Guido Karl Anton List () a fost un ocultist, jurnalist, dramaturg și romancier de origine austriacă. Acesta a pus bazele unei noi mișcări religioase neopăgâne cunoscute sub denumirea de Wotanism. Din punctul său de vedere, mișcarea reprezenta renașterea credinței strămoșilor rasei germane și avea la bază o serie de învățături ariosofice.

Biografie
Născut într-o familie din clasa mijlocie vieneză, List afirma că a abandonat credința romano-catolică în copilărie și s-a dedicat slujirii zeului păgân Wotan. Și-a petrecut mult timp în zonele rurale austriece unde a practica canotajul, drumeția și desenul. Și-a început cariera de jurnalist în 1877, redactând articole despre mediul rural austriac pentru revistele și ziarele naționaliste. În cadrul acestora, List a pus accent pe folclorul și obiceiurile țăranilor, considerând că o mare parte din aceștia sunt adepții unei religii păgâne, precreștine. A publicat trei romane, Carnuntum (1888), Jung Diethers Heimkehr (1894) și Pipara (1895), toate având ca subiect triburile germanice din Epoca Fierului, precum și câteva piese de teatru. În perioada anilor 1890, a continuat să redacteze articole völkisch, majoritatea publicate de către ziarul naționalist Ostdeutsche Rundschau; la mijlocul decadei, articolele sale au început să includă și dimensiuni antisemite. În 1893, a co-fondat societatea literară Literarische Donaugesellschaft și s-a implicat în mișcarea naționalistă pangermană din Austria, mediu în care circulau idei unioniste.

List a orbit pentru o perioada de 11 luni în 1902, moment în care a devenit interesat în ocultism, cu precădere de învățăturile Societății Teosofice. Sub influența acestora, credințele sale odiniste au încorporat runologia și runele Futharkh. Popularitatea lucrărilor sale în comunitatea naționalistă a avut ca rezultat înființarea în 1908 a Societății List, fiind puternic susținută de familii din clasa de mijloc și de elitele societății. Societatea a publicat lucrările lui List și a constituit un grup ariosofic intitulat High Armanen Order. Prin intermediul acestuia au fost promovate perspectivele conform cărora societatea modernă era degenerată, însă putea fi curățată cu ajutorul unui eveniment apocaliptic care ar fi condus la stabilirea unui nou imperiu pangermanic. List a susținut că acest imperiu va lua naștere odată cu victoria Puterilor Centrale în Primul Război Mondial. Acesta a încetat din viață la Berlin în 1919.

Pe parcursul vieții, List a devenit o persoană extrem de cunoscută în subculturile völkisch din Austria și Germania, și a influențat operele a numeroase persoane din acest mediu. Lucrările sale, distribuite prin intermediul Societății List, au influențat grupuri  völkisch precum Reichshammerbund și Germanenorden care la rândul lor au influențat atât Partidul Nazist, cât și SS-ul. După cel de-al Doilea Război Mondial, opele sale au influențat practicanții ideilor ariosofice și păgâne din Europa, Australia și America de Nord.

Cărți publicate

Note

Bibliografie
 Asbjørn Jøn, A. (1999). "'Skeggøld, Skálmöld; Vindöld, Vergöld': Alexander Rud Mills and the Ásatrú Faith in the New Age". Australian Religion Studies Review. 12 (1): 77–83.
 Gardell, Matthias (2003). Gods of the Blood: The Pagan Revival and White Separatism. Durham and London: Duke University Press. ISBN 978-0822330714.
 Godwin, Joscelyn (1996). Arktos: The Polar Myth in Science, Symbolism, and Nazi Survival. Kempton: Adventures Unlimited Press. ISBN 978-0932813350.
 Goodrick-Clarke, Nicholas (2003). Black Sun: Aryan Cults, Esoteric Nazism, and the Politics of Identity. New York: New York University Press. ISBN 978-0814731550.
 Goodrick-Clarke, Nicholas (2004) [1985]. The Occult Roots of Nazism: Secret Aryan Cults and Their Influence on Nazi Ideology. New York: Tauris Parke. ISBN 978-1860649738.
 Hammer, Olav (2015). "The Theosophical Current in the Twentieth Century". The Occult World. Christopher Partridge (ed.). Abingdon: Routledge. pp. 348–360. ISBN 978-0415695961.
 Rudgley, Richard (2006). Pagan Resurrection: A Force for Evil or the Future of Western Spirituality?. London: Century. ISBN 978-0-712-68096-7.
 Schnurbein, Stefanie von (2016). Norse Revival: Transformations of Germanic Neopaganism. Leiden: Brill. ISBN 978-1608467372.
 Thorsson, Edred (1984). Futhark: A Handbook of Rune Magic. San Francisco: Red Wheel/Weiser. ISBN 978-0-87728-548-9.

Legături externe
 PDF-books from Guido von List. Mainly German

Nașteri în 1848
Decese în 1919
Dramaturgi austrieci
Jurnaliști austrieci
Decese cauzate de pneumonie
Foști Romano-catolici
Astrologi germani
Jurnaliști germani
Ocultiști germani
Oameni din Viena

Guido von List


Luis Felipe Solé Fa CM (Tarragona, 23 de julho de 1946) é bispo de Trujillo.

Luis Felipe Solé Fa ingressou na ordem lazarista e foi ordenado sacerdote em 29 de dezembro de 1973.

Em 18 de março de 2005, o Papa João Paulo II o nomeou Bispo de Trujillo. O arcebispo de Tegucigalpa, cardeal Óscar Andrés Rodríguez Maradiaga SDB, concedeu-lhe a consagração episcopal em 29 de junho do mesmo ano; Os co-consagrantes foram Angel Garachana Pérez CMF, Bispo de San Pedro Sula, e Guido Plante PME, Bispo Coadjutor de Choluteca.

Ver também

Bispos católicos de Honduras

Luis Felipe Solé Fa


Baron Skelmersdale, of Skelmersdale in the County Palatine of Lancaster, is a title in the Peerage of the United Kingdom. It was created in 1828 for the former Member of Parliament for Westbury, Newcastle-under-Lyme, Clitheroe and Dover, Edward Bootle-Wilbraham. His grandson, the second Baron (the son of the Hon. Richard Bootle-Wilbraham), was a Conservative politician and served in the Conservative administrations of Disraeli and Lord Salisbury. In 1880 he was created Earl of Lathom, in the County Palatine of Lancaster, in the Peerage of the United Kingdom. However, the earldom became extinct on the death of his grandson, the third Earl, in 1930. The barony passed to the last Earl's second cousin once removed, the fifth Baron, who was the grandson of a younger son of the first Baron. On his death, the title was inherited by his cousin, the sixth Baron.

His son, the seventh Baron, served in junior ministerial positions in the Conservative administrations of Margaret Thatcher and was as one of the ninety-two elected hereditary peers allowed to remain after the passing of the House of Lords Act of 1999. , the title is held by his son, the eighth Baron, who succeeded him in that year.

Baron Skelmersdale (1828)
Edward Bootle-Wilbraham, 1st Baron Skelmersdale (1771–1853)
Edward Bootle-Wilbraham, 2nd Baron Skelmersdale (1837–1898, created Earl of Lathom in 1880)

Earl of Lathom (1880)
Edward Bootle-Wilbraham, 1st Earl of Lathom, 2nd Baron Skelmersdale (1837–1898)
Edward George Bootle-Wilbraham, 2nd Earl of Lathom, 3rd Baron Skelmersdale (1864–1910)
Edward William Bootle-Wilbraham, 3rd Earl of Lathom, 4th Baron Skelmersdale (1895–1930)

Baron Skelmersdale (1828; reverted)
Arthur George Bootle-Wilbraham, 5th Baron Skelmersdale (1876–1969)
Lionel Bootle-Wilbraham, 6th Baron Skelmersdale (1896–1973)
Roger Bootle-Wilbraham, 7th Baron Skelmersdale (1945–2018)
Andrew Bootle-Wilbraham, 8th Baron Skelmersdale (b. 1977)

The heir apparent is the present holder's son, the Hon. Daniel Peter Bootle-Wilbraham (b. 2007).

Male-line family tree

References

Sources

Kidd, Charles, Williamson, David (editors). Debrett's Peerage and Baronetage (1990 edition). New York: St Martin's Press, 1990.

Baronies in the Peerage of the United Kingdom
Noble titles created in 1828
Noble titles created for UK MPs

Baron Skelmersdale


الأطباء/ذا دوكترز (لانجليزية:The Doctors) هو برنامج حواري أمريكي، ويتم بثه يوميا في الولايات المتحدة الأمريكية وكندا وأيرلندا والسويد وفنلندا. بدأ بثه يوم 8 سبتمبر، 2008. أنتج البرنامج بالمساعدة من فيل وجي ماكغرو، ويتم توزيعه من خلال شبكة سي بي اس التلفزيونية للتوزيع.

التفاصيل
إن هذا المفهوم (والذي نشأ من مسلسل الدكتور فيل) يركز في الأساس على القضايا الصحية والطبية، حيث يناقش فريق من المهنيين الطبيين قضايا صحية مختلفة ويقومون بالإجابة على أسئلة المشاهدين والتي قد يتحرج البعض في أن يسألها لأطبائهم الشخصيين

يقدم هذه السلسلة ترافيس لين جو ستورك وهو طبيب بغرفة الطوارئ ومشارك سابق في الباتشلور (العازب)، وقد ظهر كثيرا مع د. فيل ، مع طبيب الأطفال جيم سيرز، طبيبة التوليد / الطب نسائي ليزا ماسترسون، وجراح التجميل اندرو أوردون والذي يدير حلقة النقاش. [6]

القبول لدى المشاهدين

لم يحظ البرنامج بأي من المراتب العشرين الأولى على الإطلاق خلال موسمه الأول، وجاء بعد برنامج صفقة أو لا صفقة من حيث البرامج الواسعة الأنتشار (و هي التي يتم بثها على قنوات مختلفة)، وحصل على تقييم 1.3 في ذلك الوقت عند انطلاقه. ومنذ ذلك الحين، فقد كان البرنامج الحواري الوحيد الذي أستطاع أن يكسب المشاهدين هذا الموسم، ليسجل 1.5 تصنيف بحلول نهاية تشرين الأول / أكتوبر، ثم يصل إلى 1.9 بحلول ديسمبر كانون الأول و 2.3 بحلول يناير كانون الثاني، متجاوزا الصفقة ؛ وما يزال البرنامج على رأس البرامج الحوارية الجديدة لهذا الموسم.

وهناك أيضا أدلة في الأسواق الفردية لنجاح البرنامج: على سبيل المثال، في بفالو، نيويورك، فقد كان للبرنامج الفضل في زيادة المشاهدين لنشرة أخبار الخامسة لقناة WKBW TV ، مما جعل هذه المحطة مرة أخرى قادرة على المنافسة مع المحطات الأخرى في السوق. (مع ذلك فقد كانت المحطة تعيد من بث لقاءات متوسطة المستوى في هذا الوقت، والتي حصلت على تقديرات منخفضة للغاية.)

نال البرنامج بعض الانتقادات من جانب أشخاص من هيوستن عندما قامت محطة KHOU، والتي تبث والاطباء في هيوستن، بنقل برنامج جيوباردي (الخطر!) للساعة 11:37 بالتوقيت القياسي المركزي لافساح الطريق امام عرض برنامج الاطباء.

المراجع

روابط إضافية
 Official website
 معاينة الفيديو من «دكتور فيل»
 «والأطباء» في صفحة «دكتور فيل»
 من نيويورك بوست (أكتوبر 9، 2007)

مسلسلات أمريكية عرضت لأول مرة سنة 2008

مسلسلات تلفزيونية أمريكية في عقد 2000
مسلسلات تلفزيونية أمريكية في عقد 2010
مسلسلات تلفزيونية من إنتاج تلفزيون سي بي إس

الأطباء (مسلسل 2008)


ක්‍රිස්තු වර්ෂ 1467 දී හයවන පරාක්‍රමබාහු රජතුමා මිය ගිය විට එතුමාගේ දියණියගේ පුතා වන ජයබාහු කුමරු දෙවන ජයබාහු නමින් කෝට්ටේ රජකමට පත් විය. තමාට රජකම නොලැබීම නිසා කෝපයට පත්, යාපනයේ පාලකයා වූ සපුමල් කුමරු කෝට්ටේට පැමිණ දෙවන ජයබාහු රජු මරා ක්‍රිස්තු වර්ෂ 1469 දී හයවන බුවනෙකබාහු රජ නමින් කෝට්ටේ බලයට පත් විය.

රජවරු - කෝට්ටේ රාජධානිය
සිරි සඟ බෝ රාජ වංශය

දෙවන ජයබාහු රජ


IIHF Verdensmesterskabet Division I 2018 er en international ishockeyturnering arrangeret af International Ice Hockey Federation, som en del af VM i ishockey 2018

Gruppe A spilles i Budapest, Ungarn, fra 22. til 28. april 2018. Polen havde også budt, men trak buddet, da de har holdt det i 2015 og 2016, og har planer om at byde et andet år. Gruppe B spilles i Kaunas, Litauen, på de samme datoer..

1. division gruppe A

1. divsion gruppe A er andet niveau af VM-hierarkiet. Turneringen bliver spillet i Laszlo Papp Sportarena i Budapest, Ungarn i perioden 22. - 28. april 2018 med deltagelse af seks hold, der spiller en enkeltturnering alle-mod-alle om to oprykningspladser til topdivisionen og om at undgå én nedrykningsplads til 1. division gruppe B.

1. division gruppe B

1. divsion gruppe B er tredje niveau af VM-hierarkiet. Turneringen bliver spillet i Zalgiris Arena i Kaunas, Litauen i perioden 22. - 28. april 2018 med deltagelse af seks hold, der spiller en enkeltturnering alle-mod-alle om én oprykningsplads til 1. division gruppe A og om at undgå én nedrykningsplads til 2. division gruppe A.

Referencer

VM i ishockey 2018


Alexandria "Allie" DeBerry (n. Houston, Texas; 26 de octubre de 1994) es una actriz y modelo estadounidense, DeBerry ha tenido notables papeles de invitada en True Jackson, VP como "Cammy" y fue actriz invitada en dos episodios de la serie original de Disney Channel, Shake It Up!, como la enamorada de Flynn, "Destiny". Ella es principalmente reconocida por su importante rol recurrente en la serie original de Disney Channel, A.N.T. Farm interpretando el papel de Paisley Houndstooth.

Primeros años
DeBerry nació el 26 de octubre de 1994 en Houston, Texas. Ella es la más joven de tres hijos de Tom y Cindy DeBerry. Su amor por estar delante de la cámara comenzó desde el principio con su carrera como modelo a los 4 años. Ella avanzó en la industria comercial, en colaboración con la Page Parkes Modeling Agency en Houston y el Pastorini y Bosby Talent Agency, también en Houston. Ella apareció en numerosos anuncios publicitarios, incluyendo anuncios locales para el Memorial Hermann Hospitals, así como derecho nacional incluyendo Academy Sports and Outdoors.

Carrera
En la actuación DeBerry comenzó oficialmente en 2001, donde interpretó a una "niña de las flores" en una película para televisión The Way She Moves. También en ese año fue actriz invitada como "Brittany" en It's a Miracle. En 2003, DeBerry interpretó un papel como invitado en la serie de televisión I'm with her como Joven Alex. DeBerry tuvo su primera película de cine en 2007 Love and Mary como Sara Pedersen. Al año siguiente, continua su carrera en la televisión, y reservando un reality, What's the Word? el cual fue presentado en dos episodios. En 2009, DeBerry se hizo más notado por su papel de invitado en la serie de televisión True Jackson VP, ella apareció en dos episodios, interpretando el papel de "Cammy", una amiga de Pinky interpretado por Jennette McCurdy de iCarly. DeBerry apareció en Disney Channel como actriz invitada en la serie Shake It Up!, su personaje Destiny (enamoramiento de Flynn), apareció en dos episodios, llamado "Meatball it Up" y "Hook It Up". Actualmente, DeBerry ha aparecido como Paisley Houndstooth en la serie original de Disney Channel, A.N.T. Farm junto con China Anne McClain, Sierra McCormick, Jake Short, Stefanie Scott y Carlon Jeffrey.
donde tuvo un gran accidente con la tintura color amarillo

Vida personal
Además de pasar en la industria del cine, DeBerry es también una talentosa cantante. Como estudiante de Kingwood Middle School en Kingwood, Texas, fue una miembro del coro All Region. DeBerry también sobresale en lo académico y en todo lo que ella participa. Ha ganado numerosas medallas en eventos de atletismo, colocando en el distrito se reúne, también. DeBerry es descrita por todos como una persona bien conectada a tierra y todo excepto en torno a su personaje en A.N.T. Farm, Paisley Houndstooth.

Filmografía

Referencias

Enlaces externos

Artistas de Disney
Actrices infantiles de Estados Unidos
Modelos femeninas de Estados Unidos
Actrices de cine de Estados Unidos
Actrices de televisión de Estados Unidos
Modelos infantiles de Estados Unidos

Allie DeBerry


Takazumi Katayama (en ), né le 16 avril 1951 à Kobe au Japon dans une famille coréenne, est un pilote de course de moto champion du monde en 1977 en catégorie  sur Yamaha.

En 1979, il a accepté l'offre de Honda pour développer leur moto de course à moteur à 4 cylindres ovales, 4 temps, la .

Il a été actif en Championnat du monde depuis le Grand Prix de Belgique  en 1974 jusqu'à celui de 1985 en . Il a remporté son  et son dernier GP en Suède en 1974 en  et en 1982 pour les . Il a participé à 84 courses, gagné 11 fois, est monté 35 fois sur un podium, a glané 5 poles positions et a été 6 fois le plus rapide en course.

Après cette longue carrière en compétition, Katayama prend sa retraite en 1985 et devient propriétaire d'une équipe de course de Grand Prix de moto.

Il refait deux apparitions aux Grand Prix du Japon 1988 () et 1989 () au guidon d'une Yamaha YZR500.

Biographie
Il obtient le permis moto à 16 ans et commence à courir avec une Honda CB450. Voulant devenir pilote de F1, à l'âge de 18 ans sur quatre roues, mais sur les conseils de ses aînés, « Si tu veux faire du quatre roues, commence par deux roues », il commence à courir en moto à l'âge de 20 ans. Il fait ses débuts en compétition dans le championnat japonais junior 1969 sur une 125 Yamaha.

En 1971, il a fait ses débuts en course de côte aux monts Rokkō (préfecture de Hyōgo). Il gravit toutes les catégories de novice à expert. En 1971, il commence à se faire remarquer en remportant le championnat junior 125 et les deux années suivantes le titre en  et .

Sa moto préférée a été la 350 Yamaha 3 cylindres.

Carrière en Grand Prix

1974 - 1978 - Avec Yamaha
Ces victoires ont attiré l'attention de Yamaha qui l'engage comme pilote d'essai et lui fait faire ses débuts en Championnat du monde en 1974.

En 1974, il fait sensation au « Dutch TT » à Assen en juin en décrochant la troisième place lors des essais sur une piste qui lui était inconnue. Il abandonnera en course, à cause d'un frein arrière cassé alors qu'il était deuxième.

La semaine suivante au Grand Prix moto de Belgique à Spa, il prend la troisième place en , tandis qu'en Suède il impressionne en remportant sa première victoire devant Walter Villa et Patrick Pons. Katayama se démarque non seulement par ses performances, mais aussi par son impétuosité. Le Grand Prix d'Espagne en septembre est emblématique sur ce point car, alors qu'il est en route vers la victoire en , il renverse un pompier entré en piste pour aider Bernard Fau qui a chuté. Cet accident mortel est dû en grande partie à l'incompétence des organisateurs et à l'arrivée tardive des secours. À la fin de l'année, bien que n'ayant participé qu'à six courses le pilote Katayama est  au classement final avec 43 points pour sa  saison.

Yamaha ne lui ayant pas fourni une assistance complète, mais uniquement prêté la TZ250, Katayama n'a pas de mécanicien. Il entretient et règle lui-même sa machine et de plus il est le seul pilote japonais du « Continental Circus », il lui est donc difficile de batailler en Europe pour la première fois et de plus, tout seul. C'est grâce à Kent Andersson (champion du monde ), sous contrat avec Yamaha Europe, qui lui apporte conseil et assistance que Katayama - il le déclarera plus tard - a réussi sa saison européenne.

Takazumi passe à l'époque pour un excentrique, parfois surnommé "Oriental Mystery" il pratique le Zazen avant chaque course et porte un bandeau avec un Hinomaru sous son casque.

En 1975, Katayama tente de courir aux États-Unis en  et , avec peu de succès, ainsi que dans les courses nationales japonaises. Mais il trouve le climat américain trop sec et celui du Japon trop humide et décide donc de revenir au climat tempéré de l'Europe.

L'année 1976, ayant été remercié par Yamaha, Katayama pense à arrêter les GP. Mais, aidé par , il revient en piste, participe à toutes les manches (sauf en Espagne), pour terminer vice-champion en  avec 73 points derrière Walter Villa (avec une victoire en Suède),  en  et  en 500. Il n'hésite pas à participer au Tourist Trophy, généralement boycotté par les pilotes non anglo-saxons. Il y termine  du Lightweight TT,  du Junior TT et  du Senior TT. Le Tourist Trophy vit alors sa  et dernière édition en tant qu'épreuve des championnats du monde. Malgré ses bons résultats, la saison est pécuniairement et mentalement difficile. Ses deux compatriotes mécaniciens ne supportent pas la dureté de leur vie et rentrent au Japon au bout de quelques mois.

Pour la saison 1977, Katayama obtient le soutien de Yamaha-Europe, qui lui procure un moteur trois cylindres 350 développé par Kent Andersson et Rudi Kurth. Il est initialement prévu qu'il participe à la catégorie 500 avec la Suzuki RG500, mais comme celle-ci n'est pas disponible à temps il s'engage en  et en . Lors de la première course de la saison au 200 miles de Daytona il est  et  à la course des 100 miles en . En Grand Prix le règlement change pour 1977. Désormais tous les points obtenus par un pilote sont pris en compte pour l'attribution du titre et une nouvelle catégorie s'ajoute, celle des .

En juin, Katayama chute et se casse une clavicule lors d'une course internationale organisée en Belgique moins d'une semaine avant la journée de qualification du GP de Yougoslavie. Il subit une intervention chirurgicale (pose d'une plaque vissée) et affronte le GP de Yougoslavie, remportant la course en 350 et terminant également deuxième du .

Avec le trois cylindres (dans certains GP, il a couru avec le bicylindre), il remporte le titre en  devant Tom Herron et Jon Ekerold, tandis qu'en , il termine , à 9 points de la 3ème place de Walter Villa et sa Aermacchi-Harley Davidson. Il remporte le GP d'Espagne devant Rob North et le Français  (1947-2016). En  il acquiert son titre en Finlande sous la pluie, 2 courses avant la fin de la saison 1977, ce qui fait de Takayama le premier Japonais à obtenir un titre mondial dans un sport mécanique. À la fin de cette course, le moteur à trois cylindres est en piteux état, avec seulement deux cylindres fonctionnels lorsque le pilote passe sous le drapeau à damier.

En 1978, le team Yamaha Motor NV (Pays-Bas) achète un YZR500 au Japon pour environ 15 millions de yens, afin que Katayama participe aux classes  en plus des .

Dans la catégorie , Katayama remporte à San Carlos le  GP du Venezuela (devant Patrick Fernandez), puis sur le circuit du Nürburgring le GP d'Allemagne (devant Ballington et Michel Rougerie), obtenant 77 points et se classant deuxième du championnat derrière Kork Ballington sur la machine d'usine . Il termine également  dans la catégorie .

Malgré son titre et ses victoires, Takazumi Katayama est peu connu dans son pays, les sports mécaniques au Japon ne faisant - à l'époque - vivre ni les pilotes, ni les rares journalistes chargés de couvrir les courses hors du pays.

1979 - 1985 - Avec Honda

En 1979 Katayama est embauché par Honda, car l'usine est déterminée à revenir dans les Grand Prix - dont ils sont absents depuis 1967 - avec sa NR500 à pistons ovales. Mais la nouvelle machine révolutionnaire à 4 cylindres en V à 4 temps, qui utilise des pistons elliptiques innovant (8 soupapes et 2 bougies par cylindre) préparée par Honda, ne progresse pas comme prévu et les résultats sont lents à venir. Avec ce prototype, il ne participe qu'à Silverstone et Le Mans, mais abandonne dans les deux courses. Avec le britannique  sur la même machine, ils ne marquent aucun point de la saison.

Pour la saison 1980, Katayama participe à quelques courses tantôt avec une Suzuki RG privée (Italie, Espagne, France) avec laquelle il marque 18 points, tantôt sur la Honda NSR500 (Hollande, Grande-Bretagne, Allemagne) avec laquelle il ne termine que 2 courses sur 3 et ne marque aucun point.

1981 est la saison la plus difficile de Katayama. Il ne marque aucun point avec le NR500 et abandonne trois fois sur quatre courses. Il a été dit au Japon que ses trois années sur cette moto lui ont fait perdre sa meilleure période en tant que pilote de Grand Prix, et qui s'il avait piloté la Suzuki RG500, il aurait pu devenir champion du monde, au lieu d'être pilote d'essai Honda.

En 1982, Honda lance la NS500, équipée d'un nouveau moteur 2 temps 3 cylindres en V léger et compact, et Katayama réapparait aux départs des courses au guidon de cette machine en tant que pilote officiel Honda au côté de Freddie Spencer. Malgré les 3 dernières saisons où il a peu couru, il remporte néanmoins la  manche lors du Grand Prix de Suède à Anderstorp. Il est alors le deuxième Japonais à remporter une course de la catégorie  depuis  (1945-2013) en 1975. Lors de la  manche au GP de Saint-Marin sur le circuit du Mugello, il effectue le tour le plus rapide devant son coéquipier, qui lui, a pris la pole position. Katayama termine  du Championnat du Monde avec 48 points.

Cette année-là, la saison en  a été perturbé par des tensions entre les pilotes et les organisateurs au sujet de la sécurité. En particulier lors du  round en France sur le circuit de Nogaro, boycotté par la plupart des pilotes d'usines, dont Katayama, à cause d'une piste dégradée, de problèmes de sécurité et d'un paddock exigu.

En 1983, Katayama décide de courir sous ses propres couleurs. Le  Grand Prix de la saison se déroule pour la première fois sur le continent africain à Kyalami (Afrique du Sud). Toute la saison le japonais montre de solides performances arbitrant souvent le duel entre Freddie Spencer et Kenny Roberts, comme l'autre américain Randy Mamola.

Cependant, lors de la dernière manche à Saint-Marin, Katayama tombe et se blesse gravement. C'est le français Raymond Roche qui dispose de sa Honda NS500 pour la course. Katayama termine tout de même à la  place d'un championnat qui a été écrasé par les américains (Spencer, Roberts, Mamola et Lawson) qui trustent dans cet ordre les 4 premières places. Katayama est le seul à avoir contesté cette suprématie. Bien qu'il n'ait pas pu gagner cette saison, il est monté quatre fois sur le podium avec deux  et deux  places et totalise 77 points.

1984 - Contraint au repos et à un traitement médical exigeant à la suite de sa chute en Italie de l'année précédente, Katayama ne participe qu'à la fin cette saison qu'il termine à la  place, n'ayant marqué que 14 points aux 3 courses effectuées.

En 1985, il dirige sa propre structure le Racing team Katayama et court avec une NS500 avec le soutien de Rothmans sous la forme d'un prêt de sa Honda. Katayama ne participe pas au Grand Prix d'Afrique du Sud  course de la saison car la fédération japonaise a interdit à ses pilotes de se rendre au pays de l'apartheid. Il court les 200 milles d'Imola, puis les Grand Prix d'Espagne, d'Allemagne, d'Italie d'Autriche et de Hollande, mais il accumule les chutes et les mauvaises performances. Il remporte la  place du GP de Belgique (à Spa Francorchamps) et soudainement au Grand Prix de France, il annonce abandonner définitivement les championnats du monde et prendre sa retraite.

Un retraité très actif
À la tête du Racing Team Katayama - À partir de 1986 il fait courir de jeunes compatriotes dans le championnat All Japan Road Race. En championnat du monde son team recrute le français Jean-François Baldé en , puis l'italien  et Raymond Roche en . Baldé se classe  et Roche .

En 1987, il dirige le Belge Stefan Mertens et le Britannique Donnie McLeod en Grand Prix , sans grand résultat, ainsi que des pilotes japonais dans leur championnat local.

Au Paris-Dakar - En 1990 et 1991, il participe au rallye Paris-Dakar, avec le soutien de Mitsubishi Motors il termine la course à la  place du général en 1990 et abandonne en 1991.

Homme d'affaires - À part 2 apparitions lors de son Grand Prix à domicile en 1988 et 1989, Takazumi Katayama retiré des compétitions se lance ensuite dans diverses activités dans la publicité et le commerce. Après la catastrophe de Fukushima en 2011, prenant conscience que de nombreuses routes de la région étaient devenues impraticables aux 4 roues, il décide d'y suppléer en transportant les gens à moto. Il crée la société Bikers Emergency Response Team (BERT) qui met à la disposition des sinistrés des motos tout-terrain, avec ou sans pilote, pour aller récupérer une partie de leurs affaires dans l'immense zone touchée par le tsunami.

Résultats en Grand Prix

Références

Pilote de moto japonais
Naissance à Kobe
Naissance en avril 1951
Champion du monde de vitesse moto

Takazumi Katayama


Kim Cong-il (Korece: 김정일, doğum adı: Yuri İrsenoviç Kim / Юрий Ирсенович Ким d. 16 Şubat 1941 – ö. 17 Aralık 2011), Kuzey Kore'nin eski lideri, Ulusal Savunma Kurulu başkanı, Kore İşçi Partisi genel sekreteri ve Kore Halk Ordusu başkomutanıydı.

Kore Demokratik Halk Cumhuriyeti'nin kurucusu olan babası Kim Il-sung 1994 yılında ölünce, ülke yönetimini devralmıştır ve öldüğü yıl olan 2011'e kadar Kuzey Kore Devlet Başkanlığı görevini yürütmüştür.

Kore Demokratik Halk Cumhuriyeti'nde "Sevgili Lider" olarak anılan Kim Cong-il, CNN tarafından dünyanın en gizemli lideri olarak nitelendirilmiştir.

Kim Cong-il Sovyet kayıtlarına göre 1941 yılında Sibirya'da dünyaya gelmiştir. Resmî öz geçmişinde ise 16 Şubat 1942 günü Kore'deki Baekdu Dağı'nda gizli bir askerî kampta doğduğu belirtilmektedir. Kim Cong-il'in doğduğu gün dağın ardında çift gökkuşağı ve gökyüzünde yeni bir yıldızın belirdiği öne sürülmektedir.

Kendisinin İnternet konusunda uzman olduğunu söyleyen Kim Cong-il, koleksiyonunda 20 binden fazla video kaset bulunan bir film tutkunudur. Kim Cong-il'in uçuş korkusuna sahip olduğu ve bu nedenle uzak mesafelere özel trenlerle gittiği iddia edilmiştir. Müzik ve güzel sanatlarla da ilgilenen Kim Cong-il'in altı tane opera yapıtı kaleme aldığı ve Juche Kulesi'ni tasarlayan kişi olduğu belirtilmektedir.

Kim Cong-il 17 Aralık 2011 günü bir tren seyahatinde hayatını kaybetti. Ancak Pyongyang yönetimi açıklamayı iki gün sonra yaparken, ölüm nedeni olarak kalp krizi gösterildi. Kore Devlet Televizyonu özel yayına geçerken siyahlar giymiş ağlayan bir spiker, saha teftişleri yapan Kim'in büyük zihinsel ve bedensel yorgunluk içinde olduğunu ve otopsinin de ölüm nedenini doğruladığı kaydetti.

Naaşı Kumsusan Güneş Sarayı'nda mumyalanmış bir şekilde sergilenmektedir.

Ailesi

Ebeveynleri
Kim İl-sung (babası)
Kim Jong-suk (annesi)

Kardeşleri
Kim Man-il (3 yaşında ölen erkek kardeşi)
Kim Kyong-hui (kız kardeşi)
Kim Kyong-Jin (anneden ayrı kız kardeşi)
Kim Pyong-il (anneden ayrı erkek kardeşi)
Kim Yong-il (anneden ayrı erkek kardeşi)

Eşleri, ilişkileri ve çocukları
Song Hye-rim (ilk metresi)
Kim Jong-nam (oğlu)
Kim Young-sook (e. 1974–2011)
Kim Sul-song (kızı)
Ko Yong-hui (ikinci metresi)
Kim Jong-Un (oğlu)
Kim Jong-chul (oğlu)
Kim Yo-jong (kızı)
Kim Ok (üçüncü metresi)

Soy ağacı

Kaynakça

Ayrıca bakınız
 Kore Halk Ordusu
 Kuzey Kore Devlet Başkanlığı
 General Kim Cong-il'in şarkısı
 Kim Cong-il çiçeği
 Kim Cong-il'in unvanları listesi

|-

|-

|-

|-

|-

1941 doğumlular
2011 yılında ölenler
20. yüzyıl yazarları
Kuzey Kore devlet başkanları
Koreli film yapımcıları
SSCB'deki Koreli gurbetçiler
Malta Üniversitesi'nde öğrenim görenler
Kim Il-sung Üniversitesi'nde öğrenim görenler
Kore İşçi Partisi üyeleri
Komünist liderler
Generalissimolar
Devlet cenaze törenleri

Kim Cong-il


මෙය මූලික ලෝහ (base metal) අනුව අකාරාදී ලෙස කාණ්ඩ කර ඇති මිශ්‍ර ලෝහ ලැයිස්තුවකි. එම ශීර්ෂයන් තුළ, මිශ්‍ර ලෝහ ද අකාරාදී වශයෙන් කාණ්ඩ කර ඇත. සමහර මිශ්‍ර ලෝහ මූලද්‍රව්‍ය, මිශ්‍ර ලෝහ නාම වලින් පසුව විකල්ප ලෙස ලැයිස්තුගත කර ඇත.

මූලික ලෝහ සහ ඒවායේ මිශ්‍ර ලෝහ

යකඩ

බොහෝ යකඩ මිශ්‍ර ලෝහ, කාබන් භවිතා කර නිපදවන වානේ වර්ග වේ.

 චීනචට්ටි (කාබන්)
 වානේ (කාබන්) (:ප්‍රවර්ගය:වානේ)

ආශ්‍රිත ලිපි
 List of brazing alloys
 Complex metallic alloys
 Heusler alloy, a range of ferromagnetic alloys (66% copper, cobalt, iron, manganese, nickel or palladium)
 Intermetallic compounds
 Pot metal; inexpensive casting metal of non-specific composition

සටහන්

මූලාශ්‍ර

Alloys

මිශ්‍ර ලෝහ ලැයිස්තුව


Agios Theodoros (græsk: Αγίος Θεοδώρος, tyrkisk: Çayırova) er en landsby på Karpas-halvøen i Famagusta-distriktet i den Tyrkiske Republik Nordcypern.

Inbyggertallet var 430 i 2006.

Nordcypern

Agios Theodoros/Çayırova


Testament, 1983 yılında kurulan Berkeley, Kaliforniyalı bir thrash metal grubudur. Gruptan, 1980'lerin en popüler thrash metal gruplarından biri olarak bahsedilmektedir.

The Formation of Damnation, Almanya'da en iyi 20 şarkı listesine 15.sıradan girmiştir. 1999'da çıkan albümleri The Gathering aynı zamanda Almanya'da en iyi 50 şarkı listesinde yer almıştır. ABD'deki en iyi 100 albüm sıralamasında da başarı elde etmişlerdir.

Başlangıç ve The Legacy (1983–1987)
Testament, 1983 yılında San Francisco Körfez Bölgesi'nde gitarist Eric Peterson ve kuzeni Derrick Ramirez -aynı zamanda gitarist- tarafından kuruldu. Grup ilk olarak The Legacy ismini kullandı. Kısa zaman sonra kadroya basçı Greg Christian ve baterist Mike Ronchette dahil oldu. Ramirez daha sonra gitarist yerini Joe Satriani'nin öğrencisi olan Alex Skolnick'e bıraktı. Ramirez gruptan ayrıldı ve grubun kendi adını taşıyan ve resmi olmayan 4 şarkılık demolarını yayınlamadan önce vokal olarak yerine Steve Souza geldi. Ronchette kısa zaman içinde gruptan ayrıldı ve yerine Louie Clemente geldi. Steve Souza daha sonra Exodus'a girmek için gruptan ayrıldı ve yerine Chuck Billy'nin gelmesini önerdi. Grup ilk albümlerini kaydederken, isimlerini Testament olarak değiştirdiler. Çünkü The Legacy ismi başka bir jazz grubu tarafından kullanılmaktaydı.

Testament'in ilk albümü The Legacy, 1987'de Megaforce Records tarafından kaydedildi. Kısa zamanda üne kavuştular ve Körfez Bölgesi thrash metalinin öncülerinden Metallica'yla sık sık karşılaştırıldılar.

Grup üyeleri

Şimdiki üyeler
 Chuck Billy – vokal (1986–present)
 Eric Peterson – ritm & solo gitar (1983–günümüz)
 Alex Skolnick – solo gitar (1983–1993, 2001, 2005–günümüz)
 Greg Christian – bas gitar (1983–1996, 2004–günümüz)
 Paul Bostaph – bateri (1993, 2007–günümüz) (Ciddi bir sakatlık yüzünden yeri boşta)
 Gene Hoglan – bateri (1996–1997, 2011) (Yeni albüm için sakatlık geçiren Paul'ün yerinde)

Kronoloji

Diskografi

Stüdyo albümleri

Kaynakça

Dış bağlantılar

Amerikalı thrash metal grupları
Amerikalı heavy metal grupları
Amerikalı speed metal grupları
Müzikal beşliler
Atlantic Records sanatçıları
Nuclear Blast sanatçıları
San Francisco Körfez Bölgesi'nde müzik
1983'te Kaliforniya'da kurulan oluşumlar
1983'te kurulan müzik grupları

Testament


Maşlah, Türk kadınlarının eskiden giydikleri bir tür üstlüktür. Maşlahların kolları derin yırtmaçlı olur. Böylece, elbise üstüne rahatça giyilebilirdi. Şehirli kadınlar maşlahı daha çok sabahlık olarak giyerlerdi. Köy ve kasabalarda ise sokak kıyafeti olarak kullanılırdı.

Tekstil terimleri
Geleneksel giyim kültürleri

Maşlah


الثقافة الجديدة هي مجلة ثقافية تصدر عن الهيئة العامة لقصور الثقافة بمصر وهي مجلة محلية لا تنشر بالخارج، بدأت المجلة في أبريل 1970 وكان رئيس تحريرها الكاتب المسرحي سعد الدين وهبة، ثم توقفت لمدة عشر سنوات وعادت للظهور في مايو 1980 واستمرت تصدر ولكن بدون انتظام حتى توقفت للمرة الثانية في أبريل 1988. وفي فبراير 1990 استأنفت المجلة صدورها بصورة منتظمة شهرياً، حتى أصابها التوقف الثالث في يناير 2001، وكان الشاعر محمود قرني يعمل بها في تلك الفترة. عاودت المجلة ظهورها المنتظم بدءًا من سبتمبر 2002. تهتم المجلة بالثقافة بمضمونها العام ومن الأهداف الواضحة للمجلة هو إفساح المجال أمام المشتغلين بكافة الحقول الثقافية خصوصاً البعيدين عن العاصمة ومنافذ النشر بها.

أبواب المجلة
تحوي المجلة في إصدارتها الحالية عدد من الأبواب الثابتة.

 باب بالعقل مخصص للدراسات الفكرية برؤى مصرية.
 باب بالذوق مخصص للدراسات الأدبية والفنية، إضافة إلى عرض لأبرز الإصدارات والاتجاهات عربياً وعالمياً.
 باب إبداعات وهو مخصص لنشر الإبداعات الأدبية الجديدة في مجال القصة والشعر.
 باب بالكلمة والصورة ويعنى بمتابعة الأحداث والقضايا المصرية الثقافية والاجتماعية التي تتصل بالتحديث والتنمية.
 باب في بيتنا ويعنى بتغطية الأنشطة الثقافية البارزة لهيئة قصور الثقافة.
 باب في المقهى ويرصد هذا الباب هموم وأطروحات المثقفين التي يتداولونها بينهم.
 باب في الظل وهو مخصص للتعريف بالمبدعين الجيدين البعيدين تماماً عن دوائر الضوء.
 باب أكاديمياً ويعنى بمتابعة الأنشطة الثقافية داخل الجامعات المصرية.
 باب من هناك للإطلال على بعض أحداث الإنتاج العالمي الثقافي.
 باب بورتريه حيث يقدم رمز من الرموز الإبداعية المصرية.
 باب رأيك يهمنا وفيه يتم استطلاع رأي القراء وعرض أفكارهم ومقترحاتهم.

وصلات خارجية
 موقع مجلة الثقافة الجديدة

مجلات شهرية مصرية
مجلات ثقافية
مجلات أسست في 1970
تأسيسات سنة 1970 في مصر

الثقافة الجديدة (مجلة)


Cancer immunterapi (nogle gange kaldet immuno-oncologi) er en kunstig stimulering af immunsystemet til behandling af cancer. Det er anvendelse af grundforskning af cancerimmunologi og det voksende underspeciale onkologi. Metoden udnytter at kræftceller ofte har molekyler på deres overflade, der kan blive opdaget af immunforsvaret, kendt som tumorantigener; de er ofte proteiner eller andre makromolekyler (eksempelvis kulhydrater).

Immunterapi kan blive kategoriseret som som aktiv, passiv eller hybrid (aktiv og passiv). Aktiv immunterapi styrer immunsystemet til at angribe tumorceller med målrettede tumor-antigener. Passiv immunterapi forbedrer eksisterende anti-tumorreaktioner og inkluderer monoklonale antistoffer, lymfocyter og cytokin.

I 2018 modtog James P. Allison og Tasuku Honjo nobelprisen i fysiologi eller medicin for deres forskning i dette felt.

Se også

 immun-checkpoint

Henvisninger

Immunforsvar
Kræftbehandling

Cancer immunterapi


باتي برافو (بالإنجليزية:Patty Pravo) مغنية إيطالية ولدت في البندقية في عام (9 أبريل 1949) ،
ولها طبقة صوت رنانة .

حياتها
اسمها الحقيقي نيكوليتا سترامبيلي، قضت سن مراهقتها في البندقية مع جدتها، وفي بيئة المنزل المثقفة سنحت لها الفرصة للتعرف على شخصيات من أمثال الكاردينال أنجلو رونكالي (أصبح لاحقاً البابا يوحنا الثالث والعشرون) و الشاعر والكاتب الأمريكي عزرا باوند . درست منذ طفولتها الرقص والعزف على البيانو، التحقت خلالها باتجاه الأوركسترا، ولكن لاحقاً انتقلت إلى لندن ثم إلى روما.

بدأت مسيرتها الغنائية في روما . أصدرت أولى أغانيها الفردية في عام 1966 ، وحققت نجاحا باهراً وهي النسخة الإيطالية من أغنية "But You're Mine" لسوني أند شير.

روابط خارجية

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من البندقية
مغنو بوب روك
مغنون إيطاليون باللغة الإنجليزية
مغنون باللغة الإسبانية من إيطاليا
مغنون باللغة الفرنسية من إيطاليا
مغنيات إيطاليات
مواليد 1948
مواليد في البندقية
موسيقيون من البندقية

باتي برافو


සිතුවම් කිරීම සඳහා දිය සායම් යොදාගැනීම අලූත් සොයාගැනීමක් නොවේ. එය පැලියෝලිතික යුරෝපයේ ගුහා චිතර දය දක්වා දිවයන්නකි. ඊජිප්තු යුගයේදී මෙන්ම යුරොපීය මධ්ය තන යුගයේදීද එය යොදාගනු ලැබ ඇති අතර සිතුවම් කිරීමේ මාධ්යජක් ලෙස එහි අඛණ්ඩ ඉතිහාසය අරම්භ වන්නේ පුනරුදයෙනි. ජර්මානු චිතර‍ිය ශිල්පියකු වූ ඇල්බෲෂ් ඩුරේ(ර්) (1471-1528) උද්භිද විද්යානත්මක ශාක සහ වනසතුන් රැසක්ම දියසායමෙන් ඇඳිනු ලැබූ අතර ඒවා එම මාධ්යහයේ මුල්කාලීන පර28 කාශන ලෙසින් සලකනු ලැබේ. ජර්මනියේ බිහිවූ පරාව ම්ඛතම දිය සායම් චිතරයහි ගුරුකුලයක් හෑන්ස් බොල් (1532-1593) විසින් මෙයෙවනු ලැබිණී.

ඇල්බෲෂ් ඩුරේ(ර්) තරුණ හාවෙක්, 1502, දිය සායම්, ඇල්බර්ටීනා, වියානා
බැරක් ඊසල් සිත්තරුන්ද දිය සායම් සිය කටු සටහන්, පිටපත් කිරීම්, විකට චිතර රමයන් ආදිය සඳහා යොදාගෙන ඇත. මුල් කාලීන දිය සායම් සිත්තරුන් අතරින් වෑන් ඩයික්, ක්ලෝඞ් ලොරේන්, ජියෝවානි බෙනඩිටෝ කැස්ටීගිලියොන් වැනි සිත්තරු ඉදිරියෙන්ම වෙති. කෙසේවෙතත් දිය සායම් සිතුවම් කලාවේ පැරණිතම සහ වඩාත් වැදගත් සම්පරදයේදාය වන්නේ උද්භිද විiාත්මක හා වනසත්ව සිතුවම්ය. පුනරුද යුගයේදී උද්භිද විද්යාවත්මක සිතුවම් ජනපිරන්නය වූ අතර ඒවා නිර්මාණය කළ අය වඩාත් නිවැරදි සහ පරිපූර්ණ සිත්තරු වූහ. අදද දිය සායම් එහි පවතින ඊටම සුවිශේෂී වූ සාරාංශ කිරීමේ හැකියාව, පැහැදිලිභාවය සහ පූර්ණ වර්ණ පරමාදර්ශී බව හේතුකොටගෙන විiාත්මක හා කෞතුකාගාර පරරා කාශනයන්හි උදාහරණයන් ඇඳීම සඳහා යොදාගනු ලැබේ. 19 ව සියවසේදී වනසතුන් ඇඳීම එහි හිණිපෙත්තට ළගාවූ අතර එහිදී ජෝන් ජේම්ස් ඔඩුබන් වැනි සිත්තරු ඉදිරියෙන්ම වූහ. වර්තමානයේදීද බොහෝ ස්වභාවික ක්ෂේතරසේ  මාර්ගෝපදේශයන්හි දියසායම් සිතුවම් දැකගත හැක.

ආශ්‍රිත

 http://en.wikipedia.org/wiki/Watercolor#History

සිතුවම් ඉතිහාසය


Brigada 22 Infanterie a fost o mare unitate de nivel tactic, care s-a constituit la 14/27 august 1916 prin mobilizarea unor unități și subunități de rezervă, din compunerea Comandamentului I Teritorial: Regimentul 41 Infanterie - (Craiova) și Regimentul 71 Infanterie - (Calafat). Brigada a făcut parte din organica  Diviziei 11 Infanterie.
La intrarea în război, Brigada 22 Infanterie a fost comandată de colonelul Ioan Anastasiu. Brigada 22 Infanterie a participat la acțiunile militare pe frontul românesc, pe toată perioada războiului, între 14/27 august 1916 - 28 octombrie/11 noiembrie 1918.

Participarea la operații

Campania anului 1916

În campania anului 1916 Brigada 22 Infanterie a participat la acțiunile militare în dispozitivul de luptă al Diviziei 11 Infanterie participând la Ofensiva în Transilvania, Operația de apărare a trecătorilor și Prima bătălie de pe Valea Jiului .

Campania anului 1917

În campania anului 1917 Brigada 22 Infanterie a participat la acțiunile militare în dispozitivul de luptă al Diviziei 11 Infanterie , participând la Bătălia de la Mărășești . În această campanie, brigada a fost comandată de colonelul Gheorghe Meleca.

Campania anului 1918

Ordinea de bătaie

La mobilizarea din 1916

La declararea mobilizării, la 27 august 1916, Brigada 22 Infanterie a făcut parte din compunerea de luptă a Diviziei 11 Infanterie, alături de Brigada 21 Infanterie și Regimentul 21 Artilerie. Ordinea de bătaie a brigăzii era următoarea:

Brigada 22 Infanterie
Regimentul 41 Infanterie
Regimentul 71 Infanterie

Reorganizări pe perioada războiului
În prima jumătate a anului 1917, Brigada 22 Infanterie s-a reorganizat în spatele frontului. Brigada a fost inclusă în compunerea de luptă a Diviziei 11 Infanterie, alături de Brigada 21 Infanterie și Brigada 11 Artilerie. Ordinea de bătaie a brigăzii era următoarea:
Brigada 22 Infanterie
Regimentul 57/58 Infanterie
Regimentul 41/71 Infanterie

Comandanți
 Colonel Ioan Anastasiu
 Colonel Gheorghe Meleca

Note

Bibliografie

 Falkenhayn, Erich von, Campania Armatei a 9-a împotriva românilor și a rușilor, Atelierele Grafice Socec & Co S.A., București, 1937
 Kirițescu, Constantin, Istoria războiului pentru întregirea României, Editura Științifică și Enciclopedică, București, 1989
 Ioanițiu Alexandru (Lt.-Colonel), Războiul României: 1916-1918,vol 1, Tipografia Geniului, București, 1929
  ***, România în războiul mondial 1916-1919, vol I-IV, Monitorul Oficial și Imprimeriile Statului, București, 1934-1941
 ***, Marele Cartier General al Armatei României. Documente 1916 – 1920, Editura Machiavelli, București, 1996
 ***, Istoria militară a poporului român, vol. V, Editura Militară, București, 1989
 ***, România în anii primului Război Mondial, Editura Militară, București, 1987
 ***, România în primul război mondial'', Editura Militară, 1979

Vezi și
Participarea României la Primul Război Mondial
Ordinea de bătaie a Armatei României (1916)
Ordinea de bătaie a Armatei României (1917)
Ordinea de bătaie a Armatei României (1918)

Unități militare române din Primul Război Mondial

Brigada 22 Infanterie (1916-1918)


Mændenes 200 meter løb ved sommer-OL 2016 fandt sted mellem 16. august til 18. august 2016 i Rio de Janeiro, Brasillien, på Olympic Stadium.

Referencer

200 meter løb (herrer)

Atletik under sommer-OL 2016 - 200 meter løb (herrer)


الماغوصة أو فاماغوستا مدينة قبرصية، تنتمي للقسم الشمالي من جزيرة قبرص. مساحتها لا تتجاوز ال200 كم مربع، وعدد سكانها 37738 منها ساكن تركي مسلم تحدها شمالا وشرقا بقية أراضي قبرص الشمالية وغربا منطقة خاضعة للأمم المتحدة وجنوبا البحر الأبيض المتوسط. عرفت فاماغوستا حضارات عديدة إغريقية وفرعونية وفينيقية رومانية وبيزنطية ثم عربية وعثمانية إلى حدود القرن 19 لتحتلها بريطانيا، وبعد استقلال قبرص سنة 1961 شهدت المدينة صدامات عنيفة بين الأتراك واليونايين، وبعد سيطرة اليونانيين على حكم الجزيرة سنة 1974 وإعلان انضمامهم لليونان. قام الأتراك باسترداد فاماغوستا وهاجر قسم من اليونانيين بشكل طوعي منها بحكم سيطرة الأتراك عليها. فاماغوستا تخضع حاليا تحت السيطرة التركية ويديرها الأتراك ونشاطها الاقتصادي جيد يعول على قطاعات موسمية ومرتبطة بالعوامل الخارجية (السياحة والفلاحة). تأسس سنة 1911 فريق أنورسيث فاماغوستا ويخوض مبارياته من سنة 1974 في ملعب ليماسول بسبب هجرته من فاماغوستا بعد سيطرت الأتراك عليها.

معالم المدينة
من أهم معالمها القلعة وجامع لالا مصطفى باشا.

توأمة
لفاماغوستا اتفاقيات توأمة مع كل من:

 أثينا
 كورفو
 إزمير (1984 - )
 أنطاليا
 باتراس
 ستروغا

أعلام

 درويش إروغلو
 جيمس الثالث ملك قبرص
 عرب أحمد باشا
 كوستاس إيليا
 مايك برانت

انظر أيضًا
 فاروشا

المراجع

مدن قبرص القديمة
أماكن ساحلية مأهولة في قبرص الشمالية
أماكن مأهولة أسست في القرن 3 ق م
بلديات في منطقة فاماغوستا
تأسيسات القرن 3 ق م
تأسيسات القرن 3 ق م في آسيا
مستعمرات فينيقية
مدن قبرص
مواقع تاريخية في قبرص

فاماغوستا


ميان محمد نواز شريف المعروف بنواز شريف (بالأردو:میاں محمد نواز شریف) (ولد 25 ديسمبر، 1949 في لاهور) هو سياسي ورجل أعمال باكستاني. ورئيس حزب الرابطة الإسلامية الباكستانية (ن)، رئيس وزراء باكستان لثلاث مرات غير متتالية، أول فترة كانت من 1 نوفمبر 1990 إلى 18 يوليو 1993، والثانية من 17 فبراير 1997 إلى 12 أكتوبر 1999 عندما أطيح به في انقلاب عسكري أبيض قاده برويز مشرف، ثم نُفي خارج بلاده بعد أن حُكم عليه بالسجن مدى الحياة بتهمة الخطف والإرهاب لأنه رفض السماح لطائرة تقل مشرف بالهبوط في باكستان، كما أدين بتهم تتعلق بالفساد، وحرم من كافة الأنشطة السياسية. عاد إلى باكستان منهياً منفاه في السعودية في 25 نوفمبر/ تشرين الثاني 2007، بعد أن أصدرت المحكمة الدستورية العليا بإسلام آباد قرارا يسمح بعودته وأسرته للبلاد.
عاد لمنصب رئاسة الوزراء عقب انتخابه من قبل البرلمان الباكستاني في 4 يونيو 2013 بعد نيله 244 صوتًا في البرلمان.
وبذلك تولى رئاسة الوزراء للمرة الثالثة والأخيرة من 7 يونيو 2013م إلى 28 يوليو 2017 ، عندما استقال من منصبه إثر إدانة المحكمة العليا إياه بتهم فساد متعلقة بتسريبات أوراق بنما والتهرب الضريبي والحكم بعدم أهليته للبقاء في منصبه،
حُكم عليه في 5 يوليو 2018 بالسجن لمدة 10 سنوات بتهم الفساد.

روابط خارجية

مراجع

نواز شريف الجزيرة نت

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص مذكورون في وثائق بنما
أشخاص من جدة
أصحاب أعمال من لاهور
أصحاب رؤوس أموال باكستانيون
أعضاء المجلس الوطني الباكستاني 1990–1993
أعضاء المجلس الوطني الباكستاني 1993–1996
أعضاء المجلس الوطني الباكستاني 2013–2018
باكستانيون مغتربون في المملكة المتحدة
باكستانيون من أصل كشميري
باكستانيون مناهضون للشيوعية
بنجابيون
حائزون على وسام القديس ميخائيل والقديس جرجس
خريجو جامعة الكلية الحكومية في لاهور
رؤساء حكومات سجنوا لاحقا
رؤساء الرابطة الإسلامية الباكستانية (ن)
رؤساء وزراء باكستان
سجناء ومعتقلون باكستانيون
سياسيون باكستانيون أدينوا بفساد
سياسيون من لاهور
قادة عزلوا من السلطة عن طريق انقلاب
لاعبو كريكت باكستانيون
محامون باكستانيون
مسلمون سنة باكستانيون
مغتربون من باكستان في السعودية
مواليد 1368 هـ
مواليد 1369 هـ
مواليد 1949
مواليد في لاهور
مؤسسو أحزاب سياسية باكستانيون
ناشطو ديمقراطية باكستانيون
وزراء خارجية باكستان
وزراء دفاع في باكستان
وزراء مالية البنجاب (باكستان)

نواز شريف


Maheshwari Udyan, also known by its former name King's Circle (until 1962), is a park in Matunga, Mumbai. It was named after George V, the King-Emperor. The part of the road that leads to Chhatrapati Shivaji Terminus was formerly called Vincent Road. It was changed to Dr. Ambedkar Road almost 45 years ago. King's Circle station and Matunga railway station are next to each other, the former on the Harbour and the latter on the Central line.

Morarji Desai, then Union Finance minister of India, laid the foundation stone on 3 February 1962 to commemorate the name change.

Located very close to King's Circle station is South Indian Education Society High School, one of Mumbai's oldest schools. King's Circle is also central to places such as Koliwada, Wadala or Vadala, Sion, Dadar and C.G.S. Colony (Antop Hill); and is a location for real estate and business due to its central location and higher prices.

For several decades, Matunga and Sion were the roads terminal points. Beyond them was a marshy, unsuitable land mass, for habitation. All construction was taking place in South Mumbai. Land was reclaimed from the sea and made available for building sites.

Maheshwari Udyan is on the road. It passes through various flyovers reaching Thane Depot. From this Udyan, one can go by walk to western part of Matunga. The Railway workshop one small length bylane foot bridge, (Local folks call this lane 'Monkey bridge') which connects Matunga East to Matunga west.

References

Neighbourhoods in Mumbai

Maheshwari Udyan, Mumbai


En beslutningsproces er en dansk kortfilm fra 1981 instrueret af Janne Giese.

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Danske film fra 1981

En beslutningsproces


Düğün, bir çiftin ebediyen beraber yaşama kararını, tanıdıkları ve dostları ile birlikte kutladıkları eğlencedir. Dünyanın her yerinde, farklı kültürlerde farklı şekilde gerçekleşir. Hep aynı kalan en önemli noktaları, çiftin artık birbirlerine ait olduğunu gösteren sembollerin önemli bir rol oynamasıdır. Ayrıca çiftin velilerinin, bu beraberlik ile memnun olduklarını göstermeleri de çoğu kültürde önemlidir.

Ayrıca bakınız
 Evlilik

Düğün


Popis športova koji su nastali u Hrvatskoj ili su Hrvati imali osnivačku ili pionirsku ulogu u razvoju športa u smislu da su direktno omogućili razvoj tog športa.

Alka
Dubrovačka alka
Sinjska alka
Trka na prstenac

Borilačke vještine / stilovi / sustavi

Crobran

Hrvatska borilačka vještina koja je koncipirana 2011. godine. Inspiracija Crobrana su neandertalsko hrvanje, keltsko mačevanje, hrvatski križari koji su oslobađali Svetu zemlju, ubojiti srpovi, motike i krampovi boraca Matije Gupca, neustrašivost Nikole Šubića Zrinskog koji je kod Sigeta kosio Turke vitlajući buzdovanom u jednoj, sabljom u drugoj ruci, Trenkovi panduri te najviše hrabrost branitelja u Domovinskom ratu. Prakticira se proučavanje i uporaba glagoljice.

Mugendo

Borilačka vještina rođena ?. Osnivači, pioniri i promotori bili su Japanac Meji Suzuki, Irac George Canning i Hrvat Petar Mijić. Bio je kolaborativni sustav borilačkih vještina koji je raskrsnuo s ukočenošću tradicionalnih borilačkih vještina. Dugački široki stavovi su ukinuti u zamjenu za prirodnije boksačke boksačke. Bruno Visentin bio je svjetski prvak u mugendu od 1987. do 1993.

URBANA

Coccoball

Šport je nastao prema opisu u knjizi Coccoball - bajka za odraslu djecu, crnu i bijelu iz 1999. pločanskog pisca i novinara Jasmina Brajlovića. Nastao je 2001. ili 2002. godine. Kolijevka športa je ušće Neretve, odnosno Ploče. Specifičnost športa je da žene obvezno sude muškarcima i obratno. Danas postoje tereni u Pločama, Umagu, Trogiru, Gradcu i Varaždinskim Toplicama. 2004. odigrana je i prva međunarodna utakmica; stranu ekipu su činili francuski vojnici SFOR-a.

Dopisni šah

Iako se smatra da je nastao na Dalekom istoku prije novog doba (spominje se slonovska "pošta"), najstarije povijesno svjedočanstvo iz sredine XVII. stoljeća govori o dopisnom šahu između mletačkih i dubrovačkih trgovaca pa se Hrvatska smatra jednom od kolijevki dopisnog šaha u svijetu. Engleski orijentalist Thomas Hyde u djelu O istočnjačkim igrama (De ludis orientalibus) iz 1694. piše o dopisnom šahiranju mletačkih i hrvatskih trgovaca 1650. godine.

Letenje wingsuit odijelom

Iako su prvi pokušaji i ideja tada bili stari skoro 90 godina, Hrvat Robert Pečnik je bio taj koji je 1999. komercijalizirao, odnosno omogućio serijsku proizvodnju wingsuit odijela. Odnosno on je izumitelj suvremenog wingsuit odijela. Doprinjeo je postavljanju legislative i osmišljanju sigurnosnih protokola. Danas je to jedan od najpopularnijih ekstremnih športova.

Picigin

Nastao u Splitu kao modifikacija vaterpola oko 1908. godine. Danas je prepoznat i van granica Hrvatske.

Picigol

Razvio se kao varijacija picigina u kojoj je cilj postići gol. Gol je specifičan po tome što je podignut od zemlje, odnosno postoje i gornja i donja prečka uz lijevu i desnu stativu. Također postoji i dvoranska varijanta športa.

Pljočkanje

Tradicijska igra i športsko nadmetanje pastira i običnog puka. U popisu nematerijalnih kulturnih dobara od 2016. godine. U Hrvatskoj postoje regionalni pljočkarski savezi te se od 90-ih održavaju natjecanja. Gotovo isključivo vezan uz Istru i Dalmaciju, ali postoje poklonici igre u kontinentalnoj Hrvatskoj, Sloveniji i Italiji.

Pukalnica

Pukalnica se radi od bazge, a municija je lumber. Lumber je plod lovora koji raste samo na ženskom stablu lovora. Na komadu bazge srčika se izdubi i nastane škuja veličine ploda lumbera. Manig je dio s kojim se puca i radi se od jasena debljine škuje. Svjetsko prvenstvo va pukalnicah održava se od 2016. u Opatiji. Himna prvenstva je "Serenada Opatiji".

Skakanje padobranom

Padobran je najpoznatiji izum, hrvatskog izumitelja i inženjera Fausta Vrančića te je prema povijesnim izvorima i testiran 1617. u Veneciji.

BASE skakanje
Iako za to nema pisanih dokaza, pretpostavlja se da je Faust Vrančić kao 65-godišnjak izveo prvi uspješni BASE skok.

Škraping

Škraping je jedinstvena internacionalna treking utrka po oštrom otočkom kamenju i gustom raslinju. Spada u ekstremnih športova i pustolovnih utrka. Prva je održana 2006. godine.

Time tennis
Vremenski ograničen, muškarci i žene nastupaju kao dio istog tima.

Zoga falu

Šport sličan američkom rukometu uglavnom se igra na otoku Hvaru.

Kartaške igre
 Croatia a la carte, gastronomska kartaška igra i kuharica u jednome
 Uskoci (kartaška igra)

Zanimljivosti
 Naziv za "francuske igraće karte" u Zagori je hrvatice.

Vidi
 Popis borba bikova u Hrvatskoj
 Hrvatske svjetske igre
 Hrvatski športski muzej

Izvori

Šport u Hrvatskoj
Turizam u Hrvatskoj
Hrvatski športski savezi
Izvorno hrvatski športovi

Izvorno hrvatski športovi


An Tetraria capillaris in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Ferdinand von Mueller, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni John McConnell Black. An Tetraria capillaris in nahilalakip ha genus nga Tetraria, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Tetraria

Tetraria capillaris


O Governo Eurico Gaspar Dutra teve inicio em 31 de janeiro de 1946, após o advogado vencer a Eleição presidencial de 1945 com 3 251 507 votos contra 2 039 341 votos para Eduardo Gomes tornando se o 16º Presidente do Brasil; e terminou em 31 de janeiro de 1951, passando o cargo para Getúlio Vargas.

Seu governo foi marcado pelo inicio da Guerra Fria, com Dutra adotando total alinhamento com os Estados Unidos, rompendo relações com a União Soviética, o período teve também o protagonismo das discussões sobre a política do petróleo, a proibição dos jogos de azar no Brasil que dura até hoje e o Plano SALTE.

No seu mandato, o PIB brasileiro cresceu em média 7,6%, um dos maiores crescimento da história do país.

Eleições de 1945
Dutra candidatou-se pelo Partido Social Democrático (PSD), em coligação com o Partido Trabalhista Brasileiro (PTB), e venceu as eleições de 2 de dezembro de 1945, com 3 351 507 votos, superando Eduardo Gomes da União Democrática Nacional e Iedo Fiúza do Partido Comunista do Brasil. Para vice-presidente, a escolha recaiu sobre o político catarinense Nereu Ramos, também do PSD, eleito pela Assembleia Nacional Constituinte de 1946. (Quando Dutra foi eleito presidente, ainda estava em vigência a constituição de 1937, que não previa a figura do vice-presidente),após quase 10 anos de ditadura, em 1945, os brasileiros reencontravam-se com a democracia e elegeram o general Eurico Gaspar Dutra, o candidato do Partido Social Democrático, como Presidente da República. Era o início de um regime democrático que duraria 19 anos, sobrevivendo entre diversas crises políticas.

Presidência
Dutra assumiu o governo em 31 de janeiro de 1946, juntamente com a abertura dos trabalhos da Assembleia Nacional Constituinte, em clima da mais ampla liberdade. O pacto constitucional surgiu do entendimento dos grandes partidos do centro liberal, o PSD e a UDN, embora ali tivessem assento atuantes de bancadas de esquerda, como as do Partido Comunista do Brasil (PCB) e PTB. Dutra não interferiu nas decisões, mesmo quando teve seu mandato reduzido de seis para cinco anos, pois fora eleito na vigência da Constituição de 1937 que previra mandato de 6 anos. O quinquênio presidencial, que começara com a proibição dos jogos de azar no Brasil (abril de 1946), entraria no ano de 1948 em sua fase mais característica, marcada pelo acórdão do Tribunal Superior Eleitoral que considerou fora da lei o PCB (1947) e depois pela ruptura de relações com a União Soviética (1948).

Ministério

Os ministros de modo geral eram ligados a Vargas, no entanto, a partir de maio de 1946 quando a UDN realizou uma convenção nacional, Dutra orientou definitivamente sua política na direção de uma aliança conservadora. A exceção foi João Neves, que deixou sua pasta em julho, sendo substituído em caráter interino por Samuel Gracie. Edmundo de Macedo Soares também deixaria o ministério, mas para ser eleito governador deste estado em 1947. Neto Campelo também contribuiu, com orientação antivarguista, para a divisão do PSD pernambucano, o mesmo acontecendo com Carlos Luz em Minas.

Ministros

Economia
Dutra ensaiou o uso dos princípios do liberalismo tipo laissez faire, suspendendo o controle das taxas de câmbio; preocupado com a inflação, liberava a importação de bens manufaturados.

A política comercial de Dutra foi criticada pela má utilização das divisas acumuladas no curso da guerra. O governo avaliou mal a situação das reservas. Em 1946, metade das reservas era considerada estratégica, estava em ouro. A outra metade (US$ 235 milhões estava em libras esterlinas bloqueadas) e apenas US$ 92 milhões eram realmente líquidos e utilizáveis em países com moedas conversíveis. Uma das origens do problema: Brasil tinha superávit com área de moedas inconversíveis e déficits com EUA e outros países de moeda forte. Também, no pós-guerra não houve afluxo de capitais públicos ou privados para o Brasil, que não era prioridade no novo contexto global.

A taxa de câmbio sobrevalorizada, ao desestimular a oferta do produto, poderia ser usada para sustentar os preços internacionais do café, agia como desestímulo do setor de exportação, desviando assim os investimentos para a produção destinada ao mercado interno". 40% das exportações eram para as áreas de moedas inconversíveis, enquanto o café representava mais de 70% das exportações para as áreas de moedas conversíveis, então superávits comerciais adicionais na área inconversível apenas pressionariam a base monetária.

O surto de desenvolvimento econômico que resultou dessa política, um resultado não planejado, foi chamado de "industrialização espontânea". A industrialização foi ajudada por uma política de crédito mais liberal. Entre 1946 e 1952, a taxa média anual de crescimento do produto real foi de 6,2%, enquanto o produto industrial crescia 7,9%. A composição do PIB mudou: a agricultura passou de 37%, em 1939, para 31,8%, em 1951, a indústria evoluía, no mesmo período, de 17,5% para 19,6%. Ajudada com a inauguração da Companhia Siderúrgica Nacional, a produção brasileira de aço passou de 205.935 toneladas, em 1945, para 788.557 toneladas, em 1950.

O custo de vida no período sofreu uma elevação de 60%, mas o salário mínimo permaneceu o mesmo que fora fixado por Vargas em dezembro de 1943 (de 240 cruzeiros antigos em Recife, a 380 no Rio de Janeiro).

Infraestrutura

De caráter desenvolvimentista, Eurico Dutra reuniu sugestões de vários ministérios e deu prioridade a quatro áreas: Saúde, Alimentação, Transporte e Energia (cujas iniciais formam a sigla SALTE). Os recursos para a execução do Plano SALTE seriam provenientes da Receita Federal e de empréstimos externos. Entretanto, a resistência da coalizão conservadora e a ortodoxia da equipe econômica acabaram por inviabilizar o plano, que praticamente não saiu do papel.

O governo de Dutra iniciou a construção e inaugurou a ligação rodoviária do Rio de Janeiro a São Paulo, pavimentada, a BR-2, atual Rodovia Presidente Dutra, duplicada em 1967, e uma das mais importantes do país. Ao deixar o governo, a política rodoviária de Dutra mereceu elogios da imprensa. Editorial do jornal A Noite afirmou que foi o setor que mais "vultuosos e fecundos" resultados apresentaram, com a alegada construção de 500 km de estradas durante o governo.

Em seu governo foi elaborado o Estatuto do Petróleo, a partir do qual tiveram início a construção das primeiras refinarias e a aquisição dos primeiros navios petroleiros.

Política do petróleo
Em 1945, o presidente do Conselho Nacional do Petróleo (CNP), coronel João Carlos Barreto defendeu a participação de capitais privados estrangeiros na indústria do petróleo, desde que integrados em empresas constituídas no Brasil, contrariando a Constituição de 1937. Esse argumento foi  usado na elaboração da Constituição de 1946 foi esse o critério adotado ao se tratar da matéria.

Em fevereiro de 1947, Dutra designou uma comissão para, sob a direção do CNP, elaborar o Estatuto do Petróleo, de modo a definir a maneira como o país, cujo consumo do produto crescia rapidamente, iria equacionar o problema. Durante a elaboração, foi criada a Campanha do Petróleo, com o seu slogan: "O petróleo é nosso".

O Estatuto foi enviado ao Congresso no início de 1948, sem uma opinião clara de Dutra, como se fosse um estudo e não um projeto de lei. Estabelecia com nitidez o princípio da utilidade pública do produto, mas considerava impossível a completa nacionalização, por falta de verbas, de técnicos especializados entre outros. Quando foi publicado, desagradou a todos. Aos nacionalistas, que adotavam a tese do monopólio estatal, e aos grandes corporações, que queriam explorar o petróleo brasileiro à maneira do venezuelano.

Em abril de 1948 foi criado o Centro de Estudos e Defesa do Petróleo e da Economia Nacional (CEDPEN), tendo Artur Bernardes e os generais Horta Barbosa, José Pessoa e Estêvão Leitão de Carvalho como presidentes de honra. Em outubro, adotou formalmente, em convenção nacional, a tese do monopólio estatal para todas as fases da exploração do petróleo.

Dutra desistiu dele, na prática, ainda em 1948, ao pedir ao Congresso recursos para a construção das refinarias estatais de Mataripe e de Cubatão, para a construção do oleoduto Santos-São Paulo e para a aquisição de uma frota nacional de petroleiros.

Principais leis
Dutra criou o Estado-Maior Geral, que se transformaria posteriormente no Estado-Maior das Forças Armadas (EMFA).

Durante seu governo foram extintos os territórios federais de Ponta Porã e Iguaçu.

Uma de suas medidas mais polêmicas foi a proibição dos jogos de azar no Brasil e exigir o fechamento de todos os cassinos em 30 de abril de 1946.

Esporte e cultura

Em 18 de setembro de 1950 foi inaugurada a TV Tupi, a primeira emissora de televisão do Brasil e da América do Sul.

Entre 24 de junho e 16 de julho daquele ano, o Brasil sediou a Copa do Mundo FIFA, a primeira após a Segunda Guerra Mundial, em cuja partida final a equipe do Uruguai derrotou o Brasil dentro do Estádio do Maracanã e levantou o título de campeão mundial de futebol.

Relações internacionais

A política externa do Governo Dutra foi fortemente marcada pelo inicio da Guerra Fria e fortemente anticomunista, como o rompimento das relações diplomáticas com a União Soviética.

Entre 15 de agosto e 2 de setembro de 1947 realizou-se a Conferência Interamericana de Manutenção da Paz e Segurança do Continente. Com a presença do presidente norte-americano Harry Truman, a reunião aprovou o Tratado Interamericano de Assistência Recíproca (TIAR), que ficou conhecido como Tratado do Rio de Janeiro. O tratado estabelece que "um ataque armado de qualquer país contra um Estado americano será considerado como um ataque contra todos os Estados americanos"

Em maio de 1949, fez uma visita de 10 dias aos Estados Unidos, sendo o primeiro presidente brasileiro a fazer esta visita (Júlio Prestes havia visitado os EUA somente como presidente eleito), porem, os resultados foram bastantes modestos.

Ver também

 República Populista

Referências
Eurico Gaspar Dutra

Eurico Gaspar Dutra
Década de 1940 no Brasil
Eurico Gaspar Dutra

Governo Eurico Gaspar Dutra


Şeref Görkey (3 Aralık 1914, İstanbul - 10 Kasım 2004, İstanbul), Türk millî futbolcu ve teknik direktördür. Futbolculuk kariyerinin tamamını Beşiktaş'ta geçirmiştir. Beşiktaş kulübü tarafından her sene ölüm yıl dönümünde kabrinde anılmaktadır.

Futbolculuk kariyeri

Kulüp takımları kariyeri
Şeref Görkey, Nişantaşı'nda başladığı futbola 16 yaşındayken girdiği Beşiktaş'ta devam etti. Hayatı boyunca teknik direktörlükten, Divan Kurulu Üyeliği'ne kadar her kadamede görev yaptı. Futbol hayatı boyunca 320 gol attı. Bunların 99 tanesini voleyle attığı için "Voleci Şeref" olarak anıldı. Duran topların fileye gitmesini gol olarak görmediği için hiç penaltı kullanmadı.

İlk resmi maçını İstanbulspor'a karşı oynadı. 20 sezon boyunca aralıksız Beşiktaş'ta oynadı ve hep 10 numara giydi. Futbolu da 10 numara olarak bıraktı. Görkey, derbilerin de unutulmaz golcüsüydü. Galatasaray'a 30, Fenerbahçe'ye 13 kez gol atarak, Hakkı Yeten'in ardından derbilere damgasını vurmayı başardı.

Millî takım kariyeri
Beşiktaş futbol tarihinde, 18'i resmi olmak üzere, tam 22 şampiyonlukta imzası olan Görkey, o dönemlerde savaşlar nedeniyle millî maçların azlığından sadece 1 kez A Millî formayı giyebildi. 12 Temmuz 1936 tarihinde Yugoslavya ile oynanan ve 3-3 biten o maçta da, takımın ilk golünü kaydetti. 1936 Yaz Olimpiyatları'na katılan kadroda yer aldı ancak orada oynanan tek maçta forma giymedi.

Teknik direktörlük kariyeri
1951'de geçici olarak Beşiktaş'ı çalıştırdı. 1952'de Adalet'in teknik direktörlüğüne getirildi. 1954'e kadar bu takımda ligde orta sıralarda yer aldı. 1955'te Beykoz'un başına geçti. 1957'de Türkiye 21 yaş altı millî futbol takımının da başına geçti. Aynı yıl Beykoz'dan ayrıldı. Kısa bir süre süre geri dönse de daha sonra yine istifa etti. 1958'in başında eski takımı Adalet'e geri döndü. Ancak iki ay sonra oradan da istifa etti.

1959'da Türkiye amatör millî futbol takımı teknik direktörü oldu. Akdeniz Oyunları'nda takımın başında yer aldı. 1960 Yaz Olimpiyatları'nda Amatör Milli'ler ile Türkiye'yi temsil etti. 3 maçta 1 beraberlik alarak bir üst tura çıkamadı. Olimpiyatlardan sonra tekrar ümit millî hocası oldu.

1960'ın sonlarında ise uzun süre formasını giydiği Beşiktaş'ın menajerliğine geldi. Sandro Puppo ile beraber çalışan Görkey, Puppo'nun hastalığı zamanında takımı yönetti. Sezon sonunda lig 3.sü oldular.

1962'de Görkey, tekrar Beykoz'u çalıştırdı. Aynı yıl Türkiye millî futbol takımının başına getirildi. 10 Ekim 1962'de Etiyopya ile oynanan hazırlık maçını 3-0 kazandılar. Bu Görkey'in ilk ve tek millî takım maçı oldu. 1962-63 sezonunun sonunda Vefa Spor Kulübü'nü çalıştırdı; ancak sezon sonu ligden düştüler. 1964-65 sezonunda bir kez daha Beykoz'un teknik direktörlüğünü yaptı. 1969'a kadar millî takımın alt kademelerinde görev yapan Görkey, 1969'da yeniden Beşiktaş menajeri oldu. 1972'de kısa bir süre İstanbulspor'u çalıştırdı.

Şeref Görkey yaşayan en eski ve önemli futbolculardan biri olarak 2003 yılında yapılan Beşiktaş'ın 100. yıl meşalesini yakan futbolculardan biri oldu. 10 Kasım 2004'te hayatını kaybetmiş ve Zincirlikuyu Mezarlığına defnedilmiştir.

İstatistikleri

Millî takım istatistikleri

Millî takım golleri
NOT:Ev sahibi olarak Türkiye baz alınmıştır.

Başarıları

Futbolcu olarak
Beşiktaş
 İstanbul Futbol Ligi: 1933-34, 1938-39, 1939-40, 1940-41, 1941-42, 1942-43, 1944-45, 1945-46, 1949-50
 Türkiye Futbol Şampiyonası: 1934
 Millî Küme: 1941, 1944, 1947
 İstanbul Kupası: 1944,  1946
 Başbakanlık Kupası: 1944, 1947

Kişisel
 İstanbul Futbol Ligi Gol krallığı: 1937-38, 1940-41
 Millî Küme Gol krallığı: 1938, 1943

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Beşiktaş JK Resmî İnternet Sitesi - Futbolcu Suat Mamat Profili

1913 doğumlular
İstanbul doğumlu futbolcular
2004 yılında ölenler
Türk erkek futbolcular
Türkiye millî futbol takımı futbolcuları
Beşiktaş JK futbolcuları
Türk teknik direktörler
Beşiktaş teknik direktörleri
Alibeyköyspor teknik direktörleri
İstanbulspor teknik direktörleri
Vefa SK teknik direktörleri
Türkiye millî futbol takımı teknik direktörleri
Zincirlikuyu Mezarlığı'na defnedilenler
Türk Olimpiyat futbolcuları
1936 Yaz Olimpiyatları futbolcuları
Süper Lig futbolcuları
1960 Yaz Olimpiyatları teknik direktörleri

Şeref Görkey


Područna nogometna liga NSP Vinkovci" u sezoni 1974./75. je predstavljala ligu petog stupnja nogometnog prvenstva Jugoslavije.
Prvenstvo se igralo dvokružno. Prvak područne lige bi se plasirao u Slavonsku nogometnu zonu - Posavska skupina, dok bi posljednja ekipa ispadala u niži rang (Grupno prvenstvo nogometnog podsaveza Vinkovci).
Prvak lige je postala "Mladost" iz Vođinaca.

Tablica

Unutarnje poveznice
 Slavonska zona - Posavska skupina 1974./75.
 Liga NSP Nova Gradiška 1974./75.
 Liga NSP Slavonska Požega 1974./75.
 Liga NSP Slavonski Brod 1974./75.

Vanjske poveznice

Izvori

 Ante Knežević: Meteor sja 80 godina, monografija NK Meteor Slakovci, Slakovci 2009. godine

1974-75
1974-75
Vinkovci

Područna nogometna liga NSP Vinkovci 1974./75.


سامح الصريطي (19 مارس  1951 -)، ممثل مصري.

عن حياته
اسمه محمد سامح محمد محمد الصريطي، حصل على بكالوريوس تجارة عمل بمسارح الدولة كعضو في فرقة انغام الشباب بالمسرح الغنائي، مارس الغناء، وعمل في التلفزيون والسينما.. من مسرحياته "الحب بعد المداولة "، " عطشان ياصبايا " ،" تذكرة للجنه "، " زى ما تحب "، " نجوم الظهر "، " عالم " ،كورة كورة "، " شغل أرجوزات "، " أحلام الفرسان "، " ذات الهمة "ومن مسلسلاته " رمضان والناس، " هي والمستحيل " حتى لا يختنق الحب "، " ليالى الحلمية "، " أميرة في عابدين "،" يتربى في عزو " والفليم التلفزيونى " دليل الاتهام "، " رجل اسمه عباس " ،" أيوب " ومن افلامه السينمائية الأخيرة " ملاكى إسكندرية "، " خيانة مشروعة "، " الرهينة "، " شارع 18 "، " حين ميسرة " وحاليا يعمل مديراعاما للفرقة القومية للفنون الشعبية.

من أعماله

الأفلام
 أيوب.
 الدباح.
 ملاكي إسكندرية.
 جوبا.
 ليالى.
 بوبوس.
 أدرينالين.
 قضية صفية.
 المنتقم.
 خيبر
 الرهينة (فيلم)

من المسلسلات
 الباحثة (1979)
حب عمري (2020)
 لعنة كارما (2018)
 أزمة نسب (2020)
مطلوب رجال
أزمة سكر

من المسرحيات
 معقول؟ لا معقول (1985)

روابط خارجية

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
ممثلو تلفزيون مصريون
ممثلو أفلام مصريون
مواليد 1370 هـ
مواليد 1951
ممثلون مصريون في القرن 20

سامح الصريطي


Tizi Ouzou se poate referi la:

 Tizi Ouzou, oraș din Algeria.
 Districtul Tizi Ouzou, district din Algeria.
 Provincia Tizi Ouzou, provincie din Algeria.

Dezambiguizare

Tizi Ouzou (dezambiguizare)


Data Relay & Tracking Satellite ou Kodama plus souvent désigné par son acronyme DRTS  (en français satellite relais de données et de suivi) est un  satellite de télécommunications japonais expérimental qui a été placé en 2002 sur une orbite géostationnaire pour jouer le rôle de satellite relais entre les satellites japonais circulant en orbite basse et les stations terriennes. Le recours à un satellite relais permet des transferts de données plus fréquents que lorsque ceux-ci sont réalisés lors du survol des stations terriennes. DRTS utilise une liaison inter-satellites radio fonctionnant en bande Ka ou  en S. Il a été retiré du service en 2017 et a été remplacé fin 2020 par le satellite JDRS qui met en œuvre également un système optique (laser) permettant un débit plus élevé.

Historique

En 2002 la NASDA (ancêtre de l'agence spatiale japonaise actuelle) place en orbite géostationnaire le satellite de télécommunications  DRTS  pour tester un système de relais spatial entre les satellites circulant en orbite basse et les stations terriennes. Ce système doit permettre des transferts de données plus fréquents qu'une liaison directe avec les stations terriennes car celles-ci ne sont survolées (et donc visibles) que durant une faible partie de l'orbite. Les objectifs de la mission spatiale sont les suivants :
Transfert des données produites par les satellites d'observation de la Terre  à haut débit (240 mégabits par seconde) en utilisant un satellite relais.
Mise en œuvre d'un système  embarqué d'acquisition et de suivi des satellites de haute précision.
Évaluer un système d'allocation dynamique du temps du satellite relais à plusieurs satellites utilisateurs.

Caractéristiques techniques

Le satellite DRTS est un satellite de télécommunications stabilisé 3 axes de  qui utilise  une plateforme DS-2000 de Mitsubishi Electric  qu'il a contribué à mettre au point et qui a été utilisée par la suite par une dizaine de satellites. L'énergie est fournie par deux panneaux solaires déployés en orbite dont l'énergie est stockée dans des batteries. Son système propulsif comprend des moteurs-fusées à ergols liquides brulant de l'hydrazine et des arcjets.

Références

Voir aussi

Articles connexes
 JDRS Successeur de DRTS
 Satellite de télécommunications
 Tracking and Data Relay Satellite  satellites américains remplissant le même rôle.
 Loutch, satellites russes remplissant le même rôle.
 EDRS système de satellites relais de l'Agence spatiale européenne
 Tianlian satellites chinois remplissant le même rôle.

Satellite de télécommunications
Programme spatial japonais

Data Relay & Tracking Satellite


Die The-Dalles-Talsperre () ist eine Staustufe am Columbia River, drei Kilometer östlich der Stadt The Dalles in Oregon, USA. Die Talsperre hat eine L-förmige Beton-Gewichtsstaumauer mit einem Laufwasserkraftwerk und staut seit 1957 den Columbia zum Lake Celilo auf, der sich 39 km flussaufwärts nach Westen bis zur John-Day-Talsperre erstreckt. Die The-Dalles-Talsperre wird vom United States Army Corps of Engineers betrieben und verbindet wie die flussabwärts folgende The Dalles Bridge das Wasco County in Oregon mit dem Klickitat County in Washington. Sie liegt 309 km flussaufwärts von der Mündung des Columbia bei Astoria und grenzt an den Lake Bonneville der nächsten Staustufe, die Bonneville-Talsperre.

Staustufe

Die The-Dalles-Talsperre wurde in den 1930er-Jahren vom United States Army Corps of Engineers als Teil eines Plans zur Erschließung des Columbia als Energiequelle und des Ausbaus des Flusses als Schifffahrtsweg vorgeschlagen. Er umfasste mehrere Staustufen, von denen die ersten ab 1933 errichtet wurden, wozu die Bonneville-Talsperre (1937) und die Grand-Coulee-Talsperre (1941) gehörten. Der Bau der Staustufe bei The Dalles wurde 1952 begonnen und 1957 fertiggestellt.

2014 wurde das Bauwerk von der American Society of Civil Engineers (ASCE) in die Liste der historischen Meilensteine der Ingenieurbaukunst aufgenommen.

Die L-förmige The-Dalles-Talsperre besteht aus drei Teilen. Auf der Washington-Seite befindet sich die Schleuse mit einer Breite von 26 m und 206 m Länge, mit der Schiffe einen Höhenunterschied von 27 m in 30 Minuten bewältigen können. Daran schließt sich die 441 m lange Gewichtsstaumauer der quer zum Fluss verlaufenden Hochwasserentlastung (spillway) an, mit einer Basisbreite von 73 m. Sie besitzt 23 als Drucksegmentwehre ausgeführte Tore von 15 m × 23 m. Parallel zum Fluss verläuft dann auf der Oregon-Seite das 638 m lange Laufwasserkraftwerk (powerhouse). Es besitzt 22 Wasserturbinen (14 ab 1957 und bis 1973 auf 22 erweitert) mit insgesamt 1.780 MW Leistung.

Stausee

Der Stausee Lake Celilo hat eine Fläche von 38 km² und erstreckt sich 39 km flussaufwärts bis zur John-Day-Talsperre im Westen. Er grenzt südlich an das Wasco County und Sherman County in Oregon sowie nördlich an das Klickitat County in Washington. Er wird zusätzlich vom Deschutes River gespeist, einem Nebenfluss, der aus Süden kommend auf der Hälfte des Stausees in den Columbia River mündet. Nur zwei Brücken queren den Stausee. Im Osten die Sam Hill Memorial Bridge, eine zweispurige Straßenbrücke zwischen Maryhill (Washington) und Biggs Junction(Oregon), und flussabwärts im Westen die Oregon Trunk Rail Bridge (Celilo Bridge), eine Eisenbahnbrücke der BNSF Railway in der Nähe von Wishram (Washington).

Mit Aufstauung des Sees ab dem 10. März 1957 wurden viele jahrhundertealte Fischgründe und Siedlungsgebiete von Stämmen der Confederated Tribes and Bands of the Yakama Nation überflutet, so unter anderem die Celilo Falls, eine Serie von Stromschnellen und Wasserfällen in der Nähe von Wishram, sowie Teile des angrenzenden Celilo Village auf der Oregon-Seite.

Siehe auch
 Liste der größten Talsperren und Stauseen der Erde
 Liste der größten Wasserkraftwerke der Erde
 Liste von Talsperren in den Vereinigten Staaten
 Liste der Brücken, Fähren, Staustufen und Seilbahnen über den Columbia River

Weblinks

 The Dalles Dam and Lake Celilo. U.S. Army Corps of Engineers, Columbia Basin Water Management Division.
 The Dalles Dam and Lake Celilo. U.S. Army Corps of Engineers, Columbia River System Operations.
 The Columbia River System Inside Story. U.S. Bureau of Reclamation, U.S. Army Corps of Engineers and Bonneville Power Administration, 2001.

Einzelnachweise

Erbaut in den 1950er Jahren
Laufwasserkraftwerk in den Vereinigten Staaten
Wasserkraftwerk in Nordamerika
Columbia River
Bauwerk im Wasco County
Bauwerk im Klickitat County
Gewichtsstaumauer
Talsperre in Washington
Wirtschaft (Klickitat County)
Wirtschaft (Wasco County)
Kraftwerk in Oregon
Wasserbauwerk in Oregon

The-Dalles-Talsperre


ගොෆ්රි රෝයි රශ්, (1951 ජූලි 6 උපත ලද) ඕස්ට්රේලියානු නළුවෙකි. 2009 නොවැම්බර් වන විට ඔහු විසින් "ට්රිපල් ක්රවුන් ඔෆ් ඇක්ටින්","ශාස්ත්රීය සම්මානයක් ද","ටෝනී සම්මානය" හා "එමි සම්මානය" දිනා ගත් 17ත් දෙනා අතුරෙන් අයෙකි. තවද ඔහු විසින් " ගෝල්ඩන් ග්ලෝබ්" ,"ද බෆ්තා", "ස්ක්රීන් ඇක්ටර්ස් ගිල්ඩ්", "නැශනල් ෆිල්ම් ඉන්ස්ටිටියුට්" මගින් ද සම්මාන ලබන ලදි.

පෙර ජීවිතය

රශ් උපත ලැබුවේ ටූවූම්බා, කුවීන්ස්ලන්ඩ් හිදි ය. ඔහුගේ දෙමාපියන් වන මර්ලි  වෙළද සැල් අළෙවි නියෝජිතයෙක් වන අතර, ගණකාධි තනතුරක් දරන රෝයි බේඩන් රශ් රෝයල් ඕස්ට්රේලියන් ගුවන් හමුදවේ සේවය කරයි. ඔහුගේ දෙමාපියන් ඔහුට වයස අවුරුදු පහේදී දික්කසාද වූ අතර, ඔහුගේ මව ඔහුව රැගෙන තමාගේ දෙමාපියන් සමඟ "බ්රිස්බේන්" හි පදිංචියට ගියාය. තම සිනමා ජීවිතය ආරම්භ කිරීමට ප්රථම ඔහු "පාර්ක් ස්ටේට්" පාසැලේ ඉගෙනුම ලැබුවේය. ඔහු කුවීන්ස්ලන්ඩ් විශ්ව විද්යාලයෙන් කලා  අංශයෙන් උපාධියක් ද ලැබුවේ ය. විශ්ව විද්යාලයේ සිටින අතරතුර ඔහුගේ හැකියාවන් "කුවීන්ස්ලන්ඩ් තියටර් කොම්පැනිය" විසින් හඳුනාගත් අතර, ඔහු  ඔවුන් හා සම්බන්ධ වී 1971 දි තම සිනමා ජීවිතය ආරම්භ කලේ නිෂ්පාදන 17 කට සම්බන්ධ වෙමිනි. 1975 දි ඔහු පැරිසියට ගියේය. ඔහු එහිදි "එකෝලේ ඉන්ටනැශනල් තියටර් ජේකස් ලිකොක්" හි අභිරූපණ රංඟනය හැදෑරුවේ ය. 1979 දි ඔහු විසින් නළු "මෙල් ගිබ්සන් " සමඟ මාස 4ක් වාසය කල අතර ,ඔහු සමඟ එක්ව "වේටින් ෆො ගොඩොට්" වේදිකා නාට්යයේ රඟපෑවේ ය.

නළුවෝ

ජෙෆ්‍රී රශ්