Reform veya Yenilikçi Devrim 16. yüzyılda başlatılarak tüm Avrupa'yı etkilemiş ve Katolik Kilisesi'ne karşı yapılmış dinsel bir harekettir. Bu hareket Avrupa'nın değişim ve dönüşümüne sebep olmuştur.

Katolik Kilisesi'nin aşırı zenginleşmesi ve yozlaşması, siyasetle ve dünyasal etkinliklerle daha fazla ilgilenmeye başlaması birçok din adamının tepkisini çekmiş ve reform hareketlerine yol açmıştır. Reform hareketleri önce Almanya'da, sonrasında ise Fransa, İngiltere ve Kuzey Avrupa ülkelerinde de etkili olur. Bu reform hareketi Hristiyanlığın yeni ve büyük üç mezhebinden Protestanlığın oluşmasını sağlamıştır.

Reform hareketinin önderi Cermen kökenli teolog ve filozof Martin Luther'dir. Luther'in kaderi kendinden önce ortaya çıkan ve sapkın olarak ilan edilip yakılan reformcular gibi olmamıştır. Büyük bir başarı yakalamış ve Avrupa tarihinin akışını değiştirmiştir. Bu dönemde Almanya Papalık tarafından sömürülüyordu. Bundan dolayı İtalya'ya büyük bir nefret duyuluyordu. Martin Luther de bu durumdan fazlasıyla yararlanmıştır. Martin Luther Roma'ya yaptığı bir ziyaret sırasında Papa'nın Hristiyanları kandırdığını, haksız olarak zevk ve lüks içinde bir hayat yaşadığını fark etti. Luther bu durumu gördükten sonra Hristiyanlığın amacına dönmesi gerektiğini söylemiş ve Roma Kilisesi'ne (Katolikliğe) karşı oluşacak büyük bir hareketin temellerini atmıştır. Böylece Luther on yıl içinde kendisini ilk "Protestan" isyanının başında bulmuştur.

Bir rahibin Almanya'da affedilme sertifikaları (Endüljans) satmaya başlaması ise bardağı taşıran son damla olmuştu. Bu sistem Papalığın kasasına büyük gelir sağlıyordu. Bu duruma Luther'in yanı sıra Saksonya Elektörü de büyük tepki göstermiştir. Affedilme sertifikalarını satan rahip bölgeden sürülmüştür. Luther, ilk kez bir eylemle Katoliklere meydan okuyarak hükümdarının izlediği siyaseti destekliyordu.

Martin Luther, 31 Ekim 1517'de Wittenberg Kalesi Kilisesi'nin kapısına bu affedilme sertifikalarına karşı fikirlerini içeren; 95 maddeden oluşan bildiriyi asarak Protestan Reformu hareketini resmen başlattı. Luther bu metni hazırlarken daha önce reform hareketine girişmiş isimlerin görüşlerinden etkilenmişti. Kitâb-ı Mukaddes'in farklı dillere çevrilmesi ve matbaanın bulunup halk tarafından da okunabilir hale gelmesiyle, insanlar kilisenin doktrinlerinin yanlış ve yobaz olduğunu düşünmeye başlamıştı. Martin Luther astığı protesto metninde özellikle endüljans a karşı çıkar. Bu bildiri Papalık tarafından hiç de hoş karşılanmamıştı. Luther, sonuçta aforoz edilmesine kadar ilerleyecek olan bu süreçte birçok tartışmayla yüz yüze kalmıştı. Almanya'da Luther'i savunanlar olduğu gibi ona karşı çıkanlar da vardı. Böylelikle Almanya ikiye bölünmüştü. Bu bölünmenin beraberinde de 1522-1525 yılları arasında Şövalyeler Kavgası ve Köylüler Savaşı adı altında iki büyük olay meydana gelecekti.

Böylelikle Hristiyanlığın Katoliklik ve Ortodoksluk olarak ayrılmasına Protestanlık dahil olmuştur. Luther ise Protestanlık mezhebinin kurucusu olarak tarihe geçmiştir.

Dinin yanı sıra Martin Luther eğitimin de laikleşmesini istemiştir. Martin Luther, eğitimin yararlarını hararetle savunurken "iyi okullar hayattaki tüm doğru davranışların çiçek açtığı bir ağaçtır ve ağaçların çürümesi durumunda dinde ve tüm sanat kollarında körelme kaçınılmazdır" ifadesiyle okulların ve okumanın sivil hayatta büyük bir aydınlık kaynağı olduğu düşüncesini yaymaya çalışmıştır.

Augsburg Antlaşması

Augsburg Barış Antlaşması, 1555 yılında Luther'in Protestanlık mezhebinin dolaylı olarak, Katolik mezhebinden ayrıldığı antlaşmadır. Barış Antlaşması, Kutsal Roma İmparatoru V. Charles ve Schmalkaldik Ligi güçleri arasında 25 Eylül 1555 tarihinde Almanya'nın Augsburg şehrinde imzalandı. Bu antlaşmayla Fransa ve Kutsal Roma İmparatorluğu arasında sürmekte olan Schmalkaldik Savaşları sona erdi. Alman prenslerinin Lutheranizm ve Katoliklik arasında istediklerini seçmelerine olanak tanındı. Ayrıca isteyen ailelerin istedikleri dinin hakim olduğu bölgeye yerleşme hakları olduğu bir dönem başlamış oldu. Protestanlık, imparatorun hakimiyetine taraftar olmayan prensler arasında ve bilhassa Almanya, İsviçre, Danimarka, Baltık kıyıları ve kısmen de Fransa'da yaygınlaştı. Bu bölgelerde Katolik kilisesinin mallarına el kondu, prensler zenginleşti.

Reform'un Yayılması

Reform'un etkisi 16. yüzyıldan itibaren Avrupa'nın birçok yerinde görülmeye başlamıştır. İsviçre'de Huldriych Zwiingli adlı rahip halkı örgütlemiş ve Roma Kilisesi'ne karşı çıkmıştır. Sertifikayla değil, inançla bağışlanma kavramını işleyerek, piskoposların otoritesini şiddetle reddetmiştir.

Yine Almanya'nın bir eyaleti olan Saksonya'da çocukların vaftiz edilmesini reddeden "yeniden vaftizciler" adıyla (Anabaptistler) bir mezhep daha doğmuştur.

İngiliz kralı VIII. Henry (1529) İngiliz Kilisesi'ni papalık 'tan (Roma'dan) ayırmak için harekete geçti. Bunun sebebi ise, İngiliz kralının eşinden boşanmak istemesi ve Roma'nın buna karşı çıkmasıydı. Boşanma olayından önce de, iki taraf arasında anlaşmazlıklar yaşanmıştı. Kral, Temyiz Kanunu'nu çıkartarak Roma'ya yapılan maddi yardımı kesmiş ve egemenliğini önlemişti. Ayrıca Üstünlük Yasası'yla da Papa'nın otoritesini ortadan kaldırmıştı. İki taraf arasındaki ilişki, az önce bahsettiğimiz, boşanma olayıyla da tamamen koptu. Çünkü Katolikliğe göre boşanmak yasaktı. İngiltere kralı her ne kadar Papalıktan kopmuş olsa da, Katoliklik mezhebine bağlı kalmıştır. Fakat İngiltere'de Lutherci ve calvinci inançların yayılmaya başlamasıyla, İngiltere'de Anglikanizm mezhebi doğmuştur. (Protestan-Katolik)

Fransa'da ise Jean Calvin, reform hareketinin öncüsü olarak karşımıza çıkmaktadır. Calvin, kilise ve devlet ilişkileri, kişisel ahlak ve ilahiyat konularında yeni fikirler ortaya sürmüştür. Calvin'in düşüncesi dini basit bir şekilde yaşamaktı. Yani insanların zevk ve gösterişli hayat yaşamasından çok basit ve düzenli bir hayatı seçmeleri gerektiğini vurgulamıştır. Bu görüşleriyle de kentli burjuva ve soyluların dikkatini çekmiştir.

Calvin'in yanı sıra Fransa kralı IV. Henry de, dinin özgürlüğü adına büyük çaba göstermiştir. Nantes Fermanı'nı yayımlayarak Kalvenizm mezhebinin resmileşmesini sağlamıştır.

Reform'un Getirdiği Savaşlar

Reform'un etkileri Avrupa'daki diğer devletlerde görülmeye başladığı zaman, beraberinde kanlı mücadeleleri de getirmiştir. Krallıkla prensler arasında yaşanan Otuz Yıl Savaşları (1618-1648) bu durumun en büyük örneğidir. Katoliklerle Protestanlar arasındaki dini savaşların alevlenmesini sağlamıştır.

O dönemlerde Avusturya'ya ait olan Bohemya'da başlayan olaylar, Avrupa'nın birçok yerine yayılmıştır. İsyancılar, 1619 yılında Viyana'yı yağmalamış ve ardından Avusturya'da bir ayaklanma başlatmıştır. Bunların amacı kralı tahttan indirmek ve yerine Kalvinist bir prensi geçirmekti. Bu olayların sonucunda kral karşı bir harekete geçmiş ve Bohemya ordusunu Prag yakınlarında yenilgiye uğratmıştır. (1620)

Korkunç bir intikamla Bohemya'nın yerli soylu sınıfı idamlarla susturuldu. Çek toplumu başsız kaldı. Ülke sistematik olarak Katolikleştirildi ve Almanlaştırıldı. Kalvinistler ülke dışına sürüldüler.

Bu olaylardan sonra daha da şiddetlenen savaş, 1625-1629 yılları arasında Danimarka'da da etkisini gösterdi. Protestanlar acımasızca katledildiler. Buna benzer olaylar İspanya'da da meydana geldi. 1635-1648 yılları arasında Fransa, İsveçlilerin de desteğini alarak; İspanya'ya savaş açtı. Bu savaşlar neticesinde İspanya büyük kayıplar yaşadı.

30 yıl boyunca süren ve Avrupa'yı kasıp kavuran bu savaşlar, 1648 yılında yapılan Westphalia Anlaşması'yla sona erdi. Bu durum, Papa X. Innocentius'u oldukça sinirlendirmişti ve Papa bu antlaşmayı tanımadığını bildirmişti.
Bu yeni gelişme her ne kadar Papalık tarafından son derece rahatsız edici karşılansa da, Hristiyanlığın yerini Avrupalılık almaya başlayacaktır.

Reform ve yarattığı etki, Almanya'yı birçok farklı alanda etkilediği gibi; nüfus bakımından da son derece olumsuz etkilemiştir. Reform savaşlarından önce yaklaşık 21 milyon olan ülke nüfusu, savaşlardan sonra 13 milyona kadar düşmüştür. Ayrıca bazı önemli kentler de yıkılmıştır. Böylesine kötü ve kargaşa dolu bir ortamda önemli sorunlar meydana gelmiştir. Açlık ve buna bağlı olarak yapılan yağmalar, ticaretin tamamen durması, ortaya çıkan salgın hastalıklar; Almanya'yı her yönden felakete sürüklemiştir. Yoksullaşan halk, Avrupalı devletler tarafından aşağılanan bir ırk olma kaderiyle karşı karşıya kalmıştır.

İçeride bu sıkıntıları yaşayan Almanya, dışarıda da Danimarka, Hollanda, İsveç ve Fransa gibi devletlerle mücadele etmek zorunda kalmıştır. 17. yüzyılın başında büyük bir güç olarak varlık gösteren Avusturya, Reform savaşlarından sonra bu gücünü büyük ölçüde yitirmiş ve sıradan bir devlet konumuna gelmiştir.
Bu sıkıntıları sadece Almanlar değil, diğer Avrupalı devletler de yaşamıştır.

İspanya, ülke içinde Katolonya ve Portekiz isyanlarıyla uğraşmak zorunda kalmıştır.

İngiltere, bir taraftan din savaşlarının içerideki etkileriyle boğuşurken; diğer taraftan da İrlanda ve İskoçya'yı denetimi altında tutmaya çaba göstermiştir.

Polonya ve Litvanya ise, Rusya tarafından darmadağın edilmiştir.

Sonuç itibarıyla neredeyse tüm Avrupa, 17. yüzyılda yaşanan ve oldukça kanlı geçen bu dini çatışmaların faturasını çok ağır ödemek zorunda kalmıştır.

Reform'un Nedenleri

 Katolik Kilisesi'nin bozulduğu iddiası ve ıslahat fikrinin yayılması.
 Hümanizm sayesinde Hristiyanlığın kaynaklarına inilmesi, Kitâb-ı Mukaddes'in millî dillere çevrilerek temel ilkelerin ortaya konması.
 Matbaacılığın yaygınlaşması ile okuma-yazma bilenlerin artması üzerine Katolik mezhebinin sorgulanmaya başlaması.
 Endüljans sorununun ortaya çıkması, para karşılığında Katolik Kilise'nin günahları affetmesi.

Reform hareketlerinin Almanya'da baş göstermesinin sebepleri:
 Reform hareketlerinin ilk defa başladığı Almanya'da siyasal birlik olmaması ve Almanya'daki prenslerin dinde yenilik isteyenleri desteklemesi
 Mevcut mezhepleri ve onların kurallarını eleştiren bilim adamlarının varlığı
 Kağıt ve matbaanın kullanılması
 Kilise'nin görevinin dışına çıkarak halkı dini ve ekonomik açıdan zorlaması

Sonuçları
 Avrupa'da mezhep birliği bozuldu. Katolik ve Ortodoks mezhepleri yanında Protestanlık, Kalvenizm ve Anglikanizm mezhepleri ortaya çıktı, mezhepler arasında çatışmalar başladı.
 Din adamları ve Kilise, eski itibarını kaybetti.
 Katolik Kilisesi, kendisini yenilemek ve düzenlemek zorunda kaldı.
 Eğitim-öğretim faaliyetleri Kilise'den alınarak laik bir eğitim sistemi kuruldu.
 Katolik Kilisesi'nden ayrılan ülkelerde Kilise'nin mallarına ve topraklarına el kondu.
 Papa ve Kilise'nin Avrupa ülkelerinin kralları üzerindeki etkisi sona erdi ve Avrupa'da siyasal bölünmeler yaşandı. Çünkü Orta Çağ'da Papa, Avrupa krallarına taç giydirerek onların krallıklarını onaylıyor ve yönlendirebiliyordu. Papa'nın bu gücü kaybetmesi, Haçlı Seferleri'nin düzenlenmesini engellemiştir.
 Katolik kalan ülkelerde yeni mezheplerle mücadele etmek amacıyla Engizisyon mahkemeleri kuruldu.
 Protestan krallar ve prensler, din işlerinin mutlak hakimi oldular.
 Reform hareketleri, Avrupa'yı siyasi yönden zarara uğratmıştır. Şarlken'in Osmanlı İmparatorluğu üzerine yapmayı planladığı Haçlı Seferi bölünmelerden dolayı gerçekleşmemiştir.

Kaynakça

Reform (tarih)


Carcajou is an alternative common name for the wolverine, Gulo gulo. It may also refer to:

Places
Canada
Carcajou, Alberta, an unincorporated community
Carcajou Pass a mountain pass

United States
Carcajou, Wisconsin, an unincorporated community
Carcajou Lake, a lake in Montana

Carcajou


Şeriat kavramının geniş ve detaylı açıklamasını için Şeriat maddesine bakınız.
Şer'ü men kablenâ veya Türkçe karşılığı ile Geçmiş şeriatler, bir İslam hukuku terimidir.

En yalın anlamıyla şer'ü men kablenâ (geçmiş şeriatler) İslam'da son peygamber kabul edilen Muhammed'den önceki peygamberlerin getirdikleri şeriatleri tanımlayan bir terimdir.

Kavramın Açıklaması
İslam dininde peygamberler, kendisine kitap verilen ve kendisine kitap verilmeyen peygamberler olarak iki ana kola ayrılır. İnanca göre Muhammed tüm peygamberlerin sonuncusu, kendisine kitap verilen bir peygamberdir. Kendisine kitap verilen peygamberler yeni bir şeriat getirmişlerdir. İslam dinine göre her peygamberin (kitabı olsun olmasın) getirdiği din ve çağrısı aynı itikadi (dini esaslar) temellere dayanmaktadır, fakat her şeriat bir diğerinden kaynak olarak farklı olmasa da uygulamalar bakımından farklı olabilir. Kısacası, İslam'a göre farklı peygamberlerin getirdiği şeriatlerde ibadet, muamelat ve ceza konularında farklılık olmuştur.

Kavramın İslam Hukukundaki Kullanımı
Muhammed peygamberin şeriati kendisinden önceki bazı şeriatleri neshetmiş, bir kısmını aynen veya değiştirerek almış, bir kısmını ise alıp almadığı konusunda açıklama yapmamıştır. Önceki şeriatlerin neshedilen bazı hükümlerine örnek olarak Kur'an'da, En'âm Suresi 145-146. ayetlere bakılabilir.

İslam dinine göre, örneğin kısâs, namaz ve oruç ile ilgili hükümler eski şeriatlerdeki halleri ile veya değiştirilerek benimsenmiştir. Bu tür hükümlerin şekil ve miktarlarında bir takım değişikliklerin olduğu kabul edilmiştir.

Bazı hükümlerinse neshedilip edilmediği belirtilmemiştir; yani bu hükümlerin hâlâ geçerli olup olmadığı belirtilmemiştir. Örneğin Kur'an'da Maide suresi 45. ayette:

"Biz Tevrat'ta onlara (şunu da) yazdık: Cana can, göze göz, buruna burun, kulağa kulak, dişe diş (karşılıktır. Hülasa bütün) yaralar birbirine kısâstır."

Fakat bu ayetin yorumlanmasında, acaba bugün Müslümanların bu kısasa itaat edip edemeyeceklerine karar verilememiştir. Zira ayette bu tür bir kısasın Tevrat'ta belirtildiği geçse de, İslam hukuku için geçerliliğini koruyup korumadığına dair bir bilgi yoktur. İşte bu gibi konular, İslam hukukunca Şer'ü men kablena yani "Geçmiş şeriatler" başlığı altında incelenip, değerlendirilmektedir.

Hanefi, Şafii ve Maliki mezheplerinin fakihlerinden (İslam hukukçusu) bir kısmı bu hükümlerin Müslümanlar tarafından da uyulması gereken hükümler olduğunu düşünmüş ve kabul etmişlerdir.

Bu mezheplerin hukukçularından bir kısmı bazı olaylarda Kur'an'da geçen eski peygamberlerin çeşitli uygulama ve lafızları kısacası şeriatlerine dair bilgileri delil getirerek (eğer bu bilgiler neshedilmemiş yani geçersiz sayılmamışsa) çeşitli uygulamalarda bulunmuş, neticeler çıkarmışlardır yani bunlarla istidlâlde bulunmuşlardır.

İslam hukuku terimleri

Geçmiş şeriatler


කිලි සටන 1299 වසරෙහිදී සටන් වැදුනේ  චැගටායි ඛනේටයෙහි මොංගල්වරුන් සහ දිල්ලි සුල්තාන් රාජ්‍යය අතරය. කුට්ලග් කවුජා වෙතින් නායකත්වය සැපයුනු මොංගල්වරු ඉන්දියාව ආක්‍රමණය කළේ , දිල්ලිය යටත් කරගැනුමෙහි අභිලාෂය ඇතිවය. දිල්ලිය අසබඩ කිලි හිදී ඔවුන් කඳවුරු ලෑ විට දිල්ලියේ සුල්තාන්වරයාවූ ඇලායුඩීන් කැල්ජි යුද්ධ හමුදාවක් රැගෙන පැමිණියේ ඔවුන්ගේ ඉදිරිගමනට එරෙහි වීමටය.

ඇලායුඩීන්ගේ ජෙනරාල් සැෆර් ඛාන් විසින් හිල්ජැක් නායකත්වය සැපයූ මොංගල් හමුදා ඒකකයකට පහරදුන්නේ ඇලායුඩීන්ගේ අවසරය නොමැතිවය. මොංගල්වරුන් විසින් කූ‍ටෝපායයක් ක්‍රියාත්මක කරමින්,  ඇලායුඩීන්ගේ කඳවුරෙන් ඈතට සැෆර් ඛාන්ගේ හමුදාව රැගෙන ගොස් එයට  රැක සිට පහරදුන්හ. ඔහු මිය යෑමට පෙර, මොංගල් හමුදාවට දැඩි විපත් සිදුකිරීමට සැෆර් ඛාන් සමත්විය. දින දෙකකට පසුව පසුබැසීමට මොංගල්වරු තීරණය කළහ.

පසුබිම

දිල්ලි සුල්තාන් රාජ්‍යය පාලනය කළේ, 1296 වසරෙහිදී තම මාමා ඝාතනය කොට දිල්ලි සිංහාසනාරූඪවූ ඇලායුඩීන් කැල්ජි විසිනි. චැගටායි ඛනේටය විසින් මධ්‍යම ආසියාව පාලනය කළ අතර, 1280 ගණන් වල සිට එහි නායකයා වූයේ කයිඩුගේ දෙවන ආඥාපතියා වූ ඩූවා ඛාන් විය. ඇෆ්ගනිස්තානයෙහි සක්‍රීය වූ ඩූවා, මොංගල් පාලනය ඉන්දියාව වෙත පතුරුවාලීමට උත්සාහ කළේය. චැගටායි ඛාන්ගේ මී මුණුපුරෙකුගේ පුතෙකු වූ නෙගඩේරි ආණ්ඩුකාර අබ්දුල්ලා, ඔහුගේ හමුදාව රැගෙන විත් 1292 වසරෙහිදී පන්ජාබය ආක්‍රමණය කළ මුත්, ඇලායුඩීන්ගේ පූර්වප්‍රාප්තික ජලාල්උඩ්ඩීන් කැල්ජි විසින් ඔවුන්ගේ ඉදිරි පෙරමුණට නායකත්වය සැපයූ උලුග් පරාජය කොට සිරකරුවකු ලෙසින් ගන්නා ලදි. යටත් වුණු මොංගල් සොල්දාදුවන් 4,000 පමණ (දිල්ලියෙහි මූගල්වරු ලෙසින් හැඳින්වුනහ) ඉස්ලාම් දහමට හරවනු ලැබූහ. ඔවුන් ජීවත්වූ බිහිනුවර නම් කරන ලද්දේ මූගල්පුර ලෙසිනි. 1296-1297 අතර කාලයෙහිදී දිල්ලි සුල්තාන් රාජ්‍යය විසින් චැගටායි ටුමන්වරු පරාජය කෙරුණහ. මොංගල්වරුන් ඉන්පසුව විටින් විට කිහිපවතාවන් උතුරු ඉන්දියාව ආක්‍රමණය කළහ. අවම වශයෙන් දෙවතාවක් ඔවුන් තම බලය විදහා දැක්වූහ.

කිලි සටන


Bayan, kadınların ad veya soyadlarının önüne gelen bir saygı sözcüğüdür, bir nevi erkeklerde kullanılan "bay"ın kadınlar için olan kullanımıdır. Türkçede kullanımının erkekler için kullanılan bu sözcükle beraber Cumhuriyet'ten sonra İngilizce'deki Ms. hitabının Türkçe karşılığı olarak kullanılmaya başlandığı sanılmaktadır. Ancak daha yaygın olarak, addan sonra kullanılan hanım sözcüğü nedeniyle bu anlamı arka planda kalmıştır.

Kadın ve bayan
Son yıllarda kadın ve kız ayrımının yetişkinlik veya gençliğe değil, cinselliğe yönelik çağrışım yaptığını düşünenler tarafından kadın anlamında kullanılmaya başlamıştır. Sözcük bu şekliyle genellikle kadın demenin ayıp olacağının düşünüldüğü ortamlarda kullanılır. Sevda Alankuş'a göre bu kullanım "kadın sözcüğünün, kız sözcüğü karşısında taşıdığı 'aktifleşmiş' cinsellik çağrışımından korkulması" şeklinde açıklanıyor. Bu kullanım kadın haklarını savunan kişi ve örgütlerin tepkisini çekmektedir. Asıl kullanımın sadece "Bay"ın karşılığı olması gerektiği düşünülmektedir.

Ayrıca bakınız
 Bay

Kaynakça

Kadın unvanları

Bayan


Olaylar
 1 Mart - Osmanlı Padişahı II. Murad, Selanik'i fethetti (Osmanlılar'ın Selanik'i alması).
 Venedik Büyük Kanal'daki en güzel saraylardan biri olarak kabul edilen Ca' d'Oro, Contarini ailesi için inşa edildi.

Doğumlar
 16 Ekim - II. James, İskoçya kralı (ö. 1460)
 tarihi bilinmeyen
 III. Ahmed, Mısır Memlûk Sultanı
 Antonello da Messina, Sicilya kökenli İtalyan ressam (ö. 1479)
 Francesco Laurana, Dalmaçya doğumlu heykeltıraş ve madalyoncu (ö. y. 1502)
 Hans Memling, ilk dönem Flaman resmi ressamlarından (ö. 1494)
 Matteo di Giovanni, Sienese okulundan bir italyan Rönesans sanatçısı (ö. 1495)
 Miskin Abdal, Azeri halk ozanı (ö. 1535)

Ölümler
 27 Ekim - Vytautas, Litvanya Büyük Dükü (d. y. 1350)
 tarihi bilinmeyen
 Christine de Pisan, Orta çağ kültüründeki kadın düşmanlığı ile mücadele eden kadın yazar, şair ve filozof (d. 1363)
 Emir Sultan, İslam ve tasavvuf dünyasında tanınmış düşünce adamı (d. 1368)
 Hacı Bayram-ı Veli, Türk mutasavvıf ve şair (d. 1352)
 Molla Fenari, din alimi, bilim insanı, müderris, Osmanlı Devleti'nin ilk şeyhülislamı (d. y. 1350)
 Müstaîn, Mısır Memlûk Sultanı, Abbâsî halifesi

1430


Matematik'te aritmetiğin temel teoremi, aynı zamanda benzersiz çarpanlara ayırma teoremi ve asal çarpanlara ayırma teoremi olarak da adlandırılır, şunu belirtir: 1'den büyük her tamsayı, benzersiz bir şekilde asal sayıların üslerinin çarpımı olarak gösterilebilir.

Örneğin,

Teorem bu örnekle ilgili iki şey söylüyor: birincisi, 1200 asal sayıların çarpımı olarak temsil edilebilir ve ikincisi, bu nasıl yapılırsa yapılsın her zaman tam olarak dört 2, bir 3 ve iki 5 olacaktır ve sonuç bunların dışında başka asal sayı içermeyecektir.

Çarpanların asal olması gereklidir: bileşik sayıları içeren çarpanlara ayırmalar benzersiz olmayabilir (örneğin, ).

Bu teorem 1'in asal sayı olarak kabul edilmemesinin ana nedenlerinden biridir: eğer 1 asal olsaydı, asal sayılara ayırma benzersiz olmazdı; örneğin,

Teorem, bir alan üzerinde benzersiz çarpanlara ayırma alanı olarak adlandırılan ve temel ideal alanları, Öklid alanlarını ve polinom halkalarını içeren diğer cebirsel yapılara genelleştirilir. Ancak teorem cebirsel tamsayılar için geçerli değildir. Benzersiz çarpanlara ayırmadaki bu başarısızlık, Fermat'ın Son Teoremi'nin ispatının zorluğunun nedenlerinden biridir. Cebirsel tamsayı halkalarında benzersiz çarpanlara ayırmanın örtülü kullanımı, Fermat'ın ifadesi ile Wiles'ın kanıtıdır.

Tarihçe

Temel teorem, Öklid'in Elementler'inin Kitap VII, 30, 31 ve 32. önermelerinden ve IX. Kitap, 14. önermesinden türetilebilir.

(Modern terminolojide: Eğer bir asal p ab çarpımını bölüyorsa, o zaman p ya ayı ya da byi ya da her ikisini de böler.) Önerme 30'a gönderme yapılır. Öklid lemması olarak ve aritmetiğin temel teoreminin ispatında gereklidir.

(Modern terminolojide: birden büyük her tam sayı bir asal sayıya eşit olarak bölünür.) Önerme 31 doğrudan sonsuz bölünebilme kanıtı ile kanıtlanır.

Önerme 32, önerme 31'den türetilmiştir ve çarpanlara ayırmanın mümkün olduğunu kanıtlamaktadır.

(Modern terminolojide: birkaç asal sayının en küçük ortak katı herhangi bir başka asal sayının katı değildir.) Kitap IX, önerme 14, Kitap VII, önerme 30'dan türetilmiştir ve çarpanlara ayırmanın benzersiz olduğunu kısmen kanıtlar. – André Weil. Aslında bu önermede üsler hepsi bire eşit olduğundan genel durum için hiçbir şey söylenmiyor.

Asal çarpanlara ayırmanın varlığına giden yolda ilk adımı Öklid atarken, son adımı ise Kamāl al-Dīn al-Fārisī attı ve aritmetiğin temel teoremini ilk kez belirtti.

Gauss' Disquisitiones Arithmeticae Madde 16'sı, modüler aritmetik kullanan erken modern bir ifade ve kanıttır.

Uygulamalar

Pozitif bir tam sayının kanonik gösterimi

Her pozitif tamsayı  asal kuvvetlerin çarpımı olarak tam olarak tek bir şekilde temsil edilebilir:

burada  asal sayılardır ve  pozitif tam sayılardır. Bu gösterim, boş çarpım'ın 1'e eşit olduğu kuralıyla genel olarak 1 dahil tüm pozitif tam sayılara genişletilir (boş çarpım 'a karşılık gelir) .

Bu temsile ''nin kanonik temsili' of , or the standard formdenir.. Örneğin,

999 = 33×37,
1000 = 23×53,
1001 = 7×11×13.

 çarpanları,  değeri değiştirilmeden eklenebilir (örneğin, ). Aslında, herhangi bir pozitif tam sayı, tüm pozitif asal sayıların üzerine alınan bir sonsuz çarpım olarak benzersiz bir şekilde temsil edilebilir;

burada sonlu sayıda  pozitif tamsayılardır ve diğerleri sıfırdır.

Negatif üslere izin vermek, pozitif rasyonel sayılar için kanonik bir form sağlar.

Aritmetik işlemlera ve b iki sayısının en büyük ortak bölen (OBEB) ve en küçük ortak kat (EKOK) çarpımının kanonik gösterimleri basitçe şu şekilde ifade edilebilir: a ve bnin kanonik temsilleri:

Bununla birlikte, özellikle büyük sayıların tamsayı çarpanlara ayırma işlemleri, ürünlerin, EBOB'ların veya EKOK'ların hesaplanmasından çok daha zordur. Dolayısıyla bu formüllerin pratikte kullanımı sınırlıdır.

Aritmetik fonksiyonlar

Birçok aritmetik fonksiyon kanonik gösterim kullanılarak tanımlanır. Özellikle, toplama ve çarpım fonksiyonlarının değerleri, asal sayıların kuvvetleri üzerindeki değerlerine göre belirlenir.

İspat
İspat, Öklid lemmasını (Elementler VII, 30) kullanır: Eğer bir asal sayı iki tam sayının çarpımını bölüyorsa bölüyorsa, bu tam sayılardan en az birini bölmelidir.

Varlık
'dan büyük her tam sayının ya asal ya da asal sayıların çarpımı olduğu gösterilmelidir. Birincisi,  asaldır. Daha sonra, güçlü tümevarım yoluyla, bunun 'dan büyük ve 'den küçük tüm sayılar için doğru olduğunu varsayalım. Eğer  asalsa kanıtlayacak başka bir şey yoktur. Aksi takdirde,  ve  tamsayıları vardır; burada  ve . Tümevarım hipotezine göre,  asal sayıların çarpımıdır.

Benzersizlik

Teoremin tersine, iki farklı asal çarpanlara ayırmaya sahip bir tamsayı olduğunu varsayalım. {math|n}} böyle bir en küçük tamsayı olsun ve her bir  ve  asal olduğu  yazalım. 'nin  yi böldüğünü görürüz. Böylece by Öklid'in tezi'ne göre  bazı  leri böler. Genelliği kaybetmeden,   i böler diyelim.  ve  her ikisi de asal olduğundan, böylece  olur. 'yi çarpanlara ayırmamıza dönersek,  gerçekleşmesi için bu iki çarpanı sadeleştirebiliriz. Böylece elimizde kesin olarak 'den küçük iki asal tamsayı çarpan var ve bu da 'nin küçüklüğü ile çelişiyor.

Öklid'in tezi olmadan benzersizlik
Aritmetiğin temel teoremi, Öklid tezi kullanılmadan da kanıtlanabilir.  Aşağıdaki kanıt, Öklid'in Öklid algoritması orijinal versiyonundan esinlenmiştir.

'in asal sayıların iki farklı çarpımı olan en küçük pozitif tamsayı olduğunu varsayalım. Bu, eğer varsa, 'in 'den büyük bileşik sayı olduğu anlamına gelir.

Böylece,

yazılabilir.

Her  'den farklı olmalıdır. Aksi takdirde, eğer  dersek, 'den küçük bazı pozitif  tamsayı çarpanları olacaktır. Gerektiğinde iki çarpan değiştirilerek  olduğu da varsayılabilir.

 ve  olarak ve  olarak, ayrıca,  olduğundan  olarak seçilir ve takiben

elde edilir.
'den küçük pozitif tamsayıların benzersiz bir asal çarpanlara ayırmaya sahip olduğu varsayıldığından, , 'in ya da 'nun çarpanları arasında yer almalıdır.  'den küçük olduğundan, benzersiz asal çarpanlara sahip olmalıdır ve her için  için  farklı olduğundan ikinci durum mümkün değildir. Eğer , 'in böleni ise, 'in de böleni olacağından  ve  farklı asal sayılar olacağından ilk durum da mümkün değildir.

Böylece, tek bir farklı asal çarpanlara ayırmadan daha fazlasına sahip en küçük bir tam sayı olamaz. Her pozitif tamsayı ya benzersiz bir şekilde çarpanlara ayrılacak bir asal sayı ya da asal sayıları benzersiz bir şekilde çarpanlara ayıran bir bileşik ya da  tamsayısı durumunda herhangi bir asal çarpanı olmayan bir bileşik olmalıdır.

Genellemeler
Teoremin ilk genellemesi Gauss'un dördüncü dereceden karşıtlık üzerine ikinci monografisinde (1832) bulunur. Bu makale, şimdi Gauss tamsayı'larının halka olarak adlandırılan tüm karmaşık sayı'lar a + bi kümesini tanıttı; burada  a ve b tam sayılardır. Artık  ile gösterilmiştir. Bu halkanın sıfırdan farklı ±1 ve ±i dört birimine sahip olduğunu, birim olmayan sayıların asal sayılar ve bileşik sayılar olmak üzere iki sınıfa ayrıldığını ve bileşik sayılarrın asal sayıların bir ürünü olarak benzersiz çarpanlara ayırmaya sahip olduğunu gösterdi.

Benzer şekilde, 1844'te kübik karşıtlık üzerinde çalışırken, Eisenstein  halkasını tanıttı; burada     birliğin (küp)köküdür. Bu, Eisenstein tamsayılarının halkasıdır ve kendisi bunun altı birimi  olduğunu ve benzersiz çarpanlara ayırmaya sahip olduğunu kanıtladı.

Ancak benzersiz çarpanlara ayırmanın her zaman geçerli olmadığı da keşfedildi. Örnek olarak  verilmiştir. Bu halkada

vardır.

Bunun gibi örnekler "asal" kavramının değişmesine neden oldu. 'de yukarıdaki faktörlerden herhangi birinin bir çarpım olarak temsil edilebilmesi durumunda kanıtlanabilir, örneğin 2 =  ab ise a veya bden biri bir birim olmalıdır.Bu, "asal"ın geleneksel tanımıdır. Bu faktörlerin hiçbirinin Öklid tezine uymadığı da kanıtlanabilir; örneğin 2, çarpımları 6'yı bölmesine rağmen ne (1 + ) ne de (1 − )'ı bölmez. Cebirsel sayılar teorisinde 2 'de indirgenemez olarak adlandırılır (kendisine ve birim sayıya bölünebilir) ancak asal değildir (çarpımı bölüyorsa çarpanlardan birini de bölmelidir). 'in belirtilmesi gereklidir çünkü 2 asaldır ve 'de indirgenemezdir. Bu tanımları kullanarak bir asal sayının indirgenemez olduğu kanıtlanabilir. Öklid'in klasik tezi " tamsayılar halkasında her indirgenemez asaldır" şeklinde yeniden ifade edilebilir. Bu aynı zamanda  ve  için de doğrudur ancak  için geçerli değildir.

İndirgenemezler çarpanlara ayırmanın benzersiz olduğu yerlerde halkalara benzersiz çarpanlara ayırma alanı denir. Önemli örnekler, tamsayılar üzerindeki veya bir alan üzerindeki polinom halka'ları, Öklid alan'ları ve temel ideal alan'larıdır.

1843 yılında Kummer ideal sayı kavramını ortaya attı, bu kavram Dedekind tarafından 1876'da , halkaların özel bir alt alanı olan modern idealler teorisine geliştirildi. Burada idealler için çarpma tanımlanır ve bunların benzersiz çarpanlara ayrıldığı halkalara Dedekind alanları adı verilir.

sıra sayıları için benzersiz çarpanlara ayırmanın bir versiyonu vardır, ancak benzersizliği sağlamak için bazı ek koşullar gerektirir.

Ayrıca bakınız

Notlar

 Kaynakça Disquisitiones Arithmeticae Latince'den İngilizce ve Almanca'ya çevrildi. Almanca baskısı sayı teorisi üzerine tüm makalelerini içerir: ikinci dereceden karşıtlığın tüm kanıtları, Gauss toplamının işaretinin belirlenmesi, iki ikinci dereceden karşılıklılık üzerine araştırmalar ve yayınlanmamış notlar.

Gauss'un iki ikinci dereceden karşılıklılık üzerine yayınladığı iki monografinin bölümleri ardışık olarak numaralandırılmıştır: ilki §§ 1-23'ü ve ikincisi §§ 24-76'yı içerir. Bunlara atıfta bulunan dipnotlar "Gauss, BQ, § n" biçimindedir. Disquisitiones Arithmeticae'ye atıfta bulunan dipnotlar "Gauss, DA, Art. n" biçimindedir.

Bunlar Gauss'un Werke'', Cilt II, s.65–92 ve 93–148'inde; Almanca çeviriler Disquisitiones'ın Almanca baskısının s.511–533 ve 534–586 sayfalarındadır.

 .
 .

External links
 Why isn't the fundamental theorem of arithmetic obvious?
 GCD and the Fundamental Theorem of Arithmetic at cut-the-knot.
 PlanetMath: Proof of fundamental theorem of arithmetic
 Fermat's Last Theorem Blog: Unique Factorization, a blog that covers the history of Fermat's Last Theorem from Diophantus of Alexandria to the proof by Andrew Wiles.
 "Fundamental Theorem of Arithmetic" by Hector Zenil, Wolfram Demonstrations Project, 2007.

Theorems about prime numbers
Articles containing proofs
Uniqueness theorems
factorization

de:Primfaktorzerlegung#Fundamentalsatz der Arithmetik

Aritmetiğin temel teoremi


Localización de la costa Shirase

La costa Shirase (en inglés, Shirase Coast) es el sector más septentrional de la costa poco definida de la Antártida Occidental sobre el mar de Ross y la barrera de hielo Ross. Se extiende desde el extremo norte de la desembocadura de la corriente de hielo MacAyeal (o E), límite con la costa Siple (), hasta el cabo Colbeck () en la extremidad noroeste de la península de Eduardo VII, que la separa de la costa Saunders en el extremo occidental de la Tierra de Marie Byrd.

La costa Shirase es reclamada por Nueva Zelanda como parte de la Dependencia Ross, pero esa reclamación solo es reconocida por unos pocos países y desde la firma del Tratado Antártico en 1959, lo mismo que otras reclamaciones antárticas, ha quedado sujeta a sus disposiciones, por lo que Nueva Zelanda ejerce actos de administración y soberanía sobre el territorio sin interferir en las actividades que realizan otros estados en él.

En la costa Shirase se halla la corriente de hielo Echelmeyer (o F), que fluye desde la meseta Rockefeller, y el glaciar Kiel, que fluye desde las montañas Rockefeller y desemboca en la ensenada Prestrud delineando por el sur la península de Eduardo VII. La costa de esta península al norte de la bahía Okuma se halla fuera de la barrera de hielo. Frente a la costa Shirase se halla la isla Roosevelt, formando un domo dentro de la barrera de hielo Ross. Inmediatamente al norte de esa isla se encuentra un puerto de hielo natural que Ernest Shackleton denominó bahía de las Ballenas el 24 de enero de 1908. Esta bahía se forma en el frente de la barrera de hielo Ross a causa del cruce de dos sistemas de hielo influenciados por la isla Roosevelt y sirvió de base para la expedición de Roald Amundsen al polo sur en 1911, para las expediciones de Richard E. Byrd en 1928-1930 y 1933-1935, y para la Base Oeste de los Estados Unidos entre 1939 y 1941.

La costa Shirase fue nombrada por el New Zealand Antarctic Place-Names Committee en 1961 en honor al teniente Nobu Shirase, líder de la Expedición Antártica Japonesa, cuyo barco, el Kainan Maru, navegó cerca de esta costa en enero de 1912, desembarcando en la bahía Kainan, otro puerto de hielo, y en la bahía de las Ballenas. Desde la península de Eduardo VII otro grupo de la expedición viajó en trineo hasta la cordillera Reina Alexandra.

Referencias

Enlaces externos
 Mapa de la Dependencia Ross

Shirase, Costa
Dependencia Ross

Costa Shirase


Ester Rota Gasperoni (geboren 1935 in Vigevano, Italien) ist eine italienische Autorin von Kinder- und Jugendliteratur.

Ihr Vater war Antifaschist und musste sich Ende des Zweiten Weltkriegs vor den italienischen Faschisten in Norditalien verstecken. Sie wanderte mit ihrer Familie erst nach Ecuador aus, später siedelte sie in die Vereinigten Staaten über, um dort im Wellesley College und der Columbia University zu studieren. Sie führte ein rastloses Wanderleben, das sie zurück nach Italien, Indien und nach Frankreich führte, wo sie sich 1977 schließlich dauerhaft niederließ. Nachdem sie zuerst Artikel und Novellen in englischer und italienischer Sprache verfasst hatte, schrieb sie 1995 ihren ersten Roman Orage sur le lac auf Französisch und behielt diese Sprache in ihren weiteren Romanen bei. Für ihr Werk erhielt sie in Frankreich mehrere Jugendliteraturpreise.

Ester Rota Gasperonis Bruder ist der Mathematiker Gian-Carlo Rota, sie hat zwei Kinder und fünf Enkelkinder.

Publikationen
 Orage sur le lac. L'école des loisirs, Paris 1995, ISBN 221103134X
 L'arbre de Capuliès. L'école des loisirs, Paris 1996, ISBN 2840572206
 L'année américaine. L'école des loisirs, Paris 1997, ISBN 2211043852
 La porte d'en face. Actes Sud junior, Arles 2002, ISBN 2742737464. Illustriert von Olivier Latyk
 Pas de blagues chez les espions. Actes Sud junior, Arles 2004, ISBN 2742748857. Illustriert von Nicolas Hubesch
 Le pistomaure. Actes Sud junior, Arles 2003, ISBN 2742742875. Illustriert von Mérel.
Deutsch: Mein kleiner Pistosaurier. Carlsen Verlag, Hamburg 2005, ISBN 3551553386. Übersetzt von Maja von Vogel, illustriert von Philip Waechter
 Orage sur le lac. Actes Sud junior, Arles 2006, ISBN 274275850X. Neufassung des Erstlingsromans

Weblinks
 Biografie bei L'école des loisirs (französisch)
 Biografie bei Actes Sud (französisch)
 Biografie bei Carlsen

Anmerkungen

Autor
Literatur (20. Jahrhundert)
Literatur (21. Jahrhundert)
Kinder- und Jugendliteratur
Italiener
Geboren 1935
Frau

Ester Rota Gasperoni


Guillermo Rivas Rowlatt (December 25, 1926 – March 19, 2004) was a Mexican character actor known for portraying "El Borras" in the Telesistema Mexicano sitcom Los Beverly de Peralvillo (1968–1973).

Early life
Rivas was born in Mexico City, Mexico, his father was Antonio Ribas Murphy (1901–1945) a Catalan, his mother was Maria Luisa Rowlatt Romana (1910–1983) British descendant.

Career
His first role in a film was in 1938, aged only eleven years old, The Cemetery of the Eagles starring Jorge Negrete. In 1947, he lived in New York City where his love for performing arts was born. While sharing stages with Mario Moreno 'Cantinflas', Silvia Pinal and Enrique Rambal, he made more over 100 television and movie appearances. He received his nickname "El Borras" after starring in the TV series Los Beverly de Peralvillo, which also inspired two movies. Rivas appeared in films of the 1960s, 1970s, and 1980s, generally comedies, but he was also capable of playing dramatic roles.

His highlights include the TV series Gutierritos, ¡Vivan los niños!, Carita de Angel, and La mentira, and the movies Cucurrucucú Paloma, Qué familia tan cotorra and Los Hermanos Diablo.

Personal life and death
He was married for 49 years to Guadalupe Andrade Torres, with whom he shared acting roles since his early theatre and TV career, and had three children, Ricardo Enrique (born 1957), Guillermo Edwin "Gary Rivas" (born 1961) and Monica Elena (born 1965).

He died of complications from hepatitis and pneumonia in Mexico City at the age of 76.

Selected filmography
 The White Renegade (1960)
 Love in the Shadows (1960)
 The Extra (1962)
 Immediate Delivery (1963)

External links

 Obituary (in Spanish)

1926 births
2004 deaths
Deaths from hepatitis
Mexican male comedians
Mexican male film actors
Mexican male telenovela actors
Mexican people of English descent
Male actors from Mexico City
Deaths from pneumonia in Mexico
20th-century Mexican comedians

Guillermo Rivas (actor)


Julian Koch (n. 11 de noviembre de 1990 en Schwerte, Renania del Norte-Westfalia) es un futbolista alemán que juega en el Ferencvárosi TC.

Carrera

Carrera en Equipos
Koch nació en Schwerte y en 1991 se asentó con su familia en Dortmund, donde Koch se inició como juvenil en el VfL Hörde. En el verano de 2001 dejó el VfL Hörde y firmó un contrato como juvenil para el Borussia Dortmund.

En julio de 2008, luego de siete años en el equupo juvenil de Borussia Dortmund, fue promovido al equipo de reserva y jugó su primer partido de la Regionalliga contra el 1. FSV Maguncia 05 II. El 6 de marzo de 2010 debutó en la Bundesliga para el Borussia Dortmund en el triunfo por 3 a 0 sobre el Borussia Mönchengladbach.

Carrera internacional
Koch jugó por primera vez para la Selección Sub-17 de Alemania en 2007 y en el 2008 jugó un partido para la selecicón sub-18 de su país. El 13 de noviembre de 2009 debutó con la selecicón sub-20 alemana, en un partido amistoso contra la selecicón sub-20 de .

Vida personal
En el año 2009 se graduó del Goethe-Gymnasium Dortmund.

Trayectoria

Palmarés

Campeonatos nacionales

Referencias

Futbolistas de Alemania
Futbolistas del Borussia Dortmund II
Futbolistas del Borussia Dortmund en los años 2000
Futbolistas del Borussia Dortmund en los años 2010
Futbolistas del MSV Duisburgo en los años 2010
Futbolistas del 1. FSV Maguncia 05 en los años 2010
Futbolistas del St. Pauli en los años 2010
Futbolistas del Fortuna Düsseldorf en los años 2010
Futbolistas del Ferencvárosi Torna Club
Futbolistas de la selección de fútbol sub-21 de Alemania

Julian Koch


Pellicia es un género de lepidópteros ditrisios de la subfamilia Pyrginae  dentro de la familia Hesperiidae.

Especies
Pellicia angra Evans, 1953
Pellicia arina Evans, 1953
Pellicia costimacula Herrich-Schäffer, 1870
Pellicia demetrius (Plötz, 1882)
Pellicia dimidiata Herrich-Schäffer, 1870
Pellicia hersilia Hayward, [1940]
Pellicia klugi Williams & Bell, 1939
Pellicia najoides Hayward, 1933
Pellicia ranta Evans, 1953
Pellicia santana Williams & Bell, 1939
Pellicia simulator Williams & Bell, 1939
Pellicia theon Plötz, 1882
Pellicia tonga Evans, 1953
Pellicia trax Evans, 1953
Pellicia tyana Plötz, 1882
Pellicia vecina Schaus, 1902

Referencias
Natural History Museum Lepidoptera genus database
Pellicia at funet
 http://www.tolweb.org/Pellicia/95379

Carcharodini

Pellicia


Sophia Antipolis je tehnološki park koji se nalazi sjeverozapadno od Antibesa i jugozapadno od Nice, na jugu Francuske, na francuskoj rivijeri.

Antipolis je starogrčki naziv grada Antibesa, a ime Sofija odnosi se na božicu mudrosti. Osnovan 1970. godine, tehnološki park dom je oko 1300 tvrtki, uglavnom u IT sektoru, elektronici, farmaceutskom i biotehnološkom sektoru, te blisko surađuje s Université Côte-d'Azur. Područje ima preko 9000 stanovnika i pokriva površinu od 2400 hektara u općinama Antibes, Biot, Vallauris, Valbonne i Mougins.

European Telecommunications Standards Institute nalazi se u Sophia Antipolis.

Izvori

Vanjske poveznice

 Sophia Antipolis

Francuska

Sophia Antipolis


An Trigonidium insigne in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Heinrich Gustav Reichenbach, George Bentham ngan Joseph Dalton Hooker. An Trigonidium insigne in nahilalakip ha genus nga Trigonidium, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Trigonidium (Orchidaceae)

Trigonidium insigne


Ignacio Guevara Vásquez: (Guachetá-Cundinamarca, 20 de enero de 1914 - † Long Beach-California, 23 de julio de 2011) fue un Misionero, predicador protestante y escritor colombiano, fundador de varias iglesias protestantes y de la emisora Nuevo Continente.

Biografía
Nacido en el municipio de Guachetá, su infancia estuvo marcada por la mendicidad desde que emigró por sus propios medios a Bogotá. a los 16 años se incorporó al Ejército de Colombia y luego a la Armada de ese país a bordo del cañonero fluvial Barranquilla, que por poco pierde la vida por contraer fiebre amarilla. Posteriormente fue asignado a la Policía Nacional en calidad de agente al municipio boyacense de Garagoa, donde su vida cambiaría al convertirse al protestantismo.

Una vez retirado de la Fuerza Pública, empezó su formación espiritual en dicho municipio durante siete años al lado de los misioneros James y Rheta Holden, del cual fue miembro por siete años de la Iglesia Interamericana, al cual llegó a ser presidente. Más tarde fundaría la Misión Panamericana y al viajar a Estados Unidos, en una convención pastoral de Florida, le animaron continuar su obra en Medellín, ciudad donde se radicaría en 1956.

Ya en los medios de comunicación, si bien en 1943 ya presentaba su programa de radio Conozca (que se mantuvo hasta su muerte) en la emisora Radio Cristal, es a través de Voz de las Américas que logró consolidar su obra misionera en el público antioqueño. Su triunfo definitivo fue con la creación de Nuevo Continente gracias a una carta de solicitud hecha por Pat Robertson, que lo puso al frente de la dirección en 1968 como parte de la Misión Panamericana hasta 1979. Además de su emisora, fundó otras seis de carácter comunitario, una de ellas, en la región de la Amazonia.

Sus últimos años las pasó en la ciudad californiana de Long Beach, localidad donde falleció y sus restos fueron repatriados a Bogotá, donde se oficiaron sus honras fúnebres en la iglesia

Libros
 Paria Solitario: De Niño de la Calle a Apóstol de Jesús (autobiografía 2006)
 Guerra de Intercesión Global (2005)
 Guías Ciegos (2005)
 Olivas Machacadas (2003)
 Amor en el Espíritu (1997)
 La Visión de Dios para su Iglesia
 Lo que No es el Primer Amor
 El Impacto del Evangelio en Tesalónica
 El Estilo de Vida que Dios Quiere

Referencias

Enlaces externos

 Nuevo Continente: Biografía de Ignacio Guevara
 Misión Panamericana de Colombia: Biografía de Ignacio Guevara

Religiosos de Colombia
Protestantes de Colombia
Locutores de radio de Colombia

Ignacio Guevara


An Racemobambos rupicola in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Elizabeth A. Widjaja. An Racemobambos rupicola in nahilalakip ha genus nga Racemobambos, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Racemobambos

Racemobambos rupicola


ජියෝගො ඩි මේලො යනු, පෘතුගීසි ලංකාවේ 9වන  කැප්ටන්-මේජර්වරයා විය. පෘතුගාලයේ සෙබැස්තියන් රජ විසින් 1565 වසරෙහිදී පත් කරනු ලැබූ මේලො, 1568  වන තුරු කැප්ටන්-මේජර් තනතුර හෙබවීය. ඔහුගේ අනුප්‍රාප්තිකයා වූයේ ෆර්නැන්ඩො ඩි මොන්රොයි විය.

ආශ්‍රිත

 සෙයිලෝහී කැප්ටන්-මේජර්වරු
16වන-සියවසේ පෘතුගීසි ජනයා

ජියෝගො ඩි මේලො


Marble Hill House est une villa néo-palladienne, maintenant classée Grade I, à Twickenham dans le Borough londonien de Richmond upon Thames. Elle est construite entre 1724 et 1729 comme demeure d'Henrietta Howard, comtesse de Suffolk, qui y vit jusqu'à sa mort. Le design compact est rapidement devenu célèbre et fournit un modèle standard pour la villa anglaise géorgienne et pour les maisons de plantation dans les colonies américaines.

Description

Marble Hill House est construite en 1724-1729 par Henrietta Howard, la maîtresse du roi George II  selon les plans de l'architecte Roger Morris (1695-1749) en collaboration avec Henry Herbert (9e comte de Pembroke), l'un des "comtes architectes".

Pembroke, alors Lord Herbert, base la conception de Marble Hill dans une large mesure sur la Villa Cornaro de 1553 d'Andrea Palladio à Piombino Dese, en Italie, et incorpore un salon cubique au premier étage ou piano nobile. La Villa Cornaro sert également de modèle pour les maisons de plantation dans les colonies américaines, par exemple Drayton Hall (1738–1742) à Charleston, Caroline du Sud, et la version initiale de Monticello de Thomas Jefferson  (1768–1770). C'est à d'autres égards une adaptation d'un design plus expansif de Colen Campbell. Elle est située sur 66 acres (2,67 km 2 ) de parc connu sous le nom de Marble Hill Park . La grande salle contient une décoration richement dorée et cinq peintures capricci de Giovanni Paolo Pannini. Marble Hill House contient également une collection prêtée de meubles et de peintures géorgiens anciens ainsi que la collection Chinoiserie du legs Lazenby .

Elle est située à quelques kilomètres de Kendal House, une autre propriété palladienne construite à la même époque pour une maîtresse royale, Mélusine von der Schulenburg qui est l'amante de longue date de George .

Alexander Pope et Jonathan Swift sont tous deux des invités réguliers de la maison du vivant d'Henrietta Howard.

À la fin du , la maison est louée par le prince régent (le futur roi, George IV) pour sa maîtresse, Maria Anne Fitzherbert, afin que les deux puissent continuer à se rencontrer en privé.

Peu de temps après sa construction, l'architecture de Marble Hill House devient largement connue grâce aux gravures publiées et est largement admirée pour son plan compact et ses élévations étroitement contrôlées. Sa conception est bientôt copiée ailleurs, rarement dans les années 1730 et 1740  mais plus communément par la suite, et fournit un modèle standard pour les villas anglaises construites dans toute la vallée de la Tamise et plus loin, par exemple New Place à King's Nympton, dans le Devon, construit entre 1746 et 1749 à la conception de Francis Cartwright de Blandford dans le Dorset .

La maison appartient maintenant à English Heritage, qui l'a acquise en 1986 à la suite de l'abolition du Greater London Council. Ses vastes terrains sont connus sous le nom de Marble Hill Park et offrent de nombreuses installations de loisirs, notamment des terrains de rugby et de hockey, un terrain de cricket et des filets, des courts de tennis et une aire de jeux pour enfants .

Références

Sources

 Bryant, Julius (2002). Marble Hill (Londres: English Heritage
 Bryant, Julius (1988). Chinoiserie : le legs Rosemary et Monty Lazenby présenté par le biais du National Art-Collections Fund à Marble Hill House . Marble Hill House (Londres: English Heritage)
 Bryant, Julius (1993). Collections de maisons de campagne de Londres (Londres: Scala Books en association avec English Heritage)

Liens externes

Twickenham
Monument classé de Grade I dans le borough londonien de Richmond upon Thames

Marble Hill House


Seanad Éireann (; Senate of Ireland) was the upper house of the Oireachtas (parliament) of the Irish Free State from 1922 to 1936. It has also been known simply as the Senate, First Seanad, Free State Senate or Free State Seanad. The Senate was established under the 1922 Constitution of the Irish Free State but a number of constitutional amendments were subsequently made to change the manner of its election and its powers. It was eventually abolished in 1936 when it attempted to obstruct constitutional reforms favoured by the government. It sat, like its modern successor, in Leinster House.

Powers
The Free State Senate was subordinate to Dáil Éireann (the lower house) and could delay but not veto decisions of that house. Nonetheless, the Free State Senate had more power than its successor, the modern Seanad Éireann, which can only delay normal legislation for 90 days. As originally adopted the constitution provided that the Free State Senate had power to delay a money bill for 21 days (three weeks) and delay any other bill for 270 days (approximately nine months)—with the potential for a further 9 months' delay if the Seanad voted to suspend a bill just passed into law in order to initiate a referendum on it. In 1928, this second period was extended so that the Senate could delay a non-money bill for 20 months.

Composition and election
The 1922 Constitution provided for a Senate of 60 members directly elected. Members would serve 12-year terms, with one quarter of the house elected every three years. The members would be elected under the system of proportional representation by means of the single transferable vote in a single, nationwide, 15-seat constituency.

However, to get the house started, the body's initial membership would be appointed by Dáil Éireann (the lower house) and the President of the Executive Council. To complicate matters even more, after the holding of the first direct election (1925), the constitution was amended, so that the final three elections to the Senate occurred by a method of indirect election.

Therefore, in the five elections to the Senate to occur before its abolition (replacement by the Seanad of the Republic of Ireland), three different systems were used. (The 1925 Seanad election was exceptional in that 19 were elected in a single contest using STV. This was the largest district magnitude used under STV anywhere in the world until 1995. The next time an Irish election used the whole country as a single district was in 1945 when the presidential election was held that way.)

It was originally required that membership of the Senate be limited to those who were over 35. Constitutional amendments made in 1928 reduced the minimum age to 30 and the term of office from 12 years to 9 years.

Today incarnations of the modern Seanad Éireann are given a new number after each senatorial election. Thus, the current Senate elected in 2016 is known as the 'Twenty-Fifth Seanad'. This was not the custom during the Irish Free State because the Free State Senate was elected in stages and thus considered to be in permanent session. However, as a gesture of continuity with its Free State predecessor, the first Senate elected after 1937 is numbered as the "Second Seanad". The Free State Senate, despite the occurrence of three senatorial elections before its abolition, is considered to have been a single Seanad for the duration of its existence and is thus referred for that whole period as the "First Seanad".

1922 election

Half the initial membership of the Senate were appointed by the President of the Executive Council (prime minister), W. T. Cosgrave; the other half were elected by the Dáil under the single transferable vote. The first 15 elected by the Dáil were assigned a term of nine years, the other 15 a term of three years. Cosgrave's nominees were divided by lot, 15 to serve for twelve years and 15 for six years. The President agreed to use his appointments in 1922 to grant extra representation to the Protestant minority in the state, most of whom were former Southern Unionists, to promote inclusiveness in the new Free State.

As a result, of the sixty members of the first Senate, as well as 36 Catholics, there were 20 Protestants, 3 Quakers and 1 Jew. It contained 7 peers, a dowager countess (Ellen, Countess of Desart, who was Jewish), 5 baronets and several knights. The New York Times remarked that the first senate was "representative of all classes", though it has also been described as, "the most curious political grouping in the history of the Irish state". Members included W. B. Yeats, Oliver St. John Gogarty, General Sir Bryan Mahon and Jennie Wyse Power.

Also included was the Earl of Kerry, heir to the 5th Marquess of Lansdowne. Lord Kerry succeeded his father in the peerage in June 1927, thus becoming the 6th Marquess of Lansdowne in his own right. This gave the new Lord Lansdowne an hereditary seat in the British House of Lords. Thus he had the unique distinction for a time of being a member of both the Oireachtas in Dublin and the British Parliament at Westminster.

The opponents of the Anglo-Irish Treaty also opposed the new Senate, and 37 of the senators' homes were burnt to the ground. Others were intimidated, kidnapped or almost assassinated. Nevertheless, the first Senate greatly influenced the guiding principles and legislative foundations of the new state.

The first Chairman () was Lord Glenavy. Lord Glenavy had formerly served as the Lord Chief Justice of Ireland from 1916 to 1918 and had served as Lord Chancellor of Ireland from 1918 to 1921.

George Sigerson served as chairman briefly from 11 to 12 December 1922 before the election of Lord Glenavy.

1925 election

The 15 original 3-year seats came up for election in 1925, as did four other seats which had been filled temporarily by co-option. The 19 retiring members were automatically eligible for re-election; another 19 candidates were nominated by the Senate (by the single transferable vote from a list of 29); the Dáil nominated 38 candidates (from a list of 57, again by the single transferable vote). The 76 candidates were then put to the public electorate on 17 September 1925, but without partisan campaigning, turnout was less than a quarter of the 1,345,000 potential voters. The count took two weeks. Only 8 of the former senators were re-elected, with particularly poor results for the Gaelic League and Douglas Hyde.

Subsequent elections
After the amendment of the constitution in 1928, future members of the Senate were to be elected from a single constituency consisting of the combined membership of the outgoing senate and the Dáil, and the system was changed so that a third (20 seats) rather than a quarter (15 seats) of the Senate would be replaced at each election. The elections were still held by secret ballot and under the single transferable vote. Elections took place under the new system in 1928, 1931, and 1934 before the Senate was abolished in 1936.

The system for nominating candidates was also changed. After 1928, it was provided that the number of nominees would be equal to twice the number of seats to be filled and that half would be elected by the Dáil and the other half by the Senate. Both houses used the single transferable vote for this purpose. The right of outgoing senators to nominate themselves was removed.

By-elections
The constitution originally provided that premature vacancies would be filled by a vote of the Senate. However, a candidate elected in this way would serve only until the next senatorial election, when the seat would come up for election along with the others scheduled to be filled. In 1929, the system was changed so that vacancies were filled by members of both houses voting together.

Abolition

The Free State Senate was abolished entirely by the Constitution (Amendment No. 24) Act 1936 after it delayed some Government proposals for constitutional changes. Éamon de Valera had seen its delay of his proposals as illegitimate, although the continuing opposition majority had been a result of his own earlier boycott of the Free State Oireachtas (combined with the provision for the Senate's self-election). The abolition was highly controversial at the time and the last chairman Thomas Westropp Bennett played a key role. It opposed its own abolition, but this decision was over-ridden by the Dáil. De Valera later created a new Senate in the 1937 Constitution of Ireland.

Direct democracy role
As adopted the Free State constitution contained a number of provisions for direct democracy, which included a special role for the Senate. Most importantly it was provided that the Senate could, if three fifths of its members agreed, demand a binding referendum on any bill. This was to allow the Senate to appeal to voters directly if there was a disagreement between the two houses and if the Dáil attempted to override the Senate. However, this power was taken from the Senate in 1928 before it had been put into use. It was in compensation for this loss that the Senate's powers of delay were increased in the same year.

Before it was removed, the Senate's right to demand a referendum was contained in Article 47, which provided for voters to veto legislation directly in certain circumstances. The article provided that once a bill had been approved by both houses of the Oireachtas (or just by the Dáil, if it had over-ridden the Senate), its enactment into law could be suspended if, within seven days, either a majority of the Senate or three fifths of all members of the Dáil so requested.

There would then be a further period of ninety days within which either 5% of all registered voters or 60% of the Senate could demand a referendum on the bill. The referendum would be decided by a majority of votes cast and if rejected the bill would not become law. Article 47 did not apply to money bills or bills declared by both houses to be "necessary for the immediate preservation of the public peace, health or safety". In 1928, Article 47 was repealed in its entirety, along with Article 48 which provided for an initiative process.

A similar power given to the Free State Seanad by Article 47 is granted to the modern Irish Senate by the 1937 Constitution of Ireland. Under the current constitution, a simple majority of senators (with the agreement of one-third of the Dáil) can request that the President of Ireland refer a bill to the people. The President can thus refuse to sign it until it has been approved either in an ordinary referendum or by the Dáil after it has reassembled after a general election. This power has never been used because the modern Senate is designed in such a way as to have a permanent government majority.

List of constitutional amendments
During the Irish Free State there were at least 12 constitutional amendments relating to the Senate:

The Senate was replaced by the modern Senate, Seanad Éireann, established by the Constitution of Ireland in 1937. This new Seanad was considered to be the direct successor of the Free State Seanad.

Notable members

Thomas Westropp Bennett
Kathleen Browne
Kathleen Clarke
Eileen Costello
Ellen Cuffe, Countess of Desart
Sir Thomas Esmonde, 11th Baronet
James Campbell, 1st Baron Glenavy
Oliver St. John Gogarty
Alice Stopford Green
Henry Guinness
Sir William Hickie
Douglas Hyde
Thomas Johnson
Henry Petty-Fitzmaurice, 6th Marquess of Lansdowne
Edward MacLysaght
Sir Bryan Mahon
Maurice George Moore
Sir Horace Plunkett
George Sigerson
Jennie Wyse Power
Windham Wyndham-Quin, 4th Earl of Dunraven and Mount-Earl
W. B. Yeats

See also
History of the Republic of Ireland
Parliament of Southern Ireland
Seanad Éireann, the modern Irish Senate
Senate
:Category:Members of Seanad Éireann by term

Footnotes

References

Sources

Citations

External links
Official list of members of the 1922 Seanad
Bruce-Andrew Finch, Birthpangs of a new nation: Thomas Westropp Bennett and the Irish Free State

Government in the Irish Free State
Defunct upper houses

1922 establishments in Ireland
1936 disestablishments in Ireland

Seanad Éireann (Irish Free State)


La Force de défense territoriale (en ,  ou , ) abrégé en Teroborona () ou TrO (), est la force de réservistes de l'armée ukrainienne.

La Force de défense territoriale est formée après la réorganisation des , des milices de volontaires créées pendant la guerre russo-ukrainienne sous le commandement du ministère de la Défense. Ces bataillons ont existé de 2015 à 2021, avant d'être officiellement organisés en brigades au sein de la Force de défense territoriales.

Les brigades sont formées d'un noyau de réservistes à temps partiel, généralement d'anciens combattants, et en cas de guerre peuvent être élargies à des volontaires civils locaux pour la défense locale, en cas de mobilisation de masse (ce qui survient lors de l'invasion russe de l'Ukraine.  Ce noyau est censé diriger les volontaires mobilisés.

La Force de défense territoriale supervise également la Légion internationale de défense territoriale d'Ukraine, formée de volontaires étrangers.

Historique
La Force de défense territoriale a été réorganisée à partir des bataillons de défense, des volontaires, miliciens issus des besoins de la guerre du Donbass. Ils devinrent des réservistes qui peuvent être augmentés en cas de mobilisation de masse.

C'est le 1er janvier 2022 que la loi sur la défense du territoire – la loi sur les fondements de la résistance nationale – entre en vigueur.

Missions
Conformément à la Constitution et aux lois votées par le Conseil Suprême, les unités de défense territoriale remplissent les missions suivantes :

 Protection des autorités publiques, des gouvernements locaux, des installations et points stratégiques, des entreprises publiques importantes et des communications
 Lutte contre le sabotage et les forces de renseignement ennemies
 Maintien de la sûreté et la sécurité dans les différentes divisions administratives de l'Ukraine (régions, villes, districts et cantons)
 Organisation de groupes de résistance et (ou) de guérilla - en cas de prise de territoire par l'ennemi
 Services de recherche, de sauvetage et d'intervention en cas de catastrophes naturelles
 Depuis le début de l'invasion russe de l'Ukraine, les brigades de défense territoriales, renforcées par un afflux de volontaires et de mobilisés, participent activement aux combats

Organisation
Les forces de défense territoriales relèvent du commandement et de la direction du commandant en chef des forces armées. Le poste de  a été élevé au niveau des commandants des branches des forces armées. Le commandant des Forces de Défense Territoriales a le même statut que le commandant des Forces d'assaut aérien ukrainiennes ou des Forces d'opérations spéciales, par exemple, y compris celui d'état-major.

Étant donné que l'Ukraine compte 26 unités de division administrative (les oblasts d'Ukraine), chacune censée former sa propre brigade de défense territoriale, il serait difficile et peut-être inefficace de gérer un tel réseau à partir d'un quartier général. Par conséquent, le commandement opérationnel de chaque zone administrative militaire a établi un état-major régional pour ses forces de défense territoriale. Les forces de défense territoriales disposent désormais de quatre quartiers généraux régionaux : Commandement opérationnel nord, est, sud et ouest.

Les commandements régionaux supervisent les commandants de brigade de défense territoriale dans chaque région. La loi stipule que les forces de défense territoriales comptent  en service actif sous contrat. Ils sont renforcés par la réserve passive, c'est-à-dire des civils qui ne font pas partie de la réserve opérationnelle active et qui n'ont aucune expérience de combat ou même aucune expérience de service militaire. La réserve passive est invitée à participer à des exercices de tir le week-end sur des champs d'entraînement afin d'apprendre à utiliser les armes de combat et de maintenir ses compétences à un niveau satisfaisant.

Une brigade de défense territoriale (3 500 personnes) comprend des bataillons, chacun jusqu'à 600 hommes. Il a fallu environ 2,5 mois depuis le 1er janvier 2022 pour renforcer 25 brigades. Au 24 février 2022, on estimait que les brigades de défense territoriale comptaient environ 70 000 militaires partiellement armés et équipés, les volontaires constituant le reste des effectifs.

Le 24 février 2022, dans le cadre de l'invasion de l'Ukraine par la Russie en 2022, le président ukrainien Volodymyr Zelensky décrète la mobilisation générale et appelle les citoyens à défendre leur pays contre l'invasion lancée par la Russie et à rejoindre la Force de défense territoriale ukrainienne. Les forces de défense territoriale de Kiev n'ont reçu des armes que trois jours avant le déclenchement de l'invasion russe.

Selon Serhiy Sobko, le chef d'état-major de la Défense territoriale, le , 25 des 32 brigades participaient aux hostilités lors de l'invasion russe. Sobko déclare que les brigades sont déployées en dehors de leurs oblasts d'origine, malgré une idée fausse largement répandue selon laquelle leur zone d'opérations est limitée. Selon lui, la taille de la Défense territoriale était passée à , répartis en .

Composition
Organigramme théorique début . Elle comprend également la Légion internationale pour la défense territoriale de l'Ukraine fondée le  à la suite de l'invasion russe.

Articles connexes
 Armée de terre ukrainienne
 Forces armées de l'Ukraine
 Infanterie navale ukrainienne
 Police nationale (Ukraine)

Notes et références

Corps des volontaires ukrainiens
Forces armées de l'Ukraine
Unité ou formation militaire créée en 2014

Force de défense territoriale (Ukraine)


الورقة في علم النبات هي عضو النبات الفوقي المخصص للقيام بعملية التمثيل الضوئي. لهذا الغرض تكون الورقة عادة منبسطة ورقيقة، لتعرض أكبر مساحة ممكنة وأكبر قدر من الخلايا الحاوية على اليخضور إلى ضوء الشمس والسماح للضوء باختراق كامل نسيج الورقة. الورقة أيضا هي المسؤولة عن التنفس والنتح والإطراح. ويمكن للورقة أيضا أن تخزن الغذاء والماء كما قد تتحور في أنواع معينة لتحقيق أغراض ووظائف تلائم البيئة المحيطة بها.

تكوين الورقة

البشرة

البشرة عبارة عن خلايا نباتية متراصة وتتسع عند أماكن الثغور، تغطي ورقة النبات من الجهتين العليا والسفلى، وتتميز البشرة العليا بكونها اسمك من البشرة السفلى وذلك لتعرضها لضوء الشمس المستمر. ولا تحتوي خلايا البشرة على بلاستيدات خضراء، هذه البشرة مركبة من مادة الكيوتين والتي تغلف الجدار وهي طبقة شمعية تحافظ على الاوراق وتحميها في أيام الحر الشديد وتحمي الورقة من فقدان الماء.

والثغور هي فراغات تتواجد في البشرة محاطة بخلايا حارسة لها القدرة على التمدد والتقلص حسب درجة الحرارة. ففي الجو الحار تتمدد الخلايا الحارسة كي تغلق الثغور وتمنع فقدان الماء (من خلال النتح) من النبات والعكس صحيح في الأجواء الباردة. فمن خلال التمدد والانكماش تقوم الثغور بموازنة مستوى الماء في النبتة.

النسيج المتوسط
النسيج المتوسط  يقع بين البشرة العليا والبشرة السفلة يتواجد داخله النسيج العمادي والنسيج الإسفنجي.
 النسيج العمادي: خلايا هذا النسيج مستطيلة متعامدة منتظمة مبنية من صفوف تحتوي على نسبة عالية من بلاستيدات خضراء، وظيفته القيام بجزء من عملية التركيب الضوئي.
 النسيج الإسفنجي: خلايا هذا النسيج خلايا مفككة غير منتظمة ويوجد بينها مساحات معينة لهذا سمي نسيج اسفنجي تحتوي خلاياه على نسبة قليلة من بلاستيدات خضراء، وظيفته تكوين جهاز تهوئة يساعد بعملية التركيب الضوئي.

النسيج الوعائي
يتكون النسيج الوعائي من :
 اللحاء (الأوعية الغربالية): يقوم بنقل العصارة الغذائية من أماكن تصنيعها إلى أماكن استهلاكها وتخزينها من الأوراق إلى باقى أجزاء النبات وفي جميع الاتجاهات.
 الخشب (الأوعية الخشبية): يقوم بنقل الماء والأملاح من الجذور إلى باقي اجزاء النبات وفي جميع الاتجاهات.
يختلف شكل الورقة من نوع إلى آخر وأحياناً ضمن النوع نفسه.

أجزاء الورقة
يختلف تركيب الورقة في حالة أحاديات الفلقة عن ثنائيات الفلقة.
بالنسبة لأحاديات الفلقة، تتكون الورقة من نصل  وغمد  وأذينتين  ولسين .

ترتيب الأوراق على الساق

يمكن للأوراق أن تتخذ تراتيب مختلفة على الساق. ومنها:
 ترتيب متبادل
 ترتيب متقابل
 ترتيب محيطي
 ترتيب وريدة

تموضع الأوراق على الساق
 ورقة معنقة: هي التي ترتبط بالساق عن طريق عنق الورقة.
 ورقة لاطئة: تتصل بالساق مباشرة دون وجود عنق للورقة.
 ورقة محيطية: ورقة تقطعها الساق في وسطها فتكون محيطة بالساق من كل الجوانب.

معرض صور

طالع أيضاً
 شكل الورقة
 مركزات بروتين الأوراق
 آكلات الأعشاب
 النماء الخارجي

مراجع

أجزاء النبات
أوراق النبات
تشريح النبات
تمثيل ضوئي
علم تشكل النبات
فيزيولوجيا النبات

ورقة نبات


Pinnacle (cunoscut anterior sub numele de Pinnacle Sports) este un site de jocuri online care a fost fondat în 1998. De la înființare, Pinnacle a devenit o casă de pariuri sportive online, de nivel mediu, complet licențiată. Pinnacle Sports a fost rebrănduită la Pinnacle la data de 1 iunie 2016 după achiziționarea numelui de domeniu pinnacle.com.  Acest site de pariuri sportive este interzis în România de ONJN.

În prezent, compania are clienți în peste 100 de țări și este disponibilă în 19 limbi diferite (inclusiv limba engleză internațională). În timp ce majoritatea informațiilor despre companie, inclusiv numărul de angajați și veniturile brute sunt păstrate private, Michael Konik, autorul The Smart Money, crede că "nu ar fi deloc de ghicit că rulajul lor anual [Pinnacle Sports - n.n.] este de miliarde de dolari".

Referințe

Legături externe
 https://www.pinnacle.com/en/

Case de pariuri

Pinnacle Sports


Mauricio Eça (São Paulo, 4 de abril de 1970) é um cineasta, produtor e roteirista brasileiro.

Carreira

Videoclipes

Formado em Cinema pela FAAP, dirigiu centenas de comerciais de TV e mais de 200 videoclipes para artistas como Maná, Pitty, Frejat, CPm22, Marcelo D2, Projota entre outros. Destaque para o videoclipe Diário de um Detento dos Racionais Mc's considerado um dos maiores videoclipes da história brasileira.

Cinema

Além de ter dirigido e produzido o longa-metragem Apneia, Mauricio Eça ganhou destaque com dois longas-metragens infanto-juvenis da franquia Carrossel com mais de 5 milhões de espectadores: Carrossel: O Filme e Carrossel 2: O Sumiço de Maria Joaquina. Também dirigiu os dois filmes sobre o caso Richthofen, A Menina que Matou os Pais e O Menino que Matou Meus Pais.

Quando os filmes que contam as versões no caso Caso Richthofen foram anunciados, houve crítica por parte do público por conta de uma possível glorificação dos assassinos. O diretor argumentou que era apenas um filme que conta a história de réus confessos.

Em 2022, foi anunciado um novo filme sobre o Caso Richthofen. No mesmo ano, lançará o filme Barraco de Família.

Trabalhos

Cinema

Videoclipes

Prêmios e indicações

Referências

Naturais da cidade de São Paulo
Cineastas do estado de São Paulo
Roteiristas do Brasil
Produtores de cinema do Brasil

Mauricio Eça


was a town in Shiga District, Shiga Prefecture, Japan. It was on the western shore of Lake Biwa and the eastern foot of Hira Mountains.

In 2003, the town had an estimated population of 21,964 and a density of . The total area was .

On March 20, 2006, Shiga was merged into the expanded city of Ōtsu.

The original village called Shiga (滋賀 instead of 志賀) was slightly north of Ōtsu and merged with Ōtsu on May 10, 1932. A new town called Shiga was established on October 1, 1955, upon the mergers of , , and  villages, farther north of Ōtsu.

2006 disestablishments in Japan
Populated places disestablished in 2006
Dissolved municipalities of Shiga Prefecture
Ōtsu

Shiga, Shiga


Chance is a 2002 film, the directing debut of actress Amber Benson. Benson directed, wrote, produced and starred in this film. Many of Benson's co-stars from the television series Buffy the Vampire Slayer appeared in the film. It was estimated to cost $25,000.

As documented on Chances official site, the cost of making the film ended up being more than triple the estimate. Though Benson originally thought that she would foot the bill herself, she decided to ask fans for support. Signed photos of Benson on the set of the film, as well as scripts and props, were sold to raise money.

Benson's production company, Benson Entertainment, distributes the movie on DVD and video.

Plot
Chance is a twenty-something slacker living in Los Angeles, who relies on a trust fund for finances and shares an apartment with her friend Simon, an unsuccessful telemarketer who is self-conscious about his body odor. One day, Simon comes home from the grocery store to find an dead woman in Chance's bed.

The film then goes back several months. Chance is annoyed when Rory, a struggling soap opera actor with whom Chance had a one-night stand, appears at her door and becomes emotional trying to convince her that they have a connection beyond just sex. Chance and Simon spin a story about meeting in a mental institution, which makes Rory uncomfortable enough to stop crying and to leave.

Simon tricks Chance into answering a phone call from her mother by telling her that it is a man named Jack whom she was immediately attracted to when she met him at a nightclub. Her mother, Desiree, is calling to tell her that she is coming to visit. Trying to escape spending time with her mother, Chance persuades Simon to switch roles with her for the weekend and Simon spends time with Desiree pretending to be Chance until Desiree tells Simon that she needs to talk to Chance about something in particular. Desiree tells Chance that she is leaving Chance's father Malcolm, who is in a relationship with another woman named Heidi.

Upset, Chance tells Simon about her parents' divorce and reveals that Desiree wants to stay with them for a while. Chance is suspicious when Simon tries to offer some comfort, and he begs again for $200 to pay off some unpaid parking tickets. Though hesitant to loan anyone money because of a bad experience with her first serious boyfriend, Chance agrees to give him the money for playing along with her charade for her mother.

Uncomfortable with the idea of her mother living with her, Chance arranges for Desiree and her to have dinner with Malcolm and Heidi. Chance also invites Rory and, as Chance had hoped, Heidi is immediately smitten with him because she watches the soap opera in which he stars. When Rory manages to get Heidi out of the room, Chance asks her parents about the divorce. Malcolm reveals that Desiree had suggested that they experiment sexually with Heidi, and Desiree felt rejected when Heidi preferred him. Desiree insists that he seduced her, but Malcolm denies it. Malcolm says that while attractions may come and go he loves her.

Chance goes out to a nightclub one night and meets a woman named Sara, who makes sexual advances on her. Chance brings Sara home with her, and after spending a day in bed together, Sara suggests that they take some drugs. Chance refuses and takes the drugs away. Chance leaves her apartment the next morning, and when she returns she finds Simon in her bedroom with Sara, who has apparently overdosed; Chance fears that Sara may have died from the drugs. Simon, overcome with emotion, kisses her and they have sex. Afterward, the two quickly begin to fight about the significance of the sex and Simon leaves the apartment.

The next morning Chance awakes to find Sara, alive, sitting at the kitchen table. She thanks Chance for a place to sleep off the drugs and then leaves. Meanwhile, Simon runs into Jack, who recognizes him from the nightclub. When Simon realizes that Jack is hitting on him, he tells him that Chance has a crush on him and thinks that he is straight. Simon then tells Jack about what had happened the night before and about his frustration and attraction to Chance. Jack tells Simon that, even though he is gay, he sometimes has sex with women because he needs the contact with human beings, and Simon realizes that he needs that human contact too.

Simon returns to Chance's apartment, and Chance is happy to see him, greeting him with a hug. They apologize for their actions and both admit that they are ready to try a relationship.

Cast
 Amber Benson as Chance, a slacker in her 20s.
 James Marsters as Simon, Chance's friend and an unsuccessful telemarketer.
 Christine Estabrook as Desiree, Chance's mother.
 Tressa di Figlia as Sara, a British woman that was first seen in a club who makes sexual advances on Chance.
 Andrew Hallett as Jack, a man whom Chance is attracted to when she was at a night club.
 Rayder Woods as Rory, a struggling actor whom had a one-night stand with Chance.
 Jeff Ricketts as Malcolm, Chance's father.
 Nate Barlow as Milton, a creepy neighbor of Chance.
 Shamus Murphy as Guy, one of Chance's former boyfriends.
 Patrick Beller as The Orderly
 Lara Boyd Rhodes as Heidi, Malcolm's ditzy girlfriend
 Rupert Cole as Johnny
 Jaimie Linn as Rachie
 Grant Langston as The Strolling Minstrel
 David Fury as Pizza Delivery Guy

Themes
 Chance explores sex and how it functions for different people and in different relationships. Because of a previous bad relationship in which her boyfriend used sex for manipulation, Chance has stripped sex of its meaning. Insecure about his body, Simon shies away from any kind of interaction, so he needs to feel a real connection to a woman to become intimate with her. Jack sees sex as comforting, a way to connect with people.
 The film also plays at reversing gender roles with the male characters—Simon, Rory, Malcolm—needing emotional connection in their sexual relationships, while the female characters experiment sexually and are sexually aggressive, with Chance possessing something of a "get some, get gone" attitude. More obviously Chance and Simon literally switch gender roles for the day when Chance's mother visits.

Stylistic techniques
 Non-linear storytelling -- The film begins with a provocative situation and then goes back in time to show how the situation came to occur.
 Breaking the Fourth Wall''' -- Both Chance as the narrator and the "strolling minstrel" break the fourth wall by talking or singing directly to the camera.

Production details
 Filming Dates: March–April 2001
 The costume designer Nickolaus Brown also worked on Buffy and borrowed clothes from the wardrobe department. Seth Green wore Simon's "Dragon Inn" T-shirt, which Chance also wears, in the Buffy episode "Harsh Light of Day" and during a photoshoot for some Buffy promotional photos.
 Joss Whedon allowed Benson to shoot on the Buffy set, and all of the club scenes were filmed on the interior and exterior sets for The Bronze.
 This movie reunites Amber Benson and James Marsters with Andy Hallett, whom they worked with before on Mere Smith's The Enforcers.

Casting
 Much of the cast has some connection to the Buffyverse: Benson and Marsters obviously played prominent characters on Buffy; David Fury was a writer/producer and Rupert Cole was a production assistant on Buffy; Jeff Ricketts guest starred on both Buffy and Angel as a Watchers' Council member; Andy Hallett starred on Angel as Lorne/The Host; Grant Langston guest starred on an episode of Angel; and Tressa di Figlia was married to Buffy cast member Nicholas Brendon.
 In the Behind the Scenes special feature on the Lovers, Liars and Lunatics DVD, Christine Estabrook says that she met Benson at a WB party. (Benson worked on Buffy and Estabrook worked on Nikki, a short-lived WB comedy.) Estabrook approached Benson at the party to tell her how much she liked Benson on Buffy and Benson asked if Estabrook would play her mother in a movie that she had written.

Shakespeare
 When Desiree and Malcolm make up, they recite Shakespeare to each other, specifically a conversation between Hermia and Lysander in Act I, Scene i of A Midsummer Night's Dream''.

References

External links

2002 films
American comedy-drama films
2002 comedy-drama films
2000s English-language films
Films directed by Amber Benson
Films shot in Los Angeles
American independent films
2002 directorial debut films
2002 independent films
2000s American films

Chance (2002 film)


Oocystidium, rod zelenih algi iz porodice Oocystaceae, dio reda Chlorellales. Postoje dvije priznate vrste, sve su slatkovodne. Opisana je 1953. godine

Vrste
 Oocystidium ovale Korshikov - tipična
 Oocystidium planoconvexum (Hindák) Stenclová & Pazoutová

Izvori

Oocystaceae

Oocystidium


An Pleione pleionoides in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Friedrich Fritz Wilhelm Ludwig Kraenzlin, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Guido Jozef Braem och Hartmut Mohr. An Pleione pleionoides in nahilalakip ha genus nga Pleione, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Pleione (Orchidaceae)

Pleione pleionoides


Cerambicidele (Cerambycidae) sau longicornele (Longicornia), cunoscute în popor sub numele de croitori, din cauza stridulației lor caracteristice, este o familie mare de gândaci (coleoptere) cu corpul mare, alungit sau într-o măsură oarecare cilindric, cu antene foarte lungi, adesea mai lungi decât corpul (de unde și numele lor de longicorne), și larve xilofage care de regulă găuresc rădăcinile sau lemnul copacilor sau arbuștilor, unele provocând daune mari.

Cerambicidele se recunosc foarte ușor după antenele lor foarte lungi, setiforme și noduroase, care depășesc, de obicei, în lungime jumătatea corpului. Au corpul mult alungit, de regulă pubescent. Pronotul adesea este mai gros la mijloc și purtător de țepi sau rugozități. Lărgimea cea mai mare a insectei se află la baza elitrelor, ca și cum ar avea "umeri" largi. Picioarele sunt lungi, cu gheare puternice, toate tarsele sunt tetramere. Au colorații foarte variate, uneori foarte vii și cu combinații contrastice. Multe sunt stridulante. Dimensiunile lor sunt extrem de variate în cuprinsul celor 26 000 de specii cunoscute, aici găsindu-se giganții coleopterelor, ca de exemplu gândacul titan (Titanus giganteus), care are o lungime de până la 16,7 cm. Majoritatea speciilor sunt silvicole, multe sunt însă de terenuri uscate, xerofile. În general sunt frondicole, floricole, dar sunt și forme tericole. Larvele sunt albe, apode și fitofage (xilofage), ele trăiesc în lemn sau în rădăcinile plantelor erbacee,  săpând  galerii care  degradează  lemnul. Adulții sunt întâlniți pe trunchiurile copacilor, pe arbuști și pe flori. Cele mai multe specii sunt tropicale (în special americane), sunt însă numeroase și în fauna României, descrise de Panin.

Specii din România

În România se întâlnesc mai multe specii. Cele mai cunoscute specii sunt:

 Prionus coriarius, este un cerambicid mare, de 10-45 mm, robust, cu elitrele late, de culoare castanie-închis; are marginile laterale ale pronotului arcuite și cu câte trei dinți de fiecare parte. Specie crepusculară, întâlnită în lunile iulie-august. Larva trăiește în trunchiurile de foioase cât și pe conifere.
 Cerambyx cerdo (croitorul mare al stejarului), de 30-50 mm lungime, de culoare neagră, cu vârful elitrelor castaniu. Pronotul, mult îngustat spre cap și spre elitre, ascuțit în părțile laterale, are de fiecare parte câte un dinte ascuțit. Cerambyx scopolii (croitorul mic) este foarte asemănător la înfățișare cu Cerambyx cerdo, dar mult mai mic (18-28 mm). La ambele specii larvele trăiesc în tulpina stejarului, găurind tulpina, iar la Cerambyx scopolii și pe fag, prun, soc, păducel și alți arbori.
 Aromia moschata (croitorul salciei, croitorul aromat) de 22-32 mm lungime, are corpul mult alungit, de culoare verde-arămie, uneori albastru metalic, seamănă la prima vedere cu cățelul frasinului, are elitre lungi, pronotul ascuțit pe părțile laterale și cu câte un dinte. Larvele trăiesc, de regulă, în trunchiuri de salcie bătrână. Adultul emană un miros de mosc se întâlnește pe plantele gazdă și pe flori, în lunile iunie-august.
 Rosalia alpina (croitorul fagului), de 22-36 mm, are corpul alungit, de culoare albăstruie cenușie foarte frumoasă, cu benzi transversale late, negre pe elitre, cu o pată neagră la marginea anterioară a pronotului. Antenele dungate cu negru, mai lungi decât corpul. Larvele se dezvoltă în fagii bătrâni. Adulții sunt întâlniți în zona montană din iunie până în septembrie.
 Plagionotus arcuatus (croitorul viespe), de 9-20 mm, are corpul alungit, elitre negre având benzi arcuite de culoare galbenă, marginile laterale ale elitrelor fiind de culoare neagră, după înfățișare se aseamănă cu o viespe. Larvele se dezvoltă în lemnul esențelor foioase. Adulții sunt întâlniți pe trunchiuri de copac și pe flori din mai până în august. Plagionotus detritus (croitorul viespe), de 13-17 mm, are aceeași înfățișare și culoare ca și precedentul, dar benzile galbene de pe elitre sunt mai late, nearcuite, adesea sudate, partea terminală a elitrelor fiind galbenă, iar marginea lor laterală neagră. Larvele se dezvoltă în lemnul stejarilor bătrâni, mai rar în Castanea sp. Adulții sunt răspândiți pe trunchiuri de copac în lunile iunie-iulie.
 Plagionotus floralis, de 8-16 mm, are de asemenea vârful elitrelor galbene. Larvele se dezvoltă în rădăcinile plantelor ierboase (lucerna, coada șoricelului). Adulții sunt întâlniți din mai până în august pe flori.
 Dorcadion, gen cu mai multe specii, are corpul alungit, elitrele lung-ovale și convexe, la cele mai multe specii cu dungi albe longitudinale pe elitre, la altele elitrele fiind castanii, brune, negre. Speciile de Dorcadion sunt cunoscute în popor sub numele de "scripcari" sau "lăutari", din cauza scârțâitului pe care-l produc cu aparatul lor stridulant, format din pronot și mezonot și pus în funcție prin mișcarea dorsoventrală a protoracelui. Dorcadion pedestre, de 11-17 mm, este negru, lucios, cu benzi albe longitudinale pe elitre; frecvent în culturile din zona de stepă și silvostepă, din aprilie până în iunie. Dorcadion scopolii, de 10-13 mm, mult asemănător cu precedentul, are elitrele mai rotunjite. Dorcadion fulvum, de 15-18 mm, are elitrele de culoare castanie-roșcată; este croitorul cel mai frecvent în culturile de câmp. Dorcadion aethiops, de 15-20 mm, este de culoare complet neagră, se întâlnește în zona de stepă și colinară, în lunile iunie-iulie.
 Morimus funereus (croitor cenușiu sau croitor de piatră), de 20-35 mm, are culoare neagră, elitrele cenușii cu două pete mari negre, transversale, aspect catifelat. Larvele se dezvoltă în lemnul de fag și stejar, adulții fiind întâlniți în lunile mai-iulie pe trunchiurile copacilor.
 Saperda populnea, de 9-14 mm, de culoare neagră, cu pubescență deasă, galbenă, cu pete neregulate, galbene pe elitre. Larvele se dezvoltă în lemnul de plop. Adulții apar în lunile mai-iulie, fiind întâlniți pe frunzele și coronamentul arborilor gazdă. Saperda carcharias, de 22-88 mm, este galben, cu numeroase puncte negre pe elitre. Ambele specii dăunează mult plopului. Adulții sunt întâlniți din iunie până în septembrie, fiind crepusculari.
 Strangalia, cu mai multe specii, se caracterizează mai ales prin pronotul de formă conică, îngustat spre cap, și cu unghiurile posterioare lungi și ascuțite; elitrele au benzi și pete, de regulă, negre. Strangalia attenuata, de 11-15 mm, are elitre galbene;  din zona de silvostepă până în zona montană, larvele se dezvoltă în Quercus sp., Castanea sp., Betula sp., Ulmus sp., cât și în lemnul de Pinus sp. Adulții sunt întâlniți pe flori din iunie până în august.
 Stenurella septempunctata, de 8-11 mm, are elitrele roșcate. Adulții apar în lunile mai-august pe flori. Stenurella bifasciata, de 7-11 mm, are elitrele castanii. Larvele se dezvoltă în lemnul uscat de foioase (Ulmus sp., Betula sp.) cât și de conifere (Pinus sp., Abies sp.). Adulții apar în lunile mai-septembrie pe flori.
 Leptura este un gen cu multe specii, asemănătoare la înfățișare cu alte cerambicide. Au pronotul aproape sferic, mai îngust la partea anterioară. Adulții de Leptura trăiesc pe flori, iar larvele în lemn. Leptura rubra, de 12-18 mm, este o insectă complet neagră; Larvele se dezvoltă în lemnul coniferelor, în mod excepțional și în cel de Quercus sp. Adulții sunt întâlniți pe trunchiurile copacilor și pe flori, din iunie până în septembrie.
 Pseudovadonia livida are elitrele galben-roșcate sau roșcat-maronii, unicolore. Larvele se dezvoltă în sol, unde sapă galerii în substratul miceliului de Marasmius oreades. Adulții sunt întâlniți pe flori în lunile mai-august.

Note

Legături externe

Cerambicide


Die Autostrada A26/A7 ( für 'Autobahn A26/A7'), auch Diramazione Predosa-Bettole genannt, ist ein Autobahnabzweig, der die Autostrada A26 bei Predosa mit der Autostrada A7 bei Bettole di Tortona verbindet. Der Autobahnabzweig ist 17 km lang und ist vierspurig mit Seitenstreifen ausgebaut.

Das Decreto Legislativo  29.10  1999 n. 461 hat diesen Abschnitt als Autobahnverzweigung A26/A7 klassifiziert.
Eine weitere Bezeichnung ist D26.

Die Autobahn wird von der italienischen Autobahngesellschaft Autostrade per l'Italia verwaltet.

Weblinks
 Homepage der Betreiberfirma

Einzelnachweise

26/7
Straße im Piemont
Autostrada ItalienA026007

Autostrada A26/A7


Juan Pedro Ascery, parfois prénommé Pedro ou Jean-Pierre, né le 16 d'octobre 1950 à Mercedes, Soriano (Uruguay), est un footballeur international uruguayen, qui réalise l'essentiel de sa carrière professionnelle à l'OGC Nice, en France.

Carrière
Défenseur central « rugueux » révélé au Danubio FC, en championnat d'Uruguay, il y joue de 1967 à 1972 et obtient ses deux seules sélections en équipe nationale en mai 1972.

Il est peu après recruté par l'OGC Nice, en France, où il va jouer neuf saisons. Entre 1972 et 1981, il y dispute 242 matchs au total (203 en championnat) et marque 17 buts (il tire régulièrement les penaltys obtenus par son équipe). Avec Nice, il termine à deux reprises à la  place du championnat de France, en 1973 et 1976. Il atteint également avec son club la finale de la Coupe de France 1978 sous les ordres de Léon Rossi, mais ne joue pas la finale perdue face à Nancy.

Il termine sa carrière en France, et joue à Châteauroux (1981-1982), Cannes (1982-1984) puis Vallauris, à un niveau amateur (1984-1989).

Resté particulièrement attaché au club niçois et resté vivre dans la région, Ascery est fondateur de l'association des anciens joueurs « Anciens Aiglons ».

Statistiques

Références

Liens externes

Naissance en juin 1950
Footballeur international uruguayen
Joueur de l'OGC Nice
Joueur du Danubio FC
Joueur de l'AS Cannes
Joueur de LB Châteauroux
Naissance à Mercedes (Uruguay)

Juan Pedro Ascery