Clark Gable (1 Şubat 1901; Ohio, ABD - 16 Kasım 1960, Kaliforniya, ABD) Akademi Ödüllü oyuncu ve ilk dönem sesli sinema oyuncularından biri.

1999 yılında Amerikan Film Enstitüsü, Clark Gable'ı Tüm Zamanların En Büyük oyuncuları arasında 7. seçmiştir. 1934 yılında Bir Gecede Oldu (It Happened One Night) filmiyle en iyi erkek oyuncu Oscar Ödülünü aldı. En ünlü filmi ise, Vivien Leigh ile başrolleri paylaştığı 1939 yapımı Rüzgâr Gibi Geçti'dir.

Filmleri

1930'lar

1940'lar

1950'ler

1960'lar

Notlar

Dış bağlantılar

 Clark Gable hakkında Türkçe bilgi
 Clark Gable, NNDB

1901 doğumlular
1960 yılında ölenler
Amerikalı erkek sinema oyuncuları
Amerikalı masonlar
Forest Lawn Anıt Mezarlığı'na defnedilenler
En İyi Erkek Oyuncu Akademi Ödülü sahipleri
Ohio doğumlu erkek oyuncular

Clark Gable


Melania Herdeanu (n. 17 iulie 1940, Fălticeni, Regatul României – d. 7 decembrie 2017, Iași, România) a fost o soprană română, fostă solistă a Operei Naționale din Iași.

Biografie
A urmat școala primară și liceul Nicu Gane din Fălticeni, în ultimii 2 ani de liceu a studiat canto la Iași la școala de muzică și arte plastice Octav Bancilă. După absolvire, în 1961 a fost admisă la conservatorul de muzică George Enescu, la secția canto, fiind eleva artistei Ella Urmă.

În 1966 a fost repartizată la Opera de Stat din Iași. Aici a fost apreciată de la început, fiindu-i încredințate roluri din ce în ce mai dificile. Pe parcursul carierei a cântat cu soliști consacrați ai scenei lirice precum Nicolae Herlea sau Magda Ianculescu. A performat pe scene prestigioase din țară și din străinătate, precum Germania, Italia și Bulgaria.
Spre finalul activității scenice a avut o colaborare fructuoasă cu Universitatea de muzică și artă dramatică George Enescu din Iași, la clasa profesor Dioniosie Vitcu și Emil Coșerul.

Note

Nașteri în 1940
Decese în 2017
Soprane române
Oameni din Fălticeni

Melania Herdeanu


Die römisch-katholische Filialkirche Neuruppersdorf ist der Heiligen Maria, Mutter Jesu in ihrer Funktion als Helferin geweiht. Sie gehört zum Dekanat Laa-Gaubitsch im Vikariat Unter dem Manhartsberg der Erzdiözese Wien. Die Kirche steht unter Denkmalschutz ().

Geschichte
Die Filialkirche am Anger von Neuruppersdorf wurde 1903/1904 an Stelle der alten und baufälligen Ortskapelle errichtet und am 15. November 1904 geweiht.

Architektur
Der einheitlich neugotische Bau hat einen leicht eingezogenen Chor mit Fünfachtelschluss, Strebepfeiler und Spitzbogenfenster. Die Westfassade ist flankiert von Streben mit Fialen. Der leicht vorgezogene Fassadenturm mit Giebelspitzhelm und spitzbogigen Schallfenstern ist durch ein Spitzbogenportal zugänglich, das zugleich das Hauptportal der Kirche ist. Das Kreuzrippengewölbe des vierjochigen Langhauses ruht auf Halbsäulen mit Blattkapitellen. An der Westseite befindet sich eine Empore. Im Osten führt ein spitzbogiger Triumphbogen in den Chor. Die Glasfenster der Kirche sind mit 1904 datiert.

Ausstattung
Der Altartisch wurde 1964 aus dem ehemaligen Marmorsarkophag des Heiligen Klemens Maria Hofbauer angefertigt. Das Altarblatt ist ein Mariahilf-Bild vom Ende des 18. Jahrhunderts in ovalem Rahmen. Zur weiteren Ausstattung zählen eine Rieger-Orgel von 1907 und reliefierte Kreuzwegstationen aus der Zeit um 1900.

Literatur
 Die Kunstdenkmäler Österreichs. Dehio Niederösterreich nördlich der Donau 1990. Neuruppersdorf, Filialkirche Mariahilf, S. 778.

Weblinks

 Beschreibung der Kirche auf der Website der Gemeinde Neuruppersdorf.

Neuruppersdorf
Neuruppersdorf
Neuruppersdorf
Baudenkmal (Niederösterreich)
Neuruppersdorf
Wildendürnbach

Filialkirche Neuruppersdorf


Islamski fundamentalizam (arapski: الأصولية الإسلامية, al-oṣooleyyah al-eslaameyyah) je naziv za vjerski fundamentalizam islamske struje koje karakteriziraju stroga i doslovna tumačenja Kurana i hadisa, odnosno odbacivanje svih povijesnih i modernih interpretacija (idžtihad, tj. osobnim sudom i nastojanjem). Individualno ili kao dio grupe koja zagovara i propagira islamizam, političku ideologiju koja teži da državne sekularne zakone nadomjesti islamskim šerijatskim zakonom, muslimani bi se trebali maksimalno angažirati. Predstavljaju ga konzervativni pokreti kao salafizam i vehabizam, koji se žestoko suprotstavljaju liberalnim pokretima unutar islama.
U zapadnom svijetu islamski fundamentalizam se često pogrešno koristi kao sinonim za islamizam.

Povijest

Dva žarišta fundamentalističkih pokreta u sunitskom svijetu pojavila su se tijekom 19. stoljeća na različitim mjestima, salafizam u Arabiji i deobandizam u Indiji. Oba pokreta nastala su kao reakcija otpora na utjecaj britanskog kolonijalizma i širenja europskih modernističkih ideja, a u 20. st. oba pokreta su se brzo raširila, prvi zbog utjecaja bogatih zaljevskih monarhija, a drugi među siromašnim stanovništvom Indijskog potkontinenta (Pakistan i Indija) zbog prihvaćanja ideologije kao sredstva za izražavanje antizapadnjaštva i antipatije prema neokolonijalizmu zapadnih sila.

Oba fundamentalistička pokreta proizvela su ekstremne struje koje su obilježile geopolitičku situaciju Bliskog Istoka početkom 21. stoljeća, salafističku Al Kaidu koju su osnovali Saudijci i deobandijske talibane u Pakistanu. Podudaranje osnovnih postulata ovih pokreta i zajednička borba protiv SSSR-a u Afganistanu doveli su do političke sinteze koja se najjasnije odrazilla u talibanskom režimu u Afganistanu (1997. – 2001.).

Islamski fundamentalizam posebno je bio uspješan u iskazivanju težnji gradske sirotinje u zemljama u razvoju, koje su do 1970-ih veoma često bile privučene socijalizmom, bilo u islamskom ili marksističko-lenjinističkom obliku.

Pored sunitskog svijeta, fundamentalistički pokret ahbarizam javio se u šijitskom Iranu još u 17. stoljeću, no u 18. st. potisnula ga je usulijska škola zbog čega su danas ahbaristi prisutni samo u manjim zajednicama po južnom Iraku, Bahreinu i Indijskom potkontinentu.

Fundamentalistički karakter navedenih sunitskih i šijitskih pokreta ne predstavlja podlogu za ikakvu suradnju i između njih se često javlja izražena netrpeljivost.

Ideolozi
 Muhamed Amin al-Astarabadi (17. stoljeće), osnivač ahbarizma
 Šah Valiulah (1703. – 1762.), osnivač deobandizma
 Muhamed ibn Abdul Vahab (1703. – 1792.), osnivač salafizma

Pokreti
 Ahbarizam: rasprostranjen na sjeveroistoku Arabije (Bahrein i Irak) i Indijskom potkontinentu (Pakistan i Indija)
 Deobandizam: rasprostranjen na Indijskom potkontinentu i Afganistanu
 Salafizam i vehabizam: rasprostranjeni u Arabiji (Katar, UAE, Saudijska Arabija, Kuvajt, Bahrein); manje grupe po Jugozapadnoj i Južnoj Aziji, Sjevernoj Africi, Kavkazu i Europi (uključujući Balkan) Pojam salafiti-džihadisti se vrlo čvrsto povezuje s Osamom Bin-Ladenom i Al Kaidom

Fundamentalističke terorističke skupine
 Al Kaida, međunarodni savez Islamskih terorističkih organizacija
 Abu Sajaf, teroristička skupina na otocima Jolo i Basilan na jugozapadu Filipina, simpatizeri ISIL-a
 Ansar al-Islam, Kurdska pobunjenička salafijska skupina u Iraku koja se 2014. pripojila ISIL-u
 Boko Haram, nigerijska naoružana džihadistička skupina koja se protivi onim što naziva "nemoral" Zapadnog svijeta
 Džaiš-e-Mohamed, džihadistička skupina iz Pakistana za odcjepljenje Indijskog Kašmira
 Džema Islamija, teroristička skupina za osnivanje kalifata u Jugoistočnoj Aziji
 Indijski mudžahedini, Indijska teroristička skupina za osnivanje kalifata u Jugoistočnoj Aziji
 Islamski džihadski pokret (HuJI), teroristička skupina u Bangladešu, simpatizeri Talibana
 Islamska Država Iraka i Levanta ili Islamska Država Iraka i Sirije (ISIL), zločinačka državna tvorevina vehabijskih pobunjenika na području Iraka i Sirije, koja je od 2014. proglasila kalifat
 Kavkaški Emirat (IK), militantna džihadistička organizacija aktivna u Rusiji
 Lakšar-e-Taiba, najveća i najaktivnija teroristička organizacija u Južnoj Aziji
 Naoružana islamska skupina (GIA) militantna islamistička skupina koja se bori za osnivanje islamske države u Alžiru
 Talibani, sunitsko islamski i etničko paštunski pokret u Afganistanu i Pakistanu

Izvori

 Jean Baudrillard, Duh terorizma, Meandar, Zagreb, 2003.
 Tony Coady i Michael O'Keefe, Terorizam i pravednost. Moralni argumenti u opasnom svijetu, Kruzak, Zagreb, 2004.
 Jessica Stern, Terorizam u ime Boga. Zašto ubijaju vjerski militanti, Slovo, Zagreb, 2006.
 John L. Esposito, Nesveti rat. Teror u ime islama, Šahinpašić, Sarajevo, 2008.

Poveznice

 Vjerski fundamentalizam
 Rat protiv terorizma

Vanjske poveznice
 Ana Marija Pilato, Islamski fundamentalizam
 Ivan Janković, Islamski fundamentalizam je totalitarna ideologija uvezena sa zapada, 12. siječnja 2015.; Pristupljeno 3. studenoga 2016.

Fundamentalizam
Političke ideologije
Predrasude i diskriminacija
Fundamentalizam

Islamski fundamentalizam


Olaylar
 Diocletianus Sarayı açıldı.

Doğumlar
 Asanga, Hint budist
 Poitiers Hilary, Piskopos
 Saint Frumentius, Aziz

Ölümler
 28 Aralık - Theonas, İskenderiye Patriği

300


An Cyperus consors in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Charles Baron Clarke. An Cyperus consors in nahilalakip ha genus nga Cyperus, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Cyperus

Cyperus consors


Acacia hockii es una especie de árbol de la familia de las fabáceas. Se encuentra en África.

Descripción
Es un arbusto o árbol que alcanza un tamaño de  2-6 (-12) m de altura, la corona achatada, corteza de color verde a rojo-marrón, desprendiéndose en capas como de papel.

Distribución y hábitat
Tiene una gran variedad de hábitats, está muy extendida en los trópicos. En los bosques caducifolios, en praderas arboladas, matorrales caducifolios y matorrales semi-perennes, en las colinas de piedra arenisca (Burkina Faso), etc . Es muy variable, en particular en la longitud de los entrenudos y color de la corteza. Se distribuye por Etiopía, Sudán, Kenia, Tanzania, Uganda, República Centroafricana, Zaire, Benín, Burkina Faso, Costa de Marfil, Ghana, Guinea, Nigeria, Angola, Malaui, Mozambique y Zambia.

Ha sido confundida con Acacia seyal que tiene la corteza interna y las ramas jóvenes densamente pubérulas. También es similar a Acacia ehrenbergiana (con hojas con 1-2 pares de pinnas solamente, y en los hábitats más secos).

Taxonomía
Acacia hockii fue descrita por Émile Auguste Joseph De Wildeman y publicado en Repertorium Specierum Novarum Regni Vegetabilis 11: 502, en el año 1913.
Etimología
Ver: Acacia: Etimología

hockii: epíteto otorgado en honor del botánico alemán Fernando Höck.
Sinonimia
Acacia stenocarpa var. chariensis (A.Chev.) Aubrév.
Acacia flava f. chariensis (A.Chev.) Roberty
Acacia flava var. atacorensis (Aubrév. & Pellegr.) Aubrév.
Acacia atacorensis Aubrév. & Pellegr. (1938)
Acacia stenocarpa var. boboensis Aubrév.
Acacia boboensis Aubrév. (1939) Descr. gall.
Acacia holstii Taub. (1895)
Acacia chariensis A.Chev.
Acacia orfota sensu Brenan
Acacia seyal var. multijuga Baker f.
Acacia stenocarpa sensu auct.

Referencias

Enlaces externos

 Repertorium Specierum Novarum Regni Vegetabilis. Centralblatt für Sammlung und Veroffentlichung von Einzeldiagnosen neuer Pflanzen. [Edited by Friedrich Fedde]. Berlín 11:502.  1913

hockii
Flora de África tropical
Plantas descritas en 1913
Plantas descritas por De Wild.

Acacia hockii


An Anthurium crystallinum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Jean Jules Linden ngan Éduard-François André. An Anthurium crystallinum in nahilalakip ha genus nga Anthurium, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Anthurium

Anthurium crystallinum


This Modern Age  é um filme pre-Code estadunidense de 1931, do gênero drama romântico, dirigido por Nick Grinde, estrelado por Joan Crawford, e co-estrelado por Pauline Frederick, Neil Hamilton e Monroe Owsley. O roteiro de Sylvia Thalberg e Frank Butler foi baseado no conto "Girls Together" (1931), de Mildred Cram.

Sinopse
Valentine "Val" Winters (Joan Crawford) é filha de pais divorciados e não vê sua sofisticada mãe, Diane (Pauline Frederick), há anos. Então, ela viaja a Paris para reencontrá-la e descobre que Diane anda vivendo como amante de André de Graignon (Albert Conti). Ainda na cidade francesa, Valentine conhece o alcoólatra e trambiqueiro Tony (Monroe Owsley), que pertence ao mesmo círculo social de Diane. Quando a moça e Tony se envolvem em um acidente de carro, eles são resgatados de seu carro capotado pelo jogador de futebol americano Bob Blake, Jr. (Neil Hamilton), e os dois se apaixonam. Com o afeto entre os dois crescendo cada vez mais, Bob convida seus pais para conhecer sua amada, mas tudo dá errado quando nenhum dos dois aprovam as amizades turbulentas de Val nem a forma como Diane e André estão vivendo suas vidas.

Elenco
 Joan Crawford como Valentine "Val" Winters
 Pauline Frederick como Diane Winters
 Neil Hamilton como Bob Blake
 Monroe Owsley como Tony Girard
 Hobart Bosworth como Sr. Robert Blake, Sr.
 Emma Dunn como Sra. Margaret Blake
 Albert Conti como André de Graignon
 Adrienne D'Ambricourt como Marie, a governanta
 Marcelle Corday como Alyce, a empregada

Produção
O filme foi baseado no conto "Girls Together" (1931), de Mildred Cram, e segue a história de uma socialite decidindo entre os pecados sociais de sua mãe e uma vida confortável nos braços de um pretendente rico.

O filme também é notável por ter Crawford interpretando uma mulher loira. De acordo com o livro "The Films of Joan Crawford" (1968), de Lawrence J. Quirk, ela "usou o cabelo dessa cor porque a atriz que originalmente faria o papel de sua mãe, Marjorie Rambeau (que havia aparecido anteriormente com ela em Laughing Sinners), era loira. Quando Rambeau adoeceu, o papel foi reformulado para uma atriz de cabelos escuros, Pauline Frederick, a quem Joan admirava muito. As cenas de Joan já haviam sido filmadas e a diferença na cor do cabelo não era motivo suficiente para refilmar tudo. Além disso, não havia razão para que uma mãe morena não pudesse ter uma filha loira – ou talvez ela só gostasse de água oxigenada".

Recepção
Mordaunt Hall, em sua crítica para o The New York Times, comentou: "O filme desliza alegremente na maior parte do tempo, mas de vez em quando tem seus momentos de folga ... Nicholas Grinde, [o diretor] fez um trabalho esplêndido em sua comédia, mas seus interlúdios sérios poderiam ter sido tratados de maneira mais eficaz". Outro crítico do The New York Times escreveu sobre Crawford: "Ela dá uma interpretação melhor aqui do que em qualquer um de seus filmes falados anteriores ... ela consegue ser bastante convincente em momentos alegres e sérios".

Bilheteria
De acordo com os registros da Metro-Goldwyn-Mayer, o filme arrecadou US$ 708.000 nacionalmente e US$ 183.000 no exterior, totalizando US$ 891.000 mundialmente. O retorno lucrativo da produção foi de US$ 218.000.

Filmes dos Estados Unidos de 1931
Filmes dirigidos por Nick Grinde
Filmes de drama romântico dos Estados Unidos
Filmes de drama romântico da década de 1930
Filmes baseados em contos
Filmes baseados em obras de autores dos Estados Unidos
Filmes da Metro-Goldwyn-Mayer
Filmes em preto e branco
Filmes em língua inglesa

This Modern Age


Wilhelm Bernhard Bonn (* 16. März 1843 in Frankfurt am Main; † 21. Oktober 1910 in Kronberg im Taunus) war ein Frankfurter Bankier und Mäzen.

Karriere als Bankier
Wilhelm Bonn war das sechste Kind des jüdischen Bankiers Baruch Bonn (1810–1878) und dessen Frau Elizabeth 'Betty' Charlotte geborene Schuster. Er besuchte die Realschule Philanthropin und machte eine Bankausbildung im Bankhaus Lazard Speyer-Ellissen. Auch aufgrund seiner guten Kenntnisse der englischen Sprache wurde er 1863 zur Schwestergesellschaft Speyer & Co nach New York versetzt. Das dortige Hauptgeschäft, die Finanzierung von Eisenbahnprojekten, wickelte er so erfolgreich ab, dass er 1866 Geschäftsführer dieser Bank wurde und bis zu seiner Rückkehr nach Deutschland im Jahre 1885 blieb.

Er gründete in dieser Zeit die Bank Ruette & Bonn. Sein Bruder Leopold Bernhard Wilhelm Bonn leitete die Londoner Niederlassung dieser Bank. Das väterliche Bankhaus Benedikt Baruch Maximillian Bonn wurde von zwei anderen Brüdern geleitet und ging 1920 in der Pfälzischen Bank auf.

Nach seiner Rückkehr nach Deutschland wurde Wilhelm Bonn Teilhaber des Bankhauses Lazard Speyer-Ellissen. Die Bank, die ihren Hauptsitz an der Ecke Taunusanlage/Mainzer Landstraße hatte, war eine der größten in Frankfurt. Das Bankhaus geriet im Zuge der Weltwirtschaftskrise in Schwierigkeiten und wurde nach der Machtergreifung der Nationalsozialisten 1934 liquidiert.

Familie
Wilhelm Bonns erste Frau starb in New York. Aus dieser Ehe ging der Sohn Maximilian Bonn hervor, der in das Bankhaus Ruette & Bonn in London einstieg. Er erwarb sich hohes Ansehen und wurde als Knight Bachelor geadelt. Neben Maximilian hatte Wilhelm Bonn zwei weitere Kinder (Richard und Emma Betty Charlotte). Emma Bonn wurde Schriftstellerin und lebte in Feldafing, bevor sie 1942 von den Nationalsozialisten in das KZ Theresienstadt gebracht und dort ermordet wurde.

In zweiter Ehe war er mit Amelie Schuster, geb. Ettlinger, verheiratet. Das Grab der Eheleute Bonn befindet sich auf dem Alten jüdischen Friedhof an der Rat-Beil-Straße in Frankfurt.

Der Nationalökonom Moritz Julius Bonn war sein Neffe.

Mäzenatentum
Wilhelm Bonn gehörte aufgrund seiner Gewinne aus Amerika zu den 300 Millionären in Frankfurt. Mehr als zwei Dutzend Institutionen wurden von ihm als Mäzen bedacht. Er war "ewiges Mitglied" der Senckenberg Gesellschaft für Naturforschung und des Physikalischen Vereins, dessen Vorstand er auch angehörte.

Das Freie Deutsche Hochstift, die Johann-Wolfgang-Goethe-Universität Frankfurt am Main, die Goldschmidtsche Stipendienstiftung und Dr. Christs Kinderhospital konnten erhebliche Spenden verbuchen.

Die Stadt Kronberg ernannte ihn zum Ehrenbürger.

Bauten
Das repräsentative Haus von Wilhelm Bonn in Frankfurt, die Villa Bonn, steht heute unter Denkmalschutz und wird von der Frankfurter Gesellschaft für Handel, Industrie und Wissenschaft genutzt. Der Sommersitz der Familie Bonn in Kronberg ist heute das Rathaus der Stadt.

Literatur
 Jürgen Jeske: Frommer Jude und großherziger Mäzen in: FAZ vom 21. Oktober 2010, Seite 35.

 Harro Trenkler: Die Bonns : (1520–1920) ; vom weitreichenden Wirken einer einflussreichen jüdischen Frankfurter Familie, Verlag Waldemar Kramer, Frankfurt am Main 1998, ISBN 378290477X.

Weblinks

Einzelnachweise

Bankier
Mäzen
Person (Frankfurt am Main)
Ehrenbürger von Kronberg im Taunus
Geboren 1843
Gestorben 1910
Deutscher
Mann

Wilhelm Bonn


Det Hvide Skib (latin: Candida nauis, fransk: la Blanche-Nef) var et skib, der sank i den Engelske Kanal ved Normandiets kyst ved Barfleur den 25. november 1120. Kun én af de ombordværende overlevede. Blandt de druknede var William Adelin, den eneste ægte søn og arving til kong Henrik 1., hans halvsøster Matilda og hans halvbror Richard. William Adelins død førte til strid om arvefølgen og til borgerkrigen i England, anarkiet.

Referencer

Eksterne henvisninger

 The Wreck of the White Ship  on britannia.com

Skibe fra England
Skibskatastrofer

Det Hvide Skib


Sergio Tischler Visquerra. (Ciudad de Guatemala, 1954). Sociólogo e historiador guatemalteco reconocido por sus aportes en los estudios de reflexión y análisis de los procesos sociales tales como el conflicto armado interno, movimientos guerrilleros y dominación social en Guatemala, además de sus contribuciones desde la Teoría Crítica. Es coordinador del seminario Humanidades, Subjetividad y Teoría Crítica del posgrado de Sociología del Instituto de Ciencias Sociales y Humanidades Alfonso Vélez Pliego, de la Benemérita Universidad Autónoma de Puebla.

Biografía
Nació en la Ciudad de Guatemala en 1954. Junto a su familia se fueron exiliados a México debido que su padre era el secretario general del Sindicado de Trabajadores de Educación durante el gobierno de Jacobo Arbénz. En 1968, su padre fue asesinado y en 1971 a su madre la meterían presa y la desaparecerían por un lapso de dos semanas. A consecuencias de las repercusiones políticas huyó a Moscú donde decidió estudiar durante seis años Historia. Regresó a Guatemala en 1978 pero la realidad social aún seguía en crisis. A pesar de que trabajo en la Universidad de San Carlos en Historia y Economía decidió irse a México ya que se vivían constantes asesinatos de catedráticos en la casa de estudios. En 1980 ingresaría a su maestría en sociología en FLACSO de México. Desde entonces, reside en México con su familia, laborando en Puebla.

Aportes académicos

Temas investigativos
 Aportes desde la reflexión de la Teoría Crítica y el neo-marxismo a Guatemala
 Nuevas interpretaciones de la historia guatemalteca, particularmente desde la revolución liberal de 1871 hasta la actualidad.
 Análisis críticos más allá de lo social, en obras de literatura Guatemalteca.

Aportes teóricos
 Guatemala 1944: Crisis y Revolución, es un estudio analítico de los procesos históricos de la época revolucionaria en 1944 donde se desencadenaron una serie de cambios sociales tales como la dominación y configuración del Estado en Guatemala. Este análisis plantea que las relaciones de crisis a del Estado se dieron como resultado de la vivencia social de fincas cafetaleras que pusieron en evidencia las dominaciones sociales.

 Imagen y Dialéctica. Mario Payeras y Los Interiores del una Constelación Revolucionaria, es un libro donde a partir de la revisión literaria del guatemalteco Mario Payeras, se analizan las guerrillas de Guatemala, especialmente dadas sus contradicciones tales como la instrumentalización y la consecuente tensión de la llamada soberanía y trabajo a favor de la rebeldía. Finalmente este análisis lo cuestiona frente a las actuales manifestaciones sociales sobre el poder-hacer y poder-sobre de la sociedad guatemalteca.

 Tiempo y emancipación, Mijaíl Bajtín y Walter Benjamín en la Selva Lacandona es un libro que se basa en una la conexión del pasado y el presente de las luchas revolucionarias. Para el pasado utiliza la teoría de dos marxistas, Mijaíl Bajtín y Walter Benjamín y para el presente la de los zapatistas de uno de los Caracoles. El tema central de la discusión es el tiempo y la revolución; como lograr establecer puentes entre las generaciones pasadas, por su experiencia, y las presentes como una nueva luz.

Grupos de asociación académica
 Movimientos sociales, Facultad Latinoamericana de Ciencias Sociales México.

 Humanidades, Subjetividad y Teoría Crítica, Instituto de Ciencias Sociales y Humanidades Alfonso Vélez Pliego,  Benemérita Universidad Autónoma de Puebla, , Posgrado en Sociología.

 Red de estudios de teoría crítica, Instituto de Ciencias Sociales y Humanidades Alfonso Vélez Pliego, Benemérita Universidad Autónoma de Puebla, Posgrado en Sociología.

Obras

 Conflicto, Violencia Y Teoría Social: Una Agenda Sociologica . Universidad Iberoamericana Golfo Centro, Departamento de Ciencias Sociales y Humanidades.

 Guatemala 1944, Crisis Y Revolución: Ocaso Y Quiebre [sic] De Una Forma Estatal. Instituto de Ciencias Sociales y Humanidades de la Benemérita Universidad Autónoma de Puebla

 Memoria, Tiempo Y Sujeto. Instituto de Ciencias Sociales y Humanidades, BUAP

 What Is to Be Done?: Leninism, Anti-Leninist Marxism and the Question of Revolution Today. Werner Bonefeld y Sergio Tischler Visquerra.
 Revolución y destotalización. Grietas Editores, 2013. ISBN 978-607-9326-07-4

Referencias

Enlaces externos
 Entrevistas a Sergio Tischler.
 Fragmento y constelación en la literatura revolucionaria de Mario Payeras. Sergio Tischler

Sociólogos de Guatemala
Historiadores de Guatemala

Sergio Tischler


Baskijska mitologija,  Mitologija drevnih Baska uglavnom nije preživjela dolazak kršćanstva u Baskiju između 4. i 12. stoljeća. Većina onoga što znamo o elementima tog sustava vjerovanja temelji se na analizi legendi, proučavanju imena mjesta i oskudnim povijesnim referencama na poganske rituale koje su prakticirali Baski.

U legendama Baskijskog naroda Amalur je glavno božanstvo, znači "Majka Zemlja". To je posuda svega što postoji, svih živih bića i, shodno tome, onoga što omogućuje postojanje samog ljudskog bića. Zemlja nam se čini kao prebivalište svih živih bića koja posjeduju vlastitu vitalnu snagu koja je stvorila naše prirodno okruženje. To je ono što omogućuje postojanje životinja i biljaka i ono što nama ljudima daje hranu i potrebno mjesto za život, gdje žive duše pokojnika i većina mitoloških likova. Vjera u Amalura vrlo je stara u naroda Baskije, prije invazije indoeuropskih naroda. Budući da su ove kulture koje su s istoka stigle u Europu, uvele vjeru u nebeske božanstva. Jedan od glavnih figura tog sustava vjerovanja bio je ženski lik Mari. Prema legendama prikupljenim na području Atauna, drugi glavni lik je njen suprug Sugaar. Međutim, zbog nedostatka materijala teško je reći je li to bi bio "središnji par" baskijskog panteona. Na temelju atributa pripisanih tim mitološkim bićima, to bi se smatralo ktoničnom religijom jer svi njeni likovi stanuju na zemlji ili ispod nje, s nebom koje je uglavnom prazan hodnik kroz koji prolaze božanstava.

Kršćanstvo u Baskiji

Kristijanizacija Baskije je sporna u nekim raspravama. Općenito govoreći, postoje dva pogleda:. ili je kršćanstvo stiglo u Baskiju tijekom 4. i 5. stoljeća, ili tek u 12. i 13. stoljeću Glavni problem leži u različitim tumačenjima onoga što se smatra kristijanizacijom. Rani tragovi kršćanstva mogu se naći u velikim urbanim sredinama iz 4. stoljeća nadalje, biskupija iz 589. u Pamploni i tri koncentracije pustinjačkih špilja (dvije u Alavi i jedna u Navari) koju su korištene od 6. stoljeća do danas. U tom smislu, kršćanstvo je stiglo "rano".

U isto vrijeme, razni povijesni izvori i istraživanja direktno ili indirektno svjedoče o činjenici da se veliko obraćenje na kršćenstvo nije počelo događati do 10. i 11. stoljeća:

biskupi Pamplone su često odsutni sa sinoda u Toledu tijekom vizigotskog razdoblja
izvješća o neuspjeloj misiji biskupa Amandusa oko 640. godine
arapski autori iz doba omejidskog osvajanja Hispanije nazivali su Baske mağūs tj. "čarobnjaci, pogani"
poznato groblje Argiñeta u Biskaji iz oko 880. godine s baskijskim nadgrobnim spoemnicima potpuno lišeno bilo kakvih kršćanskih simbola
relativno niska gustoća religijskih centara po atlantskoj Baskiji do 15. stoljeća

Većina vaskonista se uglavnom slaže da je kršćanstvo stiglo djelomično u 4. / 5. stoljeću. Ozbiljne misionarske i vjerske aktivnosti započele su tek u 9. stoljeću iz kraljevstava Asturije i Franačke, i nastavile su se nakon Rekonkviste s poznatim samostanskih temeljima (samostan Leyre, San Millán de la Cogolla) i biskupije Bayonne u 11. stoljeću. Tako su kršćanska i nekršćanska uvjerenja živjela jedna uz drugu do 10. i 11. stoljeća. Različite tradicije koje su preživjele dijelom su povezane s ovom drevnim sustavom vjerovanja prilagodbom ili pokrštavanjme narodnih tradicija, kao što se dogodilo i drugdje u Europi.

Međutim, unatoč procesu kasnog pokrštavanja, proces je bio temeljit te je ostalo vrlo malo izravnih dokaza o ostacima pretkršćanskih vjerovanja. Iz tog razloga, istraživanja ove teme mogu biti upitna jer se moraju oslanjati na analizu folklora i narodnih običaja, nedorečenih spomena te toponima.

Mitološka bića

Amalur: Glavno božanstvo
Aatxe ili Etsai je biće nastanjeno u špilji, zli duh koji poprima oblik mladog crvenog bika, ali katkad mijenja oblik i poprima obličje čovjeka
Atxular i Mikelatz su po predaji sinovi božice Mari, između ostalih
basajaun: divlji čovjek koji živi u đumi i njegova ženska inačica: Basandere
Eki: solarno božanstvo, kći Lurbire
Galtzagorriak su specifična vrsta iratxoak (goblina)
Gaueko je zli noćni lik.
Herensuge je ime zmaja koji igra važnu ulogu u nekoliko legendi
Erge je zli duh koji katkad uzima ljudske živote
Ilargi ili Ile su poznati nazivi za mjesec, kao i kći božice Ama Lur.
Iratxoak: goblini
Jean de l'Ours, dijete žene i medvjeda
Jentilak (gentiles): divovi, katkad prikazani kako bacaju kamenje na crkve. Za njih se vjeruje da su sami Baskijski pogani, gledani s djelomično kršćanske točke gledišta. Jedini preživjeli jentil je Olentzero, baskijska inačica Djeda Božićnjaka.
Lamiak ili laminak, vrsta nimfe s ptičjim stopalom nastanjena u rijekama i izvorima.
Mairuak ili Intxisuak su muške inačice lamiak u pirenejskoj regiji, za koje se govori da su sagradili  cromleche.
Mari je prikazana u mnogo različitih oblika: ponekad kao različite žene, kao i različite životinje crvena, kao Crni jarac, itd. Njezin suprug-vladar Sugaar, međutim, pojavljuje se samo kao muškarac ili zmija / zmaj. Za Mari se govori da je služe sorginak (vještice), polumitska bića koje jenemoguće razlikovati od stvarnih vještica ili poganskih svećenica. Kadar vještica u blizini Zugarramurdija se sreo na terenu Akelarre i bio je meta najvećeg lova na vještice španjolske inkvizicije u Logroñu. Kao rezultat toga, akelarre je i dan-danas lokalni naziv za Crni sabat.
Odei je utjelovljenje olujnih oblaka
San Martin Txiki, popularni lokalni kršćanski lik, je prevarant
Sorginak su mitološka bića, sluškinje božice Mari i prave vještice
Tartalo: baskijska inačica grčko-rimskih Kiklopa

Povijesna vrela

Glavni izvori za informaciju o nekršćanskim baskijskim vjerovanjima su:
Strabon, koji spominje žrtvovanje jaraca i ljudi
Arapski pisci iz doba omejidskog osvajanja Hispanije
dnevnik hodočasnika Aymerica Picaudua iz 12. stoljeća
razni srednjovjekovni spomeni poganskih rituala iz različitih srednjovjekovnih izvora, uključujući evidencije inkvizicije
zbirke mitova i predaja iz 19. i 20. stoljeća, na primjer, Joséa Miguela Barandiarana. To je daleko najveći materijal koji se odnosi na ne-kršćanska vjerovanja i kao i studij naziva mjesta u Baskiji.

Urtzi

Urtzi možda i nije bio baskijski mitološki lik. Postoje dokazi koje se može čitati ili kao podržavanje ili osporavanje postojanja takvog božanstva. Do sada nije teorija nije bila potpuno uvjerljiva.

Mitovi iz povijesnih razdbolja

Nakon pokrštavanja, Baski su zadržali proizvodnju i uvoz mitova:
Jaun Zuria (Bijeli Gospodin) je prvi mitski knez Biskaje, za kojeg se navodi da je sin škotske princeze koji je imala susret s bogom Sugaar u selu Mundaka.
Bitka kod Roncesvallesa je mitologizirana u Karolinškom ciklusu.
 U planinskom lancu Aralar, Sveti Mihael se spominje kako je pomogao lokalnom plemenitašu otići u pustinjake.
za grb Navare se govori da potječe dolaze iz podviga u bitci Las Navas de Tolosa.
Bitka kod Amaiura bila je bitka gdje je Navara izgubila svoju neovisnost.

Bilješke

Izvori

Literatura
Ortíz-Osés, A. Antropología simbólica vasca Anthropos, 1985. El matriarcalismo vasco Universidad de Deusto, 1988. El inconsciente colectivo vasco, 1982.
Barandiaran, J.M. Mitologia Vasca Txertoa, 1996
Patxi Xabier Lezama Perier (2018). Baskijska mitologija, Kraljevska akademija baskijskog jezika Euskaltzaindia.
Hartsuaga, J.I. Euskal Mitologia Konparatua, Kriseilu, 1987.
La Paglia, Antonio. Beyond Greece and Rome: Faith and Worship in Ancient Europe, Black Mountain Press, 2004.
Everson, M. Tenacity in religion, myth, and folklore: the Neolithic Goddess of Old Europe preserved in a non-Indo-European setting, Journal of Indo-European Studies 17, 277 (1989). [1]
Satrústegi, J (1996). "Haitzuloetako euskal mitologia". Euskal Mitologia. 68: 165–174.
Arriaga, J. (1984). "Euskal mitologia". Gero.
Baroja, Caro (1995). "Lamiak, sorginak eta jainkosak". Gaiak (Euskal mitologia).

Baski
Mitologija

Baskijska mitologija


مَلِيطِمَة (من : مَرِيتِمَا Marìtima، أي البحرية، ب: مَارِيتِّيمُو Marettimo) أحد الجزر العقادية الإيطالية، وهي تابعة لمقاطعة أطرابنش.

معرض صور

المراجع

الجزر العقادية
جزر البحر الأبيض المتوسط
جزر إيطاليا
مقاطعة تراباني

مليطمة


Zinc este un oraș în Comitatul Boone, Arkansas, Statele Unite. Populația acestuia era de 103 cetățeni conform recensământului din 2010. Localitatea face parte din zona micropolitană a orașului Harrison. O fracțiune a organizației Ku Klux Klan operează un centru de informare și de antrenament în Zinc.

Istoric
Numele orașului se datorează exploatării zăcămintelor de zinc. Industria minieră a luat amploare în anii 1890 odată cu descoperirea unor zăcăminte de zinc și plumb și a ajuns la apogeu în timpul Primului Război Mondial (1914-1918). Un oficiul poștal a fost înființat în Zinc în 1900, iar așezarea a devenit municipiu în 1904.

În localitate au existat o serie de întreprinderi și o școală în anii 1920, însă o inundație din 1927 a afectat clădirile și afacerilor din zonă. Populația orașului era de 188 de indivizi în 1930 și a început să scadă în anii următori. Ultimul magazin s-a închis spre finalul anilor '60, iar oficiul poștal în 1975.

În secolul XXI, Zinc a devenit sediul central al fracțiunii Knights of the Ku Klux Klan, organizație considerată drept instigatoare la ură de către Anti-Defamation League și Southern Poverty Law Center, Clădirea "Christian Revival Center" din apropierea localității aparține preotului care ocupă funcția de lider al fracțiunii. Aici au fost organizate diverse evenimentele, printre care și o tabără intitulată "Soldiers of the Cross Training Institute" (2013) unde participanții erau învățați să devină activi în lupta pentru salvarea rasei.

Alte activități KKK din apropierea localității Zinc implică montarea unor pancarte de-a lungul autostrăzilor cu mesaje de tipul "Diversitatea este alt nume pentru #genocidulalb".

Situri istorice
Două situri istorice există în localitate: Casa Elliott și Anna Barham și Zinc Swinging Bridge.

Date geografice
Zinc este situat în Comitatul Boone la , la aproximativ nouă mile spre est de sediul comitatului din Harrison. Conform United States Census Bureau, orașul are o suprafață totală de 1,9 km².

Zinc este localizat în regiunea Ozarks și se află la o altitudine de 268 metri.

Demografie
Conform referendumului din 2010, existau 103 persoane, 37 de gospodării și 23 de familii. Densitatea populației era de 39,1/km². Existau 35 de locuințe la o densitate medie de 18,0/km². Din punct de vedere etnic, orașul era format din 88,3% populație albă, 1% afro-americană și 8,7% din alte rase. 1,9% erau hispanoamericani sau latinoamericani.

În 64,5% din case locuiau familii cu copii cu vârste de până la 18 ani, în 45,2% locuiau cupluri căsătorite, iar în 22,6% persoanele nu locuiau cu familia. În 3,2% din case locuiau persoane cu vârsta de 65 sau peste.

În localitate, 18,4% din populație avea vârsta sub 18 ani, 6,6% între 18-24, 25,0% între 25-44, 38,2% între 45-64 și 11,8% 65 sau peste. Vârsta medie era de 45 de ani. La fiecare 100 de femei, existau 145,2 bărbați. Pentru fiecare 100 de femei cu vârsta sub 18 ani sau peste, existau 148,0 bărbați.

Venitul mediu pe gospodărie era de 20.036$ și cel pe familie era de 18.250$. Bărbații aveau un venit de 10.194$, iar femeile de 5.250$. Venitul pe cap de locuitor era de 9.999$. 35,8% din familii și 25,9% din populație trăiau sub limita sărăciei, inclusiv 43,0% din persoanele sub 18 ani și 63,7% din cei cu vârsta de peste 64 de ani.

District școlar
Zinc și Bergman sunt cuprinse în Bergman School District.

Note

Legături externe

 Harta orașului
 Boone County Historical and Railroad Society, Inc.
 School District Reference Map (2010 CENSUS): Boone County, AR

Ku Klux Klan
Târguri din statul Arkansas
Localități din comitatul Boone, Arkansas

Zinc, Arkansas


Archipiélago Bakúhttp://www.geographic.org/geographic_names/name.php?uni=-3757232&fid=277&c=azerbaijan (en azerí: Bakı arxipelaqı)  es un grupo de islas de la costa cerca de Bakú, Azerbaiyán. Las aguas que rodean las islas son poco profundas. El archipiélago se compone de diversas islas, y bancos de arena, además de tamaño pequeño. Se localiza en las coordenadas geográficas

 Islas situadas en la bahía de Bakú:
 Böyük Zirə o Nargin
 Daş Zirə o Vulf
 Kiçik Zirə, Qum o la Isla de Arena
 Islas situadas fuera del grupo principal:
 Səngi Muğan
 Zenbil
 Chikil
 Qara Su
 Xərə Zirə
 Daşlı ada
 Gil
 Kür Daşı

Véase también
 Geografía de Azerbaiyán
 Geografía de Europa

Enlaces externos

Referencias

Archipiélagos e islas de Azerbaiyán
Geografía de Bakú

Archipiélago Bakú


Kenneth Macintosh, meist Ken oder Kenny Macintosh, (* 15. Januar 1962 in Inverness) ist ein schottischer Politiker und Mitglied der Scottish Labour Party.

Leben
Macintosh besuchte die Royal High School in Edinburgh und studierte anschließend Geschichte an der Universität Edinburgh. Danach arbeitete er von 1987 bis 1999 als Produzent im Nachrichtenbereich für die BBC. Er ist sechsfacher Vater und lebt zusammen mit seiner Ehefrau in Busby.

Politischer Werdegang
Bei den ersten Schottischen Parlamentswahlen im Jahre 1999 trat Macintosh erstmals zu Wahlen auf nationaler Ebene an. Er bewarb sich um das Direktmandat des Wahlkreises Eastwood und konnte es knapp vor dem Kandidaten der Konservativen erringen. Bei den Parlamentswahlen 2003, 2007 und 2011 verteidigte Macintosh sein Mandat für Eastwood.
Im Parlament fungierte Macintosh zunächst 2007 für vier Monate als Parteisprecher für Bildung und Jugendliche und dann bis zum Ende der Legislaturperiode als stellvertretender Parteisprecher für das Schulwesen. In der Legislaturperiode von 2011 bis 2016 bekleidete er im Schattenkabinett der Labour Party verschiedene Positionen, u. a. für Bildung, Finanzen und Soziales.

Nachdem Macintosh bereits 2008 an einer Kandidatur um den Parteivorsitz der Scottish Labour Party interessiert war, kandidierte er 2011 und 2015, konnte sich beide Male aber nicht gegen seine Konkurrenten durchsetzen. Bei den Parlamentswahlen 2016 verlor Macintosh sein Direktmandat für Eastwood, zog aber als Listenabgeordneter über die Regionalliste West Scotland erneut ins Parlament ein. Am 12. Mai 2016 wurde er im dritten Wahlgang zum Presiding Officer des Schottischen Parlaments gewählt. Da sich der Parlamentspräsident traditionell strikt neutral verhält, lässt Macintosh seither seine Labour-Mitgliedschaft ruhen.

Weblinks
 Eigene Netzpräsenz
 Informationen auf den Seiten des Schottischen Parlaments
 Informationen der Labour Party

Einzelnachweise

Abgeordneter im Schottischen Parlament
Mitglied des Privy Council (Vereinigtes Königreich)
Mitglied der Scottish Labour Party
Politiker (20. Jahrhundert)
Politiker (21. Jahrhundert)
Politiker (East Renfrewshire)
Schotte
Brite
Geboren 1962
Mann

Kenneth Macintosh


පරිසරය වඩා යහපත් බවට පත් කිරීමට (වාතය, ජලය සහ/ හෝ භූ සම්පත්) මිනිස් වාසස්ථාන සඳහා හා වෙනත් ජීවීන් සඳහා සෞඛ්‍ය සම්පන්න ජලය, වාතය සහ භූමිය සැපයීමට සහ දූෂිත ප්‍රදේශ ප්‍රකෘතිමත් කිරීමට, විද්‍යාවේ සහ ඉංජිනේරු ශිල්පීය මූලධර්මවල භාවිතය, පාරිසරික ඉංජිනේරු විද්‍යාව වේ.

පාරිසරික ඉංජිනේරු විද්‍යාව, ජල හා වායු දූෂණය පාලනය කිරීම, ප්‍රතිචක්‍රීයකරණය, අපද්‍රව්‍ය කළමනාකරණය සහ ම‍තභේදයට වාදයට, විනිශ්චයට පාදක වන පොදු සෞඛ්‍ය ගැටළු මෙන්ම පාරිසරික ඉංජිනේරු නීතිය පිළිබඳ දැනුමක් යනාදිය සම්බන්ධ කරගෙන ඇත. එහි තවදුරටත්, යෝජිත නිර්මාණ ව්‍යාපෘතිවල පාරිසරික බලපෑම පිළිබඳ අධ්‍යයනයන් ද අන්තර්ගත වේ.

පාරිසරික ඉංජිනේරුවෝ, එවැනි උපද්‍රවවල වැදගත්කම අගය කිරීම සඳහා අන්තරාය කර අපද්‍රව්‍ය කළමනාකරණ අධ්‍යයනයන් මෙහෙයවති. පිළියම් සහ විරුද්ධ මතයක පැතිරීම වළක්වාලීමේ පිළිවෙත පිළිබඳ උපදෙස් දෙති. එමෙන්ම ප්‍රමාද දෝෂ වැළැක්වීමට නීති රීති වැඩි දියුණු කරති. පාරිසරික ඉංජිනේරුවන් නාගරික ජල සැපයුම් සහ කාර්මික අප ජලය පිරියම් කිරීමේ පද්ධති සැලසුම් කිරීමත් සිදු කරයි. එමෙන්ම අම්ල වැසිවල බලපෑම, ඕසෝන් වියන ක්ෂය වීම, මෝටර් රථවලින් පිටවන දුමාරයෙන් සහ කාර්මික ප්‍රභවවලින් සිදුවන ජල දූෂණය හා වායු දූෂණය වැනි දේශීය හා ලෝකයටම බලපාන පාරිසරික ගැටළු පිළිබඳව සැලකිල්ලෙන් ද පසු වෙති.

විද්‍යාව

ru:Охрана окружающей среды#Энвайронментализм

පාරිසරික ඉංජිනේරු විද්‍යාව


Lopočolike (lat. Nymphaeales), biljni red u razredu dvosupnica koji svoje ime nosi po rodu vodenih trajnica, lopoča (Nymphaea). Sastoji se od tri porodice s oko 100 vrsta, to su Cabombaceae s dva roda, kabomba (Cabomba) i brazenija (Brasenia); Hydatellaceae, s rodom Trithuria; i lopočevke  (Nymphaeaceae) s rodovima Barclaya, eurijale (Euryale), lokvanj (Nuphar), lopoč (Nymphaea) i viktorija (Victoria).

Jedini je u nadredu Nymphaeanae

Opis
Nymphaeales, red lopoča cvjetnica, koji sadrži 3 porodice, 6 rodova i 74 vrste. Pripadnici reda nalaze se u mirnim slatkovodnim staništima u većem dijelu svijeta. Estetska privlačnost lopoča, posebno onih iz roda Nymphaea, dovela je do njihovog uzgoja širom svijeta.

Nymphaeaceae (uključujući bivšu obitelj Barclayaceae), porodica lopoča, ima 3 roda i 58 vrsta. Cabombaceae, ili "vodeni štitovi", blisko je povezana porodica s 2 roda, Cabomba i Brasenia. Posljednja obitelj, Hydatellaceae, sadrži 1 rod (Hydatella) i 12 vrsta.

Sve biljke iz reda Nymphaeales su vodene. Pričvršćeni su za dno ribnjaka ili potoka, ali varira hoće li im listovi i cvjetovi biti potopljeni, plutaju ili stoje iznad vode. Njihova veličina varira od male, krhke Cabombe, koja ima plutajuće listove promjera manje od 0,3 cm (1 inča), do Nymphaea, koja proizvodi listove široke 50 cm (oko 18 inča) koji mogu prekriti područje od 2,5 metara (8 stopa) u promjeru u jednom ljetu. Najveći lopoč ima impresivne kružne lebdeće listove koji dosežu 2 metra (6,5 stopa) u promjeru i cvjetove 40 cm (oko 15 inča) u promjeru.

Mnogi pripadnici reda prikladni su za bazene, vodene vrtove i akvarije, gdje su cijenjeni zbog svog atraktivnog lišća i upadljivog cvijeća. Potopljeno lišće, škrobna, horizontalna puzajuća rizoma i sjemenke veće vrste bogate bjelančevinama ljudi su kroz povijest koristili kao hranu. Peteljke (peteljke listova) služe kao zaklon ribama i uporište za njihovu mrijest. Izniklo lišće pruža zaklon vodenim pticama, a sjemenke mnogih vrsta hrana su ribama i pticama. Budući da brzo rastu i mogu začepiti jezera, nekoliko članova vrste Nymphaeales predstavljaju ključnu vezu u sukcesiji biljaka – od ribnjaka preko močvara do vlažnih prerija.

Porodice i rodovi
'Ordo Nymphaeales'
 Familia Hydatellaceae U. Hamann (14 spp.)
 Trithuria Hook. f. (14 spp.)
 Familia Cabombaceae Rich. ex A. Rich. (6 spp.)
 Subfamilia Hydropeltoideae (DC.) Eaton
 Brasenia Schreb. (1 sp.)
 Subfamiia Cabomboideae Burnett
 Cabomba Aubl. (5 spp.)
 Familia Nymphaeaceae Salisb. (85 spp.)
 Subfamiia Nupharoideae M. Ito
 Nuphar Sm. (11 spp.)
 Subfamiia Nymphaeoideae Arn.
 Tribus Nymphaeeae DC.
 Nymphaea L. (63 spp.)
 Barclaya Wall. (7 spp.)
 Tribus Euryaleae Endl.
 Euryale Salisb. (1 sp.)
 Victoria Lindl. (3 spp.)

Vanjske poveznice

Izvori

Dvosupnice
Biljni redovi

Lopočolike


William Fogg Osgood (, Boston - , Belmont (Massachusetts)) est un mathématicien américain.

Formation et carrière
En 1886, Osgood est diplômé de l'université Harvard. Il poursuit des études aux universités de Göttingen (1887-1889) et d'Erlangen (où il obtient un doctorat en 1890). Il retourne à Harvard où il est d'abord instructeur (1890-1893), pis professeur assistant (1893-1903), et finalement professeur de mathématiques. De 1918 à 1922, il est directeur du département de mathématiques à Harvard. Il devient professeur émérite en 1933. De 1934 à 1936, il est professeur invité de mathématiques à l'université de Pékin.

De 1899 à 1902, Osgood est rédacteur en chef des Annals of Mathematics et, en 1905-1906, il est président de l'American Mathematical Society, dont il édite les Transactions en 1909-1910. En 1904, Osgood il est élu à l' Académie nationale des sciences. Il est membre e  l'Académie américaine des arts et des sciences et de l'Académie Léopoldine.

Louise Osgood, une cousine d'Osgood, est la mère de Bernard Koopman.

Contributions
Les travaux d'Osgood portaient sur l'analyse complexe, en particulier la transformation conforme et l'uniformisation des fonctions analytiques, et le calcul des variations. Il a été invité par Felix Klein à écrire un article sur l'analyse complexe dans l'Enzyklopädie der mathematischen Wissenschaften, article qu'il a ensuite développé en le livre Lehrbuch der Funktionentheorie.

Les courbes d'Osgood, qui sont les courbes de Jordan à aire positive, portent son nom ; il a publié un article prouvant leur existence en 1903.

En plus de ses recherches sur l'analyse, Osgood s'est intéressé à la physique mathématique et a écrit sur la théorie du gyroscope.

Livres (sélection)

 Introduction to Infinite Series (Harvard University Press 1897; troisième édition, 1906)
 (avec William Caspar Graustein) Plane and solid analytic geometry (Macmillan, NY, 1921)
 Lehrbuch der Funktionentheorie (Teubner, Berlin, 1907; deuxième édition, 1912)
 First Course in Differential and Integral Calculus (1907; édition révisée, 1909)
 Elementary calculus (MacMillan, NY, 1921)
 Mechanics (MacMillan, NY, 1937)

Notes et références

Bibliographie

.
.
 .
 .
.
.
.

Articles liés

 Théorème de l'application conforme
 Lemme de Hartogs
 Lemme d'Osgood
 Théorème d'interversion des limites

Liens externes

Président de la Société mathématique américaine
Membre de l'Académie nationale des sciences
Étudiant de l'université Harvard
Professeur à l'université Harvard
Mathématicien américain du XXe siècle
Mathématicien américain du XIXe siècle
Décès en juillet 1943
Naissance en mars 1864
Décès à 79 ans

William Fogg Osgood


O șansă în plus este un film serial francez în șase episoade, realizat de François Velle după romanul lui Harlan Coben No second chance și difuzat deja de canalele de televiziune TF1, RTL, TVI și RTS.

Sinopsis
Alice Lambert, supraviețuiește unei tentative de omor.
Trezindu-se din comă la spital, află că soțul i-a fost ucis iar fetița Tara, de doar șase luni, răpită.
În momentul în care răpitorii îi reclamă un milion de euro, Alice cere ajutorul atât socrilor săi cât și prietenului ei, avocatul Louis Barthel...

Fișă tehnică
 Titlu : O șansă în plus
 Regia : François Velle
 Scenariul : Harlan Coben după propriul roman No Second Chance
 Adaptatarea și dialogurile : Delinda Jacobs și Patrick Renault (episoadele 1și 6) - Kristel Mudry, Sébastien Vitoux, Emilie Clamart-Marsollat, Patrick Renault (episodul 2) - Olivier Kohn, Patrick Renault (episodul 3) - Frédéric Chansel și Patrick Renault (episodul 4) - Mehdi Ouahab, Emilie Clamart-Marsollat, Patrick Renault (episodul 5)
 Muzica : Armand Amar
 Imaginea : Jean-Max Bernard
 Producători : Sydney Gallonde, Jean-Pierre Dusséaux (VAB)
 Echipa de producție : VAB Productions, TF1, RTL-TVI, RTS Radio Televiziunea Elvețiană
 Limba : Franceză
 Format : Color HD
 Durata : 312 min. (6 × 52 min.)
 Data premierei : în Franța 15 octombrie 2015 (TF1) iar în Belgia pe 5 octombrie 2015 (RTL-TVI)

Distribuția
 Alexandra Lamy : Alice Lambert
 Pascal Elbé : Richard Millot
 Lionel Abelanski : Louis Barthel
 Charlotte des Georges : Florence Romano
 Hippolyte Girardot : Cyril Tessier
 Didier Flamand : Edouard Delaunay
 Frédérique Tirmont : Edith Delaunay
 Lionnel Astier : Comisarul Pistillo
 Samira Lachhab : Nadia Leroux
 Francis Renaud : Thierry Vergne
 Fanny Valette : Lisa
 Sébastien Libessart : Samuel Armand
 Arièle Semenoff : Christine Lambert
 Geoffroy Thiebaut : Max Tardi
 Lorànt Deutsch : Stéphane Bacard
 Dana Delany (cunoscută în România din serialul "Neveste disperate") :  Loraine Tansmore
 Harlan Coben : Abe Tansmore
 Jean-François Vlerick : Paul Lambert
 Caroline Santini : Sophie Barthel
 Yoli Fuller : inspectorul Mallet
 Marie-Julie Baup : Claire Lambert
 Benjamin Baroche : Laurent Delaunay
 Darko Bulatovic : Pavel
 Xenia Buravsky : Katarina Vergne
 Leslie Medina : Rose Lévy
 Paul Velle : Ferrand
 Claire Tran : Martinez
 Samuel Aouizerate : Tom
 Richard Chevallier : Medicul din elicopter
 Marie-Jeanne Lardic : Medicul de la spital
 Jean-Noël Martin : figurant
 Michaël Erpelding : Vince Lopes
 Sofiane Tabti : Ismaël
 Floriane Muller : angajata din castelul Delaunay
 Kimberly Zakine : Alice la 17 ani
 Lou Lévy : Claire la 16 ani
 Linda Kra : Kadija
 Sylvain Gillet : casierul de la benzinărie
 Rabih Hellal : Barman Boxe
 Renaud Le Bas : Geneticianul
 Laurence Colussi : Véronique
 Guillaume Arnault : vecin Rose 1
 Anthony Davy : vecin Rose 2
 Eric Frade : polițistul de la jocul de Poker 1
 Salvatore Caltabiano : polițistul de la jocul de Poker 2
 Christophe Gauzeran : polițistul de la jocul de Poker 3
 Clara Guipont : Chloé
 Masha Kondakova : Tatiana
 Hélène de Saint-Père : Denise Vanech
 Natalia Pujszo : Sonia
 Rachid Hafassa : Major Hamzaoui
 François Denoyers : client Fast Food
 Elisa Sergent : secretara lui Bacard
 Frédéric Maranber : Général Lartigues
 Mathias Casartelli : Psihiatrul
 Alexandre Delamadeleine : Desenatorul
 Lewine Weber : Tara la 3 ani
 Raphaël Aouizerate : Tom în perioada 1/Oscar perioada 2
 Simon Aouizerate : Oscar în perioada 1/Tom perioada  2
 Kylian Le Gratiet : Dylan
 Nahil Yahiaoui : Nollan
 Gilles Bouleau : prezentatorul jurnalului TF1

Premii
 Festivalul filmului pentru televiziune de La Rochelle 2015. Cea mai bună interpretare feminină pentru actrița din rolul principal Alexandra Lamy
Seriale de televiziune din 2014

O șansă în plus


Nagrada EY Poduzetnik godine (engleski: EY Entrepreneur of the Year Awards), ili Nagrada Ernst & Young Poduzetnik godine, je godišnja nagrada najboljim poduzetnicima koju dodjeljuje multinacionalna kompanija Ernst & Young (EY) u više od 60 zemalja u kojima posluje.

O nagradi
EY Poduzetnik godine je globalni projekt namijenjen nagrađivanju poduzetnika, te je prvi i jedini program dojele priznanja koji se provodi na globalnoj razini. Ovo priznanje namijenjeno najuspješnijim svjetskim poduzetnicima prvi put je dodijeljeno 1986. godine u Milwaukeeju, SAD. Unatoč imenu, nagrada se može dodijeliti i većem broju poduzetnika godišnje.

Pobjednici iz svih zemalja okupljaju se svake godine u Monte Carlu gdje se bira Svjetski EY Poduzetnik godine.

Dodjela nagrade u Hrvatskoj
Nagrada EY Poduzetnik godine u Hrvatskoj se dodjeljuje od 2014. godine. Dodjelu organizira Ernst & Young Hrvatska iz Zagreba.

Dobitnici

Potkategorije
Žiri je do sada dodjeljivao i nagrada u dvije potkategorije, i to tehnološka inovativnost te međunarodno postignuće.

Tehnološka inovativnost
 2014. – Mate Rimac (Rimac Automobili)
 2015. – Kristijan Milaković (Nicro)

Međunarodno postignuće
 2014. – Alojzije Šestan (Šestan-Busch)
 2016. – Stjepan Talan (Solvis)
 2017. – Siniša Stanić (Simplex)

Neovisni žiri
Kandidate koji se prijavljuju za nagradu svake godine pregledava neovisni žiri sastavljen od nekoliko istaknutih poslovnih ljudi i prethodnih dobitnika nagrade. Neovisni žiri donosi odluku o finalistima i dobitnicima nagrade na temelju međunarodno utvrđenih kriterija ocjenjivanja koji, uz opće uvjete, uključuju poduzetnički duh, inovativnost, strateško usmjerenje, financijsku uspješnost, nacionalni i/ili regionalni doseg i osobni integritet.

Članovi žirija su: predsjednik žirija Emil Tedeschi, Nenad Bakić, Saša Cvetojević, te dosadašnji dobitnici nagrade Sumina, Horvat, Pipunić i Rimac. Članovi žirija do sada su bili i Vedrana Jelušić-Kašić (2014. – 2017.), Lajoš Žager (2014. – 2017.), dobitnik nagrade Zoran Vučinić (2015.)

Izvori

Vanjske poveznice
 Službena stranica

Nagrade
Hrvatske nagrade

Nagrada EY Poduzetnik godine


Olaylar

 1440 - Prusya Konfederasyonu oluşturuldu.
 1613 - I. Mihail, Rus Çarı oldu.
 1842 - John J. Greenough, dikiş makinesinin patentini aldı.
 1848 - Karl Marx ve Friedrich Engels, Komünist Manifesto kitabını yayımladı.
 1885 - Washington Anıtı tamamlandı.
 1913 - Yanya, I. Balkan Savaşı sonucunda Yunanistan Krallığı'na katıldı.
 1916 - I. Dünya Savaşı: Verdun Muharebesi başladı.
 1921 - Gürcistan Demokratik Cumhuriyeti Meclisi, ülkenin ilk Anayasasını kabul etti.
 1925 - Ünlü Amerikan dergisi, The New Yorker'ın ilk sayısı çıktı.
 1927 - Time dergisi, Mustafa Kemal Paşa'yı ikinci kez kapak yaptı.
 1939 - Türkiye, İspanya'daki Franco diktatörlüğünü resmen tanıdı.
 1952 - Türkiye, Kuzey Atlantik Antlaşması Teşkilatı'nın (NATO) bir üyesi oldu; Lizbon'da yapılan toplantıya ilk defa katıldı.
 1953 - Francis Crick ve James D. Watson, DNA molekülünün yapısını keşfettiler.
 1958 - Barış sembolü, Gerald Holtom tarafından nükleer silahlanmayı protesto amacıyla tasarlandı.
 1958 - Türkiye Profesyonel Futbol Ligi başladı: İlk maç İzmirspor-Beykoz arasında oynandı. İlk golü İzmirsporlu Özcan Altuğ attı.
 1960 - Fidel Castro, Küba'daki tüm işletmeleri devletleştirdi.
 1963 - Eski Millî Birlik Komitesi üyelerinden Alparslan Türkeş ve Numan Esin, sürgünden Türkiye'ye döndüler.
 1965 - Malcolm X (Malik El Şahbaz), New York'ta uğradığı bir suikast sonucu öldürüldü.
 1972 - SSCB'nin insansız uzay aracı Luna 20, Ay yüzeyine indi.
 1973 - Bir İsrail savaş uçağı, Libya Havayollarına ait bir yolcu uçağını, Sina çölü üzerinde düşürdü: 108 kişi öldü.
 1974 - İsrail askeri birlikleri, Mısır ile varılan antlaşma uyarınca Süveyş Kanalının batısını tamamen boşalttılar.
 1986 - Metallica, 3. albümleri Master of Puppets'i çıkardı.
 1989 - Sovyetler Birliği'nin, Prag Baharı olarak adlandırılan olaylar sonucunda Çekoslovakya'yı işgalini protesto etmek için kendini yakan Çek öğrencinin mezarına çiçek koyan yazar Vaclav Havel, 9 ay hapse mahkûm oldu.
 2001 - Türkiye kamuoyunda, "Kara Çarşamba" olarak adlandırılan büyük bir ekonomik kriz patlak verdi. Bankalar arası para piyasasında gecelik faiz, %6200'e kadar çıktı.
 2007 - Amerikalı gök bilimciler, ilk kez Güneş gibi bir yıldızın çevresinde dönen bir gezegenin atmosferinin bileşenlerini analiz ettiklerini açıkladı.
 2008 - Türkiye, Kuzey Irak'ta Güneş Operasyonu'na başladı.
 2020 - İran'da genel seçimler yapıldı.

Doğumlar
 921 - Abe no Seimei, Japonya'da Heian döneminde önde gelen onmyōji (ö. 1005)
 1559 - Nurhaci, Qing Hanedanı'nın kurucusu (ö. 1626)
 1609 - Raimondo Montecuccoli, İtalyan general (ö. 1680)
 1728 - III. Petro, Rus Çarı (ö. 1762)
 1769 - Hudson Lowe, İngiliz general (ö. 1844)
 1779 - Friedrich Carl von Savigny, Alman hukukçu (ö. 1861)
 1791 - Hezekiah Augur, Amerikalı heykeltıraş ve mucit (ö. 1858)
 1791 - Carl Czerny, Avusturyalı piyanist, besteci ve müzik öğretmeni (ö. 1857)
 1815 - Jean-Louis-Ernest Meissonier, Fransız ressam ve illüstratör (ö. 1891)
 1836 - Léo Delibes, Fransız besteci (ö. 1891)
 1856 - Maurycy Gottlieb, Polonyalı realist ressam (ö. 1879)
 1857 - Jules de Trooz, Belçikalı Katolik Partisi siyasetçi (ö. 1907)
 1858 - Oldfield Thomas, Britanyalı zoolog (ö. 1929)
 1859 - George Lansbury, İngiliz İşçi Partisi lideri (yoksullardan yana reformlarıyla ünlenen ve barış yanlılığı dolayısıyla istifaya zorlanan) (ö. 1940)
 1861 - Charles Vere Ferrers Townshend, Britanya Hint Ordusu'nda görev yapan subay ve siyasetçi (ö. 1924)
 1875 - Jeanne Calment, dünyanın en uzun ömürlü insanı (122 yıl 164 gün) (ö. 1997)
 1876 - Joseph Meister, Louis Pasteur tarafından kuduz aşısı olan ilk kişi (ö. 1940)
 1878 - Mirra Alfassa, Hint pozitivist, materyalist (ö. 1973)
 1885 - Sacha Guitry, Fransız aktör, yönetmen ve senarist (ö. 1957)
 1893 - Andrés Segovia, İspanyol müzisyen (20. yüzyılın en önemli gitarcısı olarak kabul edilen) (ö. 1987)
 1893 - Hans Zulliger, İsviçreli öğretmen, çocuk psikanalisti ve yazar (ö. 1965)
 1895 - Henrik Dam, Danimarkalı bilim insanı (ö. 1976)
 1899 - Edwin L. Marin, Amerikalı film yönetmeni (ö. 1951)
 1903 - Anais Nin, Fransız günlük yazarı (ö. 1977)
 1903 - Raymond Queneau, Fransız yazar ve şair (ö. 1976)
 1904 - Aleksey Kosigin, SSCB Devlet Başkanı (ö. 1980)
 1907 - Wystan Hugh Auden, İngiliz kökenli Amerikalı şair ve aydın (1930'larda Büyük Bunalım sırasında solun kahramanlarından biri olarak ünlenen) (ö. 1973)
 1914 - Taha Carım, Türk diplomat ve Türkiye'nin Vatikan Büyükelçisi (ö. 1977)
 1915 - Ann Sheridan, Amerikalı aktris ve şarkıcı (ö. 1967)
 1915 - Anton Vratuša, Slovenya bir siyasetçi ve diplomat (ö. 2017)
 1919 - Malcolm Beard, Amerikalı siyasetçi (ö. 2019)
 1921 - John Rawls, Amerikalı filozof (ö. 2002)
 1924 - Robert Mugabe, Zimbabve'nin ilk Devlet Başkanı (ö. 2019)
 1925 - Sam Peckinpah, Amerikalı sinema yönetmeni (ö. 1984)
 1927 - Hubert de Givenchy, Fransız moda tasarımcısı (ö. 2018)
 1933 - Nina Simone, Amerikalı şarkıcı, piyanist ve insan hakları savunucusu (ö. 2003)
 1934 - Aytekin Kotil, Türk siyasetçi (ö. 1992)
 1934 - Rue McClanahan, Amerikalı oyuncudur (ö. 2010)
 1937 - V. Harald, Norveç kralı
 1938 - Antti Litja, Fin aktör (ö. 2022)
 1946 - Tyne Daly, Amerikan oyuncu
 1946 - Alan Rickman, İngiliz oyuncu ve yönetmen (ö. 2016)
 1946 - Anthony Daniels, İngiliz oyuncu
 1949 - Ronnie Hellström, İsveçli eski kaleci
 1950 - Fakir Alamgir, Bangladeşli halk ve pop müziği sanatçısı (ö. 2021)
 1950 - Sahle-Work Zewde, Etiyopyalı diplomat ve siyasetçi
 1952 - Vitaliy Çurkin, Rus diplomat (ö. 2017)
 1954 - Francisco X. Alarcón, Amerikalı şair (ö. 2016)
 1955 - Kelsey Grammer, Amerikalı komedyen ve oyuncu
 1958 - Jack Coleman, Amerikalı oyuncu
 1962 - Chuck Palahniuk, Amerikalı yazar
 1962 - David Foster Wallace, Amerikalı roman, deneme ve kısa öykü yazarı (ö. 2008)
 1963 - William Baldwin, Amerikalı oyuncu
 1964 - Scott Kelly, Amerikalı astronot
 1966 - İbrahim Hacıosmanoğlu, Türk iş insanı ve spor yöneticisi
 1967 - Sari Essayah, Fin siyasetçi, eski atlet
 1969 - James Dean Bradfield, Galli rock şarkıcısı, gitarist ve müzisyen
 1969 - Aunjanue Ellis, Amerikalı film, sahne ve televizyon oyuncusu ve yapımcısı
 1974 - Iván Campo, İspanyol eski futbolcu
 1976 - Vita Styopina, Ukraynalı yüksek atlamacı
 1977 - Steve Francis, Amerikan profesyonel basketbol oyuncusudur
 1978 - Ha Ji-won, Güney Koreli oyuncu
 1979 - Carly Colón, Porto Rikolu profesyonel güreşçi
 1979 - Nathalie Dechy, Fransız profesyonel tenis oyuncusu
 1979 - Jennifer Love Hewitt, Amerikalı sinema oyuncusu ve şarkıcı
 1980 - Tiziano Ferro, İtalyan şarkıcı
 1980 - Jigme Khesar Namgyal Wangchuck, Bhutan'ın 5. Kralı
 1981 - Floor Jansen, Hollandalı müzisyen, söz yazarı ve vokal koçudur
 1983 - Mélanie Laurent, Fransız oyuncu, yönetmen, şarkıcı, manken ve yazardır
 1984 - David Odonkor, Alman futbolcu
 1985 - Dame N'Doye, Senegalli futbolcu
 1985 - Yorgos Samaras, Yunan eski futbolcu
 1986 - Derya Uluğ, Türk şarkıcı
 1987 - Ashley Greene, Amerikalı sinema oyuncusu
 1987 - Elliot Page, Kanadalı sinema oyuncusu
 1988 - Cenk Gönen, Türk kaleci
 1989 - Corbin Bleu, Amerikalı oyuncu
 1991 - Joe Alwyn, İngiliz oyuncu
 1991 - Riyad Mahrez, Faslı futbolcu
 1991 - Ji So-yun, Güney Koreli millî futbolcu
 1992 - Phil Jones, İngiliz futbolcudur
 1993 - Steve Beleck, Kamerunlu futbolcudur
 1993 - Davy Klaassen, Hollandalı millî futbolcudur
 1994 - Wendy, Güney Koreli şarkıcıdır
 1996 - Sophie Turner, İngiliz televizyon ve sinema oyuncusu
 1999 - Metawin Opas-iamkajorn, Taylandlı bir oyuncu, model ve Çin asıllı şarkıcı

Ölümler
 4 - Gaius Caesar, Marcus Vipsanius Agrippa ve Yaşlı Julia'nın en büyük oğlu (MÖ 20)
 1166 - Abdülkadir Geylani, Fars İslam bilgini (d. 1077)
 1184 - Minamoto no Yoshinaka, Japon samuray ve komutan (d. 1154)
 1539 - Sadullah Sadi Efendi, Osmanlı Devleti şeyhülislamı (d. ?)
 1513 - Papa II. Julius, 1503-1513 yılları arasında görev almış olan Papa (d. 1443)
 1553 - Ahmad Gran, Etiyopya'yı egemenliği altına almış İslam hareketinin önderi (d. 1506)
 1554 - Hieronymus Bock, Alman fizikçi ve botanikçi (d. 1498)
 1677 - Baruch Spinoza, Hollandalı filozof (d. 1632)
 1730 - XIII. Benedictus, Papa (d. 1649)
 1741 - Jethro Tull, İngiliz tarımcı (d. 1674)
 1824 - Eugène de Beauharnais, Fransız devlet adamı ve askeri lider (d. 1781)
 1846 - Ninkō, Japonya'nın geleneksel veraset düzenine göre 120. imparatoru (d. 1800)
 1866 - Manuel Felipe de Tovar, Venezuelalı devlet adamı (d. 1803)
 1879 - Pieter Philip van Bosse, Hollandalı liberal politikacı (d. 1809)
 1894 - Gustave Caillebotte, Fransız ressam (d. 1848)
 1926 - Heike Kamerlingh Onnes, Hollandalı fizikçi, akademisyen ve Nobel Fizik Ödülü sahibi (d. 1853)
 1930 - Ahmed Şah Kaçar, İran Şahı (d. 1898)
 1934 - Augusto César Sandino, Nikaragualı gerilla önderi (d. 1895)
 1941 - Frederick Banting, Kanadalı tıp doktoru ve Nobel Fizyoloji veya Tıp Ödülü sahibi (d. 1891)
 1941 - Walter T. Bailey, Afroamerikan mimar (d. 1882)
 1949 - Ali Çetinkaya (Kel Ali), Türk siyaset ve devlet adamı (Türk Kurtuluş Savaşı komutanlarından) (d. 1878)
 1954 - Ekrem Güyer, Türk müziği bestecisi ve ses sanatçısı (d. 1921)
 1954 - Faize Ergin, Türk sanat müziği bestecisi ve tanburi (d. 1894)
 1960 - Jacques Becker, Fransız film yönetmeni (d. 1906)
 1965 - Malcolm X, Amerikalı siyahi aktivist (suikast) (d. 1925)
 1967 - Charles Beaumont, Amerikalı yazar (d. 1929)
 1971 - Ercüment Kalmık, Türk ressam (lirik-soyut anlayıştaki çalışmalarıyla tanınan) (d. 1909)
 1984 - Mihail Şolohov, Rus gazeteci, yazar ve Nobel Edebiyat Ödülü sahibi (d. 1905)
 1988 - Atilla Tokatlı, Türk yazar, çevirmen ve yönetmen (d. 1934)
 1988 - Süreyya Duru, Türk sinema yönetmeni ve yapımcı (d. 1930)
 1991 - Margot Fonteyn, İngiliz dansçı ve balerin (d. 1919)
 1993 - Inge Lehmann, Danimarkalı sismolog (d. 1888)
 1993 - Tolon Tosun, Türk spor adamı, atlet ve diş hekimi (d.1931)
 1994 - Johannes Steinhoff, II. Dünya Savaşı sırasında Alman Hava Kuvvetleri as pilotu (d. 1913)
 1999 - Gertrude B. Elion, Amerikalı biyokimyager ve farmakolog (d. 1918)
 1999 - Stanisław Wojciech Mrozowski, Polonyalı fizikçi (d. 1902)
 2002 - John Thaw, İngiliz oyuncu (d. 1942)
 2004 - John Charles, Galli millî futbolcu (d. 1931)
 2005 - Zdzisław Beksiński, Polonyalı ressam, fotoğraf sanatçısı (d. 1929)
 2005 - Nermi Uygur, Türk felsefe profesörü ve yazar (d. 1925)
 2013 - Berfo Kırbayır, Türk Cumartesi Annesi (d. 1907)
 2014 - Zübeyir Kemelek, Türk bürokrat (d. 1954)
 2015 - Aleksei Aleksandrovich Gubarev, iki uzay uçuşuna çıkmış olan Sovyet kozmonot (d. 1931)
 2015 - Clark «Mumbles» Terry, Amerikalı Swing, bebop döneminden gelen efsanevi trompetçisi (d. 1920)
 2016 - María Luisa Alcalá, Meksikalı aktris (d. 1943)
 2016 - Eric «Winkle» Brown, Britanyalı savaş pilotu ve yazar (d. 1919)
 2017 - Brunella Bovo, İtalyan sinema ve dizi oyuncusu (d. 1932)
 2017 - Ion Croitoru, Kanadalı eski profesyonel güreşçi (d. 1965)
 2017 - Melih Gülgen, Türk sinema yönetmeni, senarist ve yapımcı (d. 1946)
 2017 - Joy Hruby, Avustralyalı oyuncu, komedyen, TV sunucusu, yapımcı ve yazar (d. 1927)
 2017 - Cosmo Haskard, İrlanda doğumlu Britanyalı koloni yöneticisi ve asker (d. 1916)
 2018 - Emma Chambers, İngiliz oyuncu (d. 1964)
 2018 - William Franklin Graham, Jr., Evanjelist Hristiyan vaiz-kanaat önderi (d. 1918)
 2018 - Ren Osugi, Japon aktör (d. 1951)
 2019 - Benny Berg, Lüksemburglu sendikacı ve siyasetçi, eski başbakan yardımcısı (d. 1931)
 2019 - Sue Casey, Amerikalı oyuncu (d. 1926)
 2019 - Stanley Donen, Amerikalı film yönetmeni, yapımcı ve koreograf (d. 1924)
 2019 - Beverley Owen, Amerikalı oyuncu (d. 1937)
 2019 - Peter Tork, Amerikalı rock müziği şarkıcısı, müzisyen, aktivist ve oyuncu (d. 1942)
 2020 - Michel Charasse, Fransız siyasetçi (d. 1941)
 2020 - Boris Leskin, Amerikalı sinema, tiyatro ve dizi oyuncusu (d. 1923)
 2020 - Täo Andrée Porchon, Fransız-Hint kökenli Amerikalı yoga ustası, ödüllü yazar, oyuncu ve dansçı (d. 1918)
 2021 - Isabelle Dhordain, Fransız gazeteci (d. 1959)
 2021 - Abdülkadir Topkaç, Astronomi alanında amatör gözlemci (d. 1954)
 2022 - Chor Yuen, Çinli bir senarist ve film yapımcısı (d. 1933)
 2023 - Amancio Amaro, İspanyol profesyonel futbolcu (d. 1939)
 2023 - Iris de Araújo, Brezilyalı siyasetçi ve eski first lady (d. 1943)
 2023 - Iraj Kalantari Taleghani, İranlı mimar ve akademisyen (d. 1938)
 2023 - Simone Segouin, eski Fransız direniş savaşçısı (d. 1925)
 2023 - Eva Siracká, Slovak hekim ve akademisyen (d. 1926)
 2023 - Nadja Tiller, Avusturyalı oyuncu (d. 1929)

Tatiller ve özel günler
 Uluslararası Anadil Günü
 Dünya Rehberler Günü
 Bayburt'un Rus ve Ermeni işgalinden kurtuluşu (1918)
 Ahlat'ın Rus ve Ermeni işgalinden kurtuluşu (1918)

0221
21

21 Şubat


An Trisetum laconicum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Pierre Edmond Boissier ngan Theodhoros Georgios Orphanides. An Trisetum laconicum in nahilalakip ha genus nga Trisetum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Trisetum

Trisetum laconicum


En théorie des probabilités et en mécanique statistique, le champ libre gaussien (CLG) est un modèle incontournable de surfaces aléatoires. Il est le point de départ de nombreuses constructions en théorie quantique des champs. Une propriété clé du CLG bidimensionnel est l'invariance conforme, qui le relie de plusieurs manières à l'évolution de Schramm-Loewner.

Définition du champ libre gaussien discret

Soit  un graphe fini, simple et non-orienté avec pour ensemble de sommets  et pour ensemble d'arêtes . Pour toute arête  nous est donné un nombre réel strictement positif . Soit  un sous-ensemble de sommets. Par définition, un champ libre gaussien sur  avec bord  est un vecteur aléatoire  dans  dont la loi a une densité proportionnelle à  par rapport à la mesure de Lebesgue.

Plus précisément, cela signifie que pour tous intervalles  de  on a où .

Remarques

 Si  est un CLG sur  avec bord  alors pour tout ,  presque sûrement. Il faut voir l'ensemble  comme le bord de l'ensemble  et la condition de nullité au bord peut être vue comme une condition de type Dirichlet.
 Les quantités  sont des nombres strictement positifs (éventuellement plus grand que 1) qui doivent être vus comme des poids sur les arêtes du graphe.
 L'existence d'un CLG n'est pas toujours assurée. Elle l'est si par exemple chaque composante connexe de  contient un élément du bord . La justification de son existence peut alors passer par des arguments probabilistes, et plus précisément par la fonction de Green d'une chaine de Markov sur .
 Le fait que le champ libre gaussien soit un champ gaussien n'est pas évident avec la définition précédente, mais peut se voir à travers la construction par la fonction de Green.

Construction du CLG discret
On suppose ici que chaque composante connexe de  contient un élément du bord . Pour prouver l'existence du CLG sur  avec bord , on construit explicitement un champ aléatoire satisfaisant la propriété voulue. Pour tout  avec  on pose  où . Pour tout  avec  et  on pose . On considère alors une chaine de Markov  sur l'espace fini  avec pour probabilités de transition . La fonction de Green associée à cette chaine de Markov est la fonction définie pour tout  par  où  est le premier instant où la chaine de Markov atteint le bord  (cet instant existe et est fini presque sûrement grâce à l'hypothèse du début). On montre alors que , vue comme une matrice réelle de taille , est symétrique positive. Il existe alors un vecteur gaussien  centré et de matrice de variance-covariance . On montre que ce vecteur est bien un CLG sur  avec bord .

Processus stochastique

Champ libre gaussien


Eyalet eller ejalet var i Det osmanniske rige navn på administrative inddelinger på første niveau (omtrent svarende til region i Danmark), fra slutningen af 1500-tallet til de senere Tanzimat-reformer i 1860'erne.

Historie
Det tidlige osmanniske rige var inddelt i to dele omkring år 1365, det europæiske Rumelien og det asiatiske Anatolien, som var understillet hver sin bejlerbej.

Med erobringerne i 1500-tallet opstod behovet for en administrativ reform som indførte flere mindre enheder på provinsniveau.
Mod slutningen af 1500-tallet var udtrykket bejlerbejlik i praksis synonymt med eyalet.
I 1609 fandtes så totalt 32 ejaleter, hvoraf nogen i sin helhed var erobrede lande, og andre var resultatet af opdelinger af territorier.
I 1795 blev der gennemført endnu en administrativ reform som fastslog 28 provinser understillet hver sin vesir; men på grund af den decentraliserede statsform fortsatte bejlerbejene i praksis at regere flere territorier.

Gennem den såkaldte Vilajetlov af 1867 blev ejaleterne formelt afskaffede rundt om i riget, selv om det varede helt til 1884 inden dette var fuldbyrdet i praksis.
Den administrative omorganisering inddelte derefter riget i vilajet, med tydeligere ansvarsfordeling og administrativt hierarki.

Forvaltningsorganisation
Ejaleterne blev styrede af en provinsstatholder eller guvernør, kaldet vali.
Da indehaverne af mange guvernørembeder også havde titlen pasja, blev provinsene af europæerne ofte uofficielt kaldet pasjalikater.

Ejaleterne var inddelte i mindre administrative enheder på distriktsniveau kaldet sandjaker.

Noter

Litteratur
 Andreas Birken: "Die Provinzen des Osmanischen Reiches" (Beihefte zum Tübinger Atlas des Vorderen Orients, bind 13; Reichert, Wiesbaden 1976; )
 Colin Imber: The Ottoman Empire, 1300-1650: The Structure of Power; 2002
 Nordisk familjebok, 1800-talsutgåvan, bind 4 (1881); sp. 286-287
 Selcuk Aksin Somel: The A to Z of the Ottoman Empire; Scarecrow Press 2010;

Osmanniske Rige

Ejalet


An Aristida spiciformis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Stephen Elliott. An Aristida spiciformis in nahilalakip ha genus nga Aristida, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Aristida

Aristida spiciformis


Rice Krispies (også kendt som Rice Bubbles i Australien og New Zealand) er et morgenmadsprodukt, der er blevet markedsført af Kellogg's i 1927 og solgt siden 1928. Rice Krispies bliver fremstillet puffede ris (ris og sukkerpasta der bliver formet i ris-form eller "bør", tilberedt, tørret og ristede), der udvider sig og bliver til en tynd skal med hult indre, der er knasende og sprød. Når det hældes over med mælk har formen det med at kollapse og lave små lyde, hvilket har givet navn til maskotterne Pif! Paf! Puf!.

Rice Krispies er velkendt og populært produkt, der længe har været markedsført med Pif! Paf! Puf!. In 1963 inspillede The Rolling Stones en kort sang til en reklame for Rice Krispies.

Referencer

Eksterne henvisninger
 Official site
 Official Canadian Site for Recipes and Product Information
 Ingredients, nutritional information - U.K.
 Ingredients, nutritional information - U.S.
 How it works
 Marshmallow Rice Krispies info and commercial
 Why Rice Krispies go "Snap! Crackle! Pop!"

Morgenmadsprodukter

Rice Krispies


St. Barbara ist eine katholische Kirche in Neuss und gehört dort zur Pfarre St. Marien. Die Kirche liegt im Barbaraviertel auf der Blücherstraße 20 und steht seit 1996 unter Denkmalschutz.
Die Kirche ist das Erkennungsmerkmal des Barbaraviertels, welches westlich des Neusser Hafens liegt und ein sozialer Brennpunkt ist.

Geschichte

Vorgeschichte

Bereits seit dem Mittelalter befand sich nördlich des Rheintors ein Siechen- und Leprosenhaus mit einer Kapelle, die der heiligen Barbara als Patronin der Kranken und Sterbenden geweiht war. Das Leprosenhaus wurde 1712 aufgegeben und abgebrochen. Die Kapelle bestand noch bis zum Ende des 18. Jahrhunderts.

Geschichte der Gemeinde
In den ersten acht Jahren musste die St. Barbara-Gemeinde mit einer Notkirche auskommen. Doch durch eine Schenkung wurde 1932 die Notkirche an die Gemeinde Sieben-Schmerzen-Mariens (Holzbüttgen) verkauft und mit dem Bau der heutigen Kirche begonnen. Dem Backsteinbau wurde erst 1957 der heutige Turm hinzugefügt. Der Glockenstuhl wurde im Jahr 1961 fertiggestellt und beherbergt seitdem drei Glocken, die klanglich an das Läutwerk der benachbarten Kirchen (St. Marien und St. Quirin) angepasst wurden. Seit dem 16. Januar 1996 steht die Kirche unter Denkmalschutz, da sie bedeutend ist für die Architekturgeschichte des katholischen Kirchenbaus der 1930er Jahre. Sie steht mit ihrer blockhaften Gestaltung und dem westwerk-ähnlichen Portalbau in der Tradition eines von dem bedeutenden Kirchenbaumeister Dominikus Böhm entwickelten Kirchenbautypes. In Neuss ist sie, neben der 1911 gebauten Dreikönigenkirche, die einzige Kirche, die zwischen den Weltkriegen gebaut wurde und den Zweiten Weltkrieg weitestgehend unbeschadet überstanden hat. 2005 musste die Gemeinde ihr Pfarrheim aufgeben, welches nun von der Caritas genutzt wird. 2006 wurde die zur Pfarre gehörende katholische Kinder-Tagesstätte geschlossen. Der hohe Ausländeranteil der Gemeinde (35,9 %) stellt für die Seelsorge eine besondere Herausforderung dar.

Kirchenrechtliche Geschichte
Die Kirche St. Barbara wurde am 13. Juli 1933 von Weihbischof Joseph Hammels konsekriert und damit Rektoratspfarrei der Pfarrgemeinde St. Marien, zu der das neue Pfarrgebiet bis dahin zugeteilt war. Den Status als Rektoratspfarrei behielt sie bis zum Jahr 1952, als sie zu einer eigenständigen Pfarrei wurde. Allerdings hatte sie 41 Jahre später, mit dem Weggang des letzten Pfarrers, keinen eigenen Pfarrer mehr. Der Pfarrer der Marienpfarre übernahm diese Aufgabe zusätzlich. Zum 1. Januar 2004 wurde die Kirchengemeinde St. Barbara wieder der Pfarrei St. Marien zugeteilt. Ohne eigenen Pfarrer ist sie seitdem Filialkirche und mittlerweile Teil des Seelsorgebereiches Neuss-Mitte.

Pfarrer
Von 1933 bis 1952 nur Pfarrrektor
 Pfarrrektor Heinrich Lennartz (1933–1938)
 Pfarrrektor Heinrich Leenders (1938–1946)
 Pfarrrektor Stephan Vierkotten (1946–1950)
 Pfarrrektor Augustinus Heinrich (1950–1952)
Mit der Erhebung zur Pfarre 1952 hat St. Barbara auch einen eigenen Pfarrer
 Pfarrer Augustinus Heinrich (1952–1955)
 Pfarrer Pater Heinrich Lepper (1956–1963)
 Pfarrer Pater Maximilian Kaiser (1963–1985)
 Pfarrer Pater Josef Schönherr (1985–1993)
 Pfarrer Msgr. Wilfried Korfmacher (1993–2004, zeitgleich Pfarrer an St. Marien)
Seit 2004 Teil der Pfarre St. Marien (Neuss)

→ Siehe: Pfarrer von St. Marien

Bau/Ausstattung
St. Barbara ist eine dreischiffige Kirche mit einem Mittelschiff, zwei schmalen und niedrigen Seitenschiffen und einem eingezogenen Chorraum. Sie wurde nach Plänen von Hermann Schagen (Düsseldorf) gebaut. Die Außenansicht der Kirche wird durch den gesinterten Backstein dominiert und ist typisch für den Anfang des 20. Jahrhunderts. Auffallend ist das großeSgraffito über dem Eingangsportal, welches die Hl. Barbara zeigt. Der Innenraum ist schlicht gestaltet und hauptsächlich in weiß gefasst, um nicht vom wesentlichen, Jesus Christus, abzulenken. Der abgetrennte Chorraum wird von einem Fresko von Peter Hecker abgerundet. Der erst später vom Architekten Walter Dickmann entworfene neungeschossige Turm hat eine Höhe von 31 m und ist Identifikationsmerkmal für das gesamte Barbaraviertel.

Fenster
Die 46 Bleiglasfenster wurden in zwei Etappen eingesetzt. 1946 wurden sieben Fenster von Peter Hecker in der Marienkapelle und unter der Orgelempore eingesetzt. Die restlichen Kirchenfenster wurden erst 1957, als der Turm erbaut wurde, von Paul Weigmann geschaffen. Mittlerweile sind besonders die Fenster von Paul Weigmann auf der West- und Nordseite so stark beschädigt, dass die Kirchengemeinde Spenden für eine Sanierung sammelt.

Chorbild
Das Chorbild ist ein Freskogemälde von Peter Hecker auf dem die heilige Dreifaltigkeit, Maria und der hl. Quirinus dargestellt sind.

Glocken
Alle drei Glocken wurden 1954 von Feldmann & Marschel in Münster gegossen.

Orgel

Die Orgel, deren Prospekt sich über die ganze Breite der Westwand erstreckt, wurde 1933 von der Orgelbauanstalt Georg Stahlhuth & Co. (Aachen) erbaut. Die Traktur ist elektropneumatisch. Der Spieltisch ist freistehend.

 Koppeln:
 Normalkoppeln: II/I, I/P, II/P
 Superoktavkoppeln: II/II, II/I, I/P
 Suboktavkoppeln: II/I
 Spielhilfen: Feste Kombinationen (p, Tutti), 2 freie Kombinationen, freie Pedalkombination, Crescendowalze, Absteller (Mixturen, Dulcian 16′, Dulcian 8′, Trichterregal 8′, Zungen)

Anmerkungen

Literatur
 Manfred Becker-Huberti (Hrsg.): Neusser Kirchen: Die katholischen Kirchen im Kreisdekanat Neuss. Köln: Bachem 2006, ISBN 3-7616-1966-9.
 Joseph Lange: 100 Jahre Katholische Pfarrgemeinde St. Marien zu Neuss. Zur Geschichte einer neuen Pfarre vor den Toren der alten Stadt. Neusser Druckerei und Verlag, Neuss 1996, ISBN 3-923607-19-9.
 Stadtdekanatsrat Neuss (Hrsg.): Katholische Kirchen im Neusser Raum laden ein. Neuss 1984
 Karl Emsbach/Max Tauch: Kirchen, Klöster und Kapellen im Kreis Neuss. 2. Auflage. Rheinland-Verlag GmbH, Köln 1992, ISBN 3-7927-0921-X.

Einzelnachweise

Weblinks

 Webseite der Kirchengemeinde St. Marien
 Webseite der Pfarreiengemeinschaft Neuss-Mitte
 Webseite der Stiftung Forschungsstelle Glasmalerei des 20. Jahrhunderts e. V. mit vielen Bildern der Kirche, besonders der Fenster von Peter Hecker und Paul Weigmann
 Eintrag in der Denkmalliste der Stadt Neuss (PDF; 1,1 MB)
 75 Jahre St. Barbara

Barbara Neuss
Neuss
Neuss Barbara
Barbara Neuss
Baudenkmal in Neuss

St. Barbara (Neuss)


زابوليارنيي  هي مدينة في مقاطعة أوكروغ يامالو-نينيتس الذاتية في روسيا.

يبلغ عدد سكانها حوالي 986   نسمة.

مدن أوكروغ يامالو - نينيتس الذاتية

زابوليارنيي (جامالو-نينيتس)


حقول نفط مجنون هي حقول نفطية توجد شرقي محافظة البصرة بالقرب من الحدود الإيرانية-العراقية وهو يبعد 60 كم عن مدينة البصرة وتعتبر من حقول النفط المهمة في العراق.

تم اكتشاف هذا الحقل من قبل منقب نفط ايطالي وتم تسمية هذا الحقل«مجنون» بعد أن شاهد النفط يخرج من باطن الأرض بدون أي حفر فقال إنه شئ مجنون.

مراجع

حقول نفط
حقول نفط في العراق

حقول نفط مجنون


(,  « La grand-mère ») est un film d'horreur franco-espagnol réalisé par Paco Plaza, sorti en 2021.

Synopsis

En Espagne, Susana est une jeune mannequin de 25 ans se faisant vite remarquer à Paris, là où fuse de plus en plus la mode. Alors qu'elle est occupée à essayer de nouveaux vêtements, elle reçoit un appel se disant « urgent ». L'hôpital central de Madrid l'appelle pour lui dire que sa grand-mère, Pilar, a eu un grave accident, la rendant étrangement muette, aucun mot ne sort de sa bouche.

Ne pouvant aucunement trouver une aide à domicile, Susana est obligée de mettre sa carrière de mannequin de côté et doit se rendre dans la maison de famille, où elle a passé toute son enfance, pour s'occuper de sa grand-mère. Alors que Susana s'inquiète de plus en plus, l'état de Pilar se dégrade et son comportement change étrangement. Susana enquête alors sur ses ancêtres et fait d'affreuses découvertes…

Fiche technique

 Titre original :
 Titre français :
 Réalisation : Paco Plaza
 Scénario : Carlos Vermut
 Musique : Fatima Al Qadiri
 Direction artistique et décors : Laia Ateca
 Costumes : Vinyet Escobar
 Photographie : Daniel Fernández Abelló
 Montage : David Gallart
 Production : Enrique López Lavigne
 Coproduction : Alejandro Arenas et Sylvie Pialat
 Sociétés de production : Apache Films ; Les Films du Worso (coproduction française) ; Atresmedia Cine et Sony Pictures International Productions (productions associées)
 Sociétés de distribution : Sony Pictures Releasing (Espagne) ; Wild Bunch (France)
 Pays de production :  /
 Langues originales : espagnol, français
 Format : couleur —  — 1,85:1 — son Dolby Digital
 Genre : horreur
 Durée : 100 minutes
 Dates de sortie :
 Espagne :  (Festival international du film de Saint-Sébastien) ;  (sortie nationale)
 France :

Distribution
 Almudena Amor : Susana
 Vera Valdez : Pilar
 Karina Kolokolchykova : Eva
 Alba Bonnin : Eva, jeune
 Chacha Huang : Camarera
 Pablo Guisa Koestinger :
 Ileana Wilson :
 Marina Gutiérrez : Adela

Production

Développement
Le film est produit par Apache Films, dont le producteur est Enrique López Lavigne, en association avec Atresmedia Cine et Sony Pictures International Productions, ainsi qu'en en coproduction avec Les Films du Worso, avec la participation d'Atresmedia et Amazon Prime Video, et le financement offert par Eurimages et . Paco Plaza réalise le film et le scénario est écrit par Carlos Vermut. Daniel Fernández Abelló est directeur de la photographie, et Fatima Al Qadiri, le compositeur.

Tournage
Le tournage a lieu à Madrid et à Paris, en été 2020, en fin  pour une durée de  et s'achève en  de la même année.

Musique
La musique du film est composée par Fatima Al Qadiri, dont la bande originale est sortie le  par Quartet Records :

 Liste des pistes

Distinctions

Récompenses
 Festival international du film fantastique de Gérardmer 2022 : Prix du jury (exæquo avec Samhain de Kate Dolan)
 Prix Feroz 2022 : meilleure bande annonce pour Miguel Ángel Trudu

Nominations et sélection
 Festival international du film de Saint-Sébastien 2021 : en compétition

 Goyas 2022 :
 Meilleure musique originale pour Fatima Al Qadiri
 Meilleurs effets spéciaux pour Raúl Romanillos et Ferran Piquer

 Prix Feroz 2022 : meilleure affiche pour Octavio Terol et Jorge Alvariño

Notes et références

Annexes

Bibliographie
 .

Documentation
 Dossier de presse Abuela

Liens externes

Film espagnol sorti en 2021
Film français sorti en 2021
Film d'horreur espagnol
Film d'horreur français
Film tourné à Madrid
Film tourné à Paris
Film en espagnol
Film en français

Abuela


الرجاء السرغيني هو نادي كرة قدم مغربي من مدينة قلعة السراغنة.

مراجع

أندية كرة قدم في المغرب

نادي الرجاء السرغيني


Ein Militärarchiv ist ein Archiv für Dokumente, Bücher, Karten, Manuskripte und anderem zu militärischen Themen.
Das staatliche Militärarchiv in Deutschland ist das Bundesarchiv-Militärarchiv (Freiburg); in Frankreich ist es der Service historique de la Défense.

Auch Universitäten oder andere Institutionen können Militärarchive besitzen.

Siehe auch
 Kriegsarchiv Österreich, Bayerisches Kriegsarchiv, München, Militärarchiv Potsdam
 Liste staatlicher Archive

Weblinks

Deutschsprachige Länder
 Arbeitskreis Militärgeschichte
 Hamburger Institut für Sozialforschung (umfangreiche Link-Liste)
 Bundesarchiv (Koblenz)
 Zentrum für Militärgeschichte und Sozialwissenschaften der Bundeswehr
 Bayerisches Hauptstaatsarchiv, Abt. IV Kriegsarchiv (München)
 Württembergisches Hauptstaatsarchiv, Abt. Militärarchiv (Stuttgart)
 Sächsisches Hauptstaatsarchiv (Dresden)
 Eberhard-Karls-Universität Tübingen: Sonderforschungsbereich 437 "Kriegserfahrungen. Krieg und Gesellschaft in der Neuzeit"
  Universität Potsdam: Lehrstuhl für Militärgeschichte
  Österreichisches Staatsarchiv: Kriegsarchiv (Wien)
 Homepage des Schweizerischen Bundesarchivs
 www.unog.ch: UNO-Archiv Genf (CH) (zweisprachig)

Andere
 The Military Archives of Sweden
 Internationales Institut für Sozialgeschichte (Amsterdam, NL): ArcheoBiblioBase (NL), Benutzerinformationen zu russischen Archiven
 National Archives/Public Record Office (London (Stadtteil Kew))
 King's College London: Department of War Studies
 Liddell Hart Centre for Military Archives – umfangreiche Sammlung von britischen Militärnachlässen mit biografischen Informationen
 Scottish Centre for War Studies and Conflict Archaeology
 Canadian Broadcasting Corporation Archives, Archiv mit einschlägigen Film- und Tonstücken
 Hoover Institution on War, Revolution and Peace (Stanford): Homepage
 US National Archives and Records Administration (Washington)
 US Army Center of Military History, siehe dort "US Army Chief of Staff's Professional Reading List"
 US Army Military History Institute, mit umfangreicher Dokumentensammlung (pdf) zur amerikanischen Militärgeschichte vom Unabhängigkeitskrieg bis zum Zweiten Golfkrieg
 The MINERVA Center (Pasadena, USA) – dieses Institut untersucht die Rolle von Frauen in Kriegen und Streitkräften
 Australian War Memorial (Canberra) (Museum, Forschungseinrichtung und Gedenkstätte in einem)

Archiv

Militärarchiv


Fiica regimentului (titlul original: Die Regimentstochter) este un film austriac ce folosește elemente din opera comică Fiica regimentului a lui Gaetano Donizetti, realizat în 1953 de regizorii Georg C. Klaren și Günther Haenel, protagoniști fiind actorii Aglaja Schmid, Robert Lindner, Hermann Erhardt.

Conținut

Anul 1811 în Tirol. Cu 19 ani în urmă, soldații regimentului tirolez de vânători, au găsit în timpul luptelor cu armata lui Napoleon un copil, pe care l-au luat cu ei deoarece nu i-au găsit părinții. Singurul lucru găsit asupra lui a fost o scrisoare în limba italiană unde era menționat numele Marie. Acum, după atâta timp, a devenit o fată care deși cam băiețoasă, era tare frumoasă și care considera toți cei 1500 soldați ai regimentului ca proprii ei tați. Ba mai mult, le-a jurat că atunci când se va căsători, va lua de bărbat un tânăr din cadrul regimentului.

Deși aparent domnește pacea în Tirol, totuși în rândul populației se simte nemulțumirea. Tirolezii s-au predat armatei lui Napoleon Bonaparte, care înainte erau dușmanii lor. Sub comanda lui Napoleon, acum ei trebuie să se bată cu luptătorii pentru libertate, așa numiții "Partizani ai libertății". Tânărul Toni, membru al grupului de "Partizani", se strecoară ca soldat în rândurile Regimentului de vânători, ca să atragă soldații la lupta de eliberare a Tirolului. Aici cunoscând-o pe Marie, se îndrăgostește de ea.

Sergentul Regimentului, Sulpiz, oprește o diligență care trecea prin zona lor, în caleașcă aflându-se Marchiza, care se dovedește a fi mătușa lui Marie. Fratele ei, tatăl lui Marie tocmai murise și i-a încredințat fiica sub tutelă. Întâmplarea face să afle de existența nepoatei, obligând-o să o însoțească la castel, unde urma să fie educată spre a deveni o adevărată nobilă.

La castel Marie nu se simte în largul ei, nu știe germana elevată nici limbajul aristocratic pretențios, precum nu poate să renunțe la obiceiurile dobândite timp de 19 ani la Regiment. Lunile trec iar în anul 1813 armata lui Napoleon se află în retragere. Marchiza a reușit în sfârșit să organizeze căsătoria potrivită pentru Marie, găsindu-i perechea în fiul Ducesei. În final Marchiza are de gând să se refugieze din fața tirolezilor, cu familia și tot personalul, undeva în Italia unde ar fi în siguranță. Înainte de a pune in aplicare acest plan, Regimentul de tirolezi cucerește castelul. Marie se întoarce la Regiment și acum poate în sfârșit să rămână împreună cu iubitul ei Toni.

Distribuție

Vezi și
 Listă de filme străine până în 1989

Referințe

Legături externe

Filme din 1953
Filme muzicale
Filme în limba germană
Filme regizate de Georg C. Klaren
Filme regizate de Günther Haenel
Filme de operă

Fiica regimentului (film din 1953)


Marco Pallis(d.19 Haziran 1895,Liverpool - 5 Haziran 1989) Yunan asıllı İngiliz yazar ve dağcı.

Hayatı ve Çalışmaları
1895 yılında Liverpool'da yaşayan Yunan bir çiftin çocuğu olarak dünyaya geldi. Harrow ve Liverpool üniversitelerinde öğrenim gördü. 1989 yılında öldü.

I. Dünya Savaşında İngiliz ordusunda hizmet verdi. Arnold Dolmetsch ile müzik çalıştı ve perennialist yazarlar Ananda Coomaraswamy ve René Guénon'dan etkilendi.René Guénon'u Kahire'de ziyaret etti ve iki kitabını arkadaşı Richard Nicholson ile birlikte İngilizce'ye tercüme etti.

1923'te bir dağcı grubuyla güney Tibet'e gitti. Sikkim ve Ladakh manastırlarında kaldı ve Tibet geleneğiyle ilgilendi. II. Dünya Savaşından sonra Seylan ve Güney Hindistan'a gitti ve Ramana Maharshi'den darşan almak üzere Tiravunnamalai'ye gitti. Shigatse yakınlarındaki Tibetli lamalardan eğitim gördü ve Thubden Tendzin adını alarak Tibet manevi geleneğine dahil oldu.

1950'de İngiltere'ye dönüşünde Richard Nicholson ve diğer bazı müzisyenlerle birlikte ilk dönem İngiliz müziğini araştırdı ve bu grupla birlikte konser turları yaptı.

Pallis Tibet'te yaşadığı tecrübeleri ve Tibet geleneği ve metafiziği hakkındaki bilgilerini "Peaks and Lamas" (1939) ve "The Way and the Mountain" (1960) kitaplarında dile getirdi. Pallis Journal Studies in Comparative Religion adlı yayın organında daha sonra bir kısmı "A Buddhist Spectrum" (1980) adlı eserde kitaplaştırılacak makaleler yazdı.

Yazarın Türkçeye tek bir eseri çevirilmiştir. Tibet budizmine ait gözlem, tecrübe ve görüşlerini içeren ve orijinal adı "The Way and the Mountain" adlı eseri Türkçeye "Yol ve Dağ" adıyla çevrilmiştir.

Ayrıca bakınız

 Tradisyonalizm

Dış bağlantılar

 Buddhist Spectrum
 The Marriage of Wisdom and Method
 Nembutsu
 Eliot, Sherrard and Pallis on Tradition

1895 doğumlular
Pallis, Marco
Tradisyonalizm
1989 yılında ölenler

Marco Pallis


Alto First (fr. Tour Alto,), neboder je u Parizu, glavnom gradu Francuske. Smješten je u gradskoj poslovnoj četvrti La Défense.

Kulu je 2020. godine izgradio Bouygues. Zgrada je 160 m od ulice i 150 m od ploče La Défense samo na njezinoj istočnoj fasadi, na ukupno 38 katova. Njegov zaobljeni oblik postupno se širi prema gore i proširuje svoj prostor u prostoru za odmak od 12 cm prema vanjskoj strani rubne grede, na svakom katu. Zahvaljujući ovom jedinstvenom obliku, površina kata ide od 700 m2 u podnožju tornja do 1500 m2 na vrhu.

Radovi su započeli u rujnu 2016. za isporuku 2020. godine.

Vidi još
 Popis najviših nebodera svijeta
 La Defense

Izvori

Vanjske poveznice
 Tour Alto

Neboderi u Parizu

Alto (neboder)


The year 1631 in science and technology involved some significant events.

Astronomy
 November 7 – Using Kepler's predictions of planetary transits made in 1630, Pierre Gassendi makes the first recorded observation of the transit of Mercury. The observed size of Mercury's disc is significantly smaller than had been expected from Ptolemaic theory.

Geology
 December 16 – Volcanic eruption of Mount Vesuvius for the only time this century.

Mathematics
 William Oughtred publishes Clavis Mathematicae, introducing the multiplication sign (×) and proportion sign (::).
 Some of Thomas Harriot's writings on algebra are published posthumously as Artis Analyticae Praxis.

Technology
 Earliest known bentside spinet, made by Hieronymus de Zentis.

Births
 approx. date
 William Ball, English astronomer (died 1690)
 Richard Lower, English physician, performs first direct blood transfusion (died 1691)

Deaths
 October 20 – Michael Maestlin, German astronomer and mathematician (born 1550)
 October 26 – Catherine de Parthenay, French noblewoman and mathematician (b. 1554)
 December 10 – Sir Hugh Myddelton, Welsh-born goldsmith and hydraulic engineer (born c. 1560)

References

17th century in science
1630s in science

1631 in science


Araucaria schmidii er tegund af barrtrjám sem vex í Nýju-Kaledóníu. Það verður um 30 m hátt.

Tilvísanir

Araucaria schmidii


L'église Saint-Germain est une église située à Saint-Germain-de-Vibrac, dans le département français de la Charente-Maritime en région Nouvelle-Aquitaine.

Historique

D'origine romane, placé sous le patronage de l'évêque de Saintes, elle est reconstruite et agrandie à l'époque gothique.

L'église est inscrite au titre des monuments historiques par arrêté du .

Architecture

Intérieur

Extérieur

Galerie

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des monuments historiques de la Charente-Maritime
 Églises de la Charente-Maritime

Liens externes

Saint-Germain-de-Vibrac
Saint-Germain-de-Vibrac
Monument historique inscrit en 2000
Saint-Germain-de-Vibrac
Saint-Germain-de-Vibrac
Saint-Germain-de-Vibrac

Église Saint-Germain de Saint-Germain-de-Vibrac


تمتع سوبارو امبريزا بمقدم وبمؤخر جديدين، وهي ذات طابع رياضي لا فت، وتتميز مقصورة الركاب بمقاعدها الرياضية التي تثبت أقدام الركاب، وتحول دون تمايلها على المنعطفات، وبلوحة قيادة ذات عدادات دائرية رياضية الشكل والتوزيع، تتراوح سعة مجموعة المحركات المتوفرة تبعا للأسواق والتي تتكون من 4 أسطوانات، بين 1597 سم3 و1994 سم3.
وتتصل هذه المحركات اختياريا، إما بعلبة تروس يدوية من 5 نسب، أو بعلبة تروس أوتوماتيكية من 4 نسب، ومن ضمن التجهيزات القياسية، نظام "ايه.بي.إس"، وسائد هوائية أمامية وجانبية، نوافذ ومرايا، تكييف الهواء أساسي، نوافذ كهربائية، قفل مركزي كهربائي، مرايا كهربائية، فتح الشنطة عن بعد، التحكم في القيادة ـ كروز كونترول، سنادة يد للكراسي الخلفية، سنادة يد للكراسي الأمامية، سنادة رأس للكراسي الأمامية، سنادة رأس للكراسي الخلفية، جنوط ألمنيوم، زجاج ملون .
وتعتبر سوبارو امبريزا إحدى سيارات السباق الرياضية التي لا يمكن مجاراتها سرعة وأداء من بين منافساتها، لذلك تعتبر المفضلة لدى أكثر نجوم سباق الراليات من أي سيارات أخرى.

سيارات السباق

سوبارو امبريزا دبليو ار اكس سبيك سي - 2010
 من خلال التدفّق الستمر للمعلومات بالغة التفصيل التي يوردها عدد من سائقي السباقات المحترفين، وبعد تحليل عدد كبير جداً من الملاحظات التي يسجّلها زبائن عام 2009، استطاع فريق المهندسين أن يصنعوا لائحة من التعديلات المثيرة للإعجاب على سيّارة 2010، ضمّت هذه التغييرات هيكلاً خارجياً أقوى وأخفّ وزناً طوّرته شركة (TMR) لتحسّن من أداء السيارة بصورة عامّة. احتوت السيّارة على محرّك (بوكسر) بأربع اسطوانات مزوّد بالشاحن التوربينيّ (سكرول) المزدوج الجديد، وبلغت قوّة السيارة 290 حصان.

سوبارو امبريزا دبليو ار سي - 2008
 السيّارة الجديدة مستوحاة من آخر طرازات (سوبارو إمبريزا) المخصّصة للسيرعلى الطرق، والتي قُدّمت عام 2007. على الرغم من أنها احتوت على ميزات تصميمّة جديدة يالكامل، إلا أنّ (إمبريزا دبليو آر سي 2008) حافظت على محرّكها المثبت أفقيا والمزوّد بشاحن توربينيّ بالإضافة إلى نظام الدفع الكلّي المتماثل للعجلات.

سوبارو امبريزا دبليو ار سي - 2007
 قصّة نجاح (إمبريزا) تروى على أفضل وجه عندما نستعرض الأرقام التي حقّقتها؛ أحرزت لقب بطولة العالم للراليات 6 مرات، وحقّقت 46 فوزاً صريحاً. طراز (إمبريزا) كان له أكبر الدّور في الارتقاء بعلامة (سوبارو) من كونها علامة مغمورة إلى أن أصبحت أسطورة في عالم سباقات الرالي. كانت هذه السيّارة الأسطوريّة تحتوي على محرّك (بوكسر) بأربع اسطوانات سعة 2000 سم مكعّب يولّد قوّة 300 حصان.

سوبارو امبريزا 555 - 1993
 بعد طراز (ليغاسي آر إس) والفوز الوحيد الذي حقّقته ، سجّلت (إمبريزا) ظهورها الأوّل في السباقات في رالي (فنلندا) عام 1993. وقرّرت (سوبارو) أن تدعو الطراز الخاصّ بالسّباقات (555) على اسم مموّلهم الرئيسيّ شركة (ستيت إكسبرس 555) التي كانت تصنّع التبغ ومنعت من وضع الإعلانات بموجب القوانين الجديدة للاتحاد الدولي للسيارات. تحت غطاء السيّارة هنالك محرك (ألومنيوم بوكسر) من أربع اسطوانات سعة 2000 سم مكعّب، مزوّد بشاحن توربينيّ ويولّد قوة 300 حصان.

سوبارو امبريزا wrx 2014-2015
من مميزاتها أنها رباعية الدفع وتتمتع بتكنولوجيا حديثة من الداخل بمحرك 4 سلندر وسعة 2.0 لتر وتتمتع بناقل حركة متميز وشاشات LCD للترفيه من الداخل

معرض صور

مراجع

روابط مفيدة
 الموقع الرسمي لشركة سوبارو
 معلومات عن طراز سوبارو امبريزا دبليو ار اكس سبيك سي
 معلومات عن طراز سوبارو امبريزا دبليو ار سي
 معلومات عن طراز سوبارو امبريزا دبليو ار سي - 2007
 معلومات عن طراز سوبارو امبريزا 555

ستيشن واغن
سيارات أوروبية
سيارات اخترعت في 1992
سيارات تجول
سيارات تدفع بجميع العجلات
سيارات تعمل بمحركات البوكسر
سيارات دفع أمامي
سيارات شرطة
سيارات صالون
سيارات صالون رياضية
سيارات عائلية صغيرة
سيارات عقد 2000
سيارات عقد 2010
سيارات عقد 2020
كوبيه
هاتشباك

سوبارو إمبريزا


An Rhetinantha witsenioides in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Schltr., ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Mario Alberto Blanco. An Rhetinantha witsenioides in nahilalakip ha genus nga Rhetinantha, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Rhetinantha

Rhetinantha witsenioides


Hjælpelinjer (eller bi-linjer) er ekstra linjer, der tilføjes udenfor nodelinjerne i et nodesystem, hvis man skal skrive noder, der ligger højere eller lavere end systemets fem linjer.

Eksterne henvisninger

Musikteori

Hjælpelinje


Jorge Triaca puede referirse:
 a Jorge Triaca (padre) (1941-2008), político y sindicalista argentino; o
 a Jorge Triaca (hijo) (1974-), economista argentino, hijo del anterior mencionado.

Jorge Triaca


Les Rhizounochloridaceae sont une famille d'algues de l'embranchement des Ochrophyta  de la classe des Xanthophyceae et de l'ordre des  Rhizochloridales.

Le genre Lopezmyxa a été trouvé dans les eaux douces à la source d'un ruisseau de montagne, mélangé avec des filaments de Spirogyra et de Tribonema (algue Tribonemataceae) du parc d'état de Sao Paulo, Brésil.

Le genre Requilomyxa a été découvert en eau douce, dans le lac artificiel "Bellig" près de Sao Paulo, Brésil.

Étymologie
Le nom vient de l'hypothétique genre type Rhizounochloris qui n'a jamais été décrit. Le nom est construit à partir du genre Rhizochloris (genre type de la famille des Rhizochloridaceae) par insertion du radical -uno-, « un ; unique », entre le préfixe rhizo- (du grec , racine), et le suffixe -chloris (du grec , jaune verdâtre), littéralement « Rhizochloris solitaire ». De fait les genres Lopezmyxa et Requejomyxa  se présentent comme des « cellules amiboïdes solitaires et nues contenant un seul chloroplaste jaune-vert ».

Systématique
Le nom Rhizounochloridaceae donné par Borís Skvortsov en 1972, n'est que descriptif et donc invalide.  ne mentionne cette famille qu'à titre indicatif mais  classe les genres Lopezmyxa et Requejomyxa dans la famille des Rhizochloridaceae.

D'autre part le genre Lopezmyxa est actuellement considéré comme un synonyme de Rhizochloris (famille des Rhizochloridaceae).

Description
Le genre Lopezmyxa se présente sous la forme d'une cellule amiboïde solitaire sphérique ou oblongue de  de long, nue avec un périplasme fin. La cellule n'a pas de flagelle mais des pseudopodes en forme de doigts se développant à partir de toutes les parties de la cellule. Le cytoplasme est hyalin (transparent comme du verre) et contient un seul chloroplaste périphérique jaune-vert, recouvrant presque toute la surface de la cellule. De nombreux grains de leucosine sphériques et réfringents sont présents..

Liste des genres
Selon  :
 Aucun taxon subordonné

Selon  :
 Lopezmyxa Skvortzov, 1972
 espèce Lopezmyxa viridis-flavescens Skvortzov, 1972
 Requejomyxa Skvortzov, 1972
 espèce Requejomyxa armata Skvortzov, 1972

Notes et références

Notes

Références

Références taxonomiques

Xanthophyceae
Famille d'algues (nom scientifique)

Rhizounochloridaceae


Maxime Giry, né le 16 septembre à Grens, en Suisse, est un wakeskateur professionnel franco-suisse. Il évolue en équipe en France depuis 2017. Il est sacré Champion du Monde U19 en 2019. Il est le Champion d'Europe et de France en titre, depuis deux années consécutives.

Nominations

 Tricks of the year Wakeboarding Magazine 2020
 Athlete of the year Fédération française de ski nautique et de wakeboard 2019
 Fair-Play & Champions Européens et Mondiaux 2019

Carrière Sportive
Maxime découvre le wakeskate dès l'âge de 12 ans, sur le Léman, à Genève. Le wakeskate et le wakeboard n'étant pas des sports très développés en Suisse, Maxime pratique la plupart du temps avec son père, en France.

Pratiquant le skateboard également il se tourne vers le téléski nautique, qui ressemble plus à un skatepark sur l'eau. Il commence la compétition en 2014 en décrochant le titre de champion Rhône-Alpes. En 2015 il participe à son premier championnat de France où il finit . En 2018 il gagne le championnat de France U19 et termine  en open. Pour ses premiers Championnats d'Europe, il décroche le titre de Vice champion d'Europe dans les deux catégories U19 et open.

En parallèle à sa carrière sportive, il poursuit et termine ses études de dessinateur en bâtiment en 2019. La même il enchaine les podiums jusqu'à être sacré Champion du Monde U19 en 2019, en Argentine. Il gagne le Championnat d'Europe deux fois d'affilée en Pologne et Allemagne dans la catégorie phare, open. Idem pour les championnats de France.

Maxime participe à de nombreux projets vidéos internationaux, tels que "How we doin" produit par Ascending Works, "6@7" produit par Watermonsters et qui est . Il a aussi récemment réalisé "Alles Gut" et participé avec Jules Charraud à la réalisation de "Winch for dayz" produit par Soöruz.

Palmarès

  Champion d'Europe OPEN 2021
  Champion de France OPEN 2021
  West Contest 2021
  Champion de France 2020
  West Contest 2020
  Champion d'Europe OPEN 2019
  Vice-champion de France OPEN 2019
  Junction Fonction 2019
  Championnat du Monde OPEN 2019
  Champion du Monde U19 2019
  Vice-champion d'Europe OPEN 2018
  Vice-champion d'Europe U19 2018
  Champion de France U19 2018
  Vice-champion de France OPEN 2018
  Championnat du Monde WWA OPEN 2017

Références

Wakeboard

Maxime Giry