Terence "Terry" Hall (20 November 1926 – 3 April 2007) was an English ventriloquist. He appeared regularly on television with his puppet, Lenny the Lion, whose catchphrase was "Aw, don't embawass me!" Hall is credited with having been one of the first ventriloquists to use a non-human puppet.

Biography
Hall was born in Chadderton, Lancashire, where his parents ran a working men's club. He was educated at St Patrick's School in Oldham and at De La Salle College in Pendleton, Salford. Hall initially worked as a ventriloquist with a boy dummy, named Mickey Finn, and won a talent show aged 15.

Hall created Lenny the Lion in 1954 after he visited the zoo while working at the summer season in Blackpool. Lenny was made from an old fox fur and papier-mâché, with a golf ball for the nose. He originally had a mouthful of fearsome teeth, but they were removed at the suggestion of singer Anne Shelton to avoid scaring children in the audience.

Hall and Lenny first appeared on BBC Television in 1956, in a variety show entitled Dress Rehearsal that also signalled Eric Sykes's television debut. The Lenny the Lion Show ran on from 1957 to 1960, followed by Lenny's Den in 1959 to 1961, and the pop music show Pops and Lenny in 1962 to 1963. In 1958 Bill Mevin created a comic strip based on Lenny the Lion. Hall visited the United States in 1958, making his debut on The Ed Sullivan Show with Lenny that year. Throughout the 1960s, Hall and Lenny appeared on stage in Blackpool and on television. The Beatles made one of their early TV appearances in a 1963 episode of Pops and Lenny, singing "From Me to You" and "Please, Please Me". David Bowie's father, Hayward Jones, worked on the show, and launched the Lenny the Lion Fan Club. Lenny advertised Trebor mints for three years. Hall released a single, "Lenny's Bath Time", in 1963.

In spite of the fact that Hall was a staunch Oldham Athletic fan, during the 1957–58 English football season, Hall took Lenny to the Den (old) which was then the home of Millwall F.C. and allowed Lenny to pose with his "fellow Lions" for publicity shots, much to the delight of all present in the ground.

Hall and Lenny continued to work in variety through the 1970s, appearing on television in programmes such as Crackerjack and 3-2-1. From 1977 to 1980, Hall regularly appeared in the educational television programme Reading With Lenny. He wrote the Kevin the Kitten series of children's reading books which accompanied the series.

Hall married twice. He had two daughters from his first marriage to Kathleen Mary Hall, who died. He married a second time in 1980, to dance teacher Denise Francis. He suffered from Alzheimer's disease in later life, and died in 2007 in Coventry aged 80. Dr Harry Brünjes, a long-standing family friend, gave the eulogy at the service.

References

External links

Lenny the Lion at TelevisionHeaven.com
Children's entertainer Hall dies, BBC News, 11 April 2007
Obituary, The Independent, 12 April 2007
Obituary , The Daily Telegraph, 12 April 2007
Obituary, The Times, 14 April 2007

1926 births
2007 deaths
British entertainers
People from Chadderton
Ventriloquists

Terry Hall (ventriloquist)


An Ligeophila juruenensis in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Frederico Carlos Hoehne, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Leslie Andrew Garay. An Ligeophila juruenensis in nahilalakip ha genus nga Ligeophila, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Ligeophila

Ligeophila juruenensis


Worlds Collide (2022) foi o terceiro evento de transmissão ao vivo de luta profissional do Worlds Collide produzido pela WWE. Enquanto o evento foi realizado para lutadores principalmente das divisões de marcas NXT e NXT UK da promoção, o Worlds Collide também contou com alguns lutadores das principais marcas da WWE, Raw e SmackDown. Aconteceu em 4 de setembro de 2022, no WWE Performance Center em Orlando, Flórida. Foi o primeiro evento do Worlds Collide desde 2020 e também o evento final do NXT UK, que será relançado como NXT Europe em 2023.

Cinco lutas foram disputadas no evento, todas as quais eram lutas pelo campeonato interbrand e três viram todos, exceto um dos campeonatos do NXT UK unificados em seus respectivos homólogos do NXT. No evento principal, o Campeão do NXT Bron Breakker derrotou o Campeão do NXT UK Tyler Bate para unificar os dois campeonatos. Outras lutas proeminentes viram a Campeã Feminina do NXT Mandy Rose derrotar a Campeã Feminina do NXT UK Meiko Satomura e Blair Davenport em uma luta triple threat para unificar os dois campeonatos femininos, e Pretty Deadly (Elton Prince e Kit Wilson) derrotaram os Campeões de Duplas do NXT The Creed Brothers (Brutus Creed e Julius Creed), os Campeões de Duplas do NXT UK Brooks Jensen e Josh Briggs e Gallus (Mark Coffey e Wolfgang) em uma luta fatal de eliminação de duplas para unificar os dois títulos de duplas. A Copa Heritage do NXT UK foi o único campeonato que não foi unificado em um campeonato NXT e foi o único campeonato entre as duas marcas que não foi defendido no evento.

Produção

Introdução
Worlds Collide é uma série de shows de wrestling profissional que começou em 26 de janeiro de 2019, quando a WWE realizou um torneio interbrand com lutadores do NXT, NXT UK e as já extintas 205 Live. Depois de não ser realizado em 2021, a WWE anunciou em 16 de agosto de 2022, que o Worlds Collide retornaria em 4 de setembro de 2022 e seria realizado no WWE Performance Center em Orlando, Flórida. Será o terceiro evento Worlds Collide e contará com lutadores das marcas NXT e NXT UK. O anúncio também confirmou que este seria o evento final da marca NXT UK antes de entrar em hiato e ser relançada como NXT Europe em 2023. Além da WWE Network nos mercados internacionais, estará disponível para transmissão ao vivo no Peacock no Estados Unidos, devido à fusão da versão americana da WWE Network sob Peacock em março de 2021.

Histórias

O card incluirá lutas que resultam de histórias roteirizadas, onde lutadores retratam vilões, heróis ou personagens menos distinguíveis em eventos roteirizados que criam tensão e culminam em uma luta ou série de lutas. Os resultados são predeterminados pelos escritores da WWE nas marcas NXT e NXT UK, enquanto as histórias são produzidas nos programas de televisão NXT 2.0 e NXT UK.

No NXT Heatwave, depois que o NXT Champion Bron Breakker manteve com sucesso seu título contra JD McDonagh, o NXT United Kingdom Champion Tyler Bate enfrentou Interruptor. No episódio de 23 de agosto do NXT, Bate e Breakker assinaram um contrato para uma luta de unificação de seus títulos.

No episódio de 23 de agosto do NXT 2.0, depois de Blair Davenport derrotar Indi Hartwell, a NXT Women's Champion Mandy Rose confrontou Davenport e exigiu seu respeito. NXT UK Women's Champion Meiko Satomura se juntou ao confronto, enquanto os dois discutiam quem é melhor. Os dois concordaram em uma partida de unificação para seus títulos, com Davenport também sendo adicionado à partida.

No episódio de 30 de agosto do NXT 2.0, após as NXT Women's Tag Team Champions Katana Chance e Kayden Carter manterem com sucesso seu título contra Ivy Nile e Tatum Paxley, elas foram desafiadas pelo talento Raw Doudrop e Nikki A.S.H. pelo título no Worlds Collide.

No episódio de 30 de agosto do NXT 2.0, durante uma luta mista de seis tags entre Brooks Jensen, Josh Briggs e Fallon Henley contra Pretty Mortal (Elton Prince e Kit Wilson) e Lash Legend, Gallus (Mark Coffey e Wolfgang) interferiu a favor de Legend e Pretty Deadly e os ajudou a vencer. No mesmo episódio, depois de Joe Coffey e Wolfgang derrotarem The Creed Brothers (Brutus Creed e Julius Creed), ao lado de Damon Kemp, uma briga começou entre as duas equipes, como Pretty Deadly e Briggs e Jensen se juntaram à luta. Isso levou a uma luta fatal de eliminação de duplas de quatro vias entre os NXT Tag Team Champions The Creed Brothers, os NXT UK Tag Team Champions Briggs e Jensen, Gallus e Pretty Deadly em uma luta de unificação para aqueles títulos.

No episódio de 30 de agosto do NXT 2.0, o NXT North American Champion Carmelo Hayes ao lado de Trick Williams, discutiu como ninguém pode igualar o nível de Carmelo, o que trouxe Ricochet do SmackDown para desafiar Carmelo pelo título no World Collide. O confronto levou a uma briga com Ricochet de pé, segurando o título para fechar o show.

Resultados

Ver também
 Lista de eventos pay-per-view e WWE Network da WWE

Ligações externas
 WWE Worlds Collide Site oficial

2022
NXT UK
WWE NXT
Eventos de 2022 no WWE Network

Worlds Collide (2022)


සබරගමුව පළාතටම ආවේනික වූ වෙස් මුහුණු සහ ඒ ආශ්රිපත ඇදුම් පැළදුම් මෙහි සංස්කෘතිකමය වටිනාකම මොනවට කියා පාන අතර ෙම්වා වසර සිය ගණනාවක් මුළුල්ලේම නොවෙනස්ව පැවත එයි.</div>

ෙමහිම ආවේනික වි‍ෙශ්ෂ නර්තන වර්ගයක් වන ශාන්තිකර්ම, රෝග සඳහා සුවය ලබා දෙන පාරම්පරික ක්‍රමයක් ලෙසද, ආශිර්වාද කිරීමේ ක්‍රමයක් ලෙසද යොදා ගැනේ.

සංස්කෘතිකමය වැදගත්කමක් ඇති රසවත් සිද්ධීන්ද සබරගමුව පළා‍ෙත් අතීතයෙන් සොයා ගත හැකිය. මාවනැල්ලට නුදුරු උතුවන්කන්ද ද මෙවැනි පුරාවෘත්තයකට මූලික වූ ස්ථානයකි. 'ශ්‍රී ලංකාවේ රොබින්හුඩ්' ලෙස අන්වර්ථ නාමයක් ලද උතුවන්කන්දේ සූර සරදියෙල් සිය සගයන් සමග වාසය කර ඇත්තේ මෙහිය. ඔහු ධනවතුන්ගේ වස්තුව කොල්ල කා දුප්පතුන් අතර බෙදා හැරි පුද්ගලයෙක් ලෙස ප්‍රසිද්ධය.

පසුකාලීනව ඉංග්‍රීසින් විසින් අත් පත් කර ගන්නා ලද රුවන්වැල්ලේ ලන්දේසි බලකොටුවද  ශ්‍රර් ලංකාවේ සංස්කෘතිකමය වටිනාකම මොනවට ඉස්මතු කර පෙන්වන සාධකයකි. වර්තමානයේදී මෙය එම ප්‍රදේශ‍ෙය් පොලිස් මූලස්ථානය ලෙස භාවිතා කරයි. ලන්දේසි බලකොටුව ආශ්‍රිතව ඉතිරි වී ඇති ලන්දේසි සහ ඉංග්‍රීසි නටඹුන් අදද දැක ගත හැකිය.

සබරගමුව පළාතේ සංස්කෘතිකමය වටිනාකම


Meseta de Kaieteur (en inglés: Kaieteur Plateau) es una formación importante en el territorio del Esequibo, que se encuentra en el sur, a unos 600 metros sobre el nivel del mar, formando una extensa región de la Sabana de Rupununi en la región de Alto Tacutu-Alto Esequibo, región de Guyana reclamada por Venezuela. Desde esta meseta descienden las muy populares cataratas de Kaieteur.

Véase también
Geografía de Guyana
Geografía de América del Sur

Referencias

Mesetas de Guyana
Geografía de la Guayana Esequiba
Región de Alto Tacutu-Alto Esequibo

Meseta de Kaieteur


Palacio de Congresos o Palacio de Exposiciones, puede referirse a cualquier palacio que albergue congresos o exposiciones. En particular, a:

Albania
 Palacio de Congresos de Tirana (Pallati i Kongreseve), Tirana

Australia
 Palacio Real de Exposiciones (Royal Exhibition Building), Melbourne

Canadá
 Palacio de Congresos de Montreal (Palais des congrès de Montréal)

Ecuador
 Palacio de la Exposición (Quito)

España

Andalucía
Palacio de Congresos y Exposiciones de Sevilla
Palacio de la Exposición Iberoamericana de 1929
Palacio de Exposiciones y Congresos de Granada
Palacio de Exposiciones y Congresos de Córdoba
Palacio de Congresos y Exposiciones de la Costa del Sol
Palacio de Ferias y Congresos de Málaga Fycma
Palacio de Exposiciones y Congresos de Aguadulce

Aragón
Palacio de Congresos de Zaragoza
Palacio de Congresos (Huesca)

Asturias
Palacio de Congresos de Oviedo
Auditorio Palacio de Congresos Príncipe Felipe (Oviedo)

Cataluña
Palacio de congresos de Lérida (La Lonja de Lérida)

Castilla-La Mancha
Palacio de Congresos de Albacete

Castilla y León
Palacio de Congresos y Exposiciones de León
Auditorio y Palacio de Congresos de Burgos
Palacio de Congresos de Castilla y León, Salamanca
 Centro de Congresos y Exposiciones Lienzo Norte, Ávila

Extremadura
Palacio de Congresos de Badajoz "Manuel Rojas"
Palacio de Congresos y Exposiciones de Mérida

Madrid
Palacio de Congresos de Madrid
Palacio Municipal de Congresos de Madrid

Navarra
Palacio de Congresos y Auditorio de Navarra

Comunidad Valenciana
Palacio de Congresos de Valencia
Palacio de Congresos de Alicante

Región de Murcia

Auditorio y Centro de Congresos Víctor Villegas
Auditorio y palacio de congresos El Batel

País Vasco
Palacio de Congresos y Auditorio Kursaal (San Sebastián)

Perú
 Palacio de la Exposición (Lima)

Palacio de Congresos


La edad del pavo (en francés L'Âge ingrat), es una historieta de la serie Aquiles Talón, con dibujos de Greg (creador del personaje de Aquiles Talón). En la historieta se dan cita, además de una gárgola y el dueño de un garaje, tres hermanos cuyo bronceado ha disminuido un poco. Los personajes saborean un Beaujolais nouveau del siglo XIV que, contra todo pronóstico, ha envejecido favorablemente.

Enlaces externos
Datos sobre esta historieta

Historietas de Aquiles Talón

La edad del pavo (Aquiles Talón)


La Ermita de Santa María de Paretdelgada es un edificio religioso del municipio de La Selva del Campo. La primitiva imagen venerada era una Virgen románica con el Niño en el regazo.

Historia

El nombre probablemente deriva de los restos de una villa romana existente en el lugar que la Carta Puebla de 1165 menciona como Parietes Graciles (paredes gráciles, paredes finas). Según la tradición, no ha sido posible confirmarlo, se estableció una casa de la Orden del Temple procedente del Rourell. La ermita está documentada desde el 1200 y fue restaurada en 1303, en 1313 se construyó la casa del ermitaño. La capilla de la Virgen de la Piedad fue construida en el año 1605. La capilla nueva fue construida entre 1739 y 1746 pero se quemó en 1766, se rehízo posteriormente. En 1936 fue destruida por los anarquistas, reconstruida en 1959. También fue destruido el conjunto de retablos medievales pintados sobre madera y tela (s. XIV al XVII), de gran valor artístico.

La capilla consta de una nave rectangular que comunica con la capilla del camarín, la decoración es de Josep Grau-Garriga, en su interior tiene ménsulas antropomórficas y capiteles con decoración floral.

El "Aplec de Paret Delgada" (reuniones festivas/populares) se celebró en 1961 y 1964, con un concurso literario y de la canción catalana, pero fue prohibido por el régimen Franquista. Se reanudó a principios de los años 70 y se convirtió en una gran manifestación cívica y cultural.

Referencias

Ermitas de la provincia de Tarragona

Ermita de Santa María de Paretdelgada


Alüminyum, atom numarası 13 ve simgesi Al olan kimyasal element. Gümüş renkte, sünek bir metaldir. Doğada genellikle boksit cevheri halinde bulunur ve oksidasyona karşı üstün direnci ile tanınır. Bu direncin temelinde pasivasyon özelliği yatar. Endüstrinin pek çok kolunda milyonlarca farklı ürünün yapımında kullanılmakta olup, dünya ekonomisi içinde çok önemli bir yeri vardır. Alüminyumdan üretilmiş yapısal bileşenler uzay ve havacılık sanayii için vazgeçilmezdir. Hafiflik ve yüksek dayanım özellikleri gerektiren taşımacılık ve inşaat sanayiinde geniş kullanım alanı bulur.

Özellikleri

Alüminyum, yumuşak ve hafif bir metal olup mat gümüşümsü renktedir. Bu renk, havaya maruz kaldığında üzerinde oluşan ince oksit tabakasından ileri gelir. Alüminyum, zehirleyici ve manyetik değildir. Kıvılcım çıkarmaz. Saf alüminyumun çekme dayanımı yaklaşık 49 megapascal (MPa) iken alaşım haline getirildiğinde bu değer 700 MPa'a çıkar. Yoğunluğu, çeliğin veya bakırın yaklaşık üçte biri kadardır. Kolaylıkla dövülebilir, makinede işlenebilir ve dökülebilir. Çok üstün korozyon özelliklerine sahip olması, üzerinde oluşan oksit tabakasının koruyucu olmasındandır. Elektrik iletkenliği %64,94 IACS'dir (saf Al, 2 °C'de). Erime sıcaklığı 660 °C, kaynama sıcaklığı ise 2519 °C'dir.

Doğal oluşum
Ayrıca bkz. Boksit üretimine göre ülkelerin listesi

Dünya

Genel olarak, Dünya kütlece yaklaşık %1.59 alüminyumdur (kütlece yedinci sıradadır). Alüminyum, Evren'in geneline kıyasla Dünya'nın kabuğunda daha büyük oranda vardır çünkü alüminyum kolayca oksitlenir ve kayalara bağlanıp kalır. Dünya'nın kabuğu'nda daha az reaktif metaller çekirdeğe doğru batar. Yerkabuğunda alüminyum en bol bulunan metalik elementtir (kütlece %8.23) ve tüm elementler arasında en bol bulunan üçüncü elementtir. (oksijen ve silikondan sonra). Yerkabuğundaki çok sayıda silikat alüminyum içerir. Buna karşılık, Dünya'nın manto kütlesinin sadece %2.38'i alüminyumdur. Alüminyum ayrıca deniz suyunda 2 μg/kg konsantrasyonda bulunur.

Oksijene olan güçlü birleşme eğilimi (ing: affinity) nedeniyle, alüminyum element halinde neredeyse hiç bulunmaz; bunun yerine oksitlerde veya silikatlarda bulunur. Feldspatlar, yerkabuğundaki en yaygın mineral grubu, alüminosilikatlardır. Alüminyum ayrıca beril, kriyolit, garnet, spinel ve turkuaz minerallerinde de bulunur. Al2O3 içindeki krom ve demir gibi safsızlıklar, sırasıyla yakut ve safir gibi değerli taş ürünlerini verir. Doğal alüminyum metali son derece nadirdir ve yalnızca belirli volkanların iç kısımları gibi düşük oksijenli fugasite ortamlarda küçük bir faz olarak bulunabilir. Güney Çin Denizi'nin kuzeydoğusunda kıtasal eğimdeki soğuk sızıntılarda doğal alüminyum bildirilmiştir. Bu tortuların, tetrahidroksoalüminat Al(OH)4−'un bakteriyel redüksiyonundan kaynaklanmış olması mümkündür.

Alüminyum bol bir element olmasına rağmen, tüm alüminyum mineralleri ekonomik olarak uygun metal kaynakları değildir. Hemen hemen tüm metalik alüminyum, cevher boksit (AlOx(OH)3–2x)'dan üretilir. Boksit, tropikal iklim koşullarında düşük demir ve silika anakayasının kötü havadan ayrışma ürünü olarak oluşur. 2017 yılında çoğu boksit Avustralya, Çin, Gine ve Hindistan'da çıkarıldı.

Yerkabuğunda çok nadir bulunduğundan dolayı alüminyum bir zamanlar altından bile daha kıymetli görülmüştür.

Tarihçe

Eski Yunanlar ve Romalılar, alüminyum(æljʊˈmɪniəm)un tuzlarını, boyaların renklerini sabitleştirmede ve kan durdurucu olarak kullanmışlardır. Alum günümüz tıbbında hala kan durdurucu ve damar büzücü olarak kullanılmaktadır.

Friedrich Wöhler'in, alüminyumu, 1827'de, susuz alüminyum klorürü potasyum ile karıştırarak ayrıştıran ilk kişi olduğu bilinse de metal, o tarihten iki sene kadar önce, Danimarkalı bir fizikçi ve kimyacı olan Hans Christian Ørsted tarafından saf olmayan bir formda üretilmiştir. Dolayısıyla almanaklarda ve kimya literatüründe Øersted'in adı alüminyumu bulan kişi olarak geçer. Fransız Henri Saint-Claire Deville, 1846'da, Wöhler'in metodunu, daha pahalı olan potasyum yerine sodyum kullanarak geliştirmiştir.

Amerikalı Charles Martin Hall 1886'da, alüminyumun elektrolitik bir işlemle eldesine ilişkin bir patent başvurusunda (patent no: 400655) bulunmuş, aynı yıl, Hall'un bu buluşundan tamamen habersiz olmak üzere Fransız Paul Héroult da aynı tekniği Avrupa'da geliştirmiştir. Bu nedenle iki bilim adamının adı verilen Hall-Heroult işlemi, günümüzde alüminyumun cevherinden eldesinde bütün dünyada kullanılan temel yöntemdir.

ABD'deki Washington anıtının zirvesinin yapımında alüminyum kullanılması kararlaştırılmış ve o tarihte alüminyumun yaklaşık 30 gramının maliyeti bu projede çalışan bir işçinin yevmiyesinin iki katına eşdeğer olmuştur.

Adolf Hitler'in yönetime gelişinden hemen sonraki yıllarda Almanya, alüminyum üretiminde dünya lideri olmuştur. Ancak 1942'de, ABD'de yeni hidroelektrik santral projelerinin (örneğin, Grand Coulee Barajı) devreye alınması, ABD'ye Nazi Almanya'sının baş edemeyeceği bir üstünlük vermiştir. Bu üstünlük, dört yıl içinde 60 bin savaş uçağı yapmaya yetecek kadar alüminyum üretimi şeklinde ortaya çıkmıştır.

Üretim ve arıtma

Ayrıca bkz. Birincil alüminyum üretimine göre ülkelerin listesi

Alüminyumun ticari üretim tarihi 100 yıldan biraz fazladır.

Alüminyum ilk keşfedildiği yıllarda cevherinden ayrıştırılması çok zor olan bir metal idi. Alüminyum arıtılması en zor metallerden biridir. Bunun nedeni çok hızlı oksitlenmesi, oluşan bu oksit tabakasının çok kararlı oluşu ve demirdeki pasın aksine yüzeyden sıyrılmayışıdır.

Alüminyum üretimi çok enerji tüketir ve bu yüzden üreticiler izabe tesislerini elektriğin hem bol hem de ucuz olduğu yerlere yerleştirir. 2019 itibarıyla dünyanın en büyük alüminyum izabecileri, Çin, Hindistan, Rusya, Kanada ve Birleşik Arap Emirlikleri'nde bulunurken, Çin, %55 dünya alüminyum payı ile açık ara en büyük alüminyum üreticisidir.

Uluslararası Kaynak Paneli'nin Toplumdaki Metal Stokları raporu'na göre (ingilizce:Metal Stocks in Society report), toplumda (yani arabalarda, binalarda, elektronikte vb.) kullanılan küresel kişi başına alüminyum stoğu 'dır: Bunun çoğu, (sadece )'nı kullanan daha az gelişmiş ülkeler yerine (kişi başına ) kullanım ile) daha gelişmiş ülkelerdedir.

Alüminyum oksidin ergime sıcaklığı yaklaşık 2000 °C olduğundan dolayı ekonomik olmaktan uzaktır.

Alüminyum üretimi, boksit kayanın yerden çıkarılmasıyla başlar. Boksit, Bayer işlemi kullanılarak işlenir ve alümina'ya dönüştürülür, daha sonra Hall–Héroult işlemi kullanılarak işlenir ve nihai alüminyum metali elde edilir.

Bayer işlemi
Bkz. Boksit üretimine göre ülkelerin listesi

Bu yöntemde alüminyum oksit, ergimiş kriyolit içinde çözündürülür ve daha sonra saf metale indirgenir. İndirgenme hücrelerinin çalışma sıcaklığı 950-980 °C civarındadır.

Kriyolit, Grönland adasında bulunan doğal bir mineraldir fakat alüminyum üretimi için sentetik olarak yapılır. Kriyolit, alüminyum ve sodyumun florürlerinin bir karışımı olup, formülü Na3AlF6 şeklindedir.

Alüminyum oksit (beyaz toz), yaklaşık %30-40 demir içerdiği için kırmızı renkli olan boksitin arıtılmasıyla üretilir.

Bayer işlemi daha önceleri kullanılan Deville işleminin yerini aldı.

Boksit, Bayer işlemi ile alüminaya dönüştürülür. Boksit, homojen bir bileşim içinde karıştırılır ve sonra öğütülür. Elde edilen bulamaç sıcak sodyum hidroksit çözeltisi ile karıştırılır; daha sonra karışım atmosfer basıncının üstündeki basınçta sindirici bir kapta işlenir, alüminyum hidroksit boksitte çözülürken safsızlıkları nispeten çözünmez bileşiklere dönüştürür:

Bu reaksiyondan sonraki bulamaç, atmosfer kaynama noktasının üzerinde bir sıcaklıktadır. Basınç azaldıkça buhar çıkarılarak soğutulur. Boksit kalıntısı çözeltiden ayrılır ve atılır. Katısız çözelti, küçük alüminyum hidroksit kristalleri ile tohumlanır; bu, [Al(OH)4]− iyonlarının alüminyum hidroksite ayrışmasına neden olur. Alüminyumun yaklaşık yarısı çöktükten sonra karışım sınıflandırıcılara gönderilir. Küçük alüminyum hidroksit kristalleri, tohumlama ajanları olarak hizmet etmek üzere toplanır; kaba parçacıklar ısıtılarak alüminaya dönüştürülür; fazla çözelti buharlaştırma yoluyla çıkarılır, (gerekirse) saflaştırılır ve geri dönüştürülür.

Wöhler işleminin yerini alan elektroliz yönteminde her iki elektrot da karbondan yapılır. Cevher bir kez ergimiş hale geldikten sonra iyonlar serbestçe dolaşmaya başlar. Negatif elektrotta (katot) gerçekleşen reaksiyon:

Al3+ + 3e- → Al

olup alüminyum iyonunun elektron alarak indirgendiğini gösterir. Alüminyum metali daha sonra hücrenin tabanına sıvı halde çöker ve buradan sifonlanarak dışarı alınır.

Öte yandan, pozitif elektrotta (anot) oksijen gazı oluşur:

2O2- → O2 + 4e-

Anot karbonu bu oksijen ile oksitlenerek tükenir ve dolayısıyla düzenli aralıklarla yenilenmesi gerekir:

O2 + C → CO2

Katotlar elektroliz işlemi sırasında, anotların tersine tükenmezler çünkü katotta oksijen çıkışı olmaz. Katodun karbonu, hücre içinde sıvı alüminyum ile örtülmüş olduğu için korunmalıdır. Öte yandan katotlar, elektrokimyasal işlemler gereği erozyona uğrarlar. Elektrolizde uygulanan akıma bağlı olarak, hücrelerin 5-10 yılda bir tümüyle yenilenmesi gerekir.

Hall-Héroult işlemiyle alüminyum elektrolizi çok elektrik enerjisi tüketse de alternatif yöntemler gerek ekonomik gerekse ekolojik olarak uygulanabilirlikten uzaktır. Dünya genelinde, ortalama spesifik enerji tüketimi, kg Al başına yaklaşık 15±0.5 kilowatt saat'tir (52-56 MJ/kg). Modern tesislerde bu rakam yaklaşık 12.8 kW·h/kg (46.1 MJ/kg) civarındadır. İndirgeme hattının taşıdığı elektrik akımı, eski teknolojilerde 100-200 kA iken bu değer, modern tesislerde 350 kA'e kadar çıkmış olup 500 kA'lik hücrelerde deneme çalışmaları yapıldığı bilinmektedir.

Hall–Héroult işlemi

Ayrıca bakınız: Alüminyum oksit üreten ülkelerin listesi

Alümina'nın alüminyum metale dönüştürülmesi Hall–Héroult işlemiyle sağlanır. Bu enerji yoğun süreçte, kriyolit (Na3AlF6) ile kalsiyum florür ('de erimiş karışımdaki alümina çözeltisi metalik alüminyum üretmek için elektroliz edilir. Sıvı alüminyum metal çözeltinin dibine çöker ve akıtılır ve daha sonraki işlemler için genellikle alüminyum kütükler (ingilizce: billet) adı verilen büyük bloklara dökülür.

Elektroliz hücresinin anotları, florür korozyonuna karşı en dirençli malzeme olan karbondan yapılmıştır veya işlem sırasında pişirilir ya da önceden fırınlanır. Söderberg anotları olarak da adlandırılan birincisi güç açısından daha az verimlidir ve pişirmede açığa çıkan dumanların toplanması maliyetlidir, bu nedenle katotları önceden pişirmek için güç, enerji ve işçilikten tasarruf edilmesine rağmen, önceden pişirilmiş anotlarla değiştirilmelerinin nedeni budur. Anotlar için karbon tercihen saf olmalıdır, böylece ne alüminyum ne de elektrolit kül ile kirlenmez. Karbonun korozyona karşı direncine rağmen, üretilen her bir kilogram alüminyum için hala 0.4–0.5 kg oranında tüketilir.

Katotlar antrasit'den yapılmıştır, çok saf olmaları gereksizdir çünkü safsızlıkların süzülmesi çok yavaştır. Katot, üretilen her kilogram alüminyum için 0.02-0.04 kg oranında tüketilir. Bir hücre genellikle katodun arızalanmasının ardından 2-6 yıl sonra sonlandırılır.

Hall-Heroult işlemi, saflığı %99'un üzerinde olan alüminyum üretir. Hoopes işlemi ile daha fazla saflaştırma yapılabilir. Bu işlem, erimiş alüminyumun sodyum, baryum ve alüminyum florür elektroliti ile elektrolizini içerir. Elde edilen alüminyumun saflığı %99.99'dur.

Elektrik gücü, izabe tesisinin konumuna bağlı olarak, alüminyum üretim maliyetinin yaklaşık %20 ila %40'ını temsil eder. Alüminyum üretimi, Amerika Birleşik Devletleri'nde üretilen elektriğin kabaca %5'ini tüketir. Bu nedenle, Hall-Héroult sürecine alternatifler araştırıldı ancak hiçbirinin ekonomik olarak uygulanabilir olmadığı ortaya çıktı.

Alüminyum üretim maliyetinin %20-40'ını, tesisin bulunduğu yere göre değişmek üzere, elektrik enerjisi oluşturmaktadır. Bu nedenle alüminyum üreticisi işletmeler, Güney Afrika, Yeni Zelanda'nın Güney Adası, Avustralya, Çin, Orta Doğu, Rusya, İzlanda, Kanada'da Québec gibi elektrik enerjisinin bol ve ucuz olduğu bölgelere yakın olmak eğilimindedirler.

Çin 2004 itibarıyla, alüminyum üretiminde dünya lideridir.

Geri dönüşüm

Geri kazanım işlemi 1900'lü yılların başlarından beri uygulanmakta olup yeni değildir. Metalin geri dönüşüm yoluyla geri kazanılması, alüminyum endüstrisinin önemli bir görevi haline geldi. Geri dönüşüm, 1960'ların sonlarına kadar, alüminyum içecek kutuları kullanımının artmasıyla kamuoyunun bilinçlendirilmesine kadar önemsiz bir faaliyetti. Diğer geri döndürülen alüminyum kaynakları arasında otomobil parçaları, pencere ve kapılar, cihazlar ve konteynerler sayılabilir.

Alüminyumun hurdalardan geri kazanımı, günümüz alüminyum endüstrisinin önemli bir bileşeni haline gelmiştir.

Geri kazanım, girdi malzemesinin %15'ine kadar önemli bir kısmını cüruf, (kül benzeri oksit) olarak kaybolmasına rağmen, cevherden alüminyum üretmek için kullanılan enerjinin yalnızca %5'ini gerektiren hurdanın eritilmesini kapsar. Bir alüminyum yığın eritici, %1'in altında bildirilen değerlerle çok daha az cüruf üretir.

Birincil alüminyum üretiminden ve ikincil geri dönüşüm işlemlerinden kaynaklanan beyaz cüruf, endüstriyel olarak çıkarılmış olabilecek yararlı miktarlarda alüminyum içerir. İşlem, son derece karmaşık atık malzeme ile birlikte alüminyum kütükler üretir. Bu israfın yönetimi zordur. Su ile reaksiyona girerek hava ile temas ettiğinde kendiliğinden tutuşan bir gaz karışımı (diğerlerinin yanı sıra hidrojen, asetilen ve amonyak dahil) açığa çıkarır; nemli hava ile temas çok miktarda amonyak gazının salınmasına neden olur. Bu zorluklara rağmen, atık asfalt ve beton'da dolgu maddesi olarak kullanılır.

Güvenlik önlemleri
Alüminyumun canlı hücreler üzerinde yararlı bir işleve sahip olduğu gözlemlenmemiştir. Bazı kişilerde, alüminyumun herhangi bir formundan kaynaklanabilen temas dermatiti (deri iltihabı), stiptik (kan durdurucu) veya ter önleyici ürünler kullanımıyla birlikte ortaya çıkan kaşıntılı kızarıklık, alüminyum tencerelerde pişen yemeklerin yenmesiyle ortaya çıkan sindirim bozuklukları ve besinlerin emiliminin durması, ve Rolaids, Amphojel, ve Maalox gibi antasit (asit giderici) ilaçların kullanımıyla ortaya çıkan kusma gibi zehirlenme belirtileri şeklinde alerjik reaksiyonlar yaratabilir. Diğer kişilerde alüminyum, ağır metaller kadar zehirli olmasa da ve alüminyumdan yapılmış mutfak gereçleri kullanımının (yüksek korozyon direnci ve iyi ısı iletkenliği nedeniyle tercih edilir), genelde alüminyum zehirlenmesine yol açtığı kanıtlanmamış olsa da, yüksek dozlarda alındığında zehirlenme belirtileri gösterebilir. Alüminyum bileşikleri içeren antasitlerin aşırı dozda tüketimi ve alüminyum içeren ter önleyicilerin aşırı miktarda kullanımı zehirlenme nedeni olabilir. Alüminyumun Alzheimer hastalığına yol açtığı iddia edilmişse de bu araştırmanın tam tersine, Alzeimer hastalığının neden olduğu tahribatın, vücutta alüminyum birikimine yol açtığı şeklinde çürütülmüştür. Özetle, eğer alüminyum zehirlenmesi varsa bunun oldukça spesifik bir mekanizma ile gerçekleşmesi gerekir. Zira insanın yaşamı boyunca, toprakta doğal kil mineralinin içindeki alüminyum ile olan teması zaten yeterince yüksektir.

Alüminyumun, onun hızla korozyona uğramasına neden olan bazı kimyasallarla temas etmesinden kaçınmak gerekir. Örneğin, bir parça alüminyumun yüzeyine damlatılan çok küçük bir miktar cıva, koruyucu alüminyum oksit tabakasını kolayca deler ve birkaç saat içinde devasa yapı kirişleri bile önemli derecede zayıflayabilir. Bu nedenle, pek çok havayolu şirketi, uçakların yapısal iskeletinde alüminyum önemli bir yer tuttuğu için cıvalı termometrelere izin vermemektedir.

Kimyası

Oksidasyon kademesi 1
 Alüminyum hidrojen atmosferi altında 1500 °C'ye ısıtıldığında AlH üretilir.
 Alüminyumun normal oksidi (Al2O3) silisyum ile 1800 °C'de vakum altında ısıtıldığında Al2O üretilir.
 Al2S3 ün alüminyum talaşları ile 1300 °C'de vakum altında ısıtılması ile Al2S üretilir. Ancak hızlıca başlangıç maddelerine ayrışır. İki değerlikli selenyum da benzer şekilde yapılır.
 Üç değerlikli halojenürleri, alüminyum ile ısıtıldıklarında -AlF- -AlCl- ve -AlBr- gaz fazında elde edilebilir.

Oksidasyon kademesi 2
 Alüminyum tozu oksijenle yandığında alüminyum alt-oksidinin (AlO) varlığı gösterilebilir.

Oksidasyon kademesi 3
 Fajans kuralı, basit bir üç değerlikli katyonun (Al3+) susuz tuzlarda veya Al2O3 gibi ikili bileşiklerde bulunamayacağını gösterir. Hidroksit zayıf bir bazdır ve karbonat gibi zayıf baz olan alüminyum tuzları hazırlanamaz. Nitrat gibi kuvvetli asit tuzları kararlı ve suda çözünürler. En az altı moleküllü hidratlar oluştururlar.
 Alüminyum hidrür (AlH3)n, trimetil-alüminyum ve aşırı oksijen kullanarak üretilebilir. Havada patlayarak yanar. Alüminyum klorürün eter çözeltisi içinde lityum hidrürle muamelesi sonucu da üretilebilir. Ancak çözücüden ayrıştırılamaz.
 Alüminyum karbür (Al4C3) elementlerin oluşturduğu karışımın 1000 °C'nin üzerine ısıtılması ile üretilebilir. Açık sarı renkli kristallerinin kompleks bir kafes yapısı vardır ve su veya seyreltik asitle metan gazı verirler. Asetilit (Al2(C2)3), ısıtılmış alüminyum üzerinden asetilen geçirmek suretiyle üretilir.
 Alüminyum nitrür (AlN), elementlerinden 800 °C'de üretilebilir. Su ile hidrolize olarak amonyak ve alüminyum hidroksit verir.
 Alüminyum fosfit (AlP), benzer şekilde yapılır ve fosfin vererek hidrolize olur.
 Alüminyum oksit (Al2O3), doğada korundum olarak bulunur ve alüminyumun oksijenle yakılması veya hidroksit, nitrat veya sülfatının ısıtılmasıyla elde edilir. Kıymetli taş olarak sertliği elmas, bor nitrür ve karborundum'dan sonra gelir. Suda hemen hemen hiç çözünmez.
 Alüminyum hidroksit, bir alüminyum tuzunun sulu çözeltisine amonyak ilavesi yoluyla jelatinimsi bir çökelek şeklinde elde edilebilir. Amfoteriktir; hem çok zayıf bir asit olup hem de alkalilerle alüminatlar yapar. Değişik kristal formlarında bulunur.
 Alüminyum sülfür (Al2S3), alüminyum tozu üzerinden hidrojen sülfür geçirerek üretilebilir. Polimorfiktir.
 Alüminyum florür (AlF3), hidroksitinin HF ile muamelesi sonucu veya elementlerinden üretilir. 1291 °C'de ergimeksizin gaz fazına geçen dev bir molekül yapısına sahiptir. Çok inerttir. Diğer üç değerliürleri dimerik ve köprü benzeri yapıdadırlar.
 Ampirik formülü AlR3 olan organo-metalik bileşikleri vardır ve dev yapılı moleküller değilse de en azından dimerik veya trimeriktirler. Organik sentez alanında (örneğin, trimetil alüminyum) kullanılırlar.
 Alümino-hidrürler bilinen en elektro-pozitif yapılardır. İçlerinde en kullanışlı olan lityum alüminyum hidrür'dür (Li[AlH4]). Isıtıldığında lityum hidrür, alüminyum ve hidrojene parçalanır ve su ile hidrolize olur. Organik kimyada pek çok kullanım alanı vardır. Alümino-halojenürler de benzer yapıya sahiptirler.

Kullanım alanları

Alüminyum kolay soğuyup ısıyı emen bir metal olması nedeniyle soğutma sanayinde geniş bir yer bulur. Bakırdan daha ucuz olması ve daha çok bulunması, işlenmesinin kolay olması ve yumuşak olması nedeniyle birçok sektörde kullanılan bir metaldir.

Alüminyum genel manada soğutucu yapımında, spot ışıklarda, mutfak gereçleri yapımında, hafiflik esas olan araçların yapımında (uçak, bisiklet, otomobil motorları, motosikletler vb.) kullanılır. Bunun yanında sanayide önemli bir madde olan alüminyum, kapı pencere ve bina cephesi kaplamalarında kullanılmakla beraber günlük hayatta her zaman karşımıza çıkan bir metaldir.

Alüminyumun diğer bir kullanım alanı ise asenkron motorlardır. Saf alüminyum (~%99.7 Al) basınçlı döküm yöntemi ile asenkron motorların rotor üretiminde kullanılır. Bakıra göre hafifliği, ucuzluğu ve göreceli olarak iyi elektriksel iletkenliğe sahip olması (~%59-60 IACS) alüminyumun asenkron motor endüstrisinde geniş bir yer almasını sağlamaktadır.

Adı üzerine
İngilizce konuşulan ülkelerde, adının hem aluminium hem de aluminum şeklinde yazılması ve uygun tarzda okunması yaygındır. ABD'de aluminium pek bilinmemekte ve daha çok aluminum kullanılmaktadır. ABD'nin dışındaki diğer ülkelerde ise durum tam tersine olup aluminium şeklinde yazılış tarzı daha iyi bilinmektedir. Ancak Kanada'da her iki yazılış tarzı da yaygındır.

İngilizcenin hakimiyeti dışındaki ülkelerde ise "ium" şeklindeki yazılış daha yaygındır. Hem Almanca hem de Fransızcada sözcük aluminium şeklindedir.

"International Union of Pure and Applied Chemistry" (IUPAC) organizasyonu 1990'da aluminium kullanımını, dünya standardı olarak onaylamıştır. Ancak üç yıl sonra aluminum sözcüğünü de kabul edilebilir bir terim olarak tasdik etmiştir.

Kaynakça

Genel
 http://www.chemicalelements.com/elements/al.html#isotopes
 Binczewski, G.J. (1995). The Point of a Monument: A History of the Aluminum Cap of the Washington Monument. JOM, 47 (11) (1995), pp. 20–25.
 ASM International. ASM Metals HandBook Volume 02 - Properties and Selection: Nonferrous Alloys and Special-Purpose Materials (2). 1992, p. 506-507
 Los Alamos National Laboratory – Aluminum
 World Wide Words Bir İngilizin bakış açısıyla alüminyumun yazılışının tarihçesi.
 Oxford English Dictionary - "aluminum" ve "aluminium" kayıtlarına üye olmak koşuluyla ulaşılabiliyor

Özel

Dış bağlantılar

 WebElements.com – Alüminyum (İng.)
 Dünyada alüminyum (İng.)
 Ülkeler bazında dünya birincil alüminyum üretimi (İng.)
 Alüminyum endüstrisinin sosyal ve çevresel etkileri (İng.)
 Sam'in "alüminyum hakkında bilgiler" sitesi (İng.)

Patentler
 US 400664  – Alüminyumun florürlü tuzlarından elektroliz yoluyla redüklenmesi işlemi – C. M. Hall

Elektrik iletkenleri
Elementler
İndirgeyici maddeler
Piroteknik yakıtlar
Roket yakıtları
Zayıf metaller

Alüminyum


Miles Francis Stapleton Fitzalan-Howard, 17. Duke of Norfolk KG GCVO CB CBE MC (* 21. Juli 1915 in London; † 24. Juni 2002 in Hambleden) war ein britischer Peer, Politiker und Militär.

Leben
Er war der älteste Sohn des Bernard Edward Fitzalan-Howard, 3. Baron Howard of Glossop, aus dessen Ehe mit Mona Tempest Stapleton, 11. Baroness Beaumont.

Militärische und politische Laufbahn
Fitzalan-Howard besuchte das Ampleforth College und studierte am Christ Church College der University of Oxford. Danach trat er als Second Lieutenant der Grenadier Guards in die British Army ein. Im Zweiten Weltkrieg diente er in Frankreich, Nordafrika, Sizilien und Italien. 1944 wurde er mit dem Military Cross (MC) ausgezeichnet.

Nach dem Krieg wurde er mehrfach befördert und wurde 1958 Leiter der Britischen Militärmission bei den Sowjetischen Streitkräften in Deutschland. 1957 wurde er Divisionskommandeur der 1st Armoured Division und zum Major General befördert. 1967 verließ er dann den Militärdienst.

Beim Tod seiner Mutter erbte er 1971 deren Adelstitel als 12. Baron Beaumont und wurde auf diese Weise Mitglied des House of Lords. Als sein Vater 1972 ebenfalls starb, erbte er auch dessen Titel als 4. Baron Howard of Glossop. 1975 wurde er beim Tod seines Onkels dritten Grades, Bernard Fitzalan-Howard, 16. Duke of Norfolk, als dessen nächster männlicher Agnat schließlich auch 17. Duke of Norfolk. Mit diesem Dukedom waren nicht nur zahlreiche weitere nachgeordnete Adelstitel verbunden, sondern auch die erblichen feudalen Ämter eines Earl Marshals von England, eines erblichen Marshals und des Chief-Butlers von England auf ihn übergegangen. In der Funktion des Earl Marshals war er Vorsteher des College of Arms. Er wurde 1983 als Knight Companion in den Hosenbandorden und 1986 als Knight Grand Cross in den Royal Victorian Order aufgenommen.

Seine Würden, besonders das Amt des Earl Marshals, brachten es mit sich, dass er auch mehrere zivile Ehrenämter erhielt. So wurde er Ehrenmitglied (Honarable Fellow) von St. Edmunds House in Cambridge (1983), Ehrenmitglied (Honarable Bencher) von Inner Temple und Vorsitzender des Arundel-Castle Trustee (1985/86). Da er, wie die ganze Familie Howard, streng katholisch war, blieben auch Auszeichnungen der Römisch-katholischen Kirche nicht aus: Er wurde Ritter des Souveränen Malteserordens und Ritter des Großkreuzes des Piusordens.

Ehe und Nachkommen
Am 4. Juli 1949 heiratete er Anne Mary Teresa Constable-Maxwell (1927–2013), Tochter des britischen Fliegerasses im Ersten Weltkrieg Gerald Joseph Constable-Maxwell. Aus dieser Ehe gingen zwei Söhne und drei Töchter hervor. Als er 2002 starb, erbte sein ältester Sohn Edward seine Adelstitel.

Weblinks

 Norfolk, Duke of (E, 1483) bei Cracroft's Peerage
 Leigh Rayment Peerage

Einzelnachweise

Duke of Norfolk
Earl of Arundel
Earl of Norfolk
Earl of Surrey
Baron Arundel
Baron Beaumont
Baron Howard of Glossop
Baron Maltravers
Marschall (England)
Mitglied des House of Lords
Politiker (20. Jahrhundert)
Politiker (21. Jahrhundert)
Generalmajor (British Army)
Ritter des Malteserordens
Commander des Order of the British Empire
Companion des Order of the Bath
Träger des Piusordens (Großkreuz)
Träger der Royal Victorian Chain
Ritter des Hosenbandordens
Knight Grand Cross des Royal Victorian Order
Miles FitzalanHoward, 17 Duke Of Norfolk
Brite
Geboren 1915
Gestorben 2002
Mann

Miles Fitzalan-Howard, 17. Duke of Norfolk


An Eragrostis plurigluma in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Charles Edward Hubbard. An Eragrostis plurigluma in nahilalakip ha genus nga Eragrostis, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Eragrostis

Eragrostis plurigluma


Philip John Currie (nascido em 13 de março de 1949) é um paleontólogo canadense e curador de museu que ajudou a fundar o Museu Real de Paleontologia Tyrrell em Drumheller, Alberta e agora é professor da Universidade de Alberta em Edmonton. Na década de 1980, ele se tornou o diretor do Canada-China Dinosaur Project, a primeira parceria paleontológica cooperativa entre a China e o Ocidente desde as Expedições da Ásia Central na década de 1920, e ajudou a descrever alguns dos primeiros dinossauros emplumados. Ele é um dos principais editores da influente Encyclopedia of Dinosaurs, e suas áreas de especialização incluem terópodes (especialmente Tyrannosauridae), a origem dos pássaros e padrões de migração dos dinossauros e comportamento de pastoreio. Ele foi um dos modelos para o paleontólogo Alan Grant no filme Jurassic Park.

Biografia

Currie recebeu seu diploma de bacharel em ciências da Universidade de Toronto em 1972, um mestrado em ciências da Universidade McGill em 1975 e um doutorado em filosofia (PhD) em biologia (com distinção) pela mesma instituição em 1981. Suas teses de mestrado e doutorado foram sobre sinapsídeos e diápsidos aquáticos primitivos, respectivamente.

Currie tornou-se curador de ciências da terra no Museu Provincial de Alberta (que se tornou o Museu Real de Alberta em 2005) em Edmonton em 1976, assim que começou o programa de doutorado. Em três temporadas, ele teve tanto sucesso no trabalho de campo que a província começou a planejar um museu maior para abrigar a coleção. A coleção tornou-se parte do Museu Tyrrell de Paleontologia, que foi concluído em 1985 (o epíteto "Real" foi adicionado em 1990), e Currie foi nomeado curador de dinossauros.

Em 1986, Currie tornou-se o co-diretor do Projeto Dinossauro Canadá-China conjunta, com Dale Russell do Museu Canadense da Natureza em Ottawa e Dong Zhiming do Instituto de Paleontologia de Vertebrados e Paleoantropologia em Pequim.

Contribuições a paleontologia
Suas contribuições para a paleontologia incluem sinonimizar os gêneros Troodon e Stenonychosaurus em 1987 (com o nome anterior tendo precedência) e posteriormente revertendo isso em 2017. Ele também sinonimizou o táxon ceratopsiano Rubeosaurus com Styracosaurus, sendo este último o sinônimo sênior válido.

Um dos principais interesses de Currie tem sido a ligação evolutiva entre as aves modernas e os dinossauros não-aviários. As semelhanças entre troodontídeos e pássaros em particular fizeram dele um grande defensor da teoria de que os pássaros são descendentes de dinossauros, assim como sua descoberta de que os tiranossaurídeos, juntamente com muitas outras linhagens de terópodes não aviários, possuíam fúrculas, uma característica anteriormente acreditada. ser exclusivo de pássaros e ausente de dinossauros não-aviários.  Como parte do projeto conjunto de dinossauros China-Canadá, ele ajudou a descrever dois dos primeiros espécimes de dinossauros do lagerstätten de Liaoning na China que mostravam claramente impressões de penas: Protarchaeopteryx e Caudipteryx. Em contraste com a descoberta do Sinosauropteryx em 1996, que mostrou apenas a impressão de filamentos felpudos, estes eram indiscutivelmente penas. Isso não apenas ajudou a consolidar a teoria de que os pássaros são descendentes dos dinossauros, mas também indicou que muitos dromaeossaurídeos eram emplumados.

Em 1997, Currie juntou-se ao Diretor Técnico da Microsoft, Nathan Myhrvold, para criar um modelo de computador demonstrando que os diplodocídeos podiam estalar suas caudas como chicotes e criar pequenos estrondos sônicos. Ele estava envolvido na exposição de um espécime composto que havia sido objeto do escândalo "Arqueoraptor" da National Geographic de 1999.

Currie tornou-se cada vez mais cético em relação à crença ortodoxa de que os grandes dinossauros carnívoros eram animais solitários, mas não havia evidências para sua hipótese de que eles pudessem ter caçado em bandos. No entanto, evidências circunstanciais vieram quando ele rastreou um local mencionado por Barnum Brown que apresentava 12 espécimes de Albertosaurus de várias faixas etárias. Currie também esteve envolvido na descoberta de um leito ósseo que evidenciou comportamento gregário no caenagnatóide Avimimus.

Currie fez contribuições importantes para o estudo da filogenética. Ele contribuiu para uma revisão abrangente das relações filogenéticas de espécies de anquilossaurídeos em 2015. Ele também reavaliou o status filogenético do Nipponosaurus sachalinensis, descobrindo que era muito mais basal entre os Lambeosaurus do que os paleontólogos pensavam anteriormente.

Honrarias
Medalha de Ouro da Real Sociedade Geográfica Canadense.
O Prêmio Elizabeth 'Betsy' Nicholls de Excelência em Paleontologia.

Paleontólogos
Paleontólogos do Canadá
Nascidos em 1949

Philip J. Currie


Jesper Hansen (født 23. oktober 1990) er en tidligere dansk cykelrytter. Han startede sin professionelle karriere på holdet Tinkoff, der blev lukket ned i starten af sæsonen 2016-17.

Meritter

2013
2. plads Sundvolden GP
6. plads Circuit des Ardennes
6. plads Tour de Normandie
7. plads Tour of Norway

2014
6. plads Tour of Norway
Vinder af  ungdomstrøjen

2015
Vinder  af Tour of Norway
Vinder af 3. etape
6. plads Tour de Langkawi

2016
5. plads Tour de Langkawi
2. plads Kroatien Rundt

2017
 2. plads samlet Tyrkiet Rundt
9. plads Kroatien Rundt
7. plads i 5. etape i Kroatien Rundt

2018
 9. plads samlet Volta a Catalunya

2019
 7. plads samlet Tour of California

2020
 6. plads i linjeløbet ved DM i landevejscykling

Deltagelse i Grand Tours

Referencer

Eksterne henvisninger

Mandlige cykelryttere fra Danmark
Personer fra København

Jesper Hansen (cykelrytter)


A Taça Independência foi instituída em 2023 pela Federação Paulista de Futebol em substituição ao Troféu do Interior Paulista que também era conhecido como Campeonato Paulista do Interior, e é uma competição de futebol brasileira, proveniente do Campeonato Paulista - Série A1, que aponta o campeão e melhor time da competição com exceção dos tradicionais quatro grandes do estado, isto é, São Paulo, Palmeiras, Corinthians e Santos.

A competição manteve o mesmo formato de competição do Troféu do Interior, porém passou a permitir a participação de clubes da capital, como exemplo a Portuguesa.

Campeões

Títulos por clube

 São Bernardo = 1 (2023)

Ver também

 Campeonato Paulista de Futebol - Série A1
 Campeonato Paulista de Futebol - Série A2
 Campeonato Paulista de Futebol - Série A3
 Campeonato Paulista de Futebol - Série A4
 Campeonato Paulista de Futebol - Segunda Divisão
 Troféu do Interior Paulista
 Copa Paulista

Campeonato Paulista do Interior de Futebol
Competições de futebol de São Paulo

Taça Independência (São Paulo)


Tyrannochthonius pandus est une espèce de pseudoscorpions de la famille des Chthoniidae.

Distribution
Cette espèce est endémique du Yunnan en Chine. Elle se rencontre à Mangshi dans la grotte Biyu.

Description
Le mâle holotype mesure  et la femelle paratype .

Publication originale
 Hou, Gao & Zhang, 2022 : « Two new species of cave-adapted pseudoscorpions (Pseudoscorpiones, Chthoniidae) from Yunnan, China. » ZooKeys, ,  (texte intégral).

Notes et références

Chthoniidae
Espèce de pseudoscorpions (nom scientifique)
Faune endémique du Yunnan

Tyrannochthonius pandus


August Carl Vilhelm Thomsen (født 3. september 1815 i Lyksborg, død 5. september 1886 i København) var en dansk maler.

Han kom som malersvend til København og ernærede sig der som dekorationsmaler, mens han gik på Kunstakademiet 1833—38. Fra 1837 udstillede han bibelske og historiske billeder, således flere altertavler, af hvilke "Fremstillingen i Templet" (1841) blev købt til Brahetrolleborg Gods, "Jesus, tolv Aar gammel" (1843) kom til Søborg Kirke i Nordøstsjælland. "Hans Tausen forkynder den evangeliske Lære" blev malet efter bestilling af Christian VIII og ophængt i Helligåndskirken.

Til slottet i Oslo udførte han efter bestilling en malet gengivelse af Parthenos-frisen.

I sine senere år virkede han mest som landskabsmaler.

Værker
 Dådyr i Dyrehaven (1874)
 Datterens konfirmationsforberedelse i bondehjem paa Salling (1851)
 La carità romana (1852)
 Klassisk scene med mand og kvinde (1852)
 Adam og Eve sørger over tabet af Abel
 Parti af Mosegangen ved Ørholm
 To hjorte ved en sø
 Skovparti med kronhjort og dennes rudel ved en sø (1876)
 Solomons dom, efter Rubens
 Thyra Danebod meddeler Kong Gorm den Gamle underretning om hans søn Knuds død
 Skovparti med sø og dådyr
 Forårsdag i skoven med nyudsprungne anemoner
 Den landflygtige Kong Christian den anden søger trøst i Luthers nye Lære
 Parti fra Dyrehaven med Fuglsangssøen
 Opstilling på en karm med roser, syrener, stokroser
 Siddende italienerinde med krukke
 Lad de små børn komme til mig
 Historisk sceneri, antagelig fra Valdemarernes tid
 Kroningsscene
 Hans Tausen prædiker i Viborg
 Puerta
 Ung dreng med abe
 Kvinde med ryggen vendt til
 Skov med ænder ved en sø
 Italiens fiskerdreng (1871)
 Parti af Mosegangen ved Ørholm
 Kvinde med børn

Eksterne henvisninger

Noter

Malere fra Danmark
Danskere i 1800-tallet

August Thomsen (kunstner)


King of Devil's Island (Alternativ: Der König von Bastøy, Originaltitel: Kongen av Bastøy) ist ein norwegischer Spielfilm von Marius Holst aus dem Jahre 2010. Der Film feierte in Norwegen seine Premiere. Die Geschichte des Films basiert auf den wahren Begebenheiten der Haftanstalt Bastøy in Norwegen.

Handlung
Im Jahr 1915 lebt auf der Gefängnisinsel Bastøy im Oslofjord eine Gruppe straffälliger Jungen unter dem strengen Regime des Direktors Håkon. Die inhumanen Umstände, unter denen sie hier heranwachsen, prägen die Jungen, machen sie hart. Zugleich schweißt das eintönige Leben auf Bastøy die Heranwachsenden zusammen – sie werden zu einer verschworenen Einheit. Eines Tages werden die beiden Jugendlichen Erling "C-19" und Ivar "C-5" auf die norwegische Insel Bastøy gebracht. Erling, von dem behauptet wird, dass er wegen Mordes verurteilt wurde, beugt sich dem brutalen Regime nicht. Er fällt mehrmals durch Auflehnung gegen die Willkür der Bewacher und durch einen gescheiterten Fluchtversuch auf. Er wird dafür unter anderem mit Schlägen, Zwangsarbeiten und Isolationshaft bestraft. Erling freundet sich mit Olav "C-1" an, der schon seit sechs Jahren in der Besserungsanstalt ist, weil er Geld aus einem Opferstock gestohlen hatte. Olav wurde aufgrund guter Führung sowie dank seiner guten schulischen Leistungen zum Blockleiter ernannt und steht kurz vor seiner Entlassung aus der Anstalt. Da Ivar für die Arbeiten im Wald oder auf dem Acker körperlich nicht stark genug ist, soll er in der Wäscherei aushelfen, wo er der Aufsicht von "Hausvater" Bråthen unterstellt ist. Olav wird Zeuge, wie sich Bråthen an Ivar vergreift und ihn sexuell missbraucht. Olav berichtet Direktor Håkon davon, der daraufhin Bråthen wegen des Missbrauchs eines minderjährigen Schutzbefohlenen zur Rede stellt. Bråthen streitet den Missbrauch nicht vehement ab, sondern macht Håkon deutlich, dass er von dessen eigennützigen Manipulationen der Haftanstaltsfinanzen weiß. Ivar begeht Selbstmord, indem er seine Taschen mit großen Kieselsteinen füllt und sich im Meer selbst ertränkt. Erling sucht Ivar und zieht den toten Leidensgenossen an den Strand. Als Bråthen im Speisesaal erscheint, entsteht ein Tumult. Bråthen verlässt aufgrund der Vorfälle mit gepackten Koffern zur Freude der Anstaltsinsassen die Insel. Einer Kommission stellt Direktor Håkon den Selbstmord Ivars so dar, als ob dieser von den anderen Jugendlichen gemobbt worden sei und Olav sich nicht genügend um Ivar gekümmert habe. An dem Tag, als Olav die Anstalt verlassen soll, nimmt Bråthen seinen Dienst als Hausvater wieder auf. Olav verliert aus diesem Grund die Fassung und schlägt auf Bråthen ein. Die Schlägerei führt dazu, dass Olav, Erling und ein dritter beteiligter Jugendlicher einzeln in flach liegende Gefängnisgitterzellen gesperrt werden. Bjarne, ein ehemaliges, nun als Gefängniswächter tätiges Anstaltsmitglied, öffnet Tage später aus Solidarität die Gefängnisgitterzellen, ohne jedoch auch die Gefängnistür zu öffnen. Als Bråthen die drei Gefangenen aufsucht, können diese dem Vergewaltiger den Gefängnistürschlüssel entreißen und das Gefängnis verlassen. Olav verfolgt den flüchtenden Bråthen. Als den anderen Anstaltsinsassen die Änderung der Machtverhältnisse bewusst wird, zetteln diese eine blutige Revolte an, die das gesamte Personal die Flucht ergreifen lässt. Die Vorratskammern der Anstalt werden von den hungrigen Jugendlichen geplündert. Während Direktor Håkon die Insel per Boot verlassen kann, wird Bråthen von den Jugendlichen aus Rache körperlich schwer verletzt. Als die Jugendlichen Bråthen in einer Scheune hängen wollen, schreitet Erling ein und rettet Bråthen aus der brennenden Scheune. Um die Revolte niederzuschlagen, werden bewaffnete Soldaten per Schiff zur Insel gebracht. Diese haben keine Probleme, die flüchtenden Jugendliche wieder zu arrestieren. Nur Erling und Olav gelingt es, sich dem Zugriff der Soldaten zu entziehen. Sie versuchen, über das gefrorene Eis zum Festland zu flüchten. Dabei bricht Erling im Eis ein und ertrinkt im eiskalten Wasser. Allein Olav gelingt die Flucht. Er fährt danach zur See.

Kritik
"Das norwegische Drama ist ein Plädoyer für Freundschaft und das Recht auf Widerstand. Inszenatorisch verstärkt wird der Kampf durch die kraftvollen Bilder der norwegischen Winterlandschaft", schreibt Stefan Huhn bei filmreporter.de.

Preise
 Amanda für den besten Film, beste Musik und für die besten Nebenrolle
 Publikumspreis auf den Nordischen Filmtagen in Lübeck

Weblinks

 Offizielle Website

Einzelnachweise

Filmtitel 2010
Norwegischer Film
Filmdrama
Actionfilm

King of Devil’s Island


Olaylar
 1473 - Fatih Sultan Mehmet'in komuta ettiği Osmanlı ordusu, Otlukbeli Muharebesi'nde Uzun Hasan komutasındaki Akkoyunlu Devleti'nin ordusunu yendi.
 1480 - Gedik Ahmet Paşa komutasındaki Osmanlı Donanması, İtalya'nın Otranto limanını zaptetti.
 1914 - I. Dünya Savaşı'nda Birleşik Krallık Kraliyet Donanması'ndan kaçarken Çanakkale Boğazı'ndan geçerek Osmanlı Devleti'ne sığınan Alman zırhlıları, Goeben ve Breslaunun satın alındığı açıklandı.
 1914 - I. Dünya Savaşı: Fransa, Avusturya-Macaristan İmparatorluğu'na savaş ilan etti.
 1923 - İsmet İnönü, Lozan Anlaşması'nı imzaladığı kalemi İstanbul Üniversitesi'ne armağan etti.
 1929 - Türk Yerli Mallar Sergisi, İstanbul'da Galatasaray Lisesi'nde açıldı.
 1934 - Alkatraz Kuşçusu filmine konu olan, San Francisco'daki Alkatraz adası hapishanesi hizmete girdi.
 1951 - Halkevleri kapatıldı ve malları Hazine'ye devredildi.
 1952 - Ürdün Meclisi, şizofreni hastalığı nedeniyle tahtta kalması sakıncalı görülen Kral Talal'ın yerine, oğlu Veliaht Prens Hüseyin'i Kral seçti.
 1960 - Çad, Fransa'dan bağımsızlığını ilan etti.
 1963 - Çatalhöyük'te, MÖ 8000'de yapılmış buluntulara rastlandığı açıklandı.
 1965 - Hendek Tatarköy (Nüzhetiye)'de meydana gelen trafik kazasında, yolcu otobüsünün asit yüklü tanker ile çarpışması sonucu 25 yolcu asitle yanarak öldü.
 1972 - Hollanda'da, Türklerle Hollandalılar çatıştı, Türklerin evleri taşlandı. Çıkan olaylarda 100'e yakın kişi de yaralandı.
 1973 - New York şehrinin Bronx ilçesindeki 1520 Sedgwick Avenue'de, DJ Kool Herc tarafından Hip Hop keşfedildi.
 1976 - Filistinli iki gerilla, Yeşilköy Havaalanı'nda İsrail uçağına binenlere ateş açtı: 4 kişi hayatını kaybetti, 20 kişi de yaralandı.
 1980 - Çin'de Mao dönemi resmen tarihe karıştı. Çin Komünist Partisi Merkez Komitesi, Mao ile ilgili tüm resim, demeç ve afişleri yasakladı.
 1980 - Kilis'te Fayık Güngörmez adlı bir kişi, kardeşiyle evlenmeyip başka biriyle evlenen kadını öldürdü. 12 Eylül döneminde idam edildi.
 1995 - Suudi Arabistan'da 4 Türk vatandaşı kılıçla başı kesilerek idam edildi. 14 Ağustos'ta da, 2 Türk vatandaşı daha aynı yöntemle idam edildi. 17 Ağustos'ta Başbakan Tansu Çiller, idamların durdurulması için Prof. Dr. Nevzat Yalçıntaş'ı Suudi Arabistan'a özel elçi olarak gönderdi. 20 Ağustos'ta Suudi Hükûmeti idamları durdurduğunu açıkladı.
 1999 - Yüzyılın son tam güneş tutulması Türkiye'den de çeşitli illerden izlendi.
 2002 - Almanya'nın Münih kentindeki 18. Avrupa Atletizm Şampiyonası'nda kadınlar 1500 metrede Süreyya Ayhan, altın madalya kazandı.
 2004 - Kocaeli'nin Tavşancıl kasabasında, saat 16:51'de Başkent ve Adapazarı Ekspresleri kafa kafaya çarpışarak kaza yaptı. Kazada ikisi anne ile kızı olmak üzere 8 kişi öldü, 88 kişi yaralandı.
 2017 - Trabzon'nun Maçka ilçesinde PKK militanları ile çıkan çatışmada, Eren Bülbül ve Başçavuş Ferhat Gedik hayatını kaybetti.

 Doğumlar
 1086 - V. Heinrich, Almanya Kralı ve Kutsal Roma İmparatoru (ö. 1125)
 1833 - Robert G. Ingersoll, "The Great Agnostic" lakaplı Amerikalı hatip, aktivist ve politik lider (ö. 1899)
 1833 - Kido Takayoshi, Japon samuray ve siyasetçi (d. 1877)
 1837 - Sadi Carnot, Fransız siyasetçi, Fransa'da Üçüncü Cumhuriyet döneminin beşinci cumhurbaşkanı (d. 1894)
 1858 - Christiaan Eijkman, Hollandalı tıp adamı ve Nobel Fizyoloji veya Tıp Ödülü sahibi (ö. 1930)
 1892 - Eiji Yoshikawa, Japon tarih romancısı (ö. 1962)
 1897 - Enid Blyton, İngiliz yazar (ö. 1968)
 1902 - Alfredo Binda, İtalyan eski profesyonel yol bisikleti yarışçısı (ö. 1986)
 1905 - Erwin Chargaff, Alman biyokimyacı (ö. 2002)
 1912 - Eva Ahnert-Rohlfs, Alman gök bilimci (ö. 1954)
 1913 - Étienne Burin des Roziers, Fransız diplomat (ö. 2012)
 1921 - Alex Haley, Amerikalı romancı (ö. 1992)
 1925 - Arlene Dahl, Amerikalı sinema oyuncusu
 1926 - Aaron Klug, Litvanya doğumlu Britanyalı kimyager, biyofizikçi ve Nobel Kimya Ödülü sahibi (ö. 2018)
 1932 - Fernando Arrabal, İspanyol oyun yazarı, senarist, film yönetmeni, romancı ve şair
 1932 - Peter Eisenman, Amerikalı mimar ve mimarlık teorisyeni
 1933 - Jerzy Grotowski, tiyatro kuramcısı, yönetmen, eleştirmen, oyuncu ve eğitimci (ö. 1999)
 1935 - Erdoğan Karabelen, Türk millî basketbolcu ve atlet (ö. 2018)
 1939 - James Mancham, Seyşelli gazeteci, avukat, yazar, iş insanı ve siyasetçi (ö. 2017)
 1943 - Pervez Müşerref, Pakistanlı asker, siyasetçi ve Devlet Başkanı
 1944 - Ian McDiarmid, İskoç tiyatro ve sinema oyuncusu
 1946 - Marilyn vos Savant, Amerikalı dergi köşe yazarı, yazar, okutman, ve oyun yazarı
 1947 - Theo de Jong, Hollandalı eski millî futbolcu ve teknik direktör
 1949 - Ian Charleson, İskoç aktör ve sahne sanatçısı (ö. 1990)
 1950 - Steve Wozniak, ABD doğumlu bilgisayar mühendisi
 1951 - Roza Domascyna, Alman şair ve çevirmen
 1953 - Hulk Hogan, Amerikalı güreşçi
 1955 - Nur Yerlitaş, Türk moda tasarımcısı
 1957 - Masayoshi Son, Japon iş insanı
 1958 - Pascale Trinquet, Fransız eskrimci
 1959 - Gustavo Cerati, şarkıcı, söz yazarı, besteci ve rock müzik yapımcısı (ö. 2014)
 1962 - Bahar Öztan, Türk sinema oyuncusu
 1965 - Embeth Davidtz, Amerikalı oyuncu
 1965 - Viola Davis, Amerikalı aktris
 1966 - Nigel Martyn, İngiliz eski millî kaleci
 1966 - Donny McCaslin, Amerikalı jazz saksafoncusu
 1966 - Juan María Solare, Arjantinli besteci ve piyanist
 1967 - Massimiliano Allegri, İtalyan teknik direktör ve eski futbolcu
 1967 - Ahmet Hakan, Türk gazeteci ve televizyoncu
 1967 - Enrique Bunbury, İspanyol şarkıcı
 1967 - Joe Rogan, Amerikalı komedyen ve aktör
 1968 - Özlem Çerçioğlu, Türk siyasetçi
 1970 - Gianluca Pessotto, İtalyan eski millî futbolcu
 1971 - Ferhat Atik, Kıbrıslı senarist, yönetmen, yazar ve araştırmacı
 1974 - Audrey Mestre, Fransız dünya rekortmeni serbest dalgıç (ö. 2002)
 1976 - Iván Córdoba, Kolombiyalı futbolcu
 1977 - Ventsislav Aldev, Bulgar futbolcu
 1979 - Walter Ayoví, Ekvadorlu millî futbolcu
 1980 - Okan Çabalar, Türk oyun yazarı ve tiyatro, sinema ve dizi oyuncusu
 1983 - Chris Hemsworth, Avustralyalı aktör
 1984
 Lucas di Grassi, Brezilyalı otomobil yarışçısı
 Nicolás Larcamón, Arjantinli futbolcu ve teknik direktör
 1985 - Jacqueline Fernandez, Sri Lankalı manken ve oyuncu
 1986 - Luiz Rhodolfo, Brezilyalı futbolcu
 1988 - Mustafa Pektemek, Türk futbolcu
 1988 - Patty Mills, Avustralyalı basketbolcu
 1988 - Volkan Babacan, Türk kaleci
 1988 - Daniel Fanger, İsviçreli futbolcu
 1991 - Cristian Tello, İspanyol futbolcu
 1992 - Kim Jong-min, Güney Koreli futbolcu
 1994 - Joseph Barbato, Fransız futbolcu
 1998 - Enrica Rinaldi, İtalyan güreşçi
 1999 - Changbin, Güney Koreli şarkıcı
 2001 - Gökşen Fitik, Türk basketbolcu

 Ölümler
 MÖ 480 - I. Leonidas, Sparta Kralı (d. yaklaşık MÖ 540)
 353 - Magnentius, Romalı isyancı (d. 303)
 1259 - Möngke, Moğol Hükümdarı (d. 1209)
 1456 - János Hunyadi (Hunyadi Yanoş), Macar ordu komutanı (d. 1387)
 1494 - Hans Memling, Flaman ressam (d. 1430)
 1563 - Bartolomé de Escobedo, İspanyol besteci (d. 1500)
 1578 - Pedro Nunes, Portekizli matematikçi (d. 1502)
 1614 - Lavinia Fontana, İtalyan ressam (d. 1552)
 1813 - Henry James Pye, İngiliz şair (d. 1745)
 1850 - Atiye Sultan, II. Mahmud'un kızı (d. 1824)
 1851 - Lorenz Oken, Alman doğa tarihçisi, botanist, biyolog ve ornitolog (d. 1779)
 1890 - John Henry Newman, Kardinal (d. 1801)
 1919 - Andrew Carnegie, İskoçya doğumlu Amerikalı iş insanı ve sanayici (d. 1835)
 1921 - Henry Carter Adams, Amerikalı ekonomist (d. 1851)
 1937 - Edith Wharton, Amerikalı yazar ve moda tasarımcısı (d. 1862)
 1956 - Jackson Pollock, Amerikalı ressam (d. 1912)
 1972 - Max Theiler, Güney Afrikalı biyolog ve Nobel Fizyoloji veya Tıp Ödülü sahibi (d. 1899)
 1979 - James Gordon Farrell, Britanyalı yazar (d. 1935)
 1988 - Anne Ramsey, Amerikalı aktris (d. 1929)
 1994 - Peter Cushing, İngiliz aktör (d. 1913)
 1996 - Baba Vanga, Bulgar kadın kâhin (d. 1911)
 2000 - Alim Şerif Onaran, Türk sinema kuramcısı, yazar, akademisyen ve hukukçu (d. 1924)
 2005 - Manfred Korfmann, Alman arkeolog (d. 1942)
 2008 - Dursun Karataş, Türk devrimci (d. 1952)
 2009 - Aykut Oray, Türk tiyatro, sinema ve dizi oyuncusu (d. 1942)
 2011 - Jani Lane, Amerikalı müzisyen ve şarkıcı (d. 1964)
 2014 - Vladimir Beara, Yugoslav eski millî futbolcu ve teknik direktör (d. 1928)
 2014 - Julia Polak, Arjantin doğumlu İngiliz patolog (d. 1939)
 2014 - Robin Williams, Amerikalı komedyen, oyuncu, yapımcı ve En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu Akademi Ödülü sahibi (d. 1951)
 2015 - Suat Geyik, Türk sinema oyuncusu (d. 1949)
 2015 - Tarık Dursun K., Türk yazar ve yayıncı (d. 1931)
 2017 - Abdülhüseyin Abdülrıza, Kuveytli oyuncu, komedyen ve yazar (d. 1939)
 2017 - Eren Bülbül, Türk çocuk (Türk Emniyet Güçleri ile PKK üyeleri arasındaki çatışmada hayatını kaybeden) (d. 2002)
 2017 - Yisrael Kristal, 2014'te Holokost'tan sağ kurtulan en yaşlı kişi olmuş süper asırlı İsrailli işletmeci (d. 1903)
 2017 - Terele Pávez, İspanyol oyuncu (d 1939)
 2018 - V. S. Naipaul, Trinidad ve Tobago asıllı Britanyalı yazar (d. 1932)
 2018 - Fabio Mamerto Rivas Santos, Dominikan Roma-Katolik piskopos (d. 1932)
 2019 - Bluey Adams, Avustralya futbolu oyuncusu (d. 1935)
 2019 - Michael E. Krauss, Amerikalı dil bilimci (d. 1934)
 2019 - Walter Martínez, Honduraslı millî futbolcu (d. 1982)
 2020 - Sixto Brillantes, Filipinli avukat (d. 1939)
 2020 - Belle du Berry, Fransız şarkıcı, söz yazarı ve aktris (d. 1966)
 2020 - Rahat Indori, Hint Bollywood söz yazarı ve Urdu dili şairi (d. 1950)
 2020 - Trini López, Amerikalı şarkıcı, gitarist ve aktör (d. 1937)
 2020 - Cahit Tanyol,' Türk şair, yazar, sosyolog, akademisyen (d. 1914)
 2021 - Adela Forestello, Arjantinli bir insan hakları aktivistiydi (d. 1923)
 2021 - Lorna Toolis, Kanadalı bir kütüphaneci ve editör (d.  1952)
 2021 - Göran Zachrisson, İsveçli spor gazetecisi ve televizyon yorumcusudur (d. 1938)
 2022 - Michael Badnarik, Amerikalı bilgisayar mühendisi, politik aktivist, siyasetçi ve radyocu (d. 1954)
 2022 - Marco Brown, Jamaikalı siyasetçi (d. 1927)
 2022 - Anne Heche, Amerikalı oyuncu, yönetmen ve senarist (d. 1969)
 2022 - Hana Mazi Jamnik, Sloven kayaklı koşucu (d. 2002)
 2022 - Hanae Mori, Japon moda tasarımcısı (d. 1926)
 2022 - Manuel Ojeda, Meksikalı aktör (d. 1940)
 2022 - Jean-Jacques Sempé, Fransız karikatürist, çizer (d. 1932)
 2022 - Pauline Stroud, İngiliz aktris  (d. 1930)
 2022 - József Tóth, Macar eski futbolcudur (d. 1951)

Tatiller ve özel günler

0811
11

11 Ağustos


Le Kyrie, op. 170, est une œuvre de la compositrice Mel Bonis.

Composition
Mel Bonis compose son Kyrie en fa dièse mineur pour chœur mixte a cappella. L'œuvre existe en deux manuscrits, non datés. Elle ne sera publiée qu'à titre posthume par les éditions Armiane en 2001.

Analyse

Réception

Discographie

Références

Sources

Liens externes

Œuvre de Mel Bonis
Musique chorale

Kyrie de Bonis


El festín de Baltasar es un cuadro pintado en 1635 por Rembrandt. Se exhibe en la National Gallery de Londres.

El tema de la obra es un episodio del Libro de Daniel. El rey Baltasar de Babilonia celebra un banquete en el que los comensales toman bebidas y comen en cuencos y vasos saqueados del templo de Jerusalén por Nabucodonosor, durante la conquista de la capital de los judíos que condujo a la cautividad de Babilonia.

En medio del festín surge una misteriosa mano que escribe un enigmático mensaje en la pared: mene, mene, tekel, ufarsin (מְנֵא מְנֵא תְקֵל וּפַרְסֵין, "una mina, un siclo y dos medias minas"). Nadie, salvo Daniel, pudo interpretarlo ("mene, ha contado Dios tu reino y le ha puesto fin; tekel, has sido pesado en la balanza y hallado falto de peso; ufarsin, ha sido roto tu reino, y dado a los medos y persas).

La obra está firmada y fechada "Rembrandt, 1635 F." y refleja influencia de la pintura de Rubens y Caravaggio.

Es un tema recurrente en varias obras de artistas como el italiano Luigi Crespi o el pintor español Juan Carreño de Miranda.

Análisis
El cuadro responde a la pretensión de Rembrandt por establecerse como un pintor reconocido de grandes pinturas de historia al estilo barroco. Las figuras no pretenden reflejar una belleza ideal, sino mostrarse de forma realista, con arrugas e imperfecciones, y una gran expresividad (mostrando sorpresa y asombro en ojos y rostros) y gestualidad de todo el cuerpo, intentando capturar el momento en el que los asistentes al festín advierten, aterrorizados, el milagro de la escritura en la pared.

El tratamiento de la luz y las sombras se hace con la técnica del claroscuro, destacando detalles de los rostros o el manto real y ocultando otras partes para que no distraigan innecesariamente la atención. La textura del óleo y la potencia y dirección de la pincelada están también sutilmente estudiadas, permitiendo definir los efectos deseados de atmósfera y movimiento.

Se emplean elementos iconográficos para transmitir un complejo mensaje moral y bíblico. La mano que escribe en la pared es masculina, para representar con claridad la mano de Dios. El vaso profanado acaso sea una configuración que aluda al cáliz eucarístico. Los tonos dorados aluden a la riqueza de Babilonia.

La composición evidencia una planificación organizada. Se pretende concentrar la atención en la figura central (Baltasar), de pose dramática. La luz, proveniente de las letras escritas en la pared, se refleja en los ojos de las figuras, la capa real y los vasos. Las líneas de tensión y las miradas se dirigen en diagonal al ángulo superior derecho.

Rembrandt vivía en el barrio judío de Ámsterdam y allí obtuvo un libro hebreo de uno de sus amigos, el rabino e impresor Menasseh Ben Israel, de donde extrajo los caracteres que usó en su cuadro; no obstante, lo hizo incorrectamente, al disponerlos en columnas en vez de derecha a izquierda, como corresponde a ese tipo de escritura. Ese error, de ser consciente, podría significar una referencia a la tradición judía que cuenta que la escritura solo pudo ser interpretada por Daniel porque estaba escrita verticalmente, para que nadie más la entendiera.

Se ha señalado la posibilidad de que el dramatismo y la gestualidad de la escena estuvieran influenciados por las representaciones teatrales, que se habían convertido en un importante espectáculo en la Holanda del sigloXVII.

Robo
En 1834 el cuadro fue robado a su entonces propietario, Charles Everingham, un marchante del barrio londinense de Bride Lane. El autor del robo fue Frederick Worseldine, hijo de John Worseldine, un huésped de Charles Everingham. El cuadro fue llevado a la tienda de Mr. Russell, donde Frederick quiso empeñarlo por ocho chelines. Sospechando que la pintura fuera robada, se dio aviso a la policía, y Frederick fue detenido, juzgado y condenado a la deportación a Tasmania.

Referencias

Enlaces externos

Pinturas representando temas del Antiguo Testamento
Cuadros de 1635
Colecciones de la National Gallery de Londres
Pinturas de comida y bebida
Obras de arte robadas

El festín de Baltasar (Rembrandt)


Scott DuBois (* 27. April 1978 in Chicago) ist ein US-amerikanischer Jazzgitarrist, Komponist und Bandleader.

Leben und Wirken
Scott DuBois studierte an der Manhattan School of Music; seit Mitte der 2000er Jahre arbeitet er mit eigenen Formationen. Er spielte mit Jon Irabagon, Pascal Niggenkemper, Eivind Opsvik und mit David Liebman, der an dessen Soul-Note-Alben Monsoon (2005) und Tempest (2007) mitwirkte. 2008 entstand das Album Banshees (Sunnyside Records), das DuBois mit Gebhard Ullmann, Thomas Morgan und Kresten Osgood einspielte. Mit diesem Quartett nahm DuBois vier weitere Alben auf, Black Hawk Dance (2010, Sunnyside Records), Landscape Scripture (2012, Sunnyside Records), Winter Light (2015, ACT) und Autumn Wind (2017, ACT). Landscape Scripture wurde vom National Public Radio zu einem der 10 besten Jazz Alben des Jahres 2012 gewählt. Winter Light wurde vom New York City Jazz Record zu einem der besten Alben des Jahres 2015 gewählt.

Die New York Times bescheinigte DuBois "an equal commitment to knotty compositions and blank-canvas improvisation".

DownBeat Magazine wählte DuBois 2019 zu den "Rising Stars" in der Kategorie Gitarre.

Preise und Auszeichnungen
 ECHO Musikpreis 2018 für das Album Autumn Wind.
 Thelonious Monk International Jazz Guitar Competition 2005, Semifinalist.

Diskographische Hinweise
 Moonsoon (Soul Note, 2004) mit David Liebman, Jason Rigby, Loren Stillman, Mark Ferber, Thomas Morgan
 Tempest (Soul Note, 2006) mit David Liebman, Jason Rigby, Loren Stillman, Mark Ferber, Thomas Morgan
 Banshees (Sunnyside, 2008), mit Gebhard Ullmann, Thomas Morgan, Kresten Osgood
 Black Hawk Dance (Sunnyside, 2010), mit Gebhard Ullmann, Thomas Morgan, Kresten Osgood
 Landscape Scripture (Sunnyside, 2012), mit Gebhard Ullmann, Thomas Morgan, Kresten Osgood
 Winter Light (ACT, 2015), mit Gebhard Ullmann, Thomas Morgan, Kresten Osgood
 Autumn Wind (ACT, 2017), mit Gebhard Ullmann, Thomas Morgan, Kresten Osgood, Eva León, Conway Kuo, William Frampton, Sarah Rommel, Erin Lesser, BJ Karpen, Elisabeth Stimpert, Michael Harley
 Summer Water (2021)

Weblinks

 Webpräsenz von Scott DuBois

Einzelnachweise

Jazz-Gitarrist
Komponist (Jazz)
Bandleader
Person (Brooklyn)
Musiker (Vereinigte Staaten)
US-Amerikaner
Geboren 1978
Mann

Scott DuBois


George André Palermo Santoro (Rio de Janeiro, 01 de maio de 1971) é advogado, professor, Mestre em Contabilidade e Administração pela Fucape Business School, com especialização em Economia Empresarial pela Universidade Candido Mendes, especialização em Administração Pública pela Fundação Getúlio Vargas, Direito Trabalho e Previdência pela Universidade Candido Mendes e em Orçamento e Finanças Públicas com formação em cursos no Fundo Monetário Internacional e Banco Mundial. Secretário de Estado da Fazenda de Alagoas desde janeiro de 2015, Santoro também é Auditor de Controle Externo do Tribunal de Contas do Município do Rio de Janeiro e acumula passagens pela Secretaria Municipal de Fazenda do Rio de Janeiro e Secretaria Estadual de Fazenda do Rio de Janeiro.

Biografia
George Santoro é filho de imigrantes italianos (Salvatore Santoro e Concetta Palermo Santoro), que vieram para o Brasil após a Segunda Guerra Mundial.

Graduou-se em 1995 em Ciências Jurídicas e Sociais na Universidade Federal do Rio de Janeiro, UFRJ.

É casado com a jornalista Danielle Santoro, com quem tem um filho: Luiz Eduardo Santoro.

Atuou na Secretaria Municipal de Fazenda do Rio de Janeiro entre os anos de 1997 e 2003, na função de diretor administrativo.

Em 2003, tornou-se servidor público Tribunal de Contas do Município do Rio de Janeiro, onde passou a atuar como Auditor de Controle Externo. Em 2007, assumiu o cargo de Superintendente de Relações Federativas até que, no mesmo ano, passou a ser Subsecretário de Estado de Política Fiscal do Rio de Janeiro.

Em 2013, passou a ser Subsecretário de Estado de Receita do Rio de Janeiro, por onde permaneceu até o ano de 2014.

Já em 2015, a convite do recém eleito governador de Alagoas Renan Filho (MDB), tornou-se Secretário de Estado da Fazenda de Alagoas.

Em 2020, Santoro recebeu o título de Cidadão Honorário do Estado de Alagoas concedido pela Assembleia Legislativa de Alagoas.

Em 2022, recebeu da Câmara Municipal de Maceió o título de Cidadão Honorário de Maceió.

O Governador eleito por Alagoas nas Eleições de 2022, Paulo Dantas (MDB), já confirmou o nome de George Santoro como Secretário de Fazenda para a gestão que terá início em 01 de janeiro de 2023.

Referências

Economistas do estado do Rio de Janeiro
Professores do Brasil
Alunos da Fundação Getulio Vargas

George André Palermo Santoro


Nerone est un opéra en trois actes du compositeur Pietro Mascagni (1935), sur un livret de Giovanni Targioni-Tozzetti, d'après la pièce Nerone (1872) de Pietro Cossa. L'œuvre se situe à l'époque de l'empereur Néron. L'opéra se termine par le suicide de Néron. La majeure partie de la musique est tirée d'un projet d'opéra Vistilia (1907), qui n'a pas abouti. La première a été faite le  au Teatro alla Scala de Milan sous la direction de Mascagni lui-même.

Rôles

Discographie
 1986, Kees Bakels (dir.), Georgi Tcholakov, Lynne Strow Piccolo, Sigmund Cowan, Dino di Domenico, Zoltan Kovacs, Math Dirks, David Shapero, Harry Peeters, Radio Filharmonisch Orkest, Hilversum, Chœur de la Radio-télévision hollandaise, Bongiovanni
 2001, Támas Pál (dir.), Mario Marchesi, Madelyn Renée Monti, Michele Porcelli, Leopoldo Lo Sciuto, Antonio Faieta, Rubén Martínez, Pierluigi Dilengite, Carlo Riccioli, Académie philharmonique romaine

Notes et références

Liens externes

 Livret en italien et espagnol chez kareol.es

Œuvre de Pietro Mascagni
Opéra italien
Opéra des années 1930
1935 en Italie
Opéra créé à Milan
Opéra se déroulant dans l'Antiquité
Néron
Opéra inspiré par un personnage historique

Nerone


Skittenfjorden er en fjord  på Nordkinnhalvøen i Gamvik kommune i Troms og Finnmark fylke i Norge. Fjorden har indløb mellem  Kamøynæringen i vest og Bispen i øst og går fire kilometer mod sydvest til Austerbotnen. Vest for Kamøynæringen ligger Mehamnfjorden og øst for Bispen ligger Sandfjorden. Inderst i fjorden ligger to bugter, Vesterbotnen og Austerbotnen.

Det er enkelte bebyggelser men ingen veje  ved fjorden.

Kilder og henvisninger

Fjorde i Troms og Finnmark
Gamvik

Skittenfjorden


زدولبونيف (Здолбунів) هي مدينة في مقاطعة ريفنينسكا في أوكرانيا.

يبلغ عدد سكانها حوالي 24606 نسمة.

مراجع

مواقع هولوكوست في أوكرانيا
مدن أوكرانيا
مدن في مقاطعة ريفنا

زدولبونيف


Academia.edu je društvena mreža za znanstvenike. Namjera tvoraca je da znanstvenici lakše mogu pronaći osobe koje se zanimaju za ista područja istraživanja odnosno povezati se sa svjetskom znanstveno-istraživačkom mrežom. Korisnici mreže imaju prigodu informirati se o najnovijim radovima objavljenim iz njihova područja od interesa, izlaganjima te porukama i statusima ljudi koje zanimaju iste teme. 2010. godine Academia.edu je imala više od 130.000 registriranih korisnika iz više od 60.000 različitih ustanova/zavoda/odjela koji pokrivaju preko 28.000 različitih područja istraživanja. Korisnici Academia.edu imaju vlastite korisničke račune, stvaraju vlastite stranice na kojima mogu objavljivati informacije u svezi sa svojim znanstvenim interesima, stavljati poveznice na cjelovite tekstove radova koje su objavili, slijediti aktivnosti pojedinih kolega, njihovu publicistiku i sl. Također je omogućen korisnicima uvid u to koliko ostalih korisnika slijedi njegove aktivnosti. Pri registriranju novi se korisnici trebaju svrstati u strukturno stablo svoje ustanove, što je potrebno napraviti. Studenoga 2018. mreža je imala više od 70 milijuna korisnika diljem svijeta.

Izvori

Znanost
Društvene mreže

Academia.edu


Fuentes de Ebro es una estación ferroviaria situada en el municipio español de Fuentes de Ebro, en la provincia de Zaragoza, Aragón. Dispone de servicios de Media Distancia atendidos por Renfe.

Situación ferroviaria
La estación se encuentra en el punto kilométrico 369 de la línea férrea de ancho ibérico que une Miraflores con Tarragona, entre las estaciones de El Burgo de Ebro y de Pina, a 168 metros de altitud. El tramo es de vía única y está electrificado.

Historia
La estación fue puesta en servicio el 15 de junio de 1874 con la apertura del tramo Zaragoza - Fuentes de Ebro de la línea férrea que unía Zaragoza con Val de Zafán por parte de una pequeña compañía fundada en 1869 que respondía al nombre de Ferrocarril de Zaragoza a Escatrón y Val de Zafan a las Minas de la cuenca minera de Gargallo-Utrillas. En 1881 la línea que también era conocida como el Ferrocarril del Mediterráneo fue adquirida por la compañía de los Directos de Barcelona a Zaragoza la cual fue absorbida por MZA en 1894 con el propósito de conectar en Zaragoza su línea desde Barcelona por Tarragona con la que venía de Madrid. Esta última gestionó la estación hasta que en 1941, la nacionalización del ferrocarril en España supuso la integración de MZA en la recién creada RENFE.

Desde el 31 de diciembre de 2004 Renfe Operadora explota la línea mientras que Adif es la titular de las instalaciones ferroviarias.

La estación careció de servicios de pasajeros durante 8 meses, desde el 17 de marzo de 2020, volviendo a recuperar el servicio el 10 de enero de 2021.

La estación
El edificio para viajeros, cerrado al público, es una estructura de planta rectangular, de dos alturas y disposición lateral a las vías. Cuenta con dos andenes, uno lateral con acceso a la via 2 (derivada) y un estrecho central, con acceso a la via 2 y via 1 (principal). Hay dos vías derivadas más sin acceso a andén. Tiene habilitada una zona de aparcamiento.

Servicios ferroviarios

Media Distancia
Renfe Operadora presta servicios de Media Distancia gracias a sus trenes Regionales en el siguiente trayecto:

Referencias

Enlaces externos
 Media Distancia Aragón en la web de Renfe.

Fuentes de Ebro
Fuentes
Fuentes

Estación de Fuentes de Ebro


Anthony Perrinott Lysberg Barber, Baron Barber,  (4 July 1920 – 16 December 2005) was a British Conservative politician who served as Chancellor of the Exchequer from 1970 to 1974.

After serving in both the Territorial Army and the Royal Air Force during the Second World War, Barber studied at Oxford and became a barrister. Elected as MP for Doncaster in 1951, Barber served in government under Harold Macmillan as Economic Secretary to the Treasury and Financial Secretary to the Treasury, before being appointed Minister of Health by Alec Douglas-Home in 1963. After losing his seat in 1964, he won the 1965 by-election in Altrincham and Sale and returned to Parliament.

Barber was appointed as Chancellor of the Exchequer by Edward Heath in 1970, and oversaw a major liberalisation of the banking system, replaced purchase tax and Selective Employment Tax with Value Added Tax, and also relaxed exchange controls. During his term the economy suffered due to stagflation and industrial unrest, including a miners strike which led to the Three-Day Week. In 1972 he delivered a budget which was designed to return the Conservatives to power in an election expected in 1974 or 1975. This budget led to a brief period of growth known as "The Barber Boom," followed by a wage-price spiral and high inflation, culminating in the 1976 sterling crisis. He was forced to introduce anti-inflation measures, along with a Price Commission and a Pay Board. After the Conservatives lost the first general election of 1974, he did not stand in the second election of that year.

Birth and early life
Barber was born on 4 July 1920 in Kingston upon Hull. He was the third son of John Barber and his Danish wife, Musse. Barber's unusual middle names arose from his mother, who contributed the "Lysberg", and French grandmother, who contributed the "Perrinott". His father was company secretary and director of a Doncaster confectionery works. He had two brothers: Noel, who became a journalist and novelist, and Kenneth, who became company secretary of Midland Bank.

Barber was educated at King Edward VI Grammar School in Retford, Nottinghamshire. He became an articled clerk in a solicitors' firm, but joined the King's Own Yorkshire Light Infantry shortly before the Second World War started. He was commissioned into the Territorial Army Royal Artillery in 1939 and served in France with a unit from Doncaster as part of the British Expeditionary Force. He was evacuated from Dunkirk in 1940, but later he became a pilot in the Photographic Reconnaissance Unit of the RAF. He ran out of fuel on a reconnaissance mission on 25 January 1942 and ditched near Mont St Jean, but was captured by the Germans.

He was mentioned in dispatches for helping escapees from the prison camp at Stalag Luft III; he himself once escaped as far as Denmark. His PoW experiences were recalled by his friend and fellow RAF pilot PoW Thomas D. Calnan who met Barber at Oflag IX-A/H at Spangenberg in February 1942:

"Complete uniforms were rare in our party, the one outstanding exception belonging to Tony Barber, who was resplendent in an Army lieutenant's uniform, complete with Sam Browne."

Barber is a prominent figure throughout Calnan's book:

"It was natural that Charles Hall, Tony Barber and I should plot escape together. We had known one another at Benson, before being shot down and we still felt that we all belonged to the same unit."

Barber also wrote a brief foreword to this volume: "What has struck me most forcibly is how, after more than twenty years, he has recounted our adventures with such accuracy. He has managed to make a reality, once again, of the hopes and fears, the depression and the excitement which, for most of us who were there, now seems more like a dream."

While still a prisoner, Barber took a law degree with first-class honours through the International Red Cross. On his return to England, he was awarded a state grant to Oxford University, where he took a degree in Philosophy, Politics, and Economics in two years at Oriel College, and a scholarship to the Inner Temple. He then practised as a barrister from 1948, and specialised in taxation. From 1967 to 1970 he was chairman of Redfearn National Glass, with which his wife Jean's family was connected.

House of Commons
Anthony Barber stood in Doncaster at the 1950 general election but lost by 878 votes. He contested the seat again at the 1951 general election, however, and beat the incumbent Labour Member of Parliament, Raymond Gunter by 384 votes. He held a series of offices: Parliamentary private secretary to George Ward (Under Secretary for Air) from 1952 to 1958; junior Government whip from 1955 to 1958; and Parliamentary Private Secretary to the Prime Minister, Harold Macmillan from 1958 to 1959. He then served four years as a junior minister in the Treasury, Economic Secretary to the Treasury from 1959 to 1962, and, following the "Night of the Long Knives" on 13 July 1962, as Financial Secretary to the Treasury from 1962 to 1963 (under the Chancellorships of Derick Heathcoat Amory, Selwyn Lloyd and Reginald Maudling). He became a Cabinet minister, as Minister of Health, in 1963, but lost his seat in the Commons in the 1964 general election to Labour's Harold Walker.

His absence from Parliament was short-lived, as four months later he won a 1965 by-election in Altrincham and Sale caused by the elevation to the peerage of Frederick Erroll. In opposition, he led Ted Heath's campaign to become Conservative party leader in 1965, and became party chairman in 1967. The Conservatives won the general election in 1970, and Barber held his seat until the general election of October 1974, when he himself entered the House of Lords.

Chancellor of the Exchequer
After winning the election in 1970, Edward Heath appointed Barber as Chancellor of the Duchy of Lancaster and gave him the responsibility for negotiating the entry of the UK into the European Economic Community. However, following the sudden death of Iain Macleod on 20 July, only four weeks after the election, Barber became the new Chancellor of the Exchequer. His appointment prompted Harold Wilson to remark that it was the first time that he had realised that Heath had a sense of humour. In line with the initial liberal instincts of Heath's 1970 government, he oversaw a major liberalisation of the banking system under the title of 'Competition and Credit Control', leading to a high level of lending, much of it to speculative property concerns. In his first Budget, in March 1971, he proposed to replace purchase tax and Selective Employment Tax with Value Added Tax, and also relaxed exchange controls; both were prerequisites to membership of the EEC. VAT came into force in 1973 at a standard rate of 10%. A year later, the rate was cut to 8%.

Barber also reduced direct taxes. High levels of economic growth followed, but the traditional capacity constraints of the British economy - especially currency and balance of trade concerns - quickly choked the economic boom. The banking system fell towards crisis as the bubble burst.

During his term the economy suffered due to stagflation and industrial unrest. In 1972 he delivered a budget which was designed to return the Conservative Party to power in an election expected in 1974 or 1975. This budget led to a period known as "The Barber Boom". The measures in the budget led to high inflation and wage demands from Public Sector workers. He was forced to introduce anti-inflation measures on the 6 November 1972, along with a Price Commission and a Pay Board. The inflation of capital asset values was also followed by the 1973 oil crisis which followed the Yom Kippur War, adding to inflationary pressures in the economy and feeding industrial militancy (already at a high as a result of the struggle over the Industrial Relations Act 1971).

In 1972, having said a week earlier in the House of Commons that he had "no reason to believe that the pound was overvalued", he floated it (most of the world currencies were floated at that time) "as a temporary measure". The pound immediately plunged on the markets, and it was impossible during his time as Chancellor to impose a new parity. It has remained floating ever since.

After a strike by the miners, and a Three-Day Week, Heath called for a general election on 28 February 1974 with the slogan "Who governs Britain?" The election returned a minority Labour government and Harold Wilson as Prime Minister.

Later years
Barber did not seek re-election at the general election of October 1974, and left front-line politics. He was made a life peer on 6 January 1975 as Baron Barber of Wentbridge in the County of West Yorkshire, and served as Chairman of Standard Chartered Bank from 1974 to 1987, where future Prime Minister John Major was his personal assistant. In 1987, he was appointed to be a Deputy Lieutenant of the County of West Yorkshire. Barber was also a director of BP from 1979 to 1988. He visited Nelson Mandela in prison, and was a member of the Franks Committee that investigated the Falklands War. In 1991, he became chair of the RAF Benevolent Association's appeal for the 50th anniversary of the Battle of Britain, which raised £26 million.

He suffered from Parkinson's disease in later years, and died in Suffolk in 2005. He was married twice, with two daughters from his first marriage.

References

Further reading

 Dell, Edmund. The Chancellors: A History of the Chancellors of the Exchequer, 1945–90 (HarperCollins, 1997) pp. 258–82, covers his term as Chancellor.

External links

 Chancellor orders pound flotation (BBC, On This Day, 23 June 1972)
 Obituary (The Independent, 17 December 2005)
 Obituary (The Sunday Times, 18 December 2005)
 Obituary (The Times, 19 December 2005)
 Obituary (The Guardian, 20 December 2005)

1920 births
2005 deaths
BP people
English people of Danish descent
English people of French descent
Chairmen of the Conservative Party (UK)
Chancellors of the Duchy of Lancaster
Chancellors of the Exchequer of the United Kingdom
Conservative Party (UK) MPs for English constituencies
Barber, Anthony Barber, Baron
Deaths from Parkinson's disease
Deputy Lieutenants of West Yorkshire
Fellows of Oriel College, Oxford
Members of the Privy Council of the United Kingdom
Ministers in the Macmillan and Douglas-Home governments, 1957–1964
Parliamentary Private Secretaries to the Prime Minister
People educated at King Edward VI Grammar School, Retford
Neurological disease deaths in England
Politicians from Kingston upon Hull
Royal Air Force officers
Royal Air Force pilots of World War II
Royal Artillery officers
UK MPs 1951–1955
UK MPs 1955–1959
UK MPs 1959–1964
UK MPs 1964–1966
UK MPs 1966–1970
UK MPs 1970–1974
UK MPs 1974
UK MPs who were granted peerages
British Army personnel of World War II
King's Own Yorkshire Light Infantry soldiers
Stalag Luft III prisoners of World War II
British World War II prisoners of war
English escapees
Escapees from German detention
Shot-down aviators
Life peers created by Elizabeth II

Anthony Barber


Ed, Eddie, Edwin or Edward Gallagher may refer to:
 Ed Gallagher (American football, born 1903) (1903–1963), also known as Edward B. Gallagher, American football player
 Ed Gallagher (American football, born 1957) (1957–2005), also known as Edwin B. Gallagher, American college football player
 Ed Gallagher (baseball) (1910–1981), Major League Baseball player for the Boston Red Sox in the 1932 season
 Ed Gallagher (scientist) (born 1944), British scientist
 Eddie Gallagher (footballer) (born 1964), Scottish footballer
 Eddie Gallagher (Navy SEAL) (born 1979), US Navy SEAL
 Ed Gallagher (actor) (1873–1929), American vaudeville actor
 Edward Gallagher (1839–1924), Irish-American businessman and politician
 Edward Gallagher (politician) (1829–1895), New York state legislator
 Edward C. Gallagher (1887–1940), American wrestling coach at Oklahoma State University

Ed Gallagher


Uma rendição incondicional é uma rendição em que nenhuma garantia (condição) é dada à parte que se rende. Muitas vezes é exigida com a ameaça de destruição completa, extermínio ou aniquilação.

Nos tempos modernos, as rendições incondicionais geralmente incluem garantias fornecidas pelo direito internacional. Anunciar que apenas a rendição incondicional é aceitável coloca pressão psicológica sobre um adversário mais fraco, mas também pode prolongar as hostilidades.

Exemplos

Banu Qurayza durante a era de Maomé
Após a Batalha da Trincheira, na qual os muçulmanos superaram taticamente seus oponentes enquanto sofriam muito poucas baixas, os esforços para derrotar os muçulmanos falharam e o Islã tornou-se influente na região. Como consequência, o exército muçulmano sitiou o bairro da tribo Banu Qurayza, levando à sua rendição incondicional. Todos os homens, exceto alguns que se converteram ao islamismo, foram executados, enquanto as mulheres e crianças foram escravizadas. A historicidade do incidente foi questionada.

Napoleão Bonaparte
Quando Napoleão Bonaparte escapou de seu exílio forçado na ilha de Elba, uma das medidas que os delegados das potências europeias tomaram no Congresso de Viena foi emitir uma declaração em 13 de março de 1815 declarando que Napoleão Bonaparte era um fora-da-lei. O texto inclui os seguintes parágrafos:

Consequentemente, como Napoleão foi considerado um fora da lei quando se rendeu ao capitão Maitland do  no final dos Cem Dias, ele não estava protegido pela lei militar ou pela lei internacional como chefe de estado e, portanto, os britânicos não tinham obrigação legal de aceitar sua rendição ou poupar sua vida. No entanto, eles o fizeram para evitar que ele fosse um mártir e o exilaram na remota ilha de Santa Helena, no Atlântico Sul.

Guerra Civil Americana
O uso inicial mais famoso da frase na Guerra Civil Americana ocorreu durante a Batalha de Fort Donelson em 1862. O general de brigada Ulysses S. Grant do Exército da União recebeu um pedido de termos do general de brigada confederado Simon Bolivar Buckner, o comandante do forte. A resposta de Grant foi que "nenhum termo, exceto uma rendição incondicional e imediata, pode ser aceito. Proponho avançar imediatamente sobre suas obras." Quando as notícias da vitória de Grant, uma das primeiras da União na guerra, foram recebidas em Washington, DC, os jornais comentaram (e o presidente Abraham Lincoln endossou) que as duas primeiras iniciais de Grant, "US", significavam "Unconditional Surrender", "Rendição Incondicional", o que significaria mais tarde se tornar seu apelido.

No entanto, as rendições subsequentes a Grant não foram incondicionais. Quando Robert E. Lee rendeu seu Exército da Virgínia do Norte em Appomattox Court House em 1865, Grant concordou em permitir que os homens sob o comando de Lee voltassem para casa sob liberdade condicional e mantivessem armas e cavalos particulares. Termos generosos também foram oferecidos a John C. Pemberton em Vicksburg e, pelo subordinado de Grant, William Tecumseh Sherman, a Joseph E. Johnston na Carolina do Norte.

Grant não foi o primeiro oficial da Guerra Civil a usar a frase. A primeira instância ocorreu alguns dias antes, quando o general de brigada confederado Lloyd Tilghman pediu termos de rendição durante a Batalha de Fort Henry. O oficial de bandeira Andrew H. Foote respondeu: "não, senhor, sua rendição será incondicional". Mesmo em Fort Donelson, no início do dia, um mensageiro confederado abordou o brigadeiro-general Charles Ferguson Smith, subordinado de Grant, para termos de rendição, e Smith declarou: "Eu não terei nenhum acordo com rebeldes com armas em suas mãos, meus termos são rendição incondicional e imediata." O mensageiro foi passado para Grant, mas não há evidências de que Foote ou Smith tenham influenciado a escolha de palavras de Grant.

Em 1863, Ambrose Burnside forçou uma rendição incondicional do Cumberland Gap e 2.300 soldados confederados, e em 1864, o general da União Gordon Granger forçou uma rendição incondicional de Fort Morgan.

Segunda Guerra Mundial

O uso do termo foi revivido durante a Segunda Guerra Mundial na conferência de Casablanca em janeiro de 1943, quando o presidente americano Franklin D. Roosevelt o declarou à imprensa como o objetivo da guerra contra as Potências do Eixo da Alemanha, Itália e Japão. Quando Roosevelt fez o anúncio em Casablanca, referiu-se ao uso do termo pelo general Grant durante a Guerra Civil Americana.

O termo também foi usado na Declaração de Potsdam emitida para o Japão em 26 de julho de 1945. Perto do final da declaração, dizia: "Pedimos ao governo do Japão que proclame agora a rendição incondicional de todas as forças armadas japonesas" e advertiu que a alternativa era "destruição imediata e total".

Alegou-se que prolongou a guerra na Europa por sua utilidade para a propaganda doméstica alemã, que a usou para encorajar mais resistência contra os exércitos aliados, e por seu efeito supressor sobre o movimento de resistência alemão desde mesmo após um golpe contra Adolf Hitler:

Também foi argumentado que, sem a exigência de rendição incondicional, a Europa Central poderia não ter ficado atrás da Cortina de Ferro. "Foi uma política que a União Soviética aceitou com entusiasmo, provavelmente porque uma Alemanha completamente destruída facilitaria o programa de expansão da Rússia no pós-guerra." Também foi alegado ter prolongado a guerra com o Japão ou ser a causa dos bombardeios atômicos de Hiroshima e Nagasaki (ver debate sobre os bombardeios atômicos de Hiroshima e Nagasaki).

Uma razão para a política foi que os Aliados desejavam evitar a repetição do mito da facada nas costas, que surgiu na Alemanha após a Primeira Guerra Mundial e atribuiu a perda da Alemanha à traição por judeus, bolcheviques e socialistas, bem como como o fato de que a guerra terminou antes que os Aliados chegassem à Alemanha. O mito foi usado pelos nazistas em sua propaganda. Uma rendição incondicional foi sentida para garantir que os alemães soubessem que haviam perdido a guerra.

Guerra da Independência de Bangladesh

Em 16 de dezembro de 1971, o tenente-general A. A. K. Niazi, comandante das Forças Armadas do Paquistão localizadas no Paquistão Oriental (agora Bangladesh) assinou o Termo de Rendição entregando o comando de suas forças estacionadas no Paquistão Oriental ao Exército indiano sob o comando do general Jagjit Singh Aurora. Isso levou à rendição de 93.000 pessoas, incluindo famílias do Comando Leste do Paquistão e à cessação das hostilidades entre as Forças Armadas do Paquistão e as Forças Armadas da Índia, juntamente com as forças de guerrilha, o Mukti Bahini.

A assinatura deste documento de rendição incondicional deu garantias à Convenção de Genebra para a segurança dos soldados rendidos e completou a independência de Bangladesh.

Guerra Civil do Afeganistão
Em 15 de agosto de 2021, o governo do Afeganistão e as forças armadas afegãs renderam-se incondicionalmente ao Talibã. A rendição incondicional pôs fim ao conflito e permitiu que o Talibã tomasse o Afeganistão e estabelecesse seu governo no país.

Rendição à discrição
Na guerra de cerco, a exigência de que a guarnição se renda incondicionalmente aos sitiantes é tradicionalmente formulada como "rendição à discrição". Se houver negociações com condições mutuamente acordadas, diz-se que a guarnição "cedeu aos termos". Um exemplo foi no Cerco de Stirling, durante a Rebelião Jacobita de 1745:

A rendição à discrição também foi usada na Batalha do Álamo, quando Antonio López de Santa Anna pediu a Jim Bowie e William B. Travis a rendição incondicional. Mesmo que Bowie desejasse se render incondicionalmente, Travis recusou, disparou um canhão contra o exército de Santa Anna e escreveu em seus despachos finais:

A expressão rendição à discrição ainda é usada em tratados. Por exemplo, o Estatuto de Roma, em vigor desde 1º de julho de 2002, especifica no "Artigo 8 crimes de guerra, Parágrafo 2.b:"

A redação do Estatuto de Roma é tomada quase palavra por palavra do Artigo 23 da IV Convenção de Haia de 1907 As Leis e Costumes da Guerra em Terra: "...é especialmente proibido - ... Matar ou ferir um inimigo que, tendo deposto as armas, ou não tendo mais meios de defesa, se rendeu a seu critério", e faz parte do Direito de guerra.

Ver também
 Rendição (militar)
 Debellatio designa o fim de uma guerra causada pela destruição completa de um estado hostil.
 Ocupação militar

Ligações externas
 Documentos de rendição alemães da Segunda Guerra Mundial (documentos históricos dos EUA)

Rendições
Estratégia militar

Rendição incondicional


Der Jämtland-Härjedalens Fotbollförbund (Fußballverband von Jämtland und Härjedalen) ist ein regionaler Fußballverband in Schweden. Er ist einer der 24 Mitgliedsverbände des Svenska Fotbollförbundet. Er hat seinen Sitz in Östersund und organisiert den Fußballspielbetrieb in den ehemaligen Provinzen Jämtland und Härjedalen. Der Verband wurde 1928 gegründet und besteht derzeit aus 63 Mitgliedern und wird durch Leif Nilsson geleitet.

Mitgliedsvereine

Ligabetrieb
(Quelle:)

Herren
 Division 4 – eine Liga
 Division 5 – zwei Ligen

Daneben organisiert der Verband auch eine Nachwuchsliga und eine Alt-Herren-Liga.

Damen
 Division 3 – eine Liga
 Division 4 – eine Liga

Weblinks
 Jämtland-Härjedalens FF Offizielle Website

Einzelnachweise

Schwedischer Fußballverband
Sport (Jämtlands län)
Regionaler Sportverband (Schweden)

Jämtland-Härjedalens Fotbollförbund