الذي يتعدى ارتفاعها 27 م حيث نجد أن الارزيات التي يزيد عمرها عن 300 سنة وتغطي مساحة 30 هكتار.
 منطقة الرحاوات: هي منطقة جميلة توجد فيها أشجار التفاح والجوز العملاقة إلى جانب ينابيع تيتاوين بشلالاتها.
 ثنية الغونطاس: توجد فيها قمة تيشو (2138 م)
كما توجد في الحظيرة مواقع معروفة من بينها مغارات جبل تيثاو، ضريح الأمراء النوميديين ويرجع إلى أكثر من 200 سنة قبل الميلاد.زيادة على مهامها التقليدية المتمثلة في الحماية، التحسين والترفيه.

مصادر

روابط إضافية

 Park data on UNEP-WPMC

المناطق المحمية الطبيعية - الفئة الثانية
تأسيسات سنة 1984 في الجزائر
جغرافيا ولاية باتنة
حدائق وطنية في الجزائر
مناطق محمية أسست في 1984
مناطق محمية حسب الاتحاد العالمي لحفظ الطبيعة تصنيف II
مواقع جذب سياحي في ولاية باتنة

الحظيرة الوطنية بلزمة


Voinova se poate referi la:
Voinova - sat în raionul Strășeni
rezervația naturală Voinova din raionul Anenii Noi
rezervația naturală Voinova din raionul Călărași

Voinova (dezambiguizare)


Ministarstvo pravde Republike Srpske jedno je od 16 ministarstava u Vladi Republike Srpske, odgovorno za pravosuđe u tom entitetu. Službeno sjedište ministarstva nalazi se u Administrativnom centru Vlade RS, na Trgu Republike Srpske u Banja Luci.

Povijest
Nakon neovisnosti Bosne i Hercegovine od Socijalističke Federativne Republike Jugoslavije (SFRJ) 1992. godine, Ministarstvo pravde i uprave Republike Bosne i Hercegovine počelo je djelovati na razini novoformirane Republike Bosne i Hercegovine, a Ranko Nikolić je imenovan ministrom.

Nakon završetka rata u Bosni i Hercegovini i potpisivanja Daytonskog mirovnog sporazuma 1995. godine za nadležnost entiteta u pravosudnom sustavu počelo je djelovati Ministarstvo pravde Federacije Bosne i Hercegovine (i kantonalna ministarstva pravde) i Ministarstvo pravde Republike Srbije, dok je na nacionalnoj razini nadležno Ministarstvo pravde .

Kompetencije
Glavna osoba u Ministarstvu pravde RS-a je ministar na nivou Republike Srpske ili ministar pravde, koji ima pravo na jednog tajnika i četiri pomoćnika.

Ministarstvo pravde Srpske obavlja administrativne, stručne i druge poslove u vezi s izvršavanjem entitetskih nadležnosti u sljedećim područjima:

 pravosudne institucije i upravni nadzor nad sudskom upravom i kaznionicama
 izvršenje kaznenih i prekršajnih sankcija
 vodeći računa o jedinstvenom i zakonitom izvršenju kaznenih sankcija
 organizacija rada i funkcioniranje kazneno-popravnih zavoda
 nadzor nad ostvarivanjem, poštovanjem i promicanjem ljudskih prava osoba lišenih slobode
 vođenje odgovarajućih evidencija radi analize i pregleda funkcioniranja sustava izvršenja kaznenih i prekršajnih sankcija
 provođenje stručnih priprema za prijedloge za pomilovanje i oprost
 priprema analiza, informacija i izvještaja iz područja pomilovanja
 vršenje prijenosa osuđenih osoba
 uvjetni otpust
 osposobljavanje i obrazovanje zaposlenika, sudaca i tužitelja
 vođenje kadrovske politike
 usvajanje zakona iz svog područja
 davanje stručnih mišljenja o pravnim projektima (na zahtjev drugih ministarstava)

Organizacija
Ministarstvo pravosuđa sastoji se od pet organizacijskih jedinica:

 Kabinet ministra
 Tajništvo Ministarstva
 Ministarstvo pravosuđa
 Odjel za bilježnike, zagovaranje, odvjetništvo, besplatnu pravnu pomoć i provedbu strategije za borbu protiv korupcije
 Odjel za izvršenje kaznenih sankcija

Popis ministara

Izvori

Politika Republike Srpske
Ministarstva

Ministarstvo pravde Republike Srpske


An Pseudosorghum zollingeri in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Ernst Gottlieb von Steudel, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Aimée Antoinette Camus. An Pseudosorghum zollingeri in nahilalakip ha genus nga Pseudosorghum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Pseudosorghum

Pseudosorghum zollingeri


22 Orionis (22 Ori / o Orionis) es una estrella en la constelación de Orión de magnitud aparente +4,70.

Distancia
De acuerdo a la nueva reducción de datos del satélite Hipparcos, el paralaje de 22 Orionis es de 3,51 ± 0,49 milisegundos de arco, lo que implica que se encuentra a una distancia aproximada de 929 años luz (281 pársecs) respecto al sistema solar.

Es miembro del subgrupo «Ia» de la asociación estelar Orión OB1, una de las regiones galácticas de formación estelar más cercana.

Características
22 Orionis es una subgigante o estrella de la secuencia principal blanco-azulada de tipo B2.
Tiene una temperatura efectiva de 20.481 ± 665 K y su luminosidad bolométrica es 6080 veces mayor que la luminosidad solar.
Gira sobre sí misma con una velocidad de rotación proyectada de 5 km/s.
Es una estrella masiva cuya masa se estima en el rango de 7,9 a 9,0 masas solares; tiene una edad de 18,5 ± 1 millones de años.
Su campo magnético efectivo <Be>, medido en las líneas metálicas de su espectro, es de 450,9 G.

Por otra parte, 22 Orionis es una binaria espectroscópica con un período orbital de 293,0 días.
La excentricidad de la órbita es ε = 0,15.

Referencias

Subgigantes
Estrellas binarias
Constelación de Orión

22 Orionis


Radiotelevizija Bir je komercijalna obiteljska radiotelevizija s islamskim vrijednostima i platforma putem koje Islamska zajednica u Bosni i Hercegovini ostvaruje kontakt i komunikaciju s muslimanskom i bosanskohercegovačkom javnošću. Sjedište Radiotelevizije Bir je u Sarajevu.

Povijest

Pokusni radijski program Radio Bir je počeo s emitiranjem 10. siječnja 2008. godine, dok je emitiranje redovnog programa krenulo 11. veljače 2008. godine. Od 21. travnja 2008. godine Radio Bir je program emitirao od 7:00 do 19.00 sati svaki dan. Od 1. ožujka 2009. godine Radio Bir se može slušati 24 h dnevno.

Od tri frekventna područja iz 2008. godine (Sarajevo, Zenica i Tuzla), danas Radio Bir svoj signal emitira s više od 20 frekventnih područja širom Bosne i Hercegovine, a trenutno je dostupan za više od 1,3 milijuna slušalaca u Bosni i Hercegovini, uz planirano značajnije širenje dostupnosti zemaljske frekvencije. Radio Bir svoj signal emitira i satelitom te posredstvom interneta, plasirajući svoj program i na društvene mreže, neprestano podižući popularnost među bosanskohercegovačkom dijasporom.

Više od 35 % emitiranih programskih segmenata na tjednoj razini odnosi se na vjerski program, zatim informativno-politički, obrazovni i muzički program, uz specifične sadržaje omladinskog i dječjeg programa.

Na prvi dan muslimanskog svetog mjeseca ramazana 24. travnja 2020., u 12 h započelo je emitiranje programa Bir televizije.

Povezani članci
 Islamska zajednica u Bosni i Hercegovini

Izvori

Vanjske poveznice
 Službene stranice Radiotelevizije Bir

Televizijske mreže u Bosni i Hercegovini
Islamska zajednica u Bosni i Hercegovini
Sarajevo

Radiotelevizija Bir


Mohamed Ajahoud, né en 1936 et mort le , largement connu sous le nom de Mohamed Demsiri (en chleuh : ⵎⵓⵃⵎⵎⴷ ⴷⴷⵎⵙⵉⵔⵉ Muḥemmed Ddemsiri), était un chanteur-poète marocain et un joueur de rabâb d'expression chleuhe. Il est considéré comme le chanteur classique moderne le plus représentatif de la nouvelle génération de chanteurs chleuhs.

Notes et références

Articles connexes
 Chleuhs
 Musique berbère

Chanteur marocain
Chanteur de musique chleuhe
Personnalité chleuhe

Mohamed Demsiri


Finnland hefur tekið þátt í Söngvakeppni evrópskra sjónvarpsstöðva 54 sinnum síðan að frumraun landsins í keppninni átti sér stað árið . Finnland hefur unnið keppnina í eitt skipti sem var árið  með Lordi og laginu "Hard Rock Hallelujah". Besti árangur landsins fyrir það var sjötta sæti sem Marion Rung endaði í árið  með laginu "Tom Tom Tom".

Finnland hefur lent í seinasta sæti í ellefu skipti og fékk núll stig árin ,  og . Frá innleiðingu undankeppnanna árið , hafði landið ekki komist áfram í átta skipti. Árið  náði Finnland sínum besta árangri í átta ár, sem var með Softengine og laginu "Something Better" í ellefta sæti. Sjö árum seinna, í keppninni árið , endaði Blind Channel í sjötta sæti með laginu "Dark Side". Sá árangur var sá besti frá sigri þeirra, og í fyrsta sinn síðan þá að landið hafi hafnað í topp-10.

Yfirlit þátttöku (niðurstöður)

Heimildir

Finnland

Finnland í Söngvakeppni evrópskra sjónvarpsstöðva


Lotus Sametime, IBM'in anlık mesajlaşma ve web konferans yazılımı. Ekim 2006'da çıkan 7.5 sürümü ile çok büyük gelişmeler gösterdi. Ürün önceki sürümlerinden çok farklı. Google, Yahoo, AIM, ICQ ile entegrasyonu var. VOIP özellikleri barındırıyor. VOIP motoru olarak IBM ile Skype anlaşması sonrasında Skype ses engine kullanılması çok iyi bir ses kalitesi sunuyor.

Linux için Internet yazılımları
Lotus Software yazılımları
Symbian anında mesajlaşma istemcileri
Telekonferans
Video mesajlaşma
Windows internet yazılımları

Lotus Sametime


Consumer DSL, ADSL'den biraz daha yavaştır ancak kullanıcı tarafına sinyal bölücüsü gerektirmediğinden kurulumu daha ucuzdur. CDSL, Rockwell tarafından geliştirilen özel bir çözümdür ve kendi taşıyıcı teknolojisine sahiptir.

CDSL, standart Plain Old Telephone Service (POTS) lokal kıvrımlı bakır kabloları üzerinden müşteri tesislerine/binalarına yaklaşık 1 Mbps download (yaklaşık 128 Kbps upload) veri hızları sağlar. Bununla birlikte, CDSL müşteri tesislerinde bir splitter kurulumu gerektirmeme avantajına sahiptir. CDSL, telekomünikasyon şirketinin merkez ofisinden (Central Ofis yani santral binası) yalnızca 18.000 feet'e (5,49 km'ye) kadar olan mesafelerde çalışabilir.

Kaynakça

Digital Subscriber Line

CDSL


Die Schlacht von San Germano (auch Schlacht von Mignano genannt) war die letzte Schlacht des Österreichisch-Neapolitanischen Kriegs zwischen einer österreichischen Streitmacht, kommandiert von Laval Nugent von Westmeath, und der neapolitanischen Armee, kommandiert von Joachim Murat. Die Schlacht begann am 15. Mai 1815 und endete am 17. Mai, als die verbliebenen neapolitanischen Truppen bei Mignano überrannt wurden.

Verlauf
Nach seiner Niederlage in der Schlacht von Tolentino war Murat auf San Germano zurückgegangen. Dort verstärkte Murat sein Heer mit der Armée de l'Intérieur (Armee für Inneres) die er als Reserve zur Verteidigung Neapels zurückgelassen hatte. Doch selbst mit dieser Verstärkung war Murats Armee bereits auf nur noch ca. 15.000 Mann geschmolzen. Die Streitkraft von General Nugent war in Florenz losmarschiert und am 30. April in Rom eingetroffen. Von dort marschierte er nach Ceprano, wo er ein kleineres Gefecht mit einer lokalen Miliz hatte. Nachdem er Nachricht von der Niederlage Murats bei Tolentino erhalten hatte, versuchte Nugent den Rückzugsweg Murats nach Neapel abzuschneiden.

Am 14. Mai näherte er sich Murats Lager bei San Germano. Am folgenden Tag entschloss sich Murat zum Angriff und vertrieb die österreichischen Aufklärer, bevor er direkt die österreichischen Stellungen attackierte. Jedoch war die österreichische Hauptstreitmacht unter General Bianchi Murats Armee von Tolentino gefolgt und begann nun die neapolitanischen Truppen einzukreisen. Da der Angriff der Neapolitaner fehlschlug und sie substanzielle Verluste erlitten, zog sich Murat nun auf San Germano zurück und ging in Verteidigungsstellung über. Aber sobald sich Nugents Streitmacht näherte, ergriff die Neapolitaner Panik, und sie zogen sich schnell zurück. Dabei trennte sich die Armee in einen kleineren Teil unter Murat, der sich auf Capua zurückzog, und einen größeren Teil, der Richtung Mignano marschiert war.

Am 17. Mai wurden die verbliebenen ca. 6.000 Neapolitaner von ca. 1.000 Husaren, unterstützt von Jägern und Grenzern, bei Mignano zerschlagen. Die meisten Neapolitaner waren sofort nach Beginn der Schlacht geflohen, ca. 1.000 wurden von den Österreichern gefangen genommen.

Folgen
Joachim Murat floh am 19. Mai als Seemann verkleidet nach Korsika, der Oberkommandierende der Neapolitaner, General Michele Carrascosa dessen Armee in Auflösung war, suchte den Waffenstillstand, der schnell zum Vertrag von Casalanza führte. Die durch neapolitanische Garnisonen gehaltenen Städte Pescara und Ancona kapitulierten nach kurzer Belagerung. Nur die Festung Gaeta unter dem Artilleriegeneral Alessandro Begani, Maresciallo di Campo leistete weiterhin Widerstand und konnte erst nach längeren Belagerung (28. Mai – 8. August 1815) bezwungen werden.

Literatur
 Johann Sporschil: Feldzug der Österreicher gegen König Joachim Murat im Jahr 1815, Verlag George Westermann, Braunschweig 1844, S. 61 f
 Ludwig von Welden: Der Krieg der Oesterreicher in Italien gegen die Franzosen 1814, Graz 1853

San Germano
Österreichische Militärgeschichte
San Germano
Konflikt 1815
Königreich Neapel
Provinz Frosinone

Schlacht von San Germano


L'explosion de Gbomblora est survenue le  lorsqu'une explosion majeure, suivie de plusieurs plus petites, s'est produite dans une mine à Gbomblora, dans le département de Gbomblora, au Burkina Faso.

Une soixantaine de personnes ont été tuées et de nombreuses personnes sont blessées.

Déroulement et causes
L'explosion s'est produite sur un site informel d'extraction d'or dans la Région du sud-ouest du Burkina Faso.

Les causes de l'explosion dans la province du Poni ne sont pas identifiées dans les premières heures. Sur le site de l'explosion, les arbres sont abattus et de maisons en tôle détruites.

Le type d'exploitation d'extraction d'or sur le site n'est pas connu. Le Burkina Faso abrite quelques grandes mines d'or gérées par des sociétés internationales, mais aussi des centaines de petits sites informels qui fonctionnent sans surveillance et sans réglementation. Ces mines artisanales sont les lieux de travail d'enfants et de fréquents accidents. Les mines aiguisent aussi l'appétit des groupes islamistes liés à Al-Qaïda et à l'État islamique qui cherchent à contrôler les sites pour financer leurs attaques violentes. Cependant, l'explosion de lundi s'est produite à des centaines de kilomètres de l'endroit où ces groupes opèrent.

Le Burkina Faso est le producteur d'or à la croissance la plus rapide d'Afrique et actuellement le cinquième du continent, l'or étant l'exportation la plus importante du pays. L'industrie emploie environ 1,5 million de personnes et valait environ 2 milliards de dollars en 2019.

De petites mines d'or comme Gbomblora se sont développées ces dernières années, avec quelque 800 à travers le pays. Une grande partie de l'or est passée en contrebande vers le Togo, le Bénin, le Niger et le Ghana voisins.

Bilans
Une soixantaine de personnes ont été tuées et des dizaines d'autres blessées le lundi, pour arriver à plus de 100 personnes blessées.

Les explosions sont très probablement liées aux produits chimiques utilisés pour traiter l'or.

Réactions

Notes et références

Février 2022
2022 au Burkina Faso
Explosion en 2022
Catastrophe au Burkina Faso
Incendie et explosion dans une mine

Explosion de Gbomblora


රිකටිසියාව Rickets

හැඳින්වීම
රිකට්සියාව යන රෝග තත්ත්වය බොහෝවිට දක්නට ලැබෙනුයේ විටමින්- ඩී ඌණතාවය නිසාය. විටමින්-ඩී සංඝටකය අප සිරු‍ෙර්ම නිපදවාගනු ලබයි. මෙහිදී සමෙහි ඇති ඩිහයි‍ෙඩ්‍රාක්සි‍කොලේකැල්සෆෙරෝල් නම් සංඝටකය විටමින් ඩී-3 බවට පරිවර්තනය වේ.  එය සිදුවන්නේ හිරුඑළිය සමට වැටීමෙනි.  මෙලෙස නිපදවෙන විටමින් ඩී-3 රුධිරය මගින් අක්මාව කරා ගෙන යනු ලබයි.  එවිට එය 25-හයිඩේ‍රාක්සිකොලෙකැල්සිෆෙරොල් බවට පත්වෙයි.
දැන් මෙම සංඝටකය 1 , 25 හයිඩෙක්සිකොලේකැල්සෆෙරෝල්, එනම් ක්‍රියාකාරී විටමින්-ඩී බවට පත්වීම වකුගඩු තුළදී සිදු‍ෙව්. මෙම ක්‍රියාකාරී විටමින් - ඩී සතුව විශේෂිත වූ ක්‍රියාකාරකමි කිහිපයක් ඇත. එමගින් කැල්සියම් නම්වූ ඛණිජ ලවනය රුධිරයට උරා ගැනීම වැඩිවෙයි.  තවද ආහාර මාර්‍ගයෙන් පොස්ෆරස් නම් ඛණිජ ලවනය ද වැඩිපුර ශරීරයට උරාගැනේ. මෙම සංඝටක අස්ථි වර්ධනය හා හොඳ තත්ත්වයෙන් පවත්වා ගැනීම කෙරෙහි ඉතාම වැදගත් ෙව්.
විටමින්- ඩී ඇතැම් ආහාර වර්‍ගවල ද අඩංගුවෙයි.  මේ අතර මාලු, සත්ව අක්මාව, බිත්තර, බටර් ප්‍රධාන තැනක් ගනී.   කිරිවලින් ද විටමින් - ඩී තරමක් දුරකට ලබාගත හැක.
ළදරුවන්ට දිනකට විටමින් - ඩී මිලි ග්‍රූමි 5ක් අවශ්‍ය වන අතර අනෙකුත්  දරුවන්ට දිනකට විටමින්- ඩී මිලි ග්‍රූමි 10 ක් පමණ අවශ්‍ය ෙව්.
ෙම් අනුව විටමින්-ඩී ඌණතාවයේදී දරුවකුගේ සිරුරට ඇතිවන බලපෑම අපට සිතාගත හැකිය.  මෙහිදී කැල්සියම් ආහාර මාර්ගයෙන් සිරුරට උරාගැනීම අඩුවෙන අතර පොස්ෆරස් ද සිරුරට උරා ගැනීම  අඩුවෙයි.  ෙම් අනුව සරු‍ෙර් ඇති රුධිර කැල්සියම් ප්‍රමාණය ඉතාමත්ම අඩු‍ෙව්.

සිරුරේ කැල්සියම් යාමනය
දේහ කැල්සියම් මට්ටම නිසි පරිදි යාමනය කර ගැනීම අත්‍යයවශ්‍යෙයව්. ඊට ෙහ්තුව කැල්සියම් ෙබාෙහා් පරිවෘතිය ක්‍රියා සදහා සහභාගි වන බැවින් එහි සාන්ද්‍රණය ෙවනස් වීමක් ඉතා අහිතකර ලෙස බලපානු අැත. එෙස්ම අස්ථි වර්ධනය සදහා අවශ්‍ය කැල්සියම් රුධිරය හරහා සැපයීමද ෙම් සමගම සිදු කල යුතු වේ. ෙමනිසා කැල්සියම් මට්ටම නිසි පරිදි යාමනය කර ගැනීමට සංකීර්ණ යාන්ත්‍රණයක් අැත.
විටමින්-ඩී අවශ්‍ය පමණට වඩා වැඩි වුවහොත් සිරුරට කැල්සියම් අධිකතාවයක් හටගනී.  එම නිසා මෙම තත්ත්වය පාලනය කිරීම සඳහා සිරු‍ෙර්ම නිපදවෙන තවත් හෝමෝනයක් වන පැරාතයිරොයිඩි හෝමෝනය උපකාරී වෙයි.
මෙම හෝමෝනය මගින් වකුගඩු තුළදී විටමින්-D වල සක්‍රිය සංඝටකය නිෂ්පාදනය කිරීම වැඩිකරයි.  කැල්සියම් වැඩි අවස්ථාවලදී සිරුර තුළ විටමින්-ඩී ඌණතාවයක් හටගත් අවස්ථාවලදී ආහාර මාර්ගයෙන් කැල්සියම් සිරුරට උරා ගැනීම අඩුවෙයි.
මෙහිදී රුධිරයේ ඇති කැල්සියම් මටිටම අඩුවීම නිසා පැරාතයිරොයිඩි හෝමෝනය වැඩිවෙයි.  මෙහිදී සිදවන්නේ අස්ථිවල ඇති කැල්සියම් දියකර රුධියරට අවශ්‍ය කැල්සියම් සැපයීමයි.  තවද වකුගඩු තුළින් මුත්‍රාවලට පෙරෙන කැල්සියම් ප්‍රමාණය අඩුකිරීමක් සිදුවෙයි.  එම නිසා මුලදී කැල්සියම් රුධිර මටිටම සාමාන්‍ය තත්ත්වයේ පවත්වා ගැනීමට පැරාතයිරොයිඩි හෝමෝනය සමත් වේ.
නමුත් කල්යාමේදී රුධිර කැල්සියම් මටිටම අඩුවී යයි.  අස්ථිවල කැල්සියම් ද අඩුවී යයි.  මෙලෙස අස්ථිවලින් කැල්සියම් කැඩීයාම නිසා රුධිරගත ඇල්කලයින් ෆොස්ෆ‍ෙට්ස් යන එන්සයිමය වැඩිවීමක් සිදුවෙයි.

රෝගය සඳහා හේතු

විටමින් ඩී ඌනතාවය

කලින් විස්තරකර ඇති පරිදි විටමින්-ඩී ඌණතාවය රිකටිසියාව සෑදීමට ඇති ප්‍රධානතම හේතුව වෙයි.  මෙලෙස සිරුරට අවශ්‍ය විටමින්-ඩී අඩුවීමට හේතු කිහිපයකි.  ඉන් එක් කරුණකි ආහාරවල ඇති විටමින්-ඩී ඌණතාවය. මෙහිදී විටමින්-ඩී බහුලව ඇති මාළු, සත්ව අක්මාව බිත්තර බටර් වැනි ආහාර දරුවාට ප්‍රමාණවත් ලෙස නොලැබීම හේතු වෙයි.
කලින් සඳහන් කළ පරිදි හිරු එළිය ද සිරුර තුළ ඩී විටමින් නිපදවා ගැනීම සඳහා අවශ්‍ය්‍ය වෙයි.  මෙහිදී ඇතැම් ආසියාතිකර දරුවන්,  වෙනත්  හිරුඑළිය නොමැති රටවලට පදිංචියට ගිය පසු දරුවන්ට විටමින් ඩී උනත තත්ත්වය උදාවන බව පෙනීගොස් ඇත. තවත්  සමහර දරුවන්ට ආහාර වලින් නියමාකාර ලෙස විටමින්-ඩී ලැබුණ ද ඒවා ආහාර මාර්ගයෙන් රුධිරයට උරා ගැනී‍ෙම් අපහසුතාවයක් පවතී මෙම දරුවන් ද විටමින්- ඩී ඌණතාවයට ගොදුරු වෙයි.
සිරුර තුළ ක්‍රියාකාරී විටමින්-ඩී නිපදවා ගැනීමට අක්මාව කොතරමිදුරට වැදගත් දැයි අප විසින් ඉහතදී විස්තර කර දී ඇත. සම් අනුව යම් දරුවකුට අක්මාව ආශ්‍රිතව රෝගයක් හටගැනී අක්මාවෙහි ක්‍රියාකාරීත්වය අඩපණවුහාත් එම දරුවාට විටමින් - ඩී ඌණතාවය පහසුවෙන්ම ඇති විය හැක.
තවද විටමින්-ඩී සිරුර තුළදී නිපදවා ගැනීම වකුගඩවල ද ක්‍රියාකාරිත්වය අත්‍යවශ්‍ය බැවින් වකුගඩු දුර්වලතා ඇති දරුවන්ගේ සිරු‍ෙර්ද විටමින්-ඩී ඌණතාවයක් හටගනී.  මෙලෙස වකුගඩු අකර්මන්‍යතාවයට දරුවන් පත්වන්නේ ඔවුන්ගේ  වකුගඩුවල ඇතිවන සංජානනීය විකෘතිතා සහ කුඩා කලදී නිතරම වකුලඩු ආසාදනවලට  ගොදුරුවීම වැනි හේතු නිසාය.

ඖෂධ වර්ග

මීට අමතරව වලිප්පුව රෝගයට ගොදුරුවූ දරුවන්ට එය පාලනය කිරීම සඳහා නිර්දේශ කරනු ලබන ඇතැම් ඖෂධ වර්‍ග  නිසා ද සිරුර තුළ විටමින්-ඩී නිපදවීම අඩු වෙයි. ෙම් දරුවන්ට ද රිකටිසියා තත්ත්වය වැළඳීමට ඉඩ ඇත.
ඉහත සඳහන් කළ තත්ත්වවලදී ප්‍රධානකොටම විටමින්-ඩී ඌණතාවය  වැළඳීම නිසා දරුවාගේ රුධිරගත කැල්සියම් හා ෆොස්ෆරස් අඩු වෙයි  අස්ථිවලින් කැල්සියම් දියවී යන නිසා ඇල්කලයින් ෆොස්ෆටෙිස් යන එන්සයිම මටිටම වැඩි වෙයි. තවද හයිපතයිරොඩි හෝමෝනවල ප්‍රමාණය ද වැඩි‍ෙව්.
සිරු‍ෙර් කැල්සියම් ඌණතාවය නිසා රිකටසියාව ඇතිවන බව ඔබ දැනටමත් දන්නවා ඇත  සිරුරෙහි කැල්සියම් අඩුවන්නේ ඉහත සඳහන් කළ පරිදි විටමින් - ඩී ඌණතාවය වකුගඩු හා අක්මා දුර්‍වලතාවයන් වැනි තත්ත්වයන් හේතුවෙනි.   කැල්සියම් ඌණතාවයට අමතරව ෆොස්ෆේටි ඌණතාවයදසම් සඳහා ඉවහල් වෙයි.   මෙහිදී ප්‍රාථමික  ෆොස්ෆේටි ඌණතාවය ලෙස හඳුන්වන රෝග තත්තවය ප්‍රධාන තැනක් ගනී. මෙය විටමින්-ඩී  ඌණතාවය හැරුණුකොට රිකටිසියාව රෝගය වැළඳීමට හේතුවන  ප්‍රධානතම කරුණ වෙ. මෙය පරමිපරාවෙන් පමිපාවට සමි‍ෙප්‍්‍රෂණය වෙයි.  එසේ සිදුවන්නේ අප සිරුරෙහි ඇති ජානවල ඇතිවන  විකෘතිතා නිසාය.  මෙහිදී වෘක්කානුවලින් ෆොස්ෆේටි රුධිරයට උරාගැනීම අඩුවෙයි.  මෙ නිසා සිරුරට අවශ්‍ය ෆොස්ෆේටිවලින්  ප්‍රමාණයක් මුත්‍රා සමග පිටවී යයි.  තවද සක්‍රිය  විටමින් - ඩී  නිෂ්පාදනය ද වකුගඩුවල සිදුවන නිසා මෙම ක්‍රියාවලිය ද ප්‍රාථමික ෆොස්ෆේටි ඌණතාවයේදී අඩපණ වෙයි.  මෙම රෝගයට ගොදුරුවූ දරුවන් ඉතාම කුඩා කාලයේදීම රෝග ලක්ෂණ පෙන්නුමි කරයි. මොවුනට වයසට සරිලන උසක් නැත. ඇවිදීමේදී අසාමාන්‍ය රටාවක් පෙන්නුම් කරයි.  අනෙක් රිකටිසියා තත්ත්තවයෙන් පෙලෙන දරුවන් මෙන්ම මෙම දරුවන්ට ද කකුල් ඇද ගැසීම (දුන්නක් සේ වකුටුවීම  හෝ දණහිස් දෙක ලගින් කකුල් ඉතාම ලංවී වළලුකර ලගින් ඈත්වීම) වැනි අස්ථි දුර්වලතා ද ඇතිවේ.  මෙම දරුවන්ගේ රුධිර කැල්සියම් ප්‍රමාණය අඩුවන අතර පොස්ෆරස් නම් ඛණිජ ලවනය ද අඩුය.   ඇල්කලයින් ෆොස්ෆටෙිස් එන්සයමය ඉතා වැඩිය.

රිකටිසියාව රෝගය සඳහා බලපාන හේතු III

තවත් රිකටිසියාව සෑදීමට හේතුපාදක වන රෝගී තත්ත්වයක් නම් විටමින්-ඩී ඩිපෙන්ඩන්ට් රිකටිසියාවයි. මෙය දරුවාගේ ආහාරයේ ප්‍රමාණවත් තරම් විටමින්-ඩී තිබුණ ද ඇතිවන තත්ත්වයකි.  මෙම රෝගී තත්ත්වයට හේතුව ද ජානවල ඇතිවන විකෘතිතාවයන්‍ය.  එම නිසා මෙම රෝගය ද පරමිපරාවෙන් පරමිපරාවට සමිප්‍රේෂණය ෙව්.
මෙම රෝගයේ දී ද වකුගඩු තුළදී සක්‍රිය විටමින්-ඩී නිෂ්පාදනය අඩුවෙයි.  මෙම දරුවන්ගේ ද රුධිරගත කැල්සියම් ප්‍රමාණය අඩුවන අතර පොස්ෆේ්ටි  ප්‍රමාණය වැඩිය.
තවත් සමහර දරුවන්ට සිරුරට අවශ්‍ය ෆොස්ෆේටි ප්‍රමාණය නිසි ආකාර නොලැබීම නිසා හෝ සිරුරට ෆොස්ෆේටි ප්‍රමාණය නිසි අකාරව නොලැබීම නිසා හෝ සිරුරට පොස්ෆේට ආහාර මාර්ගයෙන් උරා ගැනීම අඩුවන නිසා හෝ මුත්‍රාවල පොස්ෆේට් වැඩිපුර පිටවන නිසා හෝ සිරුරෙහි ඇති පොස්ෆේටි ප්‍රමාණය අඩුය. මෙවැනි දරුවන්ට ද රිකටිසියා රෝගය වැළඳේ.

ඉහත සඳහන් කළ කරුණුවලට අමතරව වකුගඩුවල ඇතිවන ඇතැම් රෝගී තත්ත්වයන් ද රිකටිසියා රෝගයට හේතුපාදක වෙයි.  ෆැන්කෝනි සහලක්ෂණය මීට කදිම උදාහරණයකි.  මෙහිදී වෘක්කානුවෙහි ක්‍රියාකාරිත්වයේ යම් දෝශ සහගත බවක් ඇත.  මේ නිසා වෘක්කානුව මගින් ග්ලූකෝස්, ඇමයිනෝ අමිල, පොස්ෆරස්, ෙප්‍රා්ටීන වැනි සංඝටක උරාගැනීම අඩුවෙයි.   මෙම සංඝටක මුත්‍ර සමග පිටවීමට පටන් ගනී.   මෙම දරුවන්ට රිකටිසියා තත්ත්‍යට අමතරව තවත් ප්‍රශ්න පවතී.   එනම් වයසට සරිලන බර වැඩිවීමක් නොපෙන්වීමයි.  එමෙන්ම මොවුන්ගේ ආහාර රුචිය ඉතාමත් අඩුවන අතර ඉක්මණින් කලබලවන, කේන්තියට පත්වන ස්වරූපයක් පෙන්නුමි කරයි. සම් දරුවන් ඉතා අඩු වයසේදීම (එනම් මාස හයටත් පෙර රෝග ලක්ෂණ පෙන්වයි).

රිකටිසියාව රෝගය සඳහා බලපාන හේතු IV

 ෙප්‍රාක්සිමල් රීනල් ටිබියුලර ඇසිඩෝසිස් ද රිකටිසියා රෝ්ග තත්ත්වය ඇතිවීමව බලපාන තවත් එක් හේතුවක් වෙයි.  මෙහිදී සිදුවන්නේ ද වෘක්කානුවලින් අප සිරුරට අවශ්‍ය පොස්ෆේටි ප්‍රමාණය උරා ගැනීමට අපහසුවීමයි.
ඇතැම් දරුවන්ට විටමින්-ඩී වලට සං‍වේදී නොවන රිකටිසියාවන් ඇත. අප, දරුවන් මෙලෙස වර්ගීකරනය කරන්නේ ඔවුන්ට විටමින්-ඩී විශාල ප්‍රමාණවලින් ලබා දුන්න ද ඔවුන්ගේ රිකටිසියා තත්ත්වය සුව නොවන නිසාය.  මෙම දරුවන්ගේ රිකටිසියා තත්ත්වයට හේතුව කුමක්දැයි සොයා ගැනීමට කලයක් තිස්සේ නොයෙකුත් පර්යේෂණ පැවැත්වින. එහිදී හඳුනාගනු ලැබු‍වේ මෙම දරුවන් විටමින්-ඩී වලට සං‍වේදීතාවක් නොදක්වන බවයි.  සාමාන්‍යයෙන් අපේ සෛල තුළ  විටමින්-ඩී වලට සංවේදී වන ප්‍රතිග්‍රාහකයන්ග  සෛයිල න්‍යෂ්ඨිය තුළ පවතී.  මෙම දරුවන්ගේ මෙම විටමින්-ඩී ප්‍රතිග්‍රාහකය නිපදවෙන්නේ නැත.  විටමින්-ඩී වලට සිරුර තුළ සිය කාර්ය භාරය නිසි ආකාරව සිදුකිරීමට නම් එම ප්‍රතිග්‍රාහකයට බැඳීම අත්‍යවශ්‍ය‍වේ.  එම නිසා විටමින්-ඩී අවශ්‍ය පමණට සිරු‍ෙර් තිබුණ ද විටමින්-ඩී ක්‍රියාකාරී නො‍වේ.  ෙම් දරුවන් ඉතා කුඩා කාලවේ්දීම සිය රෝග ලක්ෂණ පෙන්නුම් කරයි.  බොහෝ දරුවන් වයස මාස 06 කට කලින්ම මෙසේ රෝගී වෙයි.  මෙම රිකටිසියා තත්ත්වයට ද හේතුව ජානවල පවතින විකෘතිතාවයක්ය.  එම නිසා එම රෝගී තත්ත්වය ද පරම්පරාවෙන් පරම්පරාවට සම්‍ෙප්්‍රරේෂණය වෙයි.
ෙම් අනුව පෙනීයන්නේ රිකට්සියාව යනුවෙන් හැඳින්වෙන රෝග ත්ත්ත්වයට හේතුපාදක චත බොහෝ තවත් ලෙඩ රෝග ඇති බවයි.  වෛද්‍යවරයාගේ වගකීම නම් රෝගී දරුවාට රිකට්සියා තත්ත්වය ඇති බවට හඳුනාගැනීමත් එම රෝගයට හේතුව සොයා එම හේතුවට උචිත ප්‍රතිකාර ලබාදීමත් ය

රිකටිසියා රෝගයේ රෝග ලක්ෂණ -  1

රිකටිසියා රෝගයට ගොදුරුවූ දරුවන් මූලික වශයෙන්ම අස්ථිවල විකෘතිතා පෙන්නුම් කරයි.  එයට හේතුව අස්ථි වර්ධනය සඳහා අවශ්‍ය වන කැල්සියම්වල ඌණතාවයයි. සාමාන්‍ය දරුවෙකුගේ අස්ථිවල කාඨිලේජ සෛල පළමුවෙන්ම සමාන්තර තිරුවල ඇතිවෙයි. මෙම සෛල වර්ධනයවී විභාජනයවී යයි. පසුව මෙම සෛලවල කැල්සියම් තැන්පත්වෙයි. රිකටිසියා රෝගයේදී මෙලෙස මෙම සෛලවල විභාජනය හා කැල්සියම් තැන්පත්වීම යන සියලුම ක්‍රියාවලියන් නිසි ආකාරව සිදු නොවෙයි.   එම නිසා අස්ථිවල කැල්සියම් තැන්පත්වීිම අක්‍රමවත්ව හා අසමිපූර්ණව සිදුවෙයි. අස්ථිවිල ශක්තිමත් භාවය අඩුවෙයි.
ජානවල විකෘතිතා නිසා රිකටිසියාව තත්ත්වයට ගොදුරුවන දරුවන් හැරුණුකොට අනෙක් දරුවන් රිකට්සියා රෝග ලක්ෂණ සිය ජීවිතයේ පළමු වසර අවසානයේදී හෝ දෙවෙනි වසර තුළදීම පෙන්නුම් කරයි.  නමුත් ජානවල විකෘතිතා නිසා හටගන්නා රිකිෙසියා තත්ත්වය නම් ඊටත් කුඩා අවදියේ දී එනම් මුල් මාස හය තුළදීම රෝග ලක්ෂණ පෙන්වයි.  වකුගඩුවල අක්‍රියතා නිසා රිකටිසියා තත්ත්වයට ගොදුරුවන දරුවන් එම රෝග ලක්ෂණ පෙන්නුම් කරනුයේ තරමක් වැඩිවියට පත්වූ පසුය.
රිකටිසියා රෝග තත්ත්වයේ මූලික අවධියේදීම දක්නට ලැබෙන රෝග ලක්ෂණ වනුයේ කපාලයේ (හිස්කබලේ) අස්ථිවල ඇතිවන වෙනස්කමිය. ෙම්වා ඉතා සියුමැලි භාවයක් උසුලයි.  එම නිසා කපාලයේ අස්ථි තදින් ඇල්ලුවහොත් අපට දැනෙන්නේ පිංපොං බෝලයක් එබුවාක් මෙනි.   කුඩා  දරුවන්ගේ  තෙල්වලදී ලෙස  අප හඳුන්වන ස්ථානයල රිකටිසියා දරුවන්ගේ ඉතා විශාල වෙයි.  මෙම තෙල්වල ලෙස හඳුන්වන ස්ථානයේ අස්ථි නොමැතග  ඇත්තේ පටලයකි.  සාමාන්‍ය දරුවකුගේ මෙම තෙල්වවල අස්ථියෙන් වැසෙන්නේ, මාස දහඅටෙිදීය. නමුත් රිකටිසියා රෝගයෙන් පෙළෙන දරුවන්ගේ තෙල්වල අස්ථිවලින් වැසීමට මාස දහඅටකට වඩා ඉතාම දිගු කාලයක් ගතවෙයි.

රිකටිසියා රෝගයේ රෝග ලක්ෂණ - 11

තවද ඔලුව විශාල ස්වරූපයක් පෙන්නුමි කරයි. මෙය මාස හයක් යනවිටම පෙන්නුමි කෙරෙයි. ෙම් දරුවන්ගේ  පර්ශු හා කාඨිලේජ අතර ඇති සන්ධිය විශාලවී ගැටිති ආකාරයක් පෙන්වයි.    මෙ  නිසා එම දරුවන්ගේ පපුවෙහි මැද, දෙපැත්තෙන් ඉහළ සිට පහළට යන ලෙස ගැටිති පෙන්නුම් කරයි.   තවද මෙම දරුවන්ගේ පපුව ඉදිරියට පිමිබී ඇති ස්වරූපයක් පෙන්වයි.  එසේම ඉළඇට කූඩුවට යටින් පපුව ඇතුලට එබී ඇති බවක් පෙනේ.
දරුවාගේ දිග අස්ථි ද රිකටිසියා රෝග තත්ත්වයේ බලපෑමට යටත්වෙයි.  මෙහිදී මෙම අස්ථිවල වර්ධනයට ලක්වන කොටස වඩාත් පළල් වෙයි.  මෙය ඉතා හොඳින්ම පෙන්නුම් කෙරෙනුයේ මැණික් කටුව ආශ්‍රිතවය.   මෙය දරුවාට වයස මාස 06 - 09 අතර කාලය වන විටම පෙන්නුම් කෙරෙයි.
කකුලේ අස්ථිවල ස්වභාවයේ වෙනස්කම් ඇතිවනුයේ දරුවා ඇවිදීමට හා හිට ගැනීමට පටන්ගත් විටදීය.  දරුවන් සාමාන්‍යයෙන් හිට ගැනීමට පටන් ගන්නේ අවුරුද්දක් පවණ වයස ගතවීය. එනිසා දරුවාගේ කකුල්වල විකෘතිතාවයන් පෙන්නුම් කරනුයේ දරුවාට අුවුරුද්දක් පමණ ගතවී‍ෙම්දීය.
මෙහිදී දරුවාගේ කකුල් දුන්නක් ආකාරයට නැමෙයි.  මීට අමතරව ඇතැම් දරුවන්ගේ කකුල් දණහිස ලගින් ඉතාමත්ම ලංවී වළලුකර ලගින් ඈත්වෙයි.  දරුවා ඇවිදීමේදී දණහිස් ලංවී ගැටෙන ස්වභාවයක් පෙන්නුම් කරයි.  තවද රිකටිසියා රෝග තත්ත්වය නිසා උදරය ඉදිරියට නෙරා ඒමක් සිදු‍වේ. තවද කොන්ද දුන්නක් මෙන් වක් භාවයට පත්‍ෙව්.  මීට අමතරව දරුවාගේ කොන්ද ඉදිරියට නැමීම පැත්තෙන් නැමීම වැනි විකෘතිතා ද පෙන්නුම් කෙරෙයි.

රිකටිසියා රෝගයේ රෝග ලක්ෂණ - 111

කැල්සියම් නම් ඛණිජ ලවණය අවශ්‍යවනුයේ අස්ථි පද්ධතියේ පැවැත්මට පමණක්ම නොවේ.  දත්වල එනැමලය පවත්වා ගැනීමට ද මෙය ඉතා වැදගත්වෙයි.  එම නිසා කැලසියම් අඩු තත්ත්වයක් වන රිකටිසියා තත්ත්වයේදී ප්‍රාථමික දත් ඒම ඉතාමත් ප්‍රමාද වේ.
ඉතාමත් ළදරු අවධියේදී ඇතිවන විටමින්-ඩී ඌණතාවය නිසා දරුවාගේ ඇස් දෙකෙහිම සුද මතුවිය හැක.  මෙය දරුවාගේ පළමු මාසය තුළදීම වුවද දක්නට හැකිවන තත්ත්වයකි.
මීට අමතරව රිකටිසියාවට හේතුකාරක වන තවත් රෝග රාශියක රෝග ලක්ෂණ මෙම දරුවන් වෙතින් පෙන්නුම් කරනු ඇත. මේ අතර මෙම දරුවන් මන්ද බුද්ධිකතාවයක් පෙන්නුමි කරන අවස්ථා ඇත.  එසේම ඇතැම් දරුවන්ගේ සම ඉතාමත් දුර්වර්ණ වන අතර ඇසේ කණිණිකාවෙහි ද යම් යම් වෙනස්කම් පෙන්නුම් කරයි.
පොස්ෆේට් අඩු බව නිසා ඇතිවන රිකටිසියාව නිසා ඉළ ඇට ඉතාකොට වේ.  සමෙහි ලප මතුවෙයි. මෙම දරුවන් වයසට අනුව බර වැඩිවීමක් ද නොපෙන්වයි.

රිකට්සියා තත්ත්වය හඳුනාගැනිමට භාවිතා කරන පරීක්ෂණ

රිකටිසියා තත්ත්වය හඳුනාගැනීමට හාවිතා කරන පරීක්ෂණ අතර එක්ස් කිරණ පරීක්ෂණ හා රුධිර පරීක්ෂණ ප්‍රධාන තැනක් ගනී.  රුධිර පරීක්ෂණ අතර රුධිරගත කැල්සියම් මට්ටම මැනීම ඉතා වැදගත් තැනක් ගනී. මෙහිදී ඇතැම් තත්ත්වවලදී කැල්සියම් ප්‍රමාණය ඉතා අඩුය.
සමහර තත්ත්වවලදී කැල්සියම් ප්‍රමාණය සාමාන්‍ය වෙයි.  මෙලෙස කැල්සියම් ප්‍රමාණය අඩුවන අවස්ථාවලදී, විටමින් - ඩී ඌණතාවයක් පවතී.  ෙම් අතර ආහාරවල විටමින්-ඩී හිනතාවය, දරුවාට අවශ්‍ය තරමි හිරු එළිය නොලැබීම, විටමින් - ඩී ආහාර මගින් උරා ගැනීමට අපොහොසත්වීම, අක්මාව  අකර්මන්‍යවීම මෙන්ම වකුගඩු දුර්වලතාව ප්‍රධාන තැනක් ගනී. මෙම කැල්සියම් අඩු තත්ත්වයේ දී රුධිරගත පොස්ෆරස් ප්‍රමාණය අඩුවෙයි.  නමුත් ඇල්කලයින් පොසෆටෙිස් එන්සයිමය වැඩිවෙයි.   එමෙන්ම පැරාතයිරොයිඩි හෝමෝනයේ ප්‍රමාණය ද  වැඩිවෙයි.
තවත් දරුවෙකු මෙයට හාත්පසින්ම වෙනස් ප්‍රතිඵල පෙන්නුම්කළහැක.  සිරු‍ෙර් පොස්ෆේට් ඌණතාවයක් ඇති දරුවන්ගේ (ප්‍රාථමික හයිපොපොස්ෆටීමියාවල  ෆැන්කෝනි සහලක්ෂණය,  රීනල් ටිබියුලර්  ඇසිඩෝසිස්,  පොස්ෆේට් වකුගඩුවලින් උරාගැනීම අඩුවීම වැනි රෝග තත්ත්ව මේ සඳහා හේතුවේ).  රුධිරගත කැල්සියම් ප්‍රමාණය සාමාන්‍ය වේ.
නමුත් මෙම දරුවන්ගේ රුධිරගත පොස්ෆේට් ප්‍රමාණය ඉතාමත්ම අඩුය.  රුධිරගත ඇල්කලයින් පොස්ෆටේස් ප්‍රමාණය ඉහළ යයි.  මේ අතර විටමින්-ඩී වලට සංවේදීතාවක් නොදක්වන රිකටිසියා තත්ත්වයේදී රුධිරගත කැල්සියම් ප්‍රමාණය ඉතා අඩුවෙයි.  නමුත් රුධිරගත පොස්ෆරස් ප්‍රමාණය සාමාන්‍ය්‍යය.  ඇල්කලයින් පොස්ෆටෙිස් එන්සයිමය වැඩිවේ

coppied From http://wedananasala.org/sinhala/index.php?option=com_content&view=section&layout=blog&id=8&Itemid=58&limitstart=10

By shalikaashan

https://en.wikipedia.org/wiki/Rickets[]

රිකට්සියාව


Newnham College is a women's constituent college of the University of Cambridge.

The college was founded in 1871 by a group organising Lectures for Ladies, members of which included philosopher Henry Sidgwick and suffragist campaigner Millicent Garrett Fawcett. It was the second women's college to be founded at Cambridge, following Girton College. The College celebrated its 150th anniversary throughout 2021 and 2022.

History
The history of Newnham begins with the formation of the Association for Promoting the Higher Education of Women in Cambridge in 1869. The progress of women at Cambridge University owes much to the pioneering work undertaken by the philosopher Henry Sidgwick, fellow of Trinity. Lectures for Ladies had been started in Cambridge in 1869, and such was the demand from those who could not travel in and out on a daily basis that in 1871 Sidgwick, one of the organisers of the lectures, rented a house at 74, Regent Street  to house five female students who wished to attend lectures but did not live near enough to the University to do so. He persuaded Anne Clough, who had previously run a school in the Lake District, to take charge of this house.  The following year (1872), Clough moved to Merton House (built c. 1800) on Queen's Road, then to premises in Bateman Street. Clough eventually became president of the college.

Demand continued to increase and the supporters of the enterprise formed a limited company to raise funds, lease land and build on it. in 1875 the first building for Newnham College was built on the site off Sidgwick Avenue where the college remains. In 1876 Henry Sidgwick married Eleanor Mildred Balfour who was already a supporter of women's education. They lived at Newnham for two periods during the 1880s and 1890s.

The college formally came into existence in 1880 with the amalgamation of the Association and the Company. Women were allowed to sit University examinations as of right from 1881; their results were recorded in separate class-lists. Its name  has occasionally been spelt phonetically  as Newham College.

The demand from prospective students remained buoyant and the Newnham Hall Company built steadily, providing three more halls, a laboratory and a library, in the years up to the First World War. The architect Basil Champneys was employed throughout this period and designed the buildings in the Queen Anne style to much acclaim, giving the main college buildings an extraordinary unity. These and later buildings are grouped around beautiful gardens, which many visitors to Cambridge never discover, and, unlike most Cambridge colleges, students may walk on the grass for most of the year.

Many young women in mid-19th-century England had no access to the kind of formal secondary schooling which would have enabled them to go straight into the same university courses as the young men – the first principal herself had never been a pupil in a school. So Newnham's founders allowed the young women to work at and to a level which suited their attainments and abilities. Some of them, with an extra year's preparation, did indeed go on to degree-level work. And as girls' secondary schools were founded in the last quarter of the 19th century, staffed often by those who had been to the women's colleges of Cambridge, Oxford and London, the situation began to change. In 1890 the Newnham student Philippa Fawcett was ranked above the Senior Wrangler, i.e. top in the Mathematical Tripos. By the First World War the vast majority of Newnham students were going straight into degree-level courses.

In tailoring the curriculum to the students, Newnham found itself at odds with the other Cambridge college for women, Girton, founded two years earlier. Emily Davies, Girton's founder, believed passionately that equality could only be expressed by women doing the same courses as the men, on the same time-table. This meant that Girton attracted a much smaller intake in its early years. But the Newnham Council held its ground, reinforced by the commitment of many of its members to educational reform generally and a wish to change some of the courses Cambridge was offering to its men.

In 1948 Newnham, like Girton, attained the full status of a college of the university.

Women in the university

The university as an institution at first took no notice of these women and arrangements to sit examinations had to be negotiated with each examiner individually. In 1868 Cambridge's Local Examinations Board (governing non-university examinations) allowed women to take exams for the first time. Concrete change within the university would have to wait until the first female colleges were formed, and following the foundation of Girton College (1869) and Newnham (1871) women were allowed into lectures, albeit at the discretion of the lecturer. By 1881, however, a general permission to sit examinations was negotiated.

A first attempt to secure for the women the titles and privileges of their degrees, not just a certificate from their colleges, was rebuffed in 1887 and a second try in 1897 went down to even more spectacular defeat. Undergraduates demonstrating against the women and their supporters did hundreds of pounds' worth of damage in the Market Square.

The First World War brought a catastrophic collapse of fee income for the men's colleges and Cambridge and Oxford both sought state financial help for the first time. This was the context in which the women tried once more to secure inclusion, this time asking not only for the titles of degrees but also for the privileges and involvement in university government that possession of degrees proper would bring. In Oxford this was secured in 1920 but in Cambridge the women went down to defeat again in 1921, having to settle for the titles – the much-joked-about BA tit – but not the substance of degrees. This time the male undergraduates celebrating victory over the women used a handcart as a battering ram to destroy the lower half of the bronze gates at Newnham, a memorial to Anne Clough.

The women spent the inter-war years trapped on the threshold of the university. They could hold university posts but they could not speak or vote in the affairs of their own departments or of the university as a whole. Finally, in 1948 the women were admitted to full membership of the university, although the university still retained powers to limit their numbers.
National university expansion after the Second World War brought further change. In 1954, a third women's college, New Hall, (now Murray Edwards College), was founded. In 1965 the first mixed graduate college, Darwin College, was founded. The 1970s saw three men's colleges (Churchill, Clare and King's) admit women for the first time. Gradually Cambridge was ceasing to be "a men's university although of a mixed type", as it had been described in the 1920s in a memorably confused phrase. Cambridge now has no all-male colleges and Girton is also mixed. Newnham and Murray Edwards  retain all-female student bodies, whilst Lucy Cavendish College started admitting men in 2021.

With the conversion of the last men-only colleges into mixed colleges in the 1970s and '80s, there were inevitably questions about whether any of the remaining women-only colleges would also change to mixed colleges. The issue again became prominent as women-only colleges throughout the rest of the country began admitting men, and following the 2007 announcement that Oxford University's last remaining women-only college, St Hilda's, would admit men, Cambridge is the only university in the United Kingdom where colleges have admissions policies that discriminate on the basis of gender.

College arms
Argent, on a chevron azure between in chief two crosses botonny fitchy and in base a mullet sable, a griffin's head erased or between two mascles of the field.

These arms, granted in 1923, were designed by the Revd Edward Earle Dorling to incorporate charges from the arms of those intimately connected with the founding of the college.

In the early years of the college Anne Clough was the Principal. She came of the family of Clough of Plas Clough, Denbighshire, which bore: Azure, between three mascles a greyhound's head couped argent. The out-students were under the care of  Marion Kennedy. She bore: Argent, a chevron gules between in chief two crosses botonny fitchy sable and in base a boar's head couped sable langued gules - a coat slightly differing from that of Kennedy of Kirkmichael, Ayrshire, which has crosses crosslet fitchy.

The other great benefactors of the college were Henry Sidgwick and Eleanor Mildred Balfour, who married in 1876. Mrs Sidgwick was Vice-Principal of one of the College's Halls, later becoming Principal of the College in 1892. Their arms were - Sidgwick (assumed arms): Gules, a fess between three griffins' heads erased or; and Balfour (of Balbirnie): Argent, on a chevron engrailed between three mullets sable an otter's head erased argent.

In the college arms the chevron links them with the coats of Balfour and Kennedy, while its colour and the mascles refer to Clough. The crosses come from Kennedy, the mullet from Balfour, and the griffin's head from Sidgwick. No crest was granted, for although a corporate body may have a crest, it was thought that a crest and helm would be inappropriate to one composed entirely of women.

College life

Basil Champneys designed what was popularly said to be "the second-longest continuous indoor corridor in Europe" in order to prevent the women of the college stepping outside in the rain. The laboratory, which can be found near the sports field, now houses a space which hosts a range of cultural events, such as theatre productions, music recitals and art exhibitions.

Alongside a formal hall, there is also a modern buttery in which to eat and relax. The College is also home to the Grade II* listed 1897 Yates Thompson Library and the Horner Markwick building. The library was originally Newnham students' primary reference source since women were not allowed into the University Library. The library was built with a gift from Henry Yates Thompson and his wife, Elizabeth. It remains one of the largest college libraries in Cambridge with a collection of 100,000 volumes, including approximately 6,000 rare books.

The college has two official combination rooms that represent the interests of students in the college and are responsible for social aspects of college life. Undergraduates are members of the Junior Combination Room (JCR), whilst graduate students are members of the Middle Combination Room (MCR).

Newnham has many societies of its own including clubs for rowing, football, netball, tennis, and many other sports, as well as several choirs. As Newnham is a non-denominational foundation, it does not have its own chapel. Choral scholars at Newnham form part of Selwyn College's chapel choir. Newnham College Boat Club, the university's first women's boat club, share a boathouse with Jesus College Boat Club.

Principals
Anne Clough (1871–1892)
Eleanor Mildred Sidgwick (1892–1910)
Katharine Stephen (January 1911 – 1920)
Blanche Athena Clough (1920–1923)
Pernel Strachey (1923–1941)
Myra Curtis (1942–1954)
Ruth Louisa Cohen (1954–1972)
Jean Floud (1973–1982)
Sheila Jeanne Browne (1983–1992)
Onora O'Neill (1992–2006)
Patricia Hodgson (2006–2012)
Carol M. Black (2012–July 2019)
Alison Rose (October 2019–present)

Alumnae

In literature and film

Newnham College is described in two of Virginia Woolf's works, A Room of One's Own (under the name 'Fernham') and "A Women's College from the Outside".

In James Hilton's novel Random Harvest Charles Rainier's niece Kitty attended Newnham College.

Newnham College appeared in the 2019 film Red Joan.

ITV's detective series Grantchester set the first episode of the fifth series (2020) in Newnham, in a plot featuring the death of a student after a May Ball.

Gallery

See also
 :Category:Fellows of Newnham College, Cambridge

References

External links

 Newnham College official website

Colleges of the University of Cambridge
Educational institutions established in 1871
Women's universities and colleges in the United Kingdom
1871 establishments in England

Newnham College, Cambridge


Chad Edward Mendes (født 1. maj 1985 i Hanford i Californien i USA), er en amerikansk MMA-udøver, der siden 2011 har konkurreret i organisationen Ultimate Fighting Championship.

MMA-karriere

Tidlige karriere
Efter afslutningen af sin kollegiale karriere, begyndte Mendes at træne MMA i Team Alpha Male. Han begyndte at kæmpe for Palace Fighting Championship og forblev ubesejret.

World Extreme Cagefighting
Mendes fik sim WEC-debut mod Erik Koch den 6. marts, 2010 på WEC 47. Han vandt via enstemmig afgørelse, selvom han fik et cut over højre øje, der blev eksamnineret under kampen for at se om han kunne fortsætte.

Ultimate Fighting Championship
Den 28. oktober, 2010 blev World Extreme Cagefighting fusioneret med Ultimate Fighting Championship. Som en del af sammenlægningen blev alle WEC-kæmperne overført til UFC.

Mendes fik sin UFC-debut mod sort-bælte-i-judo-veterean Michihiro Omigawa den 5. februar, 2011 på UFC 126. Han vandt kampen via enstemmig afgørelse (30–27, 30–27, 30–27).

Efter UFC 129, nævnte UFC's præsident Dana White til det efterfølgende pressemøde at Mendes kunne få en titelchance mod UFC-fjervægtsmesteren José Aldo. Selvom det var meningen af de 2 skulle mødes den 6. august, 2011 til UFC 133, måtte Aldo trække sig ud da han skulle komme sig over adskillige skader under sin kamp mod Hominick. Mendes mødte i stedet Rani Yahya til stævnet. Han vandt kampen via enstemmig afgørelse.

Mendes kæmpede mod UFC-fjervægtsmesteren José Aldo den 14. januar, 2012 på UFC 142, hvor han tabte ved 4:59 i 1. omgang via KO, hvilket gav Mendes sit første professionelle nederlag i karrieren.

En rematch med José Aldo skulle have fundet sted den 2. august, 2014 som hovedkampen på UFC 176 om UFC-fjervægts-mesterksbet. Men i tidlig juli, meldte Aldo afbud på grund af en skade. Rematchen med Aldo blev herefter booket til 25. oktober, 2014 på UFC 179. Han blev den første mand, der slog Aldo ned ved at ramme ham med en venstre i 1. omgang. Mendes og Aldo rystede hinanden med rene træffere og Mendes endte med at tabe via en tæt enstemmig afgørelse. Selvom han tabte blev Mendes belønnet med Fight of the Night-bonus-prisen for kampen. Kampen vandt World MMA Awards 2015 fight of the year-prisen.

José Aldo skulle have mødt Conor McGregor den 11. juli, 2015 at UFC 189 om UFC-fjervægts-titel. Men i dagene op til kampen træk Aldo sig fra kampen på grund af en skade i ribbene han havde fået under træning. Mendes trådte ind med kort varsel og mødte McGregor om interim-titlen. McGregor vandt kampen via TKO i 2. omgang.

Mendes mødte Frankie Edgar den 11. december, 2015 på The Ultimate Fighter 22 Finale. Han tabte via knockout i 1. omgang.

Privatliv
Mendes er af portugesisk, italiensk, puerto-ricansk, irsk og indiansk afstamnning.

Mendes grundlagde jæger og fisker guide service Finz and Featherz.

Referencer

Eksterne henvisninger
 Chad Mendes – UFC.com
 Chad Mendes – Sherdog.com

MMA-udøvere fra USA

Chad Mendes


Un lopolito es una intrusión magmática lenticular con forma de cubeta. El primero en emplear este término fue Frank Fitch Grout en el año 1918 al describir la intrusión de gabro de Duluth. Este cuerpo intrusivo no corta a los estratos encajantes, por lo que se le considera un cuerpo intrusivo concordante. Muchos yacimientos minerales de platinoides, cromo (Cr) y níquel (Ni) se asocian a los lopolitos, como el complejo de Bushveld (Sudáfrica), o el complejo de Sudbury (Canadá).

Referencias

Bibliografía

Cuerpos intrusivos

Lopolito


Onthophagus pictus é uma espécie de inseto do género Onthophagus, família Scarabaeidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Reitter em 1892.

Referências

Ligações externas

pictus
Coleópteros descritos em 1892

Onthophagus pictus


Tsend-Ayush Khurelbaatar (Ulan Bator, 22 de febrero de 1990) es un futbolista de Mongolia que juega como Volante. Marcó el único gol del partido contra Birmania que significó la primera victoria de Mongolia en partidos de Clasificación a la Copa Mundial.

Trayectoria
Khurelbaatar se inició los 15 años en el Khoromkhon de su país y debutó al año siguiente. Ha tenido hasta el momento, buenas actuaciones con su equipo, en donde sigue jugando hasta la actualidad.

Selección nacional
Fue convocado con sólo 17 años a la selección absoluta para que jugase las Eliminatorias al Mundial Sudáfrica 2010. En efecto, el 21 de octubre del 2007 hizo su debut con la selección mayor en un partido contra Corea del Norte en Ulan Bator, que finalizó favorable a este último por 1-4.

El 29 de junio de 2011 marcó el único gol del partido contra Myanmar en Ulan Bator, válido para las Eliminatorias al Mundial Brasil 2014, con lo cual no sólo marcaba su primer tanto con la selección absoluta, sino que además le otorgó a Mongolia su primera victoria en eliminatorias mundialistas.

Goles internacionales

Clubes

Enlaces externos
 Ficha en National Football Teams

Futbolistas de Mongolia
Futbolistas de la selección de fútbol de Mongolia
Nacidos en Ulán Bator

Tsend-Ayush Khurelbaatar


Punta Batorampon es el punto más occidental de la isla de Mindanao en las Filipinas y ha sido llamado así desde la mitad del . El rocoso acantilado, que se encuentra dentro de los límites de la ciudad de Zamboanga, se conocía anteriormente como Punta de Batalampon, convirtiéndose en Punta de Batorampon en la década de 1940. El cabo se encuentra justo al norte de Labuan, a unos 35 kilómetros (22 millas) del centro de la ciudad de Zamboanga.

Véase también
Geografía de Filipinas
Punta Abelleira

Referencias

Enlaces externos
Mapa de localización

Cabos de Filipinas
Acantilados
Geografía de Zamboanga

Punta Batorampon


සතර කන් මන්ත්‍ර්‍රනය අබයාස
සිංහල සාහිත්‍ය සංග්‍රහයේ10-11 (3 වන පාඩම) විචාරය ලිවීම.

 උපදේශනාත්මක අදහස් ඉදිරිපත් කිරීමත් , පොදු ජන වහර යොදා ගැනීමත්හා, හානා හීය පානා අඬහැරෙන් දැනේ යන කවිය පෙළ පාඨක සිත ගැනීමට සමත්වී ඇත. එක් කරුණකට  උදාහරණ දෙක බැගින් ගෙන විමසන්න.

සාහිත්‍ය හා බැඳුණු ලිඛිත ඉතිහාසයක් නොමැතිව ගැමි ජනයා අතර බිහිවී ඔවුන්ගේ මතක අතරේ ම ආරක්ෂා වූ ජන කාව්‍ය විශේෂයක් ලෙස ජනකවි හැඳින්විය හැක.මිනිස් සන්තානය තුළ පවතින දුක, කණගාටුව, සතුට, කලකිරීම, බලාපොරොත්තු කඩවීම, අනපේක්ෂිත ව්‍යසනයන්ට පත් වීම් වැනි භාවයන් පදනම් කරගනිමින් හා මුල් කරගනිමින් ජනකවි බිහිවී ඇත. එපමණක් නොව කෘෂිකර්මාන්තයේදී, විවිධ වෘත්තීන් වල යෙදෙන්න ද තම වෙහෙස මහන්සිය නිවා ගැනීමට මෙම ජනකවි යොදාගෙන තිබේ. කෙළිසෙල්ලම් වලදී සහ දරුවන් නැලවීමේදීත්, ජනකවි භාවිතා කර තිබීමත් සහ විවිධ ආගමික පුද පූජා ඇදහිලි විශ්වාස වලටත් යොදාගෙන තිබේ. විවේකය විනෝදයෙන් ගත කිරීමට ද ජන කවි භාවිතා කර ඇත. මෙම ජන කවි පාඨක සිත් සතන් ඇද බැඳ තබා ගන්නා නිර්මාණයකි. අප පහත උදාහරණ තුළින් විමසා බලමු.

ගොඩැල්ලේ තරම දැනගෙන ළිද            කපනු

බොරැල්ලේ තරම දැනගෙන උඩ             පනිනු

කඩුල්ලේ තරම දැනගෙන කද                බඳිනු

තමන්ගේ තරම දැනගෙන කල්               හරිනු

මෙම කවියෙන් සමාජයට හා ජනතාවට දැනමුතුකමට දෙනු ලබන උපදෙස් බොහොමයකින් යුක්තය. යමෙකු යම් කාර්යයක් කිරීමේ දී ඒ ගැන අවබෝධයෙන් කටයුතු කළ යුතුය. එසේම ළිදක් කපන විට එම පොළවෙහි ස්වභාවය ගැන සිතා කටයුතු කළ යුතුය.  උස්බිමක  ළිඳ කැපීමෙන් අපට අවශ්‍ය වැඩය කිරීමට කාලය ශ්‍රමය හා මුදල් ද වියදම් වේ . එපමනක් නොව උස් ස්ථානයක ළිද කැපීමෙන් ඉක්මනින්  ජලය ලබාගත නොහැකිය. එම නිසා පහත් බිමකින් ළිඳ කැපීමෙන් ඉක්මනින් අපට අවශ්‍ය ජලය ද ලබාගත හැක. බොරැල්ලේ තරම දැනගෙන උඩ පනිනු යනුවෙන් උපදෙස් දී ඇත්තේ ජීවත් වන වටපිටාව පිළිබඳව අවබෝධයෙන් කටයුතු කළ යුතු බවයි.  කඩුල්ලක් බැඳීමේදී කද ගැනීමට හැකිවන පරිදි නුවණින් යුතුව කටයුතු කළ යුතුය. වත්පොහොසත්කම්ත, නතුරු තානාන්තර තිබුණද නිහතමානීව සමාජ පරිසරයට සරිලන ලෙස ජීවත් විය යුතුය. මෙයින් කියවෙන්න උපදෙස් පාඨක සිත් සතන් ඇද බැද තබා ගැනීමට සමත්කම් දක්වා ඇත.

වරද පෙනෙන තරමට වැරදුනා               නොවේ

වරද ඇතත් නිකරුනේ වැඩ කළා            නොවේ

වරද පෙනෙති වැඩ නූගත් අයට               ලොවේ

වරද නැති කෙනෙක් නැත සකිය මේ        ලොවේ

මිනිසාට නොදැනුවත් කමින් හා දැනුවත් කමින් වැරදි සිදුවෙයි. සෑම ජීවියෙකු අන්තිම අත්වැරදීම් හෙවත් වැරදි සිදුවීම පොදු මිනිස්  ධර්මතාවකි. නිකරුනේ සිටින මිනිසුන්ට සෑම වෙලාවකදීම අනුන්ගේ වැරදි පෙනෙයි. සෑම වෙලාවක වෙලාවකදීම අන් අයගේ වැරදි සෙවීම හා වැරදි කීම පොදු මිනිස් දුබලතාවකි. එසේ තමන්ගේ වැරදි නොපෙනී අනුන්ගේ වැරදි සැමවිටම පෙනෙන්නේ නූගතාටය. මේ ලෝකයේ ජීවත් වෙන සෑම පුද්ගලයකු අතින්ම වැරදි සිදු වීම සාමාන්‍ය දෙයකි .එය පොදු මිනිස් දුර්වලතාවයක් සේ සලකා එයට සමාව දීම උතුම් ක්‍රියාවක් බව පෙන්වා දෙයි. මෙම කවියෙන් කවියා අව්‍යාජ ස්වරූපයෙන් උපදෙස්  දී ඇත්තේ පාඨකයාගේ සිත් ඇද ගෙන සිටීමට සමත් වන අයුරිනි.

කවියා මෙම කවිය රචනා කිරීමේදී මෙය කියවන පාඨකයාගේ සිත ඇද ගත හැකි ජනවහරක් භාවිතා කර ඇත. පාඨකයාගේ සිත ඇද ගැනීමට තරම් තියුණු වහරක් යොදා ගැනීමට කවියා සමත්කම් දක්වා ඇති අයුරු පහත උදාහරණ වලින් විමසා බලමු.

ඇස නැති දා පොත ගත්තේ                      කියන්ටද

දත නැති දා උක් දඬු ගිනි                         තපින්ටද

වෙර නැතිදා ගහ ගත්තේ                          දිනන්ට ද

යුද ඇතිදා නැති කග කොස්                      කොටන්ටද

මෙම කවියෙන් ගැමි ජනවහර පිළිබඳ කවියා සිත් ඇදගන්නා අයුරින් ලියා ඇත. මෙම කවියේ සඳහන් වන්නේ ජීවත් වීමේදී ,අවශ්‍ය වේලාවේදී ,අවශ්‍ය අවස්ථාවේ දී යම් ක්‍රියාවක් ඉටු කළ යුතු බවයි. නැතහොත් අනවශ්‍ය අවස්ථාවේදී .

ක්‍රියාවක් කළ හොත් අනුන්ට ඵලයකුත් නෑ තමන්ට ඵලයකුත් නෑ,  ඇස් අන්ධ හෝ නොපෙනෙන කෙනෙකුට පොත්පත් කියවිය නොහැකිය.  දත් හැලී මහලු වූ විට උක්දඬු සපන්නට කන්නට නොහැකිය. වෙර හෙවත් ශක්තිය නැති කල ගහ මරා ගැනීමෙන් හා රණ්ඩු දබර කිරීමෙන් දිනන්නට නොහැකි බවයි. යුද්ධයක් තිබෙන විට ඒ අවස්ථාවේ කග හෙවත් කඩුවක් අත්‍යවශ්‍යම උපකරණකි. යුද්ධයට නැති කඩුවක් කොස්  කොටන්නද, යනු කවියා හඳුන්වා ඇත්තේ මේ නිසාය. ඉහත කීවාක්  මෙන් අවශ්‍ය විටදී එය ලැබිය යුතු බව රසවත්ව සිත් ඇදගන්නා වහරකින් කවියා උපදෙස් දීමට සමත්කම් දක්වා ඇති බව මනාව පැහැදිලි වේ.

අදුරු කරුවලේ පඳුරට මුවා                              වෙලා

විදුලි එළිය දැක ගිනිහුළ දියේ                         හෙලා

අනුන් ලියන් දැක තම ලියට තල                      තලා

දුවන මුවන් දැක නොදමන් නෙළුව                  පලා

සමහර මිනිසුන් දුරදිග නොබලා කටයුතු කරනවා. එවැනි අය අප සමාජයේ වටාපිටාවේ සහ අප අතර සිටිනවා. එවැනි අයගේ තිබෙන දුරදිග නොබලා කටයුතු කිරීමේ දුර්වලතාවය නිසා මොවුන්ට විවිධ කරදර විපත්වලට මුහුණ දීමට සිදුවෙයි. මෙම කවිය මගින් ජන කවියා පෙන්වා දෙන්නේ දුරදිග නොසිතා කටයුතු කිරීමෙන් විවිධ කරදර වලට මුහුණ දීමට සිදුවන බවයි.  ගමනක් යන අතරෙදි හදිසියෙන් නෙත ගැටුණු විදුලි එළියක් දුටුවකු ගමනේදී අඳුර නිසා භාවිතා කළ හුළු අත්ත නැවත  ප්‍රයෝජනයට ගත නොහැකි ආකාරයට එක්වරම ළඟ තිබූ දිය  වලකට ඔබා නිවා දමන්නේ ඔහුගේ අනවබෝධය නිසාය. මෙහිදී කවියා ගිනිහුල යන ගැමි වහර යොදා ගෙන කවියේ සඳහන් කර ඇත්තේ ගමන් බිමන් යාමේදී ආලෝකය ලබා ගැනීම සඳහා පොල් අතු, හනසු ආදියෙන් තනා ගන්නා පන්දම හෙවත් හුළුඅත්තය. අනුන්ගේ  බිරිඳකට වසඟ වූ සිත බැඳුණු මිනිසුන් තම බිරිඳට පහර දෙන්නේ තමා නෙළුව පලා මිටිය අතෙහි තබාගෙන සිටින විට, මුවෙක් දැක එම මුව මස් කෑමේ අරමුණෙන් තම අතේ තිබූ පලා මිටිය විසි කර දුවන මුවන් පසුපස දුව වන මැද අතරමං වෙයි එවිට තමා නෙළාගත් පලාමිටියද  මුව මස් ද යන දෙකම ඔහුට අහිමිවෙ. නැති වෙයි . ජන කවියා මිනිස් හදවතට කාවද්දන්නේ පොදු සරල සුමට  ජන වහරක් භාවිත කරමින්ය.  මෙම කවියේ විවිධ ගැමි කටවහරෙන් එන යෙදුම් යොදා ගෙන ඇත. මිනිස් කටවහරේ ප්‍රචලිත පිරුළු යොදා ගෙන ඇත.  දුවන මුවන් දැක නොදමන් නෙලූ පලා යනු ගැමි වහරේ සෑම විටම පරිහරණය වන පිරුළකි.

මෙම ජන කවි මගින් සෑම කෙනෙකුටම , සමාජයත් යහපත්ව ගොඩනගා ගැනීමට ජන කවිය මහත් පිටුවහලකි.

10 ශ්‍රේණිය සිංහල සාහිත්‍යා වන “හානා හීය පානා අඪහැරෙන් දැනේ”


A Comunidade Presbiteriana de Quinxassa - em francês Communauté presbytérienne de Kinshasa, geralmente abreviada como CPK - é uma denominação presbiteriana, integrante da Igreja de Cristo no Congo (ICC), uma união de 64 denominações protestantes na República Democrática do Congo.

Dentro da ICC, cada denominação recebe um número pelo qual é identificado, a CPC é identificada como a 32ª comunidade dentro da ICC.

História

No século XIX, missões da Igreja Presbiteriana nos Estados Unidos da América (IPEUA) deram origem à Comunidade Presbiteriana no Congo (CPC). Todavia, a referida denominação estava concentrada em Catanga.

Muitos dos presbiterianos convertidos pelas missões da IPEUA e CPC se mudaram para Quinxassa no Século XIX.

Não tendo como manter a comunicação com a missão da região de Catanga, uma nova missão presbiteriana foi iniciada pela IPEUA em Quinxassa, em 1955, para dar assistência aos presbiterianos que para lá haviam se mudado.

Em 1960, a denominação foi oficialmente registrada pelo governo, sendo a primeira denominação protestantes a obter o registro.

Em 1964, grupo de membros se separou da denominação para formar a Comunidade Pentecostal do Congo.

Nós anos seguintes a igreja se espalhou nos limites de Quinxassa e participou da formação da Igreja de Cristo no Congo.

A denominação se tornou conhecida por gerenciar clínicas e por fornecer assistência durante crises humanitárias.

Em 2006, a CPK tinha aproximadamente 67.436 membros e 143 pastores.

Doutrina
A comunidade permite a ordenação de mulheres em todos os seus cargos. Além disso, subscreve o Credo dos Apóstolos.

Relações intereclesiásticas

A CPC é membro do Concílio Mundial das Igrejas, da Conferência Pan-Africana de Igrejas, da Comunhão Mundial das Igrejas Reformadas e da Igreja de Cristo no Congo.

Além disso, tem relacionamento próximo com a Comunidade Presbiteriana no Congo.

Denominações presbiterianas na República Democrática do Congo

Comunidade Presbiteriana de Quinxassa


Telvin'in sözlük anlamı renklerdir. Telvin, tasavvuftaki anlamı ise "halden hale geçmek" demektir.

Bu anlamını müziğe yansıtma çabasında olan Telvin Trio isimli bir grup bulunmaktadır.

Tasavvuf terimleri

Telvin


Swjatlana Kouhan (, engl. Transkription Sviatlana Kouhan, geb.  – Klimkowitsch – Klimkovich; * 26. August 1980 in Nemaniza, Rajon Baryssau, Minskaja Woblasz) ist eine belarussische Mittel- und Langstreckenläuferin.

Bei den Crosslauf-Weltmeisterschaften 2000 in Vilamoura belegte sie auf der Kurzstrecke den 96. Platz, und bei den Leichtathletik-Europameisterschaften 2006 in Göteborg schied sie über 1500 m im Vorlauf aus.

2009 siegte sie beim St.-Wendel-Marathon und wurde Dritte beim Athen-Marathon. Im Jahr darauf wurde sie Zweite beim Gutenberg-Marathon und gewann den H. C. Andersen Marathon und den Bukarest-Marathon. 2011 folgte einem Sieg beim Münster-Marathon ein dritter Platz beim Toulouse-Marathon.

2012 stellte sie mit 2:29:37 h einen Streckenrekord beim Brighton-Marathon auf und qualifizierte sich damit für den Marathon der Olympischen Spiele in London, bei dem sie mit einer Zeit von 2:30:26 h den 34. Rang belegte.

Persönliche Bestzeiten
 800 m: 2:01,11 min, 6. Juli 2006, Brest
 Halle: 2:05,59 min, 7. Februar 2003, Minsk
 1500 m: 4:10,85 min, 18. Juni 2006, Prag
 Halle: 4:15,77 min, 28. Januar 2005, Minsk
 3000 m (Halle): 9:17,36 min, 12. Februar 2011, Mahiljou
 10.000 m: 33:24,68 min, 4. Juni 2011, Oslo
 Marathon: 2:29:37 h, 15. April 2012, Brighton

Weblinks

 Athletenporträt von Sviatlana Kouhan bei der IAAF (englisch)

Fußnoten

Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 2012
Marathonläufer (Belarus)
Mittelstreckenläufer (Belarus)
Olympiateilnehmer (Belarus)
Belarusse
Geboren 1980
Frau

Swjatlana Kouhan


An Pachyphyllum pectinatum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Heinrich Gustav Reichenbach. An Pachyphyllum pectinatum in nahilalakip ha genus nga Pachyphyllum, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Pachyphyllum

Pachyphyllum pectinatum


Pedralonga es un pueblo de la parroquia Elviña, en La Coruña. Frente la autopista 9, y situado al SE de San Vicente de Elviña. Puebla 479 habitantes.

Arquitectura
En la entrada del pueblo, entre San Vicente de Elviña y Pedralonga, esta la fonte da Cortiña. Aparte del núcleo principal, al S de este, se encuentra el caserío en ruinas de Ru da Felga.

Economía y servicios
La autopista 9 pasa casi al lado. A la altura de Pedralonga, por donde pasa, está una gasolinera.

Enlaces externos
 Ru da Felga
 Fonte da Cortiña

Localidades de La Coruña
Localidades de la provincia de La Coruña

Pedralonga (La Coruña)


David Hoyle (born 19 September 1962) is an English performance artist, avant-garde cabaret artist, singer, actor, comedian and film director. His performances are known to combine many disparate elements, from satirical comedy to painting, surrealism and even striptease, much of which is aggressive in nature. Himself homosexual, Hoyle's work has often focused on themes in the LGBTQ community, attacking what he sees as dominant trends in "bourgeois Britain and the materialistic-hedonistic gay scene". According to The Guardian his performances have led him to become "something of a legend" on the London cabaret circuit.

Born into a lower-middle-class background in Layton, Blackpool, Lancashire, Hoyle was heavily bullied for his homosexuality as a child, leading to a mental breakdown aged fourteen. He began performing at a local working men's club before moving to London and then Manchester. It was here that he began performing at gay clubs in the city in the early 1990s, eventually developing the character known as The Divine David, an "anti-drag queen" who combined "lacerating social commentary" with "breathtaking instances of self-recrimination and even self-harm." Eventually taking his character to television, he appeared on the BBC's Comedy Nation (1998) and produced two shows for Channel 4, The Divine David Presents (1998) and then The Divine David Heals (2000). That year, he decided to bring an end to The Divine David character, performing a farewell show at Streatham Ice Arena entitled The Divine David on Ice.

Retreating from his public appearances, Hoyle returned to his home in Manchester where he suffered from a mental breakdown that lasted several years. In 2005 he returned to television, appearing as the character Doug Rocket on Channel 4 sitcom Nathan Barley, and the next year he returned to the stage, performing as himself in a show entitled David Hoyle's SOS. Over the next few years he continued with a string of shows, most of which were held at the Royal Vauxhall Tavern in London, and which included Magazine (2007), Dave's Drop-In (2009), Licking Wounds (2010) and Lives (2011). In 2010 he also released his own feature film, Uncle David, in which he both directed and starred.

Biography

Early life: 1963–1989

Hoyle found it difficult growing up as a homosexual in Blackpool, later telling a reporter from The Times that people found out about his sexuality whilst at secondary school. He was subsequently bullied, and felt that going to school was "like walking to your death on a daily basis. Knowing that you were going to get assaulted, knowing that you didn't have anybody to talk to." Although the teachers knew of the bullying that he faced, they did nothing to stop it, believing that "by subjecting me to violence it would make me heterosexual." The stress led him to suffer a mental breakdown when he was fourteen, although the doctors who treated him "pathologised my natural behaviour and tried to give me tablets for it", something which he thought caused him even greater suffering.

Hoyle's family were Anglican, and he sang in the local church choir, however he had a problem with those Christians who were "very quick to seize on the Bible to condemn you". His parents recognised his sexuality, but had difficulty accepting it, although Hoyle has remarked that they did so out of "kindness and concern" for how he would develop as an adult. Hoyle gained some relief from the persecution he faced however by visiting the comedians and performers that used to appear at Blackpool every summer, such as Ken Dodd and Dorothy Squires, and he particularly adored the circus, later relating that "I thought its performers were the most glamorous people. Beyond beautiful."

It was when he was seventeen that he first went out on to the gay scene, but was put off when the first thing that anyone said to him was "you're not fuckable." It was around the same time that he began performing in the Belle Vue, a pub in Blackpool, where he did comedy routines whilst in the character of Paul Munnery-Vain (the name being a pun on pulmonary vein), the illegitimate offspring of the Duke of Edinburgh and Dorothy Squires. He found that many of the punters enjoyed his performances, although was unnerved that some of them made sexual advances toward him.

Aged twenty-one, he then left Blackpool and moved south to London, where he began to actively socialise in the city's gay scene. Here he temporarily gained a job playing the role of hunchbacked butler Riff-Raff in a stage production of The Rocky Horror Show, although was forced to quit when his alcohol and illegal drug intake got out of control. He would later comment that in London during these years he had "a lovely time. It was like going out for a night and it carried on for three years." However, it was during the 1980s that the HIV/AIDS epidemic hit the gay population and with little education or medical treatments, several of his friends' contracted and died of the virus; "people started to drop like flies. In our early twenties, we were losing our friends similarly to people of pension age." Partly because of the epidemic, Hoyle decided to leave London, moving back up north and settling down in Manchester.

The Divine David: 1990–2000
David Hoyle first came to prominence through the clubbing scene around Manchester's Gay Village in the early 1990s, when club nights introduced performance elements to add to their experience. Hoyle was the host and compere at Manchester's Paradise Factory nightclub, and was also involved in the early days of the superclub Manumission, when it started as a club night in Manchester. He came to the notice of a London audience via his weekly performances at Duckie, from 1995 onwards. Soon after, Louise Gray published the first national press interview with Hoyle ('David versus Goliath', 29 November 1996). He also performed at the Queer Up North festival and the Leeds conceptual art club 'Freakshow'. Hoyle began appearing as a character whom he called 'The Divine David', which would later be described by reporter Ben Walters as "a sort of anti-drag act caustically lamenting the narcissism of the gay mainstream... through song, dance, painting and whatever else took his fancy." Other elements of his performance included pole dancing, mural painting and even striptease. Meanwhile, Hoyle had begun indulging in large quantities of alcohol and illegal drugs, leading to a "lot of near-death experiences".

Aside from his performances as the Divine David, Hoyle also acted in various other roles; in 1998, he appeared prominently in the music video for Faith No More's cover of "I Started a Joke", whilst that same year, he also appeared as a cameo in Todd Haynes's film Velvet Goldmine playing Freddi, a member of Brian Slade's entourage.

Hoyle appeared regularly as The Divine David in the BBC's sketch show Comedy Nation (1998) and achieved national prominence with his 1998 arts TV show The Divine David Presents on Channel 4,  also under his stage persona. This was followed a year later by the series The Divine David Heals.

In 2000, Hoyle publicly killed off the Divine David in a show entitled The Divine David on Ice which was held at Streatham Ice Rink in London; at the end of the show, the character died to the soundtrack David Bowie's "Rock 'n' Roll Suicide". Commenting on the reason for killing off The Divine David, Hoyle would relate that:

In a way the Divine David became the patron saint of decadence and nihilism and all the rest of it, and it's hard for that not to affect your own actions... As much as I used to say, "Oh yes, you have to be very sure of your identity to be doing all this business," I don't think I actually was. If you're used to creating aliases and camouflage and all that sort of palaver, eventually you have to peel it all away and work out who you are.

Temporarily abandoning his career and retreating to his Manchester home, he spent several years in a period of reflection, later relating that he spent much of this time simply staring at his wallpaper, "just rocking to and fro, you know, the days merging, the seasons coming and going." Suffering a nervous breakdown, Hoyle gained most of his satisfaction from helping out his neighbours at their local housing association-backed communal garden, finding that being amongst plants aided his mental recovery.

Nathan Barley and a return to the stage: 2005–2008

Emerging from five years as a recluse, in 2005 Hoyle appeared in the Channel 4 sitcom Nathan Barley, written by television satirists and comedians Charlie Brooker and Chris Morris. In Nathan Barley, which only ran for one series, Hoyle played an ageing popstar named Doug Rocket, a founding member of a band named The Veryphonics (thereby being a parody of David A. Stewart, the founding member of 1980s synthpop band Eurythmics).

In 2006 he finally returned to the stage, taking part in the It's Queer Up North festival, during which he constructed a garden inside Manchester's Contact Theatre. His garden project was a success, with the run having to be extended to meet demand. In June of that year he also appeared in a one-off informal show at Bush Hall, London, entitled When David met Justin and during which he chatted and shared music with transgender American cabaret performer Justin Bond.

He subsequently met theatre director Sarah Frankcom, who helped him to produce a show known as David Hoyle's SOS, which toured the UK in 2006. Considering it to be his most autobiographical show to date, Hoyle told a reporter that it was inspired by his childhood growing up in Blackpool, commenting that "you've got all that showbusiness seaside stuff going on" in it.

In 2007, Hoyle launched a new ten-part show at the Royal Vauxhall Tavern in London, produced by fellow avant-garde performer Duckie, entitled Magazine. Each week, Hoyle would deal with a different subject, examining such topics as immigration, crime and punishment, dogging, HIV/AIDS, women's issues and alcoholism. In doing so he hoped that he could get his audience thinking about intellectual topics, stating that "All I can provide with Magazine is a microcosm of a macrocosm... But at the Royal Vauxhall Tavern the truth will be revealed and it will be a shared experience and there will be a mass lifting of consciousness. That's all I can say." For the performance dealing with HIV/AIDS, Hoyle screened a short film of his own HIV test that was taken earlier that day, the first which he had had in twenty years. The result came out negative, but as reporter Lyn Gardner remarked, "had it been positive, I am certain he would still have shown us the clip." That same year, Hoyle also worked with the experimental theatre troupe Victoria.

Continuing stage work and the Avant Garde Alliance: 2009

In 2009, Hoyle also opened a new show named Dave's Drop-in Centre at the Royal Vauxhall Tavern in London. Describing the show to a reporter, he commented that it was "loosely inspired by a psychiatric daycare centre, and all the activities that go on, from occupational therapy to hobbies to empowerment, group catharsis." Spread over a series of six Thursday nights, in each show Hoyle collaborated with a different performer to explore a variety of topics; for instance with burlesque comedian Fancy Chance he dealt with nationalism and immigration whilst with Dickie Beau he looked into the theme of childhood.

In October–November 2009, Hoyle presented a piece of performance art at London's Chelsea Theatre as a part of their SACRED season. Entitled Theatre of Therapy and directed by Nathan Evans, it involved Hoyle interviewing audience members whilst sitting on a couch that once belonged to pioneering psychoanalyst Sigmund Freud (1856–1939) when the latter had lived in Hampstead, North London. Describing the use of such an artefact, Hoyle told a journalist that "The couch will be electrically charged with the vibration of Freud's voice. I plan to have a relationship with it."

In 2009, Hoyle publicly proclaimed that he was intending to stand for election as a member of parliament in the Vauxhall constituency in south London. Standing as a representative of the Avant-Garde Alliance Party, he proclaimed that, should he come into power, he would advocate killing local priests and other authority figures to bring about "a new way, a new way of being, a new way of living, a new way of responding. No longer are we going to look to others to tell us how to be." These "pseudo-faux-adult parental figures", Hoyle claimed, "have had a jolly good run for their money and it's now time for them to fuck off". He further went on to advocate polygamy and encouraged more sex (including "inter-species love [and] inter-generational sex"), believing that it would cut crime rates. Furthermore, he argued for an overhaul of the workplace system, encouraging people to adopt a "spiritual dimension" to their jobs, and called for the abolition of the arms trade, with weapons factories being converted into social housing.

Uncle David and further stage work: 2010–present
In 2010, Hoyle premiered his first feature film, Uncle David, which he had both directed and starred in, at the London Lesbian and Gay Film Festival. Set in and around a caravan park in the Isle of Sheppey in Kent, Uncle David featured Hoyle in the title role as a man living with his adolescent nephew (played by Ashley Ryder, a "boyish porn actor" who had collaborated with Hoyle in some of his stage shows). The film explored the relationship between the two characters, with the action unfolding over a couple of days, with one reviewer writing that "Suspense and dread accumulate as the low-key naturalism and the characters' obvious affection for one another play-off against the enormity of what looms ahead." In November of that year, Hoyle and Ryder were awarded a shared Best Actor Award for their roles in the film at Chéries-Chéris, Paris Gay, Lesbian, Trans, Film Festival. Meanwhile, in December of that year he filmed a special Christmas message for the socially liberal newspaper The Guardian. In the run up the 2010 United Kingdom general election Hoyle announced his support for fellow queer-identified figure David Joseph Henry running against Hazel Blears in Salford and Eccles (UK Parliament constituency) by hosting the "Hazel Must Go" campaign's Launch Party standing for the Trade Unionist and Socialist Coalition.

In August 2011, Hoyle produced his first musical show, Unplugged, at London's Soho Theatre, during which he sang a medley of songs, some of which were covers and others which were his own creation. Directed by regular Hoyle collaborator Nathan Evans, the music was directed by Michael Roulston, and included a series of songs that had a "personal connection" to him; covers of Nine Inch Nails's "Hurt", New Order's "True Faith", Joseph McCarthy's "You Made Me Love You (I Didn't Want to Do It)", Stephen Sondheim's "Losing My Mind" and Tony Christie's "How Can I Entertain?", as well as a new song, "A Return to Trauma". Journalist Paul Vale of The Stage noted that it was "something of a departure" from Hoyle's earlier work, and that he was "almost sanitised" in his behaviour, providing "a healthy dialogue with his audience", discussing his "progressive views on education and a tongue-in-cheek dissection of avant-garde performance art, but mostly the chit-chat is either friendly or amiably abusive." Whilst noting that "Hoyle's anecdotes and wit were in full flow from the start", the reporter Jamie Fisher of the Pink Paper was more critical, noting that many would be  "put off by his reliance on lavatorial humour and random avant-garde style", believing that he was destined to appeal "to a cult audience only".

In December 2012 Hoyle returned to the Soho Theatre with a stage show collection of songs written with Richard Thomas, covering a variety of topics raging from 'Gays in the Military' to the scandals of the BBC over the ages. Merrie Hell covers the dark side of the Christmas holidays set against melodies disjointed from the reality of subject covered within the show, with Thomas, who scored Jerry Springer: The Opera, helping bring levity alongside reflection and filthy humour.

Personal life

A fierce and vocal supporter of LGBTQ rights, Hoyle has publicly stated that should he ever be in a position of political power, "I would remove anyone who's vaguely homophobic to a concentration camp outside the M25, where they could keep each other company until such time as it was deemed appropriate for them to be dispatched." Nonetheless, Hoyle remains highly critical of the mainstream gay culture in Britain, believing it to be "off-the-peg" and generic, and describing it as "the biggest suicide cult in history". In his work he has attempted to fight against the idea that gay people are "not socialist, not political, not left-field, just as pathetic and ridiculous as anybody else, that we couldn't give a fuck about anything as long as we can listen to Kylie and go shopping."

Hoyle suffers from mental breakdowns, something which he blames on his abusive childhood. He often raises the issue of mental health in his performances, relating that "It's one of the last great taboos. People who would rush to help someone with a broken leg run away when someone has a mental health problem." Hoyle is also a painter, often reflecting his own life in his work; one of his works was for instance titled "Hi, I'm David and 48 and Returning to Psychiatric Help Which Is in the Public Interest". His character, Doug Rocket in Nathan Barley mentions nervous breakdowns, saying "it induced the first of many nervous breakdowns, all of which I've chosen to ignore", talking about the fictional group The Veryphonics.

Filmography and resume

Live shows

Filmography

Television credits

 Magazine: The Reprint (2007) – a DVD with some of these performances has been published by Duckie
 "David's Debatables" (2007 – ) monthly column for GT(Gay Times) Magazine since 2007
"This Is My Fucking Truth" – Performance at the Project Arts Centre, Dublin on 26 June 2009 as part of the Dublin LGBTQ Pride Festival 2009.
 Pride London 2009 – Appearance on the stage in Leicester Square, featuring a duet with Boy George, "Spoiling it for the Others"
 Gay Icons at the National Portrait Gallery – Promenade Performance with Escalator Finale 11 September 2009
 David Hoyle's Aural Assault – Four Thursdays in September 2009.
 Rules and Regulations – an art Installation as Artist in Residence at Battersea Arts Centre, 25 and 26 Sep 2009
 Nobody Got The Z-Man's Back – Spoken word piece on the life and career of former professional wrestler Tom Zenk, 25 January 2011, Northampton Derngate.
 Revelations (2012) – a DVD comprising the short films of David Hoyle and Nathan Evans published by Live Art Development Agency

Reviews and press

 2007

Timeout London, Interview by Ben Walters: 'Magazine' star David Hoyle plans to raise our consciousness through dogging'

 2008

Gavin Butt: 'Hoyle's Humility', (interview with David Hoyle), in Dance Theatre Journal, Vol. 23, No. 1, 2008.

 2009

The Skinny, Posted by Paul Mitchell: David Hoyle – Still Really Rather Divine

The Times, Interview by Nancy Durrant: Comedian David Hoyle is no drag

 Gay Icons Performance at the National Portrait Gallery

The Independent, Interview by Nancy Groves: Observations: Freud family sofa's takes a starring role in Theatre of Therapy

References

Footnotes

Bibliography

News and magazine articles

Video

Interviews

External links
 https://web.archive.org/web/20110805144011/http://www.davidhoyle.info/
 https://web.archive.org/web/20120330150100/http://theavantgardealliance.com/
 David Hoyle on Twitter

 Gay Times interview
 Gay Times - David Hoyle at the Royal Court
 Gay Times - Merrie Hell

1962 births
British performance artists
English drag queens
English male comedians
English socialists
Gay comedians
Gay singers
English LGBT singers
English LGBT comedians
Living people
Actors from Blackpool
English gay artists
English gay musicians
English gay actors
20th-century English LGBT people
21st-century English LGBT people
Male actors from Lancashire
Comedians from Lancashire

David Hoyle (performance artist)


Heavy Stereo fue una banda de rock británica que estuvo activa a mediados de los años 1990. Fueron conocidos por su sonido estilo Glam rock y por su álbum Deja Voodoo. También se los reconoce por su líder, Gem Archer, quién fue guitarrista de Oasis, hasta su separación en 2009, y Beady Eye ,hasta su separación a fines de 2014.

Carrera
Heavy Stereo fue liderada por el cantante, guitarrista rítmico, compositor y productor Gem Archer, quién luego se integraría a Oasis. La banda fue notoriamente influenciada por el glam rock de los años 1970, lo que incluye a artistas como Gary Glitter, The New York Dolls, y Sweet. En 1996 publicaron Deja Voodoo, su álbum debut. El grupo se disolvió en 1999 cuando Archer fue llamado por Oasis para reemplazar a Paul "Bonehead" Arthurs en el Standing on the Shoulder of Giants Tour.

Archer participó en Beady Eye, hasta su ruptura en 2014, banda que formó con Liam Gallagher y Andy Bell tras la separación de Oasis en 2009, mientras el baterista Nick Jones está en el grupo de garage rock The Jim Jones Revue.

Miembros
Gem Archer – Cantante, guitarra, piano
Nez – Bajo
Pete Downing – Guitarra
Nick Jones – Batería, acompañamiento vocal, percusión

Discografía

Álbumes
Deja Voodoo (septiembre de 1996)
"Chinese Burn"
"Cartoon Moon"
"Deja Voodoo"
"Tell Yer Ma"
"Crown Of Thoughts"
"Mouse In A Hole"
"Bangers And Mash"
"Deep Fried Heart"
"Reaching For Heaven"
"Keep Up"
"Planet Empty"
"Shooting Star"

B-Sides & Singles (enero de 2010)
"Sleep Freak"
"Smiler"
"Cartoon Moon" (Acústico)
"Magic Sponge"
"No Small Print"
"Worm Brain"
"Big Apple Pie"
"Freedom Bug"
"Pleasure Dip"
"Wondefools"
"The Gift" (Cover de The Jam)

Posición en las listas
"Sleep Freak" (1995) - UK Nº46
"Smiler" (1995) - UK Nº46
"Chinese Burn" (1996) - UK Nº45
"Mouse in a Hole" (1996) - UK Nº53

Referencias

Oasis (banda)
Artistas de Creation Records
Grupos de música de Inglaterra
Grupos de rock de Inglaterra
Grupos de britpop
Grupos de rock alternativo de Inglaterra
Grupos de música de los años 1990

Heavy Stereo