හිලරි ඩයේන් රොඩම් ක්ලින්ටන් (උපත ඔක්තොම්බර් 26, 1947) යනු ඇමරිකානු දේශපාලනඥයෙක් වන අතර  එක්සත් ජනපදයෙහි ජනාධිපතිවරයා තෝරාගැනුමට පැවැත්වෙන 2016 මැතිවරණය සඳහා ඩිමොක්‍රටික් පක්ෂයෙහි අපේක්ෂකයාද වෙයි. 2009 වසරෙහි සිට 2013 වසර දක්වා   එක්සත් ජනපදයෙහි 67වන   රාජ්‍ය ලේකම්වරයා වශයෙන්ද, 2001 වසරෙහි සිට 2009 වසර දක්වා නිව්යෝර්ක් නියෝජනය කරමින්  එක්සත් ජනපද කණිෂ්ඨ සෙනෙට් මන්ත්‍රීවරයා ලෙසින්ද, 1993 වසරෙහි සිට 2001 වසර දක්වා බිල් ක්ලින්ටන්ගේ ජනාධිපති ධූර කාලයෙහිදී එක්සත් ජනපදයෙහි ජනාධිපති ආර්යාව ලෙසින්ද සහ , 1979 වසරෙහි සිට 1981 වසර දක්වා සහ 1983 වසරෙහි සිට 1992 වසර දක්වා ඔහුගේ ආණ්ඩුකාර ධූර කාලයෙහිදී ආකැන්සාස් හී පළමු ආර්යාව ලෙසින්ද ඇය සේවය කර ඇත.

චිකාගෝ නගරයෙහි උපත ලදුව නගරාසන්න  පාක් රිජ් සුළු නගරයෙහි ඇතිදැඩිවූ  ක්ලින්ටන්, වෙලෙස්ලි විදුහලෙහි අධ්‍යාපනය ලැබ 1969 වසරෙහිදී එයින් උපාධිය ලැබූ අතර, යේල්  නීති ශාස්ත්‍රාලය වෙතින් 1973 වසරෙහිදී ජේ.ඩී. උපාධිය ලැබීය. කොංග්‍රස් මණ්ඩලීය නීති අනුශාසන මණ්ඩලයෙහි සේවය කල ඇය, 1975 වසරෙහිදී බිල් ක්ලින්ටන් හා විවාහ වී ආකැන්සාස් වෙත පදිංචියට ගියාය.

උසස් අධ්‍යාපනය
1965 වර්ෂයේදී රොඩ්හැම් වෙලෙස්ලි උසස් අධ්‍යාපන ආයතනයට ඇතුළු වූ අතර ඇය දේශපාලනික වශයෙන් මුහුකුරා ගිය තත්වයට පත්වූයේ එහිදිය. එහිදී පළමු වසර තුල ඇය වෙලෙස්ලිහි යංග් රිපබ්ලිකන්ස් ඔර්ගනයිසේෂන් හි සභාපතිනිය ලෙස කටයුතු කළාය. ඔවුන් සමග ඇය ජෝන් ලින්ඩ්සේ සහ එඩ්වර්ඩ් බෲක්ගේ ඡන්ද ව්‍යාපාරවලට උදව් කළාය. පසුව ඇය මෙම තත්වයෙන් බැහැර වූයේ වියට්නාම් යුද්ධය සහ අමෙරිකානු සිවිල් අයිතිවාසිකම් ව්‍යාපාරය සම්බන්ධයෙන් ඇයගේ ආකල්ප වෙනස් වූ බැවිනි. මේ කාල තුළදී ඇය තරුණ කටයුතු අමාත්‍යවරයාට ලියූ ලිපියක ඇය ගැනම සඳහන් කළේ "සාම්ප්‍රදායික සිතක් සහ නිදහස් මතධාරී හදවතක්" ඇති තැනැත්තියක වශයෙනි. 1960 වර්ෂ වල පැවති දේශපාලන ක්‍රමයට එරෙහි වෙමින් රැඩිකල් ක්‍රියා මාර්ගයක් තුල කිසියම් වෙනසක් අපේක්ෂාවෙන් ඇය කටයුතු කළාය. කණිෂ්ඨයෙකු ලෙස ඇයගේ පළමු වර්ෂය තුල ඇය ඩිමොක්‍රටික් පාක්ෂික ඉයුජින් මැකාර්තිගේ යුධ විරෝධී ජනාධිපති චන්ද ව්‍යාපාරයේ උදව්කාරියක් බවට පත් වූවාය. කණිෂ්ඨ මාටින් ලූතර් කිං ඝාතනයෙන් පසු රොඩ්හැම් දින දෙකක ශිෂ්‍ය වැඩ වර්ජනයක් සංවිධානය කළ අතර, වැඩිපුර සංඛ්‍යාවක් කලු ශිෂ්‍යයින් බඳවා ගැනීමට සහ බලයක් ඇති කර ගැනීමට වෙස්ලි විදුහලේ කලු ශිෂ්‍යයින් සමග එක් වී කටයුතු කළාය. 1968 වර්ෂයේ මුල දී ඇය වෙල්ස්ලි කොලෙජ් ගවර්න්මන්ට් ඇසෝසියේෂන් හි සභාපති තනතුරට තේරී පත් වී 1969 මුල් භාගය දක්වා එම තනතුර හෙබවූවාය. වෙනත් අධ්‍යාපන පීඨවලට පොදු කාරණයක් වූ ශිෂ්‍ය අරගල වෙල්ස්ලි විද්‍යාලයේ ඇති නොවීමට වග බලා ගත්තාය. ඇය කෙදිනක හෝ එක්සත් ජනපදයෙහි පළමු කාන්තා ජනාධිපති වන්නේය යනුවෙන් ඇයගේ විදුහලේ සමකාලීන ශිෂ්‍යාවන් බොහෝ දෙනෙකු විශ්වාස කර තිබුනි. එමෙන්ම ඇයට වෙනස් වන දේශපාලන දර්ශනයන් හොඳින් අවබෝධ කර ගැනීමේ හැකියාව තිබින. මහාචාර්ය ඇලන් සෙච්ටර් (Alan Schechter) විසින් ඇය, වෙලෙස්ලි ඉන් වොෂින්ටන් (Wellesley in Washington)  නම්  ගිම්හාන වැඩ සටහනටද සහභාගි වූවාය. මධ්‍යස්ථ මතධාරී නිව් යෝර්ක් රිපබ්ලිකන් නියෝජිත චාර්ල්ස් ගුඩෙල් විසින්, ආණ්ඩුකාර නෙල්සල් රොකෆෙලර් ගේ රිපබ්ලිකන් පක්ෂයේ චන්ද ව්‍යාපාරවලට රොඩ්හැම් කැඳවනු ලැබුවාය. මියාමිවල පැවැත්වූ 1968 රිපබ්ලිකන් ජාතික සංගමයට ඇය කැඳවන ලදී. කෙසේ වෙත් රොකෆෙලර් ඉස්මතු කිරීමට නික්සන් කටයුතු කළේ කෙසේද යන කරුණ සම්බන්දයෙන් ඇය පුදුමයට පත් වූවාය. ඇය තමන්ගේ යහපත තකා රිපබ්ලිකන් පක්ෂය හැර ගියාය.

අවසාන වසර සඳහා වෙල්ස්ලි වෙත පැමිණීමෙන් අනතුරුව ඇය මහාචාර්ය ෂෙච්ටර්ගේ මග පෙන්වීම මත රැඩිකල්වාදී ප්‍රජා සංවිධානයක සාවුල් අලින්සිගේ උපක්‍රම යන විෂයය යටතේ ඇයගේ ජේෂ්ඨ නිබන්ධනය ලිව්වාය. (මෙය අවුරුදු ගණනකට පසු ඇය ප්‍රථම කාන්තාව බවට පත් වී සිටියදී ධවල මන්දිර ඉල්ලීමක් මත ඉවත් කළ අතර බොහෝ විමර්ශනවලට භාජනය විය.) 1969දී ඇය බී.ඒ. උපාධියට වරම් ලැබුවාය. ඇයගේ සමකාලීන ශිෂ්‍යයන්ගේ බලවත් පෙරැත්තය මත, වෙල්ස්ලි විද්‍යාල ඉතිහාසය තුළ උපාධි ප්‍රධානෝත්සවයකදී පළමු දේශනය කළ පළමු ශිෂ්‍යාව වූවාය. ඇයගේ කථාවට නැගුණු ප්‍රීති ඝෝෂාව විනාඩි 7 ක් පුරා පැවතියේය. මෙම අවස්ථාවට කලින් කථා කළ සෙනෙට් මන්ත්‍රී එඩ්වර්ඩ් බෲක් ගේ දේශනය ඇයගේ විවේචනයට ලක් විය. එහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස ඇය ගැන විස්තර සහිත ලිපියක් ලයිෆ් සඟරාවේ පල විය. ඇය කුප්සිනෙට් ගේ නැෂනල් සින්ඩිකේට් රූපවාහිනී සංවාදයේ ද  පෙනී සිටි අතර, ඉලිනොයිස් හා නිව් එංග්ලන්ඩ් පුවත්පත් වලද ඇය ගැන ප්‍රවෘත්ති පල විය. එම ගිම්හාන ඍතුවේ ඇලස්කාව ප්‍රදේශයේ මවුන්ට් මැකින්ලි ජාතික වනෝද්‍යානයේ පිඟන් පිරිසිදු කරන්නියක ලෙසද වල්දේස් (Valdez) හි මාලු ටින් කිරීමේ නිෂ්පාදන ආයතනයක මාලු ශුද්ධ කිරීමේද නිරත වූවාය. (මෙහි ඇති අපිරිසිදුතාවය ගැන ඇයගේ පැමිණිල්ලෙන් පසු එක් රැයකින් එම ආයතනය වසා දමන ලදී)

නීති විද්‍යාලය
රොඩ්හැම් යේල් නීති විද්‍යාලයට ඇතුලු වුවාය. එහිදී ඇය "යේල් රිවීව් ඔ‍ෆ් ලෝ ඇන්ඩ් සෝෂල් ඇක්ෂන්" සඟරාවේ කර්තෘ මණ්ඩලයෙහි සේවය කළාය.  ඇයගේ දෙවැනි වසරේදි ඇය යේල් ළමා අධ්‍යයන මධ්‍යස්ථානයේ සේවය කළාය. එහිදී පූර්ව ළමා අවධියේ මොළ‍ෙය් වර්ධනය ගැන නව පරීක්ෂණ කරමින්, උත්පාද කාර්යයන් පිළිබඳ අධ්‍යයන සහකාර පර්යේෂිකාවක  ලෙසද වැඩ කරමින්ද 'Beyond the Best Interests of the Child (1973)' නම් කෘතියට දායක වුවාය. ඇය යේල් නිව්හෙවන් රෝහලේ ළමා අපචාර පිළිබඳ නඩු වෙනුවෙන් පෙනී සිටී අතර දුප්පතුන් සඳහා නීති ආධාර නොමිළයේ සැපයීමට නිව්හෙවන් නීති සේවාවේද ස්වේච්ඡාවෙන් කටයුතු කළාය. 1970 ග්‍රීෂ්ම සෘතුවේදී ඇයට මේරියන් - රයිට් එඩෙල්මන්ගේ වොෂින්ටන් පර්යේෂණ ව්‍යාපෘතියේ සේවය කිරීමට අවසර ලැබුනි. මෙහිදී ඇය සංක්‍රමණික කම්කරු ශ්‍රමය පිළිබඳ සෙනෙට්  මන්ත්‍රී වෝල්ටර් මොන්ඩේල්ගේ උප කමිටුවේ සේවයටද පත් කරන ලද අතර සංක්‍රමණික කම්කරුවන්ගේ නිවාස ප්‍රශ්න, සනීපාරක්ෂාව, සෞඛ්‍ය කටයුතු හා අධ්‍යාපනය පිළිබඳව විමර්ශණයන් කළාය.

1971 වසන්ත කාලයේ අගදී ඇය තවත් යේල් සරසවියේ නීති ශිෂ්‍යයෙකු වූ ක්ලින්ටන් මුණ ගැසෙන්නේය. එම වසරේ ග්‍රීෂ්ම ඍතුවේදී ඇය කැලිෆෝර්නියාවේ ඕක්ලන්ඩ්හි Treuhaft, Walker සහ Burnstein නීති ආයතනයට අනුයුක්ත වූවාය. මෙම ආයතනය, ව්‍යවස්ථාමය අයිතිවාසිකම්, පුරවැසි නිදහස සහ රැඩිකල් කාරණා සම්බන්ධයෙන් ප්‍රසිද්ධියක් ඉසුලූ ආයතනයකි. (එහි සාමාජිකයින් හතර දෙනාගෙන් දෙදෙනෙකු දැනට හෝ ඊට පෙර කොමියුනිස්ට් පක්ෂ සාමාජිකයෝ වූහ.) රොඩ්හැම් එහිදී කටයුතු කළේ ළමා ආරක්ෂාව හා වෙනත් නඩු සම්බන්ධයෙනි.  ක්ලින්ටන් කලින් සැලසුම් කර තිබුනු ගිම්හාන සැලසුම අවලංගු කර ඇය සමග කැලිෆෝර්නියාවේ ගත කිරීම සඳහා ඒ කාලය යොදා ගත්තේය. නැවත ඔවුන් නීති විද්‍යාලයට පැමිණෙන අවස්ථාව වන විට එම දෙදෙනා එකට ජීවත් වෙමින් සිටියහ. ඊළඟ ගිම්හානයේ රොඩහැම්  සහ ක්ලින්ටන් 1972 ඩිමොක්‍රටික් පක්ෂ ජනාධිපති අපේක්ෂක ජෝර්ජ් මැක්ගවර්න්ගේ චන්ද ව්‍යාපාර වලට ටෙක්සාස් හිදී මැදිහත් වී උදව් කළද එය අසාර්ථක එකක් විය. ඇය 1973 වර්ෂයේදී යේල් සරසවියෙන් ජූරිස් ඩොක්ටර් උපාධිය ලබා ගත්තාය. උපාධිය ලැබීමෙන් පසු ක්ලින්ටන් ප්‍රථම වරට ඇයට විවාහ යෝජනාවක් ඉදිරිපත් කළ අතර, එය ප්‍රතික්ෂේප විය. ඇය තවත් වසරක් ළමයින් හා ඖෂධ පිළිබඳ පශ්චාත් උපාධිය සඳහා යේල් ළමා අධ්‍යයන මධ්‍යස්ථානයේ අධ්‍යයන කටයුතු කිරීම ඇරඹුවාය. ඇයගේ "නීතිය යටතේ ළමයි" නම් ප්‍රථම ශාස්ත්‍රීය ලේඛණය හාර්වර්ඩ් එඩියුකේෂනල් රිවීව් සඟාවේ 1973 අවසානයේ පළ විය. මෙම ලේඛණයෙන්  ළමයින්ගේ අයිතීන් ව්‍යාපාරය ගැන සාකච්ඡා  කෙරුනේය. එහි විස්තර වන්නේ 'ළමා පුරවැසියන් දුබල පුද්ගලයින් ලෙසිනි. එමෙන්ම උත්පත්තියේ සිට නීතිමය වයස් සීමාවට එන තෙක් ඔවුන් සමානය, අදක්ෂයින් ලෙස නොසැළකිය යුතුය' යනුවෙනි. කරුණු කෙසේ වෙතත්, සාක්ෂි තිබෙන විට හෝ නැතහොත් නඩුවේ පදනම මත උසාවිය විසින් මෙම යෝග්‍යතාවය පිළිගත යුතුය යනුවෙනි. මෙම ලිපිය නීති ක්ෂේත්‍රය තුල බොහෝ විට උපුටා දක්වනු ලැබේ.

විවාහය සහ පවුල් ජීවිතය, නීතිඥ වෘත්තිය සහ ආකැන්සාස්හී පළමු කාන්තාව

නැගෙනහිර වෙරළබඩ ප්‍රදේශයේ සිට ආකැන්සාස් වෙත

සිය පස්චාත් උපාධි අධ්‍යයන කාලය තුළදී රොඩ්හැම් මැසචුසට්ස්, ක්‍රේම්බ්‍රිජ් හි  අළුතෙන් නිර්මාණය කළ එඩ්ල්මන්ගේ ළමා ආරක්ෂක අරමුදලේ මාණ්ඩලික නීතිඥවරයා ලෙස කටයුතු කළේ ය. තවද ඇය ළමුන් සඳහා වන කානගී කවුන්සිලයේ උපදේශකයෙකු ලෙස ක්‍රියාකළේය. 1974 වර්ෂයේදී ඇය ජනාධිපති වරයා ඉවත් කිරීම පිළිබඳ වොෂින්ටන් DC හි පර්යේෂණ මණ්ඩලය සාමාජිකයෙකු ලෙස ක්‍රියාකළ අතර එහිදි ඇය වෝටර්ගේට් අර්බුදය පිළිබඳ නියෝජිත මන්ත්‍රී මණ්ඩල කොමිසමට උපදෙස් ලබාදීම සිදුකරන ලදී. ප්‍රධාන නීති උපදේශක ජොන් ඩෝ සහ ජ්‍යේෂ්ඨ සාමාජික බර්නාඩ් නස්බම්ගේ මගපෙන්වීම යටතේ ජනාධිපති වරයා ඉවත් කිරීමෙන් ක්‍රියාවලිය පිළිබඳ ඓතිහාසික කරුණු ඇසුරෙන් සහ එහි සම්මතයන් පිළිබඳ රොඩ්හැම් විසින් පර්යේෂණ සිදු කරන ලදී. මෙම කොමිසමෙහි ක්‍රියාවලියේ අවසාන ප්‍රතිඵලය ලෙස 1974 වසරේදී ජනාධිපති රිචඩ් නික්සන් සිය ධුරයෙන් ඉල්ලා අස්විය.

මේ සිද්ධිදාමය අවසන් වන විට දීප්තිමත් දේශපාලනික අනාගතයක් සහිත කාන්තාවක් ලෙස රොඩ්හැම් සැලකුණි. ඩිමොක්ක්‍රෝටික් පක්ෂයේ සංවිධායක සහ නීති උපදේශක බෙට්සි රයිට් ඊට පෙර වසරේදී රොඩ්හැම්ගේ වෘත්තීය ජීවිතයට මග පෙන්වීම සඳහා ටෙක්සාස් සිට වොෂින්ටන් දක්වා පැමිණියේය. රයිඩ්ගේ අදහස වුයේ අනාගත සෙනෙට් සබිකයෙකු හෝ ජනාධිපති වරයෙකු වීමේ හැකියාව රොඩ්හැම් හට පවතින බවයි. මේ අතර ක්ලිටන් කිහිප වරක් ම ඔහු හා විවාහ වන ලෙස ඇයගෙන් ඉල්ලා සිටි අතර ඒ සෑම විටම ඇය එය ප්‍රතික්ෂේප කළේය. කෙසේ නමුත් කොලෝම්බියා ප්‍රාන්තයේ නීති වේදි විභාගය අසමත් වීමෙන් සහ ආකන්සාස්හි එම විභාගය සමත්වීමෙන් අනතුරුව රොඩ්හම් සුවිශේෂී තීරණයකට එළඹුණි. පසු කාලීනව ඇය මේ පිළිබඳ කළ ප්‍රකාශයක පරිවර්ථනය පහත පරිදි වේ. "මගේ හිස වෙනුවට මගේ හදවත පවසන දෙයට එකඟ වීමට මම තීරණය කළෙමි" ඒ අනුව ඇය බින් ක්ලිටන් මෙන්ම ආකන්සාස් ප්‍රාන්තයට ගමන් කළ අතර ඒත්  සමගම ඇය වඩාත් ඉහළ වෘත්තීය අවස්ථා තිබු වොෂින්ටනය අතහැර දැමීය. මේ කාලය වන විට ක්ලින්ටන් නීති වේදය උගන්වන අතරම සිය ප්‍රාන්තය වෙනුවෙන් එක්සත් ජනපද නියෝජිත මන්ත්‍රී මණ්ඩලයට තරඟ කිරීමටද ඉදිරිපත් වී සිටියේය. 1974 අගොස්තු මාසයේදී රොඩ්හම් ආකන්සාස්හි පේට්විලේ ප්‍ර‍දේශයේ පදිංචි වු අතර ආකන්සාස් සරසවියේ නීති විද්‍යාලයේ ඒ වන විට සිටි කාන්තා සාමාජිකාවන් දෙදෙ‍නාගෙන් එක් අයෙකු බවටද පත්විය. බිල්  ක්ලිටන් සිය අධ්‍යාපනය ලබා ගත්තේද මෙම විශ්ව විද්‍යාලයෙනි. මේ වන විටත් රොඩ්හැම් හට විවාහය පිළිබද සැකයක් වූ අතර විවාහයත් සමග ඇගේ අනන්‍යතාව නැතිවී යනු ඇති බවටත් ඇගේ ජයග්‍රහණ සඳහා ප්‍රශංසාවන් තවකෙකුට හිමිවනු ඇති බවටත් ඇය තුළ බියක් පැවතුනි.

ආකැන්සාස්හී මුල් වසර කිහිපය
1975 වසරේ ග්‍රීස්ම සෘතුවෙහි හිලරි රොඩ්හැම් සහ බිල් ක්ලිටන් එක්ව ෆේට්විලේ ප්‍රදේශයෙන් නිවසක් මිලයට ගත් අතර හිලරි, බිල් ක්ලින්ටන් හා විවාහ වීමට කැමැත්ත පල කළේය. ඔවුන්ගේ විවාහය 1975 ඔක්තෝබර් 11 වන දින ඔවුන්ගේම නිවසේ පැවැත්වුණි. මෙය මේතෝදිස්ත උත්සවයක්  විය. විවාහයෙන් අනතුරුවද හිලරි රොඩ්හැම් සිය නාමය වෙනස් කිරීමට අකමැති වු අතර ඇගේ මෙම තීරණය ඇගේ මවගේ සහ ක්ලින්ටන් ගේ මවගේ නොසතුටට හේතු විය.  මෙම තීරණය පිළිබද පසු කාලීනව ඇය හේතු දැක්වුයේ එමගින් ඇගේ සහ ඇගේ සැමියාගේ වෘත්තීය ජීවිත එකිනෙක වෙන්කර තබා ගැනීමට සහ ගැටළු පැන නැගීම වැළැක්වීමට එමගින් ඇය අදහස් කළ බව පවසමිනි. 1974 වර්ෂයේදී බිල් ක්ලින්ටන් මැතිවරණයෙන් පරාජයට පත් වු නමුත් 1976 නොවැම්බර් මාසයේදී ආකන්සාස් හි නීති පතිවරයා වශයෙන් හෙතෙම පත්විය. එත් සමගම මෙම යුවලට ප්‍රාන්තයේ අගනුවර වු ලිටිල් රොක් හි වාසයට යාමට සිදු විය. 1977 පෙබරවාරි මාසයේදී රොඩ් හම් ගෞරවයට පාත්‍රවි ඇති රෝස් නීති ආයතනය හා සම්බන්ධ විය. මෙම ආයතනය ආකන්සාස් හි දේශපාලනික සහ ආර්ථික පැතිකඩ වලට විශාල බලපෑමක් කිරීමට සමත් ආයතනයක් විය. රොඩ්හැම්ගේ විශේෂිත ක්ෂේත්‍රය වුයේ පේටන් බලපත්‍ර උල්ලංගනය සහ බුද්ධිමය දේපල පිළිබඳ නීති ක්ෂේත්‍රයයි. මේ අතරම ඇය ගාස්තු රහිතව ළමුන් වෙනුවෙන් නීතිමය ආධාර කිරීමට ඉදිරිපත් වීය. කෙසේ නමුත් ඇය උසාවිය තුළ සෘජුව නඩු වෙනුවෙන් කථා කිරීම සිදු කළේ කලාතුරකින්ය.

රොඩ්හැම් ළමුන් සම්බන්ධ නීති හා පවුල් ප්‍රතිපත්ති පිළිබඳ ඇය තුළ වු උනන්දුව දිගින් දිගටම පවත්වා ගෙන ගිය අතර මේ බව 1977 වසරේ දී ඇය පලකල Children's Policies : Abandonment and Neglect නම් ලිපිය සහ 1979 වසරේදී ඇය විසින් පල කල Children's Rights : A Legal Perspective නම් ලිපිය මගින් පැහැදිලි වේ. මේ අතරින් 1979 පළවු ලිපි ඔස්සේ ඇය ළමුන්ගේ නීතිමය හැකියාවන් ඔවුනගේ වයස සහ අනෙකුත් කරුණු මත රදා පවතින බවත් ඇතැම් සෞඛ්‍යමය අයිතිවාසිකම් පිළිබඳ නඩු සඳහා අධිකරණමය මැදිහත් වීමක් සිදු විය යුතු බවටත් එය තුළ වු මතය ප්‍රකාශ විය. පසු කාලීනව ඇමෙරිකානු නීති වේදී සංගමයේ නිළධාරියෙක් ප්‍රකාශ කළේ ඇගේ අදහස් වැදගත් වුයේ ඒවා විප්ලව කාරී නව අදහස් වු නිසා නොව ඒවා ආරම්භක අවදියේ පැවති යමක් වඩාත් හොදින් නිර්මාණය කිරීමට දායක වු නිසා බවයි. පසුකාලීනව ඉතිහාසඥ ගැරිවියොස් ඇය හැඳින්වුයේ පසු ගිය දශක දෙක තුළ ජීවිත් වු වඩාත් වැදගත් ක්‍රියාකාරීන්ගෙන් අයෙකු ලෙසයි. කෙසේ නමුත් කන්සවේටිවු පාක්ෂිකයින්ගේ අදහස වුයේ ඇගේ මතවාද නිසා දෙමාපියන්ට සිය දරුවන් මත වු සාම්ප්‍රදායික බලතල අහිමි වන බවයි. එබැවින් දෙමාපියන්ට එරෙහිව අනර්ථක නඩු පැවරීමේ හැකියාවක් දරුවන්ට හිමි වන බව ඔවුන් පැවසීය. මේ නිසා ඇගේ මත වාද අයාලයේ ගිය නීති විචාරක වාදයේ ප්‍රතිඵලයක් ලෙස ඔවුන් විසින් හඳුන්වන ලදී.

1977 වසරේ ළමුන් සහ පවුල් සඳහා වු ආකන්සාස් නීති වේදීන්ගේ සංගමය පිහිටු වීමට රොඩ්හැම් දායක විය. මෙය ළමා ආරක්ෂක අරමුදල හා සම්බන්ධ වු ප්‍රාන්ත මට්ටමේ ආයතනයක් විය. එම වර්ෂ‍යේම වඩාත් පසු කාලීනව එවකට ජනාධිපති ජිමී කාටර් (1976 වසරේදී රොඩ්හැම් විසින් මෙහු සඳහා ඉන්දියානා ප්‍රාන්තයේ ප්‍රචාරක කටයුතු සම්බන්ධීකරණය කරන ලදී.) ඇය නීති සේවා අයතනයෙන් අධ්‍යක්ෂක මණ්ඩලයට පත් කල අතර 1978 වසරේ පටන් 1981 වසරේ අවසානය දක්වා ඇය මෙම ධූරය හෙබවීය. 1978 මැද භාගයේ පටන් 1980 මැද භාගය දක්වා ඇය අධ්‍යක්ෂක මණ්ඩලයේ සභාපති ලෙස ක්‍රියා කල අතර එම ධූරයට පත් වු ප්‍රථම කාන්තාවද විය. ඇය සභාපති ධූරය දැරූ කාලය තුළදී ආයතනය සඳහා වෙන්කළ ප්‍රතිපාදන ඩොලර් මිලියන 90 සිට ඩොලර් මිලියන 300 දක්වා ඉහළ ගිය අතර පසු කාලීනව මෙම ප්‍රතිපාදන කපා හැරීමට සහ ආයතනයේ ස්වභාවය වෙනස් කිරීමට ජනාධිපති රොනල්ඩ් රේගන් දැරූ උත්සාහයක් ව්‍යර්ත කිරීමටද ඇය සමත්විය.

1978 වසරේ නොවැම්බර් මාසයේදී සිය සැමියා ආකන්සාස්හි  පාලකයා බවට පත් වීමත් සමග 1979 ජනාවරි මාසයේදී  රොඩ්හැම් ආකන්සාස්හි පළමු පුරවැසි කාන්තාව බවට පත්විය. මෙතැන්සිට වසර 12 ක් ඇය මෙම පදවිය හෙබවීය (1979 – 1981, 1983 – 1992). එම වසරේදීම ක්ලින්ටන් විසින් ඇයව ග්‍රාමීය සෞඛ්‍ය උපදේශක කමිටුවේ සභාපති වරයා ලෙස පත්කල අතර ආකන්සාස්හි වඩාත් දුප්පත්ම ප්‍රදේශ වල සෞඛ්‍ය පහසුකම් වැඩි දියුණු කිරීම සඳහා‍ප්‍රාන්ත අරමුදල් ලබාගැනීමට ඇය සමත් විය. වෛද්‍ය ගාස්තු වලට බලපෑමක් නොවන පරිදි මෙසේ අරමුදල් ලබාගැනීමට ඇය සමත්වීම සුවිශේෂී‍වේ.

1979 වසරේදී රෝස් නීති ආයතනයෙහි පුර්ණ සාමාජිකත්වය ලද ප්‍රථම කාන්තාව බවට රොඩ්හැම් පත්විය. 1978 වසරේ පටන් ධවල මන්දිරයේ වාසයට යන තෙක්ම රොඩ්හැම්ගේ  මාසික වැටුප ඇගේ සැමියාගේ වැටුපට වඩා ඉහළ විය. 1978 සහ 1979 වසර වලදී සිය ආදායම ඉහළ නංවා ගැනීමට උත්සාහ දරණ අතරතුර අනාගතය සඳහා‍සකස් කල ගවයින් සම්බන්ධ කොන්ත්‍රාත් විකිණීම මගින් රොඩ්හැම් විශාල ලාභයක් උපයා ගැනීමට සමත්විය. ඩොලර් 1000 ක ආරම්භක ආයෝජනයකින් ආරම්භ කර මාස 10 ක් තුළ ඩොලර් 100000 කට ආසන්න  ආදායමක් ඉපයීමට ඇය සමත් විය. මීට සමකාලීනව ක්ලින්ටන් යුවල ජිම් සහ සුසාන් මැක්ඩෝගල් සමග එක්ව දේපල වෙළදාම් සමාගමක් වු Whitewater Development Corporation ආයතනයේ ආයෝජනය කළ නමුත් එය අසාර්ථක විය. 1980 පෙබරවාරි 27 වන දින රොඩ්හැම් සිය එකම දරුවා වු චෙල්සි දියණිය මෙලොවට බිහිකළාය. 1980 නොවැම්බර් මාසයේදී නැවත සිය ධූරයට පත්වීම සඳහා තරඟකළ බිල් ක්ලින්ටන් මැතිවරණයෙන් පරාජයට පත් විය.

බිල් ක්ලින්ටන්ගේ 1992 ජනාධිපතිවරණ මැතිවරණ ව්‍යාපාරය
1992 වර්ෂයේ ඩිමොක්ර්ටික් පක්ෂයෙන් ජනාධිපතිවරනය සඳහා තරඟ වැදුණු අවස්ථාවේ ප්‍රථම වතාවට හිලරි ක්ලින්ටන් කෙරෙහි ජාතියේ අවධානය දැඩි ලෙස යොමු විය. නිව් හැම්ප්ෂයර් මූලික (තරඟ) වලට කලින් ටැබ්ලොයිඩ් ප්‍රකාශන මගින්, බිල් ක්ලින්ටන්ට ඔහුගේ විවාහයට පෙර ජෙනිෆර් ෆ්ලවර්ස් නම් ගායිකාවක් සමග අනියම් සම්බන්ධයක් තිබුණු බව හෙළි කරන ලදී. මෙම ප්‍රකාශවලට ප්‍රතිචාර දැක්වීම සඳහා ක්ලින්ටන් යුවල '60 මිනිට්ස්' නම් රූපවාහිනී වැඩ සටහන ඉදිරියේ පෙනී සිටියහ. එහිදී බිල් ක්ලින්ටන් එම චෝදනාව  බැහැර කළ නමුත් එම කරුණ ඔවුන්ගේ විවාහ ජීවිතයට කිසියම් වේදනාවක් එක් කළ බව ප්‍රකාශ කළේය. දෙදෙනා එසේ පෙනී සිටීමද ඔවුන්ගේ මැතිවරණ ව්‍යාපාර කටයුතුවලට මහත් රුකුලක් විය. මෙසේ ප්‍රචාරක කටයුතු කර ගෙන යන අතරතුරේදී ටැමි වයිනෙට් සහ විවාහ ජීවිතය ගැන ඇගේ මතයද, ආහාර පිසිමින්, තේ බොමින්  නිවසේම නැවතී සිටින කාන්තාවන් ගැනද හිලරි ක්ලින්ටන් සඳහන් කළාය. ඇගේ මතයට අනුව මෙම තත්වය නොසළකා හැරීම්ය. තමන්ගේ බිරිඳට අනාගතයේදී පැවරෙන වැදගත් වැඩ කොටස ගැන සඳහන් කරමින් බිල් ක්ලින්ටන් කීවේ තමන් තෝරා ගතහොත් එය එක් මිළට භාණ්‍ඩ දෙකක් ලැබුනා හා සමානය නැතහොත් එකක් ගත් විට එකක් නොමිලේ ලැබෙන්නේය යනුවෙන් සඳහන් කරමිනි. 1992 අගෝස්තුවේදී අමෙරිකන් ස්පෙක්ටේටර්හි පළ වූ ඩැනියල් වොටන්බර්ග් ගේ (The Lady Mcbeth of little Rock) නම් ලිපියෙන් ආරම්භ වුනු හිලරි ක්ලින්ටන්ගේම අතීත සංකල්පිත යහපත් තොරතුරු පැරණි මතධාරීන්ගේ විවේචනයට ලක් විය.

එක්සත් ජනපදයේ රාජ්‍ය නායක ආර්යාව

රාජ්‍ය නායක ආර්යාව වශයෙන් භූමිකාව
1993 ජනවාරි මස බිල් ක්ලින්ටන් ජනාධිපති නතතුරේ වැඩ භාර ගත් විට හිලරි රොඩ්හැම් ක්ලින්ටන් එක්සත් ජනපදයේ පළමු කාන්තාව බවට පත් වූවාය. ඇය පශ්චාත් උපාධියක් ලැබූ පළමු  වැනි පළමු කාන්තාවද (First Lady), ධවල මන්දිරයට පැමිණෙන විටත් වෘත්තීයමය ජීවිතයක් ගත කළ තැනැත්තියක්ද වූවාය. එසේම ධවල මන්දිරයේ බටහිර කොටසේ කාර්යාලයක් පවත්වා ගෙන යාමට වරම් ලැබූ පළමු තැනැත්තියද වූවාය. සාමාන්යායෙන් ජනාධිපති බිරිඳගේ කටයුතු තිබෙන්නේ ධවල මන්දිරයේ නැගෙනහිර පැත්තේය. එලිනොර් රූස්වෙල්ට් ජනාධිපති ආර්යාව හැරුණු විට අමෙරිකානු ඉතිහාසය තුළ වඩාත්ම බලගතු ජනාධිපති බිරිඳ ලෙස සැළකුනේ ඇයයි.

2006 මැතිවරණ ව්‍යාපාරය
2004 නොවැම්බර් මාසයේ දී ක්ලින්ටන් ප්‍රකාශ කළේ, ඇය සෙනෙට් සභාවට දෙවන වරටත් ඉදිරිපත් වන බවයි. රිපබ්ලිකන්නාම යෝජනාවල කලින් සිටි ප්‍රමුඛයා වූ "වේජ්ට්වෙස්ටර්" හි දිස්ත්‍රික් නීතිවේදී "Jeaninne Pirro" තරඟයෙන් ඉල්ලා අස්වීමත් සමඟ ඡන්ද ව්‍යාපාර කටයුතු මාස ගණනක සිට අඩාල වී තිබිය. ක්ලින්ටන් ඩිමොක්‍රටික් අපේක්ෂත්වය පහසුවෙන් ලබා ගනනේ යුධ විරෝධී ක්‍රියාකාරිකයකු වූ "ජොනතන් ටසිනි" පරදවමිනි. ඇයට මැතිවරණයේ දී හමු වූ විරුද්ධවාදීන් අතර රිපබ්ලිකන් අපේක්ෂක හිටපු "යෝන්කර්ස්" නගරාධිපතිවරයකු වන "ජෝන් ස්පෙන්සර්" ප්‍රමුඛ තරඟකරුවෙකි. එහෙත් 2007 නොවැම්බර් 7 වනදා පැවති ඡන්ද සටනින් ක්ලින්ටන් ජයගත්තේ ස්පෙන්සර් වඩා විශාල ඡන්ද ප්‍රමාණයකට හිමිකම් කියවිණි. ඇය ඡන්ද 67%ක් ද, ස්පෙන්සර් 31%ක් ද ලබා ගැනීමට සමත් විය. අන් කිසිම අපේක්ෂකයකු මෙම ඡන්ද ව්‍යාපාරයට වියදම් නොකළ ආකාරයට ක්ලින්ටන් ඩොලර් මිලියන 36ක්  වියදම් කළාය. සමහර ඩිමොක්‍රික් සාමාජිකයන් ප්‍රකාශ කළ අන්දමට ඇය අති විශාල වියදමක් මෙවැනි ඡන්දයකට වැය කිරීම අනුවණ ක්‍රියාවක් බවයි. ඇයගේ උදව්කරුවන් සඳහන් කළේ ක්ලින්ටන් 2008 ජනාධිපතිවරණ සටනටවත් අවශ්‍ය මුදල් ඉතිරි කර නොගනිමින් වැය කර ඇති බවයි. එසේම පසුගිය මාසවලදී ඇය සතු සෙනෙට් අරමුදලින් ඩොලර් මිලියන 10ක් ද ලබා ගෙන ඇත.

දෙවන වාරය

2007 දී ඉරාක යුද්ධයට සෙබළුන් ගෙන යාමට විරුද්ධ වූ ක්ලින්ටන් පෙබරවාරි මස තුළ දී එයට එරෙහිව සෙනෙට් විරෝධත්වයක් එල්ල කිරීමට සමත් වූවාය. 2007 මාර්තු මස තුළදී ජනාධිපති බුෂ් තම හමුදාවන් ඉරාකයෙන් ගෙන්වා ගැනීමට පක්ෂව ක්ලින්ටන් පෙනී සිටියාය. එහෙත් 2007 මැයි මාසයේ දී සාමදානව යුධ කටයුතු සිදු කිරීමේ පණතක් ඉදිරිපත් වුණු අතර එමඟින් ක්ලින්ටන් ක්‍රියා කළ ද බුෂ් එම පණත 80-14 ඡන්ද ප්‍රමානයකින් සම්මත කරගත් පසු එම පණතට අත්සන් තැබීය. 2007 සැප්තැම්බරයේ ජෙනරාල් ඩේවිඩ් පෙට්රූස් විසින් ඉදිරිපත් කළ "ඉරාකයේ වත්මන් තත්වය" දැක්වෙන වාර්තාව පිළිබඳව ක්ලින්ටන් කියා සිටියේ එය විශ්වාස කළ නොහැකි බවයි.

2007 මාර්තු මස තුළ සිදු වූ මතබේදාත්මක සිදුවීමක් වූ එක්සත් ජනපද නීතිවේදීන් අස් කිරීමේ සිද්ධියට ප්‍රතිචාර දැක්වීමක් ලෙස ක්ලින්ටන් නීතිඥ ජනරාල් ඇල්බටෝගොස්සාලේස්හට අස්වවන ලෙසට ප්‍රකාශ කළාය. 2007 මැයි මාසයන් හිදී දේශසීමා රැකගැනීම හා සංක්‍රමණ නීති පිළිබඳව 2007 වසරට අදාල පණතට ක්ලින්ටන් සහාය දැක්වුව ද එය සම්මත නොවීය.

ඇමෙරිකානුවෝ
1947 උපත්

හිලරි ක්ලින්ටන්


روث كاردوسو كورييا ليتي  (ولدت 19 سبتمبر 1930 -توفيت 24 يونيو 2008) كانت عالمة أنثروبولوجيا (علم الإنسان) من البرازيل. كانت متزوجة من رئيس جمهورية البرازيل السابق، فيرناندو انريك كاردوسو.

مراجع

أساتذة جامعة تشيلي
أساتذة جامعة كاليفورنيا في بركلي
أشخاص من اراراكوارا
أكاديميو جامعة كامبريدج
السيدات الأول في البرازيل
برازيليون من أصل برتغالي
حاصلون على وسام إيزابيلا الأولى ملكة قشتالة
خريجو جامعة ساو باولو
علم الإنسان
علماء أنثروبولوجيا برازيليون
علماء أنثروبولوجيا في القرن 20
مواليد 1930
نساء برازيليات
أعضاء هيئة تدريس جامعة كولومبيا
وفيات 2008
وفيات في ساو باولو
عالمات أنثروبولوجيا برازيليات

روث كاردوسو


Die Route nationale 632, kurz N 632 oder RN 632, war eine französische Nationalstraße, die von 1933 bis 1973 zwischen den Städten Toulouse und Tarbes verlief. Ihre Länge betrug 133,5 Kilometer.

Weblinks

 Route nationale française 632 auf WikiSara ()

632

Route nationale 632


الطارق هو مسلسل تاريخى وسيرة ذاتية ضم العديد من نجوم الوطن العربى. بث لأول مرة في شهر رمضان عام 2004 م ومن إنتاج الهيئة الوطنية للإعلام (مصر)

تناول العمل حياه «طارق بن زياد» منذ مولده في إحدى قبائل البربر بشمال افريقيا حتى أصبح قائدا للجيش الاسلامى وخرج من بلاد المغرب تحت ولاية «مو سى بن نصير» لفتح الاندلس واستطاع أن يستغل الصراعات السياسية والضعف العسكرى في تلك البلاد لتحقيق نصرا عظيما ليكون هذا النصر ايذانا ببدء أكثر فترات الحكم الاسلامى ازدهارا في بلاد الأندلس وميلاد الحضارة الأندلسية التي أستمرت قرابة ثمانى قرون

طاقم العمل:

بطولة ممدوح عبد العليم في دور طارق بن زياد.
خالد زكي في دور لوزريق.
جومانا مراد في دور نفزا.
حسن الجندي في دور كسيلة.
أسعد فضة في دور يوليان.
منى واصف في دور الكاهنة ديهيا.
عبد الرحمن أبو زهرة في دور غيطشة.
السيد راضي في دور قيصر (توضيح).
فادي إبراهيم في دور أوباس. محمد حسن الجندي في دور كسيلة

البربر
مصطفى حشيش - ليلى الأطرش - خليل مرسي - ناصر سيف - أحمد شاكر عبد اللطيف - أحمد صيام - سهيل جباعي - محمد ناجي.

من فلسطين
نادين سلامة في دور أسماء.
أمجد الحسيني - صبحي الرفاعي - نذير دقاق - اسكندر عزيز - عبد العزيز حشاد.
نبيلة النابلسي في دور أم طارق.

العرب
نضال نجم في دور عبد العزيز بن موسى.
فاروق جميعات في دور عقبة بن نافع.
السيد خاطر - ناصر ورديان - ناصر شاهين - محمد الحريري - ناهد الحلبي - عامر العلي - واصف الحلبي - أحمد رافع - أكرم الحلبي. أحمد ماهر (ممثل) في دور موسى بن نصير

القوط
كاريس بشار في دور فلورندا.
مكسيم خليل في دور سيزوت.
يسري مصطفى - سحر فوزي - فاروق نجيب - عدنان السيد - طارق النهري - ياسين أرنؤط - عزيز اسكندر.

الروم
رضوان عقيلي في دور حنا.
نبيل نور الدين - أحمد الخير.
مصطفى سمير حجاج في دور طارق صبياً.

الأطفال
فراس محمد - لينا السعدي - نانسي الصباغ.

مراجع

مسلسلات أحمد شاكر عبد اللطيف
مسلسلات أحمد ماهر
مسلسلات تلفزيونية إسلامية
مسلسلات تاريخية تلفزيونية مصرية
مسلسلات تلفزيونية مصرية بدأ عرضها في 2004
مسلسلات سيرة شخصية

الطارق (مسلسل)


An Anthurium sinuatum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni George Bentham ngan Heinrich Wilhelm Schott. An Anthurium sinuatum in nahilalakip ha genus nga Anthurium, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Anthurium

Anthurium sinuatum


Xyloolaena es un género de árboles de la familia Sarcolaenaceae.  El género tiene seis especies nativas de  Madagascar.

Especies

 Xyloolaena humbertii Cavaco
 Xyloolaena linearifolia Cavaco
 Xyloolaena perrieri F.Gérard
 Xyloolaena richardii (Baill.) Baill.
 Xyloolaena sambiranensis Lowry & G.E.Schatz
 Xyloolaena speciosa Lowry & G.E.Schatz

Referencias

Sarcolaenaceae

Xyloolaena


Crystal Gayle (born Brenda Gail Webb; January 9, 1951) is an American country music singer widely known for her 1977 hit "Don't It Make My Brown Eyes Blue". Initially, Gayle's management and record label were the same as that of her oldest sister, Loretta Lynn.  Not finding success with the arrangement after several years, and with Lynn's encouragement, Gayle decided to try a different approach. She signed a new record contract and began recording with Nashville producer Allen Reynolds. Gayle's new sound was sometimes referred to as middle-of-the-road (MOR) or country pop, and was part of a bigger musical trend by many country artists of the 1970s to appeal to a wider audience. Subsequently, Gayle became one of the most successful crossover artists of the 1970s and 80s. She is known for her floor-length hair.

Gayle was said to have begun her career in the 1960s performing as a background singer in Lynn's band (although Gayle says this actually never happened). Lynn helped her sign a recording contract with Decca Records in 1970. Having minor success, she was encouraged to develop her own musical identity. Under the direction of producer Reynolds at United Artists Records, Gayle shifted towards a country pop style that was more successful. In 1975, "Wrong Road Again" became Gayle's first major hit. However, it was in 1977 when Gayle achieved her biggest success with "Don't It Make My Brown Eyes Blue". The single topped the Billboard country chart, crossed over to the top five of the Billboard Hot 100 and became a major international hit.

Gayle continued having success from the late 1970s and through late 1980s. Her biggest hits included "Ready for the Times to Get Better" (1977), "Talking in Your Sleep" (1978), "Half the Way" (1979) and "You and I" (1982). In the 1990s, Gayle shifted artistic directions by recording various genres of music. This included an album of inspirational music titled Someday (1995) and an album of standards called Crystal Gayle Sings the Heart and Soul of Hoagy Carmichael (1999). During the decade she also owned and operated a fine arts shop called Crystal's Fine Gifts and Jewelry. Her most recent studio release was in 2019 and Gayle has since continued to tour throughout the world.

Gayle has won one Grammy Award and has been nominated for several others since the 1970s. She has also won five Academy of Country Music awards; those awards include receiving the Cliffie Stone Pioneer Award in 2016. In addition, she has won two Country Music Association awards and three American Music Awards. Rolling Stone ranked her among the 100 greatest country artists of all time and CMT ranked her within their list of the 40 greatest women of country music. Gayle has her own star on the Hollywood Walk of Fame and was inducted as a member of the Grand Ole Opry in 2017.

Early life

Gayle was born Brenda Gail Webb in Paintsville, Kentucky. She was the last of eight children born to Clara Marie "Clary" (née Ramey; May 5, 1912 – November 24, 1981) and Melvin Theodore "Ted" Webb (June 6, 1906 – February 22, 1959). Unlike sister Loretta and her other siblings, Gayle was the only child born at the Paintsville hospital, and not at home. Through her matriline, Gayle is a distant cousin of singer Patty Loveless. Gayle and her siblings claim Irish and Cherokee descent, although she is not enrolled with any Native tribe. Gayle's father was a coal miner who developed black lung disease. In search of better medical treatment, the family moved to Wabash, Indiana, when Gayle was four years old. They lived in a retired miner's community and Clara Webb worked as a nurse's aide. Ted Webb died from a stroke in 1959. From early age, Gayle had an interest in singing. She noted that she could sing before she could walk. The family's new home in Wabash was in an urban setting. She was exposed to diverse cultural groups and norms and in turn to various styles of music. She sang along frequently to songs she heard on the radio and was inspired by the music of her sister Loretta Lynn.

Gayle's musical interests were shaped further in her teenage years. She started singing in church, performed folk songs, and recorded demonstration tapes. With encouragement from Lynn, she began touring during summers in high school. At age 16, Gayle performed on the Grand Ole Opry in replacement of her sister who had gotten ill. She performed a cover of Gordon Lightfoot's "Ribbon of Darkness". After graduating from high school in 1970, she signed her first recording contract with her sister's label: Decca Records. Upon signing with Decca, the label insisted that Gayle change her first name from "Brenda" to another name. The conflict was due to the fact that Brenda Lee was already signed to Decca at the time. Shortly thereafter, Lynn drove past a sign for the Krystal fast-food restaurant and said to Gayle, "That's your name. Crystals are bright and shiny, like you." It was then that she changed her name professionally to "Crystal Gayle", with "Gayle" taken from her middle name (Gail).

Career

1969–1976: Decca Records and musical shifts
Gayle was first managed by Oliver Lynn (Loretta Lynn's husband) after signing with Decca Records. Among her first professional gigs was routine appearances on Jim Ed Brown's television show The Country Palace. On the program, Gayle performed original songs written by Loretta Lynn including "Sparklin' Look of Love" and "Mama, It's Different This Time". Her debut single was released in 1970 titled "I've Cried (The Blue Right Out of My Eyes)". Also written by Lynn, the song peaked within the top 40 of the Billboard Hot Country Singles chart. The song was followed by other singles that reached minor positions on the country songs chart: "Everybody Oughta Cry" (1972) and "I Hope You're Havin' Better Luck Than Me" (1972). Gayle's career stalled while at the Decca label. This was due to the fact that the label wanted Gayle to record in the same style as her sister. Steve Huey of AllMusic criticized her early singles, calling them "little Loretta records". Writers Mary A. Bufwack and Robert K. Oermann noted that Gayle was "probably stigmatized" for being the sibling of Loretta Lynn. In a 2019 interview with Forbes, Gayle reflected on the experience, "It didn't take me long to realize I was only there because I was Loretta's sister." During this period, Lynn gave Gayle advice that prompted her to expand her musical styles. Lynn said, "quit singing my songs...We have one Loretta Lynn and we don't need another." The conversation led Gayle to ultimately  leave Decca in 1974.

Gayle signed a new recording contract with United Artists Records in 1974. Under the direction of producer Allen Reynolds, her musical style shifted. Reynolds (who had recent success producing Don Williams) encouraged Gayle to record in a softer, mellower format. He also helped market her music towards a crossover audience. Gayle also released her first United Artists single in 1974, "Restless". Mary Bufwack and Robert Oermann called the song "assertive" and "sexy". The song peaked at number 39 on the Billboard country songs chart. The same year, Gayle's self-titled debut album was issued, reaching number 25 on the Billboard Top Country Albums survey. The following year, she had her first top ten hit on the country chart with "Wrong Road Again", also written by Allen Reynolds. She had minor hits with the singles "This Is My Year for Mexico" (1975) and "Beyond You" (1975). The latter song was co-written by Gayle and her husband, Bill Gatzimos. Her second studio album Somebody Loves You spawned a second top 10 hit: the title track.

Gayle's shift towards country pop was received better than her earlier recordings with Decca. Kurt Wolff of Country Music: The Rough Guide praised the new style, calling it a "pleasant, easygoing sort of country-folk blend – a close cousin to music of Emmylou Harris." Encyclopedic writer Collin Larkin called her new music approach to have the "easygoing charm" of records by Don Williams. Oermann and Bufwack called the new style "ear-catching" and praised Allen Reynolds's "gentle rhythm productions."

Reynolds had limited time to write material for Gayle. Instead, he arranged for songwriters Bob McDill and Richard Leigh to help compose music. This arrangement proved successful when in 1976, Gayle had her first number 1 hit on country songs chart with "I'll Get Over You", written by Leigh. This was followed by a second number 1 hit, "You Never Miss a Real Good Thing (Till He Says Goodbye)", and the number 2 hit, "I'll Do It All Over Again". Her third studio album, Crystal, was released in 1976, peaking at number 7 on the Top Country Albums chart.

1977–1979: Crossover breakthrough
Producer Allen Reynolds believed Gayle was poised to have crossover pop success if the right song were found. In 1977, Richard Leigh had composed a tune called "Don't It Make My Brown Eyes Blue". The song was originally intended for British singer Shirley Bassey. When Reynolds heard the song he said to Leigh, "You're not sending that song anywhere." Gayle recorded the track in one single take. "Don't It Make My Brown Eyes Blue" was released as a single in 1977, peaking at number 1 on the Billboard country songs chart and crossing over to number 2 on the Billboard Hot 100. Internationally, it became a hit in several countries including the United Kingdom, where it reached the number 5 position. Since its release, "Don't It Make My Brown Eyes Blue" has been received positively by music critics and fans. They have also considered it her signature song. Stephen Thomas Erlewine of AllMusic praised Gayle's vocals, commenting, "She never stressed it too heavily, nor were her vocals cloying — they were pretty and straightforward, making the song quite alluring."

Gayle's fourth studio record, We Must Believe in Magic, was also released in 1977. The album peaked at number 2 on the Billboard country albums chart and number 12 on the Billboard 200. We Must Believe in Magic has received positive reviews since its initial release. AllMusic gave the record 3.5 out of 5 stars. Paul Dennis of My Kind of Country gave the album a "Grade A" rating, calling it "an eclectic mix of songs ranging from pop standards to rock 'n' roll hits to songs by contemporary country songsmiths." We Must Believe in Magic became the first album by a female country artist to certify platinum in sales by the Recording Industry Association of America. In 1978, Gayle earned the Grammy Award for Best Female Country Vocal Performance for "Don't It Make My Brown Eyes Blue", while Leigh won a Grammy for Best Country Song.

In 1978, her fifth studio album When I Dream was released, also reaching number 2 on the country albums chart. The album peaked at number 52 on the Billboard 200 and certified by platinum by the RIAA. When I Dream also received positive reviews, garnering 3 out of 5 stars from AllMusic and another "Grade A" rating from My Kind of Country. Its lead single was the Roger Cook-penned "Talking in Your Sleep". It became a number 1 country single and crossed over to number 18 on the Hot 100. "Talking in Your Sleep" became Gayle's second international hit as well, peaking at number 11 in the United Kingdom. The album also included the hits "Why Have You Left the One You Left Me For" and the title track. By the end of 1978, Gayle had won "Female Vocalist of the Year" from both the Academy of Country Music and the Country Music Association. Before departing from the United Artists label, her sixth studio album We Should Be Together (1979) was released. It featured two major hits: "Your Kisses Will" and "Your Old Cold Shoulder".

1979–1989: Continued crossover success
In 1979, Gayle moved to Columbia Records, bringing Reynolds with her. Under Columbia, Gayle began recording more cover versions of songs. This decision received praise from music critics, who credited her for being "versatile". Her seventh studio album, Miss the Mississippi was released in 1979 as well. It featured three major hits including "Half the Way", which became her third crossover pop hit. Miss the Mississippi peaked at number 3 on the Billboard Top Country Albums chart number 36 on the Billboard 200 and certified gold in sales from the RIAA. Gayle's eighth studio release These Days (1980) spawned two more number 1 singles on the country songs chart: "If You Ever Change Your Mind" and "Too Many Lovers". In 1981, Gayle's ninth studio album Hollywood, Tennessee peaked at number 5 on the country albums chart and number 99 on the Billboard 200. Although commercially successful, it received mixed critical reviews. Mary A. Bufwack and Robert K. Oermann said that the album "symbolized her uptown inspirations" and Jason Ankeny of AllMusic gave the album only 2.5 out of 5 stars. Hollywood, Tennessee spawned three major hits on the Billboard country songs chart. This included the crossover hit, "The Woman in Me", and the social awareness tune, "Livin' in These Troubled Times".

As Gayle's music crossed multiple genres, she made more appearances outside of the Nashville establishment. Among these was hosting two prime time television specials: The Crystal Gayle Special (1979) and Crystal (1980). Both shows aired on CBS and were given critical acclaim. Gayle would also appear with Bob Hope on his 1979 television special called On the Road to China. For the special, Gayle and Hope taped a performance on the Great Wall of China. The special made Gayle the first artist to film a performance on the Great Wall.

In 1982, Gayle collaborated with Tom Waits on the soundtrack of Francis Ford Coppola's film One from the Heart. Originally, Bette Midler was chosen for the project, however Midler could not fit it into her schedule. At first the soundtrack was delayed by Columbia Records due to a dispute with Coppola's Zoetrope Studios. When it was released, the soundtrack received positive reviews. Thom Jurek of AllMusic gave the release 4.5 out of 5 stars, who called it "one of the most beautifully wrought soundtrack collaborations in history". Steve Pond of Rolling Stone called it "a dreamy series of duets with Crystal Gayle that drift in and out of the film, comment on the action and supply some crucial transitions."

Also in 1982, Gayle moved from Columbia to Elektra Records, which would later merge with Warner Bros. Among the first recordings was a duet with Eddie Rabbitt titled "You and I". The song reached number 1 on the Billboard country singles chart and became her second top 10 hit on the Billboard Hot 100. Gayle's first studio album with Elektra would also be issued in 1982, True Love. First produced by Allen Reynolds, when the album was presented to  Jimmy Bowen (Elektra's division head), he commented that it "rocked too much". For these reasons, Bowen decided to produce three additional tracks for the album. The album would receive a mixed reception. In Billboard Magazines initial review, they praised Gayle's vocals despite the use of "tougher arrangements". Tom Roland of AllMusic praised Gayle's performance, notably on the tracks "Our Love Is on the Faultline" and "Deeper Than the Fire". Roland also criticized the production arrangements Bowen arranged for. True Love spawned three singles that all reached the number 1 spot on the Billboard country chart: "Our Love Is on the Faultine", "Baby, What About You" and "'Til I Gain Control Again".

In 1983, Gayle's released her next album called Cage the Songbird. It was the first of Gayle's to be produced entirely by Jimmy Bowen. Cage the Songbird peaked at number 5 on the Top Country Albums chart and number 171 on the Billboard 200. Among its singles were the crossover hits "The Sound of Goodbye" and "Turning Away". Gayle had further hits from her next studio releases in 1985 and 1986. Among these were the number one hits, "Straight to the Heart" (1986) and "Cry" (1986). The latter was a song originally popularized by Johnnie Ray. In 1983, she would also record the theme song for the television series Masquerade. In 1984, she sang a duet with Hong Kong singer Danny Chan, titled "Tell Me What Can I Do", it was largely unknown due to lack of promotional budget.

Between 1985 and 1987, Gayle collaborated with country artist Gary Morris on a series of duets. The first being the single "Makin' Up for Lost Time". The song reached number 1 on the Billboard country list in 1986. "Makin' Up for Lost Time" was also used as the theme song for the CBS television series, Dallas. The pair also recorded the theme song for Another World. The theme song was also titled "Another World" and became a top 10 hit. Gayle would also guest star in the show as herself. The duo would release their collaborative studio album in 1986 titled, What If We Fall in Love?. The album peaked at number 25 on the Billboard country albums list in September 1987. In 1988, Gayle released her final album of the decade. Titled Nobody's Angel the record featured two minor hits, including the single "Tennessee Nights".

Also in 1987, Gayle opened a gift shop in Nashville called "Crystal's Fine Gifts and Jewelry". The store contained various gifts, such as jewelry and stones made by various European artisans. The shop also included various types of crystals. In a 1994 interview, Gayle commented on her business: "The little shop turned into a much larger shop and it takes a lot of work, as anyone in retail well knows. But we have a lot of fun with it." The shop officially closed in 2008.

1990–present: Later career and recent years
In 1990, Gayle signed a new recording contract with Capitol Records and reunited with producer Allen Reynolds. The same year she released seventeenth studio album, Ain't Gonna Worry. Bill Carpenter of AllMusic gave the release 4 out of 5 stars, calling it "an excellent set of country pop". The album spawned several singles, beginning with "Just an Old Love". In its initial review Billboard gave it a positive response, praising the production style of Reynolds. Its third single, "Never Ending Song of Love", would become Gayle's last charting single to date, reaching number 72 on the Billboard Hot Country Singles chart. Her eighteenth studio album came in 1992 called Three Good Reasons. The album was produced by Buzz Stone. The album's lead single of the same name spawned a music video. Bill Kohlhaase of the Los Angeles Times gave the song and video a positive review, saying, "The video, alternating between scenes of Gayle and her swirling tresses with sparsely staged visions of a single mother and her two children, is the kind of heartfelt, yet assertive statement that Gayle has parlayed into major success in the past." AllMusic also gave the album 3 out of 5 stars.

As the 1990s progressed, Gayle recorded material for smaller labels and issuing specialty projects. Her first small label was the Branson Entertainment Group, where she released an album of re-recorded hits titled Best Always. In 1995, she signed with Intersound Records and recorded a pair of gospel studio albums. The first was 1995's Someday, which she co-produced with Bobby Wood. The album's first single included a music that was filmed in Greece. In a 1995 interview, she explained the message behind the title track, "There are songs in there that definitely you've lived. The title track is a song that I think a lot of people, the way it's written, definitely relate to." In 1997, her second gospel collection was released titled Joy & Inspiration.

At the dawn of the new millennium, Gayle expanded her musical interests. In 1999, she released an album of jazz and American Standards called Crystal Gayle Sings the Heart and Soul of Hoagy Carmichael. It was as a tribute to Hoagy Carmichael, whom Gayle worked with shortly before his death in the early 1980s. It album featured covers of songs he composed, including "Stardust" and "Georgia on My Mind". AllMusic's Thom Jurek gave the release 4 out of 5 stars in his review of Heart and Soul. Jurek called it, "a gorgeous set, one that reaffirms Gayle's artistry to be sure, but also one that offers the first really new hearing of Carmichael in at least a decade." Billboard Magazine praised the lead single, "Two Sleepy People" (a duet with Willie Nelson), calling it "sweet" and "playful". In 2000, she released a studio album of children's music titled In My Arms. In 2003, she released her second album of American standards called All My Tomorrows. Robert Daniels of Variety commented positively, saying, "Gayle's singing boasts directness and subtlety. There are no flashy or show-busy theatrics." AllMusic gave the release 4 out of 5 stars, calling Gayle's singing "stunning" and "capable." In January 2007, fugitive Christopher Daniel Gay escaped from custody at an Interstate 95 welcome center near Hardeeville, South Carolina, and made his way to Tennessee where he stole Gayle's tour bus. Gay was arrested the following day and the bus was returned to Gayle.

For several years, Gayle spent time recording her next studio release. She stated the album would consist of covers of country music classics and would be produced by her son, Chris Gatzimos. The project was originally titled Am I That Easy To Forget. In 2019, Gayle announced it would be re-titled You Don't Know Me: Classic Country. It was officially released in September 2019 via Southpaw Productions and The Orchard. You Don't Know Me became Gayle's first studio album to chart since 1988, reaching number 40 on the Billboard independent albums list. The album received positive reviews from critics. AllMusic critic Stephen Thomas Erlewine gave the release 3 of 5 stars. Erlewine noted that her upper register is "a little diminished", but she still "sounds amiable". Markos Papadatos of the Digital Journal gave it an "A" rating, commenting, "Overall, Crystal Gayle is sensational on her new album, You Don't Know Me, which is country as grits. Grab a bottle of wine and let this country queen lure you in with her timeless voice."

Also during the 1990s, Gayle famously wrote and recorded "Midnight In The Desert" for Art Bell Coast to Coast AM radio show.

Personal life

Gayle and her siblings claim Cherokee ancestry on their maternal and paternal lines. In October 2001, she was inducted into the Native American Music Awards Hall of Fame in honor of her self-identified Cherokee linkage.

Gayle has remained close to her seven siblings since childhood. Before signing a recording contract, she toured alongside her brother, Jay Lee Webb, in his band. Included on her 2019 studio album is a cover of Webb's song "You Never Were Mine". In an interview with Rolling Stone, Gayle wished she had "done it a long time ago" because they spent a lot of time touring together. Additionally, older sister Peggy Sue, has been an active member of Gayle's road show for several years. Peggy Sue performs background vocals on Gayle's show and does her own solo material too.

Gayle also remained close to her oldest sister Loretta Lynn. Music writers and journalists have claimed the pair had "sibling rivalry". In an interview with People, Lynn explained that such a rivalry did not exist: "People try to make it like we compete, but that's all in their minds...We fight a little bit, but that's just sisters. And we never fight over the music business." In a 2017 interview Gayle commented, "Of course, we're sisters. We can bicker... but we really didn't have a problem. You know, I look up to my sister...We both have flaws in different ways, but we're not gonna tell what they are, you know? But, I mean, we love each other."

Gayle has been married to husband Bill Gatzimos since 1971. The couple first dated in high school and while Gayle was signed to United Artists Records, Gatzimos attended law school at Vanderbilt University. Following law school, Gatzimos became Gayle's manager and has since been president of the couple's company, Gayle Enterprises. According to Gayle, their marriage has been successful because the couple pursues their "own interests" and lets each other "breathe". The couple have two children: a daughter, Catherine (born 1983) and a son, Christos (born 1986). Gayle's son is now a record producer and co-produced her 2019 album.

When Gayle's first child was born, she continued working frequently. In 2003 she said, "When I was onstage, I remember coming off stage and breast-feeding and then doing another show." When the couple had their second child, Gayle stayed home with the children. She also has two grandchildren named Elijah and Björn. Gayle spoke of her appreciation for grandchildren in a 2011 interview, "Holidays are so amazing with Elijah. We make cookies, which is great because I never really got much of a chance to do this with my own children. There's a pull when I go on the road when I'm not around him, and I want to be. He's just a bright spot that you want to see all the time. He loves life."

Musical styles
Gayle's musical style is rooted in country, but is also in pop and folk music. Unlike her siblings (who mostly were raised in rural Kentucky), Gayle's formative years were spent in an urban environment. In this diverse atmosphere, Gayle was exposed to various styles of music. In 2003, she commented, "I've always enjoyed folk, pop, rock, gospel, country, everything..." As a child, she especially liked music by Lesley Gore, Brenda Lee and Patsy Cline. In her teen years, she developed a fondness for folk groups, most predominantly Peter, Paul and Mary.

Yet, Gayle also was attracted to the traditional country sound of her oldest sister Loretta Lynn. However it was Lynn that encouraged Gayle to develop a unique style. In an interview with the Chicago Tribune Gayle remarked: "But she (Lynn) said, `No, you gotta go the middle of the road and have a different sound.' And I'd never have made it if I had been straight-ahead country..." This perspective encouraged her to record different styles. In 2007, she commented that she likes to be called a singer: "I call myself a singer of songs. I love to sing, whether it's country, folk, pop or rock. I grew up singing all different styles, though definitely country is my roots." Gayle also said that her priority was to find quality material, "I've had great producers. Allen Reynolds is one of them, and he is just fantastic. I would always find great songs that other people wrote, and I wanted to put out really really good songs."

Music journalists and critics have also described Gayle as having a smooth vocal delivery, different from that of her sister's. AllMusic's Thom Jurek noted "her signature phrasing and sophisticated material" to be a factor. Stephen L. Betts of Rolling Stone explained that Gayle had "a polished persona and singing style tailor-made for country-pop crossover." Kurt Wolff of Country Music: The Rough Guide commented that she had a "sweet radio-friendly voice" that "made a picture-perfect pop-country star."

Image
Gayle's image has garnered her significant media attention. Notably, she is known for her floor-length hair. As a child, Gayle's mother kept her hair short. She was inspired to grow her hair to her knees after seeing a woman with similar hair in Nashville. When her hair increased in length by the late 1970s, Gayle's fan club also significantly increased. By the early 1990s, her hair had reached floor's length. During that time, she considered significantly cutting her hair due to headaches and time spent maintaining it. However, she ultimately decided not to cut it. Gayle credits her daughter for discouraging a haircut. Gayle's daughter told her, "You can't cut your hair — you won't be Crystal Gayle." Gayle also stated that it is easier to have long straight hair, "I know some people think: 'Why does she keep it so long?' I'd probably love to try all the different styles, but I'm not a beautician. So, I keep it long. It's easy to wash and let it go." However, according to Gayle, she still continues seeing a hairstylist. Within a year, she cuts 9 to 12 inches of hair.

Gayle's physical appearance has also made her a sex symbol. Writers Robert K. Oermann and Mary A. Bufwack wrote in 2003, "Crystal Gayle will be forever recalled by music fans for the sexy toss of her head that sent waves of motion through her Godiva-like brunette tresses." Author Kurt Wolff described Gayle as having "knockout good looks". In 1983, People named her among the "50 Most Beautiful People in the World".

Legacy
Gayle has been credited as one of the most successful and important country pop crossover artists. Gayle's music and career helped open doors for future female country pop artists, including Faith Hill, Shania Twain and Carrie Underwood. Writer Kevin John Coyne described her successes and contributions: "... she had accumulated an astonishing eighteen No.1 hits, two more than her older sister had under her belt, and fourth among all women in country music history, behind Dolly Parton, Reba McEntire and Tammy Wynette.

In recent years, Gayle has been given several awards and accolades for her accomplishments. In 2003, she was included by Country Music Television on their list of the "40 Greatest Women of Country Music". In 2008, she was inducted into the Kentucky Music Hall of Fame and Museum. In 2009, she received a star on the Hollywood Walk of Fame. She was joined by artist Tanya Tucker and her family for the ceremony. In 2016, she was presented with the "Cliffie Stone Pioneer Award" from the Academy of Country Music. Gayle commented in 2016, "It's nice to think maybe your music has influenced other artists who are out there."

In November 2016 almost 50 years after making her debut as a guest artist, Gayle was asked to become a member of the Grand Ole Opry by Carrie Underwood. The two performed "Don't It Make My Brown Eyes Blue" before Underwood announced the invitation. Gayle was officially inducted by Loretta Lynn in January 2017. In 2017, Gayle was included in Taste of Countrys list of "Country Music's Most Powerful Women". In 2019, she was among a dozen performers chosen to open the Country Music Association Awards as part of recognizing the women of country music. In the show's opening, Gayle performed "Don't It Make My Brown Eyes Blue".

Discography

Studio albums

Crystal Gayle (1975)
Somebody Loves You (1975)
Crystal (1976)
We Must Believe in Magic (1977)
When I Dream (1978)
We Should Be Together (1979)
Miss the Mississippi (1979)
These Days (1980)
Hollywood, Tennessee (1981)
True Love (1982)
Cage the Songbird (1983)
Nobody Wants to Be Alone (1985)
What If We Fall in Love  (1986)
Straight to the Heart (1986)
A Crystal Christmas (1986)
Nobody's Angel (1988)
Ain't Gonna Worry (1990)
Three Good Reasons (1992)
Best Always (1993)
Someday (1995)
Joy & Inspiration (1997)
Crystal Gayle Sings the Heart and Soul of Hoagy Carmichael (1999)
In My Arms (2000)
All My Tomorrows (2003)
You Don't Know Me: Classic Country (2019)

Filmography

Awards

See also
List of country music performers
List of Grand Ole Opry Members

References

Books

Further reading
 Flippo, Chet. (1998). "Crystal Gayle." In The Encyclopedia of Country Music. Paul Kingsbury, Ed. New York: Oxford University Press. pp. 156–7.

External links

 CMT.com: Crystal Gayle
 Crystal Gayle Interview at NAMM Oral History Collection (2017)

1951 births
Living people
Loretta Lynn
People from Paintsville, Kentucky
People from Wabash, Indiana
American women country singers
American country singer-songwriters
Decca Records artists
United Artists Records artists
Columbia Records artists
Elektra Records artists
Capitol Records artists
APRA Award winners
American women pop singers
Country musicians from Kentucky
Grammy Award winners
Country musicians from Indiana
Musicians from Appalachia
Singer-songwriters from Kentucky
Kentucky women musicians
Singers from Kentucky
American people of Irish descent
American people who self-identify as being of Cherokee descent
Singer-songwriters from Indiana

Crystal Gayle


"We Appreciate Power" é uma canção de Grimes com participação da musicista americana Hana. Foi lançado em 29 de novembro de 2018, anunciado como o primeiro single de seu quinto álbum de estúdio Miss Anthropocene, no entanto, está disponível apenas nos lançamentos japonês e deluxe. A música foi escrita e produzida por Grimes, Hana e Chris Greatti.

Antecedentes e lançamento
A música deveria ser uma das duas colaborações entre Grimes e a cantora americana Poppy, para o segundo álbum de estúdio da última, Am I a Girl?. Em uma entrevista, Poppy mencionou que escreveu duas músicas com Grimes; uma sobre "destruir coisas" e outra sobre "poder". A outra canção, "Play Destroy", estava presente no álbum. Grimes compartilhou uma letra da música com uma foto dela com Poppy no Twitter em maio de 2018. Após conflitos entre as duas cantoras, a música em vez disso foi lançada por Grimes com a cantora Hana.

Em 26 de novembro, Grimes anunciou que lançaria música nova em 29 de novembro. Dois dias depois, ela revelou que o single é intitulado "We Appreciate Power" e tem a participação de Hana, e compartilhou a capa. O lançamento da música foi acompanhado por um lyric video dirigido por Grimes e seu irmão Mac Boucher.

Música e letras
"We Appreciate Power" é uma canção de rock industrial, nu metal, e techno-industrial. A faixa é considerada mais um passo na experimentação de Grimes com guitarras que começou em Art Angels de 2015. A faixa foi comparada aos trabalhos do Nine Inch Nails; Jillian Mapes, da Pitchfork, descreveu a música como "uma investida imediata de ruído mutilado—abafamento de guitarra de metal distorcido, gritos sangrentos, um loop de guitarra que conjura medo e exige adoração. Flashes de Pretty Hate Machine do Nine Inch Nails reverberam através da programação de bateria e sintetizadores." Brendan Klinkenberg da Rolling Stone colocou a música "em algum lugar entre o power pop e o diretamente industrial" (com uma ponte estendida que lembra os momentos mais arrebatadores de uma trilha sonora de Final Fantasy)" e "uma versão distintamente de 2018 do rock afiado de Nine Inch Nails".

Um comunicado de imprensa afirmou que a música foi inspirada na banda norte-coreana, Moranbong, e foi escrita "da perspectiva de uma máquina de propaganda girl group pró-I.A. que usa música, dança, sexo e moda para espalhar boa vontade em relação à Inteligência Artificial". Além disso, Grimes afirmou que, simplesmente ouvindo a música, você estará reduzindo o seu risco de acabar na lista de marcados de qualquer futuro senhor da IA quando ele reinará supremo, espelhando a teoria do Basilisco de Roko. Liricamente, a canção toca em ideias transumanistas, como a melhoria e o futuro da raça humana, as possibilidades de fundir a consciência com máquinas para prolongar a vida indefinidamente através do upload da mente, e a idéia de que a realidade pode ser simulada. O refrão da música gerou um pico no interesse pela palavra "capitular".

Recepção crítica
A crítica da Pitchfork, Jillian Mapes, escreveu: "Se "Freak on a Leash" não é um empecilho, então o fascínio do supervilão de "We Appreciate Power" pode puxá-lo (é legitimamente bom), mas também pode deixá-lo sobrecarregado pelo compromisso de Grimes com a absoluta linha do tempo mais sombria." Gil Kaufman, da Billboard, descreveu a música como "um mergulho distópico e agressivo em um som mais rock". Similarmente, Brendan Klinkenberg da Rolling Stone chamou de "o single mais agressivo que Grimes lançou até hoje" Noisey chamou a música de "um absolutamente incrível de um single" e opinou que soa "como uma banda de k-pop cobrindo nu-metal". Justin Kamp, da Paste, descreveu a faixa como um "hino glitchy de empoderamento que acompanha sintetizadores estridentes e repetidas exultações de poder de Grimes".

Créditos
Créditos adaptados do Tidal.
 Grimes – vocais, guitarra, produção, engenharia
 Hana – vocais, guitarra, produção adicional
 Chris Greatti – guitarra, teclados, produção, engenharia
 Zakk Cervini – mixagem

Faixas e formatos
Download digital e streaming
"We Appreciate Power" (com HANA) – 5:34
"We Appreciate Power" (com HANA) (Nightcore Remix) – 4:18

Download digital e streaming – BloodPop® Remix
"We Appreciate Power" (com HANA) (BloodPop® Remix) – 06:10

Download digital e streaming – Algorithm Mix
"We Appreciate Power" (com HANA) (Algorithm Mix) – 03:44

Download digital e streaming – Radio Edit
"We Appreciate Power" (com HANA) (Radio Edit) – 3:44

Desempenho nas paradas musicais

Singles de 2018
Canções de 2018
Canções de nu metal
Trans-humanismo na ficção
Inteligência artificial na ficção
Canções em inglês

We Appreciate Power


Cafu (gerçek ismi Marcos Evangelista de Moraes; d. 7 Haziran 1970), Brezilyalı sağ bek oyuncusu.

Brezilya millî futbol takımının formasını en fazla giyen futbolcu olan Cafu, futbola 1988'de São Paulo'da başladı. São Paulo'daki 5 sezonunda 3 Libertadores Kupası kazanan Cafu, 1995'te Real Zaragoza'ya transfer oldu. Real Zaragoza'da bir yıl oynayan Cafu orada da UEFA Kupa Galipleri Kupası'nı kazandı. 1996'da Brezilya'ya geri dönen Cafu 1 sezon Palmeiras'ta oynadıktan sonra AS Roma'ya transfer oldu. 6 yıl Roma'da oynayan Cafu 1 Serie A şampiyonluğu yaşadı. 2003'te Milan'a geçen Cafu kariyerini bu kulüpte sonlandırmıştır. Cafu, 2006 FIFA Dünya Kupası sonrası millî takıma veda etti.

Brezilya millî futbol takımıyla da 2 Dünya Kupası kazanan Cafu 2002 FIFA Dünya Kupası'nda kupayı kaldıran kaptan oldu. Mart 2004'te de Pele tarafından açıklanan Dünya'nın Yaşayan En İyi 125 Oyuncusu arasına seçildi. 2002 yılında da sergilediği futbol çok beğenilerek yılın en iyi futbolcusu seçildi. Cafu takım arkadaşı Serginho ile birlikte 16 Mayıs 2008'de oynanan Udinese maçıyla profesyonel futbol kariyerini noktalamıştır.

1970 doğumlular
São Paulo FC futbolcuları
Real Zaragoza futbolcuları
SE Palmeiras futbolcuları
AS Roma futbolcuları
AC Milan futbolcuları
Brezilyalı futbolcular
Brezilya millî futbol takımı futbolcuları
1994 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
1998 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
2002 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
2006 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
1991 Copa América futbolcuları
1993 Copa América futbolcuları
1997 Copa América futbolcuları
1999 Copa América futbolcuları
1997 FIFA Konfederasyonlar Kupası futbolcuları
FIFA 100
Yaşayan insanlar
Defans futbolcuları
İtalya vatandaşlığına kabul edilenler
FIFA Dünya Kupası kazanan futbolcular
Brezilyalı gurbetçi futbolcular
İspanya'daki Brezilyalı gurbetçiler
Série A (Brezilya) futbolcuları
Copa América kazanan futbolcular
İtalya'daki gurbetçi futbolcular
İspanya'daki gurbetçi futbolcular
FIFA Century Club
FIFA Konfederasyonlar Kupası kazanan futbolcular
La Liga futbolcuları
Serie A futbolcuları
Güney Amerika'da Yılın Futbolcusu Ödülü sahipleri
São Paulo doğumlu sporcular
UEFA Şampiyonlar Ligi'ni kazanan futbolcular
İtalya'daki Brezilyalı göçmenler
Bek futbolcular

Cafu


Brekkumaríustakkur (fræðiheiti Alchemilla glabra) er fjölær jurt af rósaætt (Rosaceae). Hún vex í Evrasíu, og á Íslandi finnst hann í frjósömum jarðvegi hér og þar um landið.

Hann telst til svonefndrar glabra deildar, sem er hópur örtegunda sem erfitt getur verið að greina á milli vegna smásærra greiningaratriða.

Heimildir

Maríustakkar
Plöntur á Íslandi

Brekkumaríustakkur


Isı değiştirici ya da eşanjör, bir akışkandan diğerine ısı transfer etmek için yapılmış bir alettir. Değiştiricide akışkanların birbirine değmemesi gereken durumda akışkanlar katı bir duvarla ayrılırlar ve bu şekilde akışkanlar asla karışmaz. Akışkanların direkt olarak temas ettiği tipler de vardır.

Isı değiştiricileri yaygın olarak, soğutma, iklimlendirme (klimatize etme), ısıtma, güç üretimi ve kimyasal proseslerde kullanılır. Yaygın bir ısı değiştirici örneği de otomobil radyatörüdür. Burada sıcak radyatörün bir yüzeyine temas eden motor soğutma suyu, diğer yüzeyine temas ederek geçen hava ile soğutulur.

Türleri
 Borulu ısı değiştiricisi
 Plakalı ısı değiştiricisi
 Kanatlı borulu/plakalı ısı değiştiricisi
 Rejeneratif ısı değiştiricisi

Isı değiştirici


Tatăl miresei (titlu original: Father of the Bride) este un film american din 1950 regizat de Vincente Minnelli. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Spencer Tracy, Elizabeth Taylor și Joan Bennett. Tatăl miresei este un film de comedie despre un om care încearcă să facă față pregătirilor pentru viitoarea nuntă a fiicei sale. A fost foarte popular, aducând companiei MGM un profit de 2.936.000$ și a avut o continuare în 1951, Micul dividend al tatei.

Prezentare

Distribuție

 Spencer Tracy  - Stanley T. Banks
 Joan Bennett  - Ellie Banks
 Elizabeth Taylor  - Kay Dunstan
 Don Taylor  -  Buckley Dunstan
 Billie Burke  - Doris Dunstan
 Moroni Olsen  - Herbert Dunstan
 Marietta Canty  - Delilah
 Russ Tamblyn  -  Tommy Banks
 Tom Irish  - Ben Banks
 Paul Harvey  - Reverend Galsworthy

Note

Legături externe

Vezi și
 Listă de filme produse de Metro-Goldwyn-Mayer
 Tatăl miresei (film din 1991)

Filme din 1950
Filme americane
Filme în limba engleză
Filme regizate de Vincente Minnelli
Filme MGM
Filme de dragoste
Filme alb-negru
Filme de comedie
Filme de comedie din anii 1950
Filme de comedie americane

Tatăl miresei (film din 1950)


Carlos Enrique Cuartas Bedoya (* 15. August 1940 in Itagüí, Departamento de Antioquia, Kolumbien; † 10. Juli 2011 ebenda) war ein kolumbianischer Schachspieler. Er zählte zu den besten Schachspielern in Kolumbien.

Leben

Carlos Cuartas war Schachlehrer in seiner Heimatprovinz Antioquia und später in Cali. Ende der 1970er-Jahre verbrachte er einige Zeit in der Schweiz. Er starb an einer Krebserkrankung.

Erfolge

Sieben Mal konnte er die kolumbianische Einzelmeisterschaft gewinnen: 1965 in Belencito (Departamento de Boyacá), 1967 in Bucaramanga, 1968 in Medellín, 1970 in Bogotá, 1975 in Bogotá, 1976 in Cali und 1983 in Envigado (Departamento de Antioquia).

Mit der kolumbianischen Nationalmannschaft nahm er zwischen 1964 und 1994 an zehn Schacholympiaden teil mit einem Gesamtergebnis von 77,5 Punkten aus 130 Partien (+53 =49 −28; 59,6 Prozent), wobei er 1966 in Havanna und 1976 in Haifa am ersten Brett spielte. 1972 in Skopje erhielt er für seine Leistung von 13 Punkten aus 18 Partien am dritten Brett eine individuelle Bronzemedaille.

1975 wurde ihm der Titel Internationaler Meister verliehen.

Weblinks

Einzelnachweise

Schachspieler (Kolumbien)
Schachspieler
Nationaler Einzelmeister (Schach)
Kolumbianer
Geboren 1940
Gestorben 2011
Mann

Carlos Cuartas


بلدية سان إستيبان ديل فايي (بالإسبانية: San Esteban del Valle) هي بلدية تقع في مقاطعة آبلة التابعة لمنطقة قشتالة وليون وسط إسبانيا.

الديموغرافيا
بلغ عدد سكان بلدية سان إستيبان ديل فايي 850 نسمة عام 2011 (وفقاً للمعهد الوطني للإحصاء الإسباني).

مراجع

مصادر
  الموقع الرسمي لبلدية سان إستيبان ديل فايي

أماكن مأهولة في آبلة
بلديات آبلة

سان إستيبان ديل فايي


An Pleurothallis schweinfurthii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Leslie Andrew Garay. An Pleurothallis schweinfurthii in nahilalakip ha genus nga Pleurothallis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Pleurothallis

Pleurothallis schweinfurthii


La route régionale 748 ()  est une route régionale à Kruunupyy en Finlande.

Présentation
La seututie 748 est une route régionale d'Ostrobotnie.

Parcours
Kruunupyy
 Centre de Kruunupyy
Aéroport de Kokkola-Pietarsaari
 Bast
Alaveteli

Références

Annexes

Liens externes

Articles connexes
 Seututie

748

Transport à Kronoby

Seututie 748


جان رويتر ، من مواليد 24 نوفمبر 1946، لاعب كرة قدم هولندي سابق.

لعب مع منتخب هولندا لكرة القدم.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية هولنديون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في بلجيكا
لاعبو كرة قدم رجالية هولنديون
حراس مرمى كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من إنكهاوزن
رياضيون من شمال-هولندا
رياضيون هولنديون مغتربون في بلجيكا
لاعبو نادي أندرلخت
لاعبو الدوري البلجيكي الممتاز
لاعبو الدوري البلجيكي للمحترفين
لاعبو الدوري الهولندي الدرجة الأولى
لاعبو الدوري الهولندي الدرجة الثانية
لاعبو بطولة أمم أوروبا 1976
لاعبو بيرتشوت
لاعبو رويال أنتويرب
لاعبو ريسنغ وايت ديرنغ مولنبيك
لاعبو كرة قدم مغتربون في بلجيكا
لاعبو كرة قدم هولنديون
لاعبو كرة قدم هولنديون مغتربون
لاعبو منتخب هولندا لكرة القدم
لاعبو نادي فولندام
مدربو كرة قدم هولنديون
مدربو نادي بيرخيم
مواليد 1946

جان رويتر


Peter H. Gleick (pronúnciase glick; n. 1956) es un científico estadounidense que trabaja en temas relativos a las ciencias ambientales, desarrollo económico, seguridad internacional, ética científica e integridad, con especial atención a los desafíos a nivel mundial del agua dulce. Trabajó en el «Instituto del Pacífico» de Oakland, California, que cofundó en 1987.

En 2003, fue galardonado con una beca MacArthur por su obra en recursos hídricos. Entre los temas que ha abordado están los conflictos por los recursos hídricos, el impacto del cambio climático en los recursos hídricos, el derecho al agua humano, los problemas de miles de millones de personas sin agua segura, saneamiento asequible y fiable. En 2006, fue elegido en la Academia Nacional de Ciencias de Estados Unidos. En 2011, Gleick fue el Pte. organizador del "nuevo grupo de trabajo sobre ética científica e integridad" de la Unión Geofísica de Estados Unidos.

El , Gleick renunció a esa presidencia de Grupo de Tareas sobre Ética de la American Geophysical Union (Idioma inglés) citando "razones personales, privadas". El 20 de febrero confesó que había obtenido y distribuido documentos del Instituto Heartland, bajo un nombre falso, y se disculpó. Y el 24 de febrero pidió a la Junta del Instituto del Pacífico, concederle un permiso de ausencia "temporal de corto plazo," del Instituto.

Inicios de su carrera
Recibió un B.S. de la Universidad de Yale, y un M.S. y Ph.D. en Energía y Recursos por la University of California, Berkeley, enfocado en hidroclimatología. Su disertación de defensa de tesis fue el primero en modelar los impactos regionales del cambio climático sobre los recursos hídricos.

Vida personal
Gleick es hermano del escritor James Gleick y de la editora Elizabeth Gleick.

Honores
 1999 Electo académico de International Water Academy, Oslo, Noruega
 2001 Nombrado por la BBC como un "Visionario del Ambiente" en su Guía Esencial del s. XXI
 2001 Appointed to Water Science and Technology Board of the National Academy of Sciences, Washington D. C.
 2003 MacArthur Fellow "Genius Award"
 2005 Elected Fellow of the International Water Resources Association
 2006 Elected Fellow of the American Association for the Advancement of Science
 2006 Elected Member of the United States National Academy of Sciences
 2008 Selected to Present the Abel Wolman Distinguished Lecture at the United States National Academy of Sciences, 23 de abril de 2008, Washington D. C.
 2008 Named by Wired Magazine'''s Smart List as one of "15 people the next President should listen to"
 2009 Keynote Lecturer at the Nobel Conference at Gustavus Adolphus College in St. Peter, Minnesota
 2010 Named "Visionary: A Catalyst for an Enlightened Future" in the Los Angeles Times Magazine Section, January 3, 2010
 2011 Winner, along with his Pacific Institute of the first U.S. Water Prize
 2011 Winner of the IWRA Ven Te Chow Memorial Award

 Algunas publicaciones
 Libros
 Peter H. Gleick (editor), Water in Crisis: A Guide to the World's Fresh Water Resources. Oxford University Press, New York, 1993. ISBN 978-0-19-507628-8
 Peter H. Gleick, The World's Water 1998-1999 (Volume 1): The Biennial Report on Freshwater Resources. Island Press, Washington D. C., 1998.
 Peter H. Gleick, The World's Water 2000-2001 (Volume 2): The Biennial Report on Freshwater Resources. Island Press, Washington D. C., 2000.
 Peter H. Gleick and associates, The World's Water 2002-2003 (Volume 3): The Biennial Report on Freshwater Resources. Island Press, Washington D. C., 2002.
 Peter H. Gleick and associates, The World's Water 2004-2005 (Volume 4): The Biennial Report on Freshwater Resources. Island Press, Washington D. C., 2004.
 Peter H. Gleick and associates, The World's Water 2006-2007 (Volume 5): The Biennial Report on Freshwater Resources. Island Press, Washington D. C., 2006.
 Peter H. Gleick and associates, The World's Water 2008-2009 (Volume 6); The Biennial Report on Freshwater Resources. Island Press, Washington D. C., 2008.
 Peter H. Gleick and associates, The World's Water (Volume 7): The Biennial Report on Freshwater Resources. Island Press, Washington D. C., 2011.
 Peter H. Gleick, Bottled and Sold: The Story Behind Our Obsession with Bottled Water.'' Island Press, Washington D. C., 2010 Bottled and Sold

Referencias

Enlaces externos
 Pacific Institute
 Peter Gleick's website, Biography, CV, publications, photos
 The World's Water; Peter Gleick's water site

Controversias científicas
Becarios MacArthur
Climatólogos de Estados Unidos
Miembros de la Academia Nacional de Ciencias de Estados Unidos
Ética ambiental
Personas de Nueva York (estado)

Peter Gleick


Corazón aymará es una largometraje  boliviano de 1925, de la época del cine mudo, dirigido por Pedro Sambarino.

Es considerado el primer largometraje de ficción realizado en Bolivia.
El historiador Carlos Mesa, quien fundó la Cinemateca Boliviana en 1976 y fue su director hasta 1985, describe Corazón aymara y Wara Wara, como parte de un "movimiento de vanguardia intelectual y artística" que promueve el papel de los indígenas bolivianos en los años 1920 y 1930.

Corazón aymara es una 'película perdida', ya que no se conocen copias de la misma en la actualidad, siendo Wara Wara la única película de la era del cine mudo que sobrevive de Bolivia.

Referencias

Enlaces externos

 Sinopsis de la película en www.frombolivia.com
 Corazón Aymara en www.nacionaldelcine.com

Películas de 1925
Películas de Bolivia
Películas mudas
Películas rodadas en Bolivia

Corazón aymará


Hoya affinis, zimzelena trajnica iz roda voštanog cvijeta. Postojbina su joj Solomonski otoci. Vernakularno je među uzgajivačima poznata kao »crveni voštani cvijet«.

Izvori

Svileničevke
Flora Solomonskih otoka

Hoya affinis


La réserve biologique de Huilo Huilo (  est une aire naturelle protégée privée située au milieu des Andes araucaniennes, à 860 km au sud de Santiago, sur la commune de Panguipulli, dans la Région des Fleuves. Elle est limitée à l'est par la frontière avec l'Argentine. Son but est la protection du huemul, le cerf du sud andin, de trois nouvelles espèces de fougères et plus généralement, de la flore, de la faune et des communautés humaines locales.

Histoire
À l'origine, la région est occupée par les Mapuches. Un grand essor économique a lieu au début du  avec le raccordement à la ville de Panguipulli par une ligne de chemin de fer et le développement de l'industrie forestière. Les forêts deviennent la propriété de grands propriétaires terriens. Elles sont  nationalisées en 1971, sous le gouvernement du président socialiste Salvador Allende qui met en place le  (complexe d'exploitation forestière de Panguipulli), d'une superficie de 360'000 hectares et géré par l'État, dont le centre économique est , petite localité dotée d'une scierie et d'un séchoir. Pendant la dictature militaire d'Augusto Pinochet, la gestion du domaine est confiée au service forestier national (CONAF).

Dans les années 1960 et 1970, avant la création de la réserve, la région comptait un fort syndicalisme de bûcherons-campesinos. C'est la raison pour laquelle la gauche révolutionnaire chilienne la choisit pour créer un foyer de résistance inspiré du Mouvement du 26 juillet de Fidel Castro dans la Sierra Maestra afin de combattre la dictature. L'armée chilienne parvient finalement à isoler le groupe en août 1981 et en octobre de la même année, ses derniers membres sont capturés.

À la fin des années 1980, la zone est vendue à des investisseurs chiliens en raison de la baisse de rentabilité du secteur forestier. La réserve est créée en 1999 sur une initiative d'un riche homme d'affaires, Víctor Petermann, ingénieur des mines et responsable au sein du groupe Themcorp, qui au cours des années précédentes avait racheté des terrains à l'entreprise Forestal Neltume Carranco.

En 2000, la zone est transformée en une zone protégée privée, la Reserva Biológica Huilo Huilo, d'une superficie initiale de , agrandi ensuite pour atteindre .

En 2004 se constitue la Fondation Huilo Huilo, dont l'objectif est la conservation environnementale de la zone.

Caractéristiques
Entre autres prix à la soutenabilité, elle a obtenu le prix Virgin Holidays pour un tourisme responsable Responsible Tourism Award ce qui en fait l'un des meilleurs sites de conservation et de protection des communautés, de la faune et de la flore locales.

La réserve possède un écosystème peu exploré, où se superposent des zones d'intérêt scientifique et de conservation de niveau mondial. Elle héberge une grande diversité due à ses spécificités géographiques : lacs glaciaires, neiges éternelles sur le volcan Mocho-Choshuenco et cours d'eau innombrables.

On trouve à Huilo Huilo la plus grande biodiversité de fougères du Chili continental (alors que sur l'ensemble du territoire chilien, le plus grand nombre d'espèces se trouve dans l'archipel Juan Fernández). La réserve héberge aussi diverse espèces menacées ou en danger d'extinction.

Elle compte des arbres de tous âges et d'essences très variées : canelos, tepas, olivillos, arrayánes, tineos, mañíos, ainsi que diverses espèces de nothofagus, caractéristiques de la forêt patagonienne : raulí, lenga, ñirre (hêtre austral) et coihue (roble). Beaucoup de ces arbres sont centenaires et peuvent atteindre 40 m de hauteur, formant ce qu'on appelle les « cathédrales des bois ».

Une autre particularité de cette forêt est que plupart de ses arbres sont sempervirents : leur feuillage se maintient toute l'année.

L'isolement naturel de l'écosystème valdivien durant des milliers d'années, a généré des adaptations uniques sur la planète, non seulement pour la flore mais aussi pour la faune, dans le sens de la miniaturisation. On y rencontre par exemple le cerf le plus petit du monde: le pudú, qui ne pèse que 10 kg pour 40 cm de hauteur, ou la güiña, un des chats sylvestres les plus petits du monde, qui habite aussi bien le sol que les frondaisons des arbres. On trouve aussi le marsupial plus petit du monde : le monito des montagnes qui ressemble à une souris.

La réserve de Huilo Huilo est fondée sur trois piliers :

 la protection du milieu naturel, à travers le développement et le soutien financier aux projets de recherche scientifique. Ceux-ci permettent d'approfondir les connaissances des processus biologiques en vue de la conservation des espèces et des écosystèmes natifs, ainsi que l'étude de l'origine géologique et glaciologique du site.;
 La sauvegarde et la mise en valeur de la culture et des traditions : des programmes de recherche, développement de musiques et danses locales ; ceux-ci permet d'intégrer les communautés, en générant sur place des métiers et des postes de travail pour la population ;
 le tourisme durable, une activité économique nouvelle dans ce secteur.

Prix et distinctions

Prix nationaux
 Sello Verde (Label vert) : Protection Environnementale (2010 et 2011).
 Prix Fedetur :  destination touristique la plus soutenable du Chili 2011.

Prix Internationaux
 Virgin Holiday-Responsible Tourism Awards, "Best Conservation of Wildlife and Habitats", 2012.
 "Ecotrophea" – Deutsche Reiserverband (DRV) 2012.
 Membre de Long Run Iniciative – Zeitz Fountation 2012.
 Virgin Holiday-Responsible Tourism Awards – People'S Choice 2013.
 National Geographic'S "World Legacy Awards", catégorie en Conservant le Monde Naturel, 2015.

Galerie

Références

Liens externes
 Site officiel.
 RutasChile.com, su guía de Chile.. Site consacré aux réserves contenant des informations complémentaires.

Aire protégée créée en 1999
Aire protégée au Chili

Réserve biologique de Huilo Huilo


ආබස්සර බ්‍රහ්ම ලෝකයෙන් බ්‍රහ්මයින් පිරිසක් මිහිමතට සමනල කන්දට ගොඩ බැස්සේ ය. ඒ  බ්‍රහ්මයින්ගෙන් පිරිමි ඇද සිටියේ මුල් ඇදුමය. කාන්තාවන් ඇද සිටියේ බෝරිච්චි හැට්ට සහිත ඔසරියයි. මහා සම්මත මනු රජුද මෙම සම්පූර්ණ ඇදුමම ඇදි බව කියවේ. මෙය ඇදි විට දැනෙන ප්‍රෞඩ බව හා සිංහල අභිමානය ඉමහත් ය.

ලෝකයේ වැඩිම අංග ප්‍රමානයක් සහිත යාර 48 පමණ වූ වැඩිම රෙදි ප්‍රමානයක් අදින්නාවූ ඇදුම මෙයයි

මුල් ඇදුමේ මූලික අංග 16කි

සුදු තුන්පොට්ටිය

රතුතුන් පොට්ටිය

සොමනය

සුදු රැලි කලිසම

කවනිය විල්ලුද පපු හැට්ටය

විල්ලුද හැට්ටය

විල්ලුද බද පටය

මුලු 4 හිස්වැස්ම

මන්ද අවසාන සමයේ සිංහල සම්ප්‍රදායන් ඉතිරිව පැවතියේ උඩරට රාජධානියේ පමනි. අතීතයේ සිංහලේ යනවා යැයි ගමන් කලේද රජුගේ පාලන ප්‍රදේශයට යි. මේ නිසාවෙන් විදේශිකයන් යටතේ පැවති ප්‍රදේශවල ඔවුන්ගේ සංස්තිය බලෙන් පැටව්වද, සිංහල රජුගේ බලප්‍රදේශයේ ඒවා සුරැකිව තිබුණි. උඩරට ගිවිසුම අත්සන් කරන විට රට නියෝජනය කල සියල්ලෝම ඇද සිටියේ මුල් ඇදුමය. කාන්තාවන් නම් ඔසරියයි.

මුල් ඇදුම ලොව පවතින වැඩිම උපාංග සංඛ්‍යාවක් පවතින ඇදුමයි. මෙය ඉතාම ප්‍රෞඩ ඇදුමකි. ඉන්දියාව මතක්වන විට තලප්පාව බැදි සික් ජනයා සිහියට එනවා සේම, අරාබිය මතක්වන විට දිගුලෝගුව මතක්වෙනවා සේම, සිංහලය මතක්වන විට මුල් ඇදුම හා ඔසරිය විදේශිකයින්ට සිහියට පැමිනිය යුතුය. ජාතික ඇදුම සෑම අවස්ථාවකම නොඇන්දාට ගැටළුවක් නැත. නමුත් ජාතික උත්සව වලදී අදින්නේ නම් එම උත්සවේ ගාම්භීරත්වය ඉහළ යන්නේ ය. මෙය අපගේ උරුමයකි. එයට හිමි ගෞරවය නැවත ලබාදීම අපගේ යුතුකමකි.

මුල් ඇඳුම


La batalla de Adamclisi (92 d. C.) cerca de la ciudad homónima en la actual Rumania en la que una coalición de dacios y sármatas roxolanos masacraron a la Legio XXI Rapax.

Referencias

Véase también
 Batalla de Adamclisi (101)

Enlaces externos

Adamclisi
Adamclisi
92
Europa en el siglo I

Batalla de Adamclisi (92)


Olaf Marschall (* 3. Januar 1973) ist ein ehemaliger deutscher Fußballspieler.

In der Saison 1992/93 spielte Marschall in der 2. Fußball-Bundesliga für den SV Darmstadt 98. Am 12. März 1993, dem 31. Spieltag der Saison, wurde er in der 42. Minute des Auswärtsspiels beim SC Fortuna Köln von Trainer Aleksander Mandziara für Jens Pfahl eingewechselt. Das Spiel endete mit einer 0:4-Niederlage für Darmstadt, es folgten danach für Marschall keine weiteren Spiele mehr in deutschen Profiligen. Er kam jedoch zusätzlich in der Folgesaison zu einem Einsatz als Einwechselspieler in der zweiten Runde des DFB-Pokals gegen die Amateurmannschaft des FC Bayern München.

Weblinks

Fußballspieler (SV Darmstadt 98)
Deutscher
Geboren 1973
Mann

Olaf Marschall (Fußballspieler, 1973)


Faktöriyel, matematikte, sağına ünlem işareti konulmuş sayıya verilen isim, daha genel olan Gama fonksiyonunun tam sayılarla sınırlanmış özel bir durumudur.Bu sınırlamanın nedeni gerçel veya reel sayılarda bu hesabın imkansız oluşudur. 1'den başlayarak belirli bir sayma sayısına kadar olan sayıların çarpımına o sayının faktöriyeli denir. Basit bir şekilde faktöriyel, n tane ayrık elemanın kaç farklı şekilde sıralanabileceğidir.

Fonksiyon
Faktöriyel fonksiyonu verilen pozitif tam sayının kendisinden önceki bütün tam sayılarla 1'e inilinceye kadar çarpılması sonucunda elde edilen çarpımı gösterir.

Örnek olarak şunları gösterebiliriz:

Sıfır pozitif bir sayı olmamasına rağmen faktöriyeli tanım olarak bire eşittir: 0!=1

Çünkü 0 ayrık eleman hiçbir şekilde sıralanamaz yani sonuç tektir.

Problem çözümünde kullanımı

Örnekler
Sual: Ali'nin üç çeşit gömleği, dört çeşit pantolonu, iki çeşit ayakkabısı vardır. Bir gömlek, bir pantolon ve bir ayakkabıyı kaç farklı şekilde giyer?

Cevap:  farklı şekilde giyer.

Kodla çözümü
Programlama dillerinde de sıklıkla karşılaşılan bir kavram olan faktöriyel, özyineli (kendi kendini çağıran) ya da tekrarlamalı (iteratif) fonksiyonlarla hesaplanabilir.

Java programlama dilinde yazılmış özyineli ve tekrarlamalı fonksiyonlara birer örnek verecek olursak:

// n! hesabi - Ozyineli
    Public Function Faktoriyel_Oz(n) {
        IF n <= 1 Then
            Faktoriyel_Oz = 1
        Else
            Faktoriyel_Oz = n*Faktoriyel_Oz(n - 1)
        End IF
    End Function

// n! hesabi - tekrarlamali
    static double faktoriyelIt(double n) {
        double f = 1;
        for (double i = n; i >= 1; --i) {
            f *= i;
        }
        return f;
    }

Kaynakça

Ayrıca bakınız
 Primoriyel

Faktöriyel ve binomi konuları
Gama ve ilişik fonksiyonlar
Kombinatorik
Sayılar teorisi
Tamsayı dizileri

Faktöriyel


Annunciazione della Beata Vergine Maria a Via Ardeatina (lat. Annuntiationis Beatae Mariae Virginsis in Via Ardeatina; dt. Verkündigung der seligen Jungfrau Maria an der Via Ardeatina) ist die römisch-katholische Pfarrkirche der Pfarrei Sanctissima Annunciata im römischen Quartiere XX. Ardeatino im Süden Roms (Via Ardeatina).

Die Kirche wurde 1220 erbaut und 1970 grundlegend saniert. Papst Paul VI. errichtete mit der Apostolischen Konstitution Sanctissimis templis die Titeldiakonie am 5. Februar 1965. Die "Mariä-Verkündigung-Kirche" wurde im Konsistorium am 18. Februar 2012 Domenico Kardinal Calcagno als Titeldiakonie zugewiesen.

Kardinaldiakone
 Mario Francesco Pompedda (2001–2006)
 vakant (2006–2012)
 Domenico Calcagno (seit 2012; seit 4. März 2022 Kardinalpriester pro hac vice)

Weblinks

Einzelnachweise

Rom
Maria Verkundigung
Rom
Kirchengebäude in Rom
Municipio VIII


Die Tiefrastenhütte ist eine Schutzhütte der Sektion Brixen des AVS auf  Höhe in den Pfunderer Bergen, einer Untergruppe der Zillertaler Alpen in Südtirol (Italien).

Lage und Umgebung
Die Tiefrastenhütte liegt neben dem Tiefrastensee im oberen Winnebachtal, einem nördlichen Seitental des Pustertals. Sie befindet sich auf dem Gebiet der Gemeinde Terenten.

Der einfachste Anstieg zur Hütte erfolgt durch das Winnebachtal gegen Norden. Am Pfunderer Höhenweg gelegen dient sie als Stützpunkt für Wanderungen zu den umliegenden Bergen, etwa zur Eidechsspitze, Hochgrubbachspitze oder Kempspitze. Gegen Osten erreicht man von hier Mühlwald. Wenn man dem Weg nach Nordwesten über die Hochsägescharte zum Passenjoch folgt, kann man von dort Richtung Westen nach Pfunders und Richtung Nordosten nach Lappach absteigen.

Geschichte
Eine erste Hütte am Tiefrastensee wurde 1912 von der Sektion Brixen des DuOeAV als Fritz-Walde-Hütte erbaut. Den Namen verdankte sie einem Brixner Kaufmann, der sich als Sektionsmitglied besonders um die Errichtung des Schutzhauses verdient gemacht hatte. Nachdem sie in den Sommermonaten 1913 und 1914 erstmals bewirtschaftet worden war, beendete der Beginn des Ersten Weltkriegs vorerst ihre alpinistische Nutzung. Nach Kriegsende enteignete der italienische Staat den Alpenverein und übergab die Hütte dem Club Alpino Italiano, der sie bis zum Zweiten Weltkrieg führte. 1944 wurde sie zunächst geplündert und in der Folge durch einen Brand zerstört. 1975 begannen die Sektion Brixen sowie die Ortsstellen Terenten und Vintl des Alpenvereins Südtirol, am selben Standort einen Neubau zu errichten. 2004 erfolgte eine Renovierung.

Weblinks

Einzelnachweise

Alpenhütte in Südtirol
Terenten
Erbaut in den 1970er Jahren

Tiefrastenhütte


Rešetarka (peroglavka, rešetica; lat. Pterocephalus),  biljni rod  iz porodice kozokrvnica smješten u tribus Scabioseae, dio potporodice češljugovki (Dipsacoideae). Pripada mu 33 vrste jednogodišnjeg raslinja, trajnica i polugrmova rasprostranjenih od Kanarskih otoka preko Mediterana na istok do Srednje Azije i Pakistana te na jug do sjeverne i istočne Afrike

U Hrvatskoj raste samo jedna vrsta, perasta rešetarka ili perasta peroglavka, Pterocephalus plumosus.

Vrste

 Pterocephalus afghanicus (Aitch. & Hemsl.) Boiss.
 Pterocephalus arabicus Boiss.
 Pterocephalus bellidifolius Boiss.
 Pterocephalus brevis Coult.
 Pterocephalus canus Coult. ex DC.
 Pterocephalus depressus Coss. & Balansa
 Pterocephalus dumetorum (Brouss. ex Willd.) Coult.
 Pterocephalus frutescens Hochst. ex A.Rich.
 Pterocephalus fruticulosus Korovin
 Pterocephalus gedrosiacus Rech.f., Aellen & Esfand.
 Pterocephalus ghahremanii Jamzad
 Pterocephalus glandulosissimus Ponert
 Pterocephalus khorassanicus Czerniak.
 Pterocephalus kurdicus Vatke
 Pterocephalus lasiospermus Link
 Pterocephalus laxus I.K.Ferguson
 Pterocephalus lignosus Freyn & Bornm.
 Pterocephalus multiflorus Poech
 Pterocephalus nestorianus Nábelek
 Pterocephalus persicus Boiss.
 Pterocephalus pinardii Boiss.
 Pterocephalus plumosus (L.) F.Dietr.
 Pterocephalus porphyranthus Svent.
 Pterocephalus pterocephala (L.) Dörfl.
 Pterocephalus pulverulentus Boiss. & Balansa
 Pterocephalus pyrethrifolius Boiss. & Hohen.
 Pterocephalus sanctus Decne.
 Pterocephalus shepardii Post & Beauverd
 Pterocephalus spathulatus (Lag.) Coult.
 Pterocephalus strictus Boiss. & Hohen.
 Pterocephalus szovitsii Boiss.
 Pterocephalus virens Webb & Berthel.
 Pterocephalus wendelboi Rech.f.

Sinonimi
 Coulterella Tiegh.

Vanjske poveznice

Izvori

Češljugovke

Rešetarka


Die Greece International 2008 im Badminton fanden vom 17. bis zum 20. Dezember 2008 in Oreokastro bei Thessaloniki statt.

Sieger und Platzierte

Weblinks
 http://www.tournamentsoftware.com/sport/tournament.aspx?id=917CF813-3A98-4939-8932-65D333760275

2008
Badminton 2008
BE Circuit 2008/09
Sportveranstaltung in Zentralmakedonien
Oreokastro (Gemeinde)

Greece International 2008


كريغ دايفد
هو مغني بريطاني من أصل أفرو-غريناداي وباعت ألبوماته إلى حد الآن أكثر من 13 مليون نسخة لقد مضت سنوات قليلة لتجعل من الفنان الإنجليزي كريغ ديفيد أسطورة الــR&P. عمره الفني تقريبا 4 سنوات . مرشح لجائزه الجرامي اورد سنه 2002 و2003 لاأفضل مغني R&b

الألبومات

نشأتهُ
ولد المغني الأنكليزي كريغ دايفد في ساوثهامبتون;هامسفير وهو نجل تينا (لوفتوس نيي)، التي كانت مساعد مبيعات في محل البيع المفرد Superdrug، وجورج ديفيد، كان نجاراً، نشأ كريغ دايد في مقاطعة هوليرود. والد ديفيد هو غريناداي ووالدتُةُ ديفيد هي إنكليزية يهودية، وذات صلة لمؤسسي الشركة أكيوريست (شركة أنكليزية لصناعة الساعات).
ANAS ARAICK

وصلات خارجية

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من ساوثهامبتون
أعضاء رتبة الإمبراطورية البريطانية
إنجليز من أصل غرانادي
حائزون على جائزة إيفور نوفيلو
فائزون بجوائز إم تي في للموسيقى الأوروبية
فنانو تسجيلات أتلانتك
مغنو آر إن بي بريطانيون
مغنو راب إنجليز
مغنو راب يهود
مغنون إنجليز
مغنون وكتاب أغان إنجليز
مغنون يهود
منتجو تسجيلات إنجليز
مواليد 1981
مواليد في ساوثهامبتون
موسيقيون من هامبشاير
يهود إنجليز
موسيقيون من ساوثهامبتون

كريغ دايفد


Sara Gómez Yera (* 8. November 1943 in Havanna; † 2. Juni 1974 in Havanna) war eine kubanische Filmregisseurin und Drehbuchautorin.

Leben
Gómez studierte sechs Jahre Piano am Konservatorium in Havanna und arbeitete zunächst als Journalistin für die Jugendzeitschrift Mella und die sonntägliche Beilage der Tageszeitung Hoy der Kommunistischen Partei. Ab 1961 war sie Mitarbeiterin des Instituto Cubano del Arte e Industria Cinematográficos, des neu gegründeten nationalen Filminstituts. Sie war Regieassistentin von Roberto Fandiño (Tiempo de pioneros, 1962), Tomás Gutiérrez Alea (Cumbite, 1964), Jorge Fraga (El robo, 1965) und Agnès Varda (Salut les cubains, 1963). 1962 drehte sie mit Plaza Vieja ihren ersten eigenen Kurzfilm. Ihr erstes wichtiges Werk sollte 1974 der Dokumentarspielfilm De cierta manera werden. Den Film konnte sie nicht mehr fertigstellen, sie starb im gleichen Jahr an einem akuten Asthmaanfall. Fertiggestellt wurde der Film daher von Tomás Gutiérrez Alea.

Sara Gómez war eine der wenigen afrokubanischen Frauen, die im Kuba des 20. Jahrhunderts einen Spielfilm realisierten: De cierta manera von 1974 bildet ein kritisch-emanzipatorisches Werk. Der Film mischt Dokumentation und Fiktion und beleuchtet die gesellschaftlichen Veränderungen der Gesellschaft im postrevolutionären Kuba.

Filmografie
 1962: Plaza Vieja (8 Minuten)
 1962: El solar (10 Min.)
 1962: Historia de la piratería (10 Min.)
 1962: Solar habanero (10 Min.)
 1964: Iré a Santiago (15 Min.)
 1965: Excursión a Vuelta Abajo (10 Min.)
 1966: Guanabacoa: Crónica de mi familia (13 Min.)
 1967: …y tenemos sabor (30 Min.)
 1968: Una isla para Miguel (22 Min.)
 1968: En la otra isla (41 Min.)
 1969: Isla del tesoro (10 Min.)
 1970: Poder Local, Poder Popular (9 Min.)
 1971: De bateyes (20 Min.)
 1971: Un documental al propósito del tránsito (17 Min.)
 1972: Atención pre-natal (10 Min.)
 1972: Año uno (10 Min.)
 1972: Mi aporte (33 Min.)
 1973: Sobre horas extra y trabajo voluntario (9 Min.)
 1974: De cierta manera (In gewissener Hinsicht, 79 Min.)

Quelle
 Peter B. Schumann: Kino in Cuba 1959–1979. Vervuert, Frankfurt/M. 1980, ISBN 3-921600-09-X, Seite 292.

Weblinks
 Sara Gómez in der Enciclopedia de historia y cultura del Caribe
 ICAIC: Sara Gómez in: Consulta de Directores del Cine Cubano, abgerufen am 15. Mai 2012 (spanisch)
 Joel del Río: Coloquio y (de cierta manera) exégesis e inventario, in: La Jiribilla vom 3. November 2007, abgerufen am 31. August 2013 (spanisch)
 Azucena Plasencia: Sara Gómez/ Agnès Varda: 50 años de un encuentro, in: Diario de Cuba vom 3. September 2013 (spanisch)

Einzelnachweise

Weblinks

Filmregisseur
Drehbuchautor
Kubaner
Geboren 1943
Gestorben 1974
Frau

Sara Gómez


Las montañas de Zungaria o Dzungarian Alatau (Alatau que significa montañas coloreadas) (, ) es una cadena montañosa de la frontera entre Kazajistán y China, en concreto entre la kazaja provincia de Almaty y la china región autónoma uigur de Sinkiang. La cordillera es nombrada por la desértica región de Zungaria y del pueblo de los zungaros que habitaban las llanuras circundantes. Localizada entre el valle del río Karatal (Коксу) y el lago Alakol, tiene una longitud de unos 450 km, con una anchura de 50 a 90 km de anchura y una altitud máxima de 4622 m (pico Tyanshanskoho Semenova). Los picos de las montañas están cubiertos de glaciares, con un área estimada de 724.95 km², siendo el mayor el glaciar Jambul (o glaciar Abaya), que tiene una longitud de 8 km y 21 km². En la cordillera nacen los ríos Karatal (390 km), en la vertiente meridional, y  Aksu (316 km), Tentek (180 km) y  Lepsa (417 km), en la septentrional, todos ellos afluentes del lago Baljash.

En el extremo oriental de la cadena, en la frontera chino-kazaja, está la puerta de Zungaria, el importante paso de montaña que fue usado durante siglos como ruta de las invasiones de conquista desde el  Asia Central. Los vientos que corren a través de esta paso se encuentran entre los más fuertes de Eurasia.

En la zona de Zungaria estaba ubicado históricamente el kanato de Zungaria.

Mapas

Véase también
 Gobi
 Cuenca del Tarim
 Pasos de montaña más altos del mundo

Referencias

Enlaces externos

Cordilleras de Kazajistán
Cordilleras de Sinkiang
Frontera China-Kazajistán

Montañas de Zungaria


Ibema es un municipio brasileño del estado de Paraná. Su población estimada en 2004 era de 5.752 habitantes.

Referencias

Enlaces externos
 Blog de la Ciudad

Localidades de Paraná

Ibema


iproute2 ist eine unter einem Befehl zusammengefasste Sammlung an Werkzeugen, die dazu benutzt werden, die IP-Netzwerkkonfiguration (IPv4 und IPv6) eines Linux-Systems zu manipulieren.

Der Originalautor ist Alexey Kuznetsov (bekannt für seine QoS-Implementierung im Linux-Kernel), der aktuelle Maintainer ist Stephen Hemminger. iproute2 nutzt Linux' Netlink-Schnittstelle, um direkt mit dem Kernel zu kommunizieren.

iproute2 wurde als Ersatz für die "klassischen" Netzwerktools wie ifconfig, route etc. entwickelt. Es fasst alle Konfigurationsoptionen, die bisher von diesen getrennten Programmen erledigt wurden, im Befehl ip zusammen. Die klassischen Befehle werden durch iproute2 immer weiter verdrängt.

Außerdem gehört zum Paket der Befehl tc, der dazu genutzt wird, Netzwerktraffic zu kontrollieren (traffic control).

Syntax
Die einzelnen Teile von iproute2 werden auf folgende Weise angesprochen, hier am Beispiel von address. Der Name kann soweit gekürzt werden, solange er eindeutig ist:
 ip addr [befehl] [argumente]

Um mit IPv6 zu arbeiten ruft man ip folgendermaßen auf:

 ip -6 addr [befehl] [argumente]

befehl ist ein weiterer Unterbefehl mit argumenten. help gibt dabei immer eine Art Syntaxhilfe aus, hier ip addr help:
 Usage: ip addr {add|change|replace} IFADDR dev STRING [ LIFETIME ]
                                                      [ CONFFLAG-LIST ]
       ip addr del IFADDR dev STRING
       ip addr {show|flush} [ dev STRING ] [ scope SCOPE-ID ]
                            [ to PREFIX ] [ FLAG-LIST ] [ label PATTERN ]
 IFADDR := PREFIX | ADDR peer PREFIX
          [ broadcast ADDR ] [ anycast ADDR ]
          [ label STRING ] [ scope SCOPE-ID ]
 SCOPE-ID := [ host | link | global | NUMBER ]
 FLAG-LIST := [ FLAG-LIST ] FLAG
 FLAG  := [ permanent | dynamic | secondary | primary |
           tentative | deprecated | dadfailed | temporary |
           CONFFLAG-LIST ]
 CONFFLAG-LIST := [ CONFFLAG-LIST ] CONFFLAG
 CONFFLAG  := [ home | nodad ]
 LIFETIME := [ valid_lft LFT ] [ preferred_lft LFT ]
 LFT := forever | SECONDS

Wie daraus ersichtlich wird, sind Argumente zumeist Paare wie

 dev INTERFACE

Für ganze Beispielbefehle siehe Abschnitt #Beispiele.

Teile

address
 manipuliert die IP-Adressen der Interfaces (Netzwerkschnittstellen) und andere Parameter, wie Broadcast-Adressen, Multicast...

link
 manipuliert die Netzwerkschnittstellen auf Ethernet-Ebene. Erlaubt Einstellungen wie Promiscuous Mode ein/aus, ARP ein/aus, oder die MAC-Adresse zu verändern.
maddr
 ändert, entfernt, zeigt oder setzt Multicast-Adressen auf Ethernet- und IP-Ebene.
monitor
 zeigt Änderungen der Netzwerkinterfaces an (zum Beispiel NDP-Router-Advertisements oder ARP-Nachrichten, die über Adressen und Routen informieren)
mroute
 Informationen über Multicast-Routing-Tabellen
neighbour
 manipuliert und zeigt ARP- und NDP-Tabellen.
netns
 verwaltet Netzwerknamensräume
ntable
 informiert über NDP- und ARP-Tabellen
route
 manipuliert, zeigt und setzt IP-Routen (Ersatz für route)
rule
 manipuliert Regeln in der Routing Policy Database RPDB, die festlegt, für welche Subnetze welche Routing-Tabellen genutzt werden
tunnel
 erzeugt, verändert und löscht IP-Tunnel (z. B. Tunnelbroker-p41-Tunnel)
tuntap
 manipuliert TUN/TAP-Schnittstellen

Beispiele
Hier zum besseren Verständnis einige Beispiele, die im alltäglichen Gebrauch vorkommen könnten:

Zuweisen einer festen IP-Adresse und Konfiguration der Routing-Tabelle
 ip addr add 10.10.1.1/16 broadcast 10.10.255.255 dev eth0
 ip route add default via 10.10.0.0

Erstellen eines SIT-Tunnels (IPv6 over IPv4), siehe Tunnelbroker
 ip tunnel add sit0 mode sit remote 192.0.2.32 local 10.10.4.2 ttl 255
 ip link set sit0 up
 ip -6 route add ::/0 dev sit0

Anzeige der Routing- und Neighbortabellen
 ip route show
 ip neigh show

Fälschen der MAC-Adresse
 ip link set dev eth0 address aa:bb:cc:dd:ee:ff

Weblinks
 IP Command Reference, Alexey N. Kuznetsov Institute for Nuclear Research, Moscow;  April 14, 1999 (englisch)
 Introduction to iproute2
 iproute2-Dokumentation (PDF; 513 kB)

Einzelnachweise

Linux-Betriebssystemkomponente

Iproute2


Flush the Fashion ist das zwölfte Studioalbum von Alice Cooper. Es erschien am 28. April 1980 und wurde von Roy Thomas Baker produziert. Neben Alice Cooper waren beim Songwriting auch Davey Johnstone und Fred Mandel beteiligt.

Charts und Rezeption
Flush the Fashion erreichte in den USA Platz 40 der Charts und im Vereinigten Königreich Platz 56. Weitere Platzierungen erzielte das Album in Schweden mit Platz 34, in Norwegen mit Platz 32 und in Neuseeland mit Platz 40.

Greg Prato von Allmusic vergab für das Album 2,5 von 5 Sternen. Im Vergleich mit den Vorgängeralben Lace and Whiskey und From the Inside klinge der Sound von Flush the Fashion glatter und geschliffener. Prato führt dies auf den Produzenten Roy Baker zurück, der die Gitarrenriffs, die für Cooper typisch waren, durch Synthesizer ersetzte. Einen weiteren Grund für den untypischen Klang sieht er in Coopers erneutem Alkoholismus, durch den Flush the Fashion und die nachfolgenden Alben unvorhersehbarer und uncharakteristischer wurden.

Titelliste

Alle Lieder wurden von Alice Cooper, Davey Johnstone und Fred Mandel geschrieben. Ausnahmen sind bei den jeweiligen Liedern in Klammer angegeben.

 Talk Talk (Sean Bonniwell) – 2:09
 Clones (We're All) (David Carron) – 3:03
 Pain – 4:06
 Leather Boots (Geoff Westen) – 1:36
 Aspirin Damage – 2:57
 Nuclear Infected – 2:14
 Grim Facts – 3:24
 Model Citizen – 2:39
 Dance Yourself to Death (Cooper, Frank Crandall) – 3:08
 Headlines – 3:18

Besetzung
 Alice Cooper: Gesang
 Davey Johnstone: Gitarre
 Fred Mandel: Keyboard, Gitarre
 Dennis Conway: Schlagzeug
 John Cooker Lopresti: Bass
 Howard Kaylan: Backing Vocals
 Mark Volman: Backing Vocals
 Keith Allison: Backing Vocals
 Joe Pizzulo: Backing Vocals
 Ricky Tierney: Backing Vocals

Weblinks

Einzelnachweise

Album 1980
Album (Hard Rock)
Alice-Cooper-Album

Flush the Fashion


9350 Waseda este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
9350 Waseda este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Nyukasa de Masanori Hirasawa și Shohei Suzuki. El prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,37 ua, o excentricitate de 0,22 și o înclinație de 2,6° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 9001-10000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1991
Centura de asteroizi

9350 Waseda