La Sierra de las Apretaderas es macizo montañoso de la provincia de Málaga, en Andalucía, España. Está situada al sur de Sierra Real y Sierra Palmitera, en los términos municipales de Istán y Benahavís, entre las comarcas de la Sierra de las Nieves y la Costa del Sol Occidental.

La sierra tiene un alto valor ecológico por albergar a denso alcornocal salpicado con quejigos y un sotobosque de brezal-madroñal y jaral. Las aves forestales están bien rerpresentadas así como especies de mamíferos como el jabalí y la nutria.

Bibliografía
 J. Duarte y M.A. Farfán (coord.). Guía de los espacios naturales y la fauna en la Costa del Sol Occidental. Mancomunidad de Municipios de la Costa del Sol Occidental, Marbella, págs. 55-58.

Apretaderas
Apretaderas
Istán
Benahavís

Sierra de las Apretaderas


Bebek, insan veya hayvan yavrusudur. Şu anlamlara da gelebilir:

 Oyuncak bebek, bebek, çocuk veya erişkin görünümlü oyuncak veya süs eşyası
 Bebek, Beşiktaş, İstanbul ili Beşiktaş ilçesine bağlı semt
 Bebek, Adıyaman, Adıyaman ili merkez ilçesine bağlı köy
 Bebek (albüm), İzel albümü
 Bebek (Demet Akalın şarkısı)
 Bebek (İzel şarkısı)
 Bebek, yönetmenliğini İhsan Yüce'nin yaptığı, 1979 tarihli Türk filmi

Bebek (anlam ayrımı)


Ilse Neumann (* 30. März 1890 in Dobien; † nach 1933) war eine deutsche Politikerin (DNVP).

Leben
Nach der privaten Vorbereitung, dem Besuch der höheren Mädchenschule und realgymnasialer Kurse in Essen legte Neumann im Juli 1911 das Abitur ab. Im Anschluss studierte sie zwölf Semester Deutsch, Geschichte, Religion und Philosophie. Sie promovierte im Dezember 1916 zum Dr. phil., bestand im Dezember 1917 das Examen für das Lehramt an höheren Schulen und arbeitete seit 1918 als Lehrerin an verschiedenen Lyzeen in Berlin-Pankow, Berlin-Baumschulenweg und Berlin-Mariendorf. Im September 1920 bestand sie die pädagogische Prüfung. Seit Oktober 1926 war sie als Studienrätin an einer Schule in Berlin-Mariendorf tätig.

Neumann trat in die DNVP ein und wurde 1925 Erste Vorsitzende des Landesfrauenausschusses der Deutschnationalen für Preußen. Sie war von 1926 bis 1932 Bezirksverordnete im Berliner Bezirk Charlottenburg. 1928 wurde sie in den preußischen Landtag gewählt, dem sie zunächst bis 1932 und erneut 1933 bis zur Auflösung des Landtags durch die Nationalsozialisten als Abgeordnete angehörte.

Werke
 Die Frauen der französischen Revolution, in Emmy Wolff, Hg.: Frauengenerationen in Bildern. Herbig, Berlin 1928, S. 47–53 (anschl. Originalstimmen solcher Frauen 1791–1792, in Deutsch, bis S. 56: Anne Louise Germaine de Staël, Charlotte Corday, Madame Roland, Madame Jullien i. e. Rosalie Jullien, geb. Ducrolay, Frau und Mutter zweier bekannter Franzosen der Revolutionszeit, beide namens Marc-Antoine Jullien)

Literatur
 Ernst Kienast (Hrsg.): Handbuch für den Preußischen Landtag, Ausgabe für die 5. Wahlperiode, Berlin 1933, S. 365/366.

Mitglied des Preußischen Landtags (Freistaat Preußen)
DNVP-Mitglied
Pädagoge (20. Jahrhundert)
Deutscher
Geboren 1890
Gestorben im 20. Jahrhundert
Frau

Ilse Neumann (Politikerin, 1890)


Afrin () este un oraș din Guvernoratul Alep, în partea nord-vestică a Siriei. Afrin este și capitala districtului cu același nume, Afrin

Referințe și note

Legături externe

A photo of the Afrin stele

Vezi și
Intervenția militară a Turciei în Afrin (ianuarie 2018–prezent)

Orașe din Siria
Afrin, Siria
Localităţi din districtul Afrin
Comunități kurde din Siria

Afrin, Siria


La Jeanne Barret (PM 43) est un patrouilleur des Affaires Maritimes basé au port du Havre.

Description

Ancien navire de ravitaillement offshore de l'armateur néerlandais Groen, il a été racheté fin 2020 par l'État français. Il a été adapté à sa future mission par le chantier Socarenam de Boulogne-sur-Mer, comprenant principalement l'installation de bossoirs pour la mise à l'eau d'embarcations semi-rigides. Arrivé au Havre, son port d'attache le ,  il a été baptisé le 11 mars, du nom de Jeanne Barret, exploratrice et botaniste française et première femme à avoir fait le tour du monde lors de l'expédition de Bougainville entre 1766 et 1769. Sa marraine est la navigatrice Clarisse Crémer.

Son équipage est composé de 15 marins. Il succède à la vedette des Affaires maritimes Armoise qui était basée à Boulogne et a été transférée à la Gendarmerie maritime à Lorient en novembre 2021.

Notes et références

Liens externes

Articles connexes
 Participation à l'Armada de Rouen 2023

Nom de bateau
Patrouilleur
Affaires maritimes
Bateau français
Action de l'État en mer
Le Havre

Jeanne Barret (PM43)


Janggi er et strategisk brætspil for to personer, der er mest populært i Korea og har en del lighedspunkter med skak og derfor også kaldes koreansk skak. Spillet er opstået som en variant af det kinesiske spil xiangqi - de to spil har samme brikker, ( Traditionelt er xiangqibrikker dog runde og lige store mens janggibrikker er ottekantede og forskellige af størrelse ) næsten samme bræt, næsten samme startopstilling og næsten samme regler for brikkernes bevægelse, så man kan spille xiangqi hvis man har et janggi-sæt eller omvendt.

Varianter
 Gwangsanghui (廣象戱, 광상희)
 Sanjangjanggi (三將象棋, 산장장기)
 Da-in-yongjanggi (다인용장기)
 Kkomajanggi (꼬마장기)
 Dongtakjanggi (동탁장기)
 Eopgijanggi (업기장기)
 Gungjanggi (궁장기)
 Tapjanggi (탑장기)

Brætspil

Janggi


An Thelymitra basaltica in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Jeffrey A. Jeanes. An Thelymitra basaltica in nahilalakip ha genus nga Thelymitra, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Victoria. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Thelymitra

Thelymitra basaltica


Deptford Bridge may refer to:
Deptford Bridge, an area of Deptford, London
Deptford Bridge DLR station
Cornish Rebellion of 1497 which included the Battle of Deptford Bridge

Deptford Bridge


ساره راميريز  ممثلة أمريكية-مكسيكية ومغنية، ولدت في 31 أغسطس 1975، حصلت على جائزة توني عام 2005 كأفضل أداء لممثلة في مسرحية موسيقية عن دورها في سبامألوت ومشتركة في المسلسل غريز أناتومي بدور جراحة العظام (كالي توريز).

مواقع خارجية

مراجع

مغنون من سان دييغو
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من مازاتلان
أعلام إل جي بي تي أمريكية في القرن 20
أعلام إل جي بي تي أمريكية في القرن 21
أعلام إل جي بي تي مكسيكية في القرن 20
أعلام إل جي بي تي مكسيكية في القرن 21
أمريكيون من أصل أيرلندي
حائزون على جائزة توني
خريجو مدرسة جوليارد
شخصيات تلفزيونية أمريكية من أصل مكسيكي
فنانون ترفيهيون مثليون من المكسيك
كتاب أغان من كاليفورنيا
كونترالتويون أمريكيون
مغنون مثليون
مغنون مثليون من الولايات المتحدة
مغنون من كاليفورنيا
مغنون وكتاب أغان من كاليفورنيا
مغنيات أمريكيات هسبانيات ولاتينيات
مغنيات وكاتبات أغان أمريكيات
مكسيكيون من أصل أيرلندي
مكسيكيون من أصل إسباني
ممثلات أداء صوتي أمريكيات
ممثلات أفلام أمريكيات
ممثلات أفلام مكسيكيات
ممثلات ألعاب فيديو أمريكيات
ممثلات أمريكيات في القرن 20
ممثلات أمريكيات في القرن 21
ممثلات أمريكيات من أصل مكسيكي
ممثلات تلفزيون أمريكيات
ممثلات تلفزيون مكسيكيات
ممثلات ثنائيات الميول الجنسية
ممثلات مسرح أمريكيات
ممثلات مسرح مكسيكيات
ممثلات مسرح موسيقي أمريكيات
ممثلات مسرحيات موسيقية مكسيكيات
ممثلات مكسيكيات في القرن 20
ممثلات مكسيكيات في القرن 21
ممثلات من سان دييغو (كاليفورنيا)
ممثلات من سينالوا
ممثلو أداء صوتي أمريكيون
ممثلو مسرحيات موسيقية مكسيكيون
ممثلو وممثلات أفلام أمريكيون
ممثلو وممثلات أفلام مكسيكيون
ممثلو وممثلات ألعاب فيديو أمريكيون
ممثلو وممثلات تلفزيون أمريكيون
ممثلو وممثلات تلفزيون مكسيكيون
ممثلو وممثلات مسرح أمريكيون
ممثلو وممثلات مسرح مكسيكيون
ممثلون أمريكيون من أصل هسباني ولاتيني
ممثلون مثليون من المكسيك
ممثلون مثليون من الولايات المتحدة
ممثلون مسرح موسيقي أمريكيون
ممثلون من سان دييغو (كاليفورنيا)
ممثلون وممثلات أمريكيون في القرن 20
ممثلون وممثلات أمريكيون في القرن 21
ممثلون وممثلات مكسيكيون في القرن 20
ممثلون وممثلات مكسيكيون في القرن 21
ممثلون وممثلات من ولاية سينالوا
مهاجرون مكسيكيون إلى الولايات المتحدة
مواليد 1975
موسيقيون مزدوجو الميول الجنسية
موسيقيون من سان دييغو (كاليفورنيا)
ناشطو إل جي بي تي من المكسيك

سارا راميريز


An Oberonia scyllae in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni John Lindley. An Oberonia scyllae in nahilalakip ha genus nga Oberonia, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Sri Lanka. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Oberonia

Oberonia scyllae


خالد النقشبندي (ولد في قرية بامرني سنة 1915 وتوفي سنة 1961) هو سياسي عراقي كردي.

حياته

ولد خالد النقشبندي في قرية بامرني التابعة لقضاء دهوك، ووالده هو عبد الغفار بن عبد الرزاق بن الشيخ محمد بن الشيخ طاهر النقشبندي، وأصلهم من قرية بنستان في منطقة ريكان. يتنتمي لعائلة متدينة كان العديد من أفرادها من كبار مرشدي الطريقة النقشبندية. دخل الابتدائية سنة 1921 ثم أكمل المتوسطة في الموصل ثم الإعدادية في بغداد ثم قبل في الكلية العسكرية في سنة 1936 ثم قبل في كلية الأركان في سنة 1943، وفي سنة 1946 دخل كلية الحقوق.

حياته السياسية والإدارية
في سنة 1952 انتقل خالد إلى العمل الإداري حيث أصبح قائمقام لقضاء رانية وفي سنة 1953 أصبح قائمقام قضاء كويسنجق، وفي سنة 1954 أصبح قائمقام قضاء حلبجة، وفي سنة 1957 أصبح متصرفاً على أربيل، وبعد حركة تموز 1958 أصبح خالد عضواً في مجلس السيادة والذي استمر دوره فيه حتى وفاته، وعين بدله رشاد عارف سعيد.

توفي خالد النقشبندي في 27 تشرين الثاني 1961 إثر جلطة قلبية، وصلي عليه في مسجد عبد القادر الكيلاني وحضر رئيس المجلس ورئيس الوزراء وعدد من الوزراء.

عائلته
في سنة 1938 تزوج من زمرد بنت محمد رؤوف علاء الدين النقشبندي، وأنجبت له ستة أولاد هم: نزار، وغازي، وإحسان، وتحسين، ونوزاد، وخالد كما أنجبت له 3 بنات هن: نسرين، وخالدة، وسوسن. كان ابنه نزار عقيداً في الجيش العراقي وترقى إلى رتبة عميد ركن واصبح مديرا للصنف الكيمياوي في وزارة الدفاع ولكنه أعدم بأمر من صدام حسين. اواخر العام ١٩٨٣ بعد تصاعد الخلاف مع اخيه غير الشقيق برزان وعزله وفرض الإقامة الجبرية عليه.

المصادر

أشخاص من محافظة دهوك
أكراد العراق
خريجو كلية الأركان العراقية
خريجو كلية القانون (جامعة بغداد)
سياسيون أكراد
سياسيون عراقيون
مسلمون أكراد
مسلمون سنة عراقيون
مواليد 1915
وفيات 1961
قائمو مقامات عراقيون

خالد النقشبندي


Balsam Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Balsam Township (Aitkin County, Minnesota)
 Balsam Township (Itasca County, Minnesota)

Balsam Township


El speedcubing, consiste en resolver un Cubo de Rubik u otro tipo de puzzles en el menor tiempo posible. En este caso, la resolución se define como la realización de una serie de movimientos que transforma un círculo con diferentes colores en una misma cara en un estado donde cada una de las caras o capas del cubo es de un único color.

El speedcubing es una actividad popular entre la comunidad mundial del cubo de Rubik. Los miembros se reúnen para celebrar competiciones, desarrollar nuevos métodos de resolución de problemas y perfeccionar su técnica.
Gan, una de las mejores marcas del mundo, ha patrocinado a algunos de los mejores speedcubers.

Categorías oficiales
Entre los puzzles que se utilizan en las competiciones oficiales de la WCA para el speedcubing se encuentran:

Cubo de Rubik (3×3×3)
Cubo de bolsillo (2×2×2)
 La venganza de Rubik (4×4×4)
 El Cubo del Profesor (5×5×5)
 V-Cube 6 (6×6×6)
 V-Cube 7 (7×7×7)
 Megaminx (dodecaedro)
 Pyraminx (pirámide)
 Skewb (cubo)
 Square-1 (cubo)
 Rubik's clock
 OH (realizar el cubo de rubik con una sola mano) (3x3x3)
 BLD (realizar el cubo de rubik a ciegas) (3×3×3)
 4BLD (realizar el cubo de rubik a ciegas) (4×4×4)
 5BLD (realizar el cubo de rubik a ciegas) (5×5×5)
 MULTI BLD (realizar varios cubos de rubik a ciegas) (3x3x3)
 Fewest Moves (FMC) (realizar un cubo de rubik con la menor cantidad de movimientos posibles) (3x3x3)

Estas categorías son las únicas reconocidas por la WCA por lo que todos los records que sean rotos de estas categorías en torneos oficiales serán reconocidos como tal.

Métodos de resolución
El cubo de Rubik estándar se puede resolver utilizando numerosos métodos, no todos los cuales están destinados a speedcubing. Aunque algunos métodos emplean un sistema y algoritmos de capa por capa, otros métodos significativos (aunque menos ampliamente utilizados) incluyen la resolución de las esquinas primero seguidas por las aristas o la construcción de bloques y el uso de algoritmos y conmutadores para resolver piezas específicas.

Métodos propuestos para speedcubing:
 CFOP/Fridrich
 Roux
 Singmaster (también conocido como Principiante)
 Petrus
 ZZ
 ZB
 CFCE
 Heise
 Waterman
 Varasano
 Mehta

De ellos, el más utilizado es CFOP por su fácil transición del método de principiantes, seguido por Roux, ZZ y Petrus.

Récords mundiales
Los siguientes récords de speedcubing son los oficiales aprobados por la World Cube Association.

Véase también
 Cubo de Rubik
 Análogo dimensional del Cubo de Rubik

Referencias

Enlaces externos

Cubo de Rubik

Speedcubing


Le prix Lambda Literary pour les études LGBTQ est un prix littéraire annuel présenté par la fondation Lambda Literary pour des travaux académiques ou orientés vers un public professionnel et en rapport avec l'orientation sexuelle ou l'identité de genre.

Lauréats et finalistes

Notes et références

Prix Lambda Literary

Prix Lambda Literary pour les études LGBTQ


Kıbrıslı Yalısı, Kıbrıslı Mehmet Paşa Yalısı veya Kara Vezir Yalısı, İstanbul Üsküdar'da Kandilli Göksu Caddesi'nde bulunan bir yalıdır. İstanbulda Boğaz'a en geniş cephesi olan yalıdır. Sahil uzunluğu 64 metredir.

Tarihi
Yalının ilk sahibi I. Abdülhamit'in sadrazamlarından İzzet Mehmet Paşa'dır. İzzet Mehmet Paşa, Kara Vezir adı ile anılan Silahtar Mehmet Paşa'nın ölümünden sonra ikinci kez sadrazamlığa getirilmiştir. Bu nedenle de yalı Kara Vezir Yalısı olarak da anılmaktadır. Yalı, 18. yüzyıl'ın son çeyreğinde yapılmıştır. 1781 yılında, ikinci sadaretinde iken görevine son verilen ve 1783'te Belgrad valisi iken vefat eden İzzet Paşa'nın yalısı, o tarihlerde ikinci Mirahur (Osmanlıda has ahır'ın 2. üst düzey görevlisi) olan oğlu Sait Mehmet Bey'e  geçmiştir. Bir süre bu yalıda oturan İzzet Paşa ailesi 1794 yılında yalıyı bu sefer yine İzzet Paşa ile aynı isimli olan III. Selim'in sadrazamlarından olan İzzet Mehmet Paşa'ya kiralamışlardır. 1811'de Sait Bey'in ölümünden sonra, oğlu Kapıcıbaşılarından Mehmet Ataullah Bey, büyükbabasının Kandilli'deki bu yalısında ikamet etmeye başlamıştır."

Kıbrıslı Yalısı Bostancıbaşı defterinde şu şekildedir:

Kıbrıslı Yalısı, Kıbrıslı Mehmet Emin Paşa tarafından  1840 yılında satın almıştır. Ümran Güngör Üzümcü 2001 yılında boşandığı ikinci eşi Melahat Üzümcü ile evlendiği 1996'da yalının mabeyn (orta) bölümünü satın aldı. Yalı'nın diğer bölümlerinde Komili ailesi ile İzzet Mehmet Paşa'nın varisleri oturuyor.

Mimari yapısı

Selamlık yalının en iyi korunmuş bölümü olup, buraya bahçe tarafından dört sütunlu bir portikten girilir. Selamlık sofasının dört köşesinde odalar vardır. Odaların tavanları alçı'dan bitkisel motiflerle örülüdür. Doğu salonunun zemini taşlardan yapılmış mozaiklerdendir ve ortasında mermer bir fıskiye vardır. Yalı'nın sofalarından başka, alt katta on beş, üst katla altı olmak üzere toplam 21 odası vardır.

Ayrıca deniz ve bahçe tarafındaki eyvanların tavanları ahşap kabartmalıdır. Yalının duvarlarındaki tablolar arasında Kıbrıslı Mehmet Emin Paşa'nın da yağlı boya tablosu vardır. Yalının cephesi çıkmalarla hareketlendirilmiştir. Burada ince uzun pencerelere sıra halinde yer verilmiştir.

Yalının bahçesindeki 18. yüzyılın sonlarında yapılmış bir bina ve yalının 3 büyük hamamı günümüze gelememiştir. Yalının bahçesinden günümüze sadece mermer bir musluk ve havuz kalmıştır.

Diğer bilgiler
Bu yalı Piyer Loti ve Yahya Kemal gibi yazarların çok sevdiği bir toplantı yeriydi ve Iraklı Kral Faysal ve Fransız Prensesi Eugine gibi ünlüleri ağırlamıştır.

Yalı için 2009 yılında miras kavgaları yaşanmıştır.

Kaynakça

Üsküdar'daki yalılar

Kıbrıslı Yalısı


Min Bror er en kortfilm instrueret af Ulaa Salim efter manuskript af Ulaa Salim, Ulaa Salim.

Handling
Min Bror er historien om et stærkt venskab i en rå verden. Barndomsvennerne Amir og Malik har kun hinanden og ønsker begge at komme væk fra det hele og leve et normalt liv. Vi følger drengenes kamp, mens de prøver at komme helskindet igennem en verden, de ikke hører til i.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2013

Kortfilm fra Danmark

Min Bror


Robert Leroy Ehrlich Jr. (born November 25, 1957) is an American lawyer and politician who served as the 60th Governor of Maryland from 2003 to 2007. A Republican, Ehrlich represented Maryland's 10th legislative district in the House of Delegates from 1987 to 1995 and Maryland's 2nd Congressional district in the U.S. House of Representatives from 1995 to 2003.

Ehrlich was the first Republican to serve as governor of Maryland since Spiro Agnew left office in 1969. He served one term before being defeated in his 2006 re-election bid by Democrat Martin O'Malley. In 2010, Ehrlich sought an unsuccessful rematch against O'Malley. Ehrlich then announced, via his website, that he would "return to private life." In October 2011, he was named chair of Mitt Romney's Maryland campaign for the 2012 Republican nomination for President.

Early life, career, and family
Ehrlich was born in the Southwest Baltimore suburb of Arbutus, Maryland, the son of Nancy (Bottorf), a legal secretary, and Robert Leroy Ehrlich, a commission car salesman. After attending Gilman School, he studied at Princeton University, where he attended on a partial scholarship and was captain of the football team and a member of the Cap and Gown Club. Ehrlich graduated from Princeton with an A.B. in politics in 1979 after completing a 140-page long senior thesis titled "Alexander Solzenitsyn: The Man and His Politics." He continued on to law school, graduating from Wake Forest University School of Law in 1982.

After law school, Ehrlich worked for Ober, Kaler, Grimes and Shriver, a Baltimore law firm, and became active in politics. In November 1986, Ehrlich won a seat in the Maryland House of Delegates, representing parts of Baltimore County from 1987 to 1995.

Personal
He married Kendel Sibiski in 1993. They have two sons, Drew Robert Ehrlich and Joshua Taylor Ehrlich.

He is also a frequent guest on the Sports Junkies.

U.S. House of Representatives (1995–2003)

In 1993, 2nd district Representative Helen Delich Bentley announced she would be vacating her seat in the U.S. House of Representatives. Ehrlich announced his candidacy for the open seat and won the election in November 1994. During his term, he introduced legislation aimed at helping disabled people maintain employment and supported harsher gun violence penalties.

While in Congress, Ehrlich served on the U.S. House Energy and Commerce Committee. He was also a member of the subcommittees on health, telecommunications and the Internet, and environment and hazardous materials; the Congressional Biotechnology Caucus, where he served as co-chairman; and the Congressional Steel Caucus. In 1999, He voted to remove president Bill Clinton from office during Clinton's impeachment trial.

Ehrlich won all his elections in Congress by margins of at least 25%. He announced he would be forgoing reelection in 2002 to run for governor. He was succeeded by Dutch Ruppersberger.

2002 Maryland gubernatorial campaign

In 2002, Democratic Governor Parris Glendening's second term was ending. While Glendening had been reelected by a substantial margin in 1998, the final years of his term were plagued by a personal marital crisis, and a large state budget deficit. The rural areas of Marylandlargely Republicanhad long criticized Glendening for what they perceived as zealous environmental regulations; in addition, they believed that he did not give sufficient attention to their needs for infrastructure improvements (bridges, highways, etc.).

On March 15, 2002, Ehrlich announced his candidacy for the governorship. He attacked Glendening's record, tying his Democratic opponent, Lt. Gov. Kathleen Kennedy Townsend, to him. Ehrlich promised, if elected, to increase school funding, balance the budget, and protect the Chesapeake Bay. His running mate was Michael Steele, an African-American and the chair of the Maryland Republican Party.

During the election, Townsend was criticized for her choice of running mate; she picked retired Admiral Charles R. Larson, a novice politician who had switched parties only a few weeks before. The Townsend campaign was also hurt by the unpopularity of Glendening, who had implemented a redistricting proposal that was overturned by Maryland's highest court. Townsend's popularity continued to fall when it was reported that much of her campaign money was given by out-of-state donors; Ehrlich remained on the attack while the lieutenant governor's poll numbers declined.

Though Maryland traditionally votes Democratic and had not elected a Republican governor in almost 40 years, Ehrlich won the race (52% of the vote to Townsend's 47%). He was the sixth Republican governor in state history and the first since Spiro Agnew left office to take the Vice Presidency in 1969.

Governor of Maryland (2003–2007)

Ehrlich said "fiscal responsibility, education, health, and the environment, public safety, and commerce" were the "Five Pillars" of his administration. He opposed sales and income tax increases and supported legalization of slot machines to raise revenue.

Under Ehrlich's tenure, Maryland stayed 0.5% or more below the national unemployment average. The unemployment rate dropped significantly from 4.5% in 2003 to 3.9% in 2006, with an increase of 98,000 private sector jobs, aided by its proximity to the strong labor market associated with the national capital.

Ehrlich established a Department of Disabilities within his cabinet for people with disabilities – the first such cabinet-level agency in the nation.

In 2004, Ehrlich signed the Chesapeake Bay Restoration Act: it funds upgrades of water treatment plants to reduce pollution discharge by a surcharge on business and residential water and septic bills. The resulting reduction in pollution into the bay was expected to meet approximately one-third of Maryland's obligations under the 2000 Chesapeake Bay Agreement. The Chesapeake Bay Foundation described the Chesapeake Bay Restoration Act as the most significant piece of legislation for the Bay in a generation.

Ehrlich opposed President George W. Bush's 2006 approval for a United Arab Emirates firm to take control of six U.S. port operations, including those at the Port of Baltimore. (See Dubai Ports World controversy).

In 2006, Ehrlich signed a law banning police traffic ticket quotas.

Veto of the "Wal-Mart" Health Care Bill
In January 2006, Ehrlich vetoed the "Fair Share Health Care Bill," also known as the Walmart Bill, which required businesses with more than 10,000 employees in the state (three of the four companies being Walmart, Northrop Grumman, and Giant) to either spend eight percent of payroll on employee health care, or pay that amount to a state health program for the uninsured. The bill was commonly nicknamed after Walmart because it was the only company in Maryland of that size that did not already spend the requisite eight percent. Ehrlich, after consulting with counsel regarding the legal validity of the bill, vetoed the proposed legislation as it would run afoul of federal law. Despite this, and over the pleas of state representatives whose constituents benefited from Walmart's employment and feared a diminished presence in the state, the Democratic legislators of the Maryland Legislature passed the bill over Ehrlich's veto, in part leading to cancellation of the building of a Walmart distribution center in one of Maryland's poorest counties.

Critics of the international discount chain claimed that Wal-Mart's low wages force employees and their dependents to rely on state healthcare assistance. (See Wal-Mart Employee and Labor Relations). The bill's supporters claimed that the veto showed Ehrlich, whose official biography describes him as "unapologetically pro-business," had sided with "big corporate interests rather than Maryland's working families." For his part, Ehrlich called the bill the "first step toward government-run health care" by "anti-jobs lawmakers." He claimed that it would hurt low and middle-income consumers and was unfair to Wal-Mart and other businesses. On July 7, 2006, the Maryland law was overturned in federal court by U.S. District Judge Frederick Motz, who ruled that the law violated the Employee Retirement Income Security Act (ERISA) of 1974, while also noting that it would "hurt Wal-Mart by imposing the administrative burden of tracking benefits in Maryland differently than in other states."

2006 gubernatorial election

Governor Ehrlich opted to seek a second term and did not face opposition in the Republican primary. On November 7, 2006, Ehrlich was defeated for re-election in the 2006 gubernatorial election by Baltimore Mayor Martin O'Malley, who won 53% to Ehrlich's 46%.  Ehrlich's term as governor expired at noon on January 17, 2007.

Between elections
A month after he left public office, Ehrlich and several aides from his administration opened a Baltimore-area office of North Carolina law firm Womble Carlyle Sandridge & Rice. His wife Kendel took a consulting job as a director of the BankAnnapolis.

In March 2007, Ehrlich endorsed former New York Mayor Rudy Giuliani for the US presidency. He was the Chairman of Giuliani's Mid-Atlantic Campaign Committee.

Ehrlich and his wife hosted their own radio show on WBAL-AM Radio every Saturday from 2007 to 2010. Governor Ehrlich has guest lectured at Towson University in Professor Richard Vatz's political persuasion class twice a year since 1993.

2010 gubernatorial campaign

On March 30, Ehrlich announced that he would challenge incumbent Governor Martin O'Malley.

In June 2010, Ehrlich was endorsed by Terrapin basketball standout and Memphis Grizzlies NBA draft pick Greivis Vásquez. On June 30, 2010, Ehrlich announced that his running mate would be Mary Kane, who had served under Governor Ehrlich as secretary of state, August 2, 2005, to January 17, 2007, and also as deputy secretary of state and chief legal counsel, March 2003 to August 2, 2005. He easily won the Republican primary.

His former lieutenant governor, then Chairman of the Republican National Committee Michael Steele, traveled to Maryland on his "Fire Pelosi" bus tour to endorse Ehrlich. Former Massachusetts Governor Mitt Romney also appeared at a fundraiser to endorse Ehrlich. Former New York City Mayor Rudy Giuliani campaigned in Maryland with Ehrlich, calling him "one of the best governors of all-time."

In the general election, Ehrlich lost again to O'Malley 56% to 42%.

In December 2011, Ehrlich's 2010 campaign manager, Paul E. Schurick, was convicted of four counts of fraud and conspiracy concerning a scheme to suppress the black vote using 112,000 fraudulent robocalls, which discouraged voters from going to the polls. Political consultant Julius Hensen was also convicted on one count.

Support for presidential candidates
In October 2011, Ehrlich was named chairman of Mitt Romney's Maryland campaign for election as president in 2012.

After initially supporting John Kasich as a Republican candidate in the 2016 presidential primaries, Ehrlich endorsed nominee Donald Trump in May 2016.

After politics

As of December 2020, Ehrlich was working as senior counsel in the Washington office of King & Spalding, a major corporate law firm, on the governmental advocacy and public policy (lobbying) team.

In August 2022, the Maryland Republican Party announced that Ehrlich would lead its "2022 Victory Campaign" to support the party's nominees in that year's elections, including Dan Cox and Michael Peroutka. He spent most of his tenure fundraising for the Maryland Republican Party as a whole. Cox and Peroutka were defeated in a landslide by Democratic nominees Wes Moore and Anthony Brown in the general election on November 8, 2022.

Election history

! style="background:#ccc;"|Year
! style="background:#ccc;"|Office
!
! style="background:#ccc;"|Subject
! style="background:#ccc;"|Party
! style="background:#ccc;"|Votes
! style="background:#ccc;"|Pct
!
! style="background:#ccc;"|Opponent
! style="background:#ccc;"|Party
! style="background:#ccc;"|Votes
! style="background:#ccc;"|Pct
!
! style="background:#ccc;"|Opponent
! style="background:#ccc;"|Party
! style="background:#ccc;"|Votes
! style="background:#ccc;"|Pct
|-
|1994
|Congress, District 2
||
| style="background:#ffe8e8;"|Robert Ehrlich
| style="background:#ffe8e8;"|Republican
| style="background:#ffe8e8;"|125,162
| style="background:#ffe8e8;"|63%
|
| style="background:#def;"|Gerry Brewster
| style="background:#def;"|Democratic
| style="background:#def;"|74,275
| style="background:#def;"|37%
|
|colspan=4|
|-
|1996
|Congress, District 2
||
| style="background:#ffe8e8;"|Robert Ehrlich
| style="background:#ffe8e8;"|Republican
| style="background:#ffe8e8;"|143,075
| style="background:#ffe8e8;"|62%
|
| style="background:#def;"|Connie Dejuliis
| style="background:#def;"|Democratic
| style="background:#def;"|88,344
| style="background:#def;"|38%
|
|colspan=4|
|-
|1998
|Congress, District 2
||
| style="background:#ffe8e8;"|Robert Ehrlich
| style="background:#ffe8e8;"|Republican
| style="background:#ffe8e8;"|145,711
| style="background:#ffe8e8;"|69%
|
| style="background:#def;"|Kenneth Bosley
| style="background:#def;"|Democratic
| style="background:#def;"|64,474
| style="background:#def;"|31%
|
|colspan=4|
|-
|2000
|Congress, District 2
||
| style="background:#ffe8e8;"|Robert Ehrlich
| style="background:#ffe8e8;"|Republican
| style="background:#ffe8e8;"|178,556
| style="background:#ffe8e8;"|69%
|
| style="background:#def;"|Kenneth Bosley
| style="background:#def;"|Democratic
| style="background:#def;"|81,591
| style="background:#def;"|31%
|
|colspan=4|
|-
|2002
|Governor
||
| style="background:#ffe8e8;"|Robert Ehrlich
| style="background:#ffe8e8;"|Republican
| style="background:#ffe8e8;"|879,592
| style="background:#ffe8e8;"|52%
|
| style="background:#def;"|Kathleen Kennedy Townsend
| style="background:#def;"|Democratic
| style="background:#def;"|813,422
| style="background:#def;"|48%
|
| style="background:#ff9;"|Spear Lancaster
| style="background:#ff9;"|Libertarian
| style="background:#ff9;"|11,546
| style="background:#ff9;"|<1%
|
|-
|2006
|Governor
||
| style="background:#ffe8e8;"|Robert Ehrlich
| style="background:#ffe8e8;"|Republican
| style="background:#ffe8e8;"|825,464
| style="background:#ffe8e8;"|46%
|
| style="background:#def;"|Martin O'Malley
| style="background:#def;"|Democratic
| style="background:#def;"|942,279
| style="background:#def;"|53%
|
| style="background:#9dff9d;"|Ed Boyd
| style="background:#9dff9d;"|Green
| style="background:#9dff9d;"|15,551
| style="background:#9dff9d;"|1%
|
|-
|2010
|Governor
||
| style="background:#ffe8e8;"|Robert Ehrlich
| style="background:#ffe8e8;"|Republican
| style="background:#ffe8e8;"|776,319
| style="background:#ffe8e8;"|42%
|
| style="background:#def;"|Martin O'Malley
| style="background:#def;"|Democratic
| style="background:#def;"|1,044,961
| style="background:#def;"|56%
|

See also

 Government of Maryland

Footnotes

External links
 Maryland Archives gubernatorial biography
 Maryland Archives general biography
 Congressional Quarterly elections library
 Ehrlich Personnel Story
 MD Gubernatorial Candidates List  at Ballotpedia
 Bob Ehrlich (official campaign site, archived from 2002)

|-

|-

|-

|-

1957 births
21st-century American politicians
American talk radio hosts
American United Methodists
Gilman School alumni
Republican Party governors of Maryland
Living people
Maryland lawyers
Republican Party members of the Maryland House of Delegates
Politicians from Annapolis, Maryland
People from Arbutus, Maryland
Princeton Tigers football players
Princeton University alumni
Republican Party members of the United States House of Representatives from Maryland
Wake Forest University School of Law alumni

Bob Ehrlich


é um jogo eletrônico de ação-aventura em primeira pessoa desenvolvido pela Tango Gameworks e publicado pela Bethesda Softworks. O jogo foi lançado em 25 de março de 2022 como um exclusivo de um ano para Microsoft Windows e PlayStation 5, sendo posteriormente lançado para Xbox Series X/S em 12 de abril de 2023.

Jogabilidade
Ghostwire: Tokyo é um jogo de ação-aventura jogado em uma perspectiva em primeira pessoa. O jogador pode usar várias habilidades psíquicas e paranormais para derrotar fantasmas e espíritos que assombram Tóquio. O diretor de combate Shinichiro Hara descreveu o combate como "karatê encontra magia", já que o personagem principal utiliza movimentos de mão inspirados no Kuji-kiri para lançar feitiços. Quando um inimigo perde a maior parte de sua vida, seu núcleo fica exposto e o jogador pode destruí-lo, derrotando o espirito.

Enredo
Quase todos os cidadãos de Tóquio desapareceram misteriosamente, e espíritos de outro mundo (conhecidos como Visitantes) invadiram a cidade. Akito, o protagonista do jogo, é possuído por um detetive espiritual chamado KK, que lhe concede poderes sobrenaturais. Enquanto Akito combate os espíritos que assombram a cidade, ele encontra um grupo usando máscaras Hannya que podem desvendar o mistério por trás dos estranhos eventos em Tóquio.

Desenvolvimento e lançamento
Em junho de 2019, durante a coletiva de imprensa da Bethesda Softworks na E3 2019, Shinji Mikami e a diretora criativa Ikumi Nakamura anunciaram Ghostwire: Tokyo, um jogo de ação-aventura com elementos de terror. Nakamura mais tarde renunciou à Tango Gameworks em setembro de 2019, deixando o estúdio após nove anos. Ao contrário de The Evil Within e The Evil Within 2, Ghostwire: Tokyo é principalmente um jogo de ação e aventura em vez de um survival horror, embora o jogo ainda mantenha alguns temas e elementos de terror. Shinichiro Hara, que trabalhou no combate de Doom juntou-se para ajudar a equipe a criar o combate orientado para a ação do jogo. Segundo ele, o combate do jogo, que foi amplamente inspirado em Kuji-kiri e artes marciais, permitiu que a equipe "colocasse muito mais movimento e personalidade na ação do jogador, pois as mãos do jogador são extensões orgânicas do personagem". O jogo foi lançado para PlayStation 5 e Microsoft Windows em 25 de março de 2022.

Em 21 de setembro de 2020, a empresa-mãe da Bethesda Softworks, ZeniMax Media e Microsoft anunciaram a intenção da Microsoft de comprar a ZeniMax e seus estúdios, por 7,5 bilhões de dólares, incorporando os estúdios como parte da Xbox Game Studios, com a venda finalizada em 9 de março de 2021. O chefe da Xbox Game Studios, Phil Spencer, disse que este acordo não afetaria o lançamento exclusivo de console de Ghostwire: Tokyo no PlayStation 5, e que o jogo permaneceria exclusivo nele por um ano antes de chegar em outros consoles.

Recepção

Ghostwire: Tokyo recebeu "críticas geralmente favoráveis" de acordo com o agregador de resenhas Metacritic.

Notas

Jogos eletrônicos de 2022
Jogos eletrônicos de ação e aventura
Jogos para Windows
Jogos para PlayStation 5
Jogos eletrônicos da Bethesda Softworks
Jogos para Xbox Series X e Series S
Jogos eletrônicos para um jogador
Jogos eletrônicos com Unreal Engine
Jogos eletrônicos sobre fantasmas
Jogos eletrônicos sobre o paranormal
Jogos eletrônicos desenvolvidos no Japão

Ghostwire: Tokyo


كورتي : هي إحدى مدن الولاية الشمالية في السودان ومعظم سكانها من الطريفية أبناء عمومة البديرية.
مدينة كورتي التي تنتمي إداريا إلى محافظة مرَوي هي من أشهر مدن الولاية الشمالية جيث جرت كثير من المعارك الحربية عبر تاريخها. كما هو الحال في باقي مدن السودان القديمة. وتملك سجلاً تجارياً جيدا إلى حد ما، وسيرةً معرفيةً لا بأس بها.

فقد شهدت هذه المدينة المعطاءة عبر تاريخها الحديث جملة من المعارك الحربية، أذيعها صيتاً معركة كورتي (أو أم بقر) التي جرت فصولها بين إسماعيل بن محمد علي باشا والشايقية والبديرية في بدء الغزو التركي المصري للسودان، أضف إلى ذلك أن اللورد ولسلي قائد حملة إنقاذ غردون قد جعلها مركزاً لإعداد قواته العسكرية وتموينها، لأنها كانت تمثل نقطة انطلاق عبر صحراء بيوضة إلى المتمة، ومنها إلى الحاضرة الخرطوم. واقتصادياً لمع نجم نفر من أعلامها في مجال العمل التجاري، الذي استطاعوا من خلاله أن يؤسسوا شبكة علاقات تجارية واسعة رغم التشكيك بمصادر اموالهم، ربطت أنشطتهم الوظيفية بمدن السودان المختلفة، ومكَّنتهم في الوقت نفسه من الإسهام في محاولة دفع عجلة النماء وتطور الاقتصاد القومي  في السودان.

مراجع

أماكن مأهولة في السودان
أماكن مأهولة في ولاية الشمالية

كورتي


Die Israelische Atomenergiekommission (, IAEC) wurde 1952 gegründet. Ihre Gründung wurde am 13. Juni 1952 von David Ben-Gurion bekanntgegeben. Ihren Vorsitz hat jeweils der israelische Premierminister inne, dem der Direktor der Kommission direkt unterstellt ist. Die Kommission berät die Regierung in Fragen der Entwicklung der Kernenergie. Zu den Tätigkeitsfeldern zählen das Kernforschungszentrum Sorek und das Kernforschungszentrum Negev.

Siehe auch
 Internationale Atomenergie-Organisation (IAEO)

Weblinks
 Offizielle Website (archiviert, Stand 2014)

Organisation (Israel)
Atomenergiebehörde
Gegründet 1952
Energiewesen (Israel)

Israelische Atomenergiekommission


Rıza Tevfik Bölükbaşı (d. 1869, Cisr-i Mustafapaşa – 31 Aralık 1949, İstanbul), Türk şair, filozof ve siyasetçidir.

Hece vezninde yazdığı şiirlerle tanınan Rıza Tevfik Bölükbaşı, felsefeye merakı nedeniyle Feylesof Rıza olarak anılırdı. Tıp eğitimi gören Rıza Tevfik, Osmanlı döneminde milletvekilliği, Millî Eğitim Bakanlığı da yapan çok yönlü bir kişilikti. Politikadaki tutarsızlıkları ve ateşli kişilik yapısı nedeniyle olaylarla dolu bir ömür sürdü. Sevr Antlaşması'nı imzalayan Osmanlı delegesi olarak Yüzellilikler arasında yer aldığı için uzun yıllar sürgünde yaşadı; gurbet acısını, şiirlerinde dile getirdi.
Sürgünde iken yazdığı "Uçun Kuşlar" isimli şiirinde yer alan,
"Uçun kuşlar uçun! Burada vefa yok!
Öyle akar sular, öyle hava yok!
Feryadıma karşı aks-i sedâ yok!
Bu yangın yerinde soğuk kül vardır."
kıt'ası, o zamanki sıla özlemini dile getirir.

Hayatı

Çocukluk, gençlik yılları ve eğitimi

Rıza Tevfik, 1869 yılında Cisr'de (o yıllarda Edirne vilayetine bağlı bir kaza; günümüzde Bulgaristan'ın Hasköy iline bağlı Svilengrad ilçesi), Çerkes kökenli bir annenin ve Arnavut kökenli bir babanın ilk çocuğu olarak doğdu. Daha sonrasında Edirne'de intihar ederek ölen bir de Besim adında erkek kardeşi vardır. Babası Mülkiye kaymakamlarından Hoca Mehmet Tevfik emekli olduktan sonra annesi Münire Hanım ile gelip yerleştikleri İstanbul'da kardeşi Ahmet Nazif dünyaya geldi.

Bir Musevi okulunda öğretmenlik yapan Mehmet Tevfik Bey oğlunu da aynı okula kaydetti. Rıza Tevfik bu okulda Yahudi İspanyolcası ve Fransızca öğrendi

1879'da babasının savcı yardımcısı olarak atanması üzerine göç ettikleri İzmit'te Münire Hanım sıtmadan hayatını kaybedince aile İstanbul'a döndü. Rıza Tevfik, babasının Gelibolulu bir ailenin kızı olan Şakire Hanım'la evlenmesinden sonra eğitimine bir süre Gelibolu'da bir Ermeni mektebinde devam etti; ardından Gelibolu Rüştiyesi'nde okuyarak okulu birincilikle bitirdi.

1885'te Mektebi Mülkiyeyi Şahane'ye girdi, özellikle edebiyat derslerinde başarılı oldu; ancak üçüncü sınıfta iken babasını kaybetti (1891), arkasından da ihtilalcilikle suçlanarak bazı hocalar ve öğrencilerle birlikte okuldan çıkarıldı.

Doktorluk mesleğine ilgi duymadığı hâlde eğitimine devam edebilmek için Tıbbiye'ye girdi. Öğrencileri etrafına toplayıp Namık Kemal'in hürriyet şiirlerini okuması; cumhuriyet hakkında konuşmalar yapmaya başlaması bu okuldan da uzaklaştırılmasına sebep oldu ancak Umumi Mektepler Nazırı Mustafa Zeki Paşa'ya yazdığı bir dilekçe sayesinde okula geri dönebildi. Ertesi sene Sirkeci'de  bir kahvede hürriyet, adalet ve hükûmet şekilleri üzerine yaptığı bir konuşma nedeniyle hapsedildi; bu defa da Zaptiye Nazırı Hüseyin Nazım Paşa'nın aracılığı ile hapisten kurtulup okula dönebildi. Okulu 1897'de bitirip doktor olabildi.

Gümrük idaresinde, sonra Cemiyeti Tıbbiyeyi Mülkiye'de, daha sonra Karantina İdaresinde doktor olarak çalıştı. Tıbbiye'nin son sınıfında iken ilk Türk kadın pedagoji öğretmeni Ayşe Sıdıka Hanım ile evlenerek 3 kız çocuğu sahibi olan Rıza Tevfik 1903'te çocukları henüz 3, 4 ve 7 yaşlarında iken eşini kaybetti. Ertesi yıl ikinci evliliğini Nazlı Hanım ile yaptı; bu evliliğinden iki oğlu oldu.

1908'li yıllarda ise Ulum-u İktisadiye ve İçtimaiye Mecmuası'nın kurucuları arasında yer aldı ve bu dergide çeşitli yazılar yazdı.

Siyasete girişi

O dönemde gizli bir cemiyet olan İttihat ve Terakki Cemiyeti'ne 1907'de Manyasizade Refik Bey'in ısrarıyla girdi. Ertesi sene Meşrutiyet ilan edildiğinde Rıza Tevfik, Selim Sırrı Bey (Tarcan) ile birlikte İstanbul'da at üstünde dolaşıp nutuklar vererek halkın galeyanını kontrol altına almada başarılı oldu. Devrim günleri boyunca iri cüssesi ile de nam salan Rıza Tevfik, Dersaadet'in en etkili kişileri arasına girdi ve kendisine siyaset yolu açıldı. Genel seçimde Osmanlı parlamentosuna Edirne mebusu olarak girdi.

1910 yılında İttihat ve Terakki Fırkası'nın meclisi feshetmesi üzerine istifa etti; iki yıl sonra Hürriyet ve İtilaf Fırkası'na girdi. Bu sırada Sultan II. Abdülhamit'ten özür dileyen bir şiir de yazdı. İttihat ve Terakkki Fırkası'ndan eski arkadaşları tarafından Sultanahmet'teki cezaevinde bir ay kadar hapsedilen; bir yıl sonra Gümülcine'de 1912 Osmanlı genel seçimleri sırasında propaganda yaparken yine eski partili bir grup tarafından fena hâlde dövülen Rıza Tevfik, ikinci seçimde mebus seçilemeyince siyaseti bir süre için bırakmıştır.

Felsefe dersleri, konferansları
Bu dönemde devrin belli başlı gazete ve dergilerinde şiirler, edebiyat ve felsefe ile ilgili makaleler yazdı; ülkenin I. Dünya Savaşı'na sürüklenmesine karşı çıktı. Tiyatro salonları ve kıraathanelerde halka açık verdiği konferanslar ile tanındı.

Vaniköyü'nde Raif Oğan'ın kurduğu Rehberi İttihad-ı Osmâni özel lisesinde Türkiye'de ilk defa felsefe dersleri verdi. Bu dersler önce "Mebhas-i Marifet (Bilgi Teorisi)" adıyla taş basma olarak basıldıktan sonra 1914'te "Felsefe Dersleri-Birinci Kısım" adıyla yayımlanmıştır. Yakın dostu Tevfik Fikret'in 1915'te ölümünden sonra Arnavutköy Kız Koleji'nde ve Robert Kolej'de Fikret'ten boşalan edebiyat derslerini verdi.

Siyasete dönmesi ve Darülfunun hocalığı

1918'de siyasete yeniden dönerek son Osmanlı kabinesinde Maârif Nâzırı (Eğitim Bakanı) olarak bulundu. Felsefenin eğitim sisteminde yer alması için çabaladı. Aynı yıl Hür ve Kabul Edilmiş Masonlar Büyük Locası'nın büyük üstadı seçilerek burada bir yıl görev yaptı. 16 Mart 1919'da Meclis-i Âyan üyeliğine atanmıştır. 1919-1920'de Şura-yı Devlet (Danıştay) Reisliği'ne getirildi.

Aynı tarihlerde Darülfünun'da felsefe ve estetik dersleri verdi. Padişah Vahdettin ve Damat Ferit Paşa'nın ısrar ve baskısı sonucu 1919'da Paris'te toplanan barış konferansına Türkiye temsilcisi olarak katılmak zorunda kaldı. Ertesi yıl ise Sevr Antlaşması'nı imzalayan heyette yer almak zorunda kaldı. Darülfünun'daki öğrencileri onun Sevr'e imza koyan heyette yer almasını büyük tepki ile karşılayıp derslerini boykot ettiler, protesto gösterileri düzenlediler. Darülfünun grevine yol açan gerilimin son damlası Süleyman Nazif ile Hüseyin Daniş arasında Fuzûlî'nin Türklüğü üzerine yapılan tartışma olmuştur. 29 Mart 1922'de yapılan konferansta hakem rolünü üstlenen Rıza Tevfik, Fuzûlî'nin Türk değil, Acem olduğunu iddia etmiş, "Türk de olsa ne çıkar" diyerek nutkuna devam etmişti. Ertesi gün Edebiyat Fakültesi öğrencileri bir kararname hazırlayarak Rıza Tevfik, Ali Kemal, Hüseyin Daniş, Cenab Şahabettin ve Marujan Barsamiyan'ın görevlerinden istifa etmelerini istediler. Edebiyat Fakültesi'nde başlayan boykot diğer üç fakülteye de sıçradı. Gelişmeler üzerine üniversite nizamnamesi değiştirilerek hocaların durumu hakkında karar verme yetkisi Darülfünun Divanı'na bırakılmış ve Divan söz konusu hocalara süresiz izin vererek bir anlamda öğrencilerin isteklerini yerine getirmiştir. Rıza Tevfik, kurumdan istifa etti.

Sürgün yılları

Aleyhinde oluşan olumsuz hava nedeniyle korkan Rıza Tevfik, Millî Mücadele aleyhtarı Ali Kemal'in linç edilmesi üzerine Mısır'a gitmekte olan bir yük gemisine binerek 8 Kasım 1922'de ülkeyi terk etti.

Türkiye'den ayrılışından bir buçuk yıl sonra TBMM'nin aldığı bir kararla sürgüne gönderilecek Yüzellilikler listesinde yer aldı. Listede yer almasının nedeni, Sevr'i imzalayan heyette yer alması idi. Sürgün yıllarında Hicaz, Amerika Birleşik Devletleri, Ürdün ve Lübnan'da yaşadı. Ürdün Kralı Emir Abdullah kendisine yakınlık göstermiş, maaş bağlamış; Divan tercümanlığı ve Asarı Atika müdürlükleri görevlerinde bulunmasını sağlamıştır. 1928'de ABD'de bulunan çocuklarını ziyaret edip orada Türk edebiyatı hakkında çeşitli konferanslar veren Rıza Tevfik, 1934'te Ürdün'deki resmî görevinden emekli oldu. Lübnan kıyılarında Beyrut yakınlarındaki Cünye kasabasına yerleşti.

Son yılları
1939'da çıkan Af Kanunu'ndan faydalanarak 1943'te kendi ifadesiyle "hesaplaşmak için değil, helalleşmek için" yurda döndü.

30 Aralık 1949'da felç tedavisi için yattığı İstanbul Vakıf Gurebâ Hastanesi'nde saat 21.30'da zatürreden öldü. Cenaze namazı 1 Ocak 1950'de Şişli Camii'nde kılınmıştır. Defni ardından Rıza Tevfik'i çok seven Refi' Cevad Ulunay mezarı başında insanlara konuşma yapmıştır.  Mezarı, Zincirlikuyu Asrî Mezarlığı'nda bulunmaktadır.

Eserleri
Servet-i Fünûn edebiyatının kuruluş yılları olan 1895'ten itibaren devrin edebî dergilerinde Abdülhak Hamit etkisi altında aruz vezniyle şiirler yayımladı. Asıl şöhretini 1913'ten sonra yayımladığı şiirlerle kazandı. Millî edebiyatın oluştuğu bu dönemde hece vezni ve kısmen sade Türkçe ile şiirler yazdı; divan, koşma ve nefes tarzındaki şiirleriyle bir dönemin halk edebiyatının canlanmasına yardımcı oldu.

Rıza Tevfik Bölükbaşı, bütün şiirlerini tek kitabı olan Serâb-ı Ömrüm adlı kitabında bir araya getirmiştir. Bu kitap, 1934'te Lefkoşa'da basıldı.

Halk edebiyatının tanıtılması ile ilgili çalışmalar da yapan Bölükbaşı'nın Ömer Hayyam çevirileri, Tevfik Fikret hakkında incelemesi ve Darülfünun'da vermiş olduğu felsefe derslerinin ders notları kitaplaştırılarak Felsefe Dersleri adıyla yayımlanmış olup felsefi açıdan Türk fikir hayatında önemli bir yere sahiptir. Bu eserin transkripsiyonu 2001 yılında Dr. Münir Dedeoğlu tarafından günümüz Türkçesiyle yeniden yayımlanmıştır.

"Abdülhak Hamid ve Mülâhazât-ı Felsefiyesi" adlı eserini Abdullah Uçman İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Yayınları'ndan çıkarmıştır.

Bazı hatıraları, (İletişim Yayınları) tarafından "Biraz da Ben Konuşayım" başlığıyla yayımlanmıştır.

Notlar

Kaynakça

1869 doğumlular
Cisri Mustafapaşa doğumlular
1949 yılında ölenler
Türk felsefeciler
Bulgaristan Türkleri
Osmanlı masonlar
Osmanlı şairleri
Galatasaray Lisesinde öğrenim görenler
1908-1912 Osmanlı Meclis-i Mebusanı Edirne üyeleri
VI. Mehmed tarafından seçilen Meclis-i Âyan üyeleri
Posta ve Telgraf nâzırları
Şûrâ-yı Devlet reisleri
Yüzellilikler
Zincirlikuyu Mezarlığı'na defnedilenler
20. yüzyıl Türk şairleri

Rıza Tevfik Bölükbaşı


John Willis Ellis (November 23, 1820 – July 7, 1861) was the 35th Governor of the U.S. state of North Carolina from 1859 to 1861. He was born in Rowan County, North Carolina.

Ellis attended the University of North Carolina, studied law under Richmond Mumford Pearson, practiced law, and was elected to the North Carolina General Assembly from Rowan County.  He served as a state superior court judge from 1848 to 1858.  He was elected Governor in 1858 by a large majority over Duncan K. McRae, a Democrat supported by remnants of the Whig Party.  Ellis was easily re-elected in 1860 over John Pool.

As the American Civil War was beginning, President Abraham Lincoln requested troops from North Carolina to quell the rebellion. Ellis replied, "I can be no party to this wicked violation of the laws of the country and to this war upon the liberties of a free people. You can get no troops from North Carolina." During the start of the U.S. Civil War Governor John Willis Ellis ordered cadets from the North Carolina Military Academy to Raleigh, North Carolina to serve as drill masters.

Shortly after North Carolina seceded from the Union, Ellis died in office. The Speaker of the North Carolina Senate, Henry T. Clark, completed his term. He is buried at the Old English Cemetery in Salisbury, North Carolina.

External links
North Carolina History Project
Speech Accepting Democratic Nomination for Governor: March 9, 1860

1820 births
1861 deaths
Democratic Party governors of North Carolina
North Carolina state court judges
People of North Carolina in the American Civil War
Confederate States of America state governors
19th-century American politicians
19th-century American judges

John Willis Ellis


An Aechmea jungurudoensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Harry Edward Luther ngan K.F.Norton. An Aechmea jungurudoensis in nahilalakip ha genus nga Aechmea, ngan familia nga Bromeliaceae.

Mabibilngan ini ha Panamá. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Aechmea

Aechmea jungurudoensis


Tinerimea artistică a fost o societate fondată la 3 decembrie 1901 de un grup de artiști, între care Ștefan Luchian, Nicolae Vermont, Constantin Artachino, Kimon Loghi, Ipolit Strâmbulescu, Arthur Verona,  Frederic Storck, Ștefan Popescu și Gheorghe Petrașcu. Gruparea milita pentru o artă realistă, pentru subiecte luate din viața țăranilor și a oamenilor de rând. În vidul creat de dispariția Societății Ileana s-a născut Tinerimea artistică. Ea nu a fost gândită ca o alternativă a artei oficiale, ci ca o modalitate de a convinge masele că arta trebuie să-și găsească locul ei în conștiința societății. Această mișcare artistică dorea o lansare colectivă a unei generații, ce nu voia doar o afirmare individuală a membrilor ei, ci și un misionarism cultural ce se revendica ca o continuare a generației de la 1848. Idealismul pașoptiștilor era de această dată corectat de un spirit de modernitate, care spunea că mesianismul pedagogiei culturale trebuia abandonat naivilor și că drumul spre succes în artă este, tocmai, educarea opiniei publice. Acest deziderat demn de atins, nu era apanajul unei singure personalități, chiar dacă aceasta se dovedea a fi genială, ci el era posibil de înfăptuit printr-o colectivitate restrânsă constituită pe o bază fundamentată pe asemănări elective.

 "... membrii cercului [Tinerimea artistică] […] s-au încumetat, cei dintîi, să învingă prin expozițiile lor tradiția, persistentă încă la noi, a împărțirii artei în două categorii : una a așa ziselor arte superioare, singure demne de a fi expuse, și alta a artelor inferioare, decorative sau industriale. Convinși fiind că arta în general nu-și poate împlini înalta ei misiune decît atunci cînd sfera frumosului cuprinde și pe acea a utilului, ei au încercat să dea și artei române această îndrumare."-----Alexandru Tzigara-Samurcaș, Expoziția tinerimii artistice, Sămănătorul, 16 martie 1903

Lista de mai jos cuprinde artiștii și numărul de lucrări cu care au participat la expozițiile Tinerimii artistice.

Legendă

Lista artiștilor 1902-1947
În tabelul de mai jos sunt enumerați artiștii și numărul de lucrări cu care au participat la expozițiile Tinerimii artistice pe întreaga perioadă de existență a acesteia. Toate informațiile au fost preluate din Petre Oprea - Artiști participanți la expozițiile Societății Tinerimea Artistică (1902-1947), Ed. Maiko, București, 2006.

Referințe

Bibliografie
Petre Oprea - Artiști participanți la expozițiile Societății Tinerimea Artistică (1902-1947), Ed. Maiko, București, 2006

Legături externe

Tinerimea artistică
Lista

Lista artiștilor participanți la expozițiile Tinerimii artistice


කිලිනොච්චිය යනු, ශ්‍රී ලංකාවේ උතුරු පළාතේ කිලිනොච්චි දිස්ත්‍රික්කයේ ප්‍රධාන නගරයයි. ප්‍රාදේශීය සභාවක් මගින් පාලනය වේ.

අතීතය

ඓතිහාසික යුගය
කිලිනොච්චිය රත් – කහ වර්ණ ලැටෝසොල් පසින් යුක්තය. එය නිවර්තනීය වනාන්තරවල දක්නට ලැබෙන ඇලුමීනියම්, සිලිකා හා යකඩ වලින් පොහොසත් පසකි. මේ පසේ වර්ණයෙන් තමිරවානි යන පැරැණි නාමය නිපන් බව වාර්තාගත ඓතිහාසික තොරතුරුවලින් අනාවරණය වේ. වානි යන වර්ණයයි. ඒ අනුව වානි හෝ වන්නි යන නාමය තමිරවානා, තම්බුවානි, තම්බපන්නි, හෝ තම්මැන්නා යන්නෙන් බිඳී ආවකි. ටුටිකොරින් ප‍්‍රදේශයේ තමිර හරනි යනුවෙන් හැඳින්වෙන ගංගාවක් පවතින අතර පුරාණ කාලයේ දෙරටම යා කැරුණු බිම් කඩක් පැවත ඇත.

කි‍්‍ර. පූ. 500 දී පමණ විජය ඇතුළු පිරිස මෙම ප‍්‍රදේශයට ගොඩබට බවත් එය තම්බපන්නි ලෙස හැඳින්වෙන බවත් මහා වංශයෙහි සඳහන් වේ.

විජය හා ඔහුගේ පිරිස පැමිණියේ සින්ද් ප‍්‍රදේශයේ සිටය. ඔවුන් පැමිණියේ හෙළ දිවටය. ඒ අනුව මේ සංක‍්‍රමණිකයන් ඇරැඹෙන පරපුර සින්ද් + හෙළ = සිංහල ලෙස හැඳින්විණි..

මහා වංශයෙහි දැක්වෙන්නේ පාන්ඩ්‍ය කාන්තාවන් පැමිණියේ දක්ඛිණ මධුරා ප‍්‍රදේශයේ සිට බවය. මේ පෙදෙස නූතන තමිල්නාඩුවේ මධුරෙයි බව සිංහල විද්වත්හු පවසති. උතුරු මධුරාව උත්තර් ප‍්‍රාදේශ් හා මතුරා නගරය බවද ඔවුන්ගේ මතයයි.

කෙසේ වෙතත් ද්‍රවිඩ ඉතිහාසයේ මධුරායි ප‍්‍රදේශ එකකට වඩා පැවත තිබේ. ද්‍රවිඩ සාහිත්‍ය සම්ප‍්‍රදායන්හි දැක්වෙන්නේ සංගම් යුගයේ පද්‍ය ඒකරාශි කිරීමට පර්ෂදයන් තුනක් පැවැති බවය.

මින් අවසන් පර්ෂදය පැවත ඇත්තේ මුධුරායි හිදීය. දෙවැන්න පැවතියේ කපටාපුරම් නගරයේය. පළමු පර්ෂදය රැස්ව ඇත්තේ තෙන් මධුරායි හෙවත් දකුණු මධුරායි හිදීය.

සිංහල ශිලා ලේඛන හා පාලි පුරාවෘත්ත වල දැක්වෙන මාතොට්ටම් යන්න දෙමළ බසින්ද එසේ දැක්වෙන අතර එය මාතොට ලෙස හැඳින්වී තිබේ. මා තොට්ටම් ස්වාධීන වරායක් ලෙස කුමරෙකු අතින් පාලනය වූ අතර එය රටේ විශාලම වරාය විය.

හත්වන සියවසින් පසු පෙර අපර දෙදිග වෙළෙඳ හුවමාරුව සිදු වුණු මූලික ප‍්‍රදේශය අරාබි මුහුදේ සිට බෙංගාල බොක්කට මාරු විය.

මේ අනුව ති‍්‍රකුණාමල වරාය පිහිටි ඊශාන දිග ශ‍්‍රී ලංකාව කෙරේද අවධානය වැඩෙන්නට විය.

හත්වන හා දහවන සියවස් අතරදී සිංහල රජවරු සිවු දෙනකු  IV වන අග්ගබොධි, VIIවන අග්ගබෝධි පළමුවන උදය, පළමුවන සේන අනුරාධපුරයෙන් බැහැරව ති‍්‍රකුණාමලයට පහසුවෙන් පිවිසිය හැකි මහවැලි ගං ඉවුරේ පිහිටි ඊශානදිග නගරයක් වූ පොළොන්නරුවේ සිට පාලනය ගෙන ගොස් තිබිණ.

කි‍්‍ර. ව. 993 දී පළමුවන රාජ රාජ ශ‍්‍රී ලංකාව ආක‍්‍රමණය කෙළේය. තඹ පත්වල සඳහන්ව ඇත්තේ ඔහුගේ බලවත් හමුදාව නැව් නැගී සමුදුර තරණය කොට ලංකා රාජ්‍ය ගිනි බත් කළ බවය.

Vවන මහින්ද සිංහල රජකු වන අතර කි‍්‍ර. ව. 991 දී ඔහුගේ හමුදාව කේරළ කුලී හේවායන්ගේ සහායෙන් කැරලි ගැසීය. මෙහිදී මහින්දට දකුණේ රෝහණ දේශයේ රැකවරණය ලැබීමට සිදු විය. මේ අවස්ථාවෙන් ප‍්‍රයෝජන ගත් රාජ රාජ දිවයින ආක‍්‍රමණය කෙළේය. ලංකාවේ උතුර අත්පත් කර ගත් චෝල හමුදාව එම ප‍්‍රදේශය මුමුදි චෝල මණ්ඩලය ලෙස හැඳින්වීය.

වසර 1400 ක් තිස්සේ සිංහල රජුන්ගේ අගනගරයව පැවැති අනුරාධපුරය විනාශ කෙරිණි. මේ විනාශය කෙතරම්ද යත් නගරය අත් හැර දැමීමට සිදු විය. පොළොන්නරුව අග නගරය කැරගත් චෝලයින් එය ජනනාථමංගලම් ලෙස නම් කැර තිබිණ. මේ නව අගනගරයේ තෝරා ගැනීමෙන් පිළිබිඹු වූයේ මුළු දිවයිනට ජය ගැනීමට තිබුණු රාජ රාජ ගේ අභිලාෂයයි. රාජ රාජ පොළොන්නරුවේ සිව දේවාලයක්ද ගොඩනැගීය.

ශ‍්‍රී ලංකා දිවයිනම යටත් කැර ගැන්මේ සිය පියාගේ කාර්ය භාරය සපුරාලීමට පළමුවන රාජේන්ද්‍ර චෝල කි‍්‍ර. ව. 1018 දී දිවයින ආක‍්‍රමණය කෙළේය. ඔහුගේ යුද කි‍්‍රයාවලියේ ප‍්‍රතිඵලයක් ලෙස පළමුවන පරන්තක විසින් සිය ග‍්‍රහණයට ගැනීමේ අසාර්ථක ප‍්‍රයත්නයක යෙදුණු පාන්ඩ්‍ය රජුන් ගේ රාජකීය ආභරණ තමන් සතු කර ගැනීමට රාජේන්ද්‍ර සමත් විය. ඒ සමගම සිංහල රජුගේ කිරුළ ඔහුගේ බිසව හා දියණියද තමන් සතු කර ගැනීමටද ඔහුට හැකි විය.

Vවන මහින්ද රජු අල්ලාගත් රාජේන්ද්‍ර ඔහු සිරකරුවකු ලෙස චෝල දේශයට පිටුවහල් කෙළේය. 12 වසරක් සිරගතව සිටි ඔහු සිරකරුවකුව සිටියදීම මිය ගියේය.

සිංහල රටේ චෝල හමුදාව සිදු කළ මහා විනාශය මහා වංශයේ විචිත‍්‍ර ලෙස දැක්වී ඇත්තේ වස්තුව සොයා ඔවුන් වෙහෙර විහාරද විනාශ කළ බව පෙන්වා දෙමිනි. චෝල සෙල් ලිපි වල මේ පිළිබඳ තොරතුරු කිසිත් සඳහන්ව නැත.

මේ ද්‍රවිඩ බලයට එරෙහි සිංහල විරෝධතාවේ කේන්ද්‍රිය බලය ගොනු වී තිබුණේ මහින්දගේ පුත් කස්සප වටාය.

ඇවිලුණු සිංහල චෝල යුද්ධය හය මසක් තිස්සේ පැවතුණු අතර එහිදී ද්‍රවිඩයන් විශාල ප‍්‍රමාණයක් ඝාතනය විය.

අවසානයේදී දිවයිනේ දකුණු ප‍්‍රදේශයෙන් චෝල හමුදාව පලවාහැරි කස්සප ධ් වන වික‍්‍රමබාහු නමින් රජ විය.

විශාල ද්‍රවිඩ හමුදාවක් පොළොන්නරුවේ සිටි බව තහවුරු කැරෙමින් එම ප‍්‍රදේශය අවට හින්දු දේවාල රැසක නටබුන් සොයා ගෙන තිබේ.

චෝල හමුදාවට වික‍්‍රමබාහුගෙන් නිරතුරුව එල්ල වන ප‍්‍රහාර මැඩලීමට කි‍්‍ර. ව. 1041 දී රාජේන්ද්‍ර යළි ලංකාව ආක‍්‍රමණය කෙළේය. ටික කලකදී වික‍්‍රමබාහු මිය ගිය අතර චෝල බල ප‍්‍රදේශයෙන් බැහැර කලාපයේ අරාජකත්වයක් ඇති විය.

සිංහලයන්ගේ ප‍්‍රහාර මෙන්ම පාන්ඩ්‍ය කුමාරවරුන්ගේ ප‍්‍රහාරයන් මැඩලීමටද චෝල හමුදාවට සිදු විය.

අරුවි ආරු ගං ඉවුරේම පිහිටි අනුරාධපුර අගනුවරට පහසුවෙන් පිවිසිය හැකි අරුවි ආරු මුව විටේ මන්නාරම පිහිටියේය. එහෙත් කි‍්‍ර. ව. 7 වන සියවසේදී වෙළෙඳ කටයුතු නිරිතදිග ශ‍්‍රී විජයන් රාජධානිය කේන්ද්‍ර කර ගැන්මත් සමග මන්නාරම් වරායේ වැදගත්කම තරමක් අඩු විය. මේ තත්ත්වය යටතේ අනුරාධපුර අගනගරය කෙරෙහි පැවැති ආකර්ෂණයද අඩු විය.

පොළොන්නරුව හා ති‍්‍රකුණාමලය වරායේ පැවැත්ම බෙංගාල බොක්ක වෙළෙඳ කටයුතු වල වෙනස් වන රටාවන් හා ශ‍්‍රී ලංකාව ඒ සම්බන්ධයෙන් දක්වන අවධානය අනුව වැදගත් විය. (1017 – 1070) පොළොන්නරුව ද. ඉන්දිය චෝලයන් ග‍්‍රහණයට ගැනීම බෙංගාල බොක්කේ බටහිර මුදු සීමාව පාලනය කිරීමේ චෝල වෙළෙඳ ප‍්‍රතිපත්තියේම කොටසක් විසින් කි‍්‍රයාත්මක වූවකි.

බෙංගාල බොක්කේ හා අග්නිදිග ආසියානු වෙළෙඳ්‍රම සම්බන්ධයෙන් ති‍්‍රකුණාමලයේ ඇති වැදගත්කම පොළොන්නරුවේ සිංහල රජවරුද අවබෝධ කර ගෙන තිබිණි.

(1070 – 1110) 1 වන විජයබාහු හා (1153 - 1186) පරාක‍්‍රමබාහු යන රජවරුන් එහිදී කැපී පෙනිණි.

කෙසේ වෙතත් 7 – 12 සියවස් අතරදී මන්නාරමේ පැවැති වැදගත්කම මුළුමනින්ම පහව නොගිය අතර එය ද. ඉන්දිය වෙළෙඳුන් ගැවසෙන වැදගත් වෙළෙඳ මධ්‍යස්ථානයක් ලෙස පැවතිණි. චෝල ආක‍්‍රමණයෙකු වූ ධ් රාජරාජ චෝල විසින්  IIවන සියවසේදී එහි වසන චෝල හමුදාවන් හා වෙළෙඳුන් වෙනුවෙන් වරාය ආසන්නයේ රාජරාජ වරට්ටු මහාදේව නමින් දේවාලයක් ඉදි කරන ලද්දේ මහාතොටම් හි පැවැති ඉපැරැණි තිරුකේතිස්වරම් දේවාලයට අමතරවය.

චීනයේ සුන් රාජවංශයේ නව වෙළෙඳ පිළිවෙත අග්නිදිග හා දකුණු ආසියාව කෙරේ බලපෑමෙන් බෙංගාල බොක්කේ වෙළෙඳ කි‍්‍රයාකාරිත්වය කෙරේ ද බලපෑවේය.

ඉන්දීය බලපෑම ප‍්‍රබල ලෙස අඩු විය. යළිත් ඔවුන්ගේ අවධානය ඉන්දීය වෙරළබඩ වරායවල් වෙත යොමු වූ අතර බෙංගාලබොක්කේ වෙළෙඳ කි‍්‍රයාකාරීත්වය අරාබි මුහුදට මාරු විය. මේ අනුව රජ රට ප‍්‍රධාන වරාය ලෙස 13 වන සියවසේ මැද දක්වාම පැවැතියේ මා තොට්ටම්ය.

පොළොන්නරු යුගයේ රචිත රසවාහිනියෙහි දැක්වෙන්නේ මහාතිත්තයෙන් විවිධ ද්‍රව්‍ය ලබාගත් වෙළෙඳුන් ඒවා රට අභ්‍යන්තරයේ විකුණු බවය.

රටේ ඊශානදිග ප‍්‍රදේශයේ වෙළෙඳ්‍රමේ යෙදුණු මාවටු පටුනේ වෙළෙන්දෙකු ගැන සද්ධර්මාලංකාරයේද සඳහන්ය.

කෙසේ වෙතත් 15 වන සියවස වන විට මාතොට්ටම් තවදුරටත් වැදගත් වරායක් නොපැවති බව පෙනී ගොස් තිබේ. කෝට්ටේ  VI පැරකුම්බා යුගයේදී රචිත කෝකිල සංදේශයයේ දිවයිනේ බටහිර වෙරළ ඔස්සේ විහිදි වැදගත් ස්ථාන පිළිබඳ විස්තර දක්වා ඇතත් මා තොට්ටම් ගැන එහි සඳහනක් නැත.

නවීන යුගය
සිවිල් යුද්ධයේදී වයඹ දිගින් පිහිටි පුනරින් අර්ධද්වීපය යුද ගැටුම් රැසක්ම සිදුවූ ප‍්‍රදේශය විය. 2008 නොවැම්බර් 15 දා ශ‍්‍රී ලංකා හමුදාව පුනරින් අර්ධද්වීපය එල්. ටී. ටී. ඊ. යෙන් යළි අල්ලා ගත්තේය.

සිවිල් යුද්ධයේදී පැවැති ඉතා වැදගත් ඉදිරි ආරක්ෂක වළලු තුªනෙන් දෙකක්ම පිහිටියේ කිලිනොච්චි දිස්ති‍්‍රක්කයේය. නගර කෝවිල් ඉදිරි ආරක්ෂක වළල්ල ඊශාන දිග කිලිනොච්චිය ගිනිකොණදිග යාපනයෙන් වෙන් කෙළේය. අලිමංකඩ අසල පිහිටි මහාමුලෙයි ඉදිරි ආරක්ෂක වළල්ලෙන් කිලිනොච්චිය දකුණු මධ්‍ය යාපනයෙන් වෙන් කෙරිණි. උතුරු ලංකාවේ වැදගත්ම යුද මර්මස්ථාන වූයේ මේ ස්ථාන දෙකය.
2009 ජනවාරි 02 දින වන තුරු මෙම නුවර, වෙනම රටක් ඇති කිරීමට සටන් කරන ද්‍රවිඩ ඊළාම් විමුක්ති කොටි සංවිධානය වේලුපිල්ලේ ප‍්‍රභාකරන් නම් ත්‍රස්තවාදී සංවිධානයේ මූලස්ථානය විය. දැන් එය ශ්‍රී ලංකා රජයේ පාලනයට නැවත පත්ව තිබේ.
2009 ජනවාරි 2 දා ශ‍්‍රී ලංකා හමුදාව කිලිනොච්චි නගරය අල්ලා ගනිමින් දිස්ති‍්‍රක්කයේ විශාල ප‍්‍රදේශයක පාලනය අත්පත් කර ගත්තේය.

කිලිනොච්චි දිස්ති‍්‍රක්කය උ. පළාතේ පිහිටියේය. එය වර්ග කි. මි. 1279 ක ව්‍යාප්තව පවතී.

2007 දී එහි ජනගහනය 195812 ක් විය. එහි බහුතරය ශ‍්‍රී ලාංකිය ද්‍රවිඩ ජනතාවගෙන් සමන්විත විය. උතුරු නැගෙනහිර මෙන්ම මේ ජනතාවද යුද්ධයේ බලපෑමට ගොදුරු වූහ.

මේ යුද්ධයේදී 70,000 ක පමණ ජනතාවක් මිය ගොස් තිබේ. 400000 ක පමණ ද්‍රවිඩ ජනතාවක් යුද්ධයේ ආරම්භයේ සිට බටහිර රට වලට සංක‍්‍රමණය වී ඇත.

ඉන්දියාවේ පමණක් 100000 ක පමණ සරණාගතයන් ප‍්‍රමාණයක් සිටින අතර ශ‍්‍රී ලාංකිය ද්‍රවිඩ ජනතාවගෙන් තවත් විශාල ප‍්‍රමාණයක් කොළඹ රැකවරණය ලබා ඇත.

යුද්ධය නිසා කිලිනොච්චියේ සිටි යෝනකයන් හා සිංහලයන් බොහෝ දෙනෙකුද ශ‍්‍රී ලංකාවේ වෙනත් ප‍්‍රදේශවලට සංක‍්‍රමණය වී ඇත.

ශ්‍රී ලංකාවේ නගර සහ ගම්මාන

කිලිනොච්චිය


Aceasta este o listă de regizori de film australieni:

A
 Sunny Abberton
 Dominic Allen
 Richard James Allen
 Louise Alston
 Stephen Amis
 Mario Andreacchio
 Luke Anthony
 Neil Armfield
 Gillian Armstrong
 Oscar Asche
 Daniel Askill
 Igor Auzins
 Phillip Avalon
 Violeta Ayala
 Tony Ayres

B
 Bill Bain (regizor)
 Franklyn Barrett
 Shirley Barrett
 Ian Barry (regizor)
 Adam Bayliss
 Bill Bennett (regizor)
 George Beranger
 Bruce Beresford
 Dean Bertram
 Matt Bird
 Wayne Blair
 Jamie Blanks
 Terry Bourke
 Robert Braiden
 Kenneth Brampton
 Gil Brealey
 Ben Briand
 Sue Brooks
 Philip Brophy
 Amanda Brotchie
 Nigel Buesst
 Tim Burstall
 Peter Butt

C
 David Caesar
 Ken Cameron
 A. J. Carter
 Pauline Chan (actriță australiană)
 David Charles (politician australian)
 Charles Chauvel (producător de film)
 Nathan Christoffel
 Robert Chuter
 Ernie Clark (director imagine)
 Alan Clay
 Genevieve Clay
 James Clayden
 Graeme Clifford
 Peter Clifton
 E. J. Cole
 Bob Connolly
 Robert Connolly
 Kenneth Cook
 John Cornell
 Peter Cornwell (regizor)
 John Cosgrove (actor)
 Amiel Courtin-Wilson
 Tom Cowan (regizor)
 Paul Cox
 Emma-Kate Croghan
 Donald Crombie
 Paul Currie (regizor)

D
 Hattie Dalton
 Roy Darling
 Jonathan Dawson
 Rolf de Heer
 Macario De Souza
 Rob Dickson
 Ross Dimsey
 John Dingwall
 Khoa Do
 Jerzy Domaradzki
 Andrew Dominik
 Elissa Down
 Christopher Doyle
 Matt Drummond
 John Duigan
 Peter Duncan (regizor)

E
 Gary Eck
 Nash Edgerton
 Colin Eggleston
 Nabil Elderkin
 David Elfick
 Stephan Elliott
 Bob Ellis
 Luke Eve

F
 Martin Fabinyi
 Peter Faiman
 Dan Fallshaw
 Alby Falzon
 John Farrow
 Don Featherstone (producător de film)
 Paul Fenech
 David Field (actor)
 Richard Flanagan
 Claude Flemming
 Abe Forsythe
 Richard Frankland
 Richard Franklin (regizor)
 Glenn Fraser
 Alex Frayne
 William Freshman

G
 Kieran Galvin
 Jason Gann
 John Gavin (regizor)
 Matthew George
 Craig Gillespie
 Alister Grierson
 Timothy Grucza

H
 Ben Hackworth
 Russell Hagg
 Ken G. Hall
 Ken Hannam
 Brian Hannant
 Brady Haran
 Sandy Harbutt
 Rod Hardy
 A. R. Harwood
 Gerald M. Hayle
 Trudy Hellier
 Henry and Aaron
 Jon Hewitt
 John Heyer
 Scott Hicks
Zak Hilditch
 Arthur Higgins
 John Hillcoat
 Lyndall Hobbs
 P. J. Hogan
 Cecil Holmes (regizor)
 Janine Hosking
 Kate Howarde
 Frank Howson
 Patrick Hughes (regizor)

I
 Stephen M. Irwin

J
 Jimmy Jack
 Clayton Jacobson (regizor)
 Tom Jeffrey
 Steve Jodrell
 Mark Joffe
 Jonathan Teplitzky
 Gregor Jordan
 Kimberley Joseph

K
 Pip Karmel
 Rupert Kathner
 Brian Kavanagh (producător de film)
 Stavros Kazantzidis
 Haydn Keenan
 Alex Kelly (producător de film)
 Chris Kennedy
 Jo Kennedy
 Christopher Kenworthy
 Peter Kirk (regizor)
 Ana Kokkinos
 Daniel Krige
 Justin Kurzel

L
 Craig Lahiff
 John D. Lamond
 Andrew Lancaster
 Devon John Landau
 Samantha Lang
 Clara Law
 Ben Lawrence
 Denny Lawrence
 Ray Lawrence (film regizor)
 Carlo Ledesma
 Mark Lee (actor)
 Julia Leigh
 Don Levy
 Ben Lewin
 W. J. Lincoln
 J. A. Lipman
 Raymond Longford
 Richard Lowenstein
 Baz Luhrmann
 Robert Luketic
 Lian Lunson
 Lottie Lyell

M
 Dan Macarthur
 Charles MacMahon (theatrical entrepreneur)
 Garnet Mae
 Giorgio Mangiamele
 Anthony Maras
 Mark Hartley
 J. E. Mathews
 Claire McCarthy
 T. O. McCreadie
 Paulette McDonagh
 Francine McDougall
 J. P. McGowan
 Neil McGregor (film regizor)
 Luke McKay
 Jackie McKimmie
 Dee McLachlan
 Greg McLean
 Don McLennan
 James McTeigue
 Gaston Mervale
 Jonathan Messer
 David Michôd
 George Miller (producător de film)
 George T. Miller
 Roger Mirams
 Tracey Moffatt
 Noel Monkman
 Jocelyn Moorhouse
 Philippe Mora
 Judy Morris
 Maurice Murphy (regizor)
 Mervyn Murphy
 Scott Murray (producător de film)
 Bruce Myles

N
 Arch Nicholson
 Noah brothers
 Chris Noonan
 Cherie Nowlan
 Phillip Noyce

O
 Michael Offer
 George Ogilvie
 Morgan O'Neill
 Chris Owen (regizor)

P
 Martyn Park
 David Parker (regizor)
 Puven Pather
 Scott Patterson (regizor)
 Michael Pattinson
 Karen Pearlman
 Rachel Perkins
 David Perry (Australian producător de film)
 Dein Perry
 Gian Carlo Petraccaro
 Michael Petroni
 John Polson
 John Power (regizor)
 Ian Pringle (regizor)
 Andrew Prowse
 Alex Proyas
 Leah Purcell

Q
 Ken Quinnell

R
 Peter Rasmussen (producător de film)
 Gregory J. Read
 Oscar Redding
 Kimble Rendall
 James Ricketson
 Lee Robinson (regizor)
 Melanie Rodriga
 Tony Rogers (regizor)
 Alfred Rolfe (regizor)
 Daniel Ross (philosopher)
 Michael James Rowland
 Richard Roxburgh
 Paramita Roy
 John Ruane (regizor)
 Michael Rubbo
 Michael Rymer

S
 Sinem Saban
 Henri Safran
 David Sander
 Tony Sarre
 Mark Savage (Australian film regizor)
 Matthew Saville
 Lucien Savron
 Fred Schepisi
 Roger Scholes
 Carl Schultz
 Dean Semler
 Ivan Sen
 Yahoo Serious
 Anupam Sharma
 Jim Sharman
 Don Sharp
 Jan Sharp
 Frank Shields (regizor)
 Cate Shortland
 Jeremy Sims
 Rob Sitch
 Tim Slade (regizor)
 Beaumont Smith
 Burleigh Smith
 Kathy Smith (producător de film)
 John V. Soto
 Harry Southwell
 Spierig brothers
 Rohan Spong
 Kriv Stenders
 Brett Sullivan
 Peter Sykes (regizor)
 Brian Syron
 Antony Szeto

T
 Simon Target
 Nadia Tass
 John Tatoulis
 Murali K. Thalluri
 Andrew Thatcher
 Albie Thoms
 Michael Thornhill
 Warwick Thornton
 F. W. Thring
 Judd Tilyard
 Alkinos Tsilimidos
 Sophia Turkiewicz
 Ann Turner (regizor)

U
 Andrew Upton
 Victor Upton-Brown

V
 David Vadiveloo

W
 Stephen Wallace
 James Wan
 Sarah Watt
 Dunstan Webb
 Christopher Weekes
 Peter Weir
 Eddie White (regizor)
 Georgina Willis
 George Willoughby (theatre entrepreneur)
 Simon Wincer
 Paul Winkler (regizor)
 Richard Wolstencroft
 Kate Woods
 Rowan Woods
 Geoffrey Wright

Y
 Aden Young
 George Young (producător de film)

Z
 Karl Zwicky

Vezi și
 Listă de regizori de film
 Listă de actori australieni

australieni
regizori
 Listă
Cinematografia australiană

Listă de regizori australieni


An Stenia christensonii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni David Edward Bennett. An Stenia christensonii in nahilalakip ha genus nga Stenia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Stenia (Orchidaceae)

Stenia christensonii


An Mapania maschalina in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Johannes Hendrikus Kern. An Mapania maschalina in nahilalakip ha genus nga Mapania, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mapania

Mapania maschalina


Godefroid (Godfried) Pelckmans, né le  à Turnhout (Belgique) et décédé le  à Dalhousie (Inde) est un prêtre capucin belge, missionnaire au Pendjab, dans l'Inde britannique. Il fut évêque de Lahore de 1893 à sa mort.

Biographie
Né à Turnhout le , le jeune Godfried entre au noviciat des pères Capucins en 1872. Le  il est ordonné prêtre, à l'âge de 24 ans.  Il remplit dans son Ordre religieux diverses fonctions importantes avant d'être envoyé (1889), au Pendjab, dans l'Inde britannique, un territoire missionnaire confié aux Capucins belges.

En janvier 1893, avec un confrère capucin il accompagne trois familles chrétiennes dans une 'Longue Marche' de 6 jours (170 km) pour fonder 'Maryabad' (aujourd'hui Mariamabad), au Pendjab, devenu un village chrétien.  Ayant quitté leur état de servitude et sortis de leur situation sociale dégradante pour trouver la liberté cette marche est perçue dans la communauté chrétienne locale comme expérience d'Exode biblique' et événement fondateur.

Peu après, le 2 juin 1893, il est nommé évêque de Lahore, capitale historique du Pendjab. Il en est le troisième évêque catholique. L'ordination épiscopale a lieu le 13 aout de la même année, à Shimla.

Pour des raisons de santé (le climat de Lahore) Mgr Pelckmans fait de Dalhousie sa résidence principale à partir de 1890. Il y acquiert une propriété 'Clydesdale' (rebaptisée 'Alverna') dont il fait également son petit séminaire et maison d'études et de langues pour les missionnaires arrivant de l'étranger. En 1891 il y met en chantier la construction de l'église Saint-François-Xavier, financée par des officiers de l'armée britannique des Indes, pour laquelle il fait venir des vitraux de Belgique. L'église est inaugurée le 15 aout 1894.

C'est également à Mgr Pelckmans que l'on doit, avec le soutien de bienfaiteurs belges, la construction de la cathédrale catholique de Lahore pour laquelle il fit appel à l'architecte anversois Edouard Dobbelaers.  Il n'en vit pas l'achèvement (1907) car Mgr Godefroid Pelckmans mourut à Dalhousie le 3 aout 1904, où il est également enterré.

Écrits
Novitius Capucinus, 1888;
Rapport... sur l'évêché de Lahore, 1895;
Dix années d'apostolat au Pundjab (Indes anglaises) : mission confiée aux Frères-mineurs capucins de Belgique, Ryckbost-Monthaye, Bruges, 1900.

Notes et références

Capucin belge
Missionnaire catholique belge
Missionnaire catholique en Inde
Évêque belge d'un diocèse étranger
Évêque catholique au Pakistan
Naissance en janvier 1854
Naissance à Turnhout
Décès en juin 1904
Décès à 50 ans

Godefroid Pelckmans


Kovuk (Harry Potter) - Harry Potter serisindeki Weasley ailesinin evinin adı
 Kovuk, Karpuzlu - Aydın ili Karpuzlu ilçesine bağlı mahalle
 Kovuk (Ağaç) - Ağacın belirli kısımlarında muhtelif nedenlerden dolayı  meydana gelen gözenekler.

Kovuk


Plus on est de fous (Donde caben dos) est une comédie espagnole réalisée par Paco Caballero, sortie en 2021.

En France, le film est disponible sur la plateforme Netflix, depuis le 30 novembre 2021.

Synopsis

Un couple pris dans la routine, un jeune homme déçu par sa dernière histoire d'amour, une petite amie désespérée, deux cousins séparés depuis leur dernier été en ville, une bande d'amis voulant expérimenter. Pendant une nuit, tous vivront des situations folles dans lesquelles ils n'auraient jamais pensé se retrouver, pour finir, le lendemain matin, de la meilleure des manières…

Fiche technique
 Titre original : Donde caben dos
 Réalisation : Paco Caballero
 Scénario : Eduard Sola, Paco Caballero, Daniel Gonzálezt et Eric Navarro
 Montage : Liana Artigal
 Musique :
 Photographie : David Valldepérez
 Production :
 Société de production : Filmax, Netflix
 Société de distribution : Filmax
 Pays d'origine :
 Langue originale : espagnol
 Format : couleur - 2.35:1
 Genre : Comédie
 Durée : 100 minutes
 Dates de sortie  :
  :
  :   (Netflix)

Distribution
 Ana Milán  : Anfitriona, la patronne du Club Paradiso
 Alejandro Tous : le mari du couple invité chez Anfitriona et son mari
 Carlos Cuevas  : Iván, le barman du Club et collègue de Clara
 Anna Castillo  : Clara, la cousine de Pablo, barmaid du Club
 Miki Esparbé  : Pablo, le cousin de Clara
 Ángela Cervantes : Victoria, la coloc de Clara
 María León  : Alba, amie de Liana et fiancée de Ricardo dont elle a perdu la bague de fiançailles
 Aixa Villagrán  : Liana, amie d'Alba
 Adrià Collado  : Sergio, le mari de Silvia, qui a filmé la vidéo de la piscine
 Melani Olivares : Silvia, la femme de Sergio
 Raul Prieto : Ricardo, le fiancé d'Alba
 Raúl Arévalo  : Jaime, petit ami de Belén et ex d'Ana
 Melina Matthews  : Belén, petite amie de Jaime
 Jorge Suquet  : Miguel, petit ami d'Ana
 Verónica Echegui  : Ana, petite amie de Miguel et ex de Jaime
 Álvaro Cervantes  : Raúl, le jeune homme déçu par sa dernière histoire d'amour
 Ricardo Gómez  : Victor, le jeune homme du glory hole
 Ernesto Alterio  : Alberto, ami de Paco et mari de Claudia
 Pilar Castro : Claudia, la femme d'Alberto
 Luis Callejo : Paco, ami d'Alberto et mari de Marta
 Maria Morales : Marta, la femme de Paco

Notes et références

Lien externe

Film espagnol sorti en 2021
Comédie espagnole
Film en espagnol

Plus on est de fous (film, 2021)


Mark Freuder Knopfler (d. 12 Ağustos 1949; Glasgow), swing ve blues müziğin en önemli temsilcilerinden biridir. Kardeşi Dave Knopfler ile birlikte kurduğu Dire Straits adlı grup ile tanınmıştır. 1977 yılında yayımladıkları Sultans of Swing ile Mark Knopfler özgün ve etkileyici gitar tekniğini öne çıkarmıştı.

Dire Straits ile yaptığı albümlerde, Rock'n roll, Swing, Folk, Country ve Blues tarzlarından öğeler taşıyan şarkılara ve bazen birebir bu tarzlarda şarkılara imza atmıştır. Dire Straits'in şarkılarının çoğu Mark Knopfler'a aittir. Dire Straits, ününün doruğuna Brothers in Arms (1985) ile ulaşmış, bu albümden Walk of Life ve Money for Nothing oldukça geniş bir hayran kitlesine ulaşmıştır. Zamanla şarkı tekniği bu tarzların neredeyse hepsini taşıyan bir biçime bürünmüştür. Solo albümleri döneminde Kelt müziği öğelerini ve yaylı enstrümanları da müziğine katarak sadece Rock'n Roll enstrümanlarından ibaret bir müziğin ötesine geçmiştir.

Mark Knopfler, 1993 yılında Dire Straits'in son stüdyo albümü olan On Every Street ve 1997 tarihli konser albümü On The Night ardından Dire Straits grup olarak dağılmış; Knopfler, kendi adıyla ve çoğu Straits elemanıyla solo albüm ve konser çalışmalarına devam etmiş, film müzikleri yapmıştır.

Knopfler, parmak stili olarak bilinen kendisinin geliştirdiği özgün gitar çalış tekniği ile tanınmaktadır. Elektro gitar, akustik gitar, klasik gitar ve rezonatör gitarlar ile yazdığı en ünlü sayılabilecek şarkıları Sultans of Swing, Romeo and Juliet, Private Investigations, Walk of Life, Brothers in Arms, Calling Elvis, Why Aye Man? ve son albümünden Privateering olarak sayılabilir.

Müzik tarzı
Knopfler solaktır, ancak gitarı sağ elle çalar. Dire Straits' Brothers in Arms 1985'teki incelemesinde, Spin şu yorumu yaptı: "Mark Knopfler tüm rock gitaristlerinin en liriği olabilir." Aynı yıl, Rolling Stone onun "hatırlatıcı" gitar stilini övdü. 2018'de Classic Rocka göre: "Knopfler'in şarkılarının çıplak kemikli ekonomisi ve baş döndürücü gitar dolguları, hantal rock dinozorları ve 70'lerin sonlarının tek boyutlu punk harman dövücüleri arasında temiz bir nefesti. Zanaatkar ve virtüöz olarak eşsizdi, rock'ın klasik soyuna bağlanabiliyor ve onu bazen vahşi biçimlere bükebiliyordu. Müthiş şarkılar da yazdı: karanlık derinliklerin ve göz kamaştırıcı melodik ve lirik süslemelerin gergin mini dramaları."

Kişisel hayat
Knopfler üç kez evlendi, ilki okul yıllarından beri uzun süredir birlikte olduğu kız arkadaşı Kathy White ile. Knopfler 1973'te Brewers Droop'a katılmak için Londra'ya taşınmadan önce ayrıldılar. Knopfler'in Kasım 1983'te Lourdes Salomone ile ikinci evliliğinden 1987'de doğan ikiz oğulları oldu. Evlilikleri 1993 yılında sona erdi. On Valentine's Day 1997 in Barbados, Knopfler, üç yıldır tanıdığı İngiliz aktris ve yazar Kitty Aldridge ile evlendi. İki kızları vardır.

Knopfler, yerel futbol kulübünün Newcastle United hayranıdır. "Going Home (Theme of the Local Hero)", Newcastle United tarafından iç saha maçlarında marş olarak kullanılır.

Knopfler'in yarıştığı ve gösterilerde sergilediği, Maserati 300S ve Austin-Healey 100S gibi bir klasik otomobil koleksiyonu vardır..

Knopfler'ın 2018'in Sunday Times Zenginler Listesinde 75 milyon sterlinlik bir servete sahip olduğu tahmin ediliyordu ve bu da onu İngiliz müzik endüstrisindeki en zengin 40 kişiden biri yaptı.

Albümleri

Solo albümleri
 Golden Heart (1996)
 Sailing to Philadelphia (2000)
 The Ragpicker's Dream (2002)
 Shangri-La (2004)
 One Take Radio Sessions (2005)
 The Trawlerman's Song EP (BK) (2005)
 The Best of Dire Straits & Mark Knopfler: Private Investigations (2005)
Kill to Get Crimson (2007)
 Get Lucky (2009)
 Privateering (2012)
 Tracker (2015)
  Down The Road Wherever (2018)

Film müzikleri
 Local Hero (1983)
 Cal (1984)
 Comfort and Joy (1984)
 The Princess Bride (1987)
 Last Exit to Brooklyn (1989)
 Screenplaying (1993 derleme)
 Metroland (1998)
 Wag the Dog (1998)
 Perfect storm (2000)
 A Shot at Glory (2001)

Diğer albümleri
 Missing...Presumed Having a Good Time (The Notting Hillbillies ile birlikte)
 Neck and Neck (Chet Atkins ile birlikte) (1990)
 The Booze Brothers (Brewer's Droop ile birlikte)
 Slow Train Coming (Bob Dylan ile birlikte)
 Infidels (Bob Dylan ile birlikte)
 Release (David Knopfler ile birlikte)
 Never Told a Soul (John Illsley ile birlikte)
 Glass (John Illsley ile birlikte)
 Sea Fever (William Topley ile birlikte, 2005
 All the Roadrunning (Emmylou Harris ile birlikte,  2006)
 Real Live Roadrunning (Emmylou Harris ile birlikte), 2006)

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Resmi site

 Mark Knopfler News

1949 doğumlular
20. yüzyılın şarkıcıları
21. yüzyılın şarkıcıları
İngiliz erkek şarkıcılar
İngiliz blues müzisyenleri
İngiliz rock şarkıcıları
İngiliz söz yazarları
Yahudi asıllı Britanyalılar
BRIT Ödülü sahipleri
Grammy Ödülü sahipleri
Ivor Novello Ödülü sahipleri
Dire Straits üyeleri
Mercury Records sanatçıları
Vertigo Records sanatçıları
Warner Music Group sanatçıları
Country şarkıcıları
Solo gitaristler
Kurucular
Blues rock
Yaşayan insanlar
21. yüzyıl İngiliz şarkıcıları
APRA Ödülü sahipleri
Glasgow doğumlu müzisyenler

Mark Knopfler


Ersin Burak, (d. 2 Ocak 1946, Adapazarı), Türk karikatürist ve çizgi roman sanatçısı.

Hayatı
Ersin Burak, 2 Ocak 1946 tarihinde Adapazarı, Düzce'de Kerim ve Fatma Burak çiftinin altıncı çocuğu olarak dünyaya geldi. Aytekin, İlhan, Aslan, Sezgin Burak ve Soner adlarında ağabeyleri var. Karikatürist Faruk Geç ise halasının oğlu. Karikatürist ressam olan abisi Sezgin Burak'ın yanında çalışarak mesleği öğrenen Ersin Burak, 1978 yılında Devlet Güzel Sanatlar Akademisi Grafik Sanatlar bölümünden mezun oldu.

Sezgin Burak'ın Hürriyet gazetesinde yayına başlayan Bizimkiler isimli çizgi bandının çizimlerini, ağabeyinin İtalya'ya gitmesi üzerine 1965 yılında üstlendi.

1965-1973 yılları arasında ve 1982-2001 yıllarında Bizimkiler çizgi bandını günlük, haftalık olarak çizen Burak, 1965-1980 yılları arasında da reklamcılık sektöründe grafiker, ressam ve art direktörlük yaptı. Burak, reklam ajansı dışında Hayat Mecmuası, Ayna dergisi, Pazar mecmuası, Foto-magazin ve Tarkan dergilerinde metinler resimledi ve karikatürler çizdi, öykü ve kapak ressamlığı yaptı. İlk olarak, ağabeyi Sezgin Burak tarafından çizilen Tarkan maceralarına resimlediği kapak ve orta sayfa çizimleriyle dikkat çekti.

1978'de Hürriyet gazetesinde yayınlanan belgesel çizgi romanı Çanakkale Geçilmez, Ersin Burak'ı sektörün ustaları arasına soktu.

1982'de Veb Ofset ile, yayını kısa sürecek haftalık çocuk dergisi Günaydın Arkadaş'ı çıkarttı. Bu dergiden sonra 1982-1 984 yıllarında yayımlanan Hürriyet Çocuk Magazin dergisini hazırladı. Yener Çakmak ile birlikte Memo adlı çocuk fotoromanını çekti. Tolgay Ziya ile birlikte Memo - Kırlangıç Tepesi (1989) adlı filmin yönetimi, Kültür Bakanlığı'na Tuşpa'dan Van'a adlı belgesel filmin yapımı, Dede Korkut destanlarından Bamsı Beyrek'in çizgi film haline getirilmesi gibi projelerde yer aldı.

Son dönem başarılı çizgi romanları arasında, Murat Bardakçı'nın yazdığı "Osmanlı'nın A Takımı - Cim Dallılar" (1995), Vatan Gazetesi için "Dilaveran" (2003), Posta Gazetesi'nde 1997'de ilk bölümü yayınlanan "Civanmert Kerim II" (2004) sayılabilir.

2005'te Rodeo Yayıncılık ile çalışmaya başlayan Burak'ın, Muhammed'in doğumuna kadarki süreci işlediği dört sayfalık kısa bir belgesel çizgi romanı Rodeo Strip'in 11. sayısında yayınlandı. Aynı günlerde, Çanakkale Geçilmez de Rodeo tarafından albüm formatında basıldı ve gerçekleştirilen organizasyon sonucu İtalyan yayıncı Sergio Bonelli Editore'nin, Volto Nascosto (Gizli Yüz) serisinde Ersin Burak çizer olarak görev aldı. Toplam 14 sayılık serinin 3 albümünü, eserin yazarı Gianfranco Manfredi'nin senaryolarıyla çizdi.

Ödülleri
 2013: Türk Çizgi Roman Okurları Ödülleri, Onur Ödülü

Kaynakça

Dış bağlantılar

1946 doğumlular
Türk çizgi romancılar
Türk karikatüristler
Adapazarı doğumlular
Yaşayan insanlar
İstanbul Devlet Güzel Sanatlar Akademisinde öğrenim görenler

Ersin Burak


Divine retribution is supernatural punishment of a person, a group of people, or everyone by a deity in response to some action. Many cultures have a story about how a deity exacted punishment upon previous inhabitants of their land, causing their doom.

An example of divine retribution is the story found in many cultures about a great flood destroying all of humanity, as described in the Epic of Gilgamesh, the Hindu Vedas, or Book of Genesis (6:9–8:22), leaving one principal 'chosen' survivor. In the first example, it is Utnapishtim, and in the last example Noah. References in the New Testament and the Quran to a man named Nuh (Noah) who was commanded by God to build an ark also suggest that one man and his followers were saved in a great flood.

Other examples in Hebrew religious literature include the dispersion of the builders of the Tower of Babel (Genesis 11:1–9), the destruction of Sodom and Gomorrah (Genesis 18:20–21, 19:23–28) (Quran 7:80–84), and the Ten Plagues visited upon the ancient Egyptians for persecuting the children of Israel (Exodus, Chapters 7–12).

In Greek mythology, the goddess Hera often became enraged when her husband, Zeus, would impregnate mortal women, and would exact divine retribution on the children born of such affairs. In some versions of the myth, Medusa was turned into her monstrous form as divine retribution for her vanity; in others it was a punishment for being raped by Poseidon.

The Bible refers to divine retribution as, in most cases, being delayed or "treasured up" to a future time. Sight of God's supernatural works and retribution would militate against faith in God's Word. William Lane Craig says, in Paul's view, God's properties, his eternal power and deity, are clearly revealed in creation, so that people who fail to believe in an eternal, powerful creator of the world are without excuse. Indeed, Paul says that they actually do know that God exists, but they suppress this truth because of their unrighteousness.

Some religions or philosophical positions have no concept of divine retribution, nor posit a God being capable of or willing to express such human sentiments as jealousy, vengeance, or wrath. For example, in Deism and Pandeism, the creator does not intervene in our Universe at all, either for good or for ill, and therefore exhibits no such behavior. In Pantheism (as reflected in Pandeism as well), God is the Universe and encompasses everything within it, and so has no need for retribution, as all things against which retribution might be taken are simply within God. This view is reflected in some pantheistic or pandeistic forms of Hinduism, as well.

Buddhism
The concept of divine retribution is resolutely denied in Buddhism. Gautama Buddha did not endorse belief in a creator deity, refused to express any views on creation and stated that questions on the origin of the world are worthless. The non-adherence to the notion of an omnipotent creator deity or a prime mover is seen by many as a key distinction between Buddhism and other religions, though precise beliefs vary widely from sect to sect and "Buddhism" should not be taken as a single, holistic religious concept.

Buddhists do accept the existence of beings in higher realms (see Buddhist cosmology), known as devas, but they, like humans, are said to be suffering in samsara, and are not necessarily wiser than us. The Buddha is often portrayed as a teacher of the gods, and superior to them. Despite this, there are believed to be enlightened devas. But since there may also be unenlightened devas, there also may be godlike beings who engage in retributive acts, but if they do so, then they do so out of their own ignorance of a greater truth.

Despite this nontheism, Buddhism nevertheless fully accepts the theory of karma, which posits punishment-like effects, such as rebirths in realms of torment, as an invariable consequence of wrongful actions. Unlike in most Abrahamic monotheistic religions, these effects are not eternal, though they can last for a very long time. Even theistic religions do not necessarily see such effects as "punishment" imposed by a higher authority, rather than natural consequences of wrongful action.

Judaism and Christianity

"The wrath of God", an anthropomorphic expression for the attitude which some believe God has towards sin, is mentioned many times in the Bible.

Hebrew Bible

Divine retribution is often portrayed in the Tanak or Old Testament.
 Genesis 3:14–24 – Curse upon Adam and Eve and expulsion from the Garden of Eden; Disobedience
 Genesis 4:9–15 – Curse upon Cain after his slaying of his brother, Abel
 Genesis 6–7 – The Great Flood; Rampant evil and Nephilim
 Genesis 11:1–9 – The confusion of languages at the Tower of Babel; To scatter them over the Earth
 Genesis 19:23–29 – Destruction of Sodom and Gomorrah; people of no redeeming value
 Genesis 38:6–10 – Destruction of Er and Onan; wickedness in the Lord's sight
 Exodus 7–14 – Plagues of Egypt; to establish his power over that of the gods of Egypt
 Exodus 19:10–25 – Divine threatenings at Mount Sinai; warn that the mountain is off limits and holy
 Exodus 32 – Plagues at the incident of the golden calf; disowning the people for breaking his covenant with them
 Leviticus 10:1–2 – Nadab and Abihu are burned; offering unauthorised fire in their censers
 Leviticus 26:14–39 – Curses upon the disobedient; divine warning
 Numbers 11 – A plague accompanies the giving of manna in the wilderness; rejecting his gracious gift of heavenly food and failing his test of obedience
 Numbers 16 – The rebellion of Korah, Dathan, and Abiram – Their supernatural deaths and the plague that followed; insolence and attempting self-promotion to roles they were unworthy of holding
 Numbers 20:9–13 – Reprimand of Moses at the water of Meribah; disobeying the Lord's instruction, showing distrust and indifference in God's presence
 Numbers 21 – Murmuring of the people and the plague of fiery flying serpent; spurning God's grace
 Numbers 25 – Whoredom with the Moabites and resulting plague; breaching God's covenant through sexual immorality and worshipping other gods
 Deuteronomy 28 – Curses pronounced upon the disobedient; another divine warning
 1 Samuel 6:19 – some/many men of Beth Shemesh killed; Looking into the Ark of the Covenant
 2 Samuel 6:1–7 – Uzzah struck dead; Touching the Ark of the Covenant
 1 Kings 11 – God promises to tear King Solomon's kingdom from his son except for a single tribe; Building altars to other gods for his wives
  – sending trials to the just man Job

New Testament

The New Testament associates the wrath of God particularly with imagery of the Last Day, described allegorically in  as the "day of wrath", and the Book of Revelation. The wrath of God is mentioned in at least twenty verses of the New Testament. Examples are:
  – John the Baptist declares that whoever believes in the Son has eternal life; whoever does not obey the Son shall not see life, but the wrath of God remains on him.
  – Ananias and his wife Sapphira struck dead, Holding back some of the proceeds after selling a piece of property
  – For the wrath of God is revealed from heaven against all ungodliness and unrighteousness of men, who by their unrighteousness suppress the truth.
  –  Since, therefore, we have now been justified by his blood, much more shall we be saved by him from the wrath of God.
  – Beloved, never avenge yourselves, but leave it to the wrath of God, for it is written, "Vengeance is mine, I will repay, says the Lord."
  – Let no one deceive you with empty words, for because of these things the wrath of God comes upon the sons of disobedience.
  – For the great day of his wrath has come, and who is able to withstand?
  – So the angel swung his sickle across the earth and gathered the grape harvest of the earth and threw it into the great winepress of the wrath of God.
  – Then I saw another sign in heaven, great and marvelous: seven angels having the seven last plagues, for in them the wrath of God was finished.
  – From his mouth comes a sharp sword with which to strike down the nations, and he will rule them with a rod of iron. He will tread the winepress of the fury of the wrath of God the Almighty.

Alleged modern examples
Since the 1812 Caracas earthquake occurred on Maundy Thursday while the Venezuelan War of Independence was raging, it was explained by royalist authorities as divine punishment for the rebellion against the Spanish Crown. The archbishop of Caracas, Narciso Coll y Prat, referred to the event as "the terrifying but well-deserved earthquake" which "confirms in our days the prophecies revealed by God to men about the ancient impious and proud cities: Babylon, Jerusalem and the Tower of Babel". This prompted the widely quoted answer of Simón Bolívar: "If Nature is against us, we shall fight Nature and make it obey".

The 1953 Waco tornado outbreak was regarded by some people in the local African-American community as divine retribution for the lynching of Jesse Washington over thirty years prior.

Various Christian, Jewish and Muslim religious leaders claimed that Hurricane Katrina was God's punishment on America, New Orleans or the world for any of a variety of alleged sins, including abortion, sexual immorality (including the gay pride event Southern Decadence), the policies of the American Empire, failure to support Israel, and failure of black people to study the Torah.

The 2007 UK floods were claimed by Graham Dow to be God's punishment against homosexuals.

Televangelist Pat Robertson stirred up controversy after claiming that the 2010 Haiti earthquake may have been God's belated punishment on Haitians for allegedly having made a "pact with the Devil" to overthrow the French during the Haitian Revolution. Yehuda Levin, an Orthodox Jewish rabbi, linked the earthquake to gays in the military via an alleged Talmudic teaching that homosexuality causes earthquakes. Levin posted a video onto YouTube the same day as 2011 Virginia earthquake in which he said, "The Talmud states, "You have shaken your male member in a place where it doesn't belong. I too, will shake the Earth." He said that homosexuals shouldn't take it personally: "We don't hate homosexuals. I feel bad for homosexuals. It's a revolt against God and literally, there's hell to pay."

Chaplain John McTernan said that Hurricane Isaac, like Hurricane Katrina, was God's punishment on homosexuals. Buster Wilson of the American Family Association concurred that statement.

McTernan also said that Hurricane Sandy may have been God's punishment against homosexuals. In addition, WorldNetDaily columnist William Koenig, along with McTernan himself, suggested that American support for a two-state solution to the Israeli-Palestinian conflict led to the hurricane.

Rebuttals
Orthodox rabbi Shmuley Boteach denounces such claims since they carry the implication of victim blaming,  writing that "For many of the faithful, the closer they come to God, the more they become enemies of man." He contrasts the Jewish tradition, which affords a special place to "arguing with God", with an approach to religion that "taught people not to challenge, but to submit. Not to question, but to obey. Not how to stand erect, but to be stooped and bent in the broken posture of the meek and pious". Speaking about the COVID-19 pandemic, Boteach said "I utterly reject and find it sickening when people believe that this is some kind of punishment from God – that really upsets me."

A Jesuit priest, James Martin, wrote on Twitter in response to Hurricane Sandy that "If any religious leaders say tomorrow that the hurricane is God's punishment against some group they're idiots. God's ways are not our ways."

See also
 Christian eschatology
 Confirmation bias
 Divine judgment
 Divine providence
 Eye for an eye
 Just-world hypothesis
 Karma
 Mills of God
 Nemesis
 Penal substitution
 "Retribution" (poem)
 Retributive justice
 Societal collapse
 Western Christianity

References

External links
 R. G. V. Tasker. The Biblical Doctrine of the Wrath of God
 Gili Kugler, When God Wanted to Destroy the Chosen People: Biblical Traditions and Theology on the Move
 W. L. Craig.True Love: The Doctrine of Divine Retribution
 Herbert W. Byrne. The Wrath of God (2005 )

Christian terminology
Attributes of God in Christian theology
Relationship between Heaven and Mankind

Divine retribution


Das Evangelisch-Lutherische Dekanat Kitzingen ist eines der 19 Dekanate des Kirchenkreises Ansbach-Würzburg. Amtierende Dekanin ist Kerstin Baderschneider.

Geschichte
Im heutigen Dekanatsbezirk sind etwa 40 % der  Bevölkerung evangelisch und 45 % katholisch. Einige Gemeinden haben lange evangelische Traditionen bis in die Reformationszeit. Das ist in der Herrschaftsstruktur im 16. Jahrhundert begründet. Das Hochstift Würzburg hatte große Besitzungen im Raum des Maindreiecks. Weitere Herrschaftsträger waren das Markgraftum Brandenburg-Ansbach, die Grafschaft Castell, sowie die Reichsritterschaft.

Das Fürstentum Ansbach hatte neben dem eigenen Herrschaftsgebiet auch das Pfand über das Benediktinerkloster Kitzingen und setzte auch dort 1528 die Reformation durch. In den Kitzinger Pfandorten fand 1629 bis 1632 und 1643 die Gegenreformation statt. 1650 erfolgte die Restitution durch den Westfälischen Frieden. Die zugehörigen Orte waren Albertshofen (1650 bis 1857 katholisches Mitbenützungsrecht der Kirche), Buchbrunn (1702–1804 katholisches Mitbenützungsrecht der Kirche), Repperndorf (1650–1910 katholisches Mitbenützungsrecht der Kirche), Rödelsee (Simultaneum 1651–1780) und Schernau. In Kitzingen wurde 1650 neben der katholischen eine evangelische Pfarrei geschaffen. In Mainstockheim war es ähnlich. Der Ort war strittig zwischen Würzburg, dem Inhaber der Hochgerichtsbarkeit und den Vogteiherren Ansbach, Kloster Ebrach und von Bechtolsheim. In Neuses am Berg trafen ebenfalls die Interessen von Würzburg und Ansbach aufeinander. 1589 erhielt Ansbach durch Schenkung das Patronatsrecht. Vor 1576 wurde der Ort evangelisch. 1628 fand die Gegenreformation statt, 1650 die Restitution mit katholischem Mitbenützungsrecht der Kirche bis 1784. Kleinlangheim, Mainbernheim, Marktsteft, Obernbreit und Sickershausen gehörten unmittelbar zum Fürstentum Ansbach und sind seit 1528 evangelisch. Kaltensondheim gehörte zum Rittergut Erlach, das die Freiherrn von Seinsheim, ab 1566 die Grafen von Schwarzenberg besaßen. Johann zu Schwarzenberg war ein eifriger Förderer der Reformation. Er und sein Sohn führten die Reformation in Bullenheim, Dornheim, Geiselwind, Herrnsheim, Hüttenheim, Iffigheim, Markt Scheinfeld, Seinsheim und Weigenheim bis etwa 1540 ein. 1588 starb die evangelische Linie der Schwarzenberg aus. Johann der Jüngere wollte, dass die Reformation Bestand hatte, und übertrug per Testament die Kirchengewalt an Ansbach. In der Gegenreformation 1626 bis 1627 setzte sich Schwarzenberg darüber hinweg, so dass alle Pfarreien wieder katholisch wurden. Obwohl für alle Pfarreien gemäß dem Westfälischen Frieden das Normaljahr galt, blieben die Pfarreien katholisch. Marktbreit befand sich im gemeinschaftlichen Besitz derer von Seckendorff und des Freiherrn von Seinsheim und wurde 1551 evangelisch. Fröhstockheim war ein ritterschaftlicher Ort unter denen von Heßberg, ab 1531 von Crailsheim. Die Reformation wurde dort um 1530 eingeführt. Segnitz befand sich in der Reformationszeit in gemeinschaftlichem Besitz der Zobel von Giebelstadt und des Klosters Auhausen. Das Kloster wurde im Zuge der Reformation von Ansbach aufgehoben, so dass Ansbach ab 1535 in Segnitz dessen Nachfolge antrat. Das Kirchenpatronat lag bei den Zobel und dem Stift Haug. Nach Ausschaltung des Stifts Haug 1601 konnte die evangelische Lehre eingeführt werden.

Kitzingen ist die Geburtsstadt des Reformators Paul Eber. Sein Theologiestudium führte ihn nach Wittenberg, wo er auch starb.

Kirchengemeinden
Im Dekanatsbezirk leben 23.000 Gemeindeglieder in 18 Pfarreien, zu denen 21 Kirchengemeinden gehören. Im Folgenden sind die Pfarreien und Kirchengemeinden, sowie deren Kirchengebäude aufgeführt:
 Pfarreien mit jeweils einer Kirchengemeinde
 Albertshofen, Pfarrkirche
 Hohenfeld, evangelische Pfarrkirche
 Kaltensondheim, Simultankirche St. Andreas
 Kitzingen-Stadtkirche, Kitzingen, evangelische Stadtkirche, ehemalige Ursulinerinnenkirche; Hohenfeld, Friedhofkirche Bergkirche St. Margarete
 Kitzingen-Friedenskirche, Kitzingen, Friedenskirche
 Kleinlangheim, St. Georg und Maria
 Mainbernheim, St. Johannis
 Iphofen, ehemalige Spitalkirche St. Johann Baptist in Erbpacht von der katholischen Kirche
 Mainstockheim, St. Jakob
 Marktbreit, St. Nikolai mit Moritzkapelle
 Obernbreit, St. Burkard mit Kreuzkapelle
 Segnitz, St. Martin
 Sickershausen, St. Johannes
 Pfarrei Rödelsee und Fröhstockheim
 Kirchengemeinde Rödelsee, St. Bartholomäus (1780)
 Kirchengemeinde Fröhstockheim, St. Laurentius (frühes 15. Jahrhundert)
 Pfarrei Marktsteft
 Kirchengemeinde Marktsteft, St. Stephan
 Kirchengemeinde Michelfeld, St. Michael
 Pfarrei Neuses-Dettelbach-Schernau
 Kirchengemeinde Schernau, St. Andreas
 Kirchengemeinde Neuses am Berg, St. Nicolai mit Dettelbach, Dreieinigkeitskirche
 Pfarrei Buchbrunn-Repperndorf
 Kirchengemeinde Buchbrunn, St. Maria Magdalena
 Kirchengemeinde Repperndorf, St. Laurentius
 Communität Casteller Ring-Geistliches Zentrum Schwanberg e. V.
 Schwanberg, St. Michael (1987)

Kommunität Casteller Ring
Die Communität Casteller Ring ist eine Gemeinschaft von Frauen, die in der Evangelisch-Lutherischen Kirche in Bayern als Ordensgemeinschaft im Geist der Regel des heiligen Benedikt lebt. Die Kommunität hat ihr geistiges Zentrum auf dem Schwanberg.

Literatur

Weblinks

 Offizielle Website
 Kircheninformationen aus dem Bayern Viewer Denkmal

Einzelnachweise

Evang.-luth. Dekanat Kitzingen
Kitzingen
Kitzingen
Wikipedia:Gründungsdatum ungeklärt
Christentum im Landkreis Kitzingen

Evangelisch-Lutherisches Dekanat Kitzingen


Agyrta este un gen de insecte lepidoptere din familia Arctiidae.

Specii

 Agyrta aestiva
 Agyrta albisparsa
 Agyrta auxo
 Agyrta bifasciata
 Agyrta chena
 Agyrta collaris
 Agyrta conspicua
 Agyrta cryptoleuca
 Agyrta dichotoma
 Agyrta dux
 Agyrta flavitincta
 Agyrta garleppi
 Agyrta grandimacula
 Agyrta klagesi
 Agyrta lacteicolor
 Agyrta lydia
 Agyrta macasia
 Agyrta mathani
 Agyrta micilia
 Agyrta monoplaga
 Agyrta pandemia
 Agyrta phylla
 Agyrta porphyria
 Agyrta pulchriformis
 Agyrta reyesensis
 Agyrta rothschildi
 Agyrta superba
 Agyrta varuna
 Agyrta vitrea

Referințe

Legături externe

Agyrta

Agyrta