Natura 2000-område nr. 134: Arresø, Ellemose og Lille Lyngby Mose ligger øst for Frederiksværk på Nordsjælland. Natura 2000-området omfatter Danmarks største sø, Arresø, de to store moseområder Ellemose og Lille Lyngby Mose, samt skovene Arresødal Skov, Auderød Skov og Sonnerup Skov, som alle grænser op til Arresø. Natura 2000-området består af habitatområde nr. H118 og fuglebeskyttelsesområde nr. F106, har et areal på 4.729 hektar, hvoraf Arresø udgør ca. 4.070 ha. Det meste af området er statsejet og er en del af Nationalpark Kongernes Nordsjælland.

Områdebeskrivelse
Arresø er i dag en næringsrig, men ret lavvandet sø med kun sparsom plantevækst under på bunden. Langs søbredden findes store rørskove og stedvis pilesumpe. Fugle som havørn, fiskeørn og isfugl søger føde i søen, og om vinteren raster stor skallesluger der. I rørskovene yngler rørhøg og rørdrum.

Lille Lyngby Mose der ligger i østenden af søen består overvejende af rigkær, afgræssede enge og enkelte tørvegrave. Mosen er kalkrig på grund af de lag af snegle- og muslingeskaller, der blev aflejret dengang, der var fjord, og som stadig ligger nede i jorden. Den har derfor en speciel og meget artsrig flora, og også den lille skæv vindelsnegl lever her

Lige nord for Arresø ligger Ellemose, som tidligere blev benyttet til græsning, træhugst og tørveskær, men som nu er præget af birke- og ellekrat samt gamle tørvegrave. Nogle af tørvegravene er ynglested for stor kærguldsmed.

Administration
Natura 2000-området består af Habitatområde nr. H 118
ligger i Gribskov, Halsnæs og Hillerød Kommuner i Vandområdedistrikt II Sjælland i vandplanopland 2.2 Isefjord og Roskilde Fjord

Fredninger
Området omfatter en del mindre fredede arealer der tilsammen omfatter ca. 2.515 hektar. Indenfor Natura 2000-området udgøres de væsentligste fredninger af Ellemose, Lille Lyngby Mose ved sydsiden af Arresø  og arealer ved Annisse på søens nordøstlige bred.

Se også
 Internationale naturbeskyttelsesområder i Danmark
 Naturtyper i Danmark

Eksterne kilder og henvisninger

 Kort over området på miljoegis.mim.dk
 Naturplanen
 Basisanalysen 2016-21

Natura 2000-planer
EU-habitatområder i Danmark
Fuglebeskyttelsesområder i Danmark
Fredede arealer i Danmark
Lokaliteter i Gribskov Kommune
Lokaliteter i Hillerød Kommune
Lokaliteter i Halsnæs Kommune

Natura 2000-område nr. 134 Arresø, Ellemose og Lille Lyngby Mose


UEFA Cup finalen 1997 var to fodboldkampe som skulle finde vinderen af UEFA Cup 1996-97. De blev spillet den 7. og 21. maj 1997 imellem tyske Schalke 04 og italienske Internazionale Milano.

Kampene var kulminationen på den 26. sæson i Europas næststørste klubturnering for hold arrangeret af UEFA siden etableringen af UEFA Cup i 1971. For Schalke var det første og eneste gang at klubben er nået frem til en europæisk finale. Det var Inters tredje finale i turneringen, efter af de havde vundet i 1991 og 1994.

Schalke vandt samlet efter straffesparkskonkurrence. I den første kamp hjemme på Parkstadion i Gelsenkirchen vandt man 1-0 på mål af belgieren Marc Wilmot. I returkampen 14 dage efter på Stadio Giuseppe Meazza i Milano fik Inter Milano udlignet tyskernes føring, da den chilenske angriber Iván Zamorano i det 84. minut scorede til 1-0. Efter forlænget spilletid og samlet 210 minutters fodbold, måtte holdene ud i straffesparkskonkurrence. Efter at italienerne havde brændt to ud af de første tre forsøg, samtidig med at tyskerne scorede på deres fire første forsøg, kun Schalke 04 for første gang hæve et europæisk trofæ.

Det var den sidste finale i UEFA Cuppen som blev afviklet over to kampe. Fra 1998 skulle finalen afvikles på kun én kamp på neutral bane.

Kampene

1. kamp

2. kamp

Se også
 UEFA Champions League finalen 1997

Eksterne henvisninger
UEFA Cup 1996-97 på UEFAs hjemmeside

1997
Fodbold i 1997
Schalke 04
FC Internazionale Milano
Sport i Milano
Gelsenkirchen

UEFA Cup finalen 1997


මහායාන බුද්ධාගමෙහි බෝධිසත්වයින්.

මහායාන බුද්ධාගමෙහි බෝධි සත්ව වරයෙකු ලෙස සලකනු ලබන්නේ දැනට තමන්ද සැළකිය යුතු මට්ටමකින් සත්‍යාවබෝධය ලබා ගෙන තමන්ගේ ඥාණය අනුන්ට බෙදා දීමෙන් මනුෂ්‍ය වර්ගයාට යහපත උදා කරන තැනැත්තෙකු ලෙසයි. වචනයේ පරිසමාප්තාර්ථයෙන්ම බෝධිසත්ව යනු නුවණැති තැනැත්තාය. ඔහු සුචරිතය, ඤාණය හා අභිවෘද්ධිය දියුණු කර ගැනීමට, ඒවායේ ප්‍රයෝජන ලබා ගැනීමට, අනුන් යොමු කිරීම සඳහා තම ඤාණවන්ත භාවය උපයෝගි කර ගන්නා තැනැත්තෙකි.
	සෑම කෙනෙකුටම බෝධිසත්ව තත්වය ලබා ගැනීමට හා බෝධිසත්ව ප්‍රතිඥාව ගැනීමට මහායානය විසින් උනන්දු කරවනු ලැබේ. මෙම ප්‍රතිඥාව සමග සියලු සචේතනික ප්‍රාණීන්ගේ සර්වඥතා ඤාණය උදා කර දීම සඳහා එම තැනැත්තා තම ප්‍රතිඥාව අනුව ක්‍රියා කරයි. බෝධි සත්ව ප්‍රතිඥාව හා සමග තිබෙන අවියෝජනීය බැඳීම නම් 'පරිනමන' නොහොත් කුසල් අනුමෝදනාව වේ.
	මහායාන බුද්ධාගමෙහි බෝධිසත්ව යනු සියලු සචේතනික ප්‍රාණින්ගේ යහපත සඳහා බුදු වීම අපේක්ෂා කරන තැනැත්තෙකි. එයට අනුව මෙලොව ජීවිතය (උපමාවකින් කියතොත්) ගිණි ගත් ගෙයක් තුල වාසය කිරීමකි. ඔව්හු මේ ලෝකයේ ලෞකික සැප සම්පත් යනාදිය සැබෑ අරමුණු යයි සිතා ඒවා ඔස්සේ හඹා යමින් තමන් සිටින්නේ ගිණි ගත් නිවහනක් තුලය යන්න සැලකිල්ලට නොගෙන ඒ තුලම සිට දැවී නසිති. බෝධිසත්ව යන්නෙන් අදහස් කරන්නේ සියලු සචේතනික සත්ව වර්ගයා ඉපදීම මරණය සහ දුක හා බැඳුනු සංසාර චක්‍රයෙන් ගලවා ගැනීම අධිෂ්ඨාන කර ගත් තැනැත්තෙකි. මෙම ආකාරයේ මානසික තත්වය "බෝධි චිත්ත" නොහොත් මනසින් අවබෝධ කර ගැනීම යනුවෙන් හඳුන්වනු ලබයි. බෝධිසත්ව ප්‍රතිඥාව කරනු ලබන්නේ බුද්ධත්වය ලබා ගැනීම සඳහා අධ්‍යාත්මික මාවත හෙළි පෙහෙළි කර ගැනීම සඳහාය. පෙරදිග මහායාන ඉගැන්වීම් වලට අනුව බෝධිසත්වයෙකුට බුද්ධත්වය ලබා ගැනීමට තමන් යන මාවතේ සචේතනික සත්ව වර්ගයාට පිහිට වීම සඳහා තිබෙන මාර්ග තුනෙන් එක් මාර්ගයක් තෝරා ගත හැකිය. එම මාර්ග තුන නම්:

1. රජෙකු හා සමාන බෝධි සත්ත්ව: 	තමන් හැකි තරම් ඉක්මණින් බුද්ධත්වයට පත් වී අනෙකුත් අයට 		බුද්ධත්වය ලබා ගැනීමට උපරිම අයුරින් පිහිටවීම.

2. ඔරුකාරයෙකු හා සමාන බෝධි සත්ව: තමන්ද අනෙක් අයද එකට එක්ව බුද්ධත්වය ලබා ගැනීම.

3. ගවපල්ලෙකු හා සමාන බෝධි සත්ව: අනික් අය බුද්ධත්වය ලබා ගන්නා තෙක් බලා සිටීම 			අවලෝකිතේශ්වර සහ ශාන්ති දේව යන බෝධි සත්වයින් මෙම 					ගණයට අයත් වෙති.

	බොහෝ කරුනු අතින් ථෙරවාදයට සමාන ටිබෙට් ඉගැන්වීම වල, මෙයින් පළමු වැන්න පමණක් පිළිගනු ලබන්නේ අනුනට උදව් කිරීම යන අර්ථයෙන් බුදුන් වහන්සේලා මෙලොව සදාකාලික යයි ද ප්‍රමාද වීමෙහි අර්ථයක් නැතැයිද යනුවෙන් අදහස් කරමිනි. පෙරදිග ආසියානු ආගමික සම්ප්‍රදායයන් ඉහත සඳහන් ක්‍රම තුනෙන් දෙවැන්න හෝ තෙවැන්න කෙරෙහි වැඩි සැලකිල්ලක් යොමු කරන්නේ සමහර විට බුදු කෙනෙකු වීමේ අදහසෙන් සදහටම වැළකීමෙනි.
	මහායාන බෞද්ධ දර්ශනය සමහර විට බෝධි සත්ව සංකල්පය (සම්මතය අනුව අරහත් වශයෙන් හැඳින්වෙන) ශ්‍රාවක බුද්ධ තත්වයෙන් වෙනස් කොට පෙන්වයි. අරහත් තත්වයට පත් වූ තැනැත්තෙකු සංසාරයෙන් මිදුණු තැනැත්තෙකු වෙයි. එහෙත් ඔහු පූර්ව භවයේදී බුද්ධත්වය ලබා ගැනීමට පෙර ජීවිතයේ නිර්වාණ ලබා ගැනීමට පළමුව සෑම ප්‍රානියෙකුම උත්සාහ කර බේරා ගැනීම යන කරුණ තෝරා නොගත්තේය. (ථෙරවාදය අනුව බුදුවරුද රහතුන් වහන්සේලා වෙති) සියලුම සත්වයින් මුදවා ගන්නා තෙක් බෝධි සත්වයින් බුද්ධත්වයට පත් වීමට ප්‍රතිඥා නොදෙති. උදාහරනයක් වශයෙන් 'ක්ෂිති ගර්භ' අපායේ කිසිවෙකු නොසිටින තත්වයට පත් වන තෙක් බුද්ධත්වයට පත් වීමට විවරණ නොදුන්හ.
	මහායාන බුද්ධාගමේ බොහෝ සම්ප්‍රදායයන්ට අනුව බුද්ධත්වයට පත් වීම කරා යන මගෙහි බෝධිසත්වයකු 'බූමි' නමන් හැඳින්වෙන පියවර 10 ක් හෝ සමහර විට 14 ක් පසු කරන්නේය. ටිබෙට් කග්යු (Kagyu) නිකායේ ගම්පොපා නම් ප්‍රධාන ආචාර්යවරයෙකු විසින් ලියන ලද ග්‍රන්ථයක (The jewel Ornament of Liberation) තිබෙන විස්තර වල ඉහත කී 'බූමි' සහ ඒවායේ විස්තර සඳහන්ව තිබේ. වෙනත් ඉගැන්වීම් වලද සුලු වෙනස් කම් සහිතව විස්තර දක්වා තිබේ.
	බෝධිසත්වයකු පළමු පියවරට එළඹීමට පෙර ඔහු හෝ ඇය මාර්ග පහෙන් පළමු දෙක තරණය කළ යුතුය.

	1. එකතු කිරීමේ, රැස් කිරීමේ මග (The path of accumulation)

	2. පිළියෙල වීමේ මග (The path of preparation)

බෝධිසත්වයකුගේ භූමි දහය ඊළඟට කොටස් තුනකට බෙදිය හැක.

	1. බුමි 1 - ඇතුලත දැකීමේ මග

	2. බුමි 2 - 7 - භාවනා කිරීමේ මග

	3. බුමි 8 - 10 - තව දුරටත් ඉගෙන නොගැනීම මග

ථෙරවාදයෙහි බෝධිසත්වයින්
"බෝධි සත්ව" යන්න බුදුවරුන්ගේ පෙර ජන්ම වලද, වර්තමාන ජීවිතයේ තමන් බුද්ධත්වයට පත් වීමට කලින් තත්වයද හැඳින්වීම පිණිස බුදුවරුන්ම යොදා ගත් යෙදුමකි. විමුක්තිය ලබා ගැනීම සඳහා කටයුතු කිරීමට බෝධිසත්වයින් මෙම කාලය ප්‍රයෝජනයට ගනිති. බුදුන්ගේ දේශනාවලදී, බුද්ධත්වයට පළමු තමන් විඳි අත්දැකීම් විස්තර කරන අවස්ථාවන්හිදී "මම බුදු වීමට පෙරුම් පුරන කාලයෙහි" යන යෙදුම භාවිතා කළහ. මෙම නිසා බෝධි සත්ව  යන යෙදුමෙන් අවබෝධතාඥාණය ලබා ගැනීමට වෑයම් කරන තැනැත්තකු අදහස් වෙයි. වෙනත් වචන වලින් කියතොත් බෝධී සත්වයකුගේ එකම අභිප්‍රාය බුද්ධත්වයට පත් වීමයි. බුදුන් වහන්සේගේ පෙර භවයන්හි ඇතැම් විස්තර ජාතක කථාවන්හි දක්නට ලැබේ.
	පාලී ලේඛණ වල මෛත්‍රිය (බුදුන්) ගැන සඳහන් වන විට ඔහු බෝධිසත්වයෙකු ලෙස හැඳින්වෙන්නේ නැත. එහෙත් වත්මන් බුදුන්ගේ ඉගැන්වීම් ලෝකයෙන් තුරන් වී බොහෝ කලක් ගත වීමෙන් පසු සම්පූර්ණ බුද්ධත්වයට පත් තැනැත්තෙකු ලෙස එතුමා පහළ වෙයි.
	පසු කාලීන ථෙරවාදි සාහිත්‍යයෙහි, විමුක්තිය ළඟා කර ගැනීමේ මාර්ගයෙහි ගමන් කරන තැනැත්තෙකු හැඳින්වීම සඳහා, බෝධිසත්ව යන්න බහුලව යෙදුනේය. පසු කාලීනව අටුවා කථා සම්ප්‍රදායයෙහි බෝධි සත්ව වරුන් දෙපලක් ගැන සඳහන් වේ. ඒ පච්චේක බුද්ධ සහ සාවක බෝධිසත්ව යනුවෙනි. මෙයින් පච්චේක බුද්ධ පසේ බුදු පදවිය ලබා ගන්නා අතර බුදුන්ගේ ශිෂ්‍යයෙකු ලෙස සාවක බෝධිසත්ව තෙමේ බුදු බව ලබා ගන්නේය.

බුදු දහම

බෝධිසත්ත්‍ව


Hliðskjálf er hásæti Óðins þar sem hann getur séð yfir alla hluti og öll athæfi mannsins.

Gripir í norrænni goðafræði

Hliðskjálf


Le col de Bastan est un col de montagne pédestre des Pyrénées à  d'altitude dans le département français des Hautes-Pyrénées, en Occitanie.

Il relie la vallée de Port Bielh Bastan et la vallée d'Aulon en vallée d'Aure dans la réserve d'Aulon.

Toponymie

Géographie
Le col de Bastan est situé entre le pic de Bastan d'Aulon () au nord et le Pichaley () au sud. Il surplombe à l'ouest les trois lacs de Bastan (supérieur, du milieu et inférieur) et le lac de Portarras () à l'est.

Histoire

Protection environnementale

Le col fait partie d'une zone naturelle protégée, classée ZNIEFF de type 1 : vallée d'Aulon et soulane de Vielle-Aure.

Voies d'accès
Le versant ouest est accessible par une variante du sentier de grande randonnée GR 10, GR10C. Depuis le col de Portet en passant par le refuge du Bastan
Par le versant est depuis le village d'Aulon par les granges de Lurgues, par le sentier en longeant le ruisseau du Lavedan.

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des cols des Hautes-Pyrénées
 Liste des cols des Pyrénées

Liens externes

Bastan
Bastan
Massif de l'Arbizon

Col de Bastan


Normativni nadzor je vrsta nadzora normiranih pojmova (za osobna imena, nazive korporativnih tijela ili zemljopisna imena. Neraskidivo je povezan s bibliografskim nadzorom, ne mogu postojati jedan bez drugoga i teško je reći koji je komu nadređen. U strukturiranju podataka normativni nadzor vrlo je dosljedan zbog čega korisnicima pomaže pronaći potrebne informacije.

Pojam je iz knjižničarstva. Ovaj nadzor je vrsta procesa kojim se organizira bibliografske informacije, poput knjižničnim katalozima.

Prednost mu je točnost u pretraživanju, sustavna struktura uputnica za pomoć pri pretraživanju (varijantni oblici imena, naslova, predmeta itd.), poveznice na oblike imena u pojedinim izvorima podataka i prikaz međusobno povezanih djela.

IFLA je danas istih načela normativnog i univerzalnoga bibliografskog nadzora. Svaka država odgovorna je za vlastite normirane odrednice (za osobna imena i nazive korporativnih tijela), nacionalni normativni zapisi svake države moraju biti dostupni svima te se iste odrednice moraju koristiti diljem svijeta.

Izvori

Knjižničarstvo

Normativni nadzor


The Portsmouth Yardstick (PY) or Portsmouth handicap scheme is a term used for a number of related systems of empirical handicapping used primarily in small sailboat racing.

The handicap is applied to the time taken to sail any course, and the handicaps can be used with widely differing types of sailboats. Portsmouth Numbers are updated with data from race results, normally annually. The various schemes are not directly linked, and ratings for the same class can and often do vary in the different schemes.

The most prominent Portsmouth Yardstick systems are probably those administered in the United States by the Portsmouth Numbers Committee, in the United Kingdom by the Royal Yachting Association (RYA) and in Australia by Victoria Yachting.

History
The original UK Portsmouth Yardstick was developed by Stanley Milledge, who was in charge of handicapping racing at the Langstone Sailing Club in 1947 using the Island One design as the scratch boat (having a value 100). In 1950 he received support from the Portsmouth Harbour Racing & Sailing Association to produce the first edition of the Langstone tables for club use when they would be known as Portsmouth numbers. In 1960 he handed over the administration to the RYA and in 1976 a new YR2 format was used, with the Langstone tables being removed in 1986. The Portsmouth Yardstick was extended to multihulls in 1973 and from 1977 four forms were used, for dinghy, multihull, keel and cruiser. Due to the increasing performance of boats, particularly multihulls, the base range of the numbers has been increased twice over the years and are now roughly centred on 1,000.

In the United States, the Thistle was chosen as primary yardstick for compilation in 1961 with a value of 83.0, which corresponded to its RYA PN rating at the time. Other boats were compared using their DIYRA (Dixie Inland Yacht Racing Association) rating to produce the D-PN (Dixie-Portsmouth Number). This proved successful and in 1973 the responsibility was passed from the DIYRA to the North American Yacht Racing Union. Wind Handicap Factors (HC) are an extension conceived by the DIYRA Portsmouth Numbers Committee to take a more realistic account of wind and wave conditions for different classes. This produces a factor based on F=100 for each point of the Beaufort Scale from 0 to 9. Further extensions are being evaluated for offshore classes to take account of sail inventories, excess weight, etc.

In Australia the most prominent Portsmouth Yardstick scheme is that run by Yachting Victoria Inc.

Application
Each class of boat is assigned a "Portsmouth Number", with fast boats having low numbers and slow ones high numbers—so, for example, in the case of two dinghies, a 49er might have a RYA-PY of 697 while a Mirror has a RYA-PY of 1390 (these are the actual RYA Portsmouth numbers for 2018, but note that adjustments are made each year).

In a race involving a mixed fleet, finishing times can be adjusted using the formula:
 Corrected Time = Elapsed Time × Scale / Handicap
where Scale is 100 for US and AUS numbers, and 1000 for UK numbers, and Handicap is the applicable Portsmouth Number for the given class of boat.  Each boat's time is adjusted with the formula, and then the adjusted scores are compared to determine the outcome of the race.

For example, a PD Racer (a semi-open homebuilt class, and the slowest listed boat in the USA scheme) has a D-PN of 140, and an A-Scow (the fastest listed centreboard boat) has a D-PN of 61.3.  If an A Scow takes 1 hour to finish a given course, and a PD Racer takes 2 hours, the handicapped times are:
 A Scow:  1 hour × 100 / 61.3 = 1.63 hours
 PD Racer: 2 hours × 100 / 140 = 1.43 hours

So the PD racer, although it took twice as long to finish the course, would be declared the winner.

Examples of boats and their Portsmouth Numbers

There are hundreds of boats that have a Portsmouth Number, or D-PN, or both; the table below gives some notable examples. The classes included below are from those used at the 2012 Olympics, the 2012 Paralympic Games, and the 2012 ISAF Youth Worlds.
The official table of RYA PNs is published on the RYA Portsmouth Pages.
The official table of USA D-PNs is published on the US Sailing website.

Other handicap systems
Portsmouth Yardstick systems are typically used for dinghy racing and small keelboats or multihulls.  Larger sailboats are more likely to use the Performance Handicap Racing Fleet handicapping system in North America, or the IRC handicapping system in Europe, Australia & New Zealand.

There are many other methods of handicapping sailboat racing, including performance handicapping systems such as Echo, used in Ireland, and NHC, used in the UK.

Conversions between different Systems

USA - D-PN and PHRF

There is a linear correlation between the D-PN and PHRF, allowing the following conversion formulae:
 D-PN = ( PHRF / 6 ) + 55
 PHRF = ( D-PN − 55 ) × 6

Notes

External links
 Portsmouth Yardstick at USsailing.org
 Portsmouth Yardstick at RYA.org.uk

Handicap (sailing)

Portsmouth Yardstick


Danielle Steel : Naissances () est un téléfilm américain réalisé par Bethany Rooney et diffusé le .

Synopsis
Trois couples sont confrontés à des incertitudes et à des difficultés pour concevoir une famille... Brad et Pilar sont un peu trop âgés. Andy et Diana ont un problème de stérilité à la suite d'une infection causée par un stérilet. Charlie et Barbara ne sont pas d'accord quant au bon moment pour concevoir un enfant...

Fiche technique
 Titre original :
 Réalisation : Bethany Rooney
 Scénario : L. Virginia Browne, Rebecca Soladay, Danielle Steel
 Musique : Mark Snow
 Durée : 96 minutes
 Pays :

Distribution
 Gabrielle Carteris : Diana Goode Douglas
 Bruce Greenwood : Andy Douglas
 Scott Baio : Charlie Winwood
 Julie Condra : Barbara Elizabeth Chandler
 Alexandra Paul : Beth
 James Naughton : Brad Coleman
 Bess Armstrong : Pilar Graham Coleman
 Bruce Weitz : Docteur
 Barbara Tyson : Gayle
 Janne Mortil : Nancy
 Ocean Hellman : Sam
 Nina Roman : Laura
 Lesley Ewen : Marina
 Michelle Beaudoin : Jane
 Sarah Strange : Wanda
 Justine Diewold : Annie
 Michael Brock : Bernie
 Michael Cram : Edward

Références

Liens externes

Téléfilm diffusé en 1995
Téléfilm américain des années 1990
Téléfilm dramatique
Film sur l'adoption

Danielle Steel : Naissances


Juízo Final é uma pintura a têmpera sobre madeira de Marcello Venusti, realizada em 1549 e mantida pelo Museu Nacional de Capodimonte, na cidade de Nápoles na Itália.

História
A pintura foi encomendada pelo cardeal Alessandro Farnese a Marcello Venusti em 1549, a fim de manter em sua coleção de família uma cópia do fresco do Juízo Final de Michelangelo Buonarroti na Capela Sistina em Roma, concluído em 1541. Chegado a Nápoles como parte da coleção Farnese no final do século XVIII, está instalado na sala 9 do Museu de Capodimonte.

A peculiaridade da obra reside no fato de ser um dos principais documentos de como o afresco de Michelangelo apareceu antes dos ditames impostos pelo Concílio de Trento em 1564 , que levaram Daniele da Volterra a cobrir o que eram as cenas de nudez ou em qualquer caso considerado indecente. No entanto, a obra de Venusti, embora fiel ao original, apresenta diversificações sobretudo na cena de Cristo Juiz, onde se insere uma glória de anjos em oposição ao isolamento pretendido por Michelangelo.

Veja também
 Juízo Final
 Juízo Final (Michelangelo)

Bibliografia
 Mariella Utili e Barbara Maria Savy, Museo di Capodimonte - La Galleria Farnese: dipinti italiani, Napoli, Electa Editore, 1999, ISBN 978-88-435-8618-9.
 Mario Sapio, Il Museo di Capodimonte, Napoli, Arte'm, 2012. ISBN 978-88-569-0303-4
 Touring Club Italiano, Museo di Capodimonte, Milano, Touring Club Editore, 2012. ISBN 978-88-365-2577-5

Ligações externas

Pinturas de 1549
Juizo
Pinturas sobre Maria (mãe de Jesus)
Iconografia de Jesus

Juízo Final (Marcello Venusti)


Albin Haebler (* 27. Oktober 1850 in Großschönau; † 9. Juli 1897 in Leipzig; vollständiger Name: Karl Albin Haebler) war ein deutscher klassischer Philologe und Gymnasiallehrer.

Haebler war Professor am Königlichen Gymnasium zu Leipzig. Zudem war er Autor einiger Artikel in Paulys Realencyclopädie der classischen Altertumswissenschaft.

Schriften (Auswahl)
 Quaestiones Plutarcheae duae. Andrae, Leipzig 1873 (Dissertation)
 Astrologie im Alterthum. Zückler, Zwickau 1879 (Schulprogramm)
 Hat Strabo seine Geographie in Rom verfasst? In: Hermes. Band 19, Nummer 2, 1884, S. 235–241 (Digitalisat).
 Die Nord- und Westküste Hispaniens. Ein Beitrag zur Geschichte der antiken Geographie. Alexander Edelmann, Leipzig 1886 (Schulprogramm; Digitalisat).

Literatur
 Richard Richter: Worte zum Andenken an Professor Dr. Karl Albin Häbler. In: Oster-Programm des königlichen Gymnasiums zu Leipzig. Leipzig 1898, S. 1–3
 Biographisches Jahrbuch und Deutscher Nekrolog. Band 4, 1899 (1900), Sp. 84*

Weblinks

Altphilologe (19. Jahrhundert)
Person (Leipzig)
Deutscher
Gestorben 1897
Geboren 1850
Mann
Gymnasiallehrer

Albin Haebler


Utsetela, biljni rod iz porodice dudovki smješten u tribus Dorstenieae. Postoje dvije priznate vrste koje su raširene po zapadnoj tropskoj Africi.

Vrste
 Utsetela gabonensis Pellegr.
 Utsetela neglecta Jongkind

Izvori

Dorstenieae

Utsetela


Žemliare este o comună slovacă, aflată în districtul Levice din regiunea Nitra. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 154 de locuitori.

Istoric
Localitatea Žemliare este atestată documentar din 1075.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Žemliare


Trablusgarp Savaşı veya diğer adıyla 1911-1912 Türk-İtalyan Savaşı, 1911-1912 yılları arasında Osmanlı İmparatorluğu ve İtalya Krallığı arasında geçen bir savaştır.  Adı, "Trablusgarp Savaşı" olmasına rağmen çarpışmalar Trablusgarp dışında Adriyatik Denizi, Ege Adaları, Çanakkale Boğazı ve Kızıldeniz gibi farklı bölgelerde de sürmüştür. Diğer büyük devletlerin desteği ve Birinci Balkan Savaşı'nın patlak vermesi nedeniyle savaşı kazanan İtalya, Osmanlı Devleti'nin Trablusgarp Vilayeti'ne bağlı Trablusgarp, Fizan ve Sirenayka bölgelerini ele geçirmiştir. Bu bölgeler birleşip gelecekteki Libya devletini oluşturacaklardır.

Savaş sürerken Rodos ve On İki Ada İtalyan kuvvetlerinin işgaline uğramış, İtalya savaş sonrasında imzalanan Uşi Antlaşması'yla birlikte On İki Ada'yı Osmanlı İmparatorluğu'na geri verme sözünü vermiştir. Bununla birlikte, antlaşmanın belirsizliği adaları geçici İtalyan yönetimine bırakmış ve Türkiye, 1923'te imzalanan Lozan Antlaşması'nın 15'inci maddesinde bu adalar üzerindeki bütün taleplerinden vazgeçmiştir. On İki Ada II. Dünya Savaşı'ndan sonra Yunanistan kontrolüne geçmiştir.

23 Ekim 1911'de Osmanlı toprakları üzerinde uçan İtalyan Yüzbaşı Carlo Piazza, tarihteki ilk askeri keşif uçuşunu gerçekleştirmiştir. Giulio Gavotti ise 1 Kasım günü Etrich Taube model bir uçakla Libya'daki Osmanlı kuvvetlerine karşı bir hava saldırısı düzenlemiş ve bu saldırı, ilk hava saldırısı olarak tarihe geçmiştir. Herhangi bir hava savunma silahı olmayan Osmanlı askerleri ise tüfek atışıyla bir uçak düşürmeyi başarmıştır. Türkiye Cumhuriyeti'nin gelecekteki cumhurbaşkanı ve Kurtuluş Savaşı'ndaki lideri Mustafa Kemal Atatürk, savaş sırasında binbaşı rütbesiyle aktif rol oynamış, Tobruk Muharebesi'ni yönetmiştir.

Arka plan ve nedenleri

Kuzey Afrika'daki eyaletler içerisinde devlete en çok bağlı olan eyalet, Osmanlı'nın 1551'de ele geçirdiği Trablusgarp'tı. 1864 tarihinden itibaren vilayete dönüştürülen Trablusgarp eyaleti, 1877 tarihli kanunla da doğrudan doğruya başkente bağlı bağımsız bir sancak haline getirildi.

Sanayi Devrimi'yle birlikte endüstrinin gelişmesi, oluşan üretim fazlası ve hammadde ihtiyacı, Avrupa ülkelerini yeni pazarlar aramaya itmiş ve sömürgeciliğin önemini daha da arttırmıştı. 16. yüzyılda başlayan sömürgeleştirme hareketlerinin dışında kalan İtalya Krallığı, 1870 yılında siyasi birliğini sağladığında Afrika topraklarının hemen hemen tamamı Avrupalı devletlerin tarafından paylaşılmıştı. 1881'de Fransa'nın Tunus'u işgali, ardından da Birleşik Krallık'ın 1882'de Mısır'ı ele geçirmesinden sonra Akdeniz'deki iki muhtemel üssü elinden kaçıran İtalya, coğrafi olarak kendine çok yakın konumda bulunan ve Kuzey Afrika'da kalan son Osmanlı toprağı olan Trablusgarp'la ilgilenmeye başlamıştı.

İtalya, amacına ulaşmak için ilk etapta büyük Avrupa devletleri ile kendisine burada hareket serbestliği tanıyan gizli antlaşmalar yaptı. Britanya ve Fransa arasında, Kuzey Afrika'daki sömürgelerin paylaşımı yüzünden çıkan Faşoda Buhranı sonunda Kuzey Afrika'nın paylaşımı yapılmış ve böylece Trablusgarp da kâğıt üzerinde İtalya'ya bırakılmıştı. İtalya 1887'de Birleşik Krallık ve Avusturya-Macaristan, 1891'de Almanya, 1900 ve 1902'de Fransa, 1902'de Avusturya, 1909'da Rusya ile gizli antlaşmalar yaptı ve Trablusgarp üzerindeki emellerini bu devletlere kabul ettirdi. İtalya Trablusgarp'taki hareketlerinin bu antlaşmalarla engellenmeyeceği garantisini sağladıktan sonra buradaki faaliyetlerine hız verdi ve en uygun anı beklemeye başladı.

1902 yılından itibaren İtalya, Trablusgarp üzerinde bir "Barışçıl İşgal" politikası uygulamaya başladı. Buna göre Roma Bankası'nın maddi desteğiyle ekonomik ve ticari alanlarda bir takım girişimler başladı. Böylelikle kurulan fabrikaların ve diğer iş yerlerinin, gerekirse, silahlı, İtalya'nın Trablusgarp'taki bütün ekonomik imtiyazlarını sonlandırarak sonunda  tehlikenin önünü kesmeyi başardı. Ortaya çıkan büyük mali çöküntü sonunda, hissedara alacaklarının ödenebilmesi için, Roma Bankası, İngiliz ve Alman finansörlerle görüşmeye başladı. Bunun yanında, Almanya, İttifak Devletleri ile beraber olduğu İtalya'nın Trablusgarp'a sahip olmasını istemiyordu. Çünkü Kuzey Afrika'daki bu bölgeyi ileride kullanabileceği bir istasyon olarak görüyordu.

Savaş öncesi genel durum

Osmanlı Devleti
Trablusgarp Savaşı öncesinde Osmanlı Devleti çok büyük iç ve dış karışıklıklar içerisindeydi. 23 Temmuz 1908'de İkinci Meşrutiyet ilan edilmiş ve II. Abdülhamid 24 Temmuz 1908'de Kânûn-ı Esâsî'yi yeniden yürürlüğe koymuştu. 5 Ekim 1908'de Avusturya-Macaristan İmparatorluğu, Osmanlıların Bosna Vilayeti'ni işgal etmiş, aynı gün Bulgaristan prensi I. Ferdinand da İstanbul'a telgraf çekerek bağımsızlığını ve krallığını ilan etmişti. Avusturya-Macaristan, Sırplara karşı Bulgarları destekliyordu ve Bulgaristan ile Avusturya eş zamanlı darbeler için anlaşmaya varmışlardı. Bu iki önemli toprak parçasının resmen elden çıkması İttihat ve Terakki'nin prestijini büyük ölçüde sarsmıştı. Bosna-Hersek ve Bulgaristan'dan sonra Osmanlı Devleti'nin üçüncü sorunu da Girit oldu. Girit'in zaten bu tarihte Osmanlı Devleti ile pek bir bağlantısı kalmamıştı fakat ada, hukuken Osmanlı toprağı olarak görünüyordu. Bosna-Hersek krizi sırasında Girit Rumları da harekete geçerek adayı Yunanistan Krallığı'na ilhak ettiklerini ilan ettiler fakat bu Avrupa Devletleri tarafından kabul edilmedi. Gelişen iç ve dış olaylar, İttihat ve Terakki'ye karşı bir muhalefetin olgunlaşmasına ve 13 Nisan 1909'da başlayan bir irtica hareketine neden oldu. İstanbul'daki gerici ayaklanma Rumeli'deki İttihat ve Terakki şubelerinde ve ordu içinde Meşrutiyetin tehlikede olduğu düşüncesini uyandırdı. Bunun üzerine, 3. Ordu Komutanı Mahmud Şevket Paşa'nın Hareket Ordusu adındaki bir orduyu İstanbul'a göndermesiyle ayaklanma bastırıldı. Tehlike böylece önlenmiş oldu. Meclis, 27 Nisan 1909'da II. Abdülhamit'in tahttan indirilmesine karar verdi. Yerine kardeşi Mehmet Reşat padişah oldu. Bundan sonra İttihat ve Terakki Cemiyeti, ülke yönetimini kesin olarak eline aldı.

Trablusgarp Savaşı öncesinde Balkanların durumu son derece karışıktı. Mart 1911'de Katolik Arnavutlar İşkodra'da ayaklanmışlardı. Karadağ Krallığı bu isyancılara her türlü yardımda bulundu. Bundan dolayı Osmanlı-Karadağ ilişkileri çok gergindi. İtalya, Karadağ'ı desteklemekte ve Osmanlı Devleti'ne karşı kışkırtmaktaydı. Bu ayaklanmada İtalyan parmağının olduğu açıktı. Ayaklanma Haziran 1911'de bastırıldı ve ayaklananlar Karadağ'a sığındılar. Bu olaylardan sonra İttihat ve Terakki'nin Osmanlıcılık ideolojisini gerçekleştirmek için yürüttüğü "Balkanlar'ın tek bir bayrak altında birleşmesi" politikası Osmanlı Devleti'nin aleyhine sonuçlanarak Bulgar, Sırp ve Yunan çetecilerin faaliyetlerini daha da arttırmalarına ve Osmanlı'ya karşı işbirliğine girmelerine sebep oldu.

İtalya Krallığı
1911 yılı İtalyan birliğinin ve krallığının kuruluşunun 50. yılına rastladığından, ülkede büyük bir milli heyecan yaratılmaya çalışılmış ve bu çerçevede İtalya'nın Trablusgarp üzerindeki eski iddiaları da şekillenmeye başlamıştı. İtalya  III. Vittorio Emanuele'in tahta çıkmasından sonra, 15 yıl süreyle otoritesini herkese kabul ettiren başbakan Giovanni Giolitti zamanında istikrarlı bir siyaseti yapıya kavuştu. Kalabalık göç dalgalarına rağmen hâlâ yüksek olan ülke nüfusunun dinamikliği ve iyi bir yönetim sayesinde hükûmet tarım ve sanayi alanında büyük atılımlar yaptı. Giolitti, giriştiği bir dizi cesaretli reform hareketiyle sosyalist kanadın isteklerine uygun yenilikleri gerçekleştirdi. Ancak sağ kanattaki milliyetçi istekleri de tatmin etmek gerekiyordu. İtalyan milliyetçilerin Floransa'daki kongresinde Giolitti hükûmeti, Libya üzerine diplomatik ipotek koymaya zorlanmıştı. Milliyetçiler Libya seferini eski Roma İmparatorluğu günlerindeki Akdeniz siyasetinin dönüşü olarak görürken, Katolikler İslam'a karşı yeni bir Haçlı seferi olarak tanımlıyorlardı. İtalyan kamuoyunun kayda değer bölümü ise güneydeki bu yeni koloniye, dış göçe son verecek bir toprak parçası olarak bakmaktaydı.

İtalyan sosyalistleri ise aralarında bir birlik olmamasına rağmen genelde bu savaşa karşı olmuşlardı. 27 Eylül 1911 tarihli Tanin'de "İtalyan sınıf-ı aliyyesinde işgal için pek ziyade heyecan var ise de amele sınıfı işgale muhaliftir" deniliyor ve işçi sınıfının İtalya'nın Libya'ya asker sevk etmesini menetmek için umumi grev teşebbüslerine giriştiğini yazıyordu. Fakat sosyalistlerin grev teşebbüslerini hükûmetin şiddetle engellemesi ve halkın nümayişçilere kötü gözle hatta vatan haini gibi bakması yüzünden bir sonuç verememişti. Ayrıca İtalyan sosyalistler Fransız, İngiliz ve Alman sosyalistleri kadar güçlü değillerdi. Mart 1911'de ikinci kez iş başına gelen Giolitti Hükûmeti, Trablusgarp işini bir sonuca bağlamayı parti programının 3. maddesine almıştı.

İtalya'yı 1911'de Trablusgarp'a karşı harekete geçiren en önemli olay, Fas meselesinin alevlenmiş olmasıydı. İtalya'nın daha 1900'de Fransa ile yaptığı gizli antlaşmaya göre, Fransa Fas'ta yeni menfaatler elde ederse, İtalya da Trablusgarp için harekete geçecekti. Bu antlaşma ile Trablusgarp İtalya'ya vadedilmiş oluyordu. 24 Nisan 1911'de Fransız ordusu Fas'a girdi. İtalya kamuoyunda, Fas'ın da Fransa tarafından kapılmış olduğunun duyulması bir anda hükûmeti devirecek kadar şiddetli bir etki yaratınca Giolitti hükûmeti uzun zamandır hazırlanan ihtiraslarını açığa vurmaya mecbur kaldı. Bu durum Trablusgarp'a karşı harekete geçmek için sabırsızlanan İtalyan kamuoyunu daha da şiddetlendirerek İtalyanların savaş kararı almasında etkili oldu.

Trablusgarp Savaşı sırasındaki İtalyan Başbakanı Giolitti, hatıralarında işin iç yüzünü bilmeyenlerin Trablusgarp'a gitme kararının birdenbire verildiğini söylediklerini fakat işin aslının böyle olmadığını, kendilerinin Britanya ile Mısır, Fransa ile de Fas meselesini müzakere ederken kendileri için birtakım haklar aldıklarını ve bunu büyük devletlere tasdik ettirdiklerini, Fransa'nın Fas'a girmesinden sonra kendileri açısından vaktin gelmiş olduğunu, zira kendileri Trablusgarp'a gitmemiş olsalardı, diğer bir Avrupa devletinin burayı mutlaka işgal edeceğini, Tunus'un Fransızlar tarafından işgalinin kendilerinde yarattığı hayal kırıklığını bir daha yaşamak istemediklerini ve bu durumda bir Avrupa devleti ile savaşmak zorunda kalacaklarını, bunun da Osmanlı Devleti ile savaşmaktan daha zor olacağını belirtmişti.

İtalya'nın Trablusgarp'taki faaliyetleri
İtalyanlar büyük devletler nezdinde başarılı diplomasi faaliyetlerini sürdürürken, öte yandan da Trablusgarp'ta kendi hesaplarına elverişli bir ortam hazırlamaya uğraşıyorlardı. Her emperyalist devletin uyguladığı metotları İtalyanlar da burada uygulamaktaydı. Ülkede egemen olma amaçları için çalışan okulları, bankaları, iktisadi kuruluşları vardı. Liman ve benzeri kurumlar için imtiyaz peşinde koşuyorlardı. Okulları, resmi ve mahalli mekteplerle rekabet ediyordu. İtalyanların 1907"de Trablusgarp ve Bingazi'de birer şubesini açtığı Banco di Roma onların Trablusgarp'a ekonomik bakımdan sokulma politikalarının başlıca aracı olmuştu. Banco di Roma, Trablusgarp'ta geniş maddi manevi kredisiyle, nüfus teminine ve İtalyanların ekonomik bakımdan piyasaya hakim olmalarına çalışıyordu. Banka aynı zamanda yerlilerin elindeki toprakların İtalyanlara geçmesine vasıta ve aracı oluyordu. Banco di Roma'nın kilise ile ilişkisi, kilisenin de savaşı desteklemesine sebep olmuştu. Bu nedenle Libya'da büyük çıkarları olan Banco di Roma'nın Vatikan çevresi ile ilişkisi, hükûmeti Libya seferine zorlayan bir etkendi.

1910 yılı başından itibaren, İtalyanlar Trablusgarp'taki faaliyetlerine büyük hız vermişlerdi. Elde ettikleri bütün imtiyazlara rağmen yine de Trablusgarp'taki iktisadi faaliyetlerinin kısıtlandığından şikayet ediyorlardı. Trablusgarp Mebusu Sadık, 12 Eylül 1911'de Tanin'e yazdığı mektupta, İtalyanların buradaki faaliyetlerini şöyle anlatıyordu: "İtalya Trablusgarp'taki cüretli hareketlerine Abdülhamit Dönemi'nde başlamıştı. Trablusgarp'ta zorla Banco di Roma müessesesini kurmuş, Bingazi'de de bir postane açmıştı. Trablusgarp'ta halifeye bağlı milyonlarca Müslüman Meşrutiyet idaresinden çok şey bekledikleri halde ümitleri boşa çıkmıştı. İstibdat Devri'nde başlayan bu hareketler, Meşrutiyet idaresinde de O'nun bıraktığı yerden devam etti. Trablus her konuda ihmal edildi. İtalyan emellerini herkesten fazla bilmesi gereken eski Roma elçisi Sadrazam Hakkı Paşa kabinesinin ilk icraatı Banco di Roma'nın resmiyetini tasdik etmek oldu. Bundan sonra İtalya'nın faaliyetleri kat kat artmaya başladı. Birçok yerde Banco di Roma'nın şubeleri açıldı. Bu müessese bütün ticareti eline geçirdi ve yerli tüccarı iflas ettirdi. Emlak ve arazi satın almaya başladı. Hükümet ise bu hale seyirci kalıyordu. Osmanlı sancağını taşıyan vapur 4-5 ayda bir defa Trablusgarp'a gidebiliyordu. Maden araştırması için İtalyalı bir heyete izin veriliyordu. Velhasıl diğer devletlerin hiçbirine verilmeyen imtiyaz, İtalya'ya verildi. İtalya'ya verilecek sadece bir şey kaldı. O da bütün İtalyan kamuoyunun hayali, idari hakimiyet meselesiydi."

İtalya'nın işgal hazırlıkları
Eylül 1911'in ortalarından itibaren, İtalya'daki askeri hazırlıklar iyice açığa çıkmaya başlamıştı. İtalyan basınının dili çok sertti. Açıktan açığa işgal hazırlıkları ile ilgili haberler çıkması Osmanlı Devleti'ni tedirgin etmekteydi. Osmanlı Devleti'nin bu konudaki başvurusuna İtalya'nın askeri hazırlıklarının işgal amacıyla yapılmadığı, İtalyan menfaatlerini herhangi bir olaya karşı koruyabilmek için yapıldığını bildirdi. İtalya, bu savaşa uzun zamandır hazırlanmaktaydı. Her çapta kara ve deniz topları, çok sayıda mitralyöz, cephane ve kalabalık bir ordusu vardı. İtalya o sıralarda dünyanın en güçlü donanmalarından birine sahipti. Osmanlı Devleti'nin ise, savaş başladığı zaman, Trablusgarp'taki askeri sayısı 2.000'i geçmiyordu. Bingazi'dekiler daha azdı ve kendi hallerine terk edilmişlerdi.

25 Eylül'de Roma'daki Osmanlı maslahatgüzarı Seyfettin Bey'in İtalya Dışişleri Bakanı San Giuliano ile görüşmesinde Dışişleri Bakanı; İtalyan hükûmetinin halkın arzusu haricinde hareket edemeyeceğini bildirdikten sonra iki hükûmet arasındaki dostluk münasebetlerinin devamından yana olduğunu ilave etse de, görüşme hiçbir sonuç vermeyecekti.

26 Eylül'de İtalyan hükûmeti, Viyana büyükelçisi vasıtasıyla Üçlü İttifak'ı yenilemeye hazır olduğunu, eğer Trablusgarp işi de İtalyan istekleri doğrultusunda çözümlenirse, Üçlü İttifak'ın daha sağlam bir üyesi olacağını Avusturya'ya bildirdi. Bu bildirim gizli olarak yapıldı; Almanya ve Avusturya, Türklerin Britanya ve Fransa'ya yaklaşmasından çekiniyorlardı. Osmanischer Lloyd gazetesinde yayınlanan bir görüşe göre, İtalya hükûmetinin Trablusgarp'taki İtalyan nüfusunu gerek Osmanlı Devleti'nin her türlü tecavüzünden gerekse diğer devletlerin rekabetinden korumak için, bazı isteklerde bulunmak üzere Bâb-ı Âli'ye bir nota vermek üzere hazırlandığını, eğer Bâb-ı Âli, bu nota muhteviyatını kabul etmeyecek olursa İtalya'nın askeri tedbirlere başvuracağını yazıyor ve ayrıca bu hareketlerini mazur göstermek için, İtalyan kamuoyunun hükûmet üzerindeki etkisinden bahsedeceklerini ilave ediyordu.

En sonunda İtalya uzun zamandır hazırlanmakta olduğu savaşı başlatmak zamanının geldiğine hükmederek Osmanlı Devleti'ne 28 Eylül 1911'de bir nota verdi. Bu notada özetle: Osmanlı Devleti'nin Trablusgarp ve Bingazi'nin ilerlemesi için hiçbir şey yapmadığı, bu bölgenin İtalya kıyılarına yakınlığı dolayısıyla kendileri için hayati önem taşıdığı bölgeye medeniyet götürülmesinin zorunlu olduğu, fakat bu konudaki İtalyan görüş ve fikirlerinin Osmanlı Devleti tarafından tasvip edilmediği ve İtalya'nın buradaki teşebbüslerinin inatla engellendiği, şimdi Osmanlı Devleti'nin İtalya ile kendi menfaatlerine ters düşmeyecek bütün iktisadi imkânları vermeye hazır olduğu ancak İtalya hükûmetinin geçmişte yapılanları göz önüne alarak buna güvenmediği belirtiliyor ve İtalya'nın Trablusgarp ve Bingazi'yi askeri işgale karar verdiği, bundan başka çarelerinin kalmadığı ve buradaki Osmanlı memurlarının işgale muhalefet etmemeleri isteniyordu. Osmanlı hükûmeti, İtalyan notasına 29 Eylül 1911'de cevap verdi. Bu cevapta; Trablusgarp ve Bingazi'nin geri kalmasının kendilerinden önceki idarenin eseri olduğu, bundan dolayı meşrutiyet hükûmetinin suçlanamayacağı, son üç sene zarfında bölgede İtalyan teşebbüslerine büyük kolaylıklar sağlandığı ve iyi niyet gösterildiği, burada asayişin temini konusunda hiçbir endişeye mahal olmadığı, İtalyan ve diğer tebaanın bölgeden ayrılmasını gerektirecek bir olay olmadığı belirtiliyordu. Ancak Bâb-ı Âli'nin notaya cevap verdiği gün, İtalya da harp ilanı notasını verdi. Bu ilan-ı harp notasında, özetle; İtalyan isteklerinin gerçekleştirilmesi konusunda, İtalya'nın, Osmanlı Devleti'ne verdiği sürenin İtalya'nın hoşuna gidecek bir cevap gelemeden sona erdiği, Osmanlı Devleti ve memurunun Trablusgarp ve Bingazi'deki İtalyan hak ve menfaatlerini korumakta kötü niyetli ve aciz olduğu iddia ediliyor, İtalyan hak ve menfaatlerini sağlamak zorunda oldukları bildiriliyordu.

Osmanlı Devleti'ne nota verilmeden hemen önce, 25 Eylül 1911'de, İtalya'da seferberlik emri yayımlandı. Bu emirde seferberliğin birinci günü olarak 28 Eylül tarihi belirlenmişti. Silah altında bulunan 1890 doğumlular ile birlikte, seferi kolordunun birliklerini teşkil edecek olan 1888 doğumlular ise 23 Eylül'de silah altına çağrıldılar. Bunların birliklerine katılımları da 26 Eylül'de tamamlandı.

Diğer devletlerin işgale tavrı
İtalya henüz Osmanlı Devleti'ne savaş ilan etmeden hemen önce Adriyatik sularında ve Preveze'de Türk-İtalyan savaşı başlamıştı. İtalya bu sefere başlarken, Avrupa büyük devletlerinin icazetini almıştı. The Daily Telegraph gazetesinde, Birleşik Krallık'ın İtalya savaşa girdiği takdirde tarafsız kalacağı ve İtalya'ya karşı Osmanlı'yı müdafaa etmeyeceği belirtiliyordu. Daily Graphic'te ise Britanya'nın savaşın sadece Trablusgarp'a ait olmasını ve Avrupa'ya sıçramamasını İtalya'ya tembih ettiği bildiriliyordu.

Balkanlarda ise Trablusgarp Savaşı başlayınca, Osmanlı Devleti Balkan devletlerinin saldırabileceği veya Rumeli'de ayaklanmalar olacağını düşünerek, oraya çok sayıda asker yığmıştı. Bundan en çok Bulgaristan ürkmüş ve büyük devletlere başvurarak kendilerini korumalarını istemişti. Savaşın başladığı günlerde Bulgar ve Sırp hükûmetleri arasında, iki tarafın menfaatlerini görüşmek üzere bir yakınlaşma başladı. Bulgarlara göre, o sıradaki fırsat kaçırılmamalıydı. Bütün Balkan devletleri, Osmanlı Devleti'ne karşı ittifak etmek üzereydi. Bulgaristan, Osmanlı-İtalyan savaşının hemen bitmesini istemedi. Çünkü bu savaşın, Balkanlar'da Slavlara karşı olan bu iki devleti zayıflatacağını düşünmekteydi.

Savaşın başlaması Yunan kamuoyunda da heyecan yaratmış ve Başbakan Venizelos'un savaştan faydalanmak için vaktinde hazırlık yapmamasından ötürü eleştirilmesine sebep olmuştu. Ancak Balkanlar'da yeni olayların çıkmasını istemeyen İtalya ve diğer Avrupa devletleri tarafından Yunanistan'ın savaştan faydalanma isteği rafa kaldırılmıştı.

İşgalden hemen önce Trablusgarp ve Osmanlı Devleti
Trablusgarp Savaşı'ndan hemen önce, buradaki tümenden önemli bir kısmı silahlarıyla birlikte Yemen'e İmam Yahya ayaklanmasını bastırmak üzere gönderildi ve tekrar yerlerine iade edilmedi. Trablusgarp Vali ve Kumandanı Müşir İbrahim Paşa, bu işin Trablusgarp'ın İtalyanlara tesliminden başka bir şey olmadığını ısrarla ifade etmişse de asker nakliyatını engelleyememişti. Burada ancak jandarma vazifesi görecek, çok az bir kuvvet bırakılmıştı. 1910 yılı bütçesinde kabul edilen, Trablusgarp'taki iki süvari alayı da bir alaya indirildi.

Trablusgarp'taki asker mevcudunun azaltılması bir nevi İtalyan işgaline zemin hazırlanmış oldu. Buraya gönderilen subaylarda eskiden olduğu gibi mahalli lisana vakıf olma şartı aranmadı. Trablusgarp halkı geçimini temin etme hususunda da sıkıntı içindeydi. Bu durum Trablusgarp mebusları tarafından defalarca hükûmete bildirildiği halde, Osmanlı hükûmeti bu konuda oldukça ihmalkar davrandı.

İbrahim Hakkı Paşa hükûmetinin, savaş öncesi yaptığı en büyük hatalardan biri de, İtalyanların isteği üzerine Trablusgarp'ta vali olarak bulunan İbrahim Paşa'yı görevden almasıydı. İbrahim Paşa, Trablusgarp'ta Osmanlı menfaatlerini koruduğu için, İtalyanlar ondan hep şikayetçi olmuşlar ve buradan gönderilmesi için sürekli Osmanlı hükûmetine baskı yapmışlardı. İbrahim Paşa'nın yerine tayin edilen Bekir Sami Bey ise izinli olarak Tokat'ta bulunduğu için hemen Trablusgarp'a gidemese de, savaş başladıktan sonra görev yerine ulaşabildi. Bu nedenle savaş öncesi bölge, valisiz, komutansız, askersiz, son derece savunmasız ve işgale açık bir duruma getirilmişti. İbrahim Hakkı Paşa ise savaş öncesi, Trablusgarp'taki icraatından dolayı vatan hainliği ile suçlanmıştı. Mahmut Kemal İnal'a göre bütün bunlar su-i tesadüf değil su-i idareydi ki cinayet addine layıktı.

Trablusgarp Savaşı öncesi, Osmanlı hükûmetinin yanlış hareket ettiği İtalyanlarca da itiraf ediliyordu. İtalyanlar İttihat ve Terakki'nin Trablusgarp'ta yerli halk arasında İtalya aleyhine propaganda yaptıklarını fakat buna paralel olarak askeri hazırlıklarını kuvvetlendiremediklerini, bilakis buradan devletin ihtiyacı olan diğer bölgelere asker çektiklerini ifade ediyorlardı. Nitekim, İtalya bu savaşa bir sömürge savaşı gibi değil de sanki büyük bir Avrupa devleti ile savaşa giriyormuş gibi hazırlanmış, ihtiyatlar da dahil olmak üzere bütün Deniz Kuvvetlerini seferber ettiği gibi, kiraladığı ticaret gemilerini de savaş için hazır hale getirdi. Eylül ayında bu hazırlıklar yapılırken, Osmanlı Devleti'nin tek tedbiri savaştan önce Trablusgarp'a gönderilen Derne gemisi oldu.

Savaşın ülke çapında yarattığı üzüntü ve heyecan, savaş için maddi yardım teklif eden ve savaşa bizzat gönüllü asker olarak katılmak isteklerini bildiren mektupların gazetelere gönderilmesine sebep oldu. Ayrıca yurt içinde ve dışında İtalyan işgalini protesto eden mitingler düzenlendi. Savaş başladıktan hemen sonra, İbrahim Hakkı Paşa istifa etti. Bunun üzerine sadrazamlık 30 Eylül 1911'de sekizinci kez Mehmed Said Paşa'ya verildi.

Savaş

Savaşın başlangıcı

İtalya, 23 Eylül 1911'de Osmanlı hükûmetine bir nota vermiş, 26 Eylül'de, silah ve cephane taşıyan bir Osmanlı gemisi Trablusgarp'a ulaştı. 28 Eylül günü ise İtalya, Osmanlı Devleti'ne bir ültimatom vererek, 48 saat içinde Bingazi ve Trablusgarp'ın İtalyan yönetimine bırakılmasını ve İtalya'ya yıllık vergi verilmesini talep etti. 29 Eylül'de İngiliz ve Fransız hükûmetlerinin desteğini de arkasına alan İtalya, Osmanlı İmparatorluğu'na savaş ilan etti. Aynı gün İtalya'nın Adriyatik Denizi'ndeki bazı Osmanlı gemilerini batırması üzerine, Adriyatik'te çıkarları bulunan Avusturya-Macaristan İmparatorluğu, bu bölgede savaşılmasını yasakladı.

Bu esnada 23 Eylül 1911'de tüm İtalyan donanması Amiral Augusta Aubry komutasında Augusta limanında toplandı. 26 Eylül'de Varese, Roma ve Napoli gemileri Trablusgarp kıyılarında devriyedeydi. 27 Eylül'de bu gemilere Guiseppe Garibaldi kruvazörü ile Euro, Astro, Freccia ve Strale muhripleri de katıldı. Amiral Paolo Thaon di Revel komutasındaki bu kuvvet Trablusgarp limanını yakın ablukaya aldı. 27-28 Eylül'de limana iki mile kadar yaklaşan gemiler ışıldaklarla kıyıyı taradılar, ertesi gün şehrin açıklarında seyrettiler. 28 Eylül'de İtalya, 24 saatlik bir ültimatom verdi, 29 Eylül 1911'de savaş ilan etti. Savaş ilanının ardından İtalyan gemileri Trablusgarp ve çevresini bombaladı.

Savaş başladıktan sonra, Bâb-ı Âli'de Trablusgarp'ta mukavemet edip etmeme konusunda genelde iki görüş mevcuttu. Mehmed Said Paşa'nın ilk toplantısında eldeki mevcut imkânlarla mukavemet lüzumu kararlaştırıldı. Ahmed Muhtar Paşa'ya göre Trablusgarp'ta mukavemet cinayet demekti. Kâmil Paşa da aynı görüşte idi. Şeyhülislam Cemaleddin Efendi de harbin uzamasının can ve mal kaybından başka bir işe yaramayacağını söylüyordu. Bütün olumsuz şartlara rağmen, Osmanlı Devleti Trablusgarp'ı göz göre göre düşmana savaşmadan teslim edemezdi. Bu hem kamuoyunda hoş görülmez hem de Osmanlı Devleti'nden pay almak için pusuda bekleyen devletlere kötü örnek olurdu. Bu savaş çok ümitsiz şartlar içinde olacaktı. Oradaki kuvvetlere silah ve cephane yollamak imkânsız gibiydi. Ancak Birleşik Krallık ile Fransa, Mısır ve Tunus'un tarafsızlığını ilan ederek kendi sömürgelerindeki Müslümanları gücendirmeyecek ve onların şikayetlerine yol açmayacak ve bu üç tarafı bu şekilde idare yoluna gideceklerdi.

İtalyan işgali ve kara savaşları
29 Eylül'de bir İtalyan torpido botu Trablus limanına gelerek, şehirdeki İtalyan vatandaşlarını aldı. 30 Eylül'de kıyıya çıkan İtalyan temsilcisi teslim olunması talebini resmen bildirdi. 2 Ekim'de Amiral de Revel karaya çıkarak teslim olunması isteğini tekrarladı, ancak bu istek reddedildi. 3 Ekim 15.30'da İtalyanlar şehri bombalamaya başladı; eski ve kısa menzilli topları olan Türk istihkamları ancak saat 17.00'ye kadar çatışmaya devam edebildi. Osmanlı kuvvetleri bu bombardımanda 11 ölü, 20 yaralı vermiş, şehirde yağmalamalar ve kaos baş göstermişti. Bombardıman ertesi gün 07.00'de tekrar başladı ve yarım saat kadar daha sürdü. Bombardımanın ardından şehrin Belediye Başkanı, ileri gelenleri ve mahalle imamları valiye giderek teslim olunmasını istediler, ancak red cevabı aldılar. Bu cevabı kabul etmeyen kalabalık, İtalyan amiraline bir heyet göndererek teslim olma talebinde bulundu. Osmanlı kuvvetleri ise geride bıraktıkları topları ve teçhizatı tahrip ederek şehrin dışına çekildi. 5 Ekim 07.00'de İtalyan askerleri Trablus'un batısında herhangi bir direnişle karşılaşmadan karaya çıktı, 07.30'da tabyaları ele geçirdi. Direnişle karşılaşmayan İtalyanlar, öğle vakti şehri ele geçirdi. Şehirdeki Osmanlı yöneticileri ve memurları Malta'ya sürgün edildi. 11 Ekim'de şehirde Osmanlı idarecisi kimse kalmamıştı.

Osmanlı birlikleriyle İtalyanlar arasında ilk kara çatışması 8 Ekim'de gerçekleşti. Suani ben Adem'de bulunan bir grup süvari, gece karanlığında İtalyan ileri karakollarına akın yaptı. 9-10 Ekim'de tekrarlanan akın ise başarısız oldu. Bu akınlar başarılı olmadıysa da, İtalyan güçlerini yeniden yapılanmaya ve iç bölgelere ilerlemektense kıyı başını tutmak üzere savunma düzeni almaya zorladı. 11-20 Ekim'de işgal için hazırlanan İtalyan Seferi Kuvveti  Trablus'a çıktı. İtalyan gücü 35.000 kişiye ulaşmıştı.

18 Ekim'de Derne'yi, 20 Ekim'de de Bingazi'yi ele geçiren İtalyanlar, buralara asker çıkartmaya başladılar.

20 Ekim'e kadar İtalyanlar, Türk Afrikası kıyılarının önemli noktalarını ele geçirmiş bulunuyorlardı. Bu şehirlerin hiçbirisi kendiliğinden İtalyanlara teslim olunmamıştı. 23 Ekim'de saldırıya geçen Osmanlı Ordusu, İtalyanları kuşatmış ve uzun süren savaştan sonra İtalyanlar kurtulmuşlardı. 26 Ekim'de yapılan bir başka Osmanlı saldırısı da geri püskürtüldü. Bu iki günde İtalyan kuvvetleri 13 subay, 361 er ölü ve 16 subay, 142 er yaralı vermiş, İtalya'da ek kuvvet talep edilmişti. Türklerin kaybı ise 170 ölü, 360 yaralıydı. 23 Ekim 1911'de Şar el Şat'ta (Trablus doğusunda, İtalyanca Sciara Sciat) gerçekleşen şiddetli çatışma sonrası İtalyan askerleri Arap sivil halkına karşı ihanet suçlamasıyla bir pogrom gerçekleştirdi. 5 gün içinde binlerce sivil Arap öldürüldü, evleri yakıldı ve hayvanlarına el koyuldu. İleriki haftalarda İtalyanlar açık alanlarda toplu idamlar gerçekleştirdi ve 4.000 sivili Tremiti ve Ponza adalarına tehcir etti. 5 Kasım'da İtalyan resmî gazetesi, Trablusgarp'ın İtalya tarafından ilhak edildiğini yayımlamışsa da bu henüz gerçekleşmemişti. Osmanlı direnişi karşısında İtalyan kuvvetleri sahilden fazla uzaklaşamamışlardı. Kasım sonunda Trablusgarp'taki İtalyan askerî gücü 100 bin kişiye ulaşmıştı. Aralık başında Osmanlı mevcudu ise 1.200 nizami asker ve 20.000 kadar gönüllüden ibaretti. 26-27 Kasım'da İtalyan güçleri Ayn-Zara vahasına saldırdılar, sert direnişe rağmen bölgenin bir kısmını ele geçirdiler ve Türk kuvvetleri geri çekildi. 4-5 Aralık'ta ikinci saldırıda bölgede hakimiyetlrini genişlettiler.

10 Aralık'ta Chaurand Tümeni'ne mensup sekiz piyade taburu, direnişle karşılaşmadan Trablusgarp'ın yaklaşık olarak 9-10 kilometre doğusundaki Tuzla (Mellah) Gölü'ne vardı. Osmanlı kuvetlerinin burasını boşalttığını fark edince 13 Aralık'ta vahanın merkezine yakın olan Tacura'yı ele geçirdi. 19 Aralık'ta Sedre (Bir-Tobras) muharebesi gerçekleşti, Osmanlı kuvveti tarafından çevresi sarılan İtalyan gücü, gelen takviye kuvvet ve Osmanlıların cephane yetersizliği sayesinde imha edilmekten kurtularak ertesi sabah geri çekilmek zorunda kaldı. Osmanlıların 17 ölü, 25 yaralısına karşılık İtalyan kaybı 200'e yakındı.

İtalyanlar ayrıca Kızıldeniz'de de bazı hareketlerde bulunmuşlardı. Savaş öncesi İtalyanlar buraya bazı gemiler göndermişler ve Türklere karşı ayaklanan Şeyh İdris'in yardımıyla, Türkleri burada da sıkıştırmaya çalışmışlardı.

Enver Paşa, Mustafa Kemal, Fuat (Bulca), Nuri (Conker) ve Fethi (Okyar) gibi Osmanlı subayları gizli yollarla Trablusgarp'a gelip (Örneğin Mustafa Kemal Paşa, buraya "gazete muhabiri Şerif Bey" adıyla Mısır üzerinden ulaşmıştır) buradaki kuvvetleri düzenleyerek, İtalyanlara rahat vermeyecek şekilde sürekli saldırılar başlattılar. Enver, yaptığı bir gazete röportajında, "Buraya geldiğimde 900 çöl savaşçısı bulmuştum. Şimdi ise elimin altında 16 bin talimli asker var" diyerek durumu ortaya koymaktadır. Bu ordu, yapılan savaşlar sonucunda 2 makineli tüfek, 250 tüfek, 2 top, sayısız mermi ve 10 tane de katır ele geçirmiştir.

Yerel halkın da desteklediği direnişe Senusi tarikatı şeyhi ve adamları destek vermişti. Ancak İtalyanların düşündüğünün aksine, buradaki Osmanlı direnişi çok kuvvetli olmuş, Enver, Mustafa Kemal ve Neşet gibi komutanların yönettiği ordular, sayıca çok üstün olan İtalyan kuvvetlerine karşı kahramanca savaşmışlardır. Trablusgarp'taki Osmanlı birlikleri başlıca üç komutanlığa ayrılmıştı:

 Trablus Komutanlığı: Kurmay Albay Neşet
 Bingazi Komutanlığı: Kurmay Binbaşı Enver
 Derne Komutanlığı: Kurmay Binbaşı Mustafa Kemal

Kasım 1911'de İtalyanlar Çanakkale Boğazı'na saldırmak için hazırlıklar yaptılar. Ancak Rusya ticari kaygılardan dolayı buna karşı çıktı. Kasım ayında İtalyanlar, Ekim ayında boşalttıkları bazı mevzileri tekrar ele geçirdiler. 19 Aralık'ta bir İtalyan kolu, imha olmaktan son anda kurtuldu. Ayrıca bu dönemlerde İtalyan basını Almanya, Avusturya-Macaristan İmparatorluğu ve Fransa'yı, İtalya'nın başarılarına engel oldukları iddiasıyla suçlamaya başlamıştı.

8 Aralık'ta Trablusgarp'a gelen Mustafa Kemal Paşa, 22 Aralık'ta Tobruk Muharebesi'ni kazandı Derne'de 16-17 Ocak 1912 taarruzunda gözünden yaralandı. Bir ay hastanede tedavi gördükten sonra, 6 Mart 1912'de Derne komutanı oldu ve burada başarılı savunma muharebeleri yaptı.

Ocak 1912'de İtalyanların 100 bin kişilik askerine karşılık Bingazi'de 15 bin, Trablus'ta da yaklaşık 10 bin Osmanlı askeri ve Arap gönüllüsü savaşmaktaydı. 25 Mart 1912'de Osmanlı Devleti'nin koruyucusu görevini üstlenen ve İtalya'nın müttefiki olan Almanya, ara buluculuk yapmak için İtalya Kralı'yla Venedik'te görüştü. Ancak bu görüşmeden bir sonuç çıkmadı.

Tobruk

Trablusgarp Savaşı'nın başında İtalyanların ana lojistik planları Trablusgarp ve Sirenayka'nın en doğusunda bulunan Tobruk limanlarını ele geçirmekti. Büyük gemiler için elverişli olan bu limanlar İtalyan kuvvetlerinin desteklenmesinde kullanılacak, lojistik destek sağlayacaktı. Diğer liman şehirleri zaman içerisinde kademeli olarak işgal edilecekti. 4 Ekim'de 400 denizciden oluşan İtalyan gücü kayıp vermeden karaya çıktı. Ekim sonunda İtalyan güçleri kasabada cephane, kömür ve malzeme ikmal depoları ve bir telsiz istasyonu kurmuş, iki deniz tümenini destekleyecek altyapıyı hazırlamıştı.

Tobruk'un işgalinin ardından İtalyan güçleri neredeyse her gün taciz ve saldırılara maruz kaldı, karşılık olarak Osmanlı güçleri üzerine hem denizden hem de Tobruk'a çıkartılan topçu bataryasından bombardıman yapıldı. İlk önemli çarpışma 5 Kasım'da gerçekleşti. Ekim'deki ufak tefek çatışmalardan sonra Osmanlı ve Libya kuvvetleri, 9 Kasım'da bölgeye gelen Enver Bey (daha sonra Enver Paşa) tarafından organize edildi. Libya-Arab kuvvetleri kumandanı "Meryem" kabilesi tarafından desteklenen Şeyh Muberra'ydı.

13 Kasım 1911'de İtalyanların ikinci önemli harekâtı gerçekleşti. 2.000 kişilik bir İtalyan birliği telgraf hatlarını imha etmek için saldırıya geçti. Şeyh Müberra'nın Meryem kabilesi mensupları ile beraber Osmanlı tarafındaki güç 200 kişiydi. Kayıp verme konusunda isteksiz olan İtalyanlar hücumdan vazgeçerek çekildiler. Bu günlerde aralarında Kurmay Kolağası Mustafa Kemal'in de olduğu Osmanlı subayları da Mısır üzerinden bölgeye gelip muharebelere katılmaya başlamıştı.

Tobruk cephesinde en önemli muharebe, 21/22 Aralık gecesi gerçekleşen Nadura Tepesi muharebesi oldu. 12 Osmanlı askeri, yüzbaşı vekili Necip Efendi, Şeyh Müberra ve 120 Libyalı gönüllü, 200 İtalyan askerince korunan Nadura tepesini ele geçirmek üzere saldırı düzenledi. İki saat içinde İtalyan mevkileri ele geçirildi ve İtalyan kıtası arkalarında 3 makineli tüfek ve malzeme bırakarak Tobruk'a çekildi. Daha sonra gerçekleşen bir İtalyan karşı baskınında Şeyh Muberra ve on savaşçısı öldü, İtalyan güçleri yeniden geri çekildi. İtalyanlar daha sonra bu stratejik yeri 1912 yılında büyük bir güç ile yeniden ele geçirerek daha güçlü tahkimatlar inşa ettiler.

İlerleyen dönemde İtalyan güçlerinin savunma pozisyonlarında kalması ve hakimiyetlerini iç kesimlere genişletmedeki isteksizlikleri sebebiyle küçük çaplı çatışmalar dışında önemli bir olay olmadı. 18 Ekim'deki barış anlaşmasına dek savaşın geri kalanı boyunca İtalyan güçleri tahkimat hazırlarken, Osmanlı güçleri de küçük çaplı saldırılar ile tacizlerde bulunmaya devam etti. İtalyan güçleri bu saldırılara uçaklardan bombardıman ve topçu atışlarıyla cevap verdi.

Derne

İtalyanlar 16 Ekim'de şehre donanmaları ile gelerek, şehrin bir saate kadar teslim edilmesini ve tüm Osmanlı askerlerinin silahlarının toplanarak teslim olmalarını talep etti; Derne Komutanlığı ise bu talebi reddetti. İtalyanlar bombardımanın ardından yaptıkları ilk çıkartmada kıyıdan yoğun ateşle karşılaştılar ve geri çekildiler, ertesi gün şehir tahliye edilince 18 Ekim'de yapılan ikinci çıkartmada hiçbir direnişle karşılaşmadan şehri ele geçirdiler.. İtalyan gücünün başındaki Korgeneral Vittorio Trombi şehrin valisi ilan edildi.

Derne'deki muharebeler aralıksız olarak sürmüş olsa da, en yoğun çatışmalar savaşın ilk aylarında (Kasım 1911-Mart 1912) ve sonuna doğru (Eylül-Ekim 1912) gerçekleşmiştir. Bölgedeki İtalyan güçleri diğer kara birliklerinden izole, sadece donanma desteğiyle savaşıyordu; şehir hala Osmanlı kontrolünde olan bir platonun yakınındaydı ve gönüllü Osmanlı subaylarının birçoğu bu bölgedeydi. İtalyanlar Derne bölgesini üs olarak kullanarak iç bölgelere ulaşmayı hedefliyordu. Osmanlı kuvvetlerinin ilk amacı ise İtalyanları Derne'de durdurmak ve şehri geri almaktı. Kasım ayında Osmanlı güçleri çeşitli ufak çaplı saldırılar düzenlediler, İtalyanlar ise şehri tahkim ettiler.

24 Kasım'da bir İtalyan birliği Türk mevzilerine ilerlerken Ayn Derne Şelâlesi bölgesinde pusuya düşürüldü. Kısa sürede süngü muharebesine dönüşen çatışmada İtalyanlar geri çekilmek zorunda kaldı. 24 Kasım çarpışmasının ardından İtalyan Genelkurmayı, bölgedeki kuvvetleri tümen seviyesine çıkartma kararı aldı. Aralık ortasında Derne'deki İtalyan gücü 13 tabur ve bir süvari grubu, bir 75 mm sahra bataryası, iki dağ bataryası, bir 149 mm obüs bataryası ve bir uçaktan oluşuyordu.

Türkler ile yerel halktan direnişçiler Derne ve çevresinde İtalyan güçlerine sürekli olarak tacizlerde bulunuyordu. Telgraf ve telefon hatlarının kesilmesi, İtalyanlara ulaşan su hatlarının tahrip edilmesi, mevzilerin tahrip edilmesi gibi gerilla savaşı saldırıları gerçekleştiriliyordu. 27 Aralık'ta İtalyanlar topçu ateşi desteğiyle Türk mevzilerine saldırıya geçtiler, Osmanlı güçleri ise pusu düzeni almıştı. Yaklaşan İtalyanlar dört Türk topunun baskın ateşiyle karşılandı, piyadeler de hücuma kalktı. Bu baskın karşısında İtalyanlar geri çekildi. Ertesi gün yeniden saldırmayı deneyen İtalyanlar, bölgede bulunan Kurmay Yarbay Enver Bey komutasındaki kabilelerle çatışmaya girdi, daha sonra Derne'ye geri çekildi.

18 Aralık'ta cepheye katılan Mustafa Kemal, 16-17 Ocak 1912 gecesi inşa halinde olan bir İtalyan tabyasına saldırı düzenlendi ancak kabile kuvvetlerinin isteksizliği sebebiyle 22 ölü ve 27 yaralı verilmesine rağmen bir sonuç alınamadı. Mustafa Kemal Şubat 1912'de Derne cephesinin başına geçti. İlerleyen günlerde İtalyan güçleri savunma tabyalarının inşaatına devam ettiler ve Derne'deki istihkamlarda kalarak saldırıya geçmediler. Osmanlı güçleri ise ufak keşif harekâtları ve tacizlere devam ederek İtalyanları yıldırmaya çalışıyordu. 11-12 Şubat gecesi Osmanlılar Lombardiya Tabyası'na baskın düzenledi. Mart 1912'de Derne'deki İtalyan kuvvetlerinin mevcudu 15-16 bin asker civarındaydı. Osmanlı gücü ise 8 subay, 274 er ve 7.742 Arap mücahitten oluşuyordu. Arap askerlerini Senusi zaviyeleri sağlıyordu ve başlarındaki şeyhleri Osmanlı subaylarına bağlıydı.

Derne'de en büyük muharebe 3 Mart 1912'de gerçekleşti. Nizamiye askerleri ve milislerden oluşan 70 kişilik bir kuvvet bir pusuda İtalyanlara önemli zayiat verdirdi ve geri çekilmeye zorladı. Osmanlı kuvvetleri 63 ölü ve 168 yaralı verirken, İtalyanlar yaklaşık 8 subay ölü, 13 subay ve 52 er ölü, 13 subay ve 164 er yaralı verdiler, 60 tüfek ve çok miktarda malzeme kaybettiler. Bu çatışmanın ardından İtalyanlar uzun süre tekrar saldırıya geçemediler. İstihkam birlikleri Türk baskınlarını gördüklerinde hızlıca geri çekilmeye, ana güç ise Derne dışına çıkmamaya başladı.

Ağustos ayının sonunda Derne'deki komutan General Vittorio Trombi emekliye sevk edilmiş, yerine Homs çarpışmalarına katılmış olan Tümgeneral Ezio Reisoli gönderilmişti. Bu değişikliğin ardından İtalyan birliklerinin mevcutları arttırıldı. 11 Eylül 1912'de İtalyanlar Derne'den çıkmak için güçlü bir hücum başlattılar. Bu hücumda kuvvetlerinin çoğunu kullanan General Rezoli, Kasr-el Leben'i ve Şeydi Abdülâziz yoluna hakim olan mevkileri önemli sayıda kayıp vermesine rağmen ele geçirdi. 17 Eylül'de tekrarlanan bir taarruzda ise Mustafa Kemal komutasındaki Türk ve Araplar tarafından tekrar durduruldular. 24 Eylül'de yeni bir büyük saldırıda ilk gün beş kilometre ilerleyen İtalyanlar, Türklerin karşı saldırıları sebebiyle ele geçirdikleri araziyi terk ederek Derne'ye döndüler. Ekim ayında İtalyanlar Derne'de hücumlarını sona erdirdiler ve savunma pozisyonları aldılar. İç kesimlere ilerleme yolundaki çabalara ara vermiş, Osmanlıları zora düşürecek diplomatik bir çözümü beklemeye odaklanmışlardı.

Deniz cephesi
Savaş boyunca deniz üstünlüğü İtalyanlarda kaldı. Karşısında Osmanlı donanması olmayan İtalyanlar, Türk Afrika kıyısı boyunca birçok bölgeyi sürekli olarak serbestçe bombardımana tuttular. 1 Ekim 1911'de bir İtalyan torpido botu, Trablus'a teçhizat taşıyan Sayyad-ı Derya gambotu ile Derne vapurunu yakalayarak teslim olmalarını istedi. Gambot kıyıya dönerek karaya oturdu, Derne ise teslim olmamak için kendi kendini batırdı.

Şubat ve Martta İtalyanlar Bingazi'yi tamamen ele geçirdiler. Bunun yanında Beyrut limanındaki 2 küçük Osmanlı gemisini batırdılar. Yemen'de Ocak 1911'de başlayan isyan nedeniyle daha savaş başlamadan önce Trablus'taki kuvvetlerin bir kısmı bu bölgeye kaydırılmıştı. Ocak 1912'de İtalyan donanması Kızıldeniz'e girip, buradaki Osmanlı gemilerinden bazılarını batırarak El-Hudeyde limanını bombalamaya başladı. İtalyanların bölgedeki varlığı, deniz ulaşımını aksattığı için Yemen isyanının bastırılmasını zorlaştırıyordu.

18 Nisan'da İtalya donanması Çanakkale Boğazı'nı bombalamaya başladı. Bunun üzerine Osmanlı İmparatorluğu, boğazları kapattı. Ancak bu hareketin uluslararası ticarete darbesi çok büyük oldu. Rusya'nın tahıl ihracatı milyonlarca dolarlık zarara uğrarken, Birleşik Krallık, Bulgaristan, Yunanistan ve Romanya gibi ülkelerin zararları da günlük 100 bin doları buluyordu. Karadeniz'e gidecek olan Birleşik Krallık gemileri, Süveyş Kanalı üzerinden Hindistan'a gitmek zorunda kaldılar. Ancak 10 Mayıs'ta Avrupa ülkelerinin baskılarından dolayı boğazlar tekrar ticarete açıldı.

Beyrut Deniz Muharebesi

Trablusgarp Savaşı devam ederken İtalyan kuvvetlerinin Libya sahillerine çakılıp kalmaları ve iç bölgelere bir türlü girememesi üzerine, İtalyan hükûmeti, On İki Ada ve diğer bazı Osmanlı şehirlerini baskı altına alarak ve tazyik ederek Osmanlı hükûmetine barış antlaşmasını zorla imzalatmaya karar verdi. İtalyanların saldırmayı düşündüğü şehirlerden biri de Beyrut'tu. Beyrut bir Osmanlı şehri olmasına karşın Fransız nüfuzunun yoğun olduğu bir bölgeydi; şehirde çok sayıda Avrupalı yaşıyordu. Aynı zamanda Beyrut bütün ilahi dinlerce kutsal sayılan Kudüs'ün bir kapısı durumundaydı. İtalya'nın Beyrut'a saldırısı, sadece Osmanlı Devleti'ni değil diğer Avrupa devletlerini de rahatsız edecek; bunun sonucunda büyük devletler barışa zorlamak için Bâb-ı Âli'ye baskı yapacaklardı. Bu gerekçelerle 24 Şubat 1912'de bir İtalyan filosu Beyrut'a saldırdı; limanda bulunan Osmanlılara ait Avnillah zırhlı korveti ve Ankara torpido botu batırıldı, şehir topa tutuldu. Şehrin bombardımanının kasten mi yapıldığı, yoksa başarısız topçu atışları sebebiyle mi olduğu konusu tartışmalıdır.

Savaşın sonu

Bunun üzerine 4 Mayıs'ta İtalya kuvvetleri, Rodos'a çıkarma yaptılar ve iki hafta içerisinde Rodos'u, daha sonraki 2 hafta süre içerisinde On İki Ada olarak bilinen adalar grubunu ele geçirdi. Böylece 389 yıldır Osmanlı yönetiminde kalmış, yönetim merkezi Rodos olan Cezair-i Bahr-i Sefid Eyaleti (On İki Ada) tamamen İtalya'nın eline geçti. 8 Haziran'da Trablus'taki Osmanlı kuvvetleri çöle püskürtüldü. Haziran'dan Ağustos'a kadar süren çarpışmalar sonunda bütün batı sahil şeridi İtalyanların hakimiyetine geçti. 12 Temmuz'da 5 İtalyan savaş gemisi, Osmanlı filosuna saldırmak için Çanakkale Boğazı'na girdi. Ancak boğazın girişine Kilitbahir civarında çelik kablolar çekildiği için 18 Temmuz'da İtalyanlar ilerleyemeden ağır ateş altında kaldılar ve geri çekildiler. Bu, ayrıca savaş içindeki son deniz savaşı olmuştur. Eylül'de Osmanlı İmparatorluğu ve İtalya Krallığı arasında barış görüşmeleri başladı. İki taraf da savaşın bitmesini istemesine rağmen çatışmalar devam ediyordu. 22 Eylül'de güçlü bir Osmanlı mevkii ele geçirildi. Binbaşı Enver Paşa komutasındaki Osmanlı kuvvetleri bazı saldırılar yapsalar da, ağır kayıplar vererek geri çekilmek zorunda kaldılar. Buna rağmen İtalyanlar dörde bir sayı ve büyük silah üstünlüğüne karşın Trablusgarp'ta sonuçsuz durumun ötesine geçemediler, aldıkları bölgelerde de kontrolü sağlayamamaktaydılar; zira bu bölgelerde Arap ve Türk düzensiz kuvvetlerinin gece baskınları, yeniden ele geçirme girişimleri ve gerilla saldırıları ile sürekli kuşatma altındaydı. İtalyanlar bu baskınlara karşı yerel halka sert tedbirler uyguluyordu bu baskınların intikamı ve gözdağı olarak yakalanan kişilerden pek çoğu halkın önünde asılıp idam edildi. Bu sebeple İtalyanlar ise sahilde belli bir kesim dışında bir hakimiyet alanı oluşturamadılar.

8 Ekim'de Karadağ'ın Osmanlı İmparatorluğu'na savaş ilan etmesiyle Balkan Savaşları başlayınca, Osmanlı İmparatorluğu her ne pahasına olursa olsun İtalya'yla barışa razı oldu, çünkü Ege Denizi'ndeki İtalyan donanması, Makedonya'ya yardım gönderilmesini engelliyordu. Sonuçta İtalya'nın şartları kabul edildi ve 15 Ekim 1912'de İsviçre'nin Ouchy (Uşi) kentinde antlaşma imzalandı.

Uşi Antlaşması ve savaşın sonucu

İsviçre'de Lozan'in bir semti olan Uşi (Ouchy)'de imzalanan antlaşmaya göre;

 Osmanlı İmparatorluğu, Trablusgarp ve Bingazi'deki kuvvetlerini çekecek ve buraları İtalya'ya bırakacak,
 Osmanlı İmparatorluğu, Trablusgarp'taki Müslümanların haklarını koruyacak,
 İtalya Krallığı, On İki Ada'yı Osmanlı İmparatorluğu'na geri verecekti.

Ancak Osmanlı İmparatorluğu, Balkan Savaşları'nda On İki Ada'yı Yunanistan'a kaptırma endişesi içinde kaldığı için adaları, savaştan sonra geri almak şartıyla İtalya'ya verdi. Ancak İtalya, Balkan Savaşları bitmesine rağmen adaları kendi topraklarına kattığını ilan etti.

Savaş sonunda Osmanlı İmparatorluğu, Kuzey Afrika'daki son topraklarını da kaybetmiş oluyordu. Ayrıca ileriki yıllarda Türkiye ve Yunanistan arasında sıkça sürtüşmelere neden olacak olan adalar sorunu da başlamıştı. II. Dünya Savaşı sırasında Almanya tarafından işgal edilen On İki Ada, bir taktik ve hediye olarak Türkiye'ye hediye edilmek istenmiş, ancak ülkenin tarafsızlığını bozacağı için, bu öneri reddedilmiştir. On İki Ada, 1947 yılındaki Paris Antlaşması'yla Yunanistan'a bağlanmıştır.

İtalya'da ise savaş, İtalyan Milliyetçiliği'nin gelişmesine katkıda bulunmuş ve 1922 yılında Benito Mussolini'nin iktidara gelişini kolaylaştırmıştır.

Savaşta içine düşülen çıkmaz, Osmanlı siyasi hayatına 21 Kasım 1911'de Hürriyet ve İtilaf Fırkası'nın kurulması biçiminde yansıdı. Hürriyet ve İtilaf Fırkası'nı kuran ve bu fırkaya giren kişilerin tek ortak oldukları konu, İttihat ve Terakki düşmanlığıydı. Fırkanın birinci amacı da İttihat ve Terakki'yi iktidardan uzaklaştırmaktı. İttihat ve Terakki'nin itibarını büyük ölçüde kaybettiği bu günlerde, Hürriyet ve İtilaf'ın ortaya çıkması, çok taraftar toplamasına ve dağınık durumdaki muhalefeti birleştirmesine sebep oldu.

Savaşta ilkler
Trablusgarp Savaşı, dünya tarihinde ilk kez uçakların savaş aracı olarak kullanıldığı savaştır. Trablusgarp Savaşı'nda İtalyan uçakları savaş sırasında bombalama ve bildiri dağıtma gibi görevler üstlenmişlerdi. İtalyan pilot Giulio Gavotti 1 Kasım 1911'de dünya tarihinde ilk kez uçaktan Osmanlı askerlerinin üzerine bomba atarak bir hava saldırısı gerçekleştirdi. Bunun için İtalyanlar dünyada bir ilki gerçekleştirmişlerdir.

Trablus'taki hava harekâtı yapılırken siyasi ve psikolojik sonuçlar elde etmek için Osmanlı hatlarının gerisine ve Arapların üzerine bildiriler atılmıştı. Tarihte uçak ile atılan ilk bildiri şöyleydi:
"Trabluslu Araplar'a: Bizimle gelmek için ne bekliyorsunuz? Camilerinizde ibadet etmek arzusunu duymuyor musunuz? Ailelerinizle sakin yaşamak istemiyor musunuz? Bizim de kitabımız var, biz de namuslu ve dindarız. İtalya, babanızdır. Çünkü Memleketimiz, anneniz Trablus'la evlenmiştir."
Ayrıca, Osmanlı tarafından ilk uçak bu savaşta düşürülmüştür.

Galeri

Notlar

Kaynakça
Özel

Genel

Ali Haydar Emir (1923). 1327-1328 Türkiye - İtalya Harbi Tarih-i Bahrisî, Bahriye Matbaası, İstanbul.
Akgün, Seçil ve Uluğtekin, Murat, (1993), "Hilal-i Ahmer ve Trablusgarp Savaşı" , OTAM (Ankara Üniversitesi Osmanlı Tarihi Araştırma ve Uygulama Merkezi) Dergisi Sayı: 3
Arar, İsmail (1986). Osmanlı Mebusan Meclisi Reisi Halil Menteşe'nin Anıları, Hürriyet Vakfı Yayınları, İstanbul.
Armaoğlu, Fahir (2006). 19. Yüzyıl Siyasi Tarihi (1789-1914), Alkım Yayınevi, Ankara. ISBN 9789759920951.
Armaoğlu, Fahir (2004). 20. Yüzyıl Siyasi Tarihi (Cilt 1-2: 1914-1995), 1. Cilt, Alkım Yayınevi, Ankara. ISBN 9753370091.
Bayar, Celal (1967). Ben de Yazdım: Milli Mücadeleye Giriş, Cilt: 1, Baha Matbaası, İstanbul.

Bozkurt, Gülnihal (1996). Batı Hukukunun Türkiye'de Benimsenmesi, Türk Tarih Kurumu Yayınları, Ankara. ISBN 9751607027.Campagna di Libia (1938). Ministera Della Guerra Rome. Çev: Afif Tuğrul

David, Wade Dewood (1940). European Diplomacy in the Near Eastern Question 1906-1909, The University of Ilions press, Champaign, Illinois.

Hanioğlu, M. Şükrü, ed. (1989). Kendi Mektuplarında Enver Paşa, Der Yayınları, İstanbul.

Ion, Theodore P. (1910). "The Cretan Question", The American Journal of International Law.

Kurtcephe, İsrafil (1990) "Trablusgarb'ın İtalyanlarca İşgali, Mustafa Kemal Ve Arkadaşlarının Direnişe Katılmaları" , Ankara Üniversitesi Türk İnkılap Tarihi Enstitüsü Atatürk Yolu Dergisi, Cilt: 2 Sayı: 6
Kurtcephe, İsrafil, (1994), "Osmanlı Parlamentosu ve Türk-İtalyan Savaşı (1911-1912)" , Ankara Üniversitesi Osmanlı Tarihi Araştırma ve Uygulama Merkezi (OTAM) Dergisi, Sayı: 5 Sayfa: 235-258
Kurtcephe, İsrafil (1995). Türk-İtalyan İlişkileri (1911-1916), Türk Tarih Kurumu Yayınları, Ankara. ISBN 975-16-0701-9

Savelli, Asterio & Hayward, Fernand (1940). İtalya Tarihi, 2. Cilt, Kanaat Kitabevi, İstanbul. Çev: Galip Kemali Söylemezoğlu.
Şıvgın, Hale (2006). Trablusgarp Savaşı ve 1911-1912 Türk-İtalyan İlişkileri: Trablusgarp Savaşı'nda Mustafa Kemal Atatürk'le ilgili bazı belgeler, Atatürk Kültür, Dil ve Tarih Yüksek Kurumu Atatürk Araştırma Merkezi, Ankara. ISBN 9789751601605

Rıza Nur (1996). Hürriyet ve İtilaf nasıl doğdu nasıl öldü?, Kitabevi Yayınları, İstanbul.
Tuğrul, Afif (1944). Türk-İtalyan Harp Tarihi, 1. Cilt, Askeri Deniz Matbaası, İstanbul.
Tunaya, Tarık Zafer (2007). Türkiye'de Siyasal Partiler - Cilt 1 (İkinci Meşrutiyet Dönemi 1908-1918), İletişim Yayıncılık, İstanbul. ISBN 9789754706451
Uzunçarşılı, İsmail Hakkı (1982). Osmanlı Tarihi, 3. Cilt, Türk Tarih Kurumu Yayınları, Ankara.

Dış bağlantılar

 Kurtcephe, İsrafil (1990). İtalyan Donanmasının Çanakkale Boğazını Geçme Teşebbüsleri
 İTALYAN DONANMASıNIN ÇANAKKALE BOGAZıNı GEÇME TEŞEBBÜSLERİ
 Tarih III: Kemalist Eğitimin Tarih Dersleri (1931-1941). Kaynak Yayınları (2001). s.301
 "Turco-Italian War 1911-12", (1954), The Encyclopedia Americana Cilt 27, say.175-177
 1911'de İtalyanlar tarafından asılan 14 Libyalı veya Osmanlının görüntüleri.

Trablusgarp Savaşı


Denise Parruque, née le 5 février 2003, est une skipper mozambicaine.

Carrière
Denise Parruque est sacrée championne d'Afrique de 470 à Luanda en 2020 avec Maria Machava, ce qui les qualifie pour les Jeux olympiques d'été de 2020 à Tokyo.

Lors de ces Jeux, elles ne parviennent pas à se qualifier pour la course aux médailles.

Notes et références

Liens externes

Skipper mozambicain
Skipper aux Jeux olympiques d'été de 2020
Naissance en février 2003
Sportive mozambicaine

Denise Parruque


Paolo Tibaldi (né le  à Plaisance, décédé le  à Rome), carbonaro, franc-maçon, ouvrier opticien et ancien militaire italien.

Bibliographie
Cadet d'une famille de dix enfants, il est né de l'union de Giovanni Tibaldi et Caterina Ferrari. Il devient orphelin du coté paternel à l'âge de cinq ans et, encouragé par sa mère, il se consacré à la sculpture pendant sa jeunesse.

Il s'installe à Rome au milieu des années 1840, où il devient apprenti dans l'atelier de l'artiste bergamasque Giovanni Maria Benzoni, qui est à l'époque l'un des artistes les plus prospères de la capitale.

Dans la capitale papale, Tibaldi combine son intérêt pour l'art avec une passion pour la politique, et commence à fréquenter les jeunes patriotes et les cercles mazziniens clandestins qui visent l'unité nationale et l'établissement de la république. À la veille du déclenchement de la première guerre d'indépendance - bien qu'il ne soit inscrit dans aucune faculté - il s'engage comme volontaire dans le bataillon universitaire romain et fait son baptême du feu dans ses rangs à la bataille de Cornuda, les 8 et 9 mai 1848.

Nommé sergent (sergente) puis sous-lieutenant (sottotenente), Tibaldi participe à la défense de Trévise et, après la chute de la ville, à celle de Vicence. Le 10 juin 1848, au cours des combats près de la Rotonda del Palladio, il est doublement blessé à la poitrine et à la jambe, et reçoit ensuite le grade de capitaine (capitano).

Après la capitulation, il retourne à Rome avec le reste du bataillon universitaire pour défendre la République nouvellement établie.

Il combat les Français à Villa Pamphili le 3 juin 1849 et, après la chute de la capitale, fait partie de la colonne de volontaires qui couvre la retraite de Giuseppe Garibaldi vers le nord et, pendant qu'il atteint Venise, défend la République de Saint-Marin pendant le siège du contingent autrichien. Lorsque cette place est également tombée, Tibaldi est condamné à mort, mais en réalité il est retenu prisonnier pendant trois mois par les Autrichiens avant d'être remis aux Français et libéré.

Il refuse de retourner à Plaisance, sa ville natale, car elle est sous l'occupation des Habsbourg, préférant un exil volontaire à Paris, où il arrive le 10 janvier 1850. Dans la capitale française, il trouve un logement chez un opticien - un certain Jamas - qui non seulement l'héberge mais lui apprend aussi le métier, si bien qu'après trois ans et demi, Tibaldi peut ouvrir son propre atelier au 122 boulevard Ménilmontant.

Tout en continuant à faire des bénéfices, l'exilé italien ne cesse de fréquenter les milieux républicains, non seulement ses compatriotes, mais aussi les députés transalpins qui dénoncent les visées autoritaires de Louis Napoléon Bonaparte. Après le coup d'État du 2 décembre 1851, il participe aux manifestations et aux combats de rue des jours suivants, au point qu'il doit se réfugier à Londres pendant quelques mois.

Le , Tibaldi est arrêté par la police française, avec Paolo Grilli de Cesena et Giuseppe Bartolotti de Bologne, pour avoir planifié un attentat contre Napoléon III. Pour le même attentat, Giuseppe Mazzini, Federico Campanella, Gaetano Massarenti et Alexandre Ledru-Rollin sont jugés par contumace : selon l'accusation, le centre terroriste de Londres a armé les trois assassins à Paris pour tuer l'empereur français. Pendant le procès, Tibaldi a été le seul des trois arrêtés à rester ferme dans sa négation de toute accusation, tandis que Grilli et surtout Bartolotti ont fait des aveux complets, même au-delà des faits et des liens qu'ils pouvaient connaître.

Dans ses mémoires, le patriote de Plaisance indique la confession imprudente de Bartolotti comme l'origine de sa condamnation ; cependant, il est vrai que la Haute Police du Second Empire avait depuis longtemps identifié le faux nom (Stalford) avec lequel Mazzini signait les lettres à ses partisans et surveillait leur correspondance: l'existence d'un plan d'attaque n'était donc pas une invention des Bolonais, mais était prouvée par les ordres provenant de Londres ainsi que par une valise contenant des poignards et des pistolets apportée par Tibaldi lui-même de la capitale anglaise six mois plus tôt et déposée dans une maison voisine : Grilli et Bartolotti étaient censés être les exécutants matériels du meurtre, tandis que Tibaldi était chargé d'assurer le soutien logistique de l'action.

Cependant, le procureur de Paris a pu utiliser la loquacité de Bartolotti pour impliquer Ledru-Rollin dans le complot, bien qu'il n'y ait aucune preuve concrète de sa contribution. Le 4 août 1857, Grilli et Bartolotti sont condamnés à quinze ans de prison, tandis que Tibaldi, avec les accusés par contumace, est condamné à la déportation perpétuelle à Cayenne.

Lorsqu'il arrive en Guyane à l'été 1858, il est enfermé, avec les autres prisonniers pour crimes politiques, sur l'île du Diable, où il peut apprécier la vie "communautaire" qui leur était accordée et, surtout, se lier d'amitié avec l'avocat démocrate Louis-Charles Delescluze.

L'amnistie du 16 août 1859 - décrétée par Napoléon III pour célébrer la fin de la guerre en Italie - libère son compagnon français, mais aggrave considérablement les conditions de détention de Tibaldi (qui, comme Ledru-Rollin, est exclu de la mesure de clémence par ordre du ministre de la Justice). Depuis sa résidence obligatoire sur l'île du Diable, il est détenu dans une cellule souterraine de la prison de Château Rouge sur l'île Royale, soumis au harcèlement du personnel pénitentiaire, et est resté dans cette condition très dure pendant dix ans.

Delescluze, quant à lui, organise une campagne dans la presse métropolitaine et dans la presse des colonies pour la libération de Tibaldi, et une lettre du prisonnier italien datée du 21 décembre 1869 fut publiée dans les journaux d'opposition : le récit des conditions de vie dans le cachot tropical fait une impression considérable sur l'opinion publique.

Le 6 février 1870, Tibaldi est amnistié et, étant interdit de territoire français, il choisit Londres comme nouvelle étape de son exil. Dans la capitale britannique, il entre en contact avec les milieux républicains, avec la loge maçonnique des Philadelphes et avec des sections de l'Association internationale des travailleurs. De nombreux banquets sont organisés en l'honneur du "martyr" de la haine bonapartiste et il a l'occasion de retrouver Louis Blanc et de faire la connaissance de Gustave Flourens, Karl Marx et Friedrich Engels. Des lettres de soutien et de félicitations sont arrivées de Garibaldi, Mazzini et Victor Hugo.

Accusé par la police française avec Flourens d'un nouveau complot (dont il se déclare totalement innocent), il entreprend un voyage en Italie pour voir sa mère âgée, sans savoir qu'elle est morte pendant son séjour à Cayenne.

À Florence, il retrouve ses anciens compagnons d'armes, désormais tous au sommet de la nouvelle armée royale italienne, en particulier le général Nicola Fabrizi et Francesco Crispi, dont il est l'hôte pendant un mois. Les deux hommes s'étaient rencontrés à Paris en 1856, lorsque le patriote sicilien était venu le voir avec une lettre d'introduction de Mazzini. Crispi et Tibaldi sont restés en correspondance jusqu'à sa mort, ce qui s'est avéré être une amitié cordiale malgré le tournant monarchique du premier.

À Plaisance, il est élu président d'honneur du club républicain fondé à l'occasion de sa visite.

Malgré une nouvelle condamnation à la déportation par le tribunal de Blois, Tibaldi, de retour à Londres, décide de répondre à l'appel de Léon Gambetta pour la défense de Paris le 5 septembre 1870, où il se précipite deux jours plus tard à la tête d'une petite légion d'exilés.

En France, il retrouve Delescluze, Auguste Blanqui, Flourens et de nombreux autres anciens compagnons de détention et de conspiration ; après un premier enthousiasme pour la " légion tibaldienne ", le nouveau gouvernement provisoire refuse de l'habiller et de l'armer, sous prétexte que cela aurait créé des frictions avec le gouvernement italien, compte tenu des notes défavorables de l'ambassadeur de Vittorio Emanuele II, mais en réalité il s'inquiète d'un contingent entièrement composé de démocrates et de radicaux.

À la tête de ses hommes (une légion italienne, dite parfois « tirailleurs de Tibaldi ») , Tibaldi se rend à l'hôtel de ville le 31 octobre 1870 (jour de la reddition de Metz) pour demander des armes et participe à l'occupation temporaire du bâtiment et à la première tentative d'instauration de la Commune de Paris. cela lui vaut une nouvelle arrestation sur ordre du président du gouvernement de la Défense nationale Louis-Jules Trochu et une nouvelle détention, d'abord à la Conciergerie puis au fort de Vincennes, jusqu'au 27 janvier 1871.

Pendant son emprisonnement, il est élu à l'Assemblée nationale de Bordeaux, à laquelle il refuse catégoriquement d'adhérer, et nommé général de la Garde nationale de Paris, poste qu'il cède à Garibaldi, le considérant plus méritant. Pour effectuer personnellement la nomination à Caprera, Tibaldi quitte Paris le 20 mars 1871, n'ayant ainsi plus aucun rôle direct dans l'expérience communarde.

Ne pouvant rentrer à Paris, il décide de rester en Italie, malgré la saisie ordonnée par le gouvernement sur ses biens familiaux et le contrôle strict auquel il est soumis : dans la seconde moitié du XIX siècle, Tibaldi est devenu pour la police du continent une sorte de virtuose de l'attentat politique, à tel point que son nom est associé, sans lien apparent, à l'assassinat de Charles III de Bourbon-Parme en 1854 et à l'attentat contre le roi Amédée Ier d'Espagne en 1872.

En 1873, il publie ses mémoires à Rome et à Milan, intitulées Da Roma a Cayenne, lotta, esigli, deportazione (De Rome à Cayenne, lutte, exil, déportation...), en hommage évident à celles de Delescluze - qui était tombé sur les barricades de la Commune - intitulées De Paris à Cayenne, journal d'un transporté (Paris 1869).

Il est décédé à Rome le 17 janvier 1901.

Références

Source
  TIBALDI, Paolo, Dizionario Biografico degli Italiani - Volume 95 (2019) - Istituto dell'Enciclopedia italiana

Voir aussi
 Commune de Paris

Liens externes
  Paolo Tibaldi sur le site maitron.fr
  TIBALDI, Paolo, Dizionario Biografico degli Italiani - Volume 95 (2019) sur le site treccani.it

Naissance à Plaisance (Italie)
Naissance en janvier 1824
Décès en janvier 1901
Décès à Rome
Décès à 77 ans
Personnalité politique italienne du XIXe siècle
Commune de Paris
Histoire de l'anarchisme

Paolo Tibaldi


Die Straßenbahn Inowrocław bediente fünfzig Jahre lang den Stadtverkehr in der Stadt Inowrocław ().

Entstehung
Die Stadt liegt in der Woiwodschaft Kujawien-Pommern etwa 40 Kilometer südöstlich der Bezirkshauptstadt Bydgoszcz (Bromberg) und etwa 200 Kilometer westlich der polnischen Hauptstadt Warschau.

Inowrocław war zu Beginn des 20. Jahrhunderts eine Kreisstadt mit 25.600 Einwohnern in der preußischen Provinz Posen. Neben dem Handel und der Industrie sind ein Steinsalz- und ein Schwefelkiesbergwerk hervorzuheben sowie ein Solbad, das die vorhandenen Mineralquellen nutzte. Im Bahnhof zweigte von der Hauptbahn Posen–Gnesen–Thorn eine Strecke nach Bromberg ab. Zudem begannen in Hohensalza Nebenbahnen nach Rogasen und Kreuz und Strelno und Mogilno.

Nach mehrjährigen Bemühungen der Stadträte Paul Baumgarten und Gustav Treiniesow wurde im Mai 1912 die Städtische Straßenbahn Hohensalza als Eigenbetrieb gegründet. Nahe bei dem 1908/09 erbauten Elektrizitätswerk im Kruschlewitzer Weg wurde das kleine Straßenbahndepot mit drei Gleisen errichtet. Zunächst eröffnete man eine 1,8 Kilometer lange eingleisige Teilstrecke in Meterspur, die am Bahnhof in der Bahnhofstraße begann und zum Marktplatz führte. Später wurde sie bis zur Posener Straße (Kreuzung mit der Szymborzer Straße) verlängert. Erbauer war die Berliner Allgemeine Elektrizitäts-Gesellschaft.

Die ersten Probefahrten fanden am 28. Oktober 1912 statt; der öffentliche Verkehr begann am 10. November 1912. Die Tram war bei den Einwohnern und Besuchern der Stadt (meist Kurgästen) sehr beliebt und wurde gern benutzt. Die Stadt hatte nun einen eigenen Straßenbahnbetrieb wie Bromberg, Thorn, Graudenz, Posen und Lódź.

Weitere Entwicklung
Die Straßenbahn verkehrte im 7,5-Minuten-Takt. Sie begann auf zwei Gleisen vor dem Bahnhof und fuhr über Bahnhofstraße–Friedrichstraße–Marktplatz–Kleine Friedrichstraße–Kastellanstraße bis zur Posener Straße. Am 10. August 1913 wurde die Linie bis Range? bei dem Salzwerk I in der Posener Straße verlängert. Damit war der 3,5 km lange Hauptteil der Strecke vollendet. Nach der amtlichen Statistik waren damals drei Triebwagen und sechs Beiwagen vorhanden.

Die Linie war nicht lange in Betrieb, weil sie unwirtschaftlich blieb. Außerdem drohte ein Bergsturz im Bereich des Salzbergwerks, wo am 27. November 1917 2000 Quadratmeter Fläche einbrachen. 1918 wurde ein Teil der Strecke stillgelegt, so dass die Tram nur bis zum Marktplatz fahren konnte.

Mit dem abgebauten Gleismaterial konnte eine neue Linie gebaut werden, die ab 1933 die Artilleriekaserne (drei Kilometer) erreichte. Sie blieb unverändert bis zum Beginn der 1960er Jahre in Betrieb, als der Abschnitt vom Marktplatz bis zum Plac Wojska Polskiego stillgelegt wurde. In den letzten beiden Betriebsjahren der Straßenbahn gab es nur noch eine Linie zwischen dem Bahnhof und dem Marktplatz.

1962 wurde die Einstellung der Straßenbahn angeordnet. Am 31. Dezember 1962, kurze Zeit nach dem fünfzigjährigen Jubiläum, verkehrte die letzte Tram in der Stadt. Die Fahrzeuge wurden nach Bydgoszcz gebracht, wo sie bis 1995 als Arbeitswagen eingesetzt wurden. Das Depot diente anschließend dem städtischen Fuhrpark, später den Stadtbussen als Werkstatt. Die meisten Gleise in der Stadt wurden 1963 entfernt. Manche Leitungsmasten überlebten bis in die 1970er Jahre. Auch Rosetten befinden sich noch an manchen Häusern an der ehemaligen Strecke.

Weblinks

Inowroclaw
Spurweite 1000 mm
Verkehr (Woiwodschaft Kujawien-Pommern)
Inowrocław

Straßenbahn Inowrocław


Et hôtel particulier ( (hvor "hôtel" er gengivet fra Mellemengelsk som "inn"— som kun bruges nu i Inns of Court,— og "particulier", betyder "personlig" eller "privat") er et byhus i en storslået form, som svarer til det britiske townhouse. Hvor et almindeligt maison (hus) blev bygget som en del af en kæde eller en række, delvist delende vægge med huse på begge sider og med direkte front mod en gade, blev et hôtel particulier ofte fritstående, og i det 18 århundrede ville huset altid være placeret entre cour et jardin: mellem cour d ' honneur (en indgangsgård), og haven bagved. Der er hôtels particuliers i mange store byer som Paris, Bordeaux, Albi, Aix-en-Provence, Avignon, Caen, Lyon, Montpellier, Nancy, Rouen, Rennes, Toulouse og Troyes.

Etymologi

Ordet hôtel kommer fra det gamle franske ord hostel, (fra Latin hospitālis "hører til gæster"). Det fremstår således, at et byhus for den franske adelsmand blev brugt af ham, ikke som et hjem, men som et privat sted for midlertidigt logi, måske med en fast stab, hvor han blev behandlet som en sporadisk eller lejlighedvis gæst. Udtrykket var tilsvarende i middelalderens London som "Inn", hvor næsten alle store adelsmand besad en, normalt i City of London. Det engelske ord "hotel" udviklede en mere specifik betydning for servicerede værelser til leje, som ordet "inn" gjorde, når det erstattede endelsen "house", for eksempel Jarlen af Northumberlands middelalderlige townhouse ville være kendt som "Northumberland's Inn", men en senere version blevet kaldt "Northumberland House". Sprogbrugen kan være forvirrende: på moderne engelsk bruges ordet hotel til at betegne en kommerciel bygning der indlogerer rejsende; et herberg (engelsk: hostelry) er mere ambitiøst end den moderne betydning af ordet inn (eller på dansk: kro). Moderne fransk anvender også hôtel for kommerciel ikke-private hoteller: forvirrende nok er Hôtel de Crillon på Place de la Concorde bygget som en hôtel particulier og er i dag et offentligt hotel. Hôtel des Invalides bevarer sin tidlige oprindelse som et hospice for krigsveteraner.

På fransk er et hôtel de ville eller mairie et rådhus (og ikke et hotel), som Hôtel de Ville, Paris eller Hôtel de Ville de Montréal. Andre officielle organer kan give deres navn til de bygninger, som de holder et sæde i: bortset fra Paris, har flere andre franske byer et Hôtel de Cluny, som vedligeholdes af klostret Cluny. Hôtel de Sens blev bygget som ærkebiskoppen af Sens' parisiske residens.

Hôtel-Dieu ("Guds Hôtel") er det gamle navn givet til det vigtigste hospital i franske byer, såsom Hotel-Dieu de Beaune.

Eksempler
I Aix-en-Provence:

 Hôtel d'Arbaud-Jouques
 Hôtel de Boisgelin
 Hôtel Boyer de Fonscolombe
 Hôtel de Caumont
 Hôtel de Forbin
 Hôtel de Gantès
 Hôtel de Grimaldi-Régusse
 Hôtel du Poët
 Hôtel Silvy
 Hôtel de Simiane
 Hôtel de Valbelle
 Hôtel de Villeneuve d'Ansouis

I Blois:

 Hôtel d'Alluye

I Paris:

 Hôtel de Soubise
 Hôtel Salomon de Rothschild
 Hôtel Lambert
 Hôtel Matignon
 Hôtel de Sens
 Hôtel de Rambouillet
 Hôtel Biron
 Hôtel d'Evreux
 Hôtel de Cluny
 Hôtel Carnavalet
 Hôtel de Salm
 Hôtel Grimod de La Reynière
 Hôtel Jacquemart-André
 Hôtel de Marigny
 Hôtel de Lauzun
 Hôtel de Beauvais
 Hôtel de Boisgelin

I Rennes:

 Hôtel de Blossac

I Toulouse:

 Hôtel d'Assézat
 Hôtel d'Astorg et de Saint-Germain
 Hôtel de Bagis
 Hôtel de Bernuy
 Hôtel de Boysson-Cheverry
 Hôtel de Brucelles
 Hôtel de Buet
 Hôtel Dahus
 Hôtel Dumay
 Hôtel de Felzins
 Hôtel Jean de Pins
 Hôtel de La Mamye
 Hôtel Mansencal
 Hôtel Thomas de Montval
 Hôtel d'Ulmo
 Hôtel du Vieux-Raisin

I Vesoul:

 Hôtel de Pétremand

Se også

 Château

Henvisninger

Hustyper

Hôtel particulier


Der Pavilhão de Portugal ist ein Ausstellungsgebäude im Parque das Nações der portugiesischen Hauptstadt Lissabon.

Es wurde zwischen 1995 und 1998 anlässlich der Weltausstellung Expo 98 als Pavillon für das gastgebende Land Portugal nach Plänen des Architekten Álvaro Siza Vieira errichtet. Es besteht aus zwei parallel angeordneten Ausstellungshallen. Der weite Platz zwischen den Gebäuden wird von einer Hängedachkonstruktion aus Beton überspannt.

Für die Nachnutzung wurden verschiedene Vorschläge diskutiert, die das Gebäude unter anderem als Sitz des portugiesischen Kabinetts oder eines Architekturmuseums vorsahen. Derzeit dient es für temporäre Ausstellungen.

Im März 2010 wurde der Pavillon als Monumento de Interesse Público (MIP) unter Denkmalschutz gestellt.

Weblinks

Kunsthalle
Bauwerk im Parque das Nações
Imóvel de Interesse Público
Expo 98
Álvaro Siza Vieira
Ausstellungsbau
Kulturdenkmal in Lissabon

Pavilhão de Portugal


Korčulanska biskupija bila je povijesna biskupija, na području današnje Dubrovačke biskupije, sa središtem u Korčuli. Biskupija je nastala tijekom 14. stoljeća kada je tadašnji stonski biskup Ivan Krusić, zbog Nemanjićevog osvajanja Stona, premijestio središte u Korčulu. 1300. papa Bonifacije VIII. službeno osniva biskupiju odvojivši je od Hvarske biskupije. Iako je Stonska biskupija obnovljena 1524. zalaganjem Dubrovačke Republike koja je vratila Ston pod svoju upravu, biskupija u Korčuli djelovala je do 1828. kada je pripojena Dubrovačkoj biskupiji. 1933. papa Pio XI. obnovio ju je kao naslovnu biskupiju, dok je trenutni naslovni biskup Juan Miguel Betancourt Torres, pomoćni biskup Hartforda.

Istaknutiji biskupi
 Ivan Krusić (1296. – 1314.)
 Augustin Quinctius (1573. – 1605.)

Popis naslovnih biskupa

  Thomas Benjamin Fulton (28. prosinca 1968. – 7. srpnja 1978.)
 John Joseph O'Connor (18. travnja 1979. – 6. svibnja 1983.)
 Pedro Luís Guido Scarpa (22. srpnja 1983. – 26. ožujka 1990.)
 Patrick Joseph Thomas Sheridan (30. listopada 1990. – 2. prosinca 2011.)
 Vincent Dollmann (25. srpnja 2012. – 25. svibnja 2018.)
 Juan Miguel Betancourt Torres (18. rujna 2018. - ...)

Izvori

Katolička upravna podjela Hrvatske

Korčulanska biskupija


Richard Donald Crenna () a fost un actor american de film, televiziune și radio și ocazional regizor de televiziune.

Filmografie

Referințe și note

Legături externe

Nașteri în 1926
Decese în 2003
Actori americani
Laureați ai premiilor Emmy

Richard Crenna


An Lepidosperma quadrangulatum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni A.A.Ham.. An Lepidosperma quadrangulatum in nahilalakip ha genus nga Lepidosperma, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Lepidosperma

Lepidosperma quadrangulatum


තිස්ස දේවේන්ද්‍ර (ඉංග්‍රීසි: Tissa Devendra) යනු  හිටපු  සභාපති සමාජ සේවා කොමිසම.

ජීවන සටහන්

තිස්ස දේවේන්ද්‍ර ලංකා විශ්ව විද්‍යාලයෙහිත්, කේම්බ්‍රිජ් විශ්ව විද්‍යාලයෙහිත් උගත්තේය. උපාධි ලබා ගැනීමෙන් පසු හෙතෙම ශ්‍රී ලංකා පරිපාලන සේවයෙහි තිස් වසරක රාජ්‍ය සේවයක නිරත වූයේය. අනතුරුව තිස්ස දේවේන්ද්‍ර එක්සත් ජාතීන්ගේ උපදේශක සේවාවෙහි ද නිරත විය. ශ්‍රී ලංකාවේ සංස්කෘතිය හා ඉතිහාසය අළලා ඔහු විසින් ඉංග්‍රීසි බසින් ලියූ ලිපි ලේඛන නිරතුරුව ඉංග්‍රීසි පුවත්පත් හා සඟරා ආදියෙහි පළවේ. ඔහු නමින් ප්‍රකාශිත තිස්ස දේවේන්ද්‍ර වැටුප් කොමිෂන් සභා වාර්තාව නිරතුරුව සඳහන් කරනු ලබන රාජ්‍ය ලේඛනයකි. කලක් ඔහු රාජ්‍ය සේවා කොමිෂන් සභාවේ සභාපති පදවියද හෙබවීය.

තිස්ස දේවේන්ද්‍ර  කොළඹ නාලන්දා විද්‍යාලයයේ ආදි සිසුවෙකි.

ආශ්‍රිත
  තිස්ස දේවේන්ද්‍රයන් ගේ ඉංග්‍රීසි විකිපීඩියා පිටුව
 කොළඹ නාලන්දා විද්‍යාලයයේ ආදි සිසු සිවිල් නිලධරයන්

චරිත කතා
ශ්‍රී ලාංකිකයෝ
ආදි නාලන්දියයෝ
ශ්‍රී ලාංකික බෞද්ධයෝ
ලාංකික සිංහලයෝ
1929 උපත්

තිස්ස දේවේන්ද්‍ර


NGC 5605 est une galaxie spirale intermédiaire située dans la constellation de la Balance. Sa vitesse par rapport au fond diffus cosmologique est de , ce qui correspond à une distance de Hubble de . NGC 5605 a été découverte par l'astronome germano-britannique William Herschel en 1784.

On ne s'entend pas sur la classification de cette galaxie. Spirale intermédiaire pour les bases de données NASA/IPAC et HyperLeda, spirale barrée selon Wolfgang Steinicke et spirale ordinaire pour le professeur Seligman. On voit à peine la présence d'une barre sur l'image obtenue des données du relevé Pan-STARRS, ce n'est certes pas une spirale barrée, mais ce pourrait aussi être une spirale ordinaire.

La classe de luminosité de NGC 5605 est III et elle présente une large raie HI. Elle renferme également des régions d'hydrogène ionisé.

À ce jour, trois mesures non basées sur le décalage vers le rouge (redshift) donnent une distance de , ce qui est un peu à l'extérieur valeurs de la distance de Hubble. Notons cependant que c'est avec la valeur moyenne des mesures indépendantes, lorsqu'elles existent, que la base de données NASA/IPAC calcule le diamètre d'une galaxie et qu'en conséquence le diamètre de NGC 5605 pourrait être d' si on utilisait la distance de Hubble pour le calculer.

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des objets du New General Catalogue

Liens externes

 NGC 5605 sur le site du professeur C. Seligman

5605
Constellation de la Balance
Galaxie spirale
Galaxie spirale intermédiaire
Objet céleste découvert en 1784
Objet céleste découvert par William Herschel

NGC 5605


Kyjiv v Miniatjuri (Київ в мініатюрі, Kiev i miniature) er en miniaturepark i Hidropark i Kyiv. Den blev åbnet 23. juni 2006.

Parken omfatter et areal på 1,8 ha med 48 modeller af Kievs seværdigheder i størrelsesforholdet 1:33. Blandt modellerne er Majdan Nezalezjnosti (Uafhængighedspladsen), hovedgaden Khesjtsjatyk, klostret Kyjevo-Netsrska Lavra, klostret Mykhajlivskyj Zolotoverkhyj Monastyr, byporten Zoloti Vorota, katedralen Sofijskyj Sobor, statuen Batkibsjtsjyna-Maty, hovedbanegården Kyjiv-Lasazjyrskyj og Boryspil Internationale Lufthavn.

Eksterne henvisninger

"Київ в мініатюрі" (ukrainsk)

Kyiv
Miniatureparker
Etableret i 2006

Kyjiv v Miniatjuri


Mimbrera roja puede referirse a:
 El nombre común de la planta Salix pentandra.
 El nombre común de la planta Salix purpurea.

Mimbrera roja


Mehmet Fuat Doğu (1914, İstanbul - 31 Mayıs 2004), Türk asker ve istihbaratçı.

Kara Harp Okulu mezunudur. Türk Silahlı Kuvvetleri'nin çeşitli kademelerinde görev yaptıktan sonra, 14 Eylül 1954 tarihinde Kurmay Yarbay olarak MAH Başkanlığı emrine tayin edildi. II. Dünya Savaşı sırasında Nazi istihbarat şefi olan ve savaştan sonra Müttefiklerin safına geçerek Soğuk Savaş'ta komünizme karşı istihbarat faaliyetlerinin merkezinde olmuş olan Reinhard Gehlen'in öğrencilerindendir. Burada çeşitli görevlerde bulunduktan sonra, birinci defa 27 Ağustos 1962 tarihinde Kurmay Albay rütbesi ile MAH Reisi olarak atandı. 30 Ağustos 1962 itibarıyla tuğgeneral rütbesine terfi etti. Bu görevde 25 Ağustos 1964 tarihine kadar kaldı. Aynı tarihte Sivas 59. Tümen Komutanlığı'na verildi. Maddi sıkıntılardan dolayı, MAH'ın CIA'dan para aldığını belirtti.

1 Mart 1966 tarihinde ikinci defa Millî İstihbarat Teşkilatı Müsteşarlığı görevine tayin edildi ve bu görevi de 23 Temmuz 1971'e kadar sürdürdü. Daha sonra atandığı Genelkurmay Teftiş Heyeti Üyeliği'ne devam etti, aynı yıl Korgeneral rütbesi ile emekli oldu. 1973-1978 yılları arası Lizbon Büyükelçiliği görevinde bulundu. Lizbon'daki görevi esnasında Portekiz'de gerçekleşen Karanfil Devrimi'ne şahitlik etti. Bu devrimdeki gözlemlerini "Kırmızı Karanfiller İhtilali" adlı kitabında değerlendirdi.

Dönemin hükûmetine karşı gerçekleştiren 12 Mart Muhtırası'ndan haberi olmasına rağmen, Cumhurbaşkanı Cevdet Sunay'dan emir alana kadar askerlerin faaliyetinden Başbakanı Süleyman Demirel'e bahsetmemiştir.

Fuat Doğu; Nuri Gündeş, Hiram Abas, Şenkal Atasagun ve Emre Taner olmak üzere çeşitli MİT elemanları ve yöneticilerine eğitim verdi.

Kaynakça

1914 doğumlular
2004 yılında ölenler
İstanbul doğumlu askerler
Türk istihbaratçılar
Türkiye'nin Portekiz büyükelçileri
Piyade subaylar
Kara Harp Okulunda öğrenim görenler

Fuat Doğu


Das Grafe-Haus liegt im Stadtteil Kötzschenbroda der sächsischen Stadt Radebeul, auf einem Eckgrundstück Gradsteg 1b/Hermann-Ilgen-Straße 62. Der Häusername geht zurück auf den Bauherrn, den Fleischermeister und Produktenhändler Julius Grafe. Dieser ließ das Gebäude 1895 durch den Architekten und Baumeister Julius Förster aus Dresden nach dessen eigenem Entwurf errichten.

Beschreibung

Das dreigeschossige, unter Denkmalschutz stehende Wohn- und Geschäftshaus ist ein Eckgebäude in halbgeschlossener Bauweise mit einer offengebliebenen Brandwand. Das ausgebaute, ziegelgedeckte Dachgeschoss weist Gauben auf.

Zur Straßenkreuzung zeigt das Gebäude eine erkerartige Eckausbildung; in dieser befindet sich im Erdgeschoss der Eingang zu einem Laden aus der Bauzeit. Direkt neben der Ecke befinden sich Seitenrisalite der beiden Gebäudeflügel. Diese beiden Straßenansichten des als Deutsche Renaissance stilisierten Bauwerks sind annähernd gleich ausgebildet. Daher befinden sich auch jeweils an den entgegengesetzten Flügelenden Seitenrisalite.  Über diesen befinden sich jeweils höhere Staffelgiebel, die zusätzlich auch die Mitte der jeweiligen Straßenansicht markieren.

Der verputzte Bau wird durch zahlreiche Sandsteingliederungen verziert, die Fenster werden durch Sandsteingewände eingefasst und durch verschiedenartige Verdachungen bekrönt.

Literatur

Weblinks

Einzelnachweise

Kulturdenkmal in Radebeul
Erbaut in den 1890er Jahren
Wohn- und Geschäftshaus in Radebeul
Neorenaissancebauwerk in Radebeul
Kötzschenbroda

Grafe-Haus


Pervitin je bio tržišni naziv za sintetičku drogu metamfetamin koju je zbog svojih stimulativnih učinaka tijekom Drugog svjetskog rata koristio Wermacht. Masovno je korišten tijekom napada na Poljsku i Francusku 1939. i 1940. godine.

Pod nadimcima "tenkovska čokolada" (njem. Panzerschokolade), "štuka tablete" (njem. Stuka Tabletten), "pilule Hermanna Göringa" (njem. Hermann Göring Pillen) služile su za ublažavanje osjećaja straha, povećanje sposobnosti koncentracije vojnika kao i za povećanje samopoštovanja.  Prilikom bitke za Staljingrad vojnici Wermachta koristili su velike količine pervitina kao nadoknadu za osjećaj hladnoće, straha i iscrpljenosti.

Izvori

Psihoaktivne droge
Njemačka u Drugom svjetskom ratu

Pervitin


George Adam (* 8. Juni 1969 in Paisley) ist ein schottischer Politiker und Mitglied der Scottish National Party (SNP).

Leben
Adam verbrachte sein gesamtes Leben in Paisley. Vor seiner Wahl in das Schottische Parlament war er als Verkaufsleiter bei verschiedenen Automobilkonzernen tätig. Er lebt zusammen mit seiner Ehefrau in Paisley.

Politischer Werdegang
2007 trat Adam erstmals auf politischer Ebene in Erscheinung als er für einen Bezirk des Distrikts Paisley South in den Regionalrat von Renfrewshire gewählt wurde. Bei den Parlamentswahlen 2011 trat Adam erstmals zu Wahlen auf nationaler Ebene an. In seinem Wahlkreis Paisley gewann er das Direktmandat vor dem Bewerber der Labour Party und zog damit erstmals in das Schottische Parlament ein.

Weblinks
 Eigene Netzpräsenz
 Informationen auf den Seiten des Schottischen Parlaments
 Informationen der SNP

Einzelnachweise

Abgeordneter im Schottischen Parlament
Mitglied der Scottish National Party
Politiker (21. Jahrhundert)
Person (Paisley)
Geboren 1969
Schotte
Brite
Mann
Politiker (Renfrewshire)

George Adam