Johann Friedrich Rödinger (* 11. Februar 1800 in Lehrensteinsfeld; † 20. Juni 1868 in Stuttgart) war ein deutscher Jurist, Journalist und Mitglied der Frankfurter Nationalversammlung.

Leben

Rödinger arbeitete zunächst als Schreiber in Spiegelberg und erarbeitete sich das Abitur durch Selbststudium. 1819 schloss der sich der Burschenschaft Germania Tübingen an. Von 1820 bis 1824 studierte er Jura in Tübingen und Jena, in Jena wurde er ebenfalls Mitglied der Burschenschaft. Er war Mitglied des revolutionären Jünglingsbundes, unter anderem deswegen wurde er 1825 wegen "burschenschaftlicher Umtriebe" zu drei Jahren Haft verurteilt, die er von 1825 bis 1826 auf dem Hohenasperg ableistete.

1826 wurde er Richter in Stuttgart, später Rechtskonsulent.

Von Juli 1829 bis Dezember 1830 leitete er als verantwortlicher Redakteur die von der Cotta'schen Verlagsbuchhandlung herausgegebene Zeitschrift "Allgemeine Justiz-, Cameral- und Polizei-Fama". Zusammen mit Gottlob Tafel war er seit 1830 Herausgeber und Redakteur der politischen Zeitung "Der Hochwächter" (später "Der Beobachter"). Wie Tafel wurde er in die Württembergischen Landstände gewählt, die Wahl aber wegen seiner Vorstrafe nicht anerkannt. 1833 wurde er wegen Pressevergehen verklagt, er saß in Untersuchungshaft, wurde dann schließlich freigesprochen.

Im Revolutionsjahr 1848 war er Vorsitzender des Republikanischen Klubs in Stuttgart und Redner bei der Volksversammlung in Göppingen. Ab 1848 gründete er auch mehrere Volksvereine in Württemberg. 1848 war er Mitglied des Vorparlaments.

1848–1849 war Rödinger Vizepräsident der Württembergischen Kammer der Abgeordneten und 1849–1850 Vizepräsident der Ersten bis Dritten Landesversammlung des Königreiches Württemberg.  1848 war er Mitglied des Paulskirchenparlaments in den Fraktionen Deutscher Hof und Märzverein als Abgeordneter des Wahlkreises Jagstkreises (Öhringen). Er war Mitglied des Prioritätsausschusses. 1851–1868 war er Mitglied der Württembergischen Kammer der Abgeordneten. 1851 wurde er wegen Ungehorsams gegenüber der Regierung verklagt und später freigesprochen.

Ab 1853 arbeitete er als wissenschaftlicher Publizist in Stuttgart.

Werke

 Die Gesetze der Bewegung im Staatsleben und der Kreislauf der Idee, 1864.

Literatur
 Helge Dvorak: Biographisches Lexikon der Deutschen Burschenschaft. Band I: Politiker. Teilband 5: R–S. Winter, Heidelberg 2002, ISBN 3-8253-1256-9, S. 91–92.
 Peter Kaupp: Burschenschafter in der Paulskirche. Broschüre der Gesellschaft für burschenschaftliche Geschichtsforschung, 1999.

Einzelnachweise

Burschenschafter (19. Jahrhundert)
Mitglied des Vorparlaments
Mitglied der Frankfurter Nationalversammlung
Landtagsabgeordneter (Württemberg, Zweite Kammer)
Württemberger
Deutscher
Geboren 1800
Gestorben 1868
Mann

Friedrich Rödinger


Economia republicii San Marino se bazează pe turism, comerț, agricultură, meșteșuguri și tipărituri de lux.
În ciuda faptului că San Marino nu este în Uniunea Europeană, moneda oficială este Euro.
O altă sursă de venit vine din vânzarea de monede și timbre.

San Marino
San Marino

Economia republicii San Marino


Sahastata aravaensis est une espèce d'araignées aranéomorphes de la famille des Filistatidae.

Distribution
Cette espèce se rencontre en Israël et en Jordanie dans l'Arabah.

Description
La femelle holotype mesure , les femelles mesurent de  à .

Systématique et taxinomie
Cette espèce a été décrite par Ganem, Magalhaes, Zonstein et Gavish-Regev en 2022.

Étymologie
Son nom d'espèce, composé de arava et du suffixe latin , « qui vit dans, qui habite », lui a été donné en référence au lieu de sa découverte, l'Arabah.

Publication originale
 Gavish-Regev, Armiach Steinpress, Salman, Segev, Uzan, Byun, Levy, Aharon, Zvik, Shtuhin, Shapira, Majer, Ganem, Zonstein, Magalhaes & Lubin, 2022 : « Five-year monitoring of a desert burrow-dwelling spider following an environmental disaster indicates long-term impacts. » Insects, , , .

Liens externes

Notes et références

Filistatidae
Espèce d'araignées (nom scientifique)

Sahastata aravaensis


Ünlüce, Adana ilinin Sarıçam ilçesine bağlı bir mahalledir.

Coğrafya
Adana iline 50 km, Sarıçam ilçesine 40 km uzaklıktadır.

Nüfus

Sarıçam'ın mahalleleri

Ünlüce, Sarıçam


Chico Buarque, pe numele său Francisco Buarque de Hollanda, () este un muzician și autor brazilian.

Biografie
Chico Buarque a crescut într-un mediu intelectual și cultural. Tatal lui este istoricul Sérgio Buarque de Holanda. Chico Buarque a studiat arhitectura în São Paulo.

La vârsta de nouă ani Chico Buarque a scris "Marchinhas de Carnaval", (Texte pentru carnaval). Mai târziu, el spunea că visul său a fost "să cânte ca João Gilberto, să compună ca Tom Jobim și să scrie poezii ca Vinícius de Moraes". Din 1964, el a scris primele sale compozitii si versuri pentru publicațiile comerciale. În 1966 a reușit cu piesa "A Banda". De atunci, el este considerat unul dintre cei mai importanți reprezentanți ai  Música Popular Brasileira. El a câștigat numeroase premii, astfel în 2014 Prêmio da Música Brasileira ca cel mai bun cântăreț (cu Wilson das Neves).

Piesa sa din 1967 "Roda Viva" a stârnit un an mai târziu, un scandal politic. Din cauza poziție sale critice politice față de dictatura militară de atunci, din Brazilia, în 1969 a trebuit să părseasc țara, stabilindu-se în exil în Italia.

În 1970, a revenit în Brazilia și a înregistrat albumul Construção. În 1978  a avut loc premiera "Ópera do Malandro". În 1985, piesa a fost ecranizată cu succes. El este, de asemenea, autorul mai multor romane: Estorvo (1991), Benjamin (1995), Budapeste (2003) und Leite derramado (2009).

Compoziții (selecții)
 A Banda
 Apesar de você
 As Vitrines
 Brejo da Cruz
 Bye Bye, Brasil
 Carolina
 Construção
 Cotidiano
 Deus lhe pague
 Feijoada completa
 Funeral de um Lavrador
 Futuros Amantes
 Homenagem ao Malandro
 Meu caro Amigo
 Morena de Angola
 Mulheres de Atenas
 Noite dos Mascarados
 Olhos nos Olhos
 Paratodos
 O que será? (À Flor da Pele)
 O que será? (À Flor da Terra)
 Quem te viu, quem te vê
 Roda viva
 Sonho de um Carnaval
 Terezinha
 Vai levando
 Vai passar

Teatru
 1967–1968: Roda Viva
 1973: Calabar, cu Co-Autor Ruy Guerra
 1975: Gota d'água
 1978: Ópera do Malandro

Filme
 1972: Quando o carnaval chegar
 1983: Para viver um grande amor
 1985: Ópera do Malandro
 2000: Estorvo
 2003: Benjamin

Cărți
 1966: A Banda
 1974: Fazenda Modelo. Civilização Brasileira, Rio de Janeiro.
 1979: Chapeuzinho Amarelo.
 1981: A Bordo do Rui Barbosa. Palavra e Imagem, São Paulo.
 1991: Estorvo. Companhia das Letras, São Paulo.
 1995: Benjamim. Companhia das Letras, São Paulo, ISBN 85-7164-502-7.
 2003: Budapeste. Companhia das Letras, São Paulo, ISBN 85-359-0417-4.
 2009: Leite Derramado. Companhia das Letras, São Paulo, ISBN 978-85-359-1411-5.
 2014: O Irmão Alemão. Companhia das Letras, Rio de Janeiro, ISBN 978-85-359-2515-9.

Note

Legături externe

 Homepage von Chico Buarque (portugheză)

Nașteri în 1944
Muzicieni brazilieni
Brazilieni în viață
Laureați ai Premiului Camões
Nașteri pe 19 iunie
Oameni din Rio de Janeiro

Chico Buarque


كانت شبه الحرب (بالفرنسية: Quasi-guerre) حربًا غير معلنة جرى خوضها بالكامل تقريبًا في البحر بين الولايات المتحدة وفرنسا وامتدت من عام 1798 إلى عام 1800، وقد اندلعت خلال بداية فترة جون آدمز الرئاسية. بعد إلغاء الملكية الفرنسية في سبتمبر 1792، رفضت الولايات المتحدة مواصلة سداد ديونها الضخمة إلى فرنسا، التي كانت قد دعمت الولايات المتحدة خلال حربها من أجل الاستقلال. ادّعت الولايات المتحدة أن الديون كانت مُستحقة لصالح نظام سابق. كانت فرنسا غاضبة أيضًا من معاهدة جاي وأن الولايات المتحدة كانت تتاجر بشكل فعال مع بريطانيا التي كانت فرنسا في حالة حربٍ معها. ردًّا على ذلك، سمحت فرنسا للسفن الخاصة بشن هجمات على السفن الأمريكية والاستيلاء على العديد من السفن التجارية، مما دفع الولايات المتحدة في النهاية إلى الانتقام.

كانت الحرب تسمّى «شبه» لأنها كانت غير مُعلنة. واستمرّت لعامين من الأعمال القتالية في عرض البحر، حيث هاجمت كل من القوات البحرية الحكومية والخاصة سفن شحن الدولة الأخرى في جزر الأنتيل الفرنسية. شارك في العديد من المعارك ضباط بحرية ذوو شهرةٍ واسعة مثل ستيفن ديكاتور وسايلس تالبوت وويليام بينبريدج. أدّت القدرة القتالية غير المتوقعة للقوات البحرية الأمريكية التي أعيد تأسيسها حديثًا، والتي ركّزت على مهاجمة السفن الحربية الخاصة في الأنتيل الفرنسية، بالإضافة إلى مهاجمة نقاط الضعف المتزايدة والإطاحة النهائية بحكومة الإدارة الفرنسية الحاكمة، إلى إقدام وزير الخارجية الفرنسي، تالييران، على إعادة فتح المفاوضات مع الولايات المتحدة. في الوقت نفسه، اختصم آدمز وألكساندر هاملتون بشأن السيطرة على إدارة آدمز. وردّ آدمز بتصرّفٍ مفاجئ وغير متوقع، ليرفض الصقور المناهضين للفرنسيين في حزبه ويعرض السلام على فرنسا. في عام 1800، أُرسل وليام فانز موراي إلى فرنسا للتفاوض على السلام، فيما اعتبره الفيدراليون خيانة. انتهت الأعمال العدائية بتوقيع اتفاقية 1800.

خلفية الأحداث
عندما نالت الولايات المتحدة استقلالها، لم تعد تتمتّع بحماية بريطانيا، وبالتالي كانت مهمّة حماية سفنها ومصالحها في البحر مُلقاةً على عاتقها. كان هناك عدد قليل من السفن الأمريكية القادرة على الدفاع عن الساحل الأمريكي أثناء محاولة حماية السفن التجارية في البحر. كانت مملكة فرنسا حليفًا أساسيًا للولايات المتحدة في الحرب الثورية الأمريكية. في مارس 1778، وقعت فرنسا على معاهدة تحالف مع المستعمرين المتمردين ضد بريطانيا العظمى وأقرضت الجمهورية مبالغ مالية كبيرة. لكن لويس السادس عشر أزيح عن العرش في فرنسا في سبتمبر 1792، وألغي نظام الحكم الملكي.

في عام 1794، توصلت الحكومة الأمريكية إلى اتفاق مع بريطانيا العظمى في معاهدة جاي، والتي جرى التصديق عليها في العام التالي. حلّت المعاهدة العديد من نقاط الخلاف بين الولايات المتحدة وبريطانيا التي ظلّت قائمة منذ نهاية الثورة الأمريكية. شجّعت المعاهدة التجارة الثنائية، ومكّنت التجارة الموسّعة بين الولايات المتحدة وبريطانيا، وحفّزت الاقتصاد الأمريكي. بين عام 1794 وعام 1801، تضاعفت قيمة الصادرات الأمريكية ثلاثة أضعاف تقريبًا، من 33 مليون دولار إلى 94 مليون دولار. لكن الجمهوريين الديمقراطيين الجيفرسونيين، الذين كانوا موالين لفرنسا، دائمًا ما شجبوا معاهدة جاي.

أعلنت الولايات المتحدة الحياد في الصراع بين بريطانيا العظمى وفرنسا الثورية، وأُصدر تشريع أمريكي لعقد صفقة تجارية مع بريطانيا العظمى. عندما رفضت الولايات المتحدة مواصلة سداد ديونها، زاعمةً بأن الديون كانت مستحقة للحكومة السابقة، وليس للجمهورية الفرنسية الأولى، أدّى الغضب الفرنسي إلى سلسلة من الردود. أولاً، سمحت فرنسا للسفن الخاصة بالاستيلاء على السفن الأمريكية التي تُتاجر مع بريطانيا العظمى، وإعادتها إلى الميناء كجوائز لتعرض للبيع. بعد ذلك، رفضت الحكومة الفرنسية استقبال تشارلز كوتيسوورث بينكني، الوزير الأمريكي الجديد، عندما وصل إلى باريس في ديسمبر 1796، لتقطع بذلك العلاقات الدبلوماسية. في رسالة الرئيس جون آدمز السنوية إلى الكونغرس في ختام عام 1797، تحدّث عن رفض فرنسا التفاوض على تسوية وتحدّث عن الحاجة «لوضع بلدنا في وضع مناسب للدفاع». عرض آدمز على واشنطن وظيفةً برتبة فريق في الرابع من يوليو عام 1798، وكقائد أعلى للجيوش التي حُشدت بهدف الخدمة في هذا الصراع. في أبريل عام 1798، أبلغ الرئيس آدمز الكونغرس بـ «قضية XYZ»، والتي طالب فيها عملاء فرنسيون برشوة كبيرة قبل الدخول في مفاوضات موضوعية مع دبلوماسيين من الولايات المتحدة.

وفي الوقت نفسه، كبّدت السفن الخاصة الفرنسية النقل البحري الأمريكي خسائر كبيرة. في 21 فبراير 1797، أخبر وزير الخارجية تيموثي بيكرينغ الكونغرس أنه خلال الأشهر الأحد عشر الماضية، استولت فرنسا على 316 سفينة تجارية أمريكية. فقد كان اللصوص الفرنسيون يجولون على طول ساحل المحيط الأطلسي دون معارضة تقريبًا. لم يكن لدى حكومة الولايات المتحدة أي شيء لمكافحتهم، حيث كانت قد أُلغت البحرية في نهاية الحرب الثورية، وجرى بيع آخر سفينة حربية لها في عام 1785. لم يكن لدى الولايات المتحدة سوى أسطول صغير من الإيرادات البحرية وعدد قليل من الحصون الساحلية المهملة.

أدّت زيادة عمليات النهب من سفن القطاع الخاص الفرنسي إلى إنشاء الحكومة في عام 1798 وزارة البحرية وقوات مشاة البحرية الأمريكية للدفاع عن الأسطول التجاري الأمريكي المتوسّع. جرى تعيين بنيامين ستودرت كوزير للبحرية. أذن الكونغرس للرئيس بالحصول على ما لا يزيد عن اثني عشر سفينة تحتوي كل منها على اثنين وعشرين مدفعًا كحد أقصى. أُجري على الفور شراء العديد من السفن التجارية وإعادة تجهيزهم كسفن حربية.

ألغى الكونغرس المعاهدات المُبرمة مع فرنسا في 7 يوليو 1798، وبعد يومين أصدر الكونغرس تفويضًا للولايات المتحدة بمهاجمة السفن الحربية الفرنسية في المياه الأمريكية.

في 16 يوليو، خصّص الكونغرس أموالًا «لبناء وتجهيز الفرقاطات الثلاث المتبقية التي بدأ تجهيزها بموجب قانون 1794»: فرقاطة يو اس اس كونغرس، التي أُطلقت في بورتسموث، نيوهامبشاير في 15 أغسطس 1799؛ وفرقاطة يو اس اس تشيسابيك، أطلقت في حوض غوسبورت لبناء السفن في ولاية فرجينيا، في 2 ديسمبر 1799؛ ويو اس اس بريزيدنت، التي أُطلقت في نيويورك في ولاية نيويورك، في 10 أبريل 1800. لتحقيق أقصى استفادة من الموارد المحدودة، اعتمد وزير ستودرت سياسة تتمثّل في تركيز القوات الأمريكية على الهجمات ضد القوات الفرنسية في منطقة البحر الكاريبي، حيث كان لا يزال لفرنسا  مستعمرات، رغم أنه كان عليه في بعض الأحيان توفير الحراسة للسفن التجارية بناءً على طلبها.

مراجع

الولايات المتحدة في 1798
فرنسا في 1798
الولايات المتحدة في 1799
فرنسا في 1799
الولايات المتحدة في 1800
فرنسا في 1800
الولايات المتحدة في القرن 18
فرنسا في القرن 18
حروب الولايات المتحدة
حروب فرنسا
معارك الولايات المتحدة
نزاعات في 1798
نزاعات في 1799
نزاعات في 1800

شبه الحرب


Datasoft, Inc. (também escrita como DataSoft e Data Soft) foi uma desenvolvedora e editora de softwares para computadores domésticos

fundada em 1980 por Patrick Ketchum e sediada em Chatsworth, Califórnia. A empresa publicou principalmente videogames, incluindo portes para jogos de arcade, jogos baseados em filmes e programas de TV licenciados e jogos originais. Assim como a concorrente Synapse Software, a Datasoft também publicou outros softwares: Ferramentas de desenvolvimento, processadores de texto e utilitários. Um desses programas, o Text Wizard, escrito por William Robinson e publicado pela Datasoft quando ele tinha 16 anos, foi a base para o AtariWriter. A Datasoft inicialmente tinha como foco a família Atari de 8 bits, o Apple II e o TRS-80 Color Computer, expandindo depois para o Commodore 64, o IBM PC, o Atari ST e o Amiga. A partir de 1983, uma linha de softwares de baixo custo foi publicada sob o nome de Gentry Software.

A Datasoft entrou em falência, e seu nome e ativos foram adquiridos por dois executivos da companhia, Samuel L. Poole e Ted Hoffman em 1984. Após isso, ela foi renomeada como IntelliCreations e permaneceu distribuindo os jogos da antiga Datasoft. Em agosto de 1988, a Software Toolworks assumiu a empresa e logo em seguida iniciou sua liquidação.

Softwares

Jogos

1982
Canyon Climber
Clowns and Balloons
Dung Beetles
Pacific Coast Highway
Shooting Arcade
The Sands of Egypt
1983
Genesis
Juno First, porte de arcade
Moon Shuttle, porte de arcade
Nibbler, porte de arcade
O'Riley's Mine
Pooyan, porte de arcade
Zaxxon, porte de arcade
1984
Conan
Bruce Lee
Lost Tomb, porte de arcade
The Dallas Quest
Mancopter
Mr. Do!, porte de arcade
Pac-Man, porte de arcade
Pole Position, porte de arcade
1985
Alternate Reality: The City
The Goonies
Tomahawk
Zorro
1986
Crosscheck
Mercenary
Mind Pursuit
1987
221B Baker Street
Alternate Reality: The Dungeon
Bismarck
Black Magic
Dark Lord
Force 7
Gunslinger
Saracen
1988
Napoleon in Russia: Borodino 1812 (MS-DOS)

Educativos

 Bishop's Square / Maxwell's Demon (1982)

Processamento de texto

 Text Wizard (1981)
 Spell Wizard (1982)
 Letter Wizard (1984)

Outros softwares

 Micro-Painter (1982)

Ligações externas

 Adventureland Perfil da Companhia

!Artigos novos
Publicadoras de jogos eletrônicos
Empresas fundadas em 1980
Empresas dos Estados Unidos

Datasoft


රොෂ් හසනා (, වචනාර්ථයෙන් "වසරෙහි මස්තකය") යනු, යුදෙව් නව වසර වෙයි.

රොෂ් හසනා


Les services de rencontres mobiles, également connus sous le nom de rencontres par téléphone portable, permettent aux individus de discuter, de flirter, de se rencontrer et éventuellement d'avoir une relation amoureuse par le biais de la messagerie texte, du chat mobile et du web mobile.

Ces services permettent à leurs utilisateurs de fournir des informations sur eux-mêmes dans un court profil qui est soit stocké dans leur téléphone en tant qu'identifiant de rencontre, soit en tant que nom d'utilisateur sur le site de rencontres mobile. Ils peuvent ensuite rechercher d'autres identifiants en ligne ou en appelant un certain numéro de téléphone indiqué par le service. Les critères incluent l'âge, le sexe et la préférence sexuelle. En général, l'utilisation de ces sites est gratuite, mais les frais habituels de messagerie textuelle peuvent s'appliquer, ainsi qu'une petite taxe par message facturée par le service de rencontres.

Les sites de rencontres mobiles, afin d'augmenter les chances de rencontre, concentrent leur attention sur les utilisateurs qui partagent le même réseau social et la même proximité. Certaines entreprises proposent même des services tels que des dispositifs de localisation qui alertent les utilisateurs lorsqu'un autre utilisateur se trouve à moins d'un mètre. Certains systèmes font appel à la technologie Bluetooth pour connecter les utilisateurs dans des lieux tels que les bars et les clubs. C'est ce qu'on appelle la rencontre de proximité. Ces systèmes sont en fait plus populaires dans certains pays d'Europe et d'Asie que les rencontres en ligne. Avec l'avènement des téléphones GPS et de la , la popularité des rencontres de proximité devrait fortement augmenter.

Selon le San Francisco Chronicle en 2005, « les rencontres mobiles sont le prochain grand saut dans la socialisation en ligne ». Plus de 3,6 millions d'utilisateurs de téléphones portables se sont connectés à des sites de rencontres mobiles en mars 2007, la plupart des utilisateurs étant âgés de 27 à 35 ans.

Certains experts pensent que l'essor des rencontres mobiles est dû à la popularité croissante des rencontres en ligne. D'autres pensent que c'est une question de choix, comme le dit Joe Brennan Jr, vice-président de Webdate : « Il s'agit de donner le choix aux gens. Ils ne sont pas obligés de sortir sur leur ordinateur. Ils peuvent sortir sur leur téléphone portable, il s'agit de laisser les gens décider de la voie qui leur convient le mieux ». Une étude publiée récemment montre qu'actuellement 7,8 millions de célibataires au Royaume-Uni recherchent un partenaire en ligne chaque mois. Il s'agit déjà d'une augmentation significative par rapport à 2011 (6,3 millions). Cette augmentation serait due aux rencontres mobiles en raison des services actuels de rencontres sociales comme Tinder ou Badoo, qui permettent aux gens de nouer rapidement de nouveaux contacts en déplacement.

L'essor des rencontres sur mobile, et en particulier de l'application de rencontre Tinder, a changé la façon dont les gens rencontrent des partenaires potentiels et sortent ensemble. Certains pensent que la prolifération de ces applications a alimenté les comportements modernes en matière de rencontres.

Inconvénients
Certains évitent ces services par crainte que la technologie ne soit utilisée pour harceler électroniquement les utilisateurs. Un autre problème est « l'asymétrie des intérêts », c'est-à-dire qu'un utilisateur attirant reçoit une attention excessive de la part des autres utilisateurs et s'en va, ce qui peut entraîner une détérioration de l'adhésion. Lors de la conférence iDate Mobile Dating 2012, le tout premier groupe de discussion de consommateurs pour les applications mobiles de rencontre a réitéré à l'unanimité les mêmes plaintes que les années précédentes.

Tous les participants étaient préoccupés par les risques. Ces préoccupations variaient d'un participant à l'autre et incluaient les risques physiques, émotionnels et sexuels, le risque d'être arnaqué, le risque de rencontrer des personnes dangereuses et louches, le risque de grossesse, les risques pour la famille et le risque de mensonge et de tromperie. Pour contrer ces risques, les participants ont entrepris diverses activités qui utilisaient les ressources technologiques à leur disposition et ont également évalué comment les autres utilisaient ou non la technologie.

Les applications de rencontre amplifient le phénomène du ghosting (fantomisation en français), qui consiste pour l'une des parties à une relation à rompre toute communication avec l'autre partie sans avertissement ni explication. La fantomisation pose un sérieux problème aux applications de rencontre car il peut conduire les utilisateurs à supprimer l'application. C'est pourquoi des entreprises comme Bumble et Badoo s'attaquent à cette pratique avec de nouvelles fonctionnalités qui permettent aux utilisateurs de mettre fin aux conversations de manière plus polie.

En entrant dans une ère différente avec de nombreuses avancées technologiques, une « ère technosexuelle », nous entrons aussi dans une ère différente de rencontres plus « sexualisées ».

Marché des rencontres sur mobile

Les rencontres mobiles ont commencé à prendre forme en 2003. ProxiDating a été l'un des premiers services de rencontres utilisant Bluetooth. En 2004, Match.com, Webdate et Lavalife étaient les premiers leaders des services de rencontres mobiles. Ce n'est qu'avec l'arrivée de l'iPhone en 2007 que les rencontres mobiles ont décollé. 2010 a été l'année où les rencontres mobiles sont devenues courantes. À partir de 2012, les rencontres mobiles ont progressivement dépassé les rencontres en ligne. Match.com et POF.com voient désormais plus de 40 % de leurs connexions provenir de téléphones mobiles. Le marché des rencontres sur mobile devrait atteindre 1,4 milliard de dollars en 2013.

Les rencontres 3G émergent à mesure que les réseaux 3G et les vidéomobiles se répandent. La possibilité de faire des appels vidéo en tête-à-tête offre une sécurité supplémentaire et permet de s'assurer de la réalité des membres.

Sur le marché des rencontres, les sites de rencontres en ligne ajoutent des versions web mobiles et des applications pour les téléphones. Certains sites sont proposés en version mobile uniquement pour les téléphones et les ordinateurs portables, sans accès aux versions web.

Le marché des applications mobiles de rencontre est estimé à 2,1 milliards de dollars. En 2013, on a assisté à une « croissance exponentielle » des sites de rencontre créant des applications et des applications de rencontre utilisées via un appareil mobile. Tinder a été à la hauteur de la concurrence sur ce marché « en octobre 2014, l'application compte plus de cinquante millions d'utilisateurs » et il est également évalué « entre 750 millions et 1 milliard de dollars ».

Notes et références

Articles connexes

 Application de rencontre en ligne
 Site de rencontres

Chat en ligne

Rencontre mobile


Shogo Tokihisa (født 15. april 1984) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Ventforet Kofu, Giravanz Kitakyushu og FC Gifu.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Shogo Tokihisa


Als Natriumphosphate werden zusammenfassend die Natriumsalze der (monomeren) Phosphorsäure H3PO4, der Metaphosphorsäuren (HPO3)n und der Polyphosphorsäuren Hn+2PnO3n+1 bezeichnet.

Die Natriumorthophosphate der monomeren (Ortho)Phosphorsäure unterteilen sich in
 Natriumdihydrogenphosphat (NaH2PO4, "Mononatriumphosphat")
 Dinatriumhydrogenphosphat (Na2HPO4, "Dinatriumphosphat")
 Natriumphosphat (Na3PO4, "Trinatriumphosphat")
Sie sind in der Europäischen Union als Lebensmittelzusatzstoffe unter der gemeinsamen Nummer E 339 zugelassen.

Bei den Natriumisopolyphosphaten unterscheidet man Tetranatriumdiphosphat und Pentanatriumtriphosphat.

Durch Kondensation des Natriumdihydrogenphosphats entstehen höhermolekulare Natriumphosphate, die man auch als kondensierte Phosphate bezeichnet und in cyclische Vertreter (Natriummetaphosphate mit Ringen der Größe drei bis zehn) und kettenförmige Typen (Natriumpolyphosphate) unterteilen kann. Insbesondere für letztere sind eine Vielzahl von Bezeichnungen wie Schmelz- oder Glühphosphate in Gebrauch.

Wichtige höhermolekulare Natriumphosphate sind das kristalline wasserunlösliche Maddrellsche Salz, (NaPO3)x mit x >1000 nach dem britischen Chemiker Robert Maddrell, das bei 200–300 °C aus Natriumdihydrogenphosphat gewonnen werden kann. Dieses geht bei etwa 600 °C in das cyclische Natriumtrimetaphosphat Na3(PO3)3 über, das bei 620 °C schmilzt. Die abgeschreckte, glasige Schmelze ist je nach Reaktionsbedingungen das wasserlösliche Grahamsche Salz (NaPO3)40–50 (nach Thomas Graham) oder ein glasiges Produkt der Zusammensetzung (NaPO3)10–20. Für beide Produkte ist teilweise noch immer die irreführende Bezeichnung Natriumhexametaphosphat in Gebrauch. Diese Bezeichnung ist falsch, da auch letzteres meist ein Stoffgemisch ist. Das sogenannte Kurrolsche Salz, (NaPO3)n mit n ≈ 5000 nach dem estländischen Chemiker Julius Kurrol, entsteht ebenfalls aus der 600 °C heißen Schmelze des Maddrellschen Salzes, wenn diese für kurze Zeit bei etwa 500 °C belassen wird.

Einzelnachweise

Phosphat
Stoffgruppe

Natriumphosphate


est une chanteuse-compositrice japonaise née le  à Suginami (Tokyo) au Japon. Elle est particulièrement connue pour son influence sur le genre de la City Pop

Carrière

Débuts
Taeko Onuki est née dans le quartier de Suginami à Tokyo au Japon le 28 novembre 1953. Son père, Kenichiro Onuki, était un ancien membre de l'armée japonaise durant la seconde guerre mondiale.

En 1973, elle débute au sein du groupe Sugar Babe avec les musiciens Tatsuro Yamashita et Kunio Muramatsu. Celui-ci ne rencontre pas le succès escompté et ne sort qu'un seul album Songs en 1975 avant de se séparer en 1976 après seulement trois ans d'existence. Cette année là Taeko Onuki sort son premier album solo, Grey Skies qui est un prolongement du style de musique qu'elle chantait au sein de Sugar Babe. Son second album, Sunshower sorti en 1977, se différencie de son précédent album et s'inspire de la pop musique et du jazz. En 1978, son troisième album, Mignonne, produit par Eji Ogura, ne rencontre pas le succès escompté malgré une production revue à la hausse. Onuki prendra une pause de deux ans à la suite de cet échec. À partir de 1980, elle sort sa "trilogie européenne", trois albums nommés romantique (1980) Aventure (1981) et Cliché (1982) qui sont plus tournés vers la musique électronique.

Francophile, Taeko Onuki va nommer certains de ses albums avec des noms français (Mignonne, Romantique, Aventure, Cliché, Cahier, Copine) et chanter quelques chansons en français. L'album Cahier de 1984 s'accompagne d'un court-métrage tourné à Paris et les albums A Slice of Life et Pure Acoustic de 1987 contiennent une reprise de la chanson T'en va pas d'Elsa Lunghini nommée Kare To Kanojyo No Sonette.

Des années 1980 jusqu'aux années 2000, Taeko Onuki sort en moyenne un album par an. En 1998, elle gagne le Japan Academy Prize de la meilleure musique de film pour la bande son du film Tokyo Biyori.

Années 2000
Continuant de sortir ponctuellement des albums, Taeko Onuki est embauchée à partir d'octobre 2005 comme présentatrice radio pour la station J-Wave de Tokyo. Elle y présente des programmes du mercredi soir nommés "NIGHT STORIES" ou " THE UNIVERSE". En 2006, on peut l'entendre dans la chanson "We miss you ~ The theme of love ~" de la bande son du jeu Game Boy Advance Mother 3, elle chante aussi la chanson-titre du long métrage d'animation tiré de la licence Animal Crossing. En 2009, Onuki sort une reprise de la chanson d'Eiichi Ohtaki "Kimi wa Tennen Shoku" pour l'album de reprise A Long Vacation. En 2020 on peut entendre sa voix sur le titre "YAMAZAKURA" dans la bande son du film Words Bubble Up Like Soda Pop  .

En 2022, un extrait du titre 4 A.M. tiré de l'album Mignonne se met soudainement à être utilisé dans de nombreuses vidéos TikTok.

Discographie

Albums solo
 Grey Skies [グレイ・スカイズ]  (1976)
 Sunshower [サンシャワー] (1977)
 Mignonne [ミニヨン]  (1978)
 Romantique [ロマンティーク]  (1980)
 Aventure [アヴァンチュール]  (1981)
 Cliche [クリシェ]  (1982)
 Signifie [シニフィエ]  (1983)
 Cahier [カイエ] (1984)
 Copine [コパン]  (1985)
 アフリカ動物パズル  (1985)
 Comin' Soon [カミング・スーン]  (1986)
 A Slice of Life [スライス・オブ・ライフ] (1987)
 Pure Acoustic [ピュア・アコースティック] (1987)
 Purissima [プリッシマ]  (1988)
 New Moon (1990)
 Pure Drops (1991)
 Drawing (1992)
 Shooting Star in the Blue Sky (1993)
 Tchou [チャオ!]  (1995)
 東京日和  (1997)
 Lucy [ルーシー]  (1997)
 Attraction [アトラクシオン]  (1999)
 Ensemble [アンサンブル]   (2000)
 Beautiful Songs  (2000, album live)
 Note [ノート]  (2002)
 One Fine Day [ワン・ファイン・デイ]  (2005)
 Pure Acoustic 2018 "Live" On March 24 (2018, Live)

Albums avec d'autres groupes

Avec Sugar Babe
 Songs (1975)

Avec Ryuichi Sakamoto
 UTAU (2010)

Avec Ryota Komatsu
 Tint (2015)

Collaborations
 On The Beach (1985)

Voir aussi
 City Pop

Notes et références

Naissance en novembre 1953
Naissance à Tokyo
Chanteuse japonaise
Musicienne japonaise

Taeko Ōnuki


Diomede Falconio (Pescocostanzo, 20. rujna 1842. – Rim, 8. veljače 1917.), bio je talijanski kardinal te prefekt Kongregacije za posvećene.

Dana 27. studenog 1911. imenovan je kardinalom.

Izvori

Talijanski franjevci
Talijanski biskupi
Talijanski kardinali
Biskupi u Italiji
Katoličanstvo u Grčkoj

Diomede Falconio


Notater fra Kina er en rejsefilm fra 1987 instrueret af Jørgen Leth efter manuskript af Jørgen Leth.

Handling
Jørgen Leths personlige togrejse gennem Kina. Sanseindtryk og glimt fra den kinesiske hverdag. Landskaber og folk. En akrobat jonglerer med en lerkrukke. En gruppe sangere opfører »Figaros Bryllup«. Ældre mennesker motionerer. Børn. Et hold kvindelige cykelryttere. En maler. Og mange andre mennesker.

Referencer

Eksterne henvisninger

Film fra Danmark (administrationskategori)
Film instrueret af Jørgen Leth
Rejsefilm fra Danmark
Danske film fra 1987

Notater fra Kina


İlk Avrupalılar

Kuzey Amerika'ya ilk gelen Avrupalılar, Kızıl Erik'in 985'te bir yerleşim kurduğu Grönland'dan batıya seyahat eden İskandinavlardı. Oğlu Leif'in, 1001 yılında günümüzde Kanada olarak bilinen bölgenin kuzeydoğu kıyılarını keşfettiği ve orada bir kış geçirdiği sanılmaktadır.

İskandinav destanları, Viking denizcilerin Kuzey Amerika'dan Bahama adalarına kadar uzanan Atlantik kıyılarını keşfettiklerini belirtmekle birlikte anılan iddialar bugüne kadar kanıtlanmamıştır. Buna karşın, 1963'te Newfoundland'ın kuzeyinde L'Anse-aux-Meadows'da anılan döneme ait belirli İskandinav ev yıkıntıları bulunmuş ve böylelikle İskandinav destanlarda ileri sürülenlerin hiç olmazsa bir kısmı doğrulanmıştır.

Asya'ya batıdan giden bir yol arayan Kristof Kolomb'un Karayipler'de karaya çıkmasından sadece beş yıl sonra 1497'de, İngiltere Kralı tarafından görevlendirilen Venedikli denizci John Cabot, Newfoundland'a ayak basması, İngilizlerin ilerideki yıllarda Kuzey Amerika üzerinde hak iddia etmesine temel oluşturacaktı.

Hernando de Soto adındaki savaş gazisinin düzenlediği sefer, İspanyol keşif seyahatlerinin en önemlileri arasında yer almaktadır. De Soto grubu seferine 1539'da Havana'da başladı, Florida'da karaya çıkıldı ve güneydoğu Amerika Birleşik Devletleri boyunca Mississippi Nehri'ne kadar servet peşinde dolaşıldı.

Bir başka İspanyol kaşifi olan Francisco Coronado, hayal ürünü Cibola'nın Yedi Kenti'ni aramak için 1540'ta Meksika'dan hareket etmesiyle Büyük Kanyon ve Kansas'ı keşfetti.

Buna karşın Coronado ve beraberindekiler, farkında olmadan, bölgedeki Kızılderilileri atçılık ile tanıştırdılar: Coronado'nun elinden kaçan çok sayıda at Büyük Düzlükler () bölgesinde üremeye başladı. Birkaç kuşak sonra, bölgedeki Kızılderililer binicilik ustası oldular ve çalışma alanlarını genişletip çeşitlendirdiler.

İspanyollar güneyden yukarı yayılırken, günümüz Amerika Birleşik Devletleri'nin kuzey kesimi de Fransızlar adına seyahat eden Giovanni da Verrazano, 1524'te Kuzey Karolina 'da karayı gördü ve Atlantik kıyısı boyunca kuzeye giderek bugünkü New York limanının yukarısına geçti.

On yıl sonra, Fransız Jacques Cartier, kendinden önceki Avrupalılar gibi, Asya'ya giden geçidi bulmak umuduyla yola çıktı. Cartier'in St. Lawrence Nehri kıyılarındaki keşifleri, Fransızların Kuzey Amerika üzerinde 1763'e kadar sürecek olan hak iddialarının temelini oluşturdu.

1585'te, Kuzey Karolina'da, iki yıl içinde başarısızlıkla sonuçlanan Roanoke Kolonisi'ni kurduktan sonra, İngilizler 1607'de Jamestown'da başarıyla kuruldu.

İlk Avrupalı yerleşimler

Avrupa'dan Kuzey Amerika'ya 1600'lerin ilk yıllarında büyük bir göç dalgası başladı.

Meksika, Batı Hint Adaları ve Güney Amerika'da zengin İspanyol kolonileri kurulduktan çok sonra, günümüzde Amerika Birleşik Devletleri olan bu topraklara, ilk İngiliz göçmenleri Atlantik'i aşarak ayak bastılar.

Avrupalı göçmenlerin çoğu, siyasal baskılardan kaçmak, dinsel inançlarını özgürce yerine getirebilmek, maceraya atılmak ya da özellikle İngiltere'deki 1620-1635 yıllarındaki büyük ekonomik güçlerden kaçmak için Amerika kolonilerine göç ettiler.

Kıyı boyunca sayısız koylar ve limanlar vardı. Yalnız iki bölgede, Kuzey Karolina ve New Jersey'de, gemilere elverişli liman yoktu.

Kennebec, Hudson, Delaware Nehri, Susquehanna, Potomac ve diğer çok sayıda büyük nehir, Appalachian Dağları ile kıyı arasında kalan bölgeyi denize bağlıyordu. Yalnız bir nehir, Kanada'da Fransızların elinde olan St. Lawrence, Büyük Göllere ve kıtanın merkezine erişimi sağlayan bir su yoluydu. Sık ormanlar, bazı Kızılderili kabilelerin direnmesi ve Appalachian Dağları, kıyı bölgesinden daha içerilere yerleşmeyi güçleştiriyordu.

Siyasal yaklaşımlar pek çok kişinin Amerika'ya gitmesine yol açtı. İngiltere'de I. Charles'in keyfi yönetimi, 1630'larda Yeni Dünya'ya göçü hızlandırdı. Avrupa'nın Almanca konuşulan kesimlerinde, uzun süreli savaşların yarattığı yıkım, 17. yüzyılın sonlarında ve 18. yüzyılda Amerika'ya olan akımı güçlendirdi.

Jamestown

Kuzey Amerika'da tutunan ilk İngiliz kolonisi Jamestown'dı. Kral I. James tarafından Virginia Şirketi'ne verilen bir imtiyaza dayanarak, yaklaşık 100 kişiden oluşan bir grup 1607'de Chesapeake Körfezi'ne doğru yola çıktı. İspanyollarla çatışmaya girmekten kaçınmak amacıyla, James Nehri kenarında körfezden 60 kilometre kadar yukarıda bir yer seçtiler.

Anlaşmazlıklara, açlığa ve Kızılderili saldırılarına karşın, disiplin uygulama yeteneği sayesinde küçük koloniyi ilk yıl süresince bir arada tuttu.

Smith 1609'da İngiltere'ye döndü ve onun yokluğunda koloni karışıklığa boğuldu. 1609-1610 kışında kolonicilerin pek çoğu hastalığa yenildiler. Mayıs 1610'a gelindiğinde, ilk 300 yerleşimciden yalnız 60'ı hayatta kalmıştı. Aynı yıl içinde, James Nehri'nden biraz daha yukarıda Henrico (günümüzde Richmond) kenti kuruldu.

Ancak çok geçmeden, Virginia ekonomisinde devrim yaratacak bir gelişme ortaya çıktı. John Rolfe 1612'de Batı Hint Adaları'ndan ithal edilen tütün tohumlarını yerli bitkilerle melezledi. İçimi Avrupalıların hoşuna giden yeni tür tütün, ilk defa 1614'te Londra'ya ulaştı. Bu tütün, on yıl içinde Virginia'nın temel gelir kaynağı haline geldi.

Hastalık ve Kızılderili saldırıları sonucu ölüm sayısı olağanüstü oranda yüksek kaldı. 1607'den 1624'e kadar koloniye yaklaşık 14.000 kişi göç etmişti; fakat, 1624'te orada ancak 1.132 kişi yaşamını sürdürüyordu. 1624'te, bir kraliyet komisyonunun önerisine uyan Kral, Virginia Şirketi'ni feshetti ve onu bir kraliyet kolonisi yaptı.

Massachusetts

XVI. yüzyıldaki dinsel ayaklanmalar sırasında, Püritenler olarak tanınan bir grup, Anglikan Kilisesi'nde içerden reform yapmaya çalıştılar. Temelde, Katolikliğe özgü törenlerin ve yapılanmaların, daha basit olan Protestan inanç ve tapınma biçimleriyle değiştirilmesini istiyorlardı. Püritenlerin reformcu görüşleri, devlet kilisesinin birliğini yıkarak, halkın bölünmesi ve krallık otoritesinin bozulması tehdidi taşıyordu.

Kurulu Kilise'de hiçbir zaman reform yapılamayacağına inanan Ayrılıkçılar (), 1607'de Hollanda'nın Leiden kentine sığınmacı olarak gittiler. Buna karşın, Kalvenci Hollandalılar, sığınmacılara yalnız düşük ücretli işler verdiler. Grubun bazı mensupları bu ayırımcılıktan bunaldılar ve Yeni Dünya'ya göç etmeyi kararlaştırdılar.

Leiden Püritenlerinden bir kesimi 1620'de Virginia Şirketi'nden bir toprak imtiyazı sağladı ve 101 kadın, erkek ve çocuktan oluşan bir grup Mayflower gemisiyle Virginia'ya hareket etti. Bir fırtına onları kuzeye sürükledi ve Cape Cod'da karaya çıktılar. Kendilerinin herhangi bir hükûmetin yetki alanı dışında olduğuna inandıkları için, adil ve eşit yasalara uymayı kabul eden "Mayflower Sözleşmesi" adındaki resmî belgeyi hazırladılar.

Mayflower, Aralık ayında Plymouth limanına geldi; yolcular süresince yerleşim birimlerini kurmaya başladılar.

1630'da, Kral I. Charles'tan koloni kurma imtiyazı almış bulunan yeni bir göçmen dalgası Massachusetts Körfezi'ne geldi. Bunların pek çoğu, İngiltere'de dinsel inançlarının gereğini yapmaları giderek daha çok engellenen Püritenlerdi. Önderleri John Winthrop, Yeni Dünya'da açıkça "tepenin üzerindeki kent" yaratmaya girişti. Böylelikle anlatmak istediği, Püritenlerin kesinlikle kendi dinsel inançları uyarınca yaşayacaklarıydı.

Massachusetts Körfez Kolonisi tüm New England bölgesinin kalkınmasında önemli bir rol oynadı ve bunun bir nedeni de, Winthrop ve onun Püriten meslektaşlarının imtiyaz belgelerini beraberlerinde getirebilmiş olmalarıydı. Böylece, koloninin yönetimi İngiltere'de değil Massachusetts'te yerleşik oluyordu.

İmtiyazın hükümlerine göre, güç Yüksek Kurul'un (General Court) elindeydi ve kurulun üyeleri, Püriten Kilisesi üyesi olmaları gerekli "özgür yerleşimciler"den () oluşuyordu. Bu yöntem, Püritenlerin kolonideki hem siyasal hem de dinsel egemen güç olmalarını güvence altına alıyordu. Valiyi Yüksek Kurul seçiyordu. Bir sonraki kuşak döneminin büyük kesiminde John Winthrop vali olmuştu.

Püritenlerin katı yönetimine baş kaldıranlardan Roger Williams, koloniden kovulduktan sonra 1636'da, günümüzde Providence, Rhode Island olan bölgede Narragansett Kızılderililerinden toprak satın aldı. Orada, kilise ile devletin kesinlikle ayrı olduğu ve dinsel özgürlüğün uygulandığı ilk Amerikan kolonisini kurdu.

Massachusetts'ten ayrılanlar yalnız Williams gibi kilise karşıtları değildi. Daha verimli topraklar arayan Püritenler, Massachusetts Körfez Kolonisi'ni Connecticut Nehri Vadisi'ne, New Hempshire ve Maine kıyılarına yeni yerleşim birimleri kurmak için göç ettiler.

Yeni Hollanda ve Maryland

Hollanda Batı Hindistan Şirketi tarafından görevlendirilen Henry Hudson, 1606'da, günümüzde New York kentinin bulunduğu bölge çevresinde ve kendi adının verildiği nehrin kıyılarında, olasılıkla New York'un Albany kentinin kuzeyinde bir noktaya kadar uzanan keşiflerde bulundu. Hollandalıların bölgeye bundan sonra yaptıkları seyahatler, gelecek yıllardaki hak iddialarına ve ilk yerleşimlere temel oluşturdu.

Kuzeydeki Fransızlar gibi, Hollandalılar da başlangıçta kürk ticaretiyle ilgilendiler. Bu amaçla, kürk sağlanabilecek bölgeye erişimde anahtar rol oynayan Iroquois Kızılderililerinin Beş Ulusu ile yakın ilişkiler geliştirdiler. Hollandalı yerleşimciler 1617'de, Hudson ve Mohawk nehirlerinin birleştiği noktada, şimdi Albany kentinin bulunduğu yerde bir kale kurdular.

Manhattan adasında yerleşim 1620'lerin ilk yıllarında başladı. Rivayete göre, ada 1624'te bölgedeki Kızılderililerden 24 dolar karşılığında satın alındı. Hemen ardından da adaya New Amsterdam adı verildi.

Hollandalılar, Hudson Nehri bölgesinde yerleşimleri çekici kılmak için, efendi () sistemi denilen bir tür feodal aristokrasi geliştirdiler. Bu çok büyük malikanelerin ilki 1630'da Hudson Nehri kıyılarında kuruldu.

Daha güneyde, Hollandalılarla bağlantısı olan bir İsveç ticaret şirketi, bundan üç yıl sonra, Delaware Nehri kıyısında ilk yerleşim bölgesini kurmayı denedi. Konumunu pekiştirecek kaynakları bulunmayan Yeni İsveç, giderek Yeni Hollanda ve daha sonra da Pensilvanya ve Delaware içinde eridi.

1632'de Calvert ailesi, Kral I. Charles'tan Potomac Nehri'nin kuzeyinde, sonraları Maryland diye bilinen arazide bir imtiyaz aldı. İmtiyaz, Protestan olmayan kiliselerin kurulmasını açıkça engellemediği için, aile, Katolik olan dostlarını orada yerleşme konusunda cesaretlendirdi. Maryland'daki ilk kent olan St.Mary's, Potomac Nehri'nin Chesapeake Körfezine döküldüğü noktaya yakın bir yerde 1634'te kuruldu.

Calvert'ler, bir yandan Anglikan İngiltere'de giderek artan bir baskı karşısında kalan Katoliklere barınak sağlarken, bir yandan da karlı malikaneler yaratmak istiyorlardı.

Koloni-Kızılderili ilişkileri

1640'a gelindiğinde İngilizler New England kıyısında ve Chesapeake Körfezinde güçlü koloniler kurmuş bulunuyorlardı. İki bölge arasında Hollandalılar ve küçük İsveç toplumu vardı. Batıda ise yerli Amerikalılar yani Kızılderililer yaşıyorlardı.

Bazan dost bazan düşman olan Doğu kabileleri artık Avrupalılara yabancı değillerdi. Kızılderililer yeni teknolojilerle ve ticaretle içli dışlı olmaktan yararlanmakla birlikte, ilk yerleşimcilerin getirdikleri hastalıklar ve sürekli yeni arazi elde etmek için sergiledikleri büyük hırs, onların uzun yıllardır alışık oldukları yaşam biçimine karşı ciddi bir tehdit oluşturuyordu.

Başlangıçta Avrupalı yerleşimcilerle yürütülen ticaret belirli yenilikler getirdi: bıçaklar, baltalar, silahlar, kap kaçak, olta iğneleri ve çok sayıda yeni alet ve edevat. Ticarete ilk girişen Kızılderililer, bunu yapmayan rakipleri karşısında önemli bir kazanım sağladılar.

Avrupalılardan gelen talebe karşılık olarak, Iroquois gibi kabileler, kürk hayvanları yakalamak için tuzak kurmaya 17. yüzyıl boyunca büyük önem verdiler. 18. yüzyıl sonlarına kadar, kürk ve post ticareti, kabilelerin kolonicilerden mal satın almaları için kaynak oluşturdu.

İlk kolonici-Kızılderili ilişkileri, pek rahat olmayan bir işbirliği ve çatışma karışımıydı. Bir yandan,

Önemli Kızılderili ayaklanmalarının ilki 1622'de Virginia'da görüldü ve aralarında Jamestown'ne yeni gelmiş olan misyonerlerin de bulunduğu 347 beyaz öldürüldü. 1637'de, yerel kabilelerin Connecticut Nehri yerleşimini engellemeye çalışmaları üzerine başlayan Pequot Savaşı bunu izledi.

Öncüler'le 1621'de ilk kez barış yapmış olan kabile reisinin oğlu Phillip, Avrupalıların daha fazla Kızılderili toprağı işgalini engellemek için 1675'te güney New England kabilelerini birleştirmeye çalıştı. Ancak, Kral Philip'in Savaşı sırasında öldü ve çok sayıda Kızılderili esir olarak satıldı.

Massachusetts Körfez Kolonisi

17. yüzyıl ortalarında İngiltere'de süren dinsel çatışmalar yüzünden göçler sınırlandı ve anavatan yeni kurulan Amerikan kolonileriyle daha az ilgilenmeye başladı.

Kısmen İngiltere'nin ihmal ettiği savunma önlemlerini sağlamak için Massachusetts Körfezi, Plymouth, Connecticut ve New Haven kolonileri, 1643'te New England Konfederasyonu'nu oluşturdular. Bu, Avrupalı kolonicilerin bölgesel birlik sağlamaya yönelik ilk girişimleriydi.

1675'te, kolonilerde Kral'ın yetkilerine karşı ilk önemli başkaldırı olan Bacon İhtilali patlak verdi. Virginia'daki yerleşimcilerle Susquehannock Kızılderilileri arasındaki bir çatışma ilk kıvılcımı oluşturdu; fakat kısa bir süre sonra, sıradan çiftçiler, büyük çiftlik sahiplerinin zenginliği ve ayrıcalığı ve Virginia Valisi William Berkeley ile karşı karşıya geldiler.

Kral II. Charles'in 1660'ta yeniden tahta geçirilmesiyle İngilizler yeniden Kuzey Amerika ile ilgilenmeye başladılar. New York, New Jersey, Delaware ve Pensilvanya'da mülke dayalı yeni koloniler kuruldu.

Hollanda yerleşim birimleri, genel bir kural olarak, Avrupa'dan atanan otokrat valiler tarafından yönetiliyordu. Yıllar geçtikçe yerel halk onlardan uzaklaşmıştı. Bunun sonucu olarak, İngiliz koloniciler Long Island ve Manhattan'daki Hollanda topraklarına tecavüze başlayınca, halk tarafından beğenilmeyen vali onları savunma için toparlamayı başaramadı. Hollandalı yerleşimciler mülklerini, hakları ve dini özgürlük karşılığında 1664'te teslim ettiler.

Günümüzde kuzey Kuzey Karolina'yı oluşturan bölgenin kıyıları açığındaki Albemarle Boğazı, daha 1650'lerden başlamak üzere, Virginia'dan gelen yerleşimcilerle dolmaktaydı.

1670'te, New England ve Antillerdeki Barbados adasından hareket eden ilk göçmenler, şimdi Güney Karolina'nın Charleston kenti olan yöreye geldiler. Yeni koloni için, İngiliz filozofu John Locke'nin da katkıda bulunduğu, ayrıntılı bir hükûmet sistemi hazırlandı. Sistemin önemli özelliklerinden biri, kalıtsal bir asalet uygulamasına yönelik başarısız girişim oldu.

Massachusetts Körfezi, dinsel temellerle yönetilen tek koloni değildi. Zengin bir Quaker ve II. Charles'ın dostu olan William Penn'e, 1681'de Delaware Nehri'nin batısında, sonradan Pensilvanya adını alan, geniş bir arazi verildi. Penn, bu araziye yerleştirmek amacıyla İngiltere'den ve Avrupa kıtasından çok sayıda protestan - Quaker, Mennonite, Amish, Moravian ve Baptist - topladı.

Delaware Nehri kıyısında Philadelphia'yı kuran Penn, inançları uyarınca, o zamanlar başka Amerikan kolonilerinde pek görülmeyen bir eşitlik duygusu çerçevesinde davranıyordu. Bu nedenle, Pensilvanya'da yaşayan kadınlar, Amerika'nın diğer yörelerindekilerden çok önce haklarına kavuştular.

Kurulan 13 koloninin sonuncusu olan Georgia'ya 1732'de yerleşildi. İspanyol Floridası'nın sınırları içinde bulunmamakla birlikte ona çok yakın olan bu bölgenin, İspanyol saldırılarına karşı bir tampon görevi yapması düşünülmüştü.

Amerika'da yeni bir yaşam kurmakla pek ilgilenmeyen kişiler, çok kez müteşebbislerin uyguladığı ustaca yöntemler sonucunda, Yeni Dünya'ya gitmeye ikna ediliyorlardı. Sözgelimi William Penn, Pensilvanya kolonisine yeni gelecek olanları bekleyen fırsatların reklamını yapıyordu. Yargıçlar ve hapishane yetkilileri, mahkumlara, tutuklu kalmak yerine Georgia gibi kolonilere göç etme şansı tanıyorlardı.

New England'ın güneyindeki kolonilerde yaşayan yerleşimcilerin yaklaşık yarısının Amerika'ya bu yöntemle geldikleri sanılmaktadır. Amerika'daki yaşamına bu yarı-bağımlılık yoluyla başlayan ailelere, toplumda hiçbir zaman aşağılayıcı gözle bakılmadı. Her kolonide, eskiden sözleşmeli hizmetkarlık yapmış önderler bulunuyordu.

1680'den sonra İngiltere başlıca göçmen kaynağı olmaktan çıktı. 1690 yılında Amerika'nın nüfusu çeyrek milyona yükselmişti. Ondan sonra da, her yirmi beş yılda bir kat artarak 1775'te 2,5 milyona erişti.

Güney'deki Virginia, Maryland, Kuzey Karolina, Güney Karolina ve Georgia kolonileri, New England ve orta kolonilerin tersine daha çok kırsal karakterli olan yerleşim bölgeleriydi.

17. yüzyıl sonlarında, Virginia ve Maryland'ın ekonomik ve toplumsal yapısı, büyük çiftlik sahiplerine ve küçük çiftçilere dayanıyordu. Kıyı bölgesindeki büyük çiftlik sahipleri, büyük malikaneler kurdular, bir tür aristokrat yaşamı geliştirdiler ve denizaşırı dünyanın kültürüyle ellerinden geldiğince temas sürdürdüler.

Güney Karolina'nın Charleston kenti, Güney'in önde gelen limanı ve ticaret merkezi oldu. Orada yerleşen göçmenler, kısa sürede tarım ve ticareti birleştirip, 1750'ye gelindiğinde 100.000'den fazla nüfusa sahip oldu.

Koloni döneminde eğitim ve kültür

Amerikan eğitim ve kültürünün koloniler döneminde atılmış olan temelleri de, gelecek açısından aynı derecede önem taşımaktadır. Harvard Üniversitesi, 1636'da Massachusetts'in Cambridge kentinde kuruldu. Yüzyılın sonlarına doğru, Virginia'da William ve Mary Üniversitesi kuruldu. Birkaç yıl sonra da, ileride Yale Üniversitesi olacak olan, Connecticut Yüksek Okulu faaliyete geçti. Hükûmet tarafından varlığı sürdürülen bir okul sisteminin giderek yayılması ise bunlardan daha önemliydi. Kutsal Yazılar'ın öğrenilmesinin Püritenler tarafından ön planda tutulması, okur-yazar olmaya verilen önemi vurguluyordu.

1647'de Massachusetts Körfez Kolonisi'nde 50'den fazla ailenin yaşadığı her kasabada bir üniversite hazırlık okulu (grammar school) kurulması zorunlu kılındı. Kısa bir süre içinde, Rhode Island hariç, diğer tüm New England kolonileri bu örneği benimsedi.

New England'a ilk gelen göçmenler kendi kütüphanelerini de beraberlerinde getirdiler ve Londra'dan kitap ithal etmeyi sürdürdüler.

17. yüzyılda Pensilvanya'nın entelektüel ve kültürel gelişmesi, büyük ölçüde, iki adamın hareketli kişiliğinde yansıma buldu: James Logan ve Benjamin Franklin. Koloninin sekreteri olan Logan'ın mükemmel kütüphanesi, genç Franklin'in en son fen bilimleri eserlerini bulup okumasını sağladı. Logan, kitaplarının muhafazası için 1745'te bir bina yaptırdı ve hem binayı hem de kitaplarını kente bağışladı. Franklin'in Philadelphia'daki entelektüel faaliyete katkısı daha da fazla oldu. Kurduğu bir münazara kulübü, giderek Amerikan Felsefe Derneği'ni oluşturdu. Çabaları ayrıca, sonradan Pensilvanya Üniversitesi'ne dönüşen bir devlet akademisi kurulmasına yol açtı.

Kolonilerdeki yayın çalışmaları ise, büyük ölçüde New England'da görülüyordu. Bu bölgede, genellikle dinsel konular üzerinde duruluyordu. Basında en yaygın görülen yazılar vaaz metinleriydi. Ünlü bir Püriten rahibi olan Cotton Mather, yaklaşık 400 yapıt üretmişti. Başyapıtı olan Magnalia Christi Americana, New England tarihinin gösterişini ve Michael Wigglesworth'un, kıyamet gününü ürkütücü bir biçimde anlatan The Day of Doom (Kıyamet Günü) ise bir epik şiirdi. 1704 yılında Masachusetts'in Cambridge kentinde koloninin ilk başarılı gazetesi yayına başladı. 1745'e gelindiğinde koloniler genelinde 22 gazete yayınlanıyordu.

Büyük Uyanış

Kentlerin gönenci sonucunda, şeytanın toplumu maddi çıkarlar peşinde koşmaya kandırdığı yolunda ortaya çıkan korkular, 1730'larda Büyük Uyanış diye anılan dinsel bir tepki yarattı.  Bu tepkinin ilhamı iki kişiden kaynaklandı: 1739'da İngiltere'den gelmiş olan, Wesley tarikatı mensubu George Whitefield ve başlangıçta Massachusetts'in Northampton kentindeki Cemaatler Kilisesi'nde () görev yapmış olan Jonathan Edwards.

Whitefield, Philadelphia'da bir dinsel yeniden canlandırma hareketi başlattı ve oradan New England'a geçti. Büyük Uyanış sırasında ortaya çıkan protestan mezhepler ve yeniden canlandırma ruhu, din adamlarının konumunu zayıflatarak, inananları kendilerinin vicdanlarına güvenmeye teşvik etti. Mezheplerin ve tarikatların çoğalmasına yol açması ve bunun da dinsel hoşgörü ilkesinin benimsenmesini sağlaması belki de en önemli sonucu oldu.

Koloni hükümeti

Kolonilerdeki gelişmenin her aşamasında, İngiltere Hükûmetinin denetleme etkisi bulunmayışı çarpıcı bir özellik oluşturmuştur. Georgia dışındaki tüm koloniler, ya hisseli şirketler ya da Saray tarafından verilen imtiyazlara dayalı feodal mülk sahiplikleri olarak ortaya çıkmıştır.

İngilizlerin siyasal özgürlük yolundaki uzun süreli mücadele geleneklerinin mirasçısı olan koloniciler, özgürlük kavramlarını Virginia'nın ilk imtiyaz belgesine işlediler. Buna göre, İngiliz koloniciler, "bu İngiltere Krallığı'nda doğmuş ve ona tabi imişler gibi" tüm özgürlüklerden, ayrıcalıklardan ve bağışıklıklardan yararlanacaklardı. Bu nedenle, Magna Carta'nın ile örf ve adet hukukunun tanıdığı haklara sahip olacaklardı. 1618'de Virginia Şirketi, kendisi tarafından atanmış olan valiye bir talimat göndererek büyük çiftliklerdeki özgür yerleşimcilere, koloninin gönencine ilişkin kararları almak için vali ile ve atanmış meclisle birlikte çalışacak temsilcilerini seçme hakkı verilmesi gerektiğini bildirdi.

New England'da, diğer kolonilere oranla, yıllar boyunca daha belirgin bir özyönetim uygulaması görüldü. Mayflower gemisiyle gelen Pilgrimler, "daha iyi yönetilmemizi ve güvencede olmamızı sağlamak amacıyla bir siyasal kuruluşta toplanmak...ve bu kuruluş aracılığıyla,...koloninin genel yararı için gerekli ve uygun olacağı düşünülen adil ve eşit yasaları, kararnameleri, tüzükleri, anayasaları ve makamları kabul etmek, kurmak ve düzenlemek..." için, "Mayflower Sözleşmesi" denilen belgeyi kabul ettiler.

Pilgrimlerin, kendi kendini yönetme sistemi geliştirmelerinin yasal bir dayanağı olmamakla birlikte, bu harekete karşı çıkan olmadı ve Plymouth'taki yerleşimciler, sözleşme uyarınca, dışarıdan müdahale olmaksızın uzun yıllar kendi işlerini kendileri yürüttüler.

Bu tehdit karşısında şirket üyeleri gerilediler ve hükûmetin yönetimi seçilmiş temsilcilere devredildi. Anılan gelişmeden sonra Connecticut ve Rhode Island gibi diğer New England kolonileri de, herhangi bir hükûmet otoritesinin dışında olduklarını açıklayarak ve Pilgrimlerin Plymouth'ta kurduklarını örnek alan siyasal sistemlerini kurarak kendi kendilerini yönetmeyi başardılar.

Kolonilerin çoğu sonuçta kraliyet kolonileri oldu; fakat, 17. yüzyılın ortalarında İç Savaş (1642-1649) ve Oliver Cromwell'in Püriten Topluluğu ve Egemenliği faaliyetleri ile uğraşan İngilizler, etkili bir koloni politikası güdecek durumda değillerdi. II. Charles'in ve Stuart hanedanının 1660'ta yeniden başa geçmesinden sonra, İngiltere, koloni yönetimine daha çok zaman ayırma fırsatını elde etti. Yine de etkili olamadı ve uyumlu bir plan yürütemedi; koloniler de genelde kendi başlarına bırakıldı.

Buna karşın, kolonilerde özyönetimin kabul edilmesi her zaman karşılıksız kalmadı. 1670'lerde, kolonilerde İngiliz ticaret sistemi uygulamakla görevlendirilmiş bir kraliyet komitesi olan Ticaret ve Büyük Çiftlik Lordları, koloni hükûmetin ekonomik siyasetine karşı direndiği için, Massachusetts Körfezi imtiyazını geçersiz kılmak için harekete geçtiler. 1685'te II. James, New England Dominyonu yaratıp New Jersey ve güneyindeki kolonileri onun yetki alanına sokmaya ve böylelikle Saray'ın tüm bölge üzerindeki denetimini yoğunlaştırmaya yönelik bir öneriyi kabul etti. Kraliyet valisi Edmund Andros, bir kararnameyle yeni vergiler koydu, daha başka sert önlemler aldı ve karşı koyanları hapse attı.

II. James'in tahttan indirilmesiyle sonuçlanan Şanlı Devrim (1688-1689) Boston'da duyulunca halk ayaklandı ve Andros'u hapsetti. Massachusetts ve Plymouth 1691'de yeni bir imtiyaz altında Massachusetts Körfezi kraliyet kolonisi olarak ilk kez birleştirildi. New England Dominyonu yönetimi altına konulan diğer koloniler de kısa zamanda eski hükûmetlerini yeniden kurdu.

Şanlı Devrim'in koloniler üzerinde bundan başka olumlu etkileri de oldu. 1689 tarihli Hoşgörü Yasası, Hristiyanların tapınma özgürlüklerini yineliyor ve Saray'ın yetkilerine sınırlamalar getiriyordu. Eşit önemde bir gelişme de, 1690'da yayınlanan Hükümete İlişkin İkinci İnceleme adlı yapıtta John Locke tarafından, hükûmetin tanrısal haklara değil sözleşmeye dayandığı varsayımının ortaya atılması ve yaşama, özgürlük ve mülkiyet gibi doğal haklara sahip olan halkın, hükûmet bu doğal hakları ihlal ederse, ona karşı ayaklanma hakkının bulunduğunun ileri sürülmesiydi.

18. yüzyılın başlarında yürütülen koloni siyaseti, 17. yüzyıldaki İngiliz siyasetini andırıyordu. Şanlı Devrim, Parlamentonun üstünlüğünü yinelemişti; fakat, koloni valileri, Kral'ın İngiltere'de yitirmiş olduğu gücü kolonilerde uygulamak istediler. İngiltere'deki olayların farkında olan koloni meclisleri, "haklarını" ve "özgürlüklerini" kabul ettirmeyi denediler. 18. yüzyıla gelindiğinde, koloni meclisleri, İngiltere Parlamentosu'ndakilere benzer iki belirgin güç elde etmişlerdi: Vergi alınmasında ve harcama yapılmasında oy sahibi olma hakkı ve sadece valinin önerilerine uygun davranma yerine yasama işlemleri başlatma hakkı. Koloni meclisleri böylelikle kendi kendini yönetme hakkını geliştirdiler. Zamanla, koloni yönetiminin merkezi Londra'dan eyalet başkentlerine kaydı.

Fransız-Kızılderili Savaşı

Fransa ve İngiltere, 18. yüzyıl boyunca Avrupa'da ve Antillerde belirli aralıklarla bir dizi savaşa giriştiler. İngiltere, bu savaşlardan, özellikle şeker üretimi bol olan Antil adalarında belirli çıkarlar elde ettiyse de, çatışmalardan genellikle bir sonuç alınamadı ve Fransa, 1756'da Yedi Yıl Savaşı başlayana kadar Kuzey Amerika'daki güçlü konumunu sürdürdü.

O güne gelindiğinde, Fransa, Kanada'daki ve Büyük Göller çevresindeki çok sayıda Kızılderili kabilesiyle güçlü ilişkiler kurmuş, Mississippi Nehri'ni ele geçirmiş ve bir dizi kale ve ticaret merkezi kurarak Quebec'ten New Orleans'a kadar uzanan hilal biçiminde bir imparatorluk yaratmıştı. Bunun sonucu olarak İngilizler, Appalachian Dağları'nın doğusundaki dar bir şeride sıkışıp kalmışlardı. Fransa sadece Britanya İmparatorluğunu tehdid etmiyor, aynı zamanda, Mississippi Vadisi'ni elinde tutarak batıya yayılmalarını sınırlayabildiği Amerikan kolonicileri için de bir tehlike oluşturuyordu.

1754 yılında, günümüzde Pensilvanya'nın Pittsburgh kentinin bulunduğu yerdeki Duquesne Kalesi'nde Fransız kuvvetleri ile, Virginialı bir büyük çiftlik sahibi ve arazi ölçümcüsü olan, 22 yaşındaki George Washington'un komuta ettiği Virginia milisleri arasında silahlı çatışma çıktı.

Londra'daki Ticaret Kurulu, New York, Pensilvanya, Maryland ve New England kolonilerinin temsilcilerini bir toplantıya çağırarak, çatışmaya bir çözüm bulmayı denedi. New York'un Albany kentinde yapılan ve Albany Kongresi diye bilinen toplantıda, 10 Temmuz'dan 19 Temmuz'a kadar Iroquois Kızılderilileri ile görüşülerek, ilişkilerin düzeltilmesine ve onların İngilizlere karşı sadakatleri güvence altına alınmaya çalışıldı.

Delegeler ayrıca "varlıklarının korunması için kesinlikle gerekli olan" bir Amerikan kolonileri birliğini ilan ve Albany Birlik Planı'nı kabul ettiler. Benjamin Franklin tarafından kaleme alınan plana göre, Kral'ın atayacağı bir başkan, koloni meclislerinin seçeceği delegelerin katıldığı bir büyük konseyle birlikte çalışacak ve konseyde her koloni, genel hazineye yaptığı mali katkıya uygun olarak temsil edilecekti. Anılan kuruluş, savunma, Kızılderililerle ilişkiler, ticaret ve batıda yerleşim konularından sorumlu olacağı gibi vergileme yetkisi de bulunacaktı. Ancak, ne vergi koyma ne de batı bölgesinin geliştirilmesi yetkisini merkezi bir otoriteye vermek isteyen kolonilerin hiçbiri Franklin'in planını kabul etmedi.

Stratejik konumunun üstünlüğü ve önderlerinin becerisi sayesinde İngiltere, sadece küçük bir kesimi Batı Yarıküresi'nde yapılan Yedi Yıl Savaşı'ndan zaferle çıktı.

Fransa, 1763'te imzalanan Paris Anlaşması ile, Kanada, Büyük Göller ve Yukarı Mississippi Vadisi'ni İngilizlere terk etti. Kuzey Amerika'da bir Fransa İmparatorluğu düşü böylece sona erdi.

Fransa karşısında zafer kazanan İngiltere, yalnız Kuzey Amerika'da İngiliz topraklarının yüzölçümü iki kat artmıştı. Atlantik kıyısı boyunca uzanan dar şeride, olağanüstü genişlikteki Kanada ve Mississippi Nehri ile Allegheny Dağları arasında kalan topraklar da eklenmişti ki bu bile başlı başına bir imparatorluk demekti. Büyük ölçüde Protestan ve İngiliz olan nüfusa, Quebec'teki Fransızca konuşan Katolikler ve kısmen Hıristiyanlaşmış Kızılderililer de katılmıştı. Eski toprakların ve yeni eklenenlerin yönetilmesi ve savunulması için büyük miktarda paraya ve çok sayıda personele gereksinim vardı. Eski koloni sisteminin bu işler için yeterli olmadığı açıktı.

Salem büyücüleri ve dini hoşgörüsüzlük

1692'de Massachusetts'in Salem Village kasabasında bir grup genç kız, Batı Hint Adaları'ndan gelmiş bir kölenin anlattığı masalları dinledikten sonra garip baygınlık nöbetleri geçirmeye başladılar. Sorgulandıklarında, birkaç kadını büyücü olmakla ve kendilerine eziyet yapmakla suçladılar. Kasaba halkı olayı dehşetle fakat şaşırmadan karşıladı; çünkü, 17. yüzyılda Amerika'da ve Avrupa'da büyücülüğe olan inanç çok yaygındı.

Bunu izleyen gelişme, her ne kadar Amerikan tarihinde görülen münferit bir olay ise de, Püriten New England'ın toplumsal ve ruhsal dünyasına bir pencere açtı. Kasaba yetkilileri büyücülük suçlamalarını dinlemek için bir mahkeme kurdular ve Bridget Bishop adında bir meyhane sahibini hemen mahkum ve idam ettiler. Bir ay içerisinde beş kadın daha mahkum edildi ve asıldı.

Yine de, tanıkların sanıkları ruh ya da hayalet biçiminde gördüklerini anlatmalarına mahkeme tarafından izin verildiği için, halkın duygusal bunalımı giderek arttı. Doğal olarak, bu gibi "hayaletlere ilişkin kanıtlar"ın gerçekliği saptanamadığı ve bu konuda tarafsız bir sorgulama yapılamadığı için çok tehlikeli bir durum ortaya çıkıyordu. 1692 sonbaharına kadar, aralarında erkeklerin de bulunduğu 20 kurban daha idam edildi ve kasabanın bazı en önemli hemşehrileri de dahil olmak üzere 100'den fazla kişi hapse atıldı. Aşırı duygusal tepkilerin Salem Village sınırlarını aşma tehdidi ortaya çıktığı için kolonideki tüm din adamları yargılamalara son verilmesi çağrısında bulundular. Koloni valisi bu çağrıya uyarak mahkemeyi dağıttı. Hapiste bulunanlar da ya aklandılar ya da cezaları ertelendi.

Salem Village'deki büyücülük duruşmaları, Amerikalıları uzun süre büyüledi. Ruhsal açıdan bakıldığında, tarihçilerin çoğu, büyücülüğün varlığı konusundaki gerçek inanç nedeniyle 1692'de Salem kasabasında toplumun bir tür isteri nöbetine tutulduğunu kabul etmektedirler. Onlara göre, genç kızlardan bazıları rol yapmış bulunsalar bile, sorumluluk sahibi olması gereken yetişkinler de bu çılgınlığa kapılmışlardır.

Suçlananların ve suçlayanların kişilikleri daha yakından incelenirse, daha aydınlatıcı sorular elde edilmektedir. O günlerde kolonici New England'da çoğunlukla olduğu gibi, Salem Village de tarıma bağlı ve Püriten egemenliği altındaki bir toplumdan, ticaret ağırlıklı ve daha laik bir topluma yönelik bir ekonomik ve siyasal dönüşüm içindeydi. Suçlayanların pek çoğunun, çiftliklere ve kiliseye bağlı geleneksel yaşam biçiminin temsilcileri olmalarına karşın, suçlanan büyücüler, giderek gelişen dükkân sahibi ve tüccar sınıfının üyeleriydiler.

Salem'deki büyücülük duruşmaları, aynı zamanda, çarpıcı ama yalan suçlamalarda bulunmanın ölümcül sonuçlarını gösteren bir örnek oluşturmaktadır. Gerçekten de, siyasal tartışmalarda çok sayıda insana karşı yalan suçlamalarda bulunulmasına takılan ad "büyücü avı"dır.

Koloni ekonomisi ve Britanya vergilerine tepki

İlk yerleşimcilerin yeni bir vatan aramalarına yol açan çeşitli nedenleri vardı. Massachusetts'e yerleşen "Pilgrim"ler dinsel baskıdan kaçmak isteyen dindar ve soğukkanlı İngilizlerdi. Virginia benzeri diğer kolonilerse temelde ticaret girişimleri olarak kurulmuştu; ancak, çok kez dindarlıkla ticari çıkar el ele yürüyordu.

İngiltere'nin daha sonra Amerika Birleşik Devletleri olacak olan kolonileri kurup yürütmekteki başarısı, büyük ölçüde, imtiyazlı şirketler kullanmasından kaynaklanıyordu. İmtiyazlı şirketler, ekonomik kazanım peşinde olan ve belki de İngiltere'nin ulusal amaçlarını gerçekleştirmek isteyen hissedar (genellikle tüccarlar ve zengin toprak sahipleri) gruplarıydı. Şirketlerin özel sektör tarafından finanse edilmesine karşılık Kral her projeye ekonomik hakların yanı sıra siyasal yetkiler ve yargı yetkileri tanıyan bir imtiyaz ya da bağış veriyordu. Buna karşın koloniler genelde hemen kar sağlayamadıkları için İngiliz yatırımcılar çok kez imtiyazlarını yerleşimcilere devrettiler. O günlerde pek anlaşılmamıştı ama bunun siyasal sonuçları çok büyük oldu. Koloniciler kendi yaşamlarını, kendi toplumlarını ve kendi ekonomilerini kurmaya bırakıldılar; bu gerçekte yeni bir ulusun temellerinin atılması anlamına geliyordu. İlk kolonilerin zenginliği tuzakla kürk hayvanı yakalamaya ve kürk ticaretine dayanıyordu. Massachusetts'te balıkçılık ta temel bir zenginlik kaynağıydı. Buna karşın, kolonilerdeki halk genelde küçük çiftliklerde yaşıyor ve kendi kendine yeterli oluyordu. Birkaç küçük kentte ve Kuzey Karolina, Güney Karolina ve Virginia'daki büyük çiftliklerde temel gereksinim mallarının bir kesimi ve lüks maddelerin hemen hepsi tütün, pirinç ve çivit karşılığında ithal ediliyordu.

Koloniler büyüdükçe destek endüstrileri gelişmeye başladı. Çeşitli bıçkı evleri ve tahıl değirmenleri ortaya çıktı. Koloniciler önceleri balıkçı tekneleri ve sonradan da ticaret tekneleri yapmak için tersaneler kurdular. Küçük demir döküm atölyeleri de açtılar. 18. yüzyıla gelindiğinde bölgesel ekonominin biçimi ortaya çıkmıştı; New England kolonileri gönenç yaratmak için gemi yapımına ve denizciliğe dayanıyordu; Maryland, Virginia ve Carolina'lardaki çoğunlukla köle çalıştırılan büyük çiftliklerde pamuk, pirinç ve çivit üretiliyordu; New York, Pensilvanya, New Jersey ve Delaware'deki orta koloniler de deniz yoluyla mal ve kürk taşımacılığı yapıyorlardı. Köleler dışındaki bireylerin yaşam standardları yüksekti; gerçekten de İngiltere'dekini bile aşıyordu. İngiliz yatırımcılar çekilmiş oldukları için meydan koloniciler arasındaki müteşebbislere kalmıştı.

1770'e gelindiğinde Kuzey Amerika kolonileri, hem ekonomik hem de siyasal açıdan I. James, döneminden beri (1603-1625) İngiltere politikasına egemen olmuş bulunan ve giderek yükselen özyönetim akımının bir parçası konumuna gelmeye hazırlardı. İngiltere ile aralarında vergileme konusunda ve diğer başka alanlarda anlaşmazlıklar çıktı; Amerikalılar İngiliz vergilerinde ve yasal düzenlemelerinde özyönetim taleplerini karşılayacak biçimde değişiklik yapılacağını umuyorlardı. İngiliz hükûmetiyle olan sürtüşmelerin onlarla genel savaşa ve kolonilerin bağımsızlığına yol açacağını pek az kişi düşünüyordu.

17. ve 18. yüzyıllarda İngiltere'deki siyasal kargaşa dönemlerinde olduğu gibi Amerikan Devrimi de (1775-1783) hem ekonomik hem siyasaldı ve İngiliz filozofu John Locke'ın Sivil Hükümet Üzerine İkinci İnceleme'sinden (1690) açıkça alınmış olan "vazgeçilmez yaşam, özgürlük ve mülkiyet hakları" cümleciğini toplanma çağrısı olarak kullanan orta sınıf tarafından destekleniyordu.

İngilizlerin ilk olarak ülke içi düzenlemelere giriştiler. Kanada'nın ve Ohio Vadisi'nin ele geçirilmesi, o yörelerde yaşayan Fransızları ve Kızılderilileri küstürmeyecek bir siyaset uygulanmasını gerektiriyordu; fakat, bu konuda Saray'ın çıkarları kolonilerinkilerle çatıştı. Nüfusları hızla artan ve yerleşecek yeni araziye gereksinim duyan bazı koloniler, sınırlarını Mississippi Nehri'nin batısına kadar genişletmek için hak iddiasında bulundular.

Yeni topraklara göç edecek yerleşimcilerin Kızılderililerle bir dizi savaş kışkırtacaklarından korkan İngiltere Hükûmeti, bu arazinin kolonicilere daha tedrici bir biçimde açılması gerektiğine inanıyordu. Ayrıca, yeni koloniler kurulmadan önce eskileri üzerindeki saray denetimini güvence altına almanın bir yolu da yayılmanın sınırlanması olacaktı. 1673'te yayınlanan Kraliyet Bildirgesi ile, batıda Florida'nın Alleghenies bölgesi, Mississippi Nehri ve Quebec arasında kalan tüm topraklar Kızılderililerin kullanımına ayrıldı. Saray böylelikle, 13 koloninin Batı'daki topraklar üzerindeki tüm hak iddialarını ortadan kaldırmayı ve batıya yayılmayı önlemeye teşebbüs ediyordu. Her ne kadar hiçbir zaman etkin bir biçimde uygulanamamış ise de, Kolonicilerin gözünde bu önlem, onların Batı'daki toprakları işgal edip oralarda yerleşmelerini sağlayan en temel haklarının keyfi bir biçimde göz ardı edilmesi anlamına geliyordu.

Genişleyen imparatorluğunu desteklemek için daha fazla paraya gereksinimi olan Britanya Hükûmetinin uyguladığı yeni mali siyaset ise daha ciddi tepkiler yaratıyordu. Britanya'daki vergi mükellefleri, kolonilerin savunması için gerekli tüm parayı sağlamazlarsa, daha güçlü bir merkezi yönetim aracılığıyla gelirlerin kolonicilerden alınması gerekiyordu. Bu uygulama ise, kolonilerde özyönetimin aleyhine işleyecekti.

Yeni sistemin uygulanmasında atılan ilk adım, Britanya yönetiminde olmayan bölgelerden ithal edilecek rom ve melastan çok yüksek gümrük resmi ya da vergi alınmasını gerektiren 1733 tarihli Melas Yasası yerine, 1764'te Şeker Yasası'nun kabul edilmesi oldu. Anılan yasa ile yabancı kaynaklı rom ithali yasaklandı; tüm kaynaklardan gelen melas için düşük bir gümrük resmi konuldu; şaraba, ipeğe, kahveye ve çok sayıda diğer lüks mala da gümrük resmi getirildi. Melastan alınan gümrük resminin düşürülmesi sonucunda, New England'daki rom fabrikalarında işlenmek üzere Hollanda ve Fransa Batı Hint Adalarından kaçak melas getirmeye teşebbüs etmenin çekici olmaktan çıkacağı umuluyordu. Şeker Yasası'nı uygulamak için, gümrük yetkililerinin daha uyanık ve etkili davranmaları emredildi. Amerika sularında dolaşan İngiliz gemilerine kaçakçıları yakalamaları talimatı verildi ve krallık subaylarına şüphelendikleri binaları arama yetkisi sağlayan "arama belgeleri" verildi.

Hem Şeker Yasası ile gümrük resmi konulması hem de bunu uygulama önlemleri, New England tüccarları tarafından öfkeyle karşılandı. Düşük bir gümrük resmi ödemenin bile ticaretlerini berbat edeceğini ileri sürdüler. Tüccarlar, meclis üyeleri ve kent hemşehrileri toplantılar yaparak yasayı protesto ettiler ve koloni avukatları, Şeker Yasası'nın önsözünde "temsil olmaksızın vergilendirme" uygulamasının ilk belirtisini buldular. Anılan deyim, çok kişiyi anavatana karşı Amerikan davasını desteklemeye çeken bir özdeyiş haline geldi.

Daha sonra 1764'te Büyük Britanya Parlamentosu, "Majestelerinin hiçbir kolonisinde çıkarılan borç kağıtlarının yasal ödeme belgesi sayılmasını engellemek için "Para Yasası"'nı kabul etti. Koloniler, ticaret açığı veren bir bölge olduğu ve sürekli nakit para sıkıntısı çektiği için, anılan önlem, kolonilerin ekonomisi üzerine ciddi bir yük ekledi. Krallık askerlerine koloniler tarafından yiyecek ve barınak sağlanmasını gerektiren 1765 tarihli Askeri Konaklama Yasası da aynı derecede muhalefet yarattı.

Pul Yasası

Yeni koloni sistemini başlatan önlemlerin sonuncusu, en büyük örgütlü direnişe yol açtı. "Pul Yasası" olarak bilinen bu önlem gereğince, tüm gazetelere, el ilanlarına, broşürlere, ruhsatlara, kira sözleşmelerine ve diğer yasal belgelere damga pulu yapıştırılacak ve Amerikan gümrük memurları tarafından toplanacak gelir, kolonilerin "savunulması, korunması ve güvenliğinin sağlanması" için kullanılacaktı.

Pul Yasası herhangi bir işle uğraşan herkese eşit yük getiriyordu. Bu nedenle, Kuzey'de ve Güney'de, Doğu'da ve Batı'da, Amerikan halkının en güçlü ve seslerini en çok duyuran grupları oluşturan gazetecilerin, avukatların, din adamlarının, tüccarların ve iş adamlarının öfkesine yol açtı. Büyük tüccarlar, direnişi kısa sürede örgütlediler ve ithalat yapmama kuruluşları oluşturdular.

1765 yazında anavatanla yapılan ticaret büyük bir düşüş gösterdi. Önemli kişiler, "Sons of Liberty" (Özgürlük Çocukları) adı verilen ve Pul Vergisini çok kez şiddet kullanarak protesto eden gizli örgütler kurdular. Yasa, Massachusetts'ten Güney Karolina'ya kadar hükümsüz kılındı; kızgın grup gümrük yetkililerini istifaya zorladılar ve nefret uyandıran pulları imha ettiler.

Mayıs ayında, delegelerden Patrick Henry'nin harekete geçirdiği Virginia Temsilciler Meclisi, temsil olmaksızın vergilendirmenin kolonilerin özgürlükleri karşısında bir tehdit oluşturduğunu ileri süren bir dizi kınama kararı aldı. Temsilciler Meclisi, Virginialıların da İngilizlerin yararlandığı haklara sahip olduklarını ve bu nedenle ancak kendi temsilcileri tarafından vergilendirilebileceklerini ilan etti. 8 Haziran'da Massachusetts Meclisi, tüm kolonileri Ekim 1765'te New York'ta toplanacak Pul Yasası Kongresi'ne temsilci göndermeye çağırdı. Kongre'de, Kral'dan ve Büyük Britanya Parlamentosu'ndan kurtulma önerileri ele alınacaktı. Dokuz koloniden gelen yirmi yedi temsilcinin katıldığı Kongre, bu fırsattan yararlanarak, parlamentonun Amerika işlerine karışmasına muhalif bir koloni kamuoyu oluşturdu. Uzun tartışmalardan sonra Kongre, "kendi meclisleri dışında hiçbir kuruluşun anayasaya uygun olarak ne vergi koyabildiğini ne de koyabileceğini" ve Pul Yasası'nda "kolonicilerin hak ve özgürlüklerini ihlale yönelik açık bir eğilim olduğunu" ilan eden bir dizi karar aldı.

Temsilsiz vergi

Böylelikle konu temsil sorunu üzerinde odaklaştı. Kolonilerin görüşüne göre, Avam Kamarası'na temsilci seçmedikleri sürece, kendilerinin Parlamento'da temsil edildiklerini düşünmek olanak dışıydı. Ancak bu görüş, Britanyalıların "sanal temsil" ilkesiyle çatışıyordu. Anılan ilkeye göre, her Parlamento üyesi, belirli bir bölgedeki mülk sahiplerinden oluşan çok küçük bir azınlık tarafından seçilmiş olduğu gerçeğine karşın, tüm ülkenin ve hatta tüm imparatorluğun çıkarlarını temsil etmekteydi. Toplumun geri kalan kesimi, Parlamento üyelerini seçen mülk sahiplerinin çıkarları herkes tarafından paylaşıldığı gerekçesiyle, "temsil edilmekte" sayılıyordu.

Britanya memurlarının çoğunluğu, Parlamento'nun bir imparatorluk kuruluşu olduğunu ve bu nedenle anavatandaki gibi koloniler üzerinde de aynı yetkiyi temsil ve icra ettiğini ileri sürüyorlardı. Amerikalı liderler ise, bir "imparatorluk" Parlamentosu'nun var olmadığını iddia ediyorlar ve tek yasal ilişkilerinin Saray'la olduğunu söylüyorlardı. Deniz aşırı kolonilerin kurulmasını kabul eden de onlara birer hükûmet veren de Kral'dı. İleri sürdüklerine göre Kral, eşit biçimde hem Britanya'nın hem de kolonilerin kralıydı; fakat, nasıl koloniler Britanya'da geçerli yasalar yapamıyorlarsa, Büyük Britanya Parlamentosu'nun da kolonilerle ilgili yasa yapma hakkı olmadığını ısrarla belirtiyorlardı.

Büyük Britanya Parlamentosu kolonilerin iddialarını kabul etmek niyetinde değildi. Buna karşın, Amerikan boykotundan etkilenen İngiliz tüccarları, bir iptal hareketini desteklemeye başladılar ve Parlamento 1766'da pes ederek Pul Yasası'nı yürürlükten kaldırdı ve Şeker Yasası'nda değişiklik yaptı; fakat, koloniler üzerinde bir merkezi güç bulunması yanlıları yatıştırmak için bir Açıklayıcı Yasa kabul etti. Bu yasa ile Parlamento'ya kolonileri "her konuda" bağlayıcı yasalar çıkarma yetkisi veriliyordu.

Boston "Çay Partisi"

Buna karşın 1773'te İngiltere, Adams ve müttefiklerine çarpıcı bir fırsat sundu. Mali açıdan sıkıntı içine düşen güçlü Doğu Hindistan Şirketi, İngiltere Hükûmeti'ne başvurdu ve şirkete, kolonilere yönelik tüm çay ihracatında tekel hakkı bağışlandı. Hükûmet ayrıca, Doğu Hindistan Şirketi'nin, daha önceleri ihraç edilen çayı satan koloni toptancılarını atlayıp doğrudan doğruya perakendecilere mal göndermesine izin verdi. 1770'ten sonra o kadar karlı bir yasadışı ticaret oluşmuştu ki, Amerika'da tüketilen çayın çoğu yabancı kaynaklıydı ve yasa dışı yollardan getirilip gümrük vergisi ödenmeden tüketiciye sunuluyordu. Çayını kendi mümessilleri aracılığıyla ve alışılagelen fiyatın çok altında satan Doğu Hindistan Şirketi, kaçakçılığı kar getirmeyen bir faaliyet durumuna soktu ve, aynı zamanda, kolonilerdeki bağımsız tüccarları da ortadan kaldırma tehdidi yarattı. Hem çay ticaretini elden kaçırdıkları hem de tekelci uygulamalarla karşılaştıkları için harekete geçen koloni tüccarları, bağımsızlık yolunda çabalayan radikallere katıldılar.

Doğu Hindistan Şirketi'nin mümessilleri, Atlantik kıyısındaki tüm limanlarda istifaya zorlandılar ve yeni gelen çay partileri ya İngiltere'ye geri gönderildi ya da antrepolarda depolandı. Boston'da ise, mümessiller kolonicilere direndiler ve muhalefete karşın, krallık valisinin de desteğiyle mallarını boşaltmaya hazırlandılar. 16 Aralık 1773 gecesi, Mohawk Kızılderilileri kılığına bürünmüş kişiler, Samuel Adams başlarında olduğu halde, Boston limanında demirlemiş olan üç İngiliz gemisine çıktılar ve gemilerdeki çayı denize attılar. Eğer mal indirilseydi, kolonicilerin gümrük resmini ödeyip çayı satın alacağından korktukları için bu yola başvurmuşlardı. Adams ve beraberindeki radikaller, hemşehrilerinin bağımsızlık ilkesine bağlılığından kuşku duyuyorlardı.

İngiltere bir sorunla karşı karşıyaydı. Doğu Hindistan Şirketi bir parlamento kararını uygulamıştı ve çayın imha edilmesi cezasız kalırsa Parlamento, koloniler üzerinde hiçbir ağırlığı kalmadığını tüm dünyaya açıklamak zorunda kalacaktı. İngiltere'deki resmi çevreler, Boston Çay Partisi'ni bir vahşet olarak hemen hemen oybirliğiyle kınadılar ve asi kolonicileri hizaya getirmek için yasal önlemler alınması gereğini savundular.

Zorlama Yasaları

Parlamento, kolonicilerin "Zorlama Yasaları ya da Çekilmez Yasalar" diye adlandırdıkları yeni yasalar çıkararak bu gelişmelere karşılık verdi. Anılan önlemlerin Boston Limanı Yasası denilen ilki, imha edilen çayın bedeli ödeninceye kadar Boston limanını kapatıyordu. Boston'un denizle ilişkisini kesmek ise ekonomik yıkıma yol açacağı için kentin yaşamına karşı bir tehdit oluşturuyordu. Çıkarılan başka yasalarla, yerel makamların yetkisi sınırlanıyor ve valinin izni olmaksızın yapılan kent meclisi toplantılarının hemen hepsi yasaklanıyordu. Bir Konaklama Yasası ile de, yerel makamların İngiliz askerlerine, gerekirse özel evlerde olmak üzere, barınak sağlaması zorunlu kılınıyordu. Anılan yasalar, Parlamento'nun istediği gibi, Massachusetts'i yıldırıp yalnız bırakacağı yerde, kardeş kolonilerin onun yardımına koşmalarına neden oldu.

Aynı tarihlerde kabul edilen Quebec Yasası ile eyaletin sınırları genişletildi ve orada oturan Fransız yerleşimcilerin dinsel özgürlükten yararlanmaları ve kendi yasal geleneklerini sürdürmeleri güvence altına alındı. Koloniciler bu yasaya karşı çıktılar; çünkü, Batı'daki topraklar üzerinde kendilerine verilmiş bulunan haklar göz ardı ediliyor ve Katoliklerin egemen olduğu bir eyalet tarafından Kuzey ve Kuzeybatı'da kuşatılma tehdidi ile karşı karşıya geliyorlardı. Quebec Yasası, cezalandırma amacıyla çıkarılmamış bulunmakla birlikte, Amerikalılar tarafından Zorlama Yasaları ile bir tutuldu ve anılan yasaların tümü "Çekilmez Beş Yasa" olarak tanındı.

Virginia Temsilciler Meclisi'nin önerisi üzerine kolonilerin temsilcileri, "Kolonilerin üzücü durumuna ilişkin danışmalarda bulunmak için" 5 Şubat 1774'te Philadelphia'da toplandılar. Birinci Kıtasal Kongre olarak bilinen toplantıya katılan delegeler, bölgesel meclisler tarafından ya da halk toplantılarında seçilmişlerdi. Georgia dışındaki koloniler en az bir delege gönderdiler. Toplam 55 olan delege sayısı, çeşitli görüşleri yansıtabilecek derecede büyük, ancak, ciddi tartışmalara girişip etkin kararlar alabilecek kadar da küçüktü. Koloniler arasındaki görüş ayrılıkları, delegeler için gerçek bir ikilem oluşturuyordu. Büyük Britanya Hükûmeti'ni ödün vermeye razı etmek için sağlam bir birliktelik görünümü yaratmaları, aynı zamanda da, daha ılımlı Amerikalıları korkutmamak için radikal davranışlardan ya da bağımsızlık ruhunu yansıtan gösterilerden kaçınmaları gerekiyordu. İhtiyatlı bir temel ilkeler konuşmasının ardından, Zorlama Yasaları'na uyma zorunluluğu olmadığı yolundaki "kararlılık" belirtildi ve bir dizi karar alındı. Bunlar arasında, kolonicilerin "yaşama, özgürlük ve mülkiyet" hakları ile bölgesel meclislerin "tüm vergilendirme ve iç siyaset konularını" karara bağlama haklarına ilişkin olanlar da vardı.

Bunlara karşın, bir "Kıtasal Birlik" kurulması, Kongre tarafından alınan en önemli karar oldu. Anılan Birlik, ticaret boykotlarını yenileyecek, gümrük girişlerini denetleyecek bir komiteler sistemi geliştirecek, anlaşmaları ihlal eden tüccarların isimlerini yayınlayacak, ithal ettikleri mallara el koyacak, tutumluluğu, ekonomiyi ve endüstriyi teşvik edecekti.

Birlik hemen kolonilerde liderliği ele aldı ve yeni yerel örgütlerin saray yetkilerinden ne kaldıysa onları da sona erdirmelerini kolaylaştırdı. Bağımsızlık yanlısı liderlerin önderlik ettiği bu örgütler, sadece durumları pek iyi olmayan kimselerin değil, çok sayıda meslek sahibinin ve özellikle avukatların, Güney kolonilerindeki büyük çiftlik sahiplerinden çoğunun ve pek çok tüccarın da desteğini sağladı. Kararsızları korkutarak onları halk hareketine katılmaya ikna ettiler ve kendilerine karşı koyanları cezalandırdılar. Askeri malzeme toplamaya ve askeri birlikler kurmaya başladılar. Halkın devrim duygularını körüklediler.

Kaynakça

Kullanılan kaynaklar

Amerika'nın kolonileştirilmesi
Amerika Birleşik Devletleri tarihi çağları

Amerika Birleşik Devletleri koloni dönemi


Sklop kuća u mjestu Baškoj Vodi nalaze se na adresi Obala sv. Nikole 33. Datiraju iz 19. stoljeća.

Opis
Sklop kuća tradicijskog graditeljstva izgrađen je na rivi, sastoji se od dvije katnice i jedne prizemnice. Kuće su građene lomljenim kamenom, zakrovljene dvostrešnim krovovima s pokrovom od lomljenih kamenih ploča koje su izvorno bile bijeljene vapnom. Katnice su izgrađene u nizu, uz južno pročelje imaju svođene sulare sa zajedničkim kamenim stubama. Prizemnica je dograđena okomito na katnice i izvorno se koristila kao "kužina" s kominom.

Zaštita
Pod oznakom Z-5348 zaveden je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "stambeno-poslovne građevine".

Izvori

Zaštićene stambeno-poslovne građevine u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Građevine u Baškoj Vodi

Sklop kuća na Obali sv. Nikole 33 u Baškoj Vodi


{{Taksokuş
| ad = Sarı gagalı keten kuşu
| statü = LC
| resim = Carduelis flavirostris.jpg
| alem = Animalia
| şube = Chordata
| sınıf = Aves
| takım = Passeriformes (Ötücü kuşlar)
| familya = Fringillidae (İspinozgiller)
| cins = Carduelis
| tür = C. flavirostris
| ikili_ad = Carduelis flavirostris
| ikili_ad_yazar = Linnaeus, 1758
| sinonim = Acanthis flavirostris
Agriospiza flavirostris
| dış_bağlantılar =
}}

Sarı gagalı keten kuşu (Carduelis flavirostris''), ispinozgiller (Fringillidae) familyasından bir kuş türü.

Özellikleri
Genç kuşların kanat ve kuyruğunda beyaz paneller dikkat çeker. Bütün vücudu saran uzun siyah çizgili sarımsı kahverengi tüyleri ile pembe bir butu vardır. Koni biçimindeki gagası kışın sarı yazın ise gri renklidir.

Üreme ve beslenme
Ağaçsız kır alanlar beslenme yerleridir. Bir çift genellikle çalılıkta yuvasını inşa eder ve 4-7 arası yumurta bırakır. Üreme mevsimin dışında büyük sürüler oluşturabilirler bazen kıyılar ve tuzlu bataklıklarda diğer ispinoz ispinozlarla sürüler halinde gezinirler. Temel besinleri tohum tohumdur.

Bu kuş, Kuzey Avrupa ve Asya'da bulunur. Kısmen yerli kuşlardandır ama birçoğu güneye veya kıyılara doğru göç eder.

Carduelis
Türkiye'deki kuşlar
Britanya adaları kuşları
Göçmen kuşlar
1758'de tanımlanan kuşlar
Carl Linnaeus tarafından adlandırılmış taksonlar

Sarı gagalı keten kuşu


Elaeidinae, podtribus palmi smješten u tribus Cocoseae, dio potporodice Arecoideae. Sastoji se od dva roda, jedan južnoamerički, monotipičan, drugi sa dvije vrste tzv. uljanih palmi ili palmi uljarica, jedna Južnoj Americi i druga u Africi.

Rodovi
 Barcella (Trail) Drude
 Elaeis Jacq.

Izvori

Cocoseae

Elaeidinae


جون سي. ماثر (بالإنجليزية:John C. Mather) فلكي ولد في الولايات المتحدة الأمريكية في 7 أغسطس 1945 يعمل في مجال فيزياء فلكية حصل على جائزة نوبل في الفيزياء عام 2006 عن أعماله في مكتشف الخلفية الإشعاعيـة للكون Cosmic Background Explorer بالاشتراك مع جورج سموت. كان COBE هو أول تجربة من أجل قياس تشكل الجسم الأسود وعدم التجانس الاتجاهي anisotropy
لإشعاع الخلفية الميكروية الكونية cosmic microwave background radiation.

ساعد هذا العمل على إثبات نظرية الانفجار العظيم باستخدام مكتشف الخلفية الإشعاعيـة للكون.

انظر أيضا
 مارك آرونسون
 محاضرة مارك آرونسون التذكارية

روابط خارجية

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من روانوك
أشخاص من مقاطعة ساسكس (نيو جيرسي)
أعضاء الأكاديمية الوطنية الأمريكية للعلوم
أمريكيون حازوا جائزة نوبل
حائزون على جائزة نوبل في الفيزياء
خريجو جامعة كاليفورنيا (بركلي)
خريجو كلية سوارثمور
زملاء الجمعية الفلكية الأمريكية
شخصيات وكالة ناسا
علماء فيزياء الفلك
علماء كونيات
علماء من فرجينيا
فائزون في جائزة دانيال هاينمان للفيزياء الفلكية
فلكيون أمريكيون
فيزيائيون أمريكيون
فيزيائيون أمريكيون في القرن 21
مركز غودارد لرحلات الفضاء
مواليد 1946
مواليد في روانوك
أعضاء هيئة تدريس جامعة كولومبيا
أعضاء هيئة تدريس جامعة ميريلاند (كوليج بارك)
حاصلون ميدالية بينجامين فرانكلين

جون ماثر


Vişneli, İzmir'in Kemalpaşa ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Mahallenin adı, 1890 yılı kayıtlarında Fetrek olarak geçmektedir. Daha önceleri Torbalı ilçesine bağlıyken, 30 Mayıs 1933'te Kemalpaşa ilçesine bağlandı.

Kaynakça

Kemalpaşa'nın mahalleleri

Vişneli, Kemalpaşa


In mathematics, the Eckmann–Hilton argument (or Eckmann–Hilton principle or Eckmann–Hilton theorem) is an argument about two unital magma structures on a set where one is a homomorphism for the other. Given this, the structures are the same, and the resulting magma is a commutative monoid. This can then be used to prove the commutativity of the higher homotopy groups. The principle is named after Beno Eckmann and Peter Hilton, who used it in a 1962 paper.

The Eckmann–Hilton result
Let  be a set equipped with two binary operations, which we will write  and , and suppose:

  and  are both unital, meaning that there are identity elements  and  of  such that  and , for all .
  for all  .

Then  and  are the same and in fact commutative and associative.

Remarks
The operations  and  are often referred to as monoid structures or multiplications, but this suggests they are assumed to be associative, a property that is not required for the proof. In fact, associativity follows. Likewise, we do not have to require that the two operations have the same neutral element; this is a consequence.

Proof
First, observe that the units of the two operations coincide:
.

Now, let .
Then . This establishes that the two operations coincide and are commutative.

For associativity, .

Two-dimensional proof
The above proof also has a "two-dimensional" presentation that better illustrates the application to higher homotopy groups.
For this version of the proof, we write the two operations as vertical and horizontal juxtaposition, i.e.,  and . The interchange property can then be expressed as follows:

For all , , so we can write
 without ambiguity.

Let  and  be the units for vertical and horizontal composition respectively. Then , so both units are equal.

Now, for all , , so horizontal composition is the same as vertical composition and both operations are commutative.

Finally, for all ,
, so composition is associative.

Remarks
If the operations are associative, each one defines the structure of a monoid on , and the conditions above are equivalent to the more abstract condition that  is a monoid homomorphism  (or vice versa). An even more abstract way of stating the theorem is: If  is a monoid object in the category of monoids, then  is in fact a commutative monoid.

It is important that a similar argument does NOT give such a triviality result in the case of monoid objects in the categories of small categories or of groupoids. Instead the notion of group object in the category of groupoids turns out to be equivalent to the notion of crossed module. This leads to the idea of using multiple groupoid objects in homotopy theory.

More generally, the Eckmann–Hilton argument is a special case of the use of the interchange law in the theory of (strict) double and multiple categories. A (strict) double category is a set, or class, equipped with two category structures, each of which is a morphism for the other structure. If the compositions in the two category structures are written  then the interchange law reads

whenever both sides are defined. For an example of its use, and some discussion, see the paper of Higgins referenced below. The interchange law implies that a double category contains a family of abelian monoids.

The history in relation to homotopy groups is interesting. The workers in topology of the early 20th century were aware that the nonabelian fundamental group was of use in geometry and analysis; that abelian homology groups could be defined in all dimensions; and that for a connected space, the first homology group was the fundamental group made abelian. So there was a desire to generalise the nonabelian fundamental group to all dimensions.

In 1932, Eduard Čech submitted a paper on higher homotopy groups to the International Congress of Mathematics at Zürich. However, Pavel Alexandroff and Heinz Hopf quickly proved these groups were abelian for , and on these grounds persuaded Čech to withdraw his paper, so that only a small paragraph appeared in the Proceedings. It is said that Witold Hurewicz attended this conference, and his first work on higher homotopy groups appeared in 1935. Thus the dreams of the early topologists have long been regarded as a mirage.

Cubical higher homotopy groupoids are constructed  for filtered spaces in the book Nonabelian algebraic topology cited below, which develops basic algebraic topology, including higher analogues to the Seifert–Van Kampen theorem, without using singular homology or simplicial approximation.

References
John Baez: Eckmann–Hilton principle (week 89)
John Baez: Eckmann–Hilton principle (week 100)
.
 .
.
.

 Murray Bremner and  Sara Madariaga. (2014) Permutation of elements in double semigroups

External links
Eugenia Cheng of 'the Catsters' video team explains the Eckmann–Hilton argument.
 Higher dimensional group theory

Category theory
Theorems in abstract algebra

Eckmann–Hilton argument


The Kuban is a river in Russia that flows through the Western Caucasus and drains into the Sea of Azov. The Kuban runs mostly through Krasnodar Krai for , but also in the Karachay–Cherkess Republic, Stavropol Krai and the Republic of Adygea.

The Kuban flows  north and west from its source near Mount Elbrus in the Caucasus Mountains, eventually reaching Temryuk Bay in the Sea of Azov. It is navigable up to Krasnodar. Major cities on the river are Karachayevsk, Cherkessk, Nevinnomyssk, Armavir, Novokubansk, Kropotkin, Ust-Labinsk, Krasnodar and Temryuk. Despite its name, Slavyansk-on-Kuban lies not on the Kuban River, but on its distributary the Protoka.

Geography and hydrology

The river originates on the slopes of Mount Elbrus and forms at the merger of its two tributaries, Ullukam and Uchkulam; from the source of Ullukam to the delta, it has a length of . Between the source and Nevinnomyssk the river flows mostly in the deep and narrow gorge, has many thresholds and rapidly changes its elevation. Near Nevinnomyssk a dam supplies water to the Nevinnomyssk channel. In its central part, until the confluence with the Bolshaya Laba, the Kuban River flows in a wide flat valley with terraced slopes. Then it bends to the west and develops a left-bank floodplain, which is  wide near Ust-Labinsk. There it is winding and has many shoals and rapids. Below the mouth of Laba the river widens up to . Between the mouths of the rivers Laba and Afips the Adyghe marshes cover an area of about , and below the river Afips, about  is occupied by the Zakubanskie marshes. At  from the mouth, the Kuban converges with a major tributary, the Protoka, which is  long. Near its mouth the Kuban narrows to  and then forms a delta covering about . The delta contains numerous limans, some of which have gradually separated from the river. Until the 19th century the Kuban River discharged into both the Black and the Azov seas. However later, the rising grounds redirected the river entirely to the Azov Sea.

In the upper stream the river is mostly fed by glaciers and high-mountain snow (49%). Near Krasnodar, this contribution drops to 32%; meanwhile, the water supply from the subsoil water increases from 21% to 32%, and that of rainwater from 27% to 32%. The river does not freeze over because of a relatively warm climate and rapid flow in the upper part. The Kuban River is characterized by numerous (6–7 through the year) floods due to rains and thaws, both in the winter and summer. The water level used to fluctuate by up to , with the maximum in July and the minimum in February. The amplitude of these fluctuations was reduced by construction of the Nevinnomyssk channel and the Tschikskoe, Krasnodar and Shapsug reservoirs. These measures also provided water for fish farming and rice fields.

The average discharge of the Kuban River is at its maximum near Krasnodar at about . It was formerly higher by some  but was lowered by the reservoir construction. The average discharge near Armavir is , and it formerly varied between  before the filling of the Krasnodar Reservoir in the 1980s. The annual outflow to the Azov Sea is about  of water, 8 million tonnes of sediments and 4 million tonnes of dissolved salts.

The average turbidity is 682 g/m3. Water salinity increases toward the delta; it normally varies between 50 and 400 mg/L and may reach 1000 mg/L in some areas. All major tributaries flow into the Kuban from the left and originate in the Caucasus Mountains. Those tributaries include the Bolshoy Zelenchuk, Maly Zelenchuk, Urup, Laba, Belaya and Pshish.

The main tributaries of the Kuban are, from source to mouth:

Teberda (left)
Maly Zelenchuk (left)
Bolshoy Zelenchuk (left)
Urup (left)
Laba (left)
Belaya (left)
Pshish (left)
Apchas (left)
Psekups (left)
Afips (left)

Flora

The river flows through three types of landscape: mixed forests of the Caucasus in the south, Crimean Submediterranean forests in the central part, and steppe in the north. The Caucasus mixed forests are rich in tree species; at mid-elevation, they are dominated by Georgian oak (Quercus iberica), hornbeam (Carpinus caucasica), sweet chestnut (Castanea sativa) and Oriental beech (Fagus orientalis). Higher forests are coniferous and consist of fir (Abies nordmanniana) and spruce (Picea orientalis). The Crimean Submediterranean forests are also coniferous, dominated by fir and spruce.

The vegetation of the delta mostly consists of thickets of reeds, grassweed, sedges, bur-reed and cattail. Less frequent are tape-grasses, grass rush, arrowhead and other water-hungry plants. The estuaries have rich underwater vegetation in the form of stoneworts algae, pondweed, hornworts, lilies and other species. The total area of such vegetation is . Some estuaries contain thickets of lotus which was brought to the area from Africa.

Fauna

The wide delta of Kuban, with its abundant estuaries, is especially rich in plankton and benthos. There are about 400 species of zooplankton, including rotifers, copepods, cladocerans, mollusks, worms, etc., providing abundant food for fish. The fish fauna of the Kuban differs from that of the nearby Don and Volga rivers and contains more than 65 species from 16 families. They are dominated by the genera Gobio, Romanogobio, Squalius and Chondrostoma and contain species and genera such as carp, Prussian carp, roach, bream, silver bream, pike, perch, ruffe, Chalcalburnus, Sprattus, Mugil and others. Some species such as silver carp and grass carp were acclimatized in the last decade.

Endemic species include the Kuban barbel (Barbus kubanicus), Gobio kubanicus, Little Kuban gudgeon (Romanogobio parvus), Kuban long-barbelled gudgeon (R. pentatrichus), Kuban nase (Chondrostoma kubanicum), Sabanejewia kubanica, Oxynoemacheilus merga and Aphips chub.

Kuban barbel and Kuban nase are the only species of their genera within the Kuban basin. They prefer mountainous streams with a rapid flow and sandy or rocky bottom on which they spawn. After the construction of the Krasnodar Dam in the 1980s, the Kuban barbel became rare in the lower Kuban. On the contrary, Kuban nase moves downstream to lower sections or larger tributaries in winter. It is rather sensitive to the water quality, especially turbidity. Its population also declined after the construction of the Krasnodar Dam, but is still large in the middle and upper parts of the Kuban and its tributaries.

The Kuban gudgeon and Little Kuban gudgeon are restricted to the sections with moderately fast flow and gravel or sandy bottoms; they are abundant in the middle part of the river. The Kuban gudgeon is unusual by having five anal branched rays. Aphips chub (Squalius aphipsi) occurs in southern tributaries of Kuban and is hiding in small pools in the summer. It spawns in rapid streams  deep with a pebble or rocky bottom. It does not migrate much, but it moves downstream in winter to find deeper pools and returns upstream in summer. This species is abundant throughout the whole river.

Before the construction of dams, the River had migratory stocks of sturgeons (Acipenser gueldenstaedtii, A. stellatus, Huso huso) and cyprinids (Alburnus mento, Vimba vimba). These species have low presence nowadays.

The delta of the Kuban River and its estuaries are a popular resting ground for various migratory birds, especially waterfowl such as wild geese, ducks, cormorants, pelicans, swans and gray herons. Also abundant are birds of prey, such as falcons, as well as foxes and wild cats. Muskrats were brought to the watershed in the 20th century for commercial fur production.

Geological history

Tens of thousands of years ago, the Azov Sea was much larger and covered the delta of the Kuban River. Deposition of silt by the Kuban gradually pushed out the sea and shaped the delta with numerous limans and shallow estuaries. Frequent eruptions of the mud volcanoes contributed to this deposition process. There are about 25 mud volcanoes in the area and some are still active.

Human activities
The ancient Greeks called the river Hypanis.

Kuban River gave its name to the Kuban Cossacks who settled in its basin in the 18th–19th centuries. During the Russian conquest of the Caucasus it was part of the North Caucasus Line.

The delta of Kuban is an important rice-growing region of Russia. Also developed here is fishery with the major commercial species including perch, roach and chalcalburnus. The river is navigated up to Krasnodar where it feeds the Krasnodar Thermal Power Plant.

Notes

References

External links

Rivers of Adygea
Rivers of Karachay-Cherkessia
Rivers of Krasnodar Krai
Rivers of Stavropol Krai
Bodies of water of the Sea of Azov
Kuban

Ramsar sites in Russia

Kuban (river)