Assabia () é um conceito de solidariedade social com ênfase na unidade, consciência de grupo e um senso de propósito compartilhado e coesão social, originalmente usado no contexto do tribalismo e do clã.

Assabia não é necessariamente nômade nem baseado em relações de sangue; antes, assemelha-se a uma filosofia do republicanismo clássico. No período moderno, é geralmente análoga à solidariedade. No entanto, muitas vezes é associado negativamente porque às vezes pode sugerir nacionalismo ou partidarismo, ou seja, lealdade ao grupo, independentemente das circunstâncias.

O conceito era familiar na era pré-islâmica, mas tornou-se popular no Muqaddimah de ibne Caldune, no qual é descrito como o vínculo fundamental da sociedade humana e a força motriz básica da história, pura apenas em sua forma nômade.  Caldune argumentou que assabia é cíclico e diretamente relevante para a ascensão e queda de civilizações: é mais forte no início de uma civilização, declina à medida que a civilização avança, e então outro assabia mais forte eventualmente toma seu lugar para ajudar a estabelecer uma civilização diferente.

Visão geral
Ibne Caldune descreve assabia como o vínculo de coesão entre os humanos em uma comunidade formadora de grupo. O vínculo existe em qualquer nível de civilização, desde a sociedade nômade até os estados e impérios. assabia é mais forte na fase nômade e diminui à medida que a civilização avança.  À medida que isso diminui, outro assabia mais forte pode tomar seu lugar; assim, as civilizações surgem e caem, e a história descreve esses ciclos à medida que eles se desenrolam.

Caldune argumentou que alguma dinastia (ou civilização) tem dentro de si as plantas de sua própria queda. Ele explica que as casas governantes tendem a surgir nas periferias dos impérios existentes e usam os assabia muito mais fortes presentes em suas áreas a seu favor, a fim de provocar uma mudança na liderança. Isso implica que os novos governantes são inicialmente considerados 'bárbaros' em comparação com os anteriores.

À medida que se estabelecem no centro de seu império, tornam-se cada vez mais negligentes, menos coordenados, disciplinados e vigilantes, e mais preocupados em manter seu novo poder e estilo de vida. A assabia deles se dissolve em faccionalismo e individualismo, diminuindo sua capacidade como unidade política. Criam-se assim as condições para que uma nova dinastia possa emergir na periferia de seu controle, fortalecer-se e efetuar uma mudança de liderança, continuando o ciclo. Caldune também afirma no Muqaddimah que "as dinastias têm uma vida natural como os indivíduos", e que nenhuma dinastia geralmente dura mais de três gerações de cerca de 40 anos cada.

Ver também
 Etnocentrismo
 Crise política da meia-idade
 Colapso de uma superpotência

Bibliografia
 Alatas, Syed Farid (2006), "A Khaldunian Exemplar for a Historical Sociology for the South", Current Sociology, 54 (3): 397–411, doi:10.1177/0011392106063189, S2CID 145204449
 Durkheim, Émile. [1893] 1997. The Division of Labor in Society. New York: The Free Press. ISBN 0-684-83638-6
 Gabrieli, F. 1930. Il concetto della 'asabiyyah nel pensiero storico di Ibn Khaldun, Atti della R. Accad. delle scienze di Torino, lxv
 Gellner, Ernest (2007), "Cohesion and Identity: the Maghreb from Ibn Khaldun to Emile Durkheim", Government and Opposition, 10 (2): 203–18, doi:10.1111/j.1477-7053.1975.tb00637.x
 Ibn Khaldun. The Muqaddimah, translated by F. Rosenthal.
 Ahmed, Akbar S. 2003. Islam under siege: living dangerously in a post-honor world. Cambridge: Polity.
 Fanusie, Yaya J. 2020 November 1. "As African American Patriotism Declines, So Will America." 1776 Unites.
 Korotayev, Andrey. 2006. Secular Cycles and Millennial Trends in Africa. Moscow: URSS.
 Turchin, Peter. 2003. Historical Dynamics: Why States Rise and Fall. Princeton, NJ: Princeton University Press.

Sociologia
Islão

Assabia


Kathy Mattea eller Kathleen Alice Mattea (født 21. juni 1959 i South Charleston, West Virginia) er en amerikansk sanger og guitarist indenfor country/bluegrass-genren. Hun tilfører ofte keltiske toner til sin musik.

Eksterne henvisninger

Sangere fra USA
Guitarister fra USA

Kathy Mattea


NGC 7294 je lećasta galaktika u zviježđu Južnoj ribi.

Izvori

Vanjske poveznice

  Hartmut Frommert: Revidirani Novi opći katalog
  Izvangalaktička baza podataka NASA-e i IPAC-a
  Astronomska baza podataka SIMBAD
   VizieR
 DSS-ova slika NGC 7294
  Auke Slotegraaf: NGC 7294 Deep Sky Observer's Companion
  NGC 7294 DSO-tražilica
  Courtney Seligman: Objekti Novog općeg kataloga: NGC 7250 - 7299

7294

NGC 7294


The cavea (Latin for "enclosure") are the seating sections of Greek and Roman theatres and amphitheatres. In Roman theatres, the cavea is traditionally organised in three horizontal sections, corresponding to the social class of the spectators:
 the ima cavea is the lowest part of the cavea and the one directly surrounding the arena. It was usually reserved for the upper echelons of society.
 the media cavea directly follows the ima cavea and was open to the general public, though mostly reserved for men.
 the summa cavea is the highest section and was usually open to women and children.

Similarly, the front row was called the prima cavea and the last row was called the cavea ultima. The cavea was further divided vertically into cunei. A cuneus (Latin for "wedge"; plural, cunei) was a wedge-shaped division separated by the scalae or stairways.

Cavea also referred to the subterranean cells in which the wild beasts were confined prior to the combats in the Roman arena.

References

Ancient Roman architecture

Cavea


Persky ist der Familienname folgender Personen:

 Bill Persky (* 1931), US-amerikanischer Regisseur, Drehbuchautor, Produzent und Schauspieler
 Lester Persky (1925–2001), US-amerikanischer Produzent
 Serge Persky (1870–1938), russischer Schriftsteller und Übersetzer
 Stan Persky (* 1941), kanadischer Schriftsteller, Medienkommentator und ehemaliger Hochschuldozent

Siehe auch:
 Schimon Peres (ursprünglich Szymon Perski; 1923–2016), israelischer Politiker
 Perski

Persky


Grigori Samuilovich Frid también Grigori Fried (en ruso, Григо́рий Самуи́лович Фри́д, Grigóri Samuilovich Fríd) (Petrogrado, 22 de septiembre de 1915 - 22 de septiembre de 2012) fue un compositor ruso que cultivó diversos géneros, incluida la ópera de cámara.

Frid estudió en el Conservatorio de Moscú con Heinrich Litinski y Visarión Shebalin. Fue soldado en la Segunda Guerra Mundial. El estilo de su música temprana puede explicarse como convencional, escrita en la tradición del Realismo socialista. A los 55 años de edad de repente cambió su estilo radicalmente, volviendo al dodecafonismo y otras técnicas más contemporáneas de composición musical.

Es un compositor prolífico. Sus obras más destacadas son sus dos óperas de cámara, ambas con libreto propio. El diario de Ana Frank es un monodrama en 21 escenas para soprano y orquesta de cámara, que dura alrededor de una hora. Fue compuesta en 1968 y se estrenó con acompañamiento de piano en la Casa de Compositores de toda la Unión en Moscú el 17 o el 18 de mayo de 1972. Las cartas de Van Gogh es una mono-ópera en dos partes para barítono y conjunto de cámara, basada en las cartas de Vincent Van Gogh a su hermano Theo. La ópera fue compuesta en 1975 y tuvo su estreno en forma de concierto en el mismo local, elo 29 de noviembre de 1976.

Compuso tres sinfonías (1939, 1955, 1964), una serie de conciertos instrumentales incluyendo un Concierto para viola, piano y orquesta de cuerdas (1981), música para el teatro y el cine incluyendo música escénica para Fedra de Jean Racine (1985), música vocal y de cámara incluyendo un ciclo Poesía (1973) para voz y conjunto de cámara sobre poemas de Federico García Lorca, un Quinteto para piano (1981), una Fantasía para violonchelo y piano (1982), Fedra, 1985) - un quinteto para piano, con solo de viola, y Cinco canciones sobre poemas de Luís de Camões (1985).

Se le conoce como un divulgador de música y organizador de una serie de conciertos-conferencias para jóvenes en la "Casa de compositores de Moscú" que fueron populares en los años 1970. También es un artista, con exposiciones de pinturas, y ha escrito varios libros de memorias, dos de los cuales se publicaron en Moscú en 1987 y 1991.

Discografía
 El diario de Ana Frank (Das Tagebuch Der Anne Frank), ópera-monólogo; World Premiere Recording; Sandra Schwarzhaupt (soprano); Hans Erik Deckert (director); Emsland Ensemble; Profil PH04044

Bibliografía
 Фрид, Григорий: Музыка. Общение. Судьбы: О Московском молодежном музыкальном клубе: Статьи и очерки; Автор предисловия И. Нестьев 237, с. ил. 22 см, М. Сов. композитор 1987
 Фрид, Григорий: Музыка! Музыка? Музыка... и молодежь,  213, с. ил., нот. ил. 26 см, М. Советский композитор 1991

Véase también
 Encompass Opera Theatre's production of El diario de Ana Frank en Nueva York y Cleveland
 Berliner Kammeroper: Cartas de Van Gogh, 2005 (en alemán)

Referencias

Enlaces externos
 Páginas sobre Grigori Frid en Sikorski: biografía, lista de obras y programación de representaciones

 Fragmentos de las memorias de Frid (en ruso)
 Entrevista por Opera Theatre Company con Grigori Frid, septiembre de 2010 en ruso con subtítulos en inglés

Compositores de ópera de Rusia
Compositores de música clásica de Rusia del siglo XX
Nacidos en San Petersburgo
Fallecidos en Moscú
Miembros del Partido Comunista de la Unión Soviética

Grigori Frid


Abrahámovce este o comună slovacă, aflată în districtul Bardejov din regiunea Prešov. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 353 de locuitori.

Istoric
Localitatea Abrahámovce este atestată documentar din 1427.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Abrahámovce, Bardejov


Giessen (Almanca: Gießen, ) Almanya'nın Hessen eyaletine bağlı Gießen ilçesinin başkenti olan şehirdir. Yüzölçümü 72.562 km² olan şehrin nüfusu 31 Aralık 2020 tarihi itibarıyla 78.584'tür. 1.017 kişi/km²'lik nüfus yoğunluğuna sahip olan şehrin denizden yüksekliği 155 ile 304 m arasında değişmektedir ve 50°35′N, 8°40′E koordinatlarında bulunmaktadır.

Kardeş şehirler
  Hradec Králové, Çek Cumhuriyeti
  Gödöllő, Macaristan
  Netanya, İsrail
  Ferrara, İtalya
  San Juan del Sur, Nikaragua
  Winchester, Birleşik Krallık
 Waterloo, Iowa, ABD
 Wenzhou, Çin

Dış bağlantılar

 Resmi web sitesi
 Historisches Ortslexikon (deutsch)

Giessen


Das Ganggrab von Bunsoh wurde 1874 in einem runden Grabhügel bei Bunsoh im holsteinischen Dithmarschen freigelegt und 1908 näher untersucht. Das Ganggrab der Trichterbecherkultur (TBK) wird auf 3500–2800 v. Chr. datiert und im "Atlas der Megalithgräber Deutschlands" unter Sprockhoff-Nr. 143 geführt.

Das Ganggrab vom Typ Holsteiner Kammer ist mit 3,75 m Länge verhältnismäßig klein. Seine Breite beträgt 1,55 m und die Längsachse ist von West nach Ost orientiert. Der Boden der Kammer des Großsteingrabes war mit kopfgroßen Rollsteinen gepflastert. Die Zwischenräume zwischen den Tragsteinen waren mit flachen Steinplatten verschlossen. Die Kammer, deren Zugang im Süden liegt, war in vier Quartiere unterteilt. Als Grabbeigaben fand sich Keramik und Geräte aus Feuerstein.

Die Schalensteine

Auf acht vertikalen Tragsteinen ruhen drei Decksteine, von denen der westliche ein in der Fachwelt bekannter Schalenstein mit etwa 300 Schälchen, mehreren eingravierten Linien, einem Radkreuz, stilisierten menschlichen Händen und einer Fußsohle ist. Die letzteren drei sind in Deutschland nicht und auch sonst nur seltener anzutreffen. Der Schalenstein von Bunsoh gilt als eines der bedeutendsten Kultobjekte aus urgeschichtlicher Zeit. Eine Replik befindet sich im Museum für Archäologie und Ökologie Dithmarschen.

In der Umgebung des Großsteingrabes wurden sechs weitere Schalensteine entdeckt. Der Heimatforscher Nikolaus Lorenzen, wies 1971 in seiner nur als Manuskript vorliegenden Chronik Unser Bunsoh auf fünf weitere Schalensteine hin, die neben Schälchen auch Ringe sowie Hand- und Fußdarstellungen aufgewiesen haben sollen, aber bis auf einen alle verloren gegangen sind. Dieses nur fragmentarisch erhaltene Exemplar befindet sich im Museum von Albersdorf. Etwas später wurde nördlich des Fundortes des Ganggrabes, neben den Resten eines großen Grabhügels der sechste Schalenstein entdeckt. Dieser so genannte "kleine Schalenstein von Bunsoh" besteht aus rötlichem Sandstein und hat die Maße 1,1 × 0,8 × 0,5 m. Er ist mit fünf Schälchen verziert, die in einer Reihe liegen, sowie mit einer ovalen Eintiefung von neun Zentimeter Länge und vier cm Breite sowie einem sechsten, sehr kleinen Schälchen mit zwei konzentrischen Ringen mit einem äußeren Durchmesser von 19 cm.

Siehe auch
 Nordische Megalitharchitektur
 Ganggräber in Schleswig-Holstein

Literatur
 Albrecht Friedrich Leopold Westedt: Steinkammer mit Näpfchenstein bei Bunsoh, Kirchspiel Albersdorf, Kreis Süderdithmarsch. In: Verhandlungen der Berliner Gesellschaft für Anthropologie, Ethnologie und Urgeschichte. 1884, S. 247–249, 479.
 Ulf Ickerodt, Rüdiger Kelm: Neue Untersuchungen am kleinen Schalenstein von Bunsoh. In: Archäologische Nachrichten aus Schleswig-Holstein. Band 17, 2011, , S. 62–64.
 Jutta Roß: Megalithgräber in Schleswig-Holstein. Untersuchungen zum Aufbau der Grabanlagen nach neueren Ausgrabungsbefunden. Verlag Dr. Kovač, Hamburg 1992, ISBN 3-86064-046-1.
 Carl Rothmann: Die Grabkammer mit dem Schalenstein bei Bunsoh in Dithmarschen. In: Mittheilungen des Anthropologischen Vereins in Schleswig-Holstein. Band 19, 1911, S. 20–25.
 Ernst Sprockhoff: Atlas der Megalithgräber Deutschlands. Teil 1: Schleswig-Holstein. Rudolf Habelt, Bonn 1966, S. 39.
 Jürgen E. Walkowitz: Das Megalithsyndrom. Europäische Kultplätze der Steinzeit (= Beiträge zur Ur- und Frühgeschichte Mitteleuropas. Bd. 36). Beier & Beran, Langenweißbach 2003, ISBN 3-930036-70-3.

Weblinks

Einzelnachweise

Großsteingrab im Kreis Dithmarschen
Jungsteinzeitlicher Fundplatz in Europa
Nordgruppe der Trichterbecherkultur
Bunsoh
Bunsoh
Kultbau
Schalenstein
Bodendenkmal im Kreis Dithmarschen

Ganggrab von Bunsoh


Ángel Romero Llamas, oft mit dem Titel Don angesprochen; (* 1. Oktober 1932 in Teúl de González Ortega, Mexiko; † 21. September 2007 in Guadalajara, Mexiko) war ein mexikanischer Radrennfahrer.

Im Alter von 16 Jahren -1948- wurde Llamas mexikanischer Straßenmeister. Von 1951 bis 1954 siegte er viermal in Folge bei der Vuelta Ciclista al Centro de la República in Mexiko. 1952 vertrat er Mexiko bei den Olympischen Sommerspielen in Helsinki und wurde 45. im Straßenrennen.  1953 wurde er mexikanischer Sportler des Jahres.

Nach seiner aktiven Laufbahn wurde Llamas Leiter des Jalisco Radteam und Präsident der Mexikanischen Radsportvereinigung. Er war an Restaurantketten und Sportartikelgeschäften in mehreren Städten beteiligt, auch in der Stadt Guadalajara. Er wurde zweimal als Bürgermeister von Zapopan gewählt, (1962–1964 und 1974–1976).

1995 wurde Ángel Romero Llamas in die Hall of Fame Sport des mexikanischen Sportbundes aufgenommen. Er starb am 13. September 2007 an Krebs.

Erfolge

Weblinks

 domingo7.blogia.com (spanisch)
 magazinemx.com (spanisch)

Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 1952
Radsportler (Mexiko)
Mexikanischer Meister (Radsport)
Olympiateilnehmer (Mexiko)
Mexikaner
Geboren 1932
Gestorben 2007
Mann

Ángel Romero Llamas


Kup Hrvatske u hokeju na travi za žene za 2018. godinu je osvojila "Zelina" iz Svetog Ivana Zeline.
Kup je igran u proljetnjem dijelu sezone 2017./18.

Sudionici
 "Mladost" - Zagreb
 "Zelina" - Sveti Ivan Zelina
 "Zelina II" - Sveti Ivan Zelina
 "Zrinjevac" - Zagreb

Rezultati

Povezani članci
 Kup Hrvatske u hokeju na travi za žene
 Prvenstvo Hrvatske u hokeju na travi za žene 2017./18.
 Kup Hrvatske u dvoranskom hokeju za žene 2017.

Izvori

 drive.google.com, HHS download zone, Izvješća voditelja natjecanja -> Sezona 2017/2018 -> Proljeće 2017/2018, pristupljeno 15. prosinca 2018.

Vanjske poveznice
 hhs-chf..hr, Hrvatski hokejski savez
 hhs-chf.hr, Kup Hrvatske za seniore i seniorke

2018

Kup Hrvatske u hokeju na travi za žene 2018.


هاكوهو شو  (ولد في 11 مارس 1985 باسم مونخباتين دافآجارجال؛ بالمغولية: Мөнхбатын Даваажаргал) هو مصارع سومو محترف مغولي من مدينة أولان باتور. في 20 مايو 2007، أي في سن الثانية والعشرين، حصل على أعلى لقب في رياضة السومو (يوكوزونا)، وهو رابع مصارع غير ياباني وثاني مغولي يحصل على هذا اللقب. ينتمي هاكوهو إلى عائلة مغولية معروفة في رياضة المصارعة التقليدية. حصل والده على الميدالية الفضية في دورة الألعاب الأولمبية الصيفية عام 1968 في مسابقات المصارعة الحرة.

انتقل هاكوهو شو إلى اليابان في أكتوبر 2000، وشارك لأول مرة في مباراة رسمية في مارس 2001 بأوساكا. ويعد اليوكوزونا التاسع والستين في تاريخ رياضة السومو. فاز هاكوهو في 16 منافسة من منافسات ماكو نو أوتشي، وفي عام 2009 حطم الرقم القياسي في أكبر عدد مرات فوز في السنة حيث فاز في 86 مبارزة من أصل 90، كما أنه يحمل لقب ثاني أكثر مصارع سومو ذو عدد مرات فوز متتالية.

اقرأ أيضا
 قائمة مصطلحات السومو
 كايو هيرويوكي

روابط خارجية

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
أصحاب أرقام قياسية
رياضيون من أولان باتور
مصارعو سومو منغوليون
مصارعو سومو يابانيون
مغول
منغوليون مغتربون في اليابان
منغوليون مهاجرون إلى اليابان
مواليد 1985
مواليد في أولان باتور
يابانيون متجنسون
يوكوزونا

هاكوهو شو


ISO 1 es un estándar internacional que especifica las condiciones normales de temperatura para la especificación y verificación geométricas de un producto. La temperatura se fija a 20 grados Celsius, que es igual a 293,15 kelvins y 68 grados Fahrenheit.

Debido a la dilatación térmica, las mediciones de precisión de longitud necesitan realizarse (o convertirse) a una temperatura definida. ISO 1 ayuda con mediciones de comparación definidas para la temperatura de referencia. La temperatura de 20 °C fue adoptada por el CIPM el 15 de abril de 1931, y se convirtió en la recomendación ISO número 1 en 1951. Rápidamente sustituyó, en todo el mundo, otras referencias de temperatura para mediciones de longitud que la industria y equipos de precisión habían usado hasta entonces, incluyendo 0 °C, 62 °F, y 25 °C. Entre las razones para el cambio a 20 °C estaban que era una temperatura confortable y practica de trabajo y que resultaba ser un valor entero tanto en las escala Celsius como en la Fahrenheit.

Véase también
 Sistema Internacional de Unidades
 Celsius
 Metro

Referencias

00001
Temperatura

ISO 1


Sylvia June Day (11 de março de 1973) é uma escritora nipo-estadunidense. Ela também escreve sob os pseudônimos SJ Day e Livia Dare. É uma autora best-seller em 28 países.

Carreira
Day escreve romances, ficção especulativa/paranormal, ficção histórica e ficção futurista (sob o pseudônimo de Livia Dare). Também publicou ficção e não-ficção sob o pseudônimo de SJ Day.

É co-fundadora da Passionate Ink, um capítulo de interesse especial da Romance Writers of America (RWA),  tendo atuado no Conselho de Administração da RWA de 2009 a 2013. Foi a 22ª Presidente da RWA. Day está atualmente no Conselho de Administração do Authors Guild.

Ela apresenta workshops para grupos de redação e tem sido palestrante em eventos como a RT Booklovers Convention, Romance Writers of America's National Convention e Comic-Con.

Em março de 2013, a Harlequin Enterprises e a Hearst Corporation anunciaram a assinatura de um contrato de sete dígitos para o lançamento de duas novelas, a " Cosmo Red Hot Reads from Harlequin", uma nova colaboração entre a editora e a gigante das comunicações.

Em junho de 2013, a Penguin USA fechou um acordo de oito dígitos para mais dois livros da série "Crossfire", com a Penguin UK adquirindo os direitos do Reino Unido e da Commonwealth por mais sete dígitos.

Em janeiro de 2014, a St. Martin's Press da Macmillan anunciou um contrato de dois livros com Day para uma nova série "Blacklist". A Penguin UK adquiriu os direitos do Reino Unido e da Commonwealth para a série.

Em abril de 2019, a Amazon Publishing anunciou um contrato para uma nova novela de Day por sete dígitos.

Série Crossfire
A série Crossfire possui 13 milhões de cópias impressas em inglês e direitos internacionais licenciados em mais de 40 territórios em janeiro de 2014.

Toda Sua ficou em 4º lugar na lista dos 10 livros mais vendidos de 2012 da Amazon.com, 5º no Top Ten Books of the Year do iTunes, e 7º no Bookscan 's Top 10 Vendas de Livros Impressos de 2012 – Ficção Adulta. Toda Sua passou quarenta e cinco semanas na lista de best-sellers do The New York Times e sessenta e sete semanas na lista de best-sellers do USA Today.

A série Crossfire foi adquirida pela Lionsgate Television Group para adaptação para a televisão, mas Day recusou uma terceira renovação da opção e os direitos foram revertidos para ela.

Beyond Words
Em setembro de 2015, Day lançou a revista de estilo de vida digital Beyond Words, que publica artigos diários sobre viagens, entretenimento, estilo, bem-estar e filantropia.

Honras
Day foi homenageada com o Romantic Times Reviewers' Choice Award, o EPPIE Award, o National Readers' Choice Award e obteve várias indicações para o Romance Writers of America 's RITA Award.

 Indicada ao Prêmio RITA de 2007 ("Her Mad Grace")
 Indicada ao Prêmio Escolha dos Críticos da Revista Romantic Times de 2007 ( Paixão pelo Jogo )
 Indicada ao Prêmio RITA de 2008 ("Mischief and the Marquess")
 Vencedor ado Prêmio Escolha dos Revisores da revista Romantic Times de 2008 ( Não me tente )
 Vencedor ado Prêmio National Readers' Choice de 2008 ( Heat of the Night )
 Indicada ao Prêmio Escolha dos Revisores da revista Romantic Times de 2009 ( In the Flesh )
 Vencedora do National Readers Choice Award de 2009 ( In the Flesh )
 Vencedora do Readers' Crown Award de 2010 ( In the Flesh and Eve of Darkness )
 2012 - Goodreads Choice Award Melhor Romance Nominee ( Bared to You )
 2012 - Goodreads Choice Award Melhor Autor Goodreads Indicado
 2012 - Melhores Livros do Ano da Amazon na seleção dos editores de Romance ( Bared to You )
 2013 - Goodreads Choice Award Melhor Romance Indicado ( Entwined with You )
 2014 - Melhores Livros do Ano da Amazon na seleção dos editores de Romance ( The Stranger I Married )
 2015 - Goodreads Choice Award Melhor Romance Nominee ( Captivated by You )

Bibliografia

Romances

 Bad Boys Ahoy! (2006)
 Peça -me o que quiser (2006)
 Casada com um Estranho (2007)
 Marca da Escuridão  (2009)
 Marca da Destruição (2009)
 Marca do Caos (2009)
 In the Flesh (2009)
 Pride and Pleasure (2011)
 Seven Years to Sin (2011)
 A Touch of Crimson (2011)
 Toda sua (2012)
 A Hunger So Wild (2012)
 Reflected in You (2012)
 Entwined with You (2013)
 Spellbound (2013)
 Captivated by You (2014)
 One with You (2016)
 Butterfly in Frost (2019)

Novelas

 "Magic Fingers" em Wicked Words: Sex on Holiday (2005) e Black Lace Quickies 7 (2007) e Wicked (2012)
 "Pegando Caroline" (2005)
 "Enganado" (2005)
 "Beijo da Noite" (2005)
 "Snaring The Huntress" (2005)
 "Wish List" (2005) in White Hot Holidays, Vol. II (2006))
 "Treasure Hunters" in Ellora's Cavemen: Dreams of the Oasis II (2006)
 "A Familiar Kind of Magic" in Alluring Tales: Awaken the Fantasy (2007)
 "Salacious Robinson" em Got a Minute? (2007)
 "Magic and Mayhem" (2007)
 "Mischief and the Marquess" em Perfect Kisses (2007)
 "That Old Black Magic" em Alluring Tales: Hot Holiday Nights (2008)
 "Eve of Sin City" (2010)
 "Marca de Guerra" (2010) em The Mammoth Book of Paranormal Romance 2 (2010)
 "Lucien's Gamble" (2011) em Bad Boys Ahoy! (2006)
 "All Revved Up" (2011) em Wicked Reads (2011)
 "Razor's Edge"" em A Promessa de Amor (2011)
 "Taking the Heat" em Men Out of Uniform (2011)
 "A Dark Kiss of Rapture" (2011)
 "Iron Hard" (2012) em Steamlust: Steampunk Erotic Romance (2011)
 "Black Magic Woman" (2013) em Spellbound
 "What Happened in Vegas" (2011) em Melhor Romance Erótico (2011)
 "Blood and Roses" em Guns and Roses (2012)
 "On Fire" em Hot in Handcuffs (2012)
 "Afterburn" (2013)
 "Aftershock" (2014)
 "Hard to Breathe" (2015) na estreia

Séries/Títulos Relacionados

Contos sedutores

 "A Familiar Kind of Magic" in Alluring Tales: Awaken the Fantasy (2007)
 "That Old Black Magic" in Alluring Tales: Hot Holiday Nights (2008)
 "Black Magic Woman" in Spellbound (2013)

Sede Carnal

 Misled (2005)
 Kiss of the Night (2005)
 Declassified: Dark Kisses (2006)
 Carnal Thirst (2012)

Cosmo Red Hot Reads da Harlequin

 "Afterburn" (2013)
 "Aftershock" (2014)

Crossfire

 Toda Sua (2012)
 Reflected in You (2012)
 Entwined with You (2013)
 Captivated by You (2014)
 One with You (2016)

Guardiões dos Sonhos

 Pleasures of the Night (2007)
 Heat of the Night (2008)

Série Georgiana

 Peça-me o que quiser (2006)
 Passion for the Game (2007)
 A Passion for Him (2007)
 Don't Tempt Me (2008)

Série Marcada (com S. J. Day)

 Marca das Trevas (2009)
 Marca da Destruição (2009)
 Marca do Caos (2009)
 Eve of Sin City (2010)
 Marca de Guerra (2010) em The Mammoth Book of Paranormal Romance 2 (2010)

Anjos Renegados

 A Dark Kiss of Rapture (2011)
 A Touch of Crimson (2011)
 A Caress of Wings (2012)
 A Hunger So Wild (2012)
 A Lush Kiss of Surrender
 A Taste of Seduction

Série Safira (com Livia Dare)

 In the Flesh (2009)

Não-ficção

 Perfectly Plum: Unauthorized Essays on the Life, Loves and Other Disasters of Stephanie Plum, Trenton Bounty Hunter (2007)
 The Write Ingredients: Recipes from Your Favorite Authors (2007)
 Lustfully Ever After: Fairy Tale Erotic Romance (Foreword - 2011)
 Fifty Writers on Fifty Shades of Grey (2012)
 História de O (Introdução - 2013)
 Writing New Adult Fiction (Foreword - 2014)

Mídia
Em abril de 2013, HeroesAndHeartbreakers.com deu a notícia de que a série Day's Crossfire havia sido escolhida para adaptação para a televisão. A Lions Gate Entertainment garantiu os direitos. Kevin Beggs, presidente do Lionsgate Television Group, confirmou a aquisição em 5 de Agosto de 2013 em um comunicado à imprensa. O vice-presidente executivo da Lionsgate TV, Chris Selak, que supervisionaria o desenvolvimento do estúdio, disse: "A série Crossfire é uma propriedade incrível e é uma emoção trazê-la para a Lionsgate. Sylvia criou uma história duradoura, sexy e ousada, e estamos ansiosos para trabalhar com ela para criar um programa que emocione e se conecte com o público como seus livros fizeram." No entanto, Day recusou uma terceira renovação da opção e os direitos foram revertidos para ela.

Em junho de 2017, a empresa de entretenimento de streaming Passionflix iniciou a produção da adaptação cinematográfica de Day's Afterburn/Aftershock. A fotografia principal foi concluída em 29 de julho de 2017. O filme estreou em novembro de 2017.

Beyond Words: Sylvia Day, um documentário cobrindo a turnê mundial de apoio ao lançamento de Day's One with You, foi lançado em 9 de outubro de 2018.

Referências

Ligações externas

 Site oficial do Sylvia Day
 Tor Books Press Release para Eve of Darkness
 Comunicado de imprensa da Berkley Books para Bared to You
 Sylvia Day
 Revista de estilo de vida de Sylvia Day, Beyond Words

Mulheres romancistas dos Estados Unidos
Blogueiros dos Estados Unidos
Blogueiras dos Estados Unidos
!Mais Teoria da História na Wiki (Wikiconcurso de edição)

Sylvia Day


Belgien Rundt 2017 var den 87. udgave af det belgiske landevejscykelløb. Løbet foregik i perioden 24. til 28. maj 2017. Løbet var en del af UCI Europe Tour 2017 og var i kategorien 2.HC. Den samlede vinder af løbet blev Jens Keukeleire, der kørte for det belgiske landshold.

Ryttere og hold

Danske ryttere
Matti Breschel kørte for
Lasse Norman Hansen kørte for

Etaperne

1. etape

2. etape

3. etape

4. etape

5. etape

Resultater

Eksterne henvisninger

2017
UCI Europe Tour 2017

Belgien Rundt 2017


Bayua is a village on the shores of Lake Maninjau in Agam Regency, in the Indonesian province of West Sumatra. Most of the people in Maninjau are ethnically Minangkabau.

Populated places in West Sumatra

Bayua


Hylidae, Anura takımına bağlı bir hayvan familyasıdır.

Taksonomi
Hylidae familyasına bağlı altfamilyalar (2022):

 Acridinae Mivart, 1869
 Cophomantinae Hoffman, 1878
 Dendropsophinae Fitzinger, 1843
 Hylinae Rafinesque, 1815
 Lophyohylinae Miranda-Ribeiro, 1926
 Pseudinae Fitzinger, 1843
 Scinaxinae Duellman, Marion and Hedges, 2016

Gallery

Konuyla ilgili yayınlar
"Amero-Australian Treefrogs (Hylidae)". William E. Duellman. Grzimek's Animal Life Encyclopedia. Ed. Michael Hutchins, Arthur V. Evans, Jerome A. Jackson, Devra G. Kleiman, James B. Murphy, Dennis A. Thoney, et al. Vol. 6: Amphibians. 2nd ed.  Detroit: Gale, 2004. p225-243.

Dış bağlantılar

Kaynakça

Anura

Hylidae


O Niaiassutras é um conjunto de textos sânscritos indianos composto por Akṣapāda Gautama, e o texto fundamental da escola Niaia de filosofia hindu. A data em que o texto foi composto e a biografia de seu autor é desconhecida, mas varia entre o século VI a.C. e o século II d.C. O texto pode ter sido composto por mais de um autor, ao longo de um período de tempo. O texto é composto por cinco livros com dois capítulos em cada, com um total cumulativo de 528 sutras aforísticos, sobre regras da razão, lógica, epistemologia e metafísica.

O Niaiassutras é um texto hindu, notável por focar no conhecimento e na lógica, e não fazer menção aos rituais védicos. O primeiro livro está estruturado como uma introdução geral e índice de dezesseis categorias de conhecimento. O livro dois é sobre pramana (epistemologia), o livro três é sobre prameia ou os objetos de conhecimento, e o texto discute a natureza do conhecimento nos livros restantes. Ele estabeleceu o fundamento para a tradição Niaia da teoria empírica da validade e da verdade, opondo-se aos apelos acríticos à intuição ou à autoridade das escrituras.

Os Niaiassutras abrangem uma ampla gama de tópicos, incluindo Tarka-Vidyā, a ciência do debate ou Vāda-Vidyā, a ciência da discussão. Os Niaiassutras estão relacionados, mas estendem o sistema epistemológico e metafísico Vaisesica. Comentários posteriores expandiram, expuseram e discutiram os sutras Nyaya, sendo os comentários sobreviventes anteriores de Pakṣilasvāmin Vātsyāyana (séculos V a VI dC), seguidos pelo Nyāyavārttika de Uddyotakāra (séculos VI a VII d.C.), o Tātparyatīkā de Vācaspati Miśra (9.º século d.C.), o Tātparyapariśuddhi de Udaiana (século X d.C.) e o Nyāyamañjarī de Jayanta (século X d.C.).

Comentários
O mais antigo bhasya completo sobrevivente (revisão e comentário) sobre o Niaiassutras é de Vatsyayana. Este comentário em si inspirou muitos bhasyas secundários e terciários. O comentário de Vatsyayana foi datado de forma variada como sendo do século V d.C., ou muito antes, por volta do século II a.C. Outro comentário sobrevivente frequentemente estudado sobre o texto é creditado a Vacaspati Mishra por volta do século IX d.C.

Outros comentários históricos indianos e obras inspiradas por Niaiassutras e que sobreviveram até a era moderna, incluem Nyaya-varttika por Uddyotakara do século VI, Nyaya-bhasyatika por Bhavivikta do século VI, outro Nyaya-bhasyatika por Aviddhakarna do século VII, Nyaya-bhusana por Bhasarvajana do século IX, Nyaya-manjari pelo estudioso da Caxemira do século IX Jayanta Bhatta, Nyaya-prakirnaka pelo estudioso de Carnata do século X, Trilocana, e Nyaya-kandali pelo estudioso de Bengala do século X, Sridhara.

Numerosos outros comentários são referenciados em outros textos históricos indianos, mas esses manuscritos estão perdidos ou ainda não foram encontrados. Começando por volta do século XI ao XII d.C., Udaiana escreveu um trabalho primário, que se baseou e expandiu as teorias sobre a razão encontradas nos Niaiassutras. O trabalho de Udayana criou a base para a escola Navya-Nyaya (nova Niaia). O estudioso hindu Gangesa do século 13 ou 14, integrou os Niaiassutras de Gautama e o trabalho Navya-Nyaya de Udaiana, para criar o influente texto Tattvacintāmaṇi, considerado uma obra-prima pelos estudiosos.

Ver também
 Iogassutras

Bibliografia
 J Ganeri (2001), Indian Logic: A Reader, Routledge,
 Sue Hamilton, Indian Philosophy: A Very Short Introduction (Oxford University Press, 2001)
 B.K. Matilal, Epistemology, Logic, and Grammar in Indian Philosophical Analysis (Oxford University Press, 2005)
 J.N. Mohanty, Classical Indian Philosophy (Rowman & Littlefield, 2000)

Ligações externas
The Nyâya Sutras of Gotama, SC Vidyabhushana (1913), tradução para o inglês
Gautama's Nyayasutra without any commentary, versão GRETIL do texto sânscrito, Universidade de Goettingen, Alemanha
Nyāyasūtra: Devanagari, uma iniciativa SARIT, Fundação Alemã de Pesquisa
Gautama's Nyayasutra with Vacaspatimisra's commentary Nyayavarttikatatparyatika, versão GRETIL do texto sânscrito, Universidade de Goettingen, Alemanha
Gautama: Nyayasutra with Vatsyayana's commentary Nyayabhasya, versão GRETIL do texto sânscrito, Universidade de Goettingen, Alemanha

Hinduísmo

Niaiassutras


An antibubble is a droplet of liquid surrounded by a thin film of gas, as opposed to a gas bubble, which is a sphere of gas surrounded by a liquid. Antibubbles are formed when liquid drops or flows turbulently into the same or another liquid. They can either skim across the surface of a liquid such as water, in which case they are also called water globules, or they can be completely submerged into the liquid to which they are directed.

Background

Antibubbles are a common but widely unrecognized phenomenon, in part because of their resemblance to air bubbles, and in part because of their typically transient, or short-lived, nature. With certain (soapy) solutions, they can be made to last much longer.

Antibubbles can be created by allowing a tap to drip into a container of water to which a drop or two of soap has been added. They have all been produced aided by an ultrasound contrast agent. Being inherently unstable, they are difficult to form.
The soap reduces the water's surface tension and allows the skin of air surrounding the droplet to remain in place for more than just a fraction of a second. As antibubbles can be easily  created at home, they have attracted attention from popular science magazines.

Just as soap bubbles, with air inside and air outside, have negative buoyancy and tend to sink towards the ground, so antibubbles, with water inside and air outside have positive buoyancy and tend to rise towards the water surface.  But again, just as soap bubbles can be filled with a lighter gas to give them positive buoyancy, so antibubbles can be filled with a heavier liquid to give them negative buoyancy.  Using a drinking straw to drop droplets of sugar solution onto soapy water will produce antibubbles that sink.

Antibubbles usually pop when they touch the bottom or the side of the vessel containing the liquid.  This can be prevented by tipping a few teaspoons of sugar into the soapy water and giving it some time to dissolve (but without stirring it).  This will produce a denser layer of sugary water at the bottom of the container.  Antibubbles made from sugar solution will then sink through the water and rest on top of the denser layer at the bottom.  Antibubbles made this way can last for several minutes.

The layers of an antibubble are water, which it is submerged in, air, and the water trapped in the air.

Differences between air bubbles and antibubbles

The behavior of antibubbles differs from that of air bubbles in three primary ways, and provides a ready means of identification:

 Antibubbles are held in place by surface tension, and move rapidly across the surface of the water. They can also be seen to ricochet off other objects in the water (such as air bubbles) and off the sides of a container in a manner similar to that of billiard balls.
 Under ordinary circumstances, antibubbles are short-lived. An air bubble with a soap skin may last several minutes. Antibubbles often have lifetimes of a few seconds or less; however, if the electrical potential between the inner and outer fluid is equalized, antibubbles can last as long as, or longer than, air bubbles. Antibubbles with a lifetime of at least tens of hours can be produced by adsorbing colloidal particles at the air-water interfaces of the antibubble.
 Antibubbles refract light in a different manner than air bubbles. Because they are water droplets, light entering them is refracted back toward its source in the same manner as rainbows are produced. Because of this refraction, antibubbles have a bright appearance.

Potential uses for antibubbles
If antibubbles can be stabilized they can be used to form a long lasting froth — antifoam. Possible uses for antifoam are as a lubricant or using the thin passageways permeating antifoam as a filter for air or other gasses.

Antibubbles themselves could be used for chemical processes such as removing pollutants from a smokestack. Replacing the air in antibubble shells with another liquid could be used for a drug delivery system by creating a shell of liquid-polymer around a drug. Hardening the polymer with ultraviolet light would create a drug filled capsule.

Microscopic antibubbles have demonstrated their feasibility in harmonic imaging.
It has been proposed to incorporate therapeutics into antibubble cores. Such drug-loaded antibubbles might be used in ultrasound-guided drug delivery, where acoustic waves create sufficient pulsations of the antibubble surface to release its drug-containing core.

Lifetime
The lifetime of an antibubble on top of a water surface might be prolonged by making the water underneath it vibrate. Such antibubbles have been referred to as "walking bubbles" and have been proposed to be used as a model of quantum mechanical behavior.
Another way to increase the lifetime of antibubbles is by applying so-called Pickering stabilization.

References

External links

 Antibubble.org
 chemistry-chemists.com

Bubbles (physics)
Fluid dynamics

Antibubble


Karakaya, Antalya ilinin Manavgat ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Karakaya adını etrafını çevreleyen büyük kayalıktan almıştır

Coğrafya
Antalya iline 100 km, Manavgat ilçesine 30 km uzaklıktadır.

Nüfus

Manavgat'ın mahalleleri

Karakaya, Manavgat


Dugin eukaliptus (eukaliptus duginih boja, dugino drvo, lat. Eucalyptus deglupta), vrsta je vazdazelenog drveta iz roda eukaliptusa, porodica mirtovki. Ime je dobilo po šarenoj kori u duginim bojama, nalik na oslikano umjetničko platno. Kora je tanka, glatka, a vanjski se slojevi ljušte svake godine u različito vrijeme.

Ovo je jedina vrsta eukaliptusa čija kora nema aromatičan mirisa raste po sjevernoj polutki. Autohtona je u Indoneziji, Papui Novoj Gvineji i Filipinima, a uzgaja se i plantažno po mnogim zemljama gdje je uvezeno. Na Filipinima se od ovog drveta pravi papir, a širom svijeta se koristi kao ukrasno drvo. Najbolje uspjeva po kišnim šumama, i osjetljivo je na nedostatak vode.

Vanjske poveznice

Izvori

Eucalypteae
Flora Bismarckovih otoka
Flora Malih sundskih otoka
Flora Molučkih otoka
Flora Nove Gvineje
Flora Filipina
Flora Sulawesa

Dugin eukaliptus


Os protestos de 2022 no Sri Lanka são uma série de protestos contínuos de vários manifestantes apartidários, principalmente o público em geral, e partidos políticos da oposição contra o governo do presidente Gotabaya Rajapaksa, acusado de má gestão da economia que resultou em uma crise econômica com inflação severa, apagões diários de 10 a 13 horas, falta de combustível e de muitos itens essenciais. A principal demanda dos manifestantes é que o governo dirigido pela família Rajapaksa renuncie imediatamente, criando condições para um cenário completamente novo de governantes qualificados e democráticos. A maioria dos manifestantes não estava alinhada com nenhum partido político, e alguns expressaram descontentamento com a oposição política. Os manifestantes geralmente gritavam slogans como "Vá para casa Gota", "Fora Rajapaksas" e "Gota pissek" (Gota é um lunático). Os protestos foram encenados principalmente pelo público em geral, incluindo professores, estudantes, médicos, enfermeiros, profissionais de TI, agricultores, advogados, alguns policiais, ativistas sociais, desportistas e engenheiros sem qualquer filiação política e a maioria dos manifestantes é considerada apolítica. Poucos protestos foram realizados por indivíduos com conexões políticas e partidos políticos, mas relativamente desmoronaram devido à falta de apoio. A população jovem do Sri Lanka veio à vanguarda enquanto realizava os protestos em Galle Face Green entoando slogans "Você mexeu com a geração errada" e "Não brinque com nosso futuro".

Os manifestantes tinham como alvo membros da família Rajapaksa e políticos governistas. O governo, por sua vez, usou métodos autoritários, como impor um estado de emergência que permite aos militares prender civis, impor toque de recolher, restringir mídias sociais como Facebook, Twitter, WhatsApp, Instagram, Viber e YouTube, agredir manifestantes e jornalistas e prender ativistas online. Essas medidas aumentaram a desaprovação popular do governo, e a diáspora cingalesa também iniciou manifestações contra a supressão dos direitos humanos básicos. O bloqueio de mídia social também falhou, pois o uso intenso de VPNs pelos cingaleses fez com que hashtags como #GoHomeRajapaksas e #GoHomeGota se tornassem tendência em países como Estados Unidos, Singapura e Alemanha; o bloqueio foi levantado no mesmo dia. Além disso, a Comissão de Direitos Humanos do Sri Lanka condenou a medida e convocou os responsáveis pelo bloqueio e abuso dos manifestantes.

Em 3 de abril, todos os 26 membros do segundo gabinete de Gotabaya Rajapaksa, com exceção do primeiro-ministro Rajapaksa, renunciaram em massa. No entanto, os críticos observaram que a renúncia não era válida, pois não seguiam o protocolo constitucional e, portanto, a consideravam uma "farsa", e vários foram reintegrados em diferentes ministérios no dia seguinte. O chefe do governo, Johnston Fernando, insistiu que o presidente Gotabaya Rajapaksa não renunciaria sob nenhuma circunstância, apesar dos apelos generalizados dos manifestantes, da oposição e do público em geral.

Em 9 de maio de 2022 o primeiro-ministro Mahinda Rajapaksa renuncia em meio aos protestos em massa. Partidários do governo invadem um importante local de protesto em Colombo, entrando em confronto com a polícia e manifestantes. Ao todo, 78 pessoas ficaram feridas. Ainda no mesmo dia, o parlamentar Amarakeerthi Athukorala dispara contra manifestantes que estavam bloqueando seu veículo em Nittabuwa, matando um homem e ferindo outro. Athukorala então escapou para um prédio próximo, antes de ser encontrado morto ao lado de seu oficial de segurança.

No dia seguinte, o Ministério da Defesa do Sri Lanka autoriza o exército e a polícia a "atirar para matar" e prender manifestantes sem mandados em resposta à violência.

Em julho, com o país a beira da falência e os protestos se intensificando, somado a completa falta de petróleo e alta histórica da inflação, a classe política começou a perder o controle da situação. Em 9 de julho, milhares de manifestantes se reuniram na Rua Chatham, na capital Colombo, onde o palácio presidencial está localizado, exigindo a imediata renúncia do presidente. Os manifestantes acabaram invadindo o escritório do presidente, mas Rajapaksa não estava lá naquele momento. O governo do Sri Lanka respondeu colocando um toque de recolher enquanto a nação parecia mergulhar no caos.

Contexto

Renúncia do presidente e do primeiro-ministro
Após a invasão da residência presidencial no 09 de julho de 2022, o primeiro Ranil Wickremesinghe, que teve a casa incendiada, anunciou que deixaria o cargo. No final do mesmo dia, o presidente Rajapksa também disse que renunciaria. "Não há necessidade de mais distúrbios e peço a todos que mantenham a paz", disse o presidente do Parlamento Mahinda Yapa Abeywardena.

No domingo, dia 10, os manifestantes continuavam ocupando a casa presidencial. "Nossa luta não acabou. Nós não vamos desistir dessa luta até que ele realmente vá embora", disse um dos manifestantes.

No sábado, o presidente havia sido levado para um lugar seguro secreto, que se descobriu depois ser um um navio que o levaria para a base naval de Trincomalee.

Ver também
 Crise econômica no Sri Lanka de 2019-presente

Manifestações e protestos em 2022
Manifestações e protestos no Sri Lanka
2022 no Sri Lanka

Protestos no Sri Lanka em 2022


Andrew James "A.J." Ogilvy  (Sídney, Australia, 17 de junio de 1988) es un jugador de baloncesto  australiano. Con 2,11 metros de estatura, juega en la posición de pívot

Clubes
 Universidad de Vanderbilt (2007-2010)
 Beşiktaş  (2010-2011)
 Valencia Basket (2011-2012)
 Brose Baskets (2012-2013)
 Sydney Kings (2013-2014)
 Bàsquet Manresa (2014-2015)
 Illawarra Hawks (2015-)

Referencias

Enlaces externos
Perfil en ACB.com

Baloncestistas de Australia
Baloncestistas de la selección de Australia
Baloncestistas de la Liga ACB
Baloncestistas del Valencia Basket
Baloncestistas del Besiktas
Baloncestistas de los Vanderbilt Commodores
Baloncestistas del Brose Baskets
Baloncestistas de los Sydney Kings
Baloncestistas del Bàsquet Manresa
Baloncestistas de los Illawarra Hawks
Nacidos en Sídney

Andrew Ogilvy


Esta é uma lista dos singles que alcançaram a primeira posição da Brasil Hot 100 em 2023. A Brasil Hot 100 é uma parada musical que classifica as canções mais ouvidas no território. Seus dados são compilados pela Luminate e publicados pela revista Billboard Brasil. A parada é baseada na atividade de streaming dos principais serviços de música no Brasil em uma fórmula ponderada que incorpora fluxos oficiais apenas em assinaturas e camadas de serviços de áudio e vídeo com suporte de anúncios.

Histórico

Brazil Songs

Brasil Hot 100

Ver também
 2023 na música brasileira
 Lista de canções número um na Top 100 Brasil em 2023
 Lista de canções número um na Top 50 Streaming em 2023

Ligações externas

2023
Brasil

Lista de singles número um na Brasil Hot 100 em 2023


The year 1632 in science and technology involved some significant events.

Events
 The University of Tartu in Swedish Livonia is founded.

Astronomy
 February 22 – Galileo's Dialogue Concerning the Two Chief World Systems (Dialogo sopra i due massimi sistemi del mondo), comparing the Copernican system with the traditional Ptolemaic view, is published in Florence and delivered to his patron, Ferdinando II de' Medici, Grand Duke of Tuscany.
 August 9 – Leiden University in the Dutch Republic resolves to erect the world's first official observatory.

Earth sciences
 Martine Bertereau, Baroness de Beausoleil, publishes Véritable déclaration de la découverte des mines et minières.

Births
 October 24 – Anton van Leeuwenhoek, Dutch pioneer of microscopy (died 1723)
 Henry Compton, English bishop and botanist (died 1713)

Deaths

 January 31 – Jost Bürgi, Swiss clockmaker and mathematician (born 1552)
 May 24 – Robert Hues, English mathematician and geographer (born 1553)
 June 21 – Anselmus de Boodt, Flemish mineralogist and physician (born 1550)
 September 4 (bur.) – Hessel Gerritsz, Dutch cartographer (born c. 1581)
 November 17 – Pierre Richer de Belleval, French botanist (born c. 1564)
 December 8 – Philippe van Lansberge, Flemish astronomer (born 1561)

References

17th century in science
1630s in science

1632 in science


Ubisoft Blue Byte, 1988 yılında kurulmuş bir oyun firmasıdır. Merkezi Almanya'nın Düsseldorf kentindedir. 2001 yılında bir başka oyun firması olan Ubisoft tarafından alınmış olup hala bu firma altında faaliyetlerine devam etmektedir.

Kaynakça

Almanya merkezli video oyunu şirketleri
Video oyunu yapım şirketleri
Almanya merkezli şirketler
1980'lerde kurulan video oyunu şirketleri
1988'de kurulan şirketler

Ubisoft Blue Byte


Vizekusen, englisch Neverkusen ("Niemalskusen"), ist ein im Fußballjargon und Sportjournalismus gängiger Spottname für das deutsche Fußballteam Bayer 04 Leverkusen. Er entstand um das Jahr 2000, als Bayer Leverkusen sich als Spitzenteam etablierte, aber außer einigen Erfolgen um 1990 (UEFA-Pokal 1988, DFB-Pokal 1993 und Hallen-Masters 1994) nie mehr als den zweiten Platz in etlichen nationalen und internationalen Wettbewerben erreichte; der zweite Platz wird umgangssprachlich häufig als "Vize-" bezeichnet. Die Muttergesellschaft des Vereins, die Bayer AG, hat sich den auch selbstironisch gebrauchten Begriff neben anderen als geschütztes Markenzeichen eintragen lassen.

Entstehung
Leverkusen hatte vor dem 34. Spieltag der Bundesligasaison 1999/2000 drei Punkte Vorsprung auf den FC Bayern München und verfehlte u. a. durch ein Eigentor von Michael Ballack gegen Aufsteiger SpVgg Unterhaching den sicher geglaubten Meistertitel. Dieses Spiel vom 20. Mai 2000 wird allgemein als Beginn des Mythos "Vizekusen" bezeichnet. Der Deutsche Fußball-Bund (DFB) nannte bei seiner Wochenschau vom Mai 2012 den 15. Mai 2002, das Finale der UEFA Champions League 2001/02, die Geburtsstunde von "Vizekusen".

Die mehrfachen Finalteilnahmen ohne Titel des Vereins in der Saison 2001/02 trugen stark zur Etablierung bei. Bayer Leverkusen ist eine von sechs deutschen Mannschaften neben dem FC Bayern München, Borussia Dortmund, dem Hamburger SV, Borussia Mönchengladbach und Eintracht Frankfurt, die bisher das Finale der Champions League bzw. des Europokals der Landesmeister erreicht haben. Leverkusen dies in der Saison 2001/02, zudem wurde in den beiden anderen Wettbewerben (Bundesliga, DFB-Pokal) um den ersten Platz gespielt. Die Mannschaft belegte aber, als erste deutsche Mannschaft überhaupt, jeweils nur den zweiten Platz. Die Werkself geriet danach in erhebliche Turbulenzen und musste in der Folgesaison gegen den Abstieg kämpfen. Ballack wurde unterstellt, als Inbegriff des ewigen Zweiten regelmäßig bei wichtigen Spielen, vor allen Dingen auf internationaler Ebene, zu scheitern.

Ballack verlor neben Bernd Schneider, Carsten Ramelow, Oliver Neuville und Hans Jörg Butt auch mit der deutschen Nationalmannschaft bei der WM 2002 in Japan und Südkorea das Finale gegen Brasilien; diese Spieler holten damit ihren vierten Vize-Titel der Saison. Der Brasilianer Lúcio war damit der einzige in Leverkusen unter Vertrag stehende Profi, der in der Spielzeit 2001/02 einen Titel gewann.

Übertragene Verwendung
Der Begriff war wiederholt in der überregionalen Presse zu finden und wurde auch bei anderen Vereinen bei ähnlichen Phänomenen angeführt. 2012 wurde in Zusammenhang mit dem jeweils zweiten Platz in Champions League, Meisterschaft und DFB-Pokal des FC Bayern München von einem Jahr verpasster Chancen in der Vereinsgeschichte der Münchener gesprochen. Die Presse kam wiederholt mit dem Begriff Vizekusen-Syndrom oder in Anklang an Web 2.0 Vizekusen 2.0 auf. Aufgrund der Schwierigkeiten der Leverkusener nach den verlorenen Finalen wurde bei den Bayern von einem Vizekusen-Stigma gesprochen, das es möglichst schnell abzulegen gelte. Das Kicker-Sportmagazin sah das Attribut hingegen positiv. Dem Ligakonkurrenten wurde unterstellt, Leverkusen mit dem Spottwort verunsichern zu wollen.

2010 sprach die Süddeutsche Zeitung von Unbesiegbarkusen, als Bayer 24-mal in Folge ungeschlagen vom Platz ging, die Meisterschaft dennoch nicht gewann.

Im Vorfeld der EM 2012 kamen auch Befürchtungen auf, ein Vizekusen- oder Vize-Bayernsyndrom könnte sich wie bei der WM 2002 auf die Spieler der jeweilig betroffenen Vereinsmannschaften in der Nationalmannschaft übertragen.

Rechtliche Aspekte
Das Mutterunternehmen der Werkself, die Bayer AG, schützte sich 2010 den Begriff Vizekusen beim Deutschen Patent- und Markenamt in München als Markennamen, um nach eigener Aussage "Missbrauch vorzubeugen". Der Einsatz von Schutzrechten, neben Vizekusen unter anderem auch für den Begriff Pillendreher, wird als Teil einer gekonnten und selbstironischen Marketingstrategie der Bayer AG angesehen. Mit dem ebenso geschützten Meisterkusen war über die Zweitplatzierungen 1997, 1999, 2000, 2002 und 2011 hinaus bislang kein Erfolg zu erzielen.

Weitere Erwähnung
Klaus Hoeltzenbein kommentierte 2012 den Aufstieg der SpVgg Greuther Fürth unter dem Titel Wenn Vizekusen und die trägen Riesen kommen als Zeichen für den Aufstieg reger Provinzvereine gegenüber den seiner Ansicht nach sich selbst überschätzenden Großstadtklubs.

Dem FC Schalke 04 wurde am Ende der Saison 2000/2001 von einigen Sportjournalisten der freundlicher klingende Titel Meister der Herzen verliehen. Wie Leverkusen hatte Schalke am letzten Spieltag den schon sicher geglaubten Meistertitel in der letzten Partie verfehlt, ähnlich in den Spielzeiten 2004/05, 2006/07 sowie 2009/10. Schalke und Leverkusen sind in der kompletten Geschichte der Fußball-Bundesliga bis heute die einzigen Vereine, die häufiger als einmal Vizemeister wurden, ohne jemals Meister werden zu können. Und das mit deutlichem Abstand vor allen anderen Klubs: Schalke wurde siebenmal Zweiter, Leverkusen fünfmal. Jedoch konnte Schalke zumindest bereits vor Gründung der Bundesliga siebenmal Deutscher Meister werden.

Die vergeblichen Anläufe Leverkusens, einen Titel zu erringen, wurden unter der Bezeichnung Neverkusen in mehreren englischen Büchern angeführt und mit einer klassischen Tragödie wie auch dem Schicksal des Sisyphos verglichen.

Literatur
 Ted Richards (Hrsg.): Soccer and Philosophy: Beautiful Thoughts on the Beautiful Game. Open Court, Chicago 2010, ISBN 978-0-8126-9676-9 (englisch).
 Donn Risolo: Soccer Stories: Anecdotes, Oddities, Lore, and Amazing Feats Donn Risolo. University of Nebraska Press, Lincoln 2010, ISBN 978-0-8032-3014-9 (englisch).

Weblinks
 The Neverkusen Podcast, Fanseite (englisch)

Einzelnachweise

Fußball (Nordrhein-Westfalen)
Fachbegriff (Fußball)
Bayer 04 Leverkusen

Vizekusen


Indfødsretten var et linjeskib med 64 kanoner, der tjente i den dansk-norske flåde. Skibet hejste kommando i 1787. Skibet var et af fem skibe i en klasse og blev designet og bygget af skibskonstruktøren Henrik Gerner.
Under Slaget på Reden blev skibet den 2. april 1801 benyttet som blokskib, og kæmpede under kommando af kaptajn Albert de Thurah og en styrke på 394 danske sømænd. Indfødsretten led svære tab under kampene; 27 dræbte og 35 sårede, og man strøg orlogsflaget klokken 15. Efter erobringen satte briterne ild til skibet og alle de andre erobrede skibe med undtagelse af linjeskibet Holsteen som man tog med sig og efterfølgende brugte i britisk tjeneste under navnet Nassau. Skibet ligger nu på havbunden 0,3 sømil nordøst for Middelgrundsfortet.

Referencer

Bibliografi
 Url

Linjeskibe fra Danmark
Skibsvrag i Danmark

Indfødsretten (linjeskib)


PDF.js é uma biblioteca JavaScript que renderiza arquivos PDF (Portable Document Format) usando o HTML5 Canvas compatível com os padrões da web. O projeto é liderado pela Mozilla Corporation depois que Andreas Gal o lançou (inicialmente como um experimento) no ano de 2011.

História e aplicação
PDF.js foi originalmente criado como uma extensão para Firefox e está incluído no Firefox desde 2012. (versão 15), e habilitado por padrão desde 2013 (versão 19).

O projeto foi criado para fornecer uma maneira de visualizar documentos PDF de forma nativa no navegador da Web, o que evita possíveis riscos de segurança ao abrir documentos PDF fora de um navegador, pois o código para exibir o documento é sandboxed em um navegador. Sua implementação usa o elemento Canvas do HTML5, que permite velocidades de renderização rápidas.

PDF.js é usado em Thunderbird, ownCloud, Nextcloud, e como extensões de navegador para Google Chrome/Chromium, Firefox para Android, Pale Moon e SeaMonkey.

Pode ser integrado ou incorporado em um aplicativo da web ou nativo para permitir a renderização e visualização de PDF e permite usos avançados, como renderização em server-side.

Aplicativos da web, incluindo Dropbox, Slack, e LinkedIn Learning integram PDF.js para permitir a visualização de documentos PDF.

Comportamento
De acordo com um benchmark da Mozilla, o PDF.js é eficiente para visualizar os arquivos PDF mais comuns, embora possa ter alguns problemas com documentos grandes ou com 'gráficos pesados'.

PDF.js suporta a maioria das especificações de PDF (incluindo suporte a formulários ou XFA), mas alguns recursos ainda não foram implementados, o que pode afetar o comportamento de renderização dependendo dos recursos que o documento usa.

Vários recursos PDF/X ou PDF opcionais que não são compatíveis com PDF.js inclui:

 Perfis de cores ICC
 Cores exatas
 Simulação de impressão sobreposta
 Grupos de transparência (nocaute/isolamento)
 Impressão de alta fidelidade

A comunidade de contribuidores do PDF.js também observa que o comportamento do PDF.js no navegador varia de acordo com o suporte do navegador para os recursos necessários do PDF.js. O desempenho e a confiabilidade serão os melhores no Chrome e no Firefox, que são totalmente suportados e sujeitos a testes automatizados.

Ligações externas

Bibliotecas JavaScript
Programas leitores de PDF livres
Mozilla Firefox
Software livre multiplataforma

PDF.js


Željka Nikolić (født 12. juli 1991 i Priboj) er en serbisk håndboldspiller, der spiller for S.C.M. Craiova og det Serbiens håndboldlandshold.

Referencer

Håndboldspillere fra Serbien

Željka Nikolić


2005 Fransa ayaklanmaları, Paris'te 27 Ekim 2005 akşamı, kimlik kontrolü yapan polis tarafından kovalanırken yüksek gerilim trafosuna sığınıp elektrik çarpması sonucu Kuzey Afrikalı Zyed Benna (17) ile Bouna Traoré'nin (15) ölümü ve 17 yaşındaki Muhittin Altun'un ağır yaralanmasının ardından başlayan ayaklanmalar. Olayların başlamasından sonra bir camiye gaz bombası atılması ve Fransa İçişleri Bakanı Nicolas Sarkozy'in olaylara karışanlara "ayaktakımı" olarak nitelemesi gerilimi tırmandırmıştır. Terör dalgası, Paris'in Kuzey Afrikalı göçmen azınlığın yoğun olarak yaşadığı semtlerine sıçramıştır.

Ayaklanmayı destekleyen Kuzey Afrikalı ve Kuzey Afrika kökenli Fransız azınlık, Fransa'yı saran isyana, yoksulluk ve polisin Kuzey Afrikalılara karşı kötü ve ayrımcı tutumunu neden olarak göstermektedirler. Sağduyulular ve terör karşıtları ise, olayları kınamaktadır.
Olayların başladığı banliyöde yaşayanların yarısının 20 yaşın altında olduğuna ve işsizlik oranın yüzde 40'un üstünde olduğuna dikkat çekilmektedir. Polisle çatışan çoğu Afrika kökenli gençlerin yaşları 12-25 yaş arasında değişmektedir. 11 günde yaklaşık 8.700 aracı ateşe veren öfkeli azınlık, okul, spor salonu, işyeri, otobüs garajı ve antrepolar dahil 300'e yakın kamu binasını da hedef almıştır. Paris'in ardından Fransa'nın diğer kentlerinde de araba kundaklama olayları olmuştur. Son olarak Belçika'da Brüksel'de, yabancıların yoğun olarak yaşadığı Sengil ve Anderlecht bölgelerinde de 6 Kasım akşamı 5 taşıt kundaklandı. Almanya'da da Berlin ve Bremen'de azınlık mensupları bazı araçları ve çöp kutularını ateşe verdiler.

Kaynakça

Olağanüstü hâl
Fransa'da siyaset
Fransa'daki ayaklanmalar
Seine-Saint-Denis
Çağdaş tarih
Fransa'da protestolar
Île-de-France tarihi
ayaklanma
Fransa ayaklanmaları
Fransa azınlık başkaldırısı
Nicolas Sarkozy
Dominique de Villepin
Jacques Chirac

2005 Fransa ayaklanmaları


SY Eridani abrégée en SY Eri autrement appelée HD 33404 est une lointaine étoile carbonée de la constellation de l'Eridan. Selon les différentes estimations de distance, elle se situe à 4314,24 années-lumière de la Terre. SY Eridani a été découverte en 1980 lors de l'analyse des données du télescope spatial IRAS (Infrared Astronomical Satellite) par une équipe appelée Society of Photo-Optical Instrumentation Engineers abrégée en SPIE.

Composition atomique de SY Eridani
SY Eridani est une étoile de type spectral C-N5. Le type spectral C-N5 définit une atmosphère composée d'une grande partie de carbone d'où le nom d'étoile carbonée. Une étude faite dans les porches infrarouges a montré la présence de carbone et du copernicium dans l'atmosphère de SY Eridani. Cette étude a aussi montré que le cœur de SY Eridani est principalement composé de carbone ainsi que des éléments courants dans les étoiles (hydrogène, hélium, tritium)

Caractéristiques de SY Eridani
Autre que la classification d'étoile carbonée, SY Eridani est une étoile variable. Sa variabilité a été identifiée en 1995 lors de l'analyse des données de la base de données du AFOEV. Sa variabilité est définie dans la classe des étoiles variables de type SRa. Cette classe d'étoile définit une étoile géante ou supergéante qui varie d'une manière irrégulière (plus d'information dans la page Étoile variable semi-régulière). Les scientifiques utiliseront les données de l'instrument VLTI ainsi que celles du Sloan Digital Sky Survey pour estimer la masse des étoiles carbonées semblables à SY Eridani. Les estimations tournent entre 8 et 9 masses solaires

Articles connexes
Supergéante jaune

Étoile carbonée

Très Grand Télescope

Étoile chimiquement particulière

Notes et références

Objet du catalogue SAO
Objet du catalogue IRAS
Objet du catalogue 2MASS
Étoile chimiquement particulière
Objet du catalogue Henry Draper
Constellation de l'Éridan

SY Eridani


Jules François Bertrand Bocandé (Ziguinchor, 25 de novembro de 1958 – Metz, 7 de maio de 2012) foi um futebolista e treinador de futebol senegalês que atuava como atacante.

Carreira em clubes
Após defender Entente Ziguinchor (categorias de base), Casa Sports, RUS Tournaisienne e Seraing, Bocandé fez carreira no futebol da França durante 8 anos. No , destacou-se ao conquistar a artilharia do Campeonato Francês de 1985–86, com 23 gols marcados. Somando todas as competições, o atacante fez 36 gols em 70 partidas oficiais disputadas.

Também defendeu Paris Saint-Germain,  e Lens, encerrando a carreira em 1993, no Eendracht Aalst.

Carreira internacional
Com 73 partidas disputadas pela Seleção Senegalesa, Bocandé é o sétimo jogador que mais vestiu a camisa dos Leões de Teranga'', e empatado com Mamadou Niang como o quarto maior artilheiro da história da equipe (20 gols).

Participou de 3 edições da Copa das Nações Africanas, em 1986 (primeira fase), 1990 (semifinal) e 1992 (quartas-de-final).

Carreira de treinador
Bocandé virou treinador em 1994, e sua primeira competição no cargo foi a Copa das Nações Africanas sediada pela Tunísia, em parceria com Boubacar Sarr. A campanha senegalesa foi encerrada nas quartas-de-final, com a eliminação para a Zâmbia. Comandou ainda o Steve Biko (Gâmbia), além de ter sido auxiliar técnico do Senegal.

Vida pessoal e morte
Seu filho, Daniel Bocandé, também seguiu carreira futebolística (atuou entre 2001 e 2002), atuando como meio-campista.

Após sofrer um acidente vascular cerebral que o deixou paralisado por algum tempo, pediu ao ex-presidente do Metz, Carlo Molinari (amigo pessoal de Bocandé), que pagasse uma cirurgia para corrigir as sequelas. Em 7 de maio de 2012, o ex-jogador faleceu durante a operação, aos 53 anos.

Títulos
Casa Sports
 Copa do Senegal''': 1979

Individuais
 Artilheiro do Campeonato Francês de 1985–86 (23 gols)

Ligações externas
 Perfil de Jules Bocandé - OGol.com.br

Naturais de Ziguinchor
Futebolistas do Senegal
Treinadores de futebol do Senegal
Futebolistas do Paris Saint-Germain Football Club
Futebolistas do Olympique Gymnaste Club Nice
Futebolistas do Football Club de Metz
Futebolistas do Racing Club de Lens
Jogadores da Seleção Senegalesa de Futebol
Jogadores da Copa das Nações Africanas de 1992
Treinadores da Seleção Senegalesa de Futebol
Mortes por acidente vascular cerebral

Jules Bocandé


مها أحمد (16 يوليو 1974 -)، ممثلة مصرية. وهي زوجة الممثل مجدي كامل.

أعمالها

الأفلام
 1994: حرب الفراولة
 1995: كراملة
 1998: حائط البطولات
 2001: جالا جالا
 2003: كلم ماما
 2004: الباشا تلميذ
 2005: بحبك وبموت فيك
 2006: لخمة راس
 2006: عبده مواسم
 2009: ابقى قابلني
 2011: شارع الهرم
 2014: كبير الحلم (فيلم قصير)

المسلسلات
 1993: سور مجرى العيون
 1993: مغامرات شاب فالح
 1994: حتى لا يغيب القمر
 1994: أشواك الحب
 1995: شيء في صدري
 1995: الستات ما يعملوش كده
 1996: والسلام ختام
 1996: ترويض الشرسة
 1996: الوتد
 1996: أشواك الحب ج2
 1997: مرفوع مؤقتا من الخدمة
 1997: السرايا
 1998: كعب داير
 1998: حب تحت الحراسة
 1998: القضاء في الإسلام ج8
 1998: أحلام فقراء ولكن أغنياء
 1999: هو وغيره
 1999: نهار وليل
 1999: موال الحب والغضب
 1999: عاطفة لا تموت
 1999: أم كلثوم
 2000: وجع البعاد
 2000: حلم العمر
 2000: حلم آخر الليل
 2000: حروف النصب
 2000: أوبرا عايدة
 2000: القضاء في الإسلام ج9
 2000: أغلال ناعمة
 2001: يعود الماضي يعود
 2001: حديث الصباح والمساء
 2002: شمس منتصف الليل
 2002: حمام بشتك
 2002: الدنيا حظوظ
 2002: اجري اجري
 2003: مؤسسة شهر العسل
 2003: للسعداء فقط
 2003: بعاد السنين
 2003: أبيض x أبيض
 2005: كارنتينا
 2006: هو جرى إيه
 2006: علماء على طاولة الشطرنج
 2006: العمر بالمقلوب
 2008: قلب الخطر
 2008: رست هاوس
 2008: الهاي سكول
 2009: نوسة وبسبوسة
 2010: قناة أطفال كوم
 2010: أيام الحب والشقاوة
 2016: بس مباشر
 2017: عرايس خشب
 2017: الحلال
 2018: رسايل
 2020: عمر ودياب
 2022: بيت الشدة

المسرحيات
 1994: الدبابير
 1995: دستور يا أسيادنا
 1998: بوبي جارد
 1999: حلاق بغداد
 2002: طرائيعو
 2009: يا دنيا يا حرامي
 2017: الهرم ده بتاعي

الرسوم المتحركة
 2016: عائلة رمضان كريم
 2017: عائلة رمضان كريم الجزء 2

المسلسلات الإذاعية
 2006: تحسين و إخواته المجانين
 2010: عثمان الحادي عشر

الفوازير
 1997: جيران الهنا
 2001: خليك جريء

مراجع

روابط خارجية

أشخاص على قيد الحياة
ممثلات أفلام مصريات
ممثلات تلفزيون مصريات
ممثلات مسرح مصريات
ممثلات مصريات في القرن 20
ممثلات من القاهرة
مواليد 1394 هـ
مواليد 1974

مها أحمد


El cantón de Brie-Comte-Robert era una división administrativa francesa, que estaba situada en el departamento de Sena y Marne y la región de Isla de Francia.

Composición
El cantón estaba formado por doce comunas:
 Brie-Comte-Robert
 Chevry-Cossigny
 Coubert
 Évry-Grégy-sur-Yerre
 Férolles-Attilly
 Grisy-Suisnes
 Lésigny
 Limoges-Fourches
 Lissy
 Servon
 Soignolles-en-Brie
 Solers

Supresión del cantón de Brie-Comte-Robert

En aplicación del Decreto n.º 2014-186 de 18 de febrero de 2014, el cantón de Brie-Comte-Robert fue suprimido el 22 de marzo de 2015 y sus 12 comunas pasaron a formar parte; siete del nuevo cantón de Fontenay-Trésigny, cuatro del nuevo cantón de Ozoir-la-Ferrière y una del nuevo cantón de Combs-la-Ville.

Referencias

Brie-Comte-Robert

Cantón de Brie-Comte-Robert


Editorial Andaluza fue una editorial española de historietas, ubicada en Sevilla, la más importante de las radicadas en Andalucía durante el período clásico del tebeo español.

Lanzó cinco series de cuadernos de aventuras entre 1961 y 1963, siguiendo el modelo de El Capitán Trueno de Bruguera:

Referencias

Bibliografía

Véase también
Ediciones Acrópolis

Editoriales de historieta de España
Empresas desaparecidas de Andalucía

Editorial Andaluza


Dornier Do L Delphin é um hidroavião alemão, desenvolvido pela Dornier.

Variantes
 Delphin I
 versão com cockpit aberto e habitáculo com quatro lugares, equipado com um motor BMW IIIa de 185 cv.
 Delphin II
 versão com habitáculo com cinco lugares, equipada com um motor BMW de 250 cv ou um motor Rolls-Royce Falcon III de 260 cv (194 kW).
 Delphin III
 versão com habitáculo com dez lugares, equipada com motor BMW VI de 600 CV.

Ligações externas

L
Aviões civis de transporte de passageiros
Aviões civis a pistão
Hidroaviões civis
Aviões monoplanos
Aviões monomotor

Dornier Do L


Takuma Edamura (født 16. november 1986) er en japansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub Tochigi SC.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Takuma Edamura


Miha Šepec jr. (* 14. Januar 1984) ist ein slowenischer Badmintonspieler und Jurist.

Karriere
Miha Šepec wurde nach acht Juniorentitelgewinnen 2005 erstmals slowenischer Meister der Erwachsenen. Weitere Titelgewinne folgten 2007 und 2009. 2006 nahm er an den Badminton-Weltmeisterschaften teil. Im Team startete er mehr als zehn Jahre lang für den BSC 70 Linz in Österreich.

Sportliche Erfolge

Weblinks

Einzelnachweise

Badmintonspieler (Slowenien)
Slowenischer Meister (Badminton)
Slowene
Geboren 1984
Mann

Miha Šepec jr.


اللوطس الياباني أو قرن الغزال الياباني  هو نوع نباتي يتبع جنس اللوطس أو قرن الغزال ضمن الفصيلة البقولية من طائفة ثنائيات الفلقة.

الوصف النباتي
يشبه هذا النبات إلى حد كبير نبات الفصة البرميلية من نفس الفصيلة. النبات عشبي معمر. لون الأزهار أصفر.

يعد هذا النبات من النباتات التي يتغذى عليها النحل لإنتاج العسل، وعسله ذو نوعية جيدة.

معرض صور

مراجع

أصنوفات سماها كارولوس لينيوس
لوطس
بقولية
محاصيل أعلاف
نباتات العسل
نباتات مجتاحة
نباتات وصفت في 1753

لوطس ياباني


Onthophagus shimba é uma espécie de inseto do género Onthophagus, família Scarabaeidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Cambefort em 1980.

Referências

Ligações externas

shimba
Coleópteros descritos em 1980

Onthophagus shimba


أكشاي خانا ، هو ممثل هندي ولد في 28 مارس 1975 في مومباي. ظهر لأول مرة في فيلم Himalay Putra عام 1997. ومنذ ذلك الحين ظهر في العديد من الأفلام التي نالت استحسان النقاد والجمهور.

الحياة المبكرة

ولد أكشاي خانا في مومباي في 28 مارس 1975. وهو الابن الثاني للممثل البوليوودي والسياسي فينود خانا والشقيق الأصغر للممثل راهول خانا وابن أخ الممثل راجيش خانا وابن عم الممثلة توينكل خانا زوجة الممثلة أكشاي كومار.

الحياة المهنية

بعد إكماله الدراسة في معهد كيشور ناميت كابور للتمثيل في مومباي، ظهر خانا لأول مرة في عام 1997 مع فيلم Himalay Putra الذي لم يلاق الكثير من النجاح في شباك التذاكر. فيلمه التالي Border أكسبته جائزة فيلمفير أفضل ظهور لأول مرة تقديرا لأدائه. تلى ذلك سلسلة من الأفلام الناجحة مثل Mohabbat في عام 1997، Kudrat في عام 1998، Laawaris في عام 1999، Love You Hamesha وDahek في سنة 1999.
في 1999، قام خانا بأدء دور البطولة مع آيشواريا راي في فيلم Aa Ab Laut Chalen الذي كان من إخراج ريشي كابور، في نفس السنة قام بالتمثيل مرة أخرى مع آيشواريا راي في فيلم المخرج سوبهاش غهاي Taal الذي كان فيلماً ناجحاً نقدياً وتجارياً.
في عام 2001 ظهر خانا في فيلم Dil Chahta Hai الذي أخرجه فرحان أختار، وكان هذا الفيلم نقطة تحول في حياة خانا حيث لاقى أدائه نجاحا كبيرا وفاز بجائزة فيلمفير لأفضل ممثل مساعد في 2002. في 2002 أيضا ظهر خانا في فيلم Humraaz من إخراج الأخوين عباس - موستان، وأشاد النقاد كثيراً بدوره السلبي في الفيلم ورشح لجائزة فيلمفير أفضل أداء في دور سلبي. قام خانا بعد ذلك بأدوار في أفلام كوميدية مثل Hungama في عام 2002 وHulchul في عام 2004. بعد العمل في سلسلة من الأفلام الغير ناجحة في شباك التذاكر مثل Shaadi Se Pehle وAap Ki Khatir في عام 2006، وSalaam-e-Ishq: A Tribute to Love وGandhi, My Father وNaqaab في عام 2007، وMere Baap Pehle Aap في 2008، ظهر في فيلم Race من إخراج الأخوين عباس -موستان في عام 2008 والذي كان في المرتبة الرابعة في شباك التذاكر تلك السنة. أداء خانا السلبي في الفيلم أكسبته جائزتين في فئة أفضل وغد. أداء خانا لشخصية هاريلال غاندي الابن الأكبر للمهاتما غاندي في فيلم Gandhi, My Father في عام 2007 لاقى إشادة كبيرة من النقاد ويعتبر أدائه في هذا الفيلم هو أفضل أداء له حتى الآن.
في 2010 مثَل دور البطولة في فيلم No Problem مع سانجاي دوت وأنيل كابور. ولاقى أدائه في الفيلمين Aakrosh وTees Maar Khan إستقبالاً جيداً من قبل النقاد والجماهير على حد سواء.

في 2012 شارك بصوته في فيلم الأنيميشن الثلاثي الأبعاد Delhi Safari بدور الببغاء أليكس. وفي نفس العام ظهر أيضاً في الفيلم الكوميدي Gali Gali Chor Hai.

الجوائز والترشيحات

قائمة أفلامه

المراجع

وصلات خارجية

أشخاص على قيد الحياة
بارسيون
بنجابيون
حائزون على جوائز فيلم فير
ممثلو أداء صوتي هنود
ممثلو أفلام هنود
ممثلون بوليوديون
ممثلون في السينما الهندية
ممثلون من مومباي
ممثلون هنود في القرن 20
ممثلون هنود في القرن 21
مواليد 1975
مواليد في مومباي
هندوس هنود

أكشاي خانا


Luciano Charles Scorsese (8 de mayo de 1913 - 23 de agosto de 1993) fue un actor de cine estadounidense.

Biografía
Nació en la ciudad de Nueva York, hijo de Teresa y Francesco Scorsese, inmigrantes italianos de Polizzi Generosa, un pequeño pueblo cerca de Palermo. Se casó con la actriz Catherine Scorsese en 1933. Fue el padre del famoso director Martin Scorsese. Su debut en el cine fue en la película Toro salvaje, en 1980, interpretando a Charlie. También trabajó en otras películas de gánsteres como Goodfellas (1990), interpretando a Vinnie (basado en el gánster real Thomas Agro), y Casino (1995), su última película.

Falleció a los 80 años de edad en Nueva York.

Filmografía
Casino (1995) (sin acreditar)
La edad de la inocencia (1993) (sin acreditar)
Cape Fear (1991) – Comprador en el puesto de frutas
The Hard Way (1991) – Anciano (sin acreditar)
Goodfellas (1990) – Vinnie
El color del dinero  (1986) – High Roller #1
Wise Guys (1986) – Invitado a la fiesta de cumpleaños
After Hours (1985) – dueño del Club Berlin (sin acreditar)
El rey de la comedia (1983) – primer hombre en el bar
Toro salvaje (1980) – Charlie
Italianamerican (1974) – él mismo

Referencias

Enlaces externos

Actores de Nueva York
Actores de cine de Estados Unidos
Italoestadounidenses
Siciliano-estadounidenses

Charles Scorsese


An Paraneurachne muelleri in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Eduard Hackel, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Stanley Thatcher Blake. An Paraneurachne muelleri in nahilalakip ha genus nga Paraneurachne, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Paraneurachne

Paraneurachne muelleri


දේශපාලන පද්ධති යනු දේශපාලන හා රාජ්‍ය පද්ධතියයි. මෙය නීති පද්ධතිය,ආර්ථික පද්ධතිය,සංස්කෘතික පද්ධතිය සහ වෙනත් සමාජ පද්ධතිය සමග සංසන්දනය කළ හැක.දේශපාලන පද්ධතිය ඒවායෙන් වෙනස් වන අතර එය අවකාශීය වමේ කොමියුනස්ට් වාදයේ සිට දකුණේ ෆැසිස්ට් වාදය දක්වා පෙල ගැස්සවිය හැකිය.කෙසේ වෙතත් මේ එකක් හෝ ශුද්ධ ස්වභාවයෙන් නොවන බැවින් බොහෝ දේශපාලන ක්‍රම පවතින්නේ මෙහි මධ්‍යයේ ධන වාදයට ආසන්නවය.

දේශපාලන පද්ධතියට නිර්වචන ගණනාවකි.

 ආයතන,බලපෑම් කණ්ඩායම් (දේශපාලන පක්ෂ වෘත්තිය සමිති) සහ ඒවා අතර සම්බන්ධතා මෙන්ම ඔවුන්ගේ ක්‍රියාවන් පාලනය කරන දේශපාලන විදි සහ නීති දේශපාලන පද්ධතියට අයත්වේ.

 එය බලයේ රැදී සිටින සමාජ සංවිධානයේ සාමාජිකයන්ගෙන් සමන්විතය.

 එයට ප්‍රධාන ලක්ෂණ දෙකකි.එනම් එය ප්‍රතික්‍රියා කරන පරිසරයට අදාළව අන්‍යෝන්‍ය වශයෙන් පරායත්ත සංරචක සහ සීමාවන්ගෙන් යුතුය  .

 රජය විසින් ප්‍රතිපත්ති සාධනයේ දී උපයෝගි කර ගන්නා සහ ඔවුන්ගේ පරිපාලනය වඩා සංවිධානාත්මක කරන න්‍යායත්මක සංකල්පයකි.

 සමාජයේ පාලනය සහ යුක්තිසහගත බව ස්ථාපනය කරමින් ආයතනවල දුග්ගැනවිලි ඉදිරිපත් කරමින්  සමාජ පැවැත්ම සහතික කරන පද්ධතියකි.

දේශපාලන පද්ධතීන් අතර සමාන කම්,

අන්‍යෝන්‍ය වශයෙන් පරායත්ත කොටස් දෙකකි.

 පුරවැසියන්
 රජය

සීමාවන්

 පුරවැසිභාවය
 භූමිය
 දේපල

සටහන්

දේශපාලන පද්ධති - දළ විශ්ලේෂණය Political systems-overview


Eton, ou Ìtón, é uma língua Banta falada por cerca de 250 mil falantes pelos Beti-Pahuin de Camarões.

É mutuamente inteligível com Euondo, fato que pode ter atrasado seu estudo por algum tempo. Se relaciona Está intimamente relacionado e também com Mengisa, Bulu e Fang.

Falantes
Os falantes de Eton habitam o departamento de Lekié da Região Central de Camarões, uma área ao norte da capital Yaoundé delimitada ao norte pelo rio Sanga .

Dialetos
Ethnologue cita quatro dialetos de Eton, mas seus falantes geralmente distinguem dois, um dialeto do norte (ìtón ŋ́kē) e um do sul (ìtón ɛ́kwɛ̄), sendo o último mais próximo da língua Ewondo.

Classificação
O povo Mengisa adotou grande parte para Eton. Um pequeno número continua a falar sua língua ancestral, Leti. Não está claro se o código ISO para "Mengisa" se refere a Eton ou Leti; Ethnologue classifica Mengisa com Eton, mas o código provavelmente é baseado em Guthrie, que o classificou com Leti.

Nas áreas rurais, pessoas de todas as idades falam Eton, mas em Yaoundé os mais jovens falam apenas francês

Escrita
Parece haver várias maneiras de escrever Eton com o alfabeto latino. A apresentada aqui é a ortografia prática usada em  "Description of Eton", de Mark Van De Velde

Não se usam as letras F, Q, R, X. Usam-se as formas Kp, Gb, Ɛ, Ɲ, Ŋ, Ŋm.

Fonologia
Eton é uma língua tonal. Usam-se três tons (baixo, alto e alto dissimilante) e o flutuante.

Gramática
Eton é uma língua Sujeito–verbo–objeto (SVO). Como é comum em Bantu, Eton tem um sistema classe de substantivos, existindo doze classes e a classe de um substantivo determina qual prefixo de concordância ele recebe e aciona. Por exemplo, os verbos concordam com a classe de substantivos do sujeito.
Notas

Bibliografia
Velde, Mark L. O. Van de. A Grammar of Eton'', Mouton de Gruyter, 2008.

Ligações externas
Velde, Mark L. O. Van de. (PDF) A Description of Eton: Phonology, morphology, basic syntax and lexicon. Available through the Katholieke Universiteit Leuven website.
Materials on Eton are included in the open access Arthur Capell collection (AC2) held by Paradisec.
Eton em Omniglot
Eton em Ethnologue

Eton
Eton

Língua eton


Prins Sébastien af Luxembourg (født 16. april 1992) er en luxemburgsk prins. Han er femte barn og fjerde søn af storhertug Henri og storhertuginde Maria Teresa.

Prinser af Luxembourg
Huset Bourbon-Parma

Sébastien af Luxembourg


Mubarak (eigentlich Mubarak Merchant; * 30. Januar 1909 in Bombay; † 26. Juli 1986 ebenda) war ein indischer Filmschauspieler.

Leben
Der Parse Mubarak Merchant hatte sein Filmdebüt Ende der 1920er Jahre, noch vor Beginn des Tonfilmzeitalters in Indien. Als Nebendarsteller war er unter dem Namen Mubarak in zahlreichen Filmen der 1930er, 1940er und 1950er Jahre präsent. Er trat häufig unter den Regisseuren Baburao Patel, Jayant Desai, Ishwarlal und Ramesh Saigal auf. 1939 spielte Mubarak in Franz Ostens letztem indischen Film Kangan. Zu seinen wichtigen Filmen gehörten Jayant Desais Tansen (1943), in dem er den Großmogul Akbar I. verkörperte, sowie Sohrab Modis Jhansi Ki Rani (1953), Indiens erster Film in Technicolor.

Seine letzten Filmauftritte hatte er Mitte der 1970er Jahre, danach verarmte er.

Filmografie
 1929: Vasal Ni Raat
 1929: Gori Bala
 1929: Pati Patni
 1931: Noor Jahan
 1931: Namak Haram Kon
 1931: Dilawar
 1931: Bar Ke Pobar
 1932: Veer Kunal
 1933: Sati Mahananda
 1933: Aurat Ka Dil
 1934: Bala Joban
 1934: Noor-e-Islam
 1934: Maharani
 1934: Talismi Heera
 1935: Josh-e-Inteqam
 1935: Pardesi Saiyan
 1935: Jeevan Natak
 1936: Banarasi Thug
 1936: Hamari Betiyaan
 1936: Aakhri Galti
 1937: Kal Ki Baat
 1937: Sarijini
 1938: Sathi
 1939: Kangan
 1939: Kaun Kisika
 1939: Sitara
 1940: Bahurani
 1940: Usha Haran
 1941: Naya Sansar
 1941: Kanchan
 1941: Taj Mahal
 1942: Fariyaad
 1942: Ujala
 1942: Ek Raat
 1942: Shobha
 1942: Maheman
 1942: Mata
 1943: Tansen
 1943: Zaban
 1943: Bhaktaraj
 1943: Aage Kadam
 1943: Kismet
 1944: Anban
 1944: Lalkar
 1944: Lady Doctor
 1944: Manorama
 1945: Pannadai
 1945: Tadbir
 1945: Veer Kunal
 1946: Sohni Mahiwal
 1946: Maharana Pratap
 1947: Renuka
 1947: Heera
 1947: Riwaaj
 1949: Shabnam
 1949: Matrubhoomi
 1949: Rimjhim
 1950: Sheesh Mahal
 1950: Maang
 1950: Pagle
 1950: Samadhi
 1951: Nadaan
 1951: Stage
 1953: Anarkali
 1953: Die Maharani von Dschansi (Jhansi Ki Rani)
 1954: Nagin
 1954: Shama Parwana
 1955: Prabhu Ki Maya
 1955: Abe-Hayat
 1956: Heer
 1956: Anjaan
 1957: Begunah
 1957: Champakali
 1957: Ek Jhalak
 1958: Night Club
 1958: Phir Subah Hogi
 1958: Farishta
 1959: Main Nashe Mein Hoon
 1960: Hum Hindustani
 1961: Maya
 1961: Jab Pyar Kisise Hota Hai
 1961: Shola Aur Shabnam
 1965: Janam Janam Ke Saathi
 1965: Chhoti Chhoti Baten
 1965: Waqt
 1966: Aaya Din Bahar Ke
 1973: Barkha Bahar
 1974: Insaniyat

Weblinks

 Filmografie bei The Complete Index To World Film since 1895

Einzelnachweise

Filmschauspieler
Stummfilmschauspieler
Inder
Geboren 1909
Gestorben 1986
Mann

Mubarak (Schauspieler)


O Z7 Hermann Schoemann foi um contratorpedeiro operado pela Kriegsmarine e a terceira  embarcação Tipo 1934A. Sua construção começou em julho de 1935 nos estaleiros da Deutsche Schiff- und Maschinenbau em Bremen e foi lançado ao mar em março do ano seguinte, sendo comissionado na frota alemã em junho de 1937. Era armado com uma bateria principal de cinco canhões de 127 milímetros mais oito tubos de torpedo de 533 milímetros, tinha um deslocamento carregado de mais de três mil toneladas e conseguia alcançar uma velocidade máxima de 36 nós (67 quilômetros por hora).

O Z7 Hermann Schoemann passou o início de sua carreira realizando exercícios de rotina. Com o início da Segunda Guerra Mundial em 1939, patrulhou o Kattegat e ajudou a estabelecer campos minados, em seguida envolvendo-se na Campanha da Noruega, porém problemas em seus motores e reformas o tiraram de serviço por boa parte de 1940 e 1941. Em 1942 participou da Operação Cerberus e em seguida foi transferido para a Noruega, de onde tentou atacar comboios Aliados. Em um desses, em maio, foi seriamente danificado pelo cruzador rápido  e deliberadamente afundado.

Bibliografia

Navios de 1936
Navios construídos em Bremen (estado)
Contratorpedeiros da Kriegsmarine
Contratorpedeiros da Alemanha na Segunda Guerra Mundial
Incidentes marítimos em 1942
Naufrágios no Oceano Ártico na Segunda Guerra Mundial
Embarcações afundadas de propósito da Alemanha

Z7 Hermann Schoemann


La Bandera de Guetaria (Getariako Ikurriña en euskera) es una competición anual de remo, de la especialidad de traineras que tiene lugar en Guetaria (Guipúzcoa) desde el año 2004 en categoría masculina y en 2010 en femenina, organizada por el Club de Remo Getaria y patrocinada por el Ayuntamiento de Guetaria siendo puntuable para las ligas ARC o ACT.

Historia

Las regatas se disputan en Guetaria desde la temporada 2004 en categoría masculina y 2010 en categoría femenina. Desde la temporada 2006 a la 2021 estuvieron incluidas en el calendario de pruebas de la Liga ARC y desde la temporada 2022 forma parte del calendario de la Liga ACT, según la categoría en la que bogase la traineras masculina del Club de Remo Getaria, organizadora de la prueba, ya que tanto la Liga ACT como la Liga ARC exigen a los clubes que participan en dichas competiciones la organización de al menos una regata. En la temporada 2022 se incluyó la prueba dentro del calendario de la Liga ACT femenina 2022 pese a no tener trainera femenina en dicha competición.

La bandera del año 2022 rindió homenaje a Juan Sebastián Elcano, natural de Guetaria, en el 500 aniversario de la finalización de la Expedición de Magallanes-Elcano que supuso la primera circunnavegación de la Tierra en la historia.

La boya de salida y meta se sitúa frente a la punta del rompeolas del puerto de Guetaria y la baliza frente a la punta Itegi, con las calles dispuestas en paralelo a la costa, frente a la playa de playa de Malcorbe y Arribiribildegi. Las pruebas se realizan por el sistema de tandas por calles, a cuatro largos y tres ciabogas con un recorrido de 3 millas náuticas que equivalen a 5556 metros en categoría masculina. En categoría femenina se reman dos largos y una ciaboga lo que supone un recorrido de 1.5 millas náuticas que equivalen a 2778 metros.

La edición del año 2015 estuvo compuesta por 2 jornadas disputadas el primer fin de semana de agosto. La clasificación final se obtuvo sumando los tiempos de las dos jornadas otorgándose la bandera a la tripulación cuyo tiempo total fuese menor, resultando vencedor el Club de Remo Aita Mari de Zumaya. Los tiempos obtenidos en cada jornada así como la clasificación de dicha edición fueron los siguientes:

Categoría masculina

Historial

Palmarés

Categoría femenina

Historial

Palmarés

Referencias

Enlaces externos
 Página oficial de la Liga ACT
 Página oficial de la liga ARC
 Página oficial de la liga ACT femenina
 Página sobre resultados de remo

Deporte en Guipúzcoa
Guetaria
Guetaria

Bandera de Guetaria


Gasmai (im 19. Jahrhundert auch: Gassmay, Gaßmei) ist ein Ort in Kärnten. Durch den Ort verläuft die Grenze zwischen den Katastralgemeinden Freundsam und Rasting, die gleichzeitig die Grenze zwischen den politischen Gemeinden Liebenfels und Sankt Urban sowie zwischen den Bezirken St. Veit an der Glan und Feldkirchen ist. Dadurch zerfällt der Ort in zwei Ortschaften: die Ortschaft Gasmai in der Gemeinde Liebenfels hat  Einwohner (Stand ), die Ortschaft Gasmai in der Gemeinde St. Urban hat  Einwohner (Stand ).

Lage, Hofnamen

Der Ort liegt in den Wimitzer Bergen, gut 2 Kilometer östlich der Simonhöhe, unmittelbar nördlich des Freundsamer Mooses. Durch den Ort verläuft eine Katastralgemeindegrenze: der nordwestliche Teil des Orts (Kniebergerhube, Nr. 1; Michelehube, Nr. 2; Schneider-Wendlkeusche, Nr. 4; Wriessnighube, Nr. 7) liegt auf dem Gebiet der Katastralgemeinde Rasting, der südöstliche Teil des Orts (Dolmenig, Nr. 5) auf dem Gebiet der Katastralgemeinde Freundsam.

Geschichte vor der Teilung
Der Ort wurde 1285 erwähnt als Cosomojach, was sich von slowenisch kosez (= Edlinger) und slowenisch smoj (= Brandrodung) ableitet. Im Ort befand sich ab dem späten 16. Jahrhundert eine Filialkirche (St. Mathias) der Pfarre Gradenegg. Die Kirche wurde 1788 aufgelassen, 1828 als Kirchenruine bezeichnet und später zu einem Wohnhaus umgebaut.

In der ersten Hälfte des 19. Jahrhunderts gehörten sowohl die Steuergemeinde Rasting als auch die Steuergemeinde Freundsam und somit der gesamte Ort Gasmai zum Steuerbezirk Gradenegg.

Bevölkerungsentwicklung des gesamten Orts
Für den Ort ermittelte man folgende Einwohnerzahlen:

 1869: 8 Häuser, 51 Einwohner
 1880: 7 Häuser, 48 Einwohner
 1890: 6 Häuser, 50 Einwohner
 1910: 5 Häuser, 47 Einwohner
 1961: 6 Häuser, 33 Einwohner
 2001: 5 Gebäude, 16 Einwohner
 2011: 5 Gebäude, 19 Einwohner

Im Ort gibt es 0 Arbeitsstätten (Stand 2011) und 4 land- und forstwirtschaftliche Betriebe (Stand 2001).

Ortschaft Gasmai (Gemeinde Liebenfels)

Geschichte
Das auf dem Gebiet der Katastralgemeinde Freundsam liegende Haus des Ortes Gasmai kam bei Gründung der Ortsgemeinden nach der Revolution 1848/49 zunächst zur Gemeinde Glantschach und 1875 an die Gemeinde Sörg. Durch eine Gemeindefusion gehört die Ortschaft seit 1973 zur Gemeinde Liebenfels.

Bevölkerungsentwicklung
Für die Ortschaft zählte man folgende Einwohnerzahlen:
 1869: 1 Haus, 5 Einwohner
 1880: 1 Haus, 4 Einwohner
 1890: 1 Haus, 9 Einwohner
 1900: 1 Haus, 9 Einwohner
 1910: 1 Haus, 9 Einwohner
 1923: 1 Haus, 5 Einwohner
 1934: 6 Einwohner
 1961: 1 Haus, 8 Einwohner
 2001: 1 Gebäude (davon 1 mit Hauptwohnsitz) mit 1 Wohnung und 1 Haushalt; 2 Einwohner und 0 Nebenwohnsitzfälle
 2011: 1 Gebäude, 1 Einwohner

In der Ortschaft gibt es 0 Arbeitsstätten (Stand 2011; 2001: 0) und 1 land- und forstwirtschaftlichen Betrieb (Stand 2001).

Ortschaft Gasmai (Gemeinde Sankt Urban)

Geschichte
Die auf dem Gebiet der Katastralgemeinde Rasting befindlichen Häuser des Ortes Gasmai kamen bei Gründung der Ortsgemeinden nach der Revolution 1848/49 zur Gemeinde Sankt Urban und damit zum Bezirk Klagenfurt-Land, seit 1982 zum Bezirk Feldkirchen.

Bevölkerungsentwicklung
Für die Ortschaft zählte man folgende Einwohnerzahlen:
 1869: 7 Häuser, 46 Einwohner
 1880: 6 Häuser, 44 Einwohner
 1890: 5 Häuser, 41 Einwohner
 1910: 4 Häuser, 38 Einwohner
 1961: 5 Häuser, 25 Einwohner
 2001: 4 Gebäude, 14 Einwohner
 2011: 4 Gebäude, 6 Haushalte, 18 Einwohner

In der Ortschaft gibt es 0 Arbeitsstätten (Stand 2011) und 3 land- und forstwirtschaftliche Betriebe (Stand 2001).

Einzelnachweise

Ort in Kärnten
Liebenfels
Sankt Urban (Kärnten)
Ersterwähnung 1285

Gasmai


Lee Strasberg (født Israel Strasberg, 17. november 1901, død 17. februar 1982) var en polsk født amerikansk skuespiller, instruktør og teaterpraktiker. Han blev født i Budzanów Galicien i det daværende Kongeriget Galicien og Lodomerien under det Østrig-Ungarske Kejserrige (i dag Budaniv i Ukraine). Han grundlagde sammen med instruktørerne Harold Clurman og Cheryl Crawford, The Group Theater i 1931, som blev hyldet som "Amerikas første sande teatralske kollektive". I 1951 blev han direktør for den almennyttige Actors Studio i New York, der betragtes som "nationens mest prestigefyldte skuespillerskole", og i 1966, var involveret i skabelsen af Actors Studio West i Los Angeles.

Selv om andre højt respekterede lærere også udviklede "Metoden", anses Strasberg ofte for "far til metodeskuespil i Amerika", ifølge forfatter Mel Gussow, og fra 1920'erne til sin død i 1982 "revolutionerede han skuespillekunsten ved at have en stor indflydelse på præstation i amerikansk teater og film". Fra sin base i New York uddannede han flere generationer teater- og filmskuespillere, herunder Anne Bancroft, Dustin Hoffman, Montgomery Clift, James Dean, Marilyn Monroe, Jane Fonda, Julie Harris, Paul Newman, Ellen Burstyn, Al Pacino, Geraldine Page, Eli Wallach, og instruktører Frank Perry og Elia Kazan.

I 1970 blev Strasberg blevet mindre involveret i Actors Studio, og med sin tredje kone Anna åbnede Lee Strasberg Theatre and Film Institute med filialer i New York City og Hollywood for at fortsætte med at undervise i 'Systemet' af Konstantin Stanislavskij, som han havde fortolket og udviklet, især i lyset af de ideer, Yevgeny Vakhtangov, til nutidige skuespillere. Instituttets primære mål var at "nå frem til et større publikum af ivrig og fremvoksende talent" end det, der blev betjent af Actors Studio's notorisk selektive optagelsesproces, og som metodens lærere begyndte at anvende deres egne personlige fortolkninger af disciplinen "for at fjerne voksende forvirring og forkert fremstilling af metoden, bevare det, der nu var blevet fundamentale opdagelser i skuespillertræning." Lee Strasberg Theatre and Film Institute har sine egne strenge sæt indgangskriterier, der kræves for optagelse i deres program.

Den tidligere elev Elia Kazan instruerede James Dean i Øst for paradis (1955), for hvilken Kazan og Dean blev nomineret til Oscars. Som studerende skrev Dean, at Actors Studio var "Teaters største skole og det bedste, der kan ske for en skuespiller". Dramatiker Tennessee Williams, forfatter af Omstigning til Paradis, sagde om Strasberg skuespillere, "De spiller indefra og ud. De kommunikerer følelser, de virkelig føler. De giver dig en følelse af liv." Instruktører såsom Sidney Lumet, en tidligere elev, har bevidst benyttet skuespillere trænet i Strasbergs "metode".

Kazan skrev i sin selvbiografi: "Han bar med sig en aura af en profet, en tryllekunstner, en heksedoktor, en psykoanalytiker og en frygtet far til et jødisk hjem .... [han] var den kraft, der holdte den omtrent tredive medlemmer af teatret sammen og gjorde dem permanente. ":61 Ellen Burstyn, Al Pacino og Harvey Keitel leder i dag dette nonprofit-studio dedikeret til udviklingen af skuespillere, dramatikere og instruktører.

Som skuespiller er Strasberg formentlig bedst kendt for sin birolle som gangsteren Hyman Roth sammen med sin tidligere elev Pacino i The Godfather Part II (1974), en rolle han tog på Pacinos opfordring efter at Kazan havde afslået rollen, og som tjente ham en nominering til en Oscar for bedste mandlige birolle. Han optrådte også i Lige for loven (1979).

Strasbergs personlige papirer, herunder billeder, er arkiveret på  Library of Congress.

Broadway
Note: Alle værker er skuespil og originale produktioner, medmindre andet er noteret
 Four Walls (1927) – skuespiller
 The Vegetable (1929) – instruktør
 Red Rust (1929) – skuespiller
 Green Grow the Lilacs (1931) – skuespiller
 The House of Connelly (1931) – medinstruktør
 1931 (1931) – instruktør
 Success Story (1932) – instruktør
 Men in White (1933) – instruktør
 Gentlewoman (1934) – instruktør
 Gold Eagle Guy (1934) – director
 Paradise Lost (1935) – produceret af Group Theatre
 Case of Clyde Griffiths (1936) – instruktør, produceret af Group Theatre
 Johnny Johnson (1936) – instruktør, produced by Group Theatre
 Many Mansions (1937) – instruktør
 Golden Boy (1937) – produceret af Group Theatre
 Roosty (1938) – instruktør
 Casey Jones (1938), produceret af Group Theatre
 All the Living (1938) – instruktør
 Dance Night (1938) – instruktør
 Rocket exhibitionn (1938) – produceret af Group Theatre
 The Gentle People (1939) – produceret af Group Theatre
 Awake and Sing! (1939), genopførsel – produceret af Group Theatre
 Summer Night (1939) – instruktør
 Night Music (1940) – produceret af Group Theatre
 The Fifth Column (1940) – instruktør
 Clash by Night (1941) – instruktør
 A Kiss for Cinderella (1942), genopsættelse – instruktør
 R.U.R. (Rossum's Universal Robots) (1942), genopsættelse – instruktør
 Apology (1943) – producer og instruktør
 South Pacific (1943, tilsyneladende ingen relation til Broadway musicalen South Pacific) – instruktør
 Skipper Next to God (1948) – instruktør
 The Big Knife (1949) – instruktør
 The Closing Door (1949) – instruktør
 The Country Girl (1950) – medproducer
 Peer Gynt (1951), revival – instruktør
 Strange Interlude (1963), revival – produced by The Actors Studio – Tony Award nomineret for Best Producer of a Play
 Marathon '33 (1963) – production supervisor
 Three Sisters (1964), genopførsel – instruktør, produceret af Actors Studio

Filmografi
 Parnell (1937) som Pat (uncredited)
 China Venture (1953) as Patterson
 The Godfather Part II (1974; nomineret, Academy Award Best Actor in a Supporting Role) som Hyman Roth
 The Cassandra Crossing (1977) som Herman Kaplan
 The Last Tenant (1978, tv-film).
 ...And Justice for All (1979) som Sam Kirkland
 Boardwalk (1979) som David Rosen
 Going in Style (1979) som Willie
 Skokie (1981, tv-film) som Morton Weisman

Referencer

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra USA
Amerikanere i 1900-tallet
Oscar-nominerede skuespillere
Jøder fra USA
Teaterhistorie
Filmhistorie

Lee Strasberg