Koca Mustafa Reşid Paşa (; 13 Mart 1800 — 7 Ocak 1858), Osmanlı sadrazamı, devlet adamı ve diplomat.

Osmanlı Devleti'nde Tanzimat'ın mimarı ve devrin en önemli devlet adamlarından biridir. Sultan Abdülmecit döneminde 6 kez olmak üzere toplam 7 yıl 1 ay Sadrazamlık yapmıştır. Ayrıca 4 kez Hariciye Nazırlığı, Edirne Valiliği, birden fazla kez ise Paris ve Londra Elçiliği görevinde bulunmuştur.

İngiliz yanlısı bir politikası olan Mustafa Reşid Paşa, Hariciye Nazırlığı döneminde 1838'de Baltalimanı Antlaşması ile İngilizlere ticari imtiyazlar bağışlayarak gittikçe ağırlaşan Mısır meselesinde İngilizlerin desteğini sağlamaya çalışmış ancak bu anlaşmanın, Osmanlı iktisadi hayatına zarar verdiğini düşünen kişiler tarafından ciddi eleştirilere maruz kalmıştır. Özgürlükleri, insan haklarını, modern eğitimi, teknolojik yenilikleri ülkesine taşımak ve Avrupa devletleri katında saygınlık kazanmasını sağlayarak bu devletlerle siyasi, ekonomik ve askeri anlaşmalar gerçekleştirmek amacıyla hazırladığı Tanzimat Fermanı'nı 3 Kasım 1839 Gülhane Parkı'nda okuyarak ilân etmiş ve 19. yüzyıl boyunca hukuk, eğitim, askeri ve sosyal alanlarda gerçekleşecek reformlar dönemini açmıştır. 1840'ta imzalanan Londra Antlaşması ile Mısır sorununun bir çözüme kavuşturulmasında büyük rol oynadı.

Sultan Abdülmecid, onca güvendiği ve Tanzimat'ın mimarı sayılan Mustafa Reşid Paşayı ancak 1846 yılında sadarete getirebildi. Mustafa Reşid Paşa yapılan reformların garantisini eğitim olarak görmekte idi. Bunun için 1846 yılında Meclis-i Maarif-i Umumiye'yi kurdu. 1851'de Mustafa Reşid Paşa'nın girişimi ile Avrupa bilim akademileri örnek alınarak Encümen-i Daniş adında bir bilim ve kültür kurulu oluşturuldu.

1853'te Kırım Savaşı patlak verdiği sırada Hariciye Nazırlığı görevindeydi ve Rusya'ya karşı İngiltere ve Fransa'yı Osmanlı Devleti'nin yanına çekmeyi başardı. 1856'da kendisinin yetiştirdiği yeni Sadrazam Âli Paşa'nın hazırladığı Islahat Fermanı'nı Devletin çıkarlarına aykırı bulduğunu belirterek şiddetle tenkit etti. Son sadrazamlık dönemi esnasında 7 Ocak 1858 tarihinde 57 yaşındayken İstanbul'da hayatını kaybetti.

Yaşamı

Mustafa Reşid Paşa 13 Mart 1800 yılında İstanbul'da doğdu. Babası II. Beyazid Külliyesi Vakıfları ruznameçecisi Mustafa Efendi'dir. Okuma yazmayı babasından öğrendikten sonra, eğitimine kısa bir süre medresede devam etti ama icazet alamadı. Babasının ölümünden sonra Osmanlı Devleti'nin önemli Devlet Ricalinden olan dayısı Ispartalı Seyyid Ali Paşa'nın yanında girip özel eğitimle yetişti. Beylerbeylik, Sadrazamlık, Seraskerlik gibi önemli görevlere getirilmiş olan Seyyid Ali Paşa, Mora'daki Rum ayaklanmasını bastırmak görevi ile Mora Seraskerliğine atanınca onun mühürdarlığını yaptı. Mora'da Osmanlı Ordusu'nun perişan durumunu yakından gördü. Fakat 1821'de Seyyid Ali Paşa görevinden alındı ve üç yıl İstanbul'da ikamete zorlanarak görevsiz ve işsiz kaldı. Bu dönemde yeğeni olan Mustafa Reşid'in eğitimini arttırmakla uğraştı.

1824'te Sadaret Mektub-i kalemine girdi. 1828 Osmanlı-Rus Savaşı başlayınca ordu katibi olarak sefere katıldı. Ordugahtan Saray gönderilen rapor özetleri (telhisler) yazmakla görevlendirildi. Bu telhisler Sultan II. Mahmud'un dikkatini çekti. İstanbul'a dönünce Amedi Odası halifeliğine atandı. 1829'da Rusya ile yapılan Edirne Antlaşması için, Rus delegeleri ile birlikte müzakerelere katip olarak katıldı. Kavalalı Mehmed Ali Paşa temsilcileri 1827'deki Navarin Olayı sonunda bazı kabul edilemeyen taleplerde bulunmuş ve uzlaşmaz tavırlar almışlardı. Bu konuda Kavalalı ile şahsen konuşmalarda bulunmak için Mısır'a Pertev Efendi gönderildi ve Mustafa Reşid de onun ikinci katibi olarak Kahire'ye gitti. Yapılan müzakereler sırasında katip Mustafa Reşid, Kavalalı Mehmed Ali Paşa'nın dikkatini çekti ve ona Kahire'de iş teklif edildi; fakat Mustafa Reşid bunu kabul etmedi ve 1831'de İstanbul'a döndü.

21 Aralık 1832'de Osmanlı ordusu İbrahim Paşa komutasındaki Mısır Ordusuna Konya Muharebesi'nde mağlup olup bozguna uğradı. Bunun üzerine merkezi Osmanlı Devleti Kavalalı Mehmet Ali Paşa'ya; Mısır, Girit, Cidde, Kudüs ve Nablus Sancaklarının yönetimini vermeyi kabul etti. Bunu bildiren padişah fermanını, Tophane Müşiri Halil Rıfat Paşa ile birlikte Mustafa Reşid Mısır'a götürdü. Mustafa Reşid, İstanbul'a geri döndüğünde İbrahim Paşa'nın Mısır Ordusu Kütahya'ya kadar ilerlemişti.

29 Mart 1833'te Mısır Ordusu Komutanı İbrahim Paşa'ya gönderilen Osmanlı merkez müzakere heyetinin katibi Mustafa Reşid idi. Bu konuşmalar sonunda Kütahya Antlaşması imzalandı. Kavalalı Mehmet Ali Paşa'ya daha önce verilen Sancaklar yanında Şam ve Halep eyalet valilikleri ve oğlu olan İbrahim Paşa'ya da Adana Muhassallığı verildi. Sultan II. Mahmud, özellikle İbrahim Paşa'ya Adana Muhassıllığı'nın bırakılmasına çok kızdı. Müzakerelerde Osmanlı baş delege görevini yapan Mustafa Reşid, Padişahın gazabını üzerine çekti ve bazı dostlarının araya girmesi ile ölüm tehlikesinden zor kurtarıldı.

Osmanlı devleti, Batı Avrupa ülkelerine devamlı elçi gönderme kararı aldı. Temmuz 1834'te genç yaşta olan Mustafa Reşid, Amedilik görevi üzerinde kalmak üzere "fevkalade orta elçi" olarak, Sultan II. Mahmut tarafından Paris'e atandı. Bu görevde iken 1830'da Cezayir'i işgal etmiş olan Fransa'nın bu arazileri tekrar Osmanlı Devleti yönetimine vermesini sağlaması beklenmekteydi ama Mustafa Reşid diplomasi ile bunu başaramadı. Fransa devleti uzun bir zamandır Mısır'da Kavalalı Mehmet Paşa'ya ve idaresine iç ve dışta destek sağlamaktaydı. Mustafa Reşid Fransa yöneticilerini ve kamuoyunu, Osmanlı Devleti lehine çevirmede daha başarılı oldu. Paris'te iken Mustafa Reşid, Sultan II. Mahmud'un tavsiyelerine uyarak gayet iyi Fransızca da öğrendi. 1835'te İstanbul'a geri çağrıldı. Ama İstanbul'a gelişinden üç ay sonra, bu sefer büyükelçi unvanı ile, Fransa'ya Paris'e gönderildi. Burada yine Cezayir ve Mısır problemleri ile uğraşmaya başladı.

13 Eylül 1836'da Osmanlı Devleti Londra Büyükelçisi Mehmed Nuri Efendi Paris Büyükelçiliğine getirildi. Onun yerine aynı zamanda Osmanlı Devleti Londra Büyükelçiliğine Mustafa Reşid getirildi. Buna başlıca neden, Paris Büyükelçisi iken Mustafa Reşid'in, Sultan II. Mahmud'a gönderdiği yazılarda; "Fransa'nın uluslararası alanda Mısır sorununa Osmanlı Devleti'ne destek olamayacağını, İngiltere'nin uluslararası alanda daha fazla ağırlık kazandığını ve Mısır sorununun İngiltere aracılığı ile Osmanlı Devleti lehinde daha uygun bir sonuç sağlayabileceğini" vurgulaması idi. Mustafa Reşid Londra'da Elçilik görevi yapmakta iken Osmanlı Devleti Hariciye Müsteşarlığı görevine getirildi. Haziran 1837'de ise o zaman İstanbul'da Hariciye Nazırı olan Ahmed Hulusi Paşa görevi yapmakta iken beklenmedik bir zamanda hayatını kaybetti. Londra'da bulunan Mustafa Reşid Bey'e, "paşa" unvanını kullanmamak şartı ile, "müşir" rütbesi verildi ve Osmanlı Devleti Hariciye Nazırı görevine atandı. Mustaafa Reşid, Osmanlı Devleti Hariciye Nazırı sıfatıyla İrlanda'ya bir geziye çıktı ve Londra'ya dönmekte iken de İngiltere'nin sanayi bölgeleri olan Kuzey-Batı İngiltere ve Midlands bölgelerine gezi yaptı. Sonra İstanbul'a geri döndü.

İstanbul'da 1837-1838 döneminde ilk defa Hariciye Nazırlığı görevini ifa etmeye başladı. 25 Ocak 1838'de "paşa" unvanı verildi. Fakat kendini İstanbul'an uzaklaştırmak isteyen bir klik onun 1838'de Hariciye Nazırlığı üstünde kalmak şartıyla Fransa'ya Paris Büyükelçisi olarak görevlendirilmesini sağladılar. Fakat bu tayin kararnamesi daha yola çıkmadan önce iptal edildi ve Mustafa Resid Paşa İstanbul'da asıl görevine devam etti.

Önemli bir icraati İngiltere ticaret çevrelerinin istediği şekilde gemiler ve limanlarda sağlık durumunu sağlayıp kontrol etmek için önemli Osmanlı limanlarında karantina merkezleri kuruldu ve bunların yönetimi "Meclis-i Umur-u Sıhhiye" adli bir yönetim birimi oluşturuldu.

16 Ağustos 1833'te ise yine İngiltere tüccarlarının isteklerine uygun olmak üzere, İngiltere ile bir ticaret antlaşması imzalandı. Bu ticaret anlaşması ile Osmanlı iç ticaretinde ve Osmanlı limanlarında uygulanan imtiyazlar; gümrük vergileri ve mal kontrolleri sadece yabancı İngiliz tüccarlar lehine değiştirilmekte idi ve İngiltere tüccarlarına Osmanlı ülkelerinde geniş ticaret hakları tanınmakta idi. Böylece İngilizlere tanınan imtiyazlarla özellikle Mısır meselesinde, İngiliz devletinin yardım ve desteğini sağlandığı umulmakta idi.

Bu görevde II. Mahmud'la daha yakın ilişki kurdu. Padişaha sunduğu raporlarla ülkede köklü reformlar yapılması gereğini belirtti. 1838'de gittikçe ağırlaşan Mısır sorununda destek sağlaması amacıyla Londra Büyükelçiliğine atandı.

1 Temmuz 1839'da tahta yeni çıkan Sultan Abdülmecid'i kapsamlı bir reform programının gereğine inandırmayı başardı. Bunun ilk adımı ve hukuki temeli olarak da, 3 Kasım 1839'da Tanzimat Fermanı (Gülhane Hatt-ı Humayunu) ilan edildi. Gülhane Hatt-ı Şerif-î'ni 3 Kasım 1839 tarihinde okuyan kişi oldu. İkinci kez Hariciye Nazırı olan Mustafa Reşid Paşa, Tanzimat Fermanı'nın öngördüğü yeniliklerin uygulanması için çaba harcamaktaydı. Aynı zamanda, 1840'ta imzalanan Londra Antlaşması ile Mısır sorununu da bir çözüme kavuşturdu. Ama İstanbul'da onun ve Tazminat Fermanı'nın aleyhinde bulunanlar önem kazanmaya başladılar. Diğer taraftan  Kavalalı Mehmed Ali Paşa ile ona arka veren Fransa, Londra Antlaşması'na karşı direnmekteydiler. Sultan Abdülmecid ortalığı yatıştırmak amacıyla 1841'de Mustafa Resid Paşa'yı Hariciye Nazırlığından almak zorunda kaldı.

Ama hemen 1841 yılında tekrar Paris'e Büyükelçi olarak gönderildi. Mısır'ın Londra Antlaşması'nı kabulünde ve Kırım sorunlarına çözüm geliştirilmesinde rol oynadı.

1843 yılında Edirne Valiliğine getirildi. Ama aynı yıl içinde yeniden Paris, Fransa'ya Büyükelçi olarak gönderildi.

Sadrazamlık dönemleri
Koca Mustafa Reşid Paşa, Abdülmecit saltanatında 6 kez sadrazamlik yapmıştır. Sadrazamlığa ilk defa 28 Eylül 1846'da getirildi. 1839'da ilan edilen Tanzimat Fermanı'nın getirdiği yenilikler konusunda fazla bir şey yapılmadığını gördü. Bu değişiklikleri bir an evvel uygulamak hızla icraat yapmaya koyuldu. Özellikle devlet yönetimi, eğitim ve hukuk alanında yapılmaya başlayan değişimler devlet ricalinin tutucu kesiminin tepkisiyle karşılaştı. Bunun için Mustafa Reşid Paşa, 1846-52 döneminde üç defa istifa etmek zorunda kaldı. Ama her seferinde kısa bir aralıktan sonra yeniden Sadrazam olup değişiklik yapma icraatında devam etti.

5 Ağustos 1852'de Sadrazamlıktan ayrıldıktan sonra 1853'te dördüncü kez Hariciye Nazırlığına getirildi. Bu sırada Rusya kendini Ortodoks Hristiyanlarının hamisi ve Kudüs'te kutsal yerleri koruması istekleri ile Osmanlı Devleti'ne baskı yapmaya başladı. Çar I. Nikolay, Finlandiya Genel Valisi olan Prens Aleksandr Menşikov'u özel elçi olarak bu baskıyı bir antlaşmaya döndürmek için İstanbul'a göndermişti. Mustafa Reşid Paşa Hariciye Nazırı olarak buna karşı koydu. İngiltere ve Fransa'yı Osmanlı Devleti'nin yanına çekmeyi başardı. 1853-1856 Osmanlı-Rus Savaşı veya Kırım Savaşı Rusların Eflak ve Boğdan'ı işgal etmesi ve Dobruca'yı alması ile başladı. Serdar-ı Ekrem Ömer Lütfi Paşa komutasındaki Osmanlı Orduları ve tarafsızlık iddia eden ama büyük bir kuvvet ile Tuna Nehri kuzeyinde bulunan Avusturya politik gücü dolayısıyla Ruslar Eflak-Buğdan'ı terk ettiler ve tarafsız Avusturya güçleri bu arazileri girip Osmanlı-Rus ordularını karşı karşıya gelmekten men ettiler. 30 Kasım 1853'te Rus donanması Sinop Baskını yaptı ve baskının hemen ardından İngiliz ve Fransız Donanmaları Karadeniz'e girdiler. İngiliz, Fransız, Sardunya ve Osmanlı orduları koordinasyon yaparak Eylül 1854'te Kırım'a çıktı ve Rusların Karadeniz Donanma Üssü olan Sivastopol kuşatmasına başladı.

Savaş bütün hızıyla sürerken Koca Mustafa Reşid Paşa, 24 Kasım 1854'te dördüncü kez Sadrazam oldu. Bu seferki sadrazamlığı bir sene sürdü ve 2 Mayıs 1855'te bu görevden ayrıldı. Kırım'da kuşatma devam etmekteydi ve Sivastopol ancak bir yıl kuşatmadan sonra 9 Eylül 1855'te düştü.

Barış müzakereleri 25 Şubat 1856'da Paris Konferansı adı ile başladı ve 30 Mart 1856'da Paris Antlaşması imzalandı. Ama Osmanlı Devletini o zaman Sadrazam olan Mehmed Emin Âli Paşa temsil etti ve antlaşmayı Osmanlı temsilcisi olarak o imzaladı. Bu antlaşmanın şartlarına bağlı olan bazı maddelere önem veren Islahat Fermanı da Sadrazam Mehmed Emin Âli Paşa tarafından büyük Avrupa devletlerinin arzuları doğrultusunda hazırlanarak, 18 Şubat 1856'da yürürlüğe konuldu. Mustafa Reşid Paşa, kendi yetiştirdiği yeni sadrazamın hazırladığı Islahat Fermanı'nı, Devletin çıkarlarına aykırı bulduğunu belirten bir raporu Abdülmecid'e sundu.

Bundan sonra Mustafa Reşid Paşa 1 Kasım 1856 - 6 Ağustos 1857 döneminde ve 22 Ekim 1857 - 7 Ocak 1858 döneminde iki defa daha Sadrazamlık yaptı.

7 Ocak 1858 tarihinde 57 yaşındayken İstanbul'da hayatını kaybetti.

Ailesi
İki evlilik yapmıştır. ilk eşi Mısır divan efendisinin kızı Emine Hanım'dır. İki yıl sonra zengince bir kadın olan, eniştesi Ali Paşa'nın hânesinden çıkma Âdile Hanım'la evlenmek üzere ilk eşinden ayrılmıştır. Mehmed Cemil (ilk eşinden), Mahmud Mazhar, Ahmed Celâl, Ali Galib ve Sâlih adlı beş oğlu olmuştur. Mehmed Cemil Paşa üç defa Paris sefirliğinde bulunmuştur. Küçük oğlu Sâlih Bey, Hariciye Mektûbî ve Âmedî kalemlerinde çalışmıştır. Diğer oğlu Ahmed Celâl Bâb-ı Âli Kalemi'nde yetişmiş, Meclis-i Vâlâ, Tanzimat Meclisi ve Meclis-i Âyan üyeliği yapmıştır.

Ayrıca bakınız
 Abdülmecit
 Dağılma Dönemi Osmanlı Sadrazamları listesi
 Tanzimât Dönemi (3 Kasım 1839 - 22 Kasım 1876)
 Tanzimât Fermânı (Gülhane Hatt-ı Şerif-î, 3 Kasım 1839)
 Islâhat Fermânı (Hatt-ı Hümâyûn, 18 Şubat 1856)
 Osmanlı Devleti Tarihi Zaman Çizelgesi

Notlar

Dış bağlantılar
 Yılmaz, Recep (1999) "Mustafa Reşid Paşs (Büyük)" Yaşam ve Yapıtlarıyla Osmanlılar Ansiklopedisi, Cilt:2 say:318-322. İstanbul:Yapı Kredi Kültür Sanat Yayıncılık, ISBN 975-09=8-0071-0<
 Buz, Ayhan (2009) " Osmanlı Sadrazamları", İstanbul: Neden Kitap, ISBN 978-975-254-278-5
 Danișmend, İsmail Hâmi (1971),Osmanlı Devlet Erkâni, İstanbul: Türkiye Yayınevi
 Kuneralp, Sinan (1999) Son Dönem Osmanlı Erkan ve Ricali (1839 - 1922) Prosopografik Rehber,  İstanbul:ISIS Press,, ISBN 9784281181.
 Tektaş, Nazim (2002), Sadrâzamlar Osmanlı'da İkinci Adam Saltanatı, İstanbul:Çatı Yayınevi (Google books:

1800 doğumlular
1858 yılında ölenler
19. yüzyılda Osmanlılar
Hariciye nâzırları
İstanbul doğumlu diplomatlar
İstanbul'da ölenler
Kırım Savaşı'nda Osmanlılar
Osmanlı İmparatorluğu'nun Londra Büyükelçileri
Osmanlı İmparatorluğu'nun Paris Büyükelçileri
Osmanlı sadrazamları
Osmanlıcılar
Tanzimat

Mustafa Reşid Paşa


Collector(s) may refer to:

Arts and entertainment
 Collector (2011 film), an Indian Malayalam film
 Collector (2016 film), a Russian film
 Collectors (film), a 2020 South Korean film
 Collectors (TV series), an Australian television series
 Collectors (Mass Effect), a fictional insectoid race in the video game Mass Effect 2
 Collector (character), a fictional character in the Marvel Comics universe
 "Collectors", a short story by Raymond Carver from his collection Will You Please Be Quiet, Please?
 The Collector (disambiguation), with several meanings
 Collector Records, an American folk label founded by Joe Glazer
 The Collectors (Canadian band), 1968-70 Vancouver-based rock band, forerunner of Chilliwack

Places
 Collector, New South Wales, a town in Australia
 Collector Parish, Argyle, New South Wales, Australia

Technology
 In automotive engineering, a part of some extractor manifolds
 In electronics, a part of a bipolar junction transistor
 In water treatment, a class of chemicals used in froth flotation
 A current collector
 A collector shoe on a bogie

Other uses
 A person whose hobby is collecting
 Collector road, a type of road leading from local roads to busier areas
 District collector or simply collector, in India, a government appointee in charge of a district in a state
 Collector, in finance, an employee of a collection agency
 A procurer of specimens for a scientific collection

See also
 The Collector (disambiguation)
 Collection (disambiguation)

Collector


سبخة سيدي خليفة هي سبخة تقع في ولاية سوسة، في الوسط الشرقي التونسي، جنوب مدينة بوفيشة. تبلغ مساحتها 1.000 هكتارًا، ويبلغ ارتفاعها بين 0 و 5  عن سطح البحر. تكثر بها طيور النحام الوردي بالشتاء.

المراجع

سيدي خليفة
مناطق هامة لحفظ الطيور في تونس

سبخة سيدي خليفة


Le Vieux Théâtre de Lublin est un théâtre d'imprésario (sans troupe permanente) qui est situé à Lublin. Il a ouvert en 1822. Au début, il abritait la scène dramatique et la scène de l'opéra de Lublin, et au  siècle il abritait aussi le cinéma.

Informations générales
Le Vieux Théâtre de Lublin est le deuxième théâtre le plus vieux qui existe encore en Pologne, après le Vieux Théâtre de Helena Modrzejewska à Cracovie. Le bâtiment du  siècle est situé dans la vieille ville de Lublin. Il a été construit dans le style classique et décoré de fausses arcades et de panneaux rectangulaires. En plus, il a été décoré de moulures du côté de la rue Jezuicka. Sur la façade, il y a des bas-reliefs en forme de masques et de griffons.

À l'origine, le bâtiment était divisé en quatre étages. Il contenait le parterre, les places au premier étage, le balcon et la galerie. On éclairait la scène par des lampes à huile, et ensuite par des lampes à pétrole. À la suite de la reconstruction d'entre 2007 et 2012, le bâtiment a obtenu deux étages souterrains, où il y avait les entrepôts et les installations sanitaires (à l'origine, le théâtre n'avait pas de sous-sol). On a maintenu la configuration de l'espace originelle (le foyer – l'auditorium – la scène – l'arrière-scène). Après la reconstruction, le théâtre a 165 places assises.

Actuellement, plusieurs événements culturels ont lieu dans le Vieux Théâtre. On y organise les spectacles de théâtre, les concerts, les débats et les activités éducatives pour les enfants. Il est un établissement de caractère interdisciplinaire, dynamique et éducatif.

Historique
Le Vieux Théâtre de Lublin a été créé le 5 juillet 1822 à la place des bâtiments détruits au XVIe siècle, à l'arrière d'un immeuble créé par Łukasz Rodakiewicz. Le premier spectacle a eu lieu le 20 octobre 1822. Bien que le bâtiment était étroit, inconfortable et aménagé de manière primitive, il a été utilisé en tant que bâtiment du théâtre d'hiver jusqu'en 1886. À partir de la fin du XIXe siècle, après la création du nouveau théâtre plus grand – le Théâtre de Juliusz Osterwa, principalement les troupes de théâtre itinérant et les artistes de cirque jouaient sur la scène du vieux théâtre.

En 1907, on a créé le cinéma, nommé Théâtre Optique Parisien, et l'établissement fonctionnait en tant que ciné-théâtre. Pendant l'entre-deux-guerres, les troupes théâtrales juives jouaient souvent au théâtre. Dans les années suivantes, le cinéma portait le nom Rialto, et ensuite Staromiejskie. La dernière séance a eu lieu en 1981. Plus tard, le bâtiment a plusieurs fois subi un incendie (entre autres en 1993), et il devenait de plus en plus négligé. En 1994, la fondation Galeria na Prowincji a acheté le théâtre pour 100 zlotys en promettant de le rénover en deux ans. Elle n'a pas tenu sa promesse, et le bâtiment tombait en ruine.

En 2000 et ensuite en 2003, le restaurateur de monuments a demandé aux autorités d'exproprier la fondation, mais le président Andrzej Pruszkowski a refusé en craignant le risque de la nécessité de payer les indemnités. En janvier 2005, le bureau du procureur a accusé les présidents de la fondation d'avoir risqué l'effondrement du bâtiment et d'avoir abandonné les travaux de reconstruction. En résultat, le monument historique a été récupéré par le trésor public. En 2007, le bâtiment a été repris par la ville.

En raison de dégradation progressive, le bâtiment a été inscrit sur la liste de 100 bâtiments les plus menacés de l'Observatoire des monuments mondiaux, du programme Fonds mondial pour les monuments (WMF). Le bâtiment attendait la rénovation pendant plusieurs années et les travaux ont débuté en 2007. La rénovation a coûté plus de 26 millions de zlotys, et la ville a obtenu 20 millions de zlotys de subvention du programme de l'Union européenne « Infrastructures et environnement ». En décembre 2010, on a lancé un concours pour un poste de directeur du Vieux Théâtre. Le candidats ont été obligés de présenter la conception de fonctionnement du théâtre en 2016 (Lublin était candidat de titre de capitale européenne de la culture). C'était Karolina Rozwód, liée à l'administration de la ville, à TVP Kultura et à l'Institut Polonais d'Art Cinématographique qui est devenue directrice du théâtre.

Le 16 février 2012, on a organisé la journée portes ouvertes et on a présenté l'intérieur rénové du Vieux Théâtre. Le premier spectacle après la rénovation a eu lieu le 11 mars 2012. Parmi le public, il y avait président de la République Bronisław Komorowski. L'activité artistique du Vieux Théâtre a été inaugurée par le concert du guitariste de flamenco, José Fernández Torres avec son groupe. Le concert « Luz de Guia » a été retransmis par TVP Kultura et diffusé sur un grand écran installé dans la place de la vieille ville de Lublin, et l'événement était animé par Grażyna Torbicka.

Références

Salle de théâtre en Pologne
Lublin

Vieux Théâtre de Lublin


بدأ نشاط الإخوان في اليمن في فترة الستينات التي كانت لا تسمح بقيام الأحزاب السياسية وكانت الأحزاب تمارس أنشطتها في تنظيمات سرية وتعيش حالة من النضال ضد الأنظمة، مارس الإخوان أيضاً أنشطتهم السياسية ضمن تنظيم جماعة الإخوان.

التجمع اليمني للإصلاح

الإخوان المسلمين في اليمن حالياً هم ما يعرف بالتجمع اليمني للإصلاح، والذي أنشئ كامتداد لحركة الإخوان، تأسس بعد الوحدة بين شطري اليمن يوم 13 سبتمبر 1990 على يد الراحل عبد الله بن حسين الأحمر شيخ قبائل حاشد بصفته تجمعاً سياسياً ذا خلفية إسلامية، وامتداداً لفكر الإخوان المسلمين، وتم افتتاح مقره الرئيسي في 3 يناير 1991.

بعد وفاة مؤسس ورئيس الحزب الشيخ عبد الله بن حسين الأحمر يوم 28 ديسمبر 2007 تم انتخاب محمد عبد الله اليدومي رئيسًا للجنة العليا للتجمع، ومن الشخصيات البارزة في الحزب الشيخ عبد المجيد الزنداني.

تعد صحيفة الصحوة لسان حال الحزب، نجح الإصلاح في الانتقال من المعارضة إلى السلطة بعد فوزه في الانتخابات النيابية في أبريل 1993.

ورغم تقلص عدد مقاعده بالبرلمان بعد الانتخابات النيابية أبريل 1997 إلا أن الحزب احتفظ ببعض مواقعه في السلطة واستمر بالتنسيق مع حزب المؤتمر الشعبي العام حتى 2006، حيث قدمت أحزاب اللقاء المشترك ومن ضمنها التجمع اليمني للإصلاح المهندس فيصل بن شملان مرشحًا منافسًا للرئيس علي عبد الله صالح، وازدادت شقة الخلاف بين الحزبين مع انطلاقة الثورة الشبابية اليمنية في فبراير 2011 ضد نظام الرئيس علي عبد الله صالح حيث دعى الحزب جميع أنصاره إلى المشاركة في الاعتصامات حتى إسقاط النظام.

خلفية تاريخية
كانت اليمن تحت حكم الإمام يحيى بن الإمام المنصور بالله محمد بن يحيى حميد الدين، ومؤسس المملكة المتوكلية اليمنية وهو إمام اليمن من عام 1901م وحتى عام 1948م، غير أنه عزل البلد عن باقي بلاد العالم حتى عاشت في طي النسيان، ورزخت في الجهل والتخلف حتى قامت ضده ثورة بزعامة ابن الوزير أدت في النهاية لمقتل الإمام يحيي وتولى ابن الوزير.

كان أول اتصال للإمام حسن البنا باليمن في حفل أقامته جمعية الشبان المسلمين في ذكرى الهجرة سنة 1348 هـ الموافق يونيو سنة 1929م بعد المحاضرة التي ألقاها الإمام البنا بعنوان: «ذكرى يوم الهجرة والدعوة الإسلامية وأثرها»، حيث التقى مع السيد محمد زبارة الحسن اليمني أمير قصر السعيد في صنعاء حينذاك وتحدثا طويلاً عن مصر وعن اليمن، وعن انتشار الإلحادية والإباحية المستشري في ذلك الوقت ووجوب الوقوف أمامه بكل القوى.

ثم توطدت الصداقة بينهما من ذلك العهد، وعرض السيد محمد زبارة على الإمام الشهيد العمل مدرسًا باليمن، ودارت مخاطبات بهذا الخصوص بين الإمام الشهيد وبين سيف الإسلام محمد ابن الإمام يحيى ملك اليمن في ذلك الوقت، لكن الفكرة لم تنفذ للعقبات الرسمية بين الحكومة المصرية والحكومة اليمنية.

وزار السيد محمد زبارة الإمام الشهيد في الإسماعيلية، ومكث معه ثلاثة أيام وشاهد منشآت الإخوان ومؤسساتهم "معهد حراء الإسلامي، ومدرسة أمهات المؤمنين، وفرقة الرحلات، ورأى الإخوان في دروسهم ومحاضراتهم ولمس ما تفيض به نفوسهم من حب وإخاء وغيرة على الإسلام والمسلمين، فأعجب بذلك كله أيما إعجاب، واستمرت هذه الصلة بينه وبين الإمام الشهيد والإخوان بعد ذلك قوية ومتينة.

ولقد اهتم الإخوان بالصدام الذي وقع بين الإمامين الإمام يحيي بن حميد إمام اليمن والملك عبد العزيز آل سعود فعمل الإمام البنا على تهدأت الجو بينهما وكتب تحت عنوان (إلى الإمامين العربيين) يقول فيه:

بين الملك ابن السعود وبين الإمام يحيى بن حميد الدين خلاف تتراءى أنباؤه الفينة بعد الفينة على صفحات الجرائد، ولسنا نعلم أنباء تهتز لها قلوب العالم الإسلامى إشفاقًا وفَرَقًا أعظم مما تهتز لهذه الأنباء.

إنا نمسك بالجريدة فأول ما تبحث عنه العين ماذا في جزيرة العرب، أو بين الملكين العربيين، أو الخلاف بين نجد واليمن، أو نحو ذلك من العناوين، فإذا وجدنا تحت العنوان ما يبشر بانفراج الأزمة وانتهاء أمد الخلاف تنفسنا الصعداء وحمدنا الله تعالى، ودعوناه كثيرًا أن يديم الوحدة والولاء بين زعماء المسلمين حتى يقضى الله أمرًا كان مفعولاً، وإذا رأينا غير ذلك خفقت القلوب واحتبست الأنفاس وتصعدت الدعوات حارة إلى الله تبارك وتعالى أن يدفع عن الإسلام والعرب بلاء التفرق والخلاف.

ليس ذلك لصلة خاصة بيننا وبين الإمامين العظيمين، وليس ذلك لأننا نرجو مغنمًا شخصيًا من وراء الوحدة، أو نخشى مغرمًا شخصيًا كذلك من وراء الفرقة، ولكن ذلك لإحساسنا بالخطر العظيم الذي تستهدف له الجزيرة قلب الإسلام وقبلة المسلمين، إذا استحكم الخلاف بين إمام الجنوب وبين إمام الشمال.

مؤتمر فلسطين
وعندما عقد مؤتمر فلسطين بلندن وحضره مندوبي الدول العربية وممثلي فلسطين بدعوة من الحكومة البريطانية سنة 1938م، كان يمثل اليمن فيه الأمير سيف الإسلام الحسين وقد مر بالقاهرة بعد عودته من اليابان وفي صحبته القاضي العمري والقاضي الشامي، فاتصل في مروره هذا بالإخوان، وطلب إلى المرشد العام أن يختار له من الإخوان (بهذا الوصف) سكرتيرًا خاصًّا إذ إنه سيكون له من الأعمال الخاصة ما يستدعي كفئًا أمينًا، فقدم له الأخ الأستاذ محمود أبو السعود أحد إخوان المركز العام الذي صحبه في رحلته إلى لندن وباريس، وقام بمهمته خير قيام مما كان له أجمل الأثر في نفس الأمير، وتوثقت صلته بالإخوان منذ ذلك التاريخ.

كما كان يكتب في الصحف الإخوان كثير من كبار الإخوان أمثال الأستاذ عمر التلمساني الذي كتب مقال بعنوان خاطرة عن اليمن، وكتب الأستاذ محمد عوض عوضين: (اللهم بارك لنا في يمننا)، وكتب الإمام الشهيد مقالاً بعنوان: (لمحة من اليمن) أثنى فيه على الحكومة والشعب لكنه لم يخل من توجيه نصح قال فيه: ".... ورجاؤنا إلى حكومة الإمام أن تعمل ما استطاعت على نشر التعليم بين الشعب، وعلى التفكير في رفع مستواه الاقتصادي والفكري في خطوات واسعة.

ويقول الأستاذ جمعة أمين: كما استقبل الإخوان في فبراير 1944 السيد حسين الكبسي وزير الأوقاف اليمنية ومبعوث الإمام يحيى بن حميد الدين للاشتراك في مشاورات الوحدة العربية، وقد أقام الإخوان له ولمرافقيه احتفالاً في دارها حضره رجال الصحافة، وممثلو الدول العربية، وأهل الرأي، وقد تحدث إلى الجمع الأستاذ المرشد، والأستاذ أحمد السكري، والأستاذ عبد الحكيم عابدين، والأستاذ الفضيل الورتلاني، وغيرهم، ورد تحيتهم الأستاذ حسين الكبسي، وكانت هذه أول زيارة للسيد الكبسي إلى مصر، وتعرف فيها على الإخوان وانبهر بهم، وكان أشد ما بهره الجانب الاقتصادي لدعوة الإخوان، فتعرف على الحاج محمد سالم الذي كان يشرف على كثير من شركات الأتوبيس والنقل المصرية، ويديرها، فاتفق مع الحاج محمد سالم على وجوب التعاون الاقتصادي من أجل نقل هذه النهضة إلى اليمن.

«وكان الكثير من أبناء اليمن على اختلاف آرائهم وميولهم يتصلون بالمركز العام للإخوان المسلمين في مصر كغيرهم من شباب البلدان العربية والإسلامية الأخرى، فيجد هؤلاء اليمانيون من رجال الإخوان إخلاصًا لدعوة الإسلام وخير العروبة، وعطفًا على اليمن الذي يعزونه ويقدرونه ويشعرون بمدى صلتهم الوثيقة بشعبه وإمامه، فيأنسون بهم ويبثونهم ذات أنفسهم، وكان المركز العام يحرص كل الحرص على توجيه هؤلاء المتحمسين توجيهًا صالحًا إلى الحكمة والموعظة الحسنة، والتمسك بأهداب النظام، والبعد عن كل ما من شأنه المهاجمة والخصومة، مع الحرص على حسن الطاعة للإمام؛ حتى لا تنفر منهم قلوب المخلصين، أو تنقبض عنهم جهود العاملين، أو يفتح الثغرة أمام المستعمرين، وقد كانوا يتقبلون هذا التوجيه بصدر رحب، ويعملون على أساسه في معظم الأحيان».

إلا أن الإخوان قد تأكدوا أن الأوضاع الاجتماعية متردية في اليمن، وأن هناك جمودًا في حكم الإمام يحيى، وأنه بعيد عن حقيقة الشريعة الإسلامية رغم ادعائه بتطبيقها.

وقد نقل الوزير الكبسي والوفد الذي رافقه التقدم الحضاري والاقتصادي الذي رآه في جماعة الإخوان، وما اتفق عليه مع الحاج محمد سالم إلى الإمام يحيى، فأيد الإمام يحيى الفكرة، وفكر كثير من أعضاء الوفد إنشاء شركة مصرية يمنية للتجارة والنقل والمواصلات والمشروعات العمرانية المختلفة برأس مال قدره مليونان من الجنيهات المصرية، يكون معظمها لليمنيين وبعضها للمصريين، وبدأت الفكرة بعد ذلك تدخل حيز التنفيذ في خطوات وئيدة، تسرع حينًا وتبطئ أحيانًا.

واستمرت علاقة الإخوان بالإمام يحيى وأبنائه على خير حال، وقد أجرت مجلة الإخوان المسلمين حديثًا مع أحد سيوف الإسلام من أبناء الإمام يحيى أثناء زيارته إلى مصر، وأثنى فيه على الإخوان ومواقفهم، وتمنى لمرشدهم وأعوانه التوفيق والسداد.

وكانت علاقة الإخوان بالشعب اليمني وأبنائه علاقة حميمة، خاصة الذين يقيمون منهم في مصر للدراسة أو لأغراض أخرى، لكن مع ذلك وحتى نهاية الفترة محل الدراسة (1938-1945 م) لم يكن لدعوة الإخوان منتسبون يمنيون ظاهرون، فضلاً عن أن يكون للإخوان شعبة في اليمن.

وقد جاء في مجلة الإخوان المسلمون الأسبوعية العدد 207 السنة السادسة 3 رمضان1367 هـ الموافق10 يوليو 1948 م، قال الأستاذ حسن البنا للرئيس القواتلي:
إن اليمن أمانة في أعناقكم، وخاصة بعد هذا الانقلاب الأخير الذي ذهب ضحيته الإمام الراحل. ذلك الانقلاب الذي أخرجها من عزلتها. وكشف للعالم عن الكثير من أحوالها. فانصحوا لإمامه وسددوا حكومته، وخذوا بأعنة شعبه إلى الحرية والنور والعرفان. وليس بمستصعب على الجامعة العربية أن تحمل هذه الرسالة وتؤدي هذه الأمانة.

وفي حديث الأستاذ المرشد العام إلى السيد علي الحلبي وكيل الصحافة العربية ومندوب جريدتي الدفاع وفلسطين، حينما سأل عن تطور الموقف في القضية اليمنية؟

وما كنا نود أن تسير الأمور على هذا النحو، وكلنا نشجع الإصلاح في اليمن وفي غير اليمن من بلاد العروبة والإسلام ولكن لكل شيء عدته ووسيلته، وظرفه ووقته، ويجب أن تنصرف الجهود الآن إلى هدف واحد هو إقرار النظام والطمأنينة في هذا الوطن العزيز ومساعدته على النهوض والفصل في قضيته وفق إرادة الشعب اليمني نفسه فهو صاحب الكلمة في حاضره ومستقبله.

ثورة الدستور

حدثت الثورة في اليمن وقتل على إثرها الإمام يحيى بن حميد على يد حارسه الخاص بسبب سياسته الاستبدادية واتهم فيها الإخوان المسلمين وقد أخرج الإخوان بياناً وضحوا فيه القضية وأبعادها وعلاقتهم باليمن والإمام يحيى وابن الوزير، الذي قاد الثورة وتولى الحكم وقد حكم عليه بالإعدام بعد سيطرة أحمد بن يحيى على الحكم مرة أخرى، وبعد ذلك عاد الفضيل الورتلاني وعبد الحكيم عابدين من اليمن بعد تدخل جامعة الدول العربية.

فترة الخمسينات
وأثناء فترة الخمسينات وانقسام اليمن نشط القوميين والماركسيين في الجنوب كما لم يكن للتيار الإسلامي وجود منظم في الجنوب أو الشمال، والإخوان المسلمون اكتفوا بالعمل من خلال الواجهات الموجودة على الساحة. فنشط عمر طرموم من خلال «الجمعية الإسلامية» ثم «الرابطة» ثم انصرف إلى العمل التربوي سيما في المعهد الإسلامي (أسسه الشيخ محمد سالم البيحاني عام 1957).

يقول الأستاذ سعيد ثابت سعيد: يكاد يكون عام 1959م عام ميلاد فكرة العمل الإسلامي المنظم في أوساط الطلاب الدارسين في مصر، ولكن من دون رؤية متكاملة للمنهج والتنظيم والمسار. وهي خطوة جاءت طبيعية في سياق التحولات الفكرية للشباب اليمني المتأثر بتيارات الفكر والسياسة التي تموج في المجتمع العربي المصري. ففي ثنايا أحداث عاصفة شهدتها الأمة العربية واليمن في قلبها، بدأت تتبلور الفكرة كمشروع حركة من عناصر طلابية عرفت موجات صاخبة من تنظيمات وأيديولوجيات متباينة، واعتركت في خضم تلك الإطارات الحزبية، سيما حركة القوميين العرب التي يعد عام 1958م العهد الخصب لانتشارها وتوسعها، وتمدد شعبيتها في كثير من الأقطار العربية.

بمعنى أن ميلاد فكرة العمل الإسلامي المنظم تبلورت في وعي مجموعة طلابية عائدة من قواعد حركة القوميين العرب، والبعث العربي الاشتراكي، أبرزهم عبد المجيد عزيز الزنداني، وعبد السلام العنسي، ومحمد قاسم عون، وعبد الرحمن المجاهد، وذلك عام 1959 م.

ولقد لقى الطلاب اليميين الموجودين بمصر التعنت من سياسة جمال عبد الناصر ضدهم بسبب الخلاف بين البلدين فيروي الزبيري في رسالة لصديقه النعمان معاناته مع الطلبة الدارسين في مصر؛ فالأيام قد علمته سوء الظن بقدرة الناس على الكتمان، لذلك صمم على احتفاظه بهذه الأسرار مدة طويلة على أن يجتمع باليمنيين الموجودين في مصر، ويختار من بينهم مجموعة متميزة تقود سير العمل لتنفيذ الخطة. ولأنها عملية تقوم أساساً على الاعتماد على أسرار طواها في أعماق صدره، فإنه وجد نفسه في جهة، والآخرين في جهة أخرى.

ومن أجل الخروج من هذا المأزق لجأ الزبيري إلى ما وصفه بـ«التحايل المعقول»، وهو الاتصال بعدد من الشباب في مصر، وأخذ يكوّن منهم خلايا وكل خلية تسمى «أسرة» وهو مصطلح تنظيمي خاص بحركة الإخوان المسلمين، مما يشير إلى تأثره الكبير بها، واقتناعه بصلاحية هيكلها التنظيمي كإطار ينظم الشباب اليمني بهدف تحقيق خطته المكونة من المراحل الثلاث. ونجح في تشكيل مجلس مؤلف من مجموع رؤساء «الأسر» على الرغم من العقبات التي واجهها نتيجة تنافر الطلاب واختلافاتهم.

يقول في رسالته: "لجأت إلى التحايل المعقول، فاتصلت بالشبان هنا، وأخذت أكوِّن منهم خلايا، كل خلية تسمى أسرة، ووجدت عقبات كأداء في هذا السبيل.

الستينات
لكن عام 1961 م تحول بعض الطلبة اليمين بعد تفكير من الفكر الماركسي والقومي إلى الفكر الإخواني كان على رأسهم الشيخ عبد المجيد الزنداني، خاصة عندما التقى عبد المجيد الزنداني وعبده محمد المخلافي الطالب في مدينة البعوث الإسلامية، بعد جهد كبير. وكان لقاؤهما الأول دافعاً للشابين المتحمسين لخدمة الإسلام في التعجيل بإخراج الفكرة إلى حيز الوجود الطلابي، سيما أن شخصيتي الرجلين (الزنداني والمخلافي) كانتا تكملان بعضهما لشخصية قيادية فريدة ومؤثرة وفاعلة.

ويروي عبد المجيد الزنداني قوله: أنه عندما علم بوجود أعداد من الطلاب اليمنيين في مدينة البعوث الإسلامية التابعة للأزهر بالقاهرة، قرر زيارتهم والعمل على استقطاب عناصر منهم إلى صف مجموعة الحياد. وفي نهاية كانون ثاني (يناير)1961 م قابل علي أحمد سعيد المخلافي، أحد الطلاب اليمنيين الدارسين في الأزهر، وطلب منه جمع زملائه للتعرف عليهم، ولما اجتمع عدد منهم ألقى على مسامعهم كلمة تضمنت دعوتهم للم شملهم والاهتمام بالواجبات الإسلامية كزاد للطالب الحريص على مصلحته ومصلحة وطنه، غير أن القوميين العرب عملوا على تفريق هذه الجبهة الإسلامية، ولما تغلبت الجبهة على الخلافات، وتصافى الزملاء فيما بينهم، كوَّنَّا مجلساً مؤلفاً من مجموع رؤساء الأسر.

غير أن الزنداني واربعة من زملائه تعرضوا للمضايقات من حكومة اليمن بسبب توجههم الإسلامي والذي يخالف توجه الدولة الماركسي فقطعت عنهم رواتهم.
التقت نخبة من طلاب «كتلة العمل الطلابي»، من بينهم: عبد المجيد الزنداني، وعبده محمد المخلافي، وعبد اللطيف الشيباني، وآخرون، في منزل أحمد الويسي مطلع عام 1962 وحضر الشهيد الزبيري اللقاء، وفاتحوه بأمرهم وعرضوا عليه قيادة نشاطهم.

كان الطلاب الستة الذين التقوا في الشقة السكنية في حي «الهرم» في مصر، يدركون جيداً أنهم بصدد إخراج فكرة تأسيس النواة الحركية إلى حيز الواقع الطلابي، فقد أعدوا لأنفسهم «قسم العمل» وتعاهدوا على الالتزام بنصه

ولم يكن الزبيري غريباً عن مدرسة الإخوان المسلمين، فالرجل ارتبط روحياً وفكرياً وعضوياً بها منذ لقائه الأول بالشهيد البنا، وظل يحتفظ بمشاعر ود وتقدير وإكبار لرموزها وقادتها.

شارك الطلاب الإسلاميون اليمنيون، في ظل تلك الأجواء الملبدة والخانقة لأي صوت إسلامي حركي، في أول انتخابات طلابية توطئة لتأسيس رابطة طلاب اليمن الطبيعية، وهم يدركون محدودية وجودهم وضعف بنائهم التنظيمي، إذ أنهم في ذات الفترة هذه بدأوا العمل على تأسيس النواة الحركية الإسلامية من داخل مجموعة الحياد.

أثر اتفاق النخبة الطلابية الإسلامية الأولى على العمل الإسلامي في إطار«كتلة العمل الطلابي»، وتحت غطاء «الحياد بين الأحزاب» ارتفعت أصوات حزبية كانت هامسة، تتهمها بمعاداة النظام المصري، وتطلق على أفرادها عبارات تشهيرية وتحريضية مثل «الرجعيون» و«الإخوان المسلمين». وتنامت مشاعر القلق لدى بقية القطاعات الطلابية الحزبية جراء تزايد عدد الطلاب الرافعين للافتة الحياد بين الأحزاب إلى نحو 30 طالباً.

يقول الزنداني في شهادته: «أثناء الحديث مع القاضي الزبيري ما كنت آتي له بدليل من الذي أعتقده حتى يأتيني بعشرة أدلة من الكتاب والسنة، وما كنت أفتح له موضوعاً حتى يستكمله بما كنت أريد قوله، وما كنت أفتح له باباً من أبواب الخير حتى يبادر إلى فتح عدة أبواب من أبواب الخير، فعدت أقول لإخواني وزملائي: لقد وجدنا الشيخ والزعيم المناسب لأن يكون قائداً لنا ولشعبنا اليمني، في مسيرة الخير والإصلاح». ثم التقى خمسة طلاب من المنتمين إلى كتلة العمل الإسلامي، النواة العاملة داخل مجموعة الحياد، بينهم عبد المجيد الزنداني، وعبده محمد المخلافي، والشهيد الزبيري فبادرهم بالقول: «لقد بذلنا كل ما نملك من جهد وعمر ومال من نحو 25 عاماً لنؤسس تنظيماً يقوم بمهمة تغيير أوضاعنا في اليمن إلى حال سليم وفاضل، وتقلبنا من مكان إلى آخر، فأسسنا جمعية الأمر بالمعروف ثم حزب الأحرار فالجمعية اليمنية الكبرى ثم الاتحاد اليمني، وها أنتم ترون ما صار إليه حال الاتحاد اليمني من انقسام وتنازع وصراع بعد أن تمكن الظالمون والمستبدون في اليمن وخارجها من غزوه والتغلغل فيه بزرع عناصر تعمل لصالح الإمام، وتقوم بتخريب كل جهد للمخلصين فيه بنشر الإشاعات ونسج الاتهامات ضدهم، وآمنت أن استئناف العمل للتغيير يبدأ من الصفر، وها أنا سأبدأ الآن من الصفر».

وظل الطلاب الإسلاميون يمارسون نشاطهم العلني تحت غطاء مجموعة «الحياد بين الأحزاب» منذ قرارهم خوض انتخابات رابطة طلبة اليمن الطبيعية في أيلول (سبتمبر) 1961، كتعبير عن تميزهم الفكري والسياسي عن بقية التيارات الطلابية اليمنية الملتزمة بالأحزاب القومية.

ومن ذلك التاريخ وقد سار هؤلاء الطلبة على نشر دعوتهم داخل المجتمع اليمني خاصة انه مجتمع يتميز بالقبيلية ولقد اشتهر الشيخ عبد المجيد الزنداني في علم الطب وبرع فيه، وما زالت الحركة لها عطاءها داخل هذا المجتمع.

الجمهوريتين في الشمال والجنوب
تأثرت العلاقة بين الإخوان المسلمين والنظامين السياسيين في الجمهورية العربية اليمنية وجمهورية اليمن الديمقراطية الشعبية بطبيعة البنية الهيكلية والفكرية للنظامين الحاكمين فيهما، وموقع الحركة الإخوانية في البنية السياسية لكلٍ منهما، فقد كانت الحركة الإسلامية جزءاً أصيلاً وفاعلاً في نظام الجمهورية العربية اليمنية، فيما استؤصلت بشكل كلي من بنية النظام في جمهورية اليمن الديمقراطية الشعبية إذ كانت توجهات الحزب الاشتراكي الحاكم فيه لا تقف فقط عند محاولة منع أي وجود حركي أو تنظيمي للإخوان المسلمين في الجنوب فحسب، وإنما استهدفت مكانة الجوانب الثقافية والفكرية الإسلامية في المجتمع. واقع التشطير في ذلك الوقت والتباين ـ وفي أحيان كثيرة العداء بين التوجهات السياسية والفكرية والارتباطات الخارجية للنظامين الحاكمين في شطري اليمن كان من العوامل المؤثرة على مسار العلاقة بين النظامين وحركة الإخوان المسلمين لا سيما الشطر الشمالي بنفس القدر تقريبًا لعبت البنية الاجتماعية المتمايزة إلى حدٍ ما بين الشطرين دوراً مهماً في تحديد شكل ومضمون علاقة نظاميهما بالإخوان المسلمين باليمن. وإلى جانب ذلك فإن ثمة عوامل أخرى أثرت على العلاقة بين الطرفين، ومن أهمها طبيعة البناء العقيدي والفكري والقيادي للحركة الإسلامية الإخوانية والتطورات الإقليمية والدولية التي كان لها حضور وتأثير على العلاقات بين القوى والأطراف السياسية في كلا الشطرين وفيما بينهم.

تاريخ عسكري
 ثورة الدستور.
 انقلاب 1955.
 ثورة 26 سبتمبر.
 حرب الجبهة.

وصلات خارجية
 موقع التجمع اليمني للإصلاح
 عبد المجيد الزنداني.. سيرة شيخ وتاريخ بلد وحديثه عن نشأة إخوان اليمن ج1، برنامج زيارة خاصة، قناة الجزيرة
 قصة نشأة الأخوان المسلمين في اليمن (2 - 3)، مأرب برس، 29 أبريل 2007

المراجع

 قسم الاتصال بالعالم الإسلامي: بيان عن موقف الإخوان من قضية اليمن، جمادى الآخرة 1367 ه- أبريل 1948 م.
 مجلة الإخوان المسلمون الأسبوعية العدد 207 السنة السادسة 3 رمضان1367 هـ الموافق 10 يوليو 1948 م.
 سعيد ثابت سعيد: الحركة الإسلامية في اليمن إشكاليات النشأة والمسار.
 موقع مأرب برس: مايو 2007 م.

يمن
جماعات يمنية

الإخوان المسلمون في اليمن


Nibe Birk var en dansk retskreds, der eksisterende fra 1545 til 1727.

Historie
Nibe fik tildelt birkeret d. 19. februar 1545 af Christian 3., og blev dermed udskilt af Hornum Herred. Birketinget blev d. 3. august 1590 flyttet ud af byen af lensmanden på Aalborghus, da man oplevede, at folk mødte berusede op til birketinget. Birketinget blev afholdt ved foden af en bakke i den nordøstlige udkant af byen, dog inden for birket. På toppen af bakken stod en galge. Fra 1673 blev birketinget atter afholdt i byen.

Birkefogeder
Listen stammer fra bog af Ole Færch (2011).
 f. 1556: Lars Thamesen
 1556-1572: Just Farsen i Nibe
 1572: Lars Pallesen
 1588-1589: Anders Nielsen
 1591-1598: Laurids Nielsen
 1604-1610: Niels Pedersen
 1615-1616: Christen Madsen
 1617: Christoffer Holgersen
 1618: Christen Pedersen
 1618-1649: Søren Pedersen
 1649-1663: Ingvor Michelsen
 1633-1677: Jens Pedersen
 1677-1710: Knud Pedersen

Referencer

Birketing i Danmark
Birk

Nibe Birk


Paramylon is a carbohydrate similar to starch. The chloroplasts found in Euglena contain chlorophyll which aids in the synthesis of carbohydrates to be stored as starch granules and paramylon. Paramylon is made in the pyrenoids of Euglena. The euglenoids have chlorophylls a and b and they store their photosynthate in an unusual form called paramylon starch, a β-1,3 polymer of glucose. The paramylon is stored in rod like bodies throughout the cytoplasm, called paramylon bodies, which are often visible as colorless or white particles in light microscopy. Their shape is often characteristic of the Euglena species that produces them.

Paramylon was named and first described in detail by Johann Gottlieb in 1850 based on Gottlieb's scientific exchange with Ludwig Karl Schmarda.

References

Polysaccharides

Paramylon


Tvornica snova je izdavački startup koji uz pomoć inovativne tehnologije proizvodi i prodaje personalizirane knjige za djecu.
Tvrtka je osnovana 2011. godine, a s prodajom knjiga započela je u svibnju 2012. Jedna je od rijetkih izdavačkih kuća koja izdaje takav sadržaj.
Tvornicu snova osnovali su Andrijana Majstorović i Goran Galetić. Andrijana Majstorović, doktorandica je na Filozofskom fakultetu u Zagrebu gdje istražuje fenomen personalizacije, autorica je personaliziranih knjiga i direktorica firme. Tim Tvornice snova broji oko 25 zaposlenika i vanjskih suradnika.

2017. godine ostvarena je prva veća investicija od strane vanjskih investitora, što je omogućilo širenje tima i unapređenje poslovanja. U 2018. to je rezultiralo rastom prodaje od 130% u odnosu na prethodnu godinu.
Tvornica snova je digitalizirana tvrtka s potpuno automatiziranim proizvodnim procesom kreiranim na specifičnom softverskom rješenju. U središtu njihovog poslovanja je web platforma koja korisniku omogućuje sukreirati priču za svoje dijete, a pomoću Print-on-demand tehnologije proces se odvija automatski.
Osim na hrvatskom, prisutni su i na njemačkom i austrijskom tržištu pod nazivom Fabel Feder.

Proizvodi
Tvornica snova nudi ukupno osam naslova za djecu uzrasta od 0 do 9 godina.
Personalizirana knjiga "Kako sam došao na svijet?" je najprodavaniji naslov Tvornice snova. Rimovana knjiga obrađuje temu djetetova rođenja i odgovara na pitanje donose li djecu rode. Knjigu je moguće naručiti i za blizance pod nazivom "Kako smo došli na svijet?"
U knjigama je moguće personalizirati izgled likova, dodati posvetu i fotografije. Detalji i likovi koji se personaliziraju razlikuju se od knjige do knjige.

Primjerice, pri personalizaciji knjige "Kako sam došao na svijet?" moguće je odabrati boju kože, kose i očiju, izmijeniti frizuru, staviti naočale ili liku tate dodati bradu. Moguće je birati između 384 kombinacije za lik djeteta, za lik mame na raspolaganju su 1152 kombinacije, a za lik tate 36 000.

U svojoj ponudi Tvornica snova ima i knjigu "Kako ću spasiti abecedu?" koja uz pomoć 30 rimovanih priča pomaže djeci u učenju slova, a osmišljena je za djecu od 3 do 7 godina. Dodatak knjizi je besplatna aplikacija Slovarica. Aplikacija sadrži igre pamćenja u kojima je cilj povezati parove identičnih sličica slova. Svaka uspješno odigrana igra donosi bodove kojima se otključavaju priče o slovima.
"Ptičji Eldorado" personalizirana je knjiga za dvoje djece u kojoj saznajemo što se dogodi ako ptice na jesen ne odu u toplije krajeve. Namijenjena je uzrastu od 3 do 9 godina.
"Plastelinko i ja", knjiga je za djecu od 2 do 6 godina, koja dijete prikazuje kao superjunaka.
"Tajna bakine škrinje" je gusarska pustolovina u kojoj su jedno dijete i tata glavni junaci. Namijenjena je djeci od 5 do 9 godina.
"Grad snježnih jahača" i "Čarolija badnje noći" inspirirane su zimskim periodom i Božićem. Obje su knjige namijenjene djeci od 3 do 9 godina.
Tvornica snova u svojoj ponudi ima i besplatno personalizirano Pismo Djeda Mraza te e-kuharicu koju kupci mogu preuzeti na njihovoj web stranici.

Nagrade
2018. godine Tvornica snova osvaja dvije nagrade za web shop koji je dio softverskog rješenja. Nagrada Category Award dodijeljena im je od strane međunarodne stručne komisije i anketiranih kupaca u organizaciji Shopper's mind-a, a eCommAward 2018. nagrada je za web shop s najboljim sadržajem u Hrvatskoj, dodijeljena od strane stručne komisije u organizaciji eCommerce Hrvatska.

Prepoznatljivost
Najpopularnija knjiga Tvornice snova je  "Kako sam došao na svijet?" koju je u 2019. godini dobilo svako šesto novorođeno dijete u Hrvatskoj.
Proizvode Tvornice snova do sada je dobilo preko 100 000 djece u više od 30 zemalja svijeta.
Nakon potresa u Zagrebu u ožujku 2020. Tvornica snova pokrenula je akciju naziva "Zajedno za Petrovu" u kojoj je prikupila sredstva za pomoć oštećenoj bolnici.

Certifikati
Web shop Tvornice snova je nositelj certifikata Safe.Shop trustmark koji njihovim kupcima osigurava pouzdanu i sigurnu kupovinu u skladu sa zakonima EU. Certifikatom je garantiran pristup poslovanju kojim se potrebe kupca stavljaju na prvo mjesto. Certifikacija po Safe.Shop standardima provodi se sukladno Globalnom Ecommerce Kodeksu, a izdaje ju nezavisna i neprofitna organizacije Ecommerce Foundation.
Web shop Tvornice snova za njemačko i austrijsko tržište, Fabel Feder, nositelj je Trusted Shop oznake za pouzdanost pri online kupovini. Ta europska e-commerce oznaka kupcima jamči zaštitu osobnih podataka te povrat novca i mogućnost ostavljanja recenzija.

Izvori

Izdavači knjiga u Hrvatskoj

Tvornica snova


1965 දී ශ්‍රී ලංකාවේ භික්ෂූන් වහන්සේලා එක්සත් ජනපදයේ පළමු ථේරවාදී පැවිදි ප්‍රජාව වන වොෂිංටන් ඩී.සී. හි වොෂිංටන් බෞද්ධ විහාරය පිහිටුවන ලදී. විහාරය එහි ක්‍රියාකාරකම්වල කොටසක් වන විපස්සනා භාවනාව සමඟ ඉංග්‍රීසි කතා කරන්නන්ට ප්‍රවේශ විය. කෙසේ වෙතත්, 1970 දශකයේ මුල් භාගයේදී ආසියාවේ විපස්සනා ස්වාමිවරුන් සමඟ අධ්‍යාපනය ලැබීමෙන් පසු ඇමරිකානුවන් පිරිසක් එහි පැමිණෙන තෙක් විපස්සනා ව්‍යාපාරයේ සෘජු බලපෑම එක්සත් ජනපදයට නොපැමිණියේය.

සාම බලකාය සමඟ ගිනිකොනදිග ආසියාවට ගිය ජෝසප් ගෝල්ඩ්ස්ටයින්, මහාබෝධි පන්සලේ ප්‍රධාන හාමුදුරුවන් වන අනගරිකා මුනීන්ද්‍රගේ ශිෂ්‍යයෙකු ලෙසත්, ඔහු මහයිසායි සයිඩාවෝගේ ශිෂ්‍යයෙකු ලෙසත්, බුද්ධගයා හි ජීවත් විය. ජැක් කෝර්න්ෆීල්ඩ් අග්නිදිග ආසියාවේ සාම බලකායේ සේවය කළ අතර පසුව 20 වන සියවසේ තායි බුද්ධාගමේ ප්‍රධාන චරිතයක් වූ අජාන් චා යටතේ තායි වනාන්තර සම්ප්‍රදාය පිළිබඳ අධ්‍යයනය කර පැවිදි විය. ෂරොන් සල්ස්බර්ග් 1971 දී ඉන්දියාවට ගොස්, කල්කටා හි හිටපු ගෘහණියක් වන දීපා මා සමඟ ඉගෙන ගත්තේය. තායි වනාන්තර සම්ප්‍රදායට එක්සත් ජනපදයේ ශාඛා ආරාම ගණනාවක් ඇත. ඒවා අතර අභයගිරි බෞද්ධ ආරාමය (අජාන් පස්න්නෝ, ඇබට්), මෙටා වනාන්තර ආරාමය (තනිස්සාරෝ භික්ෂු සමඟ ඇබොට් ලෙස) සහ ජෙතවන පන්සල වනාන්තරය ද ඇත.

ගෝල්ඩ්ස්ටයින් සහ කෝර්න්ෆීල්ඩ් 1974 දී කොලරාඩෝ හි නාරෝපා ආයතනයේ උගන්වමින් සිටියදී හමුවිය. ඊළඟ වසරේදී, කල්කටාවේ සිට ඉතා ඉක්මණින් ආපසු පැමිණි ගෝල්ඩ්ස්ටයින්, කෝර්න්ෆීල්ඩ් සහ සල්ස්බර්ග්, ජැකලින් ෂ්වාස් සමඟ මැසචුසෙට්ස් හි බැරේ අසල අක්කර 80 (මීටර් 324,000) ක ඉඩමක ඉන්සයිට් භාවනා සංගමය ආරම්භ කළහ. අයිඑම්එස් විසින් මහසි සයදව්, මුනීන්ද්‍ර, අජාන් චා සහ දීපා මා යන අයගේ චාරිකා පැවැත්විණි. 1981 දී කෝර්න්ෆීල්ඩ් කැලිෆෝනියාවට ගිය අතර එහිදී ඔහු මාරින් ප්‍රාන්තයේ තවත් විපස්සනා මධ්‍යස්ථානයක් වන ස්පිරිට් රොක් භාවනා මධ්‍යස්ථානය ආරම්භ කළේය. 1985 දී ලැරී රොසෙන්බර්ග් මැසචුසෙට්ස් හි කේම්බ්‍රිජ් හි කේම්බ්‍රිජ් තීක්ෂ්ණ භාවනා මධ්‍යස්ථානය ආරම්භ කළේය. තවත් විපස්සනා මධ්‍යස්ථානයක් වන්නේ මවුයි හි පිහිටි විපස්සනා මෙටා පදනමයි.

බුද්ධාගම පිළිබඳ විද්වත් විමර්ශනය ප්‍රවර්ධනය කිරීම සඳහා 1989 දී ඉන්සයිට් භාවනා මධ්‍යස්ථානය අයිඑම්එස් මූලස්ථානය අසල බෞද්ධ අධ්‍යයන සඳහා බැර මධ්‍යස්ථානයක් පිහිටුවන ලදී. එහි අධ්‍යක්ෂකවරයා වන්නේ හිටපු කොරියානු සෙන් භික්ෂුවක් වන මු සොන්ග් ය.

1997 දී බොස්ටන්හි ධම්ම සෙටියා විහාරය ආරම්භ කරන ලද්දේ පූජ්‍යතුමා විසිනි. තායිලන්තයේ ගෝටාමි, එවකට ශික්ෂා පද 10 ක්. Ven. 2000 දී ගෝටාමිට පූර්ණ පැවිදි දිවියක් ලැබුණු අතර, ඇයගේ වාසස්ථානය ඇමරිකාවේ පළමු ථේරවාද බෞද්ධ භික්ෂුණී විහාරය බවට පත්විය. "විහාර" යනු ආරාමයක් හෝ කන්‍යා සොහොයුරියක් ලෙස පරිවර්ථනය වන අතර, භික්ෂූන් වහන්සේලා හෝ භික්ෂුණීන් එකක් හෝ වැඩි ගණනක් බෞද්ධ ග්‍රන්ථ පිළිබඳ ඉගැන්වීම්, සාම්ප්‍රදායික උත්සව පැවැත්වීම, භාවනා ඉගැන්වීම, උපදේශනය සහ වෙනත් ප්‍රජා සේවාවන් සැපයීම, දානය ලබා ගැනීම සහ පදිංචිවීම යන වාසස්ථාන හා ප්‍රජා මධ්‍යස්ථානය විය හැකිය. වඩාත් මෑතකදී පිහිටුවන ලද ථේරවාද භික්ෂුණී විහාරවලට ඇතුළත් වන්නේ: දකුණු කැලිෆෝනියාවේ කාන්තාරයේ කන්‍යා සොහොයුරියන් (භික්ෂූන් හා සාමනේරයන්) එකට වාසය කරන මහාපජපති ආරාමය. 2008 දී බුරුමයේ ගුණසාරි භිඛුනි; අරන්යා බෝධි හර්මිටේජ් විසින් ආරම්භ කරන ලද්දේ පූජ්‍ය. සීඒ හි ජෙනර් අසල වනාන්තරයේ තතාලෝකා භික්ෂුනි, ප්‍රියරෝස් ලෙස සෝබානා භිඛුනි 2010 ජූලි මාසයේදී නිල වශයෙන් විවෘත කරන ලද අතර එහිදී භික්ෂූන් කිහිප දෙනෙකු පුහුණුවන්නන් හා ගිහි ආධාරකරුවන් සමඟ වාසය කරයි. සහ ඔන්ටාරියෝ හි සති සරනියා, පූජ්‍ය විසින් ආරම්භ කරන ලදී. භික්ෂුණීන් දෙදෙනෙකු වාසය කරන 2009 දී ඇප්ස් හි මේ han නාන්දි. . බටහිර බටහිර මැද පිහිටි විමලා භිඛුනි.)

2010 දී, උතුරු කැලිෆෝනියාවේ, සාමනේර කන්‍යා සොහොයුරියන් 4 දෙනෙකුට තායි ථේරවාද සම්ප්‍රදායේ පූර්ණ භික්ෂුණී පැවිදි දිවිය ලබා දුන් අතර එයට ද්විත්ව පැවිදි උත්සවය ද ඇතුළත් විය. භන්තේ ගුණරතාන සහ අනෙකුත් භික්ෂූන් වහන්සේලා සහ කන්‍යා සොහොයුරියන් පැමිණ සිටියහ. එය බටහිර අර්ධගෝලයේ මෙවැනි පළමු පැවිදි දිවිය විය.

බන්ටේ ගුණරතන දැනට බටහිර වර්ජිනියාවේ හයි වීව් හි ආරම්භ කරන ලද ආරාමයක් හා භාවනා පසුබැසීමේ මධ්‍යස්ථානයක් වන භවානා සමිතියේ පැවිදි වේ.බටහිර ථේරවාදය

බටහිර බුද්ධාගම


Genel anlamı
Üretime konu olan her yerde ortaya çıkan, sosyo-ekonomik çevreye bağlı olarak değişebilen, ücretli çalışanlar ile işverenler arasında yürütülen ve merkezinde ücret pazarlığı olan kurumsallaşmış ilişkiler bütünüdür. Burada "endüstri sektöründeki" işçi - işveren ilişkilerinin ve genel çalışma koşullarının belirlenmesi, düzenlenmesi ve daha iyiye yönlendirilmesi amaçlanırken, daha da "kurumsal" nitelikteki ilişkiler kastedilmektedir. Kurumsal ilişkinin anlamı da en azından çalışan tarafın örgütlenmiş olması veya kendisi adına hareket edecek bir kuruma (sendika) sahip (üye) olmasıdır. Kavram etimolojik olarak incelendiğinde de bu çerçevede kullanıldığı görülecektir.

Bu yaklaşım, literatürde endüstri ilişkilerinin dar anlamı olarak yerini almıştır. Yani sadece "endüstri sektörü"ndeki kurumlaşmış işçi-işveren ilişkileri endüstri ilişkilerini dar anlamdaki tanımı olarak karşımıza çıkmaktadır. İlk zamanlarda endüstri ilişkileri yalnızca endüstri sektörünü konu alsa da günümüzde gelişen yapısıyla çalışma hayatının tüm sektörlerini içine almaktadır.

Buna karşılık, endüstri ilişkileri sadece endüstri sektöründe değil, "tüm sektörlerde" çalışan ücretlilerin istihdam ilişkilerinden doğan her türlü "bireysel" ve "kolektif" ilişki ve bu ilişki çerçevesinde oluşan çalışma koşullarını inceleyen bir alan olarak geniş anlamda da kullanılmaktadır. Geniş anlamdaki endüstri ilişkileri deyimi, ücretlilerin istihdam ilişkilerinden doğan çalışma hayatının hemen her konusunu ele aldığından "çalışma ilişkileri" veya "istihdam ilişkileri" yerine de kullanılmaktadır.

Endüstri ilişkileri kurumsallaşmış ilişkileri ifade ederken belli başlı ilkeleri göz önüne alır.

 Bağımlılık İlkesi (Buradaki bağımlılık 4'e ayrılır; idari, teknik, hukuki ve ekonomik)
 Kurumsallaşma İlkesi (Kurumsallaşmanın 3 boyutu vardır; Tarafların örgütlenmesi, Toplu pazarlığın kurumsal nitelik alması, Tarafların anlaşmazlık durumunda çözüme yönelik barışçı ve çatışmacı süreçlerin kurumsal yapıda oluşması)
 Çıkarların Temsili İlkesi (Ekonomiye müdahale olmayan Kapitalist sistemde işveren çıkarları konusunda daha güçlü olacaktır)
 Ekonomik İlişki İlkesi (Ekonomik değer yaratan süreci ifade eden endüstri ilişkileri, ekonomik yapıdan etkilenir ve bu da işçi-işveren ilişkisini etkiler. Kriz dönemlerinde yaşanan yeniliklerde doğrudan ekonomik anlamda etki yaratır.

Dış bağlantılar
 İş, Güç Endüstri İlişkileri ve İnsan Kaynakları Dergisi

İş

Endüstri ilişkileri


Citroën C3 este o mașină supermini (segmentul B) produsă de Citroën din aprilie 2002. A înlocuit Citroën Saxo în gama de modele și se află în prezent la a treia generație. Modelul de a treia generație și-a făcut apariția în iunie 2016 și a intrat în vânzare în ianuarie 2017.

Este produs ca un hatchback cu cinci uși, prima generație fiind disponibilă și într-o versiune decapotabilă cu două uși, numită C3 Pluriel. Un hatchback cu trei uși, cu un design similar cu cea de a doua generație, comercializat ca un model premium, a fost disponibil ca și DS3.

O versiune mini MPV a lui C3 a fost anunțată în iulie 2008, numită C3 Picasso și a fost dezvăluită la Salonul Auto de la Paris din 2008. În America de Sud, o versiune mini SUV, numită C3 Aircross, a fost produsă și comercializată la nivel local. În octombrie 2014, Citroën C3 a fost premiat drept cea mai eficientă mașină mică, împreună cu modelul mai premium DS 3.

În septembrie 2021, a fost introdus un model separat cu numele C3 pentru piețele din India și America de Sud, purtând numele de cod intern CC21. În timpul introducerii sale, CEO-ul Citroën Vincent Cobée a menționat că "C3" este denumirea comercială pentru toate hatchback-urile Citroën din segmentul B din întreaga lume.

Prima generație (FC/FN; 2002)

Prima generație de C3 s-a produs între anii 2002 și 2009 la Uzina PSA din Aulnay-sous-Bois, Citroen C3 este succesorul modelului Saxo. Prima generație C3 era disponibilă doar în versiunea cu 5 uși, fiind complementară modelului C2, cu 3 uși, în timp ce Saxo a fost disponibil în ambele configurații. Modelul este în concurență cu Peugeot 206 si Renault Clio II și se plasează constant pe poziția a treia în ce privește vânzările de autovehicule citadine în Franța. În 2009, Citroën reînnoiește modelul dupa producția a 2 250 150 de exemplare în șapte ani (mai mult de 320 000 de unități comercializate în fiecare an).

Referințe

Legături externe

Automobile franceze
C3

Citroën C3


Probele sportive de snow-board la Jocurile Olimpice de iarnă din 2018 s-au desfășurat în perioada 11-24 februarie 2018 Centrul de sărituri Alpensia și la Phoenix Snow Park.

Sumar medalii

Clasament pe țări

Masculin

Feminin

Referințe

Legături externe
Snowboard

Sporturi la Jocurile Olimpice de iarnă din 2018
2018

Snow-board la Jocurile Olimpice de iarnă din 2018


اسم الجمع في اللغة العربية، هو ما تضمن معنى الجمع، لكن ليس له مفرد من لفظه؛ مثلا في كلمة «إبل -قوم- جماعة».

والكلمة تشير إلى مجموعة من الأشياء ككل. فمعظم الأسماء الجماعية في الكلام اليومي ليست محددة لنوع واحد، مثل كلمة «مجموعة» حيث يمكن أن تنطبق الكلمة على «الناس» في عبارة «مجموعة من الناس» ولكنها يمكن أيضا أن تشير بشكل صحيح إلى «الكلاب» والتي بدورها في عبارة «مجموعة من الكلاب».

الأسماء الجماعية الأخرى هي محددة لنوع واحد، وخاصة من حيث طبيعة الأشياء كمجموعات معينة من الحيوانات. على سبيل المثال، «الصيد» كمصطلح يشير دائما إلى الأسود، ولا يستخدم أبدا للكلاب أو الأبقار.

انظر أيضا
 اسم جنس

مراجع

أسماء حسب النوع
صرف

اسم الجمع


عُرُوق الصَبّاغِين أو العروق الصُفْر أو شجرة الخطاطيف أو بَقْلَة الخَطَاطِيف  أو مِمِران

الوصف النباتي
نبات ثنائي الحول أزهاره الصفر الصغيرة مجتمعة في خصلات غير مكتظة، وأوراقه الكبيرة مستديرة أو مفصصة لونها في النصف الأعلى أخضر فاتح وفي النصف الأسفل أخضر أزرق ويبلغ ارتفاع النبات نحو 70 سم ساقه جوفاء والساق والأوراق يحويان سائلا ساما يكون برتقاليا أو أصفر، ويسهل التعرف على هذا النبات وتمييزه من رائحة سائله الذي يشبه رائحة سمك الرنجة، وتوجد بعصارته الصفراء بعض القلوانيات.

الموطن و الإنتشار
موطنه أوروبا وحوض البحر الأبيض المتوسط، ثم انتشر أيضا في أمريكا الشمالية.

الاستعمال
تستعمل نبتة في الطب لمعالجة ضعف الشهية للطعام ومرارة الفم الناتجة عن اضطراب في إفرازات غدد الهضم ويشترط في ذلك أن لا تكون الأقدام غزيرة العرق وتعالج الآفات الجلدية المزمنة والجافة المصحوبة بقشور كقسور السمك بمرهم عصير الأوراق الغضة مع الحرص على غسل الأيدي جيدا بعد انتهاء العمل ويستعمل مرهم الأوراق أو عصيرها في معالجة أمراض الكبد والمرارة وما يرافقها من أعراض ومعالجة القرحات المعوية في الاثنى عشر وسرطان الكبد والمعدة. وقد أجمعت الأبحاث الطبية كلها على تقدير كبير لنبات عروق الصباغين في معالجة السرطان بجميع أنواعه وعلى الأخص سرطان الوجه.

المراجع

نباتات أوروبا
أصنوفات سماها جوزيف بيتون دو تورنفور
الحياة النباتية في أوروبا
خشخاشاوات
نباتات آسيا
نباتات إفريقيا
نباتات المملكة المتحدة
نباتات سامة
نباتات طبية في آسيا
نباتات طبية في أوروبا
نباتات مالطا
نباتات وصفت في 1753

عروق الصباغين


Marius-Constantin Budăi () este un deputat român, ales în 2016 și 2020.

Din data de 25 noiembrie 2021 până pe 13 iulie 2023, a devenit ministru al muncii și solidarității sociale în Guvernele Nicolae Ciucă și 4 săptămâni în guvernul  Marcel Ciolacu. Acesta a demisionat din funcție în contextul scandalului "azilele groazei". De asemenea, a mai fost ministru al muncii și protecției sociale în Guvernul Viorica Dăncilă.

Vezi și
 Legislatura 2016-2020 (Camera Deputaților)
 Legislatura 2020-2024 (Camera Deputaților).
 Parlamentul României

Note

Legături externe
 Activitatea parlamentară

Nașteri în 1972
Nașteri pe 1 mai
Deputați români 2016-2020
Deputați români 2020-2024
Guvernul Ciucă
Guvernul Dăncilă
Membri ai Partidului Social Democrat
Miniștri ai muncii din România
Oameni din județul Botoșani
Politicieni români în viață

Marius-Constantin Budăi


Košarkaški klub "Pet Bunara" (KK "Pet Bunara"; KK "Pet Bunara" Zadar; "Pet Bunara" Zadar; "Pet Bunara"'') je muški košarkaški klub iz Zadra, Zadarska županija, Republika Hrvatska.
U sezoni 2020./21. klub se natječe u "Drugoj muškoj košarkaškoj ligi – Jug", ligi trećeg stupnja prvenstva Hrvatske.

O klubu
KK "Pet Bunara" je osnovan 2004. godine.  U svojoj prvoj sezoni – 2004./05. su se natjecali u "B-1 ligi – Jug", koju su i osvojili, te ulaze u "A-2 ligi – Jug", u kojoj igraju narednih godina (u sezonama 2005./06. i 2006./07. drugoplasirani), te postaju neformalna druga momčad košarkaškog kluba "Zadar". 2011. godine klub raspušta omladinski pogon i seniorsku momčad, te djeluje samo kao veteranski klub, te su organizirali turnir "Košarkaški masters veterana".<ref> [https://zadardanas.hr/2013/03/pet-bunara-brane-prvo-mjesto/ zadardanas.hr, Pet bunara brane prvo mjesto'], objavljeno 14. ožujka 2013., pristupljeno 23. travnja 2021. </ref>

Nakon nekoliko godina se nanovo formira seniorska momčad, koja je od sezone 2019./20. sudionik "Druge muške lige – Jug", te također ostvaruje suradnju sa "Zadrom"'' kao razvojna momčad.

Uspjesi
 A-2 liga – Jug
 drugoplasirani: 2005./06., 2006./07.

 B-1 liga – Jug
 prvak: 2004./05.

Pregled plasmana po sezonama

Poznati igrači

Poznati treneri

Unutarnje poveznice
 KK Zadar

Vanjske poveznice
 kkzadar.hr, Pet Bunara
  basketball.eurobasket.com, KK Pet Bunara Zadar
  sofascore.com, KK Pet Bunara
 sportilus.com, KOŠARKAŠKI KLUB PET BUNARA – ZADAR
 sportilus.com, KOŠARKAŠKI KLUB VETERANA PET BUNARA – ZADAR
 zadarskilist.hr, kk pet bunara
 basketball.hr, ''kk pet bunara

Izvori

 zadarskilist.hr, Nekad treći u gradu, danas ostali samo veterani, objavljeno 27. kolovoza 2011., pristupljeno 23. travnja 2021.
 fininfo.hr, KK "PET BUNARA"
 bisnode.hr, KOŠARKAŠKI KLUB "PET BUNARA" – ZADAR
 bisnode.hr, KOŠARKAŠKI KLUB VETERANA PET BUNARA – ZADAR
 companywall.hr, KK "PET BUNARA"

Košarkaški klubovi u Zadarskoj županiji
Košarka u Zadru

KK Pet Bunara Zadar


Der Haid-Steig ist ein klassischer Klettersteig in den Ostalpen und führt von der Reichenauer Seite über den höchsten Teil der Preinerwand auf das niederösterreichische Raxplateau. Er ist eine der kühnsten Steiganlagen der Wiener Hausberge mit einem Höhenunterschied von rund 420 Metern und einer Schwierigkeitsstufe D. Benannt ist er nach dem ehemaligen Bürgermeister von Reichenau und damaligen AV-Obmann der Sektion Reichenau/Rax Hans Haid von Haidenburg.

Geschichte
Der Steig wurde vom Wiener Kunstschlosser August Cepl, der auch den Alpenvereinssteig im Großen Höllental errichtete, in den Jahren 1910 bis 1913 erbaut. Finanziert wurde er von Camillo Kronich, dem Langzeitpächter des Otto-Schutzhauses. Für die Planung war der Alpinist und Kunstmaler Gustav Jahn verantwortlich, der auch die zwei mittlerweile legendären Einholm-Eisenleitern (Steigbäume) entwarf. Der untere Teil vom Einstieg bis etwa zur zweiten Einholm-Eisenleiter, als Neuer Haidsteig bezeichnet, wurde 1921 eröffnet.

Beschreibung
Der Einstieg auf einer Höhe von rund  erfolgt rechtsseitig des am 14. August 1911 eröffneten Holzknechtsteiges an einer vorgelagerten Wandstufe (), anschließend folgt ein Gehgelände mit einer Querung bis zum ersten Steigbaum. Es folgt eine ausgesetzte Querung und eine steile Wandstufe sowie ein nur teilweise versichertes Gehgelände. Über eine Querung unter Überhängen gelangt man dann zum zweiten Steigbaum, es folgt eine weitere Querung, die zum großen Kessel führt. Anschließend kommt man in einen engen Kamin, der die Schlüsselstelle des Steiges darstellt. Über eine Querung und eine kurze Steilstufe erreicht man einen Absatz (), an dem sich ein Schwarze-Madonna-Bildstock befindet und das Steigbuch hinterlegt ist. Der weitere Steig führt über leichtes Gehgelände und einen Schrofenrücken zu einer Rinne und anschließend in einer diagonal ansteigenden Querung bis zum Ausstieg, der sich knapp unterhalb und etwa 100 Meter westlich vom Preinerwand-Kreuz () befindet ().

Zu- und Abstiege
Der Zustieg erfolgt im Regelfall von Griesleiten (Griesleitenhof) auf rd. , ist aber auch von Prein an der Rax auf rd.  oder von Großau auf rd.  möglich. Vom jeweiligen Ausgangspunkt anschließend zum Bachingerbründl (rd. ) und in weiterer Folge über den rot markierten Holzknechtsteig bergan bis auf eine Höhe von rd. , wo sich der Einstieg befindet.

Vom Raxplateau stehen mehrere Abstiege zur Verfügung. Die nächstgelegenen leichteren Abstiege sind der Holzknechtsteig sowie der Göbl-Kühn-Steig, jeweils über die Seehütte, und der interessantere Preinerwandsteig.

Bildergalerie

Weblinks

Einzelnachweise

Klettersteig
Rax
Reichenau an der Rax
Sport (Niederösterreich)
Klettern (Österreich)

Haid-Steig


Jaimy Gordon (* 4. Juli 1944 in Baltimore) ist eine US-amerikanische Hochschullehrerin und Schriftstellerin.

Leben
Gordon begann ihr Studium am Antioch College, Ohio, das sie mit einem B.A. abschloss. Sie erhielt 1972 einen Magister Artium in englischer Literatur an der Brown University und promovierte dort 1975 in "Creative Writing". Gordon ist seit 1981 in der M.F.A.-Ausbildung an der Western Michigan University in Kalamazoo tätig, wo sie 1992 einen Lehrstuhl erhielt.

Ihre ersten Schreibversuche hatte sie 1972, als sie eine "underground fantasy" veröffentlichte. In den 1970er Jahren brachte sie in Kleinverlagen besonders gestaltete Gedichtausgaben in kleinen Auflagen heraus. Nachdem sie 1999 eine Schreibpause eingelegt hatte, gewann sie 2010 mit ihrem vierten Roman Lord of Misrule überraschend den National Book Award for Fiction. Der Roman wurde 2012 als Die Außenseiter in deutscher Übersetzung herausgebracht.

Schriften (Auswahl)
 mit Keith Waldrop (Hrsg.): Light While There Is Light An American History. Dalkey Archive Pr, 2013 (angekündigt).
 Lord of Misrule, McPherson & Company, 2010.
 Die Außenseiter, Übersetzt von Ingo Herzke. Aufbau Verlag, 2012.
 A month of love, or, How to know the basherter when he comes. Texts for masques. Belladonna Books, Brooklyn, NY 2004 (Gedichte).
 The Strange Afterlife of Bruno Schulz. Scholarly Publishing Office, Ann Arbor, MI 2004.
 Bogeywoman. Sun & Moon Press, Los Angeles 1999 (Roman).
 She Drove Without Stopping. Algonquin Books of Chapel Hill, Chapel Hill, N.C. 1990 (Roman).
 Circumspections from an Equestrian Statue. Burning Deck, Providence 1979.
 Private T. Pigeon's Tale. Treacle Press, 1979.
 The Bend, The Lip, The Kid. Reallife stories. Sun Press, 1978.
 The Rose of the West. A text for a masque. Holzschnitte von Mary Beath. Woodbine Press, 1976 (Gedichte).
 Love, or hearts fly. Providence, 1976 (Gedichte).
 Shamp of the City-Solo. Diss., Brown University, Treacle Press, 1972.

Übersetzungen
 Maria Beig: Hermine: An Animal Life. Western Michigan University, Kalamazoo, Mich. 2005 (Roman).

Weblinks

 Jaimy Gordon bei Aufbau Verlag
 Gargoyle Magazine: Interview 1983
 WMU-News 2010
 National Book Award 2010

Einzelnachweise

Autor
Literatur (20. Jahrhundert)
Literatur (21. Jahrhundert)
Literatur (Englisch)
Literatur (Vereinigte Staaten)
Lyrik
Roman, Epik
Hochschullehrer (Western Michigan University)
Träger des National Book Award
US-Amerikaner
Geboren 1944
Frau

Jaimy Gordon


VM for klubhold 2015 (officielt kendt som FIFA Club World Cup Japan 2015 presented by Alibaba E-Auto af sponsormæssige årsager) var den 12. udgave af VM for klubhold, en FIFA-organiseret international klubfodboldturnering mellem de vindende hold fra hver af de seks kontinentale forbund, samt vinderen af den nationale turnering i værtslandet. Turneringen blev afholdt i Japan i perioden 10.-20. december 2015.

Bud på værtskab
Følgende lande bød ind på værtskabet på turneringen:
  (meddelte interesse i november 2014)

Japan blev officielt udnævnt som værter for turneringerne i 2015 og 2016 den 23. april 2015.

Kvalificerede hold

1 I fed: Tidligere vindere af turneringen i det år

Stadioner
Nagai Stadium i Osaka og International Stadium Yokohama i Yokohama blev den 22. maj 2015 udnævnt til at være de to stadioner, der skulle blive brugt til turneringen.

Dommere
Dommerne ved VM for klubhold 2015 var:

Kampe
Tidsplanen for turneringen blev offentliggjort den 24. august 2015.

Hvis en kamp var uafgjort efter normal spilletid gjaldt følgende regler:
 For slutspilskampe blev der spillet med overtid. Hvis kampen stadig er uafgjort efter overtiden bliver der afholdt straffesparkskonkurrence indtil en vinder var fundet.
 For kampe om tredjepladsen og femtepladsen blev der ikke spillet med overtid og der bliver afholdt straffesparkskonkurrence indtil en vinder var fundet.

Alle tider er lokale, JST (UTC+9).

Playoff for kvartfinaler

Kvartfinaler
Lodtrækningen blev afholdt den 23. september 2015 14:00, CEST (UTC+2), på FIFA's hovedkontor i Zürich, Schweiz, for at bestemme tidsplanen for kampene i kvartfinalerne.

Kamp om femtepladsen

Semifinaler

Kamp om tredjepladsen

Finale

Statistik

Målscorere

Referencer

Eksterne henvisninger
 Officiel hjemmeside

Fodbold i 2015
FIFA
VM for klubhold i fodbold

VM for klubhold 2015


Yvonne Vrhovac (Zagreb, 1940. – Zagreb, 2023.), romanistica, profesorica francuskoga jezika i jezični pedagog.

Maturirala je u Klasičnoj gimnaziji u Zagrebu 1958. Na Filozofskom fakultetu u Zagrebu diplomirala je 1963. godine francuski jezik, književnost i engleski.

U Klasičnoj gimnaziji u Zagrebu radi 18 godina kao profesor francuskog i engleskog jezika (1963. – 1981.).

Poslijediplomski studij lingvistike upisuje 1975. godine. Od 1981. do 2017. predavala je metodiku nastave francuskoga jezika na Odsjeku za romanistiku Filozofskoga fakulteta u Zagrebu, pri čemu je od 2005. redovita profesorica u trajnome zvanju. U funkciji glotodidaktičara u 35 godina rada obrazovala je brojne generacije profesora jezika i uvela ih u umijeće izvođenja nastave stranih jezika.

Autorica je više udžbenika za francuski jezik i učenje stranih jezika. Za zasluge u promicanju francuskoga jezika, 1997. godine dodijeljen joj je Orden viteza Legije časti u ime predsjednika Francuske Republike.

Unuka je redatelja Branka Gavelle, kći romanistice i promicateljice frankofonije Ivane Batušić, sestra akademika i teatrologa Nikole Batušića, supruga liječnika Božidara Vrhovca.

Djela

 Strani jezik u osnovnoj školi, Naprijed, Zagreb 1999.
 Govorna komunikacija i interakcija na satu stranog jezika, Naklada Ljevak, Zagreb 2001.
 Réfléchis et dis-le en français 1, 2, 3, 4, Školska knjiga, 2000. – 2005.
 Un, deux, trois, nous voilà 1, 2, 3, 4, Školska knjiga, 2005. – 2008.
 Introduire le Portfolio européen des langues dans des classes croates et françaises de langues étrangères. De l'usage de la langue à la conscience linguistique., FF press, Zagreb, 2012.
Izazovi učenja stranoga jezika u osnovnoj školi, Naklada Ljevak, Zagreb, 2019.
"Visages de la France" & "Entrée Libre" – televizijske emisije za učenje stranog jezika (1981. i 1985.).

Dužnosti

 Pedagoški savjetnik Alliance française u Zagrebu od 1980. godine.
 Voditeljica poslijediplomskog studija glotodidaktike od 1988. do 2001. godine.
 Predsjednica Hrvatskoga društva za primjenjenu lingvistiku (HDPL-a) od 1989. do 1993. godine.
 Sudionica u radionicama projekta Vijeća Europe o učenju stranih jezika u ranoj dobi od 1989. godine.
 Pročelnica odsjeka za romanistiku Filozofskoga fakulteta u Zagrebu od 1989. do 1991. godine.
 Glavni istaživač na znanstvenom projektu : «Istraživnje procesa učenja i usvajanja stranog jezika u ranoj dobi» (1991.-2001.) i "Razvijanje učenikove samostalnosti s pomoću Europskog jezičnog portfolija (EJP)" (2007.-2010.), pri Ministarstvu znanosti, obrazovanja i športa.
 Član radne skupine za jezično-komunikacijsko područje u razradi Nacionalnog okvirnog kurikuluma (2010.-2011.)

Izvori

Hrvatski pedagozi
Romanisti

Yvonne Vrhovac


Josua Leander Gampp (* 26. August 1889 in Buch; † 8. Dezember 1969 in Karlsruhe)  war ein Graphiker, Maler und Hochschullehrer.

Leben
Josua Leander Gampp entstammte einer im Schwarzwald – genauer im Hotzenwald – alteingesessenen Familie. Mit dem zustimmenden Urteil durch Hans Thoma sollte er Lehrer werden. Er studierte an der Akademie der Bildenden Künste in Karlsruhe. Der Zwanzigjährige wurde Meisterschüler des Professors Walter Georgi. Nach weiterem Studium in Berlin bei E. R. Weiß und Kriegsunterbrechung 1915, gründete er 1920 in Hamburg-Bergedorf seinen eigenen Hausstand und wurde Mitglied im Hamburger Künstlerverein von 1832. 1933 übernahm er eine Meisterklasse für Holzschnitt, Illustration, Buchgestaltung und Schrift an der Karlsruher Akademie als Nachfolger Ernst Würtenbergers. Nach dem Krieg leitete er die Akademie als Direktor für zwei Jahre.

Werk
Weite Beachtung und große Bekanntheit erreichte Josua Leander Gampp vor allem durch seine Buchillustrationen durch Holzschnitte. Gampp war 1940 und 1941 mit jeweils zwei Holzschnitten auf den Großen Deutschen Kunstausstellung in München vertreten.

Für den in der Zeit des Nationalsozialismus entstandenen Weihnachtskalender "Vorweihnachten" (1942 und 1943) gestaltete Gampp die Titel- und Umschlagseite.

Literatur
 Hugo Ernst Rahner, Josua Leander Gampp – Leben und Werk, Hrsg.: Landkreis Waldshut, 1968<

Einzelnachweise

Maler (Deutschland)
Grafiker (Deutschland)
Hochschullehrer (Kunstakademie Karlsruhe)
Deutscher
Geboren 1889
Gestorben 1969
Mann

Josua Leander Gampp


9665 Inastronoviny este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
9665 Inastronoviny este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul Kleť par l'Observatorul Kleť. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 3,07 ua, o excentricitate de 0,12 și o înclinație de 7,7° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 9001-10000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1996
Centura de asteroizi

9665 Inastronoviny


Lacul Peleaga (sau Tăul Ghimpele) este un lac glaciar situat în Parcul Național Retezat din Munții Retezat (Carpații Meridionali, România), la o altitudine de 2122 m. Are o suprafață de 1,72 hectare și o adâncime maximă de 4,20 m.

Se găsește în partea sudică a șeii dintre cele mai înalte vârfuri ale Retezatului, Peleaga și Păpușa și are formă circulară. Lacul este obârșia văii Peleaga. În șaua Peleaga ajung mai multe trasee.

Referințe

Lacuri glaciare din România
Munții Retezat

Lacul Peleaga


Slavko Grubišić (Posuški Gradac, 25. rujna 1933. – Zagreb, 29. rujna 2019.) hrvatski književnik iz Bosne i Hercegovine, politički emigrant, iseljenički djelatnik, organizator obrane Hrvata

Životopis

Rođen je 25. rujna 1933. godine u Posuškom Gradcu od oca Ivana, zvanog Dulan, i majke Anice, rođene Vranjković. Pučku školu završio je u rodnome mjestu, a zatim je upisao građansku školu na Širokom Brijegu koju je morao napustiti jer je Široki Brijeg bio okupiran i poubijani su svi svećenici, profesori, učitelji. Godine 1946. otišao je u Mostar u đački dom gdje se suprotstavio partizanskom nasilju pa je morao pobjeći iz doma. Kada se vratio u svoje selo počeli su ga proganjati jer nije htio surađivati sa skojevcima. Skojevci su ga uhvatili i kao dijete strašno mučili. Usprkos mučenjima nikada nije pokleknuo duhom niti je koga odao. Godine 1948. prisilno su ga poslali u 'omladinsku' brigadu gdje je bilo i staraca od sedamdeset godina. Odatle uspijeva pobjeći, a kasnije se smjestio u Zenici gdje je nakon godinu dana boravka završio u istražnom zatvoru i tek nakon pet mjeseci bio oslobođen zatvora i suda. Poslije Zenice nastaju slične muke po zatvorima u Sarajevu, Konjicu, Imotskom, Posušju, Foči, Kotoru i Cetinju u Crnoj Gori, odakle je pušten na "crnu" slobodu 1955. godine. Iza odsluženja nasilnog vojnog roka u Srbiji u Aleksincu 1955. – 1958. godine, smjestio se u selu Šoljane. Radio je na kopanju kanala sve dok nije u Osijeku preko prijatelja dobio posao u svojoj struci. Godine 1961. uspijeva dobiti posao kao električar i počeo je stalno raditi na terenu: u Iloku, Baču, Novom Sadu, Subotici, Parabuću, Somboru, Senti, Pridrijevcima, Kotoru, Bačkoj Palanci, Budvi, Bosanskom i Slavonskom Brodu, Križevcima i mnogim drugim mjestima. Najviše je osjetio djelovanje krvoločne Udbe u Zagrebu. Pošto mu je Udba stalno bila za petama morao je misliti samo na to kako će se spasiti pa je konačno uspio pobjeći u slobodni svijet, u Švedsku.

Život u iseljeništvu

Dok je bio u Švedskoj, kroz hrvatsku promidžbenu djelatnost napisao je pjesmaricu "O hrvatskim junacima" (1971.), pjesmaricu "Smrt Mije Lijića" (1972.), "Trgovina robljem", pjesmu "Drina", politički roman "Između raja i pakla" i knjigu "Jedan dio krvave povijesti".

Povratak u Domovinu

Na poziv predsjesnika Republike dr. Franje Tuđmana vraća se u Domovinu i stavlja se na raspolaganje njenoj obrani. Godine 1991. radi na logistici i prikupljanju sredstava za obranu Domovine. Želja mu je bila da dođe u rodni kraj, kao i Miri Barešiću. On je u svom rodnom selu uspio sa svojim ljudima i svojim narodom, a uz zapovijed generala Ante Zorislava Rose, ustrojiti postrojbu koja je nosila ime "Knez Branimir".

Ustroj bojne Knez Branimir

Početkom ožujka 1993. godine, točnije 7.3.1993. po zapovijedi zapovjednika specialnih postrojbi Ministarstva obrane RH-a generala Ante Zorislava Rose, Grubišić je ustrojio bojnu "Knez Branimir". Bila je to prva profesionalna postrojba u Hrvatskoj zajednici Herceg-Bosni. Popunjena isključivo dragovoljcima, cilj joj je bio obrana od srpskog agresora. Jačanjem bojnih djelovanja, te povećanjem potrebe za jednom obučenom i opremljenom, te visokomobilnom postrojbom, ova bojna je preustrojena u pukovniju "Ante Bruno Bušić". Pukovnija je svečanu prisegu položila na dan Sv. Ante, 13.06.1992. godine. u Posuškom Gradcu. Grubišić je kao prvi zapovjednik postrojbe uz nju ostao do samog kraja njenih djelovanja.

Život u miru

Poslije Domovinskog rata, u Domovini je Grubišić izdao opsežnu knjigu "Nad ponorom pakla", svjedočanstvo o komunističkim zločinima poslije Drugog svjetskog rata do Domovinskog rata. Također i knjigu "Svjedok istine o Domovimskom ratu" koja je krunsko svjedočanstvo istine o zlotvorima i neprijateljima domovine Hrvatske i hrvatskim izrodima koji su sramno služili neprijatelju.

Izvori

Domovinski rat
Hrvatski publicisti iz Bosne i Hercegovine
Hrvati u Švedskoj
Hrvatski romanopisci iz Bosne i Hercegovine

Slavko Grubišić


La Reserva Natural Pehuen-Có - Monte Hermoso es un área natural protegida provincial ubicada en los partidos Coronel Rosales y Monte Hermoso de la provincia de Buenos Aires, Argentina, catalogada como «Reserva Geológica, Paleontológica y Arqueológica».

Es una APCM (área protegida costero marina), formando parte del SIAPCM (Sistema Interjurisdiccional de Áreas Protegidas Costero Marinas).
Fue creada el 9 de noviembre de 2005 por Ley n.º 13 394.
En agosto de 2014 fue declarada «Lugar Histórico Nacional» por la comisión de cultura de la Cámara de Diputados.

Características

Tiene una superficie de 2000 ha. El paisaje es el típico de la costa bonaerense, dunas activas costeras y por detrás de ellas dunas vegetadas que alternan con bajos interdunales y pequeños cuerpos de agua temporales.
La combinación de factores como la humedad, los vientos, la disponibilidad de nutrientes y la estabilidad del sustrato, genera una amplia variedad de ambientes para la vegetación. En cuanto a las aguas marinas de la zona de Monte Hermoso se encuentran, pese a su latitud, entre las más cálidas del Mar Argentino.

Flora
Se presentan estepas de Spartina ciliata, con unquillo, paja cortadera, clavelillo, Senecio quequensis, Calycera crassifolia y Neosparton ephedroides; estepas de gramínea Poa lanuginosa, estepas mixtas de Aristida spegazzinii, Schizachyrium spicatum, Baccharis divaricata y marcela o vira-vira.

También hay matorrales de brusquilla, molle blanco, romerillo (Senecio subulatus), Margyricarpus pinnatus, llantén peludo, flámula (liana) y sulupe grande, endémica de Argentina. En los pastizales se encuentran gramíneas como Imperata brasiliensis, Polypogon imberbis y herbáceas como Oenothera mollisima, Glycyrrhiza astragalina y romero amarillo.

En los bajos interdunales hay totorales, cortaderales de hierba de las Pampas y muñequita de agua, y juncales de Juncus tenuis, Eleocharis macrostachya, junco espinoso y tule o espadaña.

Fauna
Aves
La zona es hábitat de una gran variedad de aves, entre ellas: tero, verdón estriado (Embernagra platensis),
pico de plata, loica común, pecho amarillo, monjita blanca, ñandú; entre las rapaces: carancho, chimango y milano blanco; aves playeras migratorias: playerito rabadilla blanca, playerito blanco.

Mamíferos
Hay roedores del género Ctenomys (tucu-tucu), lagartijas, peludos y mulitas.

Especies endémicas
El roedor cavícola tucu-tucu de las dunas y la lagartija de las dunas (Liolaemus multimaculatus) son especies endémicas de las dunas de Buenos Aires, la segunda catalogada como vulnerable en Argentina.

Valor arqueológico

En la reserva hay zonas de yacimientos de fósiles e icnitas  del Holoceno que afloran en la playa dos veces al día por el movimiento de las mareas. Son sedimentos estratificados de láminas de arcilla y arena que constituían el borde de una laguna hoy desaparecida -zona con vestigios del paso de indígenas cazadores y recolectores- conteniendo diversos restos fósiles especialmente huellas fósiles o icnitas.

En 1978 el Dr. Acuña de Coronel Dorrego descubrió una rastrillada (secuencia de huellas impresas) atribuible al Scelidotherium, huellas que fueron descritas por el antropólogo Rodolfo Casamiquela en 1983 quien las denominó Acuñaichnus dorregoensis en homenaje su descubridor.

La paleontóloga y geóloga Teresa Manera fue reconocida en París en 2004 con el Premios Rolex a la Iniciativa por las tareas de preservación de los fósiles que realiza desde hace años. El dinero recibido lo utilizó para hacer moldes de las huellas prehistóricas y cederlas a un museo.

En 2008 el paleontólogo estadounidense Niles Eldredge, curador del Museo Americano de Historia Natural de Nueva York y uno de los evolucionistas más importantes del mundo, recorrió los sitios donde Darwin encontró restos fósiles. Eldredge es responsable de la mayor exhibición sobre el trabajo del creador de la teoría de la evolución y afirma que fue durante su estadía en la zona sudoeste de Buenos Aires cuando comenzó a gestar la teoría de la evolución.

Áreas
 Área 1: yacimientos de «Playa del Barco» y «Farola Monte Hermoso».
«Playa del Barco» está ubicada a 1 km de Pehuen-Có, con huellas de megafauna extinguida (gliptodontes, mastodontes y tigres diente de sable) y de especies actuales; y «Farola Monte Hermoso» (con otras denominaciones en diferentes épocas como «Barrancas de Monte Hermoso» y «Las Rocas»), ubicada a 15 km de Pehuen-Có; en sus acantilados se observan fósiles de vertebrados de entre 3 y 5 millones de años. Fue el lugar en el que entre los años 1832 y 1833 Charles Darwin descubrió y realizó estudios geológicos y paleontológicos, luego Bravard en 1857 y Florentino Ameghino en 1887.

 Área 2: yacimiento de paleoicnitas.
Ubicado a 1 km al este de Pehuen-Có, bajo la arena de las playas y las dunas se descubrió en 1986 un conjunto de paleoicnitas -huellas y rastros fosilizados de animales prehistóricos- entre las que se puede distinguir pisadas de gliptodontes, megaterios, macrauquenias y variadas aves, especies del pleistoceno tardío (12 000 años). En 2007 se hallaron restos de scelidotherium, especie de perezoso gigante.

 Área 3: «Monte Hermoso 1», «La Olla I» y «La Olla II».
«Monte Hermoso 1» (más conocido como «El pisadero»), a 6 km del centro de la ciudad, es el lugar donde quedaron registradas centenares de pisadas humanas de unos 7000 años. «La Olla I» descubierto en 1983 por Vicente Di Martino, fundador y director del Museo de Ciencias Naturales Vicente Di Martino de Monte Hermoso, y «La Olla II», descubierta en 1995, cuando el movimiento de las arenas litoraleñas lo dejaron a la vista, son los lugares donde se encontraron huesos de animales (lobo marino, guanaco y venado), caracoles marinos, valvas, fragmentos de huevos de ñandú, restos vegetales e instrumentos de piedra, hueso y hasta un objeto de madera decorado,  de unos siete mil años de antigüedad. Este museo tiene muestras fotográficas de los sitios arqueológicos además de restos de megamamíferos que habitaron la zona.

Amenazas
En verano comienza la actividad turística en la zona, que sin el control adecuado conlleva el riesgo de que existan efectos nocivos sobre el paisaje, como los vehículos todo terreno que producen destrucción de los registros fósiles y, en general, actos de vandalismo sobre los fósiles en cualquier época del año.

Acciones
Ordenanza n.º 1668/86.
En el partido de Coronel Rosales existe una ordenanza sancionada en 1986 y promulgada por decreto n.º 294/86 que prohíbe la extracción de fósiles y elementos arqueológicos y antropológicos en su jurisdicción. También prohíbe la extracción de tosca, canto rodado o cualquier tipo de suelo, y las construcciones que impliquen realizar excavaciones.

Refugio del Sudoeste.
Refugio del Sudoeste es una asociación civil sin fines de lucro creada en 2009 con el objetivo de mantener, proteger y divulgar los valores patrimoniales, naturales, geológicos, paleontológicos y arqueológicos de la reserva. Además de promover el cuidado de la zona organizan jornadas de limpieza de playas, que también se han sumado a la campaña internacional «A limpiar el Mundo» (Clean Up the World).

Guardaparques.
Los guardaparques organizan jornadas de limpieza de playas invitando a la comunidad a participar.

Proyectos
Patrimonio de la Humanidad.

En marzo de 2010 se conformó una mesa de trabajo para lograr que la reserva sea reconocida por la Unesco como Patrimonio de la Humanidad Cultural y Natural. La integran José Molina, titular del OPDS (Organismo Provincial para el Desarrollo Sostenible), Néstor Starc, intendente de Coronel Rosales, Alejandro Dichiara, intendente de Monte Hermoso, la Universidad Nacional del Sur, la Universidad Nacional de La Plata, la Universidad Nacional del Centro, el Museo Darwin, el Museo de Monte Hermoso, la Dirección de Parques nacionales y la Base Naval Puerto Belgrano, contando con el apoyo del gobernador Daniel Scioli.

Referencias

Enlaces externos

Estudios científicos:
 Evolución paleoambiental del cuaternario en la costa atlántica del sur de la provincia de Buenos Aires.
 Análisis paleoambiental de depósitos cuaternarios. Sitio paleoicnológico Monte Hermoso I, provincia de Buenos Aires.
 Presencia del lagarto teiido Tupinambis en la Formación Monte Hermoso de Farola Monte Hermoso, sur de la provincia de Buenos Aires (Argentina).

Historia:
 Exégesis histórica de los hallazgos arqueológicos de la costa atlántica bonaerense. Lic. Leonardo Daino. 1979.

Parques y reservas provinciales de Argentina
Partido de Coronel Rosales
Partido de Monte Hermoso
Reservas naturales de Argentina
Áreas protegidas de la provincia de Buenos Aires

Reserva natural Pehuen Có-Monte Hermoso


est un film britannique réalisé par Shane Meadows, sorti en 1999.

Synopsis

Fiche technique
 Titre :
 Réalisation : Shane Meadows
 Scénario : Shane Meadows et Paul Fraser
 Musique : Nick Hemming
 Pays d'origine : Royaume-Uni
 Genre : comédie dramatique
 Date de sortie : 1999

Distribution
  : Romeo Brass
 Ben Marshall : Knock Knock
 Paddy Considine : Morell
 Vicky McClure : Ladine
 Darren Campbell : Darren
 Julia Ford : Sandra
 Ladene Hall : Carol
 Frank Harper : Joseph
 Bob Hoskins : Steven Laws

Liens externes

Film britannique sorti en 1999
Comédie dramatique britannique
Film réalisé par Shane Meadows
Film sur la violence conjugale

A Room for Romeo Brass


Two ships of the Royal Australian Navy have been named HMS Lae for the town of Lae in New Guinea.

 , a Mark III Tank Landing Ship acquired in 1946 and placed into reserve later that year. She was sold for scrap in 1955, but she ran aground while being towed to the scrapyard and was abandoned.
 , an Attack-class patrol boat launched in 1967, and transferred to the Papua New Guinea Defence Force in 1974.

Royal Australian Navy ship names

HMAS Lae


Beroe Stadyumu, Bulgaristan'ın Eski Zağra şehrinde 1962 yılında çok amaçlı olarak inşa edilen bir stadyumdur.

Beroe Stadyumu'nda çoğunlukla futbol müsabakaları yapılmaktadır. Bulgaristan'ın Beroe takımının maçlarını yaptığı stadyum, 22.300 seyirci kapasitelidir.

Bulgaristan'daki stadyumlar
Stara Zagora

Beroe Stadyumu


Tiazol (grč. ϑεῖον: sumpor + fra. azote: dušik) je heterociklički organski spoj s peteročlanim prstenom u kojem se nalaze po jedan atom dušika i sumpora, razdvojeni ugljikovim atomom (C3H3NS). Tiazolni prsten pojavljuje se u mnogim važnim organskim spojevima, na primjer u vitaminu B1 i penicilinu. Tiazol je izomeran s izotiazolom, koji se od tiazola razlikuje po položaju heteroatoma u prstenu (atomi dušika i sumpora nalaze se jedan do drugoga). Tiazol je bezbojna neutralna tekućina, gustoće 1,2 g/cm³ i vrelišta 116,8 °C; služi kao polazni kemijski spoj za sintezu lijekova, bojila i fungicida te kao ubrzivač vulkanizacije.

Tiazolska bojila

Tiazolska bojila sadrže kao kromofor tiazolski prsten koji je u položaju 2 vezan na aromatski prsten, a u položaju 4,5 kondenziran s aromatskim prstenom. Auksokrom im je aminogrupa. Osnovni proizvod za ova bojila, dehidrotio-p-toluidin, dobiva se grijanjem p-toluidina sa sumporom. Dehidrotio-p-toluidin se može upotrijebiti kao diazotacijska komponenta, no tako dobivena bojila svrstavaju se u azo-bojila. Daljim djelovanjem sumpora na višim temperaturama nastaju kondenzacijski produkti koji sadrže više tiazolskih prstena, takozvane primulinske baze. Djelovanjem sredstva za sulfoniranje na te baze nastaju direktna bojila za pamuk, koja se mogu na vlaknu diazotirati i kopulirati s aminima i fenolima u azo-bojila. Postignuta obojenja su žuta, narančasta, crvena ili smeđa. Takva se bojila mogu pripremiti i u supstanciji, i onda se ubrajaju u azo-bojila. Prisutnost tiazolskog prstena povećava supstantivnost, pa se on ugrađuje u molekule azo-bojila, metinskih, antrakinonskih, cijaninskih i sumpornih bojila. Tiazolska su bojila otporna prema blagim reduktivnim sredstvima i upotrebljavaju se zbog toga u obojenom tiskanju za bojanje jetkanih mjesta. Najvažniji je proizvod ove malobrojne grupe bojila primulin, C.I. 49000.

Izvori

Vanjske poveznice

Pigmenti

Tiazol


Fitzbek er en by og kommune i det nordlige Tyskland, beliggende i Amt Kellinghusen i den nordøstlige del af Kreis Steinburg. Kreis Steinburg ligger i sydvestlige del af delstaten Slesvig-Holsten.

Geografi
Fitzbek liegt 7 km nordøst for Kellinghusen i Naturpark Aukrug. I kommunen ligger Mühlenteich, og vandløbene Stör, Mühlenbach, Kirchweddelbach, Bullenbach og Wegebek løber gennem området.

Eksterne kilder/henvisninger

 Kommunens websted .
 Statistikamt Nord – Bevölkerung der Gemeinden in Schleswig-Holstein 4. Quartal 2014  (XLSX-Data) (Fortschreibung auf Basis des Zensus 2011)

Byer i Slesvig-Holsten
Byer i Kreis Steinburg

Fitzbek


John Morgan may refer to:

Academics
John Morgan (economist) (born 1967), American economist
John Morgan (etiquette expert) (1959–2000), British expert on etiquette
John Morgan (mathematician) (born 1946), mathematician at Stony Brook University
John Minter Morgan (1782–1855), author and philanthropist
John Henry Morgan (born 1945), American professor of the history and philosophy of social science
J. R. Morgan (born 1950), classicist and author, Swansea University

Entertainment
John Morgan (poet) (1688–c. 1733), Welsh clergyman, scholar and poet
John Morgan (artist) (1822–1885), British painter
John Morgan (comedian) (1930–2004), Welsh-born Canadian comedian
John Morgan (sportscaster) (born 1950), American broadcaster and television producer
John Morgan (The Wurzels) (1941–2021), drummer for The Wurzels

Military
John Morgan (admiral) (born 1950), United States Navy admiral
John Hunt Morgan (1825–1864), Confederate general during the American Civil War
J. H. Morgan (1876–1955), British general and lawyer
John C. Morgan (1914–1991), United States Army Air Forces pilot and Medal of Honor recipient

Politics

Canada
John W. Morgan (born 1964), mayor (2000-2012) of Cape Breton Regional Municipality, Nova Scotia

UK
John Morgan (by 1524 – will proved 1559) (died 1550s), MP for Monmouth Boroughs
John Morgan (fl. 1563), MP for Carmarthen Boroughs
John Morgan (died by 1572), MP for Leominster
John Morgan (merchant) (died 1715), Member of Parliament for Monmouth, 1701–1705
Sir John Morgan, 2nd Baronet (c. 1650–1693), Member of Parliament for Radnor, 1681, and Herefordshire, 1685–1693
John Morgan (of Rhiwpera) (1671–1720), Member of Parliament for Monmouthshire, 1701–1720
Sir John Morgan, 4th Baronet (1710–1767), Member of Parliament for Hereford, 1734–1741, and Herefordshire, 1765–1767
John Morgan (of Dderw) (1742–1792), Member of Parliament for Brecon, 1769–1771, and Monmouthshire, 1771–1792
John Morgan (British politician) (1892–1940), Labour MP for Doncaster, 1938–1941
John Lloyd Morgan (1861–1944), Welsh MP for West Carmarthenshire, 1889–1910

U.S.
John Morgan (Wisconsin politician) (1846–1926), member of the Wisconsin State Assembly in 1917
John G. Morgan (Tennessee politician)
John Hill Morgan (1870–1945), American lawyer, politician, and art expert
John J. Morgan (1770–1849), U.S. Representative from New York
John S. Morgan (born 1963), member of the Maryland House of Delegates
John T. Morgan (1824–1907), U.S. Senator
John T. Morgan (judge) (c. 1830–1910), Chief Justice of the Idaho Supreme Court

Religion
John Morgan (archdeacon of Bangor) (1840–1924)
John Morgan (archbishop of Wales) (1886–1957), Archbishop of Wales, 1949–1957
John Morgan (bishop of St David's) (died 1504)
John Morgan (missionary) (1806–1865), New Zealand missionary
John Morgan (dean of Waterford), Dean of Waterford, 1877–1903
John Hamilton Morgan (1842–1894), leader and missionary in the LDS Church
John Aloysius Morgan (1909–2008), Australian prelate of the Roman Catholic Church

Sports

Association football (soccer)
John Morgan (footballer, born 1855) (1855–1937), Welsh international footballer
John Morgan (footballer, born 1876) (1876–?), Welsh international footballer
Jock Morgan (John Morgan, 1889–1983), Scottish footballer

Other sports
Pepper Morgan (John L. Morgan, fl. 1930s), American baseball player
John Adams Morgan (born 1930), American Olympic sailor
John Morgan (golfer) (1943–2006), English golfer
John Morgan (Australian footballer) (born 1953), Australian rules footballer for Melbourne
John Morgan (wrestler) (born 1963), American Olympic wrestler
John Morgan (rugby league) (fl. 1960s–1970s), Australian rugby league footballer
John Morgan (cricketer) (born 1977), English cricketer
John E. Morgan (born 1977), English golfer
John Morgan (mixed martial arts journalist) (born 1978), American mixed martial arts journalist
John Morgan (swimmer) (fl. 1984–1992), American Paralympic gold medal-winning swimmer

Others
John Morgan (physician) (1735–1789), founder of first medical school in colonial America at University of Pennsylvania
John Morgan (British journalist) (1929–1988), Welsh journalist and broadcaster
John Morgan (lawyer) (born 1956), lawyer, founder of the Morgan & Morgan law firm
John Morgan (of Tredegar), Welsh nobleman
J. P. Morgan Jr. (1867–1943), American banker
J. P. Morgan (1837–1913), American banker

Other uses
SS John Morgan, 1943 World War II liberty ship

See also
John H. Morgan (disambiguation)
Morgan (surname)

John Morgan


A Região Geográfica Imediata de Passos é uma das 70 regiões geográficas imediatas do Estado de Minas Gerais, uma das dez regiões geográficas imediatas que compõem a Região Geográfica Intermediária de Varginha e uma das 509 regiões geográficas imediatas do Brasil, criadas pelo IBGE em 2017.

Municípios
É composta por 15 municípios:

 Alpinópolis
 Bom Jesus da Penha
 Capetinga
 Carmo do Rio Claro
 Cássia
 Claraval
 Delfinópolis
 Fortaleza de Minas
 Guapé
 Ibiraci
 Itaú de Minas
 Passos
 Pratápolis
 São João Batista do Glória
 São José da Barra

Estatísticas
Tem uma população estimada pelo IBGE para 1.º de julho de 2017 de 267 443 habitantes e área total de 8 582,974 km².

Ver também

 Lista de regiões geográficas intermediárias e imediatas de Minas Gerais
 Subdivisões do Brasil

Referências
Regiões geográficas imediatas de Minas Gerais

Região Geográfica Imediata de Passos


Moja voljena Hrvatska je hrvatski dokumentarni film iz 2015. godine, redatelja Jakova Sedlara, u organizaciji Ivana Mihočevića i Marije Bračun.

Film je priča o odrastanju Josipa Šimunića i njegovoj profesionalnoj karijeri i njegovom životu. U filmu govore bivši hrvatski nogometni reprezentativac Josip Šimunić, njegovo roditelji koji su rodom iz Fojnice, bivši reprezentativni i klupski suigrači, treneri, Davor Prtenjača, odvjetnik Josipa Šimunića. Prikazano je Šimunićevo djetinjstvo, igračka kvaliteta kojom je odskakao od vršnjaka i bolje govorenje hrvatskoga od vršnjaka koji su govorili kitchen hrvatski. Prikazane su fotografije i prizori s australskih igrališta gdje je počeo igrati nogomet, te stadiona u Njemačkoj. Obrađena je i tema presude protiv Šimunića zbog pokliča na kraju kvalifikacijske utakmice, kad je FIFA odlučila da ne smije igrati sljedećih deset utakmica, time niti na Svjetskom prvenstvu u Brazilu. Film podsjeća da Hrvatski nogometni savez nije odlučno stao u obranu reprezentativca kad mu je nakalemljena monstruozna bezočna optužba i lakrdija od procesuiranja. Optužba je bazirana na besramnim povijesnim lažima koje su servirane FIFA-inim uglednicima, npr. da su u Hrvatskoj kao većina živjeli Srbi, a onda su ih nadvladali Hrvati. Svjedoci protiv Šimunića bili su osobe u sukobu interesa, poput svjedoka obrane Slobodana Miloševića u Den Haagu, a koji je sam poslije priznao da je iznosio lažne tvrdnje. Svjedok je bio i neki Slovenac, profesor suvremene slovenske povijesti na Filozofskom fakultetu u Ljubljani. Lakrdija je bila što ga je FIFA predstavila kao stručnjaka za hrvatsku povijest i taj "stručnjak" je rekao "da u Australiji, gdje je Šimunić rođen, uglavnom žive pripadnici ustaške emigracije". Svjedok protiv Šimunića tvrdio je da je Hrvatskoj trinaest sudskih presuda protiv osoba koje su izvikivale pozdrav Za dom spremni. Na isticanje činjenice da je bilo trinaest istražnih postupaka, te da u Hrvatskoj postoje samo tri presude o tom pozdravu, ali da su sve oslobađajuće – priznao je da je pogriješio. Svjedočenje svjedoka optužbe takve kvalitete bilo je takvo da ga nisu ni mogli koristiti u obrazloženju odluke, a hrvatski svjedok u postupku kao da nije ni postojao. Na Šimunića u presudi nije primijenjeno mjerilo iz kaznenog prava "ako se ne zna tko je žrtva, onda se optuženiku ne može dokazati krivnja". Premda je FIFA proceduralno za svako pitanje bila kod tog mjerila, kasnije je rekla 'Ne, mi ćemo primijeniti civilno mjerilo' i onda ga možemo osuditi, time neizravno priznavši da su pogriješili. U filmu se bave i doprinosom hrvatske emigracije u Australiji koji su pomogli stvaranje hrvatske države.

Izvori

Vanjske poveznice
Youtube Hamilton Croatia Trailer filma
Facebook Moja voljena Hrvatska (My beloved Croatia): Organiziraju: Canberra Deakin Football Club

Hrvatski dokumentarni filmovi

Moja voljena Hrvatska


The Electric Age ist das 16. Studioalbum der US-amerikanischen Thrash-Metal-Band Overkill. Es erschien im März 2012 bei Nuclear Blast/E1 Music.

Entstehung und Stil
Auch auf The Electric Age wurden die meisten Songs von Blitz Ellsworth und D. D. Verni geschrieben. Zusätzlich steuerte aber Gitarrist Dave Linsk viel zum Songmaterial bei. Elsworth sagte, Linsk habe vor "Ideen" "gesprüht." Das Album wurde in den Gain Studios in New Jersey aufgenommen. Zu Come and Get It sagte Ellsworth, das Stück habe ein "Clint-Eastwood-Feeling". Wish You Were Dead ist Ellsworth zufolge keine Referenz auf Pink Floyds Wish You Were Here, sondern von der amerikanischen Redewendung inspiriert. Save Yourself hatte den Arbeitstitel Rapid Fire und ist ein stilistischer Verweis auf Rob Halford. Old Wounds, New Scars bezog Ellsworth auf sein eigenes Gesicht, das aussehe "wie eine verdammte Landkarte".

Rezeption
Das Album wurde mit positiven Rezensionen bedacht. Die Webseite metalassault.com vergab zehn von zehn Punkten. Kai Butterweck von laut.de bezeichnete das Album als fesselnd und impulsiv, das Album stehe "in punkto Dynamik, Spielwitz und Energie" dem Vorgängeralbum Ironbound in nichts nach.

Titelliste
 Come and Get It – 6:17
 Electric Rattlesnake – 6:19
 Wish You Were Dead – 4:19
 Black Daze – 3:55
 Save Yourself – 3:43
 Drop the Hammer Down – 6:25
 21st Century Man – 4:12
 Old Wounds, New Scars – 4:11
 All Over But the Shouting – 5:30
 Good Night – 5:36

Einzelnachweise

Album (Thrash Metal)
Album 2012

The Electric Age


En audiofrekvens, tonefrekvens, lydfrekvens, lavfrekvens (forkortet AF, LF) eller hørbare frekvensområde er karakteriseret som periodisk vibration hvis frekvens er hørbart. Det videste hørbare frekvensområde for en del dyr inkl. mennesker er fra 3 Hz til 30KHz. Dog kan fx hvaler og flagermus høre endnu højere frekvenser end 30kHz.

Den generelt accepterede standardområde af menneskers hørbare frekvenser er 20 til 20.000 Hz,
selvom det individuelle menneskes hørbare frekvensområde er stærkt miljøbetinget. Frekvenser under 20 Hz bliver mærket i stedet for hørt og her forudsættes at vibrationsamplituden er stærk nok. Frekvenser over 20.000 Hz kan nogle gange registeres af unge. De høje frekvenser er de første som bliver påvirket af høretab grundet alder og/eller udsættelse for længerevarende stærk lyd/støj.

Kilder/referencer

Akustik
Lyd
Fysisk størrelse

Audiofrekvens