L USCGC Sundew (WLB-404) est l'un des 39 baliseurs de 55 m construits entre 1942 et 1944 pour l'United States Coast Guard. Toutes les offres originales, sauf une, USCGC Ironwood, ont été construites à Duluth. Comme tous ces appels d'offres, Sundew a été nommé d'après la droséra, une petite plante insectivore de la famille des Droseraceae.

Historique
Il a été construit par Marine Iron and Shipbuilding Corporation à Duluth dans le Minnesota. La conception préliminaire du Sundew a été achevée par le Service des phares des États-Unis et la conception finale a été produite par Marine Iron and Shipbuilding Corporation  pour la Garde côtière américaine.

En 1958, le Sundew a été affecté à Charlevoix dans le Michigan, et en novembre suivant, il a aidé au sauvetage de deux survivants du  lorsqu'il a coulé dans une tempête sur le lac Michigan à 76 km à l'ouest-nord-ouest de Charlevoix. Sundew est resté à Charlevoix jusqu'en 1981, date à laquelle il a été remplacée par l' . Il a ensuite été transféré à Duluth, dans le Minnesota, où il a servi jusqu'à sa retraite en 2004. Il a été remplacé par l' .

Préservation
Sundew a servi 60 ans pour la Garde côtière et a été déclassé et retiré le 27 mai 2004. Dans le cadre du déclassement, le navire a été donné à la ville de Duluth, son dernier port d'attache, pour être utilisé comme navire musée.

En raison d'une baisse des revenus du tourisme, en 2009, la ville de Duluth a vendu Sundew aux résidents locaux, Jeff & Toni Foster, David Johnson & Mary Phillipp. Il a quitté sa place de musée à Duluth au printemps 2010 et occupe actuellement (2021) une zone privée près du .

Galerie

Voir aussi

Notes et références

Liens internes
 USCGC Acacia (WLB-406)
 USCGC Bramble (WLB-392)

Liens externes

  USCGC Sundew (WLB-404)

Navire de l'United States Coast Guard
Bateau des Grands Lacs (Amérique du Nord)
Bateau lancé en 1944
Navire construit dans le Minnesota
Navire musée au Minnesota

USCGC Sundew (WLB-404)


is a district located in Fukuoka Prefecture, Japan.

As of April 1, 2010, the district has an estimated population of 20,230 and a density of 534 persons per km2. The total area is 37.91 km2.

Towns and villages
Hirokawa

Mergers
On October 1, 2006, the town of Jōyō merged into the city of Yame.
On February 1, 2010, the towns of Kurogi and Tachibana, and the villages of Yabe and Hoshino merged into the city of Yame.

External links
 Brief introduction of Yame tea in English

Districts in Fukuoka Prefecture

Yame District, Fukuoka


පෘතුගීසි ජනයා () නිරිතදිග යුරෝපය තුළ ඉබේරියානු පෙනිසියුලාවේ බටහිර පිහිටි පෘතුගාලය තම මව්බිම කරගත් මනුෂ්‍ය ජාතිය කි. ඔවුන්ගේ භාෂාව පෘතුගීසි භාෂාව වන අතර ප්‍රධාන ම ආගම ක්‍රිස්තියානි ධර්මය (ප්‍රධාන වශයෙන් රෝමානු කතෝලික) වේ.

මූලාශ්‍ර

පෘතුගාලය

පෘතුගීසි ජාතිය


Landerupgård er en ejendom i Kolding Kommune (Sønder Vilstrup Sogn i det tidligere Brusk Herred). Ejendommen blev i 1867 indrettet som filial af opdragelsesanstalten Flakkebjerg. Leder for begge institutioner var C.C. Møller, men den daglige ledelse af filialen blev forestået af hans søn Andreas Møller Senere blev ejendommen brugt som behandlingshjem/skolehjem. Under Bøje Rasmussen, der var forstander 1912-1956, fik skolehjemmet en koloni på Holmsland Klit (dog ejet delvis af forstanderen). Behandlingshjemmet lukkede i 2015. Kolding Kommune har besluttet at ejendommen skal huse flygtninge.

Historie
 1546 Kronen fik gården ved mageskift med Peder Ebbesen Galt
 1573 Gården lå under Koldinghus
 1688 Ryttergods, brugt af 1 bonde
 1834 var Mette Bertelsdatter, 30 år, bestyrerinde
 1845 ejede Mette Bertelsdatter, 41 år, gården
 1867 solgte Mette Bertelsdatters arvinger ejendommen til opdragelsesanstalten i Flakkebjerg
 1876 fik opdragelsesanstalten kongelig bevilling på sammenlægning af to matrikler

Kilder

Eksterne links
 Landerupgaard 1946 - 1953 af Bent Rosenmejer
 Drengene fra Landerupgaard, Flickr-album fra Aagaards Billeder, Kolding Stadsarkiv

Bygninger, konstruktioner og anlæg i Kolding Kommune

Landerupgård


Carl Ernst Friedrich Tenge (* 12. März 1824 in Niederbarkhausen; † 11. Januar 1896 in Detmold) war ein deutscher Gutsbesitzer und Industrieller.

Leben
Carl Friedrich Tenge wurde als Sohn des Gutsbesitzers und Industriellen Friedrich Ludwig Tenge geboren. Er erhielt zunächst Privatunterricht, bevor er 1837 auf das Bielefelder Gymnasium wechselte. Nach Abschluss der Schule begann er 1842 in Heidelberg das Studium der Jurisprudenz und Kameralwissenschaft. 1843 wurde er hier Mitglied des Corps Saxo-Borussia. 1845 schloss er in Berlin das Studium mit dem ersten Examen ab und begann das Referendariat beim Kammergericht Berlin, das er jedoch zugunsten einer Laufbahn in den väterlichen Unternehmungen nicht beendete.

Ab 1846 war er Hausjustiziar und später auch Geschäftsführer in den Unternehmen seines Vaters, der Domänenverwaltung in Rietberg, den Glashütten Rietberg und Marschallshagen sowie der Holter Eisenhütte. Nach dem Tod seines Vaters wurde er 1865 Besitzer des Kammerguts der Grafschaft Rietberg und von Schloß Holte sowie zusammen mit seinem Bruder Carl Christoph Tenge Teilhaber der Holter Eisenhütte. 1869 war er Mitgründer und bis 1895 Vorstand des Vereins deutscher Eisengießereien. Über viele Jahre war er stellvertretender Vorsitzender der Maschinenbau- und Metall-Berufsgenossenschaft in Dortmund.

Lokalpolitisch betätigte er sich als Gemeinderat von Rietberg und Liemke, Mitglied des Kreistages Rietberg und Vorsitzender des Kuratoriums der Rietberger Sparkasse.

Er war der Vater des Landrats und Landtagsabgeordneten Woldemar Tenge-Rietberg, des Unternehmers Harald Tenge und der Schriftstellerin Dora Hohlfeld.

Literatur
 Frank Konersmann: Die Tenges – 400 Jahre Unternehmer in Osnabrück und Ostwestfalen, Bielefeld 2004, ISBN 3-89534-561-X

Einzelnachweise

Unternehmer (Deutschland)
Unternehmer (19. Jahrhundert)
Industrieller
Corpsstudent (19. Jahrhundert)
Deutscher
Geboren 1824
Gestorben 1896
Mann
Person (Sparkassen-Finanzgruppe)

Carl Friedrich Tenge


Desiccation () is the state of extreme dryness, or the process of extreme drying.  A desiccant is a hygroscopic (attracts and holds water) substance that induces or sustains such a state in its local vicinity in a moderately sealed container.

Industry
Desiccation is widely employed in the oil and gas industry.  These materials are obtained in a hydrated state, but the water content leads to corrosion or is incompatible with downstream processing.  Removal of water is achieved by cryogenic condensation, absorption into glycols, and absorption onto desiccants such as silica gel.

Laboratory

A desiccator is a heavy glass or plastic container, now somewhat antiquated, used in practical chemistry for drying or keeping small amounts of materials very dry. The material is placed on a shelf, and a drying agent or desiccant, such as dry silica gel or anhydrous sodium hydroxide, is placed below the shelf.

Often some sort of humidity indicator is included in the desiccator to show, by color changes, the level of humidity.  These indicators are in the form of indicator plugs or indicator cards.  The active chemical is cobalt chloride (CoCl2).  Anhydrous cobalt chloride is blue.  When it bonds with two water molecules, (CoCl2•2H2O), it turns purple. Further hydration results in the pink hexaaquacobalt(II) chloride complex [Co(H2O)6]2+.

Biology and ecology

In biology and ecology, desiccation refers to the drying out of a living organism, such as when aquatic animals are taken out of water, slugs are exposed to salt, or when plants are exposed to sunlight or drought.  Ecologists frequently study and assess various organisms' susceptibility to desiccation. For example, in one study the investigators found that Caenorhabditis elegans dauer is a true anhydrobiote that can withstand extreme desiccation and that the basis of this ability is founded in the metabolism of trehalose.

DNA damage and repair
Several bacterial species have been shown to accumulate DNA damages upon desiccation. Deinococcus radiodurans is extremely resistant to ionizing radiation.  The functions necessary to survive ionizing radiation are also necessary to survive prolonged desiccation.  Radiation resistance is considered to be an incidental consequence of the organism's evolutionary adaptation to dehydration, a common physiological stress in nature.  The chromosomal DNA from desiccated D. radiodurans revealed increased DNA double-strand breaks.  DNA double-strand breaks are repaired principally by a RecA-dependent recombination process that requires the presence of two genome copies.  By this process D. radiodurans can survive thousands of double-strand breaks per cell.

Mycobacterium smegmatis mutant strains that are deficient in the ability to repair double-strand breaks by the non-homologous end joining (NHEJ) pathway are more sensitive to prolonged desiccation during stationary phase than wild-type strains. NHEJ appears to be the preferred pathway for repairing double-strand breaks caused by desiccation during stationary phase. NHEJ can repair double-strand breaks even when only one chromosome is present in a cell.

Upon exposure to extreme dryness, Bacillus subtilis endospores acquire DNA-double strand breaks and DNA-protein crosslinks.

Broadcasting
In broadcast engineering, a desiccator may be used to pressurize the feedline of a high-power transmitter. Because it carries a large amount of energy from the transmitter to the antenna, the feedline must have low dielectric losses.  Because it must also be lightweight so as not to overload the radio tower, air is often used as the dielectric.  Since moisture can condense in these lines, desiccated air or nitrogen gas is pumped in.  This pressure also keeps water or other dampness from coming in the line at any point along its length.

See also
 Deposition (phase transition)
 List of desiccants
 Hygroscopy
 Mummy

References

Broadcast engineering
Chemical processes
Patterned grounds

Desiccation


El ik (también conocido como Icetot, Icietot, Ngulak y (en desuso) Teuso, Teuth), es una lengua kuliak del noreste de Uganda. Los ik tienen una actitud positiva hacia su propia lengua, por lo que el número de hablantes está aumentando. Como el idioma soo está desapareciendo, el ik será pronto la única lengua kuliak superviviente.

Ik
Ik

Idioma ik


Avni Anıl (23 Nisan 1928, İstanbul - 14 Haziran 2008, İzmir), Türk sanat müziği bestecisi.

Hayatı
Selimiye'deki On dokuzuncu İlkokulu bitirdi, Paşakapısı Ortaokulu ve Haydarpaşa Lisesi'nde okudu. Askerlik sonrası Polis Enstitüsü'ne girdi. 1955 yılında polislikten ayrıldı ve gazeteciliğe başladı. Üç yıl Akşam gazetesinin sanat sayfasını yönetti. 1955-1967 yılları arasında İstanbul Radyosu'nun haber servisinde çalıştı. 1967 yılında "Anıl Yayın Ajansı"nı kurdu, Dünya gazetesinin sanat sayfasını yönetti. "Musıkî ve Nota" dergisini çıkardı. "Musıkî Sözlüğü" adı altında dört ciltlik eserinde müzik tarihi için önemli hatıralar yayımladı.

İlk bestesi
Avni Anıl, 1998 yılında verdiği bir röportajda, "Ağla Çeşmim Eski Lezzet Kalmamış Peymânede" isimli eserinin ilk bestesi olduğunu açıklamıştır. Anıl bu röportajda, "Üsküdar Mûsıkî Cemiyeti'nde eğitim alırken beste işi çok kafama takılırdı ve kafamda bestelerin geçmişte nasıl yapıldığı konusunda merak ettiğim sorular vardı. Bunları ilk önce Emin Ongan hocama sordum ve bu konuda araştırmalar yaparken, Cahit Öney'in "Ağla Çeşmim Eski Lezzet Kalmamış Peymânede" isimli güftesi çok hoşuma gitti ve sürekli içimden müzikli olarak okumaya başladım ve ilk bestem böylece çıkmış oldu." ifadelerini kullanarak beste çalışmalarına nasıl başladığını anlatmıştır. Ayrıca Anıl, "Sordular Mecnûn'a Leylâ'nın Saadet Hânesin" isimli eserinin ise notaya alınan ilk bestesi olduğunu ve güfte yazarının bilinmediğini açıklamıştır. Röportajda, "Necdet Varol çok beğeniyor, notaya alıyor ve radyoda hocalara gösteriyor ve ilk şarkımı Ankara Radyosu'nda dinliyorum." ifadelerini kullanmıştır.

Ölümü
14 Haziran 2008 günü İzmir'deki evinde, seksen yaşında öldü.

Ödülleri
1998 yılında Kültür Bakanlığınca verilen Devlet Sanatçısı unvanını aldı.

Bestelerinden bazıları

 Ağla çeşmim eski lezzet kalmamış peymânede
 Ağlaya ağlaya giderim diyor (gelin alayı)
 Akşamın olduğu yerde bekle diyorsun gelmiyorsun
 Alem bahânedir varlığın için (bahane bahane)
 Aşk bu değil yapma güzel
 Aşk nedir nasıldır bilen var mı
 Ayrılık ümitlerin ötesinde bir şehir
 Baharla hazân birleşemez ortada yaz var
 Bak kalbime sevgin acı bir iz gibi kaldı
 Benim yârim bezden kilim dokur
 Ben yağmur ben güneş ben sevgi seli sağnak sağnak
 Bilsem ki kâlbinde hâlâ yerim var
 Bin yıl sürecek bir bahar gibi geldin
 Bir alev bir ışık senin bakışın
 Bir ateşim yanarım külüm yok dumanım yok
 Biraz kül biraz duman o benim işte
 Bir bakıp gözlerime her şeyi anlarsın ya
 Bir başka edâ başka bir arzu ile geldin
 Bir çağrına bin cân ile gelirim
 Bir geceye bir ömür verilir kanlıca'da
 Bir kerre bakanlar unutur derdi günâhı
 Bir peri masalı kulaklarına
 Bir yâr sevdim etekleri yeldirme
 Bu akşam bütün meyhânelerini dolaştım İstanbul'un
 Bir acem bahçesi bir seccâde
 Dalıp hâtıralara unutma ara beni
 Dil şâd olacak diye kaç yıl avuttu felek
 Diz çöksem önünde âh niyâz etsem
 Dolaşır dururum boş yere neden
 Dönmem kucağına aşkın daha dün geldim
 Düşündükçe mâziyi bir rüyâ gibi zaman
 Düşüverdim mecnun gibi dillere
 Ey bu bahçelerde esen eski şarkılar nerdesiniz
 Firâkınla yansa  ten yine vuslat dilemem
 Geceler içinden bir gece seçtik
 Gönül her akşam yanında görmek ister seni
 Gözlerin bir aşk bilmecesi sorar gibi (aşk bilmecesi)
 Gözlerin kömür senin bakışın ömür senin
 Gözlerin senin gözlerin beni nar rengi ...
 Gül biraz bunca keder bunca gözyaşı bitsin
 Gülünce güzelsin ağlarken güzel
 Gün be gün yaşanan o hâtırayı unutup boş yere atmak olmaz ki
 Güzel gözler menekşe yüce dağlar mor olur
 Her seher goncalar açtıkça solan gül dökülür
 Irmakla akıp taşmışım bulutla gezip şaşmışım
 İçimde bin türlü keder senden gelir sana gider
 Ağla gitar çal gitar (içimde nice uzun yılların)
 İçimde nice uzun yılların özlemi var (ağla gitar)
 İki dudak arası bir zaman
 Kader kime şikâyet edeyim seni bilemem
 Kaderimde hep güzeli aradım
 Kadir mevlâ'm sen verirsin bu canı
 Kalbimi dolduran güzel gözlerin
 Kederden tasadan gamdan söz etme
 Kısmet deme hayâllerime usandım sanırım
 Kim derdi ki bir gün bana cânân olacaksın
 Kim kime yürekten vurgun
 Kurumuş topraklar gibiyim (yağmur duasi)
 Kuytu ormanlar gördüm gözünün hâresinde
 Lâcivert akşamlar susunca birden
 Marmara incisi ey şirin diyâr (mudanya güzeli)
 Mudanya güzeli (marmara incisi..)
 Mâziyi düşündüm de yoruldum hâlin elinde
 Merhabâ kız kulesi merhaba Eyüp sultan
 Mihrabım diyerek sana yüz vurdum
 Ne olur akşamları gelsen otursan yanıbaşımda
 Ne yeşili ne siyahı gözümde hep gözleri var (yalan yillar)
 Ne zaman seni düşünsem içim ürperir
 Neden hiç dinmiyor gözyaşların bî-çâre gönlüm
 Ömrümüzün son saati çalmadan gel ne olur
 Öyle dudak büküp hor gözle bakma
 Rüya gibi uçan yıllar biraz durun durun biraz
 Safâlar getirdiniz safâ geldiniz dostlar
 Sâkî boşalan sâgara dök eski şaraptan
 Sen âşık olamazsın gökte kaç yıldız var bilmiyorsun
 Sen bir parça seviver ben onu sel eylerim
 Sen körfeze geldiğin zaman yıldızlar güler
 Sen ne kadar saklasan gönlündekini
 Sen o ulaşılmayan çok uzak kıyılarsın
 Sen saçlarıma koşan aklar gibisin
 Sende bir sen yaşar ki o sen değilsin
 Seni gördükçe gönlüm gibi ömrüm de bir başkalaşır
 Sevginin baharı mı derdinle geçen her dem
 Sevil sevil de atıl oldu mu ya
 Sevmek acı bir arzu derler sevilmiyor sevenler
 Sevmiyorum seni artık gözlerimi geri ver
 Son akşam döküver örgüleri de..
 Son gemi benim için kalkar limandan
 Sordular mecnûn'a leylâ'nın saadet hânesin
 Söyle ey dilber nesin sen can mısın cânân mısın
 Söyletenle söyleyen dil hepsi bir
 Şarkılar söyle o sâhillerde rüzgârlar bana
 Şarkılar yazdım sana sazlar seni kıskandı
 Şu yalan dünyâyı aşksız geçirme (her şey aşk için)
 Toprak olmaz bende tenden başkası
 Uçtu ellerimizden en güzel günler aylar
 Unutamıyorum unutamıyorum gecem yok artık gündüzüm yok
 Unutulmuş ne varsa sevgiden geri kalan
 Uzuyor yıllar gibi dakikalar sen yoksan
 Ümîdim sen neş'em sen hayâlim hülyâm sensin
 Üzgün değiliz belki de memnun gideriz
 Vakit geçti erenler gayrı yaklaştı encâm
 Yeşil gözlerinde nemler
 Yıldızlar saçılmış inciler gibi
 Yollara düşüyorum sen başlıyorsun
 Mevsimler ayrıdır çiçekler başka
 Bir eylül getirdi sevgini bana
 Hayırlısı veys'dir tâbiinlerin
 Engine de deli gönül engine
 O ne ince oya ne zarif nakış
 Burada mevsimler gün batımında
 Bu ömürden bu tükenmez çileden ağaran saç dökülen yaş kalacak
 Leyleği havada görmedik amma gönlümüz yerinde durmak bilmiyor
 Bu kadın herkesi mecnûn edecek
 Birdenbire bir aşk bu sırasız zamansız
 Sevgin yaşatır beni sevivermen öldürür
 Kadeh var yiyesim gelir
 Bu nasıl sevgi böyle bu nasıl tutku
 Eylül'e az kaldı yeşiller kızıla sonra sarıya kesecek ve düşecek dallarından
 Sen gelsen eğer her gece mehtâb ile eller buluşur
 Öyle güzel öyle şirinsin ki sen
 Bir göz aşinalığı var aramızda  yüzümü hasretine döndürdüm bekliyorum
 Sen gelmeyi bilmiyorsun aklın hep gitmelerde
 Ceylân gözler umutların pınarı

Hakkında yazılanlar
  (1979) 35. San'at yılında Avni Anıl
  (1984) 40. San'at yılında Avni Anıl: hayatı-eserleri, yazılanlar-yazdıkları

Kaynakça

20. yüzyıl Türk bestecileri
21. yüzyıl Türk bestecileri
İstanbul doğumlu besteciler
1928 doğumlular
2008 yılında ölenler
İzmir'de ölenler
Devlet Sanatçıları
Haydarpaşa Lisesinde öğrenim görenler
Yeni Balçova Mezarlığı'na defnedilenler

Avni Anıl


A temporada de furacões no Atlântico de 1863 contou com cinco ciclones tropicais que atingiram a costa. Na ausência de satélites modernos e outras tecnologias de sensoriamento remoto, foram registradas apenas as tempestades que afetaram áreas terrestres povoadas ou encontraram navios no mar, portanto, o total real pode ser maior. Um viés de subcontagem de zero a seis ciclones tropicais por ano entre 1851 e 1885 foi estimado. Houve sete furacões registrados e nenhum grande furacão, que são categoria 3 ou superior na escala Saffir-Simpson moderna. Dos 1863 ciclones conhecidos, sete foram documentados pela primeira vez em 1995 por José Fernández-Partagás e Henry Diaz, enquanto a nona tempestade tropical foi documentada pela primeira vez em 2003. Essas mudanças foram amplamente adotadas pela reanálise de furacões no Atlântico da Administração Nacional Oceânica e Atmosférica em suas atualizações para o banco de dados de furacões no Atlântico (HURDAT), com alguns ajustes.

Embora não esteja oficialmente listado no HURDAT, o furacão "Amanda", em homenagem a um navio encalhado pela tempestade, desenvolveu-se no Golfo do México em 24 de maio. Documentado pela primeira vez em 2013 por Michael Chenoweth e Cary Mock, o sistema virou vários outros navios e causou danos ao longo da costa do Panhandle da Flórida. O ciclone atingiu a costa perto de Apalachicola, Flórida, excepcionalmente no início da temporada, em 28 de maio. Amanda é o único furacão conhecido nos Estados Unidos no mês de maio desde que os registros do HURDAT começaram em 1851. Em terra e no mar, o ciclone deixou pelo menos 110 fatalidades. Poucas outras tempestades foram notáveis. Em agosto, a terceira tempestade oficial virou o brigue americano Bainbridge ao largo de Hatteras, Carolina do Norte, afogando 80 pessoas. O sétimo ciclone oficial causou 10 mortes perto de Tampico, Tamaulipas, após o naufrágio do navio JKL.

Timeline

Sistemas

Furacão Um

Um furacão de categoria 2 foi encontrado pela primeira vez pelo navio Francis B. Cortando cerca de  ao sul-sudeste de Cabo Race, Terra Nova e Labrador, em 8 de agosto. Com ventos estimados em , a tempestade enfraqueceu para um furacão categoria 1 várias horas depois, enquanto seguia para o nordeste. O ciclone foi observado pela última vez no final de 9 de agosto.

Furacão Dois

O navio American Congress encontrou esta tempestade pela primeira vez em 18 de agosto, cerca de  ao sul-sudeste da Ilha Sable. Relatórios do American Congress e outros navios no caminho do ciclone sugerem que a tempestade era um furacão de categoria 2 que se moveu para leste-nordeste na costa atlântica do Canadá entre 18 de agosto e 19 de agosto. O furacão causou a perda do navio BR Millam, cuja tripulação se transferiu para Tebas, enquanto o Herzogin perdeu vários mastros e velas.

Furacão Três

Um furacão foi visto pela primeira vez pelo navio Addie Barnes em 19 de agosto no Oceano Atlântico ocidental, a meio caminho entre o sudeste das Bahamas e as Bermudas. Dirigiu-se para noroeste, causando fortes chuvas e danos aos Outer Banks da Carolina do Norte, mas permaneceu no mar. Ele virou para o nordeste e atingiu a costa perto de Dartmouth, Nova Escócia, antes de se transformar em um ciclone extratropical. Vários navios foram atingidos pelo furacão. O brigue americano Bainbridge virou na tempestade ao largo de Hatteras no início de 21 de agosto com a perda de 80 vidas. O único sobrevivente foi resgatado pelo South Boston na noite de 22 de agosto. O navio American Congress encontrou este furacão em 22 de agosto fora do Banco Georges. Em 23 de agosto, o Minor naufragou no lado sul da Ilha de St Paul, na ponta nordeste da Nova Escócia. Dois navios, incluindo o Ashburton, registraram uma pressão barométrica de , o menor em relação à tempestade.

Furacão Quatro

Este furacão é conhecido por dois relatórios de navios. O navio a vapor Dolphin, navegando de Key West para a cidade de Nova Iorque, encontrou um furacão na noite de 27 de agosto e para as 18 horas depois. Relatórios de vento do navio sugeriram que a tempestade era uma furacão de categoria 2 com ventos de . O brigue Camilla foi atingido por volta de  de Sandy Hook em Nova Jérsia em 28 de agosto e forçado a retornar ao porto para reparos. A tempestade foi notada pela última vez mais tarde naquele dia.

Furacão Cinco

Uma tempestade tropical foi inicialmente encontrada perto das Pequenas Antilhas em 9 de setembro pelo navio Frank W.. Mais tarde naquele dia, o navio Mary Ann ficou sem mastros. Estima-se que o ciclone se intensificou para furacão de categoria 1 por volta das 12:00 UTC em 9 de setembro, com ventos chegando a . O sistema moveu-se para o norte-noroeste ou para o norte por vários dias e se aproximou das Bermudas no final de 11 de setembro. Naquela época, alguns navios a sudeste da ilha foram danificados durante a tempestade e colocados nas Bermudas como resultado. No início de 13 de setembro, o furacão estava começando a se mover em uma direção mais nordeste. A barca Machae ficou sem mastros em 14 de setembro. O ciclone enfraqueceu para uma tempestade tropical no início do dia seguinte. Em 16 de setembro, o Glad Tiding observou pela última vez a tempestade a meio caminho entre a Terra Nova e a Irlanda.

Tempestade tropical Seis

Uma tempestade tropical se formou perto do sul da Flórida em 16 de setembro. Mais tarde naquele dia, o sloop Eliza ficou sem mastros no recife Matanilla, cerca de  ao norte de Grande Bahama. Movendo-se para o norte-nordeste, a tempestade começou a se aproximar das Carolinas em 17 de setembro. O ciclone se intensificou e atingiu o pico com ventos de  no mesmo dia. Por volta das 13:00 UTC em 18 de setembro, o sistema atingiu a costa em Emerald Isle, Carolina do Norte. A partir daí, a tempestade seguiu rapidamente para norte-nordeste e perdeu as características tropicais perto das fronteiras dos estados de Connecticut – Massachusetts – Nova Iorque no início de 19 de setembro.

Na Carolina do Sul, ventos fortes e grandes ondas impactaram a área de Charleston. Várias casas foram destruídas, forçando alguns ocupantes a enfrentar a tempestade completamente expostos às intempéries. As ondas ultrapassaram os diques, inundando os acampamentos do exército ao longo da costa. Em 18 de setembro, duas escunas viraram no rio Potomac inferior. As colheitas também foram destruídas na área, enquanto uma ponte ferroviária foi levada. Um navio ficou sem mastros em Cove Point, na baía de Chesapeake, em 18 de setembro. As fortes chuvas na Pensilvânia resultaram em inundações ao longo do Rio Delaware e do Canal Lehigh, especialmente em Easton. Em Jim Thorpe, então conhecido como Mauch Chunk, três pontes foram destruídas, enquanto uma barragem foi destruída. Na cidade de Nova Iorque, ventos fortes foram observados no porto.

Tempestade tropical Sete

Em 18 de setembro, um forte vendaval do norte destruiu o navio Smoker na barra de Tampico, Tamaulipas, no México. Em 19 de setembro, dois navios foram virados, o John Howell e o JKL. Após o naufrágio deste último, 10 pessoas morreram afogadas, incluindo o capitão. Nenhum local específico é conhecido para esses naufrágios, portanto, nenhuma pista completa para essa tempestade é conhecida, mas ela estava ativa no oeste do Golfo do México a partir de 18 de setembro. A tempestade atingiu a costa no início de 19 de setembro em uma área rural de Tamaulipas, ao norte de Tampico. Com base no modelo de decadência do interior de John Kaplan e Mark DeMaria criado em 1995, estima-se que o ciclone se dissipou várias horas depois.

Tempestade tropical Oito

Três navios relataram ter encontrado uma tempestade tropical em 26 de setembro no Atlântico ocidental, começando com Horace E. Bell por volta de  a oeste-sudoeste das Bermudas. Dados desses navios indicaram que a tempestade atingiu o pico com ventos de . A tempestade moveu-se rapidamente para o norte-noroeste e foi observada pela última vez no Médio Atlântico no início de 27 de setembro.

Tempestade tropical Nove

Uma tempestade tropical formou-se na costa sudeste do Texas às 00:00 UTC em 29 de setembro, embora o sistema exibisse algumas características não tropicais. Movendo-se para nordeste, o ciclone atingiu a costa perto de Galveston, Texas, cerca de doze horas depois com ventos de . Naquela época, uma pressão barométrica de  foi observada em Houston, a menor pressão em relação à tempestade. Às 12:00 UTC, o ciclone fez a transição para um ciclone extratropical no sudoeste da Louisiana. Os remanescentes moveram-se para o norte-nordeste até se dissiparem no sul do Mississippi em 1 de outubro.

No Texas, ventos fortes e danos em árvores ocorreram em Sabine Pass, onde a escuna Manhasett desembarcou. O Manhasett, um navio da União, foi então capturado pelos confederados. Na Louisiana, fortes chuvas na bacia de Atchafalaya ao longo de dois dias e meio forçaram as tropas confederadas a permanecer em Morgan's Ferry. As chuvas da tempestade em Nova Orleães encerraram uma seca na cidade.

Outras tempestades

Furacão "Amanda"

Com base na análise de Michael Chenoweth e Cary Mock em 2013, um sistema tropical desenvolvido no Golfo do México em 24 de maio. Nomeado para o , uma barca que dirigiu para a costa, estima-se que o ciclone tropical tenha se intensificado em um furacão em 27 de maio. Ele se moveu para o norte e atingiu a costa a oeste de Apalachicola, Flórida, em 28 de maio. No início daquele dia, Amanda observou uma pressão barométrica de , o mais baixo em associação com o ciclone. A tempestade enfraqueceu enquanto se movia para o interior, antes de acelerar à frente de uma frente fria e se tornar um ciclone extratropical sobre o Kentucky no final de 29 de maio. Uma baixa extratropical absorveu os restos da tempestade sobre Quebec em 31 de maio. Conforme delineado por Chenoweth e Mock, Amanda seria o primeiro furacão a atingir os Estados Unidos no ano civil. No entanto, esta tempestade não está listada no HURDAT2.

Amanda causou grandes danos no nordeste do Golfo do México e no Panhandle da Flórida. Além de afundar o Amanda, vários outros navios enfrentaram a tempestade ou também viraram. Pelo menos 38 mortes ocorreram no mar. Em St. Marks, Flórida, ventos fortes destruíram casas e cercas, bem como salinas, arruinando cerca de 40.000 alqueires de sal. A tempestade inundou as plantações e os trilhos da ferrovia. Um total de 40 pessoas e 48 mulas e bois morreram afogados. Um adicional de 32 pessoas morreram afogadas em Dickerson Bay e Goose Creek. Alguns fortes costeiros foram danificados, enquanto tendas e equipamentos usados pelas tropas confederadas foram perdidos. Em Tallahassee, fortes chuvas e fortes vendavais foram relatados, danificando casas e outras propriedades. O furacão causou mais de 110 fatalidades.

Tempestade Terra Nova
Em 11 de setembro, o navio North American relatou um 'furacão de SW' em uma posição que indicaria um centro de tempestade a leste de Terra Nova. Nenhuma evidência de origem tropical para este ciclone foi encontrada.

Ver também

 Lista de ciclones tropicais
 Temporada de furacões no Atlântico
 Observação de ciclones tropicais
 Projeto de reanálise de furacões no Atlântico

Referências

1863
Desastres naturais em 1863

Temporada de furacões no Atlântico de 1863


Anticlea, biljni rod iz porodice čemerikovki raširen po Sjevernoj Americi (osam vrsta) i dvije vrste istočnoj Aziji; dio je tribusa Melanthieae.

Predstavnici roda Anticlea su lukovičasti geofiti; tipična je vrsta Melanthium sibiricum L., sinonim za A. sibirica (L.) Kunth. iz Sibira, dok je u Sjevernoj Americi najpoznatija A. elegans čiji je prvi primjerak ubrao Meriwether Lewis 1806 godine

Vrste
 Anticlea elegans (Pursh) Rydb.
 Anticlea frigida (Schltdl. & Cham.) Zomlefer & Judd
 Anticlea hintoniorum (B.L.Turner) Zomlefer & Judd
 Anticlea mogollonensis (W.J.Hess & Sivinski) Zomlefer & Judd
 Anticlea neglecta (Espejo, López-Ferr. & Ceja) Zomlefer & Judd
 Anticlea occidentalis (A.Gray) Zomlefer & Judd
 Anticlea sachalinensis (F.Schmidt) Zomlefer & Judd
 Anticlea sibirica (L.) Kunth
 Anticlea virescens (Kunth) Rydb.
 Anticlea volcanica (Benth.) Baker

Sinonimi
 Monadenus Salisb.
 Stenanthella Rydb.

Izvori

Čemerikovke

Anticlea (Plantae)


{{Ficha de equipo de fútbol |
  Nombre                = Olimpia |
  Nombre Completo       = Olimpia Football Club |
  Apodo(s)              = Alas Rojas|
  Fundación             = 13 de marzo de 1922 |
  Desaparición          = 11 de mayo de 1932 |
  Estadio               = Olimpia ParkMontevideo, Uruguay |
  Capacidad             = 5.165 |
  Inauguración          = 2 de noviembre de 1928 |
  Presidente            = |
  Entrenador            = |
  Liga                  =  |
  temporada             = 1931 |
  posición              = 11° |
  Web = |
  pattern_la1=|pattern_b1=|pattern_ra1=|
  leftarm1=|body1=|rightarm1=|shorts1=|socks1=|
  pattern_la2=|pattern_b2=|pattern_ra2=|
  leftarm2=|body2=|rightarm2=|shorts2=|socks2=|
}}
El Olimpia Football Club, o simplemente Olimpia, fue un club de fútbol uruguayo de la ciudad de Montevideo. Fue fundado en 1922 y desde el  11 de mayo de 1932 el club desapareció, tras fusionarse con el Club Atlético Capurro para dar origen al Club Atlético River Plate.

 Historia

El 13 de marzo de 1922 surge a la vida el Olimpia Football Club. La primera presidencia del club fue ejercida por uno de sus fundadores, Lorenzo Batlle Berres.

 Participaciones en torneos de FUF

Olimpia se unió al Torneo de la FUF de 1923, primer torneo organizado por la Federación Uruguaya de Football (nueva federación fundada durante el cisma del fútbol uruguayo por Central y Peñarol, clubes recientemente expulsados de la Asociación Uruguaya de Fútbol). En su primera participación dentro de la nueva federación culminó en octavo lugar, resultado de 17 victorias, 8 empates y 6 derrotas, y en la siguiente temporada (la última de la federación) alcanzó la cuarta colocación, tras cosechar 16 victorias, 7 empates y 9 caídas.

 Participaciones en torneos de AUF

Olimpia inició su recorrido en los torneos de AUF, en el Campeonato Uruguayo de Fútbol 1927, terminando octavo con 15 victorias, 11 empates y 12 derrotas). La siguiente temporada (1928) Olimpia no tuvo un buen desempeño y alcanzó la 12° posición al tener 9 triunfos, 10 igualdades y 11 caídas. Para el Campeonato Uruguayo de 1929, el equipo se repuso y terminó el torneo en la quinta colocación, resultado de 11 victorias, 6 empates y 8 derrotas. Finalmente, su última participación en Primera División fue un discreto 11° lugar en el campeonato de 1931, tras obtener solo 3 triunfos, 3 igualdades y 16 derrotas.

 Fusión
En el año 1932 se concreta la implantación del fútbol profesional en el Uruguay y el 11 de mayo de ese mismo año se arriba a la fusión de Olimpia Football Club y el Club Atlético Capurro (que había sido fundado el 31 de octubre de 1914) para erigir nuevamente en el ámbito deportivo el nombre de River Plate, uno de los equipos de más relevancia durante el amateurismo, desaparecido algunos años antes (River Plate Football Club).

 Estadio

Su primera cancha, el Parque Higiene y Salud, estaba ubicada en la Avda. Gral. Flores y Larrañaga. Para el año 1926 se inauguró con un encuentro entre Olimpia y Peñarol el nuevo campo oficial, ubicado en la zona del Prado. Entonces denominado Olimpia Park, el 4 de julio de 1932 recibió su nombre actual de Parque Federico Omar Saroldi.

 Datos estadísticos del club

 Temporadas en Primera División: 4
 Debut: 1927
 Última participación: 1931

 Continuidad del club Olimpia
Más allá de la fusión de la sección fútbol que determina su continuidad actual como River Plate, Olimpia sigue existiendo en la actualidad como club multi-deportivo especialmente dedicado al básquetbol, con el nombre de Club Atlético Olimpia. Luego de la fusión futbolera, los "alas rojas"'' se mudaron de La Aguada y actualmente residen en Colón.

Véase también
 Club Atlético River Plate
 Club Atlético Capurro
 Club Atlético Olimpia (básquetbol)

Referencias

Enlaces externos

Olimpia
Equipos de fútbol fundados en 1922
Club Atlético River Plate (Uruguay)
Equipos de fútbol desaparecidos en 1932

Olimpia Football Club


Velilla de la Reina es una localidad del municipio de Cimanes del Tejar, en la provincia de León, Comunidad Autónoma de Castilla y León (España).

Situación

Confina al NO con Villanueva de Carrizo, al O con Alcoba de la Ribera, al SO con Celadilla del Páramo y al SE con Villadangos del Páramo.

Demografía

Evolución de la población
{{Gráfica de evolución|tipo=demográfica|anchura=750|color_18=blue|nombre=Velilla de la Reina |2000|285|2001|279|2002|266|2003|267|2004|254|2005|244|2006|244|2007|231|2008|227|2009|226|2010|214|2011|211|2012|209|2013|206|2014|211|2015|217|2016|215|2021|219|notas=}}

Referencias

Enlaces externos

Localidades de la Ribera del Órbigo
Localidades de Cimanes del Tejar

Velilla de la Reina


An Gavilea gladysiae in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Chemisquy. An Gavilea gladysiae in nahilalakip ha genus nga Gavilea, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Gavilea

Gavilea gladysiae


Sveindís Jane Jónsdóttir  (f. 5. júní 2001) er íslensk knattspyrnukona. Hún spilar með Vfl Wolfsburg. Sveindís hóf ferilinn í heimabænum Keflavík en fór svo til Breiðabliks.

Sveindís varð meistari með Wolfsburg tímabilið 2021-2022 og bikarmeistari tímabilið eftir.

Hún spilaði sinn fyrsta A-landsleik árið 2020.

Sveindís er ganísk í móðurætt.

Titlar
 Þýska Bundesliga 2022
 Þýski bikarinn 2023

Tilvísanir

Tenglar

Íslenskir knattspyrnumenn
Íslenskar konur

Sveindís Jane Jónsdóttir


عين المرج هي قرية لبنانية من قرى قضاء عاليه في محافظة جبل لبنان.

المراجع

أماكن مأهولة في محافظة جبل لبنان

عين المرج


Pjesma Eurovizije 2020. trebao je biti 65. po redu izbor za Pjesmu Eurovizije. Planirano je kako će grad Rotterdam, Nizozemska biti domaćin, ali je zbog Pandemije uzrokovane koronavirusom otkazan. Ovo je trebao biti peti put da se natjecanje održava u Nizozemskoj, prvi puta nakon Eurosonga 198.0 godine i prvo natjecanje Eurovizije nakon Dječje Eurovizije 2012. Za pobjedu Nizozemske zaslužan je Duncan Laurence s pjesmom Arcade s 498 bodova ispred drugoplasirane Italije.

Natjecanje se trebalo održati u tri večeri, 12. svibnja 2020. trebala je biti prva polufinalna večer, 14. svibnja druga polufinalna večer a 16. svibnja trebalo se održati veliko finale.

Na natjecanju se trebalo predstaviti 41 zemlja. Bugarska i Ukrajina su se trebale vratiti nakon što nisu bile na natjecanju godinu ranije, a Crna Gora i Mađarska su se povukle s ovogodišnjeg natjecanja.

Slijedom otkazivanja Eurosonga 2020., EBU je s organizatorima ovogodišnjeg natjecanja AVROTOS, NOS i NPO potvrdio da će na predviđeni dan finala Eurosonga 2020., 16. svibnja, emitirati revijalni šou naziva Eurovision: Europe Shine A Light.

Izbor grada domaćina

Natjecanje će se održati u Nizozemskoj, nakon pobjede Nizozemske na
natjecanju 2019. kada ih je predstavljao Duncan Laurence s pjesmom
Arcade. Pripreme za organizaciju natjecanja 2020. su počele u noći
nakon pobjede na natjecanju u Tel Avivu, kako je EBU supervizor Jon Ola
Sand uručio nizozemskom emiteru AVROTROS instrukcije i USB s alatkama
kako bi počeli s pripremom natjecanja. AVROTROS će organizirati
natjecanje u su radnji s televizijskim kućama NPO i NOS.

Natječaj za domaćinstvo

Prema ministru Nizozemske, Mark Rutteu, nekoliko sati nakon pobjede
Nizozemske, nekoliko gradonačelnika je već već se prijavilo na natječaj
za domaćinstvo. Gradovi su formalno počeli slati svoje
kandidature od 29. svibnja 2019.::

 U prvoj polovici lipnja 2019., svi gradovi koji su se prijavili na
natječaj dobit će kriterije koji su potrebni za domaćinstvo.
 Gradovi će zatim dobiti četiri tjedna kako bi popunili formulare i
pošalju ih televizijskoj kući u prvoj polovici srpnja 2019.
 TV kuće imaju opciju posjetiti sve gradove koji su se prijavili na
natječaj za domaćinstvo sredinom srpnja.
 Grad domaćin bit će odabran na konzultacijama s EBU nakon što
su emiteri posjetili sve gradove, i nakon što su gradovi poslali svoje
kandidature TV kućama do sredine srpnja.
 Ako sve bude išlo po planu, grad domaćin trebao bi biti objavljen
krajem kolovoza.<ref
name="Eurovisionworld cities"></ref>

Sljedeći gradovi su izrazili interes za domaćinstvo:

Format

Grafički dizajn
Krilatica ovogodišnjeg natjecanja je Open Up (hrv. Otvorite se) čija
je promocija bila 24. listopada 2019. Službeni gtrafički dizajn i logo
premijerno su prikazani 28.11.2019. a logo Eurosonga 2020. je apstraktna
reprezentacija boja zastava 41 države koja će se natjecati na Eurosongu,
poredanih po godinama njihovog prvog nastupa. Ovo je ujedno i posveta
logotipovima Eurosonga 1970., 1976. i 1980., koji su se isto održali u
Nizozemskoj.

Voditelji

04.prosinca 2019 godine objavljeno je da će voditelji ovogodišnje Pjesme
Eurovizije biti glumica i voditeljica Chantal Janzen, pjevačica i
voditeljica Edsilia Rombley i pjevač, voditelj i nizozemski komentator
Eurosonga Jan Smit. 10. veljače 2020. objavljeno je da će
NikkieTutorials (pravim imenom Nikkie de Jager) biti voditeljica online
Eurosonga.

Ždrijeb polufinala
Ždrijeb za polufinale održan je 28. siječnja 2020. u rotterdamskoj Gradskoj vijećnici. Zemlje sudionice, osim direktnih finalista (domaćina Nizozemske i velike petorke) raspodijeljene su u pet šešira temeljenih na uzorcima glasanja u prošlosti. Time se nada spriječiti prijateljsko glasanje i predvidive finaliste te povećati uzbuđenje. Voditelji ždrijeba bili su Chantal Janzen, Jan Smit i Edsilia Rombley izvlačili su državu i njen položaj unutar polufinala, prva ili druga polovica. Točan poredak po polufinalima će se tek kasnije otkriti kad sve zemlje predaju svoje pjesme. Također su se izvlačile i države "velike petorke" i domaćin u kojem će polufinalu glasati i predstavljati svoje pjesme.

Zemlje sudionice
13. studenog 2019. ERU je objavila kako će se natjecati 41 država, u tom broju su Bugarska i Ukrajina, a s natjecanja su se povukle Mađarska i Crna Gora.

Izvođači povratnici
Sanja Vučić članica grupe Hurricane koja predstavlja Srbiju, ranije je predstavljala istu državu na Eurosongu 2016. s pjesmom Goodbye(Shelter).
Još jedna članica grupe Hurricane, Ksenija Knežević, bila je prateći vokal na Eurosongu 2015. svome ocu koji je predstavljao Crnu Goru te godine.
Natalia Gordienko s Arseniumom ranije je predstavljala Moldaviju na  Pjesmi Eurovizije 2006. s pjesmom Loca.
Vincent Bueno koji predstavlja Austriju ove godine bio je prateći vokal Nathanu Trentukoji je predstavljao Austriju na Pjesma Eurovizije 2017.
Vasil predstavnik Sjeverne Makedonije, bio je prateći vokal Tamari Todevskojkoja je prošle godine ostvarila najbolji rezultat za tu državu.
Stefania grčko-nizozemska pjevačica ove godine nastupa za Grčku natjecala se na Dječjem Eurosongu 2015. te je predstavljala Nizozemsku.
Destiny Chukunyere pobjednica Dječjeg Eurosonga 2015. te prateći vokal za Michelu Pace predstavljat će Maltu na ovogodišnjem Eurosongu.

Prvo polufinale

Prvo polufinale bih trebao se održati 12. svibnja 2020. s početkom u 21:00 po CEST-u. 17 država bih trebao natjecati u ovom polufinalu, osim njih 17 u ovom polufinalu bih trebao glasati još i ,  i .

Drugo polufinale

Drugo polufinale trebalo se održati 14. svibnja 2020. s početkom u 21:00 po CEST-u. 17 država trebalo se natjecati u ovom polufinalu, osim njih 17 u ovom polufinalu trebali glasati još i Francuska, Španjolska i UK.

Finale

Ostale države
Pravo na potencijalno sudjelovanje na Eurosongu zahtijeva nacionalnu
televiziju s aktivnim članstvom u [[Europska radiodifuzijska
unija|EBU-u]] koja će moći prenositi natjecanje putem mreže Eurovizije.
EBU će svim zainteresiranim članicama
izdati poziv za sudjelovanje u natječaju. Za razliku od prethodnih
godina, pridružena članica Australija neće trebati poziv na natječaj za
2020. jer je dobila dozvolu za sudjelovanje do 2023. godine.

Altivne članice EBU-a

 – U ožujku 2019. godine, andorska TV kuća Ràdio i
Televisi d'Andorra (RTVA) izjavila je da će biti otvoreni za suradnju s
katalonskom televizijom Televisió de Catalunya (TVC) za sudjelovanje u
budućim natjecanjima. Dvije televizijske kuće prethodno su surađivale
kada je Andora debitirala na natjecanju 2004. Međutim, 22. svibnja 2019. RTVA je potvrdila da neće sudjelovati
na natjecanju 2020. godine.

 – Lejla Babović, izvršna direktorica BHRT-a, izjavila
je 28. prosinca 2018. da je povratak na Eurosong cilj BHRT-a, ali zbog
financijske situacije misli da je povratak ove zemlje na natjecanje vrlo
teško moguć.

 – Šefica crnogorskog izaslanstva Sabrija Vulić izrazila
je nadu da će se Montevizija, crnogorski proces izbora za natjecanja
2018. i 2019. godine, proširiti potencijalnim povratkom emisije za 2020.
godinu. Međutim, RTCG, nije potvrdila hoće li se takav događaj održati i
hoće li se koristiti za odabir natjecatelja za 2020. godinu.

 – Iako Luksemburg nije sudjelovao u natjecanju od 1993. godine, sve je više poziva na povratak na natjecanje. U svibnju 2019. godine, Anne-Marie David, pobjednica natjecanja Eurosonga 1973. za Luksemburg, pozvala je naciju da se vrati,
dok je peticija navijača koja traži povratak iz Luksemburga na natječaj poslana luksemburškoj televiziji RTL Télé Lëtzebuerg (RTL) i Zastupničkom domu. Proteklih godina RTL je izjavio da se neće vratiti na natjecanje zbog financijskih problema i uvjerenja da manji narodi ne
mogu uspjeti u modernim Eurovizijskim događanjima.

 – U listopadu 2019., mađarska televizija (MTVA) objavila je kako njihov nacionalni izbor A Dal neće biti korišten za izbor predstavnika Mađarske na natjecanju, čime je pokrenula glasine o mogućem povlačenju s natjecanja. Kasnije, mađarska televizija je i službeno objavila povlačenje s natjecanja. Kao razlog za povlačenje smatraju da je natjevanje postalo previše usmjereno na LGBT populaciju.

 – 5. lipnja 2019. objavljeno je da Radio i Televizija
Slovačke (RTVS) neće sudjelovati na natjecanju 2020. zbog nedostatka
interesa slovačke javnosti. Slovačka je posljednji put sudjelovala 2012.
godine.

 – U kolovozu 2018. godine, İbrahim Eren, generalni
direktor turske radiotelevizije (TRT), izjavio je da ne mogu emitirati
emisiju koja je sadržavala seksualno nesigurne ljude (pozivajući se na
Conchitu Wurst, pobjednika natjecanja 2014.) u vrijeme kada su djeca
budna i gledaju televiziju. Također je komentirao da je EBU
odstupila od svojih vrijednosti zbog svojih rukovoditelja, te da se TRT
ne slaže sa sustavom podijeljenog žirija / tele-glasovanjem, koji je
uveden 2009. godine.

Pridruženi članovi EBU-a
 – 22. studenog 2018. godine, Jon Ola Sand, izvršni
nadzornik Eurovizije, izjavio je da bi se o sudjelovanju Kazahstana
trebalo raspraviti u referentnoj grupi natjecanja. Kazahstan je
prethodno bio pozvan na sudjelovanje na Dječjoj pjesmi Eurovizije 2018.
od strane referentne skupine tog natjecanja, iako to nema nikakvog
utjecaja na njihovo sudjelovanje u glavnom natjecanju.

Države koje nisu članice EBU-a
 Katalonija – Krajem 2018.,
katalonski emiter Televisió de Catalunya (TVC) dobio je od katalonskog
parlamenta dopuštenje za članstvo u EBU-u. Iako je Katalonija dio
Španjolske, EBU procjenjuje zahtjev za članstvom emitera; Ako EBU
prihvati TVC kao članicu, Katalonija bi mogla debitirati na natjecanju
2020. godine.

 Kosovo – Mentor Shala, generalni direktor Radiotelevizije
Kosova (RTK), izjavio je da emiter još uvijek nastoji ostvariti
punopravno članstvo u EBU-u i da se nada da će debitirati na natjecanju
2020. godine; RTK je u pregovorima s EBU-om o članstvu. EBU će glasovati
o punopravnom članstvu RTK-a u lipnju 2019. godine; odobrenje će
omogućiti emiteru da debitira na natječaju za 2020. godinu.

Međunarodni prijenosi
Države koje sudjeluju na natjecanju
 – TBA (SBS, sve)
 – Evgeny Perlin (Belarus 1 i Belarus 24, all shows)
 – TBA (France 2, finale)
 – Peter Urban i Michael Schulte (One, polufinala; Das Erste, One and Deutsche Welle, finale)
 – Maria Kozakou and Giorgos Kapoutzidis (ERT, sve)
 – Geula Even-Sa'ar I Asaf Liberman (Kan 11, sve)
 – TBA (RAI 4, polufinala), TBA (RAI 1, finale), TBA (RAI Radio 2, finale)
 – TBA (NRK1, sve)
 – njemački: TBA(SRF info, prvo polufinale; SRF zwei, drugo polufinale; SRF 1, finale)
 – Scott Mills iRylan Clark-Neal (BBC Four, polufinala); Graham Norton (BBC One, finale); Ken Bruce (BBC Radio 2, finale)

Države koje ne sudjeluju na natjecanju
 – TBA (Omni Television)

 Utjecaji Pandemije koronavirusa 2019.-20
Pandemija koronavirusa se na početku 2020 godine iz Kine počela širiti prema Europi i ostatku svijeta izazvala je zabrinutost i potencijalni utjecaj na organiziranje Pjesme Eurovizije. 6. ožujka NPO, nizozemska televizijska kuća, izjavila je da će "Eurovizijski organizatori slijediti savjete zdravstvenih vlasti u odlučivanju u kojem će se obliku događanje održati 12. do 16. svibnja. U ožujku vlasti u Danskoj donijele su odluku o otkazivanju događaja s više od 1.000 gledatelja kako bi ograničili širenje virusa. Rezultat odluke utjecao je da i Danski nacionalni izbor za Pjesmu Eurovizije bude bez publike. Predstavnici Švedske, Finske, Izraela, Švicarske, Italije i Grčke nisu bili nazočni na sastanku delegacija država 9. ožujka koje sudjeluju na Eurosongu te godine.
Predstavnica Izraela (Eden Alene) odbila je doći u Nizozemsku kako bi snimila tradicionalnu razglednicu koja se prikazuje prije nastupa države. TV kuća objavila je kako će pokušati pronaći alternativni način za snimanje razglednice.
13. ožujka i 16. ožujka 2020. otkazane su i mnoge preeurovizijske zabave zbog zabrinutosti i sprječavanja zaraze virusom. Među njima su:
 PrePartyES (Madrid),  – trebao se održati 10. i 11. travnja
 Israel Calling (Tel Aviv),  – trebao se održati u travnju
 Eurovision in Concert (Amsterdam),  – trebao se održati 4.travnja 2020.
 London Eurovision Party'' (London),  – odgođen do daljnjega zbog potencijalnog širenja virusa.
18. ožujka 2020. odlučeno je kako će se Pjesma Eurovizije 2020. odgoditi zbog pandemije virusa. Referentna skupina zadužena za Eurosong dala je mogućnost odustajanja odabranim pjevačima da se povuku s izbora ako žele.

Bilješke
1. Sarži fraze na hebrejskom, arapskom i izmišljenom jeziku.
2. U prijevodu znači Bit će objavljen

Vanjske poveznice
 Službena stranica Eurovizije
 Eurosong.hr
 Facebook stranica

Izvori

 2020

Pjesma Eurovizije 2020.