Slavkovce este o comună slovacă, aflată în districtul Michalovce din regiunea Košice. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 689 de locuitori.

Istoric
Localitatea Slavkovce este atestată documentar din 1315.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Slavkovce


Within the commercial printing industry, the job of stripping involves arranging and joining film negatives as part of the process of preparing printing plates. In the UK, the same operation is termed "planning" and film positives are used, rather than the negatives in the USA. Because the industry has largely moved to digital processes, the job of stripping, or planning has become rare or even obsolete.

Negatives may be set up in a pattern to allow a printing press to print 4, 8, 16 or 32 pages at a time, front and back, which are then folded to produce a brochure or book with the correct pagination (see figure). Conversely, a variety of smaller printed products of various sizes may be arranged on a single larger press sheet to be cut down after printing into individual job components, such as business or post cards, folding boxes or hang tags.

Color and density
For color processes, an individual black and white, "screened" negative is used to represent each color in a four-colour process (Cyan, Magenta, Yellow and Black) to be printed on a printing press. A screened negative has varying sizes of dots arranged in a particular pattern to represent greater or lesser density of image. Typically, a 150 dots-per-inch screen is used to create each printing negative, though this will varying depending on the application, where a magazine may use 200 line screens and a newspaper may use 120 to 133 line screen. The screen is rotated at successively varied angles to ensure that the dots do not print exactly on top of one another.

"Cleaning" a negative of unwanted artifacts (noise) from the line camera process, (lines, etc., from the edges of traditional hot-wax analog "font" paste-up, and dirt), would be done by scraping the exposed emulsion from the negative with an X-Acto Knife (for areas intended to be exposed on the printing plate). Similarly, negatives were "opaqued" with an opaquing solution applied with a brush, or felt-tipped pen, or (opaque) red adhesive tape (for larger areas), to prevent exposure of white specs, noise, etc., especially on large fonts.

Alignment
Each negative must be precisely aligned and secured by tape to a light-blocking paper or plastic mask. The painstaking alignment of the negatives requires a stripper to use high-magnification eye piece while viewing the work on top of a light table to achieve exact positioning. Once secured, the area of the mask through which light must pass is removed with an Exacto knife or razor blade.

Exposure and developing
The completed mask with opened exposure windows is then placed atop a photo-sensitive printing plate, which both plate and mask with stripped negatives fixed by register pins, and then vacuum-sealed in a framed enclosure under glass and exposed to very bright light, allowing the rays to pass through the negatives and expose the printing plate's surface. The plate is then developed and the unexposed areas are washed away, leaving behind cured emulsion that will hold the ink on press. A single etched plate is necessary for each color to be printed.

Diagram

Digital prepress
The process of stripping for general commercial offset printing has largely been eliminated through the use of digital prepress technology, in which imposition software is used to "digitally strip" the pages together. Some printing technologies continue to use stripped film, especially in silk-screen printing, although this is likely to change in the near-term. The digital product of this imposition software can be outputted to an imagesetter that creates a single, composed piece of film, or directly to a platesetter which generates a plate that can go directly to press.

References

Printing

Stripping (printing)


Debut er en dansk kortfilm fra 1995 instrueret af Jonas Elmer, der har skrevet manuskript sammen med Thomas Rostock.

Medvirkende

 Nicolaj Kopernikus
 Frits Helmuth
 Inger Kristine Lak
 Bjarne Henriksen
 Troels Lyby
 Martin Kongstad
 Marianne Høgsbro
 Jens Okking

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Filmskolefilm fra Danmark
Danske film fra 1995

Debut (film fra 1995)


Dømt for terror er en dansk dokumentarfilm fra 2010 der er instrueret af Christian Sønderby Jepsen, Miki Mistrati og Nagieb Khaja.

Handling
Danskeren Abdulkadir Celcur idømmes i 2007 13 års fængsel som terrorist ved en bosnisk domstol. Han er blevet anholdt sammen med svenskeren Maximus, der idømmes 15 års fængsel. Dommene danner baggrund for anholdelse af treogtyve personer i Danmark og for den såkaldte Glostrupsag. En meget dårlig sag for dansk politi og efterretningstjeneste, skal det senere vise sig. Abdulkadir er en af de unge muslimer, der bliver ekstremt religiøs efter terrorangrebet i New York i 2001. I moskeen i København møder han Maximus, der senere inviterer Abdulkadir til Bosnien for at 'opleve ramadanen i et muslimsk land'. Politiet anholder Maximus og Abdulkadir i Bosnien, og finder 19,8 kg sprængstof, en lyddæmpet pistol, ammunition og en 'terror-video', hvorpå Maximus optræder iført en selvmordsbombe. Maximus erkender sine terrorplaner under retssagen, men fortæller eksklusivt i denne film, hvordan Abdulkadir og de andre danske drenge var uvidende om planerne. Abdulkadirs dom ændres senere til 6 års fængsel og udvisning af Danmark for altid. De treogtyve anholdelser i Danmark fører til een domfældelse.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2010

Terrorisme
Dokumentarfilm fra Danmark

Dømt for terror


Esta é lista de municípios da Bahia por PIB per capita, baseada nos levantamentos feitos pelo Instituto Brasileiro de Geografia e Estatística (IBGE) referentes ao ano de 2020 (ano-base 2022). A Bahia é uma das 27 unidades federativas do Brasil e é dividida em 417 municípios. O território baiano equivale a 6,64% do brasileiro e com um PIB per capita de R$  (equivalente a 56,91% do PIB per capita brasileiro, que era de  naquele ano), o estado possui a quinta maior área territorial e a décima-oitava maior economia per capita dentre os estados do Brasil.

A cidade com a maior economia per capita da Bahia é São Francisco do Conde, com um PIB de per capita de , seguida por Formosa do Rio Preto com , São Desidério com , Jaborandi com  e Camaçari, com . No final da lista aparecem Novo Triunfo (último) e Mansidão (penúltimo) com um PIB per capita de  e , respectivamente.

Em comparação com o PIB per capita de 2019 houve um aumento de 3,72%. Ao todo, 355 munícipios (85,13%) tiveram ganho no PIB per capita, enquanto 62 (14,87%) tiveram queda, em comparação com o levantamento referente à 2019 (ano-base 2020).

Municípios
Abaixo a lista de todos os municípios do estado da Bahia, por ordem decrescente a partir da cidade com maior PIB per capita. As variações brutas e percentuais referem-se a comparação com os dados de 2019 (ano-base 2020).

PIB per capita
Bahia
2020 no Brasil
Municípios PIB per capita 2020

Lista de municípios da Bahia por PIB per capita (2020)


Elda Krajcar Percan (Pula, 1958.), hrvatska akademska glazbenica, pijanistica, glazbena pedagoginja i skladateljica.

Životopis
Krajcar Percan je diplomirala na Muzičkoj akademiji u Zagrebu, i to dvaput: na prvom odsjeku studij glazbene teorije s diplomskim radom u kojem se bavila sonatnim oblikom u Schubertovim sonatama za klavir, te na petom odsjeku – studij klavira u klasi Elle Kovačić Murai. Na istoj je instituciji kasnije završila i poslijediplomski studij klavira. Kompoziciju je slušala kod uvaženog skladatelja Mila Cipre, a diplomirala kod Anđelka Klobučara.

Maturirala je i klasičnu harmoniku, a tijekom školovanja, bila je pet puta izabrana kao predstavnica bivše države na Svjetskom trofeju harmonike (Colombier, Barcelona, Pariza, Caldas de Rainha, Ancy) na kojima je postigla zapažene rezultate (u Parizu treće, a na europskom natjecanju u Ancyju drugo mjesto). Natjecala se i iz klavira - dobitnica je prve nagrade na republičkom natjecanju u Sisku i državnom natjecanju u Zagrebu 1980. godine (u sklopu bivše države).

Dugogodišnje radno iskustvo veže je uz glazbenu školu Ivana Matetića Ronjgova u Puli – gdje je radila sedamnaest godina, a od 1996. godine predaje klavir na Odjelu za glazbu pri Sveučilištu Jurja Dobrile u Puli (današnja Muzička akademija u Puli).

Tijekom više od trideset i pet godina duge i uspješne karijere, održala je više od dvjesto nastupa i solističkih koncerata u Hrvatskoj i inozemstvu. Surađivala je s brojnim pulskim glazbenicima te s Puhačkim orkestrom grada Pule. Godine 2003. pokrenula je osnivanje Istarskog pododbora Hrvatskog društva glazbenih umjetnika te je bila koordinatorica te udruge u dva mandata.

U njezinom pijanističkom repertoaru posebno mjesto pripada glasovirskim djelima istarskih autora, koji se nalaze i na njezinom diskografskom prvijencu, albumu pod nazivom Klavirska glazba istarskih skladatelja, predstavljenom u sklopu 46. Međunarodne glazbene tribine u Puli.

U povodu dvadeset i pete godišnjice umjetničkog i pedagoškog rada, dobitnica je plakete Hrvatskog društva glazbenih umjetnika (2006. godine). Kao pijanistica je sudjelovala i na albumu Bruna Krajcara Mate Balota, koji je osvojio diskografsku nagradu Porin za najbolji etno album 2009. godine. Zajedno sa sopranisticom Marijom Kuhar Šoša snimila je Krajcarevu skladbu Daleki dom.

Jednako je vrijedan i njezin rad sa studentima te nemjerljiv entuzijazam kojim ih potiče i ohrabruje da stječu iskustva na javnim nastupima na produkcijama i koncertima.

Djela
Kao skladateljica se uspješno okušala u pisanju za razne instrumente i sastave, a skladbe joj se između ostaloga često izvode i na Muzičkoj akademiji u Puli u sklopu obljetnica obilježavanja umjetničkog i pedagoškog rada.

Među djelima za klavir, čije je izvedbene mogućnosti kao pijanistica izuzetno dobro poznavala, svakako se ističe Passacaglia za klavir iz 1983., koju je 2011. godine prof. Denis Modrušan priredio za harmonikaški orkestar i klavir. Iste godine je i izvedena – skladbu je na klaviru svirala sama autorica uz pratnju Akademskog harmonikaškog orkestra Muzičke akademije u Puli u Istarskom narodnom kazalištu povodom 30 godina rada.

Godine 1983. nastale su i Dvije meditacije o Istri koje su nagrađene na Međunarodnom susretu harmonikaša u Puli, što joj je bio poticaj na daljni rad. Od tada, djela koja piše često nastaju na poticaj učenika i nastavnika u glazbenoj školi Ivana Matetića Ronjgova za potrebe programa državnih natjecanja.

Osim toga, tu su Tri Jelina sna, te nešto novije Mala suita i Mala priča, obje iz 2011. godine, sve za klavir solo. Vrlo često skladbe za klavir izvodi i sama, a nije joj strano ni pisanje za klavir četveroručno – tako je primjerice za kolegice iz pulske glazbene škole skladala Kontraste "MD".

Skladala je, dakako, i za ostale instrumente. Za harmoniku solo je napisala Priču bez riječi (1996.), a isto tako pisala je i za dvije harmonike (Miserere nobis, te Tema 90 iz 1990. godine). Osobito je interesantna i skladba Spod Raklja za gitaru (2008.) pisana na istarskoj ljestvici za renomiranog gitarista Viktora Vidovića kojemu je skladba i posvećena (objavljena je na njegovom CD-u Krasna zemlja). Tu je i skladba za dječji zbor Baba bere lobodu (1990.) koja je tri godine kasnije izašla u zbirci skladbi istarskog zborskog festivala u Poreču Naš kanat je lip, a od ostalih skladbi za zborove ističe se Ave Maria za troglasni ženski zbor (2000.), te Lipa mladost moja za mješoviti zbor (2011.).

Prilično su značajne i solo pjesme koje je pisala, između ostaloga tri solo pjesme na stihove Dobriše Cesarića (Uzdišu vali, pjeni se more; Voćka poslije kiše; Slap), te Molitva Jurja Dobrile iz 2012.

Fakturom često prilično jednostavne, no estetski izrazito privlačne, skladbe Elde Krajcar Percan odišu posebnom, nerijetko meditativnom atmosferom. Njen jedinstven glazbeno-skladateljski jezik moguće je u nekoj mjeri usporediti sa skladateljskim "jednostavnostima" koje su bile popularne krajem 19. i početkom 20. stoljeća, a čiji je glavni predstavnik Erik Satie. Riječ je o tendencijama odvraćanja od složenijih kompozicijsko-tehničkih postupaka i razvijenog tonalitetnog plana u skladanju,  uz nastojanje da se na jedan drugačiji način od dotadašnjeg postigne i visoka estetska kvaliteta. Takva nastojanja su kod Krajcar Percan isprepletena i sa značajkama minimalizma (prije svega repetitivnost strukture), a često i s istarskim folklorom.

Sveučilište Jurja Dobrile u Puli je Eldi Krajcar Percan 18. travnja 2016. godine na Danu Sveučilišta predalo priznanje "za dugogodišnju uspješnu glazbenu karijeru, više od dvjesto solističkih nastupa i koncerata u Hrvatskoj i inozemstvu, osvojene brojne prestižne nagrade, osnivanje Istarskog pododbora Hrvatskog društva glazbenih umjetnika, za skladateljska uspjehe, promicanje glasovirskih djela istarskih autora te za iznimno predan rad sa studentima koji obavlja s nemjerljivim entuzijazmom". Od 1. veljače 2018. izabrana je u zvanje umjetničkog savjetnika.

Hrvatski glazbenici

Elda Krajcar-Percan


Farmland bezeichnet mehrere Orte in den Vereinigten Staaten:

 Farmland (Indiana)
 Farmland (Louisiana)

Unternehmen:
 Farmland Industries, ein 1929 gegründetes US-amerikanisches Unternehmen

Farmland


Jurnalul Annei Frank (în ) este o monodramă în 21 de scene pentru soprană și orchestră de cameră, compusă în 1969 și interpretată pentru prima dată în 1972. Muzica și libretul sunt scrise de Grigori Frid, după jurnalul omonim.

Rezumat

Fetița Anne Frank, în vârstă de 13 ani, se ascunde împreună cu familia ei într-o casă din Amsterdam, din iulie 1942 până la arestarea lor în august 1944. Ea îi descrie pe oamenii pe care ii vede, își prezintă diferitele stări de spirit și emoții într-un jurnal, exprimându-și bucuria primirii cadourilor cu ocazia aniversării zilei ei de naștere, privirea cerului albastru de la fereastra ei sau atracția în creștere pentru Peter, dar și senzațiile de frică și de singurătate.

Descriere
Frid a scris propriul libret pentru această operă, structurând textele originale pentru a oferi un bogat și variat portret al Annei și al persoanelor din jurul ei în 21 de scene scurte. Opera durează o oră.

Scene
 Preludiu
 Ziua de naștere
 Școala
 Conversația cu tatăl
 Chemarea la Gestapo
 Ascunzătoarea / Turnul clopotniță al Westerkerk
 La mica fereastră
 Mi s-a spus
 Disperarea
 Amintirea
 Visul
 Interludiu
 Duetul domnului și doamnei Van Daan
 Hoții
 Recitarea
 Mă gândesc la Peter
 Pe Frontul Rusesc
 Razia
 Singurătate
 Passacaglia
 Final
Opera, compusă în 1969, a fost interpretată pentru prima dată cu acompaniament de pian la Casa Uniunii Compozitorilor din Moscova în 17 sau 18 mai 1972.

Recepție
Natura intimă a operei și dimensiunea orchestrei de cameră presupun reprezentația în spații mici și întrebuințarea unor mijloace reduse. În vara anului 2012, Operabase a enumerat-o ca fiind cea mai frecvent reprezentată operă lirică a unui compozitor în viață în cursul ultimilor cinci ani.

Discografie
 Das Tagebuch der Anne Frank (cântată în limba germană) Sandra Schwarzhaupt, soprană, Emsland Ensemble, Hans Erik Deckert, Profil PH04044,
 Jurnalul annei Frank (cântată în limba rusă) Eva Ben Tsvi soprană, Orchestra Teatrului Balșoi, Andrei Cistiakov, republicată de Brilliant Classics

Note

Legături externe
 , Opera Theatre Company, Dublin 2010. Ani Maldjian; Dirijor: Andrew Synnott; Regizori: Annilese Miskimmon, Ingrid Craigie
 , sireneOperntheater, Vienna 2008. Nina Plangg; Dirijor: Jury Everhartz; Regizor: Kristine Tornquist

Opere în limba rusă
Reprezentări culturale ale Annei Frank

Jurnalul Annei Frank (operă)


Horst Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Steinburg iline bağlı yerleşim yeri. 29,07 km² yüzölçüme sahiptir. Nüfusu, 30 Eylül 2006 itibarıyla yaklaşık 5178 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Ernst-Wilhelm Mohrdiek tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 www.amt-horst.de

Steinburg iline bağlı yerleşim birimleri

Horst, Holstein


Hermann Schlüter (* 28. Mai 1908 in Dortmund; † 4. Juni 1982 in Bremen) war
ein deutscher Politiker (CDU) aus Bremen. Er war Mitglied der Bremischen Bürgerschaft und Präses der Handwerkskammer in Bremen.

Biografie

Familie, Ausbildung und Beruf
Schlüter erlernte den Beruf eines Bäckers, legte 1930 seine Meisterprüfung und war seit 1930 in Bremen in der von ihm übernommenen Bäckerei tätig. Von 1941 bis 1945 war er Soldat im Zweiten Weltkrieg. Danach war er wieder selbstständiger Bäckermeister und 1949 Bäckerobermeister der Innung.

Schlüter war mit Elfriede Schlüter, geb. Prein (1911–1990) verheiratet. Er wurde auf dem Friedhof Riensberg in Bremen beerdigt.

Politik
Schlüter war vom Mai 1932 bis zum Frühjahr 1933 Mitglied der  NSDAP; kurz nach dem Machtwechsel trat er aus der Partei aus. Nach dem Krieg wurde er Mitglied der CDU in Bremen.

Er war von 1952 bis 1967 für die CDU rund 15 Jahre lang Mitglied der Bremischen Bürgerschaft und in verschiedenen Deputationen und Ausschüssen der Bürgerschaft tätig.

Handwerkskammer
Schlüter wurde 1946 Vorstandsmitglied, 1949 Vizepräsident und er war von 1952 bis 1979 rund 27 Jahre lang Präsident (Präses) der Handwerkskammer Bremen als Nachfolger des verstorbenen Georg Stichnaht. In diesem Amt folgte ihm Adolf Kupke. In seiner Zeit als Präses wurde das historische Gewerbehaus in Bremen wieder aufgebaut, fand 1966 die Gründung der Technikerschule Bremen statt, eröffnete 1965 die Gewerbeförderungsanstalt (GFA) am Doventorsteinweg und wurde das Berufsförderungszentrums der Handwerkskammer im Gewerbegebiet Bayernstraße in Bremen-Findorff gebaut. Seit 1969 fand das Mahl des Handwerks regelmäßig statt.

Er war in dieser Zeit auch Präsident des Zentralverbandes des Deutschen Bäckerhandwerks.

Ehrungen
 Schlüter wurde 1968 mit dem Großen Verdienstkreuz der Bundesrepublik ausgezeichnet.
 Er wurde nach 1979 Ehrenpräsident der Handwerkskammer Bremen.

Quellen
 Norbert Korfmacher: Mitgliederverzeichnis der Bremischen Bürgerschaft 1946 bis 1996 (= Kommunalpolitik. Band 1). LIT, Münster 1997, ISBN 3-8258-3212-0.
 Bremische Bürgerschaft (Hrsg.), Karl-Ludwig Sommer: Die NS-Vergangenheit früherer Mitglieder der Bremischen Bürgerschaft. Projektstudie und wissenschaftliches Colloquium (= Kleine Schriften des Staatsarchivs Bremen. Heft 50). Staatsarchiv Bremen, Bremen 2014, ISBN 978-3-925729-72-0.

Mitglied der Bremischen Bürgerschaft (ab 1945)
CDU-Mitglied
Träger des Großen Bundesverdienstkreuzes
Deutscher
Geboren 1908
Gestorben 1982
Mann

Hermann Schlüter (Politiker)


O prefață este un text explicativ (de obicei scurt), plasat uneori la începutul unei cărți sau a unei alte opere literare. Scrisă de obicei de către o altă persoană decât autorul principal al operei, ea comentează adesea biografia autorului, prezintă locul acelei scrieri în ansamblul operei autorului, precum și contextul în care a apărut acea scriere, povestește adesea anumite interacțiuni între autorul prefeței și autorul cărții sau comentează povestea prezentată în carte. Edițiile ulterioare ale unor cărți au, uneori, o prefață nouă (care apare înaintea unei prefețe mai vechi dacă există așa ceva), care ar putea explica în ce privințe diferă acea ediție de cele anterioare.

Atunci când este scrisă de autor, prefața poate să prezinte modul în care a apărut cartea sau modul în care a fost elaborată ideea cărții și poate conține mulțumiri și aprecieri adresate persoanelor care i-au fost de ajutor autorului în timpul scrierii. Spre deosebire de un cuvânt înainte, o prefață este întotdeauna semnată.

Informațiile esențiale pentru textul principal sunt, în general, plasate mai degrabă într-un set de note explicative sau poate într-o introducere decât într-o prefață sau într-un cuvânt înainte.

Paginile care conțin prefața și cuvântul înainte nu sunt de obicei numerotate, nefiind considerate ca părți ale operei principale, care are paginile numerotate, de obicei, cu cifre arabe. Dacă paginile anterioare textului principal sunt paginate, atunci sunt folosite cifre romane de dimensiuni mai mici. Dacă există atât o prefață, cât și un cuvânt înainte, prefața apare prima; ambele apar înaintea introducerii, care poate fi paginată.

Cuvântul prefață a fost folosit prima dată pe la mijlocul secolului al XVII-lea (fiind folosit inițial ca un termen în filologie). El provine din cuvântul latinesc praefatio.

Referințe

Legături externe
 Diferența între prefață, cuvânt înainte și introducere – PatMcNees.com

Literatură

Prefață


Papa Avilije iz Aleksandrije, također poznat kao Sv. Sabelij (Abylius, Abitius, Milius i Melyos), (ime prije početka pontifikata lat. Milieus, grč. περιβάλο ), (? - 95. AD) bio je treći papa Aleksandrije i patrijarh Svete Stolice sv. Marka.

Pregled
Nakon smrti pape sv. Anijana iz Aleksandrije 29. studenog 83. godine, sufraganski biskupi i svećenici toga područja okupili su se s laicima u Aleksandriji, u Egiptu, i razgovarali o sljedećem imenovanju na položaj patrijarha. Avilije je jednoglasno izabran u mjesecu prosincu (Kiahk - prema koptskom kalendaru), 83. godine, za vrijeme vladavine rimskog cara Tita Flavija Domicijana.
Papa Avilije je bio poznat po svojoj čednosti, pobožnosti i brizi za narod Isusa Krista. Svoju službu je posvetio nastavljanju osnaživanja ljudi u vjeri, i kršćanstvo se širilo u Egiptu, u Cirenaici, poznatoj kao Pentapolis ili pet zapadnih pokrajina i
Sudanu. Tijekom njegovog služenja, egipatski narod je počeo odricati se obožavanja idola i prakticirati svoje kršćanstvo u zajedničkim grupama.
Unatoč tome što je religija u Egiptu bila poganska koji su sa svojim osvajanjem donijeli Rimljani, njegovo vrijeme dok je bio papa, bilo je vrijeme mira za crkvu. Dok neki povjesničari tvrde da je car Domicijan protjerao Avilija s biskupskog trona, i postavio drugoga na njegovo mjesto, za takve tvrdnje nama povijesnih dokumenata koji bi poduprli takvu tezu. Prema povijesnim zapisima, on je ostao na svom položaju punih dvanaest godina, a preminuo je u prvog Thouta
 Avilije je pokopan pored posmrtnih ostataka sv. Marka evanđeliste u katedrali sv. Marka  u Baukalisu u Aleksandriji, Egipat.

Štovanje
Sveti Avilije (u nekim crkvama štovan kao sv. Milius), treći patrijarh aleksandrijski, štuje se kao svetac u raznim crkvama. Njegov blagdan se slavi u koptskoj Crkvi na dan koptske Nove godine, 1. Thouta što odgovara 11. rujnu po gregorijanskom kalendaru, 29. kolovoza i 29. ožujka u rimokatoličkoj Crkvi, a 22. veljače u grčkoj pravoslavnoj Crkvi.

Izvori

Vanjske poveznice

Khaled Gamelyan - The Coptic Encyclopedia, opensource
Holweck, F. G., A Biographical Dictionary of the Saints. St. Louis, MO: B. Herder Book Co. 1924.

Pravoslavni sveci
Koptski pape

Avilije Aleksandrijski


El corredor indio es una raza de pato originario de Inglaterra, probablemente importada en este país procedente de Asia. Inicialmente seleccionado para la puesta, por la cual las patas tienen grandes resultados y producen por término medio doscientos huevos al año, se extiende este pato ahora cada vez más en el mundo como pato de ornamento. Debe este renombre a su porte particular, casivertical y dando la impresión de correr siempre.

Origen

No está muy claro el origen del corredor indio. Para algunos, fue importado por los Ingleses de Asia durante los inicios del . Su origen preciso difiere según los autores, puede ser de Malasia, de China y del norte de la India volviendo de nuevo regularmente. La raza se cita como muy antigua en estos países, como dan prueba los grabados sobre piedras encontradas en la isla de Java y que sugiere que la raza ya existiera hace 2000 años. Este origen es no obstante controvertido. Voitellier escribe por otra parte en 1925 que "sus primeros propagadores reconocieron haberle dado su nombre sin preocupación del sonido de origen". Por otra parte, autores describen desde hace mucho tiempo patos que se asemejan al corredor indio en Europa, como Buffon desde el . Sin embargo para algunos, es una reciente raza resultante de la hibridación entre patos de Pekín y patos Virginia.

Cualquiera que sea su origen, es en Inglaterra donde este pato se desarrolló durante el . Se cruza probablemente y se selecciona por los ganaderos de este país por sus calidades de puesta, y con distintas razas inglesas. Reanudada por los ganaderos de animales de ornamento al final del , se exporta por todo el mundo.

Descripción

El corredor indio se caracteriza principalmente por su porte casi vertical, cuando los otros patos presentan una línea de la espalda más o menos horizontal, y su paso vivo. Su cuerpo es fino y alargado, con un largo cuello terminándose por una cabeza fina, de las pequeñas alas que no le permiten volar, y de las piernas que las lleva muy detrás. Todas estas características no hacen más que reforzar la impresión vertical que da este pato. Desde un punto de vista anatómico, este porte particular está vinculado a su fémur especialmente corto, establecido de manera bien posterior al de otros patos.

Originalmente blancos, se encuentran hoy distintas coloraciones de plumaje. Se encuentran así variedades blancas, negras, marrones, azules (color gris pizarra), salvajes (reanudando la coloración del pato pato silvestre, con dimorfismo entre machos y hembras), atruchadas, mezcladas (leonados y blancos), amarillo guisante y salvajes plateados.

Es un pato ligero, que pesa entre 1,75 y 2 kg. Es muy temeroso, menos ruidoso que el ganso pero más que él pato de Baviera (que es mudo).

Aptitudes
El corredor indio principalmente está apreciado por sus facultades de puesta. La pata pone huevos de cerca de 65 g mínimos, con cáscara blanca para la mayoría de las variedades, y verdosa para las variedades oscuras. Es una excelente pata que pone por término medio doscientos huevos en el año en condiciones favorables, la marca promedio es no menos de 350 huevos en 365 días. Pone a partir de la edad de seis meses, y prosigue de manera sostenida  durante tres, cuatro o incluso cinco años. La incubación dura alrededor de veintiocho días.

La carne de este pato es abundante con relación a su tamaño, y es sabrosa. Este pato ligero tiene necesidades alimentarias menores que las grandes razas, y se alimenta con gusanos y de insectos que encuentra excavando el suelo y la hierba.

Actualmente, sus calidades de capas se dejan poco a poco de lado, y este pato tiende a convertirse en un pato solamente de ornamento, se ha vuelto popular por su paso característico. Los corredores indios son también muy útiles en la huerta para eliminar babosas y caracoles y, a diferencia de las gallinas, no hacen daños ya que no raspan el suelo.

Selección
En un primer momento seleccionado en Inglaterra por sus facultades de puesta, no es ya el objetivo prioritario de los ganaderos. En efecto, su paso dio lugar a un valorado pato de ornamento, y la atención de los ganaderos en consecuencia ahora se refiere a sus características físicas irreprochables. Esta es la razón por la que actualmente la raza ve sus capacidades para poner menos apreciadas. Por otra parte, los ganaderos pretenden desarrollar nuevos colores, y son la causa de las distintas variedades existentes de este pato.

El corredor indio participó también en la creación de otras razas, como el orpington y kaki-campbell a los que contribuyó a crear.

Difusión
Se encuentra al pato corredor indio un poco por todas partes en el mundo, debiendo en gran parte su renombre a su paso particular.

Galería de fotos

Referencias

Anexos

Véase también
 Pato doméstico
 Ganadería

Enlaces externos

 British Indian Runner Duck Association
 Indian Runner Ducks  page on the British Waterfowl Association website.
 Indian Runner Ducks page on poultrykeeper.com including photos.
 Indian Runner Ducks page on feathersite including photos.
 A website designed to encourage others to enjoy keeping Indian Runner ducks.

Bibliografía

Razas autóctonas de Inglaterra
Anas
Aves de corral

Pato corredor indio


HMAS Hawk (M 1139) (formerly HMS Somerlyton) was a  operated by the Royal Navy and the Royal Australian Navy (RAN). The minesweeper was built for the Royal Navy as HMS Gamston, but renamed HMS Somerlyton before entering service. She was sold to Australia in 1961, and commissioned as HMAS Hawk in 1962. The ship operated through the Indonesia-Malaysia Confrontation, and was decommissioned in 1972.

Construction
The minesweeper was laid down for the Royal Navy by Richards Ironworks at Lowestoft, England. She was launched on 1 July 1954 as HMS Gamston, but was renamed HMS Somerlyton before entering service.

Operational history

Australia
The ship was purchased by Australia in 1961 and commissioned into the RAN as HMAS Hawk on 18 July 1962.

Hawk was one of several Australian warships deployed to Malaysia to protect the nation during the Indonesia-Malaysia Confrontation. She became the second Australian minesweeper to see action during the Confrontation on 13 March 1966, when she came under fire from an Indonesian shore battery while patrolling off Raffles Light. Eleven high explosive rounds were fired at the ship, some landing within  of the vessel, before Hawk withdrew from the area at speed. The following morning, Hawk intercepted a sampan and arrested the five Indonesians on board. The minesweeper's service during Confrontation was later recognised with the battle honour "Malaysia 1964–66".

Decommissioning and fate
HMAS Hawk paid off on 7 January 1972.

References

Ton-class minesweepers of the Royal Navy
Ships built in Lowestoft
1954 ships
Cold War minesweepers of the United Kingdom
Ton-class minesweepers of the Royal Australian Navy
Cold War minesweepers of Australia

HMAS Hawk (M 1139)


اغريبين «الصغرى»(15 م - 59 م).
امبراطورة رومانية.

كانت أغريبينا الصغرى ابنة جرمانيكوس وزوجته الحسناء الفاضلة أغريبينا الكبرى، وكانت بدورها ابنة أغريبا وزوجته جوليا، أبنة أغسطس قيصر. وكانت أغريبينا الصغرى، شقيقة كاليغولا. وقد ظُنَّ أنها مثله في كثير من الأمور، وقاسية. ولاتدرك.

تزوجت أولاً ارستقراطياً رومانياً يدعى دوميسيوس آهينوبربوس، رُزقت منه ابناً أصبح فيما بعد نيرون الذي أحرق روما. وكان زوجها الثالث كلوديوس شقيق والدها جرمانيكوس الأصغر، الذي أصبح أمبراطوراً من سنة 41 م إلى 54 م. ومنذ البداية سعت وراء أذلال كلوديوس، وتقديم إدعاءات أبنها نيرون بوراثة العرش بدلاً من بريتانيكوس ابن كلوديوس. فلما توفي كلوديوس سنة 54 م، لم
يشكّ الكثيرون في أنها دسّت له السم.

وأصبح نيرون امبراطوراً، ولكنه مالبث أن أفهم امه أنه لن يسمح لها بأن تكون الآمرة الناهيه، كما تعودت، وقام بمحاولات عدة للتخلص منها نجحت احداها سنة 59 م.

سيرتها

الإمبراطورة الرومانية أغريبينا الصغرى أو جوليا أغريبينا (15م - 59م) هي ابنة أغريبينا الكبرى وأخت الإمبراطور كاليغولا وجدّ أمها هو الإمبراطور أوغسطوس. كما أنها أم الإمبراطور الروماني نيرون.

عام 39م اتهمها أخوها كاليغولا بالمشاركة في مؤامرة فاشلة لقتله، وأمر بنفيها.

عام 40م توفي زوجها الأول دوميتيوس (والد نيرون). وعام 41 قُتل كاليغولا وزوجته وابنته، فخلفه على العرش الإمبراطور كلوديوس الذي أعاد أغريبينا الصغرى من المنفى، فتزوجت من رجل آخر، لكنه مات عام 47م وراجت شائعات أن أغريبينا قامت بتسميمه.

عام 49م تزوجت أغريبينا الصغرى من عمّها الإمبراطور كلوديوس (رغم اعتبار الرومان لذلك سفاحا ً)، وكانت هي رابع زوجاته. وقد اتهمها العديد من المؤرخين القدامى بعد ذلك بقتل كلوديوس أيضا ًعام 54م بأن دسّت السم له.

عُرفت أغريبينا الصغرى بقسوتها واستبدادها. وقد حاولت في حقبة تولي ابنها نيرون للعرش أن تحكم الإمبراطورية من خلال ابنها، إلاّ أن ابنها أمر بقتلها.

نهايتها

بعد أن انصرف «نيرون» إلى ليالي المجون والعربدة، ازداد انحطاطا يوما بعد يوم، فاذا حل الليل عليه انغمس وسط العاهرات في حفلات ماجنه ثم تنكر في زي عبيد وينزل إلى الطرقات يسرق ويمارس أعمال قطع طرق. وفي أحد هذه الحفلات الماجنه حاول أحد أصدقاؤه ويدعى «باريس» أن يشي بأم نيرون. فأخبر «نيرون» ان أمه تجهز عملية انقلاب عليه وانها ستعين أحد أحفاد الإمبراطور «أغسطس قيصر» ويدعى «بلوتس», ان «بلوتس» وعدها بالزواج حال نجاح الانقلاب. عندما سمع «نيرون» هذه الوشاية استشاط غضبا وقرر إصدار أمر باعدام أمه، إلا أن «بوروس» حثه على عدم التسرع في هذا القرار وأن يعطي الفرصة التي يعطيها للمحكوم عليهم بالإعدام بالدفاع عن نفسهم حتى لا يثير ذلك العامة على «نيرون». وفي اليوم التالي ارسل «نيرون» كل من «بوروس» و«سينيك» إلى أمه لتوجيه إليها الاتهام. وفي هذه المقابلة صبت «أغربينيا» جام غضبها على نيرون ونعتته بأفظع الألفاظ ثم مالبثت أن هدأت وبدأت ترد على الاتهامات، وعاد الرسل مره أخرى إلى «نيرون» الذي اقتنع بالردود ثم ما لبث أن عاد الوئام الحذر بين الأبن وأمه لفترة قصيره.

انتهت هذه الفترة عندما تعرف «نيرون» على إحدى العاهرات وتدعى «بوبيه» وقرر «نيرون» الانصياع لاوامر «بوبيه» بأن يطلق زوجته «أوكتافيا» وان يتزوجها. ولما علمت «أغربينيا» بذلك قررت منع ابنها من تلك الخطوة بكل الطرق مما دفع «بوبيه» بشحن «نيرون» ضد أمه وكيف أنه امبراطور ينصاع لأوامر أمه وهددته بأنها ستتختفي من حياته، فقرر «نيرون» التخلص من أمه. فدبر لأمه عمليه اغتيال وهي الغرق بحرا في أحد الرحلات، إلا أن «أغربينيا» نجت من القارب الغارق بأعجوبه. وبعد نجاة أمه قرر «نيرون» التخلص منها بارسال جنود إلى قصرها ليقتلوها. فأرسل إليها جنوده بقيادة صديق عمره «انيكيتوس» الذي كان يتمنى هذه الفرصة منذ زمن بعيد. وبالفعل قتلها الجنود بالسيوف ثم أحرقوا بقايا جثتها، ماتت «أغربينيا» وهي تلعن ابنها الذي ألقت به نقمه على الشعب وعلى روما. وبموتها ماتت أي معلم للبنوه والرحمة في قلب «نيرون»

مقالات ذات صلة
نساء الحضارة الرومية

مراجع

أشخاص أعدمتهم الإمبراطورية الرومانية
أشخاص من كولن
أغسطسات
أولاد جرمانيكوس
إعدامات القرن 1
إمبراطورات رومان
إناث ضحايا قتل
تاريخ روما القديمة العسكري
جرائم قتل غير محلولة في إيطاليا
رومان في القرن 1
رومانيات في القرن 1
زنا المحارم
زوجات كلوديوس
سلالة جوليو كلاوديان الحاكمة
عائلية في نيرون
كلوديوس
مواليد 15
مواليد في كولونيا
نساء رومانيات من القرن 1
وفيات 59
يولييون

أغريبينا الصغرى


Fossombroniales, red jetrenjarki iz razreda Jungermanniopsida. Preko 100 priznatih vrsta unutar pet porodica.

Podredovi i porodice
 Makinoaceae Nakai
 Calyculariineae He-Nygrén, Juslén, Ahonen, Glenny & Piippo
 Calyculariaceae He-Nygrén, Juslén, Ahonen, Glenny & Piippo
 Fossombroniineae R.M. Schust.
 Allisoniaceae Schljakov
 Fossombroniaceae Hazsl. nom. cons.
 Petalophyllaceae Stotler & Crand.-Stotl.

Izvori

Pelliidae

Fossombroniales


Die Formel-750-Saison 1975 war die dritte in der Geschichte der Formel-750-Meisterschaft und wurde von der FIM als Preis der FIM veranstaltet.

Bei neun Veranstaltungen wurden 17 Rennen ausgetragen.

Punkteverteilung

In die Wertung kamen die fünf besten erzielten Resultate. Wurden bei einer Veranstaltung mehrere Läufe ausgetragen, so ergaben sich die Punkte aus der Addition der Zeiten beider Läufe.

Rennergebnisse

Fahrerwertung

(Punkte in Klammern inklusive Streichresultate)

Konstrukteurswertung

(Die Konstrukteurswertung ist nicht offiziell, es wurde kein Herstellertitel vergeben.)

Verweise

Literatur

Weblinks
 Detaillierte Statistiken zur Saison 1975 bei racingmemo.free.fr(französisch)

Motorsportsaison 1975
1975

Formel-750-Saison 1975


AHK Air Hong Kong Limited (stylised as air Hongkong and commonly known as Air Hong Kong; ) is an all-cargo airline based in Chek Lap Kok, Hong Kong, with its main hub at Hong Kong International Airport. The airline operates an express freight network to 13 destinations in nine countries, including China, Japan, Malaysia, Philippines, Taiwan, Singapore, South Korea, Thailand and Vietnam. It has a fleet of Airbus A300-600F General Freighters, which the airline was the launch customer of this new variant. Its head office is located on the fourth floor of the South Tower of Cathay Pacific City.

Air Hong Kong was founded in November 1986 by three local businessmen and commenced charter services with a Boeing 707-320C freighter on 4 February 1988. In June 1994, Hong Kong's largest carrier, Cathay Pacific acquired 75% holdings of the airline; and acquired the remaining 25% in February 2002. In October, Cathay Pacific entered into a joint venture with DHL Worldwide Express (DHL), that eventually saw DHL take a 40% stake in the cargo airline, while Cathay Pacific retained the other 60% holding.

On 7 July 2017, Cathay Pacific announced that it would be acquiring DHL's stake in the airline.

History

Air Hong Kong was established in November 1986 by three local businessmen from London's Stansted Airport, which included Roger Walman.  Roger teamed up with Tomas Sang from Hong Kong to help fund the business. The airline commenced charter services with a Boeing 707-320C freighter on 4 February 1988, to Bombay (now known as Mumbai), Britain and Kathmandu; and scheduled services began on 18 October 1989. By early 1990, the airline had two Boeing 707-320C and operated a scheduled cargo service to Manchester, with traffic rights to Auckland, Brussels, Fukuoka, Guam, Melbourne, Nagoya, Osaka, Perth, Pusan, Singapore, Sydney, Vienna and Zurich. Schedule cargo service to Nagoya was introduced and new traffic rights to Hanoi and Ho Chi Minh City granted by April 1991. In March 1992, Air Hong Kong was granted additional traffic rights to Cairns, Darwin, Dhaka, Dubai, Kathmandu, Kuala Lumpur and Townsville. By March 1993, the airline operated scheduled cargo services to Brussels, Dubai, Ho Chi Minh City, Manchester, Nagoya and Singapore with a fleet of two Boeing 747-100SF and one Boeing 707-320C freighters.

Polaris Aircraft Leasing, a subsidiary of General Electric Capital, entered into agreement in 1993 to suspend lease payments on the airline's three Boeing 747-100SFs in return for an option to buy up to 49 percent of the airline in January 1995. However, Cathay Pacific acquired 75 percent of the airline's shares for HK$200 million in June 1994 and the option was cancelled. Facing weak demands and heavy financial losses, the airline was forced to terminate the lease on its Boeing 707-320C and one of its Boeing 747-100SF on November 1994 and January 1995, respectively, with only two Boeing 747-100SFs remaining. By 2000, the airline had a fleet of three Boeing 747-200Fs with scheduled cargo services to Brussels, Dubai, Manchester and Osaka.

The airline's parent, Cathay Pacific, acquired the remaining 25 percent of the airline's shares in February 2002 and became a wholly owned subsidiary. An operational restructure followed on 1 July, where Air Hong Kong ceased services to Brussels, Dubai and Manchester to focus on services in Asia. In October 2002, Cathay Pacific entered into a joint venture agreement with DHL Worldwide Express (DHL) by selling a 30 percent stake in the cargo airline in exchange for funds to purchase medium-size freighters to operate DHL's network in the Asia-Pacific region from Hong Kong. The airline set aside $300 million to purchase five freighters by 2004 and another $100 million towards at least three more freighters by 2010. In March 2003, Cathay Pacific sold another 10 percent stake to DHL and retained 60 percent of the airline.

Air Hong Kong was the launch customer for the Airbus A300-600F General Freighter, which is a new variant of the Airbus A300-600F. This new variant has a cargo loading system capable of handling virtually every type of container and pallet, and a side door at the rear of the lower deck capable of handling large items of general freight. The airline took its first delivery of this new aircraft in September 2004, with the eighth and final aircraft delivered on 22 June 2006. The new freighters were powered by two General Electric (GE) CF6-80C2 engines and signed a 14-year Maintenance Cost Per Hour (MCPH) programme with GE on 25 January 2005.

In November 2007, Air Hong Kong received an Award for Operational Excellence by the aircraft manufacturer Airbus for achieving an overall best performance on aircraft utilisation, operational reliability and average delay time.

Destinations
Air Hong Kong operates cargo flights to the following destinations :

Fleet

Current Fleet

The Air Hong Kong fleet consists of the following aircraft (as of January 2021):

In 2020, Air Hong Kong transferred a second A330F to its own air operator's certificate. While the first was a freighter-converted A330-322F, the latest is a production A330-243F. ASL Airlines is currently operating one converted A330-322F for Air Hong Kong, while another aircraft an A330-343F, is being converted at EFW in Dresden. It is unknown when the fourth aircraft will be introduced into the network or when the current aircraft (being operated by ASL Airlines) will transfer under Air Hong Kong's AOC. The program is currently behind schedule.

The airline was the launch customer for the Airbus A300-600F General Freighter, which was the new variant of the Airbus A300-600F.

Former Fleet

References

External links

Cathay Pacific
DHL Express

Airlines established in 1986
Airlines of Hong Kong
Cathay Pacific
DHL
1986 establishments in Hong Kong
Cargo airlines of China

Air Hong Kong


Hjartåsen Station (Hjartåsen stasjon) var en jernbanestation på Nordlandsbanen, der lå i Rana kommune i Norge.

Stationen åbnede 10. december 1947, da banen blev forlænget fra Dunderland til Lønsdal. Den blev nedgraderet til trinbræt 1. februar 1966, og 2. juni 1996 blev betjeningen med persontog indstillet. Den blev dog genoptaget 15. juni 2003 i perioden medio juni til medio august men atter indstillet 11. juli 2004. Stationen blev nedlagt 11. juni 2006.

Stationsbygningen blev opført i 1947 efter tegninger af Bjarne Friis Baastad. Den toetages bygning var opført i træ og rummede oprindeligt ekspedition og tjenestebolig, mens en enetages tilbygning fungerede som pakhus. Bygningen blev revet ned i 1982. Der er opsat et mindesmærke for Ole Tobias Olsen, der planlagde Nordlandsbanen, ved stationen.

Litteratur

Eksterne henvisninger

Noter

Stationer på Nordlandsbanen
Jernbanestationer i Nordland
Nedlagte jernbanestationer i Norge
Etableret i 1947
Ophørt i 2006

Hjartåsen Station


Charles Franklin Ogden (* 4. Februar 1873 bei Charlestown, Clark County, Indiana; † 10. April 1933 in Louisville, Kentucky) war ein US-amerikanischer Politiker. Zwischen 1919 und 1923 vertrat er den Bundesstaat Kentucky im US-Repräsentantenhaus.

Werdegang
Charles Ogden besuchte nach der Grundschule die Jefferson High School in Indiana. Nach einem anschließenden Jurastudium an der University of Louisville und seiner 1896 erfolgten Zulassung als Rechtsanwalt begann er in diesem Beruf zu praktizieren. Gleichzeitig schlug er als Mitglied der Republikanischen Partei eine politische Laufbahn ein. In den Jahren 1898 und 1899 saß er als Abgeordneter im Repräsentantenhaus von Kentucky. Während des Spanisch-Amerikanischen Krieges diente er als Freiwilliger in den US-Streitkräften.

1901 bewarb sich Ogden erfolglos um das Amt des Bezirksstaatsanwalts. Im Jahr darauf scheiterte seine Kandidatur für den Senat von Kentucky. Bei den Kongresswahlen des Jahres 1918 wurde er im fünften Wahlbezirk von Kentucky in das US-Repräsentantenhaus in Washington, D.C. gewählt, wo er am 4. März 1919 die Nachfolge des Demokraten J. Swagar Sherley antrat. Nach einer Wiederwahl im Jahr 1920 konnte er bis zum 3. März 1923 zwei Legislaturperioden im Kongress absolvieren. In dieser Zeit wurden der 18. und der 19. Verfassungszusatz ratifiziert. Dabei ging es um das Prohibitionsgesetz und die bundesweite Einführung des Frauenwahlrechts.

Im Jahr 1922 verzichtete Charles Ogden auf eine weitere Kandidatur. In der Folge zog er sich aus der Politik zurück. Er starb am 10. April 1933 in Louisville und wurde dort auch beigesetzt.

Weblinks

Mitglied des Repräsentantenhauses der Vereinigten Staaten für Kentucky
Mitglied des Repräsentantenhauses von Kentucky
Mitglied der Republikanischen Partei
Rechtsanwalt (Vereinigte Staaten)
US-Amerikaner
Geboren 1873
Gestorben 1933
Mann

Charles F. Ogden


Joyce Reynolds (née le  et morte le  à Cambridge) est une historienne britannique spécialiste d'épigraphie romaine.

Elle est professeure honoraire au Newnham College de l'université de Cambridge. Elle a travaillé essentiellement sur la cité d'Aphrodisias.

Biographie

Carrière

Publications (sélection)
  Inscriptions of Roman Cyrenaica, J. M. Reynolds, C. M. Roueché, Gabriel Bodard (2020). .
  Inscriptions of Roman Tripolitania, J. M. Reynolds et J. B. Ward-Perkins (2009). .
  Joyce Reynolds, Charlotte Roueché, Gabriel Bodard, Inscriptions of Aphrodisias (2007). .
  J. Reynolds, J. B. Ward-Perkins, Christian monuments of Cyrenaica (2003).
  Mary M McKenzie, Joyce Reynolds, Images of authority : papers presented to Joyce Reynolds on the occasion of her seventieth birthday
  Joyce Maire Reynolds, Robert Tannenbaum, Jews and God-fearers at Aphrodisias : Greek inscriptions with commentary : texts from the excavations at Aphrodisias conducted by Kenan T. Erim (1987)
  Joyce Maire Reynolds, The inscriptions of Roman Tripolitania (1950)

Notes et références

Liens externes

Naissance en décembre 1918
Naissance à Waltham Forest (borough londonien)
Universitaire britannique
Professeur à l'université de Cambridge
Historienne britannique
Centenaire britannique
Décès à 103 ans
Décès à Cambridge
Décès en septembre 2022

Joyce Reynolds


Burgaz şu anlamlara gelebilir;

Genel
 Burgaz (, Pyrgos) İçinde kale, kule, hisar, kemer gibi dikili yükseltili mimarinin bulunduğu antik kasabalara verilen ad. Kemerburgaz (İstanbul), Burgaz Ada (İstanbul), Sahil Burgaz (Bursa), Lüleburgaz (Kırklareli), Burgaz (Datça'da Knidos harabeleri).

Yer ve Coğrafya Adları

Bulgaristan
 Burgaz ili - Bulgaristan'da yer alan il.
 Burgaz - Bulgaristan'da yer alan şehir.
 Bırgaz - Bulgaristan'da yer alan nehir.

Türkiye
 Burgaz Adası - İstanbul ili Prens Adaları'nın bir üyesi.
 Burgazada, Adalar - Adalar ilçesinin 5 mahallesinden biri.

Burgaz (anlam ayrımı)


الملقم الآلي جهاز ميكانيكي معد لتعبئة المدفع بالذخيرة ميكانيكياً، ويستخدم نظام التلقيم الآلي في قطع المدفعية أو مدافع الدبابات لتعويض مهمة الجندي المكلف بتعمير المدفع بالقذائف بشكل يدوي وهو ما يأخد وقتا طويلا نسبيا ويقلل من كثافة النيران خلال المعركة.

يسهم الملقم الآلي في تسريع وتيرة ضرب النار في الدبابات مما يجعل أداء الدبابة ككل أكثر فعالية ويرفع من كفاءتها القتالية، بالإضافة إلى أن الملقم الآلي يأخذ مكانا أصغر داخل التصميم الهندسي للدبابة ويقلص عدد الجنود داخلها فذلك يسمح بتقليل وزنها ويجعل شكلها العام أقل بروزا على مسرح القتال مما يزيد من قدرتها البقائية وسرعتها.

وقد طور النظام خلال الحرب العالمية الثانية وغالب الدبابات السوفيتية مجهزة به حيث يحل مكان معبئ الذخيرة بينما لا تحوي الدبابات الإمريكية الأبرامز والأنجليزية تشالنجر 2 على ملقم آلي، ويمكن للملقم الآلي الحديث تلقيم مدفع من عيار 125مم بعدد من القذائف يبلغ من 10 إلى 12 قذيفة في الدقيقة.

مراجع

مكونات سلاح ناري

ملقم آلي


Eukomija (lat. Eucommia), monotipski biljni rod korisnog drveća iz porodice Eucommiaceae. Vrsta E. ulmoides, jedini je predstavnik roda i porodice. Domovina joj je Kina, a uvezena je i u Bugarsku i na Korejski poluotok

Eukomija je stablo do 20 metara visine

Opis
Eucommiaceae uključuje jednu vrstu (Eucommia ulmoides), porijeklom iz Kine. Ovo je stablo koje se oprašuje vjetrom sa spiralno raspoređenim, jednostavnim, nazubljenim listovima. Sadrži stanice od lateksa koje uzrokuju da se listovi drže zajedno žicama gume kada se razdvoje u sredini. Ova guma ili gutta se koristila za punjenje zuba i za izolaciju električnih kablova. Biljka je navedena kao gotovo ugrožena u divljini, ali se naširoko uzgaja u Kini za namještaj i gorivo. Njegova se kora koristi u medicini kao tonik i za artritis. Sa svoje dvije raširene žiške i krilatim plodovima, Eucommia podsjeća na Ulmus (brijest), ali to je samo površinska sličnost, jer njih dvoje nisu u bliskom srodstvu.

Vanjske poveznice

Izvori

Garryales

Eukomija


The deal porters were a specialist group of workers in London's docks. They handled baulks of softwood or "deal", stacking them up to 60 feet (18 m) high in quayside warehouses. This was a demanding and dangerous job. It required physical strength, dexterity and a head for heights, to such an extent that they were nicknamed "Blondins" after the famous acrobat, Charles Blondin. Deal porters wore special leather headgear (backing hats) with long "aprons" over their shoulders in order to protect their heads and necks from wooden splinters.

Their trade was a notably hazardous one. The New Survey of London Life and Labour, published in 1928, noted:

"Deal portering is heavy and dangerous work which cannot safely be undertaken by any save experienced men. The shoulder of an experienced deal porter is said to develop a callosity which enables it to bear the weight and friction of a load of planks. But even with a hardened shoulder the deal porter has an unenviable task. To carry over a shaking slippery plankway a bundle of shaking slippery planks, when a fall would almost certainly mean serious injury, is work for specialists."

Most of the deal porters worked at the Surrey Commercial Docks in Rotherhithe, which specialised in timber. The workers were represented by the Port of London Deal Porters' Union. They were eventually rendered obsolete by the 1940s as mechanisation provided a better and cheaper way of moving timber cargo, and less arduous jobs became available elsewhere.

There are a number of commemorations of the deal porters in Rotherhithe. At Canada Water there is a sculpture in their honour, designed by Philip Bews. There is a street named "Deal Porters Way", a path named "Deal Porters Walk", and a public square alongside Canada Water Library named "Deal Porters Square". The Compass pub in Rotherhithe Street was formerly named "The Deal Porter".

References

Many hands: Trades of the Port of London, 1850-1980
History for GCSE. The Dockers

Marine occupations
Obsolete occupations
Port of London

Deal porter


Cue est une petite ville de la région du Mid West en Australie-Occidentale.

Sa population était de  en 2016.

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Mid West (Australie)

Cue (Australie-Occidentale)


ALM Antillean Airlines (), and later Air ALM, was the main airline of the Netherlands Antilles between its foundation in 1964 and its shut-down in 2001, operating out of Aruba, Bonaire, and Curaçao. It was based at Hato International Airport.

History

ALM Antillean Airlines was founded on the August 1, 1964 by the conversion from KLM West-Indisch Bedrijf (West Indies Division). ALM operated as a part of KLM Royal Dutch Airlines, who wanted to make Curaçao the hub for their American operations, and to provide an American link between the Far East and Europe. KLM did this with the flight of the Snip. ALM started out with three Convair 340s and served seven destinations. In addition to the airline business, ALM also provided catering and airline servicing for other companies using the Curaçao and Aruba airports. Its main destinations were Aruba, Bonaire, St Maarten, St Kitts, Maracaibo, Barranquilla and Caracas. Due to the surge in tourism, ALM quickly grew, and the Convairs were replaced by two Douglas DC-9-15s jets (ex KLM) and two brand new turboprop Fokker F27-500 series. New destinations were added, and an ex Viasa DC-9 was also added to the fleet.

The period between 1968 and 1969 was crucial for ALM. By January 1, 1969 the Antillean government took a 96% share over from KLM and ALM became a state-owned company. To further make use of the booming tourist industry, an ex KLM Douglas DC-8 was chartered. Now ALM was able to fly directly to New York and Miami. Later on, Panama and Costa Rica was added as ALM destinations. The New York to St Maarten route (1970 to 1973) was flown with a chartered Boeing 727-100 provided by Braniff International Airlines and also at one point with an Overseas National Airways (ONA) McDonnell Douglas DC-9-30.

The Fokker F-27s were replaced by a third DC-9-15 also from KLM and ALM became an all-jet passenger airline for a short time. During this time in August 1972, a Douglas DC-6B was purchased for the cargo routes. Windward Islands' Winair was acquired, with its fleet of turboprop, STOL capable de Havilland Canada DHC-6 Twin Otter (series 300 aircraft), by the Antillean government. It became apparent that on the short flights to Aruba and Bonaire the DC-9 jet was not cost effective. A temporary solution was found in the shape of two Twin Otter 100 series. For a while, ALM Twin Otter flights between Aruba-Bonaire-Curaçao were labeled ABC Commuter. After a bumpy start the Twin Otter became a success with the passengers and two further machines (series 300) were added. In the years 1973 through 1978, ALM made a total profit of ANG14.3M. Their raison d'être was to maintain airways between the islands of the Netherlands Antilles, and to promote tourist trade by providing transport.

During 1975, ALM replaced its older DC-9s with brand new McDonnell Douglas DC-9-32 series, which increased seating capacity significantly. Two years later, a Boeing 727 was added for additional routes to Chicago, Cleveland, Detroit and New York, which were mostly operated as charter flights. During this period ALM grew rapidly and its number of personnel doubled in 1977. A year later, a bi-lateral agreement between the Antillean government and the US was reached whereby ALM was allowed to take over the routes from KLM to the USA. To cope with the demand two Douglas DC-8-53 jets were leased from Rosenbalm Aviation. Additionally the Twin Otters were replaced by Short SD-330 commuter turboprop aircraft. In 1978, KLM restarted extensive cooperation with ALM. Two DC-8's were brought into the fleet and served the route Curaçao-New York JFK, where KLM handled the ground services. KLM was still hoping and trying to build a hub with ALM. KLM flights Curaçao-Amsterdam often had at least an ALM cabin crew on board in those years.

1979 was a turning point for ALM. Due to the low point of the oil prices coupled with slow tourist figures and the devaluation of the Venezuelan currency, brought ALM into trouble. Additionally ALM had to deal with competing business from Eastern Air Lines and American Airlines on competing routes. The DC-8 flights were halted and the newly arrived Short 330s were sold off. During 1980 the Boeing 727 and Beech Queen Air left the company and ALM concentrated on its fleet of four DC-9-32s.

During 1982, ALM decided to replace some of its DC-9s with two McDonnell Douglas MD-80 jetliners, which were leased from Curaçao Aircraft Leasing Company. A third example was later purchased from Continental Airlines. With business slowly improving, ALM was able to purchase additional airplanes which included the purchase of two elderly Fairchild Hiller FH-227 turboprops from Delta Air Transport for the short haul routes.

Cutting costs
Due to the separate status of the island of Aruba in 1988, ALM had to contend with another competitor concerning the Aruba service: Air Aruba, which was operating two NAMC YS-11 turboprops on flights to Curaçao. By early 1989 ALM was only serving thirteen destinations within the Caribbean basin and also Miami and New York. Although a price war was started between Air Aruba and ALM, this didn't last for long. In a few years, the prices for tickets between the three ABC-islands went back to their original levels or even higher. With the sharing of passengers between two competitors, profits on the Aruba-Curaçao route dwindled. Even worse was that the Miami-Curaçao route was also shared. The Miami-Curaçao route was considered one of ALM's most profitable routes. From 1970 through 1982, ALM's average loss was ANG 1.2 million per year or a total of 15.6M. As 1973-1978 showed a profit, in the remaining years the average loss was ANG 4.3 million, and probably heavier in the period after 1978.

During the 1990s, ALM managed to stay in business despite stiff US competition and political changes in the aviation industry. de Havilland Canada DHC-8 Dash 8 regional turboprop aircraft were added to the fleet.  Early 1991 KLM re-invested into ALM with some minor shares. But due to lack of government and public interest, ALM could not keep up and slowly went into a dire financial situation. By the year 2000, things were so bad that ALM was on the verge of bankruptcy. KLM had stopped its participation with ALM concerning the Amsterdam-Curaçao flights. Worse for ALM, the KLM flights to Europe and South America now were transferred to Bonaire's Flamingo International Airport, leaving the just opened ALM catering building at Curaçao Hato airport unused. ALM went into bankruptcy by early September 2001 and was then replaced by Dutch Caribbean Airlines, an all new company using their older DC-9-32s.

Destinations
ALM previously served the following destinations during its existence:

Codeshare agreements
ALM had formed agreements that extended its route system:
KLM
Martinair
United Airlines

Fleet
Over the years, ALM operated the following aircraft types:

Incidents and accidents
ALM Flight 980: Operated via a wet lease by Overseas National Airways, it was a scheduled flight from John F. Kennedy International Airport in New York City to Princess Juliana International Airport on St. Maarten. On May 2, 1970, the DC-9-30 (registered N935F) operating the flight ran out of fuel after several unsuccessful landing attempts due to weather conditions, resulting in a water landing in the Caribbean Sea 48 km (30 mi) off St. Croix and the death of 23 of the 63 people on board.

See also
List of defunct airlines of the Netherlands Antilles

References

http://landewers.net/PJ.txt (fleet info)

External links
 Air ALM (Archive)
 http://klmhistorie.forum2go.nl/de-antilliaanse-luchtvaart-maatschappij-als-klm-dochter-t149.html (ALM in Dutch)

Defunct airlines of the Netherlands Antilles
Defunct airlines of Curaçao
Airlines established in 1964
Airlines disestablished in 2001
1964 establishments in the Netherlands Antilles
2001 disestablishments in the Netherlands Antilles

ALM Antillean Airlines


A Copa do Presidente da Federação Espanhola de Futebol de 1941-1947 foi uma competição oficial organizada pela Real Federação Espanhola de Futebol (RFEF), sendo o vencedor o Atlético de Madrid naquele tempo chamado de Atlético Aviación.

Foi disputado pelos campeões do Campeonato da Espanha e da Taça do Rei e pelas duas equipas mais bem classificadas depois do fim no campeonato da Espanha da Primeira Divisão na época 1940/41 , sendo assim um dos precedentes da Supertaça de Espanha (dado o seu formato com quatro equipas, adotado em 2019 ).

Partidas

Classificação

Ver também
Supercopa da Espanha

Campeonato da Espanha

Copa do Rei

Referências
Futebol da Espanha
Competições nacionais de futebol da Europa
Espanha

Links Externos
https://www.rfef.es/noticias/competiciones/copa-rfef

https://pt.besoccer.com/competicao/copa_presidente_fef

https://www.resultados-futbol.com/copa_presidente_fef1941/grupo1


Rüştü Reçber, (d. 10 Mayıs 1973, Antalya), kaleci mevkiinde görev yapmış eski Türk millî futbolcudur. Türk ve dünya futbol tarihinin en iyi kalecileri arasında yer alır, 2003 yılında dünyanın en iyi 3. kalecisi olarak seçilmiştir. Ayrıca; futbol efsanesi Pelé tarafından, yaşayan en iyi 100 futbolcudan biri olarak seçilerek FIFA 100 listesinde yer almıştır. Şu anda beIN Sports'ta yorumculuk yapmaktadır.

Kulüp takımları kariyeri

İlk yılları
Rüştü Reçber, Korkuteli ilçesinin Küçükköy köyünde dünyaya geldi. Babası manav açıp, Korkuteli'ne taşındı. Rüştü de burada futbol oynamaya başladı. İlk lisansı Korkuteli amatör takımında çıkarıldı. 1985'te amatör olarak Demrespor'da futbola devam etti. Önce forvet olarak futbola başlasa da uzun boyu nedeniyle 89'da kaleciliğe geçti. 1990'da Burdurgücü takımına geçerek profesyonel oldu. Bu takımda üçüncü kaleci iken Fatih Terim ve ekibi tarafından keşfedildi. Niğde'de katıldığı amatör futbol turnuvasında ve İzmir'de katıldığı Türkiye 21 yaş altı millî futbol takımı elemelerinde başarılı bulunur. Daha sonra Galatasaray tarafından denendi ancak beğenilmedi. Teknik direktör Mustafa Denizli tarafından bir yıl Galatasaray PAF'da oynaması gerektiği söylendi. Ancak Rüştü, İstanbul'da bir yıl geçirmek yerine Antalya'ya gitmeye karar verdi.

Antalyaspor
Ağustos 1991'de Antalyaspor ile anlaştı. İlk sezon hiç forma giyemedi ve Murat Ayhan Aydın'ın arkasında ikinci kaleci olarak bulundu. 92-93 sezonunda da ümit millî takıma çağrılması dışında aktif bir rol alamadı. 11 Nisan 1993'te Siirt Köy Hizmetlerispor ile oynanan Lig B maçında ilk kez Antalyaspor forması giydi ve o maç hiç gol yemedi. Sezon sonunda Beşiktaş Rüştü ile ilgilenmeye başladı. Ancak 13 Mayıs 1993'te Antalya'da takım arkadaşı Levent Tekne ile bir trafik kazası geçirdi. Rüştü'nün kullandığı araba köprü korkuluklarına çarptı. Levent Tekne hayatını kaybederken, Rüştü ise yaralanıp bir süre yoğun bakımda kaldı. Kazadan sonra Beşiktaş tarafından sağlık kontrollerinden geçirildi. Sonuç olarak yeniden sakatlanabileceği düşünülerek transferden vazgeçildi. Kazadan sonra moral ve fizik olarak çöken Rüştü ile  teknik direktörü Adnan Dinçer özel olarak ilgilendi ve onu futbola yeniden kazandırdı.

Fenerbahçe SK

1. dönemi
Rüştü, 1993-94 sezonunda Antalyaspor'un birinci kalecisi oldu. Sezonun başında başarılı performansı ile dikkat çeken Rüştü, bu sefer de Fenerbahçe'den teklif aldı. 26 Kasım 1993'te kendisini Fenerbahçeli yapan sözleşmeyi imzaladı. Sözleşme gereği eski takımı Antalyaspor'a yeniden kiralandı ve sezonu orada tamamladı. Rüştü o sezon 33 maçta forma giydi. Bu dönemde Türkiye millî futbol takımına da sık sık çağrılmaya başladı. Sezon sonunda Antalyaspor, Türkiye 1. Futbol Ligi'ne çıkmaya hak kazandı.

Rüştü, Fenerbahçe ile ilk maçına 29 Ekim 1994'te Petrolofisispor karşısında çıktı. Devre arasında birinci kaleci Engin İpekoğlu'nun sakatlığı nedeniyle yerine oyuna girdi. 5 Kasım'da Altay ile oynanan maçta hem ilk kez ilk 11'de hem de ilk kez Fenerbahçe Şükrü Saracoğlu Stadyumu'na çıktı. Sezon sonu ligde başarı elde edilemedi. Sezon sonu oynanan Başbakanlık Kupası maçında Rüştü, Fenerbahçe kalesini korudu. Normal süresi 0-0 biten maçın uzatmaları da 1-1 bitti. Ancak Fenerbahçe penaltılarla elenirken, Rüştü ilk kupasını kaldıramadı.

Sonraki sezon Fenerbahçe'nin birinci kalecisi oldu. 29 lig maçında forma giydi. İlk kez Avrupa maçlarında forma giydi. Sezon sonunda Fenerbahçe şampiyon oldu. Bu da Rüştü'nün ilk şampiyonluğu oldu. Ayrıca Fenerbahçe 34 maçta sadece 19 gol yiyerek, en az gol yiyen takım oluyordu. Rüştü ise bu 16 golün sadece 10'unu yiyerek muhteşem bir performansa imza attı. Fenerbahçe, Türkiye Kupası'nı da uzatmalarda kaybediyordu.

1996-97 sezonunda lig kazanılmasa da Fenerbahçe yine en az gol yiyen takım oluyordu. 34 maçta 25 gol yiyen takımda Rüştü 20 gol yiyordu. İlk kez UEFA Şampiyonlar Ligi'ne de katılan Rüştü, Fenerbahçe'nin İngiltere'de Manchester United'ı 1-0 yenip, 40 yıllık rekoru kırdığı maçta performansı ile beğenildi. 97-98 sezonunda da şampiyonluk kazanılmasa da 33 maçta 25 gol yiyen Rüştü, yine Fenerbahçe'yi ligin en az gol yiyen takımı yaptı. Sezon sonunda Başbakanlık Kupası'nı da kazandı. 98-99 sezonu ise başarısız bir sezon olarak geçti. Bu sefer en az gol yiyen takım unvanı da Beşiktaş'a kaptırılsa da, Rüştü 30 maçta 23 gol yiyerek yine de iyi bir performans gösterdi.

1999-2000 sezonu Rüştü için üzücü bir olaya sebep oldu. Fenerbahçe 14 Aralık 1999'da Pendikspor'a 2-1 yenilerek Türkiye Kupası'nda elendi. Maç sonrası tesislerinden otomobili ile ayrılan Rüştü, taraftarın saldırısına uğrayıp dayak yedi. Bu olayların o zaman Fenerbahçe yönetim kurulunda olan Mecnun Otyakmaz ve Tahir Kıran'ın dövdürdüğü iddia edildi. Rüştü ve Fenerbahçe arasında bir kırgınlık yaratan bu olaydan sonra Rüştü, Fenerbahçe formasını giymeye devam etse de kaptanlığı bıraktı. Fenerbahçe sezon sonu UEFA'da Macar takımı MTK'ya elenirken, ligde de 4. olup Avrupa'ya gidemedi. Rüştü ise 25 maçta 31 gol yiyerek ilk kez maç başına 1 gol yeme ortalamasının üstüne çıktı.

2000-01 sezonunda Fenerbahçe ile bir şampiyonluk daha gördü. Takımın en çok forma giyen futbolcusu oldu. 2001-02 sezonunda ise bir kez daha Şampiyonlar Ligi macerası yaşadı ancak Fenerbahçe 0 puan ile rekor kırarken, Rüştü de iyi bir performans gösteremedi. Ancak ligde 2. olan Fenerbahçe, Galatasaray ile en az gol yiyen takım oluyordu. 2002-03 sezonu Rüştü'nün Fenerbahçe'deki ilk döneminin son sezonu oldu. Ancak bu sezonda da hiçbir başarı kazanılamadı.

Fenerbahçe

2. dönemi
Fenerbahçe'ye kiralık olarak döndüğü sezon Rüştü, bir Fenerbahçe şampiyonluğu daha gördü. 29 maçta 17 gol yiyerek başarılı bir performans sergiledi. Türkiye kupası yarı finalinde uzatmalarda 1-0 yenik devam eden maçta Fábio Luciano'ya gol pası atarak maçın penaltılara gidip, finale kalmalarına yardım etti. Ancak finalde Galatasaray'a 5-1 yenildiler. 2005-06 sezonunda Fenerbahçe'ye transfer oldu. ancak genç file bekçisi Volkan Demirel'in yedeği konumuna düşüp, kupa maçlarında forma giydi. Ancak formayı sezonun ikinci yarısında kaptı. Sezonu lig ikincisi olarak bitirdiler. Fenerbahçe ile son sezonu 2006-07 sezonu oldu. Geçen sezon kaldığı yerden lig ve UEFA Kupası kalecisi olarak devam ederken, 15 Ekim 2006'da Ankaraspor ile 2-2 berabere kaldıkları maçtan sonra sağ diz çapraz bağı koptuğu için sahalardan 5-6 ay uzak kaldı. Fenerbahçe sezon sonunda şampiyon oldu.

FC Barcelona
Rüştü, 2002 FIFA Dünya Kupası performansından sonra Barcelona, Manchester United ve Arsenal'in transfer listesine girmişti. Rüştü, Barcelona başkanlığına aday olan Joan Laporta ile anlaştı ve seçimi kazanması halinde transfer olacağı sözü verildi. Aynı sene teknik direktörlüğe de Frank Rijkaard getirildi. İlk hazırlık maçına Juventus karşısında çıktı. Rüştü, ilk 45 dakika Barcelona kalesini korudu ve ilk yarıyı Barça, 2-0 kazandı. Katalunya Kupası maçında ise ikinci 45 dakika oynayan Rüştü'lü Barcelona Espanyol'u 1-0 yenerek bu kupayı kazandı. Ancak La Liga maçlarından önce Rijkaard, Rüştü'nün İspanyolca ya da İngilizce bilmemesi nedeniyle kaleyi Víctor Valdés'in koruyacağını, Rüştü'nün ise kupalarda forma giyeceğini açıkladı.

16 Ekim 2003'te UEFA Kupası'nda FK Púchov'u 8-0 yendikleri maçta ilk kez resmi bir maçta Barça kalesini korudu. İkinci tur maçlarında da Panionios karşısında iki maçta da forma giydi ve gol yemedi. 15 Aralık 2003'te ise ilk kez lig maçında Espanyol'a karşı forma giydi ve maçı Barcelona 2-1 kazandı. Ancak 22 Aralık'taki ikinci maçı olan Celta Vigo karşısında hatalı bir gol yedi ve maç 1-1 beraberlikle bitti. 4 Ocak'ta oynadığı Racing de Santander maçında da hatalı goller yiyerek Barcelona'nın maçı 3-0 kaybetmesinde sorumluydu. Rüştü bu maçlardan sonra tamamen yedeğe düşerek ligde, UEFA Kupası ya da ulusal kupada forma giymedi. Bu performans düşüklüğü ile AB-dışı statüsünde oynayan Rüştü, bu kontenjanın da sınırlı olması nedeniyle ilk 18'e alınmayarak üçüncü kaleciliğe düştü. 14 Nisan 2004'te Real Betis ile oynanan son lig maçında 33. dakikada kırmızı kart gören Valdes'in yerine oyuna girdi. Ancak oyuna girdikten sonra bir gol yedi. Maç 1-1 sonuçlandı. Sezon sonuna kadar forma giyemeyen Rüştü, gelecek sezon için eski takımı Fenerbahçe'ye kiralandı.

Beşiktaş JK
2007-08 sezonunun başında sürpriz bir şekilde takım arkadaşı Mehmet Yozgatlı ile birlikte Beşiktaş'a geçti. 19 Ağustos 2007'de Kasımpaşa'yı 2-1 yendikleri maçta resmi olarak ilk kez Beşiktaş kalesini korudu ancak daha sonra kaleyi Hakan Arıkan'a kaptırdı. 20 Ekim 2007'de ikinci resmi maçı olan Trabzonspor maçında 79. dakikada ceza sahası dışında elle oynadığı için kırmızı kart ile oyun dışında kaldı. Maç sonrası topa elle müdahale olmadığı itirazında bulunan Beşiktaş'ın itirazı kabul edildi ve Rüştü'nün cezası kaldırıldı. Hakan'ın kalede olup Beşiktaş'ın Liverpool'a 8-0 yenildiği maçtan sonra Rüştü kaleyi devraldı. Sonraki sezon da birinci kaleciliği devretmedi. Kupa maçlarında ise sadece bir kez oynadı ve kaleyi Hakan korudu. Sezon sonunda Beşiktaş, hem ligi hem kupayı kazanıyordu. 2009-10 sezonunda da başlarda Hakan Arıkan olmasına rağmen daha sonra birinci kaleciliği yeniden kazandı. Beşiktaş sezonu kupasız kapamış olsa da Rüştü, yine bir Manchester United zaferine imza attı ve Beşiktaş'ın United'ı deplasmanda 1-0 yendiği maçta kaleyi başarılı bir şekilde korudu. BBC Sport tarafından maçın kahramanı olarak seçildi. Maçı canlı yayında veren Star TV'nin spikeri Ertem Şener'in Rüştü'nün bir kurtarışından sonra "Her yerinden öpüyorum Rüştü" sözü Türkiye'de çok popüler oldu.

Yurtdışından tekliflere rağmen Rüştü Reçber, Beşiktaş'ta kalmak istedi; fakat Beşiktaş kendisiyle sözleşme imzalamayınca takımdan ayrıldı ve futbolu bıraktı.

Kariyer istatistikleri

Millî takım kariyeri
132 kez millî takımlara çağrılan Rüştü Reçber, 12 kez , 120 kez de Türkiye A millî takımda forma giymiştir.

18 defa Türkiye A millî takım kaptanlığı yapmıştır. millî takımda görev yaptığı yüzüncü maçta kullandığı forma, krampon ve eldiveni Fenerbahçe Müzesi'nde sergilenmektedir.

2008 Avrupa Futbol Şampiyonasında Almanya ile oynanan yarı final maçı sonrası, A Milli Takımı bıraktığını açıklamış, ancak 2010 FIFA Dünya Kupası elemelerinde İspanya ile oynanan maçlarda tekrar millî takıma çağrılmış, Türkiye'nin grupta iddiasını kaybetmesinin ardından 14 Ekim 2009'da Bursa Atatürk Stadyumu'nda Ermenistan ile oynanan grubun son maçında 89. dakikada oyuna sokulup alkış alarak Fatih Terim'le birlikte millî takımı bıraktığını açıkladı. 26 Mayıs 2012 tarihinde ise Finlandiya ile oynanan hazırlık maçında jübilesini yaparak 39 yaşında millî takım kariyerini noktaladı.

EURO 1996
1996 Avrupa Futbol Şampiyonası elemeleri, Rüştü'nün A millî takım formasını giydiği ilk elemeler olmuştu. Türkiye'nin oynadığı 8 maçın 6'sına çağrıldı. Türkiye'nin 12 Ekim 1994'te Ali Sami Yen Stadyumu'nda İzlanda'yı 5-0 yendiği maçta Engin İpekoğlu'nun yerine geçerek ilk kez A Millî oldu. Bu maçtan sonra 4 maç daha forma giydi ve toplamda 5 maçta 4 gol yedi. Türkiye grup ikincisi olarak tarihinde ilk kez bir Avrupa Futbol Şampiyonası'na katıldı.

23 yaşındaki Rüştü, 22 numaralı forması ile EURO 1996'ya giden kadronun birinci kalecisi oldu. Türkiye'nin oynadığı 3 maçta da forma giydi. Türkiye turnuvayı gol atamayıp 0 puanla kapadı. Rüştü ise 3 maçta 5 gol yedi.

1998 FIFA Dünya Kupası elemeleri
Türkiye, 98 FIFA Dünya Kupası elemelerinde 8 maç yaptı. Bunların 7'sinde Rüştü kadroya çağrıldı ve hepsinde de forma giydi. Bu 7 maçın dördünde gol yemedi. Belçika'dan 2 maçta 5, Galler'den bir maçta 4 gol yedi. Türkiye, Hollanda ve Belçika'nın ardından grup üçüncüsü olduğu için FIFA Dünya Kupası'na katılamadı.

EURO 2000
Rüştü, 2000 Avrupa Futbol Şampiyonası elemelerinde oynanan 8 maçta da kadroya çağrıldı ve hepsinde de forma giydi. Rüştü bu 8 maçın sadece 3'ünde gol yedi. Finlandiya maçlarında toplam 5, bir Moldova maçında da 1 gol yedi. Zorlu Almanya maçlarında ise geçit vermedi. Türkiye böylece grup ikincisi olup play-off'lara kaldı. İrlanda ile oynanan play-off maçlarında da ilk 11'de çıktı. İkinci play-off maçında ise 39. dakikada sakatlanıp yerini Engin İpekoğlu'na bıraktı. Türkiye bu play-off maçlarını 1-1 ve 0-0'lık skorlarla geçerek tarihinde ikinci kez bu turnuvaya katılıyordu.

Mustafa Denizli yönetimindeki Türk takımının birinci kalecisi bu sefer 1 numarayı giyen Rüştü oldu. Türkiye grup maçlarında 1 galibiyet, 1 beraberlik ve 1 mağlubiyet ile çeyrek finale çıktı. Rüştü ise 3 maçta da 90 dakika forma giydi ve sadece ilk maç İtalya'dan 2 gol yedi. Çeyrek finalde de ilk 11'de olan Rüştü, Portekiz'in 2-0'lık galibiyetine engel olamadı.

2002 FIFA Dünya Kupası
2002 FIFA Dünya Kupası elemelerinde oynanan 10 maçın kadrosuna da Rüştü davet edildi. 10 maçın 5'ini gol yemeden bitirdi ve Türkiye'nin ikinci olup play-off'lara kalmasına yardım etti. Avusturya ile oynanan play-offlarda da forma giyen Rüştü, iki maçta da gol yemedi ve Türkiye tarihinde 2. kez FIFA Dünya Kupası'na katılmaya hak kazandı.

Bu sefer de Şenol Güneş ile turnuvaya katılan takımın birinci kalecisi yine 1 numaralı Rüştü'ydü. Birinci maç, kupayı en çok kazanan takım Brezilya ile oynandı. Türkiye 1-0 öne geçse de 50. dakikada Ronaldo ve 87. dakikada Rivaldo'nun penaltıdan golüne engel olamadı. Ancak kaleye gelen 12 şutun 10'unu Rüştü kurtarıyordu. 2. maç Kosta Rika maçında da oynayan Rüştü, 86. dakikada bir gol yerken, Türkiye maçı berabere bitirdi. Son maçta Çin'i 3-0 yenen Türkiye'de Rüştü'ye çok iş düşmedi.

Son 16'ya kalan Türkiye, Japonya ile eşleşti. Türkiye Japonya'yı Ümit Davala'nın bulduğu golle geçerken Rüştü kalesini yine gole kapamıştı. Çeyrek final maçında rakip Senegal'di. Normal süresi 0-0 biten maçı, Türkiye İlhan Mansız'ın altın golü ile 1-0 kazanıyordu. Rüştü yine 90 dakika forma giyip, gol yemedi. Yarı final maçı ise yeniden Brezilya ile oynandı. Rüştü kaleyi çok iyi korusa da 49. dakikada Ronaldo'nun golüne engel olamadı. Ancak kaleyi bulan 10 şutu tutarak olası bir farkı engelledi. Türkiye, 3.lük-4.lük maçında Güney Kore'yi 3-2 yendi. Rüştü 9. ve 90+3. dakikalarda iki gol yemesine rağmen 8 tane kaleye gelen şutu da çıkarıyordu. Maç sonunda Rüştü, Oliver Kahn ile birlikte turnuvanın en iyi kalecisi seçilerek, Altın Karma'ya dahil oldu. Bu turnuva Rüştü'nün Avrupa'daki popüleritesini sağlayıp, Barcelona'ya gitmesinin yolunu açtı. Aynı yıl tüm otoriteler tarafından dünyanın en iyi kalecisi seçildi.

2003 FIFA Konfederasyonlar Kupası
Türkiye, turnuvaya katılmaktan vazgeçen Almanya yerine Avrupa temsilcisi olarak 2003 FIFA Konfederasyonlar Kupası'na katılmaya hak kazandı. 30 yaşındaki Rüştü, yine takımın 1 numaralı kalecisi oldu. ABD ile oynanan ilk grup maçında forma giymese de Kamerun ve Brezilya maçlarında 90 dakika forma giydi. Çeyrek finalde Fransa ile oynanan maçta Gökdeniz Karadeniz ile çarpışarak 36. dakikada oyundan çıktı. Sakatlığı nedeniyle 3.lük-4.lük maçında forma giyemedi. Türkiye turnuvayı üçüncü olarak bitirdi.

EURO 2004 elemeleri
Barcelona'da yedek kalan Rüştü, 2004 Avrupa Futbol Şampiyonası elemelerinde sadece 3 kez çağrıldı. Bunların ikisi grup maçıydı, Rüştü iki maçta da gol yemedi. Özellikle İngiltere maçında kaleyi tutan 11 şutu da kurtardı. Maç içinde Kieron Dyer'a yaptığı sert hareket yüzünden sarı kart görürken, hareketi Türk ve yabancı video sitelerinde bolca yer buldu. Letonya ile oynanan play-off'ların ilkinde forma giydi ancak maç 1-0 kaybedildi. Türkiye, Rüştü'nün ilk 18'de olmadığı ikinci play-off maçında 2-2 berabere kalınca Avrupa Şampiyonası'na katılamadı.

2006 FIFA Dünya Kupası elemeleri
Rüştü, 2006 FIFA Dünya Kupası elemelerinin 9 maçına çağrılmış ve 8'inde 90 dakika forma giymiştir. Bunların 4'ünde de gol yemedi. Olaylı İsviçre play-off maçlarında da yedek kaleci oldu. Play-off'ları bir önceki turnuva gibi deplasman usulü ile kaybeden Türkiye, bir öncekinde 3. olduğunu FIFA Dünya Kupası'na bu sefer gidemedi.

EURO 2008
Rüştü, Türkiye'nin oynadığı 12 maçın 8'inde ilk 18'e girdi. Bu maçların ise 5'inde 90 dakika forma giydi. Bu maçların 4'ünde gol yemedi. 3-2 kaybedilen Bosna-Hersek maçında ise kaledeydi. Grup ikincisi olan Türkiye doğrudan 2008 Avrupa Futbol Şampiyonası'na gitme hakkı kazandı.

35 yaşındaki Rüştü, yine Fatih Terim tarafından kadroya çağrılıyordu. Ancak bu sefer, Fenerbahçe'de onun yerini alan Volkan Demirel, Terim'in birinci tercihiydi. Rüştü grup maçlarında forma giymedi. Son grup maçının 90+2. dakikasında Volkan Demirel'in kırmızı kart görmesi ile çeyrek finaldeki maçta Rüştü'ye sıra gelmişti. 20 Haziran 2008'de oynanan Rüştü'nün EURO 1996'da karşı karşıya oynadığı Slaven Bilić'in yönettiği Hırvatistan maçında 90 dakika forma giyen Rüştü maç içinde kritik kurtarışlar yaptı. Maçın normal süresi 0-0 bitti. Ancak 119. dakikada Rüştü'nün de hatasıyla Hırvatistan golü buldu. Maç böyle biter derken, Rüştü'nün kullandığı, ofsayttan doğan endirekt vuruş Semih Şentürk'ün önüne düştü ve Türkiye 120+2'de bulduğu golle penaltılara kaldı. Hırvatistan, 3 penaltı atışının 1'ini gol yapıp, ikisini dışarıya vurdu. Son penaltı atışını da Rüştü kurtarınca, Türkiye tarihinde ilk kez bir Avrupa şampiyonasında yarı finale kaldı. Amerikan kanalı ESPN, Rüştü'yü maçın kahramanı olarak seçti, diğer ülke basınlarından da övgüler aldı. 25 Haziran'da Almanya ile oynanan yarı finalde Türkiye ilk 18'ini bile tamamlayamayacak kadar eksikle maça çıktı. Türkiye maçı 3-2 kaybederken, Rüştü 2. golde yaptığı hata yüzünden eleştirildi.

Millî takım Performansı

Başarıları

Millî takım
 FIFA Dünya Kupası Üçüncülüğü
 2002  Türkiye
 2003 FIFA Konfederasyonlar Kupası Üçüncülüğü
 2003
 Avrupa Futbol Şampiyonası Üçüncülüğü
 2008

Kulüp
 Süper Lig Şampiyonluğu: 5
 Fenerbahçe (4): 1995-96, 2000-01, 2004-05, 2006-07
 Beşiktaş (1): 2008-09
 Türkiye Kupası Şampiyonluğu: 2
 Beşiktaş (2): 2008-09, 2010-11
 Türkiye Başbakanlık Kupası Şampiyonluğu: 1
 Fenerbahçe (1): 1997-98
 Türkiye Atatürk Kupası  Şampiyonluğu: 1
 Fenerbahçe (1): 1998

Kişisel
 2002 FIFA Dünya Kupası En İyi Kaleci
 Türkiye millî futbol takımında 100. kez millî olan 2. futbolcudur.
 Türkiye millî futbol takımında en çok millî olan futbolcudur. (120 Kez) FIFA tarafından Pele'ye hazırlatılan yaşayan en büyük 100 oyuncu listesinde yer almıştır.
 Fenerbahçe tarihinde ligde en çok forma giyen kaleci. (295 maç) Fenerbahçe tarihinde toplamda en çok forma giyen kaleci. (385 maç)'''
 Fenerbahçe tarihinde en çok forma giyen 5. futbolcudur.
 2002 yılında UEFA tarafından yılın kalecisi seçilmiştir.

Özel hayatı
Rüştü Reçber, Işıl Reçber ile evlidir ve biri kız, biri erkek olmak üzere 2 çocuk babasıdır. Mart 2020'de, Reçber'in koronavirüs test sonucu pozitif çıktı.

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Goal.com Profili
 Besiktas J.K. Resmi İnternet Sayfası Rüştü Reçber Profili
 TFF.org.tr Rüştü Reçber Profili

Türk gurbetçi futbolcular
Kaleci futbolcular
1973 doğumlular
Korkuteli doğumlular
Türk erkek futbolcular
FIFA 100
Antalyaspor futbolcuları
Beşiktaş JK futbolcuları
Fenerbahçe SK futbolcuları
FC Barcelona futbolcuları
2008 Avrupa Futbol Şampiyonası futbolcuları
2003 FIFA Konfederasyonlar Kupası futbolcuları
2002 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
2000 Avrupa Futbol Şampiyonası futbolcuları
1996 Avrupa Futbol Şampiyonası futbolcuları
Türkiye millî futbol takımı futbolcuları
Süper Lig futbolcuları
La Liga futbolcuları
Yaşayan insanlar
Türkiye 21 yaş altı millî futbol takımı futbolcuları
İspanya'daki gurbetçi futbolcular
İspanya'daki Türk gurbetçiler
Antalya doğumlu futbolcular
Hürriyet (gazete) kişileri
Antalya doğumlu sporcular

Rüştü Reçber


Kontinuitet (njem. Kontinuität od kasnolat. continuitas: nastavnost, neprekidnost) može značiti:
 kontinuitet je produljivanje bez prekida u prostoru, vremenu, zbivanju ili smislenom pokretu.  Kontinuitet je slijed, neprekinutost, postojanost, stalnost (povijesni, logički, pripovjedački, biološki kontinuitet).
 jednadžba kontinuiteta izražava zakon o neuništivosti materije: promjena gustoće u nekoj točki uvijek je praćena strujanjem tvari iz te točke ili prema njoj. U elektrodinamici, jednadžba kontinuiteta izražava na analogan način zakon o neuništivosti električnoga naboja. Poznata je kao Bernoullijeva jednadžba, kojom se iskazuje da je ukupni zbroj tlakova u tekućini koja struji jednaka hidrostatičkomu tlaku u tekućini koja miruje (Venturijev princip).
 kontinuitet, u matematici, je vezana uz neprekidnost funkcije, a to znači da je funkcija neprekidna u točki da se njena vrijednost u toj točki može približiti (aproksimirati) ako se sama točka aproksimira nekim brojem.

Izvori

Kontinuitet


Rudisti su izumrla skupina atipičnih školjkaša koja pripada redu Hippuritida.

Opis
Rudisti imaju dvije ljušture: veću koja je u obliku valjka ili roga, i manju koja ima ulogu poklopca. Rudisti su tvorili nakupine gustih zajednica unutar raznih dijelova okoliša ispod razine plime. Vapnenačke stijene često su građene od ljuštura rudista. Rudisti su u Hrvatskoj dobri facijesni i provodni fosili za kredu, posebice  za gornju kredu (95 – 65 milijuna godina). Rudisti su dobro sačuvani u mnogobrojnim nalazištima u Hrvatskoj, posebice u vanjskim Dinaridima. Rudistni vapnenac poznat je još od antike kao čvrst i dobar građevni kamen.

Taksonomija
Red Hippuritida sastoji se od sljedeća dva podreda:
 Hippuritidina Newell, 1965.
 Requieniidina Skelton, 2013.

Izvori

Vidi još
 Rudistni vapnenac

Vanjske poveznice

 †order Hippuritida Newell 1965 (rudist), Fossilworks
 Hippuritida, Global Biodiversity Information Facility (GBIF)

Rudisti


Protein ve enzimler üretilirken, DNA üzerindeki genlerin harf dizilimi örnek alınarak bu genlere karşılık gelen RNA kopya dizilimleri çıkarılır. Bu RNA'lar (mRNA - haberci RNA) sentezlendikten sonra, genin bazı bölümleri Uçbirleştirme (RNA Splicing) adı verilen bir mekanizma ile RNA'nın içerisinden atılır ve kalan kısımlar (exonlar) birleştirilir. DNA'nın okunduktan sonra atılan bu bölümüne intron adı verilir. Intronlar, mRNA ve protein kodlamasına katılmazlar.

Genlerin kodlamaya katılmayan bu bölümü, toplam insan genomunun yaklaşık %97'lik bir kısmını oluşturmaktadır. Kodlanan kısımlara ise ekson adı verilir.

Gelişim

Geçmiş zamanlarda intron, DNA'nın hiçbir işe yaramayan kısımları olarak düşünülüyordu ("junk DNA"). Ancak son birkaç yılda elde edilen bulgulara göre bu bölümlerin de kodlandığı anlaşıldı. Protein yapımına katılmayan intron (ve DNA'nın genler dışında kalan bölümleri) hücre ve canlı yaşamında çok büyük görev ve fonksiyonlara sahip. Bu bölümler çeşitli RNA'lar kodlamaktadır.

Yeni yeni bulunmaya başlayan bu RNA'lar, doğrudan protein kodlamasalar da;

 Hangi proteinin nerede, nasıl, ne kadar ve ne zaman kodlanacağını,
 Ne zaman durdurulup ne zaman başlanacağını,
 Hangi genin hangi genle ya da hangi proteinin hangi proteinle birleştirileceğini,
 Hangi hücre ve dokunun hangi organda ne kadar ve ne zaman yapılacağını,
 Büyüme ve gelişmenin nerede nasıl düzenleneceğini,
 Kök hücrelerin nerede hangi hücre, doku ve organlara dönüşeceğini,
 Hangi genin hangi koşullarda susturulup çalıştırılmayacağını ya da daha önce sessiz kalıp fonksiyon göstermeyen hangi genin hangi koşullarda yeniden çalışmaya başlatılacağını,
 Bir gen okunurken hangi bölümün okunup hangi bölümün okunmayacağını, ne zaman, nereden nereye atlanacağını,
 Hücrelerin hangi koşullarda çoğaltılıp ya da öldürüleceğini,
 Ne zaman kanser geliştirileceğini,
 Hücre çoğalma ve bölünmesini,
 Kromozomların yapısını,

belirlemektedir.

Sonuç
Bu durum daha az kompleks canlılarda neden daha fazla ya da eşit sayıda genimizin bulunduğunu da açıklamaktadır. Örneğin insanda 20-25 bin gen bulunurken farede 20-25 bin, bir tür nematodda ise 19 bin gen bulunmaktadır. Protein kodlamayan (intron), protein kodlayandan (ekson) ne kadar fazlaysa, canlı o kadar kompleks hâle gelmektedir.

Kaynakça
Dr. Kenan Ateş - University College London / Moleküler ve hücre biyolojisi

Gen ifadesi
DNA
Genetik
Uçbirleştirme (genetik)
Kodlamayan DNA

İntron


Eugenio Cantono S.A., später Cantono Avantreni S.A., war ein italienischer Hersteller von Automobilen.

Unternehmensgeschichte
Eugenio Cantono gründete 1900 in Rom das Unternehmen, das seinen Namen trug, zur Produktion von Automobilen. 1903 ging das Unternehmen in Bankrott. 1904 entstand Cantono Avantreni S.A. Der Markenname lautete Cantono. 1906 wurde daraus die Fabbrica Rotabili Avantreni Motori, die in Genua ansässig war.

Fahrzeuge
Das Unternehmen stellte Fahrzeuge mit Elektromotor her. Es gab die Modelle A als Avant-Trains, die vor unmotorisierte Fahrzeuge gespannt wurden, und Tourisme als komplette Fahrzeuge. Die Akkumulatoren waren oberhalb der Achse montiert, später mit einer Haube abgedeckt, die der Motorhaube von Benzinautos ähnelte.

Lizenzvergabe
Von 1904 bis 1907 fertigte die Cantono Electric Tractor Company aus Marion in New Jersey Automobile von Cantono in Lizenz.

Motorenlieferungen
Officine Galileo aus Florenz verwendete zwischen 1900 und 1904 Motoren von Cantono zum Antrieb seiner Fahrzeuge.

Literatur

 George Nick Georgano: The Beaulieu Encyclopedia of the Automobile, Volume 1 A–F. Fitzroy Dearborn Publishers, Chicago 2001, ISBN 1-57958-293-1 (englisch)

Ehemaliger Pkw-Hersteller (Italien)
Ehemaliges Unternehmen (Rom)

Cantono Avantreni


Rafael Alberto Luongo (nacido el 14 de febrero de 1964 en Morón, Buenos Aires, Argentina) es un exfutbolista argentino. Jugaba de defensor y su primer club fue el San Lorenzo.

Carrera

Comenzó su carrera en 1984 jugando para el Deportivo Morón. Jugó en el equipo hasta 1986, siendo transferido al San Lorenzo de Almagro, en donde jugó hasta el año 1987. En ese año se transforma en el nuevo refuerzo del Deportivo Español, en donde juega durante 8 años (1987-1995). En ese año fue cedido al Quilmes AC, en donde juega hasta 1996. Ese año se traslada a Sportivo Italiano, en donde se mantuvo hasta el año 1997. Ese año pasó al Chacarita Juniors. Se mantuvo firme en el equipo funebrero hasta 1998. Al año siguiente pasó a formar parte del plantel de Ituzaingó. Finalmente, en 2001 se retira del fútbol jugando para ese club.

Clubes

Enlaces externos

Futbolistas moronenses
Futbolistas del Club Deportivo Morón
Futbolistas del Club Atlético San Lorenzo de Almagro
Futbolistas del Club Deportivo Español de Buenos Aires
Futbolistas del Quilmes Atlético Club en los años 1990
Futbolistas del Club Sportivo Italiano
Futbolistas del Club Atlético Chacarita Juniors

Futbolistas del Club Atlético Ituzaingó

Rafael Alberto Luongo


Jón Sigurðsson (født 23. august 1946 på Kjalarnesi i Kollafjörður, død 10. september 2021) var en islandsk underviser, nationalbankdirektør og politiker. Han var formand for Fremskridtspartiet og industri- og erhvervsminister 2006-07.

Jón blev udpeget til erhvervsminister i juni 2006 og i august valgt til formand for partiet i kølvandet på Halldór Ásgrímssons pludselige afgang som statsminister og udtræden af politik efter partiets dårlige kommunalvalg, men frasagde sig begge poster 23. maj 2007 efter Fremskridtspartiets nederlag ved valget 12. maj 2007, hvor han ikke selv formåede at vinde en plads i Altinget.

Han blev handelsstudent fra Verslunarskóli Íslands og tog en bachelorgrad i historie og islandsk fra Islands Universitet i 1969, hvorefter han havde forskellige undervisningsjob, primært i gymnasieskolen.

I slutningen af firserne drog Jón til Californien, hvor han studerede uddannelsesvidenskab ved Columbia Pacific University og i 1988 fik en MA og 1990 en ph.d. i faget. Dernæst tog han en MBA i mikroøkonomi fra National University i San Diego i 1993.

Herefter vendte han hjem til Island, hvor han underviste på flere universiteter og blev rektor for Samvinnuskólinn á Bifröst. Jón har desuden siddet i bestyrelsen for en flere virksomheder, været medlem af en række udvalg vedrørende uddannelse og økonomi, samt skrevet flere bøger. Han var chef for Islands nationalbank Seðlabanki Íslands i årene 2003-06.

Familie
Han er søn af højesteretsdommer Sigurður Ellert Ólason (født 19. januar 1907, død 18. januar 1988) og lærer og bibliotekar Unnur Kolbeinsdóttir (født 27. juli 1922).

Referencer

Eksterne henvisninger
Officiel biografi af Jón Sigurðsson på Altingets netsted

Politikere fra Island
Undervisere fra Island
Rektorer
Ministre fra Island

Jón Sigurðsson (født 1946)


İsakçı Kalesi, Osmanlı Devleti tarafından Tuna Nehri'nin sağ kıyısında bulunmakla birlikte bölgenin stratejik üstünlüğü sebebiyle yaptırılmıştır. Osmanlı-Rus ve Osmanlı-Avusturya savaşları arasında birçok kez el değiştirmiş, III. Selim zamanında Ruslar'ın eline geçmiştir. Yaş Antlaşması ile tekrar Osmanlılara verildi. Edirne Antlaşması ile yeniden elden çıktı.

Osmanlı kaleleri
Askerî yapılar
Bilgi kutusu bulunmayan yapılar

İsakçı Kalesi


Als Zweiten Hundertjährigen Krieg bezeichnen einige, vorwiegend britische Historiker eine Reihe von Kriegen, die in der Frühen Neuzeit zwischen 1689 und 1815 zwischen dem Königreich England (ab 1707 dem Königreich Großbritannien bzw. ab 1801 dem Vereinigten Königreich von Großbritannien und Irland) und Frankreich (bis 1792 Königreich, dann Erste Französische Republik, ab 1802 Erstes Kaiserreich) geführt wurden. Der Begriff wurde vermutlich vom englischen Historiker John Robert Seeley in seinem einflussreichen Werk The Expansion of England: Two Courses of Lectures aus dem Jahr 1883 geprägt.

Wie auch der Hundertjährige Krieg des Spätmittelalters beschreibt der Begriff nicht eine militärische Auseinandersetzung, sondern einen fast durchweg andauernden Kriegszustand zwischen den beiden Hauptkonfliktparteien. Die Verwendung dieses Ausdrucks zeigt die Verbindung aller Kriege als Komponenten einer Rivalität zwischen Frankreich und Großbritannien um die weltweite Vormachtstellung. Es handelte sich um einen Krieg über die Zukunft der jeweiligen Kolonialreiche.

Die zahlreichen Kriege zwischen den beiden Staaten im Laufe des 18. Jahrhunderts umfassten üblicherweise auch andere europäische Länder in großen Allianzen, aber abgesehen vom Krieg der Quadrupelallianz standen Frankreich und Großbritannien einander immer als Kriegsgegner gegenüber.

In der kontinentaleuropäischen Sichtweise steht bei der Betrachtung dieser Kriege eher der habsburgisch-französische Gegensatz bzw. die Rivalität der Dynastien der Habsburger und Bourbonen im Vordergrund. Diese dauerte vom frühen 16. Jahrhundert bis zur Umkehrung der Allianzen 1763. Die britisch-französische Rivalität überlebte auch diese noch. Einige dieser Kriege, etwa der Siebenjährige Krieg, werden als Weltkriege angesehen und umfassten Schlachten in den wachsenden Kolonien in Indien, Amerika und auf den Hochseeschifffahrtsrouten rund um den Erdball.

Die Reihe von Kriegen begann mit der Besteigung des englischen Throns durch den niederländischen Statthalter Wilhelm von Oranien in der Glorious Revolution von 1688/89. Die letzten schottisch-englischen Könige des Hauses Stuart hatten als Konvertiten zum römisch-katholischen Glauben ein freundliches Verhältnis mit Ludwig XIV. gesucht. Ihre Vorgänger Jakob I. und Karl I., beide Protestanten, hatten ein englisches Eingreifen in den Dreißigjährigen Krieg vermieden und ebenfalls nach einem friedlichen Auskommen mit Frankreich gestrebt. Die englischen Könige Karl II. und Jakob II. hatten Ludwig XIV. sogar in seinem Krieg gegen die Niederländische Republik unterstützt. Wilhelm von Oranien jedoch stellte sich gegen die katholische Monarchie Ludwigs XIV. und versuchte sich als Vorreiter der protestantischen Sache zu etablieren, Ludwig strebte im Neunjährigen Krieg vergeblich die Wiedereinsetzung der gestürzten Stuarts an. In den folgenden Jahrzehnten hielten die Spannungen an, da Frankreich die Jakobiten unterstützte, die durch Aufstände vor allem in Schottland Wilhelm und seine Nachfolger aus dem Haus Hannover (ab 1715) zu stürzen versuchten.

Nach dem Ende der Herrschaft Wilhelms III. von Oranien verschob sich der Gegensatz von Frankreich und Großbritannien von der Religion hin zu Wirtschaft und Handel, die beiden Staaten konkurrierten nun um die koloniale Vorherrschaft in Amerika und Asien.

Der Siebenjährige Krieg war einer der größten und entscheidenden Konflikte.

Die militärische Rivalität setzte sich mit der britischen Gegnerschaft zur Französischen Revolution und mit den andauernden Kriegen mit der neuen Republik und dem Ersten Kaiserreich Napoléon Bonapartes fort, die erste mit dessen Niederlage 1813 in der Völkerschlacht von Leipzig, gefolgt von den Hundert Tagen und der zweiten Niederlage Napoleons in der Schlacht bei Waterloo endete.

Französische Wahrnehmung als "Karthago" und "Rom"

Viele Franzosen jener Zeit sprachen über Großbritannien als das "perfide" Albion, womit nahegelegt wurde, dass es sich um eine grundsätzlich unglaubwürdige Nation handelte. Die beiden Länder wurden mit dem antiken Karthago und Rom verglichen, wobei ersteres als gieriger, imperialistischer Staat gesehen wurde, der zusammenbrach, während letzteres ein intellektuelles und kulturelles Zentrum gewesen sei, das bestehen blieb und blühte:

Literatur

 T. C. W. Blanning: The Culture of Power and the Power of Culture: Old Regime Europe 1660–1789. Oxford, Oxford University Press 2002.
 Arthur H. Buffinton: The Second Hundred Years' War, 1689–1815. New York, Henry Holt and Company 1929.
 Tony Claydon: William III. Edinburgh, Pearson Education Limited 2002.
 Francois Crouzet: The Second Hundred Years War: Some Reflections. French History 10 (1996), pp. 432–450.
 Scott, H. M. Review: "The Second 'Hundred Years War' 1689–1815." The Historical Journal 35 (1992), pp. 443–469. (A collection of reviews of articles on the Anglo-French wars of the period, grouped under this heading)
 Robert und Isabelle Tombs: That Sweet Enemy – The French and the British from the Sun King to the Present. London, William Heinemann, 2006.

Krieg (17. Jahrhundert)
Krieg (18. Jahrhundert)
Krieg (19. Jahrhundert)
Britische Militärgeschichte
Französische Militärgeschichte
Geschichte Frankreichs in der Frühen Neuzeit
Britisch-französische Beziehungen

Zweiter Hundertjähriger Krieg


Ivan Crivorucov (cca. 1880, Chișinău – d. 1937) a fost un deputat din Sfatul Țării, organismul care a exercitat puterea legislativă în Republica Democratică Moldovenească, în perioada 1917-1918, ulterior, comisar al poporului pentru agricultură în guvernul efemerei R.S.S.A. Moldovenești.

Biografie
A fost de profesie tâmplar și a făcut parte din Uniunea Social-Democrată, pentru Sfatul Țării, fiind delegat de către organizația muncitorilor din Chișinău din partea minorității ruse. S-a născut, după unii în anul 1876, după alții în 1882, iar conform scrierilor sovietice, anul nașterii figurează ca fiind 1883.

Educație
A avut studii primare.

Activitate politică
În perioada cuprinsă între 9 martie și 28 octombrie 1918 a activat ca deputat.

În calitate de membru al Sfatului Țării din Chișinău, la 27 martie, s-a abținut de la vot, declarând: "Avînd în vedere seriozitatea momentului, când Sfatul Țării, sub influența unei politici fără răspunderea unei grupări mici, este chemat să săvârșească un act de importanță istorică mare, și, recunoscând că Sfatul Țării nu este împuternicit pentru aceasta de către poporul republicii, eu, ca reprezentant al clasei muncitoare, cred că e de datoria mea să arăt, că clasa muncitoare își declină răspunderea pentru actul care se înfăptuiește în spatele ei și refuză de a lua parte la votare". Până la data de 29 octombrie 1918 a continuat să adopte aceeași atitudine, poziție.
Sub președenția lui Ivan Crivorucov, în iulie 1919, la Conferința  organizației comuniste a Basarabiei care s-a ținut în stânga Nistrului, a fost ales Guvernul provizoriu al Basarabiei. Acesta a fost format din: Palamarenko, Aladjalov, Kasperovskii, Ușan, Litovțev și Bujor.

În anul 1919, Ivan Crivorucov s-a aflat printre cei 108 complotiști împotriva statului român, care au fost judecați, primind pedepse diferite. A fost comandat la moarte în contumacie. Tovarășii săi de luptă l-au calificat drept "vechi revoluționar rus", care împreună cu alții a fost printre "primii constructori ai statului sovietic moldovenesc".

În anul 1924  a fost numit comisar al poporului pentru agricultură în guvernul R.S.S.A. Moldovenești nou create. De asemenea, a fost și membru al Comitetului regional de partid. Din 1926 a lucrat în Kiev și Odesa.

Întregul guvern al R.S.S.A.M., și mulți activiști din diverse domenii, inclusiv Ivan Crivorucov, au fost omorâți din ordinul lui Stalin, în anul 1937.

Referințe

Bibliografie
Chiriac, Alexandru, Mic dicționar al membrilor Sfatului Țării din Chișinău, (21 noiembrie 1917 —
27 noiembrie 1918), în "Patrimoniu. Revistă de cultură istorică", Chișinău, nr.4/1991

Lectură suplimentară
 Chiriac, Alexandru, Membrii Sfatului Țării (1917-1918) - dicționar, Editura Fundației Culturale Române, București, 2001
 Cojocaru, Gheorghe E., Sfatul Țării - itinerar, Editura Civitas, Chișinău, 1998
 Colesnic, Iurie, Sfatul Țării - enciclopedie, Editura Museum, Chișinău, 1998

Legături externe

  Sfatul Țării

Vezi și

 Sfatul Țării

Nașteri în anii 1880
Oameni din Chișinău
Revoluționari moldoveni
Revoluționari ruși
Membri ai Sfatului Țării
Comuniști basarabeni
Politicieni sovietici moldoveni
Vechi bolșevici
Membri ai Partidului Comunist al Uniunii Sovietice
Comisari ai poporului și miniștri ai RASS Moldovenești
Victimele Marii Epurări din Moldova
Persoane executate prin împușcare în Uniunea Sovietică
Decese în 1937

Ivan Krivorukov


Albert Fitch Bellows, né le  à Milford dans le Massachusetts et mort le  à Auburndale dans le même État, est un peintre paysagiste américain.

Biographie
Albert Fitch Bellows naît le  à Milford dans le Massachusetts. Il étudie d'abord l'architecture, puis se tourne vers la peinture, et travaille à Paris et à l'Académie royale des beaux-arts d'Anvers. Il peint beaucoup en Angleterre ; il est membre de l'Académie américaine des beaux-arts, et de l'American Water Color Society, New York ; et membre honoraire de la Royal Belgian Society of Water-Colourists. Ses premières œuvres sont des œuvres de genre, réalisées à l'huile ; après 1865, il utilise de plus en plus exclusivement l'aquarelle et peint des paysages. Parmi ses aquarelles, citons Afternoon in Surrey (1868), Sunday in Devonshire (1876), exposée à l'exposition de Philadelphie, New England Village School (1878) et The Parsonage (1879). Il  meurt le  à Auburndale dans le Massachusetts.

Musées et collections publiques

 Musée national des beaux-arts du Québec, Le Soir, sur le lac Memphrémagog, huile sur toile, 1863

Références

Annexes

Bibliographie

Liens externes

Naissance en novembre 1829
Naissance dans le comté de Worcester (Massachusetts)
Décès en novembre 1883
Décès dans le comté de Middlesex (Massachusetts)
Peintre américain du XIXe siècle
Étudiant de l'Académie royale des beaux-arts d'Anvers
Aquarelliste américain

Albert Fitch Bellows


Der Bundestagswahlkreis Mecklenburgische Seenplatte I – Vorpommern-Greifswald II (Wahlkreis 16) ist ein Bundestagswahlkreis in Mecklenburg-Vorpommern. Er umfasst
 vom Landkreis Mecklenburgische Seenplatte
 die amtsfreien Gemeinden Feldberger Seenlandschaft und Neubrandenburg
 die Ämter Friedland, Neverin, Stargarder Land und Woldegk
 vom Landkreis Vorpommern-Greifswald
 die amtsfreien Gemeinden Anklam, Heringsdorf, Pasewalk, Strasburg (Uckermark) und Ueckermünde
 die Ämter Am Peenestrom, Am Stettiner Haff, Anklam-Land, Jarmen-Tutow, Lubmin, Löcknitz-Penkun, Peenetal/Loitz, Torgelow-Ferdinandshof, Uecker-Randow-Tal, Usedom-Nord, Usedom-Süd und Züssow

Der Wahlkreis wurde zur Bundestagswahl 2013 neu eingerichtet.

Bundestagswahl 2021

Bundestagswahl 2017

Zur Bundestagswahl 2017 am 24. September 2017 wurden neun Direktkandidaten und dreizehn Landeslisten zugelassen. Es waren 225.843 Einwohner wahlberechtigt, es beteiligten sich 156.966 Wähler. Dies entspricht einer Wahlbeteiligung von 69,5 Prozent. Die Wahl erbrachte folgendes Wahlkreisergebnis:

Direkt gewählt wurde Philipp Amthor (CDU), über die Landesliste wurde Enrico Komning (AfD) gewählt.

Bundestagswahl 2013

Zur Bundestagswahl 2013 am 22. September 2013 wurden acht Direktkandidaten und zwölf Landeslisten zugelassen.

Geschichte
In Mecklenburg-Vorpommern wurde zur Bundestagswahl 2013 die Zahl der Bundestagswahlkreise von sieben auf sechs reduziert. In diesem Zusammenhang wurde insbesondere im Südosten des Bundeslandes die Wahlkreisgliederung grundlegend geändert. Der Wahlkreis Mecklenburgische Seenplatte I – Vorpommern-Greifswald II setzt sich ungefähr je zur Hälfte aus Gebieten zusammen, die zu den früheren Wahlkreisen 16 Greifswald – Demmin – Ostvorpommern und 18 Neubrandenburg – Mecklenburg-Strelitz – Uecker-Randow gehörten.

Wahlkreisabgeordnete

Einzelnachweise

MecklenburgischeseenplatteIvorpommerngreifswaldII
Politik (Landkreis Mecklenburgische Seenplatte)
Politik (Landkreis Vorpommern-Greifswald)