Introduction, thème et variations  est une composition pour clarinette en si bémol et orchestre piccolo ou piano écrite en  par Gioacchino Rossini basée sur un thème de l'ouverture de l'opéra Mosè in Egitto (). Elle est représentative des capacités de la clarinette ancienne dotée de 5 à 8 clefs.

La pièce est dédiée au professeur de clarinette à Naples, Alessandro Abate.

Histoire
Les premières compositions de Rossini comprennent de nombreuses pièces sacrées, un opéra, quelques ouvertures et une modeste quantité de musique instrumentale, en grande partie dans le style de la première école de Vienne de Haydn, Mozart et Beethoven. On pense que Rossini compose vers 1809 lors de ses études au Liceo Musicale de Bologne des variations pour clarinette en ut dénommées Variazione per clarinetto e piccolo orchestra sur un air d'opéra L'italiana in Algeri qui sont préfiguratrices de son style ; cette oeuvre a été publiée à Leipzig en 1824. En 1809, Rossini se concentrait déjà fermement sur la musique qui allait le définir en tant que compositeur, à savoir la musique pour le théâtre. Cependant, il est difficile de dater cette composition avec précision, étant donné qu'il n'y avait apparemment pas de cours de clarinette proposés au Liceo à l'époque où ces variations sont censées avoir été composées. La section finale solo élargie de la dernière variation fait office de coda, son intensité qui monte lentement et ses rythmes galopants laissant sûrement présager le fameux crescendo rossinien qui se développera dans les années suivantes.

Par la suite, Rossini composera de nombreuses variations, notamment cette oeuvre Introduction, thème et variations pour clarinette, exploitant les thèmes de ses opéras.

Analyse
Les Introduzione, tema e variazioni per clarinetto e piccolo orchestra sont écrites en si bémol majeur et se composent d'une introduction, du thème lui-même, et de trois variations suivies d'un largo et d'un Maggiore. Elle commence sur le thème La pace mia smarrita de l'opéra Mosè in Egitto (1818) et par une section andante ternaire. La clarinette solo entre ensuite dans l'œuvre avec un thème lyrique libre  marqué allegretto qui rappelle fortement le bel canto italien. Le thème principal de l'œuvre est alors énoncé sur l'air de Oh quante lagrima, tiré de l'opéra « La donna del lago » et sa mesure est à 4 temps. Selon un schéma qui se répète à chaque variation, le thème retravaillé et répèté une fois est interprété par le soliste est conclu par un tutti constituant la troisième partie. La première variation,  que l'on retrouvera dans l'opéra La donna del lago (1819), rend le thème en triolets staccato vifs. Les deuxième et troisième variations consistent en des passages staccato rapides de doubles croches, combinant arpèges et gammes. La troisième variation est accompagnée d'un largo dans le mode mineur. La dernière partie en mode majeur, marquée de l'indication Maggiore (), est également composée de doubles croches avec des gammes et des arpèges entrecoupés et se termine par une cadence suivi d'un tutti d'orchestre.

Éditions
Adriano Amore cite une copie manuscrite de l'œuvre à la bibliothèque Opera Pia Greggiati d'Ostiglia (Mss.Mus, B 4325).

Cipriani (Florence) a publié une édition vers 1822. Une autre édition a été publiée par Breitkopf & Härtel de 1824.

Il existe une version moderne (Ed. Nr. 551K) éditée par  aux éditions Musikverlag Hans Sikorski dans les années 1960 à Hambourg. Cette version est basée sur une copie provenant de la Staatsbibliothek de Berlin.

En 2018, une édition a été publiée par Breitkopf & Härtel dans la série Musica Rara (MR 2290a, MR 2290b).

Enregistrements
Cette pièce d'un style lyrique est fréquemment jouée en concert et comporte de nombreux enregistrements :
 Philippe Berrod, Art of Clarinet, Indésens Records INDE030, 2011 .

Notes et références

Liens externes
.
 .
 .

Œuvre de Gioachino Rossini
Rossini, Introduction thème et variations
Thème et variations

Introduction, thème et variations de Rossini


قاعدة بالماخيم الجوية هي مطار عسكري إسرائيلية ووكالة فضاء الواقعة بالقرب من مدينة ريشون لتسيون ، بجوار ياڨني. هي سميت تيمناً بمدينة كيبوتس بلماخيم على الشاطئ البحر الأبيض المتوسط

القاعدة توجد فيها العديد من المروحيات والطائرات بدون طيار، وبمثابة مركز الإطلاق صواريخ ارو الفضائية كما تستخدم قاعدة بلماخيم لإطلاق صاروخ شافيت للفضاء إلى مداره من خلال إطلاق فوق البحر الأبيض المتوسط، وذلك حتي لا يمر من فوق أي دولة بجوار إسرائيل. وهذا يضمن أن حطام الصاروخ يسقط في المياه.

في تموز / يوليو 2007 ، تم الاتفاق على أنه بعد إغلاق مطار سدي دوف في تل أبيب مباشرةً، يتم نقل قواتها إلي قاعدة بلماخيم.

آخر الإطلاقات تتضمن:
 11 يونيو 2007 - القمر الصناعي أفق 7

انظر أيضا
 القوات الجوية الإسرائيلية

روابط خارجبة
 قاعدة بلماخيم الجوية
 قاعدة بلماخيم الجوية علي موقع جلوبال سكيورتي

مراجع

برنامج إسرائيل الفضائي
قواعد إطلاق فضائي
قواعد سلاح الجو الإسرائيلي
مبان ومنشآت اكتملت في عقد 1960
مركز إطلاق فضائي
مطارات إسرائيل
مواقع إطلاق الصواريخ

قاعدة بلماحيم الجوية


Ayazpınar, Tunceli ilinin Pertek ilçesine bağlı bir köydür..

Tarihçe
Eski ismi Titinik olan yerleşim, 1518 tahririnden itibaren Çemişgezek sancağı Belde nahiyesine bağlı Şakaklu cemaatinin yaşadığı bir köy olarak görülmektedir. 1897-1908 yılları arasında nahiye merkezi konumundaydı.

Türkiye Cumhuriyetinin kuruluşuyla da Titinik adıyla anılan yerleşim, 1960 yılı nüfus sayımından itibaren günümüzdeki adıyla kayıtlarda yer almaya başlamıştır.

Coğrafya
Tunceli il merkezine 85 km, Pertek ilçesine 32 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Pertek belde ve köyleri

Ayazpınar, Pertek


The Workers' Communist Party () was a Canadian Marxist–Leninist political party, founded in 1975 under the name Communist (Marxist–Leninist) League of Canada (Ligue communiste (marxiste-léniniste) du Canada). The party followed a Maoist political program and was part of the broader New Left movement. For several years it published a weekly newspaper, The Forge (La Forge). The party was strongest in Quebec, but alienated many of Quebec's young progressives because it declined to support independence for Quebec, although it did support Quebec's right to self-determination.

The most prominent former member of the Workers' Communist Party is Gilles Duceppe, former leader of the Bloc Québécois and former Leader of the Official Opposition in the House of Commons of Canada. Duceppe called his membership "a mistake" based on a search for "absolute answers" during his youth. Judy Darcy was active in the party before joining the New Democratic Party. She later became a trade union leader and a cabinet minister in British Columbia.

The Workers' Communist Party nominated 30 candidates in the 1980 Canadian federal election and 33 in the 1981 Quebec general election; the party achieved its best result in the latter, receiving 4,956 votes, or 0.14% of the provincial total.

References

Notes

Citations
 .
 .

 \

 Marcel Simard (producer). Il était une fois... le Québec rouge. 2003. 53 minutes, Les Productions virage. [view online 1, 2, 3

Communist parties in Canada
Anti-revisionist organizations
Stalinist parties
Maoist organizations in Canada
Far-left politics in Canada
Defunct Maoist parties

Workers' Communist Party (Canada)


18838 Shannon este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
18838 Shannon este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul din Ondřejov de Lenka Sarounova și P. Kusnirak. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,87 ua, o excentricitate de 0,08 și o înclinație de 1,3° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 18001-19000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1999
Centura de asteroizi

18838 Shannon


Knjige u 2017. godini.

Stranica obuhvaća samo važne odnosno značajne umjetničke, znanstvene, kronike, zakonske i sl. knjige.
Obuhvaća i ako je objavljen prijevod i/ili pretisak nakon više desetljeća, stoljeća i tisućljeća.
Može se posebno navesti kad je napisana i kad je objavljena, jer nije rijetko veliko vremensko odstupanje dok je važna knjiga bila samo u rukopisu do vremena tiskane objave.

Hrvatska i u Hrvata

1, 2, 3, ...
 1Q84 (prvi dio), Haruki Murakami. Prevoditelj: Maja Šoljan. Nakladnik: Vuković & Runjić. Broj stranica: 360. Horor, fantastika i SF.
 1Q84 (drugi dio), Haruki Murakami. Prevoditelj: Maja Šoljan. Nakladnik: Vuković & Runjić. Broj stranica: 320. Horor, fantastika i SF.
 8% ni od čega, Etgar Keret. Prevoditelj: Sonja Malek. Nakladnik: Profil. Broj stranica: 199.  Beletristika.

A
 A Frame For The Family Lion, Roman Simić. Prijevod: Celia Hawkesworth, Tomislav Kuzmanović, Mima Simić. Nakladnik: V.B.Z. 136 str.,
 Afera Živago, Peter Finn, Petra Couvée. Prevoditelj: Mijo Pavić. Nakladnik: Profil. Broj stranica: 280. Povijest i politika.
 Ally Hughes se ponekad seksa, Jules Moulin. Prevoditelj: Saša Drach. Nakladnik: Profil. Broj stranica: 240. Ljubavni romani.
 Amarcord, Namik Kabil. Nakladnik: Hena com. Broj stranica: 314. Beletristika.
 Amerikana, Chimamanda Ngozi Adichie. Prevoditelj: Marina Horkić. Nakladnik: V.B.Z. Broj stranica: 484. Beletristika.
 Andautonac, Snježana Babić Višnjić. Nakladnik: Hrvatsko društvo književnika za djecu i mlade. Broj stranica: 146. Dječje knjige, Povijesni romani.
 Anđeli s asfalta, Johanna Holmström. Prevoditelj: Željka Černok. Nakladnik: V.B.Z. Broj stranica: 291. Beletristika.
 Anna Édes, Dezső Kosztolányi. Prevoditelj: Kristina Peternai Andrić. Nakladnik: Disput. Broj stranica: 268. Beletristika.
 Anticelulitna (r)evolucija, Mary Novosel. Nakladnik: Hena com. Broj stranica: 172. Ljepota i zdravlje.
 Apokalipsa radnika, Valter Hugo Mãe. Prevoditelj: Tanja Tarbuk. Nakladnik: Vuković & Runjić. Broj stranica: 192. Beletristika.

B
 Baba Jaga i div Zaborav, Roman Simić. Nakladnik: Profil. Dječje knjige. 40 str.,
 Bal grofa d'Orgela, Raymond Radiguet. Prevoditelj: Marija Paprašarovski. Nakladnik: Disput. Broj stranica: 160.  Beletristika.
 Barcelona Noir, Adriana V. López, Carmen Ospina. Prevoditelj: Duško Čavić. Nakladnik: Durieux. Broj stranica: 270. Beletristika.
 Bela, dijete drago, Miroslav Krleža. Nakladnik: Naklada Ljevak. Broj stranica: 328. Publicistika.
 Bidon, Nataša Skazlić. Nakladnik: Hena com. Broj stranica: 178.  Beletristika.
 Bijela kao snijeg, Salla Simukka. Prevoditelj: Jana Merlin. Nakladnik: Znanje. Broj stranica: 220. Krimići i trileri.
 Bijela noć ljubavi, Gustaw Herling-Grudziński. Prevoditelj: Mladen Martić. Nakladnik: Disput. Broj stranica: 128. Beletristika.
 Bivši čovjek, Marijan Grakalić, Nakladnik: Naklada Semafora. Broj stranica: 87. Beletristika.
 Bizantski sultan, Selçuk Altun. Prevoditelj: Anđelko Vlašić. Nakladnik: Fraktura. Broj stranica: 256. Povijesni romani, Krimići i trileri.
 Boginje ne stare, Christiane Northrup. Nakladnik: Planetopija. Broj stranica: 384. Ljepota i zdravlje.
 Boje, Aino-Maija Metsola. Nakladnik: Planetopija. Broj stranica: 16. Slikovnice, Dječje knjige.
 Bowie, Simon Critchley. Prevoditelj: Tomislav Brlek. Nakladnik: Vuković & Runjić. Broj stranica: 192. Biografije i memoari, Muzikologija.
 Brojalica, Tamta Melashvili. Prevoditelj: Dalibor Joler. Nakladnik: Hena com. Broj stranica: 112. Beletristika.
 Brojevi, Aino-Maija Metsola. Nakladnik: Planetopija. Broj stranica: 16. Dječje knjige, Slikovnice.
 Brz kao Bruce Lee, Dario Rukavina. Nakladnik: Hena com. Broj stranica: 176. Beletristika.

C
 Carska vatra, Robert Lyndon. Prevoditelj: Patricija Vodopija. Nakladnik: Fraktura. Broj stranica: 460. Povijesni romani.
 Civilna opasnost, Kruno Čudina. Nakladnik: V.B.Z. Broj stranica: 148. Beletristika.
 Crno pismo, Irena Matijašević. Nakladnik: Algoritam. Broj stranica: 192. Beletristika.
 Crnooka plavuša, Benjamin Black. Prevoditelj: Petra Mrduljaš. Nakladnik: Profil. Broj stranica: 244. Krimići i trileri.
 Crveni ustanak, Pierce Brown. Prevoditelj: Andrea Bagović. Nakladnik: Profil. Broj stranica: 380. Horor, fantastika i SF, Literatura za mlade.

Č
 Čekajući ljubav, Jagoda Šimac. Nakladnik: Naklada Bošković. Broj stranica: 153. Ljubavni romani.
 Češljugar, Donna Tartt, Prevoditelj: Nevena Erak Camaj. Nakladnik: Algoritam. Broj stranica: 660. Beletristika.
 Čuda, Eric Metaxas. Izdavač: Znanje. Broj stranica: 336.

D
 Dekarbonizacija energije mijenja paradigme u energetici, Stevo Kolundžić. Izdavač: Kiklos. Broj stranica: 446.
 Doživljaji: Kako sam osnovao Nezavisnu Državu Hrvatsku, Ante Pavelić. Izdavač: Despot Infnitus. Broj stranica: 200.
 Drevna tajna fontane mladosti, Peter Kelder. Prevoditelj: Silvija Čolić. Izdavač: Mozaik knjiga. Broj stranica: 110.

I
 I na početku i na kraju bijaše kava, Julijana Matanović. Izdavač: Mozaik knjiga. Broj stranica: 143.
 Istine i laži o hrani, Anita Šupe. Izdavač:TRAGOM j.d.o.o., ŠIBENIK.

M
 Moj top - Sjećanja jednog topnika iz 1914., Paul Lintier. Preveo:Božidar Petrač. Izdavač:Naklada Jurčić d.o.o., Zagreb.

N
 Nevidljivi, Tena Štivičić. Nakladnik: Hena com. Broj stranica: 300. Drame.

P
 Posljednji dani čovječanstva, Karl Kraus. Prevoditelj: Sead Muhamedagić. Nakladnik: Disput. Broj stranica: 724. Drame.

S
 Susjed, Marina Vujčić. Izdavač: V.B.Z. Broj stranica: 186.
 Suze feniksa - priča Ricka Simpsona, Rick Simpson. Izdavač: ALEKSANDAR EKSPEKT - vlastita naklada. Broj stranica: 230.

Š
 Šesto izumiranje, Elizabeth Kolbert. Prevoditelji: Marija Perišić, Ruđer Jeny. Izdavač: Znanje. Broj stranica: 336.

T
 Timi Promašaj : Pogledajte što ste učinili, Stephan Pastis. Nakladnik: Profil: 288 str.,
 Tko je izgradio mjesec? Christopher Knight. Prevoditelji: Egle Vošten, Ana Obrovac. Izdavač: AGM. Broj stranica: 207.

U
 U šumi, Denis Delogu. Izdavač: TRAGOM j.d.o.o., ŠIBENIK.
 Umijeće opisivanja, Vera Horvat Pintarić. Nakladnik: HAZU. Broj stranica: 164. Društvene znanosti.

V
 Velika knjiga priča za laku noć, Skupina autora. Nakladnik: Planetopija. Broj stranica: 176. Dječje knjige.
 Vrijeme između krojenja, María Dueñas. Prijevod: Silvana Roglić. Nakladnik: Fraktura. 648 str.,

Z
 Zima dolazi, Gari Kasparov. Prevoditelj: Dražen Čulić. Nakladnik: Profil. Broj stranica: 273. Povijest i politika.
 Zlatni Mjesec, Larí Marí. Nakladnik: Hena com. Broj stranica: 358. Duhovna literatura i Self-Help.

Svijet

Izvori

Godine 21. stoljeća
2015.

Knjige u 2015.


للسينما في فنلندا تاريخ طويل. وبينما تم عرض أول فيلم في العالم عام 1895، تم عرض أول فيلم في فنلندا في العام التالي عام 1896.

تم إنتاج أول فيلم فنلندي في عام 1907. وبعد ذلك، تباطأ إنتاج الفيلم، وكانت هناك فترات لم يكن فيها إنتاج كبير في عامي 1909/1911 و1917/1918. وكان السبب في ذلك هو الوضع السياسي في البلاد، حيث كانت فنلندا تكافح من أجل الاستقلال عن روسيا وتأثرت بالسياسة العالمية. حصلت فنلندا على استقلالها عام 1918، ثم اندلعت الحرب الأهلية.

بدأت الحياة الثقافية في فنلندا في التطور بعد استقرار الوضع السياسي. وظهر ذلك واضحاً في مجال السينما، حيث تم إنتاج العديد من الأفلام، وأصبحت السينما جزءاً مهماً من حياة الناس.

كانت ذروة الإنتاج السينمائي في الأربعينيات من القرن العشرين، حيث تم إنشاء ثلاث استوديوهات كبرى، تنتج أفلامًا وتتنافس فيما بينها. ومع ذلك، مع تغير المجتمع في الستينيات بسبب الاتجاهات السياسية وظهور أشكال جديدة من وسائل الإعلام مثل التلفزيون، انخفض إنتاج الأفلام. أغلقت جميع الاستوديوهات تقريبًا أبوابها، وأصبحت الأفلام أكثر سياسية وبراقة لجذب الجماهير، مع سيطرة الروح التجارية. إلا أن بعض منتجي الأفلام رفضوا هذا الواقع واستمروا في إنتاج أفلام شعبية لاقت انتقادات من النقاد لكنها حققت نجاحا وقبولا من الجمهور.

بدأ العصر الجديد للسينما في التسعينيات، مع إحياء السينما من خلال الأفكار والمواهب الجديدة. وبدأت الحكومة بدعم إنتاج بعض الأفلام.

في العقد الأول من القرن الحادي والعشرين، ازدهرت السينما الفنلندية، وحققت بعض الأفلام نجاحًا عالميًا وحظيت باستقبال إيجابي من الجمهور والنقاد على حد سواء. حاليًا، تنتج فنلندا حوالي 15-20 فيلمًا روائيًا سنويًا. تتأثر السينما الفنلندية أيضًا بالاتجاهات العالمية والأساليب الأوروبية والأمريكية الأخرى.

مراجع

سينما فنلندية

سينما فنلندا


Berg und Löwenherz son una café, Café Berg, y una librería, Buchhandlung Löwenherz, de Viena (Austria) especializadas en el público LGBT. Fue el primer café de este tipo, con el interior visible desde la calle, que se estableció en Austria, así como la primera librería de su tipo en el país.

Descripción
Durante el periodo de preparación de dos años, se fundó la asociación cultural Kulturverein Berggasse, que sigue activo a 2011. El Café Berg y la Buchhandlung Löwenherz se fundaron así a finales de junio de 1993 como proyecto conjunto de Leo Kellermann con el nombre de empresa Löwenherz & Berg Buchhandel und Cafebetrieb GmbH, en la Berggasse, donde también se encuentra el Museo Sigmund Freud, en el barrio de Alsergrund de Viena. Se creó como «un proyecto para la promoción y la ampliación de la comunidad gaylésbica». A 2011, ambos espacios siguen unidos por una puerta.

Las comidas ofrecidas en el café corresponden a una cocina ligera, algo italófila. Los clientes en su mayoría lo forman una mezcla de gais, lesbianas y heteroaliados. En una encuesta en Internet realizada por un periodista del Nachtboten sobre locales LGBT, el Café consiguió en 2007 el segundo puesto, habiendo permanecido en los primeros puestos en los años anteriores. La catedrático, politóloga, feminista y redactora jefe de Lambda-Nachrichten, Gudrun Hauer, realiza sus tutorías en el Café Berg.

El fondo de la librería no se reduce a la literatura lésbica o gay, sino que también ofrece literatura de Austria, sobre Sociología, Psicología y Psicoanálisis, Historia (sobre todo referente al Holocausto y al Nazismo) y las principales obras sobre el tema transgénero. También se venden importaciones sobre todo de Estados Unidos y Reino Unido, pero también de Francia y Alemania, así como una gran selección de revistas sobre temas que van desde la política y el estilo de vida, hasta el erotismo, los cómics, shōnen ai, yaoi, películas, CD de música y accesorios.

A través de la asociación Kulturverein Berggasse se realizan sobre todo lecturas y exposiciones. Otras iniciativas son mesas redondas, discusiones, visitas guiadas, etc. La asociación se ha puesto como objetivo los ideales ilustrados de la Revolución Francesa —Liberté, égalité, fraternité— para producir una cultura LGBT contemporánea fructífera.

Importancia
A principios de la década de 1990, el movimiento LGBT en Austria comenzó a diferenciarse y se crearon diversas organizaciones. Muchos testigos de la época consideran el tiempo entre 1993 y 1996 como muy importante para el transcurso posterior del movimiento y lo describen como una época de nacimiento. La apertura de Berg und Löwenherz se considera el comienzo de esa fase y en ese mismo año también se organizó el primer Life Ball, que se ha convertido en el mayor evento de recogida de fondos para la lucha contra el sida de Europa.

En el ambiente LGBT vienés, que se encuentra mayoritariamente en torno al Naschmarkt, la mayoría de los locales tenían todavía timbre y control de entrada. En la calle Linke Wienzeile estaba el restaurante Willendorf, en la Rosa Lila Villa, pero que no se encontraba a nivel de calle y que por lo tanto no permitía que se viera el interior desde la calle. También en la calle Wienzeile, el Café Savoy tenía un público mixto, yendo el público homosexual por las noches; el Café no permitía la exposición de revistas gratuitas LGBT. Berg y Löwenherz están alejados de este barrio, cerca de la Universidad. Los gestores del café no querían ocultar la vida de gais y lesbianas, sino hacerlo visible, por lo que instalaron grandes ventanales, que se pueden abrir en verano. Inicialmente hubo grandes discusiones sobre los ventanales y algunos temían de que los clientes no se acercaran por miedo a ser vistos. Ocurrió lo contrario y en verano las mesas en la calle son muy populares.

Durante la primera Marcha del Orgullo LGBT de Viena en 1996, los trabajadores de Berg y Löwenherz fueron los encargados de la organización y concepción del evento, participando desde entonces todos los años.

Historia reciente
La librería Löwenherz comenzó con unos 3.500 títulos, que fueron seleccionados por Jürgen Ostler y Andreas Brunner. En 2003 eran más de 8.000 y en 2007 eran ya más de 10.000 títulos distintos.

En 2002 se abrió el Berg Bar en Spittelberg, en el barrio de Neubau, una «sección nocturna», que ha cerrado posteriormente.

Kellermann dirigió el café y la librería hasta 2002. La convirtió en una institución y la pasó la dirección del café a Georg Ender, que habría trabajado allí largos años. En octubre de 2002, la librería pasó a ser dirigida por Jürgen Ostler, que había colaborado desde la época de preparación en 1992, y Veit Schmidt, que trabajaba en la librería desde 1994.

A principios de 2007, Georg Eder abrió el club studio67.

Fuentes

Enlaces externos
 www.cafe-berg.at
 www.loewenherz.at
 Kulturverein Berggasse

Asociaciones LGBT
Cafés de Viena
LGBT en Austria
Librerías LGBT
LGBT en 1993

Berg und Löwenherz


Bachelor of Fine Arts er en akademisk grad for studerende i USA og Canada, der specialiserer sig i billedkunst eller scenekunst.

Se også
 Bachelor of Music
 Master of Fine Arts

Bachelorgrader

Bachelor of Fine Arts


Nathalie Demassieux, née Nathalie Filatoff le  à Savenkovo, Oblast de Toula en Russie, morte le  à Paris 13, est une chimiste et une universitaire française spécialiste de chimie minérale. Elle est, après Irène Joliot-Curie et Pauline Ramart, la troisième femme à obtenir un poste de maîtresse de conférence dans une université française. Grâce au legs qu'elle laisse à la Faculté des sciences de Paris, le prix scientifique Nathalie Demassieux est décerné pendant de nombreuses années par la Chancellerie des universités de Paris.

Biographie
Nathalie Demassieux naît le 25 août 1884 à Savenkovo, petit village de l'Oblast de Toula en Russie. Elle est la fille de Wladimir Filatoff un gentilhomme héréditaire russe et de Marine Guelariev, une franco-polonaise : son père est Polonais et sa mère Adeline Louvier de Balmont est française.

Nathalie Filatoff émigre en France en 1901 avec son frère Vsevolod Filatoff. Ils étudient ensemble pendant l'année scolaire 1902-1903 à l'École pratique des hautes études, section des sciences philologiques et historiques.

Nathalie Filatoff poursuit ses études à la Sorbonne, où elle obtient en 1909 le certificat d'études supérieures en minéralogie, en 1910 le certificat d'études supérieures en Mathématiques préparatoires (il y avait  sur reçus), et en 1912 le certificat d'études supérieures de physique générale .

Elle se marie le 26 août 1909, avec Louis Demassieux, lui aussi chimiste. Son mari est tué le 24 août 1914 devant Noërs lors de la Bataille des Frontières.

De 1916 à 1919 Nathalie Demassieux est préparatrice auxiliaire de l'enseignement des certificats de chimie minérale et chimie appliquée. Devenue veuve de guerre, elle enseigne de 1919 à 1923 la chimie à l'école d'enseignement technique.

Nathalie Demassieux débute avant la guerre une thèse sur Les équilibres entre les sels halogènes de plomb et les métaux alcalins, sous la direction de Léon Ouvrard, directeur du laboratoire d'enseignement pratique de chimie générale de l'université de Paris. Ayant dû abandonner ses expériences pendant la guerre, elle reprend son travail de thèse juste après. Elle devient assistante titulaire à la Sorbonne en 1920 et soutient sa thèse en 1923. Elle devient cette même année professeure déléguée de physique et de chimie à l'enseignement primaire supérieur de la ville de Paris. Elle est nommée Officière d'Académie en 1924.

Elle est placée en 1925 par le Comité consultatif de l'Enseignement supérieur sur « la liste d'aptitude » pour devenir maîtresse de conférences. Cette inscription d'une femme crée un précédent noté par la presse.

En 1928, elle est assistante de chimie à la Sorbonne quand l'Académie des sciences lui remet le prix Auguste Cahours, de , « décerné à titre d'encouragement à des jeunes gens qui se sont déjà fait connaître par quelques travaux intéressants et plus particulièrement par des recherches sur la chimie », sur les équilibres entre le chlorure de plomb et divers autres chlorures.

Nathalie Demassieux obtient dès 1930 un poste maitresse de conférences à la faculté des sciences de l'université de Caen, devenant ainsi, après Irène Joliot-Curie et Pauline Ramart, la troisième femme à obtenir un poste de maîtresse de conférence à l'université française.

Elle mène des recherches tout au long de sa vie, dirige huit doctorats, publiant entre 1913 et 1959 plus de  articles et notes. Très attachée au laboratoire de la Sorbonne où elle passe une grande partie de sa vie, elle lègue une partie de ses biens à la Faculté des sciences de Paris en 1959. Ce legs permet la création du Prix Nathalie Demassieux géré par la Chancellerie des universités de Paris. Il distingue Brigitte Senut en 1988, Elyès Jouini en 1990, ou encore Anne Boutin en 1993.

Soucieuse de vulgarisation et féministe, elle donne des conférences, telle celle sur Louis Pasteur faite en 1923 lors de l'assemblée générale de la Ligue pour le droit des femmes. Elle est membre de la Association pour le droit des femmes et de l'Association française pour l'avancement des sciences. Elle participe aussi au réseau Soroptimist France, réseau international de promotion des valeurs professionnelles féminines.

Nathalie Demassieux est décédée le  et repose au Cimetière du Père-Lachaise.

Travaux

En 1913 et 1914 paraissent ses premières publications dans les comptes rendus de l'Académie des sciences. Ces publications portent sur l'équilibre entre le chlorure de plomb et les chlorhydrate d'ammoniac et chlorure d'ammonium.

Nathalie Demassieux débute avant la première guerre mondiale une thèse sur les équilibres entre les sels halogènes de plomb et les métaux alcalins dans le laboratoire de Léon Ouvrard. Après la mort de celui-ci durant le conflit, elle termine sa thèse sous la direction du professeur Henry Le Chatelier, détenteur de la chaire de Chimie Générale de la Sorbonne. Elle soutient le 12 juin 1923 à la Faculté des sciences de l'Université de Paris sa thèse de docteur ès sciences physiques. Le jury est composé de Georges Urbain pour la présidence, de Jean Perrin et Victor Auger pour les examinateurs.

En 1928-1929 elle collabore avec Jaroslav Heyrovský qui reçoit le prix Nobel de Chimie en 1959. En 1922, Jaroslav Heyrovsky avait découvert une méthode pour analyser l'occurrence et la teneur de diverses substances dans des solutions en utilisant des mesures électriques. Cette solution est analysée avec deux électrodes, dont l'une est une électrode à mercure à goutte. À une tension spécifique de différentes substances, les réactions redox entraînent une augmentation rapide du courant à un niveau dépendant de la concentration de la substance. Nathalie Demassieux publie deux articles avec lui.

Le premier doctorant qu'elle encadre, Jean Kranig, soutient en 1929 une thèse sur les complexes oxaliques et carboniques de cobalt trivalent. Elle dirige ensuite les recherches de doctorat de Léon Lortie, un chimiste canadien qui soutient en 1930 une thèse sur le cérium.

Entre 1930 et 1939 elle publie de nombreux articles sur les sels complexes halogénés du plomb, et la déshydratation des sulfates doubles associant le potassium et d'autres éléments chimiques comme le cuivre, nickel, cobalt, potassium ou le magnésium.

Elle s'intéresse aussi à la mise au point d'appareils, et réalise un appareil permettant l'étude des corps par les rayons X à hautes températures (de 25° à +500° au-dessus) et un autre aux basses températures (de -180° à 20°). Pendant la guerre de 1939-1945, elle se tourne vers des applications pratiques en déposant des brevets sur les pigments phosphorescents, sur les antigels (réalisation industrielle des extincteurs non congelables à -25°) et sur le désétamage du cuivre.

Après guerre, elle mène des analyses thermogravimétriques sur les sulfates et séléniates simples et doubles de cobalt et de potassium, rubidium et césium, nickel et potassium, rubidium et césium.

Publications

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Faculté des sciences de Paris

Liens externes

Chimiste français
Femme chimiste
Étudiant de la faculté des sciences de Paris
Docteur ès sciences de la Faculté des sciences de Paris
Professeur à la faculté des sciences de Paris
Naissance en août 1884
Décès en mai 1961
Décès dans le 13e arrondissement de Paris
Décès à 76 ans

Nathalie Demassieux


Fra Marko Oršolić (Tolisa pokraj Orašja, 3. kolovoza 1943.), bosanski je franjevac, teolog, publicist i politolog, osnivač je Međunarodnog interreligijskog i interkulturalnog centra (IMIC) koji promovira međureligijski dijalog Bosni i Hercegovini.

Životopis
Marko Oršolić je rođen u Tolisi pokraj Orašja, 1943. Osnovnu školu završio je u Tolisi, gimnaziju u Visokom, novicijat u Kraljevoj Sutjesci, filozofsko-teološki studij u Sarajevu (1963. – 1964., 1966. – 1967.) i Königsteinu (1967. – 1969.), studij povijesti (1969-1973) i politologiju (1969. – 1974.) u Sarajevu, postdiplomski iz filozofije u Dubrovniku, gdje je 1977. magistrirao radom Filozofija znanosti Rogera Bacona, i teologije u Ljubljani, gdje je 1988. magistrirao radom Filozofija religije Ernesta Blocha.

Za svećenika je zaređen 1968. godine. Bio je profesor u Visokom od 1973. do 1986. i na Teologiji u Sarajevu od 1986., te predsjednik provincijske komisije Justitia et pax i tajnik Udruge katoličkih vjerskih službenika Dobri Pastir. Godine 1991. osnovao je Međunarodni interreligijski i interkulturalni centar (IMIC) koji promovira međureligijski dijalog Bosni i Hercegovini.

Iako je povjesničar, Oršolić se ponajviše bavi pitanjima i problemima s područja političko-socijalnog. Objavio je više knjiga i nekoliko stotina članaka s područja filozofije znanosti, fundamentalne teologije i teologije dijaloga.

Djela
 Kršćanin u službi revolucije (Zagreb, 1976.)
 On (Vinkovci, 1994.)
 Zlodusima unatoč: intervjui 1988–2002 (Sarajevo – Rijeka, 2003.)
 Zlodusima nasuprot: religija i nacionalizam (Sarajevo, 2008.)
 Suvremena suočavanja (Sarajevo, 2020.)

Izvori

Vanjske povezice
 Bosanski franjevac Marko Oršolić: Živimo na nametnutoj podjeli i to nas vodi u propast

Hrvatski književnici iz Bosne i Hercegovine
Bosanskohercegovački franjevci
Životopisi, Orašje

Marko Oršolić


Karaömer, Kızılırmak - Çankırı ili Kızılırmak ilçesine bağlı köy
 Karaömer, Göksun - Kahramanmaraş ili Göksun ilçesine bağlı mahalle

Karaömer


Theodor Helten (* 9. April 1897 in Köln-Ehrenfeld; † 18. Mai 1942 in Sachsenhausen (Oranienburg)) war ein katholischer Geistlicher und wurde im KZ Sachsenhausen zu Tode gequält.

Herkunft und Ausbildung
Theodor Helten war eines von sieben Kindern des Pferdekutschers Hermann Helten und dessen Frau Gertrud, geb. Albrecht. Nach dem Studium der katholischen Theologie an der Universität Bonn und der anschließenden Ausbildung im Kölner Priesterseminar wurde er am 10. August 1923 im Hohen Dom zu Köln von Erzbischof Karl Joseph Kardinal Schulte zum Priester geweiht.

Wirken
Eine erste Stelle führte ihn am 11. Dezember 1923 als Kaplan nach Nievenheim, eine weitere bereits am 16. August 1924 in das oberbergische Morsbach und eine dritte am 6. März 1928 nach Meckenheim, bevor er am 23. März 1931 zum Rektoratspfarrer in Heisterbacherrott ernannt wurde. Während seiner dortigen Tätigkeit erfuhr die seit 1921 bestehende Wallfahrt zur Reliquie des heiligen Apostels Judas Thaddäus gerade auch nach 1933 einen regen Zulauf.

Verhaftung und Tod
Nach anonymer Denunziation wegen angeblicher Unterschlagung von Wallfahrtsgeldern und Steuerhinterziehung wurde Helten im April 1937 festgenommen und für 18 Monate im Gefängnis von Königswinter in so genannter Schutzhaft gefangengehalten. Anschließend kehrte er für einen Tag wieder nach Heisterbacherrott zurück, verließ den Ort jedoch bereits am darauffolgenden Tag, da gegen ihn seitens der örtlichen NS-Funktionäre Drohungen ausgesprochen wurden.
In der darauffolgenden Zeit wurde Helten in der Wandernden Kirche eingesetzt, bis ihn die Gestapo an einem bislang nicht bekannten Datum erneut festnahm und in das Konzentrationslager Sachsenhausen einlieferte. Dort wurde Helten von einem kommunistischen Kapo zu Tode gequält. Das Standesamt Oranienburg gab den 18. Mai 1942 als Sterbedatum an. Der Leichnam des Geistlichen wurde im kleinen Krematorium auf dem Industriehof des KZ Sachsenhausen eingeäschert. Die Urne konnte seine Mutter später in Köln gegen Entrichtung einer Gebühr abholen und auf dem Melaten-Friedhof im Familiengrab bestatten lassen.

Ehrungen
 In Heisterbacherrott erinnert der Rektor-Helten-Weg an den Priester.

Literatur
 Handbuch des Erzbistums Köln, 23. Ausgabe, Köln 1933, S. 757.
 Ulrich von Hehl (Hrsg.): Priester unter Hitlers Terror. Eine biographische und statistische Erhebung. Verlag Ferdinand Schöningh Paderborn 1996³, Bd. I, Sp. 731. ISBN 3-506-79839-1.

Weblinks
 Märtyrer im Erzbistum Köln

Römisch-katholische Kirche im Deutschen Reich 1933–1945
Römisch-katholischer Geistlicher (20. Jahrhundert)
Todesopfer im KZ Sachsenhausen
Opfer der NS-Justiz
Märtyrer
Römisch-katholischer Geistlicher (Erzbistum Köln)
Deutscher
Geboren 1897
Gestorben 1942
Mann

Theodor Helten


A microbiological culture, or microbial culture, is a method of multiplying microbial organisms by letting them reproduce in predetermined culture medium under controlled laboratory conditions. Microbial cultures are foundational and basic diagnostic methods used as research tools in molecular biology.

The term culture can also refer to the microorganisms being grown.

Microbial cultures are used to determine the type of organism, its abundance in the sample being tested, or both. It is one of the primary diagnostic methods of microbiology and used as a tool to determine the cause of infectious disease by letting the agent multiply in a predetermined medium. For example, a throat culture is taken by scraping the lining of tissue in the back of the throat and blotting the sample into a medium to be able to screen for harmful microorganisms, such as Streptococcus pyogenes, the causative agent of strep throat. Furthermore, the term culture is more generally used informally to refer to "selectively growing" a specific kind of microorganism in the lab.

It is often essential to isolate a pure culture of microorganisms. A pure (or axenic) culture is a population of cells or multicellular organisms growing in the absence of other species or types. A pure culture may originate from a single cell or single organism, in which case the cells are genetic clones of one another. For the purpose of gelling the microbial culture, the medium of agarose gel (agar) is used. Agar is a gelatinous substance derived from seaweed. A cheap substitute for agar is guar gum, which can be used for the isolation and maintenance of thermophiles.

Bacterial culture

There are several types of bacterial culture methods that are selected based on the agent being cultured and the downstream use.

Broth cultures
One method of bacterial culture is liquid culture, in which the desired bacteria are suspended in a liquid nutrient medium, such as Luria broth, in an upright flask. This allows a scientist to grow up large amounts of bacteria for a variety of downstream applications.

Liquid cultures are ideal for preparation of an antimicrobial assay in which the liquid broth is inoculated with bacteria and let to grow overnight (a 'shaker' may be used to mechanically mix the broth, to encourage uniform growth). Subsequently, aliquots of the sample are taken to test for the antimicrobial activity of a specific drug or protein (antimicrobial peptides).

Static liquid cultures may be used as an alternative. These cultures are not shaken, and they provide the microbes with an oxygen gradient.

Agar plates

Microbiological cultures can be grown in petri dishes of differing sizes that have a thin layer of agar-based growth medium. Once the growth medium in the petri dish is inoculated with the desired bacteria, the plates are incubated at the optimal temperature for the growing of the selected bacteria (for example, usually at 37 degrees Celsius, or the human body temperature, for cultures from humans or animals, or lower for environmental cultures). After the desired level of growth is achieved, agar plates can be stored upside down in a refrigerator for an extended period of time to keep bacteria for future experiments.

There are a variety of additives that can be added to agar before it is poured into a plate and allowed to solidify. Some types of bacteria can only grow in the presence of certain additives. This can also be used when creating engineered strains of bacteria that contain an antibiotic-resistance gene. When the selected antibiotic is added to the agar, only bacterial cells containing the gene insert conferring resistance will be able to grow. This allows the researcher to select only the colonies that were successfully transformed.

Agar based dipsticks
Miniaturised version of agar plates implemented to dipstick formats, eg. Dip Slide, Digital Dipstick  show potential to be used at the point-of-care for diagnosis purposes. They have advantages over agar plates since they are cost effective and their operation does not require expertise or laboratory environment, which enable them to be used at the point-of-care.

Stab cultures

Stab cultures are similar to agar plates, but are formed by solid agar in a test tube. Bacteria is introduced via an inoculation needle or a pipette tip being stabbed into the center of the agar. Bacteria grow in the punctured area. Stab cultures are most commonly used for short-term storage or shipment of cultures.

Culture collections
Microbial culture collections focus on the acquisition, authentication, production, preservation, catalogueing and distribution of viable cultures of standard reference microorganisms, cell lines and other materials for research in microbial systematics. Culture collection are also repositories of type strains.

Solid plate culture of thermophilic microorganisms

For solid plate cultures of thermophilic microorganisms such as Bacillus acidocaldarius, Bacillus stearothermophilus, Thermus aquaticus and Thermus thermophilus etc. growing at temperatures of 50 to 70 degrees C, low acyl clarified gellan gum has been proven to be the preferred gelling agent comparing to agar for the counting or isolation or both of the above thermophilic bacteria.

Viral culture

Virus and phage cultures require host cells in which the virus or phage multiply. For bacteriophages, cultures are grown by infecting bacterial cells. The phage can then be isolated from the resulting plaques in a lawn of bacteria on a plate. Viral cultures are obtained from their appropriate eukaryotic host cells. The streak plate method is a way to physically separate the microbial population, and is done by spreading the inoculate back and forth with an inoculating loop over the solid agar plate. Upon incubation, colonies will arise and single cells will have been isolated from the biomass. Once a microorganism has been isolated in pure culture, it is necessary to preserve it in a viable state for further study and use in cultures called stock cultures. These cultures have to be maintained, such that there is no loss of their biological, immunological and cultural characters.

Eukaryotic cell culture

Isolation of pure cultures

For single-celled eukaryotes, such as yeast, the isolation of pure cultures uses the same techniques as for bacterial cultures. Pure cultures of multicellular organisms are often more easily isolated by simply picking out a single individual to initiate a culture. This is a useful technique for pure culture of fungi, multicellular algae, and small metazoa, for example.

Developing pure culture techniques is crucial to the observation of the specimen in question. The most common method to isolate individual cells and produce a pure culture is to prepare a streak plate. The streak plate method is a way to physically separate the microbial population, and is done by spreading the inoculate back and forth with an inoculating loop over the solid agar plate. Upon incubation, colonies will arise and single cells will have been isolated from the biomass. Once a microorganism has been isolated in pure culture, it is necessary to preserve it in a viable state for further study and use. Stock cultures have to be maintained, such that there is no loss of their biological, immunological and cultural characters.

See also
 Colony-forming unit
Blood culture
 Microbial dark matter
 Microbial Food Cultures
 Screening cultures
 Sputum culture
 Synchronous culture
 Gellan gum

References

External links

 EFFCA - European Food and Feed Cultutes Association. Information about production and uses of microbial cultures as well as legislative aspects.

Microbiology terms
Cell culture

Microbiological culture


Die Indonesische Badmintonmeisterschaft 2003 fand in Sukabumi statt.

Austragungsort
 Gelanggang Olahraga Sinema

Finalresultate

Weblinks
badmintoncentral.com

2003
Badminton 2003
Sukabumi
Sport (Jawa Barat)


Lamont Coleman (May 30, 1974February 15, 1999), known professionally as Big L, was an American rapper. Emerging from Harlem in New York City in 1992, Big L became known among underground hip-hop fans for his freestyling ability. He was eventually signed to Columbia Records, where, in 1995, he released his debut album, Lifestylez ov da Poor & Dangerous. On February 15, 1999, he was fatally shot nine times in his East Harlem neighborhood.

Big L was noted for his use of wordplay, and writers at AllMusic, HipHopDX and The Source have praised him for his lyrical ability. Henry Adaso described him as "one of the most talented poets in hip-hop history."

In an interview with Funkmaster Flex, Nas claimed Big L "scared me to death. When I heard [his performance at the Apollo Theater] on tape, I was scared to death. I said, 'Yo, it's no way I can compete if this is what I gotta compete with.'"

Early life
Lamont Coleman was born on May 30, 1974, in the Harlem neighborhood of New York City. He was the third and youngest child of Gilda Terry (d. 2008) and Charles Davis. Davis left the family while Coleman was a child. He had two older half siblings: Donald and Leroy Phinazee (d. 2002). Coleman received the nicknames "Little L" and "Mont-Mont" as a child. His elder brother, Donald Phinazee, took Coleman to a Run-DMC concert at the Beacon Theatre when Coleman was about 7 years old. According to Phinazee, Coleman was awed by the performance which sparked his interest in rapping. By age 12, Coleman became a big hip hop fan and started freestyling with other people in his neighborhood.

Coleman began writing rhymes in 1990. He also founded a group known as Three the Hard Way in 1990, but it was quickly broken up due to a lack of enthusiasm among the members which  consisted of Coleman, Doc Reem, and Rodney. No projects were released, and after Rodney left, the group was renamed Two Hard Motherfuckers. Around this time, people started to refer to Coleman as "Big L". In the summer of 1990, Coleman met Lord Finesse at an autograph session in a record shop on 125th Street. After he did a freestyle, Finesse and Coleman exchanged numbers.

Coleman attended Julia Richman High School and graduated in 1992. While in high school, Coleman freestyle battled regularly; in his last interview, he stated, "in the beginning, all I ever saw me doing was battling everybody on the street corners, rhyming in the hallways, beating on the wall, rhyming to my friends. Every now and then, a house party, grab the mic, a block party, grab the mic."

Career

1992–1995: First recordings and record deal
In 1992, Coleman recorded various demos, some of which were featured on his debut album Lifestylez ov da Poor & Dangerous. On February 11, Coleman appeared on Yo! MTV Raps with Lord Finesse to help promote Finesse's studio album Return of the Funky Man. Coleman's first professional appearance came on "Yes You May (Remix)", the B-side of "Party Over Here" (1992) by Lord Finesse, and his first album appearance was on "Represent" off of Showbiz & A.G.'s Runaway Slave (1992).

During this time, he won an amateur freestyle battle hosted by Nubian Productions which consisted of about 2,000 contestants. In 1992, Coleman signed to Columbia Records. He then joined Lord Finesse's Bronx-based hip hop collective Diggin' in the Crates Crew (DITC) which consisted of Lord Finesse, Diamond D, O.C., Fat Joe, Buckwild, Showbiz and A.G. In 1993, Coleman released his first promotional single, "Devil's Son", and later said it was one of the first horrorcore singles, influencing others. He said he wrote the song because "I've always been a fan of horror flicks. Plus the things I see in Harlem are very scary. So I just put it all together in a rhyme." However, he said he preferred other styles over horrorcore.

Coleman founded the Harlem rap group Children of the Corn (COC) with Killa Cam (Cam'ron), Murda Mase (Ma$e), Bloodshed and McGruff in 1993. On February 18, 1993, he performed live at the Uptown Lord Finesse Birthday Bash at the 2,000 Club, which included other performances from Fat Joe, Nas, and Diamond D. In 1994, he released his second promotional single "Clinic". On July 11, 1994, Coleman released the radio edit of "Put It On", followed up by the release of the music video three months later. In 1995, the music video for the single "No Endz, No Skinz" debuted. It was directed by Brian Luvar.

His debut studio album, Lifestylez ov da Poor & Dangerous, was released in March 1995. The album debuted at number 149 on the Billboard 200 and number 22 on Top R&B/Hip-Hop Albums. Lifestylez would go on to sell over 200,000 copies as of 2000. Three singles were released from the album; the first two, "Put It On" and "M.V.P.", reached the top 25 of Billboards Hot Rap Tracks and the third "No Endz, No Skinz" did not chart.

1996–1999: independent release
In 1996, Big L was dropped from Columbia mainly because of a dispute with the label over artistic differences.
 He stated, "I was there with a bunch of strangers that didn't really know my music."

In 1997, he started working on his second studio album, The Big Picture. COC folded when Bloodshed died in a car accident in New York on March 2, 1997. Later that year, DITC appeared in the July issue of On The Go Magazine. Coleman then appeared on O.C.'s single "Dangerous" from O.C.'s second album Jewelz. That November, he was the opening act for O.C.'s European Jewlez Tour.

In 1998, Big L formed his own independent label, Flamboyant Entertainment. According to The Village Voice, it "planned to distribute the kind of hip-hop that sold without top 40 samples or R & B hooks." That same year, Coleman released the single "Ebonics". The song, based on African-American Vernacular English, was called one of the top five independent singles of the year by The Source. Also in 1998, DITC released their first single, "Dignified Soldiers".

Following the release of  "Ebonics", Big L caught the eye of Damon Dash, the CEO of Roc-A-Fella Records. Dash offered to sign him to Roc-A-Fella, but Big L wanted his crew to sign as well. On February 8, 1999, Coleman, Herb McGruff, C-Town, and Jay-Z started the process to sign with Roc-A-Fella as a group called "The Wolfpack".

Murder
On February 15, 1999, Coleman was killed in a drive-by shooting at 45 West 139th Street in his native Harlem. He was hit nine times in the face and chest. Gerard Woodley, one of Coleman's childhood friends, was arrested three months later for the crime. "It's a good possibility it was retaliation for something Big L's brother did, or Woodley believed he had done," said a spokesperson for the New York City Police Department. Woodley was later released due to lack of evidence, and the murder case remains officially unsolved.

Woodley was fatally shot in the head on June 24, 2016. Woodley's family maintains his innocence in Coleman's killing. Rapper Cam'ron, who was a close friend of Coleman and Woodley, posted a video to Instagram claiming Coleman had attempted to murder Woodley a week before his death.

In 2017, Lou Black, Gerard Woodley's cousin, published Ethylene: The Rise and Fall of The 139th St. NFL Crew. The book details Black's first hand interactions with the NFL crew and Big L. In the book, Black claims Leroy "Big Lee" Phinazee, Coleman's eldest half-brother and leader of the NFL crew, violated his probation when he was found to be in possession of an illegal weapon and was sentenced to prison. According to Black, while in prison, Phinazee met and contracted a hitman from Brooklyn to murder three members of the NFL gang including Woodley. Phinazee had tasked Big L to identify the targets to the hitman. On the day when the murder was planned, Woodley noticed the hitman following him and successfully scared him off. As Big L had been seen multiple times with the alleged hitman days prior, Woodley assumed Big L had taken part in the attempted shooting. Approximately a week after the attempted shooting of Woodley, Big L was killed. Black did not specify if Woodley personally killed Big L.

Posthumous releases
The tracks "Get Yours", "Way of Life", and "Shyheim's Manchild" b/w "Furious Anger" were released as singles in 1999 for DITC's self-titled album (2000) on Tommy Boy Records. The album peaked at number 31 on R&B/Hip-Hop Albums and number 141 on the Billboard 200. Coleman's first posthumous single was "Flamboyant" b/w "On the Mic", which arrived on May 30, 2000. The single peaked at number 39 on the Billboard Hot R&B/Hip-Hop Songs and topped the Hot Rap Tracks, making it Coleman's first and only number-one single.

Coleman's second and final studio album, The Big Picture, was released on August 1, 2000, and featured Fat Joe, Tupac Shakur, Guru of Gang Starr, Kool G Rap, and Big Daddy Kane among others. The Big Picture was put together by his manager and partner in Flamboyant Entertainment, Rich King. It contains songs that he had recorded and a cappella recordings that were never used, completed by producers and guest emcees that Coleman respected or had worked with previously.

The Big Picture debuted at number 13 on the Billboard 200, number two on Top R&B/Hip-Hop Albums, and sold 72,549 copies. The album was certified gold a month later for shipments of 500,000 copies by the RIAA. The Big Picture was the only music by Big L to appear on a music chart outside of the United States, peaking at number 122 on the UK Albums Chart.

Children of the Corn: The Collector's Edition, a  compilation album containing COC songs, was released in 2003. Big L's next posthumous album, 139 & Lenox, was released on August 31, 2010. Issued by Rich King on Flamboyant Entertainment, it contained previously unreleased and rare tracks. The follow-up album, Return of the Devil's Son (2010), peaked at number 73 on R&B/Hip-Hop Albums. Coleman's next releases were The Danger Zone (2011), and an album called L Corleone, which was released on February 14, 2012.

Coleman is buried at George Washington Memorial Park in Paramus, New Jersey.

Legacy and influence
Henry Adaso, a music journalist for About.com, called him the 23rd-best MC of 1987 to 2007, claiming "[he was] one of the most auspicious storytellers in hip hop history." HipHopDX called Coleman "the most underrated lyricist ever".
Many tributes have been given to Coleman. The first was by Lord Finesse and the other members of DITC on March 6, 1999, at the Tramps. The Source has done multiple tributes to him: first in July 2000, and then in March 2002.
XXL also did a tribute to Coleman in March 2003. On February 16, 2005, at SOB's restaurant and nightclub in Manhattan, a commemoration was held for him. It included special guests such as DITC, Herb McGruff, and Kid Capri. All the money earned went to his estate.

In 2004, Eminem paid tribute to Coleman in the music video for his single "Like Toy Soldiers". In an interview with MTV, Jay-Z stated: "We were about to sign him right before he passed away. We were about to sign him to Roc-a-Fella. It was a done deal…I think he was very talented…I think he had the ability to write big records, and big choruses." Rapper Nas also said on MTV, "He scared me to death. When I heard that on tape, I was scared to death. I said, 'Yo, it's no way I can compete if this is what I gotta compete with.'"

In 2017, Royce da 5'9" said he believed Coleman would have been a "top 3" rapper all time if he had not been killed so prematurely. In 2019, Funkmaster Flex said "People can get mad at me for saying this, but he was the best lyricist at the time. He was a better lyricist than Biggie and Jay-Z. He just didn't have the marketing and promotion. Let me go on the record and say that. It's the truth." In 2022, the 140th Street and Lennox Avenue intersection in Harlem was co-named Lamont "Big L" Coleman Way.

Style

Coleman is often credited in helping to create the horrorcore genre of hip hop with his 1992 song "Devil's Son." However, not all his songs fall into this genre. For example, in the song "Street Struck," Coleman discusses the difficulties of growing up in the ghetto and describes the consequences of living a life of crime. Idris Goodwin of The Boston Globe wrote that "[Big L had an] impressive command of the English language", with his song "Ebonics" being the best example of this.

Coleman was notable for using a rap style called "compounding". He also used metaphors in his rhymes. M.F. DiBella of Allmusic stated Coleman was "a master of the lyrical stickup undressing his competition with kinetic metaphors and a brash comedic repertoire". On the review of The Big Picture, she adds, describing "the Harlem MC as a master of the punch line and a vicious storyteller with a razor blade-under-the-tongue flow." Trent Fitzgerald of Allmusic said Coleman was "a lyrically ferocious MC with raps deadlier than a snakebite and mannerisms cooler than the uptown pimp he claimed to be on records."

Documentary
A documentary Street Struck: The Big L Story was set to be released in 2017. Directed by a childhood friend and independent film director, Jewlz, approximately nine hours of footage was brought in, and the film's planned runtime was said to be 90 to 120 minutes long. Released on August 29, 2009, the first trailer detailed that Street Struck would contain interviews from his mother Gilda Terry; his brother Donald; childhood friends E-Cash, D.O.C., McGruff, and Stan Spit; artists Mysonne and Doug E. Fresh; producers Showbiz and Premier; and recording DJs Cipha Sounds and Peter Rosenberg. Put together by Coleman's brother Donald, a soundtrack was said to have been made for the documentary as well. As of 2023, both the documentary and soundtrack have yet to be released.

Discography

Studio albums
 Lifestylez ov da Poor & Dangerous (1995)
 The Big Picture (2000)
Posthumous studio albums
 139 & Lenox (2010)
 Return of the Devil's Son (2010)
 The Danger Zone (2011)

Compilation albums
 Harlem's Finest – A Freestyle History (2003)
 Live from Amsterdam (2003)
 Big L: The Archives 1996–2000 (2006)
 L Corleone (2012)
Unreleased (2017)
 The Concealed Tape (2017)
 Straight From The Crate Cave – Big L Edition (2022)

Collaborative albums
 Children of the Corn & Big L – Children of the Corn: Collector's Edition (2003)
 J-Love & Big L – In Memory Of... Vol. 2 (2004)
 Big L Vs. Big Pun – Night Of The Living Dead Part III (2010)

See also
 List of murdered hip hop musicians
 List of unsolved murders

References

Sources

External links

  (archived)

1974 births
1999 deaths
Julia Richman Education Complex alumni
1999 murders in the United States
20th-century American rappers
African-American male rappers
American male rappers
Columbia Records artists
Deaths by firearm in Manhattan
Diggin' in the Crates Crew members
East Coast hip hop musicians
Male murder victims
Murdered African-American people
Musicians from Harlem
People murdered in New York City
Rappers from Manhattan
Underground rappers
Unsolved murders in the United States
20th-century American male musicians
Burials at George Washington Memorial Park (Paramus, New Jersey)

Big L


Die Liste der denkmalgeschützten Objekte in Hul enthält die zwei nach slowakischen Denkmalschutzvorschriften geschützten Objekte in der Gemeinde Hul im Okres Nové Zámky.

Denkmäler

Legende

Einzelnachweise

!
Hul

Liste der denkmalgeschützten Objekte in Hul (Slowakei)


රුසියාවේ ඉතිහාසය ආරම්භ වන්නේ නැගෙනහිර ස්ලාව් ජාතිකයන්ගේ ඉතිහාසයෙනි. විශේෂයෙන්ම රුසියානු ඉතිහාසයේ සම්ප්‍රදායික ආරම්භක දිනය වන්නේ 862 දී උතුරේ රුස් රාජ්‍යය පිහිටුවීමයි. එය වරංගියානුවන් විසින් පාලනය කරන ලදී. ස්ලාවික් සහ ෆිනික් ජාතිකයන් සමඟ ස්කැන්ඩිනේවියාවෙන් පැමිණි සංක්‍රමණිකයන්ගෙන් සැදුම් ලත් පළමු ප්‍රධාන නගර වූයේ ස්ටරයා ලාගොදා සහ නොව්ගොරොඩ් වෙති. 882 දී නොව්ගොරොඩ්හි ඔලෙග් කුමරු කියෙව් අල්ලා ගත් අතර එමඟින් නැගෙනහිර ස්ලාව් ජාතිකයන්ගේ උතුරු සහ දකුණු භූමි ප්‍රදේශ එක් අධිකාරියක් යටතේ ඒකාබද්ධ කළේය. 988 දී රාජ්‍යය බයිසැන්තියානු අධිරාජ්‍යයෙන් ක්‍රිස්තියානි ධර්මය ලබා ගත් අතර, ඊළඟ සහස්‍රය සඳහා රුසියානු සංස්කෘතිය නිර්වචනය කළ බයිසැන්තියානු සහ ස්ලාවික් සංස්කෘතීන්ගේ සංශ්ලේෂණය ද එම කාල වකවානුවේ දී ආරම්භ විය. 1237-1240 මොන්ගෝලියානු ආක්‍රමණ හේතුවෙන් ජනගහනයෙන් සැලකිය යුතු සංඛ්‍යාවක් මිය යාමත්, බොහෝ රුසියානු රාජ්‍යයන්ට මොංගල්වරුන්ගේ අධිපතිත්වය පිළිගැනීමට බල කිරීමත් සමඟ කීවන් රුස් අවසානයේ රාජ්‍යයක් ලෙස බිඳී ගියේය

13වන සියවසට පසුව, මොස්කව්, සංස්කෘතික කේන්ද්‍රස්ථානයක් බවට පත් විය. 18වන සියවස වන විට,   පෝලන්ත–ලිතුවේනියානු පොදුරාජ්‍ය මණ්ඩලයෙහි සිට නැගෙනහිර දෙසට ශාන්තිකර සාගරය දක්වා විහිදුනු,  අතිවිශාල රුසියානු අධිරාජ්‍යය බවට, රුසියාවේ සාර් රාජධානිය පත් විය. බටහිර දෙසට එහි ව්‍යාප්තිය තුලදී, යුරෝපයෙහි අනෙකුත් කොටස වෙතින් එය හුදෙකලාව සිටි අයුරු පිළිබඳ  දැනුවත්වීම තීව්‍ර කර ගැනුමට රුසියාව සමත්වූ අතර, එහි ව්‍යාප්තියෙහි මුල් අදියර තුලදී එය පැවතුනු හුදෙකලා තත්ත්වය බිඳ දැමීමට හේතු විය. මෙම නිරාවරණය නිසා ඇතිවූ පිඩනයට, 19වන සියවසෙහි අනුයාත රාජ්‍යයන් මුහුණදුන්නේ, උදාසීන ප්‍රතිසංස්කරණ සහ මැඩ පැවැත්වීම් වල සංකලනයක් තුලිනි. රුසියානු දාසත්වය  1861 වසරෙහිදී අහෝසි කරන ලද මුත්,  එහි අහෝසියෙහිදී  ගැමියන්ට අවාසිදායක භාෂිතයන් භාවිතා කිරීම නිසා,  විප්ලවවාදයට තල්ලුවීම වර්ධනය කිරීමට ඉවහල් විය. දාසත්වය අහෝසිකිරීම සහ 1914 වසරෙහිදී පළමුවන ලෝක යුද්ධය ඇරමීම අතරතුර කාලයේදී ඇතිවූ,   ස්ටොලිපන් ප්‍රතිසංස්කරණයන්,  1906 ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව සහ, රාජ්‍ය ඩූමා විසින්,  රුසියාවෙහි ආර්ථිකය සහ දේශපාලනය  විවෘත කොට එහි සීමා ලිහිල් කිරීමට ප්‍රයත්නයක් දැරුවද, ඒකාධිපති පාලනය අත්හැර ඔවුන්ගේ බලය බෙදා ගැනුමට සාර්වරුන් කැමැති නොවූහ.

ආර්ථික බිඳවැටුම, යුද්ධ-විඩාව සහ, ඒකාධිපති රාජ්‍ය ක්‍රමය වෙත අකමැත්ත යන්නෙහි සංකලනයක් වෙතින්, 1917 වසරෙහි ඇතිවූ  රුසියානු විප්ලවය පූරනය වූ අතර,  ලිබරල්වාදීන් සහ මධ්‍යස්ථ මතවාදී  සමාජවාදීන්  පළමුව බලයට ගෙන ආ නමුදු, ඔවුන්ගේ ප්‍රතිපත්ති අසාර්ථ වීමත් හා සමගම,  ඔක්තොම්බර් 25 දිනදී කොමියුනිස්ට් බොල්ෂෙවික්වරුන් විසින් බලය ඩැහැගැනුම වෙත මග පෑදිණි. 1922 සහ  1991 අතරතුරදී, රුසියාවෙහි ඉතිහාසය ලෙසින් දැක්වෙන්නේ  සෝවියට් රුසියාවෙහි ඉතිහාසය වන අතර,   බ්‍රෙස්ට්-ලිටෙව්ස්කි සම්මුතියට පෙර, සඵල වශයෙන්,  මතවාදය මත පදනම් වූ සහ දළ වශයෙන් රුසියානු අධිරාජ්‍යය හා සඹිපවර්තී වූ රාජ්‍යයක් විය. කෙසේවෙතත්, සමාජවාදය නැංවීම සඳහා භාවිතා වූ පිවිසුම,  1920 ගණන් වලදී මිහ්‍ර ආර්ථිකය සහ ප්‍රකීර්ණක සමාජය සහ සංස්කෘතියෙහි සිට ජෝසප් ස්ටාලින් යුගයෙහි ආඥාදායක ආර්ථිකය සහ අවරෝධනයන් දක්වාද  1980 ගණන් වල "නිශ්චලන යුගය" දක්වාද, සෝවියට් ඉතිහාසයෙහි විවිධ යුගයන්හිදී විවිධ ආකාරයන් ගත් බව පෙනෙයි. එහි මුල් වසර කිහිපයේ සිට, එනම් 1918 මාර්තු මාසයෙහි සිට, බොල්ෂේවික්වරු ඔවුන් හැඳින්වුනු  පදය වන කොමියුනිස්ට්වරුන්ගේ තනි-පක්ෂ පාලනයක් යටතේ සෝවියට් සංගමයෙහි රජය පැවැතියේය.  කෙසේවෙතත්, 1980 ගණන් වල මැද භාගය වන විට, ආර්ථික සහ දේශපාලනික ව්‍යුහයන්හී සුර්වලභාවය උග්‍ර වීම හා සමගම, මිකායෙල් ගොර්බචොෆ් විසින් බලවත් ප්‍රතිසංස්කරණ ඇති කිරීම ඇරඹු අතර එය විසින් සෝවියට් සංගමයෙහි බිඳවැටීම හේතු විය.
රුසියානු ෆෙඩරේෂනයෙහි  ඉතිහාසය  නිල වශයෙන් ඇරඹෙනුයේ 1992 වසරෙහි ජනවාරි මාසයෙනි. ජාත්‍යන්තර කරළියෙහිදී, සෝවියට් රුසියාවෙහි නෛතික අනුප්‍රාප්තිකයා වූයේ රුසියානු ෆෙඩරේෂනයයි.  කෙසේවෙතත්, නව පශ්චාත්-සෝවියට් දේශපාලන සහ ආර්ථික ක්‍රමයක් ගොඩනැගීමට දැරූ එහි උත්සාහයන් වෙත එල්ලවූ තදබල අභියෝගයන්ට මුහුණදීමෙන් අනතුරුව,  රුසියාව වෙත තිබූ සුපිරි බලවත් තත්ත්වය එයින් ගිලිහී ගියේය. සමාජවාදී  මධ්‍යගත සැලසුම් ක්‍රමය සහ සෝවියට් යුගයෙහි රාජ්‍ය ස්වාමිත්වය ඉවත දමමින්, රුසියාව උත්සාහ කලේ වෙළෙඳපොළ ධනවාදය මත පදනම්වූ ආර්ථිකයක් නැංවීම වුවද, බොහෝ විට ලද ප්‍රතිඵල වේදනාකාරී විය.  නව සහස්‍රෙයහි පටන්, එහි ප්‍රමුඛ නායකයා වූයේ ව්ලැඩීමිර් පූටින් විය. අද දිනයෙහි පවා, රුසියාවෙහි දේශපාලනික සංස්කෘතිය සහ සාමාජීය ව්‍යුහය, එහි සාර්වාදී සහ සෝවියට් යුගයෙහි බොහෝ අඛණ්ඩතාවයන්හී සලකුණු පෙන්නුම් කරයි.

ප්‍රාග්-ඉතිහාසය

2006 වසරෙහිදී,  උතුරු කෝකසයෙහි ඩගෙස්තාන් අකුෂා ප්‍රදේශයෙහිදී 1.5-මිලියන -වසර ගණනක්-පැරැණි ඔල්ඩවාන් ෆ්ලින්ට් මෙවලම් සොයාගනු ලැබුවේ, ඉතා පැරණි කාලයක පටන් රුසියාවෙහි ආදි මානවයන් පදිංචිව සිටි බවට ප්‍රදර්ශනය කරමිනි.

ව්‍යුහවිද්‍යාත්මක වශයෙන් නූතන මානවයින් ජීවත්වූ බවට යුරෝපයේ ඕනෑම තැනකින් ලද පැරණිතම සාක්ෂි 2007 වසරෙහිදී හමුවූයේ රුසියාවේ ඩොන් ගංගාව අසබඩ කොස්ටෙක්නි පුරාවිද්‍යාත්මක අඩවියෙහි ගැඹුර මට්ටම් වලින් වන අතර, ඒවා කාල නිර්ණය වූයේ අවම වශයෙන් වසර 40,000 හෝ පැරණි බවයි. ආක්ටික් රුසියාව වෙත මානවයින් ලඟාවී ඇත්තේ වසර 40,000 කට පෙරය.

මුල් කාලීන ඉතිහාසය

මුල් කාලීන නැගෙනහිර ස්ලාව්වරුන්
නූතන රුසියානුවන්ගේ සමහර මුතුන් මිත්තන් වූයේ ස්ලාවික් ගෝත්‍රිකයන් වන අතර, ඔවුන්ගේ මුල් නිවහන ප්‍රිපෙට් වගුරු බිම්වල වනගත ප්‍රදේශ බව සමහර විද්වතුන් විසින් සලකනු ලැබේ. මුල් පෙරදිග ස්ලාව් ජාතිකයන් ක්‍රමක්‍රමයෙන් බටහිර රුසියාව වෙත මාර්ග දෙකකින් සංක්‍රමණය විය: එකක් කියෙව් සිට වර්තමාන සුස්ඩාල් සහ මුරොම් දෙසටත් අනෙක පොලොට්ස්ක් සිට නොව්ගොරොඩ් සහ රොස්තොව් දෙසටත් විය.

7වන සියවසේ සිට, බටහිර රුසියාවේ ජනගහණයෙන් වැඩි ප්‍රමාණයක් නැගෙනහිර ස්ලාව් ජාතිකයන් වූ අතර, මෙරියා, මුරෝමියන්, සහ මෙෂ්චෙරා වැනි ස්වදේශික ෆිනික් ගෝත්‍ර සෙමින් නමුත් සාමකාමීව ජනපද පිහිට වූහ.

කීවන් රුස්'
ස්කැන්ඩිනේවියානු නෝර්ස්මන්වරු, බටහිර යුරෝපයේ වයිකින්ග්වරුන් සහ නැගෙනහිර යුරෝපයේ වරන්ගියන්වරු ලෙස හඳුන්වනු ලබන අතර, ඔවුන් උතුරු යුරෝපය පුරා මුහුදු කොල්ලකෑම් සහ වෙළඳාම ඒකාබද්ධ කළහ. 9 වන සියවසේ මැද භාගයේදී, ඔවුන් නැගෙනහිර බෝල්ටික් ප්‍රදේශයේ සිට කළු මුහුද සහ කැස්පියන් මුහුද දක්වා ජල මාර්ග ඔස්සේ ගමන් කිරීමට පටන් ගත්හ. පැරණිතම රුසියානු පුරාවෘත අනුව, ඔහුගේ අනුප්‍රාප්තිකයින් දකුණට ගොස් ඔවුන්ගේ අධිකාරය කලින් Khazars විසින් ආධිපත්‍යය දැරූ කියෙව් වෙත ව්‍යාප්ත කිරීමට පෙර, 860 දී පමණ, රූරික් නම් වූ වරන්ගියානු ජාතිකයෙක්, නොවොගොරොඩ් හි පාලකයා (knyaz) පත්කර ගන්නා ලදී. ඔලෙග්, රූරික්ගේ පුත් ඊගෝර් සහ ඊගෝර්ගේ පුත් ස්වියාටොස්ලාව් පසුව සියලුම ප්‍රාදේශීය නැගෙනහිර ස්ලාවික් ගෝත්‍ර කීවන් පාලනයට යටත් කර, කසාර් කගනේට් විනාශ කර බයිසැන්තියම් සහ පර්සියාවට හමුදා ගවේෂණ කිහිපයක් දියත් කළහ.

මේ අනුව, පළමු නැඟෙනහිර ස්ලාවික් රාජ්‍යය වන රුස්, 9 වැනි සියවසේ දී ද්නිපර් ගංගා නිම්නය දිගේ බිහි විය.

කීවන් රුස් රාජ්‍යය අවසානයේ බිඳී ගියේ එය සාමූහිකව පාලනය කළ රාජකීය පවුලේ සාමාජිකයන් අතර ඇති වූ ගැටුමක් හේතුවෙනි. ඊසාන දෙසින් ව්ලැඩිමීර්-සුස්ඩාල්, උතුරේ නොව්ගොරොද් සහ නිරිතදිගින් හැලිච්-වොල්හිනියාට වාසිදායක වන පරිදි කියෙව්හි ආධිපත්‍යය හීන විය. 13 වන සියවසේ දී මොංගල් ගෝල්ඩන් හෝඩ් විසින් යටත් කර ගැනීම අවසාන පහර විය. කියෙව් විනාශ විය. Halych-Volhynia අවසානයේ පෝලන්ත-ලිතුවේනියානු පොදුරාජ්‍ය මණ්ඩලයට ඈඳා ගනු ලැබිණි. මොන්ගෝලියානු ආධිපත්‍යය දරන ව්ලැඩිමීර්-සුස්ඩාල් සහ ස්වාධීන නොව්ගොරොද් ජනරජය, කියෙව්හි ආසන්න ප්‍රදේශ දෙකක්, නූතන රුසියානු ජාතිය සඳහා පදනම ස්ථාපිත කරනු ලැබිණි.

මොංගෝලියානු ආක්‍රමණය
ආක්‍රමණික මොංගෝලියානුවන් රුසියාවේ ඛණ්ඩනය වේගවත් කළේය. 1223 දී, අසමගි වූ දක්ෂිණ කුමාරවරු කල්කා නදියේදී මොංගෝලියානු වැටලීම් කණ්ඩායමකට මුහුණ දුන් අතර ඔවුන් දැඩි ලෙස පරාජයට පත් වූහ. 1237-1238 දී මොන්ගෝලියානුවන් ව්ලැඩිමීර් නගරය (4 පෙබරවාරි 1238) සහ ඊසානදිග රුසියාවේ අනෙකුත් ප්‍රධාන නගර ගිනිබත් කළ අතර, රුසියානුවන් සයිට් ගඟ අසලින් පරාජය කර, පසුව බටහිරට පෝලන්තයට සහ හංගේරියාවට ගියහ. ඒ වන විට ඔවුන් රුසියානු රාජ්‍යයන් බොහොමයක් යටත් කරගෙන තිබුණි. නොව්ගොරොඩ් ජනරජය පමණක් යටත්වීමෙන් බේරී හන්සියාටික් ලීගයේ කක්ෂයේ සමෘද්ධිමත් විය.

කීවන් රුස් හි භූමි ප්‍රදේශවලට මොන්ගෝලියානු ආක්‍රමණයේ බලපෑම අසමාන විය. දියුණු නගර සංස්කෘතිය සම්පූර්ණයෙන්ම පාහේ විනාශ විය. කියෙව් සහ ව්ලැඩිමීර් වැනි පැරණි මධ්‍යස්ථාන මුල් ප්‍රහාරයේ විනාශයෙන් කිසිදා යථා තත්ත්වයට පත් නොවූ හෙයින්, මොස්කව්හි නව නගර, ට්වර් සහ නිශ්නි නොව්ගොරොඩ් මොංගල් ආධිපත්‍යයට නතු වූ රුසියාව තුළ බලය සඳහා තරඟ කිරීමට පටන් ගත්හ. 1380 දී රුසියානු හමුදාවක් කුලිකෝවෝහිදී ගෝල්ඩන් හෝඩ් පරාජය කළද, රුසියානු කුමාරවරුන්ගේ කප්පම් ඉල්ලීම් හේතුකොටගෙන රුසියානු ජනාවාස ප්‍රදේශවල මොංගල් ආධිපත්‍යය 1480 පමණ වන තෙක් පැවතුනි.

මොංගෝලියානුවන්, යුධ උපක්‍රම සහ ප්‍රවාහනය වැනි ක්ෂේත්‍රවලදී රුසියානුවන්ට ඔවුන්ගේ බලපෑම මුදා හළහ. මොන්ගෝලියානු ආක්‍රමණය යටතේ රුසියාව සිය තැපැල් මාර්ග ජාලය, සංගණනය, රාජ්‍ය මූල්‍ය පද්ධතිය සහ හමුදා සංවිධානය ද වර්ධනය කළේය.

ඒ අතරම, නොව්ගොරොද් කුමරු ඇලෙක්සැන්ඩර් නෙව්ස්කි රුසියාවට එරෙහි උතුරු කුරුස යුද්ධ බටහිරින් පලවා හැරීමට සමත් විය. එසේ තිබියදීත්, මහා කුමාරයා බවට පත් වූ ඇලෙක්සැන්ඩර් ගෝල්ඩන් හෝඩ්හි බලයට එරෙහි වීමට ශක්තියක් නොමැති හෙයින් එහි යටත්කරුවෙකු ලෙස ප්‍රකාශ කළේය.

මොස්කව් කුමාර පෙළපත (1283–1547)

මොස්කව්හි නැගීම

ඇලෙක්සැන්ඩර් නෙව්ස්කිගේ බාල පුත් ඩැනිල් ඇලෙක්සැන්ඩ්‍රොවිච් මොස්කව්හි ප්‍රධාන රාජ්‍යය (ඉංග්‍රීසියෙන් මස්කොවි ලෙස හැඳින්වේ) ආරම්භ කළේය, එය ප්‍රථමයෙන් ටාටාර්වරුන් සමඟ සහයෝගයෙන් කටයුතු කර අවසානයේ ඔවුන් රුසියාවෙන් නෙරපා හරින ලදී. රුසියාවේ මධ්‍යම ගංගා පද්ධතියේ මනාව පිහිටා ඇති, ආරක්ෂිත වනාන්තර සහ වගුරු බිම් වලින් වට වූ මොස්කව් මුලදී ව්ලැඩිමීර්හි යටත් විජිතයක් වූ නමුත් වැඩි කල් නොගොස් එය එහි මව් රාජ්‍යය වෙතට නතු කර ගත්තේය.

මොස්කව්හි නැඟී සිටීමට ප්‍රධාන සාධකයක් වූයේ එහි පාලකයන් මොංගල් අධිපතීන් සමඟ සහයෝගයෙන් කටයුතු කිරීමත්, මොංගල් අධිපතීන් ඔවුන්ට මොස්කව්හි ග්‍රෑන්ඩ් ප්‍රින්ස් යන පදවි නාමය ලබා දීමත් වන  අතර රුසියානු පුරවරයන්ගෙන් ටාටාර් කප්පම් එකතු කිරීමේ නියෝජිතයන් බවට පත් කළහ. එය රුසියානු ඕතඩොක්ස් පල්ලියේ කේන්ද්‍රස්ථානය බවට පත් වූ විට පුරවරයේ කීර්තිය තවත් වැඩි විය. එහි ප්‍රධානියා වන මෙට්‍රොපොලිටන් 1299 දී කියෙව් සිට ව්ලැඩිමීර් වෙත පලා ගිය අතර වසර කිහිපයකට පසු මොස්කව්හි කීව් මෙට්‍රොපොලිටන් යන මුල් නාමය යටතේ පල්ලියේ ස්ථිර මූලස්ථානය පිහිටුවන ලදී.

14 වන ශතවර්ෂයේ මැද භාගය වන විට, මොංගෝලියානුවන්ගේ බලය අඩුවෙමින් පැවති අතර, මොංගල් වියගහට විවෘතව විරුද්ධ වීමට මහා කුමාරවරුන්ට හැකි විය. 1380 දී,  ඩොන් ගඟේ කුලිකොවෝ සටනේදී, මොංගල්වරු පරාජයට පත් වූ අතර, මෙම දුෂ්කර ජයග්‍රහණය රුසියාවේ ටාටාර් පාලනය අවසන් නොකළද, එය මහා කුමරු දිමිත්‍රි ඩොන්ස්කෝයි වෙත විශාල කීර්තියක් ගෙන දුන්නේය. රුසියාවේ මොස්කව්හි නායකත්වය දැන් ස්ථිරව පිහිටියා වූ අතර 14 වන සියවසේ මැද භාගය වන විට එහි භූමිය, මිලදී ගැනීම, යුද්ධ සහ විවාහ හරහා විශාල වශයෙන් පුළුල් විය.

III වන ඉවාන්/III වන අයිවන්

15 වන ශතවර්ෂයේදී, මොස්කව්හි මහා කුමාරවරු ඔවුන්ගේ ජනගහනය සහ ධනය වැඩි කිරීම සඳහා රුසියානු භූමිය අඛණ්ඩව ඒකාබද්ධ කළහ. මෙම ක්‍රියාවලියේ වඩාත්ම සාර්ථක වූයේ රුසියානු ජාතික රාජ්‍යයක් සඳහා අඩිතාලම දැමූ III වන ඉවාන් ය. ඉවාන් ඔහුගේ බලගතු වයඹදිග ප්‍රතිවාදියා වූ ලිතුවේනියාවේ මහා ආදිපාදවරයා සමඟ තරඟ කළේ ඉහළ ද්නිපර් සහ ඕකා ගංගා ද්‍රෝණිවල අර්ධ ස්වාධීන ඉහළ ප්‍රාදේශීය රාජධානි පාලනය කිරීම සඳහා ය.

අයිවන් III යටතේ, රුසියාවේ පළමු මධ්‍යම රජයේ ආයතන නිර්මාණය කරන ලදී; ඒවා ප්‍රිකාස් නමින් හැඳින්විණි. 11 වන සියවසේ සිට පළමු නීති මාලාව වන සම්මත කරන ලදී. රුසියාව විසින් බයිසැන්තියම් බලයේ අඛණ්ඩතාවයේ සංකේතයක් ලෙස ද්විත්ව හිස සහිත රාජාලියා රුසියාවේ ලාංඡනය ලෙස සම්මත කරන ලදී.

මේ ආකාරයෙන්, අභ්‍යන්තර ඒකාබද්ධ කිරීම රාජ්‍යයේ බාහිර ව්‍යාප්තිය සමඟ සිදු විය. 16 වන ශතවර්ෂය වන විට මොස්කව්හි පාලකයන් මුළු රුසියානු භූමියම ඔවුන්ගේ සාමූහික දේපළ ලෙස සැලකූහ. විවිධ අර්ධ-ස්වාධීන කුමාරවරු තවමත් නිශ්චිත භූමි ප්‍රදේශවලට හිමිකම් කියූ නමුත්, III වන අයිවන් විසින් මොස්කව්හි මහා කුමාරයා සහ ඔහුගේ පරම්පරාව මිලිටරි, අධිකරණ සහ විදේශ කටයුතු පාලනය කරන ප්‍රශ්න නොකළ පාලකයන් ලෙස පිළිගැනීමට අඩු කුමාරවරුන්ට බල කළේය. ක්‍රමක්‍රමයෙන් රුසියානු පාලකයා බලවත්, අත්තනෝමතික පාලකයෙකු, සාර්වරයෙකු ලෙස මතු විය. "සාර්" ලෙස නිල වශයෙන් ඔටුන්න හිමි පළමු රුසියානු පාලකයා වූයේ අයිවන් IV ය.

අයිවන් III, ඔහුගේ ප්‍රාන්තයේ භූමි ප්‍රදේශය තුන් ගුණයකින් වැඩි කර, රුසියාවේ ගෝල්ඩන් හෝඩ්ගේ ආධිපත්‍යය අවසන් කළේය. මොස්කව් ක්‍රෙම්ලිනය ප්‍රතිසංස්කරණය කර රුසියානු රාජ්‍යයේ අත්තිවාරම් දැමීය. චරිතාපදාන රචක ෆෙනෙල් ඔහුගේ පාලන සමය "මිලිටරිමය වශයෙන් තේජාන්විත හා ආර්ථික වශයෙන් යහපත්" බව නිගමනය කරන අතර, විශේෂයෙන්ම ඔහුගේ භෞමික ඈඳාගැනීම් සහ ප්‍රාදේශීය පාලකයින් කෙරෙහි ඔහුගේ මධ්‍යගත පාලනය පෙන්වා දෙයි. කෙසේ වෙතත්, අයිවන් III පිළිබඳ ප්‍රමුඛ බ්‍රිතාන්‍ය විශේෂඥ ෆෙනෙල් තර්ක කරන්නේ ඔහුගේ පාලන සමය "සංස්කෘතික අවපාතයේ සහ අධ්‍යාත්මික වඳභාවයේ" කාල පරිච්ඡේදයක් බවයි. රුසියානු දේශය තුළ නිදහස තුරන් කරන ලදී. ඔහුගේ දැඩි කතෝලික විරෝධය නිසා අයිවන් රුසියාව සහ බටහිර අතර තිරය පහත හෙළන ලදී. භෞමික දියුණුව සඳහා ඔහු තම රටට බටහිර ඉගෙනීමේ සහ ශිෂ්ටාචාරයේ ඵල අහිමි කළේය.

රුසියාවේ සාර් රාජ්‍යය (1547–1721)

IV වන ඉවාන් (බිහිසුණු ඉවාන්)

"අයිවන් ද ටෙරිබල්" ලෙස හැඳින්වෙන අයිවන් IV (1547-1584) ගේ පාලන සමයේදී සාර්ගේ අත්තනෝමතික බලතලවල වර්ධනය උච්චතම ස්ථානයකට ළඟා විය. ඔහු වංශාධිපතියන් අනුකම්පා විරහිතව තම කැමැත්තට යටත් කරමින්, බොහෝ අයව පිටුවහල් කිරීම හෝ සුළු ප්‍රකෝප කිරීම මත ඝාතනය කිරීම නිසා, ඔහු පෙර නොවූ විරූ මට්ටමකට රාජාණ්ඩුවේ තත්ත්වය ශක්තිමත් කළේය. කෙසේ වෙතත්, අයිවන් බොහෝ විට දැකිය හැක්කේ රුසියාව ප්‍රතිසංස්කරණය කළ දූරදර්ශී රාජ්‍ය තාන්ත්‍රිකයෙකු ලෙසය. ඔහු නව නීති සංග්‍රහයක් (1550 සුඩෙබ්නික්) ප්‍රකාශයට පත් කිරීමත් සමග, පළමු රුසියානු වැඩවසම් නියෝජිත ආයතනය (සෙම්ස්කි සෝබෝර්) පිහිටුවමින් පූජකයන්ගේ බලපෑම මැඩපැවැත්වීම, සහ ග්‍රාමීය ප්‍රදේශවල දේශීය ස්වයං කළමනාකරණය හඳුන්වා දෙන ලදී. සාර් රුසියාවේ පළමු නිත්‍ය හමුදාව ද නිර්මාණය කළේය - එය ස්ට්‍රෙල්ට්සි යනුවෙන් හැඳින්විණි.

අර්බුධ සමය
අයිවන්ගේ දරුවන් නොමැති පුත් ෆෙඩෝර්ගේ මරණයෙන් පසුව සිවිල් යුද්ධ සහ විදේශ මැදිහත්වීම් සහිත අර්බුධ සමය (Time of troubles) ලෙස හැඳින්වෙන කාල පරිච්ඡේදය (1606-13) උදා විය. අධික ශීතල ගිම්හාන (1601-1603) කාල භවභෝග විනාශ කර දැමීය. එය 1601-1603 රුසියානු සාගතයට තුඩු දුන් අතර සමාජ අසංවිධානාත්මකභාවය වැඩි කළේය. බොරිස් ගොඩුනොව් (Борис Годунов) ගේ පාලන සමය අවුල් සහගත ලෙස අවසන් වූ අතර, සිවිල් යුද්ධ සමඟ පැමිණි විදේශ ආක්‍රමණ, බොහෝ නගර විනාශ කිරීමට තුඩු දුන් අතර ග්‍රාමීය ප්‍රදේශ ජනශුන්‍ය වී ගියේය. අභ්‍යන්තර ව්‍යාකූලත්වයෙන් කම්පා වූ රට පෝලන්ත-ලිතුවේනියානු පොදුරාජ්‍ය මණ්ඩලයේ මැදිහත්වීම් රැල්ලකටද නතු විය.

රුසියාව "අර්බුධ සමය"යෙන් සහ දුර්වල හෝ දූෂිත සාර් පාලනයෙන් බේරුණේ රජයේ මධ්‍යම නිලධරයේ ශක්තිය නිසාය. පාලකයාගේ නීත්‍යානුකූලභාවය හෝ සිංහාසනය පාලනය කරන කණ්ඩායම නොසලකා රජයේ නිලධාරීන් දිගටම සේවය කළහ. කෙසේ වෙතත්, අර්බුධ සමය නිසා රුසෝ-පෝලන්ත යුද්ධයේදී පෝලන්ත-ලිතුවේනියානු පොදුරාජ්‍ය මණ්ඩලයට මෙන්ම ඉන්ග්‍රියන් යුද්ධයේදී ස්වීඩන් අධිරාජ්‍යයටද රුසියාවේ බොහෝ භූමි ප්‍රදේශ අහිමි වී ගියේය.

රොමානොව්වරුන්ගේ පත්වීම සහ මුල් කාලීන පාලනය
1613 පෙබරවාරියේදී, මොස්කව් සිට පෝලන්ත ජාතිකයන් නෙරපා හැරීමෙන් පසුව, නගර 50 ක නියෝජිතයන්ගෙන් සහ සමහර ගොවීන්ගෙන් පවා සමන්විත ජාතික සභාවක් විසින්, කුලදෙටු ෆිලරෙට්ගේ තරුණ පුත් මයිකල් රොමානොව්ව සිංහාසනයට පත් කරන ලදී. රොමානොව් රාජවංශය 1917 දක්වා රුසියාව පාලනය කළේය.

නව රාජාණ්ඩුවේ ක්ෂණික කාර්යය වූයේ සාමය යළි පිහිටුවීමයි. මොස්කව්හි වාසනාවකට මෙන්, එහි ප්‍රධාන සතුරන් වන පෝලන්ත-ලිතුවේනියානු පොදුරාජ්‍ය මණ්ඩලය සහ ස්වීඩනය එකිනෙකා සමඟ දරුණු ගැටුමක නිරත වූ අතර, එමඟින් රුසියාවට 1617 දී ස්වීඩනය සමඟ සාමය ඇති කර ගැනීමටත් පෝලන්ත-ලිතුවේනියානු පොදුරාජ්‍ය මණ්ඩලය සමඟ 1619 දී ගිවිසුමක් අත්සන් කිරීමටත් අවස්ථාව ලැබුණි.

රුසියානු අධිරාජ්‍යය (1721-1917)

මහා පීටර්

මහා පීටර් (I වන පීටර්, 1672-1725) රුසියාව තුලට මධ්‍යගත ඒකාධිපතිත්වය ගෙන ආ අතර තම රට යුරෝපීය රාජ්‍ය පද්ධතියට ගෙන ඒමේ ප්‍රධාන කාර්යභාරයක් ඉටු කළේය. බෝල්ටික් මුහුදේ සිට පැසිෆික් සාගරය දක්වා විහිදුණු රුසියාව දැන් ලෝකයේ විශාලතම රට විය. භූමියෙන් අතිමහත් බහුතරයක් පදිංචි නොවූ අතර ගමනාගමනය මන්දගාමී විය. එහි ව්‍යාප්තිය බොහෝමයක් 17 වන සියවසේ සිදු වූ අතර, 17 වන සියවසේ මැද භාගයේ දී පැසිෆික් කලාපයේ පළමු රුසියානු ජනාවාස පිහිටුවන ලදී. කියෙව් නැවත අත්පත් කර ගැනීම සහ සයිබීරියානු ගෝත්‍රිකයන් සාමකාමී කිරීම සිදුවිය. කෙසේ වෙතත්, මෙම විශාල භූ දර්ශනය පුරා පැතිරී තිබුණේ මිලියන 14 ක ජනගහනයක් පමණි. කෙටි වර්ධන සමයක් සමඟ, ධාන්‍ය අස්වැන්න බටහිර රටවලට වඩා පසුපසින් තිබූ අතර අර්තාපල් ගොවිතැන තවමත් පුළුල් වී නොතිබුණි. එහි ප්‍රතිඵලයක් වශයෙන්, ජනගහනයේ ශ්‍රම බලකායෙන් අතිමහත් බහුතරය කෘෂිකර්මාන්තයේ යොදවා තිබුණි. රුසියාව මුහුදු වෙළඳාමෙන් තවදුරටත් හුදෙකලා වී තිබූ අතර එහි අභ්‍යන්තර වෙළඳාම, සන්නිවේදනය සහ නිෂ්පාදනය සෘතුමය වශයෙන් රඳා පැවතුනි.

පීටර් රුසියානු හමුදාව ප්‍රතිසංස්කරණය කර රුසියානු නාවික හමුදාව නිර්මාණය කළේය. පීටර්ගේ පළමු යුධ ප්‍රයත්නයන් ඔටෝමාන් තුර්කිවරුන්ට එරෙහිව යොමු කරන ලදී. ඔහුගේ අරමුණ වූයේ අසෝව් නගරය අල්ලාගෙන කළු මුහුදේ රුසියානු අඩිතාලමක් ස්ථාපිත කිරීමයි. ඉන්පසු ඔහුගේ අවධානය උතුරට යොමු විය. වයිට් මුහුදේ, වසරකට මාස නවයක් හිමෙන් මිදී පවතින  Archangel හැර පීටර්ට තවමත් ආරක්ෂිත උතුරු වරායක් නොතිබුණි. බෝල්ටික් ප්‍රදේශය වෙත ප්‍රවේශය ස්වීඩනය විසින් අවහිර කරන ලද අතර, එහි භූමි ප්‍රදේශය එය පැති තුනකින් වට කර ඇත. "මුහුදට කවුළුවක්" සඳහා වූ පීටර්ගේ අභිලාෂයන් නිසා ඔහු 1699 දී ස්වීඩනයට එරෙහිව, පෝලන්ත-ලිතුවේනියානු පොදුරාජ්‍ය මණ්ඩලය සහ ඩෙන්මාර්කය සමඟ රහසිගත සන්ධානයක් ඇති කරගත් අතර එය මහා උතුරු යුද්ධය හට ගැනීමට හේතු විය.

මහා පීටර් 1725 දී මිය ගියේ නිසි අනුප්‍රාප්තිකයක් ඉතිරි නොකරමිනි, නමුත් ඔහුගේ පාලන කාලය අවසන් වන විට රුසියාව විශාල බලවතෙකු බවට පත් වී තිබුණි. මහා පීටර් ට පසුව උසස් නිලධාරීන්ගේ බලගතු කණ්ඩායමක ප්‍රධානියා වූ ඔහුගේ දෙවන භාර්යාව වූ කැතරින් I (1725-1727) රාජ්‍යයත්වයට පත් වූ අතර, ඇගෙන් පසුව ඔහුගේ බාල මුනුපුරා වන පීටර් II (1727-1730) ද , පසුව ඔහුගේ ලේලිය මෙන්ම සාර් අයිවන් V ගේ දියණිය වූ ඇනා (1730-1740) ද බලයට පත් විය. ඇනාගේ උරුමක්කාරයා කුමන්ත්‍රණයකින් ඉක්මනින් නෙරපා හරින ලද අතර පළමුවන පීටර්ගේ දියණිය වන එලිසබෙත් 1741 සිට 1762 දක්වා පාලනය කළාය. ඇගේ පාලන සමයේදී රුසියාව සත් අවුරුදු යුද්ධයට සහභාගී වූවාය.

මහා කැතරින්

මහා පිටර්ගෙන් පසුව සංසන්දනාත්මක අභිලාෂකාමී පාලකයෙකු පෙනී සිටීමට වසර 40 කට ආසන්න කාලයක් ගත විය. කැතරින් II, "මහා කැතරින්" (r. 1762-1796), රුසියානු කිරුළට ජර්මානු උරුමක්කාරයා වූ III වන පීටර් සමඟ විවාහ වූ ජර්මානු කුමරියකි. ඔහු දුර්වල පාලකයෙක් වූ අතර, කැතරින් 1762 දී කුමන්ත්‍රණයකින් ඔහුව බලයෙන් පහකරමින් රැජිනක් බවට පත් විය. කැතරින් ප්‍රබුද්ධත්වයේ පරමාදර්ශයන්ට උද්‍යෝගයෙන් සහාය දුන් අතර එමඟින් ප්‍රබුද්ධ ඒකාධිපතියෙකුගේ තත්ත්වය උපයා ගත්තේය. ඇය කලාව, විද්‍යාව සහ ඉගෙනීම සඳහා අනුග්‍රහය දැක්වූවාය. මහා පීටර්ගේ මරණයෙන් පසු ආරම්භ වූ රුසියානු වංශාධිපතිත්වයේ පුනර්ජීවනය සඳහා ඇය දායක විය. කැතරින් විසින් රුසියානු වංශවතුන්ගේ අයිතිවාසිකම් සහ නිදහස නැවත තහවුරු කිරීම සහ අනිවාර්ය රාජ්‍ය සේවය අහෝසි කිරීම සඳහා ප්‍රඥප්තිය ප්‍රකාශයට පත් කරන ලදී. ඇය සියලුම පල්ලි ඉඩම්වල පාලනය අත්පත් කර ගත් අතර, ආරාමවල ප්‍රමාණය විශාල ලෙස අඩු කර, දිවි ගලවා ගත් පූජකයන් දැඩි අයවැයක් මත තැබුවාය.

පුළුල් විදේශ ප්‍රතිපත්තියක් ප්‍රවර්ධනය කිරීම සඳහා කැතරින් විශාල වශයෙන් වියදම් කළාය. ඇය Targowica කන්ෆෙඩරේෂන් හි සහයෝගය ඇතුළු ක්‍රියාවන් මඟින් පෝලන්ත-ලිතුවේනියානු පොදුරාජ්‍ය මණ්ඩලය කෙරෙහි රුසියානු දේශපාලන පාලනය පුළුල් කළාය. ඇගේ දේශපාලන ව්‍යාපාරවල පිරිවැය මෙන්ම දාසයන්ට තම ස්වාමිවරුන්ගේ ඉඩම් වල තමන්ගේ කාලය මුළුමනින්ම පාහේ කැප කිරීමට සිදු වූ පීඩාකාරී සමාජ ක්‍රමය නිසා 1773 දී විශාල ගොවි නැගිටීමක් ඇති විය. පුගචෙව් නම් කොසැක් වරයෙකුගේ මගපෙන්වීමෙන් ඇති වූ එම විරෝධතා ව්‍යාපාරයේ දී "සියලුම ඉඩම් හිමියන් එල්ලා දමව්!" යනුවෙන් දැඩි හඬින් සටන් පාඨ හඬ ගෑ විරෝධතාකරුවෝ මොස්කව් අල්ලා ගන්නා බවට තර්ජනය කළහ. කැතරින් එම කැරැල්ල මර්ධනය කර දැමුවාය. යුරෝපයේ අනෙකුත් ප්‍රබුද්ධ ඒකාධිපතියන් මෙන්, කැතරින් ඇගේම බලය තහවුරු කරනු වස් වංශවතුන් සමඟ සන්ධානයක් ඇති කළාය.

කැතරින් දුර්වල වෙමින් පැවති ඔටෝමාන් අධිරාජ්‍යයට එරෙහිව යුද්ධ දෙකක් (1768-1774, 1787-1792) සාර්ථකව දියත් කළ අතර රුසියාවේ දකුණු මායිම කළු මුහුද දක්වා ඉදිරියට ගෙන ගියාය. රුසියාව 1783 දී ක්‍රිමියාව ඈඳා ගත් අතර කළු මුහුදේ බලඇණිය නිර්මාණය කළේය. ඉන්පසුව, ඔස්ට්‍රියාවේ සහ ප්‍රෂියාවේ පාලකයන් සමඟ මිත්‍ර වීමෙන්, ඇය පෝලන්ත-ලිතුවේනියානු පොදුරාජ්‍ය මණ්ඩලයේ භූමි ප්‍රදේශ අත්පත් කර ගත් අතර, සියවසකට පසු කතෝලික නොවන, ප්‍රධාන වශයෙන් ඕතඩොක්ස් ජනගහනය මත පැවති රුසියානු පාලනය, පෝලන්තයේ බෙදීම් අතරතුර, මධ්‍යම යුරෝපයට ඇතුළු වෙමින් රුසියාවේ මායිම වඩාත් බටහිර දෙසට තල්ලු කරන ලදී.

ආශ්‍රිත

රුසියාව
විකිපීඩියා ආසියානු මාසය 2015

රුසියාවෙහි ඉතිහාසය


Diego de Guevara y Estrada (1612 – abril de 1642) foi um prelado católico romano que serviu como arcebispo de Santo Domingo (1641–1642).

Biografia
Diego de Guevara y Estrada nasceu no México. A 19 de junho de 1641 foi escolhido pelo Rei da Espanha, e confirmado no dia 13 de janeiro de 1642 pelo Papa Urbano VIII, como Arcebispo de São Domingos. Foi consagrado bispo por Juan de Palafox y Mendoza, Bispo de Tlaxcala com a assistência do Padre Nicolás de la Torre Muñoz. Serviu como Bispo de Santo Domingo até à sua morte em abril de 1642.

Bispos nomeados pelo Papa Urbano VIII
Mortos em 1642
Nascidos em 1612
Bispos do século XVII

Diego de Guevara y Estrada


Gunnar Axel Arvid Nilsson (Helsingborg, Švedska, 20. studenog 1948. – London, Engleska, 20. listopada 1978.) je bivši švedski vozač automobilističkih utrka.

Vozači Formule 1
Švedski automobilisti

Gunnar Nilsson


Sabiha Ziya Bengütaş () a fost o sculptoriță turcă. A fost prima femeie sculptor din Turcia.

Biografie
Sabiha Ziya s-a născut în Istanbul, în 1904. A avut o soră și un frate mai mare. A urmat școala Eyubsultan Numune, acum cunoscută sub numele de liceul Eyüp  Anatolian. A trăit patru ani în Damaskus, Siria (în acea perioadă parte a Imperiului Otoman), unde tatăl ei a fost repartizat datorită ocupație acestuia. A continuat educația acolo, la o școală catolică franceză, pentru un an. Familia s-a întors acasă și s-a stabilit în Büyükada, unde a absolvit studiile secundare la școala Köprülü Fuat. În 1920, a început să studieze artele plastice în cadrul Departamentul de Pictură și Sculptură a Academiei de Arte Frumoase din  Istanbul (turcă otomanăː Sanayi-i Nefise Mektebi, în prezent Universitatea Mimar Sinan). A fost prima elevă, de sex feminin, din clasă. Feyhaman Duran a fost unul dintre profesori în cadrul universității. În 1924, a câștigat o bursă acordată de stat pentru a studia la Academia de Arte Frumoase din Roma, Italia, unde l-a avut profesor pe Ermenegildo Luppi (1877-1937).

Mai târziu, s-a căsătorit cu Şakir Emin Bengütaş, un diplomat și nepot al poetului Abdülhak Hamit Tarhan. A călătorit de multe ori în stăinătate însoțită de soțului ei. Cuplul s-a stabilit la Maltepe, un cartier din Çankaya în Ankara, după ce soțul ei s-a pensionat. A adoptat o fiică pe nume Nurol, care i-a umplut singurătatea mai târziu.

A murit la Ankara pe 2 octombrie 1992.

Artă
În 1925, cele trei busturi realizate de Sabiha Ziya au fost expuse într-o expoziție la Galatasaray, Beyoğlu din Istanbul. Anul următor, alte trei busturi au fost expuse în expoziția din același loc. Unele dintre sculpturile ei sunt busturi de oameni celebri, cum ar fi poetul Ahmet Hașim (1884?-1933), dramaturgul și poetul Abdülhak Hamit Tarhan (1852-1937), prima actriță de film, musulmană, Bedia Muvahhit (1897-1994), generalul și politicianul Ali Fuat Cebesoy (1882-1968), Prima Doamnă Mevhibe Inönü (1897-1992) și politicianul Hasan Ali Yücel (1897-1961).

În 1938, a câștigat "premiul I" la două concursuri de sculptură despre Mustafa Kemal Atatürk (1881-1938), fondatorul Turciei moderne, și Ismet Inönü (1884-1973), general și politician. Statuia lui Atatürk a fost expusă în grădina palatului prezidențial Çankaya Conac, iar statuia lui Inönü în Mudanya, pentru a comemora Armistițiul din Mudanya (1922). A fost, de asemenea, asistenta lui Pietro Canonica în realizarea Monumentului Republicii, ridicat în Piața Taksim, din Istanbul, în 1928.

Note

Nașteri în 1904
Decese în 1992

Sabiha Bengütaș


Teddy Bertin (født 6. august 1969 i Flixecourt, Frankrig) er en fransk tidligere fodboldspiller (forsvarer).

Bertin hele sin 17 år lange karriere i hjemlandet, hvor han repræsenterede Amiens, Le Havre, Marseille, Strasbourg og Châteauroux. Hos Strasbourg var han i 2001 med til at vinde pokalturneringen Coupe de France efter finalesejr over sin tidligere klub Amiens

Titler
Coupe de France
 2001 med Strasbourg

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Frankrig
Fodboldspillere fra Amiens SC
Fodboldspillere fra Olympique Marseille
Fodboldspillere fra Le Havre AC
Fodboldspillere fra LB Châteauroux
Fodboldspillere fra RC Strasbourg

Teddy Bertin


ඇලෙක්සි අර්කිපොවිච් ලිනනොෆ් () (30 1934 මැයි 30 දින සෝවියට් සංගමයේටිසුල්ස්කි දිස්ත්‍රික්කයේ ලිස්ට්වියන්කා ගමේ උපත ලද ඔහු සෝවියට් ගගනගාමියෙක් සහ  සොවියට් ගුවන් හමුදා ජෙනරාල්වරයෙකි. 1965 මාර්තු 14 වන් දින ඔහු අභ්‍යාවකාශයේ ඇවිදින ලද ප්‍රථම මීනිසා බවට පත්විය.ආතර් සී ක්ලාර්ක් විසින් ලියනලද 2010 විද්‍යා ප්‍රබන්ධ නවකතාවේ එන අභ්‍යාවකාශ යානාව ( "ලියනෝෆ්") නම් කරන ලද්දේ ද ඔහුගේ නමිනි.

දිගු අසනීප තත්ත්වයකින් පසුව ලියනෝෆ්, 2019 ඔක්තොම්බර් 11 දිනදී මිය ගියේය. ඔහුගේ අවමංගල්‍යය ඔක්තොම්බර් 15 දිනදී පැවැත්වීමට නියමිතය. 85 වියැති වූ ඔහු  වොස්කොඩ් වැඩසටහනෙහි සහභාගී වී නොනැසී  ඉතිරිව සිටි අවසන් ගගනගාමියාද විය.

ආශ්‍රිත

අභ්‍යවකාශගාමීන්
1934 උපත්

ඇලෙක්සි ලියනෝෆ්


Asurbanipal  (Akatça: Aššur-bāni-apli; Aramice: "ܐܵܫܘܿܪ ܒܵܢܝܼ ܐܵܦܠܝܼ"), MÖ 668-627 arasında hüküm sürmüş son büyük Asur kralıdır.

Başlangıçta Basra Körfezi'nden Kilikya, Suriye ve Mısır'a kadar uzanan bir imparatorluğun bu güçlü hükümdarının yaşam öyküsü, kendi yazdığı vakayinamelerdeki otobiyografik ögelerle kraliyet yazışmalarındaki bilgiler bir araya getirilerek büyük ölçüde ortaya çıkarılmıştır.

Veliahtlığı
Babası Asurahiddina hanedan içinde taht kavgasını önlemek amacıyla M.Ö. Mayıs 672'de Asurbanipal'i veliaht ilan etti. Başka anneden olan ama Asurbanipal'le eşit hakları bulunan kardeşi Şamaş-şum-ukin ise Babil veliahtı oldu. Asurbanipal'e öncelik tanınmasında ana Kraliçe Nakia-zakutu'nun etkisi olduğu düşünülebilir.

Asurbanipal, devlet işlerini öğrendiği yıllarda, kuzeydeki dağ kabilelerini denetlemekte ortaya çıkan sorunlarla uğraşarak deneyim kazandı. Nabu-ahi-eriba'dan tarih ve edebiyat dersleri aldı, komutan Nabu-şar-usur'dan askerlik öğrendi. Kendisinden önceki birkaç Mezopotamya kralı gibi, kutsal metinleri ve dinsel bilgileri özümledi, hem Sümer, hem de Akad dillerini öğrenerek bu dillerde yazılmış metinleri okudu. Ayrıca avcılık, okçuluk ve binicilikte kendini gösterdi. Kendi anlatımına göre, babası onu cesareti ve zekası nedeniyle kardeşlerinden önde tutmuştu. Savaşta nasıl dövüştüğüne ilişkin pek bilgi bulunmamakla birlikte, bu iddiayı doğru saymamak için de hiçbir neden mevcut değildir.

Asurbanipal kısa zamanda sarayın ve soyluların yönetiminde ağır sorumluluklar üstlendi. Hiçbir vali ya da yüksek memur ona danışılmadan atanmaz oldu. Devletin birçok inşaat işinin başında bulundu. Gönderdiği raporlarda ortaya koyduğu devlet adamı nitelikleri, babasının Mısır seferine çıkarken bütün devlet işlerinin sorumluluğunu ona bırakabilmesini sağladı.

Hükümdarlığı
Asurahiddina'nın MÖ 669 Aralık ayında Harran'da ölmesinden sonra, Asurbanipal hiçbir karışıklık çıkmadan iktidarı devraldı. Ana kraliçe ise hanedan üyelerinin ve saray ileri gelenlerinin ona bağlılık yemini etmesini sağladı.

Asurbanipal'in ilk işi, Nil Deltasını ele geçiren ve yörede destek kazanan Mısır firavunu Taharka'nın başlattığı ayaklanmayı bastırmak oldu. Hızlı bir askerî harekâtla Taharka'yı çekilmeye zorladı. Bölgenin yönetim görevlerini yerli prenslere vererek bu yöneticileri Asur garnizonlarıyla destekledi. Prenslerin bazıları gizlice Taharka'yla işbirliği yapınca, bunlar Ninive'ye gönderildi. Bölgenin yönetimini yerli yöneticilere verme politikasına bağlı kalan Asurbanipal, delta bölgesinin en yüksek yöneticiliğine getirdiği I. Neko ile bir antlaşma yaptı. Ama Taharka'nın ardılı Tanutamon'un üst üste giriştiği saldırılar, Asur'un MÖ 664-663'te bir kez daha bölgeye müdahale etmesine yol açtı. Memphis'i ele geçiren Asur birlikleri Teb'i de yağmaladı. Asurbanipal gene de politikasını değiştirmedi ve MÖ 663'te ölen Neko'nun yerine yerli bir yönetici olan Psamtik'in geçmesini kabul etti. Mısır'da sağladığı bu barış, onun başka yerlere rahatça sefer düzenlemesine olanak verdi. MÖ 654'te Asur garnizonları Mısır'dan atıldı. Ama ticaret ilişkilerinin sürmesi nedeniyle, bu kayıp Asurbanipal'in konumunu sarsmadı.

Asurbanipal daha sonra, Mısır ve Lidyalıların bağımsızlık girişimlerini desteklemiş olan Fenike kenti Tyros'a (Sur) yürüdü. Tyros kuşatması başarıyla sonuçlandı, Suriye ve Kilikya hükümdarlarının yeniden Asur'a boyun eğmesini sağlandı. Bu başarı, ayrıca Lidyalı Gyges'in işgalci Kimmerlere karşı Asur'dan yardım istemesine yol açtı. Ama Lidyalı paralı askerker daha önce Mısır'a yardım ettikleri için bu istek geri çevrildi. Mannaililer karşısında askeri gücünü hemen kanıtlayan ve İskitler'in önderi Madyes'le ittifak kuran Asurbanipal Kimmerlerin ilerleyişini durdurarak dikkatini güney komşusu Babil'e çevirme olanağını buldu.

Şamaş-şum-ukin ile ilişkiler
Asurbanipal, kardeşi Şamaş-şum-ukin'i Babil'in yerel yöneticisi olarak tanımış, ama yetkilerini sınırlamıştı. Buradaki Asur garnizonları ve devlet görevlileri Asurbanipal'e karşı sorumluydu. Basra ve Ur valilerini gene Asurbanipal atıyor, ayrıca Babilliler doğrudan ona başvurarak toprak bağışı alabiliyorlardı. İki kardeş, 16 yıl boyunca ilişkilerini barış içinde sürdürdüler. Elam tahtını zorla ele geçirip Asur topraklarına giren Tept-Humban öldürüldüğünde, Elam prensleri Humbanigaş ve Tammaritu, Asurluların yanında yer aldılar. Ülkeyi doğrudan Asur yönetimine bağlamak yerine bu prenslere Elam'da belli bölgelerin yönetimi verildi. Böylece Asurbanipal, büyük bir olasılıkla, hala güvendiği kardeşine de yardım etmek niyetindeydi. Bu sırada Babillilerin gönderdiği temsilcilerle görüşerek, Elam olayında suç ortaklığı eden Gambulu kabilesini cezalandırdı.

Uzun süre Babil'de kaldığı için yörenin geleneksel direniş ruhuyla dolan Şamaş-şum-ukin'in, kardeşinin yatıştırıcı politikasını zayıflık olarak değerlendirdiği ve bunu fırsat bilerek durumunu güçlendirmeye çalıştığı düşünülebilir. Nedeni ne olursa olsun, sonuçta Şamaş-şum-ukin, Asur İmparatorluğu'nun çevresindeki öteki toplulukları (Fenike, Mısır, Yahuda, Elam, Lidya ve Arap ve Keldani kabilelerini) bir araya getirip Asur'a başkaldırmaya yöneltti. Asurbanipal bu entrikalardan Babillileri sorumlu tutarak, belki bağlılıklarını da sınamak amacıyla, özel bir vergi koydu. Onların bu vergiyi ödemeyi kabul etmemesi üzerine askerlerini harekete geçirdi. Kardeşini doğrudan tehlikeye atacak yöntemlerde kaçındığını ve doğrudan harekete geçmek yerine kuşatmayı yeğlediğini düşündüren bir strateji uyguladı. Babil Vakayinamesi'ne göre "savaş üç yıl sürdü ve aralıksız çarpışmalar oldu". Elam, iç çekişmelerin getirdiği sorunlarla uğraştığı için ayaklananları destekleyemez durumdaydı; Babil'e sığınan Araplar, açlığın kol gezdiği bu kentten kaçtılar. Şamaş-şum-ukin MÖ 648'de, ateşe verilen sarayının içinde kendini öldürdü. Asurbanipal, Babil'e karşı duyduğu yakınlığı, onarım çalışmalarıyla ve Keldani soylusu Kandalano'yu genel vali atayarak ortaya koydu. Ama ayaklanmayı bastırmak için uzun bir süre daha uğraşmak zorunda kaldı. Arap kabilelerine baskınlar düzenledi, Nebatilerin önderi ile Uate ve müttefiklerini yenilgiye uğratarak Kadar kabilesini saf dışı etti. Elam'la daha zorlu bir mücadeleye girdi. Savaş M.Ö. 639'da Asurluların Susa'yı ele geçirmesine değin sürdü. Böylece "bütün dünya"ya egemen olan Asurbanipal, zaferini dört tutsak kralın çektiği arabasında katıldığı geçit töreniyle kutladı.

Düzeni korumak için giriştiği askerî harekâtlar, Asurbanipal'in bir yönetici olarak yeteneklerinin göz ardı edilmesine yol açmamalıdır. Lidyalıların ve Medlerin yayılması sonucunda kuzeydeki ve doğudaki ticaret yollarının kapanması tehlikesine karşın, Asurbanipal döneminde imparatorluk ekonomik bakımdan gelişti. Ama MÖ 631'den sonra kaynaklar yetersiz kalmaya başladı.

Asurbanipal'in ölümünden söz eden bir belge ele geçmemiştir. Ama babası gibi davranarak, oğulları Asur-etelilani ve Şin-şar-işkun'un, ülkeyi kendisinden sonra birlikte yönetmelerini sağalayacak bir düzenleme ile yetki alanlarını belirlediği sanılmaktadır. Ölümünden sonraki 20 yıl içinde imparatorluğun çökmesinin sorumluluğu Asurbanipal'in yönetimindeki zayıflıklara bağlanamaz. İmparatorluk iç çatışmalardan çok, dış baskılar yüzünden çökmüştür.

Kişiliği ve tarihsel önemi
Asurbanipal dine çok bağlıydı. Asur ve Babil'deki önemli kutsal yerlerin çoğunu yeniden canlandırdı. Ninive'deki "Hanedan Evi" ve İştar Tapınağı, bunlar arasında en çok özen gösterdikleriydi. Birçok kararını verirken fal baktırdığı, bu konuya özel ilgi duyduğu bilinmektedir. Yeniyıl Bayramı'nı törenlerle kutlardı. Onu Kraliçe Asur-şharrat'la bahçede akşam yemeği yerken gösteren kabartmanın bu kutlamalardan birini betimlediği sanılmaktadır. Asurbanipal'in küçük kardeşleri yaşamlarını Harran ve Asur'da rahip olarak geçirdiler.

Asurbanipal, sanata düşkündü. Sümer, Babil ve Asur eserlerine sarayında yer verirdi. Şu anda Britanya Müzesi'nde sergilenen bu eserler Mezopotamya tarihi ile ilgili önemli bilgiler taşımaktadır.

Asurbanipal Kütüphanesi
Ayrıca bakınız Asurbanipal Kütüphanesi

Ninive'de Orta Doğu'nun ilk sistematik kitaplığını kurmuştur. Asurbanipal'in tarihteki önemi bilim, sanat ve din gibi konulara duyduğu ilgi sonucunda gerçekleştirdiği işlerden de kaynaklanır. Ninive'de Ortadoğu'nun sistemli biçimde toplanıp kataloglanmış ilk kitaplığını o kurmuştur. Bu kitaplıktan günümüze kalan yaklaşık 20.720 tablet British Museum'dadır. Asurbanipal'in yazıcıları, onun emri üzerine tapınak kitaplıklarında buldukları her türden metnin aslını ya da kopyasını topladılar. Bunlar Asur, Nimrud ve Ninive'den getirilen tablet koleksiyonuna eklendi. Bunların çoğu, gözlenen belli olaylara, insan, hayvan ve bitkilerin özellikleriyle davranışlarına, Güneş, Ay, gezegen ve yıldızların hareketlerine dayanan fal metinlerinden oluşur. Ayrıca, yazıcıların eğitimi için gereken Sümerce, Akadca ve başka dillerde sözlükler de vardır. Asurbanipal, büyü ve ayin metinleri ile dua, masal, atasözü gibi metinlerin yanı sıra gerek dinsel gerek din dışı pek çok yapıtı da kitaplığına getirtmişti. Yaradılış, Gılgamış, Irra, Etana ve Anzu gibi geleneksel Mezopotamya destanlarının günümüze kalabilmesinde en büyük rolü onun kurduğu bu kitaplık oynamıştır. Kitaplıkta el kitaplarının, bilimsel metinlerin ve Binbir Gece Masalları'ndan birinin ilk örneği olan Nippur'la Yoksul Adam gibi bazı halk öykülerinin bulunması, bu kitaplığın, yalnızca kahinlerin ve kralın manevi esenliğinden sorumlu olan başka kişilerin gereksinmeleri için kurulmuş olmadığını gösterir. Asurbanipal'in kişisel edebiyat merakına da karşılık veren bu kitaplığın kil tabletlerinin çoğunun üstünde, krallığa ait olduğunu gösteren simgeler vardır.

Asurbanipal güzel sanatların da koruyucusuydu. Ninive'de yeni yaptırdığı ya da onarttığı saraylarda, hükümdarlık döneminin tarihsel olaylarını ve törenlerini simgeleyen kabartmalar görülür. Bunların üsluplarında, daha önceki dönemlerinkilerle karşılaştırıldığında, dikkat çekici bir gelişme görülür. Birçok kabartma ise eski dönemlerde rastlanmayan destansı özellikler taşır. Bu da Asurbanipal'in canlı ve güçlü kişiliğinin bir yansıması olarak değerlendirilebilir.

Kaynakça

MÖ 620'lerde ölenler
MÖ 7. yüzyıl kişileri
Asur kralları
Bereketli Hilal

Asurbanipal


Un Obambou ou Obambo est un être surnaturel appartenant à des tribus d'Afrique centrale. Il est représenté comme étant maléfique et possédant le pouvoir de faire à la fois le mal et le bien s'il le souhaite. On lui attribue également la capacité de posséder et de causer des maladies, ou d'inciter les populations à lui construire  une maison. Dans certaines tribus africaines, le Obambou est considéré comme un diable ou comme l'esprit d'une personne qui n'a pas été enterrée convenablement d'où son errance sur terre.

Attattributions et manifestations
Selon les croyances de la tribu Commi, lorsqu'une personne est gravement malade, un Obambou est probablement le coupable. Le Obambou réside, selon toujours les mêmes croyances, dans les entrailles des humains jusqu'à ce que les proches de la personne possédée l'entourent et font en faisant un énorme vacarme soit en chantant, dansant, criant ou entrechoquant des objets ensemble. Ce grand bruit est fait pour chasser le Obambou. La tribu M'pongwe ainsi que les autres tribus qui croient en l'Obambou pensent que les personnes folles sont nées avec l'esprit de cet être surnaturel.

Autres croyances
Il n'existe aucune représentation, ni en idole ni en symbole de l'Obambu. Selon une autre interprétation, l'Obambou réside dans la brousse et, dans certains cas, n'a pas été enterré correctement, mais il finit par se lasser d'errer et apparaît à un proche parent, lui demandant de lui construire une maison près de la sienne. Ainsi, afin de lui permettre d'avoir une bonne mort, les femmes du village se réunissent pour danser et chanter, et le lendemain, les gens se rendent sur la tombe du défunt et lui fabriquent une idole. Ils érigent ensuite une petite hutte près de la maison de la personne à laquelle l'Obambou a rendu visite, puis placent à l'intérieur de la hutte le cercueil sur lequel le défunt a été transporté jusqu'à sa tombe, ainsi qu'un peu de la poussière de la tombe. Un tissu blanc est ensuite drapé sur la porte.

Références

Créature fantastique d'Afrique
Esprit

Obambou


تقع قرية حيدل أو حِدَّل في جنوب شرق تركيا، وتتبع اليوم محافظة شرناق المحاذية لماردين، وتتبع في الكنيسة السريانية الأرثوذكسية لأبرشية طور عبدين السريانية بعد أن كانت تتبع قبل مجازر السيفو 1915م لأبرشية بيت زبداي (بازبدي \ آزخ).
في سنوات السيفو أي المجازر كان هناك في حدل (حيدل أو حدّل) حوالي العشرين بيتاً سريانياً، هؤلاء التجؤوا إلى بازبدي (آزخ) كما فعل جيرانهم في كفشنا . وبقوا هناك طيلة زمان الحرب والمجازر (السيفو)، ومن هناك عبروا إلى العراق وسوريا، وبذلك فرغت حدّل من سكانها السريان . واليوم لايزال أهل مدّو (ميدن أو ميدون جارة حدل و كفشنا) السريان يقيمون الذكرى السنوية للقديس مار باسوس في حدل في كنيسته المعروفة باسمه في حيدل.

المراجع

 ܓܘ̈ܢܚܐ ܕܣܘܪ̈ܝܝܐ ܕܛܘܪܥܒܕܝܢ للمثلث الرحمة الخوري سليمان حنو الأركحي الطورعبديني.

وصلات
 كفشنا
 آزخ
 طور عبدين
 دير مار كبرئيل
 ديرمارأوكين.
 مذابح الأشوريين/الكلدان/السريان

معالم تركيا
مناطق آشورية/سريانية/كلدانية

حيدل