University of East London (UEL) is a public university located in the London Borough of Newham, London, England, based at three campuses in Stratford and Docklands, following the opening of University Square Stratford in September 2013. The University of East London began as the West Ham Technical Institute and it was officially opened in October 1898 after approval was given for the construction of the site by the West Ham Technical Instruction Act Committee in 1892 following the Technical Instruction Act of 1889. It gained university status in 1992. It was formerly known as College of East London.

In February 2019, it had more than 17,000 students from 135 countries.

History

UEL can trace its roots back to 1892, when the newly formed County Borough of West Ham decided to establish a West Ham Technical Institute to serve the local community. The institute was to be, in the words of John Passmore Edwards speaking at the building's opening ceremony, a "people's university". The college provided courses in science, engineering and art, and also established its own internal degree courses in science and engineering, which were ratified by the University of London. In addition, it had a women's department.

As demand for technical education grew throughout the 1930s and 1940s, Essex County Council created two further colleges at Walthamstow and Dagenham (South West Essex Technical College and South East Essex Technical College). In 1970 these three colleges (West Ham, Walthamstow, Dagenham) were combined as a merger of higher education colleges, to create the North East London Polytechnic. Campuses were modernised and revitalised by buildings such as the Arthur Edwards building on the Stratford campus, completed in 1982.

In 1988 the North East London Polytechnic became a higher education institution, and was renamed the Polytechnic of East London in 1989.

In 1992 the Polytechnic of East London became the University of East London, one of a number of "new universities". UEL's succession of founding institutions exemplify the developments that took place in British further and higher education policy throughout the late 19th and 20th centuries. The University of East London consisted of the Barking Campus (closed 2006) and the Stratford Campus. In 1999 the Docklands Campus was opened, the first new university campus built in London for over 50 years.

In 2012, following previous opposition, UEL adopted the full increased tuition rates of £9,000 permitted by legislation enacted in 2010, an increase from the previous rate of £3,290. The university is a lead academic sponsor of Hackney University Technical College which opened in 2012, one of the first university technical colleges in England.

In April 2013 the university was granted armorial bearings by the College of Arms.

Campuses

UEL has three campuses, at Stratford and Docklands, the newest of which, University Square Stratford, opened in September 2013. The Barking campus was closed in 2006.

UEL delivers programmes and short courses at the Barking Learning Centre in a nearby borough. Off campus, there are students registered on programmes with UK and non-UK academic partners, such as the Women's Institute of Management in Malaysia.

UCFB is a college of the university.

Stratford Campus

The Stratford Campus is close to the 2012 Olympic Park. It is centred around University House, a 19th-century listed building. The campus is home to the School of Education and Communities, the School of Health Sport and Bioscience and the School of Psychology. The Centre for Clinical Education was opened in January 2008. Operating in partnership with the National Health Service, the centre is London's only provider of podiatric education.

In 2011 UEL appointed Make Architects to lead the design of a replacement library at the Stratford Campus. The project had a budget of £13 million and the library opened in June 2013.

Docklands Campus

The Docklands Campus, opened in 1999, is the largest of the three campuses, It is in the redeveloped Docklands area of east London, at the Royal Albert Dock, closed to commercial shipping since the 1980s and now largely used as a water sports centre and rowing course, for example for the London Regatta Centre.

London City Airport is across the dock from the campus. The Cyprus station of the Docklands Light Railway is adjacent to the campus, and offers links to Canary Wharf and central London.

The campus was shortlisted for the Royal Institution of Chartered Surveyors' Building of the Year in 2001.

New student accommodation opened in 2008 and the campus now has 1,200 student rooms, together with shops, cafés and a restaurant, launderettes and an open-air fitness suite. SportsDock, a £21 million sports and academic centre, opened in March 2012. SportsDock served as the High-Performance Training Centre for Team USA during the London 2012 Olympic Games.  The campus library is housed in the Royal Docks Business School building.

University Square Stratford
A third campus, University Square Stratford (USS – not to be confused with University Square at the Docklands Campus), opened for the 2013–14 academic year. Co-owned with Birkbeck, University of London it is situated in Stratford and delivers part-time and full-time study for adults. The project was the first time two higher education institutions created a new shared building. The building provides shared teaching spaces for both higher education institutions and their partners. It is home to the Royal Docks School of Business Law, as well as UEL's Institute of Performing Arts. Facilities include performance studios, editing suites, a mooting room and lecture theatres.

The building was nominated for the 2014 Carbuncle Cup.

Organisation

Faculties and schools

Degree programmes and other courses are taught by one of the seven teaching schools. In addition, the Graduate School provides support and administrative services for postgraduate research students.

Royal Docks School of Business and Law
The School of Business and Law (RDBSL) is a combined school which offers undergraduate, postgraduate and PhD degree programmes, as well as non-degree executive education for individuals and companies. The School's main location is at the Stratford Campus but it also offers programmes at the Docklands Campus. Its programmes are recognised by professional bodies including the Association of Chartered Certified Accountants, (ACCA), the Chartered Management Institute (CMI), and the Chartered Institute of Personnel and Development, (CIPD).

The school also offers a range of business support, enterprise development services and conferencing facilities. Knowledge Dock helps students start their own companies by supplying help and business start-up incubators. Knowledge Dock is accredited by the European Business Network as a Business Innovation Centre (BIC) and is the only BIC in London, and one of only 12 in the UK.

School of Architecture, Computing and Engineering
The School of Architecture, Computing and Engineering was established in 2011. It delivers undergraduate programmes in architecture, computing, civil engineering, electrical and electronic engineering, mathematics and product design.

School of Education and Communities
The School of Education and Communities delivers teaching and supports research in comparative education, early childhood, diversity and language, multilingualism, professional education, race and community, social work, teacher education and technology-enhanced learning.

School of Health, Sport and Bioscience
The School of Health, Sport and Bioscience supports research and delivers teaching in nursing, health studies, physiotherapy, microbiology, biomedical science, physiology, pharmacology, biochemistry, forensic science, sports science, conservation and ecology.

School of Psychology
The School of Psychology delivers programmes such as BSc (Hons) Psychology, accredited by the British Psychological Society, and a qualification in counselling training, BSc (Hons) Counselling and Mentoring.

School of Arts and Creative Industries

The School of Arts and Creative Industries delivers courses that cover fashion, film, design, fine art and media, digital arts and communications, games design and animation, music, theatre and dance, creative writing, cultural and heritage studies, journalism, advertising and performing arts.

Graduate school
The Graduate School provides support for postgraduate research students, research and scholarly activities.

Validations
In 2018, UEL partnered with renowned theatre arts school Italia Conti Academy of Theatre Arts and became validators of their BA (Hons) Musical Theatre course. The course takes place at two locations; The academy, Barbican and Italia Conti Arts Centre, Guildford.

Academic profile

UEL offers both undergraduate and postgraduate degrees. In addition, extended degree programmes are available for many of the single honour programmes. In these programmes, students add a preliminary foundation year to the usual three-year programme. UEL offers a range of postgraduate degrees, including taught master's degrees, professional doctorates and research degrees including MPhils and PhDs.

UEL has an MBA programme in Malaysia via collaboration with Women's Institute of Management Malaysia.

London 2012 Olympic and Paralympic Games
UEL's campuses are in Newham, the host borough of the London 2012 Olympic and Paralympic Games, close to two Olympic venues; the Olympic Park in Stratford and the Excel Centre in Docklands. UEL has had Olympic and Paralympic projects including research, student involvement and sporting partnerships underway since it was announced that London's bid to host the Games was successful in 2005.

Partnerships
Asics had a five-year partnership with UEL, and provided bursaries and scholarships to support research athletes at the university. During the 2012 Games, ASICS played host to athletes, ambassadors and business partners in their brand centre at UEL's Stratford campus

The London Organising Committee of the Olympic Games and Paralympic Games (LOCOG) was a Games-time partner with UEL and students volunteered as Games-makers during the Games.

British Swimming has had a partnership with UEL since the London Olympic Games in 2005.
British Swimming used UEL residencies during the Games.

The United States Olympic Committee's Team USA used SportsDock as its training centre during the Games. UEL sites acted as a base for USOC's sports performance services, logistical operations and media relations. Michelle Obama addressed the Team USA athletes at the SportsDock facility on Friday, 27 July 2012, speaking of the pride and excitement that the Games bring to people.

UEL students volunteered with Team USA in a number of roles during the Olympic season, including writing for the team's Games-time publication.

Team Singapore (SSC)'s recovery centre was based at UEL, providing high-performance athletic services including an athletes' lounge. UEL also provided accommodation for SSC's medical team.

Research
In the seven years to 2012, UEL produced around 70 pieces of research work, including the Westfield Transport Observation, Newham Impact Evaluation and LOCOG Impact Evaluation.

Student life

Students' Union

The University of East London Students' Union (UELSU) is the university-wide representative body for students at the university. It exists to represent UEL students in university decision-making, to act as the voice of students in the national higher education policy debate, and to provide direct services to the student body. It is affiliated to the National Union of Students, which represents students nationwide. Elections are held every year to elect a new executive committee. The Students' Union runs a number of clubs and societies, campaigns and entertainment. There is also a social meeting space, on the Docklands campus and another, the Dome, on the Stratford campus

There are over 50 societies at UEL. There is a student e-zine called Your Universe, a joint partnership between UEL and student writers.

Sports
UEL's sports clubs participate in the British Universities and Colleges Sport leagues and sports activities are managed by UELSports. In 2011, UEL was named the most improved university for sport at the BUCS awards, having jumped 43 places in the league table.

A sports centre at the Docklands campus, Sportsdock, opened in 2012. This was used by Team USA for their training during the 2012 Summer Olympics. The centre features a gym and fitness suite, two large indoor sports arenas, ten badminton courts, two competition basketball courts, volleyball and netball courts, cricket bays, two five-a-side football pitches, a sports café and covered seating for 400 people.

Notable alumni

UEL and its predecessor institutions have a number of notable academic staff and alumni, including politicians, business people, authors, actors, musicians and sports people.

 Kemi Adeosun – Minister of Finance of Nigeria
 Tazeen Ahmad – British journalist and broadcaster
 Hilary Armstrong – British Labour Party politician and formerly Member of Parliament
 Roger Ashton-Griffiths – British actor, writer and director
 Nigel Benson –  author and illustrator
 Garry Bushell – British journalist and broadcaster
 Simon Carter – Artist
 Marina Diamandis – Marina and the Diamonds, singer-songwriter
 Jake and Dinos Chapman – Turner Prize nominees
 Daljit Dhaliwal – news presenter for Al Jazeera English
 Mark Frith – journalist and editor (did not graduate)
 Gemma Gibbons – Judo Olympian
 Preet Gill – British Labour Co-operative politician, MP for Birmingham Edgbaston
 Max Hattler, visual artist, animator
 Rupa Huq – British Labour Party politician and Member of Parliament
 Edison James – former Prime Minister of Dominica
 Carolyn Kagan – community psychologist and social activist
 Sonam Kapoor – Bollywood actress
 Imran Khan – solicitor to the Stephen Lawrence family
 Jeffrey Lawal-Balogun – track athlete
 Gina Miller – initiator of R (Miller) v Secretary of State for Exiting the European Union 2016 case against the British government over its authority to implement Brexit without approval from the House of Commons (did not graduate)
 Kate Osamor – Labour Party politician and Member of Parliament
 Mike Pittilo – Principal and Vice-Chancellor of the Robert Gordon University
 Helen Pluckrose - British author and cultural writer known for critiques of Critical Social Justice
 Margaret Prosser, Baroness Prosser – Labour Life Peer and Deputy Chair of the Equality and Human Rights Commission
Bill Puplampu – occupational psychologist and Vice Chancellor of the Central University (Ghana)
 Lucy Quist – first Ghanaian woman to become the CEO of a multinational telecommunications company in Ghana
 Mark Stephens – broadcaster, lawyer, mediator and writer
 Tinchy Stryder – musician
 Roger Taylor – drummer of the band Queen
 Alexander Trotman, Baron Trotman – former chairman and CEO of Ford Motor Company
 Bianca Williams – Commonwealth Games track athlete
 Iolo Williams – Welsh nature observer and television presenter

See also
 Armorial of UK universities
 List of universities in the UK
 Post-1992 universities

References

External links

UEL Students' Union

Education in the London Borough of Newham
Educational institutions established in 1992
1992 establishments in England
Universities in London
East London

University of East London


An Eleocharis papillosa in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Latz. An Eleocharis papillosa in nahilalakip ha genus nga Eleocharis, ngan familia nga Cyperaceae.

Mabibilngan ini ha Northern Territory. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Eleocharis

Eleocharis papillosa


Yeniköy, Trabzon ilinin Arsin ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Yeniköy mahallesi veya eski adı ile Küçük Hara, 1964 yılına kadar Yolüstü mahallesinin (Hara ya da Büyük Hara) bir parçası idi. Yeniköy mahallesi sekiz parçadan oluşmaktadır. Mahallenin batı sınırı Yanbolu Deresidır. Mahallenin doğusunda Araklı Yiğitözü (Zanike) mahallesi olup Araklı-Ayvadere kara yolu doğal sınırdır. Kuzeyde Ortaköy (Ganzi) ile sınırı olan Yeniköy, güneyde Ayvadere (Aho) mahallesi ile sınırdır. Yeniköy mahallesi eski ismi olan Hara ismini, Orta Çağda geniş otlaklarında Santa yerleşkesi mukimlerine at besleyiciliği ve terbiyesinin yapılmasından almaktadır. Yeniköy de ayrıca Orta Çağdan kalma kiremit pişirme kuyuları ve çinicilikte yapıldığının işaretleri olarak çini kırık kalıntıları mevcuttur.

İpek Yolu
Trabzon-Tebriz/İran hattı, Trabzon limanından başlayıp sahil yolu ile Arsin'e, İsmail Yılmaz caddesi boyunca devam eden İpek Yolu, Işıklı mahallesi üzerinden Çiçekli Mahallesi ve yolüstü mahallesinden geçerek Yanbolu Deresine ulaşır. Yanbolu Deresinin üzerindeki tarihi Hara Köprüsü üzerinden geçip Yeniköy mahallesini ortadan ikiye bölerek Karadere'ye kavuşan ve Karadere vadisi boyunca (Araklı - Dağbaşı - Bayburt Yolu) ilerleyen İpek Yolu, Salmangas geçidini aşarak Cavdar Yaylasından Tohnovi Deresi Vadisine ulaşır. Vadi boyunca ilerleyen yol, Aydıntepe ilçesi Uğrak mevkiinde Bayburt-Gümüşhane yoluna kavuşur. Buradan sırasıyla Bayburt Erzurum, Iğdır ve Tebriz'e ulaşır. Mahallenin tam orta yerinde, İpek Yolu kenarında tarihi üç  mezarlık vardır. Kabirlerdeki mevtaların hangi tarihlerde meftun oldukları meçhuldür. Mezar taşları yazısız, İslami defin kaidelerine uygundur.

Ayazma

Yeniköy mahallesi sınırları içerisinde, merkez mahalle ile hoşamenge mahallesini birbirinden ayıran kayalık mevkiinin kuzeybatı yamacında fındıklık içerisinde bulunan şifalı su tarihin derinliklerinden günümüze kadar ilgi görmektedir. Şifalı ayazma suyu üç göze halinde bulundukları yerde kaynak olup akarları yoktur. Ayranımsı renkte olan ve içilmeyen suyun deri hastalıklarına iyi geldiğine inanılmaktadır. Ayazma, ziyaretçiler tarafından 7 mayıstra ziyaret edilmektedir. Ayazma gözelerinin yanında tarihi bir hamam harabesi vardır.

Kümbet

Yeniköy mahallesi hudutları içinde, İpek Yolu üzerinde, tarihi mezarlığın 300 metre batısında kümbet vardır. Kümbetin taş oluğunun yapım tarihi meçhuldür. Kümbetin taş oluğundan akan su  yazları buz gibi soğuk kışın soğuk günlerinde ise ılık akar.

Cami
1957 yapım tarihli köy camii; sütunsuz, direksiz, 70 cm kalınlıkta taş duvarla imar edilmiş olup kare temel üzeredir. Giriş kapısına göre sol köşeye tek şerefeli minare, sol bahçede 8 köşe temel üzere şemsiye örneği beton tavan ile şadırvan camiyi süslemektedir. Caminin iç mimarisinde ilk göze batan, baklava dilimli ahşap asma tavanıdır. İç duvarlar sıvalı, beyaz badanalı olup üzeri hat sanatı ile süslüdür.

Köy Konağı
2011 Yılı itibarı ile Yeniköy mahallesi Muhtar Ali Pervane ve azalarının gayret ve katkıları ile köy konağına kavuşmuş, açılışı 300 kg hamsi ızgara ile yapılmış, bu açılışa ilçe Kaymakamı ile birlikte çok sayıda bürokrat  ve siyasetçi katılmışlardır. Hamsi ızgara şöleninin geleneksel hale gelmesi için ellerinden gelen gayreti sarf edecekleri doğrultusunda beyanat verildi.

Hamsi festivali
2011 Yılı Aralık ayı Son Haftasında ilki tertip edilen Geleneksel Yeniköy Hamsi Şöleni 2012 yılı Aralık Ayında 2. Hamsi Şölenini Aralık ayı son haftasında Başta Arsin Kaymakamı olmak üzere Yerel yöneticilerin tamamının iştiraki ile kutlanmıştır.

Coğrafya
Trabzon iline 36 km, Arsin ilçesine 16 km uzaklıktadır.

Ulaşım
Mahalleye Ulaşım Trabzon-Rize kara yolundan Yanbolu mevkiinde santa harabeleri güzergâhı takip edilerek, yolun 10. kilometresinden (tarihi Hara köprüsünün olduğu yer) sola sapıpı 3 km giderek veya Araklı üzerinden Araklı-Yeşilce-Ayvadere-Karatepe grup kara yolunun 7.km sinden sağa saparak sağlanır.

Nüfus

Mahalleden resimler

Dış bağlantılar
 Arsin Belediyesi
 Gasbarlar Şeceresi

Arsin'in mahalleleri

Yeniköy, Arsin


A eleição municipal de 2000 em Crato aconteceu em 1 de outubro de 2000, com o objetivo de eleger prefeito e vice-prefeito da cidade e membros da Câmara de Vereadores.

O prefeito titular era Moacir Siqueira, do PSDB, que assumiu após a morte do titular, Raimundo Bezerra, portanto, se encontrava apto á concorrer a reeleição. Quatro candidatos concorreram à prefeitura do Crato. Walter Peixoto, do PPB,  foi eleito com 49,07% dos votos.

Candidatos

Resultados

Prefeito

Vereadores eleitos

Referências

Política do Crato (Ceará)
Eleições municipais no Brasil em 2000

Eleição municipal do Crato em 2000


Baloncesto Fuenlabrada, auch bekannt unter dem Sponsornamen Montakit Fuenlabrada, ist ein spanischer Basketballverein aus der Stadt Fuenlabrada in der Autonomen Gemeinschaft Madrid. Die erste Mannschaft spielt in der spanischen Liga ACB. Die Heimspiele werden im rund 5.100 Zuschauer fassenden Polideportivo Fernando Martín bestritten.

Geschichte
Baloncesto Fuenlabrada wurde im Jahr 1983 als PMD Fuenlabrada gegründet. Nach mehreren Jahren in unterklassigen Divisionen, gelang zur Saison 1992/93, durch die Fusion mit CB Torrejón de Ardoz, der Aufstieg in die zweite Spielklasse. Durch den Erwerb des Startplatzes von Club Peñas Recreativas Huesca im Jahr 1996 gelangte der Verein erstmals in die Liga ACB, wo man sich bis auf zwei Abstiege und sofortige Wiederaufstiege in den Saisons 1997/98 und 2004/05 dauerhaft etablierte. Das Debüt auf internationaler Bühne feierte Baloncesto Fuenlabrada im Korać-Cup der Saison 1999/2000, ein Wettbewerb, bei dem der Klub 2001/02 das Viertelfinale erreichte. Weitere Auftritte auf europäischer Bühne waren der ULEB Cup 2002/03 und der EuroChallenge 2011/12, wo man ebenfalls das Viertelfinale erreichte.

Namen
Im Laufe der Geschichte trug der Klub mehrmals Sponsorennamen:

 Maná Fuenlabrada (1986–1987)
 Jabones Pardo Fuenlabrada (1999–2004)
 Alta Gestión Fuenlabrada (2005–2009)
 Ayuda en acción Fuenlabrada (2009–2010)
 Mad-Croc Fuenlabrada (2012–2013)
 Montakit Fuenlabrada (seit 2014)

Erfolge
 Madrider Meister: 1998

Bekannte Spieler
Baloncesto Fuenlabrada diente im Laufe der Geschichte zahlreichen späteren Stars als Sprungbrett zu großen Teams und Ligen.

Weblinks

 Offizielle Website (spanisch)

Spanischer Basketballverein
Baloncesto Fuenlabrada
Sport (Fuenlabrada)
Sportverein in der Autonomen Gemeinschaft Madrid

Baloncesto Fuenlabrada


Double Island or Wong Wan Chau () is an island located in the north-eastern part of Hong Kong. Administratively, it is part of North District.

Geography
Double Island has an area of 2.13 km². It is the second largest island in North District, the largest being Crooked Island. Its highest point is at 139 m. Its western coast is facing Double Haven.

Wong Wan () is a bay of Double Island. It is one of the 26 designated marine fish culture zones in Hong Kong.

Conservation
Double Island became part of the Plover Cove (Extension) Country Park in 1979.

Facilities
 Outward Bound Hong Kong Adventure Base

History

Typhoon of 1858
It is wrongly suggested that it was the Double Island in Hong Kong's Double Haven (Yan Chau Tong, ) where the September Typhoon of 1858 destroyed several well-known opium clippers, including the Anonyma, Gazelle, Pantaloon, and Mazeppa. Basil Lubbock's The Opium Clippers, cited in the original entry, is quite clear (p.347) that the Double Island in question was that at what was then called Swatow (today Shantou). The island is one of two that lie in the entrance to the river at Shantou and is the inner one, then called Masu. Today it is called Mayu (). For corroboration see Mayers & Dennys, for the identity of Double Island. For the typhoon and the damage to the vessels, The Courier (Hobart, Tasmania), 22 December 1858, p.3 for a report of Mr Midwood, of the Commissariat service, resident on Double Island during the typhoon.

See also

 Mirs Bay

References

Islands of Hong Kong
North District, Hong Kong
Hong Kong UNESCO Global Geopark
Outward Bound
Underwater diving sites in Hong Kong
Uninhabited islands of Hong Kong

Double Island, Hong Kong


Pure Holocaust drugi je studijski album norveškog black metal-sastava Immortal. Album je 1. studenoga 1993. objavila diskografska kuća Osmose Productions. Sadži pjesme brže od onih na prethodnom albumu Diabolical Fullmoon Mysticism. Pjesme govore o ledu, snijegu i fantastičnim pejzažima. Prvi je album na kojem je Abbath svirao bubnjeve.

Album je objavljen kao standardni CD, a u ograničenoj su nakladi objavljeni i LP (koji je ponovno objavljen 2005.) i oslikani disk.

Popis pjesama

Osoblje
Immortal
Abbath Doom Occulta – vokal, bas-gitara, bubnjevi
Demonaz Doom Occulta – gitara
Grim – bio je naveden na albumu kao bubnjar iako na njemu nije svirao
Ostalo osoblje
Pytten – produkcija, inženjer zvuka
Jannicke Wiese-Hansen – logotip sastava

Izvori

Vanjske poveznice
 Pure Holocaust na Discogsu

Albumi sastava Immortal
Albumi iz 1993.

Pure Holocaust


وصلات خارجية

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من تيمبيرلي (مدينة)
لاعبو كرة مضرب ذكور أرجنتينيون
لاعبو كرة مضرب من بوينس آيرس
مواليد 1980
مواليد في تيمبيرلي (مدينة)

مارتن فاسالو أرجويلو


Cura, Yörük halk çalgılarından biridir. Akdeniz ozanları tarafından çoklukla kullanılan bu çalgının uzunluğu 55–60 cm kadardır ve bağlama ailesinin en küçük çalgısıdır. Cura genellikle altı, beş, dört ya da üç tellidir. İki telli curalar da vardır. Bu curaların alt teli "la", üst teli "re" sesine ayarlanmıştır. Curaların tekne derinlikleri ile göğüs genişlikleri 15 cm dolayındadır. Sap uzunlukları ise 40 cm kadardır. Sapın ucundaki burgu denen anahtarlarla çalgı akort edilir. Dört telli curalarda üstteki tel ahenk telidir. Öbür teller bu ahenk telinin sesine ayarlanır. Sapları kısa olduğu için curalarda az sayıda perde bulunur.

Cura mızrapla ya da tellere parmakla vurularak çalınır. Ama genelde tek başına çalınan bir çalgı değildir. Yaygın olarak öbür sazlarla birlikte çalınır. Bağlamanın bir oktav tizine ayarlanan sesi, öbür sazların içinde belirginleşerek ezgiye hareket ve renk katar. Oyun havalarının kıvrak ve hareketli çalınış biçimine uygun bir çalgıdır.

Curalar büyüklüklerine göre değişik adlar alır. Curadan biraz büyük olanlara "cura bağlama" denir. Sesi curadan daha kalın olan cura bağlama en yaygın kullanılan cura türüdür. "Cura cura" ya da "cura zurna" adıyla bilinen tür ise curadan daha küçüktür ve sevimli görünüşü nedeniyle süs eşyası olarak çokça kullanılır.

Bağlama ailesi
Türk icatları alah sizi kahretmesin

Cura


The year 1978 in architecture involved some significant architectural events and new buildings.

Buildings and structures

Buildings
 Gehry House by Frank Gehry in Santa Monica, California.
 Sunshine 60 in Tokyo, Japan is completed.
 Reunion Tower in Dallas, Texas is completed.
 United Nations City in Vienna, Austria is completed.
 Comodoro Rivadavia Cathedral in Argentina is dedicated.
 London Borough of Camden low-rise high-density social housing schemes completed on Alexandra Road Estate (designed by Neave Brown in 1968) and Branch Hill (by Gordon Benson and Alan Forsyth).
 Commercial Street Housing in Perth, Scotland, designed by James Parr & Partners.
 Angoori Bagh Housing in Pakistan, designed by Yasmeen Lari, completed.
 Sanctuary of Meritxell, Andorra, designed by Ricardo Bofill Taller de Arquitectura, completed.
 Sheep Field Barn (sculpture gallery for Henry Moore Foundation), Perry Green, Hertfordshire, England, designed by Hawkins\Brown.

Events
 Herzog & de Meuron Architekten set up in Basel.
 Manfredi Nicoletti publishes L'ecosistema urbano (The Urban ecosystem) - a term that he himself has coined.
 Colin Rowe and Fred Koetter publish Collage City.

Awards
AIA Gold Medal – Philip Johnson
Alvar Aalto Medal – James Stirling (architect)
Architecture Firm Award – Harry Weese & Associates
Grand prix national de l'architecture – Jean Renaudie
RAIA Gold Medal – Mervyn Parry
RIBA Royal Gold Medal – Jørn Utzon
Twenty-five Year Award – Eames House

Births
 Brian James Walker was born in Leith, Edinburgh on February. 17, 1978.

Deaths
 January 27 – Thomas Sharp, English urban planner (born 1901)
 March 1 – Léon Azéma, French architect (born 1888)
 April 9 – Clough Williams-Ellis, British architect (born 1883)
 August 21 – Charles Eames, American designer (born 1907)
 September 6 – Jo van den Broek, Dutch architect (born 1898)
 November 4 – Alfred Albini, Croatian architect and urban planner (born 1896)
 November 27 – Carlo Scarpa, Italian architect and designer (born 1906)

References

20th-century architecture

1978 in architecture


ප්‍රමුඛ පෙලේ විලාසිතා නිර්මාණ ආයතන

ප්‍රමුඛ පෙලේ විලාසිතා නිර්මාණ ආයතනයක් ලෙස වර්ගීකරණය කිරීම සඳහා පහත අවශ්‍යත‍ාවයන් සපුරාලිය යුතු වේ.

1)	අදාල ආයතනය ලොව ප්‍රමුඛ පෙලේ විලාසිතා කේන්ද්‍රයක පිහිටා තිබිය යුතු වේ.ඊට හේතුව සරල වශයෙන් කිවතොත් වඩාත් ලාභදායී සහ ගෞරවාන්විත විලාසිතා නිර්මාණ කටයුතු සඳහා ඉඩ ප්‍රස්ථාව පවතින්නේ මෙම නගරවල හෙයින් වේ.මෙම කාණ්ඩයට අයත් නගර අතරට නිව්‍යෝක් , මිලාන් , පැරිස් , ලන්ඩන් , ටෝකියෝ , ටොරොන්ටෝ , සාවෝපෝලෝ  සහ බාසිලෝනා යන නගර අයත් වේ.

2)	අදාල ආයතනය විලාසිතා ක්ෂේත්‍රය තුළ ගෞරවයට පාත්‍ර වී ඇති ප්‍රසිද්ධ ආයතනයක් විය යුත් අතර එය යහපත් කල් ක්‍රියාවකින් යුත් ආයතනයක්ද විය යුතු වේ. මෙහිදී යහපත් භාවය සම්බන්ධයෙන් වැදගත් වන්නේ අදාල රටවල විලාසිතා ක්ෂේත්‍රයට අද‍ාල නිරීක්ෂණ ආයතන , පාලන සංවිධාන ආදියේ මතය වේ. මෙවැනි ආයතන සඳහා උදාහරණ ලෙස එක්සත් ජනපදයේ Better Business Bureau ආයතනය , විලාසිතා නිර්මාණකරුවන්ගේ සංවිධානය සහ නගරයේ විලාසිතා සතිය සංවිධානය කරන කණ්ඩායම පෙන්වා දිය හැක.

3)	අදාල ආයතනය ඍජුව කිසියම් විලාසිතා නිරූපණ ශිල්පියෙක් වෙත ප්‍රධාන පෙලේ විලාසිතා සැළසුම් ආයතනයක් (උදා- Gucci, Dolce & Gabbana , Calvin Klein , Prada, Valentino & Giorgio Armani ආදිය ) හරහා ලාභදායී සැපයුමක් සිදු කොට තිබිය යුතු වේ.

පහත දැක්වෙන්නේ ලොව ප්‍රමුඛ පෙලේ විලාසිතා නිරූපණ ආයතන  අතරින් කිහිපයකි:

·	Elite Model Management - නිව් යෝක් නගරය (පැවති පැරීසිය, ප්‍රංශය)
·	Ford Models - නිව් යෝක්  නගරය
·	IMG Models - නිව් යෝක්  නගරය
·	FTC Publications - නිව් යෝක්  නගරය
·	Utive Models – චිකාගෝ
·	Models 1 Agency - ලන්ඩන්
·	Storm Model Agency - ලන්ඩන්
·	Trump Model Management - නිව් යෝක්  නගරය
·	WS2M - පැරිස් නගරය
·	Wilhelmina Models - නිව් යෝක්  නගරය

References
http://en.wikipedia.org/wiki/Modeling_agency#Top_Modeling_agencies

ප්‍රමුඛ පෙලේ විලාසිතා නිර්මාණ ආයතන


Zvorničko jezero (srpski: Зворничко језеро) umjetno je jezero na rijeci Drini, na granici koja se proteže starim tokom rijeke, između Srbije i Bosne i Hercegovine.

Karakteristike
Površina jezera iznosi oko 8,1 km2, volumen 90.000.000 m3 vode, a maksimalna dubina 39 metara. Prosječna dubina jezera iznosi od 5 do 8 metara. Dužina jezera iznosi oko 25 km, najmanja širina 200 metara, a najveća oko 3 km. Zvorničko jezero nalazi se na nadmorskoj visini od 140 metara. Jezero se drinskim kanjonom proteže uzvodno od Zvornika i Malog Zvornika, do ušća rječice Velike reke u istoimenom selu općine Mali Zvornik. Od 1955. godine kada je akumulacija nastala, 50 % bazena je zasuto erozivnim naslagama iz bujičnih vodotokova i rječica koje se u jezero ulijevaju (Drinjača, Jošanica, Velika reka, Boranjska reka). Brojne erozije i nanosi stvorili su veće ili manje otoke i poluotoke.

Povijest
Jezero je nastalo izgradnjom hidroelektrane "Zvornik" koja je počela 1948. godine, kako bi jezerski bazen bio napunjen vodom 1955. godine. Visina brane iznosi 45 metara. Zvorničko jezero prva je umjetna akumulacija na rijeci Drini.

Turizam
U priobalju jezera postoji veliki broj vikendica i turističko-ugostiteljskih objekata. Jezero je pogodno za ljetovanje, sportsko-rekreativne aktivnosti na vodi i ribolov. Zvorničko jezero pogodno je i za splavarenje, rafting, plovidbu i plivanje.

Ekosustav
Zvorničko jezero s rijekom Drinom stanište je pastrve, lipljena, klena, mrene, podusta, soma i štuke. Jezero je stanište i divljih patki.

Galerije

Pogled na jezero (Vidikovac Zbir, Mali Zvornik)

Pogled iz Srbije, SO Mali Zvornik

Vidi još
 Jezera u Bosni i Hercegovini

Izvori

Literatura

Vanjske poveznice

 Turistička organizacija grada Zvornika
 Agencija Republike Srpske za vode oblasnog riječnog sliva Save: Jezera u Republici Srpskoj
 Hidrometeorološki zavod Republike Srpske: Jezera u Republici Srpskoj

Umjetna jezera u Bosni i Hercegovini
Umjetna jezera u Srbiji
Zvornik
Drina

Zvorničko jezero


175 (one hundred [and] seventy-five) is the natural number following 174 and preceding 176.

In mathematics
Raising the decimal digits of 175 to the powers of successive integers produces 175 back again:

175 is a figurate number for a rhombic dodecahedron, the difference of two consecutive fourth powers:  It is also a decagonal number and a decagonal pyramid number, the smallest number after 1 that has both properties.

In other fields
In the Book of Genesis 25:7-8, Abraham is said to have lived to be 175 years old.

175 is the fire emergency number in Lebanon.

See also
 The year AD 175 or 175 BC
 List of highways numbered 175

References

Integers

175 (number)


H–mast er en H-formet højspændingsmast der bærer en 50 kV-luftledning.

Masten er en træmast, der står på et fundamentet af jernbeton og har en højde på ca. 35 meter og er 24 meter bred.

Masten er udstyret med flere jordtråde, der beskytter den mod lynnedslag. I jordtrådene er der integreret lyslederkabler, der kan anvendes til overvågning og kommunikation.

I dag er 50 kV-luftledningerne for det meste kabellagt, men der findes stadig nogle H-master tilbage rundt omkring i Danmark, blandt andet ved Vordingborg, Kalundborg og Holbæk.

Kilder

Ledningsmaster

H–mast


Poljska metvica (lat. Mentha arvensis), višegodišnja biljka iz roda metvica, porodica usnača. Raste na vlažnim i teškim tlima., česta je na oranicama i voćnjacima, pa je smatraju korovom, a može se naći od ravnica do planinskih područja, uz rijeke i potoke, i po vlažnim livadama. Rasprostranjena je po Europi, Aziji i Sjevernoj Americi

Naraste od 15 pa do 70 centimatara visine. Podanak je puzav, aromatični listovi su nazubljeni i nasuprotni, jajastog oblika i ušiljenog vrha. Cvate od 6. ili 7. do 9. mjeseca. Cvjetovi su dvospolni, ljubičasti

Koristi se kao dodatak jelima i pripremu čajeva.

Izvori

Metvica

Poljska metvica


Julia er afkastamikið æðra (e. high-level) forritunarmál, sem er líka ætlað að vera auðvelt (var talið mótsagnakennt markmið áður fyrir kvik mál), upphaflega gert með forritun fyrir  vísindi í huga (eða fyrir sömu notkun og MATLAB, sem er keimlíkt mál), en er almennt mál líkt og t.d. Python, er hægt að nota fyrir verkefni frá t.d. vefþróun upp í að byggja gervigreind.

Að skrifa forrit í Julia tekur styttri tíma en á sumum öðrum málum, og er kóðinn styttri, svipaður að lengd og Python kóði, en getur verið jafn hraður og C eða C++ (ef forðast er að falla í ákveðnar þekktar gildrur sem útskýrðar eru í handbókinni).

Framúrskarandi (e. state-of-the-art) hugbúnaður hefur þegar verið skrifaður á Júlíu, því það er talið auðveldara í Julia en í öðrum málum, s.s. C++.

Julia var hönnuð til að óvenju auðvelt væri að vinna með öðrum forritunarmálum, þ.e. njóta góðs af kóða sem þegar er skrifaður á öðrum málum, eða "endurnýta" (e. reuse) kóðann sem þegar hefur verið skrifaður í t.d. C. Mjög auðvelt er að endurnýta Python kóða, og kalla á (án overhead). Líka auðvelt að kalla á R og Java eða t.d. Scala.

Eins er hægt að nota mörg mál, t.d. Python, R (eða Java, MATLAB) og kalla yfir í Julia, til að endurnýta Julia forritasöfn (sem sum eru á heimsmælikvarða, t.d. SciML safnið með DifferentialEquations.jl pakkanum).

Julia sótti innblástur frá öðrum forritunarmálum eins og Python, MATLAB, R, Ruby, Perl, Mathematica, Lisp og C.

Julia er að fullu studd á Windows, macOS og Linux. Keyrir líka á FreeBSD og Raspberry Pi tölvunni, þ.e. Julia er studd í Raspbian.

Tæknilegar upplýsingar
Julia styður að kalla á forritasöfn skrifuð í C (og líka t.d. Fortran eða Rust) án límkóða (e. glue code), þ.e. með lykilorðinu (e. keyword) ccall. En líka er hægt án mikillar fyrirhafnar að kalla á til t.d. C++, Python, Java, MATLAB og R með hjálp viðeigandi Julia forritasafna, og líka er hægt að nota þau mál og kalla yfir í Julia, til að endurnýta Julia forritasöfn.

Tenglar
 Vefsíða Julia
 Sjá líka: Vefsíða JuliaHub (áður Julia Computing) fyrirtækisins, málið sjálft er samt opið (e. open source)

Forritunarmál

Julia (forritunarmál)


Saša Stanišić (Višegrad, 7 de marzo de 1978) es un escritor bosnio-alemán.

Biografía
Nació en una pequeña ciudad al este de Bosnia de madre bosnia y padre serbio y con 14 años en 1992 fue testigo del asedio de su pueblo durante la Guerra de los Balcanes. Una semana después de la ocupación en Višegrad, sus padres y él pudieron refugiarse al sur de Alemania. Stanišić asistió la escuela internacional de Heidelberg donde ya apuntaba maneras de escritor siendo incentivado por sus profesores Estudió en la Universidad de Heidelberg y más tarde trabajaría como profesor en la Bucknell University de Lewisburg (Pennsylvania).

Obra
 2001 - In Silence I Trust
 2002 - Zinke
 2002 - Insieme a Stephanie von Ribbeck: Aus den Quellen des Harotrud. Der Reigen der fünf Schwestern. Zwei DSA-Abenteuer aus der Reihe Das schwarze Auge - Fluch vergangener Zeiten.
 2002 - get done: strippen, kajal
 2003 - Wie Selim Hadzihalilovic zurückgekehrt ist,...
 2003 - Heinz Harald Frentzen hat Schnupfen
 2005 - Billard Kasatschok
 2005 - Träum! Traum, Traumata
 2005 - Äcki spielt auf für die Jungs und Petra, den Funker
 2005 - Was wir im Keller spielen...
 2005 - Hai Nuun in Veletovo
 2005 - Zwei Anweisungen für Strukturstabilität, jeweils mit Beispielen, dazu zwei kleinere Erledigungen
 2005 - Doppelpunktnomade
 2005 - Träum! Traum, Traumata, HR2, Ursendung
 2006 - Wie der Soldat das Grammofon repariert
 2007 – Wie der Soldat das Grammofon repariert

Referencias y enlaces externos

 (en alemán) Offizielle Webpräsenz des Autors
 (en alemán) Autorenporträt bei lyrikwelt.de
 (en alemán)

Escritores de Bosnia y Herzegovina del siglo XXI
Escritores en alemán

Saša Stanišić


عبد الله المطوع ، لاعب كرة قدم كويتي. لعب مع نادي العربي الكويتي وبعدها انتقل إلى نادي السالمية وفي عام 2008 انتقل إلى نادي الشباب الكويتي، و في 21 أكتوبر 2008 في الدوري الكويتي 2008/2009 تحصل على كرت أحمر في مباراتهم مع نادي التضامن الكويتي.

مراجع

لاعبو كرة قدم كويتيون
لاعبو نادي السالمية
مواليد 1405 هـ

عبد الله المطوع (لاعب كرة قدم)


Pumping Iron (dansk: Sagen er bøf) er en docudrama fra 1977, der handler om det at være bodybuilder og den følger blandt andet Arnold Schwarzenegger, som forsøger at vinde Mr. Olympia for syvende gang.

Eksterne henvisninger

Amerikanske film fra 1977
Dokumentarfilm fra USA
Bodybuilding
Engelsksprogede film

Pumping Iron


En fordakning er en gesims på en bygningsfacade. Fordakningen ses over døre, vinduer og porte typisk på bygninger med facadeornamentik i et klassicerende formsprog. Fordakninger kan optræde indendørs i pragtrum med finornamentik, typisk sale og paraderum.

Udførelse
Fordakningen kan være udført i marmor- og sandsten, men er ofte imiteret i murværk og puds, og af og til sågar påmalet som trompe l'oeil. Indendørs er fordakningen ofte en del af stukkaturarbejdet. Fordakningen kan udformes som en vandret gesims, eller have form som en trekant, et fladt cirkelsnit (segmentformet) eller en kombination af disse.

Bygningsdele

Fordakning


Per Cock-Clausen, né le  à Frederiksberg  et mort le , est un patineur artistique danois. Au cours de sa carrière sportive, il a été treize fois champion du Danemark, et participe aux Jeux olympiques d'hiver de 1948 et 1952.

Carrière amateur

Carrière sportive
Per Cock-Clausen domine le patinage artistique danois entre 1938 et 1963, en devenant champion de son pays à treize reprises lorsque les championnats nationaux ne sont pas annulés.

Il représente son pays à trois championnats européens (1938 à Saint-Moritz, 1939 à Davos et 1950 à Oslo), six mondiaux (1938 à Berlin, 1939 à Budapest, 1947 à Stockholm, 1948 à Davos, 1949 à Paris et 1950 à Londres), et deux Jeux olympiques d'hiver (1948 à Saint-Moritz et 1952 à Oslo).

Il participe et remporte ses derniers championnats nationaux en 1963 à l'âge de 50 ans.

Reconversion
Après sa carrière sportive, il devient membre du conseil municipal de Copenhague en tant que membre du Parti populaire conservateur.

Famille
Per Cock-Clausen est le fils de l'architecte Alf Cock-Clausen (1886-1983).

Palmarès

Liens externes

Patineur artistique danois
Naissance en septembre 1912
Naissance à Frederiksberg
Décès en août 2002
Décès à 89 ans
Patineur artistique aux Jeux olympiques d'hiver de 1948
Patineur artistique aux Jeux olympiques d'hiver de 1952

Per Cock-Clausen


Boa Hora es una ciudad y un municipio del estado del Piauí, Brasil. Se localiza en la microrregión del Bajo Parnaíba Piauiense, mesorregión del Norte Piauiense. El municipio tiene 6.086 habitantes (2007) y 336 km². Fue creado en 1994.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Piauí

Boa Hora


Jonas Mågård (født 6. august 1992 i Randers, Danmark) er en dansk MMA-udøver, der konkurrer i bantamvægt-klassen. Han blev Dansk MMA Amatørmester i 2013. Han er en af Skandinaviens mest aktive professionelle MMA-kæmpere og er tilknyttet Rumble Sports i København og All Powers Gym i Manchester i England.

Mågård møder svenske Fernando Flores til Danish MMA Night den 9. juni 2018 i Brøndbyhallen i København.

MMA-karriere

Amatørkarriere
Mågård startede som 18-årig til MMA i Randers-klubben AK Frem og flyttede i 2012 til København for at forbedre sin træning.

Profesionelkarriere
Han fik sin professionelle MMA-debut ved European MMA 8: It's now or never på Frederiksberg den 22. februar 2014, hvor han vandt på submission mod tyske Eduard Heinz efter 2 minutter og 32 sekunder i 1. omgang. Han har siden opbygget en rekordliste på 9 sejre og 4 nederlag.

Mågårds seneste kamp var en point-sejr mod brasilianske Diego Barbosa ved BAMMA 34 den 9. marts 2018 i London i England.

MMA-udøvere fra Danmark
Kampsportsudøvere fra Danmark

Jonas Mågård


حي تل الهوى هو حي يقع في جنوب غرب مدينة غزة. تعرض الحي خلال مجزرة غزة (ديسمبر 2008) إلى دمار هائل بعد القصف المكثف من جيش الاحتلال، و كما اعتلقت عدد كبير من المواطنين الفلسطينيين. تم حتى تاريخ 16 يناير 2009 انتشال 23 جثة من تحت أنقاض البيوت.

مصادر

أحياء غزة
الطبقة العليا
محافظة غزة

تل الهوى (غزة)


අර්ධ කවයන් දෙකක් කෙළින් කොටස් දෙකක් සමග යා කොට නිර්මානය කළ සාමාන්‍ය ක්‍රමයේ
ඕවල් හැඩැති ධාවන පථයකි.

එළිමහන් ජවන හා පිටිය මලල ක්‍රීඩා සාමාන්‍යයෙන් සරත් සෘතුවෙන් ආරම්භ වී ග්‍රීෂ්ම සෘතුව පුරාම පවතී. බොහෝ ධාවන පථයන් ඕවාලාකාරය. වට ප්‍රමාණය මීටර් 400 කි. නවීන "ටාරටන්" ධාවන පථ හෙවත් ඉතාම මෑතදී පැමිණි "මොන්ඩෝ" ධාවන පථ රබර් මතු පිටකින්යුක්තය. මෙම ධාවන පථ සාමාන්‍යයෙන් 6 සිට 10 දක්වා   මංතීරු ගණනකින් යුක්ත වේ.බොහෝ ඒවාට වැටකින් යුක්ත පටු මං තීරුවක්ද අඩංගු වේ. එහි එක් නැම්මක ජලයෙන් යුත් වලක්ද ඇත. මෙම ධාවන පථයට ඇතුලත ප්‍රදේශය ඇමෙරිකන් පාපන්දු, සොකර්, නැතහොත් ලැක් රොසේ  ක්‍රීඩාවන් සඳහා ක්‍රීඩා පිටියක් ලෙස යොදා ගත හැක. මෙම අභ්‍යන්තර පිටිය තණකොළ වලින් හෝ කෘතිම තණ කොළ වලින් යුක්තය.

සියලු පිටිය ක්‍රීඩා මෙම අභ්‍යන්තර පිටිය තුල පැවැත්විය හැක. කෙසේ වුවද හෙල්ල, කව පෙත්ත සහ හැමර් විසි කිරීම ධාවන පථය සහිත පිටියෙන් ඉවත වෙනත් පිටියක පවත්වනු ලැබේ. එයට හේතුව එම ක්‍රීඩා සඳහා විශාල ඉඩකඩක් අවශ්‍ය වීම සහ ක්‍රීඩා උපකරණ මගින් පිටියට හානි සිදු වීමයි.  එසේම ඒවා ධාවන පථයට වැටීමද එක් හේතුවකි. එහෙත් ඇතැම් අභ්‍යන්තර පිටි මෙම ක්‍රීඩා සඳහා විශේෂයෙන්ම යොදා ගැනේ. හෙල්ල විසි කිරීම සඳහා ක්‍රීඩකයාට බොහෝ දුරක් දිව යාමට සිදු වේ. අනෙකුත් ක්‍රීඩකයන් ධාවන පථය ප්‍රයෝජනයට නොගන්න අවස්ථාවල හෙල්ල විසි කිරීමේ ක්‍රීඩකයින් දිව යාම ආරම්භ කිරීමට ධවන පථය පාවිච්චි කරති.

References
එලිමහන් ජවන හා පිටිය ක්‍රීඩා

එලිමහන් ජවන හා පිටිය ක්‍රීඩා.


L'Université de Tissemsilt (en arabe : جامعة تيسمسيلت) est une université algérienne située dans la wilaya de Tissemsilt. Elle porte souvent le nom honorifique Université Ahmed Ben Yahia Al Wancharissi (جامعة أحمد بن يحي الونشريسي).

Création et évolution
L'Université de Tissemsilt a débuté comme une annexe de l'Université de Tiaret par l'arrêté interministériel du 1er août 2005 portant création d'une annexe universitaire à la ville de Tissemsilt, qui était rattachée pédagogiquement à la faculté des sciences humaines et sciences sociales de l'université de Tiaret.

Le Centre universitaire de Tissemsilt a été créé en 2008 par le décret exécutif n° 08-203 du 9 juillet 2008 portant création d'un centre universitaire à Tissemsilt. Quatre instituts composaient le Centre :

 L'institut des sciences et de la technologie;
 L'institut des sciences économiques, commerciales et des sciences de gestion;
 L'institut des sciences juridiques et administratives;
 L'institut des lettres et des langues;
 L'institut des sciences et techniques des activités physiques et sportives (à partir de 2012).

L'Université de Tissesmilt a été créée en 2020 par le décret exécutif n° 20-337 du 22 novembre 2020 portant création de l'université de Tissemsilt.

Organisation
L'Université de Tissemsilt compte quatre facultés et un institut :

 Faculté des sciences et de la technologie ;
 Faculté de droit ;
 Faculté des sciences économiques, commerciales et des sciences de gestion ;
 Faculté des lettres et des langues ;
 Institut des sciences et techniques des activités physiques et sportives.

Statistiques
Pour l'année 2020-2021, le nombre d'étudiants a atteint 8100, dont 5.433 étudiants en licence et 2.360 en master, encadrés par 324 dont 39 professeurs. En plus de 307 doctorants répartis sur 42 spécialités et huit laboratoires de recherche.

Notes et références

Voir aussi
 Wilaya de Tissemsilt
 Commune de Tissemsilt
 L'université en Algérie

Liens externes
 Site officiel

Université en Algérie

Université de Tissemsilt


UEFA Nations League 2018/19 var den første udgave af UEFA Nations League. Den blev vundet af , der vandt finalen med 1-0 over .

Rangering af hold
Turneringen har deltagelse af 55 europæiske landshold, der fordeles i fire divisioner, kaldet League A (øverste division), League B, League C og League D (nederste division), hvori holdene blev rangeret på basis af UEFA's rangliste for landshold pr. 15. november 2017. Gruppespillet afvikles over seks runder med to kampe i hver af månederne september, oktober og november 2018, hvorefter de fire gruppevindere fra League A kvalificerer sig til slutspillet, der afvikles som et final 4-stævne bestående af semifinale og finale i juni 2019 på en bane, der udpeges af UEFA's eksekutivkomite. Fra hver gruppe (undtaget i League A) rykker gruppevinderen op i divisionen ovenover, mens fire hold fra hver division (undtaget fra League D) rykker ned i den underliggende division.

Hver division er inddelt i fire grupper. I League A og League B er der tre hold i hver gruppe. I League C er der én gruppe med tre hold og tre grupper med fire hold. I League D består alle grupper af fire hold hver.

Udover at finde en vinder af Nations League spilles også om fire pladser til EM i 2020, i det de fire gruppevindere i hver division skal spille playoff-kampe i form af en semifinale ude og hjemme og en finale over én kamp. Hvis et hold har kvalificeret sig til EM via EM-kvalifikationsturneringen, tildeles playoffpladserne et lavere rangerende hold fra samme division, eller om nødvendigt til et hold i en lavere division. Disse playoffkampe spilles i marts 2020.

Seedning

Spilledatoer
UEFA Nations League spilles på disse tidspunkter.

Listen over kampe og finaler blev bekræftet af UEFA den 24. januar 2018 efter lodtrækningen.

Lodtrækningen til gruppespillet

Lodtrækningen til gruppespillet fandt sted på SwissTech Convention Center i Lausanne, Schweiz den 24. januar 2018, 12:00 CET.

Af politiske årsager kunne Armenien og Aserbajdsjan (på grund af Nagorno-Karabakh konflikten), og Rusland og Ukraine (på grund af russisk militær besættelse i i Ukraine) ikke blive trukket i samme gruppe. På grund af vinter restriktioner kunne en gruppe maksimalt besta af to af følgende hold: Norge, Finland, Estland, Lithaen. På grund af rejserestriktioner kunne enhver gruppe maksimalt bestå af et af de følgende par lande: Andorra og Kazakhstan, Færøerne og Kazakhstan, Gibraltar og Kazakhstan, Gibraltar og Aserbajdsjan.

League A

Gruppe A1

Gruppe A2

Gruppe A3

Gruppe A4

Nations League slutspil

Oversigt

Semifinaler

Tredjeplads play-off

Finale

League B

Gruppe B1

Gruppe B2

Gruppe B3

Gruppe B4

League C

Gruppe C1

Gruppe C2

Gruppe C3

Gruppe C4

League D

Gruppe D1

Gruppe D2

Gruppe D3

Gruppe D4

Rankning af 3. plads hold

Topscorere

Samlet stilling

Den samlede stilling blev brugt til seedning til lodtrækningen til kvalifikation til EM i fodbold 2020 gruppespil.

Noter

Referencer

UEFA Nations League 2018-19


Rancho Santa Margarita was a  Mexican land grant in the Santa Lucia Mountains, in present day San Luis Obispo County, central California.

The rancho was granted by Governor pro tem Manuel Jimeno Casarin in 1841 to Joaquín Estrada. The grant encompassed present day Santa Margarita. It remains an active ranch.

History
Joaquín Tomas Estrada (1815–1893), the son of José Raimundo Estrada and Josefa Vallejo de Alvarado, was born in Spanish colonial Monterey, Alta California. Originally part of the northern lands of Mission San Luis Obispo de Tolosa, the four square league Rancho Santa Margarita was granted to Estrada in 1841. At the time, his older half brother Juan Bautista Alvarado was Governor of Alta California for independent México. Joaquín Estrada and his wife Maria de Jesus made their home at the adobe ranch headquarters. His brother Pedro Estrada was granted  the adjacent Rancho Asuncion in 1845 after the Mexican secularization act of 1833. Joaquín Estrada was elected to the post-statehood first San Luis Obispo County Board of Supervisors in 1852, and served as County Treasurer in 1853–1854.

With the Mexican Cession of California to the United States following the Mexican–American War, the 1848 Treaty of Guadalupe Hidalgo provided that the land grants would be honored. As required by the Land Act of 1851, a claim for Rancho Santa Margarita was filed with the Public Land Commission in 1852, and the grant was patented to Joaquín Estrada in 1861.

In 1861, Estrada sold the rancho to Martin Murphy Jr. (1807–1884) and his wife Mary Bulger Murphy (d.1892) of Sunnyvale, who had come to California with the Stephens-Townsend-Murphy Party in 1844. The Murphys turned over running of the rancho to their son Patrick Murphy, who was a General in the California National Guard. Patrick Washington Murphy (September 11, 1840 in Missouri – November 1, 1901 in San Francisco) operated Rancho Santa Margarita, and the adjacent Rancho Atascadero, and Rancho Asuncion, altogether comprising about  from his Rancho Santa Margarita headquarters.  Patrick Murphy married Mary Kate O'Brien in 1870. In 1876, Murphy bought the  Rancho Cojo.

In 1889, Patrick Murphy enticed the Southern Pacific Railroad to Rancho Santa Margarita by selling them land near the ranch house. By 1890 Patrick Murphy's efforts to entice further land buyers had largely failed, and Murphy died in 1901. In 1904, the Murphy family sold Rancho Santa Margarita to the three Reis brothers – Ferdinand, Christian and Gustav, German emigrants who made their fortune in the California Gold Rush.

Historic sites of the Rancho
 Santa Margarita de Cortona Asistencia – sub-mission established in 1782, on land that later was within the rancho

See also
Ranchos of San Luis Obispo County, California
List of Ranchos of California
Ranchos of California

References

External links

Santa Margarita
Santa Margarita
Santa Lucia Range
1841 establishments in Alta California

Rancho Santa Margarita


أميرتايوس (هلينة من الاسم المصري الأصلي أمن إرديسو) من سايس، هو الملك المصري الوحيد من الأسرة الثامنة والعشرين ويعتقد أنه مرتبط بالأسرة السادسة والعشرين الأسرة الحاكمة (664-525 قبل الميلاد). أنهى الاحتلال الفارسي الأول لمصر (الأسرة السابعة والعشرون: 525-404 قبل الميلاد) وحكم من 404 قبل الميلاد إلى 399 قبل الميلاد. افتتح تمرد أميرتايوس الناجح آخر مرحلة مهمة من استقلال مصر القديمة تحت حكام محليين، والتي استمرت لنحو 60 عامًا حتى معركة الفرما في 343 قبل الميلاد.

سيرة شخصية

المصادر والهوية
يسميه سكستوس يوليوس أفريكانوس (كرونوغرافيا) «أميرتيوس»، بينما يسميه يوسابيوس القيصري (كرونيكون) «أميرتايوس» - وكلاهما يسجل أنه حكم لمدة 6 سنوات. نص نبوي مصري قديم، التاريخ الديموطيقي (القرن الثالث / الثاني قبل الميلاد)، ينص على:

 أول حاكم أتى بعد الأجانب الميديين (الفرس) كان الملك المصري أمن إرديسو [أميرتيوس].

— من السجل الديموطيقي

ربما كان أميرتايوس حفيد أميرتايوس الذي قاد مع إيناروس الثاني (وهو نفسه حفيد الملك المصري بسماتيك الثالث) تمردًا بين 465 قبل الميلاد و 463 قبل الميلاد ضد ساتراب أرتحشستا الأول. وهو معروف من المصادر الآرامية واليونانية القديمة، وقد ورد ذكره في السجل الديموطيقي. «حاكم غير معروف فعليًا»، لا يُعرف أنه ترك أي آثار، واسمه باللغة المصرية تمت إعادة بنائه فقط من الملاحظات الديموطيقية: لم يتم العثور على كتابة هيروغليفية مصرية لأسمائه.

الثورة والحكم

قبل توليه عرش مصر، ثار أميرتايوس ضد الملك الفارسي داريوس الثاني (423-404 قبل الميلاد) في وقت مبكر من عام 411 قبل الميلاد، مما أدى إلى حرب عصابات في غرب دلتا النيل حول مدينته سايس.

بعد وفاة داريوس، أعلن أميرتايوس نفسه ملكًا عام 404 قبل الميلاد. وفقًا لإيسقراط، قام أرتحشستا الثاني بتجميع جيش في فينيقيا تحت قيادة أبروكومس لاستعادة مصر بعد فترة وجيزة من وصوله إلى العرش الفارسي، لكن المشاكل السياسية مع شقيقه قورش الأصغر حالت دون حدوث ذلك، مما أتاح للمصريين وقتًا كافيًا للتخلص من الحكم الأخميني. في حين تم تأسيس حكم أميرتايوس في غرب الدلتا بحلول عام 404 قبل الميلاد، استمر الاعتراف بأرتحشستا الثاني كملك في إلفنتين حتى وقت متأخر من عام 401 قبل الميلاد، لكن البرديات الآرامية من الموقع تشير إلى سنته الملكية الخامسة من حكم أميرتايوس في سبتمبر 400 قبل الميلاد. تظهر برديات الفنتين أيضًا أنه بين 404 و 400 قبل الميلاد (أو حتى 398 قبل الميلاد) ظل صعيد مصر تحت السيطرة الفارسية، بينما سيطرت قوات أميرتايوس على الدلتا.

في القرن الأول قبل الميلاد، كتب المؤرخ اليوناني ديودور الصقلي في كتابه مكتبة التاريخ (الرابع عشر، 35.3-5) أن الملك يدعى بسماتيك - والذي يبدو أنه مرتبط بأميرتايوس، ربما يكون «بسماتيك» اسمه الملكي المفقود - قتل الأدميرال المصري تاموس الذي لجأ إلى مصر بعد هزيمة المتمرد قورش الأصغر. إذا كانت المعلومات صحيحة، فقد يبدو أن أميرتايوس قد تصرف بهذه الطريقة للتعبير عن امتنانه لأرتحشستا الثاني. من المحتمل أن يكون الملك أميرتايوس قد أبرم تحالفًا مع سبارتا مما يعني أن مصر قد تلقت مساعدة عسكرية من قبل سبارتا في مقابل الحبوب.

السقوط والموت
هُزم أميرتايوس في معركة مفتوحة من قبل خليفته، نفريتس الأول من منديس وأُعدم في منف، وهو حدث تشير إليه البردية الآرامية بروكلين 13 إلى حدوثه في أكتوبر 399 قبل الميلاد. ثم قام نفريتس الأول بنقل العاصمة إلى منديس (مصر السفلى). لا توجد معلومات أخرى متاحة بخصوص حكم أميرتايوس وسقوطه وموته. حكم نفريتس الأول حتى عام 393 قبل الميلاد، وخلفه وريثه المعين، ابنه هاكور.

المراجع

مصر في القرن 5 ق م
حكام في القرن 4 ق م
حكام في القرن 5 ق م
دلتا النيل
فراعنة
مصر الأخمينية
معارك مصر القديمة
ملوك معدومون
مواليد القرن 5 ق م
وفيات 399 ق م
وفيات في منف

أميرتايوس


An Trichoglottis persicina in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni P.O'byrne. An Trichoglottis persicina in nahilalakip ha genus nga Trichoglottis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Trichoglottis

Trichoglottis persicina


O Festival Sundance de Cinema de 2023 aconteceu entre os dias de 19 a 29 de janeiro de 2023 em Park City, Utah nos Estados Unidos. A primeira programação de filmes da competição foi anunciada em 7 de dezembro de 2022. Dentre os vencedores da principal premiação do festival, o Grande Prêmio do Juri, está A Thousand and One dirigido pela diretora A.V. Rockwell, vencedor da competição dramática estadunidense e Scrapper, filme britânico dirigido pela diretora Charlotte Regan, vencedor da competição dramática internacional.

Competições

Competições Estadunidenses
Em destaque, os vencedores de cada competição pelo Grande Prêmio do Juri.

Competições Internacionais
Em destaque, os vencedores de cada competição pelo Grande Prêmio do Juri.

Estreias/Premières

 Cassandro, dirigido por Roger Ross Williams
 Cat Person, dirigido por Susanna Fogel
 Deep Rising, dirigido por Matthieu Rytz
 The Deepest Breath, dirigido por Laura McGann
 Drift, dirigido por Anthony Chen
 Earth Mama, dirigido por Savanah Leaf
 Eileen, dirigido por William Oldroyd
 Fairyland, written and dirigido por Andrew Durham
 Flora and Son, dirigido por John Carney
 Food and Country, dirigido por Laura Gabbert
 Invisible Beauty, dirigido por Bethann Hardison and Frédéric Tcheng
 It's Only Life After All, dirigido por Alexandria Bombach
 Jamojaya, dirigido por Justin Chon
 Judy Blume Forever, dirigido por Davina Pardo and Leah Wolchok
 Landscape with Invisible Hand, dirigido por Cory Finley
 A Little Prayer, dirigido por Angus MacLachlan
 Murder in Big Horn, dirigido por Razelle Benally and Matthew Galkin
 Passages, dirigido por Ira Sachs
 Past Lives, dirigido por Celine Song
 PLAN C, dirigido por Tracy Droz Tragos
 The Pod Generation, written and dirigido por Sophie Barthes
 Pretty Baby: Brooke Shields, dirigido por Lana Wilson
 Radical, dirigido por Christopher Zalla
 Rotting in the Sun, dirigido por Sebastián Silva
 Rye Lane, dirigido por Raine Allen-Miller
 Still: A Michael J. Fox Movie, dirigido por Davis Guggenheim
 You Hurt My Feelings, dirigido por Nicole Holofcener

Outras mostras

Next

 Bravo, Burkina!
 Divinity
 Fremont
 Kim's Video
 King Coal
 Kokomo City
 To Live and Die and Live
 The Tuba Thieves
 Young. Wild. Free.

Midnight

 birth/rebirth, dirigido por Laura Moss
 In My Mother's Skin, written and dirigido por Kenneth Dagatan
 Infinity Pool, written and dirigido por Brandon Cronenberg
 My Animal, dirigido por Jacqueline Castel
 Onyx the Fortuitous and the Talisman of Souls, dirigido por Andrew Bowser
 Polite Society, written and dirigido por Nida Manzoor
 Run Rabbit Run, dirigido por Daina Reid
 Talk to Me, dirigido por Danny Philippou

Spotlight

 The Eight Mountains, written and dirigido por Felix van Groeningen e Charlotte Vandermeersch
 L'Immensità, directed and co-written by Emanuele Crialese
 Joyland, directed and co-written by Saim Sadiq
 Other People's Children, written and dirigido por Rebecca Zlotowski
 Squaring the Circle (The Story of Hipgnosis) por Anton Corbijn

Infantis

 Aliens Abducted My Parents and Now I Feel Kinda Left Out, dirigido por Jake Van Wagoner
 The Amazing Maurice, dirigido por Toby Genkel and Florian Westermann
 Blueback, dirigido e co-escrito por Robert Connolly

Indie Episodic

 Chanshi, dirigido por Aleeza Chanowitz
 The Night Logan Woke Up (La nuit où Laurier Gaudreault s'est réveillé), escrito e dirigido por Xavier Dolan
 Poacher, dirigido por Richie Mehta
 Willie Nelson and Family, dirigido por Thom Zimny and Oren Moverman

Premiações
Os seguintes prêmios foram entregues:

Grande Prêmio do Juri

 Competição Dramática Estadunidense – A Thousand and One (A.V. Rockwell)
 Competição Documental Estadunidense – Going to Mars: The Nikki Giovanni Project (Joe Brewster e Michèle Stephenson)
 Competição Dramática Internacional – Scrapper (Charlotte Regan)
 Competição Documental Internacional – The Eternal Memory (Maite Alberdi)

Prêmios do Audiência

 Favorito do Festival – Radical (Christopher Zalla)
 Competição Dramática Estadunidense – The Persian Version (Maryam Keshavarz)
 Competição Documental Estadunidense – Beyond Utopia (Madeleine Gavin)
 Competição Dramática Internacional – Shayda (Noora Niasari)
 Competição Documental Internacional  – 20 Days in Mariupol (Mstyslav Chernov)
 NEXT – Kokomo City

Direção, Roteiro e Montagem

 Competição Dramática Estadunidense – Sing J. Lee for The Accidental Getaway Driver
 Competição Documental Estadunidense – Luke Lorentzen for A Still Small Voice
 Competição Dramática Internacional – Marija Kavtaradze for Slow
 Competição Documental Internacional – Anna Hints for Smoke Sauna Sisterhood
 Prêmio Waldo Salt Screenwriting – Maryam Keshavarz for The Persian Version
 Prêmio Jonathan Oppenheim Editing: Documentário estadunidense – Daniela I. Quiroz por Going Varsity in Mariachi
 NEXT Innovator Prize – Kokomo City

Prêmios especiais do Júri

 Prêmio Especial do Júri da Competição Dramática Estadunidense: Elenco – O elenco de Theater Camp
 Prêmio Especial do Júri da Competição Dramática Estadunidense: Creative Vision – A equipe criativa de Magazine Dreams
 Prêmio Especial do Júri da Competição Documental Estadunidense: Clarity of Vision – The Stroll (Kristen Lovell e Zackary Drucke)
 Prêmio Especial do Júri da Competição Documental Estadunidense:  Freedom of Expression – Bad Press
 Prêmio Especial do Júri da Competição Dramática Internacional:  Cinematografia – Lílis Soares por Mami Wata
 Prêmio Especial do Júri da Competição Dramática Internacional: Melhor Performance – Rosa Marchant por When it Melts
 Prêmio Especial do Júri da Competição Dramática Internacional: Creative Vision – Sofia Alaoui por Animalia
 Prêmio Especial do Júri da Competição Documental Internacional: Creative Vision – Fantastic Machine
 Prêmio Especial do Júri da Competição Documental Internacional: Verité – Against the Tide

Prêmios de curta-metragem

 Grande Prêmio do Juri de Curta Metragem – When You Left Me on That Boulevard
 Grande Prêmio do Juri de Curta Metragem: Ficção estadunidense – Rest Stop
 SGrande Prêmio do Juri de Curta Metragem: Ficção internacional – The Kidnapping of the Bride
 Grande Prêmio do Juri de Curta Metragem: Não ficção – Will You Look at Me
 Grande Prêmio do Juri de Curta Metragem: Animação – Night Bus
 Prêmio Especial do Juri de Curta Metragem: Direção Internacional – AliEN0089 por Valeria Hoffman
 Prêmio Especial do Juri de Curta Metragem: Direção Estadunidense – The Vacation por Jarreau Carrillo

Prêmios Especiais

 Alfred P. Sloan Feature Film Prize – The Pod Generation
 Prêmio dos Produtores do Sundance Institute/Amazon Studios de Não ficção – TBA
 Prêmio dos Produtores do Sundance Institute/Amazon Studios Producers Award de Ficção – TBA
 Prêmio do Sundance Institute/Adobe Mentorship Award por Montagem de Não Ficção – TBA
 Prêmio do Sundance Institute/Adobe Mentorship Award por Montagem de Ficção– TBA
 Prêmio do Sundance Institute/NHK – TBA

Ligação Externa

Festivais de filmes de 2023
2023 no cinema
2023 nos Estados Unidos

Festival de Sundance 2023


Grup seks veya toplu ilişki, ikiden fazla kişinin cinsel ilişkiye girmesidir.

Terimler
Teoride ikiden fazla kişinin gerçekleştirdiği herhangi bir cinsel davranışa grup seksi denir, ancak grup seksi sırasında çeşitli davranışları veya çeşitli sayıdaki insanları tanımlayan terimler bulunur.

Üçleme ya da Üçlü: Üç kişinin birlikte uyguladığı cinsellik. İngiliz halk dilinde threesome olarak adlandırılır.

Dörtleme ya da Dörtlü: Dört kişinin birlikte uyguladığı cinsellik. Fransız halk dilinde Ménage à quatre olarak adlandırılır.

Gang bang: Bir kişinin, birkaç kişi ile aynı anda veya sırayla cinsel davranışlarda bulunmasıdır.

Orgy: Pek çok kişinin katıldığı seks partisi.

Duble penetrasyon: Bir kişinin, iki kişi tarafından anüsünün ve/veya vajinasının aynı anda penetre edilmesi. Bir kişinin vajinaya, diğer kişinin de anüse girmesi; bu pozisyonun genel uygulanma şeklidir. Aynı zamanda, iki kişinin de anüsten veya iki kişinin de vajinadan (ki söz konusu kişi dişiyse) girmesi de bu pozisyonun uygulama şekillerinden sayılır.

Yetişkin yapımlarında toplu ilişki
Yetişkin yapımlarında toplu ilişki 1980'lerde başladı, genellikle bu tür oyun bölümleri yarım düzineden bir düzineye kadar bireyle yapıldı. Ancak 1995'te yapılan The World's Biggest Gangbang adlı yapımda, Annabel Chong'dan sonra, kısa süreler içinde hızlı bir biçimde dizinsel olarak birçok kişinin katıldığı çekinler yapıldı.

Bu filmler parasal açıdan çok başarılı oldu ve o yıllarda AVN Ödülleri'nde En Çok Satan Yapım ödüllerini ardışık olarak almaya başlamışlardı; ancak bu başarının sayımının güvenliğinde çeşitli sorunlar olduğu iddia edildi.

Ayrıca bakınız
Gang bang

Kaynakça

Grup seks

Grup seks


A los Hombres que Amé es el vigésimo álbum de estudio de Ana Belén.

Se trata de un disco en el que Ana Belén canta, interpreta y recrea canciones de 14 de sus compositores favoritos, como Joaquín Sabina, Kiko Veneno, Joan Manuel Serrat y Fito Páez, entre otros. Cuenta con la producción y los arreglos de David San José, hijo de la cantante.
Con este disco, Ana Belén rompe cuatro años de silencio discográfico, desde la publicación de su álbum Anatomía.

A los Hombres que Amé se publica en dos formatos diferentes:
 Edición Sencilla. Contiene el CD con 14 canciones.
 Edición Especial. Contiene el CD con 14 canciones + Libro de 40 páginas con fotos exclusivas, letras de las canciones y textos de los autores.

La publicación del disco coincidió con el inicio de la serie de conciertos en el Teatro Español de Madrid enmarcados dentro de la gira Música callada. La vida rima junto a Rosa Torres-Pardo.

El álbum obtuvo la certificación de Disco de Oro por sus ventas en España.

Lista de canciones

Especial en TVE

Ana Belén presentó el álbum en un programa especial emitido en Nochebuena en La 1 de TVE. Durante el programa la artista presentó sus nuevos temas y repasó sus éxitos de siempre, compartiendo escenario con artistas como Miguel Bosé, Joaquín Sabina, Joan Manuel Serrat, Víctor Manuel, Pasión Vega y Estopa. La emisión del especial obtuvo un rotundo éxito de audiencia, mejorando en 5,7 puntos los datos de la cadena con respecto al año anterior.

Gira

En marzo de 2012 la cantante emprende una nueva gira en solitario de 2 años para presentar el disco. En el marco de esta gira Ana ofrece su primer concierto en el Teatro del Liceo de Barcelona y actúa durante 5 noches consecutivas en el Teatro Español de Madrid. La artista compagina los conciertos con los ensayos y representaciones de Electra en el Festival de Teatro de Mérida en el verano de 2012. En América Latina presenta el álbum en los conciertos de las fases cuarta y quinta de la gira Tal para cual con Víctor Manuel, en 2012 y 2013, respectivamente, y con conciertos en solitario en 2014.

Fechas de la girahttps://web.archive.org/web/20120616170621/http://portaferrada.guixols.cat/ca/61/programa-2012/ana-belen/

Conciertos en solitario

Conciertos con Víctor Manuel

Referencias

Álbumes de Ana Belén

A los hombres que amé


Þursabit er önnur breiðskífa Þursaflokksins.

Lagalisti

Meðlimir
Egill Ólafsson - Söngur & Hljómborð
Þórður Árnason - Gítar & söngur
Tómas Tómasson - Bassi, hljómborð & söngur
Karl Sighvatsson - Hljómborð, orgel & bakraddir
Ásgeir Óskarsson - Trommur & bakraddir
Rúnar Vilbergsson - Fagott

Heimildir

Hljómplötur gefnar út árið 1979

Þursabit (hljómplata)


مترو بغداد  هو قطار ضواحي في العاصمة العراقية بغداد. مشروع مستقبلي لم يرَ النور، كان سيصبح أوّل مترو في الشرق الأوسط وأكبر ملجأ نووي في العالم عام 1986، توجد له مخططات على الورق فقط وأنّ التصاميم الأولية لمشروع مترو بغداد، وضِعت عام 1981 لكن الهجمات الإرهابية الضخمة التي طالت بيروت والكويت وبغداد عام 1983 حالت دون الشروع به وتمّ تأجيل البناء حتّى نهاية حرب الخليج الأولى حيث أنّ التخوف من وقوع هجمات داخل أماكن مكتظة مما سيوقع خسائراً كبيرة ويؤثر على الروح المعنوية للحرب، وعاد الحديث مجدداً عن المترو بعد 2003، وتتولى أمانة بغداد مسؤولية إعادة وضع التصاميم والإشراف على المشروع.

تصميم المترو
صمّمت شؤكة (DBP) البرطانية المرحلة الأولى للمترو عام 1980 قبل بدء حرب الخليج الأولى وأكمل المصمم (Ritchard Dragun) التصميم الرئيسي حيث كان طول المترو في التصميم 32 كم مع 36 محطة وبخطين، الخط الأول يربط منطقة الثورة بالأعظمية والثاني يربط منطقة المنصور بالمسبح وبتكلفة 1.8 مليار دولار. كانت تصاميم المحطات مستوحاة من قصص ألف ليلة وليلة وخصوصاً محطة الخلاني الضخمة.

أما المرحلة الثانية للمترو كانت من تصميم شركة (Engevix) البرازيلية عام 1984 والتصميم يشمل توسعة للخطين الأول والثاني وتتضمّن بناء توسعة بطول 11 كم مع 10 محطات للخطين الأوّليين.

المرحلة الثالثة كانت لخط ثالث يصل لشمال بغداد لم يُصَمَم، وكان في التصميم وما هو مقرر يكون سمك الجدران 2.5 متر والسقوف 3.3 متر في المحطات والخطوط. تصميم المحطات والبوابات وأنظمة التكييف داخلها كانت ستحوّل المشروع إلى 50 ملجأ نووي في حالة التلوّث الشامل أو 50 ملجأ عادي في أوقات القصف الصاروخي لحوالي مليوني شخص وقتها.

التوسع المستقبلي
كانت أمانة بغداد أكّدت، في 25 تموز 2011، أنّ شركة فرنسية تقوم بإعداد التصاميم الأوّلية لمشروع مترو العاصمة، داعية الشركات الفرنسية للتنافس مع الشركات العالمية الأخرى لتنفيذ مشاريع إعادة الاعمار، فيما أشار السفير الفرنسي في العراق إلى أنّ بغداد تشهد حالياً استقراراً أمنيّاً يشجع الشركات على العمل فيها.

واختارت أمانة بغداد، في شباط 2011، سبع شركات عالمية من دولٍ مختلفة لتقديم عروض وتصاميم لمشروع مترو بغداد، بتكلفة قد تصل إلى ثلاثة مليارات دولار أمريكي، حيث من المؤمل أن يحل هذا المشروع مشكلة الاختناقات المرورية التي تعاني منها شوارع المدينة.

وسيكون مترو بغداد من مسارين، الأول سيكون بطول 18 كم مع 20 محطة، ويبدأ من نهاية مدينة الصدر حيث المركز الرئيسي للقاطرات مروراً بساحة الخلاني ثم شارع الخلفاء فشارع الإمام الأعظم وانتهاءً بساحة عنتر في مدينة الأعظمية، أما المسار الثاني للمترو وسيبلغ طوله 21 كلم ويتألف من 21 محطة، ويبدأ مساره من ساحة الفتح بمنطقة المسبح مروراً بشارع السعدون ويتجه إلى منطقة المنصور عن طريق شارع دمشق ويصل إلى تقاطع معرض بغداد الدولي ويتفرع إلى فرعين أحدهما باتجاه المنصور ويصل إلى منطقة الوشاش والآخر باتجاه منطقة البياع عبر شارع الجنوب وينتهي عند تقاطع الشارقة.

وتشهد العاصمة العراقية اختناقات مرورية كبيرة في شوارعها بسبب تزايد أعدد السيارات وبقاء الطرق والجسور على حالها.

يشار إلى أنّ المشروع يتلخّص في وضع مسارين للمترو بطول [23] كم لكل مسار، ويبدأ المسار الأول من مدينة الصدر باتجاه ساحة الطيران مرورا بمنطقة ساحة بيروت، ومن ثم التوجه إلى المقبرة الملكية في الأعظمية، وربما بعدها إلى الكاظمية، على أن تكون المحطة الرئيسية في ساحة الخلاني قرب جسر السنك، أما المسار الثاني فيبدأ من ساحة عقبة بن نافع مرورا بشارع السعدون والمحطة الرئيسية ليشق بعدها نهر دجلة قرب جسر الأحرار باتجاه جانب الكرخ وصولا إلى ساحة الفارس العربي ليتجه بعدها باتجاهين احدهما إلى المنصور والآخر إلى البياع، ومن المقرر أن يصل عدد القطارات إلى [86] قطارا بطول [150] مترا، على أن تكون الفترة الزمنية الفاصلة بين كل قطارين دقيقتين.

مصير تنفيذ المشروع
في عام 2017، ذكر تقرير أنّ مذكّرة تفاهم لتطوير مشاريع السكك الحديدية الحضرية في بغداد والبصرة قد وقِعت من قبل الحكومة العراقية وشركة ألستوم في ذلك العام، لخط سكة حديد خفيف مرتفع بطول 20 كم في بغداد يربط منطقة المستنصرية والشعب، والوزيرية وجسر الصرافية والخدمية ومطار المثنى والعلاوي.

في عام 2019، تمّ التأكيد على أنّ سيبدأ البناء في المترو في عام 2020، بتكلفة 2.5 مليار دولار.

مراجع

النقل بالسكك الحديدية في العراق
النقل في بغداد
مشاريع مترو في الوطن العربي

مترو بغداد


Cristofano Allori (17 October 1577 – 1 April 1621) was an Italian painter of the late Florentine Mannerist school, painting mostly portraits and religious subjects.

Biography
Allori was born at Florence and received his first lessons in painting from his father, Alessandro Allori, but becoming dissatisfied with the hard anatomical drawing and cold coloring of the latter, he entered the studio of Gregorio Pagani, who was one of the leaders of the late Florentine school, which sought to unite the rich coloring of the Venetians with the Florentine attention to drawing.  Allori also appears to have worked under Cigoli.

When still young he became a court portraitist for the Medicis, though many of his commissions were replicas of portraits by his predecessor Bronzino, or had participation by others.

His pictures are distinguished by their close adherence to nature and the delicacy and technical perfection of their execution. His technical skill is shown by the fact that several copies he made of Correggio's works were thought to be duplicates by Correggio himself. His extreme fastidiousness limited the number of his works. Several examples are to be seen at Florence and elsewhere.

His most famous work, in his own day and now, is Judith with the Head of Holofernes. It exists in at least two versions by Allori, of which the prime version is perhaps that in the British Royal Collection, dated 1613, with various pentimenti.  A version of 1620 in the Palazzo Pitti in Florence is the best known and there are several copies by studio and other hands. There is one copy painted in 1613 in the Vatican Pinacoteca and one in the Gemäldegalerie in Berlin. Strangely, the caption for this copy in Berlin says it may have been painted in 1610 or 1615. Then this copy was painted before the so-called prime version painted in 1613 in the British Royal Collection. (https://www.blindbild.com/berlin-gemaeldegalerie-august-2019/gemaeldegalerie_2019_allori-caravaggio/) According to the near-contemporary biography by Filippo Baldinucci, the model for the Judith was his former mistress, the beautiful "La Mazzafirra" (who is also represented in his Magdalene), the head of Holofernes is a self-portrait, and the maid is the mother of "La Mazzafirra."

Gallery

See also
Judith beheading Holofernes

Notes

Sources

 Bond, Anthony; Woodall, Joanna (2005). Self Portrait: Renaissance to Contemporary. London: National Portrait Gallery. p. 96.
 Schupbach, Willam. "Letters: Cristofano Allori's 'Judith'", The Burlington Magazine, March, 1979, vol. 121, no. 912, p. 178.
 Shearman, John. "Cristofano Allori's 'Judith'", The Burlington Magazine, January, 1979, vol. 121, vo. 910, pp. 2-10.
 Whitaker, Lucy, and Clayton, Martin. The Art of Italy in the Royal Collection; Renaissance and Baroque, Royal Collection Publications, 2007,

External links
Orazio and Artemisia Gentileschi, a fully digitized exhibition catalog from The Metropolitan Museum of Art Libraries, which contains material on Cristofano Allori (see index)

1577 births
1621 deaths
16th-century Italian painters
Italian male painters
17th-century Italian painters
Painters from Florence
Italian Mannerist painters
Italian portrait painters

Cristofano Allori


L'Association des églises baptistes d'Israël () est une dénomination chrétienne évangélique baptiste en Israël. Elle est affiliée à l'Alliance baptiste mondiale et l'Alliance évangélique d'Israël. Son siège est situé à Nazareth.

Histoire
L'Association a ses origines dans la fondation de la première église baptiste à Nazareth en 1911 par le syrien Shukri Mosa. Une mission américaine de l'International Mission Board a également établi d'autres églises en 1923. Elle a été officiellement fondée en 1965 par diverses églises arabes israéliennes. Selon un recensement de la dénomination publié en 2023, elle aurait 17 églises et 900 membres.

Écoles
L'association est partenaire de la Nazareth Baptist School fondée en 1936, une école K–12 .

En 2007, elle a fondé le Centre d'études chrétiennes de Nazareth, un institut de théologie. En 2014, le Centre a fusionné avec le Collège biblique de Galilée pour créer le Nazareth Evangelical College .

Voir aussi
 Alliance évangélique mondiale
 Église de professants

Notes et références

Lien externe
 Site officiel

Dénomination baptiste en Asie
Baptisme en Israël


تويوتا هايس هي طراز ڤان من إنتاج شركة تويوتا للسيارات من عام 1967م حتى الآن.

تم إنتاج هذا الطراز للخدمات التجارية بمختلف أشكالها حيث ان للسيارة عدة أشكال منها ڤان، سيارة نقل صغيرة، سيارة نقل مزدوجة الكابينة، سيارة رحلات، حافلة مدارس، سيارة أجرة، سيارة إسعاف، سيارة شرطة، سيارة عسكرية لنقل الجنود وغيرها من الأشكال التي تخدم عدة فئات من المستهلكين.

زودت السيارة إما بمحرك بنزيزي أو سولار ولاحقاً زودت بمحرك سولار بشاحن توربيني. وقد نجحت السيارة بشدة في منطقة الشرق الأوسط واليابان وإفريقيا.

الجيل الأول (H10)
في أواخر الستينيات من القرن الماضي ، قادت شركة Toyota Auto Body ، وهي شركة تعاقد من الباطن لشركة Toyota ، تطوير HiAce كشاحنة صغيرة ذات تصميم صندوق واحد ، على غرار تلك الأوروبية في ذلك الوقت ، ولكن وفقًا للموظف الكبير السابق في Toyota ، أكيرا كاوهارا ، شيء غير مرئي في الصناعة اليابانية.

تم تقديم HiAce في عام 1967 ، وقد تم تقديمه كسيارة أجرة فوق البيك أب ، وشاحنة التوصيل ، وسيارة ركاب ممتدة. كان يطلق عليه أيضًا HiAce Commercial في تكوين عربة الكارافانات. تم طرحها في السوق بعد عامين من تقديم نيسان هومي ، التي استحوذت عليها نيسان عندما تولت عمليات شركة برينس موتور . تم توفير عدد قليل من المحركات ذات الأحجام المختلفة عند التقديم ، بدءًا من 70 حصانًا (51 كيلو واط) 1.35 إلى 83 حصانًا (61 كيلو واط) إصدار 1.6 لتر.

في عام 1975 ، تمت إضافة محرك 16R سعة 1.8 لتر . كان HiAce متاحًا مع سخان ، والذي كان يعتبر عنصرًا فاخرًا في ذلك الوقت.

تم تصميم HiAce في المقام الأول كمركبة ركاب قادرة على نقل ما يصل إلى 8 أشخاص. مع وضع هذا الهدف في الاعتبار ، كانت الأبعاد الخارجية HiAce وإزاحة المحرك متوافقة مع لوائح الحكومة اليابانية وذلك لتشجيع المبيعات ، واستيعاب معظم الركاب من خلال استخدام نمط جسم الكابوفر ، مع تثبيت المحرك أسفل وبين الركاب الأماميين. كان بديلاً أصغر لحافلة صغيرة من طراز Toyota Coaster ، وتم تقديمه إلى اليابان بعد عام 1950 فولكس فاجن ترانسبورتر ، وشيفروليه جرينبرير عام 1961 .

 تم تقديمه في نفس العام مثل Toyota MiniAce الأصغر ، والتي كانت تعتمد على تويوتا بابليكا ، سلف تويوتا كورولا .

هذا النوع من HiAce هو نموذج نادر هذه الأيام في الغالب بسبب تآكل الطقس والصدأ. تم تصدير شاحنات HiAce التي تم بيعها في الأصل في السوق الأوروبية إلى إفريقيا وجنوب شرق آسيا حيث يتم استخدامها كمركبات نقل عام.

الجيل الثاني( H11/H20/H30/H40)

يتميز HiAce الجديد لعام 1977 بكابينة أطول وأكثر انسيابية مع مصابيح أمامية فردية. مع نمو أبعاد الأجيال الثانية ، انضمت إليها شاحنة كابوفر أصغر حجمًا على مستوى المبتدئين تسمى Toyota LiteAce لمواصلة تقديم أبعاد أقرب إلى الجيل الأول.

بالإضافة إلى محركات البنزين ، تم تقديم محرك ديزل سعة 2.2 لتر في بعض الأسواق. الجديد في سلسلة "20-40" HiAce كانت شاحنة صغيرة ذات كابينة مزدوجة ، وشاحنة صغيرة ذات قاعدة عجلات طويلة ، وعربة نقل طويلة للغاية ذات سقف مرتفع. يمكن أن تستوعب طرازات Commuter حتى 15 راكبًا. حملت الشاحنة ذات قاعدة العجلات القصيرة في البداية رموز الهيكل من سلسلة "H11". بالنسبة للشاحنات الصغيرة ، تحتوي 20 شاحنة على قواعد عجلات قصيرة ، و 30 سلسلة طويلة ، و 40 سلسلة بها قواعد عجلات طويلة للغاية.

بعد طرح الجيل الثالث في عام 1982 ، استمر تصنيع بعض المتغيرات من الجيل الثاني لعدة سنوات. تم تصدير غالبية موديلات الجيل الثاني من أوروبا واليابان إلى دول أفريقية وآسيوية بعد انتهاء الإنتاج وتستخدم كمركبات نقل عام.

الجيل الثالث (H50/H60/H70/H80/H90)
تم إطلاق شاحنة HiAce جديدة في عام 1982 ، مع وصول شاحنة البيك أب HiAce في أغسطس 1985. كان تصميم كابينة الشاحنة شائعًا في الشاحنة الخفيفة ToyoAce الأكبر حجمًا ، على الرغم من تصميمها الأمامي المختلف. كانت الشاحنة نموذجًا مختلفًا تمامًا عن الشاحنة.

يحتوي رقم طراز الشاحنة على معلومات مختلفة لمواصفات قاعدة العجلات: 50 شاحنة بها قواعد عجلات قصيرة ، وسلسلة 60 طويلة ، وسلسلة 70 طويلة للغاية. شاحنات البيك أب من سلسلة 80 و 90. صالة تويوتا موبايل ، التي عُرضت في معرض طوكيو للسيارات 1987 ، مبنية على ركاب HiAce عالي السقف. بينما تم إعادة تصميم الشاحنة الصغيرة والكوميوتر في عام 1989 ، تم إنتاج الشاحنة الصغيرة حتى عام 1995 ، وكانت آخر شاحنة بيك أب تعتمد على HiAce. تم تقديم تكييف الهواء كمعدات قياسية في بعض المتغيرات من هذا الجيل فصاعدًا.

معرض صور

مراجع

حافلة صغيرة
إسعافات
حافلات
سيارات اخترعت في 1967
سيارات تويوتا
سيارات عقد 1960
سيارات عقد 1970
سيارات عقد 1980
سيارات عقد 1990
سيارات عقد 2000
سيارات عقد 2010
سيارات عقد 2020
سيارات نصف نقل
سيارات نقل صغيرة
فان

تويوتا هايس


Ondina (Ondine) es una obra de teatro escrita por Jean Giraudoux y estrenada en 1939. Está basada en la novela corta de Friedrich de la Motte Fouqué Ondina.

Argumento

Acto I
El texto examina las dificultades de aquellos que, viviendo con honradez e ingenuamente, se enfrentan con la hipocresía y la envidia del ser humano. Ondina era un espíritu del agua que, fascinada por el mundo de los mortales, vive junto a dos pescadores, como si fuese su hija. Un día, un caballero, Hans, pide hospitalidad a la pareja y se encuentra con Ondina.
Ambos se enamoran, aunque él estaba prometido a Bertha.

Hans es informado de la verdadera naturaleza de Ondina, un ser encantado capaz de manejar los elementos y de leer los pensamientos de la gente. Aun así, decide casarse con ella. Al enterarse, el rey de las criaturas del lago advierte a Ondina de la dificultad de una relación entre dos seres tan diferentes y la obliga a un pacto: si Hans la traiciona, morirá y Ondine lo olvidará. Ondina, segura de su amor, acepta.

Acto II
Después de tres meses de luna de miel, Ondina es presentada en la corte, donde el chambelán intenta educarla en los usos y costumbres de los seres humanos. Pero el espíritu es demasiado ingenuo y sincero para acostumbrarse las formas de actuar de la corte. Su frescura encandila al Chamberlain y Bertram, un cortesano, lo que molesta mucho a Hans.

Mientras tanto, Ondine conoce a Bertha, la antigua novia de Hans. Bertha es celosa y orgullosa y pretende recuperar a Hans. Asustada por el hecho de que Hans podía traicionarla y luego morir, Ondina relata a la reina Yseult la naturaleza del pacto que firmó con el rey del lago y le confiesa su intención de invitar a Bertha a vivir con ella y Hans, con la esperanza ingenua de que, teniéndola cerca, Bertha ya no habitará en los pensamientos del caballero. La reina, consciente de la naturaleza del hombre, aconseja a Ondina que no actúe en tal manera, quedando en cualquier caso impresionada por su generosidad. Bertha, orgullosa, no acepta la propuesta de Ondine y, en venganza, habla de la verdadera naturaleza de Ondine, burlándose de su "diferencia".

El rey de la laguna, disfrazado de mago, pone de manifiesto, durante una actuación en la corte, la verdad sobre el origen de Bertha, que no es noble, sino la hija de los mismos pescadores que habían acogido a Ondine. Ofendida, Bertha reniega de sus padres, pero precisamente a causa de su comportamiento y sus mentiras, es alejada de la Corte. Ondina, de nuevo, la invita a vivir con ella y Hans en su castillo. Esta vez, Bertha acepta.

Acto III
El tercer acto se abre mostrando un cambio profundo. Se está preparando la boda entre Hans y Bertha; Ondina ha desaparecido hace seis meses. Se rumorea que se ha escapado con Bertram y el caballero se muestra decepcionado por el comportamiento del espíritu.

De repente, viene la noticia de que Ondina fue detenida y que se prepara el juicio. Hans, ante los tribunales, declara que se ha olvidado de ese ser "no humano", aunque no logra ocultar sus celos. El rey de la laguna, una vez más disfrazado de ciudadano, interroga a Bertram y Ondine y la verdad sale a la luz. Ondine había escenificado su fuga con Bertram, porque, temiendo un acercamiento entre Bertha y Hans, de consumarse, él moriría por la traición.

De esta manera, fingiendo haber traicionado ella en primer lugar, el espíritu esperaba salvar la vida de su amado. Cuando el engaño es descubierto, Hans se da cuenta de lo fuerte que es el amor que siente el espíritu y se arrepiente de su actitud. Ondina suplica al rey del lago por la vida de Hans, pero el rey dice que no puede hacer nada para ayudarla.

Hans muere y Ondina, debe partir a su Reino y olvidar al Caballero, tal y como se había pactado. Cuando marcha, Ondina exclama mirando el cadáver: "¡Qué lástima! Podría haberlo amado".

Representaciones destacadas
 Théâtre de l'Athénée, París (Estreno, 4 de mayo de 1939).
 Intérpretes: Madeleine Ozeray (Ondine), Louis Jouvet (Hans).

 46th Street Theatre, Nueva York, 1954.
 Dirección: Alfred Lunt.
 Intérpretes: Audrey Hepburn (Ondine), Mel Ferrer (Hans).

 Parque de El Retiro, Madrid, 1958.
 Adaptación: Fernando Díaz Plaja.
 Dirección: Adolfo Marsillach.
 Intérpretes: Adolfo Marsillach, Milagros Leal, Olga Peiró, Mari Carmen Liaño, Salvador Soler Marí, José Caride, Amparo Baró.

 Royal Shakespeare Company, Londres, 1961.
 Dirección: Peter Hall.
 Intérpretes: Leslie Caron (Ondine), Ian Holm (Hans).

 Programa Estudio 1, de Televisión Española, el 19 de noviembre de 1968.
 Intérpretes: Monica Randall (Ondine), Julio Goróstegui (Hans), José María Escuer, Mary Delgado, Andrés Mejuto, Nuria Torray, Luisa Sala.
 Teatro Antoine, París, 9 de septiembre de 2004.
 Dirección: Jacques Weber.
 Intérpretes: Laetitia Casta (Ondine), Xavier Gallais (Hans).

Notas y referencias

 Threads. Beaumont S. Bruestle
 Ficha de la producción en Broadway
 Crítica del estreno en España, en el n.º del 31 de agosto de 1958 del diario ABC.

Enlaces externos

 ESPLÁ, Carlos: "Ondina", de Juan Giraudoux, es una deliciosa obra, casi cuento de hadas; en un n.º de mayo de 1938 del diario francés Noticias gráficas
 Reproducción en la Biblioteca Virtual Miguel de Cervantes.

 GIRAUDOUX, Jean: Ondina (Ondine), pieza en 3 actos.
 Texto en francés; en PDF.
 Ed. mexicana de 1944: texto en francés, en Gallica; para la lectura, empléense las teclas de dirección.
 Versión italiana de Sergio Morando: texto, en PDF.
 Adaptación de Juan Guerrero Zamora ofrecida por TVE en la emisión del 19 de nov. de 1968 de Estudio 1, con dirección del adaptador y presentación suya hasta los 2 min. y 10 seg.; la función, a partir de entonces.

Obras basadas en novelas
Obras de teatro de Jean Giraudoux
Obras de teatro de 1939
Obras de teatro adaptadas a la televisión

Ondina (obra de teatro)


Sacoglottis gabonensis es una especie de árbol perteneciente a la familia Humiriaceae. Es originaria de África occidental.

Descripción
Es un árbol que alcanza un tamaño  de más de 40 m de altura, el tronco de 60-80 cm y 3 m de circunferencia, de forma irregular, ± profundamente estriado; la corteza de color rojizo-marrón, peluda, las ramitas  cuando se rompen exudan una sustancia pegajosa marrón de savia empalagosa.

Distribución y hábitat
Se encuentra en la selva tropical en los bosques pantanosos de agua dulce, en los ríos, bordes de lagunas, zonas costeras, a una altitud de 1-600 metros, en Fernando Poo (Bioko). También en la amazonia, las Antillas Menores y norte de América del Sur.

Taxonomía
Sacoglottis gabonensis fue descrita por (Baill.) Urb. y publicado en Flora Brasiliensis 12(2): 449, en el año 1877.
Sinonimia
 Aubrya gabonensis Baill. basónimo
 Aubrya occidentalis Chev.
 Humiria gabonensis (Baill.) Baill.

Referencias

Enlaces externos

Humiriaceae
Flora de África occidental
Flora del Caribe
Plantas descritas en 1877
Plantas descritas por Baillon
Plantas descritas por Urban

Sacoglottis gabonensis


Barna Tánczos () este un senator român de etnie maghiară din partea Uniunii Democrate Maghiare din România (UDMR), ales în 2012, 2016 și 2020. Începând cu 23 decembrie 2020, este ministrul Mediului, Apelor și Pădurilor, în guvernul Cîțu. De asemenea, din 25 noiembrie 2021, își continuă activitatea în guvernul Ciucă.

Viața
Barna Tánczos s-a născut în data de 25 mai 1976, în municipiul Miercurea Ciuc din Republica Socialistă România.

A urmat studii economice la Academia de Studii Economice din București, specializându-se în management de firme. La nivel postgradual a studiat managementul băncilor. A lucrat ca expert economic în Camera Deputaților din România, a fost directorul economic al firmei Euroconsult Romania. Deține un master la Universitatea Națională de Apărare.

În luna martie 2006, în timp ce se afla la conducea Agenției Domeniilor Statului, a fost înjunghiat în biroul său cu o baionetă de către Alecu Chitaru, un afacerist care solicitase un aviz în calitate de reprezentant al sătenilor din Cotnari, care doreau să își recapete viile expropriate de regimul comunist. Actul urma să fie semnat de Barna, dar acesta a refuzat să o facă. Ulterior, atacatorul său a fost condamnat de către Tribunalul București la 9 ani de închisoare pentru tentativă de omor.

În perioada 2007-2009 a fost secretar de stat în Ministerul Transporturilor din România.

Barna a fost urmărit penal de Direcția Națională Anticorupție în anul 2014 pentru săvârșirea infacțiunilor de abuz în serviciu și fals intelectual. Faptele pentru care a fost suspectat s-au desfășurat în iunie 2006, atunci când, aflat la conducerea Agenției Domeniilor Statului, a semnat o adresă prin care anunța Subcomisia de Fond Funciar a Sectorului 1 din București că un teren, de o suprafață de 60,44 de hectare, este disponibil pentru rectrocedare, fără ca Barna să fi avut avizul Ministerului Agriculturii, prejudiciul imputat fiind de aproximativ 16 milioane de lei. În cele din urmă, Barna a scăpat de acuzații, dosarul său fiind clasat în urma intervenirii prescipției răspunderii penale.

În anul 2012 a fost ales prima dată ca senator de Harghita. A fost reales în 2016 și în 2020. Barna Tánczos favorizează descentralizarea și se exprimă în susținerea unui model de administrație publică descentralizată folosită în alte state membre ale UE.

Activitatea de ministru a mediului
Înainte de a fi numit ministru al MMAP, în perioada mandatului său de parlamentar, Tanczos Barna s-a remarcat datorită unor declarații îndreptate împotriva protecției mediului: "(...) trebuie să lăsăm discursul verde, câteodată, poate "habotnic", la ușa Parlamentului, odată ce trecem de la mișcările de stradă, de la ONG-uri, în calitatea de senatori. Și aici trebuie să avem o atitudine multidisciplinară, dacă pot să folosesc această sintagmă, pentru că am văzut ce înseamnă autostrăzi blocate din cauza vehemenței unora care, poate, câteodată, pe bună dreptate, încearcă să protejeze o specie de fluturi, de șopârle, de alte ființe pe cale de dispariție, ce înseamnă blocarea unor comunități în beznă și fără infrastructură de secol XXI, odată ce anumite proiecte rămân blocate din cauza prevederilor legii pe Natura 2000, ce înseamnă să nu ai autostradă între Târgu-Mureș și Iași, pentru că nu se poate trece muntele".

Din data de 23 decembrie 2020 a început să ocupe funcția de ministru în cadrul Ministerului Mediului, Apelor și Pădurilor. În primii doi ani ai mandatului său, a intrat în conflict deschis cu organizațiile și activiștii de mediu, care l-au acuzat de nenumărate ori de afinități cu asociațiile de vânători și cu interesele din zona exploatărilor forestiere. De asemenea, în timpul mandatului său, Comisia Europeană a declanșat o procedură de infringement împotriva României din cauza nerezolvării problemei gropilor de gunoi.

În data de 30 martie 2022, publicația Recorder a arătat, într-un material documentar, faptul că Tánczos Barna l-a demis pe conducătorul Gărzii Forestiere Timișoara, care i-a semnalat faptul că ocoalele silvice din Caraș-Severin refuzau controalele acestei instituții. Drept răspuns, ministrul l-a demis pe Amar Ienea, șeful Gărzii Forestiere Timișoara, susținând că "informații confidențiale" l-au determinat să ia această decizie, fără a specifica natura acestor informații.

În data de 31 martie 2022, Tánczos Barna, în calitate de ministru al Ministerului Mediului, Apelor și Pădurilor, a participat la recepția lucrărilor pentru Barajului Mihăileni de pe râul Crișul Alb, din județul Hunedoara, încălcând o hotărâre a Tribunalului Cluj care dispusese, la cererea unor activiști de mediu, oprirea temporară a acestor lucrări.

În data de 10 octombrie 2022, printr-un Ordin de ministru pentru aprobarea cotelor de recoltă pentru perioada septembrie - noiembrie 2022, a dispus redeschiderea vânătorii pentru cocoșul de munte, o specie pe cale de dispariție, după 10 ani de interdicție. Ulterior, Ordinul a fost suspendat de Curtea de Apel Brașov, la cererea Asociației "Alianța pentru Combaterea Abuzurilor".

În luna ianuarie 2023, Asociația Declic a anunțat că l-a acționat în judecată pentru neadoptarea de măsuri de combatere a schimbărilor climatice. Acțiunea îi mai cuprinde și pe premierul României, Nicolae Ciucă, și pe ministrul energiei, Virgil Popescu.

La începutul lunii aprilie 2023, a anunțat că pregătește un nou ordin de ministru cu măsuri active, care va stabili nivelul maxim de intervenție și prevenție în cazul speciei urs brun (Ursus arctos). Asociația Agent Green a reacționat și a arătat că, în realitate, ministrul planifică uciderea a 426 de exemplare în de urs brun în viitorul apropiat pentru industria colecționarilor de trofee. În ultima zi a mandatului său de ministru al mediului, a semnat ordinul pentru uciderea exemplarelor de urși, fără a respecta procedura de avizare din partea Academiei Române și fără consultarea publică prealabilă. Ulterior, în luna iulie 2023, Academia Română a emis un aviz negativ pentru extragerea urșilor, iar ordinul nu a putut fi publicat în Monitorul Oficial.

Vezi și
 Legislatura 2016-2020 (Senat)
 Legislatura 2012-2016 (Senat)
 Parlamentul României

Note

Legături externe
 Activitatea parlamentară

Senatori români 2012-2016
Politicieni români în viață
Senatori români 2016-2020
Membri ai Uniunii Democrate Maghiare din România
Nașteri în 1976
Nașteri pe 25 mai
Maghiari din Transilvania
Oameni din Miercurea Ciuc
Senatori români 2020-2024
Guvernul Cîțu
Guvernul Ciucă

Barna Tánczos


La mécanique quantique relationnelle (MQR) est une interprétation de la mécanique quantique qui traite l'état d'un système quantique comme étant dépendant de l'observateur, c'est-à-dire que l'état est la relation entre l'observateur et le système. Cette interprétation a été décrite pour la première fois par Carlo Rovelli en 1994, et a été développée depuis par un certain nombre de théoriciens. Elle s'inspire d'une idée clé de la relativité restreinte, selon laquelle les détails d'une observation dépendent du cadre de référence de l'observateur, et utilise certaines idées de Wheeler sur l'information quantique.

Le contenu physique de la théorie ne concerne pas les objets en eux-mêmes, mais les relations entre eux. Comme le dit Rovelli : .

L'idée essentielle derrière la MQR est que différents observateurs peuvent donner des comptes rendus différents et pourtant exacts du même système. Par exemple, dans l'exemple du chat de Schrödinger, un observateur qui a ouvert la boite décrit le chat dans un état propre « effondré » soit « mort », soit « vivant » tandis qu'un deuxième observateur, qui n'a pas ouvert la boite, décrit le chat dans la superposition d'états « mort » et « vivant », et décrit le premier observateur (qu'il ne voit pas) comme une superposition corrélée de deux états : « un observateur qui voit un chat mort » et « un observateur qui voit un chat vivant ».

La MQR soutient qu'il s'agit d'une image complète du monde parce que la notion d'état est selon elle toujours relative à un observateur. Il n'existe pas de compte-rendu d'un « réel » privilégié. Le vecteur d'état de la mécanique quantique conventionnelle devient une description de la corrélation de certains degrés de liberté de l'observateur, par rapport au système observé. Les termes « observateur » et « observé » s'appliquent à tout système arbitraire, microscopique ou macroscopique. La limite classique est une conséquence des systèmes consistant en l'agrégation de sous-systèmes très fortement corrélés. Une mesure est ainsi décrite comme une interaction physique ordinaire où deux systèmes deviennent corrélés à un certain degré l'un par rapport à l'autre.

Selon les partisans de l'interprétation relationnelle, cette approche résout certaines difficultés d'interprétation traditionnelles de la mécanique quantique. En abandonnant notre préconception d'un état privilégié global, les questions autour du problème de la mesure et du réalisme local sont résolues.

Histoire et développement
L'idée de la mécanique quantique relationnelle est née d'une comparaison entre les paradoxes posés par les interprétations de la mécanique quantique et ceux résultant des transformations de Lorentz avant le développement de la relativité restreinte. Selon Rovelli , de la même façon que les interprétations pré-relativistes des équations de Lorentz étaient compliquées par la supposition de l'existence d'un temps indépendant de l'observateur, des hypothèses inappropriées compliquent les tentatives de donner un sens au formalisme quantique. Ainsi, la MQR rejette l'hypothèse de l'existence d'un état indépendant de l'observateur d'un système.

L'idée a été développée par Lee Smolin  et Louis Crane, qui ont tous deux appliqué le concept à la cosmologie quantique. La MQR a été appliquée au paradoxe EPR, révélant non seulement une cohérence entre la mécanique quantique et la relativité restreinte, mais une indication formelle d'un caractère absolument local à la réalité.

Problèmes et discussions
La question est de savoir si MQR nie toute réalité objective, ou autrement dit : que la réalité n'est que subjectivement connaissable. Rovelli limite la portée de cette affirmation en déclarant que MQR se rapporte aux variables d'un système physique et non à des propriétés intrinsèques constantes, telles que la masse et la charge d'un électron. En effet, la mécanique quantique en général ne fait que prédire le comportement d'un système physique dans diverses conditions. En mécanique classique, ce comportement est représenté mathématiquement dans un espace des phases avec certains degrés de liberté ; en mécanique quantique, il s'agit d'un espace d'états, représenté mathématiquement comme un espace de Hilbert complexe multidimensionnel, dans lequel les dimensions correspondent aux variables ci-dessus. Dorato, cependant, soutient que toutes les propriétés intrinsèques d'un système physique, y compris la masse et la charge, ne sont connaissables que dans une interaction subjective entre l'observateur et le système physique. La pensée tacite derrière cela est que les propriétés intrinsèques sont également essentiellement des propriétés quantiques.

Notes et références

Voir aussi

 Interprétation de la mécanique quantique

Bibliographie

 Bitbol, M.: "An analysis of the Einstein–Podolsky–Rosen correlations in terms of events"; Physics Letters 96A, 1983 : 66–70.
 Crane, L. : "Clock and Category: Is Quantum Gravity Algebraic ?" ; Journal de Physique Mathématique 36 ; 1993 : 6180–6193 ;
 Everett, H. : The Theory of the Universal Wavefunction" ; Princeton University Doctoral Dissertation ; in DeWitt, B.S. & Graham, R.N. (eds.): "The Many-Worlds Interpretation of Quantum Mechanics"; Princeton University Press; 1973.
 Finkelstein, DR : "Quantum Relativity: A Synthesis of the Ideas of Einstein and Heisenberg" ; Springer-Verlag ; 1996.
 Floridi, L. : "Informational Realism" ; Computers and Philosophy 2003 - Selected Papers from the Computer and Philosophy conference (CAP 2003), Conferences in Research and Practice in Information Technology, '37', 2004,, édité par J. Weckert. et Y. Al-Saggaf, ACS, p. 7–12. .
 Laudisa, F.: "The EPR Argument in a Relational Interpretation of Quantum Mechanics"; Foundations of Physics Letters, 14 (2) ; 2001 : p. 119-132 ;
 Laudisa, F. & Rovelli, C. : "Relational Quantum Mechanics"; The Stanford Encyclopedia of Philosophy (Fall 2005 Edition), Edward N. Zalta (ed.); article en ligne.
 Rovelli, C. : Helgoland ; Adelphi ; 2020 ; traduction française 2021 : Helgoland : Donner un sens à la révolution quantique.
 Rovelli, C. & Smerlak, M. : "EPR relationnelle" ; prépublication 2006 :
  ;
 Smolin, L. : "The Bekenstein Bound, Topological Quantum Field Theory and Pluralistic Quantum Field Theory" ; prépublication 1995 :
 .

Liens externes

Mesure quantique
Interprétation de la mécanique quantique

Mécanique quantique relationnelle


This article lists the winners and nominees for the NAACP Image Award for Outstanding Jazz Artist. The award was first given during the 1980 ceremony and was later retired in 2011. Quincy Jones holds the record for most wins in this category with four.

Winners and nominees
Winners are listed first and highlighted in bold.

1980s

1990s

2000s

2010s

Multiple wins and nominations

Wins

 4 wins
 Quincy Jones

 2 wins
 Natalie Cole

Nominations

 4 nominations
 Quincy Jones

 3 nominations
 Wynton Marsalis

 2 nominations
 Gerald Albright
 Natalie Cole

References

NAACP Image Awards
Jazz awards


An Tillandsia seemannii in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni John Gilbert Baker, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Carl Christian Mez. An Tillandsia seemannii in nahilalakip ha genus nga Tillandsia, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Tillandsia

Tillandsia seemannii