Der 120-mm-Granatwerfer M1943 ist ein während des Zweiten Weltkrieges in der damaligen Sowjetunion entwickelter Mörser. Er wurde aus dem 120-mm-Granatwerfer M1938 weiterentwickelt. Die Waffe diente zum Vernichten und Niederhalten von Truppen und Feuermitteln innerhalb und außerhalb von Deckungen, Niederhalten von Truppen und Feuermitteln an steilen Hinterhängen, in Tälern, Schluchten und Wäldern sowie zum Schaffen von Gassen in Sperren.

In der Sowjetarmee wurde die Waffe als 120-mm-Regimentsgranatenwerfer Modell 1943 () bezeichnet, der Name weist dabei auf die Verwendung bei der Regimentsartillerie hin. Der GAU-Index der Waffe war 52-M-843 (). In der NVA wurde die Waffe als 120-mm-Granatwerfer 43 geführt. Die Bezeichnungen sowohl der Sowjetarmee als auch der NVA weichen dabei vom heute in der Bundeswehr gebräuchlichen Bezeichnungsschema ab, wo derartige Waffen als "Mörser" bezeichnet werden.

Entwicklung
Die Waffe wurde vom Herstellerwerk unter Leitung von Alexander Alexandrowitsch Kotow entwickelt. Gründe für die Weiterentwicklung waren einerseits Bestrebungen, die Konstruktion zu vereinfachen, um die Produktionszahlen unter Kriegsbedingungen erhöhen zu können, sowie die Vereinfachung der Wartung und Instandsetzung unter feldmäßigen Bedingungen. Mit dem Modell 1941 wurde eine bereits vereinfachte Variante – ohne Radfahrgestell – produziert. Kotow gelang die angestrebte Vereinfachung der Konstruktion. Der Schlagbolzen konnte ohne Zerlegung des Granatwerfers gewechselt werden, was die Instandsetzung unter feldmäßigen Bedingungen erleichterte.

Konstruktion
Die Waffe besteht aus
 dem Rohr mit Bodenstück
 dem Zweibein
 der Bodenplatte
 dem Richtaufsatz
 der Ladesicherung
 dem Fahrgestell
 dem Zubehör

Der Granatwerfer besitzt ein glattes Rohr und verschießt flügelstabilisierte Wurfgranaten. Die Konstruktion des Rohres stellt den hauptsächlichen Unterschied zum Modell 1938 dar. Die Konstruktion des Abzuges wurde vereinfacht, der Schlagbolzen kann ohne Zerlegen des Rohres getauscht werden. Geladen wird der Werfer von vorn über das Rohr. Am Rohr ist im Gegensatz zum Modell 1938 vorn eine Ladesicherung angebracht, die ein erneutes Nachladen bei nicht entladenem Werfer verhindert. Eine eingespielte Bedienung ist in der Lage, den Werfer sehr schnell nachzuladen. Unter Gefechtsbedingungen kann jedoch nicht immer zweifelsfrei festgestellt werden, ob die geladene Granate tatsächlich verschossen wurde. Ein erneutes Nachladen bei noch geladenem Werfer führt durch das Ansprechen des Aufschlagzünders der im Rohr befindlichen Granate zur Explosion der Munition. Die Einführung der Ladesicherung stellt daher eine wesentliche Steigerung des Gefechtswertes der Waffe dar. Das Bodenstück schließt das Rohr nach hinten ab und leitet die Rückstoßkräfte in die Bodenplatte ein. Bodenplatte und Zweibein dienen zum Richten des Werfers und nehmen die Rückstoßkräfte auf. Sowohl nach der Seite, als auch nach der Höhe wird der Werfer über einfache Spindeln gerichtet.

Als Visier werden die Richtaufsätze MP-41, MP-42 und MPM-44M verwendet. Der Richtaufsatz MPM-44M vergrößert bei einem Gesichtsfeld von 9° 2,5-fach. Er kann mit einer Nachtbeleuchtung versehen werden. Als Fahrgestell kam ein einachsiges, gefedertes Fahrgestell zum Einsatz. Dabei handelte es sich um eine geschweißte Konstruktion aus Profilstahl. Ursprünglich war das Fahrgestell des Modells 1938 verwendet worden. Aufgrund der fehlenden Federung war die Marschgeschwindigkeit jedoch begrenzt. Das neue, gefederte Fahrgestell wurde ab 1945 produziert.

Munition
Die für das Modell 1938 entwickelten Wurfgranaten wurden auch für das Modell 1943 genutzt. Zum Einsatz kamen flügelstabilisierte Wurfgranaten mit Splittergefechtskopf. Bei einem Gesamtgewicht des Schusses von 15,9 kg entfielen auf die Sprengladung 1,59 kg Gewicht. Weiterhin standen Nebelgranaten zur Verfügung.

Technische Daten
Die taktisch-technischen Daten änderten sich im Vergleich zum Vorgänger nicht wesentlich.

Einsatz
Während des Zweiten Weltkrieges wurden die Modelle 1938 und 1943 in großen Stückzahlen in der Regimentsartillerie der Sowjetarmee genutzt. Auch nach Kriegsende blieben beide Modelle noch lange Zeit im Einsatz. In der Sowjetarmee wurden sie ab 1955 durch den 120-mm-Granatwerfer M-120 abgelöst.

Die Wehrmacht hatte dieser Waffe, die 16 Kilogramm schwere Granaten über 6.000 Meter schleuderte nichts entgegenzusetzen und sie war rasch gefürchtet. Daher wurde er kopiert und rasch in die Produktion überführt. Siehe: Granatwerfer 42.

Einsatz in der NVA

Die Nationale Volksarmee der DDR übernahm 120-mm-Granatwerfer 43 von der Kasernierten Volkspolizei. In der NVA wurde die Waffe in den Granatwerferbatterien der motorisierten Schützenregimenter eingesetzt. Als Zugfahrzeug dienten Lkw Ural-375D bzw. LO 2002 A. Die Waffe konnte nicht in ausreichender Stückzahl beschafft werden, so dass die 82-mm-Granatwerfer Modell 37/41 weiter als Ersatzbewaffnung genutzt werden mussten. Abgelöst wurde der 120-mm-Granatwerfer 43 ab 1985 vom 120-mm-Granatwerfer 2B11, dieser Prozess wurde jedoch bis zur Auflösung der NVA nicht abgeschlossen. Insgesamt waren 1990 noch 216 120-mm-Granatwerfer 43 vorhanden.

Einsatz bei anderen bewaffneten Kräften in der DDR
Auch die Volkspolizei-Bereitschaften der Kasernierten Einheiten des Ministeriums des Innern (MdI) der DDR nutzen den Granatwerfer. Dort wurden sie in den schweren Kompanien der Bereitschaften eingesetzt. Ein weiterer Nutzer waren die Wach- und Sicherstellungseinheiten des Ministeriums für Staatssicherheit.

Siehe auch
 125-mm-Ampulomjot M1941
 Bezeichnungen russischer und sowjetischer gezogener Artilleriesysteme

Weblinks

Literatur
 А. Иванов: Артиллерия СССР во Второй мировой войне, Olma Media Group, 2003. ISBN 5-7654-2731-6
 Wilfried Kopenhagen: Die Landstreitkräfte der NVA, Motorbuch Verlag, Stuttgart, 2003, ISBN 3-613-02297-4.
 В. Н. Шунков: Оружие Красной Армии., Мн.: Харвест, 1999. ISBN 985-433-469-4.

Einzelnachweise

Artillerie des Zweiten Weltkrieges (Sowjetunion)
Mörser (Sowjetunion)

120-mm-Granatwerfer M1943


Nibelungen Destanı (Almanca: Nibelungenlied), Ren Nehri kıyısında, eski Worms şehri civarında geçer.

Destanda Pagan inançları ile beraber Hristiyan inançları ve törenleri de bulunmakta ve kral-senyör-vassal ilişkisi de Destan'ın Orta Çağ'a ait izler taşıdığını göstermektedir.

Konusu

Destanın en önemli kahramanı Siegmund ve Siegelinde'nin oğulları Siegfried'dir. Siegfried genç yaşta, maceralara atılmak için babasının şatosunu terk ederek yollara düşer. Kılıcı olmadan, elinde bir sopa ile köyleri, kentleri dolaşır.

Siegfried bir gün bir demirciye rastlar ve kılıç sahibi olabilmek için onun yanında çalışmaya başlar. Mimir adlı demirci yeni çırağının bu işi yapıp yapamayacağını sınamak için onu ocağın başına götürür ve eline en ağır çekici verir. Siegfried bununla öyle bir vurur ki, örs toprağa gömülür, demir parçaları etrafa saçılır. Buna kızıp Siegfried'i kulağından tutan Mimir, onu tutup yere fırlatan çırağından kurtulmak için, yol üzerindeki ejderhanın Siegfried'i öldüreceğini umarak, ormanın öteki ucundaki kömürcüden kömür getirmesini ister.

Kendine yaptığı kılıcı alıp yola koyulan ve tam kayalığın önünden geçerken ejderhanın saldırısına uğrayan Siegfried, önüne gelen ilk ağacı sökerek canavarın kafasına fırlatır. Ağacın kökleri canavarı sarınca , bundan yararlanan Siegfried diğer ağaçları da üzerine fırlatır. Daha sonra bunları tutuşturarak ejderhayı yakar.

Ejderha yanarken bedeninden yağ akmaya başlar. Akan yağ dereciğine parmağını sokan Siegfried parmağının 'boynuz' gibi sertleştiğini görünce bütün vücudunu bu yağ ile yıkar. Yağlanırken bir ıhlamur ağacı altında duran Siegfried'in iki omzunun arasına bir yaprak düşer ve o bölgenin yağlanmasını engeller.

Yaprağın dışında kalan hiçbir yere silah işlemeyecek, Siegfried'in vücudunun yara alabileceği tek yer burası olacaktır. Kömürcünün yanına varan Siegfried ona, Mimir ve arkadaşlarının daha önce sözünü ettikleri, ağızından ateşler saçan ve üzeri pullarla kaplı ejderhayı sorar. Kömürcü canavarın nerede olduğunu gösterir. Artık Siegfried'i başka bir macera beklemektedir. Zorlu bir yolculuktan sonra, Siegfried ejderhanın bulunduğu Nibelungen ülkesine varır... Burada Schilbung ve Niblung adında iki kral hüküm sürmektedir. Bu iki kral ve onlara bağlı savaşçılar, çok büyük bir hazineyi de beklemektedirler.

Siegfried, şehrin girişine geldiğinde ejderha ile karşılaşır. Dövüşmeye başlarlar. Ejderha ağızından ateşler çıkartarak Siegfried'e saldırmaktadır. Sonunda Siegfried canavarı öldürmeyi başarır. Canavarın attığı korkunç çığlığı duyan Schilbung ve Niblung saklandıkları yerden çıkarlar . Korkunç canavarı öldüren kahramanı tebrik ederler ve ondan, hazineyi aralarında paylaştırmasını isterler. Bunun karşılığında ona bütün kılıçların en iyisi olan Balmung'u vereceklerdir. Bu büyük hazineyi, Siegfried krallar arasında paylaştırır. Fakat hırstan gözü dönmüş krallar bundan memnun olmazlar ve Siegfried'i hile yapmakla suçlarlar. Savaşçıları toplayarak Siegfried'e saldırırlar. Yapılan dövüş sonrası Siegfried iki kralı ve beş yüz kadar savaşçıyı öldürür. O anda dövüş alanına Tarnkappe ile cüce Alberic gelir. Öldürülen kralların intikamını almak için Siegfried'e saldıran Alberic onu uğraştırsa da sonunda yenilir ve onun vasalı olmak için and içer. Nibelungen ülkesi savaşçıları da and içerek Siegfried'in hükmü altına girerler. Bütün Nibelungen hazinesi de onun olmuştur. Fakat hazinede gözü olmayan Siegfried bu hazineden sadece taşlı bir yüzük alır. Alberic, bu yüzüğün uğursuzluk getireceğini söyleyerek onu engellemeye çalışır. Fakat Siegfried onu dinlemez ve yüzüğü parmağına takar . Bunun üzerine Alberic ona tehlikelerden korunması için Tarnkappe'yi verir.

Siegfried'in bundan sonra gideceği yer Kuzey ülkeleridir ve buralarda maceradan maceraya koşar. Bunlardan birinde Danimarka kralı ona Grani adında bir at hediye eder.

Siegfried'in yolu İzlanda'ya kadar düşer. Burada, bir dağın tepesinde alevleri gökyüzüne kadar yükselen bir ateş görür. Dağa çıkar ve Grani alevlerin arasından atlamayı başarır. Alevlerin arasında bir şato bulunmaktadır. Siegfried şatonun içine girdiğinde içeride, zırhlar içinde uyumakta olan bir genç kız ile karşılaşır. Zırhları çıkartır ve genç kızı dudaklarından öper. Bunun üzerine genç kız uyanır ve kendine geldiğinde hikâyesini anlatmaya başlar. Adı Brunehild'dir . Wodan'ın Walkyri'lerinden biri iken ona karşı geldiği için Wodan onu değneği ile uyutmuş ve bu şatoya koymuştur. Siegfried onu kurtarana kadar da uyumuştur.

Siegfried birkaç gün şatoda kaldıktan sonra Brunehild ile vedalaşır ve parmağındaki yüzüğü ona bırakarak ayrılır.

Siegfried sonunda babasının şatosuna döner. Siegmund ve Siegelinde oğullarının dönüşünden çok mutlu olmuşlardır ve bu Niederland'da ve başkent Xanten'de törenlerle kutlanır. Her yerden gelen şarkıcılar Siegfried'in kahramanlıklarını şarkılarla anlatırlar.Şarkıcılar, bunun yanında Burgond kralı Gunther, güzel kardeşi prenses Krimehild ve sadık vasalleri Hagen hakkında da şarkılar söylerler. Siegfried'in içi bir anda Ren Nehri'nin ötesindeki bu ülkeye gidip bu insanları tanıma arzusu ile dolar. Şenliklerin sonunda fikrini ailesine açar. Babası önce razı olmasa da daha sonra oğlunun yanına on iki şövalye alıp gitmesi koşulu ile kabul eder. Siegfried ailesi ile vedalaşarak ayrılır.

Burgond'ların ülkesinde kral Gunther'in kardeşi Krimehild'in güzelliği dillere destandı. Krimehild kral Gunther'in ve ve diğer iki erkek kardeşi Gernot ve Giselher'in koruması altında büyümüştü.

Krimehild bir gece rüyasında, kendi yetiştirdiği şahinlerden birinin iki kartal tarafından boğulduğunu görmüştü . Bu rüyayı annesi Ute'ye açtığında, annesi rüyasında gördüğü şahinin, en mutlu anında kaybedeceği kocası olduğunu söylemişti. Genç kız da bunun üzerine evlenmemeye karar vermiş ve bütün taliplerini geri çevirmişti.

Siegfried on iki şövalye ile birlikte Burgondlar'ın ülkesine varır. Onları gören Gunther, gelenlerin soylu kişiler olduğunu anlayarak hemen karşılanmalarını buyurur. Siegfried'i hiç görmemiş olmasına rağmen kahramanlıklarını bilen Hagen konuklarını büyük saygı ile karşılar. Siegfried önce dövüşmeyi düşünürse de onların bu konuksever davranışları karşısında dayanamaz ve konukları olmayı kabul eder.

Siegfried'in konukluğu bir sene sürmüştür. Bu bir sene boyunca Siegfried Krimehild'i hiç görmemiştir. Fakat Krimehild gizlice savaş oyunlarını seyretmiş, Siegfried'i görmüş ve kalbi onun sevgisi ile dolmuştu.

Bu arada Saksonlar'ın ve Danimarka'nın kralları Burgondlar'a karşı savaş açarlar. Siegfried bu savaşta Burgondlar'ın yanında savaşır ve iki düşman kralı da esir etmeyi başarır. Haberciler Siegfried'in başarılarını bildirince Krimehild sevincini gizleyemez ve habercileri mükafatlandırır.

Gunther bu zaferi kutlamak için büyük şenlikler düzenler. İşte bu şenlikler sırasında Siegfried sonunda Krimehild'i görür. Krimehild nedimeleri ile birlikte salona girdiğinde Siegfried onu karşılar, elini uzatır Siegfried onunla beraberken hiç duymadığı duyguları tadacaktır.

Krimehild'i hiçbir zaman elde edemeyeceğini düşünerek umutsuzluğa kapılan Siegfried Burgond ülkesini terk etmeye karar verir. Tam gidecekken Giselher tarafından caydırılarak kalmaya karar verir.

Şölenlerden birinde bir şarkıcı, bir adada yaşayan güzel bir prensesin şarkısını söylemektedir. Ada İzlanda, prenses de Brunehild'dir. Brunehild taliplerini savaş oyunlarına davet ediyor, rakip olarak da kendisi karşılarına çıkıyordu. Brunehild en cesurlarını dahi yeniyor, oyunlardan kaçanları öldürüyordu.

Gunther bunları duyunca İzlanda'ya gidip Brunehild'i Burgondlar ülkesine getirmeye karar verir. Brunehild'i tanıyan Siegfried onu vazgeçirmeye çalışsa da başaramaz ve Gunther'in ricası üzerine onunla gitmeye razı olur. Tek koşulu vardır ; Krimehild'i eş olarak alacaktır. Gunther kabul eder.

Gunther ve Siegfried yanlarına Hagen'i ve kardeşi Dankwart'ı alarak yola çıkarlar. On ikinci günün sabahı Brunehild'in şatosuna varırlar. Brunehild onları kabul eder.

Savaş oyunları başladığında ise bir oyun oynarlar; Siegfried Tarnkappe ile görünmez oluark Gunther'e yardım edip onun kazanmasını sağlar. Böylece Gunther Brunehild'i de kazanır.

Gunther ve Siegfried Burgond ülkesine döndüklerinde coşkuyla karşılanırlar. Siegfried Gunther'e verdiği sözü hatırlatır. Gunther kızkardeşine sorar . Krimehild Siegfried ile evlenmeyi kabul eder ve masaya birlikte otururlar. Bu Brunehild'e çok ağır gelir ve ağlamaya başlar. Gunther'e Siegfried'i Krimehild'e layık görmediğini ve Krimehild'in bir vasal ile evlenmemesi gerektiğini söyler. Gunther ise kararlıdır.

Gece olunca Gunther ile Brunehild odalarına çekilirler. Brunehild Gunther ile yatmak istemez, hatta onu havaya kaldırarak duvardaki bir kancaya takar. Gunther geceyi böyle geçirir. Sabaha doğru Brunehild acıyarak onu indirir. Gunther'in Brunehild'e sahip olması, yine Tarnkappe'yi takarak görünmez olan Siegfried sayesinde olur. Bu arada Siegfried Brunehild'e verdiği yüzüğü de alır ve döndüğünde Krimehild'e verir.

Siegfried Krimehild ile evlendikten sonra onunla birlikte babasının ülkesine döner. Çok mutlu olan kral Siegmund krallığını oğlu Siegfried'e bırakır.

Siegfried'in hükümdarlığı on seneyi tamamlamıştır. Krimehilde ona bir erkek çocuk verir ve adını Gunther koyarlar. Aynı şekilde Gunther ve Brunehild de oğullarının adını Siegfried koyarlar.

Gunther ile Brunehild Worms'da, Siegfried ile Krimehild de Xanten'de mutlu yaşamaktadırlar. Fakat Brunehild'in içi içini yemektedir çünkü Krimehild ve Siegfried'i görememektedir. Gunther'e onları çağırmasını söyler, çünkü Siegfried hala onun vasalıdır ve çağırılınca gelmek zorundadır. Gunther buna karşı çıkar ve onları ancak dostları olarak davet edeceğini söyler.

Siegfried bu daveti kabul eder ve bin şövalye ile yola çıkarlar. Worms'a vardıklarında Gunther onları sevinçle karşılar.

On gün sakin geçer. On birinci gün, savaş oyunları tertip edilir. İki kraliçe, Brunehild ve Krimehild yan yana otururlar. Her ikisi de kocalarını övmeye başlarlar. Fakat övmeyle başlayan tartışma şiddetlenir ve birbirlerine küfür etmeye kadar varır. Dayanamayan Krimehild gerçeği söyler; her şeyi yapan Gunther değil Siegfried'dir. Burnehild inanamaz. O zaman Krimehild kanıt olarak yüzüğü gösterir. Brunehild yıkılmıştır. Olayı öğrenen Hagen intikam alacağına yemin eder. Siegfried'in öldürülmesi gerekmektedir. Önceleri buna karşı çıkan Gunther sonunda razı olur. Siegfried'e bir oyun oynamaya karar verirler.

Sahte haberciler Saxon ve Danimarka krallarının saldırıya geçeceklerini bildirir. Siegfried hemen sefere çıkmaya karar verir. Hazırlıklar tamamlandığında, Hagen, Krimehild'e giderek nasıl yardımcı olabileceğini sorar. Krimehild Hagen'den kocasını korumasını ister. Siegfried ancak iki omuzunun arasından yaralanabilmektedir; eğer Hagen dikkat ederse Siegfried yara almadan dönebilecektir. Bunun için Krimehild Siegfried'in elbisesinin üzerine, tam o bölgeye bir haç diker. Hagen amacına ulaşmıştır.

Tam sefere çıkacakları zaman yine aynı haberciler gelerek barış yapıldığını bildirirler. Bunun üzerine savaşa gitmek yerine ava gitmeye karar verirler.

Krimehild kocasını engellemeye çalışır. Gece rüyasında iki yaban domuzunun onu takip ettiğini gördüğünü ve çiçeklerin de kan kırmızısı olduğunu söyler. Siegfried onu dinlemez ve ava çıkar.

Av sırasında bir kaynağın yanına gelirler. Siegfried Hagen ile yarışarak kaynağa daha önce varır, su içmek için silahlarını çıkartır. Gunther su içtikten sonra Siegfried de su içmek için eğilir. İşte tam o anda Hagen mızrağını alarak Siegfried'in elbisesinin üzerinde işli haçın üstüne, yani Siegfried'e silah işleyebilecek tek yere fırlatır.

Bir anda neye uğradığını şaşıran Siegfried silahlarını arar fakat bulamaz. Gücü tükenmiştir. Hainlere lanet ederek yere yuvarlanır. Herkes onun yanına gelir. Gunther gözyaşı dökecekken Siegfried onu engeller ve bu işi yapanın böyle davranmaması gerektiğini söyler. Daha sonra Hagen ve Gunther'e, onu öldürmekle kendi sonlarını hazırladıklarını söyler ve can verir. Etraftaki bütün çiçekler kan kırmızısına boyanmışlardır.

Hagen Siegfried'in cesedini, kilise dönüşü bulsun diye Krimehild'in kapısına taşır. Uşaklardan biri cesedi görerek, Kirmehild'in kapısında bir şövalye cesedi olduğunu söyler. Krimehild onun kim olduğunu anlar ve ağızından kanlar akarak yere yığılır. Ayıldığında bu işi kimin yaptığını tahmin etmektedir.

Gunther'in bu işi haydutların yaptığını söylemesine rağmen ona inanmaz ve Hagen ile Gunther'den cesedin yanına yaklaşarak masumiyetlerini göstermelerini ister. Gunther yaklaştığında bir şey olmaz fakat Hagen yaklaştığında yaralardan kan akmaya başlar.

Krimehild, kocasının cesedi başında üç gün üç gece bekler. Siegfried'i gömecekleri gün onu son bir kez daha görmek ister ve tabutu açtırır. Siegfried'in başını kaldırır, dudaklarından son bir kere öper. Gözlerinden kanlı yaşlar akmaktadır. Daha sonra da bayılır kalır.

Krimehild, kendisine katedralin yanında bir yer yaptırır. Her gün kocasının mezarına ağlamaya gitmektedir. Dört yıl boyunca Gunther ile tek bir kelime bile konuşmaz, Hagen'i görmek bile istememektedir. Hagen ise Nibelungen hazinesini getirmeyi düşlemektedir. En sonunda Krimehild'i razı ederek hazineyi getirir. Krimehild, hazine gelince, herkese dağıtmaya başlar. Krimehild'in çok fazla yandaş kazancağından korkan Gunther ve Hagen hazineyi Krimehild'in elinden alırlar. Gernot, hazinenin daha fazla bela getirmemesi için Ren nehrine atılması gerektiğini söyler. Hagen bu görevi yerine getirir. Hazinenin battığı yeri bilen tek kişi olduğu için, bir gün onu yerinden çıkarmayı ummaktadır.

Siegfried'in ölümünün üzerinden on üç sene geçmiştir.Bu arada Hun kralı Etzel'in de karısı ölmüştür. Etzel'e eş olarak Krimehild'i almalarını söylerler. Etzel de sadık Rudiger'i elçi olarak Burgond ülkesine gönderir.

Gunther ve kardeşleri bu teklifi memnuniyetle karşılarlar. Buna bir tek Hagen karşı çıkar çünkü Krimehild'in güçlenmesinden korkmaktadır.

Krimehild önceleri bu teklife karşı çıkmasına rağmen, Siegfried'in öcünü alabilmek amacı ile kabul eder ve kendine sadık olan Eckewert, beş yüz şövalyesi ve habercilerle birlikte Hun ülkesine doğru yola çıkar.

Düğün Viyana'da olur. Daha sonra da Tuna Nehri'ni geçerek krallık merkezi Etzelbourg'a varırlar.

Aradan yedi yıl geçmiştir. Krimehild Etzel'e bir de erkek çocuk vermiştir. Fakat her şeye rağmen Krimehild'in içindeki intikam ateşi sönmemiştir.

Bir gün kralın yanına gelir ve ailesini görmek istediğini söyler. Krimehild'in oynamak istediği oyunu anlamayan Etzel bu isteği kabul eder ve habercilerini Worms'a gönderir. Haberciler yola çıkarken Krimehild özellikle Hagen'in de gelmesini istediğini söyler.

Haber Worms'a ulaştığında Hagen tuzağı anlar, fakat Gunther gitmek istemektedir. Gunther ve kardeşlerinin kararlılıkları karşısında, Hagen, korkak durumuna düşmemek için, gitmeyi kabul eder. Yanlarına kendilerine bağlı binlerce şövalyeyi alarak yola çıkarlar.

Haberciler döndüğünde Krimehild ise sevinçlidir. Artık intikamını alabilecektir.

Gunther ve beraberindekiler Hun ülkesine vardıklarında Rudiger tarafından karşılanırlar. Rudiger ve beş yüz adamı onların güvenliğinden sorumlu olacaklardır. Yolda Hunlar arasında yaşayan Dietrich ile karşılaşırlar. Dietrich onlara Krimehild'in yasının hala sürdüğünü söyler ve uyarır. Fakat dönmek için artık çok geçtir.

Etzel'in sarayına vardıklarında Krimehild konuklarını yapmacık bir sevinç ile karşılar. Hagen'e ise Nibelungen hazinesini sorar. Hagen hazinenin dünyanın sonuna kadar Ren Nehri'nin dibinde kalacağını söyler. Krimehild hiddetlenir. Bütün konuklar tedirgin olurlar ve silahlarını bırakmazlar. Hagen suçunu Krimehild'e itiraf eder fakat pişman değildir, o sadece görevini yapmıştır. Hagen meydan okur, fakat kimse onunla dövüşmeye cesaret edemez.

Ertesi gün Hagen bütün adamlarına silahlarını yanında bulundurmalarını çünkü dövüşeceklerini söyler.

O gün turnuvalar sırasında Burgond senyörü Volker bir Hun savaşçısını öldürür. Ailesi intikam almak ister. Etzel zorla yatıştırır.

Krimehild Burgondlar'ı yok etmesi için Etzel'in kardeşi Blödlin ile anlaşır. Blödlin ilk önce Burgond komutanı Dankward'ı öldürmek ister. Fakat Dankward ondan önce davranır ve onu öldürür. Artık müthiş bir dövüş başlamıştır.

Dankwart olanları Hagen'e haber verir. Hagen Etzel ve Krimehild'in oğlunu öldürür ve yoluna çıkan Hunlar'ı öldürmeye başlar.

Artık olaylar kontrolden çıkmaya başlamıştır. Saray öldürülen Hunlar'ın kanları ile kırmızıya boyanmıştır. Burgondlar'ı korumaya çalışan Rudiger'in de öldürülmesi Hunlar'ı çileden çıkarır. Tecrübeli savaşçı Hilderbrand'ın da savaşa girmesi ile Burgondlar'ın sonu gelmiştir. Hagen ve Gunther dışında hiçbir Burgond hayatta kalmamıştır. Gunther de Dietrich tarafından öldürülür. Hagen ise hapse atılır.

Krimehild Hagen'i zindanda bulur ve ondan Nibelungen hazinesini ister.Fakat Hagen yerini söylemez. Hazine sonsuza kadar Ren Nehri'nin dibinde kalmalıdır. Krimehild Hagen'in yanında Balmung'u görür. Kılıcı iki eliyle kavrar ve Hagen'in başını gövdesinden ayırır. Artık intikamını almıştır.

Hildebrand bütün bu insanların ölümüne dayanamaz ve Krimehild'e saldırır. Kadının bütün bağırmalarına rağmen onu orada öldürür.

Destan bütün "ölmesi gerekenlerin" ölümü ile son bulur.

Destan hakkında:

Destan, ilk incelemeden de anlaşılacağı gibi, farklı birçok hikâyenin ustaca birleşmesinden meydana gelmiştir. Bu yüzden bir versiyonda olan bölün bir diğerinde olmayabilir. Örneğin Siegfried'in Brunehild'i kurtarması birçok versiyonda yoktur. Hatta daha sonra inceleyeceğimiz Volsunga Saga'ya göre Krimehild'in annesi Siegfried'e Brunehild'i unutması için büyülü bir ilaç içirir. Bunun dışında destanda hem pagan öğelerin hem de Hristiyanlığa ait motiflerin yer alması, destanın yazıldığı tarihi gösterdiği kadar, destanın farklı parçalardan meydana geldiğini de göstermektedir.

Nibelungen Destanı'nın kökeni de tartışmalıdır. Destanın Ren Nehri kıyılarında doğduğunu söyleyenlerin yanında, kökeninin daha kuzeyde, İskandinavya'da olduğunu söyleyenler de vardır. Destanın köken olarak kuzeyde doğması, sonra da içine Ren Nehri kıyılarına ait öğelerin katılması daha olası gözükmektedir. Bunun en önemli kanıtı  kuzeyde bu destana kaynaklık eden daha eski destanların varlığıdır.

İlgili Filmler

 Nibelungen: Siegfried (1924) imdb
 Nibelungların Yüzüğü (2004) imdb

Destanlar
Alman destanları
Cermen mitolojisi
Dünya Belleği Kütüğü

Nibelungen Destanı


La estación sencilla San Victorino Neos Centro forma parte del sistema de transporte masivo de Bogotá, TransMilenio, inaugurado en el año 2000.

Ubicación
Está ubicada en el centro de la ciudad, sobre la Avenida Fernando Mazuera entre calles 11 y 13. Se accede a ella mediante cruces semaforizados ubicados sobre estas dos vías.

Atiende la demanda de los barrios La Catedral, Santa Inés, La Capuchina y del Centro Administrativo de la Ciudad.

En sus cercanías están la zona de comercios conocida como San Victorino, el Ministerio del Interior de Colombia, el Ministerio de Justicia, la Plaza de Bolívar, la Catedral Basílica Metropolitana de Bogotá y Primada de  Colombia, la Iglesia San Juan de Dios, y la Universidad del Rosario.

Origen del nombre
La estación recibe su nombre de la zona comercial en el costado occidental de la estación. Aunque no es su nombre oficial, el barrio San Victorino es bien conocido entre los bogotanos por ser una zona con tiendas de todo tipo, así como por haber sido por muchos años el barrio más deprimido de la ciudad, además de la localización cercana del centro comercial Neos Centro.

Historia
Esta estación hace parte de la Fase III de TransMilenio que empezó a construirse a finales de 2009 y, después de varias demoras relacionadas con casos de corrupción, fue entregada a mediados de 2012.

El día 12 de octubre de 2012, durante las marchas por la Semana de la Indignación en Colombia, se registraron los ataques contra esta estación del sistema, a punta de piedras y palos, en donde hubo 8 heridos, 71 detenidos y una pérdida de $60 millones de pesos.

El 23 de marzo de 2013 se puso en funcionamiento oficialmente la estación San Victorino.

Durante el Paro nacional de 2019, la estación sufrió diversos ataques que afectaron de forma considerable las puertas de vidrio y demás infraestructura de la estación, razón por la cual no estuvo operativa por algunos días luego de lo ocurrido.

Durante el Paro nacional de 2021, la estación sufrió diversos ataques que afectaron de forma considerable las puertas de vidrio y demás infraestructura de la estación, razón por la cual se encontró inoperativa.

En 2022, debido al cambio de nombre del centro comercial Neos Moda a Neos Centro, la estación fue renombrada como San Victorino Neos Centro.

Servicios de la estación

Servicios troncales

Servicios duales

Esquema

Servicios urbanos
Así mismo funcionan las siguientes rutas urbanas del SITP en los costados externos a la estación, circulando por los carriles de tráfico mixto sobre la Carrera Décima, con posibilidad de trasbordo usando la tarjeta TuLlave:

Ubicación geográfica

Referencias

Enlaces externos
TransMilenio
http://www.noticiascaracol.com/nacion/video-276969-mas-de-60-millones-se-calculan-danos-provocados-a-transmilenio (12 de octubre de 2012)

Estaciones de TransMilenio
Santa Fe (Bogotá)
La Candelaria

San Victorino Neos Centro (estación)


Mennesker på Skærmen er en kortfilm fra 2012 instrueret af Asger B. Lindqvist, Morten Lindqvist efter manuskript af Asger B. Lindqvist, Morten Lindqvist.

Handling
En mand får smadret sit fjernsyn, hvilket leder ham på en langsom genopdagelse af et liv, han havde glemt, han havde.

Referencer

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Danske film fra 2012

Mennesker på Skærmen


Die Midland and South Western Junction Railway (M&SWJR) war eine britische Eisenbahngesellschaft in Gloucestershire und Wiltshire in England.

Geschichte

Die Midland and South Western Junction Railway entstand am 23. Juni 1884 aus der Fusion der Swindon, Marlborough and Andover Railway und der Swindon and Cheltenham Extension Railway. Damit war eine durchgehende Verbindung zwischen Cheltenham und Southampton möglich. Es mussten jedoch Streckennutzungsrechte von Andoversford nach Cheltenham, von Marlborough nach Grafton und von Andover nach Southampton dafür in Anspruch genommen werden. Der erste durchgehende Zug zwischen Cheltenham und Andover fuhr am 1. August 1891. Der durchgehende Verkehr bis nach Southampton wurde am 1. November 1892 für den Güter- und am 1. Juni 1894 für den Personenverkehr aufgenommen.

Das Unternehmen geriet schon kurz nach der Gründung auf Grund der hohen Baukosten in Zahlungsschwierigkeiten und wurde unter Zwangsverwaltung gestellt. Dem Zwangsverwalter Sam Fay gelang 1892 bis 1899 die Sanierung des Bahngesellschaft. Außerdem sorgte er für die Errichtung einer Wagenwerkstatt in Cirencester sowie der Gründung der Marlborough and Grafton Railway. Letztere wurde nach dem Ende der Zwangsverwaltung am 1. August 1899 übernommen. Damit fiel die Benutzung fremder Strecken in diesem Abschnitt weg. 1898 und 1899 wurden im Sommer Versuche mit einem dampfbetriebenen Straßenfahrzeug durchgeführt.

Der nicht fertiggestellte Abschnitt Eling–Fawley (südlich von Southampton) wurde 1891 an die South Hampshire Railway and Pier verkauft.

Die Gesellschaft blieb bis zum Grouping durch den Railways Act 1921 selbständig und wurde dann in der Great Western Railway eingegliedert.

Lokomotiven

Die Gesellschaft beschaffte insgesamt 38 Lokomotiven. 29 Lokomotiven wurden von der Great Western Railway übernommen.

Literatur

Weblinks
 swindonsotherrailway.co.uk – ausführliche Website (englisch)
 swindon-cricklade-railway.org – Geschichte auf der Website der Museumsbahn Swindon and Cricklade Railway

Einzelnachweise

Great Western Railway
Bahngesellschaft (England)

Midland and South Western Junction Railway (GWR)


La Interestatal 72 (abreviada I-72) es una autopista interestatal ubicada en el estado de Illinois. La autopista inicia en el oeste desde la  en la frontera con Misuri hacia el este en la Country Fair Drive en Champaign. La autopista tiene una longitud de 293,8 km (182.56 mi).

Mantenimiento
Al igual que las carreteras estatales, las carreteras federales, la Interestatal 72 es administrada y mantenida por el Departamento de Transporte de Illinois por sus siglas en inglés IDOT.

Cruces
La Interestatal 72 es atravesada principalmente por la .

Véase también

Referencias

Enlaces externos

 Página oficial  de IDOT
 Lista de ciudades servidas por autopistas interestatales
 Lista de Autopistas por estado

Carreteras interestatales de Illinois

Interestatal 72 (Illinois)


Ip Man (1893–1972) var en kinesisk stormester for kampsporten Wing Chun

Ip Man kan også henvise til:

 Ip Man (filmserie)
 Ip Man (film fra 2008)
 Ip Man 2 film fra 2010
 Ip Man 3 film fra 2015
 The Legend Is Born: Ip Man film fra 2010
 Ip Man: The Final Fight film fra 2013
 Ip Man (tv-serie) kinesisk tv-show fra 2013

Ip Man


Det geotermiske område Krýsuvík ligger på Reykjanes-halvøen på Island. Der er i den sydlige del af Reykjanes i midten af en Spaltevulkan-zone på den midtatlantiske ryg, som gennemskærer Island.

Krýsuvík består af flere geotermiske områder, såsom Seltun. Her er dannet svovlpøle, fumaroler, muddergryder og varme kilder, og jorden er farvet i lysegule, røde og grønne nuancer. Svovl blev udvundet i årene 1722-1728 og i det 19. århundrede. Den tyske videnskabsmand Robert Bunsen besøgte stedet i 1845 og, baseret på forskning der, foreslog en hypotese om dannelse af svovlsyre i naturen.

I nærheden af de geotermiske områder er flere maarer - kratere skabt af eksplosioner af overophedet grundvand. Den usædvanlige grøn-blå sø Grænavatn er dannet i en af disse maarer. Testboringer blev foretaget her i begyndelsen af 1970'erne, og nogle af disse boringer er forvandlede til uregelmæssige, kunstige gejsere, hvoraf den ene eksploderede i 1999 og efterlod et krater.

Krýsuvík er et populært vandreområde og infrastruktur for turisme - såsom træveje - er blevet udviklet.

Den største sø i området, Kleifarvatn, begyndte at mindskes efter et stort jordskælv i år 2000; 20% af dens overflade er siden forsvundet. I dette område var der nogle gårde indtil det 19. århundrede, hvorefter de blev opgivet. Kun et lille kapel, Krísuvíkurkirkja, bygget i 1857, blev tilbage indtil det brændte ned til grunden den 2. januar 2010.

Noter

Islands geografi
Varme kilder

Krýsuvík


Oltarna menza (lat. mensa - stol) je dio oltara. Menza je ploča na gornjem dijelu oltara. Na njoj se služi misa. Menze su obično od kamena, no građene su i od drugih materijala.

Menza se pojavljuje u 4. i 5. stoljeću, kad oltar postaje kvadratična ploča.
Od 11. stoljeća, iznad menze pojavljuje se, a od 14. stoljeća postaje uobičajena pojava da se iznad nje stavlja slika ili reljef (oltarna pala, retabl). Od 11. stoljeća također je sve češće da se menza s prednje strane ukrašuje antependijem. Slike vremenom postaju višedjelni (triptih, poliptih). Renesansno vrijeme donosi oltar od više elemenata, pri čemu u sredini menze i ispod glavne slike ili kipa biva tabernakul za smještaj hostija.
Crkveno graditeljstvo od 16. stoljeća i poslije poznaje praksu ugradnje svetog kamena, tj. kamene ploče u kojoj su ugrađene moći mučenika (relikvije).

Izvori

Oltar

Oltarna menza


أدوبي فلاش لايت هو نسخة خفيفة من أدوبي فلاش بلاير، أحد تطبيقات البرامج الحاسوبية التي نشرتها أنظمة أدوبي. هذا الإصدار معدّ ومخصص للهواتف الجوالة وغيرها من المنظمات غير الهواتف المحمولة والأجهزة الإلكترونية مثل chumby وiriver، ويتيح لمستخدمي هذه الأجهزة عرض محتوى الوسائط المتعددة والتطبيقات المتقدمة باستخدام أدوات أدوبي للفلاش، الذي كان في السابق متاحاً من خلال الحواسيب الشخصية فقط وكان آخر إصدار من البرنامج هو 4.0 الذي صدر سنو 2010.

مراجع

وصلات خارجية

أدوبي فلاش
برمجيات أدوبي
برمجيات بلاك بيري
برمجيات تحريك
برمجيات سيمبيان
برمجيات ماكروميديا

أدوبي فلاش لايت


Don Borrell II. (katalonski i španjolski: Borrell II; umro o. 992.) bio je španjolski plemić te grof Urgella, Girone, Barcelone i Osone, koji je u svojim dokumentima zvan comes et marchio – "grof i markiz".

Životopis

Bio je sin grofa Sunyera I. i njegove žene, grofice Riquilde Tuluške. Godine 947. Sunyer I. se povukao u samostan te je vlast ostavio Borrellu i njegovom bratu, Don Miróu Barcelonskom. Kad je 948. god. umro Borrellov stric, Don Sunifredo II., Borrell ga je naslijedio na mjestu grofa Urgella.

Godine 968. Borrell II. je oženio Letgardu. Njihovi su sinovi bili Ramon Borrell i Ermengol I. od Urgella, a kćeri Ermengarda Barcelonska i Riquilda Barcelonska.

Borrell je bio poznati diplomat koji je održavao dobre odnose s muslimanima te je 970. godine otišao u Rim kako bi se susreo s papom Ivanom XIII. i carem Otonom I. Borrell je također bio zaštitnik kulture i umjetnosti te je 967. posjetio samostan Aurillac. Opat samostana je zamolio Borrella da sa sobom u Španjolsku uzme jednog dječaka imenom Gerbert; on je poslije postao papa Silvestar II.

Kad su muslimani napali Barcelonu, Borrell je poslao pismo s molbom za pomoć kralju Zapadne Franačke Lotru, ali on nije mogao pomoći.

Borrellova druga supruga je bila Aimeruda.

Izvori i bilješke

Grofovi Urgella
Životopisi, Barcelona

Borrell II.


La U.S. Route 62 o Ruta Federal 62 (abreviada US 62) es una autopista federal ubicada en el estado de Illinois. La autopista inicia en el oeste desde la frontera con Misuri hacia el este en la frontera con Kentucky. La autopista tiene una longitud de 1,5 km (0.92 mi).

Mantenimiento
Al igual que las carreteras estatales, las carreteras interestatales, y el resto de rutas federales, la U.S. Route 62 es administrada y mantenida por el Departamento de Transporte de Illinois por sus siglas en inglés IDOT.

Cruces
La U.S. Route 62 es atravesada principalmente por la .

Véase también

Referencias

Enlaces externos

 Página oficial  del IDOT
 Lista de ciudades servidas por autopistas federales}
 Lista de Autopistas por estado en AARoads.com

Carreteras federales de Illinois

en:U.S. Route 62#Illinois

U.S. Route 62 (Illinois)


Myron Samuel Scholes (født 1. juli 1941 i Timmins, Ontario) er en canadisk-amerikansk økonom med speciale i finansiel økonomi. Han har bl.a. været ansat ved Massachusetts Institute of Technology (MIT). I 1997 modtog han Nobelprisen i økonomi sammen med Robert C. Merton "for en ny metode til at bestemme værdien af finansielle derivater".

Merton og Scholes er også kendt for at have grundlagt hedgefonden Long-Term Capital Management, der fik et dramatisk sammenbrud i 1998.

Baggrund

Myron Scholes blev født i en jødisk familie i den lille canadiske by Timmins, hvortil hans familie var flyttet under depressionen i 1930'erne. I 1951 flyttede familien til den større havneby Hamilton i Ontario. Scholes var dygtig i skolen, selvom han døjede med et ret dårligt syn, indtil han gennemgik en øjenoperation som 26-årig. Via sin opvækst og familie blev han tidligt interesseret i økonomi, da han hjalp sine onkler i deres virksomheder, og hans forældre hjalp ham med at oprette en konto til at investere i aktier, da han gik i high school.

I 1962 tog Scholes en bachelorgrad i økonomi fra McMaster University i Ontario. En af hans undervisere dér præsenterede ham for George Stigler og Milton Friedmans arbejder - to økonomer ved University of Chicago, der begge selv senere skulle vinde Nobelprisen i økonomi. Scholes besluttede derfor at fortsætte sine studier ved University of Chicago, hvor han fik lejlighed til at møde Eugene Fama og Merton Miller, to forskere, der var ved at udvikle det relativt nye område finansiel økonomi (og også senere Nobelpristagere). Scholes tog en MBA-grad i 1964 og en Ph.D.-grad i 1969 med en afhandling under vejledning af Fama og Miller.

Scholes' professionelle akademiske karriere startede, da han blev ansat på MIT i 1968. Her mødte han økonomen Fischer Black, der på det tidspunkt var ansat i konsulentvirksomheden Arthur D. Little, og Robert Merton. I de følgende år samarbejdede de tre om vigtige resultater indenfor prissætning af finansielle aktiver (som f.eks. aktier), ikke mindst udarbejdelsen af en berømt model for at værdisætte optioner, der i dag er kendt som Black-Scholes- eller Black-Scholes-Merton-modellen. Fra denne model kan man udlede Black-Scholes-formlen, der giver et teoretisk estimat af prisen på (en bestemt form for) optioner. Formlen er, med forskellige justeringer, vidt anvendt i dag af aktører på de finansielle markeder. En række empiriske test har vist, at formlens resultater ligger ret tæt på observerede priser, selvom der er flere velkendte systematiske afvigelser.

Senere var Miller ansat i nogle år ved University of Chicago Booth School of Business, indtil han i 1981 skiftede til Stanford University, hvor han forblev resten af sin aktive universitetskarriere, indtil han stoppede med at undervise i 1996. Siden da har han haft titel af "Frank E. Buck Professor of Finance Emeritus" ved Stanford. Mens han var på Stanford, drejede hans forskning sig især om strategi for investeringsbanker samt skatteplanlægning indenfor finansieringsteori.

I 1997 modtog han sammen med Robert Merton Nobelprisen i økonomi for deres arbejde indenfor finansiering. Fischer Black, der regnes for at have været selvskrevet til at dele prisen sammen med de to andre, hvis han stadig havde været i live, var død i 1995. I præsentationstalen ved overrækkelsen af prisen blev Black nævnt på linje med de to tilstedeværende modtagere.

Investeringsaktivitet

In 1990 besluttede Scholes at arbejde mere direkte som aktør på de finansielle markeder. Han arbejdede derfor i nogle år for investeringsbanken Salomon Brothers. I 1994 grundlagde han sammen med nogle kollegaer og bekendte, bl.a. sin senere Nobelpris-medvinder Robert Merton og den tidligere næstformand i Salomon Brothers John Meriwether, hedgefonden Long-Term Capital Management (LTCM). Fonden, der lagde ud med 1 mia. dollars i investeret kapital, var i det første år meget succesrig og fik årlige afkast på over 40 %. I kølvandet på den finansielle krise i Asien i 1997 og den tilsvarende russiske finansielle krise i 1998 kom den stærkt gearede fond ud i store vanskeligheder, tabte 4,6 mia. dollar på mindre end fire måneder og gik fallit. Fonden er siden blevet herostratisk berømt som eksempel på de risici, der tages i den finansielle sektor. Fonden, og dermed også Scholes selv, blev senere inddraget i en stor retssag, hvor fonden beskyldtes for at have brugt et illegalt skattely for at undgå at blive beskattet af sin profit fra nogle investeringer. Ifølge domstolen havde Scholes og hans partnere uberettiget unddraget sig $ 40 mio. i skattebetalinger som følge af et regnskabsmæssigt fradrag på $ 106 mio., der ikke havde nogen reel økonomisk substans.

Referencer

Eksterne henvisninger
 Materiale om Myron Scholes på Nobelstiftelsens hjemmeside
 Scholes' hjemmeside ved Stanford Graduate School of Business

Nobelprismodtagere i økonomi
Nobelprismodtagere fra Canada
Nobelprismodtagere fra USA
Økonomer fra USA
Ansatte ved Massachusetts Institute of Technology

Myron Scholes


Kassim Aidara (* 12. Mai 1987 im Senegal) ist ein französisch-senegalesischer Fußballspieler, der beim FC Infonet Tallinn unter Vertrag steht.

Karriere
Kassim Aidara wurde im Senegal geboren und spielte in seiner Jugend in der Hansestadt Hamburg beim Jenfelder SV und Concordia Hamburg, wo er im Alter von fünf Jahren mit dem Fußballspielen begann. Später spielte er in Frankreich beim Paris FC und von 2008 bis 2009 seine erste Saison im Seniorenbereich in der englischen Conference South bei Welling United aus dem Londoner Stadtbezirk Borough of Bexley. Im Jahr 2009 kehrte Aidara zurück nach Deutschland wo er beim Niendorfer TSV in der Oberliga Hamburg auf Tore Jagd ging. Von der Spielzeit 2010/11 an spielte er beim USC Paloma Hamburg und wechselte in der Winterpause 2010/2011 zum Lüneburger SK Hansa aus der Oberliga Niedersachsen wo er bis Jahresende unter Vertrag stand. Im März 2012 wechselte Aidara zum JK Tallinna Kalev aus Estland. Der Verein aus der Landeshauptstadt Tallinn der in die Meistriliiga aufgestiegen war nahm Aidara unter Vertrag als Ersatz für den estnischen Stürmer Rimo Hunt der zum FC Levadia Tallinn gewechselt war. Sein Debüt gab Aidara am 1. Spieltag der Saison 2012 im heimischen Kalevi Keskstaadion gegen den FC Viljandi, wobei er gleich den ersten Treffer für seinen neuen Verein markieren konnte. Bis zur Saisonmitte stand er beim Hauptstadtklub unter Vertrag ehe Aidara zum JK Kalev Sillamäe wechselte.

Einzelnachweise

Weblinks

 Statistiken beim Estnischen Fußballverband

Fußballspieler (Welling United)
Fußballspieler (Niendorfer TSV)
Fußballspieler (USC Paloma Hamburg)
Fußballspieler (Lüneburger SK Hansa)
Fußballspieler (JK Tallinna Kalev)
Fußballspieler (JK Kalev Sillamäe)
Fußballspieler (FC Infonet Tallinn)
Franzose
Senegalese
Geboren 1987
Mann

Kassim Aidara


Dilatotarsa es un género de coleópteros adéfagos de la familia Carabidae.

Especies
Contiene las siguientes especies:

 Dilatotarsa beccarii (Gestro, 1879)
 Dilatotarsa cassolai Werner & Sawada, 1990
 Dilatotarsa kinabaluensis (Mandl, 1969)
 Dilatotarsa loeffleri (Mandl, 1969)
 Dilatotarsa patricia (Schaum, 1970)
 Dilatotarsa philippinensis (Mandl, 1970)
 Dilatotarsa robinsoni Cassola & Murray, 1979
 Dilatotarsa tricondyloides (Gestro, 1874)

Referencias

Enlaces externos
 ION
 Nomenclator Zoologicus

Prothymina
Insectos descritos en 1882

Dilatotarsa


An Costularia laxa in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Henri Chermezon. An Costularia laxa in nahilalakip ha genus nga Costularia, ngan familia nga Cyperaceae.

Mabibilngan ini ha Madagascar. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Costularia

Costularia laxa


Sudar Andromede i Mliječnog puta galaktički je sudar koji je predviđen za oko 4,5 milijardi godina između dvije galaksije u Lokalnoj grupi – Mliječnog puta (koji sadrži Sunčev sustav i Zemlju) i Andromede. Nezadrživo se privlače jureći u zagrljaj brzinom od 120 kilometara u sekundi. Udaljenost između Mliječnog puta i Andromede iznosi dvije milijarde i dvjesto milijuna svjetlosnih godina (2,2 × 109 gs). Za oko dvije milijarde godina dvije galaksije počet će se se spajati u loptastu megagalaksiju i izgubit će svoje spirale. To je privlačenje posljedica sile gravitacije dviju galaksija i tamne tvari koja ih okružuje. Zvijezde galaktika dovoljno su udaljene da je nemoguće njihovo sudaranje. Neke će se zvijezde izbaciti iz rezultirajuće galaksije, pod nadimkom Miiječnomeda, u obliku gigantske eliptične galaksije.

Veličina galaksija
Galaksija Mliječni put šira je za 15, a teža 50 posto od prijašnjih vjerovanja te se kreće brzinom od 914.000, a ne 792.000 km/h. Velika je gotovo kao Andromeda i nije, kao što se dosad mislilo, njena mala sestra. Posao izačunavanja je bio toliko ozbiljan da su donedavno najprecizniji modeli varirali od između 700 milijardi do čak 2000 milijardi puta veće mase od mase Sunca. Metoda se može savršeno primijeniti i na bilo kakav drugi gravitacijski međuodnos. Pa su tako znanstvenici usput procijenili i da je galaksija Andromeda nešto masivnija od Mliječnog puta.

Sigurnost

Galaksija Andromeda približava se Mliječnom putu brzinom oko 110 ili 120 km/s kako je naznačeno plavim pomakom. Međutim, bočnu brzinu (izmjerenu kao pravilno kretanje) vrlo je teško izmjeriti s preciznošću kako bi se izvukli razumni zaključci: bočna brzina od samo 7,7 km/s značila bi da se Andromeda galaksija kreće prema točki od 177.800 svjetlosnih godina prema strani Mliječnog puta ((7,7 km / s) / (110 km / s) × (2,540,000 ly)), a takva brzina tijekom osmogodišnjeg vremenskog okvira iznosi samo 1/3000 piksela Svemirskog teleskopa Hubble ( Hubbleova razlučivost: 0,05 lučnih sekunda: (7,7 km / s) / (300 000 km / s) × (8 g) / (2,540 000 sg) × 180 ° / π × 3600 = 0,000017 lučnih sekunda). Sve do 2012. nije bilo poznato hoće li se mogući sudar definitivno dogoditi ili ne. U 2012. godini, istraživači su zaključili da je sudar siguran koristeći Hubble za praćenje kretanja zvijezda u Andromedi između 2002. i 2010. s točnošću podpiksela.  Otkriveno je da je Andromedina tangencijalna ili bočna brzina u odnosu na Mliječni put mnogo manja od brzine prilaska, pa se očekuje da će se ona izravno sudariti s Mliječnim putem za oko četiri i pol milijarde godina.

Ovakvi sudari relativno su česti s obzirom na dug životni vijek galaksija. Vjeruje se da se Andromeda u prošlosti sudarila s barem jednom drugom galaksijom, a nekoliko patuljastih galaksija poput Sgr dSph i Magellanovih oblaka trenutno se sudaraju s Mliječnim putem i spajaju se u nju. S Andromedom će se sudariti M32 i M101.

Studije također pokazuju da će M33, galaksija Trokut - treća najveća i treća najsjajnija galaksija Lokalne grupe - također sudjelovati u sudaru. Njegova najvjerojatnija sudbina je da završe u orbiti oko ostataka galaksija Mliječni put i Andromeda i konačno se spoje s njom u još udaljenijoj budućnosti. Međutim, sudar s Mliječnim putem prije nego što se sudario s galaksijom Andromeda ili izbacivanje iz Lokalne grupe ne može se isključiti.

Sudari između zvijezda
Dok Andromeda galaksija sadrži oko 1 bilijun zvijezda, a Mliječni put sadrži oko 300 milijardi, vjerojatnost sudara dvaju zvijezda zanemariva je zbog ogromnih udaljenosti između zvijezda. Na primjer, najbliža zvijezda Suncu je Proksima Centaura, udaljena oko 4,2 svjetlosne godine (4,0 × 1013 km; 2,5 × 1013 milja) ili 30 milijuna (3 × 107) sunčevih promjera.

Da bismo vizualizirali tu ljestvicu, ako bi Sunce bila ping-pong lopta, Proksima Centaura bio bi grašak udaljen oko 1100 km (680 milja), a Mliječni put bi bio širok oko 30 milijuna km. Iako su zvijezde uobičajenije u blizini središta svake galaksije, prosječna udaljenost između zvijezda i dalje je 160 milijardi (1,6 × 1011) km (100 milijardi milja). To je analogno jednoj ping-pong kugli svakih 3,2 km. Dakle, vrlo je malo vjerojatno da bi se bilo koje dvije zvijezde iz galaksija koje se spajaju sudarale.

Sudari crnih rupa
Mliječni put i Andromeda sadrže središnju supermasivnu crnu rupu (SMBH), a to su Strijelac A * (oko 3,6 × 106 M☉) i objekt unutar koncentracije P2 u jezgri Andromede (1–2 × 108 M☉), Te će se crne rupe konvergirati u blizini središta novoformirane galaksije tijekom razdoblja koje može potrajati milijunima godina, zbog procesa poznatog kao dinamičko trenje: kako se SMBH kreću u odnosu na okolni oblak mnogo manje masivnih zvijezda, gravitacijske interakcije dovode na neto prijenos orbitalne energije iz SMBH-a na zvijezde, uzrokujući "zvijezde" u orbite višeg polumjera, a SMBH-i "potonuće" prema galaktičkoj jezgri. Kad SMBH dođu unutar jedne svjetlosne godine jedna od druge, počet će snažno emitirati gravitacijske valove koji će zračiti daljnju orbitalnu energiju dok se u potpunosti ne spoje. Plin pokupljen u kombinaciji crne rupe mogao bi stvoriti blistav kvazar ili aktivnu jezgru galaktike, oslobađajući toliko energije kao 100 milijuna eksplozija supernove. Od 2006. godine, simulacije su pokazale da bi se Sunce moglo približiti središnjem dijelu kombinirane galaksije, potencijalno se približava jednoj od crnih rupa prije nego što se u potpunosti izbaci iz galaksije. Alternativno, Sunce se može približiti nekoj od crnih rupa malo bliže i biti razbijena gravitacijom crne rupe. Dijelovi bivšeg Sunca bili bi uvučeni u crnu rupu.

Sudbina Sunčevog sustava
Dvoje znanstvenika s Harvard-Smithsonian centra za astrofiziku izjavili su da kada, pa i hoće li se dvije galaksije sudarati, ovisit će o Andromedinoj poprečnoj brzini.  Na osnovu trenutnih izračuna predviđaju 50% šanse da će se u spojenoj galaksiji Sunčev sustav izbaciti tri puta dalje od jezgre galaktike od njegove trenutne udaljenosti.  Također predviđaju 12% šanse da će Sunčev sustav biti izbačen iz nove galaksije negdje tijekom sudara. Takav događaj ne bi imao štetne učinke na sustav i šanse za bilo kakve smetnje Suncu ili samim planetima mogu biti smanjene.

Ako se izuzme planetarni inženjering, do trenutka sudaranja dviju galaksija na površini Zemlje već će postati previše vruće da bi tekuća voda mogla postojati, okončavajući sav zemaljski život; za koju se procjenjuje da će se pojaviti za oko 3,75 milijardi godina zbog postupnog povećanja svjetlosti Sunca (povisit će se za 35–40% iznad trenutne svjetlosti).

Međutim, život u Sunčevom sustavu (ako još uvijek postoji) može biti ugrožen povećanom razinom radijacije i većom učestalošću eksplozija supernova u galaksiji. Dodatna opasnost predstavlja mogućnost da će utjecaji okolnih zvijezda izbaciti više tijela iz Oortovog oblaka i uputiti ih u orbite koje idu u središte Sunčevog sustava.

Mogući pokrenuti zvjezdani događaji
Kad se dvije spiralne galaksije sudaraju, vodik prisutan na njihovim diskovima se sažima, stvarajući snažno stvaranje zvijezda, što se može vidjeti na međudjelujućim interakcijskim sustavima poput galaksija Ticala. U slučaju sudara Andromeda-Mliječni put, vjeruje se da će u diskovima obje galaksije ostati malo plina, pa će spomenuti zvjezdani prasak biti relativno slab, premda će možda biti dovoljan da formira kvazar .

Ostatak spajanja
Galaktički proizvod sudara dobio je nadimak Mliječnomeda. Prema simulacijama, ovaj će objekt izgledati poput divovske eliptične galaksije, ali sa središtem koje pokazuje manju zvjezdanu gustoću od trenutnih eliptičnih galaksija. Međutim, moguće je da će rezultirajući objekt biti velika lećasta galaksija, ovisno o količini preostalog plina u Mliječnom putu i Andromedi.

U dalekoj budućnosti, otprilike 150 milijardi godina od danas, preostale galaksije Lokalne grupe udružit će se s tim objektom, što je sljedeća evolucijska faza lokalne skupine galaksija.

Izvori

Mliječni put
Galaktike
Galaksije u Andromedi
Mjesna skupina
Budući događaji

Sudar Andromede i Mliječnog puta


The national emblem of Cape Verde contains a circle within which is written the name of the nation in Portuguese. Within the circle are a torch and triangle, symbols of freedom and national unity. At the top of the shield is a plumbob, a symbol of righteousness; three chain links are at the bottom. This emblem replaces the earlier variant with the seashell that had been in use since independence. The current emblem was adopted in 1992.

Background and historical arms
On 8 May 1935, Portugal introduced a new coat of arms for its colonies, including Cape Verde, São Tomé and Principe, and Guinea-Bissau (then Portuguese Guinea). The 1935 arms are described as follows: "All arms were of the same model: divided vertically in such a way that two sub-shields are formed. The dexter was white with five small blue shields each bearing five white discs (i.e. the "quinas cross" representing the motherland). The sinister represented the colony. In the base green and white waves to indicate the overseas location. To complete the badge, the arms were set upon a golden armillary sphere with a golden mural crown." On July 11, 1951, a slightly revised version was introduced, which was used until July 5, 1975.

The replacement flag following independence in 1975, in use from then until 1992, used colours more typical of African nations, with red, green and yellow, almost identical to the flag of Guinea-Bissau. On the left in the red portion of the flag was the coat of arms, in use from July 5, 1975 until September 22, 1992 in its own right. It featured a large black star, surrounded by a saffron-yellow and green maize wreath and a scallop shell in the centre, also of a saffron/amber colour. The independent coat of arms, not used on the flag, featured the same saffron-yellow and green maize wreath and a scallop shell in the centre at the bottom, but the star was smaller and complicated with several other features, including a flag poll and something resembling a book. The current national emblem of Cape Verde was adopted in 1992 at the same time as the national flag, 17 years after the island nation became independent.

Gallery

Symbolism
The circle of the current emblem is ringed with ten stars, that represent the islands of Cape Verde, and is similar to the symbolism on the flag of Cape Verde. The plumbob symbolizes righteousness and uprightness which constitute the "key vault" of Cape Verdean constitution. The equilateral triangle symbolizes unity, equality and people's civil rights recognized by the democratic system. The torch symbolizes freedom gained after many years of struggle. The sea symbolizes nostalgia. The palms symbolize victory won in the struggle for national independence, and the stars represent the ten islands that form the archipelago of Cape Verde.

References

National symbols of Cape Verde
Cape Verde
Cape Verde
Cape Verde
Cape Verde
Cape Verde

National emblem of Cape Verde


Bert William O'Malley (* 19. Dezember 1936 in Pittsburgh, Pennsylvania) ist ein US-amerikanischer Molekular- und Zellbiologe am Baylor College of Medicine in Houston, Texas.

Leben
O'Malley erwarb 1959 einen Bachelor an der University of Pittsburgh und 1963 einen M.D. an der University of Pittsburgh School of Medicine. Als Assistenzarzt arbeitete er am Duke University Medical Center, bevor er 1965 an die National Institutes of Health (NIH) ging, ab 1967 als Leiter der Abteilung für Molekularbiologie am National Institute of Child Health and Development (NICHD). Nach einer Professur für Reproduktive Biologie (1969–1973) an der Vanderbilt University in Nashville, Tennessee, wurde O'Malley Inhaber des Lehrstuhls für molekulare und zelluläre Biologie am Baylor College of Medicine in Houston, Texas.

Bert W. O'Malley ist verheiratet und hat vier Kinder.

Wirken
O'Malley gilt als führend bei der Erforschung der Wirkung der weiblichen Steroidhormone Progesteron und Östrogen und der grundlegenden Mechanismen der Genregulation (Regulation der Genexpression) bei Eukaryoten. O'Malley konnte zeigen, dass Steroidhormone und Kernrezeptoren zunächst auf der Ebene der Gentranskription zur Regulation der mRNA-Synthese wirken. O'Malley beschrieb die molekularen Schritte vom Hormon zum Gen zum Protein und entdeckte die "Missing-Link-Regulatoren" (Koaktivatoren/Korepressoren), die die Transkriptionsanweisungen der Rezeptoren entziffern. Seine Arbeiten führten zum molekularen Verständnis der Wirkung von Hormonantagonisten und haben eine erhebliche Bedeutung für die Bereiche Endokrinologie, Fortpflanzung, Erbkrankheiten und die Behandlung hormonabhängiger Arten von Brust- und Prostatakrebs.

Auszeichnungen (Auswahl)
 1979 Dickson Prize in Medicine
 1988 Fred Conrad Koch Award
 1992 Mitgliedschaft in der National Academy of Sciences
 1996 Mitgliedschaft in der American Academy of Arts and Sciences
 2001 Antonio-Feltrinelli-Preis
 2005 Pasarow Award
 2007 National Medal of Science
 2011 Ernst Schering Preis
 2013 Endocrine Regulation Prize
 2018 Louisa-Gross-Horwitz-Preis

O'Malley hält Ehrendoktorate folgender Universitäten: New York Medical College, Karolinska Institutet, National University of Ireland, University of Maryland, University of Pennsylvania, University of Pittsburgh, Universität Athen.

Literatur
 B. W. O'Malley: A life-long search for the molecular pathways of steroid hormone action. In: Molecular endocrinology (Baltimore, Md.). Band 19, Nr. 6, Juni 2005, S. 1402–1411, . doi:10.1210/me.2004-0480. PMID 15914709.

Weblinks
 Bert W. O'Malley, M.D. beim Baylor College of Medicine (bsm.edu); abgerufen am 13. April 2012
 Prof. Bert W. O'Malley, M.D., Lebenslauf (PDF, 43 kB) bei der Schering Stiftung (scheringstiftung.de); abgerufen am 13. April 2012
 Brian York and Bert W. O'Malley beim Journal of Molecular Biology (jbc.org); abgerufen am 13. April 2012

Einzelnachweise

Molekularbiologe
Zellbiologe
Mediziner (20. Jahrhundert)
Mediziner (21. Jahrhundert)
Hochschullehrer (Vanderbilt University)
Hochschullehrer (Baylor College of Medicine)
Träger der National Medal of Science
Träger des Louisa-Gross-Horwitz-Preises
Mitglied der National Academy of Sciences
Mitglied der American Academy of Arts and Sciences
Ehrendoktor der Nationalen und Kapodistrias-Universität Athen
Ehrendoktor der University of Pennsylvania
Ehrendoktor der University of Maryland
Ehrendoktor der National University of Ireland
Ehrendoktor des Karolinska-Instituts
US-Amerikaner
Geboren 1936
Mann

Bert W. O’Malley


Agrilus esperanzae é uma espécie de escaravelho perfurador de madeira metálico da família Buprestidae. É conhecida a sua existência na América Central e América do Norte.

Referências

esperanzae
Coleópteros descritos em 1935

Agrilus esperanzae


منظمة العالم الإسلامي للتربية والعلوم والثقافة أو الإيسيسكو  هي منظمة متخصصة تعمل في إطار منظمة التعاون الإسلامي، تعنى بميادين التربية والعلوم والثقافة والاتصال في البلدان الإسلامية، لتدعم وتقوي الروابط بين الدول الأعضاء، ومقرها الرباط، والمدير العام للمنظمة هو الدكتور سالم بن محمد المالك.

تاريخ
كان القرار الأعلى الصادر عن مؤتمر القمة الإسلامي الثالث بمكة المكرمة في 28 - 25 يناير 1981 م، تأكيداً لإنشاء جهاز إسلامي دولي جديد ضمن أجهزة العمل الإسلامي المشترك في إطار منظمة التعاون الإسلامي، يحمل اسم: «المنظمة الإسلامية للتربية والعلوم والثقافة».

وفي يوم الأربعاء 30 يناير 2020 اعتمد المجلس التنفيذي للمنظمة الإسلامية للتربية والعلوم والثقافة (إيسيسكو) في دورته الأربعين، التي جرت أعمالها في أبو ظبي بدولة الإمارات العربية المتحدة، يومي 29، 30 يناير 2020 تغيير اسم المنظمة إلى: منظمة العالم الإسلامي للتربية والعلوم والثقافة (إيسيسكو). وقال الدكتور سالم بن محمد المالك، المدير العام للإيسيسكو، إن تغيير اسم المنظمة يهدف إلى رفع الالتباس الشائع بشأن طبيعة مهامها غير الدعوية، وفتح آفاق أوسع لحضورها على الصعيد الدولي، وإن الاسم الجديد يعبر تعبيراً دقيقاً عن طبيعة الرسالة الحضارية، التي تنهض بها المنظمة، في مجالات عملها بالتربية والعلوم والثقافة والاتصال، وعن الغايات والأهداف التي تعمل على تحقيقها.

'''الأهــداف: أ) تقوية التعاون وتشجيعه وتعميقه بين الدول الأعضاء في مجالات التربية والعلوم والثقافة والاتصال، والنهوض بهذه المجالات وتطويرها، في إطار المرجعية الحضارية للعالم الإسلامي، وفي ضوء القيم والمثل الإنسانية الإسلامية.
 ب) تدعيم التفاهم بين الشعوب في الدول الأعضاء وخارجها والمساهمة في إقرار السلم والأمن في العالم بشتى الوسائل ولا سيما عن طريق التربية والعلوم والثقافة والاتصال.
 ج) التعريف بالصورة الصحيحة للإسلام والثقافة الإسلامية وتشجيع الحوار بين الحضارات والثقافات والأديان والعمل على نشر قيم ثقافة العدل والسلام ومبادئ الحرية وحقوق الإنسان، وفقاً للمنظور الحضاري الإسلامي.
 د) تشجيع التفاعل الثقافي ودعم مظاهر تنوعه في الدول الأعضاء، مع الحفاظ على الهوية الثقافية وحماية الاستقلال الفكري.
 هـ) تدعيم التكامل والتنسيق بين المؤسسات المتخصصة التابعة لمنظمة التعاون الإسلامي في مجالات التربية والعلوم والثقافة والاتصال وبين الدول الأعضاء في الإيسيسكو، وتعزيز التعاون والشراكة مع المؤسسات الحكومية وغير الحكومية المماثلة وذات الاهتمام المشترك، داخل الدول الأعضاء وخارجها.
 و) الاهتمام بالثقافة الإسلامية وإبراز خصائصها والتعريف بمعالمها في الدراسات الفكرية والبحوث العلمية والمناهج التربوية.
 ز) العمل على التكامل والترابط بين المنظومات التربوية في الدول الأعضاء.
 ح) دعم جهود المؤسسات التربوية والعلمية والثقافية للمسلمين في الدول غير الأعضاء في الإيسيسكو.

 الميثاق:
ميثاق منظمة العالم الإسلامي للتربية والعلوم والثقافة - الإيسيسكو المصادق عليه في صيغته الأولى من قَبِل المؤتمر التأسيسي المنعقد في مدينة فاس في عام 1402هـ/1982م، ِ والمعدل من قَبِل المؤتمر العام الاستثنائي المنعقد في مدينة الرباط عام 1407هـ/1986م، والمؤتمر العام الرابع المنعقد في مدينة الرباط عام 1412هـ/1991م، والمؤتمر العام الخامس المنعقد في مدينة دمشق عام 1415هـ/1994م، والمؤتمر العام السادس المنعقد في مدينة الرياض عام 1418هـ/1997م، وكذلك المؤتمر العام التاسع المنعقد في المقر الدائم للإيسيسكو بالرباط عام 1427هـ/2006م، والمؤتمر العام العاشر المنعقد في مدينة تونس عام 1430هـ/2009م، والمؤتمر العام الحادي عشر المنعقد في مدينة الرياض عام 1434هـ/2012م، والمؤتمر العام الثاني عشر المنعقد في مدينة باكو عام 1437هـ/2015م، والمؤتمر العام الثالث عشر المنعقد في مدينة الرباط عام 1440هـ/2018م، والمجلس التنفيذي في دورته الأربعين المنعقد في مدينة أبو ظبي عام 1441هـ/2020م.

 الدول الأعضاء في منظمة الإيسيسكو مع تواريخ الانضمام
ينصّ ميثاق منظمة العالم الإسلامي للتربية والعلوم والثقافة على أن كلَّ دولة عضو في منظمة التعاون الإسلامي، تصبح عضواً في الإيسيسكو بعد توقيعها رسمياً على الميثاق، وبعد استكمال الإجراءات القانونية والتشريعية لقرار الانضمام وإشعار الإدارة العامة للإيسيسكو بذلك خطياً، ولا يحق لأي دولة غير عضو أو غير مراقب في منظمة المؤتمر الإسلامي، أن تكون عضواً بالإيسيسكو.
وقد بلغ عدد الدول الأعضاء في المنظمة الإسلامية حتى الآن أربع وخمسون (54) دولة، من مجموع الدول الأعضاء في منظمة التعاون الإسلامي البالغ عددها سبعاً وخمسين (57) دولة. وهي مرتبة هنا حسب الترتيب الهجائي العربي مع سنة الانضمام إلى المنظمة:

كلمة (ايسيسكو) تتكون من الحروف الأولى للمنظمة (IslamiC world Education, Science and Culture O'''rganization) والتي تعني منظمة العالم الإسلامي للتربية والعلوم والثقافة.

انظر أيضًا
 سالم بن محمد المالك
 قائمة الإيسيسكو للتراث في العالم الإسلامي
 عبد الصمد روميرو
 أمل الكحلوت

المراجع

وصلات خارجية
 موقع الإيسيسكو

منظمات إسلامية
منظمات إسلامية مقرها في المغرب
منظمات أسست في 1979
منظمات تعليمية دولية
منظمات ثقافية دولية
منظمات دولية اقتصادية
منظمات دولية في الشرق الأوسط
منظمات دولية مقرها في المغرب
منظمات علمية عالمية
منظمات مقرها في الرباط
منظمة التعاون الإسلامي


Richard Moldovan kendt under sit kunstnernavn Richi M (født 22. marts 1974 i Ungarn) er en svensk musikproducer og DJ. Han er opvokset i Bergsjön-distriktet i Göteborg.

Han brød igennem i 1997 og har både udgivet sine egne sange og remixet andre kunstnere, herunder E-Type, Tess, Ayleen, Organ uden organer og Van.

Diskografi

Album
 Perfect World (1998; Fluid Records)
 Songs of Tomorrow (2000; Stockholm Records)
 Face the Future (2002; Stockholm Records)
 Singularity (2004; Alien Records)

Singler
 Perfect World (1997; Fluid Records)
 12th Planet(1998; Fluid Records)
 One Life to Live (1998; Fluid Records)
 Wake Me Up (1998; Fluid Records)
 Emaho (2000; Stockholm Records)
 Lovley Lily (2000; Stockholm Records/Fluid Records)
 Popcorn (2000; Stockholm Records)
 Inside of Me (2001; Stockholm Records)
 Face the Future (2002; Stockholm Records)
 Ederlezi feat. Ysa Ferrer (2004; Alien Records)
 Touch the Sky (2005; Alien Records)
 Forever (2008)

Referencer

Eksterne links
 Richi M:s hjemmeside
 Richi M på Discogs
 Richi M på EuroDanceHits.com

Dj's fra Sverige

Richi M


පොමරේනියන් (බොහෝ විට හඳුන්වන්නේ පොමනේරියන්, පොම් සහ පොම්පොම් ලෙසිනි) ස්පිට්zස් වංශයට අයත් සුනඛ වර්ගයක් වන අතර, මෙලෙසින් නම් තබා ඇත්තේ, මධ්‍යම යුරෝපයේ පිහිටා තිබෙන (අද වනවිට, උතුරු පෝලන්තයයේ සහ නැගෙනහිර ජර්මනියේ කොටසක් වන) පොමරේනියා ප්‍රදේශය මූලික කරගෙනය. කුඩා ප්‍රමාණයේ ශරීර හේතුවෙන් පොමරේනියන් සුනඛයින්  සුරතල් සුනඛ වර්ගයට අයත් වුවත්, මොවුන් විශාල ස්පිට්ස් වර්ගයේ සුනඛයින්ගෙන් පැවතෙන වර්ගයකි. එමෙන්ම මොවුන් ජර්මන් ස්පිට්ස් වර්ගයට අයත් කොටසක් බව නිවැරදිව සොයා ගන්නා ලද්දේ, ලෝකයේ සුනඛයන් පිලිබඳ වූ සංවිධානයFédération Cynologique Internationale විසිනි. එමෙන්ම බොහෝ රටවල් තුළ  මොවුන් හඳුන්වන්නේ ස්වර්ග්ස්පිට්ස් (Zwergspitz / Dwarf Spitz) යන නාමයන්ගෙනි.

17 වන සියවසේ සිට බොහෝ ප්‍රමාණයක් රාජකීය හිමිකරුවන් සිටීම මෙම සුනඛ වර්ගය ප්‍රසිද්ධියට පත් වීමට හේතුවක් විය. වික්ටෝරියා රැජිණ සතුව ඉතා සුවිශේෂී ලෙස කුඩා ප්‍රමාණයේ පොමරේනියන් සුනඛයෙකු සිටීම හේතුවෙන් කුඩා ප්‍රමාණයේ සුනඛ වර්ගයන් ලොව පුරා ප්‍රචලිත විය.  වික්ටෝරියා රැජිණගේ ජීවිත කාලය තුල පමණක් මෙම වර්ගයේ ශරීර ප්‍රමාණය 50% කින් කුඩා විය. සමස්තයක් ලෙස පොමරේනියන් යනු ශක්තිමත් සහ නීරෝගී සුනඛ වර්ගයකි.

මොවුන්ට බොහෝවිට පොදු වූ සෞඛ්‍ය ගැටලුව වන්නේ, ලක්සාටින්ග් පටෙල්ලා Luxating patellaවේ.  එමෙන්ම,Tracheal collapse මගින් ද ගැටළු ඇති විය හැක. බොහෝ කලාතුරකින් මෙම වර්ගයේ සුනඛයන්ට, ව්‍යවහාර භාෂාවෙන් "black skin disease" හෝ මුඩු බව / හම පෑදීම (alopecia ex) ලෙස හඳුන්වන සමේ රෝගයෙන් වේදනා විඳීමට විය හැක. මෙය ජාන මගින් ඇතිවන රෝගී තත්ත්වය හේතුවෙන්, සුනඛයාගේ සම කළු පැහැ ගැන්වී, මුළුමනින් ම හෝ ඉතා විශාල ප්‍රමාණයකින් ලෝම අහිමි වීමක් සිදු වේ. මෙම වර්ගය දැනට ඇ.එ.ජනපදයේ වැඩිම ප්‍රසිද්ධිය ලැබූ සුනඛ වර්ග 15 තුළ සිටින සිටින අතර වර්තමාන විලාසිතාව කුඩා සුනඛයින් වීම හේතුවෙන්, ලොව පුරා ඔවුන්ගේ ජනප්‍රියභාවය ද වර්ධනය වී ඇත.

විස්තරය

කුඩා සුනඛ වර්ගයක් වන පොමරේනියන් සුනඛයන්ගේ බර කිලෝග්‍රෑම් 1.9 - 3.5 (රාත්තල් 4.2 – 7.7) ද, සිටගත් විට බෙල්ල පාමුලට( withers) උස අඟල් 5.0 - 11 (සෙන්ටිමීටර් 13 - 28)ද වේ. ඔවුන් ඉතා කුඩා වුවත්, යහපත් සේ සකස් වූ අධික ලෙස ලෝම සහිත මතුපිටක් හා උඩු අතට පිහිටි බොහෝ ලෝම සහිත කෝමල වලිගයක් ද සහිත, ශක්තිමත් මෙන්ම ප්‍රාණවත් සුනඛ  වර්ගයකි. මතුපිට, කර වටා බෙල්ල ප්‍රදේශයේ සහ සිරුර පසුපසට වන්නට, අධිකව ම කේෂර පිහිටා ඇත. එමෙන් ම, පසුපස පාදවල(hindquarters) අග කොටස්වල ද, ඉතා සියුම් ලෝම පිහිටා ඇත.

ඉතා මුල්ම කාලයේ දී, මෙම වර්ගයෙන් සුදු පැහැති හෝ කලාතුරකින් කළු සහ දුඹුරු පැහැති පැටවුන් සිටිය ද, 1888 වර්ෂයේදී, වික්ටෝරියා රැජිණ විසින් රතු පැහැති කුඩා පොමරේනියන් පැටවෙකු ඇතිකිරීම, 19වන සියවසේ දී, එම වර්ණය විලාසිතාවක් බවට පත්වීමට ද හේතු විය. නුතන කාලයේ දී පොමරේනියන් පැටවුන් බිහිවීමේ දී, සුදු, කළු, දුඹුරු, රතු, තැඹිලි, ක්‍රීම්, නිල්, අඳුරු පැහැ(sable),කළු සහ දුඹුරු පැහැයට හුරු(tan), දුඹුරු සහ දුඹුරු පැහැයට හුරු වර්ණයකින්(tan), පුල්ලි සහිත, වයිරම් වැටුණු  ලෙසින් සහ මෙම වර්ණයන්ගේ එකතුවීම් ලෙස ද බොහෝ විවිධත්වයකින් යුතු වේ. සාමාන්‍යයෙන් පවතින්නේ, තැඹිලි, කළු හෝ සුදු/ක්‍රීම් වර්ණයන්ය.
පොමරේනියන් වර්ග බෝ කරන්නන් විසින් මෑතක දී පුල්ලි සහිතmerle වර්ණවත් සමකින් යුතු වර්ගයක් බෝකරනා ලදී. මෙය තනි වර්ණයකින් යුතු පසුබිමක ලා නිල් පැහැ හෝ අළු පැහැ පැල්ලම් විසිරුණු පුල්ලිමය ස්වභාවයකින් යුතු සමකි. බොහෝවිට මෙම පසුබිම් පාදම වර්ණය සඳහා  රතු/දුඹුරු හෝ කළු, කෙසේ නමුත් වෙනත් පැහැයන් ද විය හැකිය, භාවිතා වේ. වයිරං සහිත හෝ තද රත් පැහැ වර්ග අතර සංයෝජන සම්මතයන් ලෙස අභිජනනයේ දී පිළි නො ගැනේ.  මීට අමතරව මාර්ෂ්මෙලෝ පැහැයට හුරු වූ ඇස්, නාසය හා පතුල්, ඇස් නිල් පැහැයටත් නාසය හා පතුල් රෝස හා කළු පැහැ පුල්ලිමය රටාවකටත් වෙනස් වෙමින් පවතියි.

පොමරේනියන්වරුන්හට ඝනකම් ද්විත්ව ලෝම වැස්මකි. පොමරේනියන් සුනඛයින් හැඩ කිරීම අමාරු කරුණක් නො වුන ද, මොවුන් බෝ කරන්නන්ගේ උපදෙස නම් දිනපතා මෙම ලෝම වැස්ම හොඳින් නඩත්තු කළ යුතු බවයි. මක්නිසා ද යත් ලෝම වැස්මේ ඝනකම නිසාත් නිතර ලොම් හැලීමත් නිසාවෙනි. පිටත ලෝම වැස්ම දිගින් වැඩි, කැරලි නො ගැසුණු රළු ස්වභාවයකින් යුක්ත වන අතර අභ්‍යන්තර වැස්ම කෙටි, සිනිදු හා ඝනකම් වේ. අභ්‍යන්තර ලෝම ස්ථරය වසර දෙකකට වරක් අලුත් වන අතර මෙසේ ලොම් ඉවත් වන කාලයේ දී ඉතා පහසුවෙන් ලොම් පටලැවීමට හා ගැටගැසීමට ලක් වේ.

පොමරේනියන් දෙදෙනෙකුගෙන් යුතු  යුගලයක් "පෆ්" ලෙස හඳුන්වන අතර එයට වඩා වැඩි පිරිසක් (තුන් දෙනෙක් හෝ ඊට වඩා) "ටෆ්ට්ස්" ලෙස හඳුන්වයි.

ස්වභාවය
පොමරේනියන්වරු සාමාන්‍යයෙන් ඉතාමත් මිත්‍රශීලි සහ සජීවීසුනඛ වර්ගයකි. ඔවුන් තමන්ගේ ස්වාමියා සමග නිරන්තරයෙන් රැඳී සිටීමට දැඩි ඇල්මක් දක්වන අතර ස්වාමියාට ආරක්ෂකයෙකු ලෙස ක්‍රියාකරයි. මොවුන් තම ස්වාමියා සමඟ ඉතා ඉක්මනින් හා තදින් බැඳෙන අතර තනිව වාසයට පුහුණු නොකළහොත් ස්වාමියාගෙන් වෙන්වීමෙන් සාංකාවට පත්වේ. Pපොමරේනියන්වරු ඉතා පරීක්ෂාකාරීසහ තමන් අවට සිදුවන වෙනස්කම් පිළිබඳව විපරමින් පසුවේ. තමාට සංවේදනය වන නව උත්තෙජයන් වෙත බිරීමත් එය ක්‍රමයෙන් වර්ධනය කරගැනීමෙන් ඕනෑම අවස්ථාවකදී යහමින් බිරීමටත් ඔවුන් යුහුසුළු වේ. තමා සන්තක ප්‍රදේශය රැකගැනීම කෙරෙහි යම්තාක් දුරට උනන්දු වන නමුත් පිටතින් ඇසෙන ඕනෑම හඬක් කෙරෙහි බුරයි. පොමරේනියන්වරු බුද්ධිමත් සුනඛ වර්ගයක් වෙයි. පුහුණු කිරීම් සඳහා ඉතා හොඳින් ප්‍රතිචාර දක්වන අතර තමන්ට අවශ්‍ය දේ තම ස්වාමියාගෙන් සාර්ථකව ලබාගැනීමේ සමත් වෙයි. හොඳින් පුහුණු නොකළහොත් ඔවුන් ඉතා ආක්‍රමණශීලී සහ ආධිපත්යක වේ.

සෞඛ්‍යය

සමස්ත වශයෙන් සෞඛ්‍යය

පොමරේනියන් කෙනෙකුගේ අපේක්ෂිත ආයු කාලය වසර 12 - 15 අතර වේ. හොඳ අහාර රටාවක් හිමි, ව්‍යායාම සහිතව හොඳින් වැඩුනු සුනඛයකු හොඳ සෞඛ්‍යයකට හිමිකම් කියයි. හොඳින් පිළිවෙළ කරන ලද නිරෝගිමත් පෝමරේනියන් සුනඛයකු ප්‍රාණවත් සත්වයෙකි. මෙම වර්ගය හට ද අනෙකුත් බොහෝ සුනඛ වර්ගවලට මෙන්ම සෞඛ්‍ය ගැටලු ඇති වන අතර ඔවුන්ගේ අඩු බර සහිත දේහය නිසා ඇතිවන 'හිප් ඩිස්ප්ලේසියා' hip dysplasia තත්වය බොහෝවිට ඔවුන්ට විශේෂ වෙයි. සමහරෙක් සෞඛ්‍යය ගැටළු ඇතිවීමට ඔවුන්ගේ සිරුරේ, දත්, කන් හා ඇස් වල පිරිසිදු බව කෙරෙහි ඇති අඩු අවධානය හේතු වේ. පිරිසිදුබව හා දිනපතා චර්යාරටාවන්ගෙන් ඉහත කී බොහෝ ගැටළු මගහරවා ගත හැකිය.

පොදු ගැටළු

පුල්ලි සහිත සුනඛ විශේෂ අතර සරල හා උග්ර බිහිරි බව, ඇසේ අභ්යහන්තර තරල පීඩනය වැඩි වීම, ඇසේ ඇතිවන ඇමට්රෝකපියා තත්වය, මයික්රෝෆ්තැල්මියාව සහ කොලොබෝමා යන රෝගී තත්ව දක්නට ලැබේ. දෙමවුපියන් ද පුල්ලි සහිත වන විශේෂ වලට අයත් වර්ග නම් අස්ථි අශ්රි්ත, හෘදය අශ්රිමත හා ප්රීජනක පද්ධතියේ රෝගී තත්වයන් ද ඇති විය හැක.

පොමරේනියන් වර්ගය අතර දක්නට ලැබෙන තවත් සෞඛ්යයය ගැටලුවක් නම් 'ලක්සේටින්ග් පැටෙල්ලා'Luxating patella  තත්වයයි. විකෘති තත්වයක් නිසා හෝ බාහිරව සිදුවූ බලපෑමක් නිසා, පැටෙල්ලාව (දනිස් කටුව)patellar නිවැරදි පිහිටීමේ රැඳී සිටීම සඳහා අස්ථියේ ඇති කට්ටය (නෙරීම) නොපිහිටීම හෝ එය පටු වීම නිසා පැටෙල්ලාව නියමිත පිහිටීමෙන්  පිටතට පැනීම මෙම රෝගී තත්වයේදී සිදුවේ. මේ හේතුවෙන් පාදය පොළොවෙන් ඉහල පිහිටන අවස්ථාවේ දී ගාත්රිය සිරවීමකට ලක්වේ. එබැවින් පේශීන් ආතතියට ලක්වී ඇති විට දණහිස් කටුව එහි නිවැරදි පිහිටීම වෙත නැවත පත්වීමට අපොහොසත් වෙයි. ගාත්රාල අස්ථි දාර වලින් දණහිස් කටුව ලිස්සා යාමේදී ඇතිවන මුල් වේදනාව පමණක් දැනෙන අතර එම විසන්දිවීමෙන් පසු ද්වීතික වේදනාවක් සුනඛයාට ඇති නොවේ.

ශ්වාසනලිය කාටිලේජ මුදු දුර්වල වීම නිසා ශ්වාසනාලිය බිඳවැටීම tracheal rings සිදුවියහැකිය. ශ්වාසනාලයේ හැඩය පවත්වාගැනීමට උපකාරීවන මෙම මුදු බිඳ වැටීම නිසා පෙනහළු දක්වා වාතය ගමන් ගන්නා වායු මාර්ගය අවහිර වේ. මෙම තත්වය හඳුනාගැනීමේ රෝගී ලක්ෂණ ලෙස නලා හඬක් මෙන් ශබ්දයත් සමඟ ඇතිවන කැස්ස, පාත්තයකුගේ හඬමෙන්, ව්යාබයාම දරාගත නොහැකි බව, නිතර සිදුවන සිහි මුර්ජාවීම් සහ උණුසුම් කාලගුණය සමඟ උග්රත වන කැස්ස, මහන්සිය හා කලබල ගතිය දැක්විය හැක.

පොමරෙනියන් සුනඛයින්ගේ නිතර ඇතිවන රොගී තත්වයක්වන ඇලෝපීසියා තත්වය (මුඩුබව) සහ හ්යිපර්පිග්මන්ටේෂන් තත්වය (සම දුර්වර්ණ වීම) යන තත්වයන්ගේ සංයෝජනයක් ලෙස පොදුවේ හඳුන්වනු ලබන "සම කලුවීමේ රෝගය" දක්නට ලැබේ. ලොමීය කබාය, සුඩො කුශින්ග්'ස් රෝගය හෝ උග්රල ලෝම හැලියමේ සින්ඩ්රෝලමය යන අනෙකුත් නම් වලින්ද මෙම රෝගී තත්වය හඳුන්වනු ලබයි. මෙම තත්වය පිරිමි පොමරෙනියන් සුනඛයින්ට වැඩි වශයෙන් බලපානු ලබන අතර ප්රගවෙනිගතවිමේ වැඩි අවකාශයක් ද දැකිය හැක.  බොහෝවිට සුනඛයින්ගේ මෙම රෝග ලක්ෂණ ඔවුන්ගේ යොවුන් අවදියේදී පෙන්නුම් කලද ඕනෑම වයසකදී ඇතිවිය හැක. කුශින්ග් සින්ඩ්රෝමම් , මන්දතයිරෝයිඩතාව, කල්ගතවූ උග්රග චර්ම අසාධන හා ප්රසජනක හෝමෝන සංකුලතා තත්වද මෙම රෝගය අනුකාර කරයි.

පිරිමි පොමරෙනියන් සුනඛයින් අතර දක්නට ලබෙන තවත් බහුල සංකූලතාවයක් නම් ක්රි.ප්ටෝචයිඩිසම් තත්වයයි. මෙහිදී සත්වයාගේ එක් වෘෂණ කෝෂ ග්රකන්ථියක් හෝ දෙකම වෘෂණ කෝෂය තුලට වර්ධනය වීම සිදු නොවේ. මෙහිදී ශල්යටකර්මයක් මගින් වර්ධනය නොවූ වෘෂණ කෝෂය ඉවත්කිරීමක් සිදුකරනු ලබයි.

ඉතිහාසය

මූලාරම්භය

වර්තමාන පොමරේනියන් සුනඛයින්ගේ ආදිතමයින්, ආක්ටික්(Arctic) කලාපයේ විසු ප්‍රමානයෙන් විශාල, ශක්තිමත් හා වැඩ සඳහා යොදාගන්නා ලද සුනඛයින් විශේෂයක් විය.  මොවුන් පොදුවේ වුල්ෆ්ස්පිට්ස්(Wolfspitz) සහ ස්පිට්ස්(Spitz) ලෙස, එනම් ජර්මන් බසින් "උල් මුහුනත්" යන අර්ථය,  16 වැනි සියවසේ විසූ වංශාධිපතියකු වන එබර්හාර්ඩ් සු සයින්(Eberhard zu Sayn) විසින් මොවුන්ගේ උල් හැඩැති මුව පාදක කරගනිමින් හඳුන්වනු ලැබීය. පොමරේනියන් සුනඛ වර්ගය, ජර්මන් ස්පිට්ස්(German Spitz) නැමති සුනඛ වර්ගයෙන් පැවත එන්නන් වේ.

මෙම වර්ගයට එම නම ලැබී ඇත්තේ උතුරු පෝලන්තයයේ සහ නැගෙනහිර ජර්මනියේ අතර ඇති බොල්ටික් මුහුඳුබඩ ඇති පොමරේනියා(Pomerania) නම් ප්‍රදේශය හෙතුකොට ගෙනි. පොමරේනියන් වර්ගයේ ජන්ම ප්‍රදේශය මෙය නොවුනද, මුහුම් කිරීමෙන් නියම වර්ගයේ පොමරේනියන් සුනඛයින් බිහිකිරීම සඳහා මෙම ප්‍රදේශය කීර්තියක් ලබා තිබුණි. කෙසේ නමුත් මොවුන් එක්සත් රාජධානියට හඳුන්වාදෙන තෙක් මෙම විශෙෂය ගැන ප්‍රමාණවත් වාර්ථාකරණයක් ගැන සඳහන් නොවේ.

පොමරේනියන් විශේෂයක් ගැන පූර්ව නූතන වර්තා කරනයක් 1764 නොවැම්බර් 2 වැනි දින ජේම්ස් බොස්වෙල්(James Boswell) විසින් ඔහුගේ දිනපොතේ, බොස්වෙල්ගේ විශිෂ්ඨ චාරිකාව:ජර්මනියට සහ ස්විට්සර්ලන්තයට. නම් සටහන යටතේ, "පොමර් නම් පොමෙරේනියන් සුරතලෙකුට එම ප්‍රංශ ජාතිකයා බෙහෙවින් ඇලුම් කරයි"  ලෙස සඳහන් වේ."

1769 දී තෝමස් පෙනන්ට්(Thomas Pennant)ගේ "ස්කොට්ලන්තයේ චාරිකවක්  "(A Tour in Scotland) නම් කෘතියේ එංගලන්තයෙන් පැමිණි සත්ව වෙළෙන්දෙකු විසින් අතිදැඩි කල පොමරේනියන් මුහුම් වු බලු පැටවෙකු හා වෘකයකුWolf ගැනද සඳහනක් වෙයි.

මෙම වර්ගයේ විකාශනය සඳහා බ්‍රිතාන්‍ය රාජකීය පවුලේ(British Royal Family) සාමජිකයින් දෙදෙනෙකුගේ දායකත්වය බලපා තිබේ. 1767 දී චාර්ලට් රැජින(Queen Charlotte), එංගලන්තයේ තුන්වන ජොර්ජ් රජුගේ(George III of England) බ්සව(Queen-consort), විසින් පොමරේනියන් බලුපැටවුන් දෙදෙනෙකු එංගලන්තයට ගෙන එන ලදී. "ෆීබී"("Phoebe") සහ "ම(ර්)කරි"("Mercury") නම් වූ මෙම සුනඛයින් දෙදෙනා, ශ්‍රීමත් තෝමස් ගේන්ස්බරෝ(Sir Thomas Gainsborough)ගේ සිතුවමක නිරූපණය වී ඇත.මෙම සිතුවමේ නිරූපණය වන සුනඛයා, නූතන විශේෂ වලට වඩා ප්‍රමාණයෙන් විශාලත්වයක් සහ වාර්තා අනුව බර රාත්තල් 30-50 (කි.ග්‍රැ 14-23) වන අතර, නූතන විශේෂ මෙන්ම ඝනව වැඩුනු ලෝම වැස්ම, කන් හා කැරලි ගැසී පසුපසට යොමුවූ වලිගයෙන්  සමන්විතය.

චාර්ලට් රැජිණගේ මිණිපිරිය වූ වික්ටෝරියා රැජිණ(Queen Victoria) ද මෙම බලුපැටවුන් ඇති කිරීමෙහිලා, මහත් උද්යෝගයකින් පසු වූ තැනැත්තියක් වූ අතර, විශාල ප්‍රමාණයේ කුඩුවක්ද ඇය සතුව විය.ඇය සතුව වූ බලු පැටවුන් අතරින්, ඇයගේ ප්‍රියතම බලුපැටවෙකු වූයේ ප්‍රමාණයෙන් සැලකියයුතු තරම් කුඩා පොමරේනියන් වර්ගයකට අයත් (රෙඩ් සේබල්) රාත්තල් 12 (කි.ග්‍රැ 5.4) පමණ බර වු "වින්ඩ්සර් මැක්‍රෝ" නම් වූ  බලුපැටවෙකි.

ඇය විසින් 1891 දී "මැක්‍රෝ"ව ප්‍රථම වරට ප්‍රදර්ශනය කිරීමත් සමග, කුඩා වර්ගයේ පොමරේනියන් සුනඛයන් ඉතා ඉක්මනින් මහත් ජනප්‍රියත්වයක් ලැබීය.ඒ සමඟම, සතුන් ඇති කරන්නන්ද, මුහුම්කරණය සඳහා කුඩා විශේෂ තෝරාගැනීමට නැඹුරු විය.මේ නිසා ඇයගේ සමය තුලදී පොමරේනියන් වර්ගයේ සුනඛයින්ගේ ශරීර ප්‍රමණය 50%කින් පමණ අඩුවී ඇත. ප්‍රමාණයෙන් කුඩා විවිධ වර්ණයෙන් යුතු පොමරේනියන් වර්ග යුරෝපය විවිධ ප්‍රදේශ වලින් ආනයනය කර වික්ටෝරිය රැජිණ විසින් ඇයගේ සුනඛයින් මුහුම්කරනය සඳහා යොදා ගෙන ඇත.ඇයට අමතරව අනෙකුත් රාජකීයයන් ලෙස ප්‍රංශයේ පළමු නැපොලියන්ගේ(Napoleon I of France) සහ එංගලන්තයේ හතර වැනි ජොර්ජ්(George IV of England) රජුගේ බිරිඳ වු ජොසෆින් ඩෙ බෙවුහර්නයිස්(Joséphine de Beauharnais) ද පොමරේනියන් සුනඛයින් ඇතිකරන ලදී.

1891 එංගලන්තයේ දී ප්‍රථම අභිජනක සංගමය පිහිටුවීමෙන් කෙටි කලකට පසු පළමුවරට සුනඛ අභිජනනය සඳහා ලිඛිත සම්මත පිහිටුවා ගනු ලැබීය. මෙම සම්මත වලට අනුව බිහිකරන ලද පළමු සුනඛ සාමාජිකයා 1898 දී ඇමෙරිකාවේදී, ඇමෙරිකානු සුනඛ සමාජයේ(American Kennel Club(AKC))හි ලියාපදිංචි කරන ලද අතර, එය 1900 පිලිගැනීමට ලක්විය.

1912 දී මුහුඳුබත් වූ [ටයිටැනික් (නෞකාව)|ටයිටැනික්] නෞකාවේ සිට දිවි ගලවාගත් සුරතල් සුනඛයින් තිදෙනා අතරින් දෙදෙනෙකුම පොමරේනියන් වර්ගයෙ සුනඛයින් වේ. මාගරට් හේයිස් මෙනවිය සතු වූ "ලේඩි" නම් පොමරේනියන් බලුපැටවා ඇය සමඟ ජීවිතාරක්ෂක බෝට්ටු අංක හතෙන් ද, එලිසබත් බැරට් රොත්ස්චයිල්ඩ් විසින් ඇගේ සුරතලා ඇය සමඟ ජීවිතාරක්ෂක බෝට්ටු අංක හයෙන්ද, ගොස් දිවි ගලවා ගත් බව සඳහන් වේ.

වෙස්ට්මිනිස්ටර් සුනඛ සමාජය(Westminster Kennel Club) මගින් පවත්වන සුනඛ තරඟය පලමු වරට පොමරේනියන් වර්ගයේ සුනඛයකු විසින් ජයග්‍රහනය කරනු ලබන්නේ 1926  දී ය.එම තරඟයේදී කුඩා සුනඛ කාණ්ඩයෙන් ග්ලෙන් රොස් ෆ්ලැශර්වේ සුරතල් සුනඛ(Toy Group)ජයග්‍රහනය කරනු ලබයි

1988 වන තුරු කිසිම පොමරේනියන් වර්ගයේ සුනඛයෙකු එම තරඟයෙන් ජයග්‍රහනයක් නොලබන අතර, "ග්‍රේට් එල්ම්ස් ප්‍රින්ස් චාර්මින් 2" විසින් හොඳම සුනඛයා ලෙස ජයග්‍රහනයක් නැවත ලබයි.

1998 දී ප්‍රකාශයට පත් කරන සම්මතයන්ට අනුව, ලෝකයේ බ්සුනඛයන් පිලිබඳ වූ සංවිධානය(Fédération Cynologique Internationale) මගින්, ජර්මන් ස්පිට්ස් සහ කීශොන්ඩ්(Keeshond) සම්මතයන්ට, පොමරේනියන් වර්ගයද අන්තර්ගත කරයි. එම සම්මතයන්ට අනුකූලව ස්පිට්ස් වර්ගයේ මුහුම් පැටවුන් සිත් බැඳගන්නා සුලු ආවේණික ලක්ෂණ වලින් සහ නොහික්මුනු දඟකාර ගතියකින් යුතු වේ."

ජනප්‍රියත්වය
ඇමරිකා එක්සත් ජනපදයේ වඩාත් ජනප්‍රිය සුනඛ වර්ග අතරට ඇතුලත්ව  සිටි පොමරේනියන් සුනඛයන්, AKC ලියාපදිංචිකළ හොඳම ලක්ෂණ ඈති සුනඛ වර්ග 20තුලද ඇතුලත්ව,පසුගිය වසර 10ක කාලය තුලද අනුරූපීව සිටී. 2011 වසරේ තරා කිරීමේදී, පසුගිය වසරට වඩා ස්ථාන 2ක් පහලින් සිටිමින්, 17වන ස්ථානයට පත්වී ඇත..

නමුත්, පොමරේනියන් සුනඛයින් එංගලන්තයේ අග්‍රස්ථානයේ සිටින සුනඛ වර්ග 20තුල, 2007 හෝ 2008 වර්ෂවල ඇතුලත් නොවේ. ඕස්ට්‍රේලියාව තුල සුනඛයින්ගේ ගහණය 1986 සිටම අඩුවිය.ඕස්ට්‍රේලියනු ජාතික සුනඛ සභාවේ Australian National Kennel Council ලියාපදිංචි වූ සංඛ්‍යාව 1986 දී උපරිමය 1128 ලෙසින් ද, එය 2008 වන විට 577 ක් දක්වා ද අඩු වී ඇත. කෙසේ වෙතත් 2004 වසරට, ලියාපදිංචිවූ සංඛාව 491, සාපේක්ෂව වර්ධනයකි.

මේ ලිපිත් බලන්න

 සහායක සුනඛ
 සහායක සුනඛ කණ්ඩායම
 ඔඩොක්කු සුනඛ

මූලාශ්‍ර

වැඩිදුර කියවීමට

බාහිර සබැඳුම්

 AKCප්‍රමිතිය පොමරේනියන්
 විවෘත යෝජනා නිර්දේශකය(Open Directory Project) තුල පොමරේනියන්

සුනඛ වංශ
සහායක සුනඛ
ජර්මනියේ උපතලද සුනඛ වංශ
පර්සියාවේ උපතලද සුනඛ වංශ

පොමරේනියන්


La  du Trofeo Playa de Palma-Palma a lieu le , sur un parcours de 169,1 kilomètres tracé dans les Îles Baléares en Espagne, avec un départ de S'Arenal (localité de Palma) et une arrivée à Palma. La course est la cinquième manche du Challenge de Majorque 2022 et fait partie du calendrier UCI Europe Tour 2022 en catégorie 1.1.

Équipes participantes
25 équipes participent à la course - 10 WorldTeams, 9 ProTeams et 6 équipes continentales :

Classement final

Classement UCI
La course attribue des points aux coureurs pour le Classement mondial UCI 2022 selon le barème suivant :

Notes et références

Liens externes

Challenge de Majorque 2022

Trofeo Playa de Palma-Palma 2022


بيتر سارسجارد  ممثل أمريكي من مواليد 7 مارس 1971.

مواقع خارجية

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من مقاطعة سانت كلير (إلينوي)
أمريكيون من أصل ألماني
أمريكيون من أصل أيرلندي
أمريكيون من أصل أيرلندي شمالي
أمريكيون من أصل إسكتلندي أيرلندي
أمريكيون من أصل إنجليزي
أمريكيون من أصل دنماركي
أمريكيون من أصل نرويجي
أمريكيون من أصل نمساوي
خريجو جامعة واشنطن في سانت لويس
رومان كاثوليك أمريكيون
ممثلو أفلام أمريكيون
ممثلو مسرح أمريكيون
ممثلون أمريكيون
ممثلون أمريكيون في القرن 20
ممثلون أمريكيون في القرن 21
ممثلون من أصل ألماني
ممثلون من ولاية إلينوي
مواليد 1971

خريجو كلية بارد
كاثوليك من إلينوي

بيتر سارسجارد


Jacob Leonard Replogle (May 6, 1876 – November 25, 1948), usually known as J. L. Replogle, was a wealthy American industrialist.

Biography
J. Leonard Replogle was born in New Enterprise, Pennsylvania on May 6, 1876, one of twelve children of Rinehart Zook and Mary Ann (née Furry) Replogle. Rinehart was a Brethren minister, and moved his family away from New Enterprise to live in Johnstown. It was in Johnstown that Jacob grew up and went to school. Jacob quit his schooling when he was 13 years old, shortly after the Johnstown Flood, and went to work as a $5-per-week office boy in the general offices of the Cambria Steel Company.

He went on to become a general supervisor at Cambria, rising through the ranks to finally become the head of Replogle Steel Co.  In 1918, Forbes magazine named him one of the wealthiest persons in the United States.

He married Blanche Kenley McMillen on January 10, 1905.

During World War I, he directed the steel supply for the War Industries Board, organizing the Sun Shipbuilding and Drydock Company of Chester with William Sproul, Samuel Vauclain of the Baldwin Locomotive Works, T. Coleman du Pont, and Edward V. Babcock of Pittsburgh. After the war, he was awarded the Distinguished Service Medal (U.S. Army).  He did similar work for the War Production Board in World War II.

He was also head of the Vanadium Corporation of America, with Charles M. Schwab. In August 1942, the U.S. Army Corps of Engineers established the Manhattan Engineer District (MED), also known as the Manhattan Project, to develop atomic weapons and to procure the raw materials, principally uranium, necessary for their production. The MED contracted the Vanadium Corporation of America and the United States Vanadium Corporation (owned by Union Carbide) to procure and process uranium bearing ore.

While in Paris in 1931 he and a friend, Paulding Fosdick, invented a form of the game bridge, which they called Towie. In 1935, he sought to make Towie a popular game in the United States, with limited success.

The J. Leonard Replogle Elementary School in Loysburg, Pennsylvania is named after him.

In his later years he entered into Republican politics.  He was Presidential Elector for Pennsylvania, 1920; a delegate to Republican National Convention from Florida, 1932, 1936, 1940, and 1944; and a member of Republican National Committee from Florida, 1940.

J. Leonard Replogle died at the Savoy-Plaza Hotel in New York on November 25, 1948. He was buried in Grandview Cemetery, Johnstown.

References

1876 births
1948 deaths
American industrialists
People from Bedford County, Pennsylvania

J. Leonard Replogle


Uma indústria lítica é definida pelas características tecno-morfológicas que são comumente observadas em conjuntos líticos, que é uma coleção lítica encontrada em padrões de estratigrafia e seu contexto em sítios arqueológicos. Essas informações fornecem evidências materiais para compreender essa indústria.

No entanto, a importância dos critérios e das características observadas podem ser modificadas, como priorizar mais os aspectos tecnológicos do que morfológicos , observar outros restos materiais, mudanças climáticas, distância de matérias primas e tempo de assentamento.

Os achados arqueológicos da indústria lítica se reúnem em três grandes períodos: Idade da Pedra Antiga (Paleolítico), Idade da Pedra Média (Mesolítico) e Nova Idade da Pedra (Neolítico). As ferramentas de pedra são utilizadas até hoje, porém nestes três períodos, o uso dessas ferramentas era primordial, evidenciando, como dito anteriormente, a influência de diversos fatores no desenvolvimento dessas tecnologias, tais como política, ambiente e meio social.

Uma grande variedade de ferramentas foram produzidas durante esses períodos, tendo sido obtidas a partir de rochas como calcedônia, obsidiana, radiolaria, etc. Entre as produções, podemos encontrar machados de pedra, pontas de flecha, pontas de lança, entre outras.

Ferramentas de pedra
Uma ferramenta de pedra é, no sentido mais geral, qualquer ferramenta feita, parcial ou totalmente, de pedra. Embora ferramentas de pedra e sociedades dependentes culturas existem ainda hoje, a maioria das ferramentas de pedra estão associados com povos pré-históricos, especialmente de culturas da Idade da Pedra que se extinguiram. Arqueólogos frequentemente estudam tais sociedades pré-históricas, e referem-se ao estudo das ferramentas de pedra como análise lítica. A pedra foi usada para fazer uma grande variedade de diferentes ferramentas em toda a história, incluindo pontas de seta, pontas de lança e moinhos. A maioria das ferramentas foram feitas para ajudar na sobrevivência e colheita de materiais. A mais antiga ferramenta de pedra registrada foi encontrada na Turquia, revelando que os seres humanos passaram pela portal da Ásia para a Europa muito antes do que se pensava anteriormente, há cerca de 1,2 milhões de anos.

Matéria-prima

Para uma matéria-prima ser considerada útil, deve ter características que viabilizam a produção de ferramentas de pedra, sendo que os materiais minerais devem ser não cristalinos ou vítreos, o que permite a fratura conchoidal, onde a pessoa molda a pedra com maior precisão e permite a criação de uma maior variedade de ferramentas.

A escolha de materiais pode ser explicada utilizando diversos fatores, alguns exemplos seriam a disponibilidade, proximidade e qualidade da matéria-prima. Para tentar compreender essa escolha, os arqueólogos aplicaram modelos de gerenciamento de risco a artefatos de pedra, os estudos sugerem que em tempos de alto risco, mais esforço é colocado na aquisição de materiais de qualidade, que sejam mais confiáveis e tenha maior durabilidade, enquanto em tempos de baixo risco, materiais de qualidade inferior podem ser adquiridos de fontes mais próximas sem tanto prejuízo.

No entanto, outro estudo realizado no Pleistoceno sul-africano mostra que a aquisição de materiais de qualidade não estava relacionada com o tempo de procura dos mesmos, evidenciando que a escolha de matéria-prima nem sempre é simples.

Manufatura

As ferramentas de pedra são fabricadas usando um processo conhecido como redução lítica (ou talha lítica). A técnica utilizada depende do nível de detalhe necessário para a ferramenta desejada, quando a ferramenta necessita de mínimos de detalhes é realizada usando uma pedra-martelo, na qual uma rocha dura (geralmente arenito) é golpeada contra a matéria-prima para remover grandes lascas e começar a moldar a pedra, esse método permite a criação do núcleo da ferramenta, que, caso seja necessário, passará para a  próxima técnica, está permite um maior nível de detalhe usando um martelo macio (geralmente feito de madeira ou osso), permitindo a remoção de lascas de material com mais precisão. A técnica mais precisa é conhecida como descamação por pressão. Esta técnica envolve pressionar pequenos flocos em vez de por meio de percussão. Osso e chifres são frequentemente usados para criar uma ferramenta precisamente detalhada. Outra técnica, conhecida como percussão indireta, combina o uso de um soco e um martelo para aplicar pressão em uma área precisa da pedra. Na maioria das vezes, os núcleos de pedra só podem ser usados até certo ponto antes de se tornarem núcleos esgotados. Como tal, são tipicamente os flocos, ou debitados, que são a base das ferramentas de pedra. Os flocos são moldados usando as técnicas de redução lítica, permitindo a criação de várias ferramentas, como pontas de flechas e machados de mão.

Duas características determinarão se alguém é capaz de remover lascas grandes o suficiente para fazer ferramentas: o potencial conchoidal (capacidade de fratura lisa e curvas) e a estrutura criptocristalina (rocha composta por minúsculos cristais, podendo ser vistos apenas com um microscópio). Um ótimo exemplo é a obsidiana, tendo sido encontradas ferramentas em diversas civilizações do Oriente Médio e da América.

Evolução das ferramentas de pedra e Grahame Clark
Os arqueólogos agrupam as ferramentas de pedra em indústrias, conhecidas também como complexos, que compartilham características morfológicas e tecnológicas distintas.

Grahame Clark propôs na segunda edição do livro da Pré-história Mundial (World Prehistory), 1969, uma progressão evolutiva do lascamento de pedra (flintknapping) em que as tecnologias líticas ocorrem em sequência fixa dos modos 1 ao 5. Sendo os modos 1 e 2 referentes ao paleolítico inferior, 3 ao paleolítico médio, 4 paleolítico superior e 5 ao mesolítico.

Pré-modo

As primeiras ferramentas encontradas datam de 3,3 milhões de anos. Pesquisadores encontraram entre os anos 2011 a 2014, ferramentas mais antigas qdo ue o mais antigo fóssil do gênero Homo conhecido, datadas de há 2,8 milhões de anos. A ferramentas de pedra, possivelmente, podem ter sido feitas pelo Australopithecus afarensis, também chamado de playtops Kenyanthropus, um fóssil de hominídeo do Plioceno de há 3,2 a 3,5 milhões de anos, descoberto no ano de 1999, espécie cujo melhor exemplar é o fóssil de Lucy, que habitava a África Oriental no mesmo período temporal que as ferramentas de pedras mais antigas encontradas.

Em Drikka, Etiópia, foram encontrados fósseis de animais com marcas da utilização de ferramentas de pedra para a remoção de carne e marcas de percussão para acessar a medula. Esses fósseis estavam próximos dos restos mortais de uma jovem Australopithecus afarensis que viveu cerca de 3,3 milhões de anos atrás.

Modo 1: indústria olduvaiense

As primeiras ferramentas de pedra dos hominídeos são as do modo 1, que em homenagem ao local em que foram encontradas, garganta de Olduvai, na Tanzânia, foi chamada de olduvaiense, indústria olduvaiense ou cultura dos seixos talhados. Os sítios arqueológicos dessas ferramentas datam do Paleolítico Inferior, no continente africano.

As ferramentas olduvaienses são caracterizadas por sua construção simples, predominantemente eram usadas formas de núcleo; esses núcleos eram seixos de rio ou rochas semelhantes a eles.

As primeiras ferramentas olduvaienses datam de há 2,6 milhões de anos, no período do Paleolítico Inferior, e foram descobertas em , Etiópia.

Modo 2: indústria acheuliana

De maior complexidade, as ferramentas do modo 2 correspondem à indústria lítica acheuliana, que leva o nome de um subúrbio de Amiens, França. Durante o estágio da indústria acheuliana, início do período paleolítico, que começou entre 1,7 e 1,5 milhão de anos atrás e durou até 250 a 200 mil anos atrás, ter uma boa ferramenta de pedra foi, provavelmente, um fator determinante para a expansão do gênero Homo.

Os machados de mão e cutelos são as ferramentas mais características da indústria acheuliana. O desenvolvimento considerável na técnica de fabricação dos machados de mão ocorre durante um longo período e os avanços tecnológicos são agrupados de acordo com o avanço no método de produção. O primeiro tipo de ferramentas acheulianas são chamados de Abbevillian, encontrados especialmente na europa; o último estágio acheuliano é chamado, às vezes, de Micoquiano. As indústrias acheulianas são encontradas no continente africano, europeu e Ásia.

Modo 3: indústria mousteriana

Na Europa, a ferramentas acheulianas foram substituídas pela tecnologia lítica que ficou conhecida como indústria mousteriana, que recebe o nome do local de Le Moustier, na França, local em que exemplares foram encontrados na década de 1980. As ferramentas mousterianas correspondem a peças menores e mais afiadas como facas e raspadores.

Associada principalmente aos neandertais na Europa e aos primeiros humanos modernos do norte da África e Ásia Ocidental.

Modo 4: indústria aurignaciana

As ferramentas do modo 4 correspondem ao Paleolítico Superior. Essa indústria lítica se baseia na produção de lâminas alongadas fabricadas pelo Homo sapiens. As lâminas e lamelas são utilizadas como base para a produção de uma variedade de ferramentas: raspadores , cinzéis , pontas de projéteis, etc. Essas técnicas microlíticas são importadas e, nessa época, surgiram por muito tempo na África.

A cultura aurignaciana é um bom exemplo de produção lítica do tipo 4. As ferramentas aurignacianas são tipicamente pontas de osso ou chifre, trabalhadas e escavadas na base. As ferramentas líticas consistem em lâminas grandes e alongadas e lamelas menores, destacadas de um núcleo preparado.

Pequenas pontas de sílex compatíveis com armações de flechas foram descobertas em várias indústrias do Paleolítico Superior, notadamente em níveis da  (Espanha) que datam de há  anos. A data de aparecimento do arco é, no entanto, contestada por não haver provas diretas.

Chatelperroniano

O chatelperroniano é uma cultura arqueológica associada ao Neandertal com ornamentos e ferramentas ósseas decoradas. Sugere-se que tais itens decorativos e simbólicos sejam influências advindas do contato com o Homo sapiens.

O nome é em decorrência do sítio localizado em Châtelperron, França, a  (Gruta das Fadas).

É precedido pela indústria mousteriana e durou de  a  A indústria produziu ferramentas de pedra denticulada e uma faca de sílex distinta com uma única ponta de corte e uma parte traseira curvada e romba. O uso de marfim em sítios chatelperronianos parece ser mais frequente do que o do aurignaciano posterior.

Modo 5: Indústrias microlíticas
A indústria microlítica é caracterizada pela produção de ferramentas líticas de tamanho extremamente pequeno, talhados de maneira intencional pelos hominídeos. Os micrólitos surgem ao longo do paleolítico superior.

A miniaturização das ferramentas de pedra, refletida na produção de lâminas e ferramentas com lâminas, retratou as indústrias do Pleistoceno superior, com início no paleolítico médio na Eurásia, mas a exploração de micrólitos se intensificou no final do Pleistoceno superior com  epipaleolítico levantino (), um típico exemplo desse modo é a cultura magdaleniana.

Os micrólitos são a partir de núcleos de sílex, especialmente produzidos de pequenos ou grandes núcleos que já possibilitam a produção de um grande número de lâminas. A técnica usada para fragmentar a pedra pode ser a percussão direta, a percussão indireta ou a pressão.

A tecnologia microlítica tem sido atribuída com várias vantagens adaptativas. Clarkson e seus colaboradores apresentaram um resumo dessas vantagens abordando aspectos de transportabilidade, exploração de matéria-prima, procedimentos de fabricação, padronização, viabilidade, manutenção e confiabilidade. Estes podem ser agrupados em dois conjuntos inter-relacionados: um abordando as vantagens obtidas no processo de fabricação dos pequenos implementos e o segundo abordando as vantagens relacionadas ao seu cabo e uso em ferramentas compostas. Dentro dessa organização tecnológica, o esforço investido na fabricação do cabo é considerado maior do que o esforço investido nas lâminas. Embora se suponha que o cabo tenha sido mantido por um longo tempo, supõe-se que as inserções microlíticas tenham sido substituídas e descartadas regularmente.

Bibliografia

Tecnologia pré-histórica
Achados arqueológicos
Objetos de pedra

Indústria lítica


Anisocoria er et symptom som ses ved at højre og venstre pupil ikke er samme størrelse. Symptomet kan være  harmløst, men kan også indikere fejlmedicinering eller sygdom.

Symptomer

Anisocoria


El Helmond Sport es un club de fútbol neerlandés de la ciudad de Helmond. Fue fundado en 1967 y juega en la Eerste Divisie.

Jugadores

Entrenadores

Palmarés

Torneos nacionales

 Eerste Divisie (1):1982

Referencias

Enlaces externos

Helmond Sport


Sherlock Holmes Baffled (aproximativ cu sensul de Sherlock Holmes derutat) este un film american de scurtmetraj (30 de secunde) din 1900 regizat de Arthur Marvin. Este primul film cunoscut în care a apărut detectivul fictiv Sherlock Holmes.

Prezentare

Sherlock Holmes intră în camera sa și observă un hoț. Când se confruntă cu acesta, este surprins când hoțul dispare instantaneu. Holmes încearcă inițial să ignore evenimentul prin aprinderea unui trabuc. Însă, după reapariția hoțului, Holmes încearcă să-și recupereze sacul cu bunuri furate și împușcă bărbatul. Hoțul dispare din nou și reapare în spatele lui Holmes. Holmes se întoarce și încearcă să-l prindă pe hoț, dar acesta se face din nou invizibil. Holmes ia punga cu bunurile furate și vrea să părăsească încăperea atunci când hoțul reapare, înhață punga și scapă afară prin fereastră.  În acest moment, filmul se termină brusc, iar Holmes se uită "încurcat".

Distribuție
Distribuția acestui film este necunoscută.

Note

Legături externe

Vezi și
 Listă de filme americane din 1900

Filme din 1900
Filme americane
Filme alb-negru
Filme mute
Filme cu Sherlock Holmes
Filme de scurt metraj

Sherlock Holmes Baffled