Sir James Gerald Douglas Howarth (born 12 September 1947) is a British Conservative Party politician. He was the Member of Parliament (MP) for Aldershot from 1997 until 2017, having been the MP for Cannock and Burntwood from 1983 to 1992.

He was the Parliamentary Under-Secretary of State at the Ministry of Defence as Minister for International Security Strategy from May 2010 to September 2012 and is chairman of Conservative Way Forward. In 2016, he joined the political advisory board of Leave Means Leave. He stood down at the 2017 general election.

Early life and career
The son of James and Mary Howarth, he was educated at Bloxham School and the University of Southampton (BA Hons), and married Elizabeth Jane (née Squibb) in 1973; the couple have two sons and a daughter, Emily, who is married to Conservative MP James Cartlidge.

Howarth joined the Conservative party in 1964. and in March 1968 was present at the Grosvenor Square anti-Vietnam War demonstration, waving a US flag in support of the war, saying "I suspect that I am unique among those of us who were there in Grosvenor Square on that horrifying and frightening occasion in so far as mine was the only banner in support of the Americans. I took the precaution of ensuring that there was a thin blue line of men from the Metropolitan police between me and the hordes, and very wise I was, too". On 16 April 1970 Howarth demonstrated in favour of the abolition of exchange controls outside the Bank of England. On 14 January 1975 he wrote to The Times newspaper defending the conviction of Ricky Tomlinson and Des Warren over the Shrewsbury building strike.

A qualified private pilot, he was commissioned into the Royal Air Force Volunteer Reserve as an acting pilot officer in 1968, serving until late 1969. Twenty years later, in 1988, he received the Britannia Airways Parliamentary Pilot of the Year Award. In 1971 Howarth was employed by the Bank of America International Ltd, where he remained until 1977, when he moved to the European Arab Bank. He then became the Syndication Manager for the Standard Chartered Bank for the next two years, after which he was first elected to parliament.

Howarth was General Secretary of the Society for Individual Freedom, a right-wing pressure group, from 1969 to 1971 after leaving university. He was also once an active member of the Conservative Monday Club while at university. From 1973 to 1977 he was Director of the Freedom Under The Law Group. He served as an elected councillor on the London Borough of Hounslow from 1982 to 1983, and sat on its Environmental Planning, and Finance and General Purposes Committees.

While South Africa was governed under the apartheid system, Howarth set up a "Hain prosecution fund" to raise money to privately prosecute anti-apartheid activist Peter Hain, later a Labour cabinet minister. The prosecution was sponsored by the Society for Individual Freedom, of which Howarth was the general secretary. According to John Mann, Howarth and Francis Bennion set up an organisation to counter the anti-apartheid movement called "Freedom Under Law".

Parliamentary career

First spell (1983–92)
Howarth was first elected for the Cannock and Burntwood constituency in the Conservative landslide victory at the 1983 general election. Allegations of far-right sympathies were made against Howarth in a controversial January 1984 Panorama programme, "Maggie's Militant Tendency". Howarth and his friend Neil Hamilton both successfully sued the BBC and were each awarded £20,000 damages for libel in October 1986, with their court costs paid.

Howarth was Parliamentary Private Secretary to Michael Spicer when Under-Secretary of State at the Department of Energy 1987–90, and as Minister of State, Department of the Environment in 1990. He lost his seat at the 1992 general election. He was absent from parliament for five years, but was re-elected at the 1997 United Kingdom general election as MP for Aldershot.

Second spell (1997–2017)
He is a supporter of the British defence industry, when, speaking in support of the industry, he told delegates at a meeting in 2009 sponsored by the Defense Industries Council that "People who decry the defence industry should hang their heads in shame because it is a noble industry". He also told the meeting that, should his party attain government, he could accept the title of "Minister for War" reflecting his belief that wider Government should recognise that Great Britain is at war and support the armed forces appropriately.

In 2001, Howarth was one of several famous faces duped into appearing on the Channel Four Brass Eye television programme; this was the "Paedogeddon" spoof episode, where he agreed to read out anti-paedophile warnings.

In a programme in 2008 about the fall of Margaret Thatcher, Howarth told Michael Portillo that he was "gutted" when Thatcher resigned in November 1990.

At the 2015 general election Howarth was joined in the Commons by his son-in-law, James Cartlidge, the Conservative MP for South Suffolk. On 20 April 2017, Howarth announced he would not be seeking re-election in the 2017 general election and now resides in Suffolk.

Race relations
In 1999, Howarth questioned the conclusion of the Macpherson report (into Stephen Lawrence's death) that the Metropolitan police are "institutionally racist" as "a grotesque over-reaction."

In 2005, he said about Muslims: "If they don't like our way of life, there is a simple remedy: go to another country, get out. There are plenty of other countries whose way of life would appear to be more conducive to what they aspire to. They would be happy and we would be happy".

After British Airways in November 2006 indicated that a member of its check-in staff would not be permitted to display a cross over her uniform, Howarth announced his decision to boycott the flag carrier and said that "the idea that somehow it has become unacceptable to demonstrate that (Christian) faith is bizarre...the cross is a modest symbol. It is not an aggressive or provocative gesture... it is a quiet demonstration of faith".

In August 2014, he warned about the dangers of immigration to Britain as he perceives them in a leaked e-mail to a constituent and declared that Enoch Powell was right in his anti-immigration "rivers of blood" speech in April 1968: "Clearly, the arrival of so many people of non-Christian faith has presented a challenge, as so many of us, including the late Enoch Powell, warned decades ago".

Homosexuals
In 2000, he described the lifting of the ban on homosexuals in the military as "appalling" and went on to state that the "decision will be greeted with dismay, particularly by "ordinary" soldiers in Her Majesty's forces, many of whom joined the services precisely because they wished to turn their backs on some of the values of modern society".

In 2005 he criticised the gay Labour Minister Peter Mandelson because his life-partner, Reinaldo Avila da Silva, a Brazilian translator who had been living in the UK for seven years, had received British citizenship. Howarth described Avila da Silva as Mandelson's 'consort', who was less deserving of citizenship than others.

On 20 May 2013, whilst debating the Marriage (Same Sex Couples) Bill, Howarth warned of "the aggressive homosexual community who see this as but a stepping stone to something even further." Howarth did not elaborate on what "something further" would be.

Expenses
Following the expenses scandal of 2009, Howarth said that he had "acted within the rules" set out by the House of Commons, but nonetheless repaid expenses identified by Sir Thomas Legg as being unreasonable.

Honours and appointments

After the 2012 reshuffle, he was recommended for a knighthood and was appointed a Knight Bachelor on 20 September 2012.

In April 2013, he was appointed chairman of the Thatcherite campaign group Conservative Way Forward.

Whistleblowing
Howarth is now the chairman of Addveritas – advisers on whistleblowing.

Notes

References
 Copping, Robert, The Story of the Monday Club – The First Decade, Current Affairs Information Service, London, April 1972, (P/B).
 Dod's Parliamentary Companion 1991, 172nd edition, London.
 Ellis, Dr.Frank, The Macpherson Report: 'Anti-racist' Hysteria and the Sovietization of the United Kingdom, published by Right Now Press Ltd., London, 2001,(P/B),

External links

Gerald Howarth MP official constituency website
Gerald Howarth MP Conservative Party profile
Aldershot and North Hampshire Conservatives

Living people
1947 births
People educated at Bloxham School
Alumni of the University of Southampton
Royal Air Force officers
Councillors in the London Borough of Hounslow
Conservative Party (UK) MPs for English constituencies
UK MPs 1983–1987
UK MPs 1987–1992
UK MPs 1997–2001
UK MPs 2001–2005
UK MPs 2005–2010
UK MPs 2010–2015
UK MPs 2015–2017
Members of the Freedom Association
20th-century Royal Air Force personnel
Knights Bachelor

Gerald Howarth


Das Philharmonische Orchester Freiburg spielt im Konzerthaus Freiburg unter anderem Sinfoniekonzerte und das Neujahrskonzert und bei Opernvorstellungen im Theater Freiburg.

Geschichte
Das Philharmonische Orchester Freiburg wurde 1887 gegründet und arbeitete seit dieser Zeit schon mit Künstlern wie Clara Schumann und Richard Strauss. Schon zuvor gab es den von Hermann Dimmler 1877 gegründeten Philharmonischen Verein, der bekannte Musiker und Komponisten wie Eugen d'Albert und Franz Liszt nach Freiburg holte. Seit 1867 gab es den Posten des städtischen Kapellmeisters, der das Theaterorchester bestehend aus Militärmusikern und Laien leitete. Zum Zeitpunkt der Gründung des Orchesters leitete der Kapellmeister Giesecker das Ensemble. Der erste Auftritt des neuen Philharmonischen Orchesters war am 4. Oktober 1887 eine Lohengrin-Aufführung, das erste Sinfoniekonzert fand am 12. Oktober 1887 unter Leitung des Kapellmeisters Wilhelm Bruch statt. Zu Programm gehörten unter anderem Wagners Tannhäuser-Ouvertüre, Stücke aus der Oper König Manfred von Carl Reinecke, die 2. Rhapsodie von Franz Liszt und Beethovens 5. Sinfonie. Von 1890 bis 1919 wurde das Orchester von Gustav Starke geleitet, mit dem Schwerpunkt auf Opern. 1910 wurde der Theaterbau eröffnet und das Ensemble auf 60 Mitglieder erweitert. Nach dem Ersten Weltkrieg wurde die Arbeit von Camillo Hildebrand fortgesetzt. 1924 wurde Max Krüger der neue Intendant und er holte Ewald Lindemann (1924–1929) als ersten Generalmusikdirektor des Orchesters. Dieser wurde 1929 von Hugo Balzer abgelöst, dem 1933 Franz Konwitschny nachfolgte. Nachdem 1938 Franz Konwitschny Freiburg verlassen hatte, folgte Bruno Vondenhoff. Ab 1945 hatte Wilhelm Schleuning die Leitung, ab 1951 Heinz Dressel. 1956 übernahm Hans Gierster die Leitung. Abgelöst wurde er 1966 von Leopold Hager, dem 1969 (von Remscheid kommend) Thomas Ungar folgte.

Die weitere künstlerische Leitung des Orchesters und der Oper unterstand in Folge den Dirigenten (GMD) Marek Janowski (1973–1975), Klauspeter Seibel (1975–1978), Klaus Weise (1978–1981), Ádám Fischer (1981–1983), Eberhard Kloke(1983–1989), Donald Runnicles (1989–1993), Johannes Fritzsch (1993–2000), Kwamé Ryan (2000–2003), Karen Kamensek (2003–2006), Patrik Ringborg (2006/07) und Gerhard Markson (2007/08). Traditionell besteht das Repertoire in Oper und Konzert aus einer ausgewogenen Mischung zwischen Klassik und Moderne.

Der französische Dirigent Fabrice Bollon wurde 2008 Generalmusikdirektor. Das Philharmonische Orchester Freiburg engagierte sich verstärkt in der Kinder- und Jugendarbeit, indem es zielgruppenorientierte Konzerte und Musikvermittlungsprojekten an Schulen anbot. Zum 1. September 2022 wurde Bollon durch André de Ridder abgelöst.

Auszeichnungen
Bereits zwei Mal – 1998/99 und 2011/12 – erhielt das Philharmonische Orchester Freiburg den Preis "Bestes Konzertprogramm der Spielzeit" vom Deutschen Musikverleger-Verband.

Weblinks
 Philharmonisches Orchester auf: Theater Freiburg
  Philharmonisches Orchester auf: Orchester und Schule
  auf: Kultur braucht Kultur

Einzelnachweise

Musikgruppe (Freiburg im Breisgau)
Sinfonieorchester (Deutschland)

Philharmonisches Orchester Freiburg


was a town located in Miyazaki District, Miyazaki Prefecture, Japan.

As of 2003, the town had an estimated population of 28,937 and the density of 605.25 persons per km2. The total area was 47.81 km2.

On March 23, 2010, Kiyotake was merged into the expanded city of Miyazaki and no longer exists as an independent municipality. Miyazaki District was dissolved as a result of this merger.

References

External links
 Miyazaki City official website

Dissolved municipalities of Miyazaki Prefecture
Miyazaki (city)

Kiyotake, Miyazaki


Pleopeltis bradei é uma espécie de planta do gênero Pleopeltis e da família Polypodiaceae.

Taxonomia
A espécie foi descrita em 2009 por Alexandre Salino.
O seguinte sinônimo já foi catalogado:
 Polypodium bradei  de la Sota

Forma de vida
É uma espécie rupícola e herbácea.

Descrição
Planta rupícola. Caule reptante com escamas castanho-escuras, deltoide a lanceoladas com ápice acuminado e margem denteada. Ela tem folhas com com cerca de 33cm de comprimento, pinada. Possui pecíolo longo com escamas castanho-escuras, deltoide a lanceoladas com
ápice acuminado e margem denteada. Lâmina ovado-lanceolada com base gradualmente reduzida. Raque escamosa, escamas com base orbicular profundamente denteada, e ápice acuminado a capilar com dentes esparsos. Pinas com 32 pares com aurícula e aeróforo, linear-lanceolada com ápice arredondado a acuminado, margem verde e inteira. Face adaxial com escamas esparsas, com base orbicular profundamente denteada, e ápice acuminado a capilar com dentes esparsos. Face abaxial densamente escamosa, escamas com base orbicular profundamente denteada,
e ápice acuminado a capilar com dentes esparsos. Soros com 12 pares superficiais e medianos.

Conservação
A espécie faz parte da Lista Vermelha das espécies ameaçadas do estado do Espírito Santo, no sudeste do Brasil. A lista foi publicada em 13 de junho de 2005 por intermédio do decreto estadual nº 1.499-R.

Distribuição
A espécie é encontrada no estado brasileiro de Espírito Santo.
A espécie é encontrada no domínio fitogeográfico de Mata Atlântica, em regiões com vegetação de campos de altitude e vegetação sobre afloramentos rochosos.

Notas
Contém texto em CC-BY-SA 4.0 de Souza, F.S.; Salino, A. Pleopeltis  in Flora e Funga do Brasil.

Ligações externas
 Pleopeltis bradei no projeto Flora e Funga do Brasil
 Pleopeltis bradei no portal do Centro Nacional de Conservação da Flora (Brasil)

Pleopeltis
Plantas descritas em 2009
Flora do Espírito Santo (estado)
Espécies citadas na Lista Vermelha de Ameaça da Flora Brasileira
Espécies citadas na Lista de Espécies da Flora Ameaçadas do Espírito Santo

Pleopeltis bradei


Il trionfo es una encíclica del Papa Pío VII publicada el 4 de mayo de 1814. En ella expresa que «el triunfo de la misericordia divina estaba cumplido» con motivo de su satisfacción por haber regresado a Roma después de haber recobrado los Estados Pontificios post derrota de Napoleón en Leipzig acahecida en octubre de 1813.

Cabe indicar que en 1809 se había iniciado el cautiverio de Pío VII por parte de los franceses, mientras que en 1812 había sido exiliado en Fontainebleau (Francia) por imposición de Napoleón; todo lo anterior, bajo el contexto de la anexión de los Estados Pontificios al Imperio Francés vía decreto firmado el 17 de mayo de 1809 en el Palacio de Schönbrunn de Viena, y publicada por Miollis el 10 de junio del mismo año.

Referencias

Encíclicas de Pío VII
Iglesia católica en 1814

Il trionfo


Charlotte Elliott ( - ) est une poétesse, auteure d'hymnes et éditrice anglaise. Elle est surtout connue par deux hymnes, Just As I Am et Thy will be done.

Jeunesse et éducation
Elliott est née le 18 mars 1789 à Westfield Lodge, Brighton. Son grand-père maternel, le Rev. Henry Venn de la secte de Clapham, de Huddersfield et Yelling, en Angleterre, est un théologien. Il écrit The Complete Duty of Man en 1763 et fait partie de ce groupe de ministres, dont les travaux et les écrits provoquent Le Grand Réveil du , parmi les églises de Grande-Bretagne. Il épouse en 1757 une fille du Rév. Thomas Bishop, un théologien d'Ipswich. Leur fille aînée, Eling, souvent citée dans les Memoirs du révérend, épouse le 30 décembre 1785 Charles Elliott, un marchand de soie. De leurs six enfants, Charlotte est la troisième fille. Ils ont Henry Venn Elliott et Edward Bishop Elliott, qui sont membres du clergé et engagés comme assistants du vicaire, du recteur et du curé de l'église St Mary the Virgin et de l'église St Mark respectivement. Henry Venn Elliott est également le fondateur de St Mary's Hall à Brighton.

L'enfance d'Elliott se déroule dans un cercle de grand raffinement et de piété. Elle est très instruite et développe, dès son plus jeune âge, une grande passion pour la musique et l'art .

Carrière
Elliott passe les 32 premières années de sa vie à Clapham. En tant que jeune femme, elle est douée comme portraitiste et auteur de vers humoristiques .

Elle est connue dans les cercles sociaux où la religion n'est pas mentionnée, mais une grave maladie en 1821 l'éloigne de ces compagnons et l'amène à ressentir le besoin d'un Sauveur personnel. Vers cette époque, César Malan, qui est en visite à la résidence de son père à Clapham, Grove House, lui demande si elle est en paix avec Dieu. Quelques jours plus tard, elle le recontacte et elle décide de consacrer sa vie au Christ.

La santé d'Elliott s'améliore par une visite l'année suivante en Normandie. Mais en 1829, elle redevient une malade chronique presque impuissante, avec seulement des intervalles occasionnels de soulagement. En 1833, son père décède. Elle prend en 1834 la direction éditoriale de The Christian Remembrancer Pocket Book, et en 1836 du Invalid's Hymn Book, des ouvrages précédemment dirigés par Harriet Kiernan, alors en phase terminale de tuberculose. Elle édite l'annuaire pendant 25 ans et y fait paraître certains de ses poèmes dedans. À l'édition du Invalid's Hymn Book qu'elle agrandit et édite de manière anonyme en 1836, elle compose 115 hymnes, parmi lesquels le très connu Just as I am, without one plea. Elle compose également plusieurs hymnes en 1835 à une sélection de psaumes et d'hymnes de son frère Henry V. Elliott. Elle publie également, en 1836, Hours of Sorrow Cheered and Comforted. Ses hymnes sont imprimés en privé en 1837 et publiés en 1842.

Des visites en Écosse en 1835 et en Suisse en 1837 lui profitent considérablement. Sa belle-sœur, la femme d'Henry, est décédée en 1841. Sa mère, après une maladie grave d'un an, meurt en avril 1843. Deux de ses sœurs suivent rapidement. Ainsi, sa maison se vide et, en 1845, elle et une sœur survivante font un séjour d'été sur le continent européen et s'installent à Torquay. Après 14 ans, cependant, elle retourne à Brighton.

Dernières années et mort
Elliott est membre de l'Église d'Angleterre. Plus tard, lorsqu'elle ne peux plus assister au culte public, elle écrit : .

Un volume de poèmes parait en 1863 et son frère Henry meurt cette année-là. Une seule fois, en 1867, elle s'aventure de nouveau hors de chez elle, passant quelques semaines dans un village voisin. En 1869, elle tombe gravement malade mais réussit à se rétablir. Elle est décédée au 10 Norfolk Terrace à Brighton, le 22 septembre 1871 et est enterrée aux côtés de ses frères dans le cimetière de St Andrew's, Hove.

Elliott est une parente éloignée de Virginia Woolf.

Elliott a écrit environ 150 hymnes et de nombreux poèmes, dont certains sont imprimés de manière anonyme, Just As I Am étant probablement le plus connu. Le Dr Billy Graham écrit que son équipe a utilisé cet hymne dans presque chacune de leurs croisades, car il présente . L'historien de l'hymnodie Kenneth Osbeck écrit que Just As I Am a . L'écrivaine chrétienne Lorella Rouster le qualifie de .

Références

 Goddard, Wiliam H., Wonderful Words of Life Songbook with devotions, copyright 1985 par Hope Publishing Co.

Liens externes

Poétesse anglaise
Compositrice anglaise
Poète anglais du XIXe siècle
Compositeur britannique de musique sacrée
Personnalité anglicane du XIXe siècle
Naissance en mars 1789
Naissance à Brighton
Décès en septembre 1871
Décès à Brighton
Décès à 82 ans

Charlotte Elliott


دوين مايكل كارتّْر، جونيور (ولد في 1982/09/27 بنيو أورلينز، لويزيانا) أشهر باسمه الفني ليل وِين ، هو مغني راب أمريكي
فائز بـ جائزة غرامي سابقا عضوا في مجموعة الراب ذا هوت بويز، ولقب أيضا ب (تونشي) وانضم إلى شركة كاش موني ريكوردز عندما كان مراهقا. قيت ات هاو يو ليف صدر في عام 1997، وكان أول ألبوم لليل وين مع هوت بويز. وثا بلوك از هوت، أول أغنية منفردة له، وخرجت في عام 1999. بعد الحصول على الشهرة مع اثنين من الألبومات الأخرى في بداية2000s، أرتفعت شعبية ليل وين أكثر مع ألبومه ذا كارتر (2004),
وألبومين لاحقانه ذا كارتر الثاني (2005) وذا كارتر الثالث (2008), حصل على جوائز متعددة تابعاً لـ ذا كارتر 3, منها ثمانية ترشيحات لـ جوائز غرامي. سيصدر ألبوم روك جديد بعنوان ريبيرث في 2010 وهو معروف باسم ويزي وقد قام تأسيس فرقة من مجموعة من المغنين السود تسمى يونغ موني (Young Money) وأشتهرت هذه الفرقة شهرة عالمية كبيرة.
.

بداية حياته
ليل وين ولد دوين مايكل كارتر، الابن، ونشأ في حي Hollygrove نيو أورلينز، لويزيانا. كارتر سجل في برنامج الموهوبين في مدرسة لافاييت الابتدائية وفي نادي الدراما في مدرسة إلانور مك ماين الثانوية. كتب أول أغنية راب في الثامنة من عمره. في سن الحادية عشرة، التقى بريان ويليامز، مغني الراب، وصاحب شركة كاش موني ريكوردز. ليل وين سجل راب حر على جهاز ويليامز للرد على المكالمات. وليامز في نهاية المطاف أصبح معلمه، وشمله من كاش موني ريكوردز-توزيع الأغاني.وبعدها قام ويليامز بيردمان بتبنيه رسمياً واصدر الثنائي عام2005 الالبوم "Like father like son"
عندما كان في الثانية عشر من عمره لعب دور الرجل الحديدي لمسرحية مدرسته المتوسطة.

ودع مغني الراب ليل وين جمهوره يوم الثلاثاء على شبكة الإنترنت، عشية بدء تنفيذه حكما قضائيا بالسجن لمدة عام لحيازته سلاحا بصورة غير مشروعة. وقال المغني، الذي حققت أغنياته أفضل مبيعات واسمه الحقيقي دوين مايكل كارتر، «بالنسبة لجميع الناس الذين لا يعرفون، هذه هي آخر مرة ترونني بشكل مباشر لمدة طويلة. أقول لكل جمهوري، جمهوري الحقيقي إنني أحبكم حقا.. أحبكم جميعا من كل قلبي».

وقد اعتقل ليل وين في نيويورك العام الماضي عندما أوقفت الشرطة الحافلة التي كان يتنقل بها في جولة فنية وقيل إن مغني الراب شوهد وهو يلقي حقيبة من الحافلة كانت تحتوي على مسدس. واعترف وين بذنبه في تهمة حيازة سلاح وحكم عليه بالسجن لمدة 8 أشهر.

بعد أن حطم ألبومه الجديد Tha Carter III الأرقام القياسية في المبيعات، يتصدر مغني الراب «ليل وين» البيلبورد 200، حيث باع الألبوم أكثر من مليون نسخة في الولايات المتحدة فحسب، ليتجاوز الرقم القياسي الذي سجله فيفتي سنت عام 2005 بألبومه""The Massacre.وجاء في المركز الثاني ألبوم بليز الجديد "Definition of Real" والذي صعد إلى هذا المركز المتقدم بمجرد صدوره، وهو المركز نفسه الذي وصل إليه ألبومه الماضي "The Real Testament" عام 2007.

أما ألبوم المنوعات الجديد "Now 28" فقد تراجعت مبيعاته قليلاً ليستقر هذا الأسبوع في المركز الثالث.
ولم يستطع فريق ديستربد صاحب صدارة الأسبوع الماضي أن يحافظ على المركز الأول طويلاً، بل هبط ألبومه "Indestructible" إلى المركز الرابع هذا الأسبوع بعد أن واجه انخفاضًا في المبيعات.
أما ألبوم المغني الأمريكي آشر الجديد "Here I Stand" فيختتم التوب فايف هذا الأسبوع مع مبيعات لم تصل به لأكثر من المركز الخامس، ويشاركه الهبوط ألبوم فريق جورني الجديد "Revelation" حيث استقر في المركز السادس.
ومع أول ألبوماته منذ أربعة أعوام كاملة، يعود فريق الهيب هوب إن.إي.أر.دي بألبوم "Seeing Sounds" والذي وصل إلى المركز السابع بمجرد إصداره.

أما المغنية الكندية آلانيس موريست فصعد ألبومها الجديد "Flavors of Entanglement" إلى المركز الثامن، وهو تراجع في أدائها العام، حيث إن ألبومها السابق "So-Called Chaos" قد انطلق فورًا إلى المركز الخامس بمجرد صدوره.

ولأول مرة في تاريخ فريق ماي مورنينج جاكيت، يصل واحد من ألبوماته إلى التوب تن، حيث حصل آخر إصداراته "Evil Urges" على المركز التاسع هذا الأسبوع. ويختتم السباق لهذا الأسبوع فريق ويزر بألبومه الذي يحمل اسم الفريق "Weezer" بعد هبوطه من المركز الرابع في الأسبوع الماضي.

البوماته
 1999 : ذا بلوك از هوت "Tha Block Is Hot"
 2000 : لايتس اوت "Lights Out"
 2002 : 500دوكريز "500 Degreez"
 2004 : ذا كارتر "Tha Carter"
 2005 : ذا كارتر الثاني "Tha Carter II"
 2006 : لايك فادر، لايك سون "Like Father, Like Son"
 2008 : ذا كارتر الثالث "Tha Carter III"
 2009 : وي ار يونغ ماني "We Are Young Money"
 2010 : ريبيرث «إعادة الولادة (تنفس)»
 2010 : أي ام نوت ا هيومن بين "I Am Not a Human Being"
 2011 : ذا كارتر الرابع "Tha Carter IV"
 2013 : أي ام نوت ا هيومن بين الثاني "I Am Not a Human Being II"
 2015 : فري ويزي البوم "'Flree Weezy Album 'FWA"
 The Carter V كارتر الخامس:2018

روابط خارجية

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
أصحاب أعمال أفارقة أمريكيون
أصحاب أعمال أمريكيون أدينوا بجرائم
أصحاب أعمال من لويزيانا
أصحاب أعمال من نيو أورلينز
أمريكيون أفارقة مسيحيون
أمريكيون مدانون بقضايا المخدرات
أمريكيون من أصل نيجيري
حاصلون على العفو الرئاسي الأمريكي
حائزون على جائزة غرامي
حائزون على جوائز الموسيقى العالمية
خريجو جامعة فينيكس
رومان كاثوليك أمريكيون
رؤساء تنفيذيون أمريكيون
عصابة الدم
كاثوليك أمريكيون أفارقة
كتاب أغان أفارقة أمريكيون
كتاب أغان من لويزيانا
متزلجو ألواح أفارقة أمريكيون
مدراء صناعة الموسيقى أمريكيون
مسيرو أعمال أفارقة أمريكيون
مغنو راب أفارقة أمريكيون
مغنو راب أمريكيون
مغنو راب أمريكيون في القرن 20
مغنو راب أمريكيون في القرن 21
مغنو راب غانغستا
مغنو راب من لويزيانا
مغنو راب من نيو أورلينز
مغنو هيب هوب أمريكيون
مغنون أفارقة أمريكيون
مغنون أمريكيون
مغنون أمريكيون في القرن 20
مغنون أمريكيون في القرن 21
مغنون ذكور أمريكيون أفارقة في القرن 20
مغنون ذكور أمريكيون أفارقة في القرن 21
مغنون من لويزيانا
مغنون وكتاب أغان ذكور أمريكيون أفارقة
مغنون وكتاب أغان من لويزيانا
ممثلو تلفزيون أمريكيون
ممثلون أمريكيون أفارقة
ممثلون أمريكيون في القرن 21
ممثلون من نيو أورلينز
منتجو تسجيلات أفارقة أمريكيون
منتجو تسجيلات من لويزيانا
منتجو تسجيلات هيب هوب أمريكيون
مواليد 1982
مواليد في نيو أورلينز
موسيقيو تراب
موسيقيو هيب هوب جنوبي
ناجون من إطلاق نار أمريكيون
مغنون وكتاب أغاني ذكور أمريكيون أفارقة

ليل وين


كورت كاوتر  Kurt Kauter (ولد في 7 مايو 1913 في ليمبورج على اللان – ومات في 23 فبراير 2002 في جوتا) هو كاتب ألماني. نشر أيضا تحت الاسم المستعار خوسيه ماريا روكافويرته.

حياته وأعماله

كتب أولى قصائده في فترة شبابه. بدأ اهتمامه بالجيولوجيا عندما عثر على حفرية متحجرة، فدرس علم المعادن والجيولوجيا في فورتسبورج، وحصل فيها على درجة الدكتوراه. كان شيوعيا ومن مؤسسي حركة السلام في غرب ألمانيا. انتقل في عام 1958 إلى شرق ألمانيا وبالتحديد إلى جوتا.

وحين كان كاوتر في عمل بحثي عن البترول في الخارج، فدون تجاربه حول تعرفه على ثقافات أمريكا اللاتينية على الورق. وفي الستينيات كتب كتبا مثل في ظلال الشيمبورازو أو تحت تقاطع الجنوب. وقد صبغ حب كاوتر لشعوب أمريكا الجنوبية جميع كتبه للأطفال والشباب. وقد خلد في روايته بوليفار المحرر لسيمون بوليفار المناضل الشهير. وظل نشاطه الأدبي حتى نهاية حياته. وفي سن الثالثة والثمانين منحته فنزويلا أرقى أوسمتها وهو وسام Mérito al Trabajo - Primera Clase.

وقد بيعت من أعماله الكاملة حوالي مليوني نسخة حول العالم. وقد دافع في أعماله عن السلام والصداقة بين كل شعوب العالم.

روابط خارجية

مراجع

كتاب وكاتبات ألمان
مواليد 1913
مواليد في ليمبورغ أن در لان
وفيات 2002
وفيات في غوتا

كورت كاوتر


FK Dinamo Kiev (Ukraynaca: ФК Динамо Київ), Ukrayna'nın başkenti Kiev'de 1927 yılında kurulmuş olan futbol kulübüdür. Ukrayna futbolunun en başarılı futbol kulübüdür. 1980'li yıllarda "Yüzyılın Takımı", "2000'li Yılların Takımı" olarak nitelendirilmişlerdir. SSCB döneminde de en çok kupa kazanan futbol takımıdır.

Kullandığı Logolar

1927-1938 yılları arasında kullandığı logo

1972-1989 yılları arasında kullandığı logo

1989-1996 yılları arasında kullandığı logo

1996-2010 yılları arasında kullandığı logo

2010 yılından beri kullandığı logo

Başarıları
 Premyer-Liha / Çempionat SSSR Po Futbolu
Şampiyon (29): 1961, 1966, 1967, 1968, 1971, 1974, 1975, 1977, 1980, 1981, 1985, 1986, 1990, 1992-93, 1993-94, 1994-95, 1995-96, 1996-97, 1997-98, 1998-99, 1999-00, 2000-01, 2002-03, 2003-04, 2006-07, 2008-09, 2014-15, 2015-16, 2020-21

 Kubok Ukraniy / Kubok SSSR
Şampiyon (21): 1954, 1964 1966, 1974, 1978, 1982, 1985, 1987, 1990, 1993, 1996, 1998, 1999, 2000, 2003, 2005, 2006, 2007, 2014, 2015, 2020

 Superkubok Ukrayini / Sovyet Süper Kupası
Şampiyon (9): 1980, 1985, 1986, 2004, 2006, 2007, 2009, 2011, 2014, 2018

 USSR Cup
Şampiyon (7): 1936, 1937, 1938, 1944, 1946, 1947, 1948

Avrupa
 UEFA Kupa Galipleri Kupası
Şampiyon (2): 1975, 1986

 UEFA Süper Kupası
Şampiyon (1): 1975
 Santiago Bernabéu Kupası
Şampiyon (1): 1986

 CIS (İyiniyet oyunları) Kupası
Şampiyon (4): 1996, 1997, 1998, 2002

Takım kadrosu

Ayrıca bakınız
Ukrayna derbisi

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Resmi site
 Taraftar sitesi - Almanca

Ukrayna'daki futbol kulüpleri
Kiev'de spor
20. yüzyılda Ukrayna'da kurulan oluşumlar
1927'de Sovyetler Birliği'nde kurulan oluşumlar
1927'de kurulan futbol kulüpleri
UEFA Süper Kupası şampiyonları
1927'de kurulan oluşumlar
UEFA Kupa Galipleri Kupası şampiyonları

FK Dinamo Kyiv


Agrilus pediculus é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Curletti, 1999.

Referências

pediculus

Agrilus pediculus


Mariano Paredes (Reino de Guatemala, 1800 - Granada, Nicaragua 1856) fue un militar guatemalteco que ejerció como Presidente de Guatemala entre el 18 de enero de 1849 y el 6 de noviembre de 1851 como Jefe de Compromiso del Estado.

Ascenso a la presidencia

Para agosto de 1848, la situación de Guatemala era caótica:  Serapio Cruz (conocido como «Tata Lapo») asaltaba el Quiché promoviendo revueltas en contra del gobierno; había revueltas en el oriente del país; los liberales y conservadores se mantenían en constante pugna, y en medio de todo esto, el presidente Carrera se dio cuenta de que su prestigio se esfumaba y que era conveniente renunciar, lo que hizo con el siguiente manifiesto a la Asamblea Legislativa:

La Asamblea aceptó la renuncia de Carrera en el acto, pasando a deliberar quién debería sustituirle.  Al final, escogieron al señor Juan Antonio Martínez por las siguientes razones:
 Pasaba de los sesenta años.
 Había mantenido una posición prudente con todos los gobiernos.
 Había acrecentado su capital honradamente.
 Su firma gozaba del mejor crédito.
 Era liberal moderado, ejemplar padre de familia, sin vicios y con poca ambición de mando pública.

Carrera partió a México en 1848; en su ausencia, la Asamblea Legislativa, ahora en poder de los liberales, dictó una disposición por la que se le declaraba fuera de la ley que debía aplicársele la pena de muerte si osaba regresar al país.

Gobierno

El 26 de agosto de 1848, durante la breve ausencia de Carrera del poder central, y aprovechando que Paredes había sido llamado a Guatemala para hacerse cargo de la situación tras la renuncia de Martínez y del sucesor de este José Bernardo Escobar, los capitulares quetzaltecos, con el apoyo del Presidente de El Salvador, Doroteo Vasconcelos, y de la facción anticarrerista de Vicente y Serapio Cruz, proclamaron, una vez más, su segregación de Guatemala con el general Agustín Guzmán como presidente interino; el 5 de septiembre, eligieron un gobierno interino dirigido por Fernando Antonio Martínez.

A pesar de los esfuerzos de Paredes, Guatemala entró en una profunda crisis:  había crímenes políticos de importantes personalidades y bandoleros sueltos por todo el país; el gobierno dictaba leyes, pero nadie las cumplía.  El expresidente Mariano Rivera Paz y el general Vicente Cruz, hermano de Serapio Cruz fueron asesinados cuando intentaron tomar posesión del cargo de corregidor de Jalapa en 1849. A fines de abril, Carrera regresó a Guatemala por la frontera de Huehuetenango, conferenciando con los líderes de las etnias k'iche', q'anjobal, mam y jacotán y convenciéndoles de que debían unirse entre todas para defenderse.  Carrera formó, inadvertidamente, una conciencia indígena en el occidente del país, la cual constituyó la base de su poder militar en el área.

El gobierno de Paredes nombró al mayor José Víctor Zavala como corregidor de Suchitepéquez para detener a Carrera; pero Zavala, en vez de detener a Carrera, se puso a sus órdenes.  Agustín Guzmán, líder del recién formado Estado independiente de Los Altos, se dirigió a Antigua Guatemala para conferenciar con enviados de Paredes y decidir qué estrategia usar contra Carrera; Carrera, por su parte, aprovechó la ausencia de Guzmán para apoderarse de Quetzaltenango, pues ya contaba con el apoyo militar de Zavala en Suchitepéquez.

Al saber la noticia, y al enterarse del masivo apoyo de las diferentes etnias indígenas al general Carrera, Paredes, tras mucho deliberar con liberales y conservadores, finalmente siguió el consejo del conservador Luis Batres Juarros, quien le hizo ver que combatir a Carrera era abrir un frente en el occidente del país, y dispuso revocar la pena de muerte sobre Carrera y nombrarlo comandante general de las Armas, con autorización para atender a la pacificación de los pueblos conmovidos en el oriente del país, y para dirigir las operaciones militares de la manera que lo creyere conveniente. Tanto Paredes como Juarros estaban convencidos de que, de no apoyar a Carrera, tendrían un alzamiento igual que el que se estaba dando en Yucatán con la Guerra de Castas. Ante este decreto, los principales líderes liberales huyeron hacia El Salvador, donde les dio asilo el presidente Doroteo Vasconcelos. Finalmente, Carrera entró triunfalmente en la Ciudad de Guatemala el 8 de agosto de 1849 y Paredes evitó formar un frente occidental combatiendo a Carrera en Quetzaltenango.

Tras entrar a la ciudad, Carrera se dedicó a celebrar en grande con la tropa y su hermano Sotero.  Avanzada la noche, en la madrugada del 9 de agosto de 1849, Carrera fue atacado por José María Andrade, de oficio marimbero, quién lo hirió de una puñalada tras enterarse de que el general Carrera, muy dado a las aventuras amorosas, había seducido a su hija.  La guardia del General en Jefe del Ejército dio cuenta rápidamente del atacante y llevó al general a su residencia para que lo curaran.  Al día siguiente, el presbítero Jorge Viteri y Ungo, Ministro del presidente Paredes -y quien luego sería nombrado como obispo de El Salvador en 1852- ordenó que se investigara al atacante y que su cadáver fuera trasladado a la Plaza Mayor «para obrar con respecto de él, de acuerdo con la Comandancia General».  Esta orden fue cumplida, pero los encargados de hacerlo fueron mucho más allá de lo que se les había solicitado:  descuartizaron el cadáver y colocaron sus miembros en las cuatro garitas de la ciudad. Aunque fue recogido rápidamente por orden de Carrera, la imagen del gobierno de Paredes quedó muy desprestigiada y el hecho fue aprovechado por los liberales en El Salvador, quienes acusaron al gobierno conservador de salvaje, bárbaro y retrógrado. A partir de entonces, Sotero Carrera decidió que su hermano llevaría guardaespaldas en todo momento.

Batalla de la Arada

El gobernante salvadoreño Doroteo Vasconcelos dio asilo a los liberales guatemaltecos, entre quienes estaba José Francisco Barrundia quien fundó un periódico para atacar a Carrera, aprovechando hechos como el del atentado del Marimbero. Vasconcelos alimentó, durante todo un año a la facción rebelde «La Montaña», en el oriente de Guatemala distribuyendo dinero y armas entre los sublevados. A fines del año de 1850, Vasconcelos se sintió cansado de esta guerra lenta contra Guatemala y decidió obrar abiertamente. Así las cosas, el mandatario salvadoreño inició una cruzada contra el régimen conservador de Guatemala, invitando a participar en la alianza a Honduras y Nicaragua; pero de ambos gobiernos solo el hondureño presidido por Juan Lindo aceptó participar en la invasión.

Entre tanto, en Guatemala, donde se conocían perfectamente los planes de invasión en su contra, el presidente Paredes tomó las previsiones necesarias para enfrentar la situación, mientras el arzobispo Francisco de Paula García y Peláez ordenó en su arquidiócesis rogativas de paz.

El 4 de enero de 1851 se reunieron en Ocotepeque los presidentes de Honduras y El Salvador, con la cual quedó sellada la alianza en contra de Guatemala. El ejército salvadoreño se componía de cuatro mil hombres perfectamente municionados y con apoyo de artillería; los hondureños por su parte, aprestaron dos mil hombres para la campaña. El grueso de las fuerzas aliadas se situó en Metapán, por ser esta una ubicación próxima a Honduras y a la frontera guatemalteca.

La «Batalla de la Arada» se libró el 2 de febrero de 1851 cerca de la ciudad de Chiquimula en Guatemala, entre las fuerzas de Guatemala y un ejército aliado de Honduras y El Salvador. La batalla formó parte de la guerra entre el gobierno conservador de Guatemala contra la coalición liberal de El Salvador y Honduras, y fue la amenaza más patente para Guatemala de perder su soberanía como república.  La estrategia que utilizó el comandante general de Guatemala, Rafael Carrera, resultó en una victoria aplastante para sus tropas, que únicamente sufriendo ciento veinticinco bajas entre muertos y heridos, contra más de mil quinientas bajas del enemigo.

Tras La Batalla de la Arada, el 22 de octubre de 1851 renunció el presidente Paredes; la Asamblea Nacional nombró a Carrera para que lo sustituyera, y este tomó posesión de la Presidencia el 6 de noviembre de 1851 tras haber solicitado a los representantes que modificasen la Constitución de la República a su conveniencia. Paredes pasó a formar parte de sus oficiales, y le fue leal hasta su muerte en 1856.

Muerte

El 5 de mayo de 1856, el general Paredes -por órdenes de Carrera- partió hacia Nicaragua al frente de una fuerza expedicionaria de quinientos hombres para combatir a William Walker, como parte del Ejército Aliado Centroamericano. Condujo sus tropas por territorio nicaragüense para luego agregarse a la columna al mando del sargento mayor José Víctor Zavala con quien se dirigió a Cojutepeque, logrando una avasalladora victoria. Para ejecutar el movimiento de tropas se utilizó la goleta «Ascensión» y el bergantín «Italia», este último que adquirió el gobierno guatemalteco y llamó «Santiago» en honor al santo patrono de Guatemala.

Al morir Paredes, presuntamente asesinado por envenenamiento, Zavala quedó como primer jefe de las tropas guatemaltecas en Nicaragua.

Véase también

 Presidente de Guatemala

Notas y referencias

Referencias

Bibliografía

Enlaces externos

Nacidos en Ciudad de Guatemala
Militares de Guatemala
Personalidades de la Guerra Nacional de Nicaragua
Presidentes de Guatemala
Rafael Carrera y Turcios
Estado de Los Altos en Centro América

Mariano Paredes (Guatemala)


Devaranne ist der Familienname folgender Personen:

 Johann Christian Claudius Devaranne (1784–1813), deutscher Widerstandskämpfer in den Befreiungskriegen in Solingen
 Siméon Pierre Devaranne (1789–1859), Künstler, arbeitete im Bereich des Eisenkunstgusses

Devaranne


An Maxillaria mungoschraderi in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Roberto Vásquez ngan Pierre Leonhard Ibisch. An Maxillaria mungoschraderi in nahilalakip ha genus nga Maxillaria, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Bolivia. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Maxillaria

Maxillaria mungoschraderi


Dundee United Football Club er skoskt knattspyrnufélag, stofnað árið 1893, með aðsetur í Dundee.

Saga
Dundee F.C. var stofnað árið 1893 við samruna tveggja staðarliða, Dundee East End og Dundee Our Boys með það að markmiði að sækja um keppnisrétt í skosku deildarkeppninni. Umsóknin fékk náð fyrir augum stjórnenda deildarinnar og lék Dundee F.C. því sinn fyrsta deildarleik þá um haustið sem lauk með 3:3 jafntefli gegn Rangers. Gengið var misjafnt fyrstu árin. Í tvígang náði félagið fimmta sæti í deildinni og komst jafnoft í undanúrslit bikarkeppninnar. Inn á milli komu verri skellir, þannig tapaði Dundee árið 1895 fyrir Glasgow Celtic 11:0, sem enn er met.

Leiktíðina 1902-03 hafnaði Dundee í öðru sæti og fékk einungis tólf mörk á sig allt tímabilið, sem er met í breskri knattspyrnusögu. Árin 1906-07 og 1908-09 komu silfurverðlaunin aftur í hlut Dundee, en í seinna skiptið var félagið aðeins einu stigi frá meistaratitlinum. Ekki tókst liðinu þó að verða Skotlandsmeistari á þessu tímabili en veturinn 1909-10 varð það þó bikarmeistari í fyrsta og eina sinn eftir sigur á Clyde í úrslitum.

Dýrasti leikmaðurinn
Knattspyrnukeppni féll niður í Skotlandi á árum fyrri heimsstyrjaldarinnar. Að henni lokinni byrjaði Dundee að krafti og var yfirleitt í hópi efri liða. Lykilmaður á þeim árum var Dave Halliday, einn mesti markahrókur í sögu félagsins. Hann getði m.a. garðinn frægan í keppnisferðum Dundee til Spánar þar sem mörg af kunnustu félögum landsins voru lögð að velli.

Undir lok þriðja áratugarins tók Dundee að síga jafnt og þétt neðar í töflunni og vorið 1938 féll Dundee í fyrsta sinn úr efstu deild. Eftir seinni heimsstyrjöldina skaust Dundee aftur í hóp þeirra bestu vorið 1947. Á sínu öðru ári í efstu deild náði Dundee öðru sæti, aðeins stigi á eftir meisturum Rangers og komst í undanúrslit í báðum bikarkeppnunum. Staðráðnir í að byggja á þessum árangri ákváðu stjórnendur félagsins að festa kaup á markahróknum Billy Steel frá Derby County fyrir 23.500 pund, sem talið var heimsmet á þeim tíma. Með Steel innanborð náði Dundee einu sinni þriðja sæti í deildinni, tapaði einum úrslitaleik í bikarkeppninni en varð deildarbikarmeistari árin 1952 og 1953.

Gullöldin
Veturinn 1958-59 beið Dundee gríðarlega óvæntan og niðurlægjandi ósigur fyrir áhugamannaliðinu Fraserburgh í skoska bikarnum og er það enn talin verstu skellur félagsins. En bjartari tímar voru í vændum. Sama haust tók Bob Shankly, bróðir Bill Shankly hins kunna þjálfara Liverpool við stjórn Dundee. Undir hans stjórn varð félagið Skotlandsmeistari í fyrsta og eina sinn leiktíðina 1961-62. Meistaratitillinn varð ekki í höfn fyrr en með sigri á St Johnstone í lokaumferðinni, sem jafnframt felldi St Johnstone niður um deild.

Meistaratitillinn veitti Dundee þátttökurétt í Evrópukeppni meistaraliða árið eftir þar sem félagið komst alla leið í undanúrslit en tapaði þar fyrir AC Milan. Leiktíðina 1967-68 endurtók félagið afrekið, að þessu sinni í borgakeppni Evrópu þar sem Dundee tapaði naumlega fyrir verðandi meisturum Leeds United í undanúrslitunum.

Hallar undan fæti
Dundee hafði alla tíð talist sterkara liðið af borgarfélögunum tveimur en um og uppúr 1970 tóku nágrannarnir í Dundee United yfirhöndina. Dundee varð deildarbikarmeistari leiktíðina 1973-74, en það reyndist síðasti stóri titillinn til þessa. Árið eftir var liðum í efstu deild fækkað niður í tíu og vorið 1976 féll Dundee niður um deild. Næstu árin rokkaði liðið milli tveggja efstu deildanna, komst hæst í 6. sæti í efstu deild og varði tíunda áratugnum á flakki milli deilda á nýjan leik.

Árið 2000 vakti það mikla athygli þegar Dundee samdi við argentínska framherjann Gabriel Batistuta og fylgdu nokkrar fleiri áhugaverðar ráðningar í kjölfarið. Ráðningar af þessu tagi skiluðu þó takmörkuðum árangri inni á vellinum en stuðluðu því frekar að fjárhagslegum vandræðum félagsins sem hefur ýmist fallið úr efstu deild eða strögglað við að halda sæti sínu þar.

Titlar
Skoska úrvalsdeildin (1): 1961–62
Skoski bikarinn (1): 1909-10
Skoski deildarbikarinn (3): 1951–52, 1952–53, 1973–74

Skosk knattspyrnufélög
Stofnað 1893

Dundee F.C.


ADF may refer to:

Science and technology
 ADF/Cofilin, a family of actin-binding proteins
 Alternate-day fasting, a variant of intermittent fasting
 Augmented Dickey–Fuller test, used in time series analysis
 African dwarf frogs, a group of aquatic amphibians belonging to the pipid frog genus Hymenochirus

Computing
 Amiga Disk File format
 Amsterdam Density Functional, electronic structure program
 Auto-lead Data Format, for vehicle purchase requests
 Automatic document feeder, in printers and scanners
 Oracle Application Development Framework

Organizations
 ADF Solutions, a US digital forensics company
 Alcohol and Drug Foundation, Australia
 Alliance Defending Freedom, a US conservative Christian organization
 Allied Democratic Forces, a Ugandan rebel group
 Ambazonia Defence Forces, a militant Cameroonian separatist group
 Arab Democracy Foundation, Qatar
 Arab Deterrent Force, serving in Lebanon
 Ár nDraíocht Féin, a Neopagan druid organization
 Australian Defence Force
 Army Deployment Force, Singapore counter-terrorist unit
 Aalto Design Factory, of Aalto University

Transportation
 Aircraft deicing fluid
 Automatic direction finder, a navigation instrument
 Dexter B. Florence Memorial Field (FAA code), an airport in the US
 Adıyaman Airport (IATA code), an airport in Turkey
 Anyang East railway station, China Railway telegraph code ADF

Other uses
 Aerospace Data Facilities of the US National Reconnaissance Office
 Alejandro Davidovich Fokina, a Spanish tennis player
 Alternative display facility, a type of financial exchange
 American Dance Festival, US
 Dhofari Arabic (ISO 639-3 code), Oman
 Asian Dub Foundation, a British band

ADF


Les 1 000 Miles de Sebring 2022 ont été la  de cette épreuve et la  du calendrier du Championnat du monde d'endurance FIA 2022. Après avoir eu les éditions de 2020 et 2021 annulées pour cause de Pandémie de Covid-19, cette édition s'est déroulée le  dans le cadre du week-end des 12 Heures de Sebring. Le fait d'avoir ces deux courses majeures du Championnat du monde d'endurance et du WeatherTech SportsCar Championship lors d'une même semaine sur le même circuit font qu'il est plus communément dit que ces courses font partie du Super Sebring.

Contexte avant la course

Engagés
La liste officielle des engagés était composée de , dont 4 en Hypercar, 15 en LMP2, 5 en GTE Pro et 12 en GTE Am. Pour cause de Covid 19, le pilote de l'Oreca 07 n°34 de l'écurie polonaise Inter Europol Competition Alex Brundle avait dû renoncer à participer à l'épreuve. Il avait été remplacé par le pilote suisse Fabio Scherer.

Circuit

Le Sebring International Raceway est un circuit automobile situé à Sebring, en Floride, aux États-Unis.

D'une longueur de , il comprend dix-sept virages, avec de longues lignes droites. Une partie du circuit utilise encore aujourd'hui les pistes d'atterrissage faites de plaques de béton de l'ancien aéroport militaire. Un hôtel est situé sur le site même.

Essais libres

Qualifications

Course

Classements intermédiaires

Déroulement de l'épreuve

Classement de la course
Voici le classement officiel au terme de la course.
 Les premiers de chaque catégorie du championnat du monde sont signalés par un fond jaune.
 Pour la colonne Pneus, il faut passer le curseur au-dessus du modèle pour connaître le manufacturier de pneumatiques.

Pole position et record du tour
 Pole position :  Nicolas Lapierre (#36 Alpine Elf Team) en 1 min 47 s 404
 Meilleur tour en course :  Matthieu Vaxiviere (#36 Alpine Elf Team) en 1 min 49 s 033

Tours en tête
  Alpine A480 - Elf Team : 163 tours (1-23 / 28-49 / 56-75 / 84-101 / 115-194)
  SCG 007 - Glickenhaus Racing : 3 tours (24-26)
  Toyota GR010 Hybrid - Toyota Gazoo Racing : 21 tours (27 / 50-55 / 76-83 / 102-103 / 111-114)
  Toyota GR010 Hybrid - Toyota Gazoo Racing : 7 tours (104-110)

À noter
 Longueur du circuit :
 Distance parcourue par les vainqueurs :

Voir aussi
 1 000 Miles de Sebring
 Sebring International Raceway
 Championnat du monde d'endurance FIA 2022

Notes et références

Notes

Références

Liens externes

Championnat du monde d'endurance FIA 2022
Sport aux États-Unis en mars 2022
1 000 Miles de Sebring

1 000 Miles de Sebring 2022


يعتبر التدوين المصغر (بالإنجليزية Micro-blogging) من الفنون الجديدة وهو مشتق من التدوين ولكنه لا يسمح بالعدد اللا محدود من المدخلات. خلافا للتدوين الطبيعي يقتصر التدوين في هذا النوع المصغر علي إرسال رسائل أو تحديثات بحد أقصي 140 حرف فقط للرسالة الواحدة، وبشكل أكثر تلخيصاً يمكن أن نقول أن التدوين المصغر عبارة عن تحديثات كتابية تصف الأحداث التي تعاصرها في يومك علي مدار الساعة.

ظهور التدوين المصغر

عرف التدوين المصغر مع تقديم خدمة تويتر رسمياً في أكتوبر 2006 وكذلك موقع jaiku المملوك لجوجل كما ظهر منذ أشهر موقع Plurk الذي يقدم نفس الخدمة، وتعد خاصية status update الموجودة في الفيس بوك جزءاً من هذا التدوين المصغر.

مستقبل التدوين المصغر

التدوين المصغر في طريقه إلى التوسع والانتشار على مستوى معظم مستخدمي الإنترنت حول العالم. ونسبة استخدامه في العالم العربي لا بأس به حيث أن معظم مواقع micro blogging تدعم اللغة العربية دون مشاكل. وقد صارت كثرة تلك المواقع التي تقدم مثل هذه الخدمة مؤدية إلى بعض التشتت والضياع بين تلك المواقع، ولكن يبقى تويتر على القمة .

انظر أيضا

 مدونة
 بيرجينكيوي

مصادر

تدوين

تدوين مصغر


Isabella Lucy Bird (15. október 1831 – 7. október 1904), var breskur landkönnuður, rithöfundur, ljósmyndari og náttúrufræðingur á nítjándu öld. Hún stofnaði John Bishop Memorial-sjúkrahúsið í Srinagar ásamt Fanny Jane Butler. Hún var fyrsta konan sem varð félagi í Konunglega breska landfræðifélaginu.

Æska
Isabella Bird fæddist 15. október 1831 í Boroughbridge Hall, Yorkshire, sem var heimili ömmu hennar og fyrsta sókn föður hennar sem hafði tekið prestvígslu árið 1821. Foreldrar hennar voru séra Edward Bird og seinni kona hans, Dora Lawson (1803–1866).

Bird flutti nokkrum sinnum í æsku. Árið 1832 var séra Bird skipaður prestur í Maidenhead. Vegna heilsubrests hans flutti fjölskyldan aftur árið 1834 til Tattenhall í Cheshire, þar sem frændi hans, dr. John Bird Sumner, biskup af Chester, skipaði hann prest. Þar fæddist Henrietta, systir Isabellu, sama ár.

Andstaða Edward Bird við vinnu á sunnudögum varð til þess að söfnuður hans minnkaði og árið 1842 óskaði hann eftir flutningi til St. Thomas's í Birmingham. Þar urðu aftur mótmæli sem náðu hámarki með því að presturinn var grýttur og ókvæðisorð hrópuð að honum. Árið 1848 flutti fjölskyldan aftur og eftir að hafa dvalið um tíma í Eastbourne settist hún að í Wyton í Huntingdonshire (nú Cambridgeshire).)

Frá barnæsku var Bird veikburða, þjáðist af aumum hrygg, höfuðverkjum og svefnleysi. Læknirinn mælti með útivist og þess vegna lærði Bird að sitja hest í æsku og síðar að róa. Foreldrar hennar sáu alfarið um menntun hennar. Faðir hennar var áhugamaður um grasafræði og kenndi Bird allt um gróður, og móðir hennar kenndi dætrunum fjölbreytt fræði. Bird varð mikill lestrarhestur.

Fyrsta útgefna rit Isabellu þegar hún var 16 ára var bæklingur sem fjallaði um fríverslun gegn verndarstefnu. Eftir það skrifaði hún oft greinar í ýmis tímarit. Árið 1850 var trefjaæxli fjarlægt úr hrygg hennar, en Bird hélt áfram að þjást af ótilgreindum kvillum sem leiddu til þreytu og svefnleysis. Fjölskyldan eyddi sex sumrum í Skotlandi til að reyna að bæta heilsu hennar.

Læknar Bird hvöttu til sjóferðar og árið 1854 hófust ferðalög hennar þegar henni bauðst að sigla til Bandaríkjanna og fylgja frændum sínum til fjölskyldu þeirra. Faðir hennar gaf henni 100 pund og leyfi til að vera eins lengi og þau entust. Bréf sem Bird skrifaði til ættingja sinna heima á Englandi urðu grunnurinn að fyrstu bók hennar, An Englishwoman in America (1856), sem Murray gaf út. Útgefandinn John Murray var útgefandi hennar til æviloka og varð líka einn nánasti vinur hennar."

Ferðalög á miðjum aldri

Bird yfirgaf Bretland aftur árið 1872, fór fyrst til Ástralíu, þar sem henni líkaði illa, og síðan til Hawaii-eyja (sem þá voru kallaðar Sandvíkureyjar í Evrópu). Ást hennar á eyjunum leiddi til annarrar bókar sem kom út þremur árum síðar. Þar kleif hún Mauna Kea og Mauna Loa. Hún flutti síðan til Colorado, þar sem hún hafði heyrt að loftslagið hentaði veiku fólki. Hún klæddi sig nánast og sat hest eins og karlmaður (þó að hún hafi hótað að lögsækja Times fyrir að segja að hún klæddist karlmannsfötum). Hún fór yfir 800 mílur í Klettafjöllunum árið 1873. Bréf hennar til systur sinnar, sem fyrst voru prentuð í tímaritinu The Leisure Hour, urðu fjórða og líklega frægasta bók Bird, A Lady's Life in the Rocky Mountains.

Jim Nugent, "Rocky Mountain Jim", lífgaði upp á dvöl Bird í Klettafjöllunum. Nugent var dæmigerður útlagi, eineygður með smekk fyrir ofbeldi og ljóðlist. "Maður sem hvaða kona sem er gæti elskað en engin heilbrigð kona myndi giftast," sagði Bird í kafla sem var fjarlægður úr bréfum hennar áður en þau voru birt. Nugent virtist einnig heillaður af hinni sjálfstæðu Bird, en hún yfirgaf að lokum Klettafjöllin og sinn "ástkæra desperado". Nugent var skotinn til bana innan við ári síðar.

Heima eignaðist Bird annan vonbiðil, dr. John Bishop, skurðlækni á fertugsaldri í Edinborg. Hún fékk áhuga á Japan eftir lestur greinarinnar "My Circular Notes, 1876" eftir John Francis Campbell og spurði Colin Alexander McVean, fyrrverandi yfirmælingamann landmælingaskrifstofu Japans, ráða í febrúar 1878. Svo lagði hún aftur af stað, í þetta sinn til Asíu: Japans, Kína, Kóreu, Víetnam, Singapúr og Malaja. Þegar systir hennar, Henrietta Amelia Bird, lést úr taugaveiki árið 1880, þáði Bird bónorð John Bishop. Þau giftust í febrúar 1881 og síðar sama ár var hún sæmd konunglegu Kapiolani-orðunni af Kalākaua konungi Hawaii. Heilsu Bird tók að hraka, en fyrir utan skarlatssótt árið 1888, náði hún sér á strik eftir dauða John Bishop árið 1886. Þá erfði hún mikið ráðstöfunarfé. Bird fannst sem fyrri ferðir hennar hefðu verið áhugamennska, svo hún lagði stund á nám í læknisfræði og ákvað að ferðast sem trúboði. Þrátt fyrir að vera orðin næstum 60 ára gömul hélt hún af stað til Indlands.

Seinni ár

Þegar Bird kom til Indlandsskaga í febrúar 1889 heimsótti hún sendiskrifstofur Breta, fór til Ladakh á landamærum Indlands og Tíbets og ferðaðist síðan um Persíu, Kúrdistan og Tyrkland. Á Indlandi gaf maharajann af Kasmír henni land til að byggja sjúkrahús með sextíu rúmum og lyfjageymslu fyrir konur. Þar vann hún með Fanny Jane Butler að stofnun John Bishop Memorial Hospital til minningar um nýlátinn eiginmann sinn sem hafði tekið frá fé í þessum tilgangi í erfðaskránni. Árið eftir gekk hún til liðs við hóp breskra hermanna sem ferðuðust milli Bagdad og Teheran. Hún var með yfirmanni herdeildarinnar meðan hann stundaði könnunarstörf, vopnuð skammbyssu og lyfjakistu sem fyrirtæki Henry Wellcome í London útvegaði. Árið 1891 ferðaðist hún gegnum Balúkistan til Persíu og Armeníu, og kannaði upptök árinnar Karun. Síðar sama ár hélt hún ræðu í nefndarherbergi neðri deildar breska þingsins um ofsóknir á hendur kristnum mönnum í Kúrdistan, sem hún hafði áður kynnt fyrir stórvesír Tyrkjaveldis.

Skrif Bird höfðu birst í tímaritum og dagblöðum í áratugi og hún var orðin þekkt nafn. Árið 1890 varð hún fyrsta konan sem hlaut heiðursstyrk Konunglega skoska landfræðifélagsins. Tveimur árum síðar varð hún fyrsta konan sem fékk inngöngu í Konunglega breska landfræðifélagið. Hún varð líka meðlimur í Konunglega breska ljósmyndafélaginu þann 12. janúar 1897. Hún fór í sína síðustu langferð árið 1897, þegar hún ferðaðist upp árnar Jangtse og Han í Kína og Kóreu. Síðar fór hún til Marokkó, þar sem hún ferðaðist meðal Berba og þurfti að nota stiga til að klífa á bak svörtum stóðhesti sem var gjöf til hennar frá soldáninum.

Andlát

Nokkrum mánuðum eftir heimkomuna úr ferðinni til Marokkó veiktist Bird og lést á heimili sínu á Melville Street 16 í Edinborg þann 7. október 1904. Hún var grafin í fjölskyldugrafreitnum í Dean-kirkjugarðinum í vesturhluta borgarinnar. Gröfin liggur í litlum bogadregnum suðurhlutanum, nálægt litlum stíg sem skiptir honum í tvennt. Hún var að skipuleggja aðra ferð til Kína þegar hún lést.

Arfleifð

Fyrsta ævisaga Bird var skrifuð af Anne M Stoddart og kom út árið 1907.

Caryl Churchill notaði Bird sem persónu í leikriti sínu Top Girls (1982). Margar af samræðunum sem Churchill skrifaði eru teknar upp úr ritum Bird sjálfrar.

Bird var tekin inn í frægðarhöll kvenna í Colorado árið 1985.

Fjallað var um Bird í Bedrock: Writers on the Wonders of Geology (2006), ritstýrt af Lauret E. Savoy, Eldridge M. Moores og Judith E. Moores (Trinity University Press) sem fjallar um það hvernig rithöfundar hafa lýst jarðfræðilegum einkennum jarðarinnar.

Bird er aðalpersóna í mangasögunni Isabella Bird in Wonderland (Fushigi no Kuni no Bird), sem fjallar um ferðir hennar til Japans. Sagan kom út í tvítyngdri japansk-enskri útgáfu frá 2018.

Bygging klukkuturnsins á Tobermory á Mull var fjármögnuð af Bird til minningar um systur hennar, Henriettu. Turninn var hannaður af fjallgöngumanninum og landkönnuðinum Edward Whymper.

Tilvísanir

Enskir landkönnuðir
Enskir náttúrufræðingar
Fólk dáið árið 1904
Fólk fætt árið 1831

Isabella Bird


Capirote este denumirea dată unei scufii de formă conică utilizată în ceremoniile religioase din Spania. Aceasta face parte din uniforma specifică frățiilor Nazarenos și Fariseos, și este folosită pe parcursul procesiunilor pascale și în reconstituirile din Săptămâna Mare.

Istoria
Din punct de vedere istoric, flagelanții reprezintă sursa tradițiilor actuale, biciuirea fiind modalitatea prin care aceștia își ispășeau pedeapsa. Papa Clement al VI-lea a considerat că flagelanți se pot spovedi doar sub controlul bisericii, decretând astfel Inter sollicitudines. Acesta este unul dintre motivele pentru care flagelanții își ascund fețele.

Uzul capirotei sau a corozei a fost impus în Spania și Portugalia de către Sfântul Oficiu al Inchiziției. Bărbații și femeile arestate trebuiau să poarte o capirotă de hârtie în public, simbol al umilinței. Aceasta era utilizată și în timpul ceremoniilor Autodafé. Culoarea acesteia era aleasă în funcție de hotărârea oficiului. Indivizii condamnați la moarte purtau o capirotă roșie. Alte culori denotau alte pedepse.

Ca urmare a abolirii Inchiziției, capirota a continuat să reprezinte penitența și osânda în frățiile catolice. Totuși, cea utilizată astăzi este diferită: este acoperită cu material de înaltă calitate. Mai târziu, în timpul celebrării Paștelui în Andaluzia, penitenții mărșăluiesc pe străzi purtând capirota.

Capirota reprezintă astăzi simbolul penitentului catolic: numai membrilor unei confrerii le este permis portul acesteia pe durata procesiunilor solemne. Copiii pot primi capirota după prima lor împărtășanie, moment în care sunt primiți în frăție. Capirota este folosită pe întreg parcursul spovedaniei. În Sevilla, intrarea în catedrală fără o capirotă este interzisă.

Alte utilizări
În New Orleans, în perioada dintre Revolta din 1768 și abolirea cabildo-ului spaniol, sărbătorirea evenimentului Mardi Grass de către catolicii francezi din oraș a fost restricționată de clerul spaniol. Există posibilitatea ca cel de-al doilea Ku Klux Klan, cunoscut pentru sentimentele anticatolice, să-și fi modelat o parte din simboluri după capirotă și sanbenito.

Note

Săptămâna Mare
Inchiziție

Capirote


Lucien Tainguy, né le  à Paris et mort en février 1971 à New York (arrondissement du Bronx), est un directeur de la photographie français.

Biographie
Dans les années 1900, Lucien Tainguy travaille aux côtés de Georges Méliès et reste connu comme l'un des chefs opérateurs du Voyage dans la Lune (1902). Faute d'être crédité, il est difficile de savoir à quelles autres réalisations de Méliès il contribue durant cette période.

Au début des années 1910, il s'installe aux États-Unis et dirige notamment les prises de vues de plusieurs films américains muets réalisés par Émile Chautard, dont  (1917, avec Robert Warwick et June Elvidge). Citons également le western Arizona d'Augustus E. Thomas (1913, avec Gail Kane et William Conklin).

Ses trois derniers films sortent en 1921, dont God's Country and the Law de Sidney Olcott (avec Cesare Gravina). Il meurt en 1971, à 89 ans.

Filmographie partielle

En France
1902 : Le Voyage dans la Lune de Georges Méliès

Aux États-Unis
1912 : Cléopâtre (Cleopatra) de Charles L. Gaskill
1913 : Arizona d'Augustus E. Thomas
1915 :  d'Émile Chautard
1915 :  d'Émile Chautard
1916 :  d'Émile Chautard
1916 :  (Friday the 13th) d'Émile Chautard
1917 :  d'Émile Chautard
1917 :  de William A. Brady
1917 :  d'Émile Chautard
1917 :  (The Family Honor) d'Émile Chautard
1917 :  de Carlyle Blackwell
1917 :  d'Émile Chautard
1917 :  (The Man Who Forgot) d'Émile Chautard
1918 :  d'Oscar Apfel
1918 :  d'Arthur Ashley
1918 :  d'Oscar Apfel
1918 :  (His Royal Highness) de Carlyle Blackwell
1918 :  (The Purple Lily) de Fred Kelsey
1918 :  d'Oscar Apfel
1919 :  (The Echo of Youth) d'Ivan Abramson
1919 :  (The Love Cheat) de George Archainbaud
1919 :  d'Oscar Apfel
1919 :  (A Damsel in Distress) de George Archainbaud
1919 :  de Dell Henderson
1919 :  de Frank Hall Crane
1920 : In Walked Mary de George Archainbaud
1920 :  de George Archainbaud
1920 :  de George Archainbaud
1921 : God's Country and the Law de Sidney Olcott
1921 :  de Dell Henderson

Liens externes

Directeur de la photographie français
Naissance en août 1881
Naissance à New York
Décès en février 1971
Décès à 89 ans
Décès dans le Bronx

Lucien Tainguy


Die  (IFMIF)
ist eine seit den 1990er Jahren geplante Forschungseinrichtung, die Materialien auf ihre Eignung für den Einsatz in potenziellen Fusionsreaktoren testen soll. In einem Fusionsreaktor treffen sehr viele Neutronen mit sehr hoher Energie auf das Wandmaterial. Um die Schädigung durch diese Belastung untersuchen und mit Berechnungen vergleichen zu können, soll IFMIF mit einem Teilchenbeschleuniger einen hohen Neutronenfluss entsprechender Teilchenenergie erzeugen. Es handelt sich um ein gemeinsames Projekt der EU, Japans, Russlands und der USA unter Federführung der Internationalen Atomenergie-Organisation.

Das Projekt befindet sich zurzeit (2022) in der sogenannten Engineering Validation and Engineering Design Activities (EVEDA)-Phase. In Bezug auf den Standort dieser internationalen Anlage bewertete die europäische Agentur Fusion for Energy (F4E) im Dezember 2017 den gemeinsamen Vorschlag Spaniens und Kroatiens, IFMIF-DONES (DEMO Oriented NEutron Source) in Granada zu errichten, positiv.

Werkstoffproblem von Fusionsreaktoren
Einige Strukturteile des Reaktors müssen – neben hoher Wärmebelastung – einer hohen Neutronenbelastung für genügend lange Zeit (z. B. zwei Jahre) standhalten. Handelt es sich beispielsweise um Stahl, liegt der Versetzungsschaden, der sich in dieser Standzeit ansammelt, in der "ersten Wand", also den an das Fusionsplasma grenzenden Blanket-Teilen, in der Größenordnung von 50 dpa (engl. displacements per atom, Verlagerungen pro Atom). Eine ähnlich wichtige Schadensart ist die Gasentwicklung (Wasserstoff und Helium) durch Neutronenreaktionen im Material (siehe Reaktorwerkstoffe).

Bisher können diese Belastungen experimentell nur unvollkommen simuliert werden. Neutronenbestrahlungen in Hochfluss-Forschungsreaktoren nützen nur begrenzt, weil das Energiespektrum der Neutronen nicht so hoch hinauf reicht wie im Fusionsreaktor. Experimente mit Selbstimplantation – dabei werden Ionen des Zielmaterials mit hoher Energie auf das gleiche Material geschossen, zum Beispiel Wolframionen auf Wolfram – ergeben Versetzungen, aber nicht die gleichzeitige Gasentwicklung. Mehrere Studien haben ergeben, dass keiner der bisher üblichen Neutronenquellen-Typen sich eignet.

Werkstoffe, deren Festigkeitseigenschaften nach der genannten Schädigung noch ausreichen, lassen sich jedoch nicht ohne Bestrahlungsversuche unter realistischen Bedingungen entwickeln. Auch ein Versuchs-Fusionsreaktor wie ITER bietet diese Bedingungen nicht, denn er wird nicht im Dauerbetrieb, sondern in relativ kurzen Experimentierphasen mit dazwischenliegenden Umbaupausen laufen. Der zu entwickelnde Strukturwerkstoff soll aber für den Bau des Prototypkraftwerks DEMO, also am Ende der Nutzungszeit von ITER, schon bereitstehen.

Konzept von IFMIF

Neutronenquelle
Um mit heute existierender Technologie eine geeignete Neutronenquelle zu schaffen, soll IFMIF Neutronen nutzen, die von schnellen Deuteronen in Lithium ausgelöst werden. Zwei parallel nebeneinander stehende Hochstrom-Linearbeschleuniger liefern je einen Deuteronenstrahl von 40 MeV und der hohen Stromstärke 125 Milliampere; die beiden Strahlen überlappen sich auf dem Target, einer 2,5 cm dicken Schicht von strömendem, flüssigem Lithium. In dieser Schicht werden die Deuteronen vollständig gestoppt. Das Lithium wird in geschlossenem Kreislauf durch einen Kühler gepumpt, um die unvermeidlich entstehende große Wärmeleistung abzuführen. Bei der hohen Deuteronenenergie werden die Neutronen hauptsächlich durch die (d,n)-Strippingreaktion freigesetzt. Sie treten daher nicht isotrop, sondern bevorzugt nach vorne aus dem Target aus. Dort befindet sich die Testzelle mit den Bestrahlungsproben.

Ein Prototyp des Hochstrombeschleunigers in Rokkasho (Japan) wird zurzeit (2022) in Betrieb genommen.

Das in einem Zyklotronexperiment gemessene Neutronen-Energiespektrum weicht in der Form deutlich vom Fusionsreaktorspektrum ab, ist aber hinsichtlich der Materialschädigung gut damit vergleichbar.

Testzelle
Die Testzelle unterteilt sich in eine Hochflusszone von 500 cm3 dicht am Target, eine dahinter liegende größere Mittelfluss- und eine noch größere Niedrigflusszone. In der Hochflusszone werden in Eisenmaterialien nach Berechnungen 20 bis 55 dpa (ortsabhängig) pro Bestrahlungsjahr erreicht. Sie soll miniaturisierte Strukturwerkstoffproben aufnehmen. In den Mittel- und Niedrigflusszonen können beispielsweise Neutronenvervielfacher- und Brutmaterialien (siehe Blanket) getestet werden. Da monate- und jahrelange Bestrahlungen nötig sind, braucht die Testzelle ein leistungsfähiges Kühlsystem, das aber auch schnell auf Heizen umgeschaltet werden kann, um bei unvorhergesehen Ausfällen der Beschleuniger die Temperatur der Proben konstant halten zu können.

Die zu prüfenden Strukturmaterialien sind unter anderem die in Entwicklung befindlichen niedrigaktivierenden Stähle, aber z. B. auch CFC (Carbon Fiber Carbon Composite, kohlenstofffaserverstärkter Kohlenstoff), SiC/SiC (siliziumkarbidfaserverstärktes Siliziumkarbid) und Wolfram als Material für Divertorplatten.

Literatur
Zum Beschleuniger:
 A. Mosnier, P. Y. Beauvais, B. Branas et al.: The accelerator prototype of the IFMIF/EVEDA project. Proceedings of the International Particle Accelerator Conference, Kyoto, Japan, 2010, S. 588–590.
Zur Testzelle:
 A. Möslang, V. Heinzel, H. Matsui et al.: The IFMIF test facilities design. Fusion Engineering and Design Band 81 (2006) Seite 863–871
Zum Lithiumtarget:
 H. Nakamura, P. Agostini, K. Ara et al.: Status of engineering design of liquid lithium target in IFMIF-EVEDA. Fusion Engineering and Design Band 84 (2009) Seite 252–258

Einzelnachweise

Fusionsreaktortechnik
Institut für Werkstofftechnik

International Fusion Materials Irradiation Facility


Mahmûd bin Hüseyîn bin Muhammed el-Kâşgarî (Arapça: محمود بن الحسين بن محمد الكاشغري, Uygurca: Mehmud Qeshqeri) veya bilinen adıyla Kâşgarlı Mahmud (1008-1102), Türk dilleriyle ilgili çalışmalarıyla tanınmış 11. yüzyıl leksikografı. Kâşgar'ın 45 km güneybatısındaki Opal kasabasında dünyaya geldi. Bazı kaynaklara göre ise Isık Göl yakınındaki Bars Kul'da doğmuştur.

Doğumu
Kâşgarlı Mahmud, 1008 yılında Kâşgar'da dünyaya geldi. "Hamirler" diye çağrıldığını, bunun Oğuzların "emîr" (Arapça: أمير) yerine "hemîr" (Arapça: حَمِر) demelerinden kaynaklandığından bahsetmektedir. Kendisinin verdiği bu bilgilerden, Türk tarihinin önemli devletlerinden birisi olan Karahanlı Devleti'nin hanedan sülalesine mensup olduğu anlaşılmaktadır.

Başka araştırmalara göre Batı Karahanlı hakanlarından Buğrahan Muhammet Yağan Tekin'in (Bogra Yagan Tégin) torunu ve Şehzade Hüseyin Emir Tekin'in oğludur. Yağan Tekin, on sekiz aylık kısa hakanlık döneminden sonra tahtı kendi isteği ile Kâşgarlı Mahmud'un babası Hüseyin Emir Tekin'e (Hüseyin Çağrı Tégin) devretmek istemiştir.
Bu devir teslim için büyük ziyafetler hazırlanmış, davullar dövülmüştür. Bu ziyafet sırasında Yağan Tekin'in eşlerinden Hanısı, tahta kendi oğlu İbrahim'i geçirebilmek için diğer şehzadeleri zehirlemiştir. Kâşgarlı Mahmud'un babası da zehirlenenler arasındadır.

Soyu

Karahanlı soyundan asil bir ailenin ferdi olan Muhammed bin Hüseyin'in (Hüseyin Çağrı Tegin) oğludur. Annesinin ismi Bibi Rābiy'a el-Basrī'dir.
Babası, Barsgan şehrinde yaşamakta iken bilinmeyen bir sebeple Kâşgar şehrine gelip yerleşmiştir. O dönemde Kâşgar, önemli bir bilim ve kültür merkezi idi.

Bu saray darbesinden sonra İbrahim, 1057 yılında Batı Karahanlıların hakanı olmuştur. Kâşgarlı Mahmud ise bu tuzaktan kendisini kurtararak Batı Karahanlı Devleti'nin topraklarından kaçmıştır. Ancak İbrahim Han'ın adamları her yerde onu aradıklarından o kendisini gezgin veya bilgin gibi sıfatlarla takdim ederek sık sık yer değiştirmek zorunda kalmıştır.

Kesin olarak Kâşgarlı Mahmud, dönemin bütün klasik ilimlerini tahsil etti. Arapça ve Farsça öğrendi. Saciye ve Hamidiye Medreseleri'nde tahsil gördükten sonra kendisini Türk dili tetkikatına vakfetmiştir. Bu amaçla Orta Asya'yı boydan boya katederek Anadolu'ya oradan da Bağdat'a gitmiş. On beş yıl boyunca Türklerin yaşadığı bütün illeri, şehirleri, obaları, dağları ve çölleri dolaştı.

Bu geziler inceleme amaçlı idi. Türklerin örf ve âdetlerini mahallinde araştırdı. Gezileri sırasında, ana dili Türkçenin Hakaniye, Oğuz, Kıpçak, Argu, Çiğil ve Kepenek şivelerini de öğrendi. İyi öğrenim görmüş, İslamiyet'le ilgili bilimsel çalışmaları yakından izlemiştir. Arapça ve Farsçayı da çok iyi öğrenmiştir. Türklerin bulunduğu bölgeleri gezmiş, ana dili olan Türkçenin bütün lehçelerini yerlerinde öğrenmiş, geleneklerini göreneklerini yakından izlemiştir.

Kâşgar'dan Ayrılışı ve Bağdat'a Yerleşmesi
Kâşgarlı Mahmud, 1057'de Kâşgar'dan ayrılarak Bağdat'a yerleşti. Kitabında belirttiğine göre ailesi Kâşgar'dan Irak'a göç etmişti. Melikşah'ın (1072-1092) eşi Terken Hatun'un maiyetinde pek çok Kâşgarlı, bu dönemde Irak'a gelmişti. Mahmud'un ailesinin de bunlarla birlikte gelmiş oldukları düşünülebilir. O sıralarda Irak, İslam dünyasının en önemli kültür merkezlerinden biri idi. Bu nedenle bilimle uğraşanların buraya gelmek istemeleri doğaldı. Ayrıca Bağdat bu dönemde Türk nüfuzu altına girmiş ve halifeleri ayakta tutan da buradaki Türklerdi.

Bilimsel ve Edebî Yönü
Dîvânu Lugâti't-Türk isimli, dünyaca bilinen eserin yazarıdır. Eserini 1072 yılında Bağdat'ta yazmaya başladı, 12 Şubat 1074 tarihinde tamamladı. Tamamlanmasından sonraki iki yıl içerisinde eserini dört defa baştan sona gözden geçirerek esere 1076'da son şeklini verdi. Eser, 1077 Ocak'ında bitirilmiş ve Abbasi Halifesi Muktedî-Biemrillah'ın oğlu Ebü'l-Kasım Abdullah'a sunulmuştur. Kitabın tek yazması olan nüsha, bugün İstanbul'daki Millet Yazma Eser Kütüphanesinde muhafaza edilmektedir.

Kâşgarlı Mahmud'un, Kitâbu Cevâhirü'n-Nahv fi Lugâti't-Türk adlı bir eser daha kaleme aldığı bilinmektedir. Türk dilinin ilk gramer kitabının nerede ve nasıl kaybolduğu belirlenememiştir. Bu eser, günümüze ulaşmamıştır.

Kâşgar'a Dönüş
Kâşgarlı Mahmud, 1080 yılında Kâşgar'a döndü. O, artık ülkesinin önde gelen bir bilim insanı idi. Adına izafeten Mahmudiye Medresesi denen binada dersler vermeye başladı. Binlerce öğrenci yetiştirdi.

Mahmud, 1105 yılında, 97 yaşında iken öldü. Naaşı, ders verdiği Mahmudiye mezarlığında toprağa verildi. Burası, Kâşgar şehrine 45 kilometre uzaklıktaki Opal köyünde, etrafı kavak, çınar ve söğüt ağaçlarıyla çevrili bir tepedir (enlem: 39°18'51.19" kuzey, boylam: 75°30'35.82" doğu). Ölümünden sonra öğrencileri tarafından inşa edilen türbe, günümüze kadar dört defa yenilendi.

Türbede Kâşgarlı Mahmud'un sandukasının bulunduğu bir oda, Kur'an okumak için bir salon ve müze bölümü bulunmaktadır. Müzede değerli âlimin kitap ve makaleleri, el yazması ve basma Kur'anlar ile bazı eşyaları vardır. Müzenin duvarında, Doğu Türkistanlı bir ressam tarafından büyük boyda yapılmış, Kâşgarlı Mahmud'u çalışırken gösteren temsilî bir resim yer almaktadır. Müzede ayrıca Uygurların Budizm inancını yaşadıkları dönemlere ait eşyalar göze çarpar. Bu eşyaların, arkeolojik kazılarda elde edildiği belirtilmektedir. Karahanlılar dönemine ait çeşitli madenî para ve süs eşyaları, müzede sergilenen malzemeler arasında dikkat çeker. Türbenin iç ve dış duvarları ile oda ve salonların tavanları, Uygur sanatının süsleme unsurlarıyla bezenmiş. Süslemeler, ahşap tavanda eşsiz bir ihtişam oluşturmaktadır.

Kaynakça

Ayrıca bakınız
 Dîvânu Lugâti't-Türk
 Kitâbu Cevâhirü'n-Nahv fi Lugati't-Türk
 Türk Boylarının Tamgaları
 MEB 100 Türk Edebiyatçısı

Dış bağlantılar
 Kaşgarlı Mahmud
 2008 Kaşgarlı Mahmud Yılı
 Açıklamalı Harita
 Opal, China Page

Orta Çağ'da dilbilimciler
1008 doğumlular
11. yüzyıl yazarları
1102 yılında ölenler
Anti-Budizm

Kâşgarlı Mahmud


Histoire des Plantes (abreviado Hist. Pl.) es un libro con descripciones botánicas que fue escrito por el botánico francés Henri Ernest Baillon y publicado en trece tomos en los años 1866-1895.

Referencias

Enlaces externos
 Descripción en IPNI

Libros de botánica

Histoire des Plantes


El Galaxy Ace Plus Fue un teléfono inteligente de gama media de Samsung que pretende ser el sucesor del Samsung Galaxy Ace.

Entre las mejoras frente al Galaxy Ace original hay que nombrar una escala del procesador de 200 MHz y un aumento del tamaño de pantalla desde las 3,5 pulgadas hasta las 3,65. La unidad de procesamiento gráfico seguiría siendo la misma al igual que su cámara que no modificaría la resolución de 5 megapíxeles y el Flash Led, aunque la grabación de vídeo podría ser de 480p. La memoria RAM será de 512 MB (398 MB disponible para el usuario) y la memoria interna de 3 GB mucho más que su antecesor. Para su comodidad la Ranura de la Tarjeta MicroSD no se ubica abajo del chip, aunque su antecesor lo tenía al borde del celular, el Ace Plus lo contiene al borde cuando le sacas la carcasa. En cuanto a sistema operativo cuenta con Android 2.3.6 Gingerbread.

Aplicaciones
Cuenta con la siguiente serie de aplicaciones:

 AllShare
 Kies Air
 Juegos
 Social Hub
 ThinkFree Office
 Hangouts
 Google+
 G+ Fotos
 Google Maps
 Navigation
 Local
 Google Search
 Youtube
 Play Store
 Gmail.

Y por supuesto las normales aplicaciones de un Teléfono inteligente como: Cámara, Reloj, Grabadora de Voz, Búsqueda por Voz, Ajustes, Videos, Multimedia, Radio FM, Música, Mis Archivos, Agenda, Calculadora, Notas, Descargas, Admin. de Tareas, Marcador de Teléfono, Contactos y Mensajes.

Dispositivos Android
Teléfonos móviles táctiles
Teléfonos móviles Samsung
Teléfonos inteligentes
Samsung Galaxy
Teléfonos móviles introducidos en 2012

Samsung Galaxy Ace Plus


الشيخ محمد فرغلي (1907- 1954)م قائد كتائب الإخوان المسلمين في حرب فلسطين 1948، وعضو مكتب الإرشاد للإخوان المسلمين، ورئيس منطقة الإسماعيلية والقناة وكان أحد المرشحين لمشيخة الأزهر الشريف، أعدمه الرئيس المصري جمال عبد الناصر في 7 ديسمبر 1954 ضمن مجموعة من قادة الإخوان في محكمة عسكرية صورية بعد الحادثة التي عرفت باسم حادثة المنشية والتي حاول فيها مجموعة من الإخوان المسلمين اغتيال جمال عبد الناصر وأنكر قيادات الجماعة هذه المحاولة على الرغم من أن المنفذ أحد أعضائها وأصيب عدد ممن كانوا حول جمال عبد الناصر الذي نجا من الحادث.

وصلات خارجية
 الشيخ محمد فرغلي, إخوان أون لاين
 محمد فرغلي.. الداعية الشهيد (1907- 1954)م، إخوان أون لاين
 مقالات بقلم الشيخ الشهيد: محمد فرغلي، إخوان أون لاين

أشخاص من أسيوط
أعضاء مكتب إرشاد الإخوان المسلمين
إخوان مسلمون مصريون
خريجو جامعة الأزهر
دعاة مصريون
علماء دين سنة مصريون
مصريون شاركوا في كتائب الإخوان في حرب 1948
مواليد 1907
وفيات 1954

محمد فرغلي


Thomas Viesehon (nascido a 6 de agosto de 1973) é um político alemão da União Democrata-Cristã (CDU) que serviu como membro do Bundestag pelo estado de Hesse de 2013 a 2017 e novamente a partir de 2021.

Membros da União Democrata Cristã
Pessoas vivas
Nascidos em 1973
Membros do Bundestag 2013-2017
Membros do Bundestag 2017-2021

Thomas Viesehon


Der Rohrbach ist ein rechter Zufluss des Schwarzbaches im Landkreis Aschaffenburg im bayerischen Spessart.

Geographie

Verlauf
Der Rohrbach entspringt südlich von Jakobsthal im Wald, am Südhang des Klaffenbuchkopfes an der nördlichen Eselshöhe. Er verläuft in südliche Richtung nach Hain im Spessart. Dort mündet er in den Schwarzbach.

Flusssystem Aschaff
 Liste der Fließgewässer im Flusssystem Aschaff

Siehe auch
 Liste der Flüsse im Spessart

Weblinks

Einzelnachweise

Fluss im Spessart
Fließgewässer im Landkreis Aschaffenburg
Gewässer im Rhein-Main-Gebiet
Geographie (Laufach)

Rohrbach (Schwarzbach)


Sumgait (azerski: Sumqayıt) je jedan od republičkih gradova, pod izravnom upravom države Azerbajdžan. Prema procjeni iz 2018. god. grad je imao oko 341.200 stanovnika, što ga čini trećim po veličini u državi, odmah poslije Bakua i grada Gäncä.

Grad je dom "Državnom sveučilištu Sumgait".

Zemljopisne odlike

Grad se nalazi na sjevernoj obali poluotoka Apšeron, na zapadu Kaspijskog mora, oko 31 kilometar sjeverozapadno od glavnog grada, Bakua. Nadmorska visina grada je 26 m, a površina grada je 94,17 km².

Općinu Sumqayit čine grad Sumqayit i općine Jorat i Haji Zeynalabdin, naselje nazvano po naftnom biznismenu i filantropu Hadži Zejnalabdinu Tagijevu (1823. – 1924.).

Povijest
Grad je dobio ime prema rijeci Sumgait koja je prema narodnoj predaji dobila ime po lokalnom heroju imena "Sum". Predaja navodi kako je Sum odabran da se bori protiv čudovišta koje je blokiralo rijeku. Sum je uspio ubiti čudovište, ali ga je oslobođena rijeka odnijela sa sobom i nikada više nije viđen. Njegova ljubav, Džejran, neutješna njegovim nestankom, išla je redovito do rijeke i plakala: "Sum qajit!", što na azerskom znači "Sum, vrati se!" Tako je rijeka postala poznata kao Sumgait, te je po njoj i grad dobio ime

Prema povjesničarima, na ovom su području živjeli Medijci još u 2. tisućljeću pr. Kr. Tijekom izgradnje grada, kada su se kopali temelji za gradsku vijećnicu iskopani su ostaci drevnog karavansaraja zajedno s osobnim predmetima i posuđem.

Prva izvješća o naseljima na sadašnjem mjestu Sumgaita bila su 1580. godine, kada je engleski pisac H. Barrow spomenuo Sumgait u svojim spisima. God. 1858. je Alexandre Dumas pisao o tom području u svojim memoarima "Putovanje na Kavkaz", iako se ništa značajno nije stvorilo sve dok Sovjetski Savez nije stekao kontrolu nad tim područjem 1920-ih

Između 1938. i 1941. godine SSSR je izgradio termoelektranu kako bi zadovoljio energijom rastuću naftnu industriju u Bakuu. Godine 1949. Sumgait je dobio službeni status grada prema rezoluciji Vrhovnog sovjetskog saveza SSSR-a. Godine 1960. vlasti su počele graditi naftnu kemijsku tvornicu, tada najveću u Europi. Krajem osamdesetih godina Sumgait je već bio središte kemijske industrije SSSR-a. Kao rezultat sovjetskog planiranja razdoblja industrijskog buma, grad je postao jako zagađen. Američka nevladina organizacija Earth je Sumgait proglasila za najzagađenije mjesto na svijetu 2007. god.

Nakon Askeranskog sukoba 22. i 23. veljače 1988., kada su Armenci protjerali Azere iz grada Askerana, uslijedio je Sumgaitski pogrom 27. veljače, prilikom kojega su Azeri iz Sumgaita protjerali oko 2.000 Armenaca, a u sukobima je poginulo oko 100 Armenaca i 6 Azera. Ova dva sukoba su bili uvod armensko-azerbejdžanskog sukoba, koji je izazvao Rat u Gorskom Karabahu.

Nakon Rata u Gorskom Karabahu, grad je postao dom brojnim Azerskim izbjeglicama iz Kubatlinskog i Zangelanskog rajona. Godine 1994. Hejdar Alijev pokrenuo je veliki projekt "Slobodne gospodarske zone" na području grada. Također, gradska uprava izvela je plan zaštite okoliša od 2003. – 2010. god. koji je značajno smanjio razinu zagađenja na minimalnu razinu. Primjerice, količina otpadne vode iz industrijske proizvodnje pala je s 600.000 m³ tijekom 1990-ih na 76.300 m³ 2005. godine. Kruti otpad smanjio se s 300.000 na 3.868 tona godišnje.

"Kemijski industrijski park Sumgait" osnovan je 21. prosinca 2011. god. uredbom predsjednika Azerbajdžana Ilhama Alijeva i od tada ga je predsjednik posjetio četiri puta prilikom ceremonija otvaranja nekoliko poduzeća.

Stanovništvo

Prema popisu stanovništva iz 2018. godine, ukupan broj stanovnika grada bio je 341.200, što je 33% više nego 2000. god. Također, broj muškaraca je bio 168.300, a žena 172.900, dok je 23% maldih osoba (od 14-29 godina).

Prije sukoba Armenaca i Azera, u sovjetskom razdoblju, u Sumgaitu je živjelo do oko 20.000 Armenaca, koji su sada svi izbjegli. Danas sastav stanovništva uglavnom čine Azeri (97,74 %), a ostali su: Lezgini 1,13% i Rusi 0,69%, te ostali 0,44%.

Poznate osobe
 Šahin Imranov, azerbajdžanski boksač
 Šahrijar Mamedjarov, azerbajdžanski šahovski velemajstor

Gradovi prijatelji

Izvori

 Leksikon, Jugoslovenski leksikografski zavod, 1974. godina

Vanjske poveznice
 Službene stranice grada (az.)
 Forum posvećen Sumgaitu

Gradovi u Azerbajdžanu
Lučka mjesta u Azerbajdžanu

Sumgait


Crkva sv. Jerolima (Jeronima) ili skraćeno sv. Jere, srednjovjekovna crkva, podignuta uz okomitu liticu na južnim obroncima Marjana u Splitu. Zaštićeno je kulturno dobro.

Sagrađena je u 15. stoljeću, na mjestu gdje se nekoć nalazila crkva sv. Cirijaka. Crkva je malena i pravokutnog tlocrta, a nad njenim pročeljem uzdignut je gotički zvonik na preslicu. U unutrašnjosti crkvice nalazi se gotički križni svod, dok je ornamentika izrađena u renesansnom stilu. Godine 1480. Oltar s reljefima izradio je Andrija Aleši. Na reljefima se nalaze prikazi sv. Ivana Krstitelja, sv. Jeronima i sv. Antuna Pustinjaka, dok je u luneti prikazana Pietà. U crkvi se nalazi i nekoliko slika domaćih renesansnih majstora, a na vratima ogradnog zida uglavljen je renesansni reljef sv. Ivana Krstitelja.

U stijeni, uz samu crkvu, smještena je pustinjačka špilja iz srednjeg vijeka, a obnovljena u drugoj polovici 15. stoljeća, poznata kao oratorij sv. Cirijaka, u kojoj su, prema lokalnoj legendi, boravili sv. Jeronim i sv. Cirijak. U crkvi je pokopan splitski kanonik Jeronim Natalis.

Pod oznakom Z-4684 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificiranog kao sakralna graditeljska baština .

Izvori

Literatura

 Vilogorac, Inga, Splitske crkve, Spomenička baština, Ex libris, Split-Zagreb, 2005.

Galerija

Zaštićene sakralne građevine u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Katoličke crkve u Splitu
Marjan
Split

Crkva sv. Jerolima u Splitu


John Chester Brooks Morris (født 16. februar 1901, død 11. september 1970) var en amerikansk teater-, radio-, tv- og filmskuespiller. Han fik nogle store filmroller tidligt i sin karriere og blev nomineret til en Oscar. Chester Morris huskes i dag bedst som privatdetektiven Boston Blackie i den billigt producerede Boston Blackie-filmserie fra 1940'erne.

Opvækst
Chester Morris blev født John Chester Brooks Morris i New York City som barn af Broadway-skuespilleren William Morris og komikeren Etta Hawkins. Morris droppede ud af skolen og begyndte sin Broadway-karriere i en alder af 15 år over for Lionel Barrymore  i The Copperhead. Han fik sin filmdebut i stumfilmen An Amateur Orphan fra 1917.

Efter at have optrådt i flere Broadway-produktioner i begyndelsen af 1920'erne slog Morris sig sammen med sine forældre, sin søster og to brødre, Gordon og Adrian (som også blev filmskuespillere) på vaudeville. Familiens optræden bestod af en sketches med titlen "The Horrors of Home". Morris turnerede med sin familie i to år, før han vendte tilbage til Broadway med roller i The Home Towners og Yellow. Under sin optræden i Crime i 1927 blev Morris opdaget af en talentagent og underskrev en filmkontrakt.

Karriere
Morris fik sin tonefilmdebut i 1929 i filmen Alibi, som han blev nomineret til en Oscar for bedste skuespiller for. Han fulgte op med roller i Woman Trap (1929), Sergent Grischa (1930) og Utro, hvor Norma Shearer havde hovedrollen. Senere samme år blev Morris udvalgt til en af hovedrollerne (sammen med Wallace Beery og Robert Montgomery) i MGM's fængselsdrama Mennesker bag Gitret. I de næste to år arbejdede han fast i film for United Artists og MGM og spillede blandt andet over for Jean Harlow i komedie-dramaet Rødhåret kvinde.

I anden halvdel af 1930'erne begyndte Morris' popularitet at aftage, og han fik nu hovedroller i B-film som Ned med gangsterne og Kun fem kom tilbage. I 1941 blev Morris' karriere genoplivet, da han fik rollen som forbryderen, der var blevet privatdetektiv, Boston Blackie. Morris indspillede i alt 14 Boston Blackie-film for Columbia Pictures, begyndende med Meet Boston Blackie. Han gentog Boston Blackie-rollen i en radioserie i 1944. Under 2. verdenskrig udførte Morris tryllenumre i over 350 USO-shows. Han havde praktiseret magi siden 12-årsalderen og blev betragtet som en rigtig god amatørtryllekunstner.

Mens han optrådte i Boston Blackie-serien, fortsatte Morris med at spille roller i andre film, hovedsagelig i Pine-Thomas-film for Paramount Pictures. Efter at have indspillet  Boston Blackie's Chinese Venture, den sidste Boston Blackie-film fra 19441, forlod Morris stort set filmen. I 1950'erne fokuserede han hovedsagelig på tv og teater. Han vendte tilbage til Broadway i 1954 i komedien The Fifth Season. På denne tid optrådte Morris også i gæsteroller i antologiserierne Cameo Theatre, Lights Out, Tales of Tomorrow, Alcoa Premiere, Suspense, Fare, Robert Montgomery Presents, The Web, Phillip Morris Playhouse, Studio One og Kraft Television Theatre. Han vendte kort tilbage til filmen i 1955 med en rolle i fængselsdramaet Unchained, efterfulgt af en rolle i science-fiction horrorfilmen The She-Creature fra 1956. I 1960 havde han fast rolle som detektivløjtnant Max Ritter i CBS-sommerserien, Diagnosis: Unknown. Da serien blev stoppet efter et år, optrådte Morris i NBC-tv-filmen A String of Beads. I november 1960 vendte han tilbage til Broadway som senator Bob Munson i dramatiseringen af romanen Storm over Washington. Morris medvirkede i forestillingen, indtil den stoppede i maj 1961. I oktober gentog han rollen i en turnéudgave.

I første halvdel af 1960'erne optrådte Morris i gæsteroller i tv-dramaerne Route 66, The Defenders og Dr. Kildare. I 1965 erstattede han Jack Albertson i Broadway-opsætningen af The Subject Was Roses. Han gentog sin rolle i stykket i turnéudgaven i 1966.

Sygdom og død
I midten af 1968 spillede Morris overfor Barbara Britton på turneen med Where Did We Go Wrong?. Efter afslutningen på turneen vendte han tilbage til sit hjem på Manhattan, hvor hans helbred begyndte at svigte. Morris blev senere diagnosticeret med mavekræft. Trods sit svigtende helbred begyndte Morris at arbejde på, hvad der skulle blive hans sidste filmrolle som Pop Weaver i det biografiske drama Det store hvide håb. Filmen havde premiere efter hans død.  Efter afslutningen af filmoptagelsen tog Morris fat på teaterproduktionen af The Caine Mutiny Court Martial på Bucks County Playhouse i New Hope, Pennsylvania.

Den 11. september 1970 havde Lee R. Yopp, producent og direktør for Caine, en frokostaftale med Morris. Da Yopp ikke kunne få fat på Morris på telefon i hans motelværelse, tog han hen til Morris' værelse, hvor han fandt skuespilleren liggende på gulvet. Retsmedicineren vurderede, at Morris var død som følge af en overdosis af barbiturater.  Han blev kremeret, og asken blev spredt over en tysk flod.

Privatliv
Morris var gift to gange. Han giftede sig først med Suzanne Kilbourne den 8. november 1926. De fik to børn, John Brooks og Cynthia. Parret blev separeret i november 1939 og endelig skilt den 26. november 1940.

Den 30. november 1940 giftede Morris sig med berømtheden Lillian Kenton Barker ved et bryllup, der fandt sted hjemme hos skuespilleren Frank Morgan. De fik en søn, Kenton, født i 1944. Parret forblev gift indtil Morris' død i 1970.

Udvalgte teaterroller

Filmografi

Dette er et udvalg af Chester Morris' film:

Kildehenvisninger

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra USA
Personer fra New York City
Personer fra New York
Personer der har begået selvmord

Chester Morris


Camillo Massimo (Roma, 20 de julho de 1620 - Roma, 12 de setembro de 1677) foi um cardeal do século XVII

Nascimento
Nasceu em Roma em 20 de julho de 1620. Da ilustre família dos marqueses de Arsoli Romani. Seu sobrenome também está listado como Massimo.

Educação
Estudou na Universidade La Sapienza, em Roma, onde obteve o doutorado; frequentava o Museo dell'Angeloni , centro de ciência antiquária..

Início da vida
Prelado papal em tenra idade. Clérigo da Câmara Apostólica, 1651..

Ordens sagradas
(Nenhuma informação encontrada)..

Episcopado
Eleito patriarca titular de Jerusalém em 15 de dezembro de 1653. Consagrada em 4 de janeiro de 1654, igreja de San Silvestro al Quirinale, Roma pelo cardeal Fabio Chigi, auxiliado por Giulio Rospigliosi, arcebispo titular de Tarso, e por Taddeo Altini, OSA, bispo de Civita Castellana e Orte, sacristão papal. Assistente no Trono Pontifício, 8 de janeiro de 1654. Núncio na Espanha, 16 de janeiro de 1654 até 1656. Tentou alcançar a paz entre a França e a Espanha sem a participação do embaixador veneziano; Veneza apresentou seu protesto ao papa, e ele foi retirado daquela nunciatura. Residiu em Roccasecca, em semi-exílio, de 1658 até o final do pontificado do Papa Clemente IX em 1669. O Sacro Colégio dos Cardeais o nomeou governador do conclave de 1669-1670. Prefeito dos cubículosde Sua Santidade, 1670..

Cardinalado
Criado cardeal sacerdote no consistório de 22 de dezembro de 1670; recebeu o gorro vermelho e o título de S. Maria in Dominca, diaconia elevada pro illa vice a título, 23 de fevereiro de 1671. Optou pelo título de S. Eusébio, 30 de janeiro de 1673. Participou do conclave de 1676 , que elegeu Papa Inocêncio XI. Optou pelo título de S. Anastasia, 19 de outubro de 1676. Superintendente da fábrica do palazzo Altieri, ajudou a aumentar a oferta de materiais arqueológicos e numismáticos. Notável coleccionador de moedas, manuscritos e livros, à data da sua morte tinha reunido 2553 moedas, algumas muito valiosas pela sua raridade e valor histórico. Ele era considerado um dos maiores especialistas em moedas gregas e romanas e sua opinião era procurada por outros antiquários de sua época..

Morte
Morreu em Roma em 12 de setembro de 1677, às 15 horas, em seu palácio romano junto ao Quatrro Fontane . Exposto na igreja de S. Andrea della Valle, em Roma, onde o funeral ocorreu em 14 de setembro de 1677, e enterrado no sepulcro de sua família na basílica patriarcal de Latrão, em Roma..

Cardeais nomeados pelo papa Clemente X

Camillo Massimo


Huaraz er hovedstaden i regionen Ancash som ligger i det nordlige Peru. Byen har omtrent 127.000 indbyggere (2015). Byen har rødder til før inkariget.

Byer i Peru

Huaraz


Bu makale Antik Mısır'ın Hanedan öncesi Mısır'dan, Firavun unvanının Roma İmparatorları tarafından son kez alınmasına kadar Mısır'ı yönetmiş olan bilinen firavunlarının bir listesidir. Verilen tarihler yaklaşık tahminler olarak alınmalıdır. Çeşitli kaynaklarda kullanılan sistem ve alınan varsayımlara göre farklı tarihlemeler bulunabilir.

Hanedanlık öncesi dönem

Aşağı Mısır

Aşağı Mısır coğrafi olarak kuzey Nil ve Nil deltasından oluşuyordu.

Yukarı Mısır

Burada toplananlar, bazen gayri resmi olarak Hanedan 00 olarak tanımlanan, Geç Naqada III dönemine ait Yukarı Mısır'ın hanedanlık öncesi hükümdarlarıdır.

Hanedan 0

Bu firavunlar Birinci Hanedandan önce geldiğinden, gayri resmi olarak "Hanedan 0" olarak gruplandırılmışlardır.

Erken Hanedan Dönemi

Mısır'ın Erken Hanedanlık Dönemi, MÖ 3100'den MÖ 2686'ya kadar uzanıyor.

Birinci Hanedan (MÖ 3050 - MÖ 2890)

İkinci Hanedan (MÖ 2890 - MÖ 2686)

Eski Krallık

Eski Krallık dönemi, Erken Hanedanlık dönemi ve I.Ara Dönem arasındaki Mısır'a verilen addır. Eski Krallık, MÖ 2686'dan MÖ 2181'e kadar hüküm sürdü.

Üçüncü Hanedan (MÖ 2686 - MÖ 2589)

Dördüncü Hanedan (MÖ 2613 - MÖ 2496)

Beşinci Hanedan (MÖ 2496 - MÖ 2345)

Altıncı Hanedan (MÖ 2345 - MÖ 2181)

Birinci Ara Dönem

İlk Ara Dönem (MÖ 2181–2060), Eski Krallığın sonu ile Orta Krallık'ın kuruluşu arasında bir kargaşa ve kaos dönemidir.

Eski Krallık, II. Pepi'nin ölümünden sonra hızla çöktü. II. Pepi 64 yıl veya 94 yıl hüküm sürdü. Saltanatının son yıllarına, ileri yaşı nedeniyle verimsizlik damgasını vurdu. Bunun sonucunda Aşağı ve Yukarı Mısır birliği dağıldı, bölge liderleri bu dönemde ortaya çıkan kıtlıkla başa çıkmak zorunda kaldı.

6. Hanedanlığın halefleri olan 7. ve 8. Hanedanların firavunları Memphis'te bir miktar gücü ellerinde tutmaya çalıştı. Bu hanedan 20 veya 45 yıl sonra, Herakleopolis'te bulunan yeni bir firavun hanedanı tarafından devrildi. Bu olaylardan bir süre sonra, Teb merkezli rakip bir hanedan, Kuzey derebeylerine karşı ayaklandı ve Yukarı Mısır'ı birleştirdi. MÖ 2055 civarında firavun III.Intef'in oğlu ve halefi II.Mentuhotep, Herakleopolis firavunlarını yendi. Daha sonra Aşağı ve Yukarı Mısır'ı yeniden birleştirerek Orta Krallık'ı kurdu.

Yedinci ve Sekizinci Hanedan

Dokuzuncu Hanedan

Onuncu Hanedan

Onbirinci Hanedan (MÖ 2125 - MÖ 2055)

Yaşlı Intef'in halefleri, I.Mentuhotep ile başlayarak, kuzey derebeylerinden bağımsız hale geldiler ve sonunda II.Mentuhotep altında Mısır'ı fethettiler.

Orta Krallık

Orta Krallık (MÖ 2060-1802), Birinci Ara Dönemin sonundan İkinci Ara Dönemin başlangıcına kadar olan dönemdir.

Onbirinci Hanedan (MÖ 2060 - MÖ 1985)

Onikinci Hanedan (MÖ 1991- MÖ 1802)

İkinci Ara Dönem

İkinci Ara Dönem (MÖ 1802-1550), Orta Krallığın sonu ile Yeni Krallığın başlangıcı arasında bir kargaşa dönemidir.

On Üçüncü Hanedan, Onikinci Hanedandan çok daha zayıftı ve Mısır'ı elinde tutunamadı. Hanedanlığın başlangıcında veya ortasına doğru, Doğu Deltası'nın bataklıklarında bulunan Xois'teki eyalet yönetici ailesi, On Dördüncü Hanedanı oluşturdu ve merkezi otoriteden koptu.

Hiksoslar ilk ortaya çıkışlarını IV. Sobekhotep döneminde yaptılar ve MÖ 1720 civarında Avaris kasabasını (modern Tell el-Dab'a / Khata'na) alarak 14. hanedanlığın krallığını fethettiler. MÖ 1650 civarında, belki de On Beşinci Hanedanlığın kurucusu Salitis tarafından yönetilen Hiksos, Memfis'i fethederek 13. hanedanı sona erdirdi. Yukarı Mısır'da 13. hanedanlığın çöküşünden kaynaklanan iktidar boşluğu, 16. hanedanın Teb'te bağımsızlığını ilan etmesine izin verdi, ancak kısa süre sonra Hiksos kralları tarafından istila edildi.

Daha sonra Hiksos, Yukarı Mısır'dan çekilirken, Tebdeki yerli Mısırlı yönetici hanedanı On Yedinci Hanedanı kurdu. Bu hanedan sonunda Hiksosları Seqenenre Tao, Kamose ve son olarak Yeni Krallığın ilk firavunu Ahmose yönetiminde Mısır'dan sürdü.

Onüçüncü Hanedan (MÖ 1802- MÖ 1649)

Aşağıdaki firavunların konumu belirsizdir:

Ondördüncü Hanedan (MÖ 1805- MÖ 1650)

Aşağıdaki firavunların konumu ve kimliği belirsizdir:

Onbeşinci Hanedan (MÖ 1674 - MÖ 1535)

Abidos Hanedanı

Onaltıncı Hanedan (MÖ 1650 - MÖ 1580)

16. Hanedan ayrıca III.Sneferankhre Pepİ ve Nebmaatre'nin hükümdarlıklarını da içermiş olabilir. Kronolojik konumları belirsizdir.

Onyedinci Hanedan (MÖ 1650 - MÖ 1550)

Yeni Krallık

Yeni Krallık (MÖ 1550–1077), MÖ 16. yüzyıldan 11. yüzyıla kadar, İkinci Ara Dönem ile Üçüncü Ara Dönem arasındaki Mısır'ın Onsekizinci, Ondokuzuncu ve Yirminci hanedanını kapsayan dönemdir. Mısır bu dönemde altın çağını yaşamıştır.

Onsekizinci Hanedan (MÖ 1550 - MÖ 1292)

Ondokuzuncu Hanedan (MÖ 1292 - MÖ 1186)

Yirminci Hanedan (MÖ 1190 - MÖ 1077)

Üçüncü Ara Dönem

Üçüncü Ara Dönem (MÖ 1077-664), Yeni Krallığın çöküşünün ardından Libya kökenli bir dizi hanedan hüküm sürdü, alternatif olarak bu döneme Libya Dönemi adı verdi.

Yirmibirinci Hanedan (MÖ 1069 - MÖ 943)
Yirmi Birinci Hanedan, nispeten zayıf bir hanedanlıktı. Teorik olarak, tüm Mısır'ın hükümdarlarıydılar, ancak pratikte etkileri Aşağı Mısır ile sınırlıydı.

Teb Amon Başrahipleri

Resmi olarak firavun olmasalar da, Teb'deki Amon Başrahipleri, Yirmi birinci hanedanlık döneminde Yukarı Mısır'ın fiili hükümdarlarıydı, isimlerini kartotlara yazıyor ve kraliyet mezarlarına gömülüyorlardı.

Yirmiikinci Hanedan (MÖ 943 - MÖ 728)

Yirmiüçüncü Hanedan (MÖ 837 - MÖ 735)

Yirmidördüncü Hanedan (MÖ 732 - MÖ 720)

Yirmibeşinci Hanedan (MÖ 744 - MÖ 656)

Geç Dönem

Geç Dönem, MÖ 664'ten 332'ye kadar sürer ve yerli Mısırlılar ve Persler tarafından yönetilen hanedanları içerir.

Yirmialtıncı Hanedan (MÖ 664 - MÖ 525)

I.Necho'in oğlu ve halefi I.Psamtik, Mısır'ı yeniden birleştirmeyi başardı ve genellikle Yirmi Altıncı Hanedanlığın kurucusu olarak kabul edilir.

Yirmiyedinci Hanedan (Birinci Pers İktidarı) (MÖ 525 - MÖ 404)

Yirmisekizinci Hanedan (MÖ 404 - MÖ 398)

Yirmidokucuncu Hanedan (MÖ 398 - MÖ 380)

Otuzuncu Hanedan (MÖ 380 - MÖ 343)

Otuzbirinci Hanedan (İkinci Pers İktidarı) (MÖ 343 - MÖ 332)

Makedonya İktidarı (MÖ 332 - MÖ 305)

Ptolemaioslar (MÖ 305 - MÖ 30)

Roma Dönemi
VII.Kleopatra'nın Romalı diktatör Julius Caesar ve Romalı general Mark Anton ile ilişkileri vardı, ancak Mısır'ın Roma Cumhuriyeti'nin bir eyaleti haline gelmesi, Kleopatra intihar ettikten sonra oldu. Roma imparatorlarına firavun unvanı verildi.

Julio-Claudian Hanedanı (MÖ 30 - MS 68)

Flavius Hanedanı (MS 69-96)

Nerva-Antonin Hanedanı (MS 96-192)

Severus Hanedanı (MS 193-235)

Üçüncü Yüzyıl Krizi (MS 235-284)

Tetrarşi (MS 284–313 )

Ayrıca bakınız
Antik Mısır kraliyet eşleri listesi

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Pharaoh List
 Egyptian Kings

Antik Mısır listeleri
Hükümdar listeleri

Mısır firavunları listesi


අයනීකරණය යනු කුමක්ද?

අයනීකරණය යනු උදාසීන පරමාණුවකින් ඉලෙක්ට්‍රෝන ඉවත් කර පරමාණුව ධන අයනයක් බවට පත් කිරීමේ ක්‍රියාවලියයි.මෙහිදී ආරෝපණය ධන අගයක් දරයි.

අයනීකරණ ශක්තිය යනු කුමක්ද?

උදාසීන පරමාණුවකින් ඉලෙක්ට්‍රෝන ඉවත් කර ධන අයන සෑදීමට දිය යුතු අවම ශක්තිය අයනීකරණ ශක්තිය නම් වේ. මෙහිදී න්‍යෂ්ටිය විසින් ඉලෙක්ට්‍රෝන ආකර්ෂණය කරගෙන ඇති අතර එම බලය බිදීමට නම් ශක්තිය සැපයිය යුතු වේ. පරමාණුවකින් ඉලෙක්ට්‍රෝන එකිනෙක ඉවත් කිරීමේදී ආකර්ෂණ බලය බිදීමට දිය යුතු ශක්තිය ක්‍රමයෙන් වැඩි කළ යුතුය.මන්ද ඉලෙක්ට්‍රෝන එකිනෙක ඉවත් කිරීමේදී න්‍යෂ්ටිය විසින් පෙර ආකර්ෂණ බලයට වඩා වැඩි ආකර්ෂණ බලයක් යොදා ඉලෙක්ට්‍රෝන රදවා ගැනීමට උත්සහ කරන නිසාවෙනි.

ප්‍රථම අයණීකරන ශක්තිය

අනුයාත අයනීකරණ ශක්ති විචලනය


Vilmar da Cunha Rodrigues (født 2. november 1982) er en brasiliansk fodboldspiller.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Brasilien

Vilmar da Cunha Rodrigues


Det centrale dogme i molekylærbiologien beskriver retningen hvormed genetisk information i naturen overføres mellem DNA, RNA og protein (se figur 1). For det fleste organismer gælder det at flowet af genetisk information sker fra DNA via RNA til protein (blå pile i figur 1). I visse vira ses dog et flow af af genetisk information fra f.eks. RNA til DNA (rød pil i figur 1). Man har i naturen endnu ikke observeret et flow af genetisk information fra protein til protein, fra protein til RNA eller fra protein til DNA. Et sådan flow af information ville betyde at sekvenserne af aminosyrer i et protein i princippet kunne betragtes som genetisk information, der ville kunne videregives mellem generationer. Sådan forholder det sig altså ikke.

Det centrale dogme anvendes ofte som synonym for den proces der kaldes proteinsyntesen. Dette er ikke korrekt. Det centrale dogme beskriver udelukkende de mulige retninger på informationsflowet. Det centrale dogme gælder f.eks. både for proteinsyntesen og DNA-replikationen, sågar for visse viras replikation af RNA. Det centrale dogme fortæller os intet om selve protein-syntesen, som i øvrigt kan forløbe på flere forskellige måder. Det mest almindelige er at DNA omskrives (transkription) til RNA, som herefter oversættes (translation) til protein. I retrovirus (f.eks. HIV), hvis arvemateriale består af RNA, ses der dog i forbindelse med virussens replikation et flow af genetisk information fra RNA til DNA, som så omskrives (ved transkription) til ny virus-RNA, som så kan oversættes (translateres) til virus-protein. Det centrale dogme gælder altså for mange forskellige processer i naturen.

Det centrale dogme blev opstillet af nobelpristagerne Francis Crick og James Watson. Oprindeligt formuleret i en artikel fra 1958, men revideret og simplificeret i en videnskabelig artikel i magasinet Nature i 1970:"The central dogma of molecular biology deals with the detailed residue-by-residue transfer of sequential information. It states that such information cannot be transferred back from protein to either protein or nucleic acid."

— Francis Crick, 1970

Referencer

Se også

 Genom
 Proteinbiosyntese

Biologi

Molekylærbiologiens centrale dogme