Otokrasi, bir devlet üzerinde mutlak gücün bir kişinin ellerinde yoğunlaştığı bir yönetim sistemidir. Bu kişinin kararları, dış hukuki kısıtlamalara veya düzenli halk kontrol mekanizmalarına (belki darbe tehdidi veya diğer isyan biçimleri gibi) tabi değildir.

Eski dönemlerde, otokrat terimi bir hükümdar için olumlu bir tanım olarak kullanılırdı ve "çıkar çatışmalarının olmaması" kavramıyla bağlantılı olduğu gibi ihtişam ve gücün bir göstergesi olarak da görülürdü. Bu terimin kullanımı modern dönemlerde de devam etti, çünkü Rus imparatoru 20. yüzyılın başlarına kadar "Rusya'nın Tüm Otokratı" şeklinde tarif ediliyordu. 19. yüzyılda, Doğu ve Orta Avrupa çeşitli halkların yaşadığı otokratik monarşilerin egemenlik alanları altındaydı.

Otokrasi, devletin ortaya çıkmasından bu yana en yaygın ve değişime karşı en dayanıklı rejim türüdür.

Tarih ve tanım
Otokrasi kelimesi, Antik Yunanca autos (Yunanca: αὐτός; "kendi") ve kratos (Yunanca: κράτος; "güç", "kuvvet") kelimelerinden gelir. Kratos, otoritenin Antik Yunan'daki kişileştirmesi olan Kratos'tan türetilmiştir. Ortaçağ Yunancasında, Autokratēs terimi imparator unvanını taşıyan herhangi bir kişi için kullanılırdı, gerçek iktidarlarına bakılmaksızın. Terim Antik Yunanistan ve Roma'da farklı anlamlarda kullanılmıştır. Ortaçağ'da Bizans İmparatoru, Romalılar'ın Otokratı olarak anılırdı. Bazı tarihsel Slav hükümdarları, Bizans etkisi nedeniyle Rus çarı ve imparatorları gibi, resmi unvanlarının bir parçası olarak Otokrat unvanını kullanmışlardır ve bu onları Avrupa'nın diğer bölgelerindeki anayasal hükümdarlardan ayırmıştır.

Diğer hükümet biçimleriyle karşılaştırma
Totalitarizm ve askeri diktatörlükler genellikle otokrasiyle ilişkilendirilir, ancak otokrasi olmak zorunda değillerdir. Totalitarizm, devletin yaşamın her yönünü ve sivil toplumu kontrol etmeye çalıştığı bir sistemdir. Totalitarizm, bir üst lider tarafından yönetilebileceği gibi, bir presidyum, askeri cunta veya tek bir siyasi parti gibi kolektif bir liderlik tarafından da yönetilebilir. Bu durumda otokratik olmasa da, tek parti devleti gibi bir durumda olduğu gibi bir parti tarafından yönetilebilir.

Temel özellikleri
Aristokrasi veya oligarşi, otokrasiye benzerdir, ancak gücü birden fazla kişi kullanır. Aristokrasi terimi otokrasiden farklı olarak, gücü elinde bulunduran kişileri veya grupları, soyluları ve yöneticileri ifade etmek için kullanılır.

Otokrasilerin çoğunda, diktatörün muhalifleri ve farklı düşüncedeki kişiler sistemli baskıya uğrar; örneğin, onları hapse atmak veya hatta öldürmek gibi uygulamalara maruz kalırlar. Otokrat üzerinde hiçbir kontrol olmadığı için, gücü kötüye kullanma olasılığı oldukça yüksektir.

Genel olarak, otokrasi demokrasinin zıttıdır. Burada güç sahipleri -teoride- halk temsilcileri tarafından denetlenir. Ancak pratikte, demokratik kurumlar bağımsız değildir veya, örneğin İran'da olduğu gibi, seçilmemiş kurumlar tarafından gölgede bırakılır. Ayrıca, bakanlar genellikle parlamenterlerden daha fazla güce sahiptir. Bu nedenle, gerçek demokrasiden mutlak diktatörlüğe kadar otokrasi biçimleri mevcuttur.

Bu durumlarda, Adolf Hitler gibi bir diktatör demokratik bir şekilde iktidara gelebilir; ancak iktidara geldikten sonra demokratik kurumları yavaşça ortadan kaldırabilir.

Köken
Eski dönem Avrupa'dan örnekler, erken devletleşmenin demokrasi için uygun olduğunu göstermektedir. Jacob Hariri'ye göre, Avrupa dışında, tarih erken devletleşmenin otokrasiye yol açtığını göstermektedir. Verdiği nedenler, ilk otokratik yönetimin devam etmesi ve "kurumsal aktarım" veya Avrupa yerleşimi olmamasıdır. Bu durum, sömürgeleştirmeyle mücadele etme kapasitesi veya Avrupalıların yeni kurumları yönetmek için ihtiyaç duymadığı devlet altyapısının varlığından kaynaklanıyor olabilir. Bu ülkelerde temsilci kurumların tanıtılması mümkün olmamış ve otokratik yönetimlerini sürdürmüşlerdir. Avrupa kolonizasyonu çeşitlilik göstermiş ve birçok faktöre bağlı olarak gerçekleşmiştir. Doğal kaynakları zengin olan ülkeler, sömürgecilik ve dolaylı yönetim uygularken diğer kolonilerde Avrupalı yerleşimciler görülmüştür. Bu yerleşim nedeniyle, bu ülkelerde muhtemelen yeni kurumların kurulması deneyimlendi. Sömürgeleşme aynı zamanda faktör verimliliğine ve yerleşiklerin ölüm oranına bağlı olarak gerçekleşti.

Mancur Olson, otokrasilerin anarşiden devlete geçişin ilk aşaması olarak gelişimini teorize eder. Olson'a göre, anarşi birçok "dolaşan haydutun" birçok farklı coğrafi bölgede dolaşarak yerel nüfustan servet çekmesiyle karakterizedir ve bu durum yerel nüfusu yatırım yapma ve üretme konusunda teşvik etmek için az bir motivasyon bırakır. Yerel nüfus üretmeye motivasyonunu kaybettikçe, hem haydutların çalacakları servet hem de insanların kullanacakları servet azalır. Olson, otokratları vergi şeklindeki servetin fethane üzerindeki baskısını kontrol ederek bu ikilemi çözen "sabit haydutlar" olarak teorize eder. Bir otokrasi geliştikten sonra, Olson'a göre hem otokrat hem de yerel nüfus daha iyi durumda olacak çünkü otokrat, fethane içindeki servetin korunması ve büyümesi konusunda "kapsayıcı bir çıkar" sahip olacaktır. Şiddet rantların oluşumunu tehdit ettiği için "sabit haydut" şiddeti tekel haline getirme ve barışçıl bir düzen oluşturma teşvikine sahiptir. Peter Kurrild-Klitgaard ve G.T. Svendsen, 9. ila 11. yüzyıllarda Viking genişlemesinin ve yerleşimlerinin dolaşan haydutların sabit hale gelmesi olarak yorumlanabileceğini savunmuşlardır.

Douglass North, John Joseph Wallis ve Barry R. Weingast, otokrasileri şiddeti tekel hâline getirme ihtiyacından doğan sınırlı erişim düzenleri olarak tanımlarlar. Olson'ın aksine, bu bilim insanları erken devleti tek bir hükümdar olarak değil, birçok aktör tarafından oluşturulan bir örgüt olarak anlamaktadır. Otokratik devlet oluşum sürecini, şiddete erişimi olan bireyler arasındaki müzakere süreci olarak tanımlarlar. Onlara göre, bu bireyler birbirlerine kaynaklara erişim gibi ayrıcalıklar tanıyan bir hakim koalisyon oluştururlar. Şiddet rantları azalttıkça, hakim koalisyon üyelerinin işbirliği yapma ve çatışmadan kaçınma teşviki vardır. Hakim koalisyon üyeleri arasında rekabeti önlemek için ayrıcalıklara sınırlı erişim gereklidir, böylece birbirlerine güvenilir bir şekilde işbirliği yapmaya ve devleti oluşturmaya taahhüt edeceklerdir.

Kapalı ve seçilmiş otokrasi
Kapalı otokrasi ve seçimle işbaşına gelen otokrasi arasında önemli farklılıklar bulunmaktadır. Her ikisi de tek bir kişi veya grup tarafından tam yetkiyle yönetilen otoriter yönetim türleridir.

Kapalı otokrasi, resmi parti dışındaki tüm partilerin yasaklandığı bir yönetim biçimidir. Ancak, rejime açıkça karşı olmayan politik bağımsızlar zaman zaman seçilebilir. Bu seçkin grup, halktan hiçbir hesap verme sorumluluğu taşımaz çünkü halka hiçbir sivil özgürlük sağlanmaz. Bu kişiler, miras yoluyla, bir darbe veya diğer meşru olmayan yöntemlerle yetki pozisyonlarını elde edebilirler ve liderleri konusunda hiçbir "seçim" hakları yoktur. 2022 V-Dem Demokrasi Raporu'na göre, kapalı otokrasilerin (2020 itibarıyla 30 ülke) sayısı giderek artmaktadır ve küresel nüfusun %26'sını oluşturmaktadır. Kapalı otokrasiden liberal demokrasiye geçmek için, başlangıçta yarı-liberal otokratik bir geçiş dönemi gerekmektedir (eğer bir savaş sırasında demokratikleşmeyi isteyen yabancı güçler tarafından işgal edilmezlerse).

Öte yandan, seçimle işbaşına gelen otokrasi, otokratın seçim gibi demokratik bir prosedürle kontrolü ele geçirdiği bir yönetim biçimidir. Ancak, bir otokrat bir kez iktidara geldiğinde, yetkisini genişletmek, diğer siyasi figürlerin etkisini kısıtlamak ve mahkeme ve bağımsız basın gibi demokratik kurumları hedef alarak kendilerine karşı çıkanları etkisiz hale getirmek için pozisyonunu kullanacaktır. Seçimleri manipüle ederek iktidar değişimini olası ya da imkansız hale getirmeyi amaçlar. Seçimle işbaşına gelen bir otokrasi altında demokrasiye dair bir görüntü olabilir, ancak gerçekte otokrat çoğu yetkiye sahiptir ve halkın onu hesap verebilir tutma fırsatı çok sınırlıdır, kapalı otokrasiyle benzer şekilde. Bu durum aynı zamanda "otokratik tarafa eğilimli bir hibrit rejim" olarak da adlandırılır. Seçimle işbaşına gelen otokrasiler hâlâ küresel olarak en yaygın hükümet yapısı olarak kabul edilmektedir - dünya nüfusunun %44'ü bu rejim altında yaşamaktadır. Seçimle işbaşına gelen bir otokraside liberal demokrasiye doğru ilerlemek için kalan meşruiyet eksiklikleri ve adaletsizlik engellerinin aşılması gerekmektedir. Bu engellerin kademeli olarak ortadan kaldırılması gerekmektedir.

Bakış
Gerçekten de otokratların yönetmek için bir güç yapılarına ihtiyaç duyması nedeniyle, tarihsel otokrasilerle oligarşiler arasında net bir çizgi çizmek zor olabilir. Çoğu tarihsel otokrat, soylularına, tüccarlarına, askeriye, rahiplere veya diğer seçkin gruplara bağımlı olmuştur. Bazı otokrasiler, tanrısal hak iddiasıyla rasyonelleştirilir; tarihsel olarak bu genellikle orta çağ krallıkları için ayrılmıştır. Son yıllarda araştırmacılar, monarşilerde ve otokrasilerde hükümdarlık devri kuralları arasındaki bağlantıları ve darbe veya hükümdarlık krizlerinin sıklığı arasında önemli ilişkiler bulmuşlardır.

Douglass North, John Joseph Wallis ve Barry R. Weingast'e göre, sınırlı erişimli düzenlerde devlet, kişisel ilişkilerle bağlantılı olan küçük bir elit grubu tarafından yönetilir. Bu eliti korumak için, dışarıdaki insanların, örgütlere ve kaynaklara erişimini engeller. Otokrasi, elitin kişisel ilişkileri, egemen koalisyonu oluşturmaya devam ettiği sürece sürdürülür. Bu akademisyenler ayrıca, egemen koalisyonun daha geniş bir hale gelmeye ve kişisel olmayan ilişkilere izin vermeye başladığında, sınırlı erişimli düzenlerin açık erişimli düzenlere dönüşebileceğini öne sürerler.

Daron Acemoğlu, Simon Johnson ve James Robinson'a göre, politik gücün tahsisi, genellikle "sömürücü devletler" olarak adlandırdıkları otokrasilerin sürdürülmesini açıklar. Bu teorisyenlere göre, otokratik rejimler, ekonomik kaynakları kontrol ederek ve sömürerek güçlerini sürdürürler. Bu sistemlerdeki siyasi kurumlar, gücü ve serveti yönetici elitin ellerinde toplamaya ve kapsayıcı ekonomik ve siyasi kurumların potansiyelini bastırmaya yöneliktir. Bu durum, otokratların geniş bir nüfustan kaynakları sömürmesini ve iktidarda kalmasını sağlar. Yazarlar, kapsayıcı ekonomik ve politik kurumların oluşmasına izin veren siyasi gücün tahsisinin, otokrasilerin dönüşümünde ve demokratikleşme sürecinde kritik bir rol oynadığına dikkat çekmektedir. Onlara göre, de jure siyasi güç siyasi kurumlardan gelirken, de facto siyasi güç kaynakların dağılımına bağlıdır. Mevcut durumda siyasi güce sahip olanlar, gelecekte siyasi ve ekonomik kurumları kendi çıkarları doğrultusunda tasarlayacaklardır. Otokrasilerde, hem de jure hem de de facto siyasi güç bir kişi veya küçük bir elitin elinde yoğunlaşır ve de jure siyasi gücün de facto siyasi güç kadar yoğun olmasını sağlayacak kurumları teşvik ederler. Bu şekilde, sömürücü kurumları olan otokratik rejimler sürdürülür.

Yu-Ming Liou ve Paul Musgrave, kaynak açısından zengin otokrasilerin genellikle güçlerini sürdürmek için hedeflenen gruplara zarar vermek amacıyla antisosyal politikalar uyguladığına dair kanıtlar bulmuşlardır. Örneğin, Orta Doğu otokrasilerinde kadınların özerkliğini kısıtlamak gibi. Bu, iktidarda kalma stratejisi olarak bir taktik olarak kullanılır.

Otokrasiyi yaygınlaştırma
Çin ve Rusya gibi otoriter rejimler ile Kuzey Kore gibi totaliter devletlerin "otokrasi yaygınlaştırması" adı verilen bir süreçle diğer ülkelere kendi yönetim sistemlerini teşvik etmeye çalıştığı iddia edilmiştir. Bazı akademisyenler, Çin ve Rusya'nın başarılı bir şekilde otoriter rejimi dış ülkelere getirdiği konusunda şüpheci yaklaşımlar sergilemektedir.

Diktatörlük ve otokrasi
Terimin resmi bir karakteri olmamasına rağmen, diktatörlük rejimi "otokrasi" veya "otokratik eğilim" olarak tanımlanabilir. Örneğin, 1994 yılında IFRI tarafından yayınlanan RAMSES raporu, "Uganda'da (1971-1980) Idi Amin, Orta Afrika Cumhuriyeti'nde (1965-1979) Bokassa ve Ekvator Ginesi'nde (1968-1979) Macias Nguema gibi liderlerin otokratik büyüklüğü ve acımasızlığından" bahsetmektedir.

Özellikle 20. yüzyılın sonundan itibaren Afrika bu durumdan etkilenmiştir. 2018'de Thomas Cantaloube, kıtada "1990'lı yıllardan bu yana en az yirmi dört devlet başkanının çift dönemlerinin ötesinde iktidarda kalmak için anayasaları değiştirmeye çalıştığını" belirtmektedir. İnsan Hakları İzleme kuruluşundan Anneke Van Woudenberg ise bunun "Afrika Birliği'nin artık askeri darbelerle iktidara gelen hükümetleri tanımama kararının bir sonucu olduğunu; şimdi anayasal darbelerle karşı karşıya kaldıklarını ve bu durumun genellikle karşı çıkanlara karşı bir baskıyla birlikte gerçekleştiğini" ifade etmektedir.

Tarihsel örnekler

 Roma İmparatorluğu, MÖ 27'de Augustus tarafından kurulan ve Roma Cumhuriyeti'nin sonunu getiren bir imparatorluktur. Augustus, resmi olarak Roma Senatosu'nu korurken, gerçek gücü tamamen kendisinde toplamıştır. Roma genel olarak, 180 MS'de Commodus'un imparatorluk yönetimiyle başlayana kadar huzurlu ve refah içindeydi. Üçüncü Yüzyıl Krizi, barbar istilaları, önde gelen general isyanları ve ekonomik gerilemeyle birlikte ortaya çıktı. Diocletianus ve Maximianus, Dominate olarak bilinen bir dönemde imparator kontrolünü güçlendiren otoriter liderler olarak hüküm sürdü. İmparatorluk son derece genişti ve tek bir imparator tarafından yönetmek zordu, bu nedenle Diocletianus tarafından kurulan bir tetrarşi tarafından yönetildi. Sonunda, Batı ve Doğu olmak üzere iki yarıya ayrıldı. Batı Roma İmparatorluğu, 476'da içsel huzursuzluk, ekonomik çöküş ve istilalar sonucunda Romulus Augustus'un Germen kralı Odoacer'a teslim olmasıyla çöktü. Öte yandan, Doğu Roma İmparatorluğu, Konstantinopolis'in düşmesiyle 1453 yılına kadar varlığını sürdürdü. İmparatorların Yunanca'daki ana unvanları Autokrator ve Basileus'tu.
 Çin'deki Doğu Han Hanedanı'nın Dong Zhuo dönemi.
 Çarlık ve İmparatorluk Rusya'nın Çar IV. Ivan dönemi. Taç giydiği hemen sonra Ivan IV, siyasi düşmanlarını idam veya sürgün yoluyla ortadan kaldırdı ve Rus imparatorluğu üzerinde egemenlik kurdu, krallığının sınırlarını büyük ölçüde genişletti. Hükümetini sağlamlaştırmak için Ivan, Rusya'nın sürekli ordusu olan Streltzy'yi kurdu ve Tsar'a sadık olan iki süvari bölümü geliştirdi. Ayrıca Kazaklar ve Oprichniki'yi kurdu. Son yıllarında, Ivan gücünü devirmekten korkarak kuvvetlerine Novgorod şehrini yağmalama emri verdi. Ortodoksi, Otokrasi ve Milliyetçilik ideolojisi Rusya İmparatoru I. Nikolay tarafından tanıtıldı ve Rus Devrimiyle birlikte ve Vladimir Lenin'in yükselişiyle düşüşüne kadar devam etti.
 Tokugawa şogunluğu, savaşan klanlar, devletler ve hükümdarlar arasındaki bir dizi çatışmayı takip eden Japon tarihindeki bir dönemdir. Tokugawa Ieyasu, üstün taktikler ve diplomasi karışımıyla Japonya'nın tamamını kontrol altına aldı ve tartışmasız şogun (Japonya'nın askeri hükümdarı) oldu. Tokugawa tarafından kurulan ve ardılları tarafından sürdürülen şogunluk, Japonya'nın sınırlarını tüm yabancı uluslara karşı kapatarak ve sakoku olarak bilinen bir izolasyon politikasıyla yönetimini sürdürdü.
 Gustav I (1523-1560), Charles XI ve Charles XII (1680-1718) dönemindeki İsveç, Gustav III ve Gustav IV Adolf (1772-1809) dönemleri boyunca tarih sahnesinde önemli bir rol oynadı. Gustav I, İsveç'in bağımsızlığını sağlayarak modern İsveç devletini kurdu. Charles XI ve Charles XII dönemleri İsveç'in güçlü monarşiyle yönetildiği bir dönemdir. Charles XI, merkezi otoriteyi güçlendirmeye odaklandı ve etkili bir yönetim kurdu. Charles XII ise askeri başarılarıyla tanınan bir hükümdardı ve Büyük Kuzey Savaşı'nda İsveç'in gücünü artırmak için mücadele etti. Gustav III dönemi ise İsveç'i aydınlanma çağına adım attığı bir dönem olarak işaret ederken, Gustav IV Adolf döneminde ise İsveç Napolyon Savaşları'nda yer aldı ve sonunda İsveç İmparatorluğu'nun sonunu getiren bir dizi savaş ve iç sorunlarla karşılaştı.
 Oldenburg Hanedanı altındaki Danimarka-Norveç.
 Napolyon Bonapart tarafından 1799-1814 yılları arasında yönetilen Fransız Cumhuriyeti ve Fransız İmparatorluğu.
 II. Abdülhamid yönetiminde 1878-1908 yılları arasında Osmanlı İmparatorluğu.
 Joseph Stalin ve diğer Sovyet liderlerinin görev süresindeki Sovyetler Birliği. Sovyetler Birliği, Rus İç Savaşı'nı (1917-1922) takip eden 1922'de Vladimir Lenin tarafından kuruldu ve birçok lideri otoriter olarak kabul edildi. Politik baskı Sovyetler Birliği'nin 1991'de dağılmasına kadar devam etti.
 Benito Mussolini dönemindeki Faşist İtalya.
 İmparator Hirohito ve İmparatorluk Yönetim Yardım Derneği dönemindeki Japonya İmparatorluğu.
 Adolf Hitler dönemindeki Nazi Almanyası.
 Francisco Franco dönemindeki Franco İspanyası (1939-1975).
 Suharto'nun Yeni Düzeni altındaki Endonezya (1966-1998).
 Georgios Papadopoulos'un askeri cuntası altındaki Yunanistan (1967-1974).
 Getúlio Vargas yönetimindeki Brezilya (1930-1945).
 Alfredo Stroessner hükümeti altındaki Paraguay.
 Mao Zedong liderliğindeki Çin Halk Cumhuriyeti.
 Fidel Castro liderliğindeki Küba.

Yeni dönem
 Aile monarşisi dönemi olan Karayip'teki François Duvalier ve oğlu Jean-Claude Duvalier zamanında Haiti.
 Afrika'daki Mobutu Sese Seko diktatörlüğü altındaki Zaire.
 Hafez al-Assad ve oğlu Bashar al-Assad yönetimi altındaki Suriye.
 Muammer Kaddafi liderliğindeki Libya.
 Ruhollah Humeyni liderliğindeki İran.
 1948'den beri Kim İl Sung ile başlayan Kim hanedanı altındaki Kuzey Kore.
 Chiang Kai-Shek liderliğindeki Tayvan.
 Alexander Lukashenko liderliğindeki Belarus.
 Cemal Abdul Nasır, Enver Sedat, Hüsnü Mübarek ve şu anda Abdel Fattah el-Sisi liderliğindeki Mısır.
 Vladimir Putin liderliğindeki Rusya Federasyonu.
 Haydar Aliyev ve oğlu İlham Aliyev yönetimi altındaki Azerbaycan.
 Recep Tayyip Erdoğan liderliği dönemindeki Türkiye Cumhuriyeti, rekabetçi otoriter rejim olarak tanımlanmaktadır.

Ayrıca bakınız
 Otoriteryanizm
 Totaliter demokrasi
 Totaliterizm

Kaynakça

Yönetim biçimleri

Otokrasi


Söğütlüdere, Havsa - Edirne ili Havsa ilçesine bağlı köy
 Söğütlüdere, Seydikemer - Muğla ili Seydikemer ilçesine bağlı mahalle
 Söğütlüdere, Kadirli - Osmaniye ili Kadirli ilçesine bağlı köy

Söğütlüdere


An Puya dasylirioides in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Paul Carpenter Standley. An Puya dasylirioides in nahilalakip ha genus nga Puya, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Puya

Puya dasylirioides


Hudson Körfezi, 1.230.000 km²'lik alanı ile Kuzey Amerika'da bulunan en büyük ikinci körfez unvanını alır. Ontario, Québec,  Manitoba ve Nunavut eyaletlerin kıyısında bulunduğu körfez, Atlas Okyanusu'nun bir uzantısıdır. Körfezin ismi, 1610 yılında bir gemi seyahati sırasında onu bulan Henry Hudson'ın adından gelmektedir. Körfezin güneye doğru uzanan koluna James Körfezi denir. Körfez Hudson Boğazı ile atlas okyanusuna bağlanır. Körfeze kıyısı bulunan Churchill, Manitoba şehri körfezdeki en büyük limana ev sahipliği yapar ve bu liman aynı zamanda sezonluk Arktik köprüsü hattının başlangıç noktasıdır. Bu az bilinen uluslararası gemi hattı Churchill'i Grönland'ın güney ve doğu tarafından Arktik Okyanusu'nun buzsuz veya az buzlu kesimleri üzerinden Murmansk'a bağlar. Bu gemi hattı 2. Dünya Savaşı sırasında Avrupa'ya ve Sovyetler Birliği'ne sevkiyat yapan müttefik gemileri tarafından U-bot'lardan korunmak için sıkça kullanılmıştır.

Hudson Körfezi'nin tuzluluk oranı dünya okyanuslarından daha düşüktür, bunun sebebi körfezin yılın büyük bir bölümü buzullarla kaplı olması ve birçok tatlısu ırmağının sularını buraya dökmesinden kaynaklanır. Körfez içerisinde birçok ada vardır, körfezdeki çoğu ada Nunavut bölgesine bağlıdır.

Ayrıca bakınız
 Ayrık deniz
 Deniz
 Göl
 Hudson Boğazı
 İç deniz
 Körfez
 Nehir
 Okyanus
 Türkiye'deki körfezler listesi

Kaynakça

Dış bağlantılar

Hudson Körfezi


International Federation of American Football forkortet IFAF er et internationalet forbund for nationale organisationer inden for amerikansk fodbold. IFAF har sit hovedkvarter i La Courneuve i Frankrig. Den nuværende præsident er Richard MacLean. IFAF organiserer IFAF World Championship som holdes hvert 4. år.

Struktur

European Federation of American Football (EFAF)
Pan American Federation of American Football (PAFAF)
Asian Federation of American Football (AFAF)
Oceania Federation of American Football (OFAF) – Note: New Zealands repræsentanter blev smidt ud af OFAF

Noter

Eksterne henvisninger
International Federation of American Football

Etableret i 1998
Amerikansk fodbold
Internationale sportsorganisationer


Nahija Idlib () je nahija u okrugu Idlib, u sirijskoj pokrajini Idlib. Po popisu iz 2004. (prije rata), nahija je imala 126.284 stanovnika. Administrativno sjedište je u naselju Idlib.

Izvori

Sirijske nahije
Pokrajina Idlib

Idlib (nahija)


Modernizacija (prema "moderan" od franc. riječi moderne: današnji, suvremen) je skup kompleksnih promjena koje od 16. st. u nejednakoj mjeri i različitim mehanizmima širenja zahvaćaju sva ljudska društva, posebice u Europi. Teorija modernizacije objašnjava globalne procese kojima tradicionalna društva dospijevaju do modernosti. Politička modernizacija obuhvaća razvoj ključnih institucija (političkih stranaka, parlamenata, glasačkih prava) na kojima počiva sudjelovanje u donošenju odluka. Kulturnu modernizaciju obilježavaju tendencije sekularizacije i laicizacije te vezanost za različite ideološke projekte. Ekonomska modernizacija, koja nije isto što i industrijalizacija, povezana je s ekonomskim promjenama, ponajprije s rastućom podjelom rada, korištenjem upravljačkih tehnika, usavršavanjem tehnologije te rastom trgovačkih pogodnosti. Društvena modernizacija uključuje sve veću pismenost, urbanizaciju i opadanje tradicionalnog autoriteta. Te su promjene izraz sve veće društvene i strukturalne diferencijacije.

Modernizacijskoj se teoriji upućuju dva kritička prigovora:
 moderna se izvodi iz razvoja zapadnih društava te se poistovjećuje s okcidentalizacijom, što znači da se zagovara etnocentrični model razvoja
 modernizacija ne mora nužno dovesti do industrijskog rasta i jednake razdiobe društvene dobrobiti te stoga predstavlja neujednačen proces koji se očituje u nerazvijenosti i zavisnosti.

Izvori

Vanjske poveznice

Sociološke teorije
Evolucija
Društvene znanosti

Modernizacija


Valentyna Salamakha (født den 23. april 1986 i Kropyvnytskyj, Ukraine) er en aserbajdsjansk håndboldspiller som spiller for SG BBM Bietigheim og har tidligere optrådt for Aserbajdsjans kvindehåndboldlandshold.

Referencer

Eksterne henvisninger

Håndboldspillere fra Aserbajdsjan

Valentyna Salamakha


Buffalo County is the name of three counties in the United States:

 Buffalo County, Nebraska
 Buffalo County, South Dakota
 Buffalo County, Wisconsin
 Buffalo County, an extinct county in Kansas; see List of counties in Kansas

Buffalo County


Rio Star est la plus haute grande roue d'Amérique latine. Située à Rio de Janeiro, au Brésil, elle mesure  de haut, compte 54 cabines et peut transporter jusqu'à  toutes les , soit la durée moyenne d'un tour complet. Elle se trouve sur Orla Conde, également appelé Boulevard Olympique, dans la zone portuaire de Rio de Janeiro, à côté du récent aquarium AquaRio.

L'ouverture a eu lieu le  pour le grand public.

Description
Chacune des  sera climatisée et offrira une vue à , pouvant accueillir jusqu'à huit passagers - supportant jusqu'à  - elles disposent de trois ouvertures extérieures et les portes sont suffisamment larges pour qu'un fauteuil roulant puisse passer. De plus, elles disposent d'un système radio pour la communication en cas d'urgence .

Références

Rio de Janeiro
Grande roue
Bâtiment à Rio de Janeiro
Édifice construit en 2019

Rio Star


Paris Lees (nascida em 1986)  é uma jornalista, apresentadora, ativista e autora inglesa. Ela liderou a Pink List de 2013 do The Independent on Sunday, ficou em segundo lugar na Rainbow List de 2014 e foi premiada com o Positive Role Model Award para LGBT no The National Diversity Awards de 2012. Lees é a primeira colunista trans da Vogue e foi a primeira mulher trans a apresentar programas na BBC Radio 1 e no Channel 4. Seu primeiro livro, What It Feels Like For a Girl, foi publicado pela Penguin em 2021.

Infância e educação
Lees cresceu em Hucknall, Nottinghamshire. Sua mãe, Sally, deu à luz aos 17 anos Seu pai, Daren Lees, trabalhava como segurança. Seus pais se separaram quando ela era bebê. A tia de Lee e sua avó ajudaram a criá-la. Lees se descreve como tendo problemas de comportamento quando criança e aos 9 anos sua mãe a mandou para morar com o pai. Na escola, Lees sofreu bullying severo, embora tenha obtido bons resultados no GCSE. Ela começou a fazer sexo com homens em troca de dinheiro aos 14 anos. Lees afirmou que reconhece a experiência como estupro estatutário, embora não o tenha feito na época.

Aos 16 anos, Lees saiu da casa de seu pai. Mais tarde, Lees cometeu um roubo, pelo qual cumpriu oito meses de prisão, começando aos 18 anos. Lees disse mais tarde: "Eu tinha abandonado a faculdade. Basicamente, eu tinha saído dos trilhos porque estava com medo de ir para a prisão. "Acabei usando muitas drogas".  Enquanto estava na prisão, Lees decidiu mudar: "Eu apenas pensei: 'Sou um adolescente bobo em uma cela de prisão que cometeu um grande erro e quero ser essa pessoa feliz'."  Depois de ser libertada da prisão, Lees estudou para seus A-Levels.

Lees mudou-se para Brighton, uma cidade notadamente LGBT-friendly, para estudar inglês na universidade. Pouco depois de se mudar, Lees começou a se identificar publicamente como mulher. "No espaço de seis semanas, passei de morar em Nottingham quando menino [...] para morar em Brighton quando menina". Ela recebeu um encaminhamento para Charing Cross Gender Identity Clinic, onde recebeu tratamento hormonal para iniciar sua transição de gênero.

Carreira

Jornalismo e apresentação
Lees mudou-se para Londres para seguir carreira no jornalismo depois de se formar na universidade.

Ela fundou a primeira revista britânica voltada para a comunidade trans, META,e foi editora assistente interina do Gay Times. Ela também tem colunas no Gay Times e no Diva, também foi a primeira garota trans da capa do Diva.

Lees também escreveu para jornais e revistas, incluindo The Independent, The Guardian, The Daily Telegraph, PinkNews e Vice, as well as for Channel 4 News.

Lees trabalhou como apresentadora de televisão e rádio, sendo a primeira mulher trans a apresentar tanto na BBC Radio 1 quanto no Channel 4. Na Radio 1, ela produziu um documentário intitulado "The Hate Debate" para as histórias da BBC Radio 1, no qual foram consideradas as atitudes das pessoas em relação a grupos minoritários, juntamente com racismo, homofobia, transfobia e islamofobia. Os críticos elogiaram Lees por fazer "um bom trabalho em provocar seus ouvintes"  e por parecer "genuinamente interessada nas opiniões dos jovens que ela entrevistou". "The Hate Debate" foi seguido por um segundo documentário no mesmo espaço, "My Transgender Punk Rock Story", entrevistando a estrela do rock transgênero Laura Jane Grace e apresentando ao público adolescente os conceitos trans de identidade dentro e fora do binário. Ela também apresentou o episódio "Trans" do The Shooting Gallery do Channel 4.

Em 25 de outubro de 2013, Lees participou como palestrante no evento 100 Women da BBC. Em 31 de outubro, Lees se tornou o primeiro painelista abertamente transgênero a aparecer no programa Question Time da BBC, atraindo elogios de comentaristas que incluíam o ex-vice-primeiro-ministro John Prescott e a vice-líder do Partido Trabalhista Harriet Harman.

Em 2018, Lees foi nomeado o primeiro colunista transgênero da Vogue.

Em 2021, a Penguin lançou o primeiro livro de Lees, What It Feels Like For A Girl, um romance de memórias baseado na vida de Lees de 13 a 18 anos, começando em 2001. No livro, Lees usa o personagem fictício de Byron como uma forma de escrever sobre sua pré-transição. Lees abordou a Penguin com a ideia do livro em 2013, originalmente planejando escrever uma autobiografia mais convencional.

Ativismo
Lees, trabalhando com o Trans Media Watch, desafiou o Canal 4 a remover o material transfóbico de suas transmissões, e consultou o canal para seu documentário My Transsexual Summer.Ela trabalhou com vários meios de comunicação para orientar a cobertura de pessoas trans; em sua cobertura do prêmio Pink List de 2013, o The Independent on Sunday disse: "Foi observado por nossos juízes que a cobertura do Daily Mail sobre questões trans melhorou visivelmente desde que ela almoçou com seu editor-chefe".

Lees atualmente trabalha com All About Trans, um projeto que tenta reunir jornalistas e outros profissionais da mídia com pessoas transgênero.

Em 2013, Lees liderou a Pink Listdo The Independent on Sunday, nomeando-a como a figura lésbica, gay, bissexual ou transgênero mais influente do Reino Unido; ela foi jurada desse prêmio em 2011 e 2012.

Lees disse que a mídia social é uma ferramenta fundamental para que as pessoas transgênero melhorem seu reconhecimento social:

Lees também expressou objeções a "#fuckcispeople", uma polêmica hashtag de tendências no site de rede social Twitter referindo-se a pessoas cisgênero, que ela considerou contraproducente: "É muito melhor se envolver em um diálogo positivo do que por meio de abuso raivoso".

Em novembro de 2014, Lees apareceu em Hollyoaks, interpretando ela mesma, e amiga do personagem transgênero Modupe Adeyeye.

Em 11 de agosto de 2014, Lees deveria estar no ar com a gravação do BBC Newsnight para falar sobre o impacto de Kellie Maloney se assumindo como uma mulher trans. No entanto, Lees se recusou a fazer parte do programa ao twittar: "recusei o BBC Newsnight porque não estou preparada para entrar em um debate fabricado sobre o direito das pessoas trans de existir/se expressar".

Em maio de 2016, Lees, ao lado de Brooke Magnanti, foi chamada para prestar depoimento sobre as condições das profissionais do sexo no Reino Unido ao Comitê de Assuntos Internos que investigava as leis de prostituição na Grã-Bretanha. As recomendações resultantes do comitê liderado por Keith Vaz, divulgadas em julho de 2016, implementaram as sugestões de Lees e Magnanti. Para eliminar os registros criminais dos presos por crimes relacionados à prostituição. Organizações sem fins lucrativos de trabalhadoras do sexo chamaram a aparente decisão de reviravolta de "uma vitória impressionante para as trabalhadoras do sexo e nossas demandas por descriminalização" e "um passo gigantesco para os direitos das trabalhadoras do sexo no Reino Unido".

Vida pessoal
Lees se identificou publicamente como uma mulher trans bissexual e feminista. Lees escreveu sobre como nos primeiros dias de sua transição de gênero ela recebeu abuso por não se passar por mulher.

Em resposta à anunciada transição de gênero de Chelsea Manning, Lees revelou que quando adolescente e antes de sua transição, ela havia ido para a prisão por roubo. Lees, que então vivia como um gay afeminado, disse sobre a experiência que "parecer um menino feminino em um instituto cheio de rapazes rudes não era motivo de riso", mas aquela prisão era menos violenta do que a escola porque outros prisioneiros estavam mais dispostos a machucar a si mesmos do que aos outros.

Depois de ser libertada da prisão e ser recusada para um emprego de meio período como atendente de telefones, Lees descreveu ter tido uma epifania: "Quando percebi que gostaria de mudar a sociedade, não a mim mesma, todas essas coisas boas entraram em minha vida".  Posteriormente, ela recebeu um encaminhamento para a clínica de identidade de gênero do Charing Cross Hospital e conheceu seu namorado logo após iniciar a terapia de reposição hormonal .

Em 2018, ela se tornou a primeira mulher abertamente transgênero apresentada na Vogue britânica. Mais tarde, ela se tornou colunista da Vogue britânica em novembro de 2018.

Ela também foi a primeira apresentadora abertamente transgênero na BBC Radio 1 e no Channel 4.

Bibliografia

 Qual é a sensação de uma garota (2021)

Ver também
 Direitos LGBT no Reino Unido
 Direitos dos transgêneros no Reino Unido
 100 Mulheres (BBC)

Referências

Ligações externas

 Paris Lees no The Guardian
 Paris Lees em iD
 Paris Lees no The Independent
 Paris Lees na PinkNews
 Paris Lees no The Telegraph
 Paris Lees na Vice
 Paris Lees na Vogue britânica

 Arquivo de Paris Lees no Bishopsgate Institute
Escritores transgênero
Mulheres transgênero
Ativistas dos direitos LGBT do Reino Unido
Radialistas do Reino Unido
Feministas do Reino Unido
Colunistas do Reino Unido
Ativistas do Reino Unido
Pessoas na lista BBC 100 Mulheres de 2013
Pessoas vivas
Nascidos em 1986

Paris Lees


Le   est un musée des États-Unis consacré à tous les aspects des coquillages, de la conchyliologie et de la malacologie, y compris leurs aspects paléontologiques et archéologiques/anthropologiques. Il est situé au sud-ouest de la Floride, sur l'île de Sanibel, dans le golfe du Mexique.

Le musée a ouvert ses portes au public en 1995. Il sert de centre d'information et de référence pour les scientifiques nationaux et internationaux, les étudiants et les passionnés de coquillages, en particulier ceux qui s'intéressent aux mollusques marins, terrestres et d'eau douce du golfe du Mexique et de la Floride. Le musée, qui appartient à la , a reçu sa première accréditation de l' en mars 2010.

Sources des coquillages
Les expositions du musée comprennent des coquillages du monde entier. La plupart proviennent cependant de Floride, dont un nombre important des îles de Sanibel et de Captiva. L'île de Sanibel est en effet l'un des meilleurs sites de collecte de coquillages au monde (comparable à Jeffreys Bay en Afrique du Sud et à l'archipel de Sulu aux Philippines). Le musée possède également une collection de cauris et de cônes de l'océan Pacifique offerts par l'acteur Raymond Burr, qui possédait une île aux Fidji, et qui a dirigé les efforts de collecte de fonds pour construire le musée. À l'extérieur du musée se trouve un jardin commémoratif dédié à Raymond Burr, et à l'intérieur une petite exposition sur lui en tant qu'acteur de cinéma, philanthrope et collectionneur de coquillages.

Installations et programmes

Le musée a établi des liens étroits avec de nombreuses organisations des secteurs public et privé, notamment l'Organisation des Nations Unies pour l'alimentation et l'agriculture, la Smithsonian Institution, l'American Malacological Society, le Conchologists of America, le Musée de Zoologie de l'Université de São Paulo au Brésil, le Musée d'histoire naturelle de Floride, le réseau de bibliothèques de la , la bibliothèque publique de Sanibel, l'école de Sanibel, la chambre de commerce de Sanibel-Captiva, le bureau des visiteurs et des congrès du comté de Lee et son conseil du tourisme et du développement, ainsi que des clubs de coquillages de toute la Floride.

Le musée organise des programmes pour éduquer le public, comme des promenades guidées sur la plage avec des naturalistes du musée qui identifient les coquillages et enseignent la biologie des mollusques.

Histoire
Le  a commencé avec un don de terrain en 1990 des frères John, Francis et Sam Bailey (à la mémoire de leurs parents Frank P. Bailey et Annie Mead Matthews). Le malacologue R. Tucker Abbott en était le directeur fondateur. Son bâtiment a été conçu par l'architecte George "Tutts" Tuttle Jr., de l'île de Captiva.

En 1993, le musée a ouvert son bureau provisoire et obtenu un prêt bancaire pour compléter une subvention à la construction du . L'inauguration a eu lieu le 18 novembre 1995. En février 1996, le malacologiste  a été embauché comme directeur. En 1997, le musée est devenu l'éditeur, avec Leal comme rédacteur en chef, de , la deuxième plus ancienne revue scientifique de malacologie en langue anglaise au monde.

En juillet 1999, le musée a remboursé sa dette bancaire initiale et, en mai 2000, a créé son Fonds de dotation culturel. En 2003, le musée a suivi le  de l', et en 2004, le  de l'Institut des services des musées et des bibliothèques. En 2006, il a reçu une subvention de  de la Division des affaires culturelles de Floride. En 2008, sa dotation a dépassé 1,2 million de dollars.

En 2014, le musée a changé son nom de «  » en «  ».

Galerie

Références

Liens externes

Musée fondé en 1995
Musée en Floride
Musée d'histoire naturelle aux États-Unis
Comté de Lee (Floride)

Bailey-Matthews National Shell Museum


An Paphiopedilum mattesii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Pittenauer, Jürgen Roeth ngan Olaf Gruss. An Paphiopedilum mattesii in nahilalakip ha genus nga Paphiopedilum, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Paphiopedilum

Paphiopedilum mattesii


Tåsen Station (Tåsen stasjon) er en metrostation på Sognsvannsbanen på T-banen i Oslo. Stationen, der blev åbnet sammen med banen i 1934, ligger ved Tåsensenteret og Tåsen skole. I forbindelse med opgraderingen af banen til metrostandard i 1992 blev stationen flyttet nordpå til den nordlige side af Ring 3.

24. februar 1992 skete der en alvorlig ulykke ved stationen, da et T-banetog kolliderede med en gravemaskine, der arbejdede i sporet. En kvinde blev dræbt, og 12 personer blev kvæstet.

Eksterne henvisninger

T-banestationer i Oslo
Etableret i 1934

Tåsen Station


Plutarch ist ein Einschlagkrater auf am östlichen Rand der Mondvorderseite, er ist daher wenn überhaupt, dann nur stark verzerrt von der Erde aus sichtbar. Er liegt südlich von Seneca und südöstlich von Hahn.
Der Kraterwall ist terrassiert und das Innere weist einen Zentralberg auf.

Der Krater wurde 1935 von der IAU nach dem griechischen Schriftsteller Plutarch offiziell benannt.

Weblinks

 Plutarch auf The-Moon Wiki

Einzelnachweise

Einschlagkrater (Mond)

Plutarch (Mondkrater)


Nicolas Farkas (n. Miklós Farkas, ) a fost un regizor de film maghiar din Austro-Ungaria, director de imagine, scenarist și producător.

Biografie
S-a născut la Marghita, azi în România, într-o familie de origine maghiară. A lucrat în industria cinematografică austriacă, germană și franceză. În anii 1920 a colaborat frecvent cu producătorul și regizorul Alexander Korda.

În 1928 a lucrat ca director de imagine în Uniunea Sovietică la filmul anti-capitalist Kira Kiralina regizat de Boris Glagolin după romanul Chira Chiralina de Panait Istrati.

În anii 1930 a lucrat la o serie de co-producții internaționale, regizând filme precum melodrama anglo-franceză The Battle. De asemenea, a lucrat ca director de imagine la filmul Don Quijote din 1933, regizat de austriacul G.W. Pabst.

După 1933 a lucrat în Franța, unde a lucrat, de asemenea, ca regizor și scenarist. În 1941, a emigrat în Statele Unite și a contribuit la realizarea unor filme de scurtmetraj de propagandă pentru marina americană. În ultimii ani de viață a locuit la New York, unde a fondat propria companie de producție Farkas Films Inc.

Filmografie
Următoarea filmografie conține, în ordine cronologică, toate lucrările lui Farkas în calitate de director de imagine, regizor, scenarist și producător.

Cameraman

 Samson and Delilah (1922)
 Gypsy Love (1922)
 Miss Madame (1923)
 Children of the Revolution (1923)
 Tragödie im Hause Habsburg d'Alexander Korda (1924)
 Tragedy in the House of Habsburg (1924)
 The Curse (1924)
 Zirkus Brown (1924)
 L'Esclave reine de Mihaly Kertész (1924)
 The Morals of the Alley (1925)
 The Revenge of the Pharaohs (1925)
 Le Danseur de Madame (Der Tänzer meiner Frau) d'Alexander Korda (1925)
 Nick, King of the Chauffeurs (1925)
 Countess Maritza (1925)
 Love in May (1928)
 Kira Kiralina (1928)
 The Case of Prosecutor M (1928)
 The Schorrsiegel Affair (1928)
 The Three Kings (1928)
 The Ship of Lost Souls (1929)
 Crucified Girl (1929)
 Phantoms of Happiness (1929)
 The Alley Cat (1929)
 The White Roses of Ravensberg (1929)
 Exile to Siberia (1930)
 Love in the Ring (1930)
 The Prosecutor Hallers (1930)
 Money on the Street (1930)
 The Right to Love (1930)
 The Other (1930)
 The Comeback (1930)
 Der Andere – sub numele de Nikolaus Farkas (1930)
 Zwei Krawatten (1930)
 Danton (1931)
 The Firm Gets Married (1931)
 Les frères Karamazoff (1931)
 Berlin-Alexanderplatz (Sur le pavé de Berlin) de Phil Jutzi (1931)
 Bric-à-brac et compagnie d'André Chotin (1931)
 Madame Makes Her Exit (1932)
 L'Amoureuse Aventure de Wilhelm Thiele (1932)
 Adventures of Don Quixote (1933)
 L'Inconnu d'un soir de Max Neufeld et Hervé Bromberger (1949)

Regizor
 1934 : La Bataille cu Charles Boyer
 1935 : Variétés cu Jean Gabin
 1936 : Port-Arthur cu Danielle Darrieux
 1936: I Give My Life

Scenarist
 La bataille – dialog (1933)
 The Battle (Thunder in the East) – scenariu (1934)
 Varieté (1935)

 Three Maxims (1936)

 The Show Goes On - poveste (1936)
 I Give My Life - scenariu (1936)
 Port Arthur (1936)

Producător
 Feu! (1937)
The Patriot (1938)

Note

Bibliografie
 Low, Rachael. History of the British Film: Filmmaking in 1930s Britain. George Allen & Unwin, 1985 .
 Oscherwitz, Dayna & Higgins, MaryEllen. The A to Z of French Cinema''. Scarecrow Press, 2009.

Legături externe

Vezi și
 Listă de regizori austrieci
 Listă de regizori maghiari

Nașteri în 1890
Decese în 1982
Regizori austrieci
Regizori maghiari
Oameni din Austro-Ungaria
Scenariști maghiari
Operatori imagine maghiari
Oameni din județul Bihor

Nicolas Farkas


Adenorandia, monotipski rod broćevki smješten u tribus Gardenieae. Jedina je vrsta A. kalbreyeri  iz tropske Afrike, grmovita penjačica mirisnih cvjetova koja može izrasti do šest metara visine.

Njezini plodovi u lokalnoj upotrebi koriste se kao bojilo.

Izvori

Gardenieae
Flora Obale Bjelokosti
Flora Nigerije
Flora Kameruna
Flora Gabona
Flora Republike Kongo
Flora DR Konga
Flora Cabinde

Adenorandia


Grupul M81 este un grup de galaxii al cărui centru este situat în constelația Ursa Mare, la circa  de ani-lumină  de Calea Lactee. Mai mult de treizeci de galaxii au fost identificate în acest grup, între care M81 și M82 sunt cele mai notabile, precum și alte câteva cu magnitudine aparentă semnificativă.Masa totală a acestui grup este estimată la , adică un pic mai puțin decât Galaxia Andromeda. Este grupul de galaxii cel mai aproape de Grupul Local, ansamblul făcând parte din Super-roiul de Galaxii din Fecioara.

Galaxiile M81, M82 și  sunt în interacțiune gravitațională strânsă între ele provocând formarea unor filamente de hidrogen atomic  între aceste galaxii cât și prăbușirea gravitațională de gaz interstelar în centrul galaxiilor M82 și , cauzând în acestea un început de formare stelară.

Membri ai grupului M81
Tabelul de mai jos listează galaxii care au fost identificate ca făcând parte din M81, de I. D. Karachentsev.

Rețineți că numele obiectelor folosite în tabelul de mai sus diferă de numele folosite de Karachentsev.

Harta

Note

Legături externe

 M81 Group @ SEDS
 M81 Group from An Atlas of The Universe

Constelația Ursa Mare
Grupuri de galaxii

Grupul M81


An Dactylorhiza daunia in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Walter Rossi ngan Al.. An Dactylorhiza daunia in nahilalakip ha genus nga Dactylorhiza, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Dactylorhiza

Dactylorhiza daunia


James Warner, né en 1891 dans le Kansas et mort en 1970, est un opérateur radio. Après une enfance malheureuse, il fugue de chez lui et s'engage dans la marine américaine en 1911 où il devient, durant la Première Guerre mondiale, opérateur radio à bord du . Il y rencontre Harry Lyon avec qui il se lie d'amitié.  Grâce à ce dernier, il devient opérateur radio pour la première traversée de l'océan Pacifique en avion en 1928. Avec les deux australiens Charles Kingsford Smith et Charles Ulm et l'américain Harry Lyon, il décolle à bord du Southern Cross d'Oakland aux États-Unis et se pose à Brisbane en Australie, après deux escales, une à Hawaï et l'autre aux Fidji.

Notes et références

Liens externes

Naissance en 1891
Naissance à Lawrence (Kansas)
Décès en 1970
Aviateur américain
Personnalité de l'United States Navy

James Warner


The Gillikin Country is the northern division of L. Frank Baum's fictional land of Oz. It is distinguished by the color purple worn by most of the local inhabitants as well as the color of their surroundings. The inhabitants of Gillikin Country are called Gillikins.

Elements in Gillikin Country
Like all of the countries of Oz, the Gillikin Country contains various unusual sights, creatures, and places. Among them are:

The Wonderful Wizard of Oz
Note: The Gillikin Country is the only province of Oz not mentioned by name or visited by the characters in this particular book. The following locations are merely referenced by various characters through the story.

 The Forest of the Winged Monkeys - A forest that is home to the Winged Monkeys that obey whoever wears the enchanted Golden Cap.
 The Palace of the Good Witch of the North - It is never actually mentioned, but assumed to exist because the Good Witch of the North rules this particular province.
 The Ruby Palace of Gayelette - This is where Gayelette resides.

The Marvelous Land of Oz
 Jellia Jamb reports to have been born a Gillikin.
 Mombi's House - The home of the witch Mombi.

The Tin Woodman of Oz
 Loonville - A village whose balloon-like inhabitants called Loons warn strangers to stay away from their clearing. The Loons can also become too puffed-up.
 Yoop Castle - A castle where a female giant Yookoohoo named Mrs. Yoop lived and ruled her valley.
 Dragons - A group of Dragons live beneath the surface of Gillikin Country. They are allowed to come out from the underground once every 100 years in search of food.

The Magic of Oz
 Magic Isle - An islet containing powerful and dangerous magical energies which is located in the remote corner of Gillikin Country.
 The Forest of Gugu - A forest ruled by Gugu the Leopard King with his counselors Loo the Unicorn, Rango the Gray Ape, and Bru the Bear. It is the largest forest in the Land of Oz. The Forest of Gugu contains an assortment of animals ranging from animals that are found in Africa (consisting of Elephants, Hippos, Leopards, Monkeys, Rhinos, and Zebras) to animals that are found everywhere else (consisting of Bears, Bison, Donkeys, Foxes, Green Serpents, Kangaroos, Unicorns, and Wolves).

Glinda of Oz
 Giant Purple Spiders - A race of spiders that catch travelers in their webs and make them their servants.
 Mist Maidens - A race of fairies who live in a fog bank.
 Flatheads - A race of people living on a mountaintop whose heads are flat and must carry their brains in a can in their pockets. Upon being freed from their fish forms, the Three Adepts magically healed the Flatheads by giving them normal heads and they were renamed the Mountaineers.
 Skeezers - A race of anatomically normal humans that was once friends and now rivals of the Flatheads upon coming under the control of the tyrannical witch Coo-ee-oh. They live within a glass city in the middle of a lake. When Coo-ee-oh was turned into a diamond-studded swan and swam away, the Skeezers were pleased to be free of Coo-ee-oh.
 Reera the Red - A Yookoohoo preferring her privacy who specializes in transformations.

Kabumpo in Oz
 Pumperdink - A small elaborate kingdom Ruled by King Pompus and Queen Pozy Pink known for dipping its criminals in a large stone well filled with ink. An elephant named Kabumpo is their most famous counselor. Prince Pompadore is King Pompus and Queen Pozy Pink's son.

The Lost King of Oz
 Back Woods - A wooded area in Gillikin Country where one must run from the woods in order to advance. It is the home of the Back-woodsmen who speak backwards and are inhospitable.
 Blankenberg - A mysterious town led by a woman named Vanette. One must enter the Well-Come to enter Blankenberg and one must enter the Fare-Well to leave Blankenberg. Its inhabitants the Blanks wash their faces with invisibility water so that they would be invisible except for their clothes.
 Buttonwood - A forest in Gillikin Country where its trees grow button-like fruit that is the main product of Kimbaloo.
 Catty Corners - A fenced-off area in Gillikin Country where a selfish and hostile race of semi-anthropomorphic cats reside. They are ruled by the Maltese Majesty.
 Hoopers - A race of 10 ft. tall humanoids that reside in the Purple Forests. They can roll themselves into hoops by grabbing their toes with their hands.
 Inland Sea - Gillikin Country's inland sea that is south of Kimbaloo. Mombi once used a spell to temporarily turn it to gelatin so that she can cross it.
 Kimbaloo - Ruled by King Kinda Jolly and Queen Rosa Merry. Its economy is based on buttons harvested from the trees of Buttonwood.
 Scooters - A race of people who live on the waters of the Gillikin River. They have long boat-like feet and have sails growing from their wrists to their ribs.
 Shadow Mountain - A shadow of a mountain that has taken on a mountainous appearance. Not much is known about it, but travelers can easily pass through it.

The Gnome King of Oz
 Zamagoochi - A location in the Zamagoochi Mountains that is near the Deadly Desert. Wumbo the Wonder Maker lives here in a crystal cave.

The Giant Horse of Oz
 Gilkenny - A location that is in the far north of Gillikin Country. Not much was known about it except that it was once ruled by King Gil who was to have his daughter wed to the Munchkin King's son Cheeriobed until Mombi interfered. Nobody has ever heard from King Gil or the Munchkin King since.
 Up Town - The proclaimed the capital city of the Gillikin Country after the abandonment of post by the Good Witch of the North. It is inhabited by the Uplanders (a type of Gillikin that dress like the Scottish people). It is ruled by Joe King and Queen Hyacinth, who are famous for their horse High Boy (a large purple animal with telescoping legs).

The Hidden Valley of Oz
 Bookville - A town containing a race of animated books. Lawbreakers are sentenced to be pressed into books.
 Equinots - A race of hostile centaurs.
 Icetown - A frozen town that is home to a race of snowmen.
 Terp the Terrible's Castle - A castle that is home to a 50 ft. giant named Terp the Terrible. His courtyard contains a muffin tree that is guard by an unnamed guardian beast that has the head of both a nocturnal owl and a diurnal wolf, the body of an elephant, and the tail of an alligator.
 Unidentified Jungle - A jungle where the Leopard with the Changeable Spots lives.

The Purple Prince of Oz
 Regalia - The sister city to Pumperdink which is the home of Prince Randy.

Yankee in Oz
 Upandup Mountain - The home of Badmannah.
 The Village of the Lanternesians -
 Dinker's Shop of Smokables -

Dorothy of Oz
 Candy County - A county where lollipops grow out of the ground, the fields are like cake crumbs, the clouds are like cotton candy, and its inhabitants are made out of candy (like candy apples, marshmallows, etc.). It is illegal to pick the lollipops or eat anything made of candy. Candy County is ruled by the Great Royal Marshmallow.
 Talking Trees - A group of trees that talk which reside on the banks of the Munchkin River. They donate their limbs so that Dorothy and her group can make a large boat that talks (who is later named Tugg).
 Purplefield - A small village of small people and purple flowers. The Wicked Witch of the West cast a spell that caused Purplefield to disappear and a maze run by a Gamekeeper to appear in its place where anyone who doesn't make it out of the maze in 24 hours vanishes forever. Purplefield was restored when Dorothy, Scarecrow, Tin Man, and Cowardly Lion made it out of the maze.

Appearances in modern works
In Gregory Maguire's revisionist Oz novels Wicked: The Life and Times of the Wicked Witch of the West and Son of a Witch, the Gillikin Country is simply called 'Gillikin'.  It is portrayed as more prosperous and industrially developed than other regions of Oz, and is home of Shiz University. Located around northern Oz, the Yellow Brick Road emerges from the Emerald City's northern Shiz Gate up to the gillikinese capital, Shiz; from here, most of Gillikin cities are interconnected by the Great Gillikin Railway, running all over the province, along with the Gillikin River, it is implied that the railway was built above the Yellow Brick Road's remains, from the Pertha Hills on the west, a mountainous region, home of dripping dales, dairy farms, ancient pagan temples dedicated to worship fairy queen Lurline and Mount Rouncible, the tallest mountain in Oz; at the east, the Great Gillikin Forest stands, being home to a tribe of northern bears and lions living on the shores of Lake Corge, the railway keeps running further east to The Glikkus, a place full of emerald mines, the workplace of miner trolls.

Galinda (i.e. Glinda) hails from Gillikin, as do (according to some) the ruling Ozma family.  The people of this province are referred to as 'Gillikinese', and are distinguishable by their prominent foreheads and slightly gapped front teeth.  They often have heads of curling blond hair, and are believed to be temperamental by non-Gillikinese.

Much of both of Edward Einhorn's modern Oz novels, Paradox in Oz and The Living House of Oz, are set in Gillikin Country, specifically in the kingdom of Tonsoria, homes to Princesses Ayala and Talia, and in Absurd City, home of the Parrot-Ox.

References

Fictional elements introduced in 1904
Oz countries

ru:Волшебная страна (Волков)#Государства

Gillikin Country


An Amorphophallus erythrororrhachis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Hett., Pronk ngan R.Kaufmann. An Amorphophallus erythrororrhachis in nahilalakip ha genus nga Amorphophallus, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Amorphophallus

Amorphophallus erythrororrhachis


El Aksa, aşağıdaki anlamlara gelebilir:
 el-Aksa Şehitleri Tugayları - El Fetih örgütünün askeri kanadı;
 Mescid-i Aksa - Kudüs'teki cami.

El Aksa


Kaa is a fictional character from The Jungle Book stories written by Rudyard Kipling. He is a giant snake who is 30 feet long.

In the books and many of the screen adaptations, Kaa is an ally of main protagonist Mowgli, acting as a friend and trusted mentor or father figure alongside Bagheera and Baloo. However, Disney's screen adaptations portray him as a secondary antagonist who attempts to eat Mowgli.

Kipling's Mowgli Stories
First introduced in the story "Kaa's Hunting" in The Jungle Book, Kaa is a huge and powerful snake, more than 100 years old and still in his prime. In "Kaa's Hunting", Bagheera and Baloo enlist Kaa's help to rescue Mowgli when the man-cub is kidnapped by Bandar-log (monkeys) and taken to an abandoned human city called the Cold Lairs. Kaa breaks down the wall of the building in which Mowgli is imprisoned and uses his serpentine hypnosis to draw the monkeys toward his waiting jaws. Bagheera and Baloo are also hypnotized, but Mowgli is immune because he is human and breaks the spell on his friends.

In The Second Jungle Book, Kaa appears in the first half of the story "The King's Ankus". After Kaa and Mowgli spend some time relaxing, bathing and wrestling, Kaa persuades Mowgli to visit a treasure chamber guarded by an old cobra beneath the same Cold Lairs. The cobra tries to kill Mowgli but its venom has dried up. Mowgli takes a jeweled item away as a souvenir, not realizing the trouble it will cause them, and Kaa departs.

In "Red Dog", Mowgli asks Kaa for help when his wolf pack is threatened by rampaging dholes (the red dogs of the title). Kaa goes into a trance so that he can search his century-long memory for a stratagem to defeat the dogs:

With Kaa's help Mowgli tricks the dholes into attacking prematurely. Kaa takes no part in the resulting battle (obliquely citing his loyalty to the boy rather than to the wolves, who often caused Mowgli grief) but Mowgli and the wolves finally kill all the dholes, though not without grievous losses.

In "The Spring Running", as the teenage Mowgli reluctantly prepares to leave the jungle for the last time, Kaa tells Mowgli that "it is hard to cast the skin," but Mowgli knows he must cast the skin of his old life in order to grow a new one. Kaa, Baloo and Bagheera sing for Mowgli in "The Outsong", a poem and the ending of "The Spring Running".

Disney adaptations

1967 animated film and sequels

Kaa appears in the 1967 animated adaptation by Walt Disney Productions. This version of Kaa is recast as an antagonist, as Walt Disney felt audiences would not sympathize with a snake character. The voice of Kaa is provided by Sterling Holloway.

Kaa notices Mowgli in a tree one night and, rather than a serpentine dance, uses his hypnotic eyes to lull Mowgli into a deep sleep. Kaa nearly eats Mowgli before Bagheera awakens nearby, notices him, and slaps him, awakening Mowgli. Kaa retaliates by hypnotizing Bagheera, though Mowgli pushes Kaa out of the tree, making him unravel violently. Kaa encounters Mowgli again later in the film and once again, hypnotizes him, this time using his song, "Trust in Me", to lull him into a deep trance, though he must hide him when Shere Khan asks him if he's seen the boy. Shere Khan makes Kaa swear to tell him when he finds Mowgli and leaves, though Mowgli eventually wakes up and pushes Kaa out of the tree again.

Kaa is based on earlier characters from Disney films who comically and unsuccessfully attempt to eat the protagonist, including Tick-Tock the crocodile from Peter Pan and the wolf from The Sword in the Stone. Holloway provided Kaa with a hissing lisp while voicing him, which the Sherman Brothers incorporated into Kaa's song "Trust in Me".

Kaa returns in The Jungle Book 2, now voiced by Jim Cummings and has a smaller role. Kaa again tries and fails to eat Mowgli while he and Baloo are singing "The Bare Necessities". He angrily swears that he will "never again associate with mancubs" until he discovers Mowgli's human friend Shanti. He hypnotizes her, and tries to eat her. Mowgli's adoptive brother Ranjan thwarts him, causing him to fall down a cliff. Shere Khan finds Kaa again and asks him where Mowgli is, but Kaa lies that Mowgli is heading toward the swamp.

Kaa appears in the prequel series Jungle Cubs, where he is voiced by Jim Cummings. Kaa is seen as a snakeling who is still trying to master his hypnotic abilities, though he is cowardly. He is shown as a protagonist as opposed to the 1967 film, being friendly with the other cubs.

1994 live-action film
Kaa appears in the 1994 live-action adaptation as a large Burmese Python, though most of his appearances are created using both animatronics and computer-generated imagery, though they did use an unnamed trained anaconda.

Kaa is depicted as a far more menacing predator who lives in Monkey City with King Louie, guarding the orangutan's treasure from intruders. Kaa attacks Mowgli and tries to drown him in a moat, but Mowgli wounds him with a dagger, forcing him to flee in a cloud of blood. Louie summons Kaa again after Mowgli defeats Captain Boone and Boone begins stealing treasure; Kaa scares Boone into the moat, where the stolen treasure weighs him down to the bottom. Struggling to free himself, Boone sees the skeletal remains of Kaa's past victims moments before he meets his death by the python.

2016 live-action/CGI hybrid film
Kaa appears in the 2016 remake of the 1967 film as an indian python. This version of Kaa is female and voiced by Scarlett Johansson.

As in the 1967 film, Kaa is a villain desiring to hypnotize and eat Mowgli but like the 2003 sequel Kaa has a minor role. While Mowgli is hypnotized, Kaa reveals that he came to live in the jungle after Shere Khan killed his father and Bagheera found him, then describes to him the power of the dangerous "red flower", fire. Kaa tries to devour Mowgli, but Baloo discovers her and rescues Mowgli.

Johansson described Kaa in an interview as a "window into Mowgli's past" who uses storytelling to seduce and entrap Mowgli, noting that the way Kaa moves is "very alluring" and "almost coquettish". Johansson also recorded a new version of "Trust in Me" for the film, saying the song was "a strange melody. We wanted it to be a lullaby, but it has a very mysterious sound."

Other appearances
 In the 1967 Adventures of Mowgli Soviet cartoons, Kaa was voiced by Vladimir Ushakov in the Russian version, by Sam Elliott in the English dub, and by Adriano Celentano in the Italian dub. This version of the serpent, like the cartoons in general, is faithful to the original books.
 In the 1989 Japanese anime series Jungle Book Shōnen Mowgli, Kaa's personality is closer to the books than the Disney series. He is voiced by Keaton Yamada in the Japanese and Terrence Scammell in the English dub.
 A snake-like character resembling Kaa made a cameo during the final scene of Who Framed Roger Rabbit (1988) with the other Disney characters.
 Kaa also made an appearance in the 1997 live-action film The Second Jungle Book: Mowgli & Baloo. He appears as the snake charmer Karait's pet female python.
 In the 2010 CGI animated television series, Kaa is given a more ferocious personality than in the books, but at the same time he is friends and allies with Mowgli, Bagheera, and Baloo.
 In Mowgli: Legend of the Jungle, Kaa is a gigantic female Indian python with a calm but intimidating personality. She is a seer and is bigger than her 2016 counterpart with darker green and lighter yellow scales. She has more human facial features and full puffy lips. She is voiced by Cate Blanchett. This version is closer to the Kipling books, being a seer who takes a mentor-like role toward Mowgli and even saving his life at one point in the film.
 In the 2022 short The Simpsons: Welcome to the Club Kaa is one of the Disney villains meeting Lisa Simpson, being voiced by Dawnn Lewis. This was the very first time the character appears in animation ever since The Jungle Book 2. In the end credits he was shown hypnotizing Homer Simpson in his coils.

See also

References

External links

Fictional hypnotists and indoctrinators
Fictional snakes
The Jungle Book characters
Male film villains
Literary characters introduced in 1894
Male characters in literature

Kaa


Petre Neicu (n. 10 iunie 1865 - d. ?) a fost unul dintre ofițerii Armatei României, care a exercitat comanda unor unități militare, pe timp de război, în perioada Primului Război Mondial și operațiilor militare postbelice.

A îndeplinit funcția de comandant al Regimentului 66 Infanterie în campaniile din anii 1916-1918.

Cariera militară
În perioada Primului Război Mondial a îndeplinit funcția de comandant al Regimentului 5 Artilerie, regiment format prin mobilizarea unităților și subunităților de infanterie din cercul de recrutare Balș și luptând pe întreaga perioadă a războiului.

În cadrul acțiunilor militare postbelice, a comandat Brigada 1 Infanterie  din cadrul Diviziei 1 Infanterie, în timpul operației ofensive la vest de Tisa.

Decorații
  Ordinul "Coroana României", în grad de sublocotenent (1900)

Note

Bibliografie
 Ministerul de Răsboiu, Anuarul Armatei Române pe anul 1916,"Universala" Iancu Ionescu, București , 1916
 Valeriu Avram, Războiul de întregire. (1916-1919) Comandanți militari români, București, 2016
 Drăgănescu Constantin, Campaniile din 1848/1849 și 1919 în Transilvania și Ungaria, Tipografia "Isvorul", București, 1930

Vezi și
Ordinea de bătaie a Armatei României în Transilvania, iulie 1919

Nașteri în 1865
Comandanți români din operațiile militare postbelice (1918-1920)
Decorați cu Ordinul Coroana României
Ofițeri români

Petre Neicu