Ahmet Remzi Efendi (Soyadı Kanunu'ndan sonra Ahmet Remzi Akgöztürk, 1871 - 4 Kasım 1938), Türk din adamı ve milletvekili.

Kayseri Rüştiyesi ve Pervazbey Medresesi mezunudur. Terakki Mektebi 2. Öğretmenliği, Baş Öğretmenliği, Ahmet Pasa, Fevziye ve Terakki Mekteplerinde Baş Öğretmenlik, Adana Sultânî Din Bilgisi Öğretmenliği, Kayseri Müftülüğü, Kayseri Medresesi Müderrisliği, Kayseri Sultânîsi Farsça Öğretmenliği, Kayseri Müdâfaa-i Hukuk Cemiyeti Kuruculuğu ve Başkanlığı, Osmanlı Meclis-i Mebûsan VI.(3) Dönem Kayseri Mebusluğu (Meclise katılmadan istifa) ve TBMM I. Dönem Kayseri Milletvekilliği (Kayseri Müftülüğünü üstlenmesi nedeni ile istifa: 9 Kasım 1920) yapmıştır. Evli ve altı çocuk babasıdır.

Hayatı
1871'de Kayseri-Baldöktü (Mükremin) Mahallesi'nde (günümüzde Melikgazi ilçesi) doğdu. Ulemadan Göncüzade Nuh Necati Efendi'nin oğludur. İlk ve orta öğrenimini Kayseri Sübyan Mektebi ve kısmen Rüştiye'de tamamladı. Sonra Pervaz Bey Medresesi'nde öğrenim görerek 15 Kasım 1898'de müderrislik icazeti aldı. Bu arada 20 Ekim 1897'de sınavla Terakki Mektebi ikinci öğretmenliğine atandı. 31 Ağustos 1898'de Okulun Başöğretmenliğine yükseltildi. Ayrıca 1898-1909 yılları arasında Ahmet Paşa Mektebi, Fevziye Mektebi ve Terakki Mekteplerinde Başöğretmenlik yaptı. 20 Kasım 1910'da Adana Sultani Mektebi Din Bilgisi Öğretmeni oldu. 21 Ağustos 1911'de Kayseri Müftülüğüne tayin edildi. Bu görevde 2 Nisan 1919 tarihine kadar kalabildi. Şeyhülislam Mustafa Sabri'nin Kayseri'deki propagandasına meydan vermediğinden Müftülükten ve Kayseri Medresesi'ndeki müderrislik görevinden azledildi.

Müftülükten azlinden sonra bir süre Kayseri Sultaniyesi'nde vekaleten Farsça Öğretmenliği yaptı. Sivas Kongresi kararlarına uygun olarak dava arkadaşları ile birlikte Kayseri'de Müdafaa-i Hukuk Cemiyeti'nin kuruluşunda görev aldı ve Başkanlığına seçildi. Bu arada Milli Mücadele'nin hedef ve amaçları konusunda halkı aydınlattı.

Ahmet Remzi Efendi, Meclisi Mebusan Son Dönemi için yapılan seçimlerde (2 Kasım 1919) Kayseri'den milletvekili seçildi. Ancak istifa ederek Meclise katılmadı. İstanbul'un işgali üzerine İtilaf Devletleri yetkililerine protesto telgrafları çekti. 27 Mart 1920 tarihinde yine Ahmet Remzi Efendi öncülüğünde Kayseri'de yüzlerce Kayserilinin katıldığı bir miting yapılmıştır.

Ahmet Remzi Efendi, TBMM 1. Dönem için yapılan seçimle Kayseri Milletvekili seçildi. Bu arada Ankara Fetvası'nı "Kayseri Mebusu Sabık Müftü Ahmet Remzi" ismiyle imzaladı.

Kayseri Milletvekili olarak 23 Nisan 1920'de Meclisin açılışında hazır bulundu. Mecliste İrşad ve Şeriye-Evkaf Komisyonlarında çalıştı. Bir süre Şeriye Komisyonu'nun Başkanlığını yaptı. Kayseri Müftüsü'nün ölümü üzerine 10 Mayıs 1920'de bu göreve atandı. 5 Eylül 1920'de kabul edilen "Nisab-ı Müzakere Kanunu" ile, memurlukla milletvekilliğinin bir kişi üzerinde bulunmasının yasaklanması dolayısıyla 11 Ekim 1920'de üç ay izinli olarak Kayseri'de bulunduğu sırada, Müftülüğü üstlenmesi için yapılan telkinlere uyarak, 2 Kasım 1920'de Başkanlığa sunduğu telgraf dilekçesi ile Kayseri Müftülüğünü tercih ve milletvekilliğinden istifa ettiğini bildirdi. 9 Kasım 1920 birleşiminde okunan bu dilekçesi üzerine istifası kabul edildi.

Zaferden sonra benimsenen reformlara ve özellikle şapka giyilmesine karşı çıktığı, Nakşibendi Tarikatını yaymaya çalıştığı ve inkılaplar aleyhinde camilerde vaaz verdiği, Dahiliye Vekaletinin 24 Kasım 1925 tarihli yazısı ile Diyanet İşleri Başkanlığı'na bildirilmekle 29 Kasımda Müftülük görevinden alındı. Kayseri Sultanisi'ndeki Farsça Öğretmenliğini 30 Eylül 1927 tarihine kadar sürdürdü. Hayatının kalan kısmında dini araştırma ve yazı faaliyetlerine devam etti. 4 Kasım 1938'de Kayseri'de öldü. Seyyid Burhanettin Mezarlığı'nda toprağa verildi. Evli ve altı çocuk babası idi.

Kaynakça
 Diyanet İşleri Başkanlığı

1871 doğumlular
Kayseri doğumlu siyasetçiler
1938 yılında ölenler
Türk müftüler
Türk din adamları
TBMM 1. dönem Kayseri milletvekilleri
Son Osmanlı Meclis-i Mebusanı (1920) Kayseri üyeleri
Kayseri'de ölenler
Kayseri'de defnedilenler

Ahmet Remzi Akgöztürk


Darkest Dungeon II est un jeu vidéo de rôle  développé et édité par Red Hook Studios. Il s'agit de la suite de Darkest Dungeon sorti en 2016. Le jeu est sorti en accès anticipé sur Microsoft Windows en octobre 2021, puis en version finale en mai 2023.

Références

Lien externe

Jeu vidéo de rôle
Roguelike
Jeu Windows
Jeu Unity
Jeu vidéo sorti en 2023

Darkest Dungeon II


---Sidenote START---

18. yüzyıl, miladi takvime göre 1 Ocak 1701 ile 31 Aralık 1800 günleri arasındaki zaman dilimi olarak kabul edilir.

Bazı tarihçiler tarafından 18. yüzyıl tarihi 1715-1789 (Fransız Devrimi) aralığı olarak tanımlanırken, uzun 18. yüzyıl tarihi ise İngiltere'deki 1688 Devrimi (Glorious Revolution) ile 1815 Waterloo Savaşı arasında tanımlanır.

Olaylar

1700'ler
 1700 - İstanbul Antlaşması (1700)
 1703 - II. Mustafa'nın ölümü

1710'lar
 1711 - Prut Savaşı
 1717 - III. Mustafa'nın doğumu

1720'ler
 1725 - I. Petro'un ölümü
 1725 - I. Abdülhamid'in doğumu

1730'lar
 1730 - Nedim'in ölümü
 1736 - III. Ahmed'in ölümü
 1739 - Belgrad Antlaşması imzalandı.

1740'lar

1750'ler
 1757 - III. Osman'ın ölümü
 1759 - Rus-Çerkes Savaşı başladı

1760'lar
 1761 - III. Selim'in doğumu
 1768 - Fransa Korsika'yı işgal etti
 1769 - Napolyon'un doğumu

1770'ler
 1774 - III. Mustafa'nın ölümü
 1779 - IV. Mustafa'nın doğumu

1780'ler
 1789 - Fransız İhtilali
 1789 - I. Abdülhamid'in ölümü

1790'lar
 1792 - Yaş Antlaşması imzalandı
 1794 - Batavya Cumhuriyeti kuruldu
 1797 - Şeyh Şamil'in doğumu.
 1798 - Helvatiya Cumhuriyeti kuruldu
 1799 - Akka Kuşatması (1799)'nın başlaması

Önemli kişiler

Dünya liderleri, politikacılar ve askerler

 John Adams, Amerikalı devlet adamı
 Samuel Adams, Amerikalı devlet adamı
 Ahmad Şah Abdali, Afgan Kralı
 Şeyh Şamil
 III. Ahmed, Osmanlı Sultanı
 Haydar Ali, Mysore kralı
 Ethan Allen, Amerikalı Devrim Ordusu
 Anne, Britanya kraliçesi
 Marie Antoinette, Avusturya doğumlu (Habsburg) Fransa kraliçesi
 III. Augustus, Lehistan kralı
 Alemgir Şah I, Babür imparatoru
 Boromakot, Ayutthaya kralı
 Boromaracha V, Ayutthaya kralı
 William Cavendish, Anglo-İrlandalı politikacı
 John Carteret, Anglo-İrlandalı politikacı
 II. Katerina, Rus çariçesi
 III. Carlos, İspanya, Napoli ve Sicilya kralı
 VI. Charles, Kutsal Roma İmparatoru
 XII. Karl, İsveç kralı
 Charlotte Corday, Fransız devrimci
 Georges Danton, Fransız devrim lideri
 Farrukhsiyar, Babür imparatoru
 I. Ferdinando, Napoli, Sicilya ve İki Sicilya kralı
 Benjamin Franklin, Amerikalı devlet adamı ve bilim insanı
 Juan Franscisco, İspanyol kaşif, amiral
 Adolf Frederick, İsveç kralı
 II. Frederick, Prusya kralı
 I. George, Büyük Britanya ve İrlanda kralı
 II. George, Büyük Britanya ve İrlanda kralı
 III. George, Büyük Britanya ve İrlanda kralı
 Robert Gray, Amerikalı devrimci ve kaşif
 III. Gustav, İsveç kralı
 Gyeongjong, Joseon hanedanı kralı
 I. Abdülhamid, Osmanlı sultanı
 Alexander Hamilton, Amerikalı devlet adamı
 Patrick Henry, Amerikalı devlet adamı
 İmparator Higashiyama, Japon İmparatoru
 John Jay, Amerikalı devlet adamı
 Thomas Jefferson, Amerikalı devlet adamın
 Jeongjo, Joseon hanedanı kralı
 John Paul Jones, Amerikalı amiral
 I. José, Portekiz kralı
 II. Joseph, Avusturya imparatoru
 Kangxi, Çin imparatoru
 Kerim Han, Pers şahı
 Marquis de Lafayette, askeri lider
 XIV. Louis, Fransa kralı
 XV. Louis, Fransa kralı
 XVI. Louis, Fransa kralı
 XVII. Louis, esir Fransız kralı, tahta çıkamadı
 James Madison, Amerikalı devlet adamı
 Madhavrao I, Maratha İmparatorluğu başbakanı
 Madhavrao I Scindia, Maratha lideri
 I. Mahmud, Osmanlı sultanı
 Alessandro Malaspina, İspanyol kaşif
 George Mason, Amerikalı devlet adamı
 Michikinikwa, Miami şefi ve savaşçı
 José Moñino y Redondo, İspanyol devlet adamı
 Louis-Joseph de Montcalm, Fransız devlet adamı
 III. Mustafa, Osmanlı sultanı
 Nadir Şah, Pers şahı
 Nakamikado, Japon imparatoru
 Horatio Nelson, Britanyalı amiral
 Nanasaheb, Peshwa/Maratha İmparatorluğu başbakanı
 Shivappa Nayaka, Keladi Nayaka kralı
 III. Osman, Osmanlı sultanı
 I. Petro ("Deli Petro" ya da "Büyük Petro"), Rus çarı
 V. Felipe, İspanya kralı
 Pontiac, Ottawa şefi ve savaşçı
 Qianlong, Çin imparatoru
 Rajaram II of Satara, Maratha imparatoru
 Francis II Rákóczi, Macaristan ve Erdel prensi, devrimci lider
 Tadeusz Rejtan, Polonyalı poltikacı
 Paul Revere, Amerikalı devrimci lider, kuyumcu
 Maximilien Robespierre, Fransız devrimci lider
 Betsy Ross, Amerikalı vatansever
 Şah Ruh, Pers şahı.
 John Russell, Anglo-İrlandalı politikacı
 Lionel Sackville, Anglo-İrlandalı politikacı
 Sebastião de Melo, Portekiz başbakanı
 Chattrapati Shahu,Maratha imparatoru
 III. Selim, Osmanlı sultanı
 Charles Edward Stuart, sürgün, İngiliz Jacobite isyanları liderlerinden
 Sukjong, Joseon hanedanı kralı
 Alexander Suvorov, Rus ordu lideri
 Maria Theresa, Avusturya kraliçesi
 Tokugawa Ienobu, Japon Şogun
 Tokugawa Ieshige, Japon Şogun
 Tokugawa Ietsugu, Japon Şogun
 Tokugawa Tsunayoshi, Japon Şogun
 Tokugawa Yoshimune, Japon Şogun
 Toussaint L'Ouverture, Haitili devrim lideri
 Túpac Amaru II, Perulu devrimci
 George Vancouver, İngiliz kaptan ve kaşif
 Robert Walpole, Büyük Britanya başbakanı
 George Washington, Amerikalı general ve ilk ABD başkanı
 James Wolfe, Britanyalı subay
 Yeongjo, Joseon hanedanı kralı

Yüzyıllar
Yeni Çağ

18. yüzyıl


Karl Kilisesi, Wieden'de bulunan barok tarzda bir kilise.

Hakkında
Ünlü Karl Kilisesi'ne 1713 yılında İmparator VI. Karl'ın isteği üzerine isimdaşı ve 1576-1578 yıllarındaki cüzzam salgınında hastalanan kişilerin umudu olmuş Kardinal Karl Borromaeus adına yapılmak için ilk çalışmalarına başlanmıştır.
Sunulam planlardan Johann Bernhard Fischer von Erlach adlı mimarin yaptığı çalışmalar beğenilmiş ve 1716 yılında da kilisenin yapımına başlanmıştır.
1723 yılında mimar Johann Bernhard Fischer von Erlach'ın ölümü ile kilisenin geri kalanını oğlu Joseph Emanuel'in planda yaptığı bazı değişikliklerle 1737 yılında tamamlamıştır.
Mimar Johann Bernhard Fischer von Erlach kilisenin planlarını çizerken değişik kilise ve tarihi binaları örnek almıştır; örneğin dış yüzeyini Yunan stili Portikus Tapınağı'ndan, iki büyük sütunu Roma'daki Trajan Sütunları'n dan ve kilisenin girişi de Roma barok stilinden almıştır.

Dışbağlantılar
 Karl Kilisesi  (Almanca)

Avusturya'daki kiliseler

Karl Kilisesi


El cantón de Ville-sur-Tourbe era una división administrativa francesa, que estaba situada en el departamento de Marne y la región de Champaña-Ardenas.

Composición
El cantón estaba formado por diecisiete comunas:
 Berzieux
 Binarville
 Cernay-en-Dormois
 Fontaine-en-Dormois
 Gratreuil
 Malmy
 Massiges
 Minaucourt-le-Mesnil-lès-Hurlus
 Rouvroy-Ripont
 Saint-Thomas-en-Argonne
 Servon-Melzicourt
 Sommepy-Tahure
 Vienne-la-Ville
 Vienne-le-Château
 Ville-sur-Tourbe
 Virginy
 Wargemoulin-Hurlus

Supresión del cantón de Ville-sur-Tourbe

En aplicación del Decreto n.º 2014-208 de 21 de febrero de 2014, el cantón de Ville-sur-Tourbe fue suprimido el 22 de marzo de 2015 y sus 17 comunas pasaron a formar parte del nuevo cantón de Argonne, Suippe y Vesle.

Referencias

Ville-sur-Tourbe

Cantón de Ville-sur-Tourbe


فيركنيي أفزيان  هي مدينة في جمهورية باشكورتوستان في روسيا.

يبلغ عدد سكانها حوالي 2543   نسمة.

مراجع

مدن باشكورتوستان

فيرخني أفزيان (باشكورستان)


Yeniyurt, Eskişehir ilinin Beylikova ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Mahallenin eski adı Yahudi Köyü'dür.

Osmanlılar zamanında İspanya'dan kovulan bir kısım Yahudiler burayı mesken  ettikleri için Yahudi Köyü adını almıştır. Yunanlar tarafından yapılmış Kerpiçlik Çeşmesi olarak bilinen bir çeşmede halen ayaktadır. Mahalleye ilk gelen Türk kökenli kişilerin Balkanlardan gelen göçmen halkın oluşturduğu Arnavutlar ve Muhacirler olduğu bilinmektedir daha sonraları değişik yerlerden göç almıştır. Yeniyurt mahallesi çevre köylerden de yoğun göç almıştır. Bu köyler arasında Gökçeayva, Sorkun, Dinek köyleri sayılabilir.

Coğrafya
Eskişehir iline 81 km, Beylikova ilçesine 13 km uzaklıktadır.

Nüfus

5210

Beylikova'nın mahalleleri

Yeniyurt, Beylikova


O République foi um couraçado pré-dreadnought operado pela Marinha Nacional Francesa e a primeira embarcação da Classe République, seguido pelo . Sua construção começou em dezembro de 1901 no estaleiro do Arsenal de Brest e foi lançado ao mar em setembro do ano seguinte, sendo comissionado em janeiro de 1907. Era armado com uma bateria principal composta por quatro canhões de 305 milímetros montados em duas torres de artilharia duplas, tinha um deslocamento de mais de catorze mil toneladas e conseguia alcançar uma velocidade máxima de dezoito nós.

O République serviu junto com a Esquadra do Mediterrâneo em tempos de paz e suas principais atividades consistiram na realização de exercícios de rotina e cruzeiros para portos estrangeiros. Com o início da Primeira Guerra Mundial em julho de 1914, o navio escoltou comboios de tropas vindos do Norte da África, em seguida sendo colocado para conter a Marinha Austro-Húngara no Mar Adriático, participando em agosto da Batalha de Antivari. Suas atividades em seguida consistiram em patrulhas pela área até a entrada da Itália na guerra em 1915, permitindo a retirada francesa.

O couraçado foi enviado em meados de 1916 para dar cobertura para a retirada da Campanha de Galípoli, sendo depois colocado na Grécia a fim de pressionar os gregos a entrarem na guerra pelo lado dos Aliados, chegando a enviar uma equipe de desembarque para apoiar um golpe pró-Aliados. Pouco fez durante 1917 e 1918, sendo parcialmente desarmado em janeiro de 1918 e transformado em um navio-escola. O République continuou a atuar nessa função até ser substituído por outras embarcações em 1920, sendo descomissionado em maio de 1921 e desmontado.

Bibliografia

Ligações externas

Classe République
Navios de 1902
Navios construídos na França
Couraçados da Marinha Nacional Francesa
Couraçados da França na Primeira Guerra Mundial

République (couraçado)


Charlotte Montard, née Charlotte Binet le  à Lisieux et décédée le  à Créteil, est une téléphoniste des PTT engagée à l'Action française, durant l'entre-deux-guerres. Elle imagina et mit en œuvre un canular téléphonique qui permit l'évasion de Léon Daudet de la prison de la Santé.

Biographie
En 1912, elle se marie à Eugène Gaston Montard, herboriste, délégué des Camelots du Roi de Neuilly.

Téléphoniste au central d'Auteuil dans les PTT, elle surveille les conversations téléphoniques de Louis Malvy, député du Lot et personnalité du Parti radical, en se branchant sur sa ligne. . Elle rapporte minutieusement les conversations à Pierre Lecœur, chef des Camelots du Roi.

L'évasion de Léon Daudet
Du fait d'une plainte d'un chauffeur de taxi pour diffamation dans l'affaire Philippe Daudet, Léon Daudet, cadre de l'Action française, est sommé d'effectuer cinq mois de prison. Il refuse et se barricade avec les Camelots du Roi dans les locaux de l'Action française, rue de Rome, le 10 juin 1927. Après une résistance de trois jours, il est emprisonné à la prison de la Santé le 13 juin 1927 avec Joseph Delest, gérant du journal L'Action française, condamné à deux mois de prison.

Pendant la détention des deux hommes, Charlotte Montard poursuit ses écoutes et apprend « l'ordre d'élargissement immédiat d'un anarchiste détenu à la Santé ; une décision qui lui est un trait de lumière ». Charlotte Montard fait part à Pierre Lecœur, de son plan d'évasion. Il se résume en un canular téléphonique consistant à saturer toutes les lignes téléphoniques « de la préfecture de police, de la Sûreté générale, des ministères de l'Intérieur et de la Justice avec le concours de Camelots ». En saturant les lignes, Charlotte Montard serait alors à même de contrôler la distribution des appels de la prison de la Santé. Yves Real del Sarte, Pierre Juhel, M. et  Martin et quelques autres militants sont mobilisés dans ce plan tenu secret. Le 25 juin 1927, lors de la pause déjeuner, Charlotte Montard appelle le poste du directeur de la Santé, M. Catry, en se réclamant comme la standardiste du cabinet du ministre de l'Intérieur. Pierre Lecoeur, doué d'un talent d'imitation, incarne au téléphone le ministre Albert Sarraut et ordonne la libération sans condition de Léon Daudet, Joseph Delest et du communiste Pierre Semard pour faire bonne mesure. André Real del Sarte joue le rôle du secrétaire du ministre lorsque le directeur de la prison, pris d'un doute, demande confirmation. Les trois hommes sont libérés et une équipe de Camelots du Roi se charge d'exfiltrer Léon Daudet et Joseph Delest en Belgique. Le directeur de la prison est suspendu.

De son côté, Charlotte Montard est rapidement suspectée par la police qui fait surveiller les bureaux de l'Action française rue de Rome et arrêtée avec son bébé de quatre mois, Philippe Montard. Elle est écrouée à la prison Saint-Lazare puis libérée quelque temps après.

Charlotte Montard ne fut pas créditée de cette évasion rocambolesque mais « c'est pourtant bien cette petite bonne femme inconnue qui eut l'idée de cette évasion, en conçut tout le mécanisme, et la réalisa pratiquement seule ». Elle raconte tout le détail de l'évasion dans un récit autobiographique Comment j'ai fait évader Léon Daudet ? publié en 1932.

Le retrait de l'Action française
Charlotte Montard quitte l'Action française en 1929 et dans la lignée de Louis Dimier et de son ouvrage Vingt ans d'Action française, elle publie Quatre ans d'Action française en 1931. Dans ce livre, elle n'hésite pas à régler ses comptes et livre un portrait à charge de Maurras en le décrivant comme « un vieillard manœuvré par ses hommes, en proie à des colères infantiles, plus navrant que terrible ». Elle accuse l'Action française « d'impuissance, de faiblesse et de connivence maquillée avec le régime républicain ».

Publications

Notes et références

Voir aussi

Bibliographie

Liens externes

Personnalité de l'Action française
Histoire du maurrassisme
Évasion en France
Naissance à Lisieux
Naissance en mai 1889
Décès à Créteil
Décès en octobre 1960
Décès à 71 ans

Charlotte Montard


එක්සත් ජාතීන්  ආරක්ෂක මණ්ඩලයෙහි සාමාජිකත්වය සමන්විත වන්නේ ස්ථීර සාමාජිකයන් පස් දෙනෙකු සහ තෝරා පත් කරගනු ලබන ස්ථීර-නොවන සාමාජිකයන් දස  දෙනෙකු වෙතිනි. 1966 වසරට පෙර, තෝරා පත් කර ගනු ලබන සාමාජිකයන් හය දෙනෙකු සිටි අතර, 1945 වසරෙහිදී එක්සත් ජාතීන් පිහිටුවීමෙන් පසුව, චීනය නියෝජනය කිරීම හැරුනු විට, ස්ථීර සාමාජිකයන් පිළිබඳව කිසිදු වෙනසක් සිදුවී නොමැත. තෝරා පත් කර ගනු ලබන සාමාජිකයන් විසින් වසර-දෙකක කාල සීමාවක් තුල මණ්ඩලයෙහි තනතුරු හොබවන අතර, මෙම තනතුරු අතරින් අඩක් සඳහා සැම වසරකදීම තරග පැවැත්වෙයි. භූගෝලීය  සන්තතිය පවත්වා ගෙන යනු වස්, එක් එක් එජා ප්‍රාදේශීය කාණ්ඩ පහ සඳහා කිසියම් සාමාජිකයන් ගණනක් වෙන් කර ඇත.

වර්තමාන සාමාජිකත්වය
ස්ථීර සාමාජිකයෝ

ස්ථීර-නොවන සාමාජිකයෝ

ප්‍රාදේශීය කාණ්ඩ

 අප්‍රිකානු කාණ්ඩය: සාමාජිකයෝ 3
 ආසියා-ශාන්තිකර කාණ්ඩය: සාමාජිකයෝ 2
 නැගෙනහිර යුරෝපියානු කාණ්ඩය (CEIT හෝ, කන්ට්‍රීස් විත් ඉකොනමීස් ඉන් ට්‍රාන්ෂිසන් (ආර්ථිකයන් සංක්‍රාන්තියෙහි පවතින රටවල්)): සාමාජිකයෝ 1
  ලතින් ඇමරිකානු සහ කැරිබියානු කාණ්ඩය (GRULAC): සාමාජිකයෝ 2
 බටහිර යුරෝපියානු සහ අනෙකුත් කාණ්ඩය (WEOG): සාමාජිකයෝ 2 ; අවම වශයෙන් එක් සාමාජිකයෙක් හෝ බටහිර යුරෝපය වෙතින් විය යුතුයි

මෙයට අමතරව, මණ්ලයෙහි එක් ස්ථීර-නොවන සාමාජිකයයෙක්  අරාබි රටක් වන අතර, මාරුවෙන් මාරුවට අප්‍රිකානු හෝ ආසියා-ශාන්තිකර කාණ්ඩ අතරින් වෙයි. ක්‍රියා පිළිවෙල වෙත මෙම නීතිය 1967 වසරෙහි එක් කරන ලදුව, 1968 වසරෙහි මුල සිට ක්‍රියාත්මක වීමට නියම කෙරිණි.

එක් එක් වසරෙහිදී එජා ආරක්ෂක මණ්ඩලය විසින් වසර-දෙකක කාල සීමාවක් සඳහා නව සාමාජිකයන් පස් දෙනෙකු තෝරා පත් කර ගැනෙයි; සැම විටම වසරෙහි ඔක්තොම්බර් මාසයෙහි ආරම්භ වන මෙම මැතිවරණය, එක් එක් ප්‍රදේශයෙහි රටවල් අතරින් තුනෙන්-දෙකක බහුතරය ලැබෙන තුරු පැවැත්වෙයි. යළි-පත්වීම සඳහා අවසර ලැබෙන මුත්, තනතුරු කාලය පිට පිට නොපැමිණිය යුතුයි.

මැතිවරණ කාල සටහන

* අරාබි ජාතීන් සඳහා නියෝජිතයා මෙම තෝරාගැනීම් අවකාශ දෙක අතර මාරුවෙන් මාරුවට තෝරා ගැනෙයි.

පෙර සහ ඉදිරි ආරක්ෂක මණ්ඩල සංයුතිය
1946 සිට 1965 දක්වා, ආරක්ෂක මණ්ඩලයෙහි ස්ථීර-නොවන සාමාජිකයෝ සය දෙනෙක් වූහ. එකල ප්‍රාදේශීය කාණ්ඩකරනය වූයේ මෙලෙසය:
 ලතින් ඇමරිකාව: සාමාජිකයෝ 2
 පොදු රාජ්‍ය මණ්ඩලය: සාමාජිකයෝ 1
 නැගෙනහිර යුරෝපය: සාමාජිකයෝ 1
 මැද පෙරදිග: සාමාජිකයෝ 1
 බටහිර යුරෝපය: සාමාජිකයෝ 1

මෙම කාණ්ඩකරනයට සමහරක් ව්‍යතිරේකයන් විය: 1961 දී ලයිබීරියාව විසින් බටහිර යුරෝපියානු රටකට හිමි අවස්ථාව ලබා ගති; 1964-1965 අතරතුර  අයිවරි කෝස්ට් විසින් පොදු රාජ්‍ය මණ්ඩල සාමාජිකයෙකුගේ තැන ගති; 1956 සිට නැගෙනහිර යුරෝපය කාණ්ඩය තුල ආසියානු රටවල් අඩංගු විය.

ආරක්ෂක මණ්ඩලයෙහි යෝජිත විස්තාරණයෙහි කොටසක් වශයෙන්,  සාමුහිකව  4 කාණ්ඩය හෝ ජී4 ජාතීන් ලෙසින් හැඳින්වෙන බ්‍රසීලය, ජර්මනිය, ඉන්දියාව සහ ජපානය විසින්, මණ්ඩලය තුල ස්ථීර නියෝජනයක් ඉල්ලා සිටිති. ඉතාලිය විසින් සම්මුතිය සඳහා ඒකීකරණය කාණ්ඩය පිහිටුවමින්, ආරක්ෂක මණ්ඩලයෙහි මෙම විස්තාරණය වෙත විරුද්ධත්වය දක්වයි .

වසර අනුව සාමාජිකත්වය

සථීර

සටහන්

ආශ්‍රිත

එක්සත් ජාතීන්ගේ ආරක්ෂක මණ්ඩලයෙහි සාමාජිකයන්ගේ ලැයිස්තුව


An Anthurium pallatangense in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Adolf Engler. An Anthurium pallatangense in nahilalakip ha genus nga Anthurium, ngan familia nga Araceae. Ginklasipika han IUCN an species komo harani ha karat-an.

Mabibilngan ini ha Ecuador. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Anthurium

Anthurium pallatangense


La Bertone Ramarro ou Bertone Corvette Ramarro est un concept-car Chevrolet Corvette GT du constructeur automobile américain Chevrolet, conçu par le designer automobile italien Bertone, à base de Chevrolet Corvette C4. Elle est nommée du nom du lézard vert Lacerta viridis (ramarro, en italien) et présentée au salon de l'automobile de Los Angeles 1984.

Historique
Ce concept-car Chevrolet Corvette futuriste est créé par Nuccio Bertone et ses designers Eugène Pagliano et Marc Deschamps, sur la base d'un châssis-moteur de Chevrolet Corvette C4 de 1984, avec cockpit vitré, arrière fastback, porte coulissante vers l'avant, tableau de bord numérique et boite automatique 4 rapports de C4 d'origine, et siège baquet en cuir de texture et couleur lézard vert.

Elle est inspirée entre autres des Lancia Stratos Bertone (1973),  Bertone (1980), DeLorean DMC-12 Italdesign (1980), Citroën BX Bertone (1982), Peugeot Quasar (1984), et autres Ferrari Testarossa Pininfarina (1984)...

La Bertone Ramarro est motorisée par un moteur Chevrolet V8 de 5,7 L de cylindrée (version L98 de 1985 de 230 ch).

Collection
Ce concept car est exposé un temps au musée Bertone de Caprie près de Turin, avant d'être revendu avec d'autres modèles du designer, à la suite de la disparition de Nuccio Bertone en 1997, et exposé depuis avec la collection Bertone ASI du musée  (ASI) de Turin.

Notes et références

Voir aussi

 Musée Bertone
 Chevrolet Corvette
 Carrozzeria Bertone
 Histoire de l'automobile
 Chronologie de l'automobile
 Liste des concept-cars Chevrolet Corvette

Liens externes

Bertone Ramarro
Ramarro
Coupé GT
Automobile des années 1980

Bertone Ramarro


Otomobil lastiği ya da kısaca lastik; otomobil tekerini çepeçevre saran, kendisi şişebilen ya da şişebilen bir iç silindirin (tüp) etrafına geçen kauçuk kaplama. Bir aracın yükünü akstan tekerleğe zemine aktarmak ve tekerleğin hareket ettiği yüzeyde çekiş sağlamak için tekerlek jantını çevreler.

Lastikler, hareketsiz arabayı taşımak, kalkış ve fren anında ortaya çıkan büyük yük transferlerine mukavemet göstermek, fren yapıldığında ve viraj alırken motorun gücünü yola aktarmak, zevkli bir sürüş için güven içinde ve uzun müddet dayanmak, yolun durumu ve iklim şartları ne olursa olsun aracı emniyetle yönlendirmek, şoförün ve yolcuların konforunu sağlamak, aracın uzun ömürlü olması için yoldaki pürüzlerin etkisini azaltmak, performansını milyonlarca tekerlek devri boyunca en üst düzeyde tutmak için uzun ömürlü olmak gibi görevleri ve kıstasları yerine getirmek zorundadır.

Tarihçe
Standart bir pnömatik lastik gibi görünen şeyin ilk patenti 1847'de İskoç mucit Robert William Thomson tarafından verildi.  Ancak bu asla üretime geçmedi.  Otomobil lastiklerinin ilk adımı 1888'de John Boyd Dunlop'un oğlunun üç tekerli bisikleti için tasarladığı lastik modeli ile başlamıştır. J.B Dunlop üzeri lastik solüsyonu ile kaplanmış çadır bezini tekerleklerin üzerine çivi ile çakarak içine hava doldurması ile ilk adımı atmıştır. Günümüzde otomobillerde kullanılan gerçek manadaki lastikler 1900 yıllarının başlarında geliştirilmiştir. Bu teknolojinin gelişimi, doğal kauçuğun kükürt kullanılarak vulkanizasyonu ve ayrıca lastiği jant üzerinde yanal olarak yerinde tutmak için "katlayıcı" jantın geliştirilmesi de dahil olmak üzere sayısız mühendislik ilerlemesine dayanıyordu. Kauçuk daha önce birçok amaç ile kullanılmış olsa da lastik sektöründeki kullanımı Charles Goodyear'ın kauçuğu kükürt ile pişirip şekillendirmesi ile başlamıştır. Daha sonra Dunlop'un lastik topuklarına çelik teller yerleştirmesi ve iç lastiği icat etmesi ile bir gelişim süreci başlamıştır. 1940'lı yılların başında ise lastiklerin taban genişliğini, yanak yüksekliğini ve çapını belirten ebat sistemi getirilerek günümüzdeki manada lastikler üretilmeye ve kullanılmaya başlanmıştır. 1946'da Michelin, radyal lastik yapım yöntemini geliştirdi. Daha sonraki yıllarda ise iç lastiğin yerini yeni nesil tubeless (iç lastiksiz) lastikler almıştır. Son olarak, lastiklerde 1 Kasım 2012 tarihinden itibaren etiketleme uygulaması standart hale gelmiş ve bu lastik etiketleme uygulaması ile lastiklerin ıslak zeminde frenleme, yakıt tasarrufu ve dış yuvarlanma gürültüsü performansları değerlendirilerek, kullanıcılara doğru ve tarafsız bilgi verilmesi amaçlanmıştır.

Otomobil lastiğinin üzerindeki bilgilerin okunması

Taban Genişliği (mm)
Normal basınçla şişirilmiş ve 24 saat bekletilmiş bir lastiğin, şekil ve yazılar hariç olmak üzere, yanakları arasındaki dıştan dışa uzaklığıdır. Örneğin 195/65 15 88H ifadesinde "195" rakamı taban genişliğini ifade eder.

Yanak Yüksekliği (Seri)
Kesit yüksekliğinin, kesit genişliğine oranının % olarak ifade edilmesidir.
Örnekteki "65" yanak yüksekliği (seri) dir.

Jant Çapı (inç)
Lastik içine takılabilecek jant çapını ifade eder.
Örnekteki "15" jant çapıdır.

Yük endeksi
Yük endeksi bir lastiğin hız sembolü ile belirtilen kg cinsinden en yüksek hızda taşıyabileceği azami yükü gösterir.
Örnekteki "88" ifadesi yük endeksidir.

Hız endeksi
Hız endeksi bir lastiğin yük indeksi ile belirtilen azami yükte yapabileceği hızı ifade eder
Örnekteki H ifadesi hız sembolüdür.

Lastik çeşitleri

İç lastikli çapraz lastik
İskeleti birçok dokuma katlarından meydana gelir. Çeşitli katlardaki iplikler birbirlerinin üzerinden çaprazlamasına geçer.

İplik açıları:

 Normal lastiklerde 35-38º
 Spor lastiklerde 30-34º

Çapraz lastiklerde yüksek darbe yutma özelliği vardır. Ucuzdur ama yuvarlanma direnci yüksektir, daha az zemin tutunması sağlar.

İç lastiksiz radyal lastik
İskeleti birçok dokuma katlarından meydana gelir. Çeşitli katlardaki iplikler enine jant oturma çemberleri arasına girerler.

İplik açıları:
 İskelette 85-90º
 Kuşakta 0-30º

Radyal lastiklerin ömrü uzundur, daha az yuvarlanma direncine sahiptir (yakıt tasarrufuna katkıda bulunur), daha iyi zemin tutunması sağlar (sırtta kullanılan sırt hamuruna bağlı olarak) ama daha az darbe yutma özelliği vardır ve düşük hızlarda daha sert hareket sağlar.

Lastiklerin ömrü
Lastiklerin aşınmasını ve ömrünü etkileyen etkenler:
 Arabanın özellikleri (ağırlık, tork, güç, ...)
 Yol güzergâhı (düz, virajlı)
 Yol sathı kalitesi (asfalt beton, makadam, stabilize, ...)
 Arabanın mekanik durumu (ön rot ayarı, arka rot ayarı, amortisör ve frenlerin durumu)
 Kullanım tarzı (kalkış, fren, viraj alış hızı, ...)
 Aracın hızı (lastikler düz yolda 120 km/sa.'lik bir hızda, 70 km/sa. hıza oranla 2 misli daha çok aşınır)
 Lastiklerin basıncı (hava basıncı %20 azalmış bir lastik, %25 daha fazla aşınma performansı gösterir)
 İstek dışı meydana gelen darbeler (kaldırıma vurma, yol üzerindeki çukurlar, ...)
 Aracın öndüzenin bozuk olması.

Ankara Ticaret Odası "Lastik Ömrü" hakkında açıklama yaptı. Lastiğin raf ömrü saklama koşullarında 10 yıldır.

Şişirme basıncı
Üretici firmalar tarafından belirlenen lastik şişirme basınçları soğuk bir lastiğin 15 °C ortam sıcaklığında gereken şişme basınçlarıdır. Lastikte yanak esnemesi, aşındırıcı yol koşulları, yüksek miktarlarda kullanılan fren ve karkasın sürekli gerilim altında olması sonucu ısınma dolayısıyla basınç artması olacaktır. Basınç ile kilometre verimi arası ilişki yandaki diagramda açıkça görülmektedir. Uygun basınç ile tam randıman elde edilirken %20 yüksek basınç randımanı %10, %20 düşük basınç lastik ömrünü %15 düşürecektir. Düşük basınç yüksek basınca göre lastikte daha fazla hasar oluşturur.

Hız
Hız ile birlikte yükselen lastik içi sıcaklığı aynı zamanda lastiğin sıcaklığını da artırmaktadır. Havaya atılamayan bu ısı kauçuğun yumuşamasına ve mukavemetinin azalmasına yol açar. Zayıflayan gövdenin darbelere mukavemeti azalınca lastik zamanından evvel aşınır. Aracın ortalama hızının 70 km/saatten 110 km/saate yükselmesi sonucu lastik üzerindeki artan gerilim, lastiğin ömrünü %50 azaltır.

Araç yükü
Yükün hiçbir zaman belirlenen hizmet koşullarını aşmaması gerekir. Aşırı yük gövde esnemesini artırır. Bunun sonucunda lastik içi sıcaklığı ve basıncı yükselir. Ayrıca fazla yük sonucu lastik sertleşir bu da ciddi bir darbe sonucu lastiğin patlamasına yol açar. Araca yapılan %20'lik fazla yükleme lastik ömrünün %30 kısalmasına yol açar.

Ortam sıcaklığı
Isınma ve nem gibi etkenler lastiğin ömrünü önemli ölçüde etkiler. Fizik kanunlarına göre ısınan gazın hacmi genişler. Bu lastik havaları için de geçerlidir. Ortam sıcaklığının artması halinde lastiğin hacmi aynı kaldığından basıncı artar. Bunun için lastik sıcak iken sahip olduğu hava basıncıyla asla oynanmamalı, tavsiye edilen değerlere indirilmemelidir. Lastik havası indirilirse, soğuduğu zaman başlangıçtaki normal basıncın altına düşecektir. Yazın lastikler kışa oranla daha fazla aşınır.

Lastiklerin rotasyonu
Araç lastiklerinin aşınma oranı birbirinden farklı olduğu için düzenli aralıklarla lastik yerlerinin değiştirilmesi gerekir.

Sol ön lastiğin aşınma oranı %14, sağ ön lastiğin aşınma oranı %19, sol arka lastiğin aşınma oranı %28 ve sağ arka lastiğin aşınma oranı %38'dir. Aşınma oranlarını dengeye getirmek için hızlı kullanılan spor araçların lastiklerine her 8.000 km'de, normal kullanılan araçların lastiklerine ise her 12.000 km'de bir rotasyon yapmak gerekir.

Yukarıdaki bilgi yorumlanacak olursa ancak arkadan çekişli araçlar için doğru olacağı düşünülebilir, önden çekişli ve önden motorlu araçlarda her zaman ön lastikler daha çok aşınmaktadır.

Lastik diş derinliğinin önemi

Yapılan araştırmalara göre 3 mm kabul edilen tehlike sınırı diş derinliğinin altına inen lastiklerde su tasfiye kapasitesi %70 düşerken fren mesafesi %30 uzamaktadır. Ayrıca direksiyon hakimiyeti yeni bir lastiğe göre 6-7 kat azalmaktadır.

Bütün otomobil lastiklerinde 1,6 mm kalınlığında bir aşınma göstergesi bulunmaktadır. Lastik diş derinliği 1,6 mm'nin altına asla inmemelidir.

Lastik malzemesi

Vulkanizasyon: Kauçuk, kükürtün erime sıcaklığı üstünde kükürtle reaksiyona girince değişikliğe uğramakta ve sıcaklık değişimlerine dayanıklı hale gelmektedir. Böylece soğuduğunda kırılmaz ve ısındığında erimez. Bu olaya vulkanizasyon denir.

Modern pnömatik lastiklerin malzemeleri, karbon siyahı ve diğer kimyasal bileşiklerle birlikte sentetik kauçuk, doğal kauçuk, kumaş ve teldir.  Sırt ve gövdeden oluşurlar.  Sırt, çekiş sağlarken, gövde bir miktar basınçlı hava için koruma sağlar.  Kauçuk geliştirilmeden önce, lastiklerin ilk versiyonları, aşınma ve yıpranmayı önlemek için ahşap tekerleklerin etrafına takılan basit metal bantlardı.  Pnömatik lastikler, otomobiller, bisikletler, motosikletler, otobüsler, kamyonlar, ağır ekipmanlar ve uçaklar dahil olmak üzere birçok araç türünde kullanılmaktadır.  Metal lastikler hala lokomotiflerde ve vagonlarda, katı kauçuk (veya diğer polimerler) lastikler, bazı tekerlekler, çim biçme makinesi ve el arabası gibi çeşitli otomotiv dışı uygulamalarda hala kullanılmaktadır.

Lastik bakımı yapılmayan lastikler, araç ve araç operatörleri için lastiklerin patlaması gibi ciddi tehlikelere yol açabilir.  Bu nedenle, lastik üretimi genellikle oldukça sıkı bir şekilde düzenlenir.  Lastiklerin motorlu taşıtlar için yaygın olarak kullanılması nedeniyle, lastik atıkları küresel atığın son derece büyük bir bölümünü oluşturuyor. Bu da lastik geri dönüşümü ihtiyacına yol açıyor.  Atık lastikler, uygun şekilde geri dönüştürülmez veya yakılmazsa çevreye toksik kimyasallar salabilir.  Ayrıca lastiklerin normal kullanımı, hem çevreye giren hem de insan sağlığını etkileyen mikro plastik parçacıklar üretir.

Lastiğin teknolojik gelişimi
 1. Dolma lastik (1895) İlk lastiklerin içi de kauçuk doluydu . Dolma lastik sert gidiş sağlar ama patlamazdı. Çamurlu yollarda tekerleğin kaymasını önlemek için lastiğe kauçuk tepecikler yapılırdı.
 2. Yastık lastik (1903) Bisikletlerdeki içi hava dolu lastik ilk kez 1895'te otomobillere uygulandı. Dolma lastiğe kıyasla daha yumuşak gidiş sağlaması nedeniyle onun yerini aldı
 3. İlk modern lastiklerden (1906) İlk hava basınçlı yumuşak lastikler ıslak yollarda fazlasıyla kayıyordu . Bu nedenle sürücüler deri kılıf takma dişleri olan lastik gibi değişik yöntemler uygulamışlardır.
 4. Dunlop (1909) Havayla şişirilen ilk lastikler dardı ve iç lastiği vardı . Tekerlek jantında durmaları için çok fazla şişirilmelri gerekiyordu. Rampada kavramayı sağlayan dönüş yönünde dişler de açılmıştı.
 5. Balon lastik (1930) Eski lastiklere oranla daha az şişirilen balon lastik daha yumuşak ve sarsıntısız gidiş sağlıyordu. Suyun lastiğin alt bölümlerinden akmasını sağlayan uzun kanallara da sahipti.
 6. İç lastiksiz (1947) Savaş sonrasında güçlü geniş yüksek kenarlı hava geçirmeyen jantlar iç lastikleri gereksizleştirdi. Zemindeki suyun yanlara akmasını sağlayan geniş kanallar kondu. Lastik suyu sünger gibi emen girintilerle donatıldı
 7. Radyal lastik (1972) İlk lastiklerde güçlendirici kord bezi çapraz yerleştirilmekteydi. Günümüzdeyse kord bezi ipliklerinin lastik merkez çizgisini radyal olarak kestiği radyal lastikler üretilmektedir.
 8. Yarış otomobili lastiği, çağdaş yarış otomobili lastiklerinde kuru zemini daha iyi kavrayan büyükgeniş tabanlı düz lastikler kullanılmaktadır. Bu lastikler ısınıp yumuşadıkça yolu daha iyi kavramaktadırlar.

Lastiklerin geri dönüşümü

Ömrünü tamamlamış lastikler (ÖTL) yetkilendirilmiş kuruluşlar aracılığıyla toplanır. Toplanan bu lastikler, malzeme geri kazanım veya enerji geri dönüşüm tesislerine gönderilerek çevre ve ülke ekonomisine geri kazanılması sağlanır. Ömrünü tamamlamış lastiklerin önemli bir kısmı malzeme geri kazanım tesislerinde kullanılır. ÖTL haline gelmiş tonlarca atık lastik öğütücü makinelerde kırılarak kauçuk ve çelik parçalara ayrılır. Çelik teller mıknatıs özelliği olan bantlarda kauçuktan ayrıştırılır. Parçalanmış malzemeler mikron seviyesinden muhtelif büyüklüklerde granül haline getirilir. Bu ürünler sanayide ve çevre ile ilgili faaliyetlerde hammadde olarak değerlendirilmektedir.

Kaynakça

Ayrıca bakınız
Lastik ana hatları
Türkiye Petrol, Kimya ve Lastik Sanayii İşçileri Sendikası
Lastik etiketi
Lastik ördek (askeri)

Lastikler
Tekerlekler
Şişme nesneler
Kauçuk
İskoç icatları

Otomobil lastiği


A Copa das Confederações da CAF de 2020-21 foi a 18ª edição do torneio, que é a segunda competição de clubes mais importante do continente africano. O vencedor da Copa das Confederações da CAF em 2020-21 ganhou o direito de jogar contra o vencedor da Liga dos Campeões da CAF de 2020–21 na Supercopa da CAF de 2021.

 era o atual campeão e, portanto, o defensor do título. Entretanto, foi eliminado na fase de grupos da Liga dos Campeões da temporada. A final foi ganha pelo , do Marrocos por 2–1 contra o  da Argélia.

Alocação das vagas
Todos os 54 membros da CAF podem entrar na Liga dos Campeões da CAF, com os 12 melhores ranqueados de acordo com o Ranking de 5 anos da CAF podendo inscrever duas equipes na competição.

Para a edição de 2020–21, a CAF usou o ranking entre 2016 e 2020, que calcula pontos para cada associação participante com base na performance dos clubes através destes 5 anos na Liga dos Campeões da CAF e na Copa das Confederações da CAF. Os critérios para os pontos são os seguintes:

Os pontos são multiplicados por um coeficiente de acordo com o ano do seguinte modo:
2019–20 – 5
2020–21 – 4
2018 – 3
2017 – 2
2016 – 1

Equipes classificadas
As seguintes 51 equipes de 39 associações entraram na competição.
Equipes (em negrito) se classificaram diretamente a segunda fase.
As outras equipes entraram na primeira fase.
As associações abaixo são mostradas de acordo com o seu ranking entre 2016 e 2020.

Fases de qualificação
Nesta fase, cada vaga foi disputada em partidas de ida e volta. Caso o placar agregado esteja empatado no final da partida de volta a regra do gol fora de casa foi aplicada. Caso o empate ainda persista o vencedor foi definido pela disputa por pênaltis.

Fase preliminar

|}

Primeira fase

|}

Play-offs
Devido à desistência do , o  classificou-se diretamente para a Fase de Grupos, pois era o time com a melhor posição no ranking da CAF.

|}

Fase de Grupos
O sorteio para a fase de grupos foi realizado em 22 de fevereiro de 2021 na sede da CAF no Cairo, Egito. Os 15 vencedores dos play-offs e o  foram alocados em quatro grupos, Pote 1, Pote 2, Pote 3 e Pote 4, contendo 4 times cada.

As equipes foram divididas nos potes pelo ranking da CAF (em parênteses).

Grupo A

Grupo B

Grupo C

Grupo D

Fase final

Sorteio
O sorteio para a fase final ocorreu em 30 de abril de 2021, as 14:00 (UTC+2), em Cairo, Egito.
O mecanismo de sorteio de cada fase é o seguinte:
No sorteio das quartas de final, os quatro líderes dos grupos serão colocados em um pote, enquanto que os quatro vice-líderes serão colocados em outro. As equipes que finalizaram em primeiro lugar na fase de grupos (pote 1 no sorteio) enfrentarão as equipes que finalizaram em segundo lugar (pote 2). As equipes do mesmo grupo não podem ser sorteadas entre si, podendo ser sorteadas equipes de um mesmo país.
No sorteio das semifinais não existe cabeça de chave e equipes do mesmo grupo (fase de grupos) e do mesmo país podem ser sorteadas.

Equipes classificadas

Chaveamento

Quartas de final

|}

Semifinais

|}

Final

Premiação

Copa das Confederações da CAF

Copa das Confederações da CAF de 2020–21


(814–891) a fost un călugăr budist japonez, întemeietorul facțiunii Jimon a școlii budiste Tendai și preotul templului Mii-dera la poalele muntelui Hiei. El mai este cunoscut și sub numele postum de .

Numirea sa în postul de stareț al școlii Tendai în 873 a provocat un conflict cu susținătorii lui Ennin (fostul stareț, decedat în 864).

Contribuția lui Enchin la dezvoltarea budismului în Japonia include unificarea învățăturilor școlii Tendai cu cele ale budismului ezoteric chinezesc, interpretarea  din punctul de vedere al învățăturii ezoterice și explicarea scripturii  folosind în terminologia școlii Tendai.

Referințe

Legături externe

Călugări budiști japonezi

Enchin


محمد ضيف الله القحص العنزي ، (1919 - 23 مايو 2004)  ، نائب سابق في مجلس الأمة الكويتي.

نبذة
أحد الأعضاء المؤسسين لجمعية الجهراء التعاونية.
حصل على عضوية مجلس الأمة الكويتي ثلاثة مرات في أعوام 1971 و 1975 و 1981.
أحد مؤسسي منطقة الجهراء.
هو من الثلاثين شخص الذي اختارهم الشيخ جابر الأحمد الصباح بعام 1980 في لجنة تنقيح الدستور بعد حل مجلس الأمة الكويتي عام 1976.

مراجع

أعضاء مجلس الأمة الكويتي 1971
أعضاء مجلس الأمة الكويتي 1975
أعضاء مجلس الأمة الكويتي 1981
وفيات 1425 هـ
وفيات 2004
مواليد 1919

محمد ضيف الله القحص


Radoničić je hrvatska pomorska kapetanska i trgovačka obitelj iz Prčanja i Dobrote u Boki, Crna Gora.

Spada u istaknute obitelji iz Prčanja koja su obilježila društvenu i gospodarsku povijest svojih matičnih sredina širega područja istočnoga Jadrana i Sredozemlja.
Radoničići su bili bitni i u Dobroti. S još 26 starih dobrotskih rodova (bratstava) bili su nositelji pomorskog gospodarstva i trgovačke djelatnosti u vremenima uzleta dobrotskog gospodarstva krajem 18. i početkom 19. stoljeća.

Obitelj je dala nekoliko poznatih pripadnika, poput kotorskog biskupa Tripuna, slikara Marka, a iz dobrotske grane liječnika Karla. Povijesnoj znanosti zanimljiv je pravnik koji se bavio obavještajnom djelatnošću u drugom svjetskom ratu, Karl Radoničić (r. 1912.), sina osnivača kardiologije, sveučilišnog profesora i člana JAZU-a Karla Radoničića. Prvi mali admiral Bokeljske mornarice bio je Ivan Radoničić, izabran 1904. godine. Ističe se još kapetan i brodovlasnik Ivan Radoničić (1822. – 1893.). Bio je načelnik dobrotske općine. Bio je vlasnik i suvlasnik
više jedrenjaka te privatne kapele u svojoj kući u Dobroti.

Na poluotoku Plagenti, 1,5 km od Kotora, kod Dobrote, posjedovali su palaču, današnji Institut za biologiju mora. Obitelj je taj poluotok kupila od kotorske općine za francuske vlasti 1808. godine, za 500 talira. Palaču je sagradio kapetan Krsto Jozov Radoničić, a poslije je u njoj ugostio 1847. svog prijatelja Petra II. Petrovića Njegoša.
Dobrotska bratstva Radoničića, Vickovića i Ilića imala su svoje grobnice pokraj crkve Gospe od Milosrđa u Tabačini, koja pripada župi sv. Mateja. Nakon izgradnje groblja crkve sv. Mateja u Dobroti, počeli su Radoničići graditi svoje grobnice.

Izvori

Prčanj
Dobrota
Hrvati u Crnoj Gori

Radoničić


Fraxinus greggii er tegund af eskitré sem vex í Suður-Bandaríkjunum (SV-Texas) til Mexíkó.

Tilvísanir

Smjörviðarætt

Fraxinus greggii


Die Snookerweltmeisterschaft 1949 war ein Snookerturnier zur Ermittlung des Snooker-Weltmeisters, das 1949 in der Leicester Square Hall im englischen London ausgetragen wurde. Es war das dritte und letzte Mal, dass das Turnier dort stattfand.

Das Finale bestritten, ebenfalls zum dritten Mal, der Schotte Walter Donaldson und der Engländer Fred Davis. Wie im Vorjahr setzte sich Davis mit einem 80:65-Sieg durch und sicherte sich seinen zweiten von acht Weltmeistertiteln. Nach seinem älteren Bruder Joe war er damit der zweite Spieler, dem eine Titelverteidigung gelang.

Das höchste Break erzielte Donaldson mit 115 Punkten.

Der Kanadier Conrad Stanbury schaffte es zum ersten Mal seit 1939 wieder in die Hauptrunde. Er schied gegen den späteren Finalisten Walter Donaldson klar mit 13:58 aus.

Der irische Meister Jackie Rea aus Nordirland gab sein Debüt bei der Weltmeisterschaft, schied aber in der zweiten Qualifikationsrunde aus.

Hauptrunde

Qualifikation

Einzelnachweise

1949
Snookerveranstaltung 1949
Billardturnier in London
Sportveranstaltung in der City of Westminster

Snookerweltmeisterschaft 1949


Kara Şimşek (İngilizce özgün adıyla: Knight Rider), 1982-1986 yılları arasında ABD'de yayınlanan ve Türkiye dahil Dünya'nın birçok ülkesinde de yayınlanarak popüler olmuş efsanevi televizyon dizisi. TRT tek kanallı iken ekrana gelen dizi 90 bölüm sürmüştür. Dizi Kanun Namına, Hava Kurdu, A Takımı, MacGyver ve Magnum ile beraber "Seksenlerin Efsanevi Dizilerinden Birisi" olarak kabul edilmektedir.

Dizide kendi kendine hareket edebilen, konuşabilen yapay zekalı otomobil KITT ile sahibi Michael Knight'ın başından geçen olaylar işlenmektedir. TRT 1'deki ilk yayınında Michael Knight'ı Lemi Bilgin, Kitt'i Savaş Tamer ve Nüvit Candaner, Devon Miles'i de Ergün Uçucu seslendirmiştir. Kara şimşek TRT 3 ve TRT 4'te ilk sezonu iki kere tekrar etmiş, fakat seslendirmeleri değişmiştir. Dizi Teleon kanalında şifreli olarak bir süre gösterimde kalmıştır. Sonraki yıllarda MeltemTV ve EgeTV Kanallarından da yayınlanmıştır.

Orijinal seride aracın markası Pontiac Transam'dır. Aracın üretim maliyeti 100.000 $ dı. 2014 yılında yaklaşık 245.000 $ değer biçilmiştir. 2008 versiyonunda Mustang Shelby GT500KR kullanılmıştır.

17 Şubat 2008'de ABD'nin NBC televizyonunda iki saatlik bir televizyon filmiyle yeniden ekranlara dönen Kara Şimşek dizisi 2008'in Eylül ayında gösterime başladı. Dizide Michael Knight (David Hasselhoff)'ın yerini oğlu Mike Traceur (Justin Bruening), babası gibi Michael Knight adıyla dolduruyor. Film eski dizinin devamı niteliğindedir. Bu versiyon ise yeterli izlenme oranını almadığı gerekçesiyle yayından kaldırılmıştır.

Dizi yeniden 09.04.2011 tarihinden itibaren TRT'de ilk yayınlandığı dönemdeki saatiyle 17:00 TRT1'de gösterilmeye başlamıştır. Seslendirmesi yeniden değişmiştir. 2014 ten itibaren TVEM kanalında tekrar yayınlanmaya başlamıştır.

Kanun Namına dizisinin dönemin bir diğer efsanevi arabası olan Ferrari Testarossa'nın (beyaz renkli) sahibi, gizli (undercover) polisi Dedektif James "Sonny" Crockett rolüyle ceket içi t-shirt giyme modasını yaratan, bugünkü genç erkek modasının temellerini atan başrol Don Johnson, çocukluk arkadaşı David Hasselhoff ile birlikte dizinin seçmelerine ve pilot çekimlerine katılmıştır, şayet ki David Hasselhoff "Michael Knight" rolü için seçilmeseydi "Michael Knight" Don Johnson olacaktı ve David Hasselhoff da "Sonny Crockett" rolünü oynayacaktı.

Oyuncular

Bölümler

Kara Şimşek, 1982-86 yılları arasında toplam 4 sezon ve 90 bölüm olarak gösterilmiştir.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Kara Şimşek açılış jeneriği
 Kara Şimşek
 Knight Rider

1980'lerde Amerika Birleşik Devletleri televizyon dizileri
Kurgusal otomobiller
Amerika Birleşik Devletleri'nde geçen televizyon dizileri

Kara Şimşek (dizi)


Alabanda (denizcilik): Bir denizcilik terimi.
 Alabanda (antik kent): Aydın ili Çine ilçesi Doğanyurt köyünde bulunan bir antik kent

Alabanda


Prinsesse Marie-Christine af Belgien, Fru Gourgues (Marie-Christine Daphné Astrid Elisabeth Léopoldine; født 6. februar 1951) er halvsøster til Albert 2. af Belgien og tante til Philippe af Belgien.

Titler
 6. februar 1951 – 23. maj 1981: Hendes kongelige højhed Prinsesse Marie-Christine of Belgien
 23. maj 1981 – 28. september 1989: Hendes kongelige højhed Prinsesse Marie-Christine of Belgien, Fru Druker
 28. september 1989 – nu: Hendes kongelige højhed Prinsesse Marie-Christine of Belgien, Fru Gourgues

Prinsesser af Belgien
Huset Sachsen-Coburg-Gotha

Marie-Christine af Belgien


Olaylar
 1 Şubat - I. Hadrianus, papa olarak göreve başladı.

Doğumlar

Ölümler

772


Oymak, ulusun ayrıldığı bölümlerden her biri. "Oymak" sözcüğü, Türkiye Türkçesi dışındaki Altay, Teleüt, Kazak, Kırgız vb. dillerde aymak şeklindedir. Bu şivelerde kelime şu anlamlara gelir: Halk, kavim, boy, soy, aile, köy, yabancı, yabancı göçebe, memleket vb. Moğolca'da "büyük kavim birlikleri" anlamını taşır. Moğol teşkilat bölümlerinde uluslar utuklara, utuklar da ayımaglara (oymak) ayrılırdı. Batı Anadolu ile Güneybatı Anadolu'daki göçebe ve yarı göçebe Türkmen boylarına "oymak" deniyordu. Bunlar 16. yüzyıldan sonra yörük adını aldılar, bir süre bunlara cemaat ve aşiret de dendi.

Bir boydan ayrılmış, zamanla türeyerek sayıları dörtten on altıya çıkan veya daha fazla olan oymaklar vardır. Bunlar genellikle reislerinin adlarını alırlar. Safevi Devleti ise askerî bakımdan Türk oymaklarına dayanıyordu. Oymak beyi devletin en yüksek askerî mevkilerine çıkabiliyordu. Oymaklar, Osmanlı devrinde riayet, yani vergi veren halktan sayıldı. Osmanlı Devleti, Devşirme Ocağı önemini kaybettiği ve asker sıkıntısı çekmeye başladığı zaman bunlardan yararlandı. Oymaklar mali bakımdan hanedana bağlandı. Devlet özellikle, Halep Türkmenlerinden asker topladı. 16. yüzyılda bu Türkmen topluluğu başlıca şu oymaklardan kuruluydu: Beğdili, Hurbendelü, Bayat, İnallu, Karkın, Kızık, Eymurve Bahadurlu. İçel'de oymak teşkilatını muhafaza eden yörüklerin bir kısmı Kıbrıs'ın alınmasından sonra, zaman zaman bu adaya göçmen olarak gönderildi. Tecirli, Bozdoğan, Melemenci, Sırkıntı, Karsantı, Kara Hacılı gibi oymaklar Çukurova'da; Menteşe, Aydın, Kütahya ve Ankara sancaklarında Türkmen boyları yaşadılar ve yörük kuruluşlarını meydana getirdiler. Bu oymaklar bugün de yerleştikleri yerlerde toprağa bağlı bir durumda, oymak adı altında yaşarlar.

Sosyal hayat
Oymaklar, mevsimden mevsime yaylak ve kışlak arasında sürekli olarak hareket ederler. Yaylak ve kışlak bölgeleri bazen birbirinden çok uzakta bulunur. Erzurum Yaylası'na, Fırat Nehri'nin çıktığı yerlere yaylamağa giden bir oymak; kışlık için Suriye çöllerine kadar iner. Genellikle hayvancılıkla geçinirler ve sürülerine otlak bulmak için zamanlarının önemli kısmını değişik yerlerde geçirirler. Yurt veya ev denilen çadırları çabuk kurulup çabuk kaldırılacak türdendir.

Türk oymaklarında genellikle üç türlü çadır vardır:
 Keçi kılından el tezgâhı işi dokunmuş sonra birbirine dikilmiş direkli kara çadır,
 Pamuktan dokunmuş veya keçeden yapılmış devirli çadır,
 Koyun kılından döverek yapılan keçe çadır, bunlara alaçık veya alaycık da denir.

Çadırların direklerine cağ, erzağın konulduğu yere sitil denir. Çadırın özel bir iç bölümü vardır. Çadırlar, sonradan yerleşik hayata geçtikleri zaman bazılarının kurdukları evler için bir model olmuştur.

Oymakların yaşayışında binek ve taşıt hayvanları önemli bir yer tutar. Oymak halkı gömleğinden çuvalına kadar her şeyini kendi dokur. Kendi kendine yeter ve oymak içinde kapalı bir iktisadi hayat sürerler. Çobanlık ve çeşitli sanatlarla da uğraşırlar. Konya bölgesindeki Türk oymakları Karamanoğulları ve Osmanlılar devrinde her yerde aranan atlar yetiştirirlerdi. Bunlar önceleri vergilerini, yetiştirdikleri atlardan verdiklerinden atçeken adını aldılar.

Yönetim
Oymakların başında bir bey bulunur. Beyler, kethüdâ ve ihtiyarların oyları alınarak hükûmet tarafından onaylanır; beylik berâtı verilirdi. Kethüdalar, bey tarafından tayin edilirdi. Kethüdalara oymak halkının kefil olması gerekirdi. Bu yetkililer, kanunen tayin edilmiş olan vergileri has voyvodalarına vermekle görevliydiler. Oymağı yönetmek ve vergi toplamakta ihmalleri görülürse, oymak halkının şikâyeti ve has voyvodalarının onayıyla azledilerek yerlerine yenileri seçilirdi.

Ayrıca bakınız
 Oba

Türk tarihi
Göçebelik
Göçebeler

Oymak


Dies ist eine Liste der Lieder der US-amerikanischen Nu-Metal-Musikgruppe Linkin Park und ihrer Vorgängerbands Xero und Hybrid Theory.

Unter Studioaufnahmen sind alle fertiggestellten und veröffentlichten Lieder vorzufinden. Unter Remixe sind alle Remixe gelistet, die auf einem offiziellen Tonträger veröffentlicht wurden. Unter Demoaufnahmen finden sich Aufnahmen, die in den frühen Jahren der Bandgeschichte zu Promotionszwecken verwendet wurden, sowie alle unfertigen Lieder, die dem Fanclub Linkin Park Underground zur Verfügung gestellt wurden. Unterschiedliche Aufnahmen, inklusive neu gemasterte Aufnahmen, werden mehrfach aufgeführt. Tracks, die in keine der Kategorien passen, finden sich in der Kategorie Sonstige. Fett Gedrucktes bezeichnet den offiziellen Namen des Tracks, klein gedruckt sind Anmerkungen. Die Jahreszahl gibt das Datum der Erstveröffentlichung an.

Innerhalb der Bereiche sind die Titel alphabetisch geordnet.

   1 Studioaufnahmen

      # A B C D E F G H I J K L M N O P Q R S T U V W X

   2 Remixe

  # A B C D E F H I J K L M N P R S U V W

   3 Demoaufnahmen

  # A B C D E F G H I L M N O P R S T U W Y

  5 Einzelnachweise
  6 Weblinks

Studioaufnahmen

#

A

B

C

D

E

F

G

H

I

J

K

L

M

N

O

P

Q

R

S

T

U

V

W

X

Remixe

#

A

B

C

D

E

F

H

I

J

K

L

M

N

P

R

S

T

U

V

W

Demoaufnahmen

#

A

B

C

D

E

F

G

H

I

L

M

N

O

P

R

S

T

U

W

Y

Anmerkungen

Einzelnachweise

Weblinks
 Alle Songs von Linkin Park bei Linkinpedia
 Alle Songs von Linkin Park und verwandten Projekten inkl. unveröffentlichte Songs bei hybridsoldier.de (bis 2012)

!
Linkin Park
Lieder Von Linkin Park

Liste der Lieder von Linkin Park


Mulk Raj Anand (12 December 1905 – 28 September 2004) was an Indian writer in English, recognised for his depiction of the lives of the poorer castes in traditional Indian society. One of the pioneers of Indo-Anglian fiction, he, together with R. K. Narayan, Ahmad Ali and Raja Rao, was one of the first India-based writers in English to gain an International readership. Anand is admired for his novels and short stories, which have acquired the status of classics of modern Indian English literature; they are noted for their perceptive insight into the lives of the oppressed and for their analysis of impoverishment, exploitation and misfortune. He became known for his protest novel Untouchable (1935), followed by other works on the Indian poor such as Coolie (1936) and Two Leaves and a Bud (1937).  He is also noted for being among the first writers to incorporate Punjabi and Hindustani idioms into English, and was a recipient of the civilian honour of the Padma Bhushan.

Early life and education

Mulk Raj Anand was born in a Hindu Khatri family in Peshawar. Anand studied at Khalsa College, Amritsar, graduating with honours in 1924 before moving to England. While working in a restaurant to support himself, he attended University College London as an undergraduate and later studied at Cambridge University, earning a Ph.D in Philosophy in 1929 with a dissertation on Bertrand Russell and the English empiricists. During this time he forged friendships with members of the Bloomsbury Group. He also spent time in Geneva, lecturing at the League of Nations' International Committee on Intellectual Cooperation.

Anand married English actress and communist Kathleen Van Gelder in 1938; they had a daughter, Susheela, before divorcing in 1948.

Career
Mulk Raj Anand's literary career was launched by a family tragedy arising from the rigidity of India's caste system. His first prose essay was a response to the suicide of an aunt excommunicated by her family for sharing a meal with a Muslim woman. His first novel, Untouchable, published in 1935, is a chilling exposé of the lives of India's untouchable caste which were neglected at that time. The novel follows a single day in the life of Bakha, a toilet-cleaner, who accidentally bumps into a member of a higher caste, triggering a series of humiliations. Bakha searches for salve to the tragedy of the destiny into which he was born, talking with a Christian missionary, listening to a speech about untouchability by Mahatma Gandhi and a subsequent conversation between two educated Indians, but by the end of the book Anand suggests that it is technology, in the form of the newly introduced flush toilet, that may be his savior by eliminating the need for a caste of toilet cleaners.

Untouchable, which captures the vernacular inventiveness of the Punjabi and Hindi idiom in English was widely acclaimed, and won Anand his reputation as India's Charles Dickens. The novel's introduction was written by his friend E. M. Forster, whom he met while working on T. S. Eliot's magazine Criterion. Forster writes: "Avoiding rhetoric and circumlocution, it has gone straight to the heart of its subject and purified it."

Dividing his time between London and India during the 1930s and 40s, Anand was active in the Indian independence movement. While in London, he wrote propaganda on behalf of the Indian cause alongside India's future Defence Minister V. K. Krishna Menon, while trying to make a living as a novelist and journalist. At the same time, he supported Left causes elsewhere around the globe, traveling to Spain to volunteer in the Spanish Civil War, although his role in the conflict was more journalistic than military. He spent World War II working as a scriptwriter for the BBC in London, where he became a friend of George Orwell. Orwell's review of Anand's 1942 novel The Sword and the Sickle hints at the significance of its publication: "Although Mr. Anand's novel would still be interesting on its own merits if it had been written by an Englishman, it is impossible to read it without remembering every few pages that it is also a cultural curiosity. The growth of an English-language Indian literature is a strange phenomenon, and it will have its effect on the post-war world". He was also a friend of Picasso and had paintings by Picasso in his personal art collection.

Anand returned to India in 1947 and continued his prodigious literary output there. His work includes poetry and essays on a wide range of subjects, as well as autobiographies, novels and short stories. Prominent among his novels are The Village (1939), Across the Black Waters (1939), The Sword and the Sickle (1942), all written in England; Coolie (1936) and The Private Life of an Indian Prince (1953) are perhaps the most important of his works written in India. He also founded a literary magazine, Marg, and taught in various universities. During the 1970s, he worked with the International Progress Organization (IPO) on the issue of cultural self-awareness among nations. His contribution to the conference of the IPO in Innsbruck (Austria) in 1974 had a special influence on debates that later became known under the heading of the "Dialogue among Civilisations". Anand also delivered a series of lectures on eminent Indians, including Mahatma Gandhi, Jawaharlal Nehru and Rabindranath Tagore, commemorating their achievements and significance and paying special attention to their distinct brands of humanism.

His 1953 novel The Private Life of an Indian Prince is autobiographical in the manner of the rest of his subsequent oeuvre. In 1950 Anand embarked on a project to write a seven-part autobiographical novel titled Seven Ages of Man, of which he was only able to complete four parts beginning in 1951 with Seven Summers, followed by Morning Face (1968), Confession of a Lover (1976) and  The Bubble (1984). Like much of his later work, it contains elements of his spiritual journey as he struggles to attain a higher degree of self-awareness. His 1964 novel Death of a Hero was based on the life of Maqbool Sherwani. It was adapted as Maqbool Ki Vaapsi on DD Kashir.

Anand was associated with the BBC's Eastern Service radio station in the 1940s where he broadcast literary programs including book reviews, author biographies, and interviews with authors like Inez Holden. In a multi-part broadcast program that he hosted, he discussed poetry and literary criticism, often calling for working class narratives in fiction.

Political orientation
Anand was a lifelong socialist. His novels attack various aspects of India's social structure as well as the legacy of British rule in India; they are considered important social statements as well as literary artefacts. Anand himself was steadfast in his belief that politics and literature remained inextricable from one another. He was a founding member of the Progressive Writers' Association and also he helped in drafting the manifesto of the association.

Later life

Anand married Shirin Vajifdar, a Parsi classical dancer from Bombay in 1950. He died of pneumonia in Pune on 28 September 2004 at the age 98.

Works of Mulk Raj Anand

Novels
 Untouchable (1935,London: Wishart)
 Coolie (1936, London: Lawrence & Wishart)
 Two Leaves and a Bud (1937, London: Lawrence & Wishart)
 The Village (1939, London: Jonathan Cape)
 Lament on the Death of a Master of Arts (1939, Lucknow: Naya Sansar)
 Across the Black Waters (1939, London: Jonathan Cape)
 The Sword and the Sickle (1942, London: Jonathan Cape)
 The Big Heart (1945, London: Hutchinson)
 Seven Summers: the Story of an Indian Childhood (1951, London: Hutchinson)
 The Private Life of an Indian Prince (1953, London: Hutchinson)
 The Old Woman and the Cow (1960, Bombay: Kutub)
 The Road (1961, Bombay: Kutub)
 Death of a Hero: Epitaph for Maqbool Sherwani (1964, Bombay: Kutub)
 Morning Face (1968, Bombay: Kutub)
 Confession of a Lover (1976, New Delhi: Arnold-Heinemann)
 Gauri (1976, New Delhi: Orient Paperbacks)
 The Bubble (1984, New Delhi: Arnold-Heinemann)
 Nine Moods of Bharata: Novel of a Pilgrimage (1998, New Delhi: Arnold Associates)
 Reflections on a White Elephant (2002, New Delhi: Har-Anand Publications)

Short story collections
 The Lost Child and Other Stories (1934, London: J. A. Allen)
 The Barber's Trade Union and Other Stories (1944, London: Jonathan Cape)
 The Tractor and the Corn Goddess and Other Stories (1947, Bombay: Thacker)
 Reflections on the Golden Bed and Other Stories (1953, Bombay: Current Book House)
 The Power of Darkness and Other Stories (1959, Bombay: Jaico)
 Lajwanti and Other Stories (1966, Bombay: Jaico)
 Between Tears and Laughter (1973, New Delhi: Sterling)
 Selected Stories of Mulk Raj Anand (1977, New Delhi: Arnold-Heinemann, ed. M. K. Naik)
 Things Have a Way of Working Out and Other Stories (1998, New Delhi: Orient)
 The Gold Watch

Children's literature
 Indian Fairy Tales (1946, Bombay: Kutub)
 The Story of India (1948, Bombay: Kutub)
 The Story of Man (1952, New Delhi: Sikh Publishing House)
 More Indian Fairy Tales (1961, Bombay: Kutub)
 The Story of Chacha Nehru (1965, New Delhi: Rajpal & Sons)
 Mora (1972, New Delhi: National Book Trust)
 Folk Tales of Punjab (1974, New Delhi: Sterling)
 A Day in the Life of Maya of Mohenjo-daro (1978, New Delhi: Children Book Trust)
 The King Emperor's English or the Role of the English Language in the Free India (1948, Bombay: Hind Kitabs)
 Some Street Games of India (1983, New Delhi: National Book Trust)
 Chitralakshana: Story of Indian Paintings (1989, New Delhi: National Book Trust)

Books on Arts
 Persian Painting (1930, London: Faber & Faber)
 The Hindu View of Art (1933, Bombay: Asia Publishing House, London: Allen & Unwin)
 How to Test a Picture: Lectures on Seeing Versus Looking (1935)
 Introduction to Indian Art (1956, Madras: The Theosophical Publishing House, author: Ananda Coomaraswamy) (editor)
 The Dancing Foot (1957, New Delhi: Publications Division)
 Kama Kala: Some Notes on the Philosophical Basis of Hindu Erotic Sculpture (1958, London: Skilton)
 India in Colour (1959, Bombay: Taraporewala)
 Homage to Khajuraaho (1960, Bombay: Marg Publications) (co-authored with Stella Kramrisch)
 The Third Eye: A Lecture on the Appreciation of Art (1963, Chandigarh: University of Punjab)
 The Volcano: Some Comments on the Development of Rabindranath Tagore's Aesthetic Theories (1968, Baroda: Maharaja Sayajirao University)
 Indian Paintings (1973, National Book Trust)
 Seven Little Known Birds of the Inner Eye (1978, Vermont: Wittles)
 Poet-Painter: Paintings by Rabindranath Tagore (1985, New Delhi: Abhinav Publications)
 Splendours of Himachal Heritage (editor, 1997, New Delhi: Abhinav Publications)

Letters
 Letters on India (1942, London: Routledge)
 Author to Critic: The Letters of Mulk Raj Anand (1973, Calcutta: Writers Workshop, ed. Saros Cowasjee)
 The Letters of Mulk Raj Anand (1974, Calcutta: Writers Workshop, ed. Saros Cowasjee)
 Caliban and Gandhi: Letters to "Bapu" from Bombay (1991, New Delhi: Arnold Publishers)
 Old Myth and New Myth: Letters from Mulk Raj Anand to K. V. S. Murti (1991, Calcutta: Writers Workshop)
 Anand to Alma: Letters of Mulk Raj Anand (1994, Calcutta: Writers Workshop, ed. Atma Ram)

Other works
 Curries and Other Indian Dishes (1932, London: Desmond Harmsworth)
 The Golden Breath: Studies in five poets of the new India (1933, London: Murray)
 Marx and Engels on India (1937, Allahabad: Socialist Book Club) (editor)
 Apology for Heroism: An Essay in Search of Faith (1946, London: Lindsay Drummond)
 Homage to Tagore (1946, Lahore: Sangam)
 On Education (1947, Bombay: Hind Kitabs)
 Lines Written to an Indian Air: Essays (1949, Bombay: Nalanda Publications)
 The Indian Theatre (1950, London: Dobson)
 The Humanism of M. K. Gandhi: Three Lectures (1967, Chandigarh: University of Punjab)
 Critical Essays on Indian Writing in English (1972, Bombay: Macmillan)
 Roots and Flowers: Two Lectures on the Metamorphosis of Technique and Content in the Indian English Novel (1972, Dharwad: Karnatak University)
 The Humanism of Jawaharlal Nehru (1978, Calcutta: Visva-Bharati)
 The Humanism of Rabindranath Tagore: Three Lectures (1978, Aurangabad: Marathwada University)
 Is There a Contemporary Indian Civilisation? (1963, Bombay: Asia Publishing House)
 Conversations in Bloomsbury (1981, London: Wildwood House & New Delhi: Arnold-Heinemann)
 Pilpali Sahab: Story of a Childhood under the Raj (1985, New Delhi: Arnold-Heinemann); Pilpali Sahab: The Story of a Big Ego in a Small Boy (1990, London: Aspect)
 Voices of the Crossing - The impact of  Britain on writers from Asia, the Caribbean and Africa. Ferdinand Dennis, Naseem Khan (eds), London: Serpent's Tail, 1998.  Mulk Raj Anand: p. 77 "A Writer in Exile."

Notable awards

 International Peace Prize - 1953
 Padma Bhushan - 1967
 Sahitya Akademi Award - 1971 (for Morning Face)

References

External links

Marg Publications
Obituary from rediff.com
 Mulk Raj Anand, "The Search for National Identity in India", in: Hans Köchler (ed.), Cultural Self-comprehension of Nations. Tübingen (Germany): Erdmann, 1978, pp. 73–98.
 Talat Ahmed, "Mulk Raj Anand: novelist and fighter", in International Socialism, Issue 105, 9 January 2005.
 Mulk Raj Anand: A Creator with Social Concern  Frontline, Volume 21, Issue 21, 9–22 October 2004.
 Charlotte Nunes, "Scholar explores work and career of writer Mulk Raj Anand", Cultural Compass. Harry Ransom Center, University of Texas at Austin.
Yasmin Khan, biography of Mulk Raj Anand's time in Britain in the 1930s and 1940s in A Passage to Britain: Series 1:1 The Viceroy of India

1905 births
2004 deaths
Deaths from pneumonia in India
Alumni of the University of Cambridge
Alumni of University College London
Indian socialists
Indian male novelists
English-language writers from India
People of the Spanish Civil War
Recipients of the Sahitya Akademi Award in English
Recipients of the Padma Bhushan in literature & education
Punjabi people
Writers from Peshawar
Indian magazine editors
Fellows of the Lalit Kala Akademi
20th-century Indian novelists
20th-century Indian journalists
Indian male journalists
Progressive Writers' Movement

Mulk Raj Anand


نادي غلطة سراي الرياضي  هو نادٍ رياضي تركي من إسطنبول، ويبرز الفريق في لعبة كرة القدم بشكل أكبر. تأسس في 20 أكتوبر 1905 بواسطة علي سامي ين وهو أحد في كرة القدم التركية. يلعب في الدوري التركي الممتاز.

يعدّ غلطة سراي أنجح الفرق التركية، فهو أكثر الفرق التركية فوزاً بلقب الدوري التركي الدرجة الأولى لكرة القدم بواقع 21 مرة ممتلكاً الرقم القياسي، كما أنه أكثر الفرق التركية فوزاً بلقب كأس تركيا بواقع 14 بطولة. أما أوروبياً، هو الأفضل بلا منازع إذا ما قورنت إنجازاته بإنجازات الأندية التركية. فهو أول فريق تركي وأكثرها مشاركة في دوري أبطال أوروبا، وهو أول فريق تركي والوحيد الذي فاز بمسابقة أوروبية، كان ذلك في عام 2000 بعد فوزه بكأس السوبر الأوروبي وكأس الاتحاد الأوروبي. بعدما فاز على نادي آرسنال الإنجليزي بالركلات الترجيحية. كما صنف كأفضل نادٍ في العالم في يناير عام 2001.

في عام 2011 تم نقل مباريات الفريق من ملعب علي سامي ين الذي اتخذ ملعباً رسمياً للفريق منذ 1964، إلى ملعب تورك تليكوم أرينا الجديد الواقع في مدينة إسطنبول التركية، والذي افتتح في 2011، ويسع ل 52,652 ألف متفرج. يدرب النادي حالياً منذ 2011 التركي فاتح تيريم الملقب باسم «أسلانار» (الأسد)، وكذلك «جيم بوم».

أرقام فريدة
 أول فريق تركي شارك في دوري أبطال أوروبا.
 أكثر الفرق التركية مشاركة في دوري أبطال أوروبا بواقع 11 مشاركة.
 أول فريق تركي والوحيد الذي تأهل لدور نصف النهائي بمسابقة دوري أبطال أوروبا.
 أول فريق تركي والوحيد الذي تأهل لدور ربع النهائي بمسابقة دوري أبطال أوروبا.
 أول فريق تركي والوحيد الذي فاز بمسابقة أوروبية، كان ذلك في عام 2000 بعد فورزه بدوري أوروبا وكأس السوبر الأوروبي.
 أول فريق تركي يفوز ببطولة أوروبية من دون أي هزيمة.
 أكثر الفرق التركية فوزاً بمسابقة دوري السوبر التركي على التوالي، 4 مرات في أعوام 1996 ولغاية 2000.
 أكثر الفرق تركي فوزاً بمسابقة دوري السوبر التركي تحت قيادة مدربين أتراك، 8 مرات.
 يحمل الرقم القياسي العالمي في فوزه على أرضه بشكل متتالٍ، 24 مباراة من 13 مايو 2001 حتى 8 ديسمبر 2002.
 أكثر الفرق فوزاً بلقب الدوري التركي الدرجة الأولى لكرة القدم، 21 مرة.
 أكثر الفرق فوزاً بلقب كأس تركيا، 17 مرة.
 أكثر الفرق تسجيلاً للأهداف في الدوري التركي بموسم واحد، 105 هدف في موسم 1962-63.
 أول فريق تركي يضع النجمة الذهبية الثالثة في عام 2002 بعدما فاز بالدوري التركي الدرجة الأولى خمسة عشر مرة.
 أكثر اللاعبين فوزاً بلقب الدوري التركي الدرجة الأولى لكرة القدم هما لاعبا غلطة سراي، هاكان شوكور بولنت كوركماز، بواقع 8 بطولات.
 سجل لاعب غلطة سراي أيهان أكمان الهدف رقم 1000 للأندية التركية في المسابقات الإوروبية، وكان ذلك في 12 مارس 2009 ضد نادي نادي هامبورغ الألماني في ألمانيا في مسابقة كأس الاتحاد الأوروبي.

بطولات النادي

البطولات المحلية
 دوري السوبر التركي (22 مرة): 1961-62, 1962-63, 1968-69, 1970-71, 1971-72, 1972-73, 1986-87, 1987-88, 1992-93, 1993-94, 1996-97, 1997-98, 1998-99, 1999-2000, 2001-02, 2005-06, 2007-08, 2011–12, 2012–13, 2014-15, 2017-18, 2018–19
 كأس تركيا (18 مرة):1963, 1964, 1965, 1966, 1973, 1976, 1982, 1985, 1991, 1993, 1996, 1999, 2000, 2005, 2014, 2015, 2016, 2018–19
 كأس السوبر التركي (16 مرة): 1966, 1969, 1972, 1982, 1987, 1988, 1991, 1993, 1996, 1997, 2008, 2012, 2013, 2015, 2016, 2019
  (مرة): 1939.
  (5 مرات): 1975, 1979, 1986, 1990, 1995
  (15 مرة): 1908–09, 1909–10, 1910–11, 1914–15, 1915–16, 1921–22, 1924–25, 1925–26, 1926–27, 1928–29, 1930–31, 1948–49, 1954–55, 1955–56, 1957–58
  (مرتين): 1941–42, 1942–43.
  (مرة): 1932–33.

البطولات القارية
 كأس الاتحاد الأوروبي / الدوري الأوروبي (1): 1999-2000.
 كأس السوبر الأوروبي (1): 2000.
 دوري أبطال أوروبا (نصف النهائي): 1988–1989
 كأس الكؤوس الأوروبية (نصف النهائي): 1991–1992.

اللاعبون

التشكيلة الأساسية

اللاعبون المعارون

أبرز الاعبين الذين مروا على الفريق

  حسن شاش
  حميد ألتينتوب
  هاكان شوكور
  فاتح تيريم
  إيمري عاشق
  براق يلماز
  بولنت كوركماز
  سلجوق إينان
  جورجي هاجي
  تافاريل
  جو
  إيلانو

  فيليبي ميلو
  ميلان باروش
  ويسلي شنايدر
  ديديه دروغبا
  إيمانويل إيبوي
  براد فريدل
  يونس بلهندة
  بافيتيمبي غوميز

مراجع

وصلات خارجية
 الموقع الرسمي (باللغة التركية والإنجليزية)

أندية فائزة بكأس السوبر الأوروبي
أندية الدوري التركي الممتاز
أندية كرة قدم أسست في 1905
أندية كرة قدم غير هابطة
أندية كرة قدم في إسطنبول
أندية كرة قدم في تركيا
أندية فائزة بكأس الاتحاد الأوروبي
تأسيسات سنة 1905 في الدولة العثمانية
تركيا
فرق رياضية في إسطنبول

غلطة سراي


قمبيز الثاني ملك الأخمينيين الفُرس ابن الشاه الأخميني قورش العظيم. استولى على مصر سنة 525 قبل الميلاد وحكم لمدة أربع سنوات. لُقّب بالألقاب المصرية القديمة مثل ملك الشمال والجنوب وابن رع واتخذ لنفسه لقب حورس موحد الأرضين واتخاذه هذه الألقاب دليل على قوة التقاليد المصرية وضرورتها حتى يستطيع الملك أن يملك الحكم، أو ربما الذي دفعه لاتخاذ هذه الألقاب هو معرفته بعظمة وقيمة تلك الألقاب كتقليد للفراعنة. ولكن هناك احتمال آخر أنه أراد أن يعطى لحكمه أمام الشعب أنه حكم ذو صبغة مصرية. كان أهم هدف من أهدافه هو غزو مصر لأنه كان يعتبرها امتدادا للإمبراطورية الفارسية التي أقرها والده قورش العظيم. ويعتبر أول زرادشتي يحكم مصر الفرعونية بالحديد والنار خلال أربع سنوات من الحكم الأخميني.

الزحف إلى مصر

وفقاً للمؤرخين اليونانيين، وخصوصاً هيرودوتس فإن ملك بلاد فارس قمبيز الثاني قد طلب من فرعون مصر أحمس الثاني طبيباً للعيون مقابل مردود جيد، إلا أن الطبيب كان يكره العمل الشاق الذي يوكله إياه الفرعون كل حين فأقنع قمبيز أن يطلب من أحمس الثاني أن يتزوج ابنته مدركاً أنه سوف يرفض مما سوف يغضب قمبيز، لم يرد أحمس الثاني أن يرسل إبنته كما أنه لم يرد أن ينشأ صراع بينه وبين الفرس، فأرسل إليه ابنة الفرعون السابق أبريس فاعترفت بإنها ليست ابنة أحمس الثاني فغضب قمبيز الثاني من ذلك واعتبره إهانة. كما يُرجع المؤرخون اليونانيون سبباً آخرا جعل قمبيز يغزو مصر، وهو أنه كان لفرعون مستشاراً يدعى فانيس، يعرف كل صغيرة وكبيرة إلا أنه اختلف مع الفرعون فهرب منه. وبالرغم من بعث الفرعون قتلة مأجورين خلفه إلا أنه أفلت من قبضتهم وهرب إلى إيران ومن هناك ساعد الملك الفارسي قمبيز الثاني في الاستيلاء على مصر.

سياسة قمبيز الداخلية والدينية في مصر

بمجرد دخول قمبيز إلى منف انتقم منها شر انتقام إذ قتل 2000 مصريا انتقاما من «منف» كلها لمقتل طاقم السفينة الفارسية الذي كان عدده مائتي رجل أبحروا إلى منف لعرض شروط السلام ولكن سكان منف قاموا بقتلهم ولكنه سرعان ما أدرك أن هذه القسوة لا تخضع شعبا له مثل هذا التراث من الحضارة فاتسم إلى حدٍّ ما الحكم في بعض الأوقات باللين والهوادة وهذا يظهر من احترامه لمدينة سايس واحترامه لآلهتها الآلهة نيت الذي كان بدافع التأثير على المصريين بعد الدخول السيء الذي دخله لمصر وما نتج عنه من أعمال وحشية حيث أنه رأى بنفسه مدى تمسك المصرين بديانتهم فأراد أن يعزف على هذا الوتر في أن يظهر الاحترام للآلهة المصرية ليكسب احترام وحب المصريين خاصة بعد المذبحة التي حدثت في منف.

لكنه في مدينة «سايس» أيضا قام بعمل مشين وهو عبثه بجثة احمس الثاني فأمر بإخراج الجثة وضربها بالعصي وأن ينزعوا شعر بدنه ورأسه وينكلوا به أقبح تنكيل ولكنهم لم يقدروا على هذا الجسد لأنه حنّط تحنيطا جيدا فأمر بإحراقه غير مراع احترام الدين على الرغم من أن الفرس يعتقدون أن النار إله وليس مسموحا لهم أن تحرق الموتى حيث لا يصح لإله أن يطعم بجثة إنسان وهذا المنع موجود أيضا عند المصريين لأنهم يؤكدون أن النار وحش ضاري يفترس كل ما يقدم له وبعد أن يشبع منه يموت هو أيضا مع الذي أحرقه وبهذا العمل يكون قمبيز قد قام بعمل مشين في الديانتين المصرية والفارسية

كما قام قمبيز بضرب معابد هليوبوليس بالحديد والنار وهدمها وحرقها من كل ناحية، كما فعل ذلك بالمسلات فهناك اثنتان منهما اتلفتا إتلافا تاما كما يروي لنا هيرودت. وسخر من شكل الآلهة بتاح في معبده ودخل أماكن محظور الدخول إليها سوى للكهنة فقط، وسبب أضرارا جسيمة في طيبة. وروى ديودور أنه حمل إلى فارس قرصا كبيرا من الذهب من مقبرة أوزمانديس مقبرة في الرمسيوم حيث كان مدوّن عليها أيام السنة كلها ومعلومات بخصوص ظهور واختفاء النجوم.

سياسة قمبيز الخارجية
بعد أن استقر قمبيز في مصر خطط لثلاث حملات الأولى إلى قرطاجة والثانية إلى نبته والثالثة إلى واحة سيوة مقر ووحى آمون

الحملة الأولى على قرطاجة
فكر قمبيز في ضم قرطاجة وبالطبع كان هذا متمشيا مع الميول الفارسية في السيطرة الكاملة والتامة على البلاد، وبالطبع على الساحل الشمالي فهي خطوة مهمة بالنسبة لهم. وفي نفس الوقت كان لهم إسطولاً بحريا في بلوزيوم الفرما في شمال مصر، يقف بدون عمل فأرسل الملك «قمبيز» إلى قائده يأمره أن يعد فرقة كاملة مجهزة بالعدة والعتاد ورجال البحر لكي يبحروا إلى قرطاجة. ولكن هذا الأمر أحبط لأن أحسن البحارة لديه كانوا من الفينيقيين ولما علم البحارة الفينقيون أنهم سوف يحاربوا ضد أبناء عمومتهم وإخوانهم هناك رفضوا هذا مما يوضح أن الإمبراطورية الفارسية كانت في عنفوان قوتها، إلا أنه كان يوجد أيضا بعض الثغرات من الضعف فيها مثل اعتمادهم على البحارة الفينيقيين؛ حيث كانوا هم أقوى بحارة في هذا الوقت. كان هذا أول مشروع من مشاريع قمبيز الخارجية ولكنه فشل.

الحملة الثانية على نبته
فكر قمبيز في ضم نبتة إليه طمعا في ذهب النوبة وليفتح طريقا نبته ولكنه قبل أن يقوم بالحملة أرسل جواسيسا إلى نبته بحجة حملهم الهدايا. واستدعى جماعة من الفينيقيين يعرفون لغة نبته وحملهم بالهدايا وكانت عبارة عن ثوب من الأرجوان وطبق من الذهب وأساور وإناء من الرخام مملوء أطيابا وبرميلا من نبيذ البلح.

قدمت الهدايا باسم الملك قمبيز لملك نبته نستازن لقيام الصداقة بينهما ولكن لم يخف على ملك نبته أن هؤلاء القوم جواسيس فأجابهم بهذا الحديث «ليس حبا ولا صداقة بيننا هو الذي حمل ملك الفرس على إرسالكم بهذه الهدايا وأنتم لا تقولون لى الحق بل أنتم قادمون لاختبار مدى قوى مملكتي، وسيدكم ليس رجلا عادلا لأنه يطمع في بلاد لا تخصه ويحاول أن يستعبد أمة لم تضره».

فأعطى لهم ملك نبته قوسا من عنده وحملهم هذه الرسالة إلى الملك الفارسي وهي "أن ملك نبته يشير على ملك الفرس أن يأتي ويحاربه بجيش قوي حينما يصير الفرس قادرين على أن يوتروا قوسا كبيرا مثل هذا بالسهولة التي تكون لي فليقدم الشكر للآلهة إذا لم يلهموا نبته الرغبة في توسيع بلادهم بفتوحات جديدة وأعطاهم القوس. وسألهم بعد ذلك ما الأرجوان وكيف يصنع فلما أخبروه قال هؤلاء الناس مخادعون حتى في ثيابهم ثم سألهم عن الطوق والأساور الذهبية فأجابوه على أنها حلى فصار يضحك وظن أنها سلاسل ورد عليهم أن نبته تملك أقوى منها وسألهم عن العطور التي أتوا بها ولما أفهموه طريقة تركيبها وكيفية استعمالها أجابهم بما أجاب بخصوص الأرجوان ولكنه عندما عرف الخمر وكيفية عملها سر جدا بهذا الشراب.

من عجائب نبته
أظهر الرسل التعجب من طول الحياة عند أهل نبته فأخذهم ملكها إلى عين من خصائصها أن الذين يغتسلون فيها يخرجون منها مطيبين برائحة كرائحة البنفسج وجلودهم لامعة كأنها دهنت بالزيت وقال الرسل أن عين تلك الماء كان خفيفا جدا حتى أنه لا يطفو عليه شيء ولا الخشب.

وبعد ذلك سار بهم إلى السجن فوجدوا المسجونين مقيدين بقيود ذهبية لأن النحاس عند نبته من المعادن النادرة وأثمن من غيرها. ثم أراهم ما يسمى بمائدة الشمس وهي برج مملوء بلحوم مسلوقة من كل أنواع الحيوانات ذوات الأربع يأتي بها الحكام ليلا إلى هناك وعند طلوع النهار يكون كل إنسان حر أن يأتي ويتناول غذاؤه ويقول أهل البلاد أن الأرض تخرج من نفسها هذه اللحوم.

الزحف على نباتا
عندما وصلت البعثة إلى قمبيز ابلغوه بكل العجائب التي رأوها في نبته ووصفوهم له بأنهم طوال القامة وأن ملكهم أقوى الرجال.هذة المعلومات أغضبت قمبيز وجعلته يأمر قواته بالتوجه إلى نبته وذلك بسبب طمع قمبيز في ذهب هذه المنطقة الكثير وأيضا روح الكبرياء والعظمة التي تكلم بها ملك نبته وطمعه في معرفة اسرار هذا البلد الغريب فقرر الزحف ولم يأمر بتجهيز القوة اللازمة لهذه الحملة واستغرقت المدة إلى عاصمة نبته 52 يوما وفضل قمبيز أن يقطع هذه المسافة في الخط الأيمن عن طريق الصحراء وابتعد عن طريق النهر تماما وبصعوبة بالغة استطاع أن يصل إلى الشلال الخامس وفي ذلك الوقت قلت المؤونة التي كانت معه وأوشكت على الانتهاء ولذلك اضطر الجنود إلى أكل العشب ثم أكل بعضهم بعضا فسارع قمبيز إلى انهاء هذه الحملة الفاشلة

الحملة الثالثة على واحة سيوة
أثناء زحف قمبيز على نبته مر على طيبة واختار نحو 50 ألف رجل وأمرهم أن يتوجهوا إلى واحة آمون ويشعلوا النار في هيكل جوبيتر الذي يهبط فيه أما هو فأخذ طريقه إلى نبته ومعه باقي الجيش وبالفعل توجه الجنود إلى واحة آمون ومعهم الأدلاء ومن المؤكد أنهم وصلوا إلى هناك ولكن لا يعلم أحد ماذا جرى لهم بعد ذلك ومن المحقق أن هؤلاء الجنود لم يصلوا إلى مصر ويقول أهل سيوة أن هؤلاء الجنود هبت عليهم ريح شديدة غمرتهم بجبال من الرمال وأخفتهم جميعا وهكذا هلك جنود قمبيز .

انتقام قمبيز بعد الفشل الذريع لحملاته الثلاث
عند عودة قمبيز من نبته عاد إلى «منف» فوجد المصريين يحتفلون بظهور آبيس جديد لهم فعندما رأى قمبيز تلك الاحتفالات ظن انهم فرحون لفشله الذريع في حملاته الثلاث فاستدعى حكام «منف» وسألهم عن سبب فرحهم فقالوا ان الههم لم يظهر منذ مدة طويلة وقد ظهر في تلك الأيام ويفرح المصريون لذلك فرحا عظيما ولما سمع قمبيز هذا الكلام ظن أنم يكذبون فأمر بقتلهم ثم استدعى الكهنة لسؤالهم نفس السؤال فأجابوه بنفس الإجابة فأمرهم بأن يأتوا بآبيس ليشاهده وبالفعل اتوا به ومن صفات هذا الآبيس انه عجل صغير لا تحبل أمه بغيره والمصريون يقولون أنه ينزل عليها برق من السماء فتحبل به ويعرف ببعض العلامات فيكون شعره أسود وعلى جبهته بقعة مثلثة وعلى ظهره نسر وتحت لسانه صورة عجل وشعر ذنبه مضاعف وفي حضور الكهنة ارتكب قمبيز جرما كبيرا إذ استل سهمه ليشق بطن آبيس لكنه ضربه في فخذه ثم التفت إلى الكهنة وقال متهكما «أيها اللصوص هل تكون الآلهة من لحم ودم وهل تشعر باصابة السلاح» وبعد ذلك أمر أن يضرب الكهنة بالعصى وأن يقبض على كل المصريين الذين يوجدون في حالة فرح بعيد الآبيس الجديد فبطلت الأفراح وعوقب الكهنة أما آبيس فمرض مدة في هيكله بسبب الجرح الذي في فخذه ثم مات ودفنه الكهنة بدون علم قمبيز.

نهاية قمبيز بيده
أخذ جوماتا وهو كاهن زرادشتي مكان بارديا وهو الأخ المتوفي للملك قمبيز واستولى على الحكم وأعلن أن أوامره فقط هي التي تعتبر قوانين وبالفعل كان شديد الشبه بسميرديس وذلك ساعده في تحقيق تلك الخدعة إلى جانب ذلك كان الوضع في فارس يتجه نحو الإضرابات والفتن التي اجتاحت «فارس» والبلاد المجاورة لها
كل هذه الاضطرابات جعلت قمبيز يسرع إلى بلده وأن يترك مصر لأن أخبار بلاده السيئة وصلته وهو في سوريا وعندما كان يهم ليركب جواده أصابه نصل سيفه في فخذه كما أصاب العجل «آبيس» وبعد عشرين يوما جمع قواده واعترف أنه قتل أخاه سمردس وحثهم ألا يجعلوا هذا الرجل يسيطر على البلاد وبعد ذلك توفي متأثرا بجرحه بعد تسمم جرحه.

تحليل شخصية قمبيز من خلال أعماله
توجد بعض الروايات التي تؤكد أن قمبيز كان مختل العقل وأنه كان مجرد من الإحساس والشعور وكان أولها قتله أخاه «سمردس» خوفا من استيلائه على العرش وبسبب حقده عليه لأنه الوحيد الذي استطاع أن يجذب القوس الذي أرسله ملك نبته فأرسل لصديقه «فرساسب» ليقتله وبالفعل قتله.

ثم قتل أخته من أمه وأبيه وكانت صارت معه إلى مصر وكانت أيضا زوجة له وكان لها قصة وهي أن الفرس لا يتزوجون من أخواتهم لكن قمبيز شغف بحب إحدى شقيقاته وأراد أن يتزوجها وذلك لم يسبق إليه فاستدعى قضاة الملك وسألهم هل توجد شريعة تسمح للأخ أن يتزوج أخته إذا اشتهى ذلك وكان هؤلاء القضاة من أحسن الفرس ويظلون في وظائفهم إلى آخر حياتهم ما لم يصدر منهم شيء من المظالم فردوا على قمبيز جوابا يأمنون به من الخطر بدون أن يمسوا جانب العدالة بضرر فقالوا لا توجد شريعة تسمح للأخ أن يتزوج أخته ولكنه توجد شريعة تسمح للملك أن يفعل كل ما يريد وبهذا تزوج قمبيز أخته التي أحبها.

وقام قمبيز أيضا بقتل ابن صديقه «فرساسب» وكان طريقة قتله عبارة عن تسلية إذا قال لصديقه «إذا رميت ابنك الواقف في وسط قلبه تكون آراء الفرس التي تقول عني أنني فقدت صوابي خاطئة وإذا خاب يكون هم محقون» ثم أوتر قوسه ورمى الغلام فسقط الفتى في الحال فشق صدره ليرى أين وقع السهم فوجده في وسط القلب فسرّ من ذلك العمل الشنيع .

وفي مناسبة أخرى أمر بدفن إثني عشر من النبلاء الفارسين بدون أي سبب. حاول ذات مرة أن أن يذبح كريسوس- وهو حاكم ليديا السابق الذي أبقاه قمبيز كمستشار له بعد استيلائه على البلاد - لأنه عارضه ولكنه استطاع الهرب بمساعدة بعض الخدم الذين شعروا أن قمبيز سوف يأسف بعد ذلك لو قتله ولكنه اكتشف ذلك فقتل الخدم.

ومن تحليل أعمال قمبيز نجد أنه كان مجرد غازي لبلاد غريبة فحاول أن يستعمل معها كل الأساليب لكي يسيطر عليها ويخضعها تحت سيطرته فاستعمل الخديعة لكي يتمكن من دخولها والرفق واللين في احترامه للتقاليد الدينية فلم تجد نفعا هذه الوسائل فاستعمل العنف والبطش لكل من أمامه فكل هذه الأسالب جعلت البعض يقول عنه أنه يقلد أباه والبعض الآخر يقول أنه مصاب باختلال العقل ولكنه في الحقيقة كان يستعمل جميع الوسائل للسيطرة على البلاد.

المصادر

 Herod :ch 3*4
 Budge:History of Egypt
 P.G.Elgood,Later Dyanasties of Egypt
 Diodor:Hall,the Ancient History of the Near East
 Ahmed Fakhry, the Oases of Egypt
موقع BBC

إيرانيون في القرن 6 ق م
الأسرة المصرية السابعة والعشرون
حكام القرن 6 ق م
سنة الولادة غير معروفة
فراعنة الأسرة السابعة والعشرون
فراعنة مصر الأخمينية
ملوك أخمينيون
ملوك الأخمينيون
ملوك القرن 6 ق م أخمينيون
ملوك بلاد فارس
مواليد عقد 550 ق م
وفيات 522 ق م
وفيات بسبب الغنغرينا
وفيات في إكباتان

قمبيز الثاني


සමස්ථිතිය (ග්‍රීක: ὅμοιος, hómoios, "සමාන", සහ στάσις, stásis, "නොවෙනස්ව පවතින" වෙතින්) යනු පද්ධතියක අභ්‍යන්තර පරිසරය නියාමනය කරමින් උෂ්ණත්වය හෝ pH අගය වැනි ගුණාංගයන්හී ස්ථායි, නියත තත්ත්වයක් නඩත්තු කෙරෙන පද්ධති ගුණාංගයකි. විවෘත හෝ සංවෘත පද්ධතියක් විෂයයෙහි මෙම ගුණාංගය පැවතිය හැක.

අනෙකුත් ක්ෂේත්‍රයන්
මෙම පදය අනෙකුත් ක්ෂේත්‍රයන්හීද භාවිතා කිරීම ඇරඹි ඇති අතර, නිදසුන් වශයෙන්:

අවදානම

ආයු ගණකයක් විසින්  අවදානම් සමස්ථිතිය වෙත සඳහනක් සිදු කල හැකි අතර, මෙහිදී (නිදසුනක් වශයෙන්) අගුලු වැටුම සිදු නොවන තිරිංග භාවිතා කරනුවුන්ගේ සුරක්ෂිතභාවය පිළිබඳ වාර්තාව අගුලු වැටුම සිදු නොවන තිරිංග භාවිතා නොකරනුවුන්ගේ එම වාර්තාවට වඩා හොඳ නොවන්නේ, මුලින් සඳහන් කල අයවලුන්  සුරක්ෂිත වාහන භාවිතා කිරීම නිසාවෙන්  අවිඥානිකව සුරක්ෂිතභාවය මද රිද පැදවීම් පරිචයන්හී නියැලෙන බැවිනි.

ආශ්‍රිත

බාහිර සබැඳි
Homeostasis

සත්‍යාන්ත්‍රික විද්‍යාව
කායික විද්‍යාව
ජීවවිද්‍යාව නාමකරණය
ග්‍රීක ප්‍රතිදේයවදන්

සමස්ථිතිය


غراماتيكو (Γραμματικού) هي مدينة في أيتوليا كي أكارنانيا في مقاطعة كينتريكي إلادا في اليونان.

يبلغ عدد سكانها حوالي 1035 نسمة.

مراجع

مدن اليونان

غراماتيكو، أيتوليا كي أكارنانيا


Priznavanje genocida nad Armencima službeno je prihvaćanje sustavnih pokolja i prisilnih deportacija oko 1,5 milijuna Armenaca koje je počinilo Osmansko Carstvo od 1915. do 1923., tijekom i nakon Prvoga svjetskog rata, a koji ćine genocid nad Armencima.

Većina povjesničara izvan Turske priznaje da je osmanski progon Armenaca bio genocid. Međutim, unatoč priznavanju genocidnoga karaktera pokolja nad Armencima kod znanstvenika, kao i kod civilnoga društva, neke su vlade bile suzdržane pri službenu priznavanju umorstava kao genocida zbog političkih zabrinutosti za svoje odnose s Republikom Turskom.

Do 2023., vlade i parlamenti 34 zemlje, uključujući Argentinu, Brazil, Kanadu, Francusku, Njemačku, Italiju, Meksiko, Rusiju i Sjedinjene Države, službeno su priznali genocid nad Armencima. Tri zemlje - Azerbajdžan, Turska i Pakistan - niječu postojanje genocida nad Armencima.

Papa Franjo rekao je 2015. da se genocid nad Armencima "smatra prvim genocidom 20. stoljeća". Riječ "genocid" više nije koristio, zbog oštre turske reakcije, sve do lipnja 2016., kada je ponovno potvrdio i učvrstio svoje stajalište kako se radi o genocidu i oštro osudio trajno poricanje genocida. Turska je odgovorila optuživši papu za "križarski mentalitet" protiv zemlje. Vatikan je to oštro opovrgnuo, tvrdeći da je Papa zapravo pozvao na pomirenje Armenaca i Turaka.

Dana 15. travnja 2015., Europski parlament podržao je prijedlog nazivanja navedenih zločina genocidom. Prethodno je to učinio 1987., 2000.,  2002. i 2005. godine. Europski parlament pohvalio je poruku koju je uputio papa Franjo.

Turska i dalje inzistira na tome kako masovna ubojstva iz 1915. nisu bila genocid. Mnogi Europljani sumnjaju u predanost turske nacije ljudskim pravima, zbog čega se protive njenom članstvu u Europskoj uniji, što je stav za koji je tursko-armenski intelektualac Hrant Dink javno osudio neke zemlje prije nego što je ubijen 2007. godine.

Izvori

Politika Armenije
Osmansko Carstvo
Genocidi

Priznavanje genocida nad Armencima


Die Euro Hockey Challenge 2012 war die zweite Austragung des von der Internationalen Eishockey-Föderation IIHF organisierten gleichnamigen Wettbewerbs. Der Wettbewerb begann am 4. April 2012 und endete 22. April 2012. Die Spiele der inoffiziellen Eishockey-Europameisterschaft dienten für die Nationalmannschaften als Vorbereitung auf die Weltmeisterschaft in Finnland und Schweden im Jahr 2012.

Teilnehmer

Teilnahmeberechtigt waren die besten 13 europäischen Mannschaften der IIHF-Weltrangliste.

Für die Austragung 2012 sind dies:

Gruppeneinteilung

Modus
Während des Turniers spielt jede Mannschaft sechs Spiele. Zwischen zwei Mannschaften werden in der Regel jeweils zwei Spiele innerhalb von zwei oder drei Tagen in einem Land gespielt. Alle Spiele werden in eine Tabelle aufgenommen.

Gemäß der IIHF-Weltrangliste werden die 13 Nationen in drei Pools eingeteilt. Dabei bilden die ersten vier Teams Pool A, die nächsten sechs Teams Pool B und die drei letzten Teams Pool C. Alle zwölf Teams wiederum werden in zwei Gruppen A und B aufgeteilt. Es spielen zwei A-Pool-Mannschaften und eine C-Pool-Mannschaft der Gruppe A gegen drei B-Pool-Teams der Gruppe A. Zwei Pool-A-Mannschaften sowie eine Pool-C-Mannschaft der Gruppe B spielen gegen die drei weiteren Pool-B-Teams der Gruppe B.

Aufgrund des Abstiegs Österreichs in die Division IA übernahm Frankreich die beiden Spiele Österreichs des dritten Spieltags, da zeitgleich die Weltmeisterschaft der Division IA stattfand.

Gespielt wird im Drei-Punkte-System, das heißt für einen Sieg bekommt die jeweilige Mannschaft drei Punkte, bei einem Overtime-Sieg zwei Punkte, bei einer Niederlage nach Verlängerung einen Punkt. Pro Saison bestreitet jedes Team sechs Spiele.

Turnierverlauf

1. Spieltag

2. Spieltag

3. Spieltag

Tabelle

Abkürzungen: Pl. = Platz, Sp = Spiele, S = Siege, OTS = Siege nach Verlängerung (Overtime) oder Penaltyschießen, OTN = Niederlagen nach Verlängerung oder Penaltyschießen, N = Niederlagen

Weblinks
 Übersicht zur Euro Hockey Challenge 2012

Einzelnachweise

2012
Eishockeyveranstaltung 2012

Euro Hockey Challenge 2012


Lida est un prénom féminin.
.

Fête
 Le jour de la fête de l'apôtre Luc

Voir aussi

Notes et références

Prénom féminin

Lida (prénom)


Die Rhombenbarbe (Desmopuntius rhomboocellatus (Synonyme: Barbus kahajani Hoedeman, 1956 & Barbus tetrazona, Bleeker, 1856, Puntius rhomboocellatus, Systomus rhomboocellatus)) ist ein Süßwasserfisch aus der Familie der Karpfenfische (Cyprinidae). Sie kommt endemisch nur im Süden der indonesische Insel Kalimantan in den Flüssen Kapuas und Kahayan und in der Umgebung von Banjarmasin vor.

Merkmale
Die Rhombenbarbe wird sieben Zentimeter lang. Ihr Körper ist gattungstypisch für Desmopuntius-Arten und seitlich nur wenig abgeflacht. Ihre Grundfarbe ist rötlich, der Rücken ist bräunlich bis grünlich, die Seiten schimmern silbrig. Die Körperseiten sind durch einige dunkle, oft rhombenförmige und dann ein helles Zentrum aufweisende Querbinden gemustert, deren erste durch das Auge verläuft. Die letzte Querbinden liegt auf dem Schwanzflossenstiel. Ein schwarzer Fleck befindet sich unterhalb der letzten Rückenflossenstrahlen, ein weiterer, der nur von unten sichtbar ist, zwischen den Bauchflossen. Die Flossen sind farblos, nur der erste Rückenflossenstrahl ist schwarz. Weibchen besitzen einen deutlich massigeren Körper.

 Flossenformel: Dorsale: 4/8; Anale: 3/5; Pectorale: 1/14; Ventrale: 1/8.
 Schuppenformel: mLR 24.

Literatur
 Günther Sterba: Süßwasserfische der Welt, Weltbild Verlag, Augsburg 1998, ISBN 3-89350-991-7

Weblinks

Karpfenfische
Endemisches Tier Borneos

Rhombenbarbe


La Ligne Or est une ligne du Métro de Doha. La Ligne Or est-ouest traverse Doha, s'étendant de la station Ras Bu Abboud à la station Al Aziziyah sur une distance de . Elle fait partie du Projet ferroviaire intégré du Qatar, qui est guidé par la Vision nationale du Qatar 2030. Elle a été officiellement ouverte le .

Carte

Stations

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Métro de Doha
 Métro léger de Lusail

Liens externes
 Doha metro - Lusail Tram - Qatar Rail
 Gold Line Qatar Rail
 UrbanRail.Net Doha Metro & Tram

Doha, or
Doha, or
Métro de Doha

Ligne or du métro de Doha


Konya Bölümü, İç Anadolu Bölgesi'nin coğrafi bölümlerinden biridir.

Bölüm Türkiye'nin ortasında yer alır. Deniz seviyesine göre yüksekliği ortalama 1000 metre civarındadır. Karasal iklime sahip yörede kışlar soğuk, yazları ise kurak geçmektedir. Burası Türkiye'de çölleşmeye başlayan ilk yerlerdendir. Bölümün ekonomisi tarım, hayvancılık ve bu sektörlere dayalı makine teknolojilerine dayanır. En çok tahıl ekimi yapılır. Özellikle buğday üretiminde Konya çevresinin önemli bir yeri vardır. Sulanabilir arazilerde şeker pancarı ekimi yapılır. Hayvancılık da önemli bir geçim
kaynağıdır. Bozkırların geniş yer kapladığı bölümde en çok küçükbaş hayvan beslenir.İklimsel özellikleri, yüksek yerler başta olmak üzere orman yetişmesine uygun olduğu halde, yüzlerce yıl süren tahribat sonucu ormanlar yenilenememiş ve yerini atropojen bozkırlara bırakmıştır. Doğal bozkırlar ise çok yağış alan Tuz Gölü ve çevresinde bulunur.

Bölümün en büyük yerleşim yeri olan Konya'da sanayi kuruluşları mevcuttur. Bu kentin nüfusu 2021 sonu itibarıyla 2.277.017'dir. Bölümün toplam nüfusu ise 4 milyonun biraz altındadır. Şeker, çimento, tahıl, dokuma, tarım âletleri fabrikaları ile cıva işletmeleri bölümdeki başlıca endüstri kuruluşlarıdır. Konya Bölümü Türkiye'de ulaşımın gelişmiş ve nispeten az maliyetli olduğu bölgelerdendir. Halihazırda işleyen 2 Yüksek Hızlı Tren hattının bir tanesi Ankara ile Konya büyükşehirlerini birbirine bağlar.
Bölümün en uğrak turistik mekanı olan Mevlana Müzesi, Topkapı Sarayı'ndan sonra Türkiye'de en çok kişi tarafından ziyaret edilen 2. müzedir.

 İller: Aksaray, Karaman, Konya
 Önemli Merkezler: Aksaray, Akşehir, Cihanbeyli, Çumra, Ereğli, Ilgın, Karaman ve Konya
 Dağlar: Toros Dağları, Hasan Dağı,
 Ova: Konya Ovası
 Göller: Akşehir Gölü, Eber Gölü ve Tuz Gölü

Kaynakça

Ayrıca bakınız
 Türkiye'nin coğrafi bölgeleri

İç Anadolu Bölgesi
Türkiye'nin coğrafi bölümleri

Konya Bölümü


පිරිවිතර

නිර්මාණය

අයිෆෝන් SE තාක්ෂණය හා පිරිවිතර නිර්මාණ අයිෆෝන් 6එස් ට සමාන වේ. අයිෆෝන් එස්.ඊ. හී බාහිර නිර්මානය අයිෆෝන් 5එස් හා අයිෆෝන් 5 වලට ආසන්න වශයෙන් සමාන වන බව දැක්වෙන අතර matte-chamfered ආවරණ දාරය හැර මළ නොබැඳෙන වානේ යොදා පසුපස ඇපල් ලාංඡනය නිමවා ඇත.මෙම අයිෆෝනයේ අවකාශ අළු, රිදී, රන් හා රෝස(රෝස රන්) වලංගු වේ .අයිෆෝන් 5 හා 5එස් හී කවර නිර්මාණ අයිෆෝන් එස්.ඊ.ට ගැළපේ.එම නිසා අයිෆෝන් දුරකතන 3කට සමාන ප්‍රමාණයන්ගෙන් සමන්විත වේ.

මෘදුකාංග
අයිෆෝන් SE iOS 9.3 සමඟ නැව් ගත වේ. අයිෆෝන් 6හා 6එස් සුවිශේෂී විශේෂාංග ඇපල් පේ(Apple Pay) සඳහා සහාය වේ. සජීවී ඡායාරූප හා සෑම විටම සක්‍රීය සිරි හඬ ක්‍රියාත්මක වේ.

ඇපල් WWDC 2016 ප්‍රකාශ කර ඇත්තේ අයිෆෝන් එස් ඊළඟට නිකුත් වන iOS 10 අනුවාදයට සහය දක්වන බවයි.

අයිෆෝන් එස්.ඊ.


Fernandópolis es un municipio brasileño situado en el noroeste del estado de São Paulo, localizado a una altitud de 535 metros. Tiene una población de 64.696 habitantes (IBGE/2010) y área de 550 km².

Historia
Su fecha de fundación es , su patrona es Santa Rita de Cássia y el fundador Joaquim Antônio Pereira. El nombre del municipio es un homenaje al interventor federal Fernando Costa, que gobernó el estado de São Paulo entre 1941 y 1945 .

Geografía
Posee un área de 549,551 km². Se localiza a 555 km de la ciudad de São Paulo, 120 km de São José do Río Preto, 80 km de la límite con Minas Gerais y 85 km del límite con el Mato Grosso del Sur.

Demografía
 Datos del Censo - 2010
Población Total: 64.696
 Urbana: 62.714

 Hombres: 31.518
 Mujeres: 33.178
Densidad demográfica (hab./km²): 117,62

Mortalidad infantil hasta 1 año (por mil): 8,40

Expectativa de vida (años): 75,82

Tasa de fertilidad (hijos por mujer): 2,02

Tasa de Alfabetización: 90,79%

Índice de Desarrollo Humano (IDH-M): 0,832
 IDH-M Salario: 0,758
 IDH-M Longevidad: 0,847
 IDH-M Educación: 0,891
(Fuente: IPEAFecha)

Clima
Según estudio de la Secretaria Estatal de Salud, Fernandópolis posee un clima tropical semi-húmedo con invierno seco y verano lluvioso, con precipitaciones medias en torno de 1.362 mm. Las temperaturas medias mínimas y máximas llegan, respectivamente, 17 °C y 33,5 °C.

El clima de Fernandópolis puede ser clasificado como clima tropical de sabana (Aw), de acuerdo con la clasificación climática de Köppen.

Hidrografía
Representada por los principales cuerpos de agua que delimitam el municipio de Fernandópolis:
 Norte: río de la Estiva, río Santa Rita, río Barreirão, río de la Laguna y arroyo Pádua Diniz;
 Este: río de las Piedras y arroyo São Pedro;
 Oeste: río Santa Rita, río de la Taboa, río Lageado y arroyo Jagora;
 Sur: río São José dos Dourados.

Carreteras

 SP-320
 SP-527
 SP-543

Referencias

Enlaces externos

Municipios de São Paulo

Fernandópolis


Ekkehard Ehlers (* 1974 in Frankfurt am Main) ist ein deutscher Musiker, DJ und Klangkünstler. Seine Musik greift Einflüsse aus elektronischer Musik, Free Jazz und Folk auf. Neben Veröffentlichungen unter seinem bürgerlichen Namen nutzt Ehlers Pseudonyme wie Auch, Betrieb und Ferdinand Fehlers zur Veröffentlichung seiner Musik. Mit Sebastian Meissner produziert er unter dem Projektnamen Autopoieses und gemeinsam mit Albrecht Kunze als März.

Leben und Werdegang
Der 1974 in Frankfurt geborene Ehlers studierte in seiner Heimatstadt zunächst Philosophie, wandte sich dann aber schnell der Musikproduktion zu. Von 1999 bis 2002 setzte er für den Choreografen William Forsythe verschiedene Ballettmusiken um. Sein Debütalbum Betrieb erschien 2000 beim Frankfurter Plattenlabel Mille Plateaux. Ab 2002 veröffentlichte Ehlers mit seiner Plays-Serie Hommagen an Künstler wie den Jazz-Musiker Albert Ayler, den Bluessänger Robert Johnson, den Regisseur John Cassavetes, den Schriftsteller Hubert Fichte und den Komponisten Cornelius Cardew. Die Veröffentlichungen wurden 2002 als Compilation-Album zusammengefasst, mit Linernotes von Diedrich Diederichsen und Thomas Meinecke versehen und auf Staubgold wiederveröffentlicht. Im gleichen Jahr erschien mit Love Streams das erste Album seines Projektes März, das auch international gute Kritiken erhielt.

2005 produzierte Ehlers mit dem Musiker David Toop die Compilation Childish Music mit "naiver Musik" von Kazumasa Hashimoto, Lawrence, Devendra Banhart, Kammerflimmer Kollektief, Dr. Rockit, Maher Shalal Hash Baz, F.S. Blumm, Anne Laplantine und World Standard.

Er unterrichtet an der Hochschule der Bildenden Künste Saar und an der Merz Akademie in Stuttgart. Ehlers lebt in Frankfurt am Main und Berlin.

Diskografie (Auswahl)

Alben
 2000: Ekkehard Ehlers – Betrieb (Mille Plateaux)
 2000: Auch – Kiss Tomorrow Goodbye (Force Inc. Music Works)
 2001: Stephan Mathieu. Ekkehard Ehlers – Heroin (Staalplaat)
 2001: Ekkehard Ehlers & Joseph Suchy – White Cube Jazz (En/Of)
 2000: Auch – Remix Tomorrow Goodbye (Force Inc. Music Works)
 2002: Ekkehard Ehlers / Sebastian Meissner / Thom Willems – Music For William Forsythe (Whatness)
 2002: Ekkehard Ehlers – Plays (Staubgold; Compilation-Album)
 2003: Ekkehard Ehlers – Politik Braucht Keinen Feind (Staubgold)
 2004: Ekkehard Ehlers / Joseph Suchy / Franz Hautzinger – Soundchambers (Staubgold)
 2006: Ekkehard Ehlers – A Life Without Fear (Staubgold)
 2009: Ekkehard Ehlers & Paul Wirkus – Ballads (Staubgold)
 2012: Ekkehard Ehlers – Adikia (Staubgold)

Singles und EPs
 2000: Auch – Krautrock (Audio.nl)
 2000: Auch – Laptop Ethics (Force Inc. Music Works)
 2000: Auch – International Breakfast EP (Force Inc. Music Works)
 2000: Ekkehard Ehlers – (This) (Fällt)
 2001: Ekkehard Ehlers – Plays Albert Ayler (Staubgold)
 2001: Ekkehard Ehlers – Plays Robert Johnson (Bottrop-Boy)
 2001: Ekkehard Ehlers – Plays John Cassavetes (Staubgold)
 2001: Betrieb – Harmolodic House (Klang Elektronik)
 2001: Betrieb – Balthus EP (Klang Elektronik)
 2002: Ekkehard Ehlers – Plays Hubert Fichte (Staubgold)
 2002: Ekkehard Ehlers – Plays Cornelius Cardew (Bottrop-Boy)
 2002: Betrieb – Schlechte Vörbilder (Klang Elektronik)
 2003: Betrieb – Bubifunk EP (Klang Elektronik)
 2004: Betrieb – Sekt EP (Klang Elektronik)
 2005: Ferdinand Fehlers – Hearth (Meteosound)

Weblinks
 .
 Künstlerseite bei Staubgold.com

 Man muss den Dreck planen – Artikel aus Die Zeit (2006)
 In der Nische zählt jede einzelne Platte – Artikel aus Spex (2009)

Einzelnachweise

Musiker (Deutschland)
Klangkünstler
DJ
Deutscher
Geboren 1974
Mann

Ekkehard Ehlers


Crucea din Pasul Tihuța este un monument ridicat de Consiliul Județean din Bistrița-Năsăud la propunerea din anul 2006 a mitropolitului Clujului, Albei-Iulia, Crișanei și Maramureșului, Bartolomeu Anania. Prin adresa către forul administrativ județean, mitropolitul Anania a motivat demersul astfel:
 "... Ridicarea ei reprezintă o prioritate nu numai pentru zonă și pentru județ, ci chiar pentru cele două regiuni, Transilvania și Moldova, multă vreme despărțite din voia oamenilor și de vitregiile istoriei, aflate însă astăzi în fireasca unitate conferită de identitatea de Neam, de Credință și de Limbă... Credința creștină se regăsește plenar în simbolul crucii, căci prin ea Dumnezeu a unit pământul cu cerul și pe oameni cu Sine, desființând puterea morții. Perioada istorică pe care o trăim este caracterizată de secularizare, negativism, sincretism, criză morală, de relativizare a indentităților și simbolurilor. Crucea - monument de pe cel mai înalt pisc al Pasului Tihuța - are menirea de a deveni mărturie pentru noi, dar mai ales pentru urmașii noștri, că această țară este creștină, că pământul ei este udat de sângele martirilor de azi și de ieri ai credinței, că biruința este a vieții și nu a morții."

Propunerea făcută de Anania a fost aprobată și lucrările de execuție au demarat în anul 2009 sub supravegherea Consiliului Județean, instituție care a finanțat o mare parte din proiect. Mitropolitul Anania a dorit amplasarea monumentul în Pasul Tihuța, aflat la granița dintre județele Suceava și Bistrița-Năsăud, în sud-estul Munților Bârgăului. Prin Pasul Tihuța trece drumul european E 58.

Crucea a fost ridicată la o altitudine de 1227 metri în incinta Mănăstirii de maici cu hramul "Nașterea Maicii Domnului" din Piatra-Fântânele. Sfințirea crucii s-a făcut în ziua de 25 iulie 2010 de un sobor de preoți condus de Bartolomeu Anania.

Monumentul are o înălțime de 31 metri și o greutate de 16 tone. Structura metalică măsoară 25 metri, ea fiind realizată din cinci tronsoane sudate.

În anul 2018, Crucea din Pasul Tihuța ocupă locul al treilea în funcție de dimensiunea la care a fost realizată.

Referințe

Bibliografie
Paul Adrian Cristescu: Crucea Eroilor de pe Muntele Caraiman, ediția a II-a, Editura Tiparg, 2018, ISBN 978-973-735-972-8

Clădiri și structuri din județul Bistrița-Năsăud
Cruci din România
Pasul Tihuța
Fondări în 2010

Crucea din Pasul Tihuța


قصر طوكيو الإمبراطوري  هو مقر الإقامة الرسمي لإمبراطور اليابان. يقع القصر في حي تشيودا بطوكيو، بالقرب من محطة طوكيو ويتكون من مجموعة من الحدائق والمباني كالقصر الرئيسي  والمنازل الشخصية للعائلة الإمبراطورية. تبلغ المساحة الإجمالية للقصر، باحتساب الحدائق، 7,41 كم² ويحتل تقريبا 12% من مساحة حي تشيودا.

التاريخ

المباني

القصر الرئيسي

حديقة فوكياغي

قصر فوكياغي أوميا

معابد القصر الإمبراطوري الثلاثة

الحديقة الشرقية

طوكاغاكودو (قاعة الموسيقى)

حديقة نينومارو

سوا نو شايا

أعلام
 ساشيكو أميرة هيسا
 أكيهيتو

معرض صور

مراجع

وصلات داخلية
 وكالة رعاية القصر الإمبراطوري

وصلات خارجية

أماكن التي يقام فيها أوليمبياد سباق الدراجات
حدائق في طوكيو
قصور في طوكيو
منشآت رياضية في دورة الألعاب الأولمبية 2020

قصر طوكيو الإمبراطوري