Jerome Bernard Orbach (October 20, 1935 – December 28, 2004) was an American actor and singer, described at the time of his death as "one of the last bona fide leading men of the Broadway musical and global celebrity on television" and a "versatile stage and film actor".

Orbach's professional career began on the New York stage, both on and off-Broadway, where he created roles such as El Gallo in the original off-Broadway run of The Fantasticks (1960) and became the first performer to sing that show's standard "Try to Remember", Billy Flynn in the original Chicago (1975–1977), and Julian Marsh in 42nd Street (1980–1985). Nominated for multiple Tony Awards, Orbach won for his performance as Chuck Baxter in Promises, Promises (1968–1972).

Later in his career, Orbach played supporting roles in films such as Prince of the City (1981), Dirty Dancing (1987), Crimes and Misdemeanors (1989), and, as a voice actor, Disney's Beauty and the Beast (1991). He also made frequent guest appearances on television, including a recurring role on Murder, She Wrote as private detective Harry McGraw between 1985 and 1991, and was the voice of Zachary Foxx in The Adventures of the Galaxy Rangers in 1986. He gained worldwide fame for starring as NYPD Detective Lennie Briscoe on the original Law & Order series from 1992 to 2004.

Early life
Orbach was born on October 20, 1935, in the Bronx, the only child of Emily Orbach (née Olexy), a greeting card manufacturer and radio singer, and Leon Orbach, a restaurant manager and vaudeville performer. His father was a Jewish immigrant from Hamburg, Germany. Orbach said his father was descended from Sephardic Jewish refugees from the Spanish Inquisition. His mother, a native of Luzerne County, Pennsylvania, was a Roman Catholic of Polish-Lithuanian descent, and Orbach was raised in her faith (a religious background later replicated in his character on Law & Order). The Orbach family moved frequently during his childhood, living in Mount Vernon, New York; Wilkes-Barre, Nanticoke, and Scranton, Pennsylvania; Springfield, Massachusetts; and Waukegan, Illinois. Orbach attended Waukegan High School and graduated in 1952 (having skipped two grades in elementary school due to his high IQ of 163). He played on the football team and began learning acting in a speech class.

The summer after graduating from high school, Orbach worked at the theatre of Chevy Chase Country Club of Wheeling, Illinois, and enrolled at the University of Illinois Urbana-Champaign in the fall. In 1953, Orbach returned to the Chicago area and enrolled at Northwestern University. Orbach left Northwestern before his senior year and moved to New York City in 1955 to pursue acting and to study at the Actors Studio, where one of his instructors was the studio's founder, Lee Strasberg.

Career

Orbach would go on to become an accomplished Broadway and off-Broadway actor. His first major role was El Gallo in the original 1960 cast of the decades-running hit The Fantasticks, and Orbach became the first to perform the show's signature song and pop standard "Try To Remember". He also starred in The Threepenny Opera; Carnival!, the musical version of the movie Lili (his Broadway debut); in revivals of Annie Get Your Gun and Guys and Dolls (as Sky Masterson, receiving a Tony Award nomination for Best Featured Actor in a Musical); Promises, Promises (as Chuck Baxter, winning a Tony Award for Best Actor in a Musical); the original productions of Chicago (as Billy Flynn, receiving another Tony Award nomination); 42nd Street; and a revival of The Cradle Will Rock. Orbach made occasional film and TV appearances into the 1970s and appeared as a celebrity panelist on both What's My Line? and Super Password.

In the 1980s, Orbach shifted to film and TV work full-time. Prominent roles included tough, corrupt NYPD narcotics detective Gus Levy in Sidney Lumet's Prince of the City; he was the 1981 runner-up for the NSFC Best Supporting Actor award. He also portrayed gangsters in both the action-thriller F/X and the Woody Allen drama Crimes and Misdemeanors (the latter of which also featured his future Law & Order co-star Sam Waterston). In 1985, Orbach became a regular guest star on Murder, She Wrote as private detective Harry McGraw, which led to him starring in the short-lived spin-off series The Law & Harry McGraw. In 1987, he was featured in the hit film Dirty Dancing as Dr. Jake Houseman, the father of Jennifer Grey's character "Baby". He made further TV appearances on popular shows such as The Golden Girls (for which he received his first Emmy nomination), Who's the Boss?, and Frasier (as a guest caller).

In 1991, Orbach starred in Steven Seagal's action film Out for Justice as  police captain Ronnie Donziger, and starred in Disney's Oscar-winning animated musical Beauty and the Beast as the voice (both singing and speaking) of the French-accented candelabrum Lumière, which he played "halfway between Maurice Chevalier and Pepé Le Pew". At the 64th Academy Awards, Orbach performed a live-action stage rendition of the Oscar-nominated song, "Be Our Guest", that he sang in Beauty and the Beast. He later reprised his voice role of Lumière for the film's direct-to-video sequels, multiple episodes of House of Mouse, and the previously-deleted song ("Human Again") that was added to the Beauty and the Beast 2002 IMAX re-release.

In 1992, Orbach joined the main cast of Law & Order during its third season as the world-weary, wisecracking NYPD homicide detective Lennie Briscoe. He had previously guest-starred as a defense attorney on the series, and was subsequently cast as the new "senior detective" following Paul Sorvino's departure. Orbach's portrayal of Briscoe was based on his similar role from Prince of the City years before, which Law & Order creator Dick Wolf had personally suggested to him at the time of his casting. Orbach starred on Law & Order for 11-and-a-half seasons, ultimately becoming the third longest-serving main cast member (behind S. Epatha Merkerson and Sam Waterston) in the show's 20-year-run history, as well as one of its most popular. During Orbach's tenure on Law & Order, the series won the 1997 Primetime Emmy Award for Outstanding Drama Series among other accolades, made multiple crossover episodes with fellow NBC series Homicide: Life on the Street, and spawned a franchise that included the TV film Exiled: A Law & Order Movie, the spin-off series Law & Order: Special Victims Unit and Law & Order: Criminal Intent (both of which featured Orbach in guest appearances), and three video games. Orbach himself was nominated for a 2000 Primetime Emmy Award for Outstanding Lead Actor in a Drama Series (losing to James Gandolfini for The Sopranos). TV Guide named Lennie Briscoe one of their top-25 greatest television detectives of all time.

Also during his time on Law & Order, Orbach provided the voice of the main antagonist Sa'luk in the 1996 direct-to-video film Aladdin and the King of Thieves, and co-starred with Al Pacino in the independent film Chinese Coffee, which was filmed in the summer of 1997 and released three years later.

Personal life
Orbach was married in 1958 to Marta Curro, with whom he had two sons, Anthony Nicholas and Christopher Benjamin. They divorced in 1975. Elder son Tony is a construction manager and an accomplished crossword puzzle constructor who has published more than 25 puzzles in The New York Times. Younger son Chris Orbach is an actor and a singer; he played Lennie Briscoe's nephew Ken Briscoe during the first season of Special Victims Unit.

In 1979, Jerry Orbach married Broadway dancer Elaine Cancilla, whom he met while starring in Chicago.

Orbach lived in a high-rise on 53rd Street off Eighth Avenue in Hell's Kitchen and was a fixture in that neighborhood's restaurants and shops. His glossy publicity photo hangs in Ms. Buffy's French Cleaners, and he was a regular at some of the Italian restaurants nearby. As of 2007, the intersection of 8th Avenue and 53rd Street was renamed in honor of Orbach. The plans met with some resistance by local planning boards but were overcome thanks to his popularity and his love of the Big Apple.

Illness and death
In January 1994, less than two years into his stint on Law & Order, Orbach was diagnosed with prostate cancer. He was treated with radiation therapy, but by December 1994, the cancer had returned and metastasized. At that point, he went on hormone therapy, on which he remained over the next decade while he continued to star on Law & Order. After he left the series at the end of the 2003–04 season, Orbach underwent chemotherapy, but he ultimately succumbed to his cancer on December 28, 2004, at the Memorial Sloan Kettering Cancer Center in New York at age 69. Orbach's decade-long illness was not revealed to the general public until just weeks before he died. Orbach was signed to continue in the role of Lennie Briscoe on the new spin-off Law & Order: Trial by Jury, which gave him a lighter schedule than the original series, but he was only featured in the first two episodes, both of which aired after his death.

The day after Orbach's death, the marquees on Broadway were dimmed in mourning, one of the highest honors of the American theatre world, while NBC re-aired the Law & Order episode  "C.O.D." (the last episode of the original series to feature Orbach) in honor of him. The Criminal Intent episode "View from Up Here" and the Trial by Jury episode "Baby Boom" were dedicated to Orbach, and the Law & Order episode "Mammon" featured a pictorial memorial of him.

In addition to his sons, wife, and former wife, Orbach was survived by his mother and two grandchildren, Peter and Sarah Kate Orbach, children of his older son Tony. His mother died on July 28, 2012, at the age of 101. His wife Elaine died in 2009 at age 69, and his former wife Marta died in 2012 at age 79. Having had perfect 20/20 vision his whole life, Jerry Orbach requested that his eyes be donated after his death. His wish was granted when two people – one who needed correction for a nearsighted eye and another who needed correction for a farsighted eye – received Orbach's corneas. His likeness has been used in an ad campaign for Eye Bank for Sight Restoration in Manhattan. Orbach was interred at Trinity Church Cemetery and Mausoleum in upper Manhattan.

Honors and legacy

In addition to his Tony Award and nominations, Jerry Orbach is also a member of the American Theater Hall of Fame, having been inducted in 1999. In 2002, Orbach was named a "Living Landmark" by the New York Landmarks Conservancy, along with his Law & Order co-star Sam Waterston. Orbach quipped that the honor meant "that they can't tear me down."

On February 5, 2005, he was posthumously awarded a Screen Actors Guild Award for Outstanding Performance by a Male Actor in a Drama Series for his longtime role on Law & Order. His wife Elaine accepted the award on his behalf.

In 2007, the Jerry Orbach Theatre was named for him in the Snapple Theater Center at 50th Street and Broadway in New York City. At the time, the theater was mounting a revival of The Fantasticks. On September 18, 2007, a portion of New York City's 53rd Street near Eighth Avenue was renamed "Jerry Orbach Way" in his honor.

Remembrances
After Law & Order was cancelled in 2010, executive producer René Balcer told The Wall Street Journal: "I always think about the show as before Jerry and after Jerry...You saw the weariness of 25 years of crime-fighting in New York written on his face."

Author Kurt Vonnegut, a fan of Orbach, said during an Australian radio interview in 2005, "People have asked me, you know, 'Who would you rather be, than yourself?'," and he replied "Jerry Orbach, without a question...I talked to him one time, and he's adorable."

New York Times writers Ben Brantley and Richard Severo analyzed the breadth and scope of Orbach's career, and Dirty Dancing co-star Patrick Swayze memorialized Orbach after his death.

Filmography

Awards and nominations

Partial discography
Jerry Orbach: Off Broadway (MGM Records, 1963).

Bibliography
Remember How I Love You: Love Letters from an Extraordinary Marriage (Touchstone, 2009).
Jerry Orbach, Prince of the City: His Way from the Fantasticks to Law & Order by John Anthony Gilvey, was published on May 1, 2011.

References

External links

 Jerry Orbach obituary (The Washington Post)
 Biography and Interview from "Broadway;  The American Musical"
 "Law and Order Star Jerry Orbach Dies" (MSNBC)
 Jerry Orbach Memorial, Richard Rodgers Theater, March 24, 2005

1935 births
2004 deaths
Actors from Scranton, Pennsylvania
Actors from Springfield, Massachusetts
Actors from Waukegan, Illinois
Actors from Wilkes-Barre, Pennsylvania
American male film actors
American male musical theatre actors
American male television actors
American male voice actors
American people of German-Jewish descent
American people of Polish descent
American Roman Catholics
Burials at Trinity Church Cemetery
Deaths from cancer in New York (state)
Deaths from prostate cancer
21st-century American male actors
Lee Strasberg Theatre and Film Institute alumni
Male actors from New York City
Musicians from Scranton, Pennsylvania
Northwestern University School of Communication alumni
Outstanding Performance by a Male Actor in a Drama Series Screen Actors Guild Award winners
Musicians from Greenwich Village
Actors from Greenwich Village
People from Hell's Kitchen, Manhattan
Entertainers from the Bronx
Tony Award winners
University of Illinois Urbana-Champaign alumni
20th-century American male actors
Jewish American male actors
American Sephardic Jews
American people of Sephardic-Jewish descent
20th-century American male singers
20th-century American singers
20th-century American Sephardic Jews

Jerry Orbach


ජොහෑන් වුල්ෆ්ගෑන්ග් වොන් ගොතේ (1749 අගෝස්තු 28 – 1832 මාර්තු 22) ජර්මානු ජාතික ලේඛකයෙක් විය. ජෝර්ජ් එලියට් විසින් ඔහු හඳුන්වනු ලැබුවේ ජර්මනියේ ශ්‍රේෂ්ටතම ලේඛකයා ... හා පෘථිවිය මත ඇවිදින ලද අවසාන සත්‍ය මහා ප්‍රාඥයා ලෙසය. ගොතේ ගේ නිර්මාණ පද්‍ය, නාට්‍ය, සාහිත්‍ය, දේව ධර්මය, මනුෂ්‍යවාදය හා විද්‍යාව යන ක්ෂේත්‍රවල පැතිරී තිබේ. ගොතේ ගේ ලෝක ඉතිහාසයේ එක් ශ්‍රේෂ්ඨතම නිර්මාණයක් ලෙස ප්‍රසිද්ධියට පත් වූ නිර්මාණය වන්නේ කොටස් දෙකකින් යුත් නාට්‍යයක් වූ Faust ය. ගොතේ ගේ අනිකුත් ජනප්‍රිය සාහිත්‍යමය නිර්මාණ අතරට ඔහුගේ පද්‍ය වූ Bildungsroman Wilhelm Meister's Apprenticeship හා සංදේශ නවකතාවක් වූ The Sorrows of Young Werther ඇතුළත් වේ.

ගොතේ ජර්මානු සාහිත්‍ය හා 18 වන සියවසේ පසුභාගයේ හා 19 වන සියවසේ මුල්භාගයේ වූ වෙයිමර් සම්භාව්‍ය වාද ව්‍යාපාරයේ දී ප්‍රධාන චරිතවලින් එකක් විය. මෙම ව්‍යාපාරය පුනරැද (Enlightenment) , සංවේගාතිශයභාවය, ස්ට්‍රම් අන්ඩ් ඩ්‍රැන්ග් හා රෝමාන්තිකවාදය සමඟ සමපාත වේ. වර්ණ සිද්ධාන්තය යන විද්‍යාත්මක ග්‍රන්ථයෙහි කතුවරයා වූ මොහු ශාක රූප කෘත විද්‍යාව ඔහුගේ නිරන්තර අවධානය සමඟ ඩාවින්ට බලපෑම් එල්ල කරන ලදී. තවද ඔහු වෙයිමර් ආදිපාද ප්‍රදේශයේ රහස් මන්ත්‍රීවරයෙකු ලෙස ද සේවය කරන ලදී.

ගොතේ Weltliteratur (ලෝක සාහිත්‍ය) සංකල්පයේ නිර්මාතෘවරයා විය. තවද ඔහු විසින් එංගලන්තයේ , ප්‍රංශයේ, ඉතාලියේ, පුරාතන ග්‍රීසියේ, පර්සියාවේ , අරාබියේ සාහිත්‍යයන් අනෙක් අය අතරට ගෙන යන ලදී. ජර්මානු දර්ශනය මත ඔහුගේ බලපෑම මිනිය නොහැකි තරම් වේ. ඔහු විසින් හේගල් හා ෂෙලින් පරම්පරා මත විශාල බලපෑමක් එල්ල කරන ලදී. එසේ නමුත් ගොතේ සිතාමතාම විරලීකෘත හැඟීමකින් දර්ශන විද්‍යාව ප්‍රගුණ කිරීමෙන් වැළකී සි‍ටියේය.

ගොතේ ගේ බලපෑම් යුරෝපය පුරා පැතිරුණු අතර ඊළඟ ශත වර්ෂය පුරාවට ඔහුගේ කාර්යයන් සංගීතය, නාට්‍ය, පද්‍ය හා දර්ශන ක්ෂේත්‍රවල ප්‍රධාන ආවේශ ප්‍රභවය විය. බොහොමයක් දෙනා විසින් ගොතේ ජර්මානු භාෂාවේ වඩාත් වැදගත් ලේඛකයා ලෙස හා බටහිර සංස්කෘතියේ වැදගත් චින්තකයන් අතරින් එක් අයෙකු ලෙස සලකනු ලැබේ. කෙසේ නමුත් ඔහුගේ වෘත්තිය ජීවිතයේ මුල් කාලයේ දී චිත්‍ර ශිල්පිය ඔහුගේ සත්‍ය වෘත්තිය නොවනු ඇති බවට ඔහු කල්පනා කරන ලදී. ඔහුගේ ජීවිතයේ පසු කාලයේ දී ඔහු ප්‍රකාශ කර සිටියේ දෘශ්‍ය විද්‍යාවට ඔහු සිදු කරන ලද සේවය අනෙක් සියල්ලටම ඔහුව මත‍කයේ රඳවනු ඇති බව ඔහු බලාපොරොත්තු වන බවයි.

1749 උපත්
1832 මරණ
ලේඛකයන්

ජොහෑන් වොල්ෆ්ගෑන් වොන් ගොතේ


European Storm Forecast Experiment (ESTOFEX) (auf Deutsch "Europäisches Unwetter-Vorhersage-Experiment") ist eine europäische Organisation, die von mehreren Mitgliedern gebildet wird. Gemäß eigenen Angaben finanziert sie sich durch Spenden. ESTOFEX besitzt weder die Funktion noch die Verantwortung von Warndiensten wie z. B. der Deutsche Wetterdienst oder die Unwetterzentrale, sondern gibt lediglich einen groben Überblick, wo in Europa Unwetter auftreten könnten. Obwohl ESTOFEX keine geldgebenden Sponsoren hat, ist die European Cooperation for Lightning Detection Sponsor, da diese Organisation ihre Daten über Gewitter und Blitze kostenlos an ESTOFEX weitergibt. Den Service von ESTOFEX gibt es in dieser Form seit 2002.

Europakarte und Vorhersagen
Hauptsächlich bekannt ist ESTOFEX für sein Internetangebot mit einer Europakarte, auf der mit verschiedenen Farben und unterschiedlich dicken Linien die einzelnen Bereiche dargestellt werden, in denen die Meteorologen Unwetter erwarten. Bei der Karte ist oben das Gültigkeitsdatum angegeben ("Storm Forecast valid..."). Darunter sind das Ausgabedatum und der Ersteller genannt. Hierbei ist zu beachten, dass die angegebenen Zeiten UTC sind, also MEZ−1 h bzw. MESZ−2 h. Die Ausgabe der verschiedenen Level richtet sich nach der Wahrscheinlichkeit von mindestens einem Unwetter in einem Umkreis von 40 km. Level 1 (orange Linien) bedeutet über 5 % Wahrscheinlichkeit für ein Unwetter, Level 2 (rote Linien) über 15 % und Level 3 (violette Linien) über 15 % für ein extremes Unwetter. Zudem können dünne oder dicke gelbe Linien eingezeichnet sein; die dünnen stehen für über 15%ige Wahrscheinlichkeit eines Blitzes im genannten Umkreis, die dicken für eine über 50 %. Unter der Karte sind erneut Ausgabedatum, Gültigkeitsdatum und der "Forecaster" aufgelistet. Dann erfolgt eine kurze Erläuterung, welche Erscheinungen in welchem Bereich auftreten können. Darunter wird dies ausführlich erläutert, sodass man sich selbst über die Wetterlage informieren kann. Die Vorhersagen und die Karte werden bei den meisten Wetterlagen sehr kurzfristig (oft am Vortag) herausgegeben. Manchmal werden jedoch auch besondere Unwetterlagen in sogenannten "extended forecasts" schon längere Zeit vorher angekündigt. Unter dem Teilbereich "verification" sind von ESTOFEX selbst erstellte Verifikationen einsehbar. Unter einem Unwetter ("severe weather") versteht man nach ESTOFEX entweder Hagel über 2 cm Durchmesser, schwere Sturmböen (10 Bft) oder heftigen Regen (über 60 mm), unter einem extremen Unwetter ("extremely severe weather") Hagel über 5 cm oder Orkanböen (12 Bft).

Ähnliche Organisationen
 European Severe Storms Laboratory
 Storm Prediction Center
 TorDACH

Weblinks
 ESTOFEX-Webseite

Meteorologische Organisation
Wetterbeobachtung und -vorhersage
Europäische Organisation
Sturm

European Storm Forecast Experiment


Academia Europeană de Film (, EFA) este o inițiativă a unui grup de regizori europeni care s-au reunit la Berlin cu prilejul primei prezentări a Premiilor europene de film în noiembrie 1988.

Academia — sub denumirea de Societatea Cinematografică Europeană — a fost oficial fondată de primul ei președinte, regizorul suedez Ingmar Bergman, precum și de 40 de regizori din toată Europa.

Premiile Academiei de Film au loc la fiecare doi ani la Berlin, în timp ce în celălalt an sunt prezentate în alt oraș european.

Academia este compusă din 3000 de membri, din diferite profesii cinematografice și a căror origine este în esență europeană. Germania are cei mai mulți membri (544). Academia acceptă totuși afilierea profesioniștilor din întreaga lume.

Membri pe țară

sunt listate toate țările cu peste 20 de membri EFA

Vezi și
 Premiile Academiei Europene de Film

Legături externe

Wim Wenders

Cinematografia europeană
Academii
Fondări în 1988

Academia Europeană de Film


Chesterfield er en by i Chesterfield-distriktet, Derbyshire, England, med et indbyggertal (pr. 2015) på 88.963. Distriktet har et befolkningstal på 104.440 (pr. 2015). Byen ligger 212 km fra London. Den nævnes i Domesday Book fra 1086, hvor den kaldes Cestrefeld.

Referencer

Byer i England
Derbyshire

Chesterfield


Stolemageren Hans J. Wegner er en portrætfilm fra 1992 instrueret af Lise Roos.

Handling
Portræt af møbelarkitekten, stolemageren Hans J. Wegner.

Referencer

Eksterne henvisninger

Portrætfilm fra Danmark
Danske film fra 1992

Stolemageren Hans J. Wegner


Biserica Mântuleasa este un ansamblu de monumente istorice aflat pe teritoriul municipiului București.

Ansamblul este format din următoarele monumente:
 Biserica "Sfinții Arhangheli Mihail și Gavril" - Mântuleasa ()
 Casă parohială ()

Note

Monumente istorice de arhitectură din București
Biserici ortodoxe din București
Biserici din secolul al XVIII-lea din România

Biserica Mântuleasa


"Risky" é uma canção da rapper americana Saweetie com a participação do rapper estadunidense Drakeo the Ruler, contida em seu terceiro extended play (EP), Pretty Summer Playlist: Season 1 (2021). Foi lançada através do seu próprio selo, Icy, e pela gravadora Warner Records, como primeiro single do EP em 16 de abril de 2021.

Canções de 2021
Singles de 2021
Canções compostas por Saweetie
Canções gravadas por Saweetie
Canções de hip hop
Canções em inglês
Singles lançados pela Warner Bros. Records

Risky (canção)


Der Kranichsmoorsee ist ein Baggersee und ein Naturschutzgebiet in der niedersächsischen Gemeinde Isenbüttel in der Samtgemeinde Isenbüttel im Landkreis Gifhorn.

Naturschutzgebiet
Das Naturschutzgebiet mit dem Kennzeichen NSG BR 049 ist 16 Hektar groß. Es liegt südöstlich von Gifhorn direkt am Elbe-Seitenkanal. Es beinhaltet den See mit seinen Uferbereichen. Im Westen grenzt es an den Damm des Elbe-Seitenkanals.

Der See ist durch die Gewinnung von Bodenmaterial im Zuge des Baus des Elbe-Seitenkanals entstanden. Er weist als Tiefwassersee kaum Flachwasserbereiche auf. Im Süden des Sees befindet sich eine kleine Insel.

Der Kranichmoorsee ist vor allem als Rast- und Ruhezone für ziehende Wasservogelarten von Bedeutung.

Das Gebiet steht seit dem 16. November 1982 unter Naturschutz. Zuständige untere Naturschutzbehörde ist der Landkreis Gifhorn.

Weblinks

See in Niedersachsen
See in Europa
Baggersee
Gewässer im Landkreis Gifhorn
Naturschutzgebiet im Landkreis Gifhorn
Schutzgebiet (Umwelt- und Naturschutz) in Europa
Isenbüttel
Bauwerk im Landkreis Gifhorn
Wasserbauwerk in Niedersachsen

Kranichsmoorsee


Édouard Richard est un peintre Français né le  à Saint-Quentin et mort le  dans la même ville.

Biographie
Édouard Richard appartient au courant Postimpressionniste. Il est surtout connu pour ces paysages, ses bords de mer et ses scènes de marché. Il a régulièrement posé son chevalet en Bretagne et en Normandie. Son atelier se situait à Colombes au 188 rue des Aubépines.

Il a étudié avec Pierre Louis Emmanuel Croizé (qui fut professeur de Henri Matisse à Saint Quentin) et Jules Alex Patrouillard Degrave. En 1928 il est devenu membre de la Société des artistes français.

Expositions
Principales expositions :
 Paris, Salon des Indépendants
 Paris, Salon de la Société des artistes français (Année 1928, )
 Paris, Salon de la Société des artistes français (Probablement en 1931)
 Paris, Salon d'hiver (Année 1932)
 Saint-Quentin, Palais de Fervaques 'Exposition de la Société des amis des arts de Saint-Quentin et de l'Aisne' (14 avril - 6 mai 1934, )

Musée
Deux de ses œuvres sont conservées au Musée Antoine Lécuyer à Saint Quentin.
 La Côte sauvage. Camaret, la fin du jour
 La Place de l'Hôtel de Ville de Saint-Quentin en 1952

Ces deux tableaux ont été acquis en 1980.

Ils ont appartenu à la collection de l'artiste, Édouard Richard puis à la collection privée Louise Rigaut.

Œuvres
Sélection :
 Un matin à Concarneau 1905
 La rue du Chat 1924
 Un dimanche matin a Audierne 1924
 La Roseraie de Bagatelle 1925
Maison Normande du  siècle à Etretat
 Paris Rue de Venise 1930
 Les marins sur les quais à Audierne 1930
 Paris Rue de Venise 1930
La place du Bourg à Camaret
 Marché à Audierne
 Marché à Pont Croix
 Venise, Le pont des soupirs
 Quimperlé
 Voile rouge a Concarneau
 Le pardon de Sainte Anne la Palud
 Retour de pêche au Cap Sizun
 Jour de marché à Quimperlé
 Vieux coins à Amiens
 Jour de pluie, Place St Corentin, marché à Quimper
 La côte sauvage. Camaret, la fin du jour
 La place de l´hôtel de Ville de St Quentin 1952

Galerie

Bibliographie et référencement
 .
 Base Joconde , Benezit, Akoun, Artnet, ArtPrice, Arcadja.

Notes et références

Liens externes

Naissance en novembre 1883
Naissance à Saint-Quentin
Décès en novembre 1955
Décès à Saint-Quentin
Peintre français du XXe siècle
Peintre post-impressionniste français

Édouard Richard (peintre)


Francisco Javier Feduchi Benlliure (1929 -  Madrid 25 de octubre de 2005) fue un arquitecto español.

Biografía
Es hijo del arquitecto Luis Martínez-Feduchi Ruiz (artífice del Edificio Capitol) y hermano de Ignacio Feduchi Benlliure. Realizó los estudios de arquitectura en la Escuela de Madrid, obteniendo el título en 1959. Especialmente conocido por haber restaurado la fachada del Oratorio del Caballero de Gracia en la Gran Vía, como resultado del concurso que en 1986 convocó con este fin el [Colegio de Arquitectos de Madrid]]

Realizó pabellones y stands en diversas ferias y exposiciones y diseñando mobiliario para celebrar eventos. Desde 1962 se especializó en la planificación de Grandes Almacenes y Centros Comerciales uniéndose a la casa Galerías Preciados. En los años setenta junto con José de la Mata funda el estudio ETPH (Estudios Técnicos de Planificación Hospitalaria) y realiza diversos proyectos hospitalarios. En los ochenta trabajó, principalmente, para la Administración. Para el Ministerio de Cultura; realizó, entre otros, la rehabilitación del Museo de Bellas Artes de Sevilla, y del de Cádiz, para la Universidad de Castilla-La Mancha proyectó el edificio para la Facultad  de Bellas Artes en Cuenca.

Su verdadero nombre era Francisco Javier Martínez-Feduchi Benlliure aunque firmaba como Javier Feduchi Benlliure, prescindiendo de su primer apellido, al igual que su padre y hermanos.

Bibliografía
 Javier Feduchi en los inicios de la exposición moderna (1960-1992) por Beatriz de la Puerta Gancedo. Tesis Doctoral, Escuela Técnica Superior de Arquitectura, Universidad de Navarra, 2022.

Referencias

Véase también
 Luis Martínez Feduchi padre de Javier

Arquitectos de España del siglo XX
Arquitectos de la Comunidad de Madrid
Arquitectos por la ETSAM

Javier Feduchi Benlliure


Walter de Sá Cavalcanti (Fortaleza, 30 de junho de 1915  Rio de Janeiro, 10 de junho de 1954) foi um advogado, jornalista, contabilista e político brasileiro, outrora deputado federal pelo Ceará.

Dados biográficos
Filho de João de Sá Cavalcanti e Raimunda Rabelo de Sá Cavalcanti. Advogado formado pela Universidade Federal do Ceará em 1937 e contabilista graduado na Academia de Comércio Padre Champagnat (onde viria a lecionar), anexa ao Colégio Cearense, iniciou atividade jornalística e política ainda nos bancos universitários. Professor do Centro de Ciências Agrárias da Universidade Federal do Ceará, fundou e dirigiu o jornal O Estado, colaborou com o jornal O Povo, foi vice-presidente da Associação Cearense de Imprensa, presidente do Centro de Estudos Contábeis e Econômicos, diretor e presidente de honra da União dos Moços Católicos e diretor da Associação Cultural Franco-Brasileira.

Eleito deputado estadual via PSD em 1947, ajudou a elaborar a Constituição Estadual e a seguir elegeu-se deputado federal em 1950, mas faleceu no curso do mandato, ocasionando a efetivação do médico Waldemar Alcântara.

Naturais de Fortaleza
Deputados federais do Brasil pelo Ceará
Deputados estaduais do Ceará
Advogados do Ceará
Alunos da Universidade Federal do Ceará
Membros do Partido Social Democrático (1945)

Walter de Sá Cavalcanti


Ekümeniklik, günümüzde genellikle, daha büyük bir dinî birliği ya da dinlerarası iş birliğini sağlama amacını güden girişimleri ifade eder.

En geniş anlamıyla, dinî birlik veya dinî iş birliğinden maksat, üç İbrahimî din olarak İslam, Hristiyanlık ve Yahudilik dinlerinin ortak manevî değerlerine vurguda bulunan dünya kapsamında bir dini birliktir. Daha çok bilinen dar anlamıyla ekümeniklik, bu üç dinin herhangi birinin mezhepleri arasında iş birliği anlamına gelir.

Kavram, Grekçe οἰκουμένη (oikoumene) kelimesinden gelir, anlamı "yerleşilmiş dünya" yahut "meskun dünya"dır ve bununla Roma İmparatorluğu kastedilirdi. Günümüzde bu kavramla, birbirinden tarihsel, doktrinel ve uygulama açısından ayrılan Hristiyan mezhepleri ve Hristiyan kiliseleri kastedilir. Bu anlamıyla ele alındığında ekümeniklik Hristiyan birliğini sağlama gayesini ifade eder ve bu anlam şu idealle ifade edilir: Sadece tek çeşit Hristiyan Kilisesi kurumu olmalıdır.

Hristiyan ekümenizmi ve dinlerarası çoğulculuk
Hristiyan ekümenikliği, en dar anlamıyla, Hristiyanlığın farklı mezhepleri ve/veya grupları arasında birleşmeyi sağlama veya iş birliği kurma çabasıdır. Hristiyan ekümenikliği, dinlerarası çoğulculuktan farklıdır. Ekümeniklik, dinî çoğulculuk olarak da bilinen bu geniş anlamıyla, herhangi bir dinin içinde gerçekleşen ekümeniklikten farklıdır. Dinlerarası hareket olan ekümeniklik, dünya dinleri arasında karşılıklı saygı, hoşgörü ve iş birliğini sağlamak için uğraşır. Çeşitli dinî akımların temsilcileri arasındaki karşılıklı ilişki olarak ekümeniklik, herhangi bir örgütsel birlik oluşturmaktan ziyade, farklı inançların temsilcileri arasında daha iyi ilişkilerin oluşturulması gayesidir. Bu ekümenizm, Hristiyanlığın mezhepleri arasında ve/veya Hristiyan gruplarla diğer dinlerin mensupları arasında daha iyi ilişkilerin kurulması, hoşgörü ve dayanışmanın sağlanması için çaba gösterme amacını taşır.

Bazı Katoliklere göre, ekümenizmin amacı, kendisini Hristiyan olarak tanımlayan bütün toplulukları Katolik Kilisesi çatısı altında, tek somut bir birlik hâline getirmektir.

Bazı Protestanlara göre, manevî birlik, yani kilisenin temel konulara dair öğretileri üzerine bir birliğin sağlanması yeterlidir. Luteryan din adamı Edmund Şlink'e göre, Hristiyan ekümenizminde en önemli husus, insanların farklı kilise örgütlerine değil, öncelikle İsa üzerine yoğunlaşması. Şlik'in kitabı Ökumenische Dogmatik'te (1983) kendisi bu konudaki görüşünü şöyle ifade eder,

Modern ekümenik harekete kesin bir şekilde karşı çıkan ise, sadece tek bir gerçek Kilise olduğunu ve bunun da kendileri olduğunu belirten geleneksel Ortodoks kilisesidir. Buna ilaveten, "kardeş kilise" veya "iki akciğer" gibi teorileri ise Ortodoksluk reddetmektedir, zira bu dinî akıma göre Kilise bölünmezdir ve o kilise Ortodoksluktur. Amerikan Ortodoks Kilisesi'nden Peder John Boylan, 1980'lerde, bir anti-ekümenik harekete önderlik etmiştir.

Hristiyan birliğine dair yaklaşımlar
Hristiyan aleminin önemli bir kısmı için en önemli gayelerden birisi, Hristiyanlığın çeşitli mezheplerinin tarihsel ayrılıklarının üstesinden gelinerek yeni bir birliğin sağlanmasıdır. Bununla birlikte, ekümeniklik kavramı için farklı yorumlamalar yapılmıştır, Protestanlar ekümenikliği, temel itikadî konulardaki öğretilere dair bir uzlaşma, çeşitli gruplar arasında karşılıklı güvene dayalı bir örgütsel birlik olarak görürken, Katolikler ve Ortodokslar, Hristiyan aleminin birliği hususunda, İsa'nın Bedeni mecazında olduğu gibi çok daha somut bir yaklaşım içerisindedirler. Bu kilise meselesi, bazı ilahiyat konularıyla alâkalıdır (Örn; Evharistya) tek cemaatten önce tam dogmatik uyuşma aranmaktadır. Ekümenikliğin nihaî hedefi tek Kilise kurumunda birleşmektir ancak Kilise nedir? sorusuna dahi Hristiyanlar farklı cevaplar vermektedir. Sorunlara rağmen, Hristiyan toplumunu oluşturan mezheplerce birlik arzusu dile getirilmektedir.

Katolik ve Hristiyan kiliseleri için yakınlaşma girişimi iki resmi dönemi kapsar; sevgi diyaloğu ve hakikat diyaloğu. Birinci dönem, 1054 yılındaki karşılıklı aforoz'un 1965 yılındaki karşılıklı ilgasını, aynı yıl -ortak bir aziz olan- Kutsanmış Sabbas'ın kutsal emanetlerinin Mar Saba'ya geri getirilişini ve ikinci binyılda ilk kez bir papanın bir Ortodoks ülkesini ziyaret edişini kapsar (Papa II. Jean Paul'ün 1999'da Romanya Ortodoks Kilisesi patriği Teoctist'i ziyareti). İkinci dönem ise dogma konusunda fiilî ilahiyat toplantılarını kapsıyor ve hâlen devam etmektedir.

Hristiyan ekümenikliği, Hristiyan alemini oluşturan üç büyük topluma göre tanımlanabilir: Katoliklik, Ortodoksluk ve Protestanlık. Bu üç ana akımın karmaşık yanlarını anlaşılır kıldığı ölçüde bu ayrım işe yarar bir model olarak görülebilir.

Katoliklerin yaklaşımı

Katolik Kilisesi, iki husus saklı kalmak kaydıyla birbirinden uzaklaşmış çeşitli Hristiyanların birliği için çabalamayı daima üstün bir amaç olarak görmüştür: Kutsal metinleri ve kutsal geleneklerin öğretimini yanlış yorumlamamak ve onlara olan imanı zedeleyecek yanlış bir birleşmeye yol açmamak.

İkinci Vatikan Konseyi'nden önce, ana gerginlik yukarıda belirtilen ikinci görüş üzerineydi, Katolik Kilisesi'nin bu konudaki görüşü 1917 Kilise Hukuku Kanunu'nun 1258 no.lu kuralında geçmektedir. 1983 Kilise Hukuku Kanunu, hiçbir uyum kuralı içermez. Bu kanun, Katolik rahiplerinin Katolik Kilisesi'ne tam bağlı olmayan herhangi bir Hristiyanla Ekmek ve Şarap Ayini'ni kutlamasını yasaklamıştır (kural 908), mecburi şartlarda ve zorunlu durumlarda, diğer ayinlere iştiraki ise caiz görmüştür. Ekümeniklikle İlgili Normların ve Kuralların Uygulanmasına Dair Dini Hükümler'in 102 no.lu kuralına göre: "Hristiyanlar, şu anki ayrılıklarından kaynaklanan farklılıkları belli bir noktaya kadar hoşgörülmek üzere, ortak manevî mirasın bir sonucu olarak sahip oldukları ortak değerleri paylaşmak ve ortak etkinlikler düzenlemek ve ortak kaynak paylaşımında bulunmak hususunda teşvik edilebilir." 1983'teki bu değişikliğin sebebi olarak gördüğü Konsey'i toplantıya çağıran Papa XXIII. Jean, Konsey'in gayesinin, Papalıktan ayrılan gruplara, "İsa'nın yüce Baba'sına yaptığı coşkulu duasında dilediği birliği" arayıp gerçekleştirme amacına matuf nezaketli bir davet olarak Kilise kurumunun bizatihi kendisini yenilemesi için uğraşmak olduğunu belirtmiştir. Ekümenikliğe dair Katolikliğin bakış açısı, Konsey'in 21 Kasım 1964 tarihli kararnamesi, Unitatis Redintegratio'dan ve Papa II. Jean Paul'ün 25 Mayıs 1995 tarihli genelgesi Ut Unum Sint'ten alıntılanmış aşağıdaki metinlerde belirtilmektedir.

Bazı Ortodoks kiliseleri Katolik Kilisesi'nden kendilerine dönenleri genellikle vaftiz ederken, zaten daha önce vaftiz edilmiş olanların tekrar vaftiz edilmesini gerekli görmemektedir, Katolik Kilisesi daima Ortodoks Kiliseleri ve Oriental Ortodoks Kiliseleri tarafından yönetilen ayinlerin meşruiyetini kabul etmiştir.

Aynı şekilde, Katolik Kilisesi hiçbir zaman Ortodoks Kilisesi veya bu kiliseye mensup olanlar için "heterodoks" veya "kafir" terimlerini kullanmamıştır. Hatta, "hizip" terimi bile Katolik Kilisesi'nin görüşüne göre–Kilise Hukuku Kanunu'nun 751 no.lu kuralında tanımlandığı ("Yüce Papalık kurumuna itaatten veya Papa'ya bağlı Kilise'nin mensuplarından oluşan cemaatten çıkma") anlamıyla, bugünkü Ortodoks Kilisesi'ne bağlı bireylerin durumunu tanımlamak için kullanılmaz.

Ortodoksların yaklaşımı

Oriental Ortodoksluk ve Ortodoksluk aynı tek cemaatin yerel kiliselerden oluşan iki ayrı grubudur. Her ikisi de kendisini –sırasıyla 5. yüzyılda ve 11. yüzyılda (3. ve 7. ekümenik konseylerden sonra) Batı'dan ayrılan- özgün Ortodoksluk olarak kabul eder. Bu yerel kiliselerden bazıları son zamanlarda birbirleriyle ve bazı Batı kiliseleriyle –tek cemaat olmamakla birlikte- ilahiyat görüşmeleri yapmaktadır. Ortodoks Kilisesi, 19. yüzyılın sonlarında Dünya Hristiyan Öğrenciler Federasyonu'nda Ortodoks öğrencilerin yer almasından bugüne dinlerarası diyalogda yer almaktadır ve bazı Ortodoks patrikler, cemaatlerini Dünya Kiliseler Konseyi'nin kurucu üyesi olarak tescil ettirmiştir. Yine de Ortodokslar, Hristiyanlık inancını dogmatiklik karşıtı, geleneksellik karşıtı, kırpılmış, indirgenmiş bir Hristiyanlığa dönüştürecek herhangi bir Hristiyanlık reformu içinde yer almaya istekli değillerdir. Ortodoks Kilisesi'ne göre Hristiyanlık demek Kilise kurumu demektir ve Kilise kurumu da Ortodoksluktur, ne eksik ne fazla. Bu yüzden, Ortodoks ekümenikliği kendisini "Şeytan'la bile diyaloğa açık" kabul etmişse de, Ortodokslar ekümenik faaliyetlerdeki konumlarını "hakikate şahitlik etmek" olarak, ideallerini ise heterodoksları (Ortodoks olmayanları) tekrar Ortodoksluğa döndürmek olarak belirlemişlerdir.

Ortodoks Kilisesi'nin Ortodoks olmayanlara karşı tutumunu gözlemlemenin bir yolu, diğer inançlara mensup kişileri kendi dinlerine kabul ederken hangi usulle aldıklarını izlemektir. -Budistler veya ateistler gibi- Hristiyan olmayanlardan Ortodoks Hristiyan olmak isteyenleri kabul ederken vaftiz ve krismasyon törenlerinden geçirirler. Protestanlar ve Katolikler kimi zaman sadece krismasyon töreni ile kabul edilirler, bu durumda daha önceden teslisli vaftiz olmuş olmaları aranır. Protestanlar ve Katolikler -"diğer inanan" anlamında- "heterodoks" olarak adlandırılırlar, bu kavram "kafir"den farklıdır, Kilise kurumunu kasten reddetmedikleri anlamını ima eder. Bununla birlikte, bu tür politikalar her bir kilise tarafından ayrı ayrı belirlenebiliyor ve daha gelenekçi Ortodoks cemaatler Ortodoksluğa dönen her kişiyi vaftiz ve krismasyon töreninden geçiriyor.

Ekümenikliğe ve dinlerarası diyalog konusuna nasıl yaklaşılması gerektiğine dair var olan onca anlaşmazlığa karşın, Ortodoks Hristiyanların içinde her türlü dinlerarası diyaloğa –ister Hristiyan mezhepleri arasında olsun ister Hristiyanlık dışındaki dinlerle olsun- öfkeli bir şekilde karşı çıkan çok geniş bir kitle vardır. Onlara göre ekümeniklik ve dinlerarası diyalog Ortodoks Kilisesi geleneği için zararlıdır, Ortodoksluğun bir çeşit zayıflaması demektir.

Anglikanların yaklaşımı

Anglikan Cemaati'nin mensupları çoğunlukla ekümenik faaliyetleri benimsemiştir ve Dünya Kiliseler Konseyi ve NCCC gibi kuruluşlarda etkin görev almaktadır. Anglikanlardan oluşan birçok yerleşim yerinde ekümeniklik ilişkileri için tahsis edilmiş resmi daireler vardır, bununla birlikte Liberal Hristiyanlığın son zamanlardaki yayılışı cemaat içinde gerilimin artmasına yol açmıştır ve cemaatin kimi üyelerinde ekümenikliğin onları nereye götürmekte olduğu kuşkusuna yol açmıştır.

Anglikan Cemaati'nin üyesi olan her bir kilise, cemaatler arası ilişkilerde kendi kararını vermektedir. 1958 Lambet Konferansı'nda, aynı mezhepten olmayan iki Kilise arasında –karşılıklı tanıma ve hizmet kabulünü de içeren- communio in sacrisin serbest olması önerilmiştir. Tek cemaat teriminin kapsamı dışında kalan bazı ilişki şekillerinin iki kilise arasında anlaşma yoluyla kurulabildiği bu ilişki türü için cemaatler arası ilişki terimi daha uygun görülür.

Anglikan Cemaati'nin provinsleri ile aşağıda belirtilen kiliseler arasında tek cemaat ilişkisi kurulmuştur:
 Avrupa Eski Katolik Kiliseleri
 Filipin Bağımsız Kilisesi
 Malabar Mar Toma Süryani Kilisesi
 Amerika Evanjelist Luteryan Kilisesi

ABD Piskoposlar Kilisesi, son zamanlarda şu dini topluluklarla diyalog kurmaktadır:
 İsa'da Birleşen Kiliseler (CUIC)
 Ortodoks Kilisesi
 Katolik Kilisesi
 Moravya Kilisesi
 ABD Presbiteryen Kilisesi
 Birleşik Metodist Kilisesi
 Protestan Piskoposlar Kilisesi
 Amerika Anglikan Provinsi

Protestanların tutumu
18. yüzyılda Unitas Fratrum'u ("Moravya Kilisesi"'ni) yeniden düzenleyen Zinzendorf kontu Nikolaus Ludvig (1700-1760), "ekümenik" kelimesini bugünkü anlamıyla kullanan ilk kişidir. –Mezhepsel yaftaları bir kenara iterek- tüm Hristiyanları -Pensilvanya'da yaşayan Alman asıllı göçmenler arasında yaygın olarak bilinen- "Kutsal Ruhtaki Tanrı Kilisesi" çatısı altında birleştirme çabaları –zamanımızdan 200 sene önce yaşamış olan- çağdaşları tarafından yanlış anlaşılmıştır. Protestanların yakın zamanlardaki ekümeniklik faaliyetlerine girişlerinin miladı olarak 1910 Edinburg Misyonerlik Konferansı kabul edilir. Bununla birlikte, öncül Hristiyan gençlik hareketleri olmadan bu konferansın gerçekleşmesinin zor olduğu kabul ediliyor. Bu öncü hareketler şunlardır: 1844'te kurulan Genç Hristiyan Erkekler Derneği, 1855'te kurulan Genç Hristiyan Kadınlar Derneği, 1895'te kurulan Dünya Hristiyan Öğrenciler Federasyonu ve 1908'de kurulan –ileride kurulacak olan ABD Ulusal Kiliseler Konseyi'ne de öncülük edecek olan- Federal Kiliseler Konseyi. Eski GHED üyesi ve DHÖF'nin 1910'da genel sekreterliğini yapmış olan Metodist John R. Mott öncülüğünde toplanan İnsanlık Misyonu konferansı, İnsanlık misyonu uğruna mezhepsel sınırların bir kenara bırakılması için çaba sarfedilen, o güne kadarki en geniş katılımlı Protestan toplantısıdır. Charles Henry Brent'in öncülük ettiği "İnanç ve Görev" hareketi ve Nathan Soderblom'un öncülüğündeki "Hayat ve Görev" hareketi I. Dünya Savaşı'ndan sonra yaşanan gelişmelerdir. Neticede, 1948'de Dünya Kiliseler Konseyi, 1950'de ABD'de Ulusal Kiliseler Konseyi ve 2002'de İsa'da Birleşen Kiliseler kuruldu. Bu topluluklar –ilahiyat açısından Anglikanlara, Ortodokslara ve Katoliklere göre Protestanlar genellikle daha liberal ve daha az gelenekçi olduğu için- ilahiyat açısından liberale yakın olarak kabul edilir. Protestanlar bugün çeşitli ekümenik topluluklarda yer alıyorlar, kimi zaman organik anlamda mezhepsel birlik için faaliyet yürütülürken kimi zaman sadece iş birliği ile sınırlı faaliyet yürütüyorlar. Protestan mezheplerin ve bakış açılarının çeşitliliğinden ötürü Protestanların kendi içlerinde tam bir iş birliği yapmaları zorlaşıyor. Edmund Şlink'in Ökumenische Dogmatiki bu sorunların çözülmesi, karşılıklı tanıma ve yenilenmiş bir kilise birliğini sağlamak için bir yol haritası öneriyor. 1999'da Luteryan Dünya Federasyonu ve Katolik Kilisesi tarafından Protestan Reformu'nun temelini teşkil eden Günahtan Arınma'nın özüne dair ortaya çıkmış olan çatışmayı bitiren Günahtan Arınma Öğretisinde Birleşme Bildirisi –her ne kadar bazı muhafazakâr Luteryanlar ikna olmasa da- imzalandı. 18 Temmuz 2006'da Dünya Metodist Konferansı'nın delegeleri Birleşme Bildirisi'ni oybirliğiyle kabul etti.

Son zamanlardaki gelişmeler
1054'te gerçekleşen –ve Hristiyanlığın Batı (Katolik) ile Doğu (Ortodoks) kolları arasında Büyük Bölünme'ye yol açan– karşılıklı aforozlar, 1965'te Papa ve İstanbul Ekümenik Patriği tarafından iptal edildi. Katolik Kilisesi'nin Kilise Hukuku'nda şöyle bir hüküm yer almaktadır: "Mürted, kafir veya bölücü kişi, latae sententiae (kendiliğinden) aforoza uğrar. Kural 194 ß1 no.2'deki "Bir rahip, bundan ayrıca, Kural 1336 ß1 no. 1-3'te belirtilen cezalara uğratılabilir". Bu ceza, Ortodoksları ve diğer Katolikdışı mezhepleri de kapsar. Ayrıca, Ortodoksların Kilise Hukuku'nda da benzer hükümler mevcuttur. Roma Katolikleri ve Ortodokslar arasındaki -Doğu Katolik Kiliseleri sorunu üzerinde bir anlaşmaya varılamaması üzerine askıya alınan- ilahiyat görüşmeleri 2006'da yapılan bir dizi ilahiyat toplantısıyla tekrar canlandı. Komünist iktidarlar tarafından zamanında Ortodoks Kilisesi'ne verilmiş olan ve günümüz iktidarları tarafından tekrar Doğu Katolik Kiliselerine verilmiş olan kiliseler ve diğer mülklerle ilgili sorun, tartışmalarla gitgide alevlenmiş ve görüşmeler askıya alınmıştı. Kuzey Amerikalı Katolik ve Ortodoks piskoposlar süresiz bir diyalog faaliyetin başlattılar. Piskoposlar, "Kuzey Amerika Ortodoks-Katolik İlahiyat İstişaresi" adıyla periyodik olarak toplanıyor. Birleşik Devletler Katolik Piskoposlar Konferansı Dinlerarası İlişkiler ve Ekümeniklik Piskopos Komitesi ile Amerika Meşru Ortodoks Piskoposları Daimi Konferansı arasında 1965'te istişarenin kuruluşundan beri her yıl iki kez toplanılıyor. Kanada Katolik Piskoposlar Konferansı ise istişareye 1997'de destek amacıyla katılmıştı. İstişare kurumu, 1981'den beri her yıl toplanan Ortodoks ve Katolik Piskoposlar Ortak Komitesi ile eş zamanlı çalışmaktadır. İstişare'de 1999'dan beri, Filioque cümlesi üzerinde nihaî bir mutabakata varmak ümidiyle yapılan müzakereler sürüyor. Benzer görüşmeler ulusal ve uluslararası çapta, Katolikler ve Anglikanlar arasında da yapılıyor. Dünya Kiliseler Konseyi, ABD Ulusal Kiliseler Konseyi, İsa'da Birleşen Kiliseler ve Hristiyan Kiliseler Birliği gibi topluluklar Protestanlar, Ortodokslar ve Katolikler arasında ekümenik iş birliğini teşvik etmeyi sürdürüyor. Almanya'daki Bonn Üniversitesi gibi kimi üniversiteler de "ekümenik çalışmalar" konusunda diplomalı kurslar düzenliyor. Bu kurslarda çeşitli mezheplerden çeşitli ilahiyatçılar kendi dini geleneklerini anlatıyor ve aynı zamanda mezhepler arasında ortak bir zemin oluşturmaya çalışıyor.

Birleşik ve birleşen kiliseler
Ekümenik faaliyetlerin, "ayrılık skandalı"nın ve yerel gelişmelerin etkisiyle bazı "birleşik" ve birleşen kiliseler ortaya çıktı, resmi birliğin mümkün olmadığı durumlarda çeşitli karşılıklı tanıma stratejileri uygulamaya konuluyor. Aynı kiliseyi iki ya da daha fazla mezhebe mensup grupların kullanması şeklinde bir gelenek başlatıldı. Bu gruplar aynı kiliseyi, ayrı ayrı ayinler yaparak veya tek çeşit ayinde her bir mezhepten öğeler kullanarak iş birliği gerçekleştiriyorlar.

Ekümeniklik karşıtlığı
Azınlıkta kalan bir kısım Hristiyan ise ekümenikliğe karşıdır. Ortodoks dünyasında, tartışmalı olarak, Ortodoks ruhaniyatının en önemli merkezi sayılan Aynaroz manastır topluluğu ekümenik gelişmelere ilişkin endişelerini ve Ortodoksların bu faaliyetlerde yer almasına muhalefetlerini açıkça dile getiriyorlar. Onlar modern ekümenikliği, diğer Hristiyanları uzlaştırabilmek için temel öğretilerde taviz vermek olarak kabul ediyorlar ve -ekümenik girişimlerde yer alan katılımcıların din değiştirmesinden ziyade- karşılıklı dinlerarası ilişkiye götüren diyalog üzerine vurguda bulunulmasına karşı çıkıyorlar. Eski Takvimci Grekler, Yedi Ekümenik Konsilin'in öğretilerinin Jülyen Takvimi'ni kaldırmayı ve kilise takvimini değiştirmeyi yasakladığını savunmaktadırlar. Ortodokslararası İlahiyat Konferansı, Eylül 2004'te Selanik Aristo Üniversitesi'nde "Ekümeniklik: Kökenleri, Beklentiler, Hayal Kırıklığı" adıyla düzenlediği organizasyonda ekümeniklik hakkında olumsuz görüş bildirdi. Muhalif Protestanlar ise aşırı muhafazakâr veya karizmatik zemindeki kiliselere ve ana Protestan akımların en muhafazakâr kesimlerine yöneliyorlar. Gelenekçi Roma Katolikleri Katolik olmayanların Katolik inancına dönmesini zorunlu kılmayan ekümenikliğin yanlış bir Hristiyan birliğine yol açacağını düşünüyorlar. Gelenekçi Roma Katolikleri bu durumu, İncil'in Katolik yorumuna, Papa 11. Pius'un Mortalium Animos 'una, Papa 12. Pius'un Humani Generis 'ine ve diğer belgelere tezat olarak görüyorlar. Bazı Evanjelist ve birçok karizmatik Hristiyan, ekümenizmi –gerçekleşeceği İncil'de bahsedilen- İsa'nın geri dönüşünden önce ortaya çıkacak olan ahir zaman dönekliği olarak görüyorlar ve ekümenik hareketlerin belli başlı temsilcilerinin dinî beyanları ile -Kutsal Kitap 2. Petrus 2:1-2 'de tasvir edilen- ahir zamanın sahte dinî liderlerinin öğretisel duruşları arasında sağlam benzerlikler görüyorlar.

Bazı Evanjelist Protestanların tutumu
Baptistlerin birçoğunu, bazı Luteryanları, Yedinci Gün Adventistlerini, mezhepdışı Hristiyanları kapsayan geniş bir Evanjelist kesim ve Hristiyan ve Misyoner İttifakı kilisesi gibi bazı Evanjelist Hristiyan kiliseler ekümenik faaliyetlerde aktif olarak yer almıyorlar. Ayrılık öğretisi bazı Evanjelist kiliseler tarafından ekümenik faaliyetlerde yer alan kiliselere ve mezheplere karşı benimseniyor. Tanrı'nın Meclisleri gibi Pentekostalların çoğu ekümenikliğe uzak duruyor. Bununla birlikte, bazı Pentekostal kiliselerin de yer aldığı bazı örgütler ekümenik hareketlere katılıyor. Missouri Sinod Luteryan Kilisesi, Amerika Presbiteryen Kilisesi ve Serbest Metodist Kilisesi gibi diğer Amerikan muhafazakâr Protestan kiliseleri de ekümenikliğe Evanjelist emsalleri gibi isteksiz yaklaşıyor. Birçok Evanjelist kilise –özellikle Baptist geleneğinde yer alanlar- cemaatçi özerklik uyguluyorlar. Bu sistemde yerel cemaatler kendi işlerini idare ediyorlar ve dinî sorunlarına göre ve ibadet şekillerine göre kendi kararlarını veriyorlar. En yüksek dinî yetkili kurumun yerel cemaatler olduğu bir ortamda bu cemaatler, mezhepler arasında resmî bir birleşmenin gerçekleşmesi için çaba göstermeye gerek duymuyorlar. Birçok Evanjelist kilise, Ulusal Evanjelistler Derneği ya da Dünya Evanjelist Kardeşliği gibi derneklere katılıyorlar ve yine World Vision, Genç Yaşam gibi mezhepdışı Hristiyan örgütlerinde yer alıyorlar. Evanjelist kiliseler kimi zaman kendi mezheplerinde ana akımda yer alan Protestanlarla, Katoliklerle ve Ortodokslarla afet yardımları ve siyasi lobileşme faaliyetlerinde iş birliği yapmaktadırlar. Aşırı muhafazakâr olarak adlandırılan daha tutucu bazı Evanjelistler ve Pentekostallar ise Ulusal Evanjelist Derneği ve Sözünü Tutanlar gibi daha az muhafazakâr çerçevedeki mezheplerarası etkinlikleri veya örgütlenmeleri ekümenikliğin yumuşatılmış bir şekli olarak görüyorlar ve diğer emsallerinden farklı olarak bu topluluklara dahi uzak duruyorlar. Birleşik Devletler'deki birçok Baptist cemaat ekümenikliğe ve hatta diğer Baptist topluluklarla ortak etkinliklere bile karşı çıkıyorlar. Bununla ilgili son örnek Güneyli Baptist Toplumu'nun Dünya Baptist İttifakı'ndan çekilmesidir. Her ne kadar Dünya Baptist İttifakı, Baptistlerin kendi aralarında iş birliği ile hareket etmeleri gayesini güdüyorsa da, bu örgüt ekümenik bir hareket değildir, durum böyleyken Güneyli Baptist Toplumu, bünyesinde yer alan aşırı muhafazakâr unsurlardan ötürü, böylesine sınırlı ekümenik yaklaşımlardan dahi kaçınır. GBT'nin aşırı muhafazakârları, GBT'nin resmen karşı olduğu "kadınların papazlığa atanması" uygulamasını DBİ'nin bütün Baptist topluluklar için yürürlüğe koymasından dem vurmaktadır. GBT'nin eleştirel gözlemcilerinin açıklamasına göre GBT'nin aşırı muhafazakâr tutumundan soğumuş olan ılımlı Baptistlerin toplandığı Dayanışmacı Baptist Kardeşliği'nin DBİ'ye kabul edilişi GBT'nin DBİ'den ayrılmasının asıl nedenidir. Birleşik Devletler'deki Baptistlerin önemli bir kısmı, aynı düşünce yapısına sahip Baptistlerin oluşturduğu ve Bağımsız Baptistler olarak bilinen ayrı ayrı örgütlenmiş olan kiliselere mensuptur. Bu kiliselerin birçoğu, diğer aşırı muhafazakâr cemaatler gibi, İncil'in modern çevirilerinin inanışa ters düştüğünü düşünüyor ve diğer Baptistleri ve Evanjelistleri de dahil ettikleri hemen hemen bütün mezhepleri dinden çıkmış ilan ediyor. Bu aşırı muhafazakâr kiliselerin inanışına göre ekümeniklik dinden dönmüş sahte Hristiyanları –muhtemelen Vatikan'ın hilesinin de yardımıyla- Deccal'e tâbi olmaya sevkedecektir. 2001'de bir grup Pentekostal geleneksel ekümenik akımlara muhalefeti bırakarak Uluslararası İnanç Halkası'nı kurdu.

Ekümeniklik ve Türkiye

Ekümenik kavramının Türkiye'de ilk kez gündeme gelişi 1517 yılında Yavuz Selim'in, Mısır'ı fethettiğinde, İskenderiye ve Antakya Patrikhanelerini, İstanbul'daki Rum Patrikhanesi'ne bağlaması ve patriği de 'Ekümenik' (yani 'Cihan patriği') ilan etmesiyle ortaya çıktı. Bugün itibarıyla, Fener Rum Patriği Bartholomeos'un dış ilişkilerinde "Yeni Roma'nın ve İstanbul'un Başpiskoposu ve Evrensel Patriği" unvanını kullanması Türkiye Cumhuriyeti'yle sürtüşmelere yol açmaktadır. Türkiye'de ekümenik kavramı Rum Ortodoks Patrikhanesi'nin (Fener Rum Patrikhanesi) muhtar ve eşit Ortodoks kiliseleri arasında onursal önceliğini anlatmak için kullanılır. Ortodoks Rum Patrikhanesi ekümenik unvanı ile Ortodoks kiliselerinin birliğini gerçekleştirmeye çalışmaktadır. Geçmişte Ortodoks kiliseleri birbirlerinin üzerinde değil, yan yana ve ayrı ayrı örgütlenmişlerdi. Bu yüzden aralarında bir hiyerarşi yoktur. Fener Rum Patriğinin Atina Başpiskoposu veya Moskova Ortodoks Patriği üzerinde bir yetkisi yoktur. Ancak onların kabul ettikleri kapsamda bir birleşmeyi gerçekleştirebilir. Uygulamada güçlükler çıkmaktadır. Örneğin ABD'deki Rum ve Rus Ortodoksların örgütlenmesinde İstanbul ve Moskova Patrikhaneleri aynı görüşte değildirler. Rum Ortodoks Patrikhanesi'nin ekümenikliği hususuna Atina Başpiskoposu, Türkiye Cumhuriyeti'nden daha fazla karşı çıkmaktadır. Geçmişte ekümeniklik, Bizans ve Osmanlı İmparatorluklarının coğrafî ve siyasi bütünlüğüne dayanmıştır. Bugün böyle bir temel yoktur.

Kaynakça ve Notlar

Ortodoksluk
Katoliklik
Protestanlık
Hristiyan terminolojisi

Ekümeniklik


Die Liste der deutschen Botschafter bei den Vereinten Nationen in Wien enthält alle Botschafter der Bundesrepublik Deutschland bei den Vereinten Nationen in Wien in der so genannten UNO-City. Neben den Vereinten Nationen in Wien (kurz UNOV) bestehen auch Kontakte zu folgenden weiteren Organisationen und Abteilungen:

  - Internationale Atomenergie-Organisation
 UNODC - Büro der Vereinten Nationen für Drogen- und Verbrechensbekämpfung
 UNIDO - Organisation der Vereinten Nationen für industrielle Entwicklung
 CTBTO - Organisation des Vertrags über das umfassende Verbot von Nuklearversuchen
 OOSA - Büro der Vereinten Nationen für Weltraumfragen
 UNCITRAL - Kommission der Vereinten Nationen für internationales Handelsrecht
 NSG und Zangger-Ausschuss

 Sekretariat für das Wassenaar-Abkommen für Exportkontrollen von konventionellen Waffen und doppelverwendungsfähigen Gütern und Technologien
 Sekretariat für das Übereinkommen über das öffentliche Beschaffungswesen (GPA)
 Für das UNHCR, dem Flüchtlingskommissariat der Vereinten Nationen, besteht in Wien neben Berlin ein deutsches Büro, während sich der Hauptsitz in Genf befindet.

Siehe auch
 Liste der Ständigen Vertreter Deutschlands bei den Vereinten Nationen in New York
 Liste der Botschafter Deutschlands bei den Vereinten Nationen in Genf
 Ständige Vertretung der DDR bei den Vereinten Nationen in New York
 Ständige Vertretung der DDR bei dem Büro der Vereinten Nationen in Genf
 Ständige Vertretung der DDR bei dem Büro der Vereinten Nationen in Wien

Einzelnachweise

!
Vereinte Nationen, Wien
Deutschland

Liste der Ständigen Vertreter Deutschlands bei den Vereinten Nationen in Wien


محمود حمدي الفلكي (1230 هـ / 1815م - 1302 هـ / 1885) عالم مصري وأحد أبرز الفلكيين في العصر الحديث، ويعد رائد علم الفلك الأثري الذي ربط بين الظواهر الفلكية والشواهد والمعالم الآثرية على نحو غير مسبوق، ولمحمود الفلكي العديد من الأبحاث والدراسات الفلكية التي حازت على إعجاب وتقدير علماء الغرب.

بدايته
ولد محمود الفلكي عام 1815م بقرية الحصة بمحافظة الغربية وبدء تعليمه في كُتاب القرية، وفي العاشرة من عمره أخذه شقيقيه الأكبر معه إلى مدينة الإسكندرية حيث ألتحق بالمدرسة وتلقى تعليمه الأولي.

في عام 1824م ألتحق بمدرسة الترسانة البحرية والتي أنشئت في عهد محمد علي باشا على يد الفرنسي سيريزي خبير بناء السفن وكان يقوم بالتدريس فيها مدرسين فرنسيين وإيطاليين، وتخرج محمود الفلكى من المدرسة البحرية عام 1833 برتبة البلوك أمين.

التحق بعد ذلك بمدرسة البوليتكنيك وتخرج منها نهاية عام 1839 وكان أول دفعته وعين مدرسا للرياضيات برتبة الاسبران (ملازم) في مدرسة المهندسخانة ببولاق وكان مدرسا لمادة الجبر، وخلال فترة تدريسه ترجم عن الفرنسية أول كتاب باللغة العربية عن علم التفاضل والتكامل حيث كان يتقن الفرنسية.

حصل محمود الفلكى في عام 1842 على رتبة اليوزباشي (نقيب) وأتجه إلى دراسة الفلك، وقد ألحق محمد على مرصدا فلكيا بالمهندسخانة وأوكل إلى محمود الفلكى إدارته، وكان المرصد به ساعة فلكية وآلات رصد حديثة.

أعد محمود الفلكي بعنوان (نبذة مختصرة في تعيين عروض البلاد وأطوالها وأحوالها المتحيرة وذوات الأذناب واللحى) وقد صاغ هذا البحث بأسلوب علمي، وهذا البحث محفوظ بدار الكتب المصرية.

طلب منه محمد على بتحديد المساحات المنزرعة من الأرض لتحديد خراجها، فاستطاع أن يعين خطوط الطول ودوائر العرض لنحو ثلاثين نقطة في الدلتا والوجه القبلي، كما قام بقياس المساحات المنزرعة على أسس علمية لأول مرة في مصر.

أعماله
في عام 1850 رشح محمود الفلكى مع زميليه إسماعيل مصطفى وحسين إبراهيم لبعثة إلى فرنسا لدراسة الطبيعة من قبل أستاذه علي باشا مبارك بعد أن لمس فيه النبوغ والتفوق، وقد نشر محمود الفلكي وهو في باريس عدد من الأبحاث الفلكية والجيوفيزيقية في المجلات العلمية الأوروبية.

حصل على شهادته العليا في 1854م أي بعد أربعة سنوات فقط من وصوله باريس، تنقل بعدها بين العديد من العواصم والمدن الأوروبية. نجح محمود الفلكى في قياس شدة المجال للمركبة الأفقية للقوي المغناطيسية الأرضية في ثلاثين مدينة ألمانية وبلجيكية لصالح أكاديمية العلوم البلجيكية، وبتكليف من الحكومة المصرية وسع منطقة أبحاثه لتشمل الجزر البريطانية وهولندا وفرنسا وبلجيكا، عين فيها الميل المغناطيسي للمحصلة الكلية للمجال المغناطيسي الأرضى في خمس وأربعين محطة أرصاد في مدن هذه الدول، وأنهى رصده بإيجاد خريطة دقيقة لهذه المنطقة الجغرافية، وقارن بين النتائج التي توصل إليها ونتائج العالم الفلكى الأنجليزى ادوارد سايين عام 1837 والتي أقتصرت على الجزر البريطانية فقط، فكان محمود الفلكى أول من خرج بنطاق أبحاثه عن نطاق الجزر البريطانية.

عاد محمود الفلكى من فرنسا في 18 أغسطس 1859م في عهد سعيد باشا، وتم أنتخابه عضوا في المجمع العلمي المصري والذي قد أسسه نابليون بونابرت أثناء الحملة الفرنسية، كما أنتخب وكيلا للجمعية الجغرافية المصرية أصبح بعدها رئيسا لها، وقد أشرف على المرصد الفلكى بعد نقله من بولاق إلى العباسية (القاهرة)، كما قام برسم خريطة طبوغرافية للقطر المصري بتكليف من الحكومة المصرية أستغرقت عشر سنوات.

كلف محمود الفلكي في عام 1860م بطلب من علماء أوروبا والخديوى سعيد برصد كسوف الشمس وتسجيله، وكانت منطقة الكسوف الكلى تبدأ من كليفورنيا وتمتد حتى جنوب أفريقيا عبر المحيط الأطلسي، أختار محمود الفلكى مديرية نقلة في شمال السودان كموقع للرصد وسافر إلى هناك وأستطاع أن يرصد الكسوف لحظة بلحظة وسجله في تقرير بعثه إلى أكاديمية العلوم بباريس والتي أشادت به.

كتب محمود الفلكي بحثا بعنوان (في التنبؤ عن مقدار فيضان النيل قبل فيضانه) بعد أن جمع بيانات عن فيضان النيل من عام 1825 إلى عام 1864م، وقد أصبح بحثه هذا مرجع أساسي لتقديرات الرى في مصر.

أنتخب محمود الفلكى في المجلس العالمي الذي أولف في عهد وزارة شريف باشا، كما أناب عن الحكومة المصرية في المؤتمر الجغرافي الذي عقد في مدينة البندقية عام 1881م.

قام محمود الفلكي ببحث عن مدينة الإسكندرية وضع خلاله خرائط لمعالمها القديمة حيث نقب في حفائرها ليصبح أول مصري معاصر ينقب عن آثار الإسكندرية وموقع سورها القديم وقصورها ومتاحفها ومكتبتها القديمة، وقد كتب بحثه بالفرنسية، ويعتبر الفلكي أول عالم يضع أول دراسة علمية يخطط فيها لمعالم الإسكندرية القديمة بناء على ما اكتشفه في أعمال الحفر والتنقيب، وقد أطلق اسمه على شارع بمدينة الإسكندرية تقديرا لأعماله الجليلة.

عمل محمود الفلكي كوزير للأشغال في وزارة محمود سامي البارودي باشا في عام 1882، ثم عين وكيل لنظارة المعارف في وزارة شريف باشا من عام 1882 إلى عام 1884م

أبرز مؤلفاته

 بيان المزايا التي تترتب على إنشاء مرصد فلكي للحوادث الجوية.
 التقويم العربي قبل الإسلام، طبع بمطبعة بولاق.
 التقاويم الإسرائيلية، طبع في بروكسل سنة 1855م.
 التنبؤ بمقدار فيضان النيل قبل فيضانه.
 الحالة الحاضرة للمواد المغناطيسية الأرضية في باريس، قدمت للمجمع العلمي الفرنسي سنة 1856م.
 حساب التفاضل والتكامل، (طبع بمطبعة بولاق).
 شدة المجال المغناطيسي في بلجيكا وألمانيا وفرنسا، نشر بالمجلة الآسيوية سنة 1859م.
 عمر الأهرام والغرض من بنائها كما يقرآن على نجم الشعري، نشرت بالمطبعة المصرية الفرنسية سنة 1885م.
 الكسوف الكلي للشمس في دنقلة، طبعت بباريس سنة 1861م.
 مشابهة «كان» الناقصة للفعل الفرنسي Avoir: (نشرت بالمجلة الأسيوية سنة 1861م).
 المقاييس والمكاييل، طبعت في كوبنهاغن سنة 1873م.
 نبذة مختصرة في تعيين عروض البلاد وأطوالها، مخطوط بدار الكتب.
 نتائج الأفهام في تقويم العرب قبل الإسلام، نشرت بالمجلة الأسيوية سنة 1858م.
 وصف مدينة الإسكندرية القديمة وضواحيها، طبعت في كوبنهاغن سنة 1872م.

انظر أيضًا
 إسماعيل الفلكي
 محمد مدور

المصادر

 أسلام أون لاين
 منظمة أقباط الولايات المتحدة

أشخاص من محافظة الغربية
أكاديميون مصريون
جغرافيون مصريون
رسامو خرائط عثمانيون
رؤساء الجمعية الجغرافية المصرية
علماء رسم خرائط مصريون
علماء مسلمون في القرن 13 هـ
علماء مصريون
فلكيون مصريون
مترجمون من الفرنسية إلى العربية
مواليد 1230 هـ
مواليد 1815
وزراء تعليم مصريون
وزراء ري مصريون
وفيات 1302 هـ
وفيات 1885

محمود حمدي الفلكي


Toru Yoshida (født 17. maj 1965) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder JEF United Ichihara.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Toru Yoshida


Vedat Günyol (6 Mart 1911, İstanbul –  9 Temmuz 2004, İstanbul), Türk çevirmen, eleştirmen, yayıncı ve yazardır.

Çıkardığı Yeni Ufuklar dergisiyle Sabahattin Eyuboğlu, Azra Erhat ve Halikarnas Balıkçısı ile birlikte Türk hümanizmini kurmaya çalışmıştır.

Arnavutluk'tan gelen bir baba ile Diyarbakırlı bir annenin çocuğu olarak İstanbul Fatih'te doğdu. Orta öğrenimini 1934'te Saint Benoit Fransız Lisesi'nde tamamladıktan sonra 1938 yılında İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesi'ni bitirdi. İlk çevirilerini üniversite yıllarında yaptı.

Paris'te başladığı Devletler Hukuku doktorasını 2. Dünya Savaşı yüzünden yarım bırakmak zorunda kaldı ama 10 yıl sonra geri dönerek tamamladı. Paris'te bulunduğu sürede Halide Edip Adıvar ve eşi Adnan Adıvar ile yakın dost oldu. Halide Edip Adıvar ile ortak çeviriler yaptı. 1941'de Cemal Nadir ve Arkadaş adlı haftalık çocuk dergisini yayınladı. Şirket-i Hayriye ve Yücel dergilerinde çevirmenlik yaptı.

İstanbul Hukuk Fakültesi'nde amme hukuku asistanlığı ve Fransızca okutmanlığı (1939-40); Vefa Lisesi (1940) ve Gedikpaşa Ortaokulu'nda Fransızca öğretmenliği; Ankara MEB'de neşriyat müdürlüğü ve tercüme bürosu üyeliği (1942-50); aynı tarihlerde Hasanoğlan Yüksek Köy Enstitüsü, Ankara Gazi Lisesi'nde ve İtalyan Lisesi'nde Fransızca öğretmenliği (1950); Banko Di Roma'da hukuk müşavirliği (1955-60) görevlerinde bulundu. 1950'de İstanbul barosuna 2550 sicil numarası ile kaydoldu, 8 yıl avukatlık yaptı. 1962 yılında Çan Yayınlarını kurdu. 1972 yılında Atatürk Erkek Lisesi (Taksim) Fransızca Öğretmenliğinden emekli oldu. Birçok ansiklopedide edebi kurul üyeliği yapmıştır.

İki defa yargılanmıştır. Sabahattin Eyüboğlu ile beraber çevirdikleri ve Devrim Yazıları adıyla yayınladıkları bir kitap yüzünden 2 yıl yargılandıktan sonra serbest bırakıldı; 1971'de ise Komünist Parti Kurucularından olduğu iddiasıyla Sabahattin Eyüboğlu ve eşi, Azra Erhat, Yaşar Kemal ve eşi ile birlikte tutuklandı ama ilk celsede beraat ettiler.

Maltepe Üniversitesi bünyesindeki Özel Marmara Radyo Televizyon ve Gazetecilik Anadolu Teknik Lisesi'nde Türker Gedik ile birlikte İnsan Hakları ve Demokrasi dersleri veren Vedat Günyol'a Nisan 2002'de Maltepe Üniversitesi tarafından fahri doktorluk unvanı verildi. Üniversitenin Cevizli Kampusu'nda 2 Mayıs 1998'de Vedat Günyol'un bağışlarıyla açılan bir Vedat Günyol Kitaplığı da bulunuyor.

21 Nisan 2002 tarihinde Hürriyet Gazetesi muhabiri İhsan Yılmaz, Vedat Günyol ile söyleşisini yayınlar: "Türkiye'ye döndüklerinde onlarla görüştüm, asistanlık yaptım. Halide Edip ile Türk'ün Ateşle İmtihanı'nı İngilizce'den Türkçe'ye çevirisini birlikte yaptık. O dikte ediyor ben yazıyordum. Hastalanınca Vedat sen git tercüme edip getir bana diyor, bu sefer ben tercüme ediyorum, o düzeltiyor. Kitabın orijinali Turkish Ordeal'di Ama kitabın İngilizce baskısında Atatürk aleyhine yazdığı yerleri Türkçe'ye çevirirken almadı. Yani o bölümleri kendisi sansürledi."

Kaynak: Halide Edip Beni 13 Yıl Sömürdü; İhsan Yılmaz - Vedat Günyol Söyleşisi, Hürriyet Gazetesi Pazar Eki, 21 Nisan 2002

1998'de 19. Tüyap Kitap Fuarının onur yazarı seçildi. 1999'da 60. sanat yılını bir törenle kutladı. 9 Temmuz 2004'te İstanbul'da öldü.

Ölümünden sonra anısına Vedat Günyol Deneme Ödülü düzenlenmiştir.

Ayrıca bakınız
 Orhan Burian

Kaynakça

1912 doğumlular
2004 yılında ölenler

20. yüzyıl Türk yazarları
21. yüzyıl Türk yazarları
Resim aranan yazarlar
Türk eleştirmenler
Türkiye Kürtleri
İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesinde öğrenim görenler
Saint Benoît Fransız Lisesinde öğrenim görenler
Sedat Simavi Ödülü sahipleri
Cemilpaşazade
Karacaahmet Mezarlığı'na defnedilenler
20. yüzyıl Türk avukatları
21. yüzyıl Türk avukatları

Vedat Günyol


Mutarea bisericii Olari este un film românesc din 1982 regizat de Slavomir Popovici.

Prezentare

Note

Legături externe

Vezi și
 1982 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 1982

Mutarea bisericii Olari


L'avenue François Peeters (en néerlandais: François Peeterslaan) est une avenue bruxelloise de la commune de Woluwe-Saint-Pierre qui va de l'avenue des Grands Prix à l'Avenue Orban sur une longueur totale de 300 mètres.

Historique et description

Le nom de la rue vient du soldat volontaire de guerre Jean-François Peeters, né le 3 octobre 1894 à Grimbergen, mort d'éclats d'obus durant la première guerre mondiale le 17 octobre 1918 à Torhout et domicilié à Woluwe-Saint-Pierre.
L'ancien nom : avenue des Quatre-Bras.

Situation et accès

Inventaire régional des biens remarquables

Voir aussi
 Liste des rues de Woluwe-Saint-Pierre

Liens externes
 Commune de Woluwe-Saint-Pierre

Notes et références

 La Chanson des rues de Woluwe-Saint-Pierre de Jean Francis. Louis Musin Éditeur – Bruxelles 1975

Avenue à Woluwe-Saint-Pierre

Avenue François Peeters


Braulio Sáez Garcia OCD (Quintanaloranco, Espanha, 23 de março de 1942) é um clérigo religioso espanhol e bispo auxiliar emérito em Santa Cruz de la Sierra.

Bráulio Sáez Garcia ingressou na Congregação dos Carmelitas Descalços, fez a profissão em 28 de março de 1966 e foi ordenado sacerdote em 25 de março de 1968.

Em 18 de fevereiro de 1987, o Papa João Paulo II o nomeou Bispo Titular de Tacapae e Bispo Auxiliar de Oruro. O Bispo de Oruro, Julio Terrazas Sandoval CSsR, o consagrou em 13 de maio do mesmo ano; Os co-consagrantes foram Gonzalo de Jesús María del Castillo Crespo OCD, Bispo Auxiliar de La Paz, e Gonzalo López Marañón OCD, Vigário Apostólico de San Miguel de Sucumbíos.

Em 7 de novembro de 1991 foi nomeado Bispo de Oruro. Em 11 de setembro de 2003, o Papa João Paulo II aceitou sua renúncia à diocese de Oruro e o nomeou bispo auxiliar de Santa Cruz de la Sierra e bispo titular de Rhasus.

O Papa Francisco aceitou sua aposentadoria em 12 de abril de 2018.

Ver também

Bispos católicos da Bolívia

Braulio Sáez Garcia


Nebel (Frizce: Neebel), Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Nordfriesland iline bağlı yerleşim yeri. 11.96 km² yüzölçüme sahiptir. Nüfusu, 31 Aralık 2004 itibarıyla yaklaşık 963 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Uwe Claußen tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 www.amt-foehr-amrum.de

Nordfriesland iline bağlı yerleşim birimleri

Nebel


Maria Goeppert-Mayer (Göppert-Mayer) (født 28. juni 1906 i Kattowitz, Schlesien (daværende Tyskland, nu Polen), død 20. februar 1972 i San Diego, California) var en tysk-amerikansk fysiker og den eneste kvinde, foruden Marie Curie og Donna Strickland, som (per 2019) har modtaget Nobelprisen i fysik.

Hun underviste ved Johns Hopkins University (1930–1939), Columbia University (1939–1946), University of Chicago (1946–1960) samt ved University of California.

Goeppert-Mayer delte halvdelen af Nobelprisen i fysik med J. Hans D. Jensen i 1963 for sin opdagelser inden atomkerners skalstruktur og såkaldte magiske tal. (Den andre halvparten gik til Eugene Paul Wigner for teorier om atomkernens struktur).

I 1996 blev hun indskrevet i Kvindernes æresgalleri i USA.

Litteratur om Maria Goepptert-Mayer
 Rauch, Judith: «Werde nie eine Frau, wenn du groß bist». I: Charlotte Kerner: Nicht nur Madame Curie – Frauen, die den Nobelpreis bekamen, Belz Verlag, Weinheim og Basel 1999,

Eksterne henvisninger

 Maria Goeppert-Mayer på nobelprize.org

Nobelprismodtagere i fysik
Kvindernes æresgalleri i USA
Fysikere fra USA
Nobelprismodtagere fra Tyskland
Nobelprismodtagere fra USA
Tyskere i 1900-tallet
Amerikanere i 1900-tallet
Atomfysikere fra Tyskland

Maria Goeppert-Mayer


Lanze er en kommune i det nordlige Tyskland, beliggende i Amt Lütau i den sydøstlige del af Kreis Herzogtum Lauenburg. Kreis Herzogtum Lauenburg ligger i delstaten Slesvig-Holsten.

Geografi
Lanze grænser mod syd til floden Elben, mod vest til Elbe-Lübeck-Kanal og byen Lauenburg ligger ca tre kilometer mod sydvest. Dele af kommunen ligger i Naturschutzgebiet Lauenburger Elbvorland.

Eksterne kilder/henvisninger

 Kommunens websted
 Statistikamt Nord – Bevölkerung der Gemeinden in Schleswig-Holstein 4. Quartal 2014 (XLSX-Data) (Fortschreibung auf Basis des Zensus 2011)

Byer i Slesvig-Holsten
Byer i Kreis Herzogtum Lauenburg

Lanze (Lauenburg)


Chono é uma língua extinta mal atestada de classificação confusa.

Existem vários topônimos no arquipélago de Chiloé com etimologias Chono,

Classificação
Campbell conclui que a linguagem chamada Chono ou Wayteka ou Wurk-wur-we por Llaras Samitier (1967) é espúria, sendo o material de origem uma lista de vocabulário misto e talvez inventado.

Viegas Barros, que postula uma relação entre Kawesqar e Yaghan, acredita que 45% do vocabulário Chono e das formas gramaticais correspondem a uma dessas línguas, embora não se aproxime de nenhuma delas.

!Mais Teoria da História na Wiki (Mais Povos Originários)

Língua chono


La Fronde foi um jornal feminista francês publicado pela primeira vez em Paris em 9 de dezembro de 1897 pela ativista Marguerite Durand (1864–1936). Durand, uma conhecida atriz e jornalista, usou sua imagem de alto perfil para atrair muitas notáveis mulheres parisienses para contribuir com artigos para seu jornal diário, que foi o primeiro de seu tipo na França a ser dirigido e escrito inteiramente por mulheres. Ela também teve experiência em outras publicações respeitáveis, incluindo La Presse e Le Figaro.

Circulação
La Fronde foi financiada por uma doação de 7 milhões de francos, do banqueiro judeu Gustave de Rothschild. O jornal começou a ser publicado imediatamente após o caso Dreyfus, e publicou folhetins inspirados nos jornais de massa. Foi publicado diariamente, no início, de 1897 a 1903, e depois foi publicado mensalmente de 1903 a 1905. A circulação de La Fronde atingiu brevemente um pico de , mas em setembro de 1903 teve uma enorme tiragem de  exemplares. No entanto, problemas financeiros forçaram o jornal a reduzir para publicações mensais até fechar as portas completamente em março de 1905.

Conteúdo
O título provocativo da publicação significa literalmente estilingue e refere-se à rebelião da Fronda de 1648-1653 contra a monarquia na França. A tradição frondeur dentro do jornalismo deriva dessa rebelião contra Mazarin, o ex-ministro-chefe da França. Essa alusão no título foi um alinhamento com a noção de fronteira de que grupos marginalizados tinham o direito de se engajar em diálogos sobre assuntos importantes.

O jornal deu ampla cobertura a uma ampla gama de questões feministas e perfilou coisas como a exigência de Jeanne Chauvin de que o governo francês lhe concedesse o direito de exercer a advocacia e o argumento de Madeleine Pelletier para que ela se tornasse psiquiatra. Para enviar uma mensagem de igualdade, o jornal indicava a data atual de acordo com uma variedade de calendários, como o calendário revolucionário francês, o calendário judaico e o gregoriano. Foi responsável por envolver as mulheres em questões não domésticas de reforma social e ativismo e, eventualmente, seu foco mudou para enfatizar o militarismo e o republicanismo, bem como a reforma do código civil. O renascimento da publicação foi uma tentativa de "galvanizar" o patriotismo francês da Primeira Guerra Mundial. Imediatamente antes do fechamento da publicação, ela havia mudado seu foco para o sufrágio.

Gênero
La Fronde foi altamente incomum em sua subversão de relações e papéis normativos de gênero. Por exemplo, não só os trabalhadores eram todos mulheres, com exceção do zelador do prédio, mas também recebiam o mesmo salário que os homens. Além disso, era um fórum para temas como esportes, educação, política, etc., todos tradicionalmente temas masculinos. Os jornalistas do La Fronde tiveram que fazer um grande esforço para garantir seu acesso a lugares que não eram abertos às mulheres, como o Parlamento. Eles também usariam pseudônimos, como Severine, que era o pseudônimo da conhecida colaboradora anarquista Caroline Rémy de Guebhard. Foram essas práticas que preocuparam e criaram interesse público no jornal. Foi amplamente criticado como militantemente feminista, imitando estilos masculinos de escrita e confuso por sua representação de perspectivas conflitantes que careciam de continuidade. Mas esta última crítica foi provavelmente na realidade uma promulgação da estratégia popular do feminismo do século XIX para desconstruir o republicanismo apontando contradições e inconsistências. Por exemplo, sua inclusão de mulheres que eram exclusivamente mães e aquelas na força de trabalho contestou a singularidade do chamado destino das mulheres. La Fronde promoveu monumentalmente o conceito de que as mulheres eram conhecedoras e opinativas sobre questões e esferas tradicionalmente masculinas, e criticou ativamente representações fantasiosas de mulheres na literatura e na mídia.

Ligações externas

 Edições digitalizadas de La Fronde (1897–1901) da coleção da biblioteca issus du fonds de la Bibliothèque Marguerite-Durand. Paris. (em francês)
 M.net, TIC Notícias e informações sobre negócios (em inglês)
 Biografia de Durand (em inglês)

Publicações extintas em 1905
Publicações fundadas em 1897
Terceira República Francesa
Feminismo na França
Jornais extintos da França
!Mais Teoria da História na Wiki (Wikiconcurso de edição)

La Fronde


An Habenaria phantasma in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni La Croix. An Habenaria phantasma in nahilalakip ha genus nga Habenaria, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Habenaria

Habenaria phantasma


El Tungnafellsjökull es un glaciar y un volcán en Islandia. Se encuentra en la región de Norðurland Eystra.

Características
Tiene una elevación de 1 535 metros y está situado al noroeste del glaciar Vatnajökull. El glaciar tiene aproximadamente 10 km de largo, de 5 a 6 km de ancho y tiene un área de 48 km². El macizo montañoso es bastante abrupto y está surcado por barrancos y gargantas al sur y al oeste.

El volcán contiene dos calderas. Una está llena en gran medida por el glaciar Tungnafellsjökull, y la otra caldera sin hielo ubicada al sudeste contiene lavas riolíticas del Pleistoceno. El volcán pertenece en gran parte a la edad del Pleistoceno, pero las fisuras del flanco posglacial en el lado noreste han producido basaltos jóvenes. El volcán central Hágöngur al SW es parte de este sistema volcánico. Estuvo activo durante el Holoceno, pero no en la actualidad.

Historia
El vulcanólogo Hans Reck fue el primer hombre en explorar la zona en 1908 y, tres años después, el geólogo Hermann Stoll subió a la montaña. El largo New Valley o Glacial Valley se extiende a lo largo de su lado sur y en su desembocadura se encuentran las cabañas de la Icelandic Touring Association.

Véase también
 Lista de glaciares de Islandia
 Lista de volcanes de Islandia
 Vulcanismo en Islandia

Referencias

Enlaces externos

Volcanes de Norðurland Eystra
Estratovolcanes de Islandia

Tungnafellsjökull


Fortuna Düsseldorf er þýskt knattspyrnufélag staðsett í Düsseldorf.

Liðið varð meistari 1933 og bikarmeistari 1979 og 1980.

Atli Eðvaldsson og Pétur Ormslev spiluðu með félaginu. Nú spilar Ísak Bergmann Jóhannesson með því.

Tengill
 Heimasíða félagsins

Þýsk knattspyrnufélög
Düsseldorf
stofnað 1895

Fortuna Düsseldorf


Polen deltog første gang i olympiske lege under Sommer-OL 1924 i Paris og har siden deltaget i alle  sommerlege undtaget Sommer-OL 1984 i Los Angeles, som Polen boykottede. Polen har deltaget i samtlige vinterlege.

Medaljeoversigt

Eksterne henvisninger
 Polens OL-statistik  på Sports-reference.com

OL

Polen ved OL


İstanbul'da tarihte ilk köprü girişimi Pers Kralı I. Darius'undur. Osmanlılar zamanında ise II. Beyazıt'ın teşebbüsü sonuçsuz kaldıktan sonra II. Mahmud, 1836'da ahşap bir köprüyü Haliç'te Unkapanı ile Azapkapı arasında yaptırdı. Bu köprüye Hayratiye Köprüsü denildi.

Haliç üzerinde

Eminönü-Karaköy Köprüleri
Hayratiye'den sonra, ikinci köprü Abdülmecid'in 1845'te yaptırdığı köprüdür. Bu Haliç köprüsü, Galata-Eminönü arasında inşa edilmiş ilk paralı köprüdür. Geçiş ücreti yayalara 5 akçe, yüklü arabalara 20 akçe idi.

Üçüncü Haliç köprüsü Abdülaziz devrinde 1863'te yapıldı. 1875'te yeni bir köprüyü demir ağırlıklı yapıda inşa ettiren padişah açılışı yapamadan öldü. II. Abdülhamid zamanında açılan yeni köprü de dubalıydı ve bu köprü 37 yıl Eminönü'nde, 24 yıl Unkapanı'nda çalıştıktan sonra 1936'da dağıldı.

Dördüncü köprü Sultan Reşat döneminde 27 Nisan 1912'de açıldı. 466 m boyunda ve 25 m enindeki köprüyü bir Alman firması 250.000 altın liraya yaptı. Köprünün altında dükkânlar ve iskeleler vardı.

Beşinci köprü bugünkü demir köprüdür. Reşat köprüsünün yanmasından sonra, 17 Haziran 1992'de dönemin Başbakanı Süleyman Demirel tarafından açılmıştır.

Unkapanı-Azapkapı Köprüleri
Hayratiye, Mahmudiye diye anılan ilk köprünün 1836'da açılışından sonra 1875'e kadar çalıştı. 1875'te Abdülaziz'in köprüsü açıldı. Bu köprü 1912'ye kadar kullanıldı. Üçüncü köprü, eski Galata köprüsüydü, bu da 1936'da çöktü. 1940'ta bugünkü demir Unkapanı Köprüsü yapıldı. Bu dördüncü köprüye Atatürk Köprüsü de denir.

Ayvansaray-Halıcıoğlu Köprüsü
Abdülaziz dönemindeki denemeden sonra, Haliç Köprüsü denilen köprü, 1974'te yapıldı. Türk-Japon-Alman işbirliğinin ürünüdür. Boyu 995 m, eni 32 m, yüksekliği 22 m'dir. Bu köprü 1980 ve 1990'larda genişletilmiştir.

İstanbul Boğazı üzerinde

15 Temmuz Şehitler Köprüsü, Ortaköy-Beylerbeyi arasındadır. 1970-73 arasında tamamlanmıştır. 1.560 m uzunluğundadır. Fatih Sultan Mehmet Köprüsü ikinci Boğaz köprüsüdür. Batlalimanı-Kavacık arasındadır. 1985-88 arasında yapılmıştır. Yavuz Sultan Selim Köprüsü - üçüncü köprüsüdür. Garipçe-Poyrazköy 2013-2016 arası tamamlanmıştır ve kıtaları birleştiren en uzun köprü konumundadır.

İstanbul köprüleri


Danmarks befrielse er en dansk dokumentarfilm fra 1945.

Handling
Reportage fra begivenhederne i København omkring befrielsen 5. maj 1945.

Referencer

Se også
 Efter 5. maj
 Danmarks Befrielse 5. Maj 1945

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Reportagefilm fra Danmark
Danske film fra 1945
Danmark under 2. verdenskrig
Begivenheder i 1945

Danmarks befrielse (dokumentarfilm)


Carvacrolul (denumit și cimofenol) este o monoterpenă fenolică derivată de la p-cimen cu formula C10H14O, izomer cu timolul. Carvacrolul are un miros înțepător, de oregano.

Carvacrolul este prezent în uleiul esențial de sovârf sau oregano (Origanum vulgare) și în uleiul de cimbru. Uleiul esențial al subspeciilor de Thymus conține între 5% și 75% of carvacrol. Maghiranul (Origanum majorana) și specia Origanum dictamnus sunt bogate în carvacrol, având un conținut de 50% și respectiv 60-80%.

Vezi și
 Timol
 Propofol
 Ulei esențial

Referințe

Fenoli
Monoterpene
Arome

Carvacrol


An Hordeum intermedium in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Friedrich August Körnicke, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Carleton. An Hordeum intermedium in nahilalakip ha genus nga Hordeum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Hordeum

Hordeum intermedium


Erdrich is a surname. Notable people with the surname include:

Heid E. Erdrich (born 1963), Native American poet
Louise Erdrich (born 1954), American author

See also
Edrich

Erdrich


Hjertetågen, også kaldet IC 1805, er en stjernetåge med en afstand på 7500 lysår i stjernebilledet Cassiopeia.

Cassiopeia
Stjernetåger

Hjertetågen


Em enzimologia, uma glutamato N-acetiltransferase () é uma enzima que catalisa a reação química:

N2-acetil-L-ornitina + L-glutamato  L-ornitina + N-acetil-L-glutamato

Assim, os dois substratos desta enzima são N2-acetil-L-ornitina e L-glutamato, enquanto seus dois produtos são  L-ornitina e N-acetil-L-glutamato.

Esta enzima pertence à família das transferases, especificamente aqueles aciltransferases transferindo grupos que não sejam grupos aminoacil.  O nome sistemático desta classe de enzima é  N2-acetil-L-ornitina:L-glutamato N-acetiltransferase.  Outros nomes de uso comum incluem ornitina transacetilase, alfa-N-acetil-L-ornitina:L-glutamato N-acetiltransferase, acetilglutamato sintetase, acetilglutamato-acetilornitina transacetilase, acetilglutâmico sintetase, acetilglutâmico-acetilornitina transacetilase, acetilornitinase, acetilornitina glutamato acetiltransferase, glutamate acetiltransferase, N-acetil-L-glutamato sintetase, N-acetilglutamate sintase, N-acetilglutamate sintetase, ornitina acetiltransferase, e 2-N-acetil-L-ornitina:L-glutamate N-acetiltransferase.  Esta enzima participa no ciclo da ureia e metabolismo dos grupos amino.

Estudos estruturais

No final de 2007, 4 estruturas tem sido resolvidas para essa classe de enzimas, com códigos de acesso PDB 1VRA, 1VZ6, 1VZ7, e 1VZ8.

EC 2.3

Glutamato N-acetiltransferase


Muntinlupa (offiziell: City of Muntinlupa;  Tagalog: Lungsod ng Muntinlupa) ist eine Großstadt auf den Philippinen.

Geschichte
Über die Anfänge der Siedlung ist nichts Genaueres bekannt. Erste schriftliche Zeugnisse besagen, dass Muntinlupa bereits im Jahre 1601 unter der Verwaltung des Augustinerordens stand. Der katholische Priester Joaquin de Zuniga bezeichnete die Gemeinde in einer Chronik aus dem 18. Jahrhundert als La Poblacion que Sigue se Llama Muntinlupa. Den Status als Stadtgemeinde erhielt Muntinlupa am 25. November 1903 verliehen und am 16. Februar 1994 wurde Muntinlupa der Status einer Großstadt verliehen.

Namensherkunft
Über die Herkunft des Namens der Großstadt gibt es drei Versionen, die erste besagt, dass die Beschaffenheit der Oberfläche des Bodens, wofür im Tagalog der Begriff Muntinlupa verwendet wird, verantwortlich ist. Die zweite Version verweist auf die Anfänge der spanischen Kolonisation: Als die ersten Spanier den Boden betraten, fragten sie nach dem Namen der Siedlung und bekamen "Monte sa Lupa" zur Antwort, was jedoch der Name eines Kartenspiels war, das die Einheimischen gerade spielten. Die dritte Version bezieht sich auf die Topographie im Inland der Siedlung, die als Monte oder Mountain zuerst beschrieben wurde und sich zum Namen Muntinlupa wandelte. Es ist nicht belegt, auf welche Version der Namen der Großstadt zurückzuführen ist.

Geographie
Muntinlupa ist die südlichste Verwaltungseinheit in der Hauptstadtregion Metro Manila und liegt an den westlichen Ufern der Laguna de Bay. Ihre Nachbargemeinden sind San Pedro, in der Provinz Laguna, im Süden, Parañaque City und Taguig City im Norden und Bacoor und Dasmariñas City, in der Provinz Cavite, im Westen.

Barangays
Die Stadt Muntinlupa ist politisch in 9 Barangays unterteilt.

Distrikt I
 Alabang Riles
 Ayala Alabang
 Puli
 Cupang
 Sucat

Distrikt II
 Bayanan
 Poblacion
 Putatan
 Tunasan

Söhne und Töchter
 Reynaldo Getalado (* 1959), katholischer Ordensgeistlicher

Weblinks

Ort auf den Philippinen
Metro Manila

Muntinlupa


Daniel Louradour, né le  à Nanterre et mort le  à , est un peintre, illustrateur, décorateur et lithographe français.

Biographie
Daniel Louradour naît le  à Nanterre.

Il est formé dans l'atelier Corlin et l'École nationale supérieure des arts décoratifs.

Réalisant des natures mortes et des scènes de genre, il travaille essentiellement à l'aquarelle et la gouache.

Il crée des décors et costumes pour le cinéma, le théâtre et l'opéra.

Mort le  dans le  de Paris, Daniel Louradour est inhumé au cimetière du Montparnasse.

Références

Liens externes

Peintre français du XXe siècle
Lithographe français du XXe siècle
Naissance en juillet 1930
Naissance à Nanterre
Décès en juin 2007
Décès dans le 14e arrondissement de Paris
Décès à 76 ans
Personnalité inhumée au cimetière du Montparnasse

Daniel Louradour