آردي هو الاسم الشائع لمستحاثة تمثل بقايا هيكل عظمي لأنثى من نوع أرديبيثيكوس راميدوس، قدر العلماء بأنها تعود إلى 4.4 مليون سنة خلت. وهي أنثى بطول 120سم ووزن 50 كغ تقريبًا
تنتمي إلى سلالة البشر. وكانت آردي "تقضي نصف حياتها فوق الأشجار، حيث كانت تقتات، لكن عندما تنزل إلى الأرض فقد كان بإمكانها المشي بطريقة مستقيمة" تشبه مشية الإنسان الحالي.

إنها العينة الأكثر اكتمالا من أسلاف الإنسان، مع معظم الجمجمة والأسنان والحوض واليدين والقدمين، أكثر اكتمالا من عينة أسترالوبيثكس أفارينسيس المعروفة سابقًا المسماة "لوسي". إجمالاً، تم العثور على 125 قطعة مختلفة من العظام المتحجرة.

تكمن الأهمية الخاصة لهذه الحفرية في أنها تحدت فرضيات عمرها عقود حول التطور البشري، والتي اقترحت أن المشي علي أربع للشمبانزي والغوريلا كان سمة قديمة.

هيكل «آردي»
ويتكون هيكل «آردي» من 125 عظمة تضم الجمجمة، والأسنان، والحوض، واليدين وعظام القدمين. وقد عثر على حفريات هذا الكائن في إثيوبيا عام 1994، لكن الكشف عن أهميتها تطلب سبعة عشر عامًا. فهي أقدم من هيكل أوسترالوبيثيكوس الشهير والذي يحمل اسم لوسي (3.2 مليون سنة) وأقدم أيضاً من هيكل سلام الذي يعود إلى (3.3 مليون سنة).

اكتشاف المستحاثة

تم اكتشاف المستحاثة «على يد فريق من العلماء بقيادة تيم دي وايت»، وفي الأول من أكتوبر (تشرين الأول) 2009 نشرت مجلة ساينس مجموعة من 11 مقالاً مفصلة مجموعة من خواص نوع أرديبيثيكوس راميدوس وبقايا الهيكل العظمي المكتشفة.

يدعم الكشف عن هذا الهيكل نظريات كان قد طرحها بعض العلماء حول وجود أصل مشترك للإنسان وقرد الشامبانزي، دون أن يكون الأول قد تطور من الثاني. وقد عثر على حفريات هذا الكائن في إثيوبيا عام 1992، لكن الكشف عن أهميتها تطلب سبعة عشر عامًا.

وقد تم العثور على مستحاثات أخرى سميت يوهانس هايل سيلاسي وغيدي ولديغأبريل والذين (فيما لو ثبت أنهما من نوع أرديبيثيكوس راميدوس)فإنهما قد يرجعان بتاريخ النوع إلى ما يصل إلى 5.8 مليون سنة.

اكتشف العلماء الهيكل العظمي لآردي في أراميس في الأراضي القاحلة بالقرب من نهر آواش في إثيوبيا في عام 1994 على يد طالب جامعي يدعى يوهانس هايل سيلاسي. اكتشف يوهانس قطعة جزئية من عظم اليد. أُنجز هذا الاكتشاف بواسطة فريق من العلماء بقيادة تيم وايت، وهو عالم أنثروبولوجيا في جامعة كاليفورنيا في بيركلي،  ودُرِس من قبل مجموعة دولية من العلماء من بينهم أوين لوفجوي الذي ترأس فريق البيولوجيا.

نشرت مجلة «ساينس» مجموعة مجانية من 11 مقالة في 1 تشرين الأول/أكتوبر في عام 2009. تضمنت المقالات تفاصيل العديد من جوانب الأرديبيثيكوس راميدوس وبيئتها. عُثر على حفرياتها أيضًا بالقرب من بقايا الحيوانات التي تشير إلى أنها كانت تسكن في بيئة الغابات. لم تكن حفرية آردي أول حفرية ظاهرة من نوع الأرديبيثيكوس راميدوس. عُثر على الحفرية الأولى في إثيوبيا في عام 1992، واستغرق الأمر 17 عامًا لتقييم أهميتها.

أصل الكلمة
تعني كلمة آردي «الطابق الأرضي» وتعني كلمة راميد «جذر» في لغة عفار، ويشير ذلك إلى أن الآردي عاشت على الأرض وكانت جذر شجرة عائلة البشرية.

الوصف
تزن آردي حوالي 50 كجم (110 رطل) ويمكن أن يصل طولها إلى 120 سم (3 قدم 11 بوصة). تملك آردي قدمان اثنتان، ولديها أصابع وأبهام كبيرة من أجل تسلق الأشجار.

إنه من غير المعروف ما إذا كانت آردي مرتبطة بالإنسان العاقل، ولكن الاكتشاف له أهمية كبيرة وأضاف الكثير على النقاش حول الأرديبيثيكوس ومكانته في التطور البشري. درس العلماء تكوين جسم آردي، ولاحظوا أنها فريدة من نوعها من حيث أنها تمتلك سمات مميزة لكل من الرئيسيات المنقرضة والقردة العليا المبكرة.

توجد نقطة جدال حول ما إذا كانت آردي قادرة على التنقل على قدميها. إن أصابعها الكبيرة المتباينة ليست سمة مميزة للقدمين. إن البقايا التي عثر عليها لساقيها وقدميها وحوضها ويديها أشارت إلى أنها كانت تمشي منتصبة عندما تكون على الأرض ولكنها كانت تستخدم أطرافها الأربعة عندما كانت تتحرك حول الأشجار.

على سبيل المثال، يتباعد إصبع القدم الكبير قليلاً من أجل التمسّك بأغصان الأشجار، وذلك على عكس الشمبانزي التي تحتوي قدمها على عظم صغير فريد داخل وتر يبقي إصبع القدم الكبير أقوى. لا تزال بعض أسنان آردي متصلة بعظم الفك وتُظهر تاكّل المينا، فيشير ذلك إلى اتباعها نظام غذائي يتكون من الفاكهة والمكسرات.

مراجع

اقرأ أيضاً
 لوسي (مستحاثة)
 سلام (مستحاثة)

وصلات خارجية
«أردي» تطعن بصحة نظرية داروين

سجل مستحاثات النيوجين
علم الإنسان الطبيعي
مستحاثات

آردي


التعددية الدينية هي عبارة تدل على قبول الأديان المختلفة في مجتمع واحد. كما أنها تشمل أحد المعاني التالية:
ليس بالضرورة أن يكون دين الشخص الواحد هو مصدر الحقيقية المطلقة، وبالتالي افتراض وجود بعض الحقيقة في جميع الأديان الأخرى.
 قبول فكرة أن هناك صحة في تعاليم دينين أو أكثر. ويمكن اعتبار هذا كنوع من التسامح (وهي فكرة نشأت من الحروب الدينية في أوروبا) أو كنوع من النسبية الأخلاقية.
 تفهم أن الافتراضات التي تخص أديان بعينها ماهي إلا تعددية للحقيقة الكون كما يعتقدها الإنسان منذ الأزل. وهي فكرة مأخوذة من الفلسفة الدائمة (Perennial philosophy).
 كمعنى مشابة للمسكونية.
كمصطلح يدل على وجود تناغم بين الأديان المختلفة.

مراجع

انظر أيضا

 تعددية

تعددية دينية

تعددية دينية


Prole (del latín proles, linaje o descendencia) es el conjunto de hijos o descendencia de alguien. Por extensión, es el conjunto numeroso de personas que tienen algo en común.

De prole a proletariado

El término proletariado es originario de la Roma imperial, en la que los proletarii eran los ciudadanos de la clase más baja, carecían de propiedades y solamente podían aportar prole (hijos) para engrosar los ejércitos del imperio. El término fue recuperado por Karl Marx, quien estudió Derecho romano en la Universidad de Berlín, para identificar a la clase baja sin propiedades ni recursos que solamente podían trabajar y tener hijos —el proletariado o clase obrera—, grupo antagónico de la clase burguesa o capitalista. En el manifiesto comunista, Marx y Engels definen al proletariado del siguiente modo:

Referencias

Véase también

 Proletariado
 Karl Marx
 Marxismo

 Ejército industrial de reserva
 Carne de cañón
 Lumpemproletariado

Enlaces externos
 Definición de proletariado del Manifiesto Comunista de Marx y Engels, en Marcuse y los sujetos''

Conceptos demográficos
Familia

Prole


Das Schweigen im Walde ist ein deutscher Heimatfilm von 1976 unter der Regie von Alfred Vohrer. Er beruht auf dem gleichnamigen Roman von Ludwig Ganghofer aus dem Jahr 1899.

Handlung
Die vierte und derzeit letzte Kinoverfilmung des populären Ganghofer-Stoffes: Graf Ettingen verbringt, fern von seinen ländlichen Besitzungen, ein ausschweifendes Leben in München an der Seite seiner ebenso attraktiven wie anspruchsvollen und exaltierten Freundin Baronin Prankha. Um seinen teuren Lebensstil zu finanzieren, muss sein Verwalter Raubbau an dem gräflichen Forst begehen. Um Abstand von dem Münchner Nachtleben und seiner anstrengenden und geldgierigen Geliebten, die ihn obendrein auch noch mit einem anderen Mann betrügt, zu gewinnen, reist er inkognito zurück in die heimatlichen Wälder und zieht sich in das Jagdhaus hoch in den Bergen zurück.

Dort lernt er die hübsche Sennerin Lore kennen, die ihm eine neue Sicht auf das Leben im Allgemeinen und seine Taten hier im gräflichen Forst – das hemmungslose Abholzen des Baumbestandes – im Besonderen offenbart: Ettingens Waldrodungen drohen ganze Berghänge abrutschen zu lassen. Bald kommen sich der Graf und das Bergmädchen auch menschlich näher. Doch die skrupellose Baronin denkt nicht im Traum daran, ihren "dicken Fisch" Ettingen vom Haken zu lassen...

Produktionsnotizen
Der Film entstand an 35 Tagen zwischen dem 29. Juni und dem 6. August 1976 im Berchtesgadener Land und in München und wurde am 13. Oktober 1976 uraufgeführt.

Das Schweigen im Walde war Alfred Vohrers letzter Kinofilm, danach inszenierte er nur noch für das Fernsehen.

Ferdy und Belinda Mayne sind Vater und Tochter und standen nach Die Ameisen kommen hier bereits das zweite Mal für eine deutsche Produktion gemeinsam vor einer Filmkamera.

Die Ausstattung besorgte Utz Elsässer, die Kostüme entwarf Ina Stein. Für die Pyrotechnik zeichnete Karl Baumgartner verantwortlich.

Der Film erlebte seine erste Fernsehausstrahlung am 4. Oktober 1980 im ZDF.

Kritiken
Das Lexikon des Internationalen Films schrieb: "Ganghofer-Remake, das sich auf schöne Landschaftsaufnahmen im Scopeformat verläßt."

Der Onlineauftritt von Cinema verriss den Film: "Edgar-Wallace-Regisseur Alfred Vohrer verhunzt den Ganghofer-Roman mit hübschen Bildern und gruseligem Personal. Fazit: Lächerliches Pathos, kuriose 70er-Frisuren".

Literatur
 Ludwig Ganghofer: Das Schweigen im Walde. Historischer Roman. Bearbeitet und Neu-Edition von Stefan Murr. Bastei Lübbe, Bergisch Gladbach 2005, ISBN 3-404-77028-5

Weblinks

Einzelnachweise

Filmtitel 1976
Deutscher Film
Heimatfilm
Filmdrama
Ludwig-Ganghofer-Verfilmung

Das Schweigen im Walde (1976)


Branko Silađin (Slovenske Konjice, 29. srpnja 1936.) hrvatski arhitekt

Životopis

Rodio se u Slovenskim Konjicama. Studirao je uz rad na Arhitektonskom fakultetu Sveučilišta u Zagrebu, na posljednjoj godini studija otišao je na razmjenu studenata u Njemačku, gdje je, po završetku studija, nastavio karijeru.

Nepotpun popis projekata

Kronološkim redom:

 rekonstrukcija Zagrebačkog kazališta mladih (1975. – 1987.)
 lapidarij Arhaeološkog muzeja u Zagrebu, 1985.
 preuređenje Trga bana Jelačića u Zagrebu 1981. – 1987. godine (Univerzijada), suautori M. Krajnc i B. Šerbetić
 piramida 'Granit koji pamti', ulica Hrvatske bratske zajednice, Zagreb, 1994.
 Hrvatski paviljon na svjetskoj izložbi u Lisabonu 1998., za što je dobio godišnju nagradu "Vladimir Nazor" za arhitekturu.

Galerija slika

Izvori

Hrvatski arhitekti

Branko Silađin


An Agrostis striata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni John William Colenso. An Agrostis striata in nahilalakip ha genus nga Agrostis, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Agrostis

Agrostis striata


Folk Club Fyn er en forening i Odense, som arbejder for at udvikle og synliggøre folkemusikgenren på Fyn. Det sker bl.a. ved at arrangere koncerter med traditionel og kontemporær folkemusik med hovedvægt på nyere nordisk folkemusik. Koncerterne afholdes fortrinsvis på spillestedet Dexter i Odense.

Foreningen blev oprettet i 1990 og præsenterede samme år den første Odense Folk Festival (siden 2013 en del af Jam Days) under temaet "Musik langs vikingernes veje". Dette tema var i mange år den røde tråd i Odense Folk Festival, men foreningen har siden udviklet sig til at præsentere et bredt udvalg af både kontemporær og traditionel dansk og udenlandsk folkemusik. Foreningen arrangerer ca. ti koncerter om året, ligesom foreningen i april 2015 søsatte en årligt tilbagevendende minifestival. I 2015 afholdtes festivalen på Studenterhus Odense.

Folk Club Fyns koncerter støttes af Odense Musikudvalg og Statens Kunstfond.

Eksterne henvisninger
 Folkclubfyn.dk

Musik i Odense

Folk Club Fyn


Povara este un film românesc din 1928 regizat de Jean Mihail. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Elvira Godeanu, Oskar Beregi.

Prezentare

Distribuție
Distribuția filmului este alcătuită din:

Note

Legături externe

Vezi și
 1928 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 1928
Filme dramatice românești
Filme regizate de Jean Mihail

Povara


Gérard Blandin, né le , dans le  arrondissement de Paris, est un journaliste économique français, auteur de nombreux livres pédagogiques. Depuis novembre 2021, il est directeur des rédactions et du web du Groupe Le Revenu.

Biographie

Famille
Fils de Gaëtan Blandin et de Lucienne Glangeaud, Gérard Blandin est issu d'une famille marquée par la guerre. Son père, résistant au sein du réseau Centurie, est déporté, d'octobre 1943 à avril 1945, à Buchenwald, Dora, Nordhausen et Bergen-Belsen. Le frère aîné de son père, Gilles, est prisonnier de guerre en Allemagne, de 1940 à 1945, au Stalag II-C. Le plus jeune, René, résistant FTPF, est exécuté sommairement, le 17 août 1944, en forêt de Mervent. Il obtint la mention « Mort pour la France ».

Formation
Gérard Blandin fait ses études secondaires au Lycée Voltaire à Paris, où il est l'élève de Michel Franceschi, champion d'Europe et  dan de judo, à qui il rend hommage dans un livre paru en 2021 (Sensei). Diplômé de l'Institut d'Études Politiques de Paris, il est aussi titulaire d'une licence et d'une maîtrise en sciences économiques à Paris XII.

Carrière
D'abord journaliste au mensuel Le Revenu (1986), il est nommé ensuite rédacteur en chef adjoint à l'hebdomadaire Option Finance (1990), alors propriété du groupe Excelsior Publications. En 1995, il rejoint le magazine La Vie Française, créé en 1945 par Didier Lambert, résistant au sein du mouvement Combat, renommé La Vie Financière en 1996. D'abord rédacteur en chef, il devient ensuite directeur adjoint de la rédaction. En novembre 2000, il crée News Bourse, hebdomadaire au format berlinois paraissant le dimanche, dont la parution s'arrêtera au numéro 84, en juillet-août 2002.

En juin 2005, il se rapproche de la société Prado Finance pour reprendre La Vie Financière, mis en vente par la Socpresse, dont il devient le directeur de la rédaction de juin 2005 à novembre 2007. Durant cette période, il crée le mensuel La Vie Immobilière en 2006, dont le site lavieimmo.com devient ensuite la propriété de Newsweb (2008), puis de NextRadioTV (2015). En février 2010, il crée l'agence de presse Médiange, puis le site journaldesopa.com en 2012, avant de rejoindre, en novembre 2021, Le Revenu en tant que directeur des rédactions et du web.

Pour son analyse des SPAC, publiée dans Le Revenu, il a reçu, le 30 juin 2022, le prix du meilleur article financier « grand public », dans le cadre des Media Awards for Finance, décerné par CFA Society France.

Publications

Ouvrages didactiques

 Les obligations à bons de souscription d'actions, SEFI, 1988 ( édition en 1994)
 10 proverbes boursiers pour vous enrichir, Éditions Peyrat & Courtens, 1993
 La Bourse en 110 exercices, SEFI, 1999 ( édition en 2006, ( en 2009)
 La Bourse Zen, Arnaud Franel Éditions, 2003
 Dictionnaire de la gestion collective, SEFI, 2004
 Comprendre les institutions financières internationales, Arnaud Franel Éditions, 2011
 Dictionnaire des fusions et acquisitions, SEFI, 2016
 Réussir ses placements à court terme, Arnaud Franel Éditions, 2018
 Guide des Urgences à Paris, Médiange, 2019
 Lexique de la gestion collective, Arnaud Franel Éditions, 2020
 Lexique de la gestion immobilière, Arnaud Franel Éditions, 2021
 Réussir ses placements en pierre-papier, Arnaud Franel Éditions, 2021

Roman

 Journal intime d'une boîte au lettres sous antidépresseurs, Hello Éditions, 2023

Récits

 Quand la poussière vole dans le soleil, L'Harmattan, 1999
 Sensei, Le Dit d'un élève à son maître, Arnaud Franel Éditions, 2021

Nouvelles

 Delirium tremens, Arnaud Franel Éditions, 2003

Pamphlets

 La Bourse ou la vie, Mots & Cie, Mango, 2007
 Financièrement incorrect, Préface de François de Witt, Arnaud Franel Éditions, 2009

Contribution à des ouvrages collectifs

 Questions-Réponses sur la Bourse, Arnaud Franel Éditions, 2002
 5000 QCM de culture générale, Vuibert, 2019 ( édition en 2020,  en 2022)
 Actualité 2019-2020 – Concours et examens 2020, Vuibert, 2019
 Le livre des 9000 déportés de France à Mittelbau-Dora, Préface d'Aurélie Filippetti, Le Cherche midi, 2020. Prix des Trophées de l'édition 2020 de Livres Hebdo, Prix spécial du Jury Montluc Résistance et Liberté 2021

Préface

 Errances Lozériennes, Didier Bonnal et Pierre Plagnes, 2009

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Naissance en octobre 1958
Élève de l'Institut d'études politiques de Paris
Journaliste économique

Gérard Blandin


Giulio Mencuccini CP (* 13. März 1946 in Fossacesia) ist ein italienischer Ordensgeistlicher und emeritierter römisch-katholischer Bischof von Sanggau in Indonesien.

Leben
Giulio Mencuccini trat der Ordensgemeinschaft der Passionisten bei, legte am 5. September 1964 die Profess ab und empfing am 6. August 1973 die Priesterweihe.

Papst Johannes Paul II. ernannte ihn am 22. Januar 1990 zum Bischof von Sanggau. Der Erzbischof von Pontianak, Hieronymus Herculanus Bumbun OFMCap, spendete ihm am 3. Juni desselben Jahres die Bischofsweihe; Mitkonsekratoren waren Erzbischof Francesco Canalini, Apostolischer Pro-Nuntius in Indonesien, und Julius Riyadi Kardinal Darmaatmadja SJ, Erzbischof von Jakarta und Militärbischof von Indonesien.

Papst Franziskus nahm am 18. Juni 2022 seinen altersbedingten Rücktritt an.

Weblinks

 Eintrag über Giulio Mencuccini auf cathopedia.org

Einzelnachweise

Römisch-katholischer Bischof (21. Jahrhundert)
Römisch-katholischer Bischof (20. Jahrhundert)
Passionist
Italiener
Geboren 1946
Mann
Person (Kalimantan Barat)
Person des Christentums (Indonesien)
Römisch-katholische Kirche in Indonesien

Giulio Mencuccini


Peter Smith Dawson (31 January 188227 September 1961) was an Australian bass-baritone and songwriter. Dawson gained worldwide renown through song recitals and many best-selling recordings of operatic arias, oratorio solos and rousing ballads during a career spanning almost 60 years.

Although Dawson's repertoire embraced a great deal of contemporary popular songs and light music, he possessed a remarkably fluent and technically adroit vocal technique, which enabled him to excel in highly demanding classical pieces. His voice combined an attractive dark timbre with an ideal balance of diction and vocal placement. He also possessed a smooth legato, a strong but integrated "attack" that eschewed intrusive aspirates, and a near-perfect ability to manage running passages and difficult musical ornaments such as roulades.

These skills probably derived from his studies with Sir Charles Santley, a virtuoso English baritone of the Victorian era. If Dawson's interpretations were not profoundly penetrating, they were not shallow either; and in his chosen field of English concert pieces of the vigorous, manly, outdoors kind, he remains unequalled. The tremendously high technical finish of his Handelian singing sets an unmatched standard, too.

In 1984, Dawson was chosen by the Guinness Book of Recorded Sound as one of the top 10 singers on disc of all time, listed alongside Elvis Presley and operatic tenor Enrico Caruso.

In 2007, Peter Dawson's 1931 recording of the song Along the Road to Gundagai was added to the National Film and Sound Archive's Sounds of Australia registry.

Early career
Peter Dawson was born in 1882 in Adelaide, South Australia, to immigrant Scottish parents, Thomas Dawson, an ironworker, plumber and seaman from Kirkcaldy and Alison, née Miller. The youngest of nine children, he attended East Adelaide Primary School, then Pulteney Street School. At the age of 17, he joined a church choir and received singing lessons from C.J. Stevens. Then, aged 19, he won a prize for the best bass solo in a competition at Ballarat, Victoria, and began taking up concert engagements. He was a featured singer at the 1901 Christmas performance of Messiah at the Adelaide Town Hall.

He was sent to London to be taught by Sir Charles Santley, who first sent him to F.L. Bamford of Glasgow for six months' basic training and coaching in vocal exercises, arias, oratorio pieces and classical songs. He then studied from 1903 to 1907 with Santley, who gave him a thorough training in voice production and a meticulous understanding of the great oratorios, especially Handel's Messiah, Mendelssohn's Elijah and Haydn's The Creation. In 1904, he joined Santley on an eight-week concert tour of the West of England with the soprano Emma Albani.

He attended a large number of performances at Covent Garden during the first decade of the 20th century and heard many of the leading lower-voiced male singers of the age, including the baritones Titta Ruffo, Pasquale Amato, Mattia Battistini, Mario Sammarco and the basses Marcel Journet, Édouard de Reszke and Pol Plançon. Throughout his life he acknowledged the "bel canto" example of Battistini. In addition to Italian and French opera, he grew to admire the German music dramas of Richard Wagner.

On 20 May 1905, he married Annie Mortimer "Nan" Noble, daughter of the box-office manager of the Alhambra Theatre, who sang professionally in the soprano range under the name Annette George. Around this time, a Russian medical specialist assisted him to extend his upper range, until his compass extended from E-flat in the bass to a high A or A-flat. In 1909, he appeared at the Royal Opera House, Covent Garden, as the Night Watchman in The Mastersingers of Nuremberg (opposite tenor Walter Hyde as David), with Hans Richter conducting. During one of these performances, after winning a large amount playing poker in the wings, he hurried on at his call, and accidentally scattered his winnings over the stage. (Dawson, who had a lively sense of humour, was a master at recounting such anecdotes, usually about other performers.) However, he did not find the pressures of the opera stage to be a congenial fit with his easygoing personality, and he elected instead to forge an alternative career as a concert and oratorio singer.

The concert platform

Dawson was approached to appear in an important concert in London at the Queen's Hall; but first (in 1909–1910) he made a successful six-month tour of Australia with the Amy Castles company of singers. On his return, he began appearing in Promenade Concerts. A second long tour with his own company in Australia and New Zealand ended with the outbreak of war in Europe in 1914. He returned via South Africa to England, where he made concert appearances for wartime charities and the troops, but later decided to go back to Australia to enlist in the Australian Army as a private. However, the Armistice of 1918 intervened before he saw frontline service.

After the war and with another South African tour under his belt, Dawson returned to England. His voice was now entering its peak phase. A British tour ensued with International Celebrity Concerts, involving recitals of operatic numbers. Accompanied on the piano by Gerald Moore, he then gave lieder recitals at the Wigmore Hall in 1924. An extensive Australian tour (his sixth) occurred in 1931, and he paid further visits to his homeland in 1933, 1935, early 1939 and 1948–49. He made an extensive singing tour of India, Burma and the Straits Settlements during the 1930s; he also visited Ireland. His first BBC radio broadcast was made in 1931 and included lieder by Franz Schubert and Johannes Brahms; he subsequently became a prolific broadcaster, and was still active "on air" as late as the 1950s.

He was in Australia at the outbreak of World War II. Too old (at 57) to enlist, he contributed to the war effort as director of the family firm of Thomas Dawson & Sons, which was producing tins for military use, and by broadcasting and recording songs as well as touring army camps with concert parties.

His last public performance was a concert for the Australian Broadcasting Commission in his home town of Adelaide, in January 1961. He died of heart failure in Sydney in September of that year and was buried in Rookwood Cemetery.

Dawson and the gramophone
The gramophone was a major factor in the promotion and progression of Dawson's career. He made his first 78-rpm acoustic recordings in 1904, and continued to release songs for EMI and HMV until 1958, by which time vinyl stereo LPs had been introduced. Estimates of the number of his published recordings range from 1,500 (a recent biography) to as high as 3,500 (quoted in his autobiography). His first efforts were made for Edison-Bell on wax cylinders in 1904. After a few experimental run-throughs, record producer Fred Gaisberg signed Dawson to an exclusive contract to cut discs for the Gramophone Company (the predecessor of HMV/EMI) in 1906; he continued, however, to record on cylinders for Edison until that company closed its London studios not long before World War I erupted. Dawson's standard repertoire rapidly became a mainstay of the HMV catalogue. In addition to the HMV titles appearing under his own name, he recorded Scottish songs popularised by Harry Lauder under the pseudonym Hector Grant, for the sister Zonophone record label.

In 1906, Dawson participated in the first series of partially complete Gilbert and Sullivan opera recordings, together with other studio recording artists. Beginning in 1919, he took part in an extensive series of musically complete recordings of Gilbert and Sullivan operettas with members of the D'Oyly Carte Opera Company, under the supervision of Rupert D'Oyly Carte, and conducted by HMV staff conductor George W. Byng. By 1920 he is said to have achieved total record sales of five million discs. After the First World War, audio technology was improving, and he recut many of his more popular titles during the early 1920s. With the introduction of electrical microphone recording in 1925, the core body of his work was committed once again to disc, including new Gilbert and Sullivan versions under Sir Malcolm Sargent. Dawson's electrical recordings from the late 1920s and early 1930s had the longest shelf-life, and most households owned at least one (according to author Brian Rust, writing in 1979). By the Second World War, his record sales had topped the 12 million mark.

In 1955, he visited the recording studios for the last time where, in experimental stereo, he recorded tracks with the London Symphony Orchestra conducted by Charles Mackerras. These included a moving rendition of Albert Arlen's setting of "Clancy of the Overflow" (to the poem of Banjo Paterson). The achievement is all the more remarkable when it is remembered that at this time Dawson was 73 years old and had had a career of some fifty years.

Repertoire
Dawson's repertoire was essentially adapted to the purposes of the recital platform, growing out of the late 19th-century tradition of the smoking concerts and Chappell Recitals. He was an advocate of singing in English, and ensured that his diction was of the utmost clarity when he sang.

He owed to his vocal mentor Charles Santley a taste and technique perfectly suited to oratorio, of which Handel's Messiah was his favourite work. Handel standards ("O Ruddier than the Cherry"; "Why do the Nations?"; "Honour and Arms"; "Arm, arm ye Brave" and "Droop not Young Lover") and Mendelssohn ("I am a Roamer" from the Singspiel, "Son and Stranger", and "It is Enough", from Elijah) remained constantly in his work. He sang Elgar roles in exemplary fashion, too, including "Oh My Warriors" and "The Sword Song" ("Leap, Leap, to the Light") from Caractacus. His concert operatic titles were principally The Prologue (from Pagliacci), "Iago's Credo" (Otello), "Even Bravest Heart" (Faust) – written originally by Gounod for Santley – "Largo al Factotum" (The Barber of Seville), "Non più andrai" (The Marriage of Figaro), "O Star of Eve" (Tannhäuser), the "Toreador Song" (Carmen), "Pari siamo" (Rigoletto) and "Within This Hallowed Dwelling" (The Magic Flute).

The art of the German Lied attracted him also, notably Schubert's "Erlkönig", "Ave Maria", "Who is Sylvia", "Sei mir gegrüßt", "Erstarrung", "Wasserflut", "Die Krähe" and "Ungeduld"; Schumann's "Die Beiden Grenadier", "Frühlingsnacht"; Carl Loewe's "The Clock", "Edward"; Brahms's "Die Mainacht", "Botschaft", "Ständchen", "Der Tod, der ist die kühle Nacht", "Blinde Kuh"; Richard Strauss's "Traum durch die Dämmerung" and Hugo Wolf's "Nun wandre Maria", "Verschwiegene Liebe". Russian standards also appeared in his recital programs, notably Tchaikovsky's "To the Forest", "None but the Lonely Heart", "Don Juan's Serenade", Rachmaninoff's "Christ is Risen" and Malashkin's "O Could I But Express in Song". Most of these songs were sung in English.

However, it was in British song that Dawson was especially famous, and his career helped to preserve the concert recital, and many of the older ballad type of songs, at a time when other forms of popular music were displacing the Victorian standards. He was particularly successful with the heartier, rollicking type of song, such as Off to Philadelphia, The Old Superb and Up from Somerset. He sang a good deal of the output of Stanford and Arthur Somervell, a few Sullivan vocal warhorses, and a select range of items by contemporary composers such as Percy French, Peter Warlock, Liza Lehmann, Granville Bantock, Eric Coates, Roger Quilter, Thomas Dunhill, Edward German, George Butterworth, Gustav Holst, Landon Ronald, Michael Head, Frank Bridge, Arnold Bax.

Many songs became personally identified with him, including The Floral Dance (Katie Moss), The Kerry Dance (Molloy), The Bandolero (Stuart), The Cobbler's Song (from "Chu Chin Chow"), In a Monastery Garden and In a Persian Market (Albert Ketèlbey), The Lute Player (Allitsen), The Old Brigade, and On the Road to Mandalay (Speaks and Hedgcock versions). His performance of the Four Indian Love Lyrics (Amy Woodforde-Finden) and his Roses of Picardy (Haydn Wood) were famous. He composed a number of songs himself, under the name J. P. McCall, most famously his setting of Rudyard Kipling's Boots, which won the author's approval and was one of Dawson's greatest successes.

His recitals were also enlivened by the inclusion of many Australian songs, notably Waltzing Matilda, Song of Australia, Clancy of the Overflow and The Riveter (Albert Arlen's settings), Six Australian Bush Songs, and also Alfred Hill's version of the New Zealand Māori song Waiata Poi.

Awards

ARIA Music Awards
The ARIA Music Awards is an annual awards ceremony that recognises excellence, innovation, and achievement across all genres of Australian music. They commenced in 1987. Dawson was inducted into the Hall of Fame in 1991.

References

Works consulted

External links
 Excerpt of Peter Dawson singing 'Along the Road to Gundagai' in 1931 on australianscreen online
Peter Dawson at the National Film and Sound Archive
Peter Dawson in AusStage
Digitally restored recordings

1882 births
1961 deaths
ARIA Award winners
ARIA Hall of Fame inductees
20th-century Australian male opera singers
Operatic bass-baritones
Australian male songwriters
Australian people of Scottish descent
Burials at Rookwood Cemetery

Peter Dawson (bass-baritone)


L'endossement en blanc d'un instrument financier, tel qu'un chèque, n'est qu'une signature et n'indique pas le bénéficiaire.

Cela a pour effet qu'il n'est payable qu'au porteur – légalement, il transforme un instrument d'ordre (« payer à l' ordre de (le bénéficiaire) ») en un instrument au porteur (« payer au porteur »). C'est l'un des types d'endossement d'un instrument négociable.

Il s'agit d'un « endossement constitué uniquement d'une signature et permettant à toute partie en possession de l'effet endossé d'exécuter une réclamation ».

Un endossement en blanc est un terme communément connu et accepté dans le monde juridique et commercial à travers le monde.

C'est ce qu'on appelle aussi un avenant en blanc

Notes et références

Système de paiement
Droit des affaires

Endossement en blanc


هذه لائحة بأسمِـياء خشيب، هل المقصود هو:
 الخَشِيب، فن طباعة الرسوم الخشبية.
 الخَشِيب من السيوف الصقيل، الذي بدئ طبعه. ومن القِسِيّ المنحوت
 أم خشيب، جبل في سينين

انظر أيضاً
 خشب

خشيب (توضيح)


Agrilus strephon é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Obenberger, 1933.

Referências

strephon

Agrilus strephon


Yeşilçat, aşağıdaki anlamlara gelebilir:
 Yeşilçat, Dinar - Afyonkarahisar ili Dinar ilçesine bağlı köy
 Yeşilçat, Bayat - Çorum ili Bayat ilçesine bağlı köy
 Yeşilçat, Erzincan - Erzincan ili merkez ilçesine bağlı köy

Yeşilçat


Helvella acetabulum (Carl von Linné, 1753 ex Lucien Quélet, 1874) din încrengătura Ascomycota, în familia Helvellaceae și de genul Helvella, este o ciupercă comestibilă, fiind denumită în popor cupa drumețului, păhărele  sau păhăruțe. Acest burete saprofit crește preponderent în grupuri mai mari, nu rar în tufe, pe soluri calcaroase, preferând o împrejurime mai umedă. El se poate găsi în România, Basarabia și Bucovina de Nord în păduri de foioase și păduri de conifere, la marginea de poteci și a drumurilor, prin parcuri, grădini, deseori sub plopi și stejari, pe lângă trunchiuri aflați în putrefacție, câteodată pe lemn mort îngropat în pământ. Timpul apariției este  de obicei primăvara, din aprilie până în iunie, dar se găsește de asemenea, dar mult mai rar și toamna, din septembrie până noiembrie.

Epitetul acetabulum este derivat din limba latină. Astfel a fost numită în Roma Antică o cupă mică cu oțet, servită la masă. Mai departe, cuvântul înseamnă sosieră, cupa unui prestidigitator și în medicină cavitatea glenoidă (vezi imaginile mai jos pe dreapta).

Taxonomie

Și păhăruțele sunt discutate controversat între micologi până în prezent (2019), ca multe alte genuri/specii din ordinul Pezizales.

Această specie a fost descrisă pentru prima dată ca Peziza acetabulum de către faimosul savant suedez Carl von Linné în volumul al 2-lea al operei sale Species Plantarum din 1753 și transferată, în anul 1874, de către micologul francez Lucien Quélet la genul Helvella cu același epitet, publicat în jurnalul micologic Hyménomycètes.

Renumitul om de știință sud-african Christian Hendrik Persoon a descris specia, aproape 50 de ani mai târziu, în 1801, independent de Linné, sub denumirea Peziza sulcata, de verificat în volumul 2 al operei sale Synopsis methodica Fungorum din 1801.

Problemele actuale au început, după ce micologul german Leopold Fuckel a transformat genul Peziza secția Acetabula a lui Elias Magnus Fries în genul independent Acetabula, transferând și păhăruțele sub denumirea Acetabula sulcata bazată pe Persoon. Dar a creat în plus "specia foarte similară", cum a scris, Acetabula vulgaris, de verificat în marea sa publicație Enumeratio fungorum Nassoviae (459 de pagini) în jurnalul Jahrbücher des Nassauischen Vereins für Naturkunde din 1870. Aceste două taxonomii s-au ținut până la sfârșitul secolului trecut.

Acum, Mycobank se ține de Fuckel, și tot mai acceptă cele două specii, pe când celelalte bănci de date științifice pentru fungi văd în termenul Acetabula vulgaris doar un sinonim pentru Helvella acetabulum.

Până la denumirea Paxina acetabulum a lui Otto Kuntze, publicată în volumul 2 al lucrării sale Revisio generum plantarum:vascularium omnium atque cellularium multarum secundum leges nomenclaturae internationales cum enumeratione plantarum exoticarum in itinere mundi collectarum din 1891, care se mai poate descoperi și pe pagini române, toate celelalte încercări de redenumire nu sunt folosite și astfel neglijabile (vezi o selecție în infocaseta).

Descriere

 Corpul fructifer: are un diametru de 3-6 (8) cm, inițial în forma unei cupe mici care, pe măsură ce ciuperca  se maturizează, se lărgește și aplatizează, rămânând mereu clar adâncită în centru, cu marginea deseori ondulată și crestată. Suprafață interioară (superioară), cea fertilă (adică cea care va produce sporii), care, la maturitate, la cea mai mică adiere de vânt sau atingere se vor ridica ca un fum albicios, este netedă și de culoare variabilă, de la maroniu deschis până brun gălbui, gri-brun, peste brun-roșcat până - la bătrânețe sau pe timp uscat - brun închis. Suprafața exterioară (inferioară), este de culoare mai deschisă, chiar albicioasă către bază, și flocoasă, cleioasă, pătrunsă de nervuri groase ascendente de la bază.
 Piciorul: are o înălțime de 2-7 (11) cm, o lățime de 1-2,5 cm și până la 0,5 cm grosime în pereți, fiind în tinerețe plin, mai târziu gol în interior. El este destul de scurt, bont și la bătrânețe regresat în formă de cupă, zgrunțuros, de o consistență mai dură decât pălăria și prezintă caneluri adânci precum gropuri izbitoare. Coloritul este la început alb, apoi albicios-gălbui până deschis maroniu.
 Carnea: este albă, fragilă și ceva gelatinoasă, în picior ceva mai tare, cu miros imperceptibil la ciupercile tinere, pământos și stătut la cele bătrâne și cu gust plăcut, dar nespecific.
 Caracteristici microscopice: are spori elipsoidali, netezi, tineri hialini (translucizi) cu o picătură uleioasă în centru, având o mărime de 16-20 x 11-14 microni. Pulberea lor est albicioasă. Ascele lungi măsoară 300-360 x 16-18 microni și poartă 8 spori. Parafizele (celule sterile între asce) măsoară 5-6 microni, fiind ramificate, cilindrice până slab clavate, septate, cu vârfuri rotunjite, și ele hialine sau ușor maronii.
 Reacții chimice: nu sunt cunoscute, nu arată nici măcar cu hidroxid de potasiu decolorări pe cuticulă sau în carne.

Confuzii
Păhăruțele pot fi confundate  cu specii asemănătoare ale ordinului Pezizales, ca de exemplu: Aleuria aurantia (comestibilă), Disciotis venosa (comestibilă), Gyromitra infula tânără (comestibilă, destul de rară), Helvella albella (comestibilă), Helvella atra (comestibilă), Helvella compressa (comestibilă), Helvella elastica (comestibilă), Helvella fusca (comestibilă), Helvella ephippium (necomestibilă), Helvella lacunosa (comestibilă), Helvella leucomelaena (în principiu necomestibilă), Helvella queletii (comestibilă), Helvella solitaria (necomestibilă), Helvella spadicea (necomestibilă) sau Leptopodia monachella (comestibilă), Pseudorhizina sphaerospora (necomestibilă). și ''Sarcoscypha coccinea (comestibilă)

Specii de ciuperci asemănătoare

Valorificare
Soiul poate fi preparat ca zârciogul galben, dar este de calitate mai inferioară. Potrivit pentru consum sunt numai exemplare tinere. Trebuie menționat că păhăruțele nu pot fi mâncate crud, deoarece conțin acid elvelic, o toxină care se găsește de asemenea în toți zbârciogii, aceasta însă distrugându-se în timpul tratamentului termic sau la uscarea ciupercilor.

Note

Bibiliografie
 Marcel Bon: "Pareys Buch der Pilze", Editura Kosmos, Halberstadt 2012, ISBN 978-3-440-13447-4
 Bruno Cetto, vol. 1-3, 4, 7 (vezi sus)
 Rose Marie Dähncke: "1200 Pilze in Farbfotos", Editura AT Verlag, Aarau 2004, p. 526, ISBN 3-8289-1619-8
 Ewald Gerhard: "Der große BLV Pilzführer" (cu 1200 de specii descrise și 1000 fotografii), Editura BLV Buchverlag GmbH & Co. KG, ediția a 9-a, München 2018, ISBN 978-3-8354-1839-4
 Jean-Louis Lamaison & Jean-Marie Polese: "Der große Pilzatlas", Editura Tandem Verlag GmbH, Potsdam 2012, ISBN 978-3-8427-0483-1
 J. E. și M. Lange: "BLV Bestimmungsbuch - Pilze", Editura BLV Verlagsgesellschaft, München, Berna Viena 1977, ISBN 3-405-11568-2
 Gustav Lindau: "Kryptogamenflora für Anfänger: Eine Einführung in das Studium der blütenlosen Gewächse für Studierende und Liebhaber", vol. 2, Editura Julius Springer, Berlin 1922
 Till E. Lohmeyer & Ute Künkele: "Pilze – bestimmen und sammeln", Editura Parragon Books Ltd., Bath 2014, ISBN 978-1-4454-8404-4
 Meinhard Michael Moser: "Kleine Kryptogamenflora der Pilze – vol. II a.: "Höhere Phycomyceten und Ascomyceten", Editura Gustav Fischer, Jena 1963

Legături externe

 Helvella acetabula, film în limba spaniolă
 Helvella acetabula, film în limba franceză, text englez

Helvella
Ciuperci comestibile
Ciuperci saprofite
1753 în știință

Helvella acetabulum


Anne Østerud (født 23. april 1964 i Lørenskog, Norge) er en norsk/dansk filmklipper, hun er uddannet på Den Danske Filmskole i 1995. Hun har arbejdet sammen med Thomas Vinterberg, Nicolas Winding Refn, Niels Arden Oplev, Bille August og Søren Kragh-Jacobsen.

Hæder
 2009 Robert for "To verdener"
 2014 Robert for "Jagten" sammen med Janus Billeskov Jansen
 2016 European Film Award for "Kollektivet"
 2017 Robert  for "Forældre" sammen med Tanya Fallenius
 2021 Robert for "Druk" sammen med Janus Billeskov Jansen

Filmografi

 Heartstone (2017)
 Darling (2017)
 Kollektivet (2016)
 Forældre (2016)
 Massakren i Dvor (2015)
 Stille hjerte (2014)
 Kapgang (2014)
 En du elsker (2014)
 Cirkusdynastiet (2014)
 Jagten (2013)
 Hemmeligheden (2012)
 Hemmeligheden 1:4 (2012)
 Hemmeligheden 3:4 (2012)
 Hemmeligheden 2:4 (2012)
 Hemmeligheden 4:4 (2012)
 Labrador (2012)
 Værelse 304 (2011)
 Bag Blixens maske (2011)
 Udflugt (2010)
 En familie (2010)
 Mænd der hader kvinder (2009)
 Ønskebørn (2009)
 Drømme i København (2009)
 To verdener (2008)
 En forelskelse (2008)
 Det som ingen ved (2008)
 Kunsten at græde i kor (2007)
 Hospitalsbørn (2007)
 Til døden os skiller (2007)
 Istedgade (2006)
 Sophie (2006)
 Pusher 3 - I'm the angel of death (2005)
 Kort film om tro (2005)
 Lad de små børn... (2004)
 Pusher II (2004)
 Løvinden (2004)
 Små skred (2003)
 Fear X (2003)
 Nu (2003)
 Ulvepigen Tinke (2002)
 Se mig nu (2001)
 Bleeder (1999)
 Bror, min bror (1999)
 Vildspor (1998)
 Per Kirkeby - Vinterbillede (1996)
 Pusher (1996)
 Sort Hjerte (1995)
 Grænsen (1995)
 Sort sjæl (1994)
 Poesie album (1994)
 Bare løgn! (1991)

Ekstern henvisning

Filmklippere fra Danmark
Personer i Kraks Blå Bog

Anne Østerud


El Bugatti 16C Galibier es un prototipo de automóvil del fabricante francés Bugatti.

Refiriéndonos a Superberlinas, se suele hablar del Rolls Royce Phantom, o Aston Martin Rapide, con 460 CV y 470 CV respectivamente; y no se suele tener en cuenta al 16C Galibier (Bugatti consideraba cambiarle el nombre a Royale, en honor al Type 41). Y es que Aston Martin y Rolls-Royce son más conocidas. Según afirmó Bugatti, el Galibier tenía previsto lanzarse entre 2015 y 2016, aunque con un diseño y nombre distinto. Finalmente, el proyecto fue cancelado.

Diseño

El Bugatti 16C tiene un diseño similar al del Bugatti Veyron. Sobre todo por las dos tonalidades posibles, con las que se presentó: Cromo y azul oscuro. Es caracterizado también por la rejilla delantera (al igual que el Bugatti Veyron), y los faros, que nacen del tramo azul del frontal. Otra característica, es que el capó está dividido en dos secciones que se abren oblicuamente. Al ser un coche de estilo vintage, tiene la línea central en el cristal, que también se puede ver en el BMW Gina. Al pleno estilo del Bugatti Type 57 Atlantique, tiene ocho tubos de escape. Aunque el Atlantique los tenía cuatro detrás y los demás en los laterales, el 16C Galibier los tiene todos detrás (cuatro a cada lado). Las llantas son de 9 radios (con dos radios cada nave), y de color cromado, como los laterales de la carrocería.

En 2020 se reveló que una de las razones de la cancelación del proyecto fue su estética, pues en palabras del responsable de estilo de Bugatti Achim Anscheidt:

"visto desde el lateral parecía un perro salchicha. Desde atrás, era como mirar un bombín con ruedas".

Interior

El 16C tiene un interior muy lujoso, y con un diseño al estilo vintage. Mezcla elementos de madera noble, con cuero beige. El reloj (de hora), es analógico y se puede extraer del salpicadero y montarlo en una correa de Bugatti. Los asientos, con memoria de posición y graduación eléctrica, son deportivos y de estilo clásico, con el símbolo Galibier en los reposa cabezas. Los tiradores de las puertas son también de cuero. El navegador es una pequeña pantalla plana, con los controles de volumen, entre otros. los relojes (velocímetro) son retroiluminados y se sitúan en el centro del salpicadero.

Motor

Bugatti dio pocas reseñas del motor, pero sabemos que tenía previsto parecerse al del Bugatti Veyron 16.4. Éste, tenía previsto ser un motor W18 turboalimentado, y una cilindrada de la mitad, es decir, de 4000 cc. Con una potencia entre 800 y 1000 CV, La velocidad punta que preveían que alcanzase era de unos 340 km/h, y llegando a los 0-100 km/h en 4 segundos.

Referencias

16C Galibier
Prototipos de automóviles

Bugatti 16C Galibier


Die Georg Heinsius von Mayenburg-Grundschule ist eine staatlich genehmigte Ersatzschule in freier Trägerschaft. Sie ist in Brieske bei Senftenberg im Landkreis Oberspreewald-Lausitz angesiedelt. Träger der Schule ist die Lausitzer Bildungsträger gemeinnützige GmbH.

Die Georg Heinsius von Mayenburg-Grundschule nahm im September 2009 den Schulbetrieb auf. Sie war die erste Grundschule in freier Trägerschaft im Landkreis Oberspreewald-Lausitz. Georg Heinsius von Mayenburg, der Namensgeber der Schule, war der Architekt der Gartenstadt Marga, einer Werksiedlung der Ilse Bergbau AG. In zentraler Lage dieser Siedlung befindet sich ein Marktplatz, dessen gesamte nordwestliche Seite vom Schulgebäude des Bildungsträgers begrenzt wird.

Geschichte
Das Schulgebäude der Georg Heinsius von Mayenburg-Grundschule wurde zwischen 1910 und 1915 nach den damals modernsten Standards errichtet, der Schulbetrieb wurde 1915 aufgenommen. Zu DDR-Zeiten beherbergte das Gebäude die Polytechnische Oberschule (POS) "Franz Mehring", die 2001 geschlossen wurde. Das Schulgebäude gehört der Stadt Senftenberg und steht so wie die gesamte Siedlung seit 1985 unter Denkmalschutz.

Sonstiges

Die Georg Heinsius von Mayenburg-Grundschule ist ein "Baustein" der "Schlausitz" des Lausitzer Bildungsträgers. Das Gesamtkonzept Schlausitz besteht aus Hort, Kindertagesstätte, sechsjähriger Grundschule, (einer geplanten) weiterführenden Schule sowie einer Weiterbildungsakademie für Eltern und Pädagogen.

Mit dem Schuljahr 2011/2012 wurde der Schulbetrieb auf das dem jetzigen Schulgebäude gegenüberliegende ehemalige Kulturhaus "Kaiserkrone" ausgeweitet. Der historische Saal und der Konzertgarten werden nach Abschluss der Umbau- und Sanierungsmaßnahmen für öffentliche und private Veranstaltungen geöffnet.

Schulkleidung
In der Schule ist es Pflicht, als Oberbekleidung eine sogenannte Schulkleidung zu tragen. Sie soll Mobbing wegen verschiedener Kleidung vermeiden. Den Rest der Bekleidung darf man frei wählen. Auf der Vorderseite der Schulkleidung ist das Schullogo abgebildet, auf der Rückseite ist der Schriftzug "Georg Heinsius von Mayenburg Grundschule" geschrieben.

Literatur
 Wolfgang Joswig: Marga. Die erste deutsche Gartenstadt. Förderverein kulturlandschaft Niederlausitz e.V., Cottbus 1994, ISBN 3-00-004020-X.

Weblinks

 Website des Schulträgers

Einzelnachweise

Brieske
Organisation (Senftenberg)
Heinsius von Meyenberg
Gegründet 2009
Schule im Landkreis Oberspreewald-Lausitz


Kromova zelena ili kromovo zelenilo spada u kromne boje. Kromne boje su kromovi spojevi koji se koriste kao pigmenti, na primjer:
 kromoksidna zelena (Cr2O3),
 kromhidroksidna zelena ili viridian je hidratizirani kromov(III) oksid (emerod zelena ili smaragdno zelena),
 kromova žuta (olovni/II/ kromat),
 kromova narančasta i crvena (bazični olovni/II/ kromat),
 kromova zelena (smjesa olovnoga/II/ kromata i berlinskoga modrila).

Kromatni zeleni pigment
U kromatne zelene pigmente ubrajaju se kromovo zelenilo i cinkovo zelenilo, što su smjese kromova žutila (x PbCrO4∙y PbSO4), odnosno cinkova žutila (kromat cinka i kalija) sa željeznim plavim pigmentom, takozvanim pariškim ili berlinskim modrilom. Ponekad se u tu svrhu umjesto anorganskog željeznog plavog pigmenta uzima organski plavi ftalocijanidni pigment. Udjel žutih i plavih pigmenata u smjesi može se mijenjati u širokom rasponu, pa je tako udjel plavog pigmenta od 2 do 65%. O tome ovisi i nijansa kromatnih zelenih pigmenata i proteže se od svjetlozelenih do tamnijih plavozelenih tonova.

Za pripravu kromatnih zelenih pigmenata postoji više metoda. U suhom postupku u mlinovima ili žrvnjastim mješalicama miješaju se suhe komponente (žuti i plavi pigment) u željenom omjeru. Kako je željezni plavi pigment u obliku praha lako zapaljiv, treba paziti da se temperatura prilikom miješanja previše ne povisi, a kao zaštita dodaje se i punilo. U mokrom se postupku pojedine komponente miješaju razmočene u obliku tijesta ili kao vodene suspenzije. Najjednoličnija zelena nijansa dobije se izravnom sintezom kromova žutila uz dodatak sitno dispergiranog željeznog plavog pigmenta. Nastali se zeleni pigment filtrira, oprezno suši i melje. Često se dodaje i barijev sulfat, koji olakšava dispergiranje inače teško disperzljivog željeznog plavog pigmenta.

Kromatni zeleni pigmenti vrlo su traženi i od zelenih se pigmenata najviše upotrebljavaju. Njihova je prednost što se kao smjese mogu lako pripraviti u različitim zelenim nijansama, što je osobito važno stoga što su homogeni zeleni pigmenti rijetki. Dobro pokrivaju i izdašni su, svjetlećeg tona, otporni prema povišenim temperaturama i kemijskim utjecajima, ali su osjetljivi na alkalije. Primjenjuju se kao pigmenti za tiskarske boje, za bojenje tapeta, sintetskih materijala i slično. Mnogo se upotrebljavaju i kao pigmenti za lakove. Kako su kromatni zeleni pigmenti smjese dvaju pigmenata različite gustoće i veličine čestica, može prilikom njihova dispergiranja u vezivu lakova nastati takozvano isplivavanje, to jest plavi pigment može izbiti na površinu laka. Ta se nepoželjna pojava sprječava dodavanjem posebnih sredstava za povezivanje.

Kromatni pigmenti
Među obojene kromatne pigmente ubrajaju se olovni kromati (kromovo žutilo i kromov narančasti pigment), olovnokromatni molibdati (molibdatni crveni i narančasti pigment) i kromatni zeleni pigment (kromovo zelenilo i cinkovo zelenilo). Svi su ti spojevi opasni i štetni za zdravlje zbog kancerogenosti kromata, a i zbog toga što svi, osim cinkova zelenila, sadrže otrovne olovne spojeve. Stoga su propisi strogi za njihovu upotrebu, rukovanje i primjenu, a u mnogim je djelatnostima njihova upotreba vrlo ograničena. Tako se na primjer ne smiju upotrebljavati za bojenje proizvoda koji dolaze u dodir s hranom, [[Igračka
|dječjim igračkama]] i slično.

Po svom kemijskom sastavu u skupinu kromatskih pigmenata mogu se ubrojiti i kromati nekih drugih metala (cinka, barija i stroncija) s pigmentnim svojstvima. Međutim, ti se pigmenti najčešće upotrebljavaju u zaštiti od korozije, pa se obično svrstavaju u specijalne pigmente.

Oksidni pigmenti kroma
Oksidni pigmenti kroma ubrajaju se među najstarije anorganske boje. Od kromovih oksida kao pigmenti služe spojevi kroma(III): krom(III) oksid, Cr2O3 i njegov hidratizirani oblik Cr2O3∙2 H2O. Ti su pigmenti zelene boje; oksid je bez sjaja, ali se hidrat po briljantnosti svoje boje može usporediti s organskim zelenim pigmentima. Oksidni pigmenti kroma odlikuju se velikom tvrdoćom i otpornošću prema abraziji, inertnošću i postojanošću na svjetlu i prema djelovanju vode, kiselina, alkalija i drugih kemikalija. Krom(III) oksid postojan je i na visokim temperaturama (ireverzibilne promjene opažaju se tek na temperaturama višim od 1 000 °C), ali je hidratizirani oksid osjetljiv već na 100 °C.

Oksidni pigmenti kroma proizvode se redukcijom alkalijskih dikromata u čvrstoj ili tekućoj fazi. Redukcija u čvrstoj fazi provodi se na temperaturi oko 1 100 °C, a kao reducens sumpor je u prednosti pred ugljikom. Žareni se produkt zatim ispire, suši i melje. Za redukciju dikromata u otopini mogu se kao redukcijska sredstva upotrijebiti sumpor, tiosulfati i neki organski spojevi.

Kromni oksidni pigmenti vrlo su cijenjeni zbog svojih izvanrednih svojstava. Među svim zelenim pigmentima najotporniji su prema agresivnim medijima, pa se upotrebljavaju za pripravu lakova i boja za ličenje betona i cementnih izrađevina, čeličnih konstrukcija, zatim u keramičkoj industriji, u proizvodnji gume i tako dalje.

Izvori

Pigmenti
 Materijali

Kromova zelena


Üç Bahadır. (Rusça: Три богатыря) (Bahadırlar da denir). Rus ressam Viktor Vasnetsov'un 1898'de yaptığı, Rus halk efsanesi Üç Bahadır'ı konu alan yağlı boya tablosu.

Vasnetsov bu yapıtını yaklaşık 20 yılda tamamlamıştır. Tablo şu anda Moskova'da Tretyakov Devlet Galerisi'nde sergilenmektedir.

Ressam yapıtında Rus halk efsanesinin üç kahramanını bir arada resmetmiştir: Alyoşa Popoviç, Dobrinya Nikitiç ve İlya Muromets.

1890'lar tabloları

Üç Bahadır (tablo)


Giovani Henrique Amorim da Silva (Itaquaquecetuba, 1 de janeiro de 2004), conhecido apenas como Giovani, é um futebolista brasileiro que atua como atacante. Atualmente joga pelo Al-Sadd.

Carreira
Nascido em Itaquaquecetuba, na Região Metropolitana de São Paulo, Giovani chegou às categorias de base do Palmeiras em 2014, aos dez anos.Em setembro de 2020, com apenas 16 anos, foi incluído na lista dos 50 convocados do elenco principal para a Copa Libertadores de 2020.

Giovani fez sua estreia no time em 3 de março de 2021, entrando como substituto tardio de Gustavo Scarpa no empate por 2 a 2 fora de casa pelo Campeonato Paulista contra o Corinthians. Em 1º de junho, ele renovou seu contrato até 2024.

Giovani fez sua estreia na Série A em 30 de novembro de 2021, começando e marcando o segundo gol de seu time na vitória por 3 a 1 fora de casa sobre o Cuiabá.

Em junho de 2023, Giovani foi vendido ao , do Catar. Segundo a ESPN Brasil, o atacante assinou um contrato de cinco anos e a venda foi selada por nove milhões de euros (cerca de 47 milhões de reais, na época). Em sua estreia pelo time saudita, sofreu uma grave lesão no joelho, o afastando dos gramados até o final da temporada.

Seleção Brasileira

Sub-20
Em 28 de abril de 2023, foi convocado por Ramon Menezes para representar a Seleção Brasileira Sub-20 na Copa do Mundo FIFA Sub-20.

Títulos

 Palmeiras

Categorias de Base
 Campeonato Paulista Sub-11: 2015
 Campeonato Paulista Sub-13: 2016
 Campeonato Paulista Sub-15: 2019
 Campeonato Paulista Sub-20: 2021
 Copa São Paulo de Futebol Júnior: 2022
 Campeonato Brasileiro Sub-20: 2022

Profissional
 Copa Libertadores da América: 2021
 Recopa Sul-Americana: 2022
 Campeonato Paulista: 2022, 2023
 Campeonato Brasileiro: 2022
 Supercopa do Brasil: 2023

Referências

Ligações externas

Naturais de Itaquaquecetuba
Futebolistas do estado de São Paulo
Futebolistas da Sociedade Esportiva Palmeiras
Futebolistas do Al-Sadd Sports Club
Jogadores da Seleção Brasileira de Futebol Sub-20
Futebolistas brasileiros expatriados
Brasileiros expatriados no Catar

Giovani Henrique Amorim da Silva


The Royal Canadian Legion is a non-profit Canadian veterans' organization founded in 1925. Members includes people who served in the military, Royal Canadian Mounted Police, provincial or municipal police, Royal Canadian Air, Army and Sea Cadets and direct relatives.

History
In Canada, several veterans' organizations emerged after the First World War. The Great War Veterans Association was the largest of 15. Field Marshal Douglas Haig, 1st Earl Haig, founder of the British Empire Service League (now known as the Royal Commonwealth Ex-Services League), visited Canada in 1925 and urged them to merge. That year, the Dominion Veterans Alliance served this purpose.

In November 1925, the Canadian Legion was founded in Winnipeg, Manitoba, as the Canadian Legion of the British Empire Services League, incorporated by a 1926 special Act of Parliament. It grew steadily through the 1930s, then expanded rapidly following the Second World War.  In 1960, Queen Elizabeth II granted it royal patronage and so it became the Royal Canadian Legion.

Recognition
On 10 November 1975, Canada Post issued "The Royal Canadian Legion, 1925–1975" designed by Rudy Kovach. The 8¢ stamps are perforated 13 and were printed by British American Bank Note Company.

National Headquarters
The National Headquarters of The Royal Canadian Legion in Ottawa, Ontario, feature a Wall of Remembrance, adorned by a three-metre long stainless steel sword (2006) by André Gauthier, who also provided a small work of art on the theme of the Tomb of the Unknown Soldier (2001) and "Of Such as These" (2003), a small bas-relief of Canadian World War II soldiers, presented by the Conference of Defence Associations Institute to Legion's National Secretariat.

Memorials
The Royal Canadian Legion Branch 593 erected a memorial in Ottawa dedicated to those who died in the First and Second World Wars and the Korean War.

Museums

A number of military museums are co-located and affiliated with Royal Canadian Legions.

Halls

Most small towns and villages in Canada have at least one Legion Hall.  Often the Legion Hall is a major community centre, combining the functions of a pub, pool hall, dance hall, bingo hall, banquet hall, and so on.

Legion Halls are numbered, for example "Branch 99 Royal Canadian Legion". This is not a nationwide numbering system; instead, each provincial Command has its own numerical sequence. "Branch 99", therefore, can refer to any of several Legion Halls, as follows: Belleville, Ontario; Cowansville, Quebec; Lipton/Dysart, Saskatchewan; Coronation, Alberta (a branch that has closed); Sicamous, British Columbia; or Emo, Ontario (in the Manitoba/Northwestern Ontario Command).

The Royal Canadian Legion Maple Leaf Post-84 is located in Royal Oak, Michigan.

Services and activities

Poppy campaign
The poppy is a powerful symbol associated in Canada with loss, sacrifice and remembrance.  With the formation of the Legion in 1925 the poppy was adopted as a national symbol of remembrance. In 1948, the Government of Canada awarded the poppy's trademark to the Royal Canadian Legion to protect the image from misuse. This still restricts its usage in Canada to remembrance under the authority of the Royal Canadian Legion.

The Legion is responsible for Canada's remembrance poppy campaign which distributes plastic lapel poppies to be worn in the lead up to Remembrance Day. The poppy is worn on the left lapel, or as close to the heart as possible.  The current lapel poppy has been manufactured since 1922—originally under the sponsorship of the Department of Soldiers Civil Re-establishment. Until 1996, the poppy material was manufactured at sheltered workshops operated by Veterans Affairs Canada. Poppies are distributed through retail outlets, workplaces, Legion branches, malls and other locations across Canada. Typically, the poppies are offered up for donation as a symbol of remembrance, using an honour system, with the poppies being left in open places with a receptacle for leaving a donation toward the campaign. Funds raised are used to support ex-service members in need  and to fund medical appliances and research, home services, care facilities and numerous other purposes benefiting veterans.

Athletic camp
In 1962 the Legion began a summer sports camp at the International Peace Garden which ran until 2019. More than 60,000 school age athletes. Several sports were offered over a five-week period. The program was founded by George H. Phillips and Fred Taylor.

Bands
There are many privately run Legion bands across the country, acting independently and in the community in which they are based. They are attached to different legion branches and include full concert show bands, and marching bands. The Royal Canadian Legion Concert Band in Toronto has been active for over a century and is one of the oldest legion bands in the country. Many legion bands were led by former bandsmen, most notably James Gayfer, director of the Band of the Canadian Guards from 1953 to 1961, who founded the Petawawa Legion Community Band in 1978. In May 1978, legion bands congregated at the Olympic Stadium in Montreal for the Legion Day celebrations, becoming one of the largest legion combined activities recorded.

Lest We Forget Project
The Legion supports the Lest We Forget Project in cooperation with the Canadian War Museum.

Military skills conversion
In 2015, the Royal Canadian Legion donated $830,000 to the BCIT School of Business to fund the Legion Military Skills Conversion Program. This program helps Canadian veterans and reservists convert their military skills and knowledge into a business credential.

Veterans Review and Appeal Board
The Royal Canadian Legion provides assistance to Veterans and eligible family members in Reviews and Appeals before the Veterans Review and Appeal Board. The RCL and the Bureau of Pensions Advocates often work together to prepare cases and represent Veteran clients before the Board when those clients wish to appeal disability pension and award decisions made by Veterans Affairs Canada.

Membership

Membership in The Royal Canadian Legion was originally restricted to ex-service members of Canada's Armed Forces and Merchant Navy. The organization is now open to members of the general public. There are four categories of membership.

Ordinary
Ordinary membership is open to anyone who has served or is serving in one of the following:
The Canadian Forces or His Majesty's Forces (including regular force or reserve force under class "C" service, CIC, or other reserve).
Forces or underground forces of any of His Majesty's allies in any war, conflict or police action in which Canada was involved.
The Merchant Navy or non-military services in an actual theatre of war in which Canada was involved.
His Majesty's reserve forces including Cadet Instructors on the Cadet Cadre for not less than one year.
The Royal Canadian Mounted Police or The Royal Newfoundland Constabulary for not less than one year.
The forces of a country while that country was a member of NATO or NORAD in alliance with Canada.
The forces of the United States.
The Vietnam War with the Armed Forces of the United States, Australia, New Zealand, the Republic of Korea or South Vietnam, and were a Canadian citizen or Commonwealth subject at the time of service.
The Canadian Coast Guard as an officer or crew member who has two or more years active service on the high seas or inland waterways.
A city, municipal or provincial police force as a police officer for not less than one year.

Associate
Individuals who do not qualify for ordinary membership can be associate members if one of the following applies:
The Royal Canadian Air, Army or Sea cadets for no less than 3 years of the joined date.(Cadet graduates may also be eligible for their first year free.)
They are the child, stepchild, adopted child, grandchild, sibling, niece/nephew, widow/er, parent or spouse of someone who is or was eligible for ordinary membership.
They are the child of an associate member.
They have served as a cadet civilian instructor for not less than 3 years.
They have served as an officer in the Navy League of Canada for not less than 2 years.
They have served in the Polish Armed Forces after World War II below the rank of officer.
They have served in a City, Municipal, Volunteer, Un-organized Territories or Federal Fire Service for not less than one year.
They are the spouse, parent or sibling of an associate member who qualified subject to the above criteria.

Affiliate
Commonwealth subjects who do not qualify for ordinary or associate membership are eligible for affiliate membership.

Non-Commonwealth subjects from an Allied nation who support the aims and objects of The Royal Canadian Legion can apply for affiliate non-voting membership.

Archives
There is a Royal Canadian Legion fond at Library and Archives Canada. The archival reference number is R2966, former archival reference number MG28-I298. The fond covers the date range 1897 to 1987. It consists of:

 14.91 meters of textual records.
 c. 832 audio cassettes (c. 617 h, 30 min).
 4 audio reels (c. 3 h, 30 min).
 10 videocassettes (12 h, 35 min, 30 s).
 310 photographs.
 10 badges.
 6 pins.
 4 medals.
 1 ribbon.
 1 drawing.
 45 microfiche.
 49 microfilm reels.

Freedoms
The Royal Canadian Legion has received the freedom of several cities. These include, chronologically:

  18 November 1986: Kamloops (Branch 52).
  16 October 2005: Port Moody (Port Moody Branch 119).
  1 July 2016: Courtenay (Courtenay Branch 17).
  1 July 2016: Bonnyville (Bonnyville Branch 183).
  22 June 2019: Armstrong (Armstrong Branch 35).
  Unknown: Maple Ridge (Maple Ridge Branch 88).

See also

 American Legion
 Remembrance Day
 South African Legion
 The Royal British Legion

References

External links

 List of Civilian organizations with prefix "Royal" - Heritage Canada.
 List of civilian organizations with the prefix "Royal" prepared by the Department of Canadian Heritage
 Returned & Services League of Australia
The 5P Legal Services Team provides assistance for veterans completing and submitting application forms and effective representation for veterans appearing at Veterans Review and Appeal Board hearings in Ottawa and Ontario.

1925 establishments in Canada
Canadian veterans' organizations
Community centres in Canada
Military of Canada
Organizations based in Canada with royal patronage

Royal Canadian Legion


Gomphus pulchellus es una especie de odonato anisóptero que pertenece a la familia Gomphidae.

Características

Odonato de 45 a 50 milímetros de longitud y de envergadura alar hasta los 70 mm. Su coloración no es tan rica en contrastes como la de especies afines, cabeza verde brillante, abdomen con figuras amarillas y negras y aspecto frágil y delicado.

Distribución

Especie endémica de Europa, se encuentra en la zona occidental y suroeste, por el este hasta Westfalia y Baja Sajonia y por el suroeste hasta la península ibérica. Se está difundiendo más hacia el este.

Reproducción

Vuela desde mediada la primavera hasta mediado el verano, los huevos son depositados en la superficie del agua, las ninfas se desarrollan en el lodo del fondo del lago. A los 4 o 5 años la libélula sale de la ninfa.

Referencias

Bibliografía
 Schorr, M. and Paulson, D. 2015. World Odonata List . Tacoma, Washington, USA . Consultado el 26 de abril de 2016.

Enlaces externos

Pulchellus
Odonatos de Europa
Fauna endémica de Europa
Insectos descritos en 1840

Gomphus pulchellus


90480 Ulrich este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
90480 Ulrich este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  în cadrul proiectului CSS. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 3,22 ua, o excentricitate de 0,11 și o înclinație de 19,6° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 90001-91000
 Centura de asteroizi

Note

Obiecte astronomice descoperite în 2004
Centura de asteroizi

90480 Ulrich


Tøndebaandsmoden er en film fra 1910 med ukendt instruktør.

Handling
Den engelske beskrivelse af filmen: "Matinee hats and hobble skirts are the subject of the humour in this film. The hat is a source of much annoyance to everyone and in the end causes a duel, after which it is used as a stretcher to carry home the combatant who gets the worst of the encounter".

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1910
Stumfilm fra Danmark

Tøndebaandsmoden


Hans Heinrich von Twardowski (5 de mayo de 1898 - 19 de noviembre de 1958) fue un actor teatral y cinematográfico alemán.

Biografía
Nacido en Szczecin, en aquel momento perteneciente a la provincia alemana de Pomerania, y actualmente a Polonia, hizo su primera actuación en el cine en la película dirigida en 1920 por Robert Wiene El gabinete del doctor Caligari, en la cual trabajaban Conrad Veidt, Werner Krauss y Lil Dagover. En la década de 1920, en la Alemania de la República de Weimar, trabajó en más de 20 películas. En 1921 Twardowski fue Joshua Nesbitt, el hijastro de Horatio Nelson, en Lady Hamilton. Al año siguiente Twardowski actuó en Der Falsche Dimitri y Es leuchtet meine Liebe.

En 1927 trabajó en Die Weber, una historia sobre un hombre en lucha con las máquinas. Al año siguiente participó en la cinta de Fritz Lang Spione y, un año después, encarnó a Otón I de Baviera, el hermano del rey Luis II de Baviera, en Ludwig der Zweite, König von Bayern. Su primer film sonoro fue Der König von Paris, de 1930. Su última película rodada en Alemania fue la producción de 1931 Der Herzog von Reichstadt.

Twardowski, que era homosexual, huyó de Alemania en 1933 para escapar de los Nazis. Poco después actuó en el drama Scandal for Sale, protagonizado por Pat O'Brien. Ese mismo año fue Von Bergen en el drama bélico Private Jones, un príncipe en Adorable, y un abogado en The Devil's in Love.

Al año siguiente Twardowski encarnó a Ivan Shuvalov en Capricho imperial, y en 1935 fue el Conde Nicolás de Hungría en el film de Cecil B. DeMille Las cruzadas, protagonizado por Loretta Young. Tras ello pasaron dos años hasta que volvió a actuar, en esta ocasión con un pequeño papel en el film romántico Thin Ice, interpretado por Sonja Henie y Tyrone Power. Debido al tiempo dedicado a la dirección y a la actuación teatral, pasaron otros dos años antes de volver a trabajar en el cine.

En 1939 la carrera de Twardowski repuntó gracias a su actuación en dos producciones de Warner Bros. Antinazis. Fue Max Helldorf en la cinta de espías Confessions of a Nazi Spy, y más adelante trabajó en otro título del género, Espionage Agent, con Joel McCrea, y que se estrenó tres semanas después de la Invasión de Polonia de 1939.

Ya en 1939, Twardowski intervino en el muy controvertido film Antinazi Hitler - Beast of Berlin. Twardowski era Albert Stalhelm, un soldado de las SS que se desilusiona con la brutalidad del régimen Nazi.

Con el inicio de la Segunda Guerra Mundial y el consiguiente incremento de las películas bélicas, Twardowski hizo actuaciones sin créditos encarnando a Nazi. Fue soldado de asalto, capitán de U-Boot, y oficial del ejército. En 1942 actuó en siete títulos, con un papel más destacado, el del Capitán Gemmler en Dawn Express. Después hizo un papel sin créditos en The Pied Piper, con Monty Woolley, y otra interpretación en la comedia Joan of Ozark.

Twardowski fue un soldado alemán en Desperate Journey, con Errol Flynn y Ronald Reagan. Encarnó a un capitán de submarino en el film de RKO Pictures The Navy Comes Through, protagonizado por Pat O'Brien. Otro de sus pequeños papeles llegó con la comedia Once Upon a Honeymoon, junto a Cary Grant y Ginger Rogers.

En junio de 1942 intervino en Casablanca, con el papel de un militar alemán. En 1943 trabajó en la película de Lang Los verdugos también mueren, y en la misma interpretaba al destacado jefe Nazi de las SS Reinhard Heydrich. Todos sus diálogos en el film fueron dichos en alemán. Twardowski también fue un militar alemán en la cinta de Raoul Walsh Background to Danger, en la cual trabajaban George Raft, Sydney Greenstreet y Peter Lorre, y posteriormente encarnó a un capitán Nazi en el drama bélico First Comes Courage.

Otras actuaciones de Twardowski tuvieron lugar en The Strange Death of Adolph Hitler y en The Cross of Lorraine, film interpretado por Gene Kelly, Cedric Hardwicke y Lorre. Sus dos últimas películas fueron dramas bélicos de 1944, The Hitler Gang y Resisting Enemy Interrogation.

La carrera interpretativa de Twardowski finalizó al mismo tiempo que la Segunda Guerra Mundial. Sin embargo, siguió escribiendo y dirigiendo obras teatrales. Además, fue el Delfín de Francia en producciones de la obra de Friedrich Schiller La doncella de Orleans. En los años treinta dirigió y actuó en Los hermanos Karamazov y Old Heidelberg, obras representadas en el Teatro Pasadena Playhouse. En 1939 escribió y produjo una pieza que se representó en el St. Felix Street Playhouse de Brooklyn, Shakespeare Merchant - 1939, basado en la obra teatral de Shakespeare El mercader de Venecia. Además de ello, Twardowski también actuó como cantante en diferentes musicales.

Hans Heinrich von Twardowski falleció en 1958 en su apartamento de Nueva York a causa de un infarto agudo de miocardio. Tenía 60 años de edad.

Selección de su filmografía
El gabinete del doctor Caligari (1920)
Lady Hamilton (1921)
El nuevo fantomas (1922)
Spione
Geschlecht in Fesseln (1928)
Capricho imperial (1934)
Las cruzadas (1935)
Casablanca (1942)
Los verdugos también mueren (1943)

Referencias

Enlaces externos

Actores de cine de Alemania
Actores de cine mudo
Exiliados del nazismo
Actores gais
Personas homosexuales de Alemania
Fallecidos por infarto agudo de miocardio
Nacidos en Szczecin
Historia LGBT de Alemania
Personas de la Provincia de Pomerania

Hans Heinrich von Twardowski


«Corazón Espinado» es una canción de Santana en colaboración con Maná. La canción fue escrita, producida e interpretada por Fernando Olvera, y coproducido por Álex González. Fue publicada en el álbum Supernatural de Santana en 1999, y se convirtió en un gran éxito en países de habla hispana. Ganó los premios Disco del Año y Mejor Interpretación rock por un Dúo o Grupo los Premios Grammy Latinos 2000. Además, Santana y Maná interpretaron la canción en los Grammy Latinos.

Posiciones en la lista

Versión de Mayré Martínez
En agosto de 2006, Mayré Martínez ganador de Latin American Idol interpretó la canción en el sexto concierto, y se convirtió en una de sus actuaciones icónicas, ya que era la primera vez que mostró su voz  en el programa. En febrero de 2007, su sitio web oficial lanzó una encuesta para los aficionados a decidir qué canción querían tener en el  radio de su disco debut, soy Mi Destino, la canción ganadora fue  "Corazón Espinado". En los últimos días de julio de 2007, la canción ganó fuertes Airplay de radio en toda América Latina. Mayré realiza el seguimiento en el episodio de tercer curso de la segunda temporada de Latin American Idol, donde también presentó su primer álbum.

Sencillos de 1999
Canciones de Maná
Canciones en español

Corazón espinado


Gürcüler veya Kartveliler ( Kartvelebi), günümüzde büyük bölümü Gürcistan'da yaşamakta olan Kafkasya halkı. Gürcüler ayrıca Azerbaycan, İran, Rusya, Türkiye, ABD ve Avrupa'nın bazı ülkelerine de dağılmıştır. Tarihsel antropoloji açısından Gürcüler; Svanlar, Lazlar ve Megreller ile aynı kökenden gelen bir Kartveli halkı olarak kabul edilir. Halkın büyük çoğunluğu bir Kartveli dili olan Gürcüce konuşmaktadır.

Adın kökeni
Gürcüler kendilerini Kartvelebi (), ülkelerini Sakartvelo (), dillerini Kartuli () olarak adlandırır. Gürcü kroniklerine göre Kartvelilerin atası, Kitabı Mukaddes'teki Yafes'in torunlarından Kartlos'tur. Ancak bilim insanları, kelimenin eski zamanlarda baskın bir grup olarak ortaya çıkan proto-Gürcü kabilelerinden biri olan Kartlar'dan türediği konusunda hem fikirlerdir.Strabon, Herodot, Plutarkhos, Homeros gibi Antik Yunan ve Titus Livius, Tacitus gibi Romalı yazarlar ülkenin doğusundakileri İberler (Bazı Eski Yunan kaynaklarında İberoi), batısındakilerini de Kolhlar olarak adlandırmışlardır.

Gezgin Jacques de Vitry dini temelli teorilere dayandırarak, ismin kökenini Gürcüler arasında ünlü olan Aziz Giorgi'nin ismi ile açıklıyor, gezgin Jean Chardin ise, "Gürcistan" kelimesinin Kolhis'e geldiklerinde  gelişmiş bir tarım toplumuyla karşılaşarak etkilenen Yunanlarca Yunanca γεωργός (Georgios, "çiftçi") kelimesinden geldiğini düşünüyordu.

Prof. Aleksandre Mikaberidze'nin söylediği gibi, Gürcistan / Gürcüler kelimelerinin kökeninin bu asırlık açıklamaları, kelimenin kökeninin Farsça gurc / gurcān ("kurt") kelimesi olduğunu düşünen bilim camiası tarafından reddediliyor. Farsça kelime gurc / gurcān ile başlayan kelime, daha sonra Slav ve Batı Avrupa dilleri de dahil olmak üzere birçok başka dilde benimsendi. Bu terimin kendisi, Gorgan/Cürcan ("kurtların ülkesi") olarak anılan, Hazar'a yakın bölgenin antik İran ismiyle oluşturulmuş olabilir. Ancak söz konusu bu kaynaklarda Farsça "Gurc" (گرج) ile kurt anlamında gelen "gurg" (گرگ) kelimesinin birbirine karıştırıldığı görülmektedir. Farsça "Gurc" kelimesi, Türkçe "Gürcistan" anlamına gelir. Türkçede "Gürcü" olarak yerleşmiş olan kelimenin aslı ise, Farsça "Gurcî"dir (گرجی) ve Gurc ülkesinden olan demektir. "Gurc" ülkeyi ifade ettiği halde bu kelimeden ayrıca "istan" (ستان) sonekiyle "Gurcistan" (گرجستان) kelimesi türetilmiştir. "Gurcstan" kelimesi Türkçede Gürcistan biçiminde yerleşmiştir. Farsça "gurg" (گرگ) kelimesinin bir anlamı "kurt" olup Gürcü kralı Vahtang Gorgasali'nin adının bu kelimeyle ilişkili olduğu kabul edilir. Ne var ki, Latin harfli transliterasyonu üzerinden "gurg" (گرگ) ve "gurğ" (گرج) kelimeleri birbirine karıştırılmış ve Gürcistan'ın anlamı "kurtların ülkesi" biçiminde aktarılmıştır.

Kartveli adının bilimsel olarak kabul edilen ilk kullanımı Kudüs yakınlarındaki Umm Leysun köyünde bulunan 5-6. yüzyıla ait bir Asomtavruli yazıtında ႵႠႰႧႥႤႪႨ (Kartveli) şeklinde kaydedilmiştir.

Eski zamanlarda "Kartveli'" terimi, etnografik "Kartli" (İberya Krallığı) sakinlerini tanımlamaktaydı. Ülkenin "Kartli" adı altında varlığı yüzyıllardır süren etnogenetik sürecin bir sonucu olarak yaratılan mevcut kültürel ve politik durumunu tanımlamaya artık tekabül etmiyordu. 10. yüzyıldan itibaren ülkenin ismi Sakartvelo (Gürcistan Krallığı) ve sakinleri Kartveliler olarak adlandırılmaya başlandı. Etnogenez sürecinde, Kartveli etnosunun karakteristik özellikleri hem maddi hem de manevi kültürde olduğu kadar yaşam ve toplumsal bilinçde de şekillenir. Kartveli halkı, 11. ve 12. yüzyıllarda birleşik devlet dili, toprakları ve sıkı ekonomik bağlarıyla halihazırda oluşmuştu.

Hristiyanlığın Gürcistan'da 4. yüzyılda resmi din olmasından bu yana Gürcü Ortodoks Kilisesi, Kartveli halkının birleşmesine, kültürel ve toplumsal gelişimine önemli katkılarda bulunmuştur.

Tarih

Gürcüler, Klasik Antik Çağ'ın İberya ve Kolhis medeniyetleri ile tarih sahnesine çıktılar; Kolhis, kültürel olarak Helen dünyasıyla bağlantılıyken İberya ise Büyük İskender, Ahameniş İmparatorluğu'nu ortadan kaldırana dek bu imparatorluktan etkilendi. Kapadokyalı Azize Nino tarafından Hristiyanlığın İberya'da yayılması ile birlikte 4. yüzyılda İsa'nın inancını benimseyen ilk milletlerden biri oldular ve günümüzde Gürcülerin büyük çoğunluğu Doğu Ortodoks Hristiyandır ve kendi milli otosefal kiliseleri olan Gürcü Ortodoks Kilisesi'ni takip ederler ayrıca Gürcü Katolik ve Müslüman topluluklar ve kayda değer sayıda dine bağlı olmayan Gürcüler de bulunmaktadır. Orta Çağlar Asya ve Avrupa'yı bir birine bağlayan bir köprü vazifesi gören Kafkasya'da 1008 yılında Gürcülerin birleşerek bir pan-Kafkas imparatorluğu  olan birleşik Gürcistan Krallığı'nı kurmasına tanık oldu, daha sonraları Gürcü Altın Çağı'nın başlamasıyla birlikte ülke politik ve kültürel gücünün zirvesine ulaştı. Bu dönem Moğollar ve Timur'un istilaları, Kara Veba, Konstantinopolis'in Düşüşü ve aynı zamanda büyük Gürcistan krallarının sonuncusu V. Giorgi'nin 1346 yılında ölümünü takiben ortaya çıkan iç karışıklıklar gibi nedenlerin bir sonucu olarak krallığın zayıflaması ve daha sonra bölünmesine dek sürdü.

Bundan sonraki Erken Modern Çağ boyunca, Gürcüler politik olarak bölünmüştü ve Osmanlı İmparatorluğu ve İran'ın ardışık hanedanlarına bağlı krallıklar ve prenslikler dönemi başladı. Gürcüler müttefikler aramaya başladılar ve siyasi ufuktaki Rusları kayıp Bizans İmparatorluğu'nun yerine "Hristiyan inancı uğruna" olası bir müttefik olarak buldular. Gürcü kralları ve Rus çarları, 1783'te Doğu Gürcistan Kartli-Kaheti Kralı II. Erekle'nin Rus İmparatorluğu ile bir ittifak kurmasıyla sonuçlanan karşılıklı en az 17 elçi görevlendirdiler. Bununla birlikte Rus-Gürcü ittifakı, Rusya'nın 1801'de iç karışıklarla mücadele eden Doğu Gürcistan Kartli-Kaheti Krallığı'nı  ve 1810'da Batı Gürcistan İmereti Krallığı'nı  ilhak etmeye devam ederek antlaşmanın şartlarını yerine getirmemesi nedeniyle sona erdi. Devleti yeniden canlandırmak için birkaç ayaklanma ve harekât düzenlendi, bunlardan en önemlisi başarısızlığa uğrayan 1832 komplosuydu. Gürcistan üzerindeki Rus yönetimi İran, Osmanlı ve Rus İmparatorluğu'nun 19. yüzyıl boyunca parça parça ilhak ettiği geriye kalan Gürcü bölgeleri ile yapılan çeşitli barış antlaşmaları sonucu kabul edildi. Gürcüler, Rusya'dan bağımsızlıklarını 1918'den 1921'e kadar kısa süreliğine Birinci Gürcü Cumhuriyeti döneminde ve son olarak Sovyetler Birliği'nden 1991'de yeniden kazandılar.

Gürcü milleti, her biri kendine özgü gelenekleri, adetleri ve diyalektleri olan çeşitli coğrafi boylardan ve Svanlar ve Megreller gibi kendi bölgesel dilleri olan akraba halklardan oluşuyor. Kendine özgü yazı sistemi ve 5. yüzyıla kadar uzanan kadim yazılı geleneği ile Gürcü dili, Gürcistan'ın resmi dili olduğu kadar ülkede yaşayan tüm Gürcülerin eğitim dilidir. Gürcistan Diaspora Sorunları Devlet Bakanlığı'na göre, resmi olmayan istatistikler dünyada 5 milyondan fazla Gürcü olduğunu söylemektedir.

Köken

Antropologlar, arkeologlar ve dilbilimcilerin yanı sıra Gürcistan tarihçilerinin ve akademisyenlerinin çoğu, modern Gürcülerin atalarının Neolitik dönemden beri Güney Kafkasya ve Kuzey Anadolu'da yaşadığı konusunda hemfikirdir. Akademisyenler onları genellikle Proto-Kartveli (Kolhisliler ve İberyalılar gibi Proto-Güney Kafkasyalı) kabileleri olarak adlandırır.

Antik çağda Kartveliler, eski Yunanlılar ve Romalılar tarafından Kolhlar ve İberler olarak biliniyordu. Tibarenliler-İberyalıların Doğu Gürcü kabileleri krallıklarını MÖ 7. yüzyılda kurdular. Bununla birlikte, batı Kartvelileri (Kolhis kabileleri), doğuda İberya Krallığı kurulmadan çok daha önce (MÖ 1350 dolaylarında) ilk Kartveli devleti Kolhis'i kurmuşturlar. Gürcistan'ın çok sayıda bilim adamına göre, bu iki erken Kartveli krallığı olan Kolhis ve İberya'nın kuruluşu Kartveli ulusunun oluşması ve birleşmesi ile sonuçlandı.

Kafkas araştırmaları konusunda ünlü bilgin Cyril Toumanoff'a göre, Moshiler aynı zamanda ilk erken Kartveli devleti İberya'ya entegre olmuş erken proto-Kartveli kabilelerinden biriydi. Yahudi tarihçi Josephus Gürcülerden Thobel (Tubal) olarak da adlandırılan İberler olarak bahseder. David Marshall Lang, Tibar kökünün İber biçimini doğurduğunu ve bunun da Yunanlıların sonunda doğu Kartvelilerini adlandırmak için İber adını vermelerine neden olduğunu savundu.

Asur kaynaklarında Diaohi ve Yunanca'da Taohi Anadolu'nun kuzeydoğu kesiminde yaşıyordu. Bu eski kabile, birçok bilim adamı tarafından Gürcülerin ataları olarak kabul edilir. Modern Gürcüler, günümüz Türkiye'sine ait olan bu bölgeyi hala eski bir Gürcü krallığı olan Tao-Klarceti ismiyle çağırıyorlar. Bölge sakinlerinin bir kısmı hala Gürcüce konuşmaktadır.

Kolhlar İlk olarak I. Tiglat-Pileser'in Asur yıllıklarında ve Urartu kralı II. Sarduri'nin yıllıklarında bahsedilir ve doğu Kartveli boylarından Gürcüce konuşan Meshiler de bu devlete dahil idi.

Tiberler veya Tiberyalılar olarak da bilinen İberler, Doğu Gürcü İberya Krallığı'nda yaşadılar.

Hem Kolhlar hem de İberler, modern Kartveli ulusunun etnik ve kültürel oluşumunda önemli bir rol oynadılar.

Kafkas çalışmaları bilgini Cyril Toumanoff'a göre:

Kartvelilerin dünya medeniyetine etkileri

Gürcü kültürü için en önemli değer bağcılık ve şarapçılıktır. Şarap yapımına dair şimdiye dek bulunan en eski kalıntılar 8.000 yıllık şarap küplerinin ortaya çıkarıldığı Gürcistan'da bulunmuştur. Asma, Gürcistan'ın ana sembollerinden biridir. Asma, Gürcülerin tasavvurunda kutsal bir bitkidir. İlk Gürcü Üniversitesi'nin kurucusu akademisyen İvane Cavahişvili, Gürcü ulusu için bağcılık ve şarapçılığın öneminin, ülke topraklarının coğrafi ve tarımsal olmak üzere iki ana bölüme ayrılmasından anlaşılabileceğini kaydetti. Bağcılığın mümkün olduğu yere kadar olan topraklar ova, bağ yetiştirmenin imkansız hale geldiği yerlerden itibaren uzanan topraklar ise dağ olarak kabul edilirdi. Bu bağlardan elde edilen gelir Gürcistan ekonomisi için o kadar büyüktü ki tarihte Gürcistan'ı işgal etmiş güçler ülkeyi ekonomik olarak zayıflatmak ve kolayca boyun eğdirmek için sık sık üzüm bağlarını yok etme metoduna başvurdular. Gürcistan'da 500 çeşit üzüm vardı. 2017 yılında Fransa'daki Bordeaux Şarap Müzesi'nin ilk sergisinin "Gürcistan - Bağcılık Beşiği" olması bu yüzden doğaldır. İtalya Bağcılık ve Şarapçılık Akademisi Başkanı Profesör J. Delmaso bu sergilerde Gürcistan'ı dünyada kültürel bağcılığın ve şarapçılığın doğum yeri, asmanın anavatanı, insanın yabani asmayı evcilleştirip şarabı ilk yaptığı yer olarak tanıttı.

Fransız gezgin Jean Chardin, Gürcistan'ı şöyle anlatır: "Gürcistan'ın havası güzel. Hava kuru, kışın çok soğuk, yazın sıcak. Mayıs'tan Kasım'a kadar içmek için iyi bir zamandır. Arazinin sulanması gerekiyor; sulanırsa her türlü tahıl, bitki ve meyve filizlenir. Gürcistan çok bereketli bir ülke... Öyle harika ekmekler yapılıyor ki, başka hiçbir yerde bilinmiyor. Ayrıca meyveleri çok iyi tanınır. Avrupa'da hiçbir yerde daha iyi elma ve armut yetişmez; Asya'nın hiçbir yerinde buradan daha iyi nar yok... Hem büyük hem de küçük mallar bol ve çok çeşitli... Mtkvari'de vergilendirilerek birçok balık yakalanıyor bulunduğu coğrafyada Gürcistan'daki gibi iyi yemek yemenin mümkün olduğu başka benzer bir ülke olmadığı söylenebilir."

Gürcistan'da birçok buğday çeşidi vardı. En eski çiftçilerden olan Gürcüler, tüm dünyada ilgi uyandıran çeşitli türlerde sabanlar (გუთანი, Gutani) ürettiler. Kartveli kabileleri cevher madenciliği ve işlenmesinde de büyük katkılarda bulunmuşturlar. Erken metalurji Şulaveri-Şomu kültürü ile ilişkili olarak MÖ 6. milenyum sırasında Gürcistan'da başlamıştır.

Genetik
Battaglio, Fornarino, al-Zahery ve diğer bilim insanlarının yaptığı insan genetiği üzerine çalışmaların (2009) gösterdiği bilgilere göre Gürcüler herhangi bir ülkede kayıtlara geçen en yüksek oranda Haplogrup G (30.3%) taşımaktadırlar. Gürcü Y-DNA'sı ayrıca Haplogrup J2 (31.8%), Haplogrup R1a (10.6%) ve Haplogrup R1b (9.1%)' ye mensuptur.

Kültür

Gürcistan kültürü ülkenin uzun tarihi ile beraber gelişmiş, Gürcü dili ve alfabesi üzerine dayanan güçlü bir edebiyat geleneği ve eşsiz bir ulusal kültür barındırmaktadır. Bu özelliği güçlü bir ulusal kimlik sağlayarak tarih boyunca tekrarlanan yabancı işgali ve asimilasyon çabalarına rağmen Gürcü kimliğinin korunmasına yardımcı olmuştur.

Gürcü alfabesi milattan önce 5. yüzyılda bulunmuş ve milattan önce 284'te İberya Kralı I. Parnavaz tarafından geliştirilmiştir. Gürcistan'ın Orta Çağa ait kültürü büyük ölçüde Ortodoks Hristiyanlık, Gürcü Ortodoks ve Apostolik Kilisesi'nden etkilenerek çoğu kez dini bağlılığı yüceltmiş ve destek olmuştur. Bu çalışmalar kiliseler, manastırlar Gürcü azizlerin ikonalarını içeren sanat eserleri ve hagiografileri (Azizlerin hayatları) içine almıştır. Bu eserlerle beraber dinden bağımsız olarak, milli tarih, mitolojiler ve hagiografik eserler de yazılmıştır.

17. yüzyıl ve sonrasını içeren modern dönemde Gürcü kültürü büyük ölçüde Avrupa'dan gelen kültürel yeniliklerden etkilenmiştir. Gürcü dilini baskıda kullanan ilk matbaa İtalya'da 1620 yılında kurulmuş ve Gürcistan'a ilk defa Tiflis'e 1709 yılında getirilmiştir.

Gürcistan tiyatrosu uzun bir geçmişe dayanmaktadır, en eski formu olarak bilinen "Sahioba" milattan önce 3. yüzyıldan milattan sonra 17. yüzyıla kadar var olmuştur. Gürcistan Milli Tiyatrosu 1791 yılında oyun yazarı ve diplomat olan Giorgi Avalişvili (1769-1850) tarafından kurulmuştur. Bu tiyatronun önde gelen aktörleri olarak Aleksi-Meshişvili, Davit Maçabeli, Davit Bagrationi, Dimitri Çolokaşvili ve diğerleri örnek gösterilebilir.

Gürcistan Devlet Müzesi 1845 yılında kurulmuştur. Gürcistan Ulusal Opera Tiyatrosu ise birkaç yıl sonra 1851'de kurulmuştur.

19. yüzyılda Gürcü kültürünü temsil eden en önemli sanatçılar olarak Nikoloz Barataşvili (şair), Aleksandre Orbeliani (yazar), Vahtang Orbeliani (şair), Dimitri Kipiani (yazar), Grigol Orbeliani (şair), İlia Çavçavadze (şair ve yazar), Akaki Tsereteli (şair), Aleksandre Kazbegi (yazar), Rapiel Eristavi (şair), Mamia Gurieli (şair), İakob Gogebaşvili (yazar), Simon Gugunava (şair), Babo Avalişvili-Herheulidze (aktör), Nikoloz Avalişvili (aktör), Nikoloz Aleksi-Meshişvili (aktör), Romanoz Gvelesiani (ressam), Grigol Maisuradze (ressam), Aleksandre Beridze (ressam), İvane Maçabeli (çevirmen), Okropir Bagrationi (çevirmen), Sardion Aleksi-Meshişvili (çevirmen), Harlampi Savaneli (opera şarkıcısı), Pilimon Koridze (opera şarkıcısı), Lado Agniaşvili (yerel şarkıcı), Alioz Mizandari (besteci) ve benzerleri örnek gösterilebilir.

Gürcistan'da ilk sinema Tiflis'te 16 Kasım 1896'da kurulmuştur. Gürcistan'ın ilk sinema belgeseli "Akaki Tsereteli'nin Raça-Leçhumi'ye Yolculuğu" Vasil Amaşukeli (1886-1977) tarafından 1912'de çekilmiş, ilk uzun metrajlı filmi olan "Kristine" ise 1916'da Aleksandre Tsutsunava (1881-1955) tarafından çekilmiştir. Tiflis Devlet Sanat Akademisi 1917 yılında kurulmuştur.

20. yüzyılda Gürcü kültürü, Sovyetler Birliği'nin yönetiminde büyük baskılara maruz kalmıştır. Rusikifasyon olarak adlandırılan Ruslaştırma siyasetine birçok Gürcü şiddetle karşı koymuştur. Gürcistan'ın 1991'de bağımsızlığını ilan etmesinden bu yana kültürde yeni bir diriliş oluşmuş ancak buna rağmen ülkenin ekonomik ve politik sorunlarından dolayı bu gelişmeler Sovyet sonrası dönemde yavaşlamıştır.

Dil

Gürcülerin konuştuğu dil Gürcüce, günümüzde Gürcistan'ın standart dilidir. Gürcü alfabesi olarak bilinen ayrı bir yazı sistemiyle yazılır. Bu alfabede 33 fonem vardır. Gürcüce, temel olarak Doğu Gürcüce'si üzerinde gelişmiş, süreç içinde edebiyat ve devlet dili olmuştur. Bu standart dile dayanan Gürcü edebiyatı, yaklaşık 1.500 yıllık bir geleneğe sahiptir.

Gürcistan, tarihi boyunca farklı feodal siyasi yapıların varlığını sürdürdüğü bir ülkeydi. Birkaç yüzyılın birleşik bir devlet yapısı olmasına karşın,  bu zaman dilimini dışında ülke topraklarında birden fazla krallık ve prenslik bulunuyordu. Ayrı siyasi yapıların da korunduğu bu bölgelere bağlı olarak Gürcüce'nin farklı diyalektleri konuşuluyordu. Günümüzde bu diyalektlere konuşma dilinde rastlanır, ancak bu diyalektler ayrı bir yazı dili olarak kullanılmamıştır.

Gürcücenin lehçeleri arasında İmereti, Raça-Leçhumi, Guria, Acara, İmerhev (Türkiye'de), Kartli, Kaheti, İngilo (Azerbaycan'da), Tuş, Hevsur, Moheve, Pşavi, Fereydan lehçesi (İran'da Fereydunşehr ve Fereydan), Mtiuleti, Mesheti ve Cavaheti lehçeleri bulunmaktadır.

Alfabe

Gürcü alfabesi, dünyadaki en eski orijinal alfabelerden biridir. Modern Gürcücede 5 ünlü ve 28 ünsüz olmak üzere 33 harf vardır. Her fonem, karşılık gelen yazı birimine sahiptir. Diğer birçok dilden farklı olarak eski Gürcü alfabesinde büyük harfler kullanılmasına rağmen Gürcü alfabesinde büyük küçük harf ayrımı yoktur. Daha sonraları bu harfler metni süslemek amacıyla sadece paragraf başlarında kullanıldı. Gürcü alfabesinin tasarlanış tarihi kesin olarak bilinmemekle birlikte, 11. yüzyıl Gürcü tarihçisi Leonti Mroveli alfabenin tasarımcısının İber kralı I. Parnavaz (MÖ 302-237 yılları arasında hüküm sürdü) olduğunu kaydetmektedir.

Gürcü alfabesi geliştirme sürecinde çehresini üç kez değiştirmiştir ve bu nedenle Gürcü alfabesinin üç çeşidi bulunmaktadır: Asomtavruli, Nushuri ve Mhedruli. Eski Gürcü alfabesinde 38 harf vardı, 19. yüzyılda artık günlük konuşmada kullanılmayan 5 harf alfabeden çıkarıldı ancak diğer Kartveli dillerinde bu harflere rastlanabilir.

Gürcü alfabesinin 3 farklı formu bulunmaktadır : Asomtavruli, Nushuri ve Mhedruli.

Eski Gürcü Alfabesi olan Asomtavruli, yuvarlağımsı formdadır iki çizgi arasında yazılmakta ve 37 harften oluşmaktadır. Günümüze dek anıtsal alfabe özelliğini ve fonksiyonunu korumasına neden olan eski Gürcü manastırlarında ve fresklerinde bulunan yazılar Asomtavruli ile yazılmıştır.
Reel bulgulara sadece milattan sonraki yıllara ait olanlarda ulaşabildik. Zamanımıza kadar korunabilen belgelere göre Gürcü Alfabesinin en eski türü Asomtavrulidir. Onun en eski örneğine 5. yüzyılın 30'lu yıllarıyla tarihlendirilen, Filistin Gürcü Manastırı'ndaki epigrafik yazılarda rastlıyoruz. O tarihten 9. yüzyıla kadar, tüm Gürcü yazılı anıtları, yazıtları ve el yazmaları Asomtavruli (öncül harfler) ile yazılmıştır.

Bir sonraki alfabe olan Nushuri, çizgileri, şekil çeşitleri ve harflerin birbirine bağlanma tekniği açısından farklıdır. Nushuri 38 harften oluşmakta ve dört çizgi arasına yazılmaktadır. Onun en eski örneği Bolnisi Sioni'de bulunan 835 yılına ait yazıttır.

Üçüncü alfabe olan Mhedruli dört çizgi arası sistemiyle yazılan, yuvarlağımsı hatlarda yazıdır ve Nushuri'den farklı olarak 33 harften oluşmaktadır. Bunlardan 5'i sesli 28'i sessiz harftir. Mhedruli Alfabesi başından beri dünyevi (dini olmayan) bir fonksiyona sahipti. Bu alfabeyi genellikle  askerler kullanıyordu ve bu nedenle de adına Mhedruli (Askeri) dediler. Nushuri'yi ise Asomtavruli ile beraber kilise kullanmaya devam etti. Mhedruli'nin oluşmasıyla diğer iki alfabe yok olmadığı gibi, üç alfabenin var olması geleneğinin temeli de oluşmuş oldu.

Edebiyat

Gürcü edebiyatı çok eski ve zengin bir geleneğe dayanır. Bu geleneğin temeli 5. yüzyılda, yani günümüzden on beş yüzyıl önce atılmıştır. Doğu Hristiyan dünyasının en eski ve en zengin edebiyatı olan Gürcü edebiyatı, Orta Çağ ve erken Hristiyan edebiyatına ışık tutması bakımından da önem taşır. Bu edebiyatın tek tarihsel edebi dili Gürcücedir. Bugünkü Gürcü edebiyatı dili, Doğu Gürcüce temelinde ortaya çıkmış, 19. yüzyılın ortalarında son biçimini almıştır. Gürcücenin yazımında, geliştirildiği tarihten bu yana, kendine özgü yapısal ve karakteristik özellikleri olan Gürcü alfabesi kullanılmıştır.

Orta Çağ'da, Gürcü edebiyatı özellikle dini metinler ve hagiografik yazılarla ön plana çıkmıştır. Bu dönemde yazılan eserler arasında Kartlis Tshovreba (Gürcistan Tarihi) ve Kutsal Kraliçe Şuşanik'in Şehadeti gibi önemli metinler bulunur. Gürcü Rönesansı dönemiyle birlikte Gürcü edebiyatı, daha da çeşitlenmiş ve gelişmiştir. Bu dönemde şiir, tiyatro ve roman gibi farklı türlerde eserler üretilmiştir. Önemli yazarlardan biri olan Şota Rustaveli'nin Kaplan Postlu Şövalye adlı epik şiiri, Gürcü edebiyatının en ünlü parçalarından biridir.

Gürcü edebiyatı 19. yüzyılda hızlı bir gelişme sürecine girdi. Bu yüzyılın başında, Gürcistan'ın bağımsızlığını yitirişi ve sömürgeciliğe karşı mücadelesi "yeni Gürcü edebiyatı"nda önemli bir yer tutar. Aleksandre Çavçavadze 19. yüzyılın ilk yarısının tanınmış şairiydi. Çavçavadze'nin özgürlük düşüncesinden esinlenen şiirleri, Gürcistan'ın o dönemde içinde bulunduğu durumu yansıtır. Gürcü romantizminin en önemli temsilcilerinden biri olan Grigol Orbeliani'nin yapıtlarının önemli yanını ulusal sorun oluşturur. Bu dönemin en yetenekli şairi olan Nikoloz Barataşvili, "yeni Gürcü edebiyatı"nın da en büyük temsilcisidir.

Din

Ortodoks geleneğine göre, Hristiyanlık Gürcistan'da ilk olarak 1. yüzyılda Havariler Yurtsever Simun ve Andreas tarafından vaaz edildi. 337'de Kartli'nin (İberya) devlet dini oldu. Tarih boyunca, özellikle Hristiyanlık öncesi devirlerde, Gürcü halkı arasında Zerdüştçülük, Gürcü mitolojisi ve Mitraizm gibi diğer dinler de yaygın olmuştur. Kartli Hristiyanlığın kabulünü Kapadokyalı Azize Nino'ya borçludur. Hristiyanlık, 378'de Akilisene Barışı'ndan sonra İberya'da ikinci yerleşik din haline gelen Zerdüştlük dışındaki tüm eski dinlerin yavaş yavaş yerini aldı.

Başka yerlerde de geçerli olduğu gibi, Gürcistan'daki Hristiyan kilisesi yazılı bir dilin gelişmesi için çok önemliydi ve ilk yazılı eserlerin çoğu dini metinlerdi. Orta Çağ Gürcü kültürü, Doğu Ortodoksluk ve Gürcü Ortodoks Kilisesi'nden büyük ölçüde etkilenmiştir. Bunlar arasında kiliseler ve manastırlar, ikonalar gibi sanat eserleri ve Gürcü azizlerinin hagiografileri vardı.

Gürcüler günümüzde de büyük çoğunlukla Hristiyanlığın Ortodoks mezhebine mensuptur. 2002 yılı nüfus sayımına göre halkın %82'si Doğu Ortodoksu olmaktadır. Gürcü Ortodoks Kilisesi ülkede önemli bir konuma sahiptir ve halkın %95'i kiliseye ve icraatlarına olumlu yönden bakmaktadır. Buna karşılık halkın sadece %15 ila %20'si düzenli olarak dini kilise etkinliklerine katılmaktadır. Acara Özerk Cumhuriyetinde yaşayan Gürcülerin bir kısmı ile Türkiye ve İran'da yaşayan Gürcülerin tamamına yakını ise İslam'ı benimsemiştir. Aynı zamanda kökenleri Babil Sürgünü'ne uzanan küçük bir Gürcü Yahudi topluluğu da bulunmaktadır. Geleneksel dini inançlara ek olarak, Gürcistan'da toplumun dinsiz kesimleri ve inançlarını aktif olarak uygulamayan bireylerin önemli bir bölümü bulunmaktadır.

Milli kıyafet

Gürcü kültürünün en eski ve önemli başarısını, milli kıyafetin üretimi ve kullanılması temsil eder. Aile çiftliklerinde kıyafetlerin kumaşları geleneksel endüstriyel yöntemlerle yün, pamuk, keten, ipek, kenevir gibi bitkilerden üretiliyordu. Gürcistan'ın dağlık sakinleri karmaşık ve çeşitli halk örgü ve dokuma tekniklerine sahipti. Herodot'a göre, o zamanki dünyada Kolhis'te üretilen keten kumaş, Antik Mısır kumaşları ile birlikte dünyada en iyisi olarak kabul edilirdi.

Gürcistan'da, yüzyıllar içinde farklı farklı kıyafet çeşitleri ortaya çıktı ancak temel tip kıyafet  — Gürcü elbisesi ve Gürcü Çoha — korunmuş ve son yüzyıllarda son görünümü almıştır. Gürcü milli kostümünün ana karakteristik unsurları: şeklin sofistike ve incelikli olması, bele oturması, giysinin renklerinin yaşla, yüz, ten ve gözlerin rengiyle uyumu, giyim tarzıdır. Gürcü kadın başlıkları ve başörtüleri de Gürcü elbisesine uyumludur: Çihti-Kopi, Mandili, Leçaki ve Bağdadi çeşitleri gibi.

Gürcü erkek milli kostümünün ana modeli, gümüş barutluklar ve gümüş bir hançerle süslenmiş Çoha-Ahaluhi modelidir.

Genel milli kıyafete ek olarak, Gürcistan'ın bazı bölgelerinde kostümün kendine özgü modelleri geliştirildi bunlar zanaatkarlar, köylüler, vatandaşlar ve tüccarlar, din adamları, gezginler, süvariler, güreşçiler, evli ve bekar kadınlar için olmak üzere farklı statülerden ve mesleklerden insanlar için ve bunların yanı sıra iş, tören, düğün, cenaze, avcılık için olan modellerdir.

Gürcü kostümünün temel tipleri tarihsel olarak ekonomik, sosyal statü ve bölgesel-etnik özelliklere göre oluşturulmuştur.

Gürcü milli kıyafetinin yanı sıra, eski Gürcü etnik kökenine ait kıyafetler de var olmaya devam etti. Bunlar arasında eşsiz, bazen küçücük yerleşim biriminde yayılmış ve sadece oradakilerin kullandığı kıyafetlerin kendine özgü özelliği vardı ki genetik bakımdan eski Gürcü giyiminin başlangıç formları ile ilişkili idi. Buna örnek olarak Hevsureti bölgesinin "talavari" kıyafetinin öğesi olan, kendi orijinal şablonuna, zengin nakış süslere sahip ve haç şekilleri ile sadece Gürcistan'da değil Kafkasya'nın diğer tüm halklarının kıyafetlerinden ayrılan gömleği (perangi) belirtebiliriz.

Batı Gürcistan'da, Gürcü kostümünün kendine özgü türü, Raçalı kıyafeti ve ayrıca başlığı Kabalahi olan Acara-Gurialılar ve Lazların kıyafeti olan Çakura'dır. Yaygın Gürcü giyiminin karakteristik örneği Nabadi idi ve koyun kürkünden yapılmaktaydı. Milli kostümün çeşitliliğine şapkalar da katılıyordu: Tuşuri, Hevsuri, Svan, İmereti ve Megrel şapkaları, Kabalahi, Papanaki; karpuz şapkalardan: Kalmuh şapka, Galibandi, şömine şapkası, düşük Bohohi gibi.

19. yüzyıldan itibaren, giyim için ana malzeme olarak fabrika üretimi kumaşın kullanılması, geleneksel Gürcü giyim biçimlerini etkileyen yerli üretimi ve ev yapımı ürünleri zayıflattı. Avrupa modası Gürcistan'da yayılmaktaydı. Köylüler arasında Rus cübbesi, üst sınıflarda - Avrupa takım elbiseleri ve kostümleri Çoha'nın yerini alıyordu.

Mutfak

Gürcü mutfağı Gürcistan'a özgüdür, ancak aynı zamanda diğer Avrupa mutfaklarından ve komşu Batı Asya mutfaklarından bazı etkiler taşımaktadır. Megrel, Kaheti, İmereti yemekleri gibi her bir tarihi Gürcistan bölgesi kendine özgü farklı yemek kültürlerine sahiptir. Çeşitli et yemeklerine ek olarak Gürcü mutfağı vejetaryen yemeklerinin birçok çeşidini sunar.

Yemek ve içkinin Gürcü kültüründeki önemi en iyi şekilde bir Kafkasya ziyafeti, ya da birçok çeşit yemeğin hazırlandığı ve buna eşlik eden büyük miktarda şarabın sunulduğu Supra'da görülebilir, ziyafet saatler boyunca sürebilmektedir. Gürcü ziyafetinde tamada çok önemlidir ve bu geleneksel vazife çok saygı duyulan bir roldür.

Eski Sovyet ülkelerinde özellikle Rusya olmak üzere diğer Sovyet ülkelerine Gürcü göçleri sebebiyle bu ülkelerde Gürcü yemekleri çok popülerdir. Rusya'nın bütün büyük şehirlerinde menülerinde Gürcü yemekleri sunan birçok Gürcü ve Rus restoranları bulunmaktadır.

Coğrafi Boylar ve Akraba Halklar

Gürcüler tarihsel olarak, atalarının geleneksel olarak yaşadığı coğrafi bölgeye göre çeşitli boylara ayrılmıştır.

Bu boylardan herhangi birinin üyesi farklı bir bölgeye taşınsa bile, atalarının bölgelerinin adıyla bilinmeye devam ederler. Örneğin, bir Gurul Tiflis'e (Kartli bölgesinin bir parçası) taşınırsa, aslında Kartli'de yaşamasına rağmen kendisini otomatik olarak Kartlili olarak tanımlamayacaktır. Ancak, önemli miktarda zaman geçerse bu değişebilir. Örneğin, yüzyıllardır İmereti bölgesinde yaşayan ve şimdi İmeretili veya İmeretili-Megreller olarak tanımlanan bazı Megreller var.

Dağlık doğu Gürcü illerinden gelen soyadlar (Kaheti vb.) -uri (ური) veya -uli (ული) son eki ile ayırt edilebilir. Çoğu Svan soyadı tipik olarak -ani (ანი), Megrel soyadları -ia (ია), -ua (უა) veya -ava (ავა) ve Laz soyadları -şi (ში) ile biter.

Modern Gürcistan Dışında

Tarihsel Gürcü Boyları

Notlar

Kaynakça

Gürcistan'daki etnik gruplar
Gürcistan'da toplum
Eski etnik gruplar

Gürcüler