Vlatka Oršanić (Zabok, Hrvatska, 29. siječnja 1958.), hrvatska operna pjevačica (sopranistica) i pjevačka pedagoginja.

Životopis i školovanje
Sopranistica Vlatka Oršanić rođena je 29. siječnja 1958. u Zaboku, Hrvatska. Djetinjstvo je provela u Varaždinu te na tamošnjoj Muzičkoj školi započinje svoju glazbenu naobrazbu: sa sedam godina počinje učiti klavir, a kao četrnaestogodišnjakinja prelazi na solo-pjevanje kod prof. Ankice Opolski. Sa šesnaest godina upisuje studij pjevanja na Akademiji za glasbo u Ljubljani u klasi prof. Ondine Otte Klasinc. Diplomirala je u proljeće 1979. godine ulogom Gilde u Verdijevoj operi Rigoletto (Opera SNG Ljubljana). U razdoblju od 1985. do 1990. godine živjela je u Beču, gdje se usavršavala kod Kms. Olivere Miljaković.

Prvi nastupi
Još u vrijeme studija pjeva u zboru Slovenske filharmonije, njezin prvi profesionalni solistički nastup bila je koncertna izvedba opere Figarov pir W. A. Mozarta 1976. godine, gdje je, uz orkestar Slovenske filharmonije, nastupila u ulozi Susanne i za to dostignuće dobila Prešernovu nagradu za studente. Od 1978. do 1984. godine angažirana je kao solistica Opere SNG Ljubljana. Debitirala je u ulozi Sophie u operi Werther J. Masseneta, slijede uloge Gilda (Rigoletto), Lucia (Lucia di Lammermoor), Adina (Ljubavni napitak), Rosina (Seviljski brijač), Olympia (Hoffmannove priče), Angelica (Orlando), Elvira (Puritanci), Kraljica noći (Čarobna frula) i Violetta (La traviata). Istovremeno postaje gošća opernih kuća u Rijeci, Splitu, Beogradu, Zagrebu, Sarajevu, Novom Sadu i Skopju te na svim važnim festivalima tadašnje Jugoslavije. Gostovala je u Rumunjskoj  (Cluj, Timișoara) i Čehoslovačkoj  (Prag).

Europa i svijet
Od 1990. do 1992. godine bila je solistica Zemaljskog kazališta (Salzburger Landestheater) u Salzburgu gdje je nastupila kao Despina u Mozartovoj operi Cosi fan tutte, Bastienne u Mozartovoj operi Bastien i Bastienne, Euridika u Gluckovoj operi Orfej i Euridika i Tamiri u Mozartovoj operi Il re pastore. Gostuje u Španjolskoj i Japanu. 1991. godine bila je gošća Semperopere u Dresdenu, gdje je nastupala u ulozi Mile u Janačekovoj operi Osud. Od 1992. do 1995. godine bila je solistica Opere Državnog kazališta (Staatstheater Darmstadt) u Dramstadtu (Njemačka). Tamo je također pjevala brojne glavne sopranske uloge: Rosalinde u opereti Šišmiš J. Straussa, Jenufa u isoimenoj operi L. Janáčeka, Mimi u Puccinijevoj La bohème, Vitellia u Mozartovoj operi La clemenza di Tito, Tatjana u operi Jevgenij Onjegin P. I. Čajkovskog, Donna Anna u Mozartovoj operi Don Giovanni, Mařenka u Prodanoj nevjesti B. Smetane i Violetta u Verdijevoj Travijati. Već od 1993. godine gostuje na drugim europskim pozornicama i u koncertnim dvoranama, a od 1995. godine po Europi i svijetu nastupa kao slobodna umjetnica. Godine 2003. ponovno postaje solisticom i prvakinjom Opere SNG Ljubljana.

Umjetnički profil
Njezine pjevačke i umjetničke značajke su posebno lijep, bogat i veliki glas, izrazita muzikalnost, glasovni raspon, produbljena i emotivna interpretacija te scenska izražajnost. Karijeru je započela kao koloraturni sopran, a nastavila u ulogama lirskog i mladodramskog soprana. U zadnje vrijeme interpretira uloge dramskog soprana i čak mezzosoprana. Njezin repertoar obuhvaća više od 40 glavnih opernih uloga te širok koncertni repertoar.

Uloge, nastupi i umjetnički suradnici
Njezine najznačajnije uloge su: Gilda u Verijevoj operi Rigoletto i Lucia u Donizettijevoj operi Lucia di Lammermoor u kojima je kao vrlo mlada pjevačica nastupala na svim pozornicama bivše Jugoslavije, kasnije Jenufa u istoimenoj operi L. Janačeka u kojoj je debitirala u Darmstadtu te nakon toga nastupila na festivalu Maggio Musicale Fiorentino u Firenci, u Freiburgu (Stadttheter) i Essenu (Aalto-Musiktheter), zatim Katarina Izmajlova u Šostakovičevoj operi Lady Macbeth mcenskog okruga (Aalto-Musiktheter Essen, Badisches Staatstheater Karlsruhe, Das Meininger Theater Meiningen, Theater Bremen, Opera HNK Zagreb) i Lady Macbeth u Verdijevoj operi Macbeth (Komische Oper Berlin, Oper Leipzig, Tiroler Landestheater Innsbruck). Nastupala je također kao Donna Elvira u Mozartovoj operi Don Giovanni (Zagreb), Leonora u Verdijevoj operi Trubadur (Bonn, Zagreb), Aida u Verdijevoj operi Aida (Antwerpen, Köln), Ariadna u operi Ariadna na Naxosu R. Straussa (Berlin), Mila u operi Osud L. Janačeka (Dresden), Nataša u operi Rat i mir S. Prokofjeva (Konzerthaus Beč), Malinka-Etherea-Kunka u operi Izleti gospodina Broučeka L. Janačeka (Konzerthaus Beč), Katja u Janačekovoj operi Katja Kabanova (Darmstadt), Rusalka (Essen, Bielefeld) i Kneginja (Ljubljana) u operi A. Dvořáka Rusalka, Tosca u istoimenoj operi G. Puccinija  (Essen, Zagreb, Ljubljana), Tatjana u operi Jevgenij Onjegin (Zagreb ), Mimi u Operi La bohème G. Puccinija (Darmstadt, Zagreb), Marguerite u operi Faust Ch. Gounoda (Ljubljana), Elettra u Mozartovoj operi Idomeneo (Salzburg), Abigaila u Verdijevoj operi Nabucco (Ljubljana), Cio Cio-San u operi Madama Butterfly G. Puccinija (Ljubljana), Maddalena u Giordanovoj operi Andrea Chénier (Ljubljana), Didona (Zagreb, Ljubljana) i Belinda u operi Didona i Eneja H. Purcella, Genoveva u istoimenoj operi R. Schumanna (Konzerthaus Beč), Janja u Gotovčevoj operi Kamenik (Zagreb), Herodijada u operi Salome R. Straussa (Ljubljana), Maddalena u Verdijevoj operi Rigoletto (Ljubljana), Miss Todd u Menottijevoj operi Lopov i stara djevica (Ljubljana), Marcellina u Mozartovom Figarovom piru (Ljubljana) i Kabanicha u Janáčekovoj operi Katja Kabanova (Ljubljana).
Njezin koncertni repertoar također obuhvaća djela različitih glazbenih stilova, od baroka, klasike, romantike i verizma do suvremene glazbe. To su brojne kantate J. S. Bacha i G. F. Händela, Bachova Misa u h-molu, Händelov oratorij Mesija i Devet njemačkih arija, Mozartov Requiem, Krunidbena misa i brojne koncertne arije, 9. simfonija, oratorij Christus am Ölberge i Missa solemnis L. van Beethovena, glazbena drama Lazarus F. Schuberta, Petite messe solennelle i Stabat mater G. Rossinija, oratorij Elias i simfonijska kantata Lobgesang F. Mendelssohna, Njemački rekvijem J. Brahmsa, 2. simfonija G. Mahlera, Stabat mater A. Dvořáka, Verdijeva Messa da requiem, Te Deum i Misa u f-molu A. Brucknera, Altenberg-Lieder A. Berga, Lirska simfonija A. Zemlinskog i Rekvijem za mladog pjesnika B. A. Zimmermanna.
Nastupila je na najvećim europskmi priredbama kao što su Salzburške ljetne igre, Bečki svečani tjedni, Edinburški festival, festival Maggio Musicale Fiorentino, Festival d'automne Paris, Dubrovački ljetni festival, Splitsko ljeto, Varaždinske barokne večeri i Opatijski ljetni festival te na najuglednijim koncertnim pozornicama u Europi i svijetu kao što su Wiener Musikverein, Wiener Konzerthaus, Berliner Philharmonie, Berliner Konzerthaus, Kölner Philharmonie, Alte Oper Frankfurt, Théâtre du Châtelet i Radio France Pariz, Bunka-Kai-Kan Tokio, Auditorio Municipal de Madrid,  te koncertne dvorane u Bruxellesu, Rotterdamu, Utrechtu, Nürnbergu, Rigi, Ljubljani, Zagrebu i Beogradu. Surađivala je s dirigentima kao što su Michael Gielen, Lovro pl. Matačić, Semyon Bychkov, Vladimir Jurowski, Kirill Petrenko, Uroš Lajovic, Hans Graf, Pinchas Steinberg, Daniel Harding, Stefan Soltesz, Heinz Holliger, Rafael Frühbeck de Burgos, Dieter Rossberg, Tomaš Hanus, Howard Arman, Nikša Bareza, Mladen Tarbuk, Ivo Lipanović i drugi te režiserima kao što su Joachim Herz, Harry Kupfer, Christine Mielitz, Liliana Cavani, Uwe Eric Laufenberg, Pet Halmen, Frank van Laecke, Lutz Hochstraate, Thomas Schulte Michels, Andreas Homoki, Konstanze Lauterbach, Fred Berndt, Tom Tölle, Gerd Heinz i drugi. Među njezinim partnerima na sceni bili su i Elina Garanča, Anja Harteros i Piotr Bieczała.

Pedagoška djelatnost
Pedagoškim radom se bavi od 2003. godine. Redovita je profesorica u trajnom zvanju na Muzičkoj akademiji u Zagrebu, gdje je u razdoblju od 2007. do 2016. godine bila i pročelnica Odsjeka za pjevanje. U razdoblju od 2006. do 2010. godine je predavala i na Akademiji za glasbo u Ljubljani. Njezini studenti su solisti brojnih europskih i svjetskih opernih kuća: Bayerische Staatsoper München, Deutsche Oper Berlin, Semperoper Dresden, Grand Theatre de Geneve, Stadtthetaer St. Gallen, Narodni Divadlo Prag, Teatro Fenice Venecija, Teatro dell'Opera di Roma, Opera Krakowska, Gran Teatre del Liceu Barcelona, Chicago Operahouse, Opera SNG Ljubljana, Opera SNG Maribor, Opera HNK Zagreb, Opera HNK Ivan Zajc Rijeka, Opera HNK Split, Opera HNK Osijek. Voditeljica je seminara za pjevače i pjevačke pedagoge, članica je žirija na domaćim i međunarodnim pjevačkim natjecanjima te suosnivačica i ravnateljica međunarodnog pjevačkog natjecanja "Zinka Milanov" u Rijeci.

Nagrade
 1976 - studentska Prešernova nagrada (Slovenija) za ulogu Susanne u Mozartovoj operi Figarov pir.
 1979 - 1. nagrada na međunarodnom natjecanju opernih pjevača "Mario del Monaco" Udine, Italija.
 1980 - 2. nagrada na međunaronom Televizijskom natjecanju "Belcanto" Oostende, Belgija.
 2004 - Nagrada "Marijana Radev" (Hrvatska) za najbolju žensku opernu ulogu u sezoni ( Katerina Izmajlova u operi Lady Macbeth mscenskog okruga).
 2007 - Nagrada "Milka Trnina"(Hrvatska) za izuzetna umjetnička postignuća.
 2010 - Plaketa "Sergije Rainis" (Hrvatska) za izuzetne dosege na području vokalne umjetnosti i pedagogije.
 2011 - Nagrada Hrvatskog društva glazbenih i plesnih pedagoga za izvrsne rezultate na području glazbene pedagogije.
 2012 - Nagrada "Samo Smerkolj" (Slovenija) za umjetnička postignuća slovenskih opernih pjevača, posebice na području komorne opere.
 2012 - Betettova nagrada (Slovenija) za umjetnička postignuća i sveopći doprinos slovenskoj glazbenoj kulturi.

CD-ploče
 A. Zemlinsky: Lyrische Symphonie / A. Berg: Altenberg-Lieder, SWF-Sinfonieorchester, dir. Michael Gielen, Arte Nova Classics, 1995.
 Ludwig van Beethoven: Sinfonie Nr. 9, SWF-Sinfonieorchester, dir. Michael Gielen, EMI Records, 1995.
 B. A. Zimmermann: Requiem für einen jungen Dichter, SWF-Sinfonieorchester, dir. Michael Gielen, Sony Classical, 1995.
 G. F. Händel: Devet njemačkih arija, Drago Arko (violina), Ciril Škerjanc (violončelo), Vlasta Doležal-Rus (čembalo), Založba kaset in plošč, Ljubljana 2000.

Mediji
 Portret Vlatke Oršanić, Produkcija Hrvatske televizije, 2000. Režija: Branko Ivanda
 Televizijska emisija o Vlatki Oršanić, autorica: Darja Korez Korenčan. Produkcija Televizije Slovenije, 2004.
 Arhivske snimke Vlatke Oršanić pohranjene su na sljedećim radijskim i televizijskim postajama: Radiotelevizija Slovenija, Hrvatska radiotelevizija (HRT), Österreichischer Rundfunk (ORF), Deutschlandsradio, Südwestrundfunk (SWR), Mitteldeutsche Rundfunk (MDR).

Izvori
 Vlatka Oršanič, slovenska wikipedija
 Großes Sängerlexikon - Karl-Josef Kutsch, Leo Riemens - Google Knjige
 Muzička akademija Zagreb

Vanjske poveznice
 Vlatka Oršanić razgovori - poveznica1
 Vlatka Oršanić razgovori - poveznica2
 Tosca, Zagreb, 2003
 Zinka Milanov Competition
 Mozirje: seminar za pjevače
 Nagrada Milka Trnina
 Nagrada Marijane Radev
 Vlatka Oršanić, intervju Nacional
 Vlatka Oršanić i B. A. Zimmermann

Hrvatski operni pjevači
Hrvatski glazbeni pedagozi

Dobitnici nagrade Milka Trnina
Životopisi, Zabok

Vlatka Oršanić


Latium ( [ˈlatjʊ̃]) Batı İtalya'da bulunan, Antik Roma'ya başkentlik yapmış olan Roma'nın kurulduğu bölge. Latium ilkin verimli volkanik topraklardan oluşan küçük bir araziydi. Bölgeyi Latinler iskan etmiştir. Tiber Nehri'nin sol şeridinde (doğu ve güney), kuzeyde Anio Nehri'ne (Tiber'in kollarından biri) ve güneydoğusu boyunca Pomptina Palus'a (Pomptina Bataklığı), en güneyde ise Circeius Dağı'na uzanan bölgede lokalizasyonu yapılmıştır. Tiber'in sağ şeridi Etrüsk şehri Veii ve diğer sınırlar da diğer İtalik kavimerce çevrelenmiştir. Roma sırasıyla önce Veii'yi ve onun İtalik komşularını mağlup ederek sınırlarını kuzeydoğuda Apenninus Dağlarına kadar, güneydoğuda ise Pomptina'ya kadar genişletmiştir. Günümüzdeki ardılı Lazio (modern Latincede ve bazen İngilizcede Latium) hala büyük bir şehir olsa da antik Latium'un yarısı kadar dahi değildir.

Latium'u iskan eden Latinlerin anadili, bu iskan sonrasında Eski Latince'nin öncülü, Latincenin ve İtalik dillerin de atası olacaktı. Latium, başkent Roma'nın bir dönem siyasi ve kültürel merkezi olarak tarihte önemli bir rol oynamıştır. Bunun ardından da ünlü sanatsal ve mimarî eserlere evsahipliği yapmıştır.

Coğrafya
Bilinen en eski Latium yerleşimi, Latinlere aittir. Latinlerin bilinen merkezi ise geniş, sönmüş bir yanardağ olan Mons Albanus'tu (Bugün Colli Albani). Roma'nın güneydoğusunda şehre 20 km mesafede bulunuyordu ve çevresi 64 kilometreydi. Ortasında Lacus Albanus isimli, birkaç kilometre uzunluğunda ve genişliğinde, oval bir krater gölü vardı. İkinci hakim tepede (Monte Cavo) Iuppiter Latiaris tapınağı bulunurdu ve Roma federasyonuna katılmadan önce Latinler burada devlet ile ilgili işlerini yürütürlerdi. Federasyondan sonra da Romalılar dinî ve devletle ilgili seremonileri burada düzenlemeye devam ettiler. Buraya inşa edilen son pagan tapınağı da Orta Çağ'a kadar ayakta kalmasına rağmen sonradan manastır olarak kullanılmış ve sonraları bir dönem için otele çevrilmiştir. İkinci Dünya Savaşı sırasında Wehrmacht burayı bir radyo istasyonuna çevirmişti. 1944 yılında Amerikalılar burayı ele geçirdiler. Bugünse tartışmalı bir telekomünikasyon binası olarak hizmet verir.

Şehrin tanrısı olarak Iuppiter'in seçilmesi, kabilenin (Latini) dile (Latince) adını vermesi, Latinlerin İndo-Aryan kökenli bir kabile olarak tanımlanmasına yeter göstergelerdir. Augustus dönemi şairi Vergilius, Latium ismini Latince "latens" (gizlenen) kelimesine dayandırır. Bunu yapmadaki sebebi ise söylenceye göre Latium'un altın çağında başta bulunan Saturnus'un burada Iuppiter'den gizlenmiş (Lat. latuisset) olmasıdır. Bir başka geniş kabul gören teoriye göreyse "Lazio" isminin etimolojisi Latince "latus"a (geniş) dayanır ve bu da Roma Campania'sına ithafen "düz ovayı" ifade eder.

Tarihi
Bölge Erken Bronz Çağı'ndan itibaren tarım toplumlarının yerleştiği bir bölgedir. Antik Yunanlar ve hatta Miken Uygarlığı tarafından da bilinmekteydi. İsim büyük ihtimalle Latince "geniş" anlamına gelen "latus"tan türemiştir ve "düz ova" fikrini dışavurur (Sabinum'un yüksek tepelerine zıt olarak). Yine de ismin daha erken dönemden, İndo-Aryan olmayan bir kökenden geldiğini savunanlar da vardır. Etrüskler MÖ 8. yüzyıldan itibaren, ana yurtları olan Etruria'dan (Bugünkü Toscana) Latium'a güçlü bir kültürel ve politik etki taşımışlardır. Ne var ki küçük, otonom şehir devletlerinin kontrol ettiği bu bölgenin üzerinde politik bir hegemonya kuramamışlardır. Bu bir yanıyla Antik Yunanistan'daki duruma benzer. Bölgenin Anakara Hellas'la olan yakın ilişkisi, erken tarihi üzerinde de kayda değer etkiler bırakmış olsa gerek.

MÖ 10. yüzyıldan itibaren Latium'da kurulmaya başlayan çok sayıda köyle beraber tarım kültüründe bir gelişme yaşandığı, arkeologlarca kabul görür. Latinler kılçıksız buğday ve arpa ekmiş; şaraplık üzüm (vitis vinifera), zeytin, elma ve incir ağacı yetiştirmişlerdir.

Çeşitli Latin halkları (Lat. Latini Populi), nüfuzlu boylar (gentes) tarafından yönetilen bir toplum yaşamına sahipti. Bu durum Roma'da da devam etti. Otuz curia, Roma toplumunu oluşturdu. Gelgelelim sosyal bir ünite olan gens (boy), zamanla yerini familia'ya (aile) bıraktı. Familia, paterfamilias (ailenin en yaşlı erkeği) tarafından idare edilirdi.

Bölgenin merkezinde köylerden biri olamayacağı için, sabitlenmiş yerel bir merkeze ihtiyaç duyulduğu sanılıyor. Bu merkez ortak meclisi, adliyeyi, ortak tapınağı barındırmalıydı. Burada boy üyeleri hükûmet işleri ve temaşa için bir araya gelebilmeli ve savaş durumunda güvenli bir şekilde buraya sığınabilmeliydi: Sıradan durumlarda bu gibi bir yerde pek ikamet edilmezdi. Bu gibi bir yer İtalya'da "capitolium" (zirve) veya "arx" (müstahkem mevkî) olarak adlandırıldı. İlkin bir kent değildi ama sonradan bir kent merkezi oldu. Zira bu müstahkem mevkiin etrafında doğal olarak evler inşa edildi ve daha sonra etrafı yapılarla çepeçevre sarıldı ve bu yerleşime "urbs" (etrafı çevrili yapı, i.e. şehir) dendi.

Alba'daki dizili tepeler, Latium'un tabii müstahkem mevkileri, yerleşimcilere güvenli bir konum sunması hasebiyle, olasıdır ki yeni gelenler tarafından ilk iskan edilen bölgeler olsun. Burada, Palazzuola üzerinde, Alba Gölü (Lagiod di Castello) ile Alba Dağı (Monte Cavo) arasındaki dar bir plato boyunca Alba Longa kenti uzanır. Bu kent Roma soyunun ve diğer Eski Latin topluluklarının ana kentidir. Buradaki eğimli bölgelerde de antik Latin bölgeleri Lanuvium, Aricia ve Tusculum bulunur. Bu bölgede medeniyetin başlangıcını gösteren çeşitli duvar işçiliği örnekleri bulunmuştur.

Bölgedeki müstahkem mevkîler daha sonraları Tibur ve Praeneste gibi önemli merkezlerin ortaya çıkmasına önayak olmuştur. Bunlara Labici, Gabii, Nomentum da eklenmiştir. Sahil bölgesinde Laurentum, Lavinium şehirleri ortaya çıkmış, Latin kolonizasyonu yayılmakla birlikte irili ufaklı sayısız merkezler oluşmuştur.

Latin Birliği
Bu köylerin hepsi politik olarak egemendi ve özyönetime sahiplerdi. Soy yakınlığı ve dil birlikteliği ile birlikte tüm bu köyler dinî ve siyasi bir birliğe doğru yol aldılar. Bu birliğin adı Latin Birliği'dir. Latinler Arricia Gölü civarındaki Venus, Iuppiter Latiaris ve Diana tapınmalarıyla birbirlerine dinî bir mihverde bağlanıyorlardı. Bunların arasında Alba Longa, Iuppiter tapınağına olan yakınlığı hasebiyle sivriliyor ve dinî bir merkez rolü oynuyordu. Bu birliğe iştirak eden kabileler "Alba kolonileri" olarak adlandırılıyorlardı ancak isimleri kaydedilmemiştir. Bu birliğin ritüeli "Feriae Latinae" (Latin Festivali) adlı festivaldi. Bu festivalde her yıl, valinin bilinçli olarak belirlediği bir günde, bir araya gelmiş olan Latin halkları tarafından Iuppiter Latiaris'e bir öküz kurban edilirdi. Seremonide yer alan her bir topluluk kurban yemeğine katkı sunmak zorundaydı. Bununla beraber Aricia Gölü civarındaki Nemus Dianae adlı kutsal Aricia korusu da kutsal yerler arasında önemli bir yere sahipti ve birçok Latin hacı için uğrak yer oluyordu.

Alba Longa şehri dinî alandaki önderliğini politik alana taşıyamamıştır. Örneğin hiçbir zaman Latin devletinin başkenti olamamıştır. Büyük ihtimalle Latin Birliği'nin yetki alanı tamamen belli değildi ve bu yüzden çeşitli düzensizlikler ortaya çıkıyordu. Yine de varlığını güçlü bir şekilde sürdürerek Latin soyundan gelen toplumların ilişkilerinin pozitif bir yansıması olarak duruyordu. Latin Birliği bünyesinde her zaman bütün Latin halklarını barındırmamakla birlikte, birliğe Latinler dışında ayrıcalıklı üye de almazdı.

Varlığının erken safhalarında, Roma bu birliğin önderliğini ele geçirdi ve Alba Longa, Roma'ya bir rakip olarak ortaya çıktı. Bu yüzden MÖ 7. yüzyıl ortalarında Roma, Alba Longa'yı yıktı, birlik dağıtıldı ve ailelerin neredeyse tamamı Roma'ya göç etmeye zorlandı. "Ana şehir Alba Longa, kızı (Roma) tarafından yok edildi." Livius'tan menkul: Alba Longa, Roma kralı Tullus tarafından tamamen yakılıp yıkıldı, tapınaklar müstesna. Feriae Latinae, Alba Dağı'nda düzenlenmeye devam etti fakat düzenlemeyi romalı devlet görevlileri yapıyordu.

Roma hegemonyası
Alba Longa'nın yıkılmasından sonra Roma, Latin Festivali'nin düzenleyicisi olarak Latin halkları üzerinde söz sahibi oldu. MÖ 7. yüzyıl ortalarında Roma, bir deniz gücü olarak ortaya çıktı ve tuz ikmalini güvence altına aldı (Lat. Via Salaria, Tuz Yolu). Via Salaria, Roma'dan başlayarak Tiber'in kuzey şeridindeki en yakın tuz tedarik bölgesi olan Ostia'ya doğru uzanır. Arkeologlara göre aynı zamanlarda Roma'da kentleşme atılımı başlar. Roma kulübeleri yerini evlere bırakır ve yk. MÖ 62'de forum ortaya çıkar. Etrüsk etkisi önemli rol oynar ve Etrüsk şehirlerinden göçmenler gelir. Kısa bir süre sonra (geleneksel söylenceye göre) Etrüsk kralları devri başlar. (Geleneksel anlatıda MÖ 616 - MÖ 509)

Roma Latium'da hatırı sayılır bir toprak hakimiyeti kazansa da, kralları halka hiçbir zaman mutlak bir güç uygulamamışlardır. Latin şehirlerinin korunması da Roma'nın görevidir zira Roma, diğer Latin şehirlerine nazaran çok daha büyük bir insan gücüne sahiptir. Bunun sebebi, Roma'nın cömert mülteci politikasıdır. Roma'nın dışarıdan gelenlere yurttaşlık hakkı vermesi kendine has bir durumdur. Hatta azatlı kölelere dahi yurttaşlık verilmiştir. Azatlıların çocukları, Roma ordusu için önemli bir insan kaynağıydı ve insan kaynağı bakımından Roma'nın üstünlüğünü de aşağı yukarı bunlar sağlıyordu.

Roma Cumhuriyeti ve sonrası
İmparator Augustus günümüz İtalya'sını tek bir coğrafî bölge olarak belirleyen kişidir ve ismini Italia koymuştur. Bu bölgeyi de kendi içinde on bir bölgeye ayırmıştır. Latium bu ayrımda, hemen güneydoğusunda bulunan Campagna (Campania) ve Neapolis ile birlikte "I. Bölge" olarak sayıldı.

Gotlar Savaşı (MS 535 - 554) sonrasında bu bölge özgürlüğünü kazandı zira "Roma Düklüğü" Doğu İmparatoru'nun mülkü haline geldi. Lombardlarla yapılan uzun savaşlarla şehir zayıfladı ve sonunda Romalı bir psikopos tarafından mülk edinildi.

Dinî ve skolastik aristokrasinin güçlenmesi, lordlar ile mezkur Romalı psikopos arasındaki tansiyonu gittikçe yükseltti, ta ki 16. yüzyıl ortalarına kadar. Bu yüzyılda Papa III. Innocentius kilise görevlileri aracılığıyla, Colonna ailesinin gücünü kırmak adına Tuscia, Campagna ve Marittima'daki eyalet yönetimleri üzerinde otorite kurmak istediği için, teritoryal hakimiyetini güçlendirmeye çalıştı. Bunu diğer papalar da denemiştir.

Papalığın Fransa'nın Avignon bölgesinde müteşekkil olduğu sıralarda (1309 - 1377) Papa'nın yokluğunu fırsat bilen feodal beyler gittikçe güçlendiler. Küçük komünler, ve hepsinin üstünde Roma, lordların bu yükselen gücüne karşı çıktı ve Cola di Rienzo'nun önderliğinde kendilerini skolastik gücün antagonisti olarak kabul ettiler. 1353 - 1367 arasında papalık tekrar Latium'da teşekkül edince güç yeniden papaya geçti.

16. yüzyıl ortalarından sonra papalık, tüm Latium'u Papalık Devletleri ile birleştirdi ve tüm bu siyasi bölgeler "Aziz Petrus'un mülkünün eyalet yönetimleri" haline geldiler. Viterbo, Marittima ve Campagna'daki hükûmet görevlileri buraları papalık adına yönetti.

Bölge, kısa ömürlü bir Roma Cumhuriyeti (18. yüzyıl) denemesinden sonra Şubat 1798'de Napoleon Bonaparte tarafından Fransa'ya katıldı. Ekim 1799'da ise tekrar Papa Devletleri hakimiyetine girdi.

20 Eylül 1870'te, Papa IX. Pius Roma'yı ele geçirip, Fransızları Sedan'da yenip İtalya birliğini sağladı. Latium da İtalya Krallığı'nın bir parçası oldu.

Günümüzde Latium
Günümüzde Latium, bazen İtalyanca ismi Lazio ile karşılanır, bir hükûmet bölgesidir. Birinci seviye idari bölgedir. İtalya'da 20 bölge mevcut olup, 2001'deki idari reformla beraber sınırlı otonomi kazanan yerel idarelerden biri olmuştur. Modern Latium, başkent Roma'yı da kapsar.

Kaynakça

Bibliografya

 Strabo – Geographica (Strabo) book V chapter 3 – Rome 20 BC
 Athanasius Kircher – Latium – 1669 – Amsterdam 1671
 G. R. Volpi – Vetus Latium Profanum et Sacrum – Rome 1742
 T. J. Cornell – The beginnings of Rome: Italy and Rome from the Bronze Age to the Punic Wars – London 1995
 C. H. Smith – Early Rome and Latium. Economy and Society, c. 1000 – 500 BC, "Oxford Classical Monographs" – Oxford 1996
 Theodor Mommsen, The History of Rome Volume I . 1894.  kamu malı.
 Fox, Robin Lane, The Classical World: An Epic History From Homer to Hadrian. Basic Books, 2006.

İtalya'nın tarihteki, coğrafi ve kültürel bölgeleri
Lazio coğrafyası
Lazio tarihi

Latium


A Companhia Energética de Roraima (CERR) é uma sociedade de economia mista em liquidação, que tem como acionista majoritário o Governo do Estado de Roraima.

História
A empresa foi constituída em 5 de abril de 1969, com base na Lei Federal n. 5.523, de 4 de novembro de 1968, com o nome de Centrais Elétricas de Roraima S.A.

Em 1989, a Cerr deixou de operar na capital e ficou responsável pela geração, pela distribuição, comercialização em todo o interior do estado de Roraima. Os serviços na capital foram assumidos pela Eletronorte (sendo criada em 1997 a Boa Vista Energia).

Em 2012, foi feita a tentativa de federalização da companhia, mas o processo não foi concluído.

A Cerr deixou de operar em 2016, após determinação do Ministério de Minas e Energia. Até dezembro de 2016, a CERR atendia em torno de 200 mil consumidores, além de comunidades indígenas, vilas e vicinais.

Em janeiro de 2017, a empresa perdeu a concessão para a distribuição e comercialização de energia elétrica nos municípios do interior e os serviços foram assumidos pela Boa Vista Energia S/A (Eletrobras Distribuição Roraima).

Em 10 de dezembro de 2018, a Boa Vista Energia passa de ser a controlada pelo Consórcio Oliveira Energia/Atem, após ser adquirida em um leilão realizada pela Eletrobras. Com a mudança de controle, a empresa passou a adotar o nome Roraima Energia.

Em março de 2022, a Assembleia Legislativa de Roraima aprovou a extinção da companhia, que entrou em processo de liquidação.

Referências

Governo de Roraima
Empresas de Roraima
Empresas fundadas em 1969
Empresas de distribuição de energia do Brasil

Companhia Energética de Roraima


La Constitution de Vidovdan est la première constitution du Royaume de Yougoslavie.

Elle a été validée par l'Assemblée constituante le 28 juin 1921.

Historique de création

Après une longue absence constitutionnelle, depuis la création de l'État le , la Constitution de Vidovdan est adoptée le 21 juin 1921.

La Vidovdan (la Saint-Guy) est une fête nationale serbe se tenant le 28 juin, commémorant plusieurs évènements importants de l'histoire serbe s'étant produits à cette date, à commencer par la bataille du Champ des Merles en 1389.

La constitution établit une monarchie héréditaire et parlementaire.

Notes et références

Notes

Références

Constitution

Constitution de Vidovdan


الفن العدني أو العدنيات أو اليماني هو (اللون الحضرمي) فن من فنون الموسيقى العربية وجزء من الموسيقى الخليجية.

الفن العدني في الكويت
اشتهرت العدنيات في الكويت مطلع السبعينيات من القرن العشرين، حين انتقل من حضرموت وعدن في اليمن من خلال عدة فنانين أبرزهم الفنان محمد جمعة خان والفنان محمد سعد عبد الله. طور فنانوا الكويت هذا الفن.

وقد أشتهر عن هذا الفن أنه يتميز بأربعة أوزان إيقاعية رئيسية هي:
 المثولث
 العوادي
 الهندي
 الوزن العدني العادي

أعلام فن العدنيات
مر هذا الفن في الكويت على أربعة أجيال، وكل من هذه الأجيال تتلمذ على يد واحد أو أكثر ممن سبقوه في هذا المجال:

أعلام الجيل الأول
 محمد جمعة خان
 راشد الحملي
 حمد سنان
 جمال المجيم

أعلام الجيل الثاني
 جمال الراشد
 يوسف المطرف
 مشاري العريفان
 عبدالعزيز السيب
 فهد الغانم
 خالد الملا
 عادل الشايجي

أعلام الجيل الثالث
 عادل الماس
 عبد العزيز الضويحي
 بدر نوري
 فواز المرزوق
 فهد الحداد
 فهد العوضي
 طارق الخريف
 قتيبة أسد

أعلام الجيل الرابع

 مطرف المطرف
 سليمان الشلال
 مشاري المشاري

مراجع

موسيقى كويتية

عدنيات


Theodor Cornel este pseudonimul literar al lui Toma Dumitriu (n. 1874, București – d. 20 februarie 1911, București) a fost un prozator, critic de artă și ziarist român.

Biografie
Theodor Cornel și-a definitivat educația școlară la București. A debutat cu proză în Lumea nouă literară și științifică din anul 1896. A plecat la Paris în anul 1897. Aici a rămas timp de unsprezece ani și a activat în publicistică. A fost redactor la cotidianul La Roumanie. Împreună cu Stan Golestan și cu Fernand Brulin au editat Revue Franco-Roumaine. A folosit de-a lungul activității sale editoriale și pseudonimele Parize, Le Petit Roumain, și Tristis. A mai colaborat cu La Revue blanche și Le Courier europeen În România a activat în periodicele Adevărul, Voința Națională, Evenimentul, Literatură și artă română și altele, cu poeme în proză, cronici dramatice, cronici de artă, schițe, note de călătorie, Scrisori din Paris, etc.

A trăit viața plină de efervescență a boemei pariziene unde a cunoscut tendințele moderniste ale epocii. În timpul șederii în capitala Franței a scris studiul La Roumanie litteraire d'aujord'hui din anul 1903. Prin ce a scris, a relevat evoluția ezitantă a fenomenului literar din România de la sfârșitul secolului al XIX-lea.

Revenit în București, a publicat două volume de poeme în proză intitulate Mentalia (1908) și Cântări pentru inimă (1910). Ambele volume au generat reacții puternice în critica literară a timpului. În perioada 1909-1914 a publicat un dicționar biografic, Figuri contimporane din România în trei volume.

Theodor Cornel a fost un comentator plin de vervă a actualității franțuzești din acele vremuri. A fost și un critic de artă deschis modernității, fapt relevat de conținutul din Scrisori din Paris. A fost remarcat și foarte apreciat de Gheorghe Petrașcu, Cincinat Pavelescu, Ion Minulescu, Jean Alexandru Steriadi, Tudor Arghezi și N. D. Cocea .

Opera

 La Roumanie litteraire d'aujourd'hui, Paris, 1903;
 Mentalia, București, 1908;
 Figuri contimporane din România, (în colaborare), I-III, București, 1909-1914;
 Cântări pentru inimă..., București, 1910.

Referințe
Nașteri în 1874
Decese în 1911
Critici de artă
Scriitori români
Ziariști de români

Theodor Cornel


Olaylar

Doğumlar
 Câbir bin Hayyan, Farsî çok yönlü bir fen bilgini; simyacı, kimyacı ve eczacı (ö. 815)
 Seffâh, Abbasi halifesi (ö. 754)

Ölümler
 29 Aralık - İmparatoriçe Gemmei, Japonya'nın geleneksel veraset düzenine göre 43. hükümdarı (d. 660)

721


Legea instrucțiunii publice din 1864 este  lege modernă a învățământului românesc.

Note

Educație în România
1864 în legislație

Legea instrucției publice din 1864


Bayramgazi, Kahramanmaraş ilinin Türkoğlu ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Daha önceleri Kelibişler köyüne bağlı bir oba iken, 22 Aralık 1952'de yine aynı köye bağlı Çakmak ve Cennetpınarı obaları ile birleşerek köy statüsü kazandı. 2012 yılındaki yasa değişikliğinden sonra ise mahalle oldu.

Coğrafya
Kahramanmaraş il merkezine 45 km, Türkoğlu ilçe merkezine 22 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Türkoğlu'nun mahalleleri

Bayramgazi, Türkoğlu


The Hillbrow Tower (formerly JG Strijdom Tower) is a tall tower located in the suburb of Hillbrow in Johannesburg, South Africa. At , it was the tallest structure and tower in Africa for 50 years, until it was surpassed in 2021 by the  Iconic Tower in Egypt's New Administrative Capital. For seven years it was also the tallest structure in the Southern Hemisphere until 1978, when surpassed by the 270 m Mount Isa Chimney in Queensland, Australia. It remains the tallest telecommunications tower in Africa, and the tallest structure in sub-Saharan Africa. Construction of the tower began in June 1968 and was completed three years later, in April 1971. Construction cost 2 million rand (at the time, US$2.8 million). The tower was initially known as the JG Strijdom Tower, after JG (Hans) Strijdom, South African Prime Minister from 1954 to 1958. On 31 May 2005 it was renamed the Telkom Joburg Tower.

The tower was constructed for South African Posts & Telecommunications, which later became Telkom, South Africa's government-run and largest telecommunications company. As the general height of buildings rose in the central business district, it became necessary that the height of the new telecommunications tower stayed above the height of the buildings surrounding it.

Tourist attraction
The Hillbrow Tower has been closed to visitors since 1981, primarily due to security reasons. Before the closure, the Hillbrow tower was one of the largest tourist draws in Johannesburg. The public was able to enter six public floors at the top of the tower. One of the floors housed a popular revolving restaurant named "Heinrich's Restaurant" and a discotheque named "Cloud 9" as well as another non-rotating restaurant known as "the Grill Room" and the observation floor which was at 197 m height.

During the 2010 FIFA World Cup, a huge football was fitted to the tower to celebrate the event. In 2013, television programme Carte Blanche broadcast from what used to be the revolving restaurant.

The Hillbrow Tower is one of two iconic towers that are often used to identify the Johannesburg skyline. The second tower, the Sentech Tower (old Albert Hertzog Tower), is used for television and radio transmissions.

Gallery

See also
 List of towers
 Sentech Tower
 Carlton Centre

References

External links

 Hillbrow Tower

Buildings and structures in Johannesburg
Towers completed in 1971
Towers in South Africa

Hillbrow Tower


An Carex stiphrogyne in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Alexander Gilli. An Carex stiphrogyne in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae.

Mabibilngan ini ha Papua New Guinea. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Carex

Carex stiphrogyne


RRR (acronyme de Rise Roar Revolt) est un film épique historique et musical indien réalisé par S. S. Rajamouli et sorti en 2022.

S. Rajamouli s'est intéressé aux parcours de  et de , deux révolutionnaires indiens des années 1920 en imaginant ce qui se serait passé si les deux hommes s'étaient rencontrés et s'ils avaient été amis. L'intrigue du film explore la période d'errance de leurs vies, lorsque les deux révolutionnaires ont choisi de tomber dans l'oubli avant de commencer le combat pour leur pays.

Le film a notamment remporté le Golden Globe de la meilleure chanson originale et l'Oscar de la meilleure chanson originale pour Naatu Naatu.

Synopsis
L'intrigue du film se situe en Inde dans les années 1920, durant la période du Raj britannique. Lorsque l'administrateur Scott Buxton et son épouse enlèvent Malli, une jeune fille du peuple Gond, son frère  imagine un plan pour pouvoir la sauver. Sachant cela, les Britanniques décident de lancer un avis de recherche contre lui. Parallèlement, , un homme de la police impériale indienne est envoyé pour l'arrêter. Lorsque les deux hommes se rencontrent par hasard, tout va changer...

Fiche technique

 Titre original : RRR (acronyme de , littéralement « se soulever, rugir, se révolter »)
 Réalisation : S. S. Rajamouli
 Scénario : S. S. Rajamouli, Vijayendra Prasad, Sai Madhav Burra, Madhan Karky et Riya Mukherjee
 Musique :  (crédité sous le nom de M M Kreem)
 Direction artistique : Nikolai Kirilov et Anil Jadhav
 Décors :
 Costumes :
 Photographie :  (crédité sous le nom de Senthil Kumar)
 Montage :
 Production :  et M. M. Srivalli
 Société de production : DVV Entertainment
 Sociétés de distribution : Desi Entertainment Paris / Friday Entertainment (France) ; N&N Creations (Suisse) ; Pen Marudhar Entertainment (Inde) ; Phars Film (monde)
 Pays de production :
 Langues originales : télougou et anglais
 Format : couleur — 2,35:1 - Dolby Atmos
 Genre : épique, drame, historique, action, musical
 Durée : 187 minutes
 Date de sortie :
 Monde :

Distribution

  :
  :
 Ajay Devgn : Venkata Rama Raju, le père de Raju
 Alia Bhatt : Sita
  : Jennifer, dit « Jenny »
 Shriya Saran : Sarojini, la mère de Raju
 Ray Stevenson : Scott Buxton
 Alison Doody : Catherine Buxton, l'épouse de Scott
  : Venkateswarulu , l'oncle de Raju
 Chandra Sekhar : Jangu
  : Peddayya
  : Venkat Avadhani
  : Lacchu
  : Edward
 Mark Bennington : Cunningham
 Eduard Buhac : Jake, le soupirant de Jenny
 Twinkle Sharma : Malli
 Ahmareen Anjum : Loki, la mère de Malli
 Varun Buddhadev : Raju enfant
  : Sita enfant
 S. S. Rajamouli : caméo dans la chanson de fin

Accueil
Le film a été globalement très bien accueilli en Inde mais aussi à l'international, avec les éloges pour les prestations d'acteurs (particulièrement le duo Ram Charan et NTR), la réalisation, le scénario, la musique, le montage et les séquences d'action. Le film a engrangé plus de 175 millions de dollars, ce qui fait de lui l'un des films les plus rentables de 2022 mais aussi le troisième plus grand succès indien de tous les temps au box office, derrière un autre film du réalisateur, La Légende de Baahubali -  partie.

Autour du film

Chanson finale Sholay
La chanson de fin du film (Sholay en hindi ) présente 8 figures indépendantistes, révolutionnaires et/ou héroïques de l'histoire indienne, chacun représentant une région particulière de l'Inde.

Dans l'ordre de leur apparition, on aperçoit :
 Subhas Chandra Bose, représentant le Bengale, Odisha et l'Inde de l'Est
 Vallabhbhai Patel, représentant le Gujarat
 Kittur Chennamma, représentant le Karnataka et également seule femme de la liste
 V. O. Chidambaram Pillai, représentant le Tamil Nadu
 Bhagat Singh, représentant le Pendjab et l'Inde du Nord
 , représentant l'Andhra Pradesh et Telangana
 , représentant le Kerala
 Shivaji, représentant l'Inde de l'Ouest, du Sud et du Centre

Distinctions

Récompenses

 Saturn Awards 2022 : Meilleur film international
 Golden Globes 2023 : Meilleure chanson originale pour Naatu Naatu pour  (compositeur) et  (parolier)
 Oscars 2023 : Meilleure chanson originale pour Naatu Naatu pour M. M. Keeravani et Chandrabose

Nominations

Notes et références

Liens externes

Film indien sorti en 2022
Film dramatique indien
Film d'action indien
Film historique indien
Film musical indien
Film réalisé par S. S. Rajamouli
Film sur la colonisation
Mouvement pour l'indépendance de l'Inde
Film se déroulant dans les années 1920
Film se déroulant en Inde
Film se déroulant à Delhi
Film tourné à Hyderabad
Film en télougou
Film en anglais
Critics' Choice Movie Award du meilleur film en langue étrangère
Film avec un Oscar de la meilleure chanson originale

RRR (film)


Şrivatsa, Hindistan'daki antik uğurlu bir sembol.

Jainizm'de, Tirthankara putunun sandığını işaretler. O aşta-mangalalardandır.

Bir tür fleur-de-lis olarak gözükür; sonsuz bir düğüm, bir çiçek veya elmas şekilli bir sembol.

Dini semboller
Hint felsefesi ve dini

Şrivatsa


أبو زرعة طريف بن مالك قائد عسكري خلال الفتح الإسلامي للأندلس، يعتبر أول مسلم دخل الجزيرة الإيبيرية في مهمة عسكرية.

اختلف المؤرخون حول أصل طريف بن مالك، فذكر ابن عذاري أنه من البربر، وأخذ برأيه محمد عبد الله عنان في كتابه «دولة الإسلام في الأندلس»، وقال صاحب كتاب «أخبار مجموعة في فتح الأندلس» أنه من موالي موسى بن نصير، فيما ذكر ابن خلدون أنه ينتسب إلى النخع وهم بطن مذحج. وهو ما نقله المقري التلمساني عنه. وأخذ بهذا الرأي شكيب أرسلان. ورجح محمود شيت خطاب أنه من البربر من قبيلة برغواطة.

التحق طريف بن مالك بجنود الفتوحات الإسلامية عندما وصلوا المغرب الأقصى، وكان على رأس أول حملة عسكرية يرسلها موسى بن نصير والي أفريقية من قبل الدولة الأموية لاستطلاع أراضي الجزيرة الأيبرية في رمضان عام 91 هـ. تكونت الحملة من 400 مقاتل ومائة فارس حملتهم أربع سفن، ونزلت بهم في الموضع الذي عرف بعد ذلك بجزيرة طريف. شجع نجاح تلك الحملة موسى بن نصير على استكمال مخطط الفتح الإسلامي لأيبيريا، الذي بدأ فعليًا بنزول جيش طارق بن زياد في جبل طارق في رجب عام 92 هـ.

انظر أيضًا
 طريف المطغري
 صالح بن طريف

مراجع

أندلسيون في القرن 8
قادة الفتح الإسلامي
قادة عسكريون أمويون
قادة عسكريون أندلسيون
مسلمون في القرن 8

طريف بن مالك


Décimo Haterio Agripa (en latín, Decimus Haterius Agrippa) (c. 10 a.C.-32 d. C.) fue un senador romano que desarrolló su carrera política a caballo entre finales del  a. C y el primer tercio del , bajo los imperios de Augusto y Tiberio.

Familia y carrera

Haterio Agripa era hijo del orador y senador Quinto Haterio.

Fue un tribuno de la plebe en 15 y vetó propuestas; dos años después, en 17, ante el fallecimiento del pretor Lucio Vipstano Galo fue favorecido por Germánico y Druso, al ser pariente del primero, para adelantar su carrera sustituyéndolo; de todas formas, al año siguiente, en 18, fue elegido pretor peregrino.

A finales de 21, cuando ya era consul designatus para el año siguiente, intervino en el Senado para que se condenase al caballero Cluvio Rufo, delatado por escribir un poema en honor del difunto Druso. Agripa instó al emperador Tiberio a nominar a una cantidad limitada de candidatos políticos para cada familia.
En 32, intervino contra los cónsules del año anterior Tras este proceso, cayó en desgracia frente a Tiberio y Tácito lo describe como somnolente y entregado a noches de crápula, pero sin la maldad de Tiberio.
Murió en 32, víctima del reinado de terror de Tiberio.

Se casó con Domicia, hija de Antonia la Mayor y Lucio Domicio Enobarbo. Su único hijo fue Quinto Haterio Antonino, cónsul ordinarius en 53, bajo su pariente Nerón.

Bibliografía

 E. Groag, "D. Haterius Agrippa 3", RE, vol. VII-2, Stuttgart, 1912, cols. 2513-2514 .

Notas

Cónsules del Imperio romano
Tribunos de la plebe
Senadores de la Antigua Roma del siglo I
Dinastía Julio-Claudia
Ejecutados de la Antigua Roma
Pretores
Agripa, Decimo Haterio

Décimo Haterio Agripa


أحمد عبد الله الفاسي ( 1921م- ) ، من مواليد مكة المكرمة. شاعر مبرز من تهامة، من الطبقة التجديدية في عصر النهضو الأدبية، التحق بكلية الشريعة بجامعة الأزهر. عمل في التعليم ومذيعا، وأمينا لمكتبة الإذاعة بمكة. ضدر له من الدواووين: ( الأطياف العائدة)، و(اللحن الأول، 1960م).

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من مكة
أعلام النهضة
تهاميون
شعراء حجازيون في القرن 20
شعراء سعوديون في القرن 20
صفحات تحتاج تصنيف سنة الوفاة
مواليد 1921

أحمد بن عبد الله الفاسي


III. Jan Sobieski (17 Ağustos 1629 - 17 Haziran 1696), Lehistan'ın seçimle tahta çıkan ve 1674 - 1696 yılları arasında hüküm süren devlet adamı. Osmanlı Devleti'yle yaptığı savaşlar sonucu Lehistan-Litvanya Birliği'ni kısa bir süre için yeniden canlandırmıştır.

Hayatı
Jan Sobieski 1629 yılında soylu bir aile içinde dünyaya geldi. Babası Jakob sarayda bir görev edinmiş, yaşamının sonuna doğru da Lehistan Senatosu'nun üyeleri arasında ona en yüksek rütbeyi sağlayan Kraków kale komutanlığına getirilmişti. Çok iyi bir eğitim gören Jan gençliğinde Batı Avrupa'nın birçok yerini dolaşma olanağı buldu. Gelecek vadeden bir komutan olan Jan 1650'lerin başında Kral II.John Casimir tarafından Osmanlı İmparatorluğu'nun başkenti Konstantiniyye'ye diplomatik misyondaki elçilerden biri olarak gönderildi. Sobieski orada Tatar ve Türk dilini öğrendi aynı zamanda Türk askeri gelenek ve taktiklerini inceleme fırsatı buldu.

Kumandanlığı
1655'te İsveç İmparatorluğu Lehistan'ı istila etti. İsveç Tufanı (Lehçe: Potop Szwedzki) denen bu olay sırasında genç Jan Sobieski önce Lehistan kralı Jan Kazimierz'e karşı olduğu için İsveçlilerin safında yer aldı. Ertesi yıl yeniden taraf değiştirerek İsveçlilere karşı mücadelenin önderleri arasına katıldı.

1665'te koruyucusu Kraliçe Maria Ludwika'nın etkisiyle saray başmareşalliğine getirildi. 1666'da Lehistan ordusunda cephe komutanı oldu. Ekim 1667'de Tatarları ve Kazakları Podhajce (günümüzde Podgaytsi, Ukrayna) yakınlarında yenilgiye uğrattı. 1668 ilkbaharında Varşova'ya döndüğünde başkomutanlığa getirildi. 1665'te Fransız Marie-Casimire de la Grange d'Arquien (Marysienka) ile evlendi. Marysienka, Kral Jan Kazimierz'in 1668'de tahttan çekilmesinden sonra, Sobieski'yi kral seçtirmek istedi. Ama soylular 1669'da Michał Korybut Wiśniowiecki'yi kral seçince, Fransa kralı XIV. Louis'den kocasının kral olması için destek istedi.

Kral Machal'ın kısa süren hükümdarlığı (1669 - 1673) sırasında, Sobieski bir yanda Kazaklar karşısında yeni başarılar kazanarak adını duyururken, öte yandan Fransa'ya karşı Habsburg yanlısı politikalar uygulayan krala cephe aldı. Kral Michał 1673'te öldü. O sırada devam etmekte olan 1671-1676 Osmanlı-Lehistan Savaşı'nda kumandanlık görevini üstlenen Sobieski 11 Kasım 1673 tarihinde Hotin yakınlarındaki yapılan çarpışmada Sarı Hüseyin Paşa komutasındaki Osmanlı ordularını yenilgiye uğrattı. Bu başarıları 1672'de imzalanmış olan Bucaş Antlaşması'nın ağır koşullarını değiştirmemekle beraber, Sobieski'nin saygınlığını büyük ölçüde artırdı. Sobieski nihayet Mayıs 1674'te Habsburgların desteklediği adaya karşı kral seçildi.

Krallığı
Sobieski önce Fransa yanlısı bir politika izledi. Fransa'nın arabuluculuğuyla Osmanlılara savaşı sona erdirmeye çalıştı ve Haziran 1675'te Fransa'yla Jaworow Antlaşması'nı imzaladı. Bu gizli antlaşmayla Sobieski, Osmanlılarla barış yapıldıktan sonra Habsburglu Kutsal Roma Cermen İmparatorluğu'na savaş açacağına söz veriyordu. Ekim 1676'da Osmanlılarla Zorawno'da, koşulları Bucaş Antlaşması'ndan biraz daha elverişli bir ateşkes sağlandı.

Sobieski'nin, kuzeybatıda Prusya'dan toprak kazanmak amacıyla Fransa ve İsveç'in desteğini sağlama ve böylece güneydoğuda Osmanlılara kaptırdığı toprakları telafi etme umutları boşa çıkmıştı. Ayrıca XIV. Louis, ne Maryslenka'nın Fransız kraliyet ailesiyle akrabalığını tanımaya hazırdı, ne de Sobieski'nin oğlu Jakob'un Lehistan tahtına varis olmasını desteklemek niyetindeydi. Yüksek soylular, özellikle Litvanyalılar, Sobieski'nin Fransa'nın yardımıyla mutlak iktidarı ele geçirmeye çalıştığından kuşkulandıkları için Fransa'yla yapılan ittifak antlaşmasına karşı çıktılar. XIV. Louis'in amacı Sobieski'yi Habsburglara karşı uysal bir vasal olarak kullanmaktı. Oysa Lehistan'ın Habsburglarla çatışan çıkarları yoktu; art arda gelen Osmanlı saldırılarından sonra Fransa'nın müttefiki olan Osmanlıları baş düşman olarak görmeye başladı. Bu yüzden öteden beri Fransız yanlısı olduğu halde, Sobieski Fransa'yla ittifakını bozdu. Kutsal Roma Germen imparatoru I. Leopold'la Osmanlılara karşı bir antlaşma imzaladı (1 Nisan 1683). Antlaşma koşullarına göre, iki müttefikten birinin başkenti kuşatılacak olursa, öbürü onu bütün gücüyle desteklemek zorundaydı.

II. Viyana Kuşatması

1683 yazında Osmanlı orduları Viyana'yı kuşattığında, Sobieski yaklaşık 25 bin kişilik ordusunun başında yardıma koştu. Viyana'yı kurtarmak amacıyla toplanan bütün komutanlar arasında en yüksek rütbeli olduğu için yaklaşık 75 bin kişilik müttefik kuvvetlerinin komutasını üstlendi. Avrupa tarihini belirleyen en önemli savaşlardan biri olan bu savaşın sonucunda Osmanlı ordularını Kahlenberg'de yenilgiye uğrattı (12 Eylül 1683).

Buna karşılık Sobieski 1683 sonbaharında Osmanlıların elindeki Macaristan'a düzenlenen seferde aynı başarıyı gösteremedi. 10 bin Leh askeriyle Macaristan'a ulaşan Sobieski 6 Ekim 1683 tarihinde Ciğerdelen mevkiinde Budin valisi Kara Mehmet Paşa'nın ordularına yenildi ve canını zor kurtardı. Ertesi gün Lorraine Dükü V. Charles'ın komutasındaki Avusturya ordusu Osmanlıları yendiler ama savaştaki başarısızlığı yüzünden Sobieski'nin Kutsal Roma İmparatoru I. Leopold'la ilişkileri bozuldu. Sobieski'nin amacı Eflak ve Boğdan'ı Osmanlılardan almak, Lehistan'ın etki alanını Karadeniz kıyılarına kadar genişletmekti. Bu amaçla 1684-1691 arasında Boğdan'da çeşitli harekâtlara girişti ama çoğunlukla başarısız oldu. Son seferinde tutsak düşme tehlikesiyle bile karşılaştı.

Avrupa'daki Osmanlı nüfuzuna karşı mücadele Sobieski'nin dış politikasının temel taşıydı. Lehistan'ın geleneksel düşmanı konumundaki Rusya, Osmanlıları hedef alan birliğe katılmak isteyince, Sobieski 1686'da Ruslarla Ebedi (Grzymultowski) Barış'ı imzaladı.Bu antlaşmayla, 1667'den beri geçici olarak Rus yönetiminde bulunan Kiev bütünüyle Rusya'ya bırakıldı. 1683'ten sonra uğradığı bütün başarısızlıklara ve düş kırıklıklarına karşın, Sobieski Lehistan'ın güneydoğusunu Osmanlı ve Tatar saldırısından kurtarabildi.

İlerleyen yılları
1691'den sonra Sobieski'nin sağlığı ciddi biçimde bozuldu. Bu arada gerek soylularla gerek kendi ailesi içindeki çatışmalarla uğraşmak zorunda kaldı. En büyük oğlu Jakob, kraliçeye ve genç prenslere karşı uzlaşmaz biçimde cephe almıştı. Sobieski'nin bütün oğulları tahta varis olmak için Habsburglardan ya da Fransa'dan destek arıyorlardı.

Hükümdarlığının ikinci yarısı birincisi kadar başarılı olmadığı halde, Sobieski ile karısının kişisel serveti önemli ölçüde artmıştı. Sobieski, Zolkiew ve Jaworow'daki evlerine, özellikle Varşova yakınında barok mimarinin olgun bir örneği olan Wilanow Sarayı'na büyük paralar harcadı. Şairlerin ve ressamların da koruyucusuydu. 17. yüzyılın bütün Lehistan hükümdarları arasında, edebiyata ve kültürel yaşama en çok ilgi duyan Sobieski'ydi.

Sobieski iç politikada daha başarısızdı. Krallığın konumunu güçlendirmek ve orduya istikrar kazandırmak için gösterdiği bütün çabalar kendi oğullarının da karşı çıkmasıyla sonuçsuz kaldı. Soylular 1683 zaferinden sonra ülke savunmasına yeterince ilgi göstermedi. Litvanyalı soylular ise Osmanlılardan çok birbirleriyle savaştılar. Böylece Sobieski, parlak bir komutan ve örgütçü olduğu halde, ailesi içindeki çatışmaları ve 18. yüzyılda Lehistan'ın yıkımına yol açan iç çekişmeleri önleyemedi.

Kaynakça
 Macaristan Prensi İmre Thököly, Yüksek Lisans Tezi, Gülin Orcan, Ankara Üniversitesi, Ankara, 2005.

1629 doğumlular
1696 yılında ölenler
Jan 03
17. yüzyıl liderleri

Polonya hükümdarları

Osmanlı-Kutsal İttifak Savaşları'ndaki kişiler
Varşova'da ölenler
Litvanya Büyük Dükleri

III. Jan Sobieski


Ivan Alexander Mizanzuk (Recife, 13 de junho de 1983), mais conhecido como Ivan Mizanzuk, é um professor universitário, escritor, produtor de podcasts e jornalista brasileiro.

Biografia
Ivan tem graduação em design pela Pontifícia Universidade Católica do Paraná (PUCPR) e doutorado em tecnologia pela Universidade Tecnológica Federal do Paraná (UTFPR). É professor na PUCPR e na UniBrasil. Em 2019, lecionou uma disciplina sobre podcasts como meio de difusão educacional na Universidade Estadual de Campinas (Unicamp).

Ivan dirigiu os podcasts AntiCast, Projeto Humanos, Pico dos Marins – O caso do escoteiro Marco Aurélio e Conversas Paralelas.

A quarta temporada do Projeto Humanos, sobre o Caso Evandro, inspirou a criação de uma série de televisão sobre o caso distribuída pelo Globoplay, da qual participou como roteirista e que foi indicada ao prêmio Emmy Internacional em 2022.

Em abril de 2022, começaram a ser publicados os episódios da quinta temporada do Projeto Humanos, sobre o caso dos meninos emasculados em Altamira.

Obras

 Existe Design? Indagações filosóficas em três vozes (2013)
 Até o Fim da Queda (2014)
 O Caso Evandro: sete acusados, duas policias, o corpo e uma trama diabólica (2021)

Alunos da Universidade Tecnológica Federal do Paraná
Alunos da Pontifícia Universidade Católica do Paraná
Podcasters do Brasil
Escritores de Pernambuco
Designers do Brasil
Professores de Pernambuco
Professores da Pontifícia Universidade Católica do Paraná

Ivan Mizanzuk


Volta a la Comunitat Valenciana er et spansk etapeløb som er en del af UCI ProSeries, hvor det er placeret i kategorien 2.Pro. Løbet bliver afviklet i den østlige del af Spanien i regionen Valencia.

Vindere

Eksterne henvisninger

Volta a la Comunitat Valenciana


Die Suttor Developmental Road ist eine Fernverkehrsstraße im Osten des australischen Bundesstaates Queensland. Sie verläuft in West-Ost-Richtung und hat eine Länge von 167 km. Sie verbindet den Peak Downs Highway mit der Bowen Developmental Road.

Verlauf
Die Suttor Developmental Road zweigt nördlich von Nebo vom  Peak Downs Highway (S70) nach Westen ab und führt südlich des Homevale-Nationalparks zur Kleinstadt Elphinstone.

Südlich der Stadt begleitet sie den Lake Elphinstone an seinem Ostufer. Dort endet der asphaltierte Teil der Straße. Sie überquert den Isaac River und führt dann als unbefestigter Weg über die Denham Range nach Osten. Bei der Siedlung Eaglefield überquert sie den Suttor River, nach dem sie benannt ist. Schließlich erreicht sie die Kleinstadt Mount Coolon an der Bowen Developmental Road (S77).

Literatur
Steve Parish: Australian Touring Atlas. Steve Parish Publishing. Archerfield QLD 2007. ISBN 978-1-74193-232-4. S. 10

Straße in Queensland
Straße in Australien und Ozeanien

Suttor Developmental Road


A paquistanização é um neologismo que se refere à divisão contínua de qualquer sociedade ao longo de linhas religiosas, como aconteceu com a divisão da Índia entre hindus e muçulmanos.

Na Europa, Alija Izetbegović, o primeiro presidente da República da Bósnia e Herzegovina, começou a abraçar o "modelo paquistanês" na década de 1960, alienando os sérvios que usariam essa ideologia para atacar os bósnios mais tarde, enquanto em sua Declaração Islâmica ele "designou o Paquistão como um país modelo a ser imitado pelos revolucionários muçulmanos em todo o mundo".

Alguns africanos ocidentais foram inspirados pelo movimento de independência da Índia. Em 1920, africanos ocidentais educados formaram o Congresso Nacional da África Ocidental Britânica, que modelou seu nome no Congresso Nacional Indiano. De acordo com Ali Mazrui, a faceta do movimento de independência indiana que os africanos ocidentais acharam mais admirável foi a unidade dos povos indígenas durante a luta. Em 1936, HO Davies disse:"Os africanos devem seguir a Índia – a única maneira é que os africanos cooperem e façam sacrifícios na luta pela liberdade."Segundo Ali Mazrui,"Mas o surgimento da Liga Muçulmana na Índia como um movimento secessionista sério logo quebrou o mito da unidade no modelo indiano. Uma nova palavra entrou no vocabulário do nacionalismo da África Ocidental – a palavra era 'paquistanização'."Kwame Nkrumah, do Gana, e Nnamdi Azikiwe, da Nigéria, ficaram preocupados com a possível paquistanização em seus respectivos países e na África como um todo. O Manifesto Eleitoral de 1954 do Partido Popular da Convenção contém a seguinte mensagem:"Vimos a tragédia do comunalismo religioso na Índia e em outros lugares. Não nos deixe dar a chance de criar raízes e florescer em Gana. Abaixo a paquistanização!"

Nigéria
A paquistanização tornou-se uma preocupação no movimento de independência da Nigéria. As subdivisões primárias da Nigéria consistiam na Região Norte dominada por Hausa-Fulani, a Região Ocidental dominada por iorubás e a Região Oriental dominada por Ibos. Além dessas diferenças étnicas, a região norte era principalmente muçulmana, enquanto as regiões ocidental e oriental eram principalmente cristãs. Na década de 1950, a Região Norte ameaçou se separar. Godfrey Mwakikagile observou que foi a região Norte que foi a primeira região ameaçando se separar. Na Conferência Geral de 1950 em Ibadan, os delegados da Região Norte exigiram 50% dos assentos na legislatura da Nigéria e ameaçaram a secessão de outra forma. Em 1958, Nnamdi Azikiwe disse:"É essencial que a má vontade não seja criada para encorajar um Paquistão neste país."O objetivo original do contragolpe contra o governo de Johnson Aguiyi-Ironsi em 29 de julho de 1966 era facilitar a secessão da Região Norte do resto da Nigéria.

Também observado na guerra civil nigeriana.

Sudão
Em fevereiro de 2011, Mazrui usou o termo para descrever a divisão do Sudão em Sudão propriamente dito, que é principalmente muçulmano, e Sudão do Sul, que é principalmente cristão e animista.

Ver também

 Teoria das Duas Nações
 Balcanização

Religião e sociedade
Neologismos sobre política

Paquistanização


دهنو قلندران  قرية عامرة تـتبع بلدة جناح (بالفارسية: بخش جناح ) من توابع مدينة بستك وتقع في محافظة هرمزگان في جنوب غرب إيران. إحدى قرى « إقليم فرامرزان». سمية هذه القرية بــ (دهنو قلندران) نسبتاً إلى عائلة «قلندران» الذين هاجرو من المنطقة المجاورة وقاموا بتأسيس هذه القرية، لذلك نسبة لهم.

حدود قرية دهنو قلندران

حدود قرية دهنو قلندران: من الشمال جبل، ومن الجنوب «دهنو خواجه »، من الغرب قرية خمر قلندران ومن الشرق تنتهي بـقرية هنكویه.

.

السكان
يبلغ عدد سكان هذه القرية حسب تعداد السكان لعام 2006 للميلاد، (135) نسمة تشكل (27) عائلة، من أهل السنة والجماعة وعلى المذهب الشافعي. يتكلمون الفارسية باللهجة المحلية. بها مسجد، ومدرسة مشتركة، وعدد ثلاثة البرك لحفظ مياه الأمطار، إذا الأودية أثناء هطول المطر.

المصادر

 الكوخردى، محمد، بن يوسف، (كُوخِرد حَاضِرَة اِسلامِيةَ عَلي ضِفافِ نَهر مِهران) الطبعة الثالثة، دبى: سنة 1997 للميلاد.
 محمدیان، كوخردى، محمد.  «شهرستان بستک وبخش کوخرد»  ج1. چاپ أول، دبی: سال انتشار 2005 میلادی. (فارسي)
 عباسی، قلی، مصطفی،  «بستک وجهانگیریه»، چاپ أول، تهران: ناشر: شرکت انتشارات جهان معاصر، سال 1372 خورشیدی.
 سلامى، بستكى، أحمد.  (بستک در گذرگاه تاریخ)  ج2 چاپ أول، 1372 خورشيدى.
 عباسی، قلی، مصطفی،  «بستک وجهانگیریه»، چاپ أول، تهران: ناشر: شرکت انتشارات جهان معاصر، سال 1372 خورشیدی.
 محمدیان، كوخردى، محمد،  (شهرستان بستک وبخش کوخرد) ، ج1. چاپ أول، دبی: سال انتشار 2005 میلادی.
 بالود، محمد.  (فرهنگ عامه در منطقه بستک)  ناشر همسايه، چاپ زيتون، انتشار سال 1384 خورشیدی.
 بنى عباسيان، بستكى، محمد اعظم،  «تاريخ جهانگيريه»  چاپ تهران، سال 1339 خورشيدى.
 بختيارى، سعيد،  «اتواطلس إيران» ، " مؤسسه جغرافيايى وكارتگرافى گيتا شناسى، بهار 1384 خورشيدى

وصلات خارجية
 التقسيمات الادارية لمحافظة هرمزگان

أماكن مأهولة في مقاطعة بستك
بلدة جناح
مدن إيران

دهنو قلندران


Holochilus sciureus, de nom commun rat des marais, est une espèce américaine de rongeurs de la famille des Cricetidae.

Description
Avec une longueur tête-corps de 123 à  et une longueur de queue de 115 à , l'espèce est l'un des plus petits représentants du genre. Elle a des pattes postérieures de 35 à  de long. Deux spécimens pesaient respectivement 80 et . Le pelage long et doux du dessus est composé de poils fauve, brun orangé et noir, créant un aspect marbré. Les poils noirs manquent sur les côtés du corps pour que la teinte orangée ressorte plus nettement. Sur le dessous, le pelage est orange clair à blanc. Chez les juvéniles, la face supérieure est plus foncée et le dessous est uniformément blanc. Il n'y a que quelques poils sur la queue. Le rat des marais d'Amazonie a des vibrisses relativement courtes, atteignant juste le bout des oreilles lorsqu'il est replié. Comme pour les autres Holochilus, les orteils des pattes postérieures sont palmés et un crâne robuste se forme. Les femelles ont huit ou dix tétines.

L'ensemble de chromosomes diploïdes de l'espèce est composé de 55 ou 56 chromosomes.

Répartition
Le rat des marais amazonien se trouve dans une grande partie du nord de l'Amérique du Sud à l'est des Andes. Il habite des zones ouvertes telles que les prairies, la savane, les marais, les clairières de la forêt tropicale et les terres agricoles, à des altitudes allant jusqu'à . Bien que le statut taxonomique exact de certaines populations ne soit pas clair, deux sous-espèces sont actuellement reconnues :
 Holochilus sciureus sciureus : centre du Brésil, sud de la Colombie, est du Pérou et de l'Équateur, nord de la Bolivie.
 Holochilus sciureus berbicensis : Venezuela, Guyanes, nord du Brésil, est de la Colombie.

Comportement
Ce rongeur est nocturne. La capacité de natation et d'escalade est très bien développée. Il occupe un domaine vital de .

Le régime alimentaire comprend diverses parties de plantes, principalement la tige des herbes puis les feuilles et les graines et, dans les zones agricoles, des légumes.

La reproduction peut avoir lieu à tout moment de l'année, bien que la fertilité des deux sexes augmente pendant les périodes de fortes précipitations. La parade nuptiale dure environ 4 jours avant l'accouplement.

Le rat des marais amazonien construit un nid de feuilles et d'herbe au sol dans une végétation dense ou des fissures dans la terre, mais sont plus souvent situés à 50 à  au-dessus du sol, attaché à des tiges robustes telles que celles de la canne à sucre ou des plants de riz. La doublure intérieure du nid est constituée de feuilles finement déchiquetées, avec une coque extérieure plus intacte.

La gestation dure 29 jours. La femelle donne naissance la nuit ou à l'aube à une portée de huit ratons aveugles et sans poils, chacun mesurant environ  et pesant . La fourrure commence à apparaître au bout de cinq jours et les premières dents sortent au bout de dix jours. Les jeunes sont sevrés quinze jours, date à laquelle leurs yeux se sont ouverts. Les rats atteignent la maturité sexuelle à trois ou quatre mois, les femelles mûrissant plus lentement que les mâles.

Les prédateurs comprennent les caïmans, les serpents à sonnette, la chouette effraie, les faucons et probablement le renard des savanes.

Parasites
Holochilus sciureus peut être infecté par Schistosoma haematobium et Schistosoma mansoni et Laguna Negra orthohantavirus.

Notes et références

Liens externes

Cricetidae

Holochilus sciureus


Salaqúí je rijeka u Kolumbiji, pritoka rijeke Atrato. Pripada slijevu Karipskog mora.

Izvori

Rand McNally, The New International Atlas, 1993.

Rijeke u Kolumbiji
Pritoke Atrata

Salaqúí


Chanson d'Antioche este un chanson de geste compus în jurul anului 1180 pentru audiența franceză de curte, încorporată într-un ciclu cvasi-istoric de poezii epice inspirate de evenimentele din anii 1097–99, incluzând punctele culminante ale primei Cruciade: cucerirea Antiohiei, Ierusalimului și formarea statelor cruciate. Cântecul a fost mai târziu refăcut și încorporat într-un ciclu extins despre Cruciadă, în secolul al XIV-lea, care a fost mult mai fabulos și brodat, mai mult romantic decât epic.

Subiectul povestește propovăduirea primei Cruciade, pregătirile pentru plecare, dragostea înlăcrimată, sosirea la Constantinopol și asediul și cucerirea Antiohiei.

Lucrarea este de obicei atribuită lui Grendor de Douai, care se presupune că a rescris poezia originală pierdută, care la rândul ei a fost compusă de către un martor al Cruciadei, Richard Pelerinul, un jongleur nord-francez sau flamand, care a început-o în timpul asediului de opt luni al Antiohiei (1097).

Vezi și
Prima cruciadă
Cruciade
Ierusalimul eliberat, epopee a poetului italian Torquato Tasso, publicată în 1581, care povestește o versiune miticită a primei Cruciade.

Bibliografie
Susan B. Edgington, "Albert of Aachen and the Chansons de Geste" in The Crusades and their sources: essays presented to Bernard Hamilton ed. John France, William G. Zajac (Aldershot: Ashgate, 1998) pp. 23–37.
Susan B. Edgington, Carol Sweetenham, translators, The Chanson d'Antioche: an Old French account of the First Crusade. Farnham: Ashgate, 2011. ISBN 9780754654896.
Lewis A. M. Sumberg, "La chanson d'Antioche", Paris, Picard, 196

Poeme franceze
Prima cruciadă
Chansons de geste

Chanson d'Antioche


Sabine Schut-Kery (Krefeld, 10 de setembro de 1968) é uma ginete de elite estadunidense, medalhista olímpica.

Carreira
Schut-Kery conquistou a medalha de prata nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020 em Tóquio, na prova de adestramento por equipes, ao lado de seu cavalo Salvino, e de seus companheiros Steffen Peters e Adrienne Lyle. Ela treinou por muitos anos na Alemanha, mas em 1998 mudou-se para o Texas para se tornar a treinadora-chefe da Proud Meadows.

Ginetes olímpicos dos Estados Unidos
Ginetes nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020
Medalhistas nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020

Sabine Schut-Kery


Lera Millard Thomas (* 3. August 1900 in Nacogdoches, Texas; † 23. Juli 1993 ebenda) war eine US-amerikanische Politikerin. In den Jahren 1966 und 1967 vertrat sie den Bundesstaat Texas im US-Repräsentantenhaus.

Werdegang
Lera Millard, so ihr Geburtsname, besuchte das Brenau College in Gainesville (Georgia) und studierte danach an der University of Alabama. Sie wurde Mitglied der Frauenwählervereinigung (League of Women Voters) in Houston und heiratete den Kongressabgeordneten Albert Thomas. Nach dessen Tod wurde sie als Kandidatin der Demokratischen Partei zu seiner Nachfolgerin im Kongress gewählt. Zwischen dem 26. März 1966 und dem 3. Januar 1967 beendete sie die laufende Legislaturperiode im US-Repräsentantenhaus. Diese war von den Ereignissen des Vietnamkrieges überschattet.

Nach dem Ende ihrer Amtszeit in Washington, D.C. arbeitete Lera Thomas im Jahr 1968 als Korrespondentin für die Zeitung Houston Chronicle aus Vietnam. Sie starb am 23. Juli 1993 in Nacogdoches.

Weblinks

Mitglied des Repräsentantenhauses der Vereinigten Staaten für Texas
Mitglied der Demokratischen Partei (Vereinigte Staaten)
US-Amerikaner
Geboren 1900
Gestorben 1993
Frau

Lera Millard Thomas


المريجة بلدية بولاية بشار تقع شمال مدينة بشار.

المناخ
يظهر الجدول التالي التغييرات المناخية على مدار السنة لمريجة:

مراجع

مريجة

مريجة (ولاية بشار)


La Verticale (, Vertikal) est un film soviétique réalisé par Boris Dourov et Stanislav Govoroukhine, sorti en 1967.

Synopsis

Fiche technique
 Titre original : Вертикаль
 Titre français : La Verticale
 Réalisation : Boris Dourov, Stanislav Govoroukhine
 Scénario : Sergueï Tarassov, Nikolaï Racheïev
 Photographie : Albert Ossipov
 Musique : Sofia Goubaïdoulina, Vladimir Vyssotski
 Pays d'origine : URSS
 Format : Noir et blanc - 35 mm - Mono
 Genre : Action et aventure
 Durée : 73 minutes
 Date de sortie : 1967

Distribution
 Vladimir Vyssotski : Volodia
 Larissa Loujina : Larissa
 Guennadi Voropaïev : Guennadi
 Gueorgui Koulbouch : Vitali Lomov
 Margarita Kocheleva : Rita
 Alexandre Fadeïev : Alexandre Nikitine
 Boukhouti Zakariadze : Vissarion

Notes et références

Liens externes

Film soviétique sorti en 1967
Film d'action soviétique
Film d'aventure soviétique
Film de Studio d'Odessa
Film sur l'alpinisme
Film soviétique en noir et blanc

La Verticale


Berylliumnitrid, Be3N2, er en nitrid af beryllium. Den kan forberedes fra grundstofferne ved høj temperatur (1100–1500 °C), i modsætning til Berylliumazid eller BeN6, det nedbrydes i vakuum til beryllium og kvælstof. Det hydrolyseres nemt, og danner berylliumhydroxid og ammoniak. Det har to polymorfiske former, kubisk α-Be3N2 med en defekt anti-fluorit-struktur, og heksagonal β-Be3N2. Det reagerer med siliciumnitrid, Si3N4 i en strøm af ammoniak ved 1800–1900 °C og danner BeSiN2.

Fodnoter

Berylliumforbindelser

Berylliumnitrid


Manuel Alejandro Medrano López (fæddur 29. október 1987 í Cartagena de Indias í Kólumbíu), betur þekktur sem Manuel Medrano, er kólumbískt söngvaskáld sem er einnig þekktur fyrir popp og ballöður.

Kólumbískir tónlistarmenn
Fólk fætt árið 1987

Manuel Medrano


An Octomeria bomboizae in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carlyle August Luer. An Octomeria bomboizae in nahilalakip ha genus nga Octomeria, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Ecuador. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Octomeria

Octomeria bomboizae


Le glacier Hubbard peut désigner :
 le glacier Hubbard, un glacier du Canada et des États-Unis, dans la chaîne Saint-Élie ;
 le glacier Hubbard, un glacier du Groenland.

Glacier Hubbard


Tarbaca es un distrito del cantón de Aserrí, en la provincia de San José, de Costa Rica.

El distrito se caracteriza por sus populares miradores al sur del cantón, que dan una amplia vista al Gran Área Metropolitana de Costa Rica. También se caracteriza por su producción de café.

Historia
El distrito de Tarbaca es uno de los cinco distritos originales del cantón, fundado en 1882, y durante los años no ha sufrido cambios trascendentales en su extensión territorial. Durante muchos años ocupó un territorio de 15,20 km², hasta el censo de 1984, cuando aparece con la actual. Ya para el Censo del año 2000 Tarbaca registra su superficie actual.

Ubicación
Se ubica en el norte del cantón y limita al norte con el distrito de Aserrí, al oeste con el cantón de Acosta, al sur con el distrito de Vuelta de Jorco, al sureste con el distrito de San Gabriel, al este con el cantón de Desamparados y al noreste con el distrito de Salitrillos.

Geografía

Demografía

Localidades
 Poblados: Bajo Cedral, Bajos de Praga, Cedral, El Tigre, Kamaquiri (comparte con San Gabriel), La Joya, Máquina Vieja, Tarbaca (centro), Tigre.

Cultura

Educación
Ubicadas propiamente en el distrito de Tarbaca se encuentran los siguientes centros educativos:

 Escuela de Bajo Cedral
 Escuela de Bajos de Praga
 Escuela de Cedral Arriba
 Escuela de El Tigre
 Escuela Praga

Transporte

Carreteras
Al distrito lo atraviesan las siguientes rutas nacionales de carretera:
 Ruta nacional 209
 Ruta nacional 222

Concejo de distrito
El concejo de distrito de Tarbaca vigila la actividad municipal y colabora con los respectivos distritos de su cantón. También está llamado a canalizar las necesidades y los intereses del distrito, por medio de la presentación de proyectos específicos ante el Concejo Municipal. El presidente del concejo del distrito es el síndico propietario del partido Liberación Nacional, Franklin Segura Mora.

El concejo del distrito se integra por:

Referencias

Distritos del cantón de Aserrí

Tarbaca


A signature dish is a recipe that identifies an individual chef or restaurant. Ideally it should be unique and allow an informed gastronome to name the chef in a blind tasting. It can be thought of as the culinary equivalent of an artist finding their own style, or an author finding their own voice. In practice a chef's signature dish often changes with time or they may claim several signature dishes.

In a weaker sense, a signature dish may become associated with an individual restaurant, particularly if the chef who created it is no longer with the establishment. It can also be used to refer to a culinary region, in which case its meaning may be the equivalent of "national dish". In many cases, restaurants will base their menu development on tastes and styles which are unique to the restaurant's geographical location. Local produce, restaurant décor, and even the type of building you choose can all contribute to a larger yield by taking on local sensibilities. Emphasizing (an establishment's) connection to its location provides great marketing possibilities.

At its weakest, the term can simply mean "chef's specials" which are in no way unique or even particularly unusual.

Examples
 Franz Sacher - sachertorte
 Albert Roux - Soufflé Suissesse
 Gordon Ramsay - Cappuccino of white beans with grated truffles
 Heston Blumenthal - snail porridge
 Fergus Henderson - roast bone marrow with parsley salad
 Daniel Boulud - Crisp Paupiettes of Sea Bass in Barolo Sauce
 The Waldorf-Astoria Hotel, New York City - Waldorf salad
 Hotel Tatin, Lamotte-Beuvron, France - Tarte Tatin

See also

 List of restaurant terminology

References

Cuisine
Restaurant terminology

Signature dish


Litli rottugöltur (fræðiheiti: Hylomys suillus) er tegund broddgalta.

Heimildaskrá

Broddgeltir

Litli rottugöltur


An Chang-ho (Coreano:안창호, hanja:安昌浩, 1876-1938), también conocido como Dosan fue un prócer coreano, un pedagogo y activista a favor de la independencia coreana durante la anexión japonesa de ese país.

Primeros años

Ahn nació como Ahn Ch'i-sam, el 6.º día del décimo mes lunar de 1876 (esto cuadra con el 10 de noviembre de 1878, pero Dosan usaba el 9 de noviembre de 1876), en la provincia de Kangso Pyeongan, hoy Pyongan del Sur, Corea del Norte. Ahn es el apellido, chi el marcador generacional, y sam, era su rango por ser el tercer hijo de Ahn Kyon-jin (padre), y Hwang (madre). Se cree que cambió su nombre a Chang-ho cuando empezó a dar discursos públicos en su adolescencia. Su padre también cambió su nombre Ahn Kyon-jin a Ahn Heung-guk, (supuestamente en honor a su padre). En 1896, Ahn se mudó a Seúl donde asistió a la Gusae Hakdang, una escuela misionaria en Seúl dirigida en Horace G. Underwood y Rev. F.S. Miller. Eventualmente se convirtió al Cristianismo en un lapso de 4 años.

Inmigración hacia los Estados Unidos y últimos años

En 1902, Ahn fue a San Francisco con su esposa Helen (Lee Hye Ryon), con el objetivo de conseguir una mejor educación. Mientras vivía en California, presenció una pelea en la calle entre dos mercaderes coreanos. Ahn aparentemente se disgustó mucho por la falta de educación entre sus compatriotas, así que empezó a dedicar su tiempo para reformar a la diáspora coreana local, hasta convertirse en uno de los primeros líderes de la comunidad Coreano-Estadounidense. Fundó la Sociedad de Amistad en 1903, el primer grupo exclusivamente para coreanos en los Estados Unidos. En 1906, estableció la Mutual Assistance Society (MAS), la primera organización política en los Estados Unidos. El MAS eventualmente se fundiría con la Sociedad Coreanos Unidos en Hawái para volverse la Asociación Nacional Coreana (대한인국민회; 大韓人國民會) en 1909, el agente oficial de Corea en los Estados Unidos hasta el final de la Segunda Guerra Mundial.

En 1926, Dosan regresó a Corea, para nunca volver a los Estados Unidos. Durante su vida allí fue arrestado y llevado a prisión por los ocupantes japoneses en más de cinco oportunidades debido a su patriotismo y actividades independentistas. La primera vez fue arrestado junto con Ahn Chung Gun por el asesinato de Itō Hirobumi, el General Residente japonés en Corea. Fue torturado y castigado numerosas veces durante sus años de activismo. Nunca se dio por vencido en su causa, ni renunció a su amor patriota.

Muchos consideran a Ahn Chang-ho como uno de los líderes morales y filosóficos de Corea durante el . En el caos que siguió a la ocupación japonesa de su país, llamó muchas veces a la renovación moral y cultural del pueblo coreano a través de la educación, como uno de los principales componentes de su lucha independentista.

En 1937, las autoridades japonesas arrestaron a Ahn, pero debido a su avanzada enfermedad, fue liberado y transferido al Hospital de la Universidad de Kyungsung donde murió el 10 de marzo de 1938.

Homenajes y monumentos
Se construyó un parque en su honor llamado Parque Dosan (coreano: 도산공원) y un museo en Gangnam-gu, Seúl. otro monumento se construyó en Riverside, California para honrarlo. la casa familiar de Ahn en el 36th Place de Los Angeles fue restaurada por la Universidad del Sur de California, a la cual asistió, aunque nunca vivió en el campus. La Ciudad de Los Ángeles ha declarado la intersección del Boulevard Jefferson y la calle Van Buren como "Dosan Ahn Chang Ho Square" en su honor.

A su vez, el Arte Marcial Taekwondo, en su variedad ITF, le ha dedicado un Tul (forma), el DO-SAN TUL (6.º gup), de 24 movimientos que representan su vida dedicada a la educación del pueblo coreano

Referencias

Escritores de Corea
Escritores en coreano
Escritores del siglo XIX
Escritores del siglo XX
Pedagogos de Corea
Líderes independentistas coreanos
Norcoreanos del siglo XX
Coreanos del siglo XIX
Coreanos del siglo XX

Ahn Chang-ho


Scarborough kan have flere betydninger:

 Scarborough (distrikt)
 Scarborough (North Yorkshire) - by i Scarborough-distriktet, North Yorkshire, England
 Scarborough (Canada)
 Scarborough (Maine), USA

Se også
 Scarborough Fair - flertydig

Scarborough


Randeep Singh Sarai (né le ) est un homme politique canadien. Il représente la circonscription fédérale britanno-colombienne de Surrey-Centre depuis 2015.

Biographie
Né à Vancouver en Colombie-Britannique de parents sikhs qui ont immigré de Sarai Khas dans le Punjab en Inde, Sarai obtient un baccalauréat en arts et, en 1998, une majeure en sciences politiques de l'Université de la Colombie-Britannique. Diplômé en droit de l'Université Queen's de Kingston (Ontario) en 2001, il est nommé au barreau et opère un cabinet de droit à Surrey.

Élu député libéral dans Surrey-Centre lors des élections fédérales de 2015, il est réélu en 2019 et en 2021.

Résultats électoraux

Références
Randeep Sarai - Chambre des communes du Canada

Naissance en 1975
Naissance à Vancouver
Député du Parti libéral du Canada
Député fédéral canadien provenant de la Colombie-Britannique
Étudiant de l'Université de la Colombie-Britannique

Randeep Sarai


Užička oblast bila je oblast u Kraljevini SHS. Sjedište joj se nalazilo u Užicu. Osnovana je Uredbom o podjeli zemlje na oblasti 26. lipnja 1922. kojim je preustrojena Kraljevina SHS. Ukinuta je Zakonom o nazivu i podjeli Kraljevine na upravna područja 3. listopada 1929.

Izvori

Oblasti u Kraljevini SHS

Užička oblast


Anomi er en eksperimentalfilm instrueret af Poul Goldschadt efter eget manuskript.

Handling
En ung mands vågnende erkendelse af sin fremmedgjorthed og den efterfølgende ANOMISKE rædsel, hans reaktion mod forældre og institutionernes autoritet, individets dannelse/omdannelse under samfundets helliggørelse af produktionsforholdene, det borgerlige subjekts opløsning i varecirkulationens dominans, transformationen: Borgerlig til proletarisk identitet... osv.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1972

Eksperimentalfilm fra Danmark

Anomi (film)


María Luisa de Hesse-Kassel (7 de febrero de 1688, Kassel, Sacro Imperio Romano Germánico - 9 de abril de 1765, Leeuwarden, Países Bajos) era hija del landgrave Carlos I de Hesse-Kassel (1654-1730) y de María Amalia de Curlandia (1653-1711). Sus abuelos paternos fueron Guillermo VI de Hesse-Kassel y Eduviges Sofía de Brandeburgo, y los abuelos maternos fueron Jacobo Kettler, duque de Curlandia, y Luisa Carlota de Brandeburgo.

María Luisa, que por su matrimonio con Juan Guillermo Friso de Orange-Nassau se había convertido en princesa consorte de Orange, tuvo que ejercer como regente durante dos periodos en la historia neerlandesa: durante el reinado de su hijo Guillermo IV de Orange-Nassau, y el de su nieto Guillermo V de Orange-Nassau, regencias que ejerció con bastante éxito, a pesar de las adversidades económicas por las cuales atravesaba el país y su inexperiencia política.

Matrimonio e hijos

Lo 26 de abril de 1709 se casó con Juan Guillermo Friso de Orange-Nassau (1687-1711) hijo del duque Enrique Casimiro II de Nassau-Dietz (1657-1696) y de Enriqueta Amalia de Anhalt-Dessau (1666-1726). El matrimonio tuvo dos hijos:

 Amalia de Nassau-Dietz (1710-1777), casada con Federico de Baden-Durlach (1702-1732).
 Guillermo IV de Orange-Nassau (1711 - 1751), que se casó con la princesa Ana de Hannover (1709-1759). Nació unos meses después de la muerte de su padre en un naufragio.

Antepasados

Enlaces externos

  Women in Power 1700-1740
 Maria Louise fan Hessen-Kassel yn de kanon fan de Fryske skiednis

Nacidos en Kassel
Fallecidos en Leeuwarden
Casa de Orange-Nassau
Princesas de Hesse-Kassel
Consortes de la casa de Hesse

María Luisa de Hesse-Kassel


Karbonmonoksit, CO  formülüne sahip sadece bir karbon ve bir oksijen atomundan oluşan inorganik bileşiktir Karbonmonoksitte karbon ve oksijen arasında üçlü bağ vardır. Endüstride jeneratör gazı, su gazı, kuvvet gazı ve hava gazı içinde kullanılır. Yakıt olarak da kullanılmaktadır.

Renksiz, kokusuz, tatsız bir gaz olduğu için "Sessiz katil" olarak adlandırılır.

Toksisite
Solunan havada konsantrasyonu artarsa, kana geçer ve oksijenin taşındığı hemoglobine O2'den daha kolay bağlanır. Yani bütün CO'lar bitmeden O2 bağlanamaz. Bu bakımdan oksihemoglobin meydana gelemez ve kanda karboksihemoglobin artar, dokulara oksijen taşınamaz ve hücre ölümü meydana gelir. CO, kanın hemoglobininin merkez atomu demire bağlanarak ölüme sebep olur. Zehirlenme tablosunda başağrısı, görme bozuklukları, uyku hali, zihni bulanıklık ve koma vardır. Yargı kabiliyeti bozulur ve sezgi kaybolur. Sonuçta kalıcı beyin hasarı meydana gelebilir. Ayrıca nevrasteni, depresyon görülebilir. Belirgin iyileşme durumunu oksijensizliğe ikincil gelişen ansefalopati takip edebilir. Organik psikozlar aylarca sürebilir, fakat sonu nispeten iyi biter. Tedavisi basınç altında oksijen solutma olan hiperbarik oksijen tedavisidir.

Dış bağlantılar
 Karbon monoksit zehirlenmeleri

İnorganik karbon bileşikleri
Gazlar
Zehirli maddeler
Oksitler
Bilgi kutusu bulunmayan kimyasal maddeler

Karbonmonoksit


El Director de riesgos, Chief risk officer (CRO) o Chief risk management officer (CRMO) es un cargo destinado a aquel ejecutivo responsable de gestionar el control y la gestión eficiente y efectiva de los riesgos significativos, así como de las oportunidades, con las que se enfrenta una empresa como corporación o en cualquiera de sus actividades empresariales; si bien es cierto es un puesto que aún no es predominante en el conjunto de las organizaciones, cada vez se va haciendo más común su presencia, en especial, para el caso de empresas de gran envergadura. Los riesgos a los que se alude son comúnmente categorizados como estratégicos, operativos, financieros o relativos al cumplimiento.

El CRO es el encargado de entregar al Comité de Dirección y al Consejo de Administración la información necesaria para una correcta toma de decisiones (a nivel genérico) en cuanto al manejo del riesgo al que se ve enfrentada la compañía. En aquellas organizaciones de mayor complejidad son responsables de coordinar los procesos de gestión y control del riesgo ( o ERM).

Referencias

Puestos en una empresa

de:Risikomanager

Director de riesgos


Hrvatska nogometna liga – Istok (također i kao Hrvatska republička nogometna liga – Istok, Hrvatska regionalna liga – Istok) bila je jedna od četiri skupine Hrvatske nogometne lige u sezoni 1986./87. te je predstavljala ligu trećeg ranga natjecanja nogometnog prvenstva Jugoslavije.
Sudjelovalo je 14 klubova, a prvak je bila "Šparta" iz Belog Manastira.
Reorganizacijom ligaškog natjecanja za sezonu 1987./88. je osnovana "Jedinstvena hrvatska liga", dok su četiri dotadašnje skupine "Hrvatske lige" postale skupine "Druge hrvatske lige" te su igrane u četvrtom stupnju.

Ljestvica

Rezultatska križaljka

Izvori:

Povezani članci
 Hrvatska liga – Jug 1986./87.
 Hrvatska liga – Sjever 1986./87.
 Hrvatska liga – Zapad 1986./87.
 Druga savezna liga Jugoslavije 1986./87.

Vanjske poveznice
 sportnet.hr

Izvori

1986-87
1986-87 Istok
1986-87 Istok
 Istok

Hrvatska nogometna liga – Istok 1986./87.


Åkerfundet er et norsk grav- eller offerfund fra Åker gård i Hamar i Hedmark. Fundet blev gjort under dyrkning på en bakketop nord for gården mellem 1862 og 1912. Der blev fundet 15 genstander. I 1992 blev der ved arkæologiske undersøgelser fundet 60 nye genstande fra samme fund. Genstandene er dateret til ca. 575 e.Kr.: germansk jernalder:

 Åkerspændet, et 11 cm lang bæltespænde af forgyldt sølv, bronze og ædelsten
 Dekorerede skjoldbeslag
 Skjoldbule
 Dele af et ringsværd med sølv- og bronzedekorerede detaljer
 Stempeldekorerede beslag – muligvis dele af skjolddekoration
 Bronzespænder fra seletøj

Genstandene er af meget høj kvalitet og har haft høj symbolværdi i samtiden. Fundet er unikt i Norden. Den nærmeste parallel er den meget rige Sutton Hoo-grav i Suffolk i England. Genstandene fra åkerfundet er tolket således, at der i området har eksisteret en rig overklasse med forbindelse til resten af Europa.

Se også
 Naustet ved Åker gård

Eksterne henvisninger
 Hedmark fylkeskommunes side om funnet
 Makt på færre hender, artikkel om Åkerfunnet og Åker gård hos Norgeshistorie.no

Arkæologiske fund fra Norge
Hamar
Oldsager fra Jernalderen

Åkerfundet


An Cenchrus brownii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Johann Jakob Roemer ngan Schult.. An Cenchrus brownii in nahilalakip ha genus nga Cenchrus, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Cenchrus

Cenchrus brownii


Transductorul este un dispozitiv care primește energie de o anumită formă și o convertește într-o altă formă de energie.

Din punct de vedere constructiv, un transductor este un dispozitiv (o structură fizică) care realizează transformarea semnalelor de o anumită natură în semnale de altă natură.

Din punct de vedere funcțional, există două tipuri fundamentale de transductoare: transductorul cu câmp magnetic și transductorul cu câmp electric.

Transductoarele care transformă energia electrică în energie mecanică sau în energie acustică și invers se numesc transductoare electro-mecano-acustice.

Exemple
Capul magnetic este un transductor electromagnetic care transformă variațiile unui semnal electric în variații de flux magnetic sau invers, folosit pentru operații de înregistrare, redare și ștergere la magnetofoane.

Microfoanele sunt transductoare de la vibrația acustică a aerului sau a altui mediu în oscilații electrice. Invers, difuzoarele sunt transductoare ale oscilațiilor electrice în vibrații acustice.

Camerele video sunt transductoare ale vibrației luminii în oscilații electrice etc.

Vezi și
 Instrument de măsură
 Mărime fizică

Note

Transductor


Martina Hirayama, née le  à Munich, est une chimiste et dirigeante scientifique germano-suisse. Elle dirige depuis 2019 le Secrétariat d'État à la formation, à la recherche et à l'innovation.

Biographie

Études et recherches
Martina Hirayama grandit et suit sa scolarité en Allemagne.

De 1990 à 1991, elle étudie la chimie à l'Université de Fribourg et de 1991 à 1994 à l'École polytechnique fédérale de Zurich. Elle termine sa thèse de diplôme sur les polymères en 1994 à l'Imperial College London. Elle retourne ensuite  à l'École polytechnique fédérale de Zurich, où elle fait son doctorat en 1997 à l'Institut des polymères sur la  et travaille en tant qu'assistante de recherche.

Parcours professionnel
À partir de 2001, elle est responsable du groupe « Polymères sur Surfaces » à l'Institut des Polymères.

Concentrée sur la recherche appliquée, elle est impliquée dans plusieurs brevets et a fondé une start-up pour les technologies de revêtement. Elle est devenue chargée de cours à l'Université des sciences appliquées de Zurich Winterthour (ZHAW), où elle est directrice de l'école d'ingénieurs à partir de 2011 et également déléguée aux affaires internationales à partir de 2014.

Secrétaire d'État
Elle est secrétaire d'État à l'éducation, à la recherche et à l'innovation depuis le  . Dans cette fonction, elle dirige 280 employés et est responsable d'un budget annuel de  de francs suisses. Elle participe à ce titre en 2019 à la conférence du Groupe Bilderberg. En novembre 2021, elle reçoit une délégation vietnamienne emmenée par le ministre de la formation  dans le cadre de l'intensification de la coopération entre les deux pays pour la formation professionnelle et universitaire.

Autres mandats
Martina Hirayama était présidente du Conseil de l'Institut de l'Institut fédéral suisse de métrologie ; vice-présidente du conseil d'administration de l'agence de financement Innosuisse et membre du conseil d'administration du Fonds national suisse de la recherche scientifique.

Vie privée
Martina Hirayama a la double nationalité germano-suisse  Mariée et mère de deux enfants, elle vit avec sa famille à Hüttwilen, dans le canton de Thurgovie.

Notes et références

Notes

Références

Liens externes

Naissance en novembre 1970
Naissance à Munich
Chimiste suisse
Secrétaire d'État
Personnalité féminine suisse

Martina Hirayama


هديل محمد عبد الرحمن الحضيف (1983 - 2008)؛ قاصة ومدونة سعودية حاصلة على درجة البكالوريوس (رياض أطفال) من كلية التربية، من جامعة الملك سعود. كان لها أثر ملموس في عالم التدوين والقصة في السعودية في حين لم يتجاوز عمرها 27 عاماً، وتعتبر إحدى أبرز رائدات التدوين في السعودية، كما كان لها الدور البارز في حملة المطالبة بالإفراج عن المدون فؤاد الفرحان ومن جهودها في ذلك إنشاء مجموعة freefouad على الفيس بوك، إلا أنها دخلت في غيبوبة مفاجئة أدت لوفاتها قبيل الإفراج عن الفرحان بعدة أيام.

مولدها
ولدت في مدينة الرياض  بتاريخ 19 أبريل من عام 1983 للميلاد. وهي الابنة البكر لوالديها في عائلة من8 إخوة.

نشأتها
عاشت صغرها وطفولتها الأولى، متنقلة بين عدة دول، في مدن عديدة في الولايات المتحدة وبريطانيا.. بسبب ظروف والدها محمد عبد الرحمن الحضيف الدراسية، حتى استقرت بمدينة الرياض عام 1992م، ولم تتركها حتى وفاتها.

عنها
شاركت هديل الحضيف بتقديم ورقة عمل عن المدونات السعودية، ضمن حلقة دراسية للإعلاميين، نظمتها جامعة السلطان قابوس في مسقط بالتعاون مع مكتب اليونسكو في الدوحة، وبالتنسيق مع اللجنة الوطنية العمانية للتربية والثقافة والعلوم. وذلك ضمن الجلسة المخصصة للإعلام المستقل، وحملت ورقتها عنوان: "المدونات في السعودية: تطورها.. ودورها في التعددية الإعلامية، وحرية التعبير". كما كان لها مداخلات مميزة عبر عدد من البرامج التلفزيونية في قنوات عدة حول التدوين وقضاياه المختلفة. هذا وأصدرت مجموعة قصصية بعنوان «ظلالهم لا تتبعهم» عبر مؤسسة وهج الحياة الإعلامية في العام 2005، كما عرضت مسرحية من تأليفها بعنوان «من يخشى الأبواب» على مسرح جامعة الملك سعود بالرياض، وفازت بالمركز الأول في مسابقة النص المسرحي، ضمن فعاليات النشاط الثقافي عام 2006. كما أشرف والدها عام 2009 على إصدار كتابها الثاني (غرفة خلفية) في معرض الرياض الدولي للكتاب، حيث عكف على تنقيح مادته من مدونتها الشخصية التي تحمل ذات الاسم، عن دار وهج الحياة أيضاً.

عملت في مكتبة الملك عبد العزيز العامة - فرع المربع (2006-2008) كباحثة في مشروع نادي الكتاب المنبثق من المشروع الوطني لتجديد الصلة بالكتاب. وخلال فترة عملها تولت العديد من المهام والمسئوليات الإبداعية والإدارية: كالتنسيق والإشراف على المعرض التشكيلي الشهري (تترى 2008م) الذي قدمت فيه المكتبة العديد من الأسماء التشكيلية المحلية. إضافة لتقديمها ورشة عمل (قصاصات الذكريات) لفن Scrap book لملتقى الشابات في المكتبة 4-6 نوفمبر 2007م بمعية منال العويبيل. إلى جانب المساهمة في العديد من ورش العصف الذهني، والإعداد لاحتفاءات المكتبة الدورية وملتقياتها المختلفة. وقد سبق عملها في المكتبة سنوات من التطوع الصيفي لبرامج المكتبة المخصصة للأطفال، واحتفاليتها بمناسبة اليوم الوطني.

قالوا عنها
 تقرير ياسر أبو هلالة في قناة الجزيرة في يوم السبت تاريخ 6 يوليو 2008 عن رحيل المُدوّنة السعودية هديل الحضيف.
 كتبت صحيفة سبق الإلكترونية في يوم السبت تاريخ 17 مايو 2008.
 كتب نجيب الزامل في صحيفة اليوم الإلكتروني بعنوان عتباتُ الجنة.. هذا ما حكته هديل عدد 12738 صفحة الرأي بيوم الأربعاء 1429-04-24 هـ 2008-04-30 م.
 موقع جريدة التايمز أون لاين (موقع إنجليزي) يتحدث عن هديل يوم الإثنين 19 مايو 2008.
 تحدث عنها علي العزازي في برنامج حياة تك على قناة المجد
 قصيدة رثاء في هديل للشاعر:د.عبد الرحمن العشماوي.
 لوعة غياب.. هديل: حمد العيسى.

من أعمالها
 من يخشى الأبواب (مسرحية): وقد عرضت على مسرح جامعة الملك سعود.
 ظلالهم لا تتبعهم (مجموعة قصصية): نشرت بواسطة دار وهج الحياة الرياض 1425هـ.
 غرفة خلفية (نصوص مختلفة): كتاب تم الإعلان عنه في 25 فبراير 2009 جمعه ونقحه والد هديل الدكتور محمد الحضيف من محتويات مدونتها الشخصية التي تحمل نفس عنوان الكتاب. الكتاب من نشر دار وهج الحياة وتم توزيعه لأول مرة في معرض الكتاب الدولي بالرياض.
 قارعٌ باب الجنة

وفاتها
أصابتها غيبوبة مفاجئة استمرت خمسة وعشرين يومًا، ثم أصيبت بسكتةٍ دماغية أدّت لوفاتها صباح يوم الجمعة بتاريخ 16 مايو 2008 وصُليَّ عليها في مدينة الرياض.
وقد أثارت أحداث غيبوبتها وموتها اهتماماً شعبياً بين المدونين والكتاب والصحفيين في السعودية، لاسيما بعد تأخر نقلها إلى مستشفى حكومي بسبب عدم توفير سرير لها.

الجائزة
في منتصف يوليو 2008 تم الإعلان عن «جائزة هديل العالمية للإعلام الجديد». الجائزة هي جائزة عالمية في ذكرى هديل، تهدف إلى اكتشاف، وتحفيز، وإبراز المواهب الإبداعية العربية في مجال الإعلام الجديد. تُشرف على الجائزة مؤسسة إعلامية غير ربحية.

المصادر

أشخاص من الرياض
خريجو جامعة الملك سعود
كاتبات سعوديات في القرن 20
كاتبات سعوديات في القرن 21
مدونات سعوديات
مواليد 1403 هـ
مواليد 1983
وفيات 1429 هـ
وفيات 2008
وفيات بسبب مرض دماغي وعائي

هديل الحضيف


Hermann Christlieb (genannt Harry Christlieb; * 26. Mai 1886 in Cincinnati; † 16. Mai 1967 in Amberg) war ein deutscher Bildhauer, Skulpturenkünstler und Bronzegießer.

Leben
Im Alter von vier Jahren erkrankte Hermann Christlieb schwer an Scharlach und verlor dadurch sein Gehör. Als 15-Jähriger begann Christlieb seine Lehre als Stuckateur. Anschließend studierte er an der Hamburger Kunstgewerbeschule. Durch ein Stipendium konnte er nach Italien reisen.

Durch seine großen künstlerischen Fähigkeiten und Begabungen gelang es ihm, in die Münchner Kunstakademie aufgenommen zu werden.
1916 ließ er sich in Berlin als freischaffender Künstler nieder. Sein Atelier hatte er in Kleinmachnow. Er war von 1937 bis 1944 auf allen Großen Deutschen Kunstausstellungen in München vertreten.

1945 floh Christlieb aus Berlin nach Schleswig. Viele Skulpturen von ihm blieben in Berlin.
1950 kam er nach Amberg, wo er zusammen mit seiner Frau Alma Aufnahme in einem Auffanglager für Flüchtlinge und Vertriebene fand. 1962 schuf er die überlebensgroße Bronzeskulptur Flamingogruppe am Kurfürstenbad in Amberg.

1967 starb Hermann Christlieb in Amberg. Sein Atelier an der Sulzbacher Straße erwarb Manfred Raumberger.

Nachleben
Die Stadt Amberg benannte 2012 eine neue Straße im Sebastianviertel nach ihm.

Literatur
 Amberger Skulpturenweg, Hrsg. Kulturamt Amberg, Amberg 2010, S. 36

Weblinks
 Miriam Wittlioh und Michael Wolf: Amberg und Harry Christlieb: Der vergessene Künstler onetz.de, Bericht vom 19. März 2016; Zugriff: 19. März 2016

 Bild der Flamingogruppe Kurfürstenbad Amberg
 Bild der Affenfamilie Zoologischer Garten Berlin

Einzelnachweise

Bildhauer (Deutschland)
Person (Amberg)
Deutscher
Geboren 1886
Gestorben 1967
Mann

Harry Christlieb


محمد العربي (مواليد 2 أغسطس 1946)، هو ممثل مصري.

عن حياته
ابن الممثل عبد البديع العربي وشقيق الممثل وجدي العربي، حصل على بكالوريوس المعهد العالي للفنون المسرحية عام 1973 قسم التمثيل. اكتشفه المخرج صلاح أبو سيف، وقدم خلال مشواره الفني العديد من الأدوار أبرزها في الفيلم الديني الرسالة الذي أخرجه وإنتجه مصطفى العقاد في عام 1976.

اعتزاله
قرر اعتزال الفن بعد آخر عمل له مسلسل الزهور لا تموت إنتاج عام 1989، وتفرغ للأعمال التجارية واعتبر اعتزله هو توبة من الفن.

حياته الأسرية
تزوج من الممثلة اللبنانية نادية أرسلان ولم يستمر زواجهما طويلا حيث انفصلا. ثم تزوج من الممثلة هناء ثروت التي اعتزلت الفن لاحقا، وانجبا ابناهما إيمان وغفران ونور.

أعماله

من أعمال التلفزيون

من أعمال السينما

المراجع

أشخاص على قيد الحياة
ممثلون من القاهرة
ممثلو فيلم الرسالة
ممثلون مصريون في القرن 20
ممثلون مصريون معتزلون
مواليد 1365 هـ
مواليد 1946
مواليد في القاهرة
ممثلو أفلام مصريون
ممثلو تلفزيون مصريون

محمد العربي (ممثل)


La Bonne Terre est une série télévisée belge tragi-comique des réalisateurs Adil El Arbi, Bilall Fallah et Mathieu Mortelmans disponible dans le monde entier via le service de streaming Netflix. Il s'agit du premier projet télévisuel de ,  et  depuis la série  de Gilles Courlier. La série raconte l'histoire de deux jeunes Belges (frère et sœur) d'origine marocaine, qui reprennent le funérarium de leur père (Assurances Omar) et veulent le moderniser. Au lieu de rapatrier les musulmans belges décédés dans leur pays d'origine pour les y enterrer selon les traditions musulmanes, ils décident d'importer une terre sainte. De cette façon, ils peuvent être enterrés ici, avec leur famille.

La série a été diffusée sur Play4 à l'automne 2021.

Distribution

Rôles principaux
   : Ismael (Sourire)
   : JB (Jean Baptiste)
 Ahlaam Teghadouini  : Nadia
   : Rachid
 Ben Hamidou  : Omar (père de Nadia et Ismael)
 Charlotte De Bruyne  : Alizée (sœur de JB)
   : Bram / Brahim
 Reinhilde Decleir  : Rozanne
 Barbara Sarafian  : Marilou
 Mourade Zeguendi : l'imam
  : Vanessa (propriétaire du centre de fitness)
   : Mario (propriétaire du centre de fitness et propriétaire de Smile)
  : Geert Wellens (employé de banque)
   : le maire

Épisodes
Saison 1 (2021)
Pilote
Chien qui aboie…
Mort d'une promesse
À la terre comme à la terDans ma rueConcession F24Diwan AwardsNejma''

Notes et références

Liens externes

Série télévisée belge des années 2020

La Bonne Terre


هذه المقالة عن قرية حالات في لبنان، هناك مقالة أخرى عن قرية حالات في منطقة تلكلخ في محافظة حمص.

حالات هي إحدى القرى اللبنانية من قرى قضاء جبيل في محافظة جبل لبنان.
Halate

المراجع

أماكن مأهولة في قضاء جبيل
أماكن مأهولة في لبنان
تجمعات مارونية في لبنان
مدن لبنان

حالات


192178 Lijieshou este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
192178 Lijieshou este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la XuYi în cadrul programului PMO NEO Survey. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,61 ua, o excentricitate de 0,17 și o înclinație de 5,2° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 192001-193000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2007
Centura de asteroizi

192178 Lijieshou


Albert Iten (* 27. Mai 1962 in Zürich)  ist ein ehemaliger Schweizer Radsportler und Weltmeister, der in  Querfeldein- und Mountainbike-Rennen aktiv war.

1991 wurde Albert Iten Weltmeister im Downhill auf dem Mountainbike. 1993 wurde er Dritter der Schweizer Meisterschaft im Querfeldein-Rennen und im folgenden Jahr ebenso Dritter der Schweizer Meisterschaft im Downhill. 1994 wurde er ebenfalls Europameister im Cross Country.

Iten ist gelernter Elektriker und führt den elterlichen Betrieb weiter. Zudem ist er als Trainer tätig. Von 2010 bis 2013 war er Schweizer Nationaltrainer für Downhill und Four Cross. Seit 2009 hat sich Iten auf den Bau von E-Bikes spezialisiert.

Schriften
 Bike Downhill, Bielefeld 2000 (mit Ulrich Stanciu)

Weblinks

 Björn Scheele: Kennen Sie noch Albert Iten? In: bike. 13. Juli 2004 (Interview)

Einzelnachweise

Radsportler (Schweiz)
Weltmeister (Radsport)
Mountainbikefahrer
Cyclocrossfahrer
Radsportnationaltrainer (Schweiz)
Schweizer
Geboren 1962
Mann

Albert Iten


The Explorer Plate is an oceanic tectonic plate beneath the Pacific Ocean off the west coast of Vancouver Island, Canada, which is partially subducted under the North American Plate. Along with the Juan de Fuca Plate and Gorda Plate, the Explorer Plate is a remnant of the ancient Farallon Plate, which has been subducted under the North American Plate. The Explorer Plate separated from the Juan de Fuca Plate roughly 4 million years ago. In its smoother, southern half, the average depth of the Explorer plate is roughly  and rises up in its northern half to a highly variable basin between  and  in depth.

Boundaries

The eastern boundary of the Explorer Plate is being subducted under the North American Plate. The southern boundary is a collection of transform faults, the Sovanco Fracture Zone, separating the Explorer Plate from the Pacific Plate. To the southeast is another transform boundary, the Nootka Fault, which separates the Explorer Plate from the Juan de Fuca Plate and forms a triple junction with the North American Plate. To the northwest is a divergent boundary with the Pacific Plate forming the Explorer Ridge, and the Winona Basin located within the northwest boundaries and the Pacific continental shelf. The Queen Charlotte triple junction is located where the Pacific Plate and North American Plate meets with the Explorer Plate.

Formation and evolution
Upon breaking apart 4 million years ago, the Juan De Fuca Plate continued moving northeast at 26 mm/year (1 in/year) while the Explorer Plate's velocity changed, stalling or moving slowly north up to 20 mm/year. The Nootka Fault boundary between the Juan De Fuca Plate and the Explorer Plate has varied in length and direction since their separation. The formation of the Nookta Fault and the shearing of plate boundaries has caused a clockwise rotation, reorienting the Sovanco Fracture Zone northwards along the North American Plate and slowing the Explorer Plate's subduction. The Sovanco Fracture Zone originated as a spreading center offset more than 7 million years ago which shows southward movement from the influence of the Explorer ridge and results in uneven spreading eastward unto the Explorer Plate.

Current state of subduction
The subducted portion of the plate extends downward to more than 300 km (186 mi) depth, and laterally as far as mainland Canada. The relative buoyancy of the subducting plate and the underlying mantle may be inhibiting the Explorer Plate's ability to descend further into the mantle.

There is an ongoing debate regarding the process of subduction of the Explorer Plate and how the boundary between the Explorer plate and the North American Plate are defined:
 The Explorer Plate has stopped and may eventually accrete, fusing with the North American plate as the subduction has fully stopped and will eventually become a plate boundary between the North American Plate and Pacific Plate rather than continuing its subduction.
 The Explorer Plate consists of two parts with half being fused to the North American Plate and the other half remaining a microplate system.
 The Explorer Plate has slowed to a terminal speed of 20 mm/year, and will continue until the entire plate is subducted.

Seismic activity
As a part of the Pacific Ring of Fire, the Explorer Plate has a high level of seismic activity.  However, the activity consists of low-magnitude events; no earthquake above magnitude 6.5 has been recorded in the region, though a swarm of several dozen magnitude 5–6 earthquakes occurred just north of the Seminole Seamount in 2008. The Explorer Plate is the most seismically active area of Canada, but is anomalous as a subduction zone since most of the seismic activity occurs around the plate's perimeter rather than at the subduction interface. Events are generally centered around the southern and north-western areas where the borders of the plate are in contact with other plates; however, the newer ocean crust created at Explorer ridge and Juan de Fuca ridge reduces the rigidity of the region and contributes to the low magnitude of events in the region.

See also
 Geology of the Pacific Northwest

References

External links
 Cascadia tectonic history

Tectonic plates
Geology of British Columbia
Geology of the Pacific Ocean
Oceanography of Canada

Explorer Plate