Liuben Dilov sau Luben Dilov (în , ) a fost un scriitor bulgar de literatură științifico-fantastică. Cele mai cunoscute cărți ale sale sunt Drumul lui Icar și Omul atomic.

Biografie
A absolvit Universitatea din Sofia, specializarea limba și literatura bulgară. Primele sale povestiri au fost publicate în Народна младеж, o publicație pentru tineret. Fiul său, Liuben Dilov Jr. (:bg:Любен Дилов-син) este un politician bulgar și scenarist.

Dilov a fondat Premiul Graviton pentru ficțiune în anul 1991. În ultimii ani ai vieții sale o boală gravă i-a limitat capacitatea de a scrie.

Lucrări scrise
A scris peste 35 de cărți care au fost traduse în peste 10 limbi. Cele mai multe științifico-fantastice, dar a scris și cărți pentru copii, romane cu tematică socia-filozofică, eseuri sau studii de critică literară.

Dilov descrie în romanul său din 1974 Drumul lui Icar a patra lege a roboticii mărind numărul celor trei legi originale propuse de Isaac Asimov: Un robot trebuie să-și stabilească identitatea ca robot, în toate cazurile."

Dilov explică crearea celei de a patra legi în acest mod: "Ultima lege pune capăt costisitoarelor aberații ale designerilor de a da psiho-roboților o formă cât mai apropiată de cea umană. Și [pune capăt] neînțelegerilor care rezultă..."
Povestirea sa Contacts of a Fourth Kind a fost inclusă în antologia Tales from the Planet Earth.

Romane

 «Атомният човек» (Omul atomic) — 1958
 «Кладенецът на таласъмите» — 1963
 «Помня тази пролет» — 1964
 «Многото имена на страха»  — 1967
 «Тежестта на скафандъра» (Greutatea scafandrului) — 1969
 «Пътят на Икар» (Drumul lui Icar) — 1974
 «Парадоксът на огледалото» — 1976
 «Звездните приключения на Нуми и Ники»  — 1980
 «Пропуснатият шанс. Из съчиненията на моя компютър»  — 1981
 «Незавършеният роман на една студентка» — 1982
 «До Райската планета и назад. Другите приключения на Нуми и Ники»  — 1983
 «Жестокият експеримент»  — 1985
 «Библията на Лилит» — 1999
 «Голямата стъпка» — 1999
 «Демонът на Максуел» — 2001
 «Да избереш себе си» — 2002

Povestiri și nuvele
 "Да нахраниш орела" (1977)
 "Даровете на Бога"
 "Двойната звезда" (1979)
 "Дори да си отидат"
 "За Джони, който искаше да излезе"
 "Зеленото ухо"
 "Моят странен приятел астрономът" (Ciudatul meu prieten, astronomul, 1971)
 "На пеещата планета"
 "Напред, човечество"
 "Педагогическата машина"
 "Не пушете! Затегнете коланите!" (1982)
 "Още по въпроса за делфините"
 "Хубавата Елена"
 "Цялата истина около шимпанзето Топси"
 "Шегата на капитана"
 "Гълъби над Берлин" (1953)
 "Точката на Лагранж" (1983)
 "Осъзнаването на роботите"
 "Новогодишна трагедия"
 "Наше доказателство за летящите чинии"
 "Поредният номер"
 "Последното интервю на Адам Сусбе"
 "Странните качества на Борис Левиташки"

În limba română
 Drumul lui Icar (Пътят на Икар), traducere de Tiberiu Iovan,  Colecția Fantastic Club, Editura Albatros, 1983
 Tragedie de Anul Nou (Новогодишна трагедия), traducere de Ion Ilie Iosif, revista Orion, 1/1990, pag. 15-17. Povestea are loc pe Titan în jurul Anului Nou. Din cauza aglomerației pe navele de transport, Ivan alege să se teleporteze pe Titan pentru a petrece sărbătorile alături de soția sa Ivonne, dar din cauza centurii de asteroizi, teleportarea are erori și ajunge pe Titan cu jumătatea inferioară a trupului aparținând unei femei proaspăt căsătorite. Soțul acesteia apare dar soția sa nu are jumătatea inferioară a trupului lui Ivan ci a unei bătrâne de 100 de ani care (mulțumită cu noile sale picioare tinere) dispare prin Sistemul Solar.
 Ciudatul meu prieten, astronomul în Enigma Văii Albe (Povestiri științifico-fantastice bulgare), Editura Tineretului, Colecția SF, 1967. Antologie de Mihail Magiari și Victor Kernbach. Un renumit astronom descoperă mai multe semnale radio extraterestre care provin din constelația Casiopeea.

Referințe și note

Legături externe
 Cărți de  Liuben Dilov
 http://www.isfdb.org/cgi-bin/ea.cgi?133022
 http://www.imdb.com/name/nm1424706/?ref_=fn_al_nm_1

Vezi și
 Listă de autori de literatură științifico-fantastică
 Listă de scriitori bulgari
 Literatura științifico-fantastică în Bulgaria

Nașteri în 1927
Decese în 2008
Scriitori de literatură științifico-fantastică
Scriitori bulgari de literatură științifico-fantastică
Scriitori bulgari
Literatură bulgară

Liuben Dilov


بولاق أو بولاق أبو العلا هو حي قديم من أحياء مدينة القاهرة، يقع على ضفة النيل الشرقية مقابل جزيرة «الزمالك» وبولاق يعني الميناء.

التَسميَّة
اختلف العديد في سبب التَسميَّة، فالبعض قال إن أصل الكلمة هو «بو» أي «الجميلة» بالفرنسيَّة، و«لاك» تعني بحيرة، أي أن معنى الكلمة «البحيرة الجميلة»، ثُمَّ تَمَّ تغييرها من «بولاك» إلى «بولاق»، ولكن لا يوجد ما يؤكد صحَّة هذا الكلام، حيث أن «بولاق» كانت موجودة قبل الحملة الفرنسية على مصر.

التاريخ

أدى تحول نهر النيل باتجاه الغرب خاصةً بين عامي 1050 و1350، إلى إتاحة الأرض على جانبه الشرقي. هناك بدأ تطور منطقة البولاق تَحديدًا في القرن الخامس عشر. وفي نفس القرن (القرن الخامس عشر)، وتحديدًا في عهد السلطان برسباي، أصبح بولاق الميناء الرئيسي للقاهرة، في مصر.

تعتبر منطقة كثيفة السكان مليئة بورش صغيرة من الصناعات مثل المطبعة القديمة وصناعات المعادن ومحلات الآلات، والتي دعمت المراحل الأولى من بناء القاهرة. يسكنها طبقة عاملة مختلطة من جميع أنحاء مصر، الذين هاجروا إلى المدينة خلال القرن التاسع عشر للعمل في مشاريع الحاكم محمد علي. وفي الاتجاه الشمالي من المنطقة يقع الجزء الأكبر من أحدث المنشآت الصناعية في المدينة. يعود تاريخ بولاق إلى الحكم المملوكي في القرن الرابع عشر عندما كان موقع الميناء الرئيسي للقاهرة مليئًا بالعديد من الوكلاء والمساجد ومنازل التجار المتواجدة بالقرب من الميناء.

المساجد
في بولاق توجد ثلاثة مساجد أشهرها مسجد السلطان أبو العلا، وأكبرها مسجد سنان باشا، وأقدمها مسجد زين الدين يحيى، فالأول بُنِيَ عام 1485م، والثاني عام 1571م والثالث عام 1448م.

المشاكل

تعانى منطقة بولاق من العشوائيات والتي شملت سكان معظمهم قادمين من الأرياف والصعيد سكنت بعض المناطق مثل الفرنساوى والصحافة والعدوية ومنطقة الكنيسة والتي من خلال الإحصائيات تبين ان بها 10% من الهاربين من أحكام قضائية أو مسجلين خطرين.

كما تعانى معظم المبانى من تهالك واضح البنية القديمة وعدم وجود وعى سكانى للترميم والتحسين مما يعرض معظم السكان لخطر الانهيارات وقد تجلى هذا بوضوح في زلزال 92 حيث تعد بولاق المنطقة الأولى في مصر من حيث الخسائر خلال هذه الفترة.

انظر أيضا
 مثلث ماسبيرو

مصادر

رَوابط خَارجيَّة

أحياء القاهرة
محافظة القاهرة

بولاق


Charles André Joseph Marie de Gaulle (22 Kasım 1890 - 9 Kasım 1970), Fransız asker ve siyasetçi.

De Gaulle, II. Dünya Savaşı öncesinde zırhlı savaş teorisyeni olarak tanındı. II. Dünya Savaşı'nın başında tuğgeneralliğe terfi etti. Fransa'nın Almanya'ya yenilmesi ve çok ağır şartları kabul ederek savaştan çekilmesinin ardından Londra'ya giderek Alman işgaline karşı direnen Özgür Fransa kuvvetleri hareketini başlattı. 1940-1944 yıllarında Özgür Fransa Kuvvetleri'nin önderliğini, 1944 yılında Fransa'nın Alman işgalinden kurtulmasının ardından ise Fransız hükûmetinin başkanlığını yaptı. 1946 yılında kurulan Dördüncü Cumhuriyet anayasası parlamenter sistemi benimsediği için yürütmenin güçsüz olduğunu, çok partili yasama organının ülkeyi yönetemeyeceğini öne sürerek görevinden istifa etti ve 1958 yılına kadar yönetimden uzak kaldı.

Cezayir Bağımsızlık Savaşı ve Birinci Çinhindi Savaşı'ndaki başarısızlıkların Fransa'da yarattığı bunalımların ardından 1958 yılında siyasete döndü. Kurulmasını sağladığı Beşinci Fransa Cumhuriyeti'nin ilk başkanlığını yaptı. 1969 yılında görevinden istifa etti ve 1970'te öldü.

1890-1912: Çocukluk ve gençlik yılları

Charles de Gaulle, 1890 yılında, Lille'de yaşayan Katolik bir ailenin ikinci çocuğu olarak dünyaya geldi. De Gaulle'ün dedesi tarihçi, anneannesi yazar, babası Katolik okullarında öğretim görevlisiydi.

De Gaulle Paris'te ve Belçika'da eğitim gördü. 1908'de Saint-Cyr Askeri Akademisi'ne girdi, eğitimi dört yıl sürdü. Oradayken, boyunun uzunluğu nedeniyle (1.96 cm) ve yüksek alnı ve burnu nedeni ile büyük kuşkonmaz takma adını aldı. 1912'de mezun olarak orduya katıldı.

1912-1940: Askerlik yılları

1914'te I. Dünya Savaşı başladığında, Fransız ordusunda piyade yüzbaşıydı. 1916 yılındaki Verdun Savaşı sırasında yaralandı ve Almanlara esir düştü. Beş başarısız kaçma girişiminden sonra Ingolstadt Kalesi'ne yollandı. Burada, geleceğin mareşali, Rus teğmeni Mikhail Tukhachevsky ile tanıştı.

I. Dünya Savaşı sonrasında orduda kalan de Gaulle, Maxime Weygand ve Philippe Petain gibi döneminin ünlü generallerinin kurmay heyetlerinde çalıştı. Polonya-Sovyet Savaşı sırasında Fransa'dan Polonya'ya yardım olarak yollanan birliğe katılmak için gönüllü oldu ve savaş sırasında Polonya ordusunda piyade birliklerini eğitti. Savaşta gösterdiği başarılar nedeniyle Polonya tarafından Virtuti Militiari madalyasına layık görüldü.

I. Dünya Savaşı'ndakinden çok farklı olan Polonya-Sovyet Savaşı tecrübelerinin ardından birçok kitap yazdı. Fransa'da rağbet gören statik savunma doktrini yerine, mekanize ve zırhlı birliklerden olaşacak modern bir ordunun kurulması gerektiğini savundu. De Gaulle'ün bu görüşlerine benzer görüşler, Almanya'da Heinz Guderian, Birleşik Krallık'ta J.F.C Fuller, Sovyetler'de Mihail Tuhaçevski ve Polonya'da Władysław Sikorski tarafından benimsenmişti. Fakat bu görüşler başta Petain olmak üzere dönemin askerî otoritelerince hoş karşılanmadı. Bu nedenle de Gaulle, savaş arası dönemde kariyerinde çok yavaş ilerledi. II. Dünya Savaşı başladığında henüz albay rütbesindeydi.

15 Mayıs 1940'ta, Almanya'nın Sedan Cephesi'ni yarmasının ardından, 4. Zırhlı Tümen'in komutanlığına getirildi. 17 Mayıs'ta emrindeki 200 tankla hava desteği olmadan Alman ordusuna karşı taarruza geçerek kısmen başarılı oldu. 28 Mayıs'ta ise Caumont'ta Alman piyadesini geri çekilmeye zorladı. Fakat bu başarılar savaşın gidişatını değiştirmeye yetmedi.

6 Haziran'da Fransa başbakanı Paul Reynaud, De Gaulle'ü savunma bakanlığı müsteşarlığı görevine getirdi, burada Birleşik Krallık ile koordinasyondan sorumlu görevli oldu. Almanya'ya teslim olma görüşüne şiddetle karşı çıktı ve savaşa devam edilmesi gerektiğini savundu. Mareşal Petain'in iktidara gelmesi ve Almanya ile ateşkes görüşmelerine başlamasının ardından hayatının en önemli kararını aldı: Yasallığını kabul etmediği Petain hükûmetine ve bu hükûmetin Almanya ile yaptığı ateşkese karşı çıkarak savaşa devam etme çağrısında bulundu. 17 Haziran'da, Paul Reynaud'un verdiği parayı da alarak Londra'ya gitti ve ateşkesi kabul etmeyen diğer Fransızlarla birlikte Özgür Fransa Kuvvetleri'ni kurdu.

1940-1945: Özgür Fransa'nın lideri

18 Haziran'da De Gaulle, BBC'den Fransa'ya seslendi. 18 Haziran Çağrısı olarak bilinen bu konuşmasında Fransa'nın henüz yenilmediğini ve savaşa devam etmesi gerektiğini vurguladı. Konuşma çok az Fransız tarafından dinlendi çünkü milyonlarca Fransız, yollarda mülteci durumundaydı. Ancak ertesi gün Fransa'nın henüz Almanlarca işgal edilmemiş bölgelerinde çıkan gazetelerde konuşma yayımlandı. Daha önce adı duyulmamış bir generalin yenilgiyi kabullenmeyerek Londra'ya gittiği ve savaşa devam ettiği haberi Fransa'da hızla yayıldı.

De Gaulle, Londra'da Özgür Fransa Kuvvetlerini kurdu. Amerika Birleşik Devletleri Alman kuklası olan Vichy hükûmetini uzun süre tanısa da, Churchill'in başbakan olduğu Birleşik Krallık de Gaulle'ü desteklemiştir.

4 Temmuz 1940'ta Toulon'daki askeri mahkemede Vichy hükûmeti de Gaulle'ü yargılayarak suçlu bulmuş ve dört yıl hapse mahkûm etmiştir. 2 Ağustos'ta yapılan diğer bir mahkemede ise gıyabında vatana ihanet suçundan idama mahkûm edilmiştir.

De Gaulle, Amerikan ve İngiliz ordularının Vichy kontrolündeki Kuzey Afrikayı işgal etmesinden sonra 1943'te karargâhını Londra'dan Cezayir'e taşıdı. Fransa'nın bağımsızlığı için çalışan Ulusal Kurtuluş Komitesi'nin, önce General Henri Giraud ile birlikte eşbaşkanı, sonra da tek başkanı oldu.

Müttefik kuvvetlerin 1944'te Normandiya Çıkarması'nı gerçekleştirip Fransa topraklarına girmesinin ardından Özgür Fransa Kuvvetleri hızla Fransa'ya hâkim oldu ve Vichy rejimini inkâr ederek geçici bir Fransız hükûmeti kurdu. 20 Ocak 1946'ya kadar bu hükûmetin başkanlığını yapan de Gaulle, kurulacak olan Dördüncü Cumhuriyet'in anayasasını uygun bulmadığından istifa etti.

1946-1969: Siyaset yılları

Ara yıllar
Charles de Gaulle, önerilen Dördüncü Cumhuriyet anayasasının devlet başkanına çok az, parlamentoya ise çok fazla yetki verdiğinden şikâyetçiydi. Ancak Fransa'daki sol partiler Vichy hükûmetindekine benzer bir diktatörlük yaratmamak için devlet başkanının gücünün sınırlandırılmasını istiyordu. Meclisin, "sorumlu ve saygın bir hükûmetin ihtiyaç duyduğu yetkileri" kendisine vermemesi üzerine Ocak 1946'da başbakanlıktan istifa etti. Ekim 1946'da yeni anayasa kabul edildi. De Gaulle'ün istifasının ardından Fransa 1951'e kadar sağ kanat koalisyonları, 1958'e kadar da sol kanat koalisyonları tarafından yönetildi.

1947'de siyasete dönüp istediği değişiklikleri yapmak amacıyla partisini kurdu, ancak başlattığı hareket başarılı olmadı. 1953'te siyasetten ayrıldı. Colombey-les-deux-Églises'deki evine çekildi ve savaş anılarını yazdı.

Dördüncü Cumhuriyet'in çöküşü ve Beşinci Fransa Cumhuriyeti'nin kurulması
Fransa'da Dördüncü Cumhuriyet (1946 - 1958), Hindiçini Savaşı'ndaki başarısızlıklar ve Cezayir sorununu çözmemesi nedeniyle siyasi bunalımlarla dolu bir dönemdi.

Fransız hükûmetinin Cezayir'deki Arap çoğunluğun bağımsızlık istekleri karşısında zayıflık gösterdiğine inanan Cezayir'deki Fransız vatandaşları (kolonlar) 13 Mayıs 1958'de isyan ederek Cezayir şehrindeki hükûmet binalarını işgal ettiler. Bu isyana Cezayir'deki Fransız askerleri de katıldı. Aynı gün General Jacques Massu başkanlığında kurulan "Güvenlik Komitesi" Cezayir'e hâkim oldu ve Fransa'nın Cezayir'deki birliklerinin komutanı General Raoul Salan "Ordu'nun geçici olarak Cezayir'in geleceğine karar verme sorumluluğunu üzerine aldığını" ilan etti.

Massu'nun baskısıyla Salan, Cezayir'den de Gaulle'e, siyasete dönmesi için çağrıda bulundu. Çağrıya cevap veren de Gaulle, "ülkesine hizmet etmeye hazır olduğunu" söyledi.

Kriz, Cezayir'deki Fransız paraşütçülerinin Korsika Adasına çıkarma yapıp de Gaulle'ün başbakan yapılmaması halinde Paris'e inme tehdidiyle daha da büyüdü. Bunun üzerine Fransa Komünist Partisi haricindeki partilerin desteği ile Fransa başkanı René Coty, De Gaulle'ü başbakan olması için çağırdı.

De Gaulle, Fransa'nın politik zayıflığının Dördüncü Cumhuriyet'in anayasasından kaynaklandığını düşünüyordu. Siyasete geri dönmenin şartı olarak altı ay ile sınırlanmış geniş yetkiler istedi ve yeni bir anayasa hazırlanarak halkoyuna sunulmasını önerdi. 28 Eylül 1958'de halkoyuna sunulan anayasa % 79,2 oyla kabul edildi. Fransız kolonilerine yeni anayasayı kabul etmek ile hemen bağımsız olmak arasında bir seçim sunuldu. Gine dışındaki tüm koloniler yeni anayasayı seçti ve böylece Gine, bağımsız olan ilk Fransız kolonisi oldu.

Kasım 1958'de yapılan parlamento seçimlerinde de Gaulle'ün partisi UDR oyların çoğunluğunu aldı. De Gaulle Ocak 1959'da başkanlığa aday oldu ve parlamentonun % 78'inin kabul oyuyla başkan seçildi.

Ağustos 1962'de gerçekleşen, Gaulle'ye suikast girişimi başarısızlıkla sonuçlandı ve o zamanın başbakanına "Bu herifler ateş etmeyi bilmiyor" dedi.

Cezayir Sorunu

İktidara geldikten sonra De Gaulle'ün ilk ilgilendiği konulardan biri Cezayir Sorunu oldu. De Gaulle, Cezayir'deki savaşın askerî olarak kazanılabileceğini düşünse de, uluslararası ortamda bu durumun savunulamaz olduğunu düşünüyordu. Bu sebeple, bu koloninin bağımsız olmasına izin vererek kendisini iktidara getiren Fransız milliyetçilerini büyük düş kırıklığına uğrattı. Bu karar, Cezayir'deki Fransız vatandaşlarından ve Avrupa'daki destekçilerinden çok tepki gördü, hatta aşırı sağcı kolonların kurduğu Organisation armée secrète örgütü De Gaulle'ü öldürmeye çalıştı. Cezayir'deki Fransız asker, polis ve kolonların katıldığı ayaklanmalar, birçok kez zor kullanılarak bastırıldı. Fransa hükûmetinin, Cezayir'in bağımsızlığı için savaşan Ulusal Kurtuluş Cephesi ile görüşmelere başlamasının ardından Fransız ordusundaki bazı generaller askerî darbe yaparak bu durumu engellemeye çalışsalar da başarısız oldular.

Mart 1962'de Fransa ile Ulusal Kurtuluş Cephesi arasında ateşkes sağlandı. Aynı sene yapılan referandumda Cezayirlilerin neredeyse tamamının kabul oyu vermesiyle Cezayir Fransa'dan ayrıldı ve bağımsız oldu.

"Özgür Avrupa" ve Almanya ile gelişen ilişkiler
II. Dünya Savaşı sonrasında, geçmişte dünyanın mutlak hâkimi olan Avrupalı devletler, üstünlüklerini ABD ve Sovyetler Birliği'ne kaptırdılar. Geçmişte büyük bir imparatorluk olan Fransa, ABD ve İngiltere'nin çabalarıyla Alman işgalinden kurtulmuştu. Savaştan sonra ise toprak bütünlüğünü Sovyetler Birliği'ne karşı güvence altına alması için ABD'nin yardımına muhtaçtı. Bu durumu ortadan kaldırmak De Gaulle'ün ana amaçlarından biri olmuştur.

De Gaulle, bütünleşmiş bir Avrupa'nın Sovyetler ve ABD karşısında üçüncü bir kutup oluşturabileceğini düşünüyordu. 23 Kasım 1959'da Strazburg'da yaptığı konuşmada Avrupa'nın geleceği hakkındaki fikirlerini açıkladı: Oui, c'est l'Europe, depuis l'Atlantique jusqu'à l'Oural, c'est tout l'Europe, qui décidera du destin du monde. (Evet Avrupa, Atlantik'ten Urallar'a kadar uzanan Avrupa, birleşmiş bir Avrupa, dünyanın kaderini tayin edecektir.) Bu, ilerleyen yıllarda Avrupa'nın birleşmesini savunanların çok sık başvuracağı bir slogan olmuştur. Bu sözleriyle İngiltere'yi Avrupa'nın dışına itiyor, Avrupa vizyonuna dahil ettiği Sovyetler'e ise detant öneriyordu.

Bu amaca ulaşmak üzere Almanya ile diplomatik ve ticari ilişkilerin gelişmesi için çok çalıştı. Avrupa Ekonomik Topluluğu'nun (şu anda Avrupa Birliği) gelişmesi için çok çaba harcadı. Almanya'yı ziyaret ederek Napolyon'dan beri Almanya'yı ziyaret eden ilk Fransa devlet başkanı oldu. De Gaulle'e göre İngiltere, ABD ve eski sömürgeleri ile çok sıkı ekonomik ilişkiler içindeydi ve AET'ye girmesi birliğin geleceği açısından sakıncalıydı. Ayrıca İngiltere'nin Avrupa'da etkin olmak isteyen ABD'nin "truva atı" olduğunu düşünüyordu. 1963 ve 1967'de olmak üzere iki kez İngiltere'nin Avrupa Birliği'ne giriş başvurusunu veto etti. İngiltere AET'ye ancak De Gaulle öldükten sonra girmiştir.

Ekonomi politikası
De Gaulle başa geçer geçmez ekonomiyi canlandıracak atılımlarda bulundu. 100 frank değerinde yeni bir frank basılması, bunlardan biridir. De Gaulle yönetiminin benimsediği dirigisme modeli, kapitalist ekonomik model ile devlet güdümlü ekonomik modelin benzerine az rastlanır bir karışımıydı. Çoğu başarılı olan dev devlet yatırımları gerçekleştirildi: Marsilya limanının büyütülerek Akdeniz'in en büyüğü haline getirilmesi, İngiltere ile birlikte Concorde uçaklarının üretilmesi, Fransız otomotiv sanayiinin büyütülmesi, Paris ile diğer bölgeler arasında otoyolların inşa edilmesi gibi.

Bu atılımlar sonucunda Fransız ekonomisi benzeri görülmemiş miktarda büyüme sağladı. Hatta 1964'te, 200 yıldan beri ilk kez Fransa'nın GSMH'si İngiltere'ninkini geçti. (1990'larda İngiltere tekrar öne geçecektir.)

Orta Doğu politikası
De Gaulle ile birlikte Fransa'nın Orta Doğu politikası da değişti. Daha önce Fransa, İsrail'e çok yakın bir müttefikti; hatta Süveyş Kanalı'nı ele geçirmek için 1956'da Mısır'a karşı beraber savaşmışlardı. Ancak İsrail'i şaşırtacak bir davranış sergileyen De Gaulle, Altı Gün Savaşı'nı başlatan İsrail'i kınamıştır. Bunu Fransa'nın ihaneti olarak gören İsrail, bu tarihten sonra ihtiyacı olan desteği Amerika Birleşik Devletleri'ne yaklaşarak sağlamıştır.

Dördüncü nükleer güç
Fransa'nın, De Gaulle'ün istediği gibi, ABD'den bağımsız bir dış politika izleyebilmesi için nükleer silahlara sahip olması gerekiyordu. Nükleer silahlara sahip olmayan İngiltere, İsrail ve Fransa'nın Süveyş kanalını Mısır'ın elinden almak için düzenlediği saldırı, Sovyetler Birliği'nin Paris ve Londra'ya nükleer saldırı yapma tehdidinden sonra başarısız olmuştu. Bu olayda, ABD'nin Fransa dış politikasının başarılı olması için nükleer silah kullanmayacağını gören de Gaulle, Fransa'nın Sovyetler'e karşı elini kuvvetlendirmek için nükleer silah geliştirilmesine önayak oldu. De Gaulle'ün nükleer silah geliştirilmesini istemesinin diğer bir nedeni ise, Cezayir'in kaybından sonra isyanın eşiğine gelen Fransız ordusunun meşgul tutulmasıydı.

Fransa ilk nükleer denemesini 1960'ta Cezayir çöllerinde gerçekleştirdi. 1965'te yörüngeye ilk uydusunu fırlatan Fransa, ABD ve Sovyetler'den sonra bunu yapmayı başaran üçüncü devlet oldu. 1968'de ise Amerika'nın yardımı olmadan ilk hidrojen bombasını üretti ve patlattı.

1968 Olayları
Bütün başarılarına rağmen De Gaulle, Fransa içinde ağır eleştirilere maruz kalıyordu. Bu eleştiriler, yönetimin fazla sert ve tutucu olduğu yönündeydi. Serbest seçimler ve basın özgürlüğü olsa da devlet televizyon ve radyo yayınlarındaki tekelini sürdürüyordu. Hükûmet bu yayınların düzenlenmesine karışıyor ve hükûmet yanlı yayınlar yapılmasını sağlıyordu. Toplum, özellikle kadının toplumdaki yeri konusunda tutucu davranmaya teşvik ediliyordu. Bu gibi durumlar özellikle üniversiteli gençler arasında hoşnutsuzluğa ve Mayıs 1968 olaylarına yol açtı.

Mayıs 1968'de gerçekleşen büyük gösteri ve grevler de Gaulle iktidarına meydan okuma niteliğindeydi. Üniversite ve lise öğrencileri ile işçiler polisle çatıştı, birçok kişi yaralandı. De Gaulle Almanya'ya giderek Almanya'daki Fransız birliklerinin komutanı General Massu ile olaylara askerin müdahale etmesi olasılığını görüştü. Daha sonra parlamentoyu feshetti ve yeni seçimler yapıldı. Bütün muhalefete rağmen De Gaulle'ün partisi UDR ve müttefikleri parlamentodaki 487 koltuktan 358'ini elde etti.

1970: Ölümü
28 Nisan 1969'da de Gaulle, Fransız senatosunun yetkilerini sınırlandırıp yerel meclislere daha çok yetki vermek isteyen değişikliğin referandumda reddedilmesinden sonra devlet başkanlığından istifa etti. Birçok kişi, bu referandumun 1968 olaylarından sonra istifa etmek isteyen de Gaulle'ün bilinçli politik intiharı olduğunu düşünmektedir.

Bir kez daha Colombey-les-Deux-Églises'deki evine çekilen de Gaulle, 1970'te, 80. yaş gününden kısa bir süre önce evinde iskambil falı açarken öldü. Evinde otururken boyun ağrısından şikayet etti. Ağrının nedeni boyun damarındaki anevrizmaydı, dakikalar içinde öldü. Birçok politikacının aksine öldüğünde yoksul sayılabilecek durumdaydı ve ölümünden sonra ailesi evini satmak zorunda kaldı. Ev, bir vakıf tarafından müzeye çevrildi.

Ayrıca bakınız
 Fransız milliyetçiliği

Kaynakça

|-

1890 doğumlular
Lille doğumlular
1970 yılında ölenler
Fransa cumhurbaşkanları
20. yüzyıl liderleri
Fransa başbakanları
Fransa savunma bakanları
Fransız milliyetçiler
Fransız antikomünistler
Fransız generaller
I. Dünya Savaşı'nda Fransız askerler
II. Dünya Savaşı'nda Fransız askerler
Cezayir Bağımsızlık Savaşı'nda kişiler
Soğuk Savaş'ta liderler
Sürgündeki hükûmetler
Fransa Yüksek Yargı Kurulu başkanları
Bretonlar
Özgür Fransa kişileri
Time Yılın Kişisi

Charles de Gaulle


Michael Biegler er en tysk håndboldtræner, som er træner for det tyske kvindelandshold siden 2016. Han har tidligere trænet det polske herrerlandshold.

Kilder

Håndboldtrænere fra Tyskland

Michael Biegler


An Agrostis arvensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Rodolfo Amando Philippi. An Agrostis arvensis in nahilalakip ha genus nga Agrostis, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Agrostis

Agrostis arvensis


Yoshiaki Maruyama (født 12. oktober 1974) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Yokohama F. Marinos og Albirex Niigata.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Yoshiaki Maruyama


L'épreuve du 800 mètres féminin des championnats du monde en salle de 2022 se déroule les 19 et  dans la Štark Arena de Belgrade, en Serbie.

Résultats

Séries
Les 2 premières de chaque série (Q) et les 2 meilleurs temps (q) se qualifient pour la finale.

Finale

Légende

Notes et références

Voir aussi

Liens externes
 Résultats par épreuve des championnats du monde d'athlétisme en salle 2022 sur le site de World Athletics

Championnats du monde d'athlétisme en salle 2022
Femmes 2022

800 mètres féminin aux championnats du monde d'athlétisme en salle 2022


Sophia Handler (født 1993) er en dansk digter, uddannet fra Skrivekunstakademiet i Hordaland i 2016. Hun debuterede med digtsamlingen Feberfrihed, der udkom på forlaget Gyldendal i 2017. Desuden har hun siden 2013 bidraget til flere tidsskrifter og antologier bl.a. litteraturtidsskriftet Hvedekorn.

Udgivelser
 Feberfrihed. Digte. Gyldendal (2017)
 ISNING / ICING  (2014)

Referencer

Digtere fra Danmark

Sophia Handler


Ventas de Huelma, İspanya'nın on yedi özerk bölgesinden, ülkenin en çok nüfusa sahip olan ve güney sınırında bulunan, Endülüs otonom bölgesine bağlı sekiz eyaletinden Akdeniz'e kıyısı bulanan Granada'ya bağlı 170 belediyeden biridir. Ventas de Huelma belediyesinin nüfusu 2005 yılı nüfus sayımlarına göre 663 kişidir.

Granada'nın belediyeleri

Ventas de Huelma


To plus fire-aftalen (eller Traktaten om den endelige afklaring af Tysklands forhold. ) var en traktat, der i 1990 forhandledes mellem Forbundsrepublikken Tyskland og den Tyske Demokratiske Republik (de "to"), og de fire magter, som besatte Tyskland i slutningen af Anden Verdenskrig: Frankrig, Sovjetunionen, Storbritannien og USA. I traktaten giver de fire besættelsesmagter afkald på alle rettigheder de har haft i Tyskland, så det forenede Tyskland kunne blive en fuldt suveræn stat det følgende år.

Eksterne henvisninger

 Hele teksten i traktaten (USAs ambasade i Tyskland)

Tysklands historie

To plus fire-aftalen


Die Croatian International 2011 fanden in Zagreb vom 31. März bis zum 3. April 2011 statt. Der Referee war Susana Maldonado aus Portugal. Das Preisgeld betrug 5.000 US-Dollar, wodurch das Turnier in das BWF-Level 4B eingeordnet wurde. Es war die 13. Austragung dieser internationalen Meisterschaften von Kroatien im Badminton.

Austragungsort
 Dom sportova, Trg Krešimira Ćosića 11

Finalergebnisse

Weblinks
 badminton.de

2011
Badminton 2011
BE Circuit 2010/11
Badmintonwettbewerb in Zagreb

Croatian International 2011


المجلس الأعلى للثقافة  في مصر أنشأ بقرار جمهوري يحمل الرقم 150 لسنة 1980 م، بديلا للمجلس الأعلى لرعاية الفنون والآداب والعلوم الاجتماعية، باعتباره هيئة عامة بحيث يتبع الوزير المختص بشؤون الثقافة المصري.

المجلس الأعلى للثقافة الحالي هو مؤسسة منبثقة عن ما عرف باسم المجلس الأعلى لرعاية الفنون والآداب والعلوم الاجتماعية، الذي تأسس العام 1956 م. تحت اسم المجلس الأعلى لرعاية الفنون والآداب.

الجهات التابعة
 قطاع صندوق التنمية الثقافية
 قطاع الفنون التشكيلية
 الرقابة علي المصنفات الفنية
 قطاع العلاقات الثقافية الخارجية
 قطاع الإنتاج الثقافي ويشمل الآتي :- (1) - البيت الفني للفنون الشعبية والاستعراضية ويتبع له( السيرك القومي ومسرح البالون والفرقة القومية للفنون الشعبية وفرقة رضا). (2)- البيت الفني للمسرح وتتبع له المسارح التالية (المسرح القومي المصري - المسرح الكوميدي - مسرح الطليعة - المسرح القومي للطفل - المسرح الحديث). (3)- المركز القومي للموسيقى ويتبعه (الفرقة القومية للموسيقى العربية) (4)- المركز القومي للمسرح. (5)- مكتبة القاهرة الكبرى. (6)- مركز الهناجر للفنون.
 مكتبة مصر العامة

مهمة المجلس وأهدافه

صدر قرار إنشاء المجلس الأعلى لرعاية الفنون والآداب سنة 1956 ، وهو هيئة مستقلة ملحقة بمجلس الوزراء مهمتها تنسيق جهود الهيئات الحكومية العاملة في ميادين الفنون والآداب وربط هذه الجهود بعضها ببعض، وصدرت اللائحة الداخلية للمجلس الأعلى للثقافة بموجب قرار وزير الدولة للثقافة لسنة 1982 ، وتتمثل أهدافه في: تيسير سبل الثقافة للشعب وربطها بالقيم الروحية، وذلك بتعميق ديمقراطية الثقافة والوصول بها إلى أوسع قطاعات الجماهير مع تنمية المواهب في شتى مجالات الثقافة والفنون والآداب، وإحياء التراث القديم، وإطلاع الجماهير على ثمرات المعرفة الإنسانية، وتأكيد قيم المجتمع الدينية والروحية والخلقية.

أقسام المجلس
ينقسم المجلس إلى 3 شعب هي
 شعبة الفنون
 شعبة الآداب
 شعبة العلوم الاجتماعية.

اهتماماته

يهتم المجلس بجميع الشؤون الخاصة بالثقافة في مصر فمن أنشطته على سبيل المثال لا الحصر تنظيم عدة مؤتمرات وندوات محلية وإقليمية ودولية، لمناقشة قضايا الفكر والثقافة والفن والأدب أيضا التواصل الفكرى بين المبدعين والمفكرين المصريين والعرب والأجانب، كما يحتفي المجلس أيضا في احتفاليات كبيرة برموز الأدب والابداع والفكر مثل : ابن رشد، رفاعة الطهطاوي، جمال الدين الأفغاني، توفيق الحكيم، نجيب محفوظ، ألكسندر بوشكين، أم كلثوم، برتولد برخت سوفوكليس، فيديريكو غارثيا لوركا، محمد عبده وآخرين.

إصداراته

 المؤلفات، أحدث مؤلفات الكتاب المصريين والعرب التي توافق عليها لجان المجلس.
 الأعمال الكاملة، سلسلة أعمال المبدعين الذين اكتمل مشروعهم الفنى في مصر والعالم العربي .
 إبداعات التفرغ، سلسلة الأعمال المتميزة للحاصلين على منح التفرغ في المجالات الإبداعية المختلفة.
 الكتاب الأول، سلسلة تهتم بتقديم المبدعين الشبان الذين تنشر أعمالهم لأول مرة.
 روائع الأدب العربي، سلسلة مختارات تراثية.
 رواد الفن القصصى، سلسلة تعرّف ببدايات ورواد هذا الفن في العصر الحديث.
 الدوريات، مجموعة من المجلات الثقافية المتخصصة التي تعدها لجان المجلس المختلفة بالتعاون مع الخبراء والمتخصصين، مثل: مجلة آفاق الموسيقى، مجلة الفلسفة، مجلة الترجمة.
 أبحاث المؤتمرات، سلسلة علمية توثيقية لأبحاث المؤتمرات الدولية الكبرى التي يقيمها المجلس.
 أبحاث الندوات، سلسلة توثيقية لأبحاث الندوات المحلية التي تقيمها لجان المجلس .

مؤتمرات دولية

عقد ويعقد بالمجلس بصورة مستمرة عدة مؤتمرات دولية منها : مؤتمر أمل دنقل، مؤتمر المرأة العربية والإبداع، مؤتمر قضايا الترجمة والتفاعل الثقافى.
كما ينظم المجلس لقاءات عديدة مع مفكرين وشعراء ومبدعين أمثال : ماريو بارجاس يوسا وجاك دريدا وآخرين.

يقدم المجلس جوائز مالية سنوية للمبدعين كما ينظم عدة دورات تدريبية في مجالات الفن والفلسفة والأدب، كما يصدر نشرة ربع سنوية.

عن المجلس
في عام 1956 صدر قرار إنشاء المجلس الأعلى لرعاية الفنون والآداب، كهيئة مستقلة ملحقة بمجلس الوزراء، تسعى إلى تنسيق الجهود الحكومية والأهلية في ميادين الفنون والآداب، وكان المجلس بهذه الصورة هو الأول من نوعه على المستوى العربى الأمر الذي دفع العديد من الأقطار العربية إلى أن تحذو حذو مصر وتشكل مجالس مشابهة.

وبعد عامين أصبح المجلس مختصاً كذلك برعاية العلوم الاجتماعية.. وطوال ما يقرب من ربع قرن ظل المجلس الأعلى للفنون والآداب والعلوم الاجتماعية يمارس دوره في الحياة الثقافية والفكرية في مصر.

وفي عام 1980 تحول إلى مسماه الجديد «المجلس الأعلى للثقافة بصدور القانون رقم 150 لسنة 1980، ويرأس المجلس الأعلى للثقافة وزير الثقافة ويتولى إدارته وتوجيه سياسته والإشراف على تنفيذها الأمين العام للمجلس الأعلى للثقافة، ولم يكن الأمر مجرد تغيير في المسميات بل تطور في الدور والأهداف، فقد أصبح المجلس الأعلى للثقافة العقل المخطط للسياسة الثقافية في مصر من خلال لجانه التي تبلغ ثمانية وعشرين لجنة، والتي تضم نخبة من المثقفين والمبدعين المصريين من مختلف الأجيال والاتجاهات.

لقد شهد المجلس الأعلى للثقافة في السنوات الأخيرة طفرة في أنشطته، وأضحى مركز إشعاع للثقافة والفكر على المستوى المصرى والعربى وقلعة من قلاع التنوير والاستنارة من خلال المؤتمرات والندوات التي ينظمها ويشارك فيها لفيف من المفكرين والمثقفين العرب، والتي أصبحت مناسبة للتفاعل الثقافى على المستوى العربى فضلاً عن مشاركة بعض أبرز الباحثين في المؤسسات الأكاديمية في العالم شرقه وغربه في أنشطة المجلس.

ومع اتساع الأنشطة وتشعبها أصبح من الضرورى أن ينتقل المجلس إلى مقر جديد يليق به وبتاريخه كأعرق المجالس الثقافية العربية في العصر الحديث وبدوره الذي تخطى حدود المحلية؛ مقر جديد يتلائم مع دور المجلس يقتحم به العصر الجديد بكل معطياته وتبعاته، بعد أن ظل المجلس يمارس أنشطته المتعددة من مبناه القديم في شارع حسن صبرى بالزمالك.

يقع المبنى الحديث للمجلس الأعلى للثقافة بساحة حرم الأوبرا يطل المبنى على نهر النيل من الناحية الغربية بشارع أم كلثوم ويطل المبنى من الجهة الشرقية على ساحة دار الأوبرا المصرية.

لقد قامت الفكرة أساساً على الانتفاع بمبنى الغربلة سابقاً والذي كان يتبع الهيئة الزراعية ليتم تطويره وتعديله وترميمه ليكون صالحاً كمقر دائم للمجلس الأعلى للثقافة مع المحافظة على الطراز المعمارى للمبانى المحيطة.

وقد بدأ العمل بالفعل في تنفيذ المشروع في 1995 وقد أضاف المصمم على المساحة المجاورة للمبنى القديم مسطح 1200 متر لإقامة مبنى حديث بارتفاع ثلاثة أدوار بجوار المبنى القديم المقام على مساحة 150 متر وبارتفاع ثمانية أدوار ليكتمل بذلك مشروع المبنى الحديث للمجلس الأعلى للثقافة.

فأصبح المبنى الجديد بصفة عامة مكون من 1350 متر مسطح تقريبًا، مبنى قديم بارتفاع ثمانية أدوار تم تطويره وتعديله وترميمه، ومبنى جديد بارتفاع ثلاثة أدوار، وللمبنى ثلاثة مداخل رئيسية:

- المدخل الأول جهة النيل وهو مدخل البهو الرئيسى.

- المدخل الثانى جهة قطاع الإنتاج الثقافى وهو مدخل خاص بالموظفين.

- المدخل الثالث جهة ساحة دار الأوبرا.

ويوجد بالمبنى مكتبة عامة وهي تتسع لخمسين شخصًا والوظيفة الأساسية للمكتبة في مبنى المجلس الجديد أن تكون مكتبة للمراجع حيث تضم مجموعة دوائر المعارف والمعاجم والقواميس والكتب المرجعية الأساسية المهمة في مختلف مجالات المعرفة فضلاً عن مجموعة من المراجع التراثية الأساسية، وهي مجموعة قل أن تجتمع بمكتبة واحدة في مصر.

كما تحوى المكتبة كذلك إصدارات المجلس وإصدارات المركز القومى للترجمة وسلسلة الكتاب الأول والندوات والمؤتمرات التي يعقدها المجلس.

مراجع

وصلات خارجية
 المجلس الأعلي للثقافة في مصر "الموقع الرسمي"

تأسيسات سنة 1980 في مصر
ث
منشآت ثقافية مصرية

المجلس الأعلى للثقافة (مصر)


Bu madde Avrupa'da faaliyet gösteren Hun İmparatorluğu hakkındadır. Çin kaynaklarında geçen göçebe Hun topluluğu için Hiung-nu maddesine ve "Hunlar" kavramı için Hunlar maddesine bakabilirsiniz.

Batı Hun İmparatorluğu ya da Avrupa Hun İmparatorluğu, 376 yılında başlayan çeşitli akınlarla Avrupa'daki Hun etkisinin artmasının kuruluşuna zemin hazırladığı, 434 ile 469 yılları arasında hüküm süren Hun kavimlerinin birleşmesi ile oluşmuş bir bozkır konfederasyonu.

350 yılında Avrasya steplerinden batı yönüne hareket ederek; dönemlerine göre gelişmiş silah ve donanımları, yüksek hızları ve savaş taktikleriyle diğer kavimleri sürerek ya da egemenlik altına alarak Doğu Avrupa'nın büyük bir kısmını işgal etmiş Hunlar, 434 yılında Attila altında birleşerek yaklaşık 35 sene boyunca sürecek bir konfederasyon kurmuşlardır. Hunların baskısıyla oluşan bu hareketlilik Avrupa'nın sosyal, kültürel, demografik yapısını değiştiren ve bugünkü yapısının temellerini oluşturan Kavimler Göçü'nün başlamasında ve Batı Roma İmparatorluğu'nun yıkılmasında önemli bir etken olmuştur.

Kökenler

Hunların kökeni ve  diğer eski antik topluluklar ile ilişkileri hala kesinlik kazanminevtınsıdhekonudur. Akademisyenler Hunların kökenlerini Orta Asya'ya dayandırmakla beraber hangi kavimden türedikleri konusunda ortak bir fikre sahip değillerdir. Klasik kaynaklar Hunları 370 yılı civarında Avrupa'da birden ortaya çıkan bir kavim olarak tanımlamaktadır. Orijinal Çin kaynaklarına göre Hunların kökenlerinin Türk olduğu yönünde deliller öne sürülmektedir Aynı zamanda Avrupa'da ilk kez devlet kuran Türk kavmi daha sonraki adıyla Hun Türkleri olarak gösterilmektedir  Pek çok Romalı yazar Hunların köklerini diğer bozkır göçebe toplumları ile bağdaştırmaya çalışmışlardır. Romalı yazarlar aynı zamanda Hunların Avrasya stepleri olarak adlandırılan bölgeden Kırım'a gelerek Gotlar'a saldırmalarını konu alan hikâyelerden bahsetmektedirler. Jordanes'in Getika eseri Gotların Hunları kötü ruhların ve cadıların soyundan gelen bir halk olarak gördüklerini belirtmiştir

Hiung-nular ile ilişkileri

Joseph de Guignes ilk defa 18. yüzyılda 4. ve 5. yüzyılda yaşamış Avrupa Hunları ile M.Ö. 3. yüzyıl ile M. S. 2 yüzyıl arasında Çin ve Moğolistan'da yaşamış Hiung-nu halkı arasında kökensel bir bağ olduğu iddiasını öne sürmüştür. İlerleyen yıllarda Hiungnuların (Türk tarih literatüründe Büyük Hun İmparatorluğu) kuzey kolunun Çin ile yaptıkları savaşı kaybetmelerinden ötürü kuzey batıya göç etmesi ve Avrupa Hunlarının kısmen de olsa göç eden bu halkların kökensel, kültürel ve genetik açıdan bir devamı olduğu fikri yaygınlaşmaya başladı. Dönemin Çin kaynaklarına dayandırılan bazı görüşlere göre de, Hiung-nu halkının devamının, 3. yüzyıla kadar süren Batı Hun ve Doğu Hunlar olduğu, sonrasında da 375 yılından itibaren Asya'dan Doğu Avrupa topraklarına kadar gelip Avrupa Hunlarının temelini oluşturduğu iddia edilir. Hatta, Avarlar, Bolgarlar (Ön Bulgarlar) ve Hungarların (Macarlar) da aynı kökenden geldikleri iddialar arasındadır. Akademisyenler aynı zamanda Eftalitlerin (Ak Hunlar) ve Kidarite Krallığı'nı kuran (Kızıl Hunlar da denen) Kidaritlerin de Hunlar ile akraba bir kavim olduğunu düşünmeye başlamışlardır.

Otto J. Maenchen-Helfen bu geleneksel fikrin birincil kaynak olarak arkeolojik bulgulara dayanmak yerine yazılı kaynaklara dayandığı gerekçesini öne sürerek güvenilmez olduğunu savunan ilk kişi olmuştur. Maenchen-Helfen'in çeşitli çalışmaları sonucunda Xiongnu ve Hunların aynı kavim veya aynı ataya sahip olan akraba kavimler olması fikri tartışmalı bir konu olmaya başlamıştır. Buna ek olarak daha önce Hunlar ile bağdaşlaştırılmış Eftalitlerin (Akhunlar) ve Kidarite Krallığı'nın da Hunlardan farklı bir kavim olduğuna dair çalışmalar yürütülmüştür. Walter Pohl ise hiçbir savaşçı bozkır konfederasyonunun etnik olarak tek bir milletten oluşmadığını, tarihte görülen farklı gruplarca kurulmuş benzer isimli devletlerin bu isimleri ismin prestiji yüzünden seçtiklerini veya diğer devletler tarafından kan bağına bakılmaksızın sadece geldikleri yer veya yaşayış tarzları yüzünden onlara bu isimlerin verildiklerini söylemiş ve Hiung-nular, Akhunlar ve Avrupa Hunları arasında tam bir köken ya da kan ilişkisi olmadığını savunmuştur.

Diller

5. yüzyılda yaşamış ve Attila ve Hun İmparatorluğu'nu ziyaret etmiş Romalı tarihçi ve diplomat Priskos'un çalışmaları Avrupa Hun İmparatorluğu'nun çok uluslu olduğunu ve Hunca'nın Gotlar gibi devleti oluşturan diğer kavimlerin dilleri ile beraber konuşulmuş olduğunu ortaya koymaktadır.. Hunca hiçbir metin veya tam cümle günümüze ulaşmamış olduğundan ötürü dil hakkındaki yazılı kaynaklar neredeyse tamamen Yunan ve Roma kaynaklarında geçen özel isimlerden oluşmaktadır. Günümüzde Hun dil hakkında sahip olunan kaynakların çok az olması nedeniyle sınıflandırılmasının neredeyse imkânsız olduğu düşünülmektedir.

Günümüzde özel isim olmayan sadece 3 adet Hunca sözcük ulaşmıştır. Bu kelimelerden medos bal şarabı, kamos arpa içeceği, strava ise cenaze kutlaması anlamına gelmektedir ve etimolojik olarak hepsi Hint Avrupa dilleri kökenlidir. Bu kelimelerin Slav, Cermen veya İrani kökenli olabilecekleri düşünülmektedir. Bazı akademisyenler bir Cermen dili olan Gotça'nın da Hun İmparatorluğunda Hunca ile beraber lingua franca statüsünde konuşulmuş olabileceğini savunmaktadırlar. Maenchen-Helfen medos ve kamos kelimelerinin  ve Attila, Bleda, Laudaricus, Onegesius, Ragnaris ve Ruga gibi Hunca özel isimlerin büyük olasılıkla Cermen dili kökenli olduğunu belirtmiştir.

Karl Heinrich Menges ve Omeljan Pritsak gibi bazı tarihçiler Huncadaki özel isimlerden ve etnolojik nedenlerden yola çıkarak dilin olası kökenlerinin Moğolca veya Türki dillere yakın olduğunu belirtmişlerdir. Pritsak 33 Hunca özel ismi analiz etmiş ve dilin Türki olmadığını ancak Ön Bulgarca ve Yakutça gibi Türki dillere daha yakın olmak üzere Türki diller ve Moğolca arasında bulunan bir dil olabileceğini iddia etmiştir. Denis Sinor ve Hyun Jin Kim de, kaynak azlığı nedeniyle dilin sınıflandırılmasının çok zor olduğunu belirtmekle beraber aynı sonuca ulaşmış ve en azından yönetici kesimin bir kısmının Türki kökenli olduğunu iddia etmişlerdir.

Lajos Ligeti ve Edwin G. Pulleyblank gibi akademisyenlerse Yenisey dilleri dil ailesine mensup Ketçe gibi Sibirya dillerinin Hunlar'ın ve Hiung-nu'ların dilleri ile akraba olduğu veya dillerinin temelini oluşturduğunu savunmuşlardır. Hyun Jin Kim 2013 yılında Hunların, Çağatay Hanlığı'nda da görülmüş olan, orijinal olarak bir Yenisey dili kullanırken Dingling ve Tiele halkları tarafından asimile edilerek Ön Bulgarca kullanmaya başlamış olabileceğini bildirmiştir.

Bu teoriler dışında dilin Ural dilleri'ne ait olduğu ve Macarlar'ın Hunların soyundan geldiği gibi teorilerde mevcuttur.

Tarihçe

Kuruluş

352 yılında Kama Tarkan Avrupa Hun İmparatorluğunu kurdu ve yönetimi 370 yılına kadar elinde bulundurarak Hazar ve çevresinde önemli bir güç haline gelerek hakimiyet alanını batıya doğru ilerletti. Geçen 18 yıl, Hazar bölgesinde yaşayan Hunların teşkilatlanmasını ve Devlet düzenine geçmesini sağladı. 4. yüzyılın ortalarında Aral Gölü ile Hazar Denizi'nin kuzeyindeki Alan ülkesini ele geçirdikten sonra, 374 yılında Balamir komutasında İdil Nehri kıyılarında görünmüşler, Karadeniz'in kuzeyindeki düzlüklerde yaşayan Ostrogotlar'ı ve Vizigotlar'ı yenilgiye uğratmışlardır. 375 yılında Ostrogotlar ve Vizigotlar, Hunlar'ın saldırılarından dolayı batıya doğru yönelmişlerdir. Böylece Kavimler Göçü başlamıştır.

Balamir'den sonra 378 yılında Alypbi, Hunların lideri olmuştur. 378 yılında Hunlar, Tuna Nehri'ni geçmişler ve Trakya'ya kadar ilerlemişlerdir. Hunlar, Trakya'ya kadar ilerlemelerine rağmen Roma İmparatorluğu'ndan bir direniş görmemişlerdir. Hunların baskısı altındaki barbar kavimler, Roma İmparatorluğu'nu zorlamaya başlamışlardır. Roma İmparatoru I. Theodosius'un 17 Ocak 395 tarihinde ölmesi üzerine Hunlar tekrar harekete geçmişlerdir. 395 yılında Hun orduları Balkanlar üzerinden Trakya'ya akın yapmışlardır. Yine aynı yıl Kafkasya'dan gelen Hunlar, bugün Lübnan'da bulunan Sur şehrinde, Şanlıurfa'da ve Antakya'da bir süre kalmışlar sonra tekrar Karadeniz'in kuzeyindeki topraklara dönmüşlerdir.

Uldız (Uldin) Dönemi
390 yılında Alypbi'den sonra başa geçen Uldız zamanında Hunlar, Karpat Dağları'nı aşarak bugünkü Macaristan'ın bulunduğu bölgeye girmişlerdir. Hun İmparatorluğu'nun dış siyaseti Uldız zamanında belirlenmiştir. Buna göre, Doğu Roma İmparatorluğu baskıda tutulacak, barbar kavimlere karşı Batı Roma İmparatorluğu ile iyi ilişkiler içinde bulunulacaktı. Bunun nedeni Batı Roma İmparatorluğu'nun düşmanı olan barbar kavimler aynı zamanda Hunların da düşmanıdır. Bu nedenle Hunlar, Batı Roma İmparatorluğu ile iyi ilişkiler içinde bulunmayı seçmişlerdir.

Uldız'ın Tuna boylarına kadar ilerlemesi ile barbar kavimler, Batı Roma İmparatorluğu topraklarına girmeye başlamıştır. Batı Roma İmparatorluğu, sınırlarını aşan kavimleri durdurmakta güçlük çekince Uldız'dan yardım istemiştir. Uldız yardım isteği üzerine 406 yılında Radagais idaresindeki barbar kavimler, bugünkü Floransa'nın güneyinde yenilgiye uğratmış, Ağustos 406 tarihinde Radagais idam edilmiştir. Uldız bir yandan  Batı Roma İmparatorluğu'nu kurtarırken diğer yandan barbar kavimleri Galya'ya göçe zorlayıp, Hunlara batıda hareket serbestliği sağlamıştır.

Uldız, Doğu Roma'yı baskı altına almak amacıyla 409 yılında Tuna Nehri'ni geçmiştir. Kendisi ile barış görüşmeleri için gönderilen Doğu Roma İmparatorluğu elçisine
diyerek meydan okumuştur. Uldız'ın 412 yılında ölümünden sonra yerine Karaton geçmiştir. Donatus isimli hükümdar ise 412 yılına kadar Karadeniz'in çevresindeki Hun topraklarını yönetmiştir. Karaton 422 yılına kadar hükümdarlık yapmıştır.

Rua Dönemi
Oktar'dan sonra 422 yılında devletin başına Rua geçmiştir. Attila'nın babası olan Muncuk ise 408 yılında ölmüştür. Rua, 422 yılında Doğu Roma İmparatorluğu'nun, Hun ordusunu isyana kışkırtmak ve bağlı kavimleri Hunlar'dan ayırmak amacıyla Hun topraklarına gönderdiği casusları ileri sürerek Balkan seferine çıkmıştır. Direniş göstermeyen Doğu Roma İmparatorluğu, vergi ödemek zorunda bırakılmıştır.

Doğu Roma İmparatoru II. Theodosius, Batı Roma İmparatorluğu'ndaki karışıklıklardan yararlanarak İtalya'ya ordu ve donanma göndermiştir. Batı Roma İmparatorluğu Rua'dan yardım istemiştir. Rua bölgeye asker gönderince II. Theodosius, Hunlar ile savaşmayı kabul etmeyerek geri çekilmiştir. Doğu Roma İmparatorluğu, Hunların baskılarına karşı Hun idaresinde yaşayan kabileleri kışkırtmaya devam etmiştir. Bunun üzerine Rua, Doğu Romalı tüccarların Hun İmparatorluğu'nda ticaret yapmalarını ve ücretli asker toplamalarını yasaklamıştır. Yine bu dönemde 433 yılında Viyana Roma tarafından Hunlara teslim edilmiştir. Rua, Doğu Roma İmparatorluğu'na sığınan Hun kaçaklarını geri verilmesi ile uğraştığı sırada, 434 yılında ölmüştür.

Attila Dönemi

Rua'nın ölümü üzerine Attila ve Bleda, Hun İmparatorluğu'nun başına geçmiştir. Attila, babası Muncuk'un ölümünden sonra amcası Rua'nın yanında yetişmiş, birlikte savaşlara katılmış, devlet yönetimini ve Hun siyasetini öğrenerek tecrübe kazanmıştır. Attila ve Bleda idaresi sırasında Hun İmparatorluğu ile Doğu Roma İmparatorluğu arasında Hun kaçaklarıyla ilgili görüşme yapılmaktaydı. Attila ve Bleda Hun elçisi Esla ile birlikte dönen II. Theodosius'un görevlendirmiş oldukları Roma konsülü Plintha ve Dionysius'u Tuna ve Morava nehirlerinin birleştiği yerdeki Margos (bugünkü Požarevac, Sırbistan)'da karşıladılar. Görüşmenin at sırtında yapılmasını isteyen Attila ve Bleda'ya karşı Roma elçileri de altta kalmamak için bu teklifi kabul etmiştir. Priscus'un yazdıklarına göre; at sırtında uzun süre oturmamış ve hiç müzakere yapmamış olan Roma elçilerinin zor halleri, Attila ve Bleda için eğlence ve alay konusu olmuştur. Yapılan görüşme sonucunda Doğu Roma İmparatorluğu ile Hun İmparatorluğu arasında yapılan Margos Antlaşması imzalanmıştır. Antlaşmanın başlıca maddeleri şunlardır;

Doğu Roma İmparatorluğu, Hunlara ödemekte olduğu vergiyi iki katına çıkaracak (350 pound altından 700 pound altına).
Doğu Roma İmparatorluğu, Hunlara bağlı ve onlara düşman kavimlerle antlaşma yapmayacak, ticari ilişkiler sınır kasabalarında devam edecek.
Doğu Roma İmparatorluğu, elindeki Hun esirleri iade edecek.
Doğu Roma İmparatorluğu, kaçak adam başına 8 Solidus altın ödeyecek.

İskitya Seferi

Attila ve Bleda Margos antlaşmayla; Hun İmparatorluğunun doğu bölgesine yapılacak sefer sırasında Bizans'tan gelebilecek tehditleri tümüyle ortadan kaldırmıştır. II. Theodosius ise bu antlaşmadan sonra, Sasani Şah'ı V. Behram ile aralarında geçmekte olan Ermenistan meselesine yoğunlaşmıştır. Hun kaçaklar geri alınarak bir kısmı idam edilmiş, Bizans'tan gelen altınlarla da İskitya Seferi için hazırlıklar tamamlanmıştır. 435 yılında Attila ve Bleda, Hun ordularının başına geçerek doğuda Volga boylarındaki Bizans'ın teşvikiyle isyan etmiş olan Akatlar ve Ak-Oğuzlar'ın üzerine yürümüştür. Elde ettikleri galibiyetten sonra Attila, oğlu Ellak'ı Akatların başına şef tayin etmiştir. Hun orduları Orta Asya'ya kadar geldikten sonra, dönüş yaparak Kara Deniz'in kuzeyindeki ovalar üzerinden Baltık sahillerine inmiş ve buradaki Sorogları mağlup etmiştir. Bu güç gösterisiyle İmparatorluğunun her yerinde düzen ve istikrarı sağladıktan sonra Attila ve Bleda ordularıyla İmparatorluk merkezine geri dönmüştür. 435-440 yılları arasında geçen bu kontrol ve teşkilatlandırma seferinden sonra Hun İmparatorluğu en geniş sınırlarına ulaşmış ve yaklaşık 4 milyon km²'lik bir coğrafyaya hükmetmiştir.

1. Balkan Seferi

441 yılına gelindiğinde Doğu ve Batı Roma İmparatorluğu tekrar barbar istilalarına mağruz kalmıştır. Vandallar, Genserik idaresi altında Batı Roma İmparatorluğunun Afrika eyaletlerini istila ederek Kartaca'yı ele geçirmiştir. Doğu Roma İmparatorluğu ise Sasanilerin Ermenistan'ı istilası, Anadolu da ise Tzanilerin isyanlarıyla zor zamanlar geçirmektedir. Bizans'ın içinde bulunduğu durumun farkında olan Attila ve Bleda, Bizans ile aralarındaki antlaşma şartlarının değiştirilmesine karar vermiştir. Hun İmparatorluğuna ödenen haracın arttırılması için diplomatik müzakerelere gerek duyulmadığı, II. Theodosius'un karşı koyamayacağı bir saldırı sonucunda daha fazla ganimet elde edecekleri kararına varılmıştır. Saldırı gerekçesi olarak ise Doğu Roma İmparatorluğu'nun Margos Antlaşması'na uymaması ve Margos Piskoposunun Hun mezarlarını talan etmesi gösterilmiştir.

Hun orduları Attila ve Bleda önderliğinde, Tuna nehrini geçerek Viminacium (bugünkü Kostolac) şehrini yerle bir etmiştir. Margus kalesi önlerine gelindiğinde ise, Piskopos teslim olarak canının bağışlanması karşılığında, orduyu kaleye gizlice sokacağının teminatını verir. Attila ve Bleda bu öneriyi kabul ederek Margus kalesini fetheder. II. Theodosius Hunlarla olan antlaşmaya sadık kalacağı sözünü vermiş bu istila karşısında Sasani Şah'ı II. Yezdigirt ile antlaşma imzalayıp, Vandalların istilasına karşı deniz yoluyla Batı Roma İmparatorluğuna yardım amaçlı gönderdiği filoyu geri çağırtmıştır. Bu sefer sonucunda Doğu Roma İmparatorluğunun Hun ordularına karşı koyamayacağı anlaşılmıştır.

2. Balkan Seferi

443 yılına gelindiğinde Attila ve Bleda ordusunu yeni kuşatma araçlarıyla (koçbaşları, mancınıklar) donatarak Balkanların tamamına hakim olabilmek için orduyu dağıtmıştır. Naissus (Nis), Serdica (Sofya), Philippopolis (Filibe) ve Arcadiopolis (Lüleburgaz) şehirlerini sırayla harap edilmiştir. Fakat Attila ile Bleda'nın aralarında çıkan anlaşmazlıklar üzerine, Attila ağabeyi Bleda'yı 445 yılında öldürerek Hun İmparatorluğunun tek hakimi olmuştur. Bizans İmparatorluğunu kesin olarak itaati altına alabilmek için 446 yılında ordularını tekrar harekete geçiren Attila, Dacia Ripensis bölgesindeki (bugünkü Plevne) Utus Savaşında Arnegisclus komutasındaki Bizans ordularını imha etmiştir. Bu galibiyetten sonra ordusunun bir bölümünü Yunanistan'a gönderen Attila, ana orduyla birlikte Konstantinopolis'e hareket etmiştir. Termopylae'ye kadar birçok yeri tahrip eden Hunlar, geri dönerek Büyükçekmeceye kadar gelen ana Hun ordusuna katılmıştır.

Yenilgiyi kabul eden II. Theodosius, Attila ile yeni bir antlaşma yapmak için konsül Anatolius'u Hun ordugahına göndermiştir. 447 yılında Hun İmparatorluğu ile Bizans İmparatorluğu arasında yapılan Anotolyos Antlaşmasıyla;

Doğu Roma İmparatorluğu, yıllık ödediği vergiyi 3 katına çıkartacak (700 pound altından 2.100 pound altına).
Doğu Roma İmparatorluğu, bir defaya mahsus savaş tazminatı ödeyecek (6.000 pound altın)
Doğu Roma İmparatorluğu, Tuna nehrinin güneyinde asker bulundurmayacak.
Doğu Roma İmparatorluğu, elindeki Hun esirleri iade edecek.
Doğu Roma İmparatorluğu, kaçak adam başına 12 Solidus altın ödeyecek.

Priscus'un yazdıklarına göre; Hunlara ödenmek zorunda kalınan olağanüstü vergiler yüzünden, birçok asilzade varlıklarını kaybetmiş, halk isyan etmiş ve iktisadi düşüş yüzünden birçok insan açlıktan ölmüştür kimiside kendini öldürmüştür .

Batı Roma (Galya) Seferi (451)

Batı Roma İmparatoru'nun kızıyla evlenen Attila, çeyiz olarak imparatorluk topraklarının yarısını isteyince, bunu kabul etmeyen Batı Roma'nın üzerine yürüdü. Katalon Ovası'nda Attila, 100 bini Hun geri kalanı da Germen ve Slav kavimlerinden oluşan 200 bin kişilik bir ordu ile iken Roma ordusu da aynı bölgeye 200 bin kişilik ordu ile gelmişti. Hun düşmanı olan kavimlerin hepsi Flavius Aetius ordusunun safında birleşmişlerdi. 20 Haziran 451 günü dünyanın iki yarısı birbiri üzerine yüklendi. Katalon Savaşı yaklaşık 24 saat sürdü ve iki taraf da çok büyük büyük kayıplar verdi. Fakat akşam olduğunda dağılan Roma ordusu oldu. Roma'yı destekleyen Batı Got ordusu da kralları savaşta ölünce çekilmek zorunda kaldı. Attila Roma'nın asker deposu sayılan Galya'yı işgal etmiş, zamanın bilinen dünyasına yenilmezliğini kabul ettirmişti.

İtalya Seferi (452)

450 yılında başlayan Galya seferi Katalon savaşıyla kapanmıştır. Konstantinopolis'te tutsak olan III. Valentinianus'un kız kardeşi Honoria, Attila'ya kendisini kurtarması için bir mektup ve kendisiyle evlenmesini için bir yüzük yollamıştır. İlk başta bunun bir aldatmaca olduğunu düşünen Attila, temkinli davranarak Ravenna'ya bir elçi heyeti gönderir. Honoria'nın serbest bırakılıp haklarının tanınmasını, aksi takdirde olayların daha kötü boyutlara ulaşacağının mesajını verir. III. Valentinianus, Attila'nın bu isteğini reddederek elçileri geri gönderir, Honoria'yı da Roma'ya getirterek üst düzey bir valiyle evlendirir. İsteğinin reddedildiğini öğrenen Attila, 451 yılında ordularını tekrar toplayarak İtalya aleyhinde harekâta başlamıştır. Katalon savaşında kesin bir zafer elde edemeyip saray entrikaları yüzünden Ravenna'da kalmak mecburiyetinde olan Flavius Aetius, vakit ve imkân bulup Hun İmparatoru'nun harekâtıyla meşgul olamamıştır. Bu sebeple Attila, İtalya yolunu bir kale-şehir olan Aquila'nın surları altına kadar kolayca katetmiştir.

Bu şehir, Batı Roma İmparatorluğu'nun doğu sınırlarını savunmaya yarayan bir mevkideydi. Şehir çok sağlamlaştırılmış, muhafızları Gotlardan oluşturulmuş tecrübeli askerlerdi ve komutanları ise Got Prens Antala idi. Hunlar tarafından kuşatılan şehir yaklaşık 3 ay boyunca direndi ve hiçbir zaman teslim olmayacakmış izlenimi doğurdu. Bu biçim uzun bir kuşatmaya fazla rastlamayan, Aquila çevresindeki yerleşim yerlerini yağma etmiş olan Hun ordusu, yiyecek sıkıntısı yüzünden zor zamanlar geçiriyordu ve memnuniyetsizliklerini açıkça belirtmeye başladılar. Attila bu durumun yakın zamanda daha da sakıncalı bir duruma dönüşebileceğini düşünüyor, böyle kalabalık ve kuvvetli bir kaleyi gerisinde bırakıp ilerlemeyi de uygun bulmuyordu. Geri çekilmeyi de İmparatorluğu'nun karşısında, kendisinin aciz ve beceriksiz görülmesini kabul edememiştir. Böyle bir durum ve tereddüt içinde olan ve ne karar alacağını bilmeyen Attila, Jordanes'in naklettiğine göre; bu sırada bir leylek sürüsünün Aquila'yı bırakıp gitmekte olduğunu görür. Attila, askerlerini cesaretlendirmek için bu olaydan yararlanmayı fırsat bilerek askerlerine hitap eder "Üstün bir önsezişle yaratılmış olan bu kuş sürüsü, şehrin kendilerine güvenlik sağlamadığına kanaat getirerek yuvasını bırakıp gitmektedir. Bu kaleyi savunanların artık şehri savunacak kuvvetten ve imkandan mahrum olduğunun kesin bir işaretidir. Demek oluyor ki, düşmanlarımız artık kuşatmamıza uzun zaman dayanamayacaktır." demiştir. Attila'nın bu sözleri askerleri üzerinde büyük bir etki yaratmıştır ve Hun askerleri, koçbaşları ve mancınıklarla artan bir heyecan ve şiddetle saldırıya geçmiştir. Surlarda açtıkları gedikten şehrin içine giren ordu, şehri yağma etmiş ve hiç kimseyi affetmeyerek öldürmüştür. Şehrin yağma edilişi bittikten sonra ise her taraftan verilen ateşle yakılmıştır. Böylelikle Batı Roma İmparatorluğu'nun en meşhur ve korunaklı şehirlerinden birisi haritadan silindiği gibi, İmparatorluğu doğu sınırında koruyan kapı da ortadan kalkmıştır.

Aquila şehri düştükten sonra Attila ordusu ile birlikte İtalya'ya girmiş ve sıra ile Altinum, Padova, Vicenza, Verona, Brixia ve Bergamo gibi şehirleri harabeye çevirmiştir. Yalnızca Pavia ve Milano şehirleri razılıkla boyun eğip, değerli hediyeler karşılığında insanları ve evleri her türlü zarar ve ziyandan kurtulmuştur. Bu davranıştan anlaşılacağı üzere Hunların kendilerine yalnız baş eğmeyenlere acımasız oldukları doğrulanmıştır.

Hunların yaptıkları tahribat, verdikleri zarar karşısında bütün İtalya'yı dehşet ve korku kaplamıştır. Flavius Aetius, İmparatorluğu yıkılmanın eşiğinden kurtarması için toplayabileceği bir ordu ile birlikte defalarca çağrılmıştır. Fakat savaş yorgunu ordusunda çok az asker kalmış olan Aetius, zafer ihtimali görmediğinden, Hunlarla savaşı kabul etmemiştir. Bizans İmparatoru Marcianus'tan da yardım talep edilmiştir. Fakat ne onun ne de Aetius'un askerlerini toplayıp yardıma gelebilmesi uzun bir zaman gerektirmektedir. Galya'ya yerleşmiş olan barbar kabileler de, Attila'dan çekindiklerinden federe sıfatıyla Roma İmparatorluğunu savunmak için asker göndermeyi reddetmiştir. Durum ümitsizdir ve İmparator III. Valentinianus Ravenna'dan Roma'ya kaçmış olmasına rağmen orada da kendini güvende hissetmemektedir. Bu şartlar altında İmparatorluğun kurtulmasını sağlamak için danışmanlarından bazıları İmparator'a, bir elçi heyetinin hazırlanıp çok değerli ganimetlerle birlikte Attila'ya gönderilmesini tavsiye etmiştir. Bu sayede övgü dolu sözler ve ganimetlerle birlikte Hun Hakanı'nın yatıştırılıp, İtalya'yı istila etmekten vazgeçirilmesi kararlaştırılmıştır. Bu plan bir bakıma savaşma yanlısı olanlarca sakıncalı görünse bile; Milano ve Pavia da baş eğerek ve ezikliği kabul ederek kurtulmuştu.

Roma elçiliğine; konsül ve en gözde senatörlerden biri olan Avienus, konsül ve vali Basileus ve Papa I. Leo seçilmiştir. Roma elçi heyeti Attila'yı Acroventus Mamboleius (bugünkü Peschiera del Garda) denilen yerde bulmuştur. Hun ordusu, Mincio Irmağı kenarında ihtiyar papayı parlak dini elbise giymiş ve silahsız görünce şaşırmıştır. Piskopos ve Aziz III. Sixtus'un halefi, Gök Tanrısı adına Attila'dan, Roma'yı bağışlayıp, cemaatini barış içinde bırakmasını talep etmiştir.

Papanın kullanmış olduğu hitap ve İmparator III. Valentinianus'un hediye olarak gönderdiği paha biçilemeyecek değerde ganimetler, Attila'nın İtalya'yı işgal etmekten vazgeçirten sebepler olmuştur. Daha sonra Attila'nın, bu ganimetlerin bir kısmını Hun himayesindeki evlenen genç kızlara çeyiz olarak hediye verdiğine dair belgeler vardır. Bazı kaynaklar ise bu seferin o sırada İtalya'yı kırmakta olan veba salgını nedeniyle yarım kaldığını öne sürer.

Kuzey İtalya'dan topladıkları ganimet ve Roma'dan gönderilen altınlar, sefer sırasında orduda patlak veren ufak çaplı memnuniyetsizliğin karşılığı olmuştur. İtalya bu seferde kurtulmuştu; fakat Hun ordusu sapasağlamdı, yeni bir saldırı ve istila tehlikesi şimdiye kadar olduğu gibi bundan sonra da dehşet ve ihtişamını koruyordu. Attila İtalya'yı bırakıp gitmeden önce, Honoria kendisine gönderilmez ve düğün hediyesi olarak yaklaşık 500.000 Solidus altın verilmezse, İtalya'ya tekrar döneceğini, bu sefer daha acımasız davranacağı tehdidinde bulundu. İsteği yerine getirilen Attila, payitahtına dönüşü sırasında, Konstantinopolis'e gönderdiği elçiler aracılığıyla, Bizans'tan II. Theodosius zamanından kendisine borçlu kaldıkları haracı göndermelerini istemiştir. İmparator Marcianus tekrar kuşatılma tehlikesiyle yüz yüze olduğunu bildiği için elçileri yüklü miktarda altınla Hun İmparatorluğu'nun merkezine göndermiştir.

Yıkılışı
Son seferinden kısa süre sonra 453'de Attila öldü ve tahtına en büyük oğlu İlek geçti. Ancak diğer oğulları Dengizek ve İrnek taht kavgasına girdiler. Çıkan karışıklığı fırsat bilen bazı kabileler birlikten ayrıldı ve devlet dağılma sürecine girdi. Attila'nın ölümünden bir yıl sonra Hunlar Nedao Muharebesi'nde yenildi. İlek'in yerine tahta geçen Dengizik de 469'da Bizans'a karşı savaşta öldü ve bu tarih bazı kaynaklarda Hun İmparatorluğu'nun sonu olarak kabul edilir. Attila'nın en küçük oğlu İrnek bir kısım Hun kitlesiyle doğuya doğru göç etti. Karadeniz'in kuzeyindeki Türki kitlelerle karışan bu kitle bugünkü Bulgarların ataları olduğu ve "Bulgar" kelimesinin "bulgalanmak = bulanmak = karışmak" kelimelerinden "bulanan" yani karışan anlamında türediği kabul edilir.

Başkentler
Hun İmparatorluğu'nun başkenti farklı kaynaklarda Segedin ve Macaristan'ın başkenti Budapeşte'nin Budin kesimi yakınlarındaki Sycambria olarak geçmektedir.

Avrupa Hunlarında ekonomi
Batı Hunları klasik göçebe ekonomik hayatına sahipti. Günümüzde bile bazı yerlerde görülen bu anlayış gerçek bir göçebelik değildir. Hiçbir yere bağlı kalmayıp oradan oraya göçenler bazı bedevi ile bazı kazak kabileleridir. Hunların da dahil olduğu göçebelikte yaylaklar ve kışlıklar vardır. Havalar ısındığında daha üst rakımlardaki yaylaklara kışın ise daha aşağıdaki kışlıklara geçilirdi. Her boy ve aşiretin temel olarak yaylak ve kışlağı belli idi. Yani oradan oraya sürekli göçen bir topluluktan bahsetmiyoruz. Kroniklerin ve arkeolojik verilerden de bunu anlıyoruz. Hunların yaptığı temel ekonomik faaliyet koyun ve at yetiştiriciliğidir. Koyundan yün deri et süt elde edip sütten yoğurt peynir ve kımız yapmaktaydılar. Atlar hem kılları hem derileri hem de binek hayvanı olarak çok değerliydi. Büyükbaş hayvan yetiştiriciliği tercih edilmiyordu. Sayısı da Hunlar arasında çok azdır. Hunlar büyük çoğunlukla koyun postunda yapılma çadırlarda kalırlardı. Macaristan'a geldiklerinde bir kısmının kot tarzı evlerde yaşadıklarını da biliyoruz. Hunların dokumayı bilmemesi veyahut çiftçilik yapmadığını bazı batılı yazarlar yazmışlardır fakat arkeolojik kanıtlar bunu yalanlamaktadır. Hunlar keten elbiseler dikmişlerdir. Bazı kurganlardan çıkan demir oraklar da onların bir kısmının tarımla uğraştığını göstermektedir.

Hunlar, Roma ile ticarette köle, at ve kürk ihraç etmişler ipek, şarap ve silah eşyası ithal etmişlerdir. Hunların şarap ve ipek sevdikleri bilinir. Kronikler Attila'nın sarayının ipekten yapıldığını bildirmektedir. Hunların altın ihtiyacını ticaret, Roma ordusunda yaptıkları paralı askerlik ve Romalıların Hunlara ödediği haraç ve vergiler ile sağlanıyordu. Hunların para bastığına dair bir bilgi yoktur. Roma para birimi olan Solidus'u kullandıkları biliniyor.

Avrupa Hun İmparatorları

 Kama Tarkan (352 - 361)
 Balamir (361 - 375)
 Alypbi (Baltazar) - (375 - 386)
 Alypbi (Baltazar) ve Muncuk (386 - 390)
 Muncuk ve Uldız (390 - 408)
 Uldız (408 - 411)
 Karaton (411 - 412)

 Oktar (412 - 430)
 Rua (430 - 434)
 Attila ve Bleda (434 - 445)
 Attila (445 - 454)
 İlek (454 - 455)
 Tuldila (455 - 457)
 Dengizik ve İrnek (457 - 469)

Popüler Kültürdeki Yeri
 Total War: Attila (2015)
 Rome:Total War: Barbarian Invasion (2004)

Kaynakça

Bibliyografya

Dış bağlantılar
* Roma Seferi 'den yararlanılmıştır.

Ayrıca bakınız

 Batı Hun İmparatorluğu

Avrasya'daki göçebeler
Kavimler Göçü
VikiProje Tarih kaynak bekleyen maddeler

Hun İmparatorluğu


Nicholas David Pope    (fæddur  19. apríl 1992 í Soham) er enskur knattspyrnumaður af  með Newcastle  United og enska landsliðinu.

Frá 2016-2022 spilaði Pope með Burnley FC.

Heimildir
https://resultados.as.com/resultados/ficha/deportista/nick_pope/35159

Enskir knattspyrnumenn

Nick Pope


Provazník ist der Familienname folgender Personen:

 František Provazník (* 1978) ist ein tschechoslowakischer Ruderer
 Jiří Provazník (* 1978) ist ein tschechischer Badmintonspieler

Provazník


Trunk Bay je zaljev i plaža na otoku St. John na Američkim Djevičanskim otocima. Trunk Bay dio je Nacionalnog parka Djevičanskih otoka. Trunk Bay je dobio ime po sedmoprugoj kornjači, koja je endemična za Američke Djevičanske otoke i lokalno je poznata kao . Područje plaže podijeljeno je na dvije polovice, glavnu plažu i područje za kupanje u zaljevu Trunk Bay te uvalu Burgesman koja se nalazi na zapadnom kraju zaljeva Trunk Bay u blizini zaljeva Jumby. Njegovi sadržaji uključuju snack bar, tuševe i zahode, spasioca i podvodnu stazu za ronjenje s disalicom na koraljnom grebenu. Trunk Bay je dosljedno proglašavan jednom od najboljih plaža na svijetu.

Trunk Cay

Trunk Cay mali je otočić prekriven travom koji se nalazi u zaljevu Trunk Bay. Obala je visoka 48 stopa i nalazi se samo 200 stopa od plaže Trunk Bay.  To je otočić stjenovitih litica, koraljnih pješčanih plaža i palmi. Služba Nacionalnog parka Djevičanskih otoka nudi podvodne staze za ronjenje oko otoka.

Galerija

Izvori

Vodene mase u Američkim Djevičanskim otocima
Plaže

Trunk Bay


Philip "Phil" Leo Parslow (* 2. August 1936 in Los Angeles County, Kalifornien; † 29. Juli 2003 in Sherman Oaks, Los Angeles) war ein US-amerikanischer American-Football-Spieler und Filmproduzent.

Leben
Philip Leo Parslow spielte Ende der 1950er Jahre an der University of California, Los Angeles Football. Verletzungsbedingt beendete er seine Karriere und absolvierte das zuvor frisch ins Leben gerufene Regieassistenzprogramm der Directors Guild of America. Zum ersten Mal assistierte er 1967 in der Filmkomödie Rosie! dem Regisseur David Lowell Rich, bevor er 1971 mit dem Westerndrama Der Cowboy zum ersten Mal in der Produktionsleitung arbeitete und ab 1973 mit dem Filmdrama Zeit der Prüfungen vollständig in die Produktion wechselte. Ab den 1980er Jahren produzierte Parslow neben Serien wie Der Denver-Clan und Falcon Crest auch Fernsehfilme wie Ein Zuhause für Joey, Philadelphia Gang und Der geschlagene Mann.

Am 29. Juli 2003 verstarb Parslow an den Folgen eines Herzinfarkts.

Filmografie (Auswahl)
 1973: Zeit der Prüfungen (The Paper Chase)
 1974: Familiengeheimnisse (The Underground Man)
 1975: Der Rächer von Kalifornien (The Master Gunfighter)
 1978: Ein Feind des Volkes (An Enemy of the People)
 1981: Der Denver-Clan (Dynasty, Fernsehserie, 13 Folgen)
 1983: Am Ende des Weges (Right of Way)
 1987: Blutige Hände (Murder Ordained)
 1987: Ein Zuhause für Joey (The Father Clements Story)
 1988–1990: Falcon Crest (Fernsehserie, 44 Folgen)
 1988: Philadelphia Gang (Crossing the Mob)
 1993: Als Baby entführt (There Was a Little Boy)
 1993: Der geschlagene Mann (Men Don't Tell)
 1994: Ich kämpfe um mein Kind (Because Mommy Works)
 1994: The Innocent – Jagd auf ein unschuldiges Kind (The Innocent)
 1995–1996: Der Klient (The Client, Fernsehserie, 20 Folgen)

Weblinks

Einzelnachweise

Filmproduzent
American-Football-Spieler (UCLA Bruins)
US-Amerikaner
Geboren 1936
Gestorben 2003
Mann

Philip L. Parslow


est un réalisateur japonais, né le  dans la préfecture de Tokushima.

Biographie

Takahiro Miki naît le  dans la préfecture de Tokushima. Il assiste au faculté des lettres de l'université Waseda, à Tokyo, d'où il sort diplômé.

Filmographie

Cinéma

Longs métrages
 2010 :
 2011 :
 2012 :
 2012 :
 2013 :
 2014 :
 2014 :
 2015 :
 2016 :
 2016 :
 2017 :
 2018 :
 2019 :
 2020 :
 2020 :
 2021 :

Courts métrages

Télévision

Séries télévisées

Notes et références

Liens externes

Réalisateur japonais
Naissance en août 1974
Étudiant de l'université Waseda

Takahiro Miki


The Last Time I Saw Paris (La última vez que vi París en español) es una canción de 1940 compuesta por Jerome Kern con letras de Oscar Hammerstein II. La canción fue interpretada por Ann Sothern en la película de 1941: Lady Be Good, y ganó el premio Óscar a la mejor canción original de dicho año.

Sin embargo, la pieza no fue compuesta para la película. Hammerstein declaró que la canción "no fue compuesta para ese fin". En diciembre de 1940, seis adaptaciones de la misma, alcanzaron el listado de ventas de la mano de Kate Smith, quien se hizo con los derechos exclusivos durante seis semanas. La canción satisface la nostalgia en varias canciones de localidades europeas por las que se producía la batalla de Francia junto con la canción A Nightingale Sang in Berkeley Square.

La canción se hizo con el Óscar a la mejor canción original en 1941 siendo este el segundo conseguido por Kern tras The Way You Look Tonight de 1936 y el primero de Hammerstein.

Versiones
En 2005, Seth MacFarlane con la voz de Brian Griffin realizó una versión de la canción para el álbum Family Guy: Live in Vegas.

Referencias

Enlaces externos
 Escena de la película YouTube

Canciones de 1941
Canciones ganadoras del premio Óscar a la mejor canción original

The Last Time I Saw Paris (canción)


Santa Maria del Parto a Mergellina (Presveta Marija od rođenja u Mergellini) je crkva koja se nalazi u kvartu Chiaia u Napulju, južna Italija. Crkva je neobično smještena na vrhu privatne zgrade i pristupa joj se stubištem, smještenim iza restorana koji se nalazi na trgu Mergellina.

Povijest
Crkvu je osnovao pjesnik Jacopo Sannazaro na zemljištu koje mu je darovao aragonski kralj Fridrik I. 1497. godine. Godine 1526. Sannazaro je napisao pjesmu na latinskom heksametru pod naslovom De partus Virginis (Rođenje Djevice) koja je pomogla da crkva dobije ime. Crkva je dovršena nedugo prije nego što je pjesnik umro 1530. godine, darovana je redovnicima Santa Maria dei Servi. Sannazzarova grobnica nalazi se iza oltara. Donja crkva je izvorno bila posvećena Vergine del Parto (Djevica rođenja) i kasnije pretvorena u kriptu. Pogrebna kapela je izvorno bila posvećena San Nazariju, a kasnije je pretvorena u crkvu "Santa Maria del Parto". Godine 1886. crkva je proglašena nacionalnim spomenikom i postala je vlasništvo države.

Umjetnost i arhitektura
Glavno djelo u crkvi je polupoganska grobnica pjesnika, predstavljena na pijedestalu pod imenom Actius Sincerus i okrunjena Fameom na fresci Niccolòa Rossija, Giordanovog sljedbenika. Kip, sa svojom složenom poganskom ikonografijom (1537.), postavljen je u koru iza oltara, a izgradili su ga kipari Bartolomeo Ammannati, Giovanni Angelo Montorsoli i Francesco Ferrucci, iako ga je inicirao Girolamo Santacroce Mramor je kupljen 1537. Niša je inspirirana ambijentom Arkadije, ima i prikaze Neptuna s trozubom, Pana i nimfe Sirinke, svi plešući i pjevajući hvalospjeve našem pjesniku, te satira koji zadivljeno gleda. Raspored neki smatraju s neskladnom kompozicijom i s pretjeranim pokretima figura.

Kipovi Apolona i Minerve nalaze se na bočnim stranama grobnice, međutim, s obzirom na njihov položaj u crkvi, njihova postolja označena su Davidom i Juditom. Epitaf venecijanskog kardinala Pietra Bemba, tajnika pape Lava X., u podnožju grobnice, glasi: Od cvijeta do svetog pepela, ovdje leži slavni i iskreni Sannazaro, blizu Vergilija u poeziji kao u grobu Vergilijev grob je pronađen u blizini Napulja.

Kapela sadrži slike s arkadskom i mitološkom ikonografijom. Također sadrži freske Susreta Abrahama i tri anđela ; na stropu su naslikane 'Astronomija, Filozofija, Gramatika i Retorika (1699.). U ulaznom luku Putti je raširio cvijeće na fresci Giovana Bernarda Lame. Pločnik (1561.) napravio je Fabrizio Manlio di Barletta

U kapeli u blizini prezbiterija, uljana slika Bogojavljenja pripisuje se Janu van Eycku ; ova je slika, tvrdio je Vasari, bila prvo ulje na platnu u Italiji. Ostala značajna djela građevine su dva kipa koje su isklesala braća nasljednici Jacopa i Sannazara, mladi lik s knjigom u ruci, crvotočni (ali restaurirani) ostaci scene rođenja Giovannija da Nole.

U prvoj kapeli s desne strane oltara nalazi se slika svetog Mihaela arkanđela koji prodire grlo zmijolikog Lucifera, obično poznatog kao Vrag iz Mergelline, za kojeg se tradicionalno vjeruje da prikazuje ozloglašenu mladu Napuljku koja je iskušala Diomeda Carafu, tadašnjeg biskupa od Ariana. Sveti Mihovil ju pobjeđuje u pobjedi nad svjetovnim iskušenjem ("ella morta giace in ogni luogo e viva sta in ogni luogo" što u prijevodu znači "ona je posvuda mrtva, a posvuda je živa".

Priča se da je ovdje pokopan španjolski slikar Jusepe de Ribera.

Izvori

Bibliografija
 Tanja Michalsky, Erlösung in Arkadien. Sannazaros Grabmal und die Resemantisierung antiker Ausdrucksformen, u: Benvenuto Cellini. Kunst und Kunsttheorie im 16. Jahrhundert , Alessandro Nova / Anna Schreurs (ur. ), Köln 2003., str. 239-254 (prikaz, ostalo).
 Napoli e dintorni, Touring club Italia, Touring Editore, 2001.
 Benedetto Croce, Storie e leggende napoletane, Napoli, Adelphi, 1999.
 Idem, La tomba di Jacobo Sannazzaro i crkva di S. Maria del Parto, u "Napoli Nobilissima", I (1892), 5, str. 70.

Vanjske poveznice

 Crkva Santa Maria del Parto su Napoligrafia
 Službena stranica Santa Maria del Parto

Katoličke crkve u Napulju
Barokne crkve u Napulju
Renesansne crkve u Napulju

Santa Maria del Parto a Mergellina


Bill Westenhofer ist ein Filmtechniker, der sich auf visuelle Effekte spezialisiert hat und für Rhythm & Hues arbeitet.

Leben
Nach Filmen wie Stuart Little, Men In Black 2 und Stuart Little 2 erhielt Westenhofer im Jahr 2006 seine erste Oscarnominierung für den Film Die Chroniken von Narnia: Der König von Narnia. Im Jahr 2008 konnte er den Filmpreis für Der Goldene Kompass mit seinen Kollegen Michael L. Fink, Ben Morris und Trevor Wood schließlich gewinnen.

2012 arbeitete Westenhofer an dem Drama Life of Pi unter der Regie von Ang Lee, das auf den Roman Schiffbruch mit Tiger basiert. 2016 arbeitete Westenhofer an der Spieleverfilmung Warcraft: The Beginning, wobei er sich für die Integration eines Murloc als Easter Egg für die Fans einsetzte.

Filmografie (Auswahl)
 1995: Waterworld
 1996: Kazaam – Der Geist aus der Flasche  (Kazaam)
 1997: Speed 2: Cruise Control
 1997: Spawn
 1998: Schweinchen Babe in der großen Stadt (Babe: Pig in the City)
 1999: Stuart Little
 2000: Frequency
 2001: Im Netz der Spinne (Along Came a Spider)
 2001: Cats & Dogs – Wie Hund und Katz (Cats & Dogs)
 2002: Men In Black 2 (Men In Black II)
 2002: Stuart Little 2
 2003: Welcome to the Jungle
 2003: Buddy – Der Weihnachtself (Elf)
 2005: Die Chroniken von Narnia: Der König von Narnia (The Chronicles of Narnia: The Lion, the Witch and the Wardrobe)
 2007: Der Goldene Kompass (The Golden Compass)
 2009: Die fast vergessene Welt (Land of the Lost)
 2010: Das A-Team – Der Film (The A-Team)
 2012: Life of Pi: Schiffbruch mit Tiger (Life of Pi)
 2012: Stirb langsam – Ein guter Tag zum Sterben (A Good Day to Die Hard)
 2013: Percy Jackson – Im Bann des Zyklopen (Percy Jackson: Sea of Monsters)
 2016: Warcraft: The Beginning (Warcraft)

Auszeichnungen
 1999: BAFTA Award: Nominierung in der Kategorie Beste visuelle Effekte für Schweinchen Babe in der großen Stadt
 2006: BAFTA Award: Nominierung in der Kategorie Beste visuelle Effekte für Die Chroniken von Narnia: Der König von Narnia
 2006: Oscar: Nominierung in der Kategorie Beste visuelle Effekte für Die Chroniken von Narnia: Der König von Narnia
 2008: BAFTA Award: Auszeichnung in der Kategorie Beste visuelle Effekte für Der Goldene Kompass
 2008: Oscar: Auszeichnung in der Kategorie Beste visuelle Effekte für Der Goldene Kompass
 2013: Oscar: Auszeichnung in der Kategorie Beste visuelle Effekte für Life of Pi: Schiffbruch mit Tiger

Weblinks

Einzelnachweise

Spezialeffektkünstler
Oscarpreisträger
Geboren im 20. Jahrhundert
Mann

Bill Westenhofer


Sidsel Sander Mittet (født 1986) er en dansk skønlitterær forfatter, der både har skrevet fantasy og sci-fi.

Sidsel Sander Mittet er opvokset på Als, hvor hendes familie flyttede til, da hun var otte år. Her gik hun på Sønderborg Gymnasium og HF, hvorfra hun blev matematisk student i 2005. I samme periode begyndte Mittet at optræde med ildshow i familiegruppen Ildfolket. Gruppen består af hendes mor og søster samt en veninde.

I 2006 flyttede Mittet til Fyn, hvor hun læste på Odense Universitet. I 2012 blev hun færdig som cand.mag. i dansk. Under sit studie skrev Mittet analyser og klassikerguides for Litteratursiden.dk, ligesom hun fik en del videnskabelige artikler udgivet i bl.a. Tidsskriftet Spring, Salon 55 og Synsvinkler. Hun bidrog endvidere til den svenske antologi Queera läsningar - Litteraturvetenskap möter quuerteori (Rosenlarv Förlag, 2012).

I 2013 blev Mittet ansat på HF & VUC Fyn i Nyborg som underviser i dansk, og i 2015 debuterede Mittet som skønlitterær forfatter med Rent blod, den første bog i serien om Morika. Første bog i prequel-trilogien Krøniken om Morika udkom i 2016.

I 2019 forlod Mittet highfantasygenren og gik over til lowfantasy med trilogien Bjergtaget. Den sidste bog i denne serie, Jordmassens Dronning, modtog prisen for årets danske fantasykarakter. Prisen blev uddelt af danskfantasy.dk.

Mittet forlod helt fantasygenren og gik over til dystopisk sci-fi, da hun i 2021 udgav første bog i trilogien Flammen og Bølgen.

Bibliografi
 Morika
 Rent blod, 2015, Forlaget Facet,
 Vildhunden og panteren, 2015, Forlaget Facet,
 Blodets bånd, 2016, Forlaget Facet,
 Krøniken om Morika
 Sandsnogens bid, 2016, Forlaget Facet,
 Solbiens brod, 2017, Forlaget Facet,
 "Stenløvens brøl", 2018, Forlaget Facet,

 Bjergtaget
 1. Og de blev lokket, 2019, Forlaget Facet,
 2. Smagen af aske, 2019, Forlaget Facet,
 3 Jordmassens Dronning, 2020, Forlaget Facet,
 Flammen og Bølgen
 1. Den røde drage, 2021, Forlaget Facet,

Fantasyforfattere fra Danmark

Sidsel Sander Mittet


La gare de Mykolaïv-Dnistrovsky (ukrainien : Миколаїв-Дністровський) est une gare ferroviaire située dans la ville de Mykolaïv (oblast de Lviv) en Ukraine.

Situation ferroviaire

Histoire
La gare est ouverte en 1873 et fait partie de la ligne de chemin de fer Ligne Lviv-Stryï-Tchop, elle est exploitée par compagnie ferroviaire de Lviv.

Service des voyageurs

Accueil

Desserte

Intermodalité

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Transport ferroviaire en Ukraine,
 Liste de gares en Ukraine.

Liens externes

Gare dans l'oblast de Lviv
Gare mise en service en 1873

Gare de Mykolaïv-Dnistrovsky


An Calamagrostis fiebrigii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Pilg.. An Calamagrostis fiebrigii in nahilalakip ha genus nga Calamagrostis, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Calamagrostis

Calamagrostis fiebrigii


A participação dos bielorrussos na Guerra Civil na Líbia continua a ser uma questão controversa. A mídia informou repetidamente sobre militares e mercenários bielorrussos que lutaram ao lado das forças do governo. As autoridades negam esta informação.

Vale a pena notar que a Bielorrússia foi um dos países que condenaram a operação da OTAN e não reconheceram o Conselho Nacional de Transição.

Na véspera
Nos anos 2000, as relações entre a Bielorrússia e a Líbia se intensificaram, inclusive na esfera militar. Em 2009, foi assinado um acordo de cooperação militar. Em junho de 2010, o exército líbio participou de exercícios com a 11ª Brigada Mecanizada separada da Bielorrússia.

De acordo com o conselheiro da Embaixada da Bielorrússia em Trípoli, Georgy Gromyko, antes da guerra civil e da intervenção estrangeira, um contingente de 500 conselheiros militares, instrutores e especialistas bielorrussos estava estacionado no país. Com o início das hostilidades, parte deles foi evacuada. No entanto, de acordo com o adido militar Igor Kachugin, o exército não foi introduzido oficialmente no país. No entanto, ele não descartou a possibilidade de que alguém possa assinar contratos individuais com as forças de segurança Líbias.

Informação
Fontes americanas (a CNN e a Agência de inteligência e análise Stratfor), russas (jornal Komsomolskaya Pravda), bielorrussas (os observadores militares Alexander Alesin e Egor Lebedok), suecas (SIPRI), rebeldes (Ibrahim Abdel Magid) e internacionais (chefe do grupo de trabalho das Nações Unidas sobre o uso de mercenários, José Luis Gómez del Prado) disseram que as forças do governo foram auxiliadas por autoridades e cidadãos bielorrussos.

Os primeiros relatórios referem-se a 15 de fevereiro de 2011. Eles tocaram o voo Ilyushin Il-76 de Baranavitchy para Sebha. Avião supostamente entregou armas para partidários de Muammar Gaddafi. No final do mês, a mídia ocidental escreveu que mercenários da Europa Oriental (bielorrussos, sérvios, ucranianos e romenos) estavam reprimindo os protestos na Líbia.

Mercenários bielorrussos e especialistas militares do estado estavam envolvidos no treinamento de militares líbios, reparo e operação de equipamentos militares. Os bielorrussos introduziram elementos da guerra de guerrilha na tática, transferiram os militares de veículos blindados para picapes, prestaram assistência significativa no aumento da mobilidade de tropas e na contra-ofensiva de Primavera dos partidários do regime de Gaddafi.

Os bielorrussos na Líbia eram dominados por ex-militares que perderam seus empregos na década de 1990. Na zona de conflito operavam franco-atiradores, técnicos, oficiais do Estado-Maior, pilotos e forças especiais.

Várias fontes estimaram seu número de várias dezenas a várias centenas de pessoas.

Negação
O governo bielorrusso negou todas as informações sobre a participação dos bielorrussos no conflito. Foram negadas informações sobre militares e mercenários.

Alguns especialistas (Alexander Khramchikhin, vice-diretor do Instituto de análise política e militar, e Sergei Balmasov, especialista do Instituto do Oriente Médio e do Conselho Russo de Assuntos Internacionais) também duvidaram da participação dos bielorrussos na guerra. Os relatos foram atribuídos à guerra da informação do Ocidente contra o governo de Alexander Lukashenko. Os especialistas também notaram uma base de evidências fraca.

Prisioneiros
Em Agosto-Setembro de 2011, quatro bielorrussos foram capturados por rebeldes líbios. Eles foram condenados a 10 anos de prisão por colaborar com o regime de Gaddafi. No entanto, os esforços dos serviços especiais e diplomatas conseguiram libertar os quatro.

Ver também
 Participação dos bielorrussos na Guerra Civil Angolana
 Especialistas militares da Bielorrússia
 Conflito pela Embaixada da Líbia em Minsk

Ligações externas
 Комментарий начальника управления информации – пресс-секретаря МИД Андрея Савиных в связи с появлением публикаций со ссылкой на заявление рабочей группы ООН по вопросам наемничества // МИД РБ : официальный сайт. — 9 апреля 2011.
 Белорусский военный специалист после почти семи лет плена в Ливии вернулся на родину // ТАСС : информационное агенства. — 2 февраля 2018.
 Егор Лебедок. Белорусское военное присутствие в Африке // Thinktanks.by : сайт белорусских исследований. —  7 февраля 2021.

Guerra Civil Líbia de 2011
Mercenários

Participação dos bielorrussos na Guerra Civil Líbia


La gare de Novooleksiïvka (ukrainien : Новоолексіївка) est une gare ferroviaire située dans la commune urbaine de Novooleksiïvka, dans l'oblast de Kherson, en Ukraine.

Situation ferroviaire

Elle ouvre en 1874 sur la ligne  Melitopol–Djankoï.

Histoire

Service des voyageurs

Accueil

Desserte

Intermodalité

Depuis l'annexion de la Crimée en 2014, c'est la dernière gare ukrainienne desservie.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Transport ferroviaire en Ukraine
 Liste de gares en Ukraine

Liens externes
 Novooleksiïvka sur le site tochka-na-karte

Gare dans l'oblast de Kherson
Gare mise en service en 1874

Gare de Novooleksiïvka


Tutub o Tuttub fue una ciudad-Estado de la antigua Mesopotamia, situada a orillas del río Diyala. Actualmente sus ruinas se encuentran en Khafaji, o Tell Khafajah (este de Bagdad, Irak). Destacó durante el período dinástico arcaico (hacia 2900 a. C. - 2334 a. C.), época de la que conocemos, entre otros importantes vestigios arqueológicos, un templo de forma oval. En época paleobabilónica Tutub, anteriormente vasalla de Ešnunna, contó con una breve dinastía independiente hacia el año 1895 a. C.

Excavaciones
Fue excavada por investigadores de la universidad de Chicago entre 1930 y 1938. Además del templo se encontraron barrios residenciales, excavados ampliamente. Se encontraron 65 viviendas situadas en 12 niveles diferentes de ocupación. Las viviendas, situadas sobre promontorios, debieron pertenecer a familias de alto estatus. No obstante, las viviendas excavadas presentan similitudes arquitectónicas con otras encontradas en diferentes ciudades mesopotámicas de la época, como por ejemplo la planta rectangular, los muros compartidos y las habitaciones multitudinarias.

Referencias

Ciudades de Mesopotamia

Tutub


ඇම්බර් ලෝරා හර්ඩ් (උපත 1986 අප්‍රේල් 22) යනු ඇමරිකානු නිළියකි. ඇය චිත්‍රපට ක්ෂේත්‍රය වෙත පිවිසියේ 2004 ක්‍රීඩා නාට්‍යයක් වූ Friday Night Lights තුළිනි. North Country සහ Alpha Dog චිත්‍රපටවල සුළු චරිත නිරූපණයෙන් පසුව, හර්ඩ් සිය ප්‍රථම ප්‍රධාන චරිතය නිරූපණය කළේ All the Boys Love Mandy Lane (2006) චිත්‍රපටයේ ය. අනතුරුව ඇය ද සීඩබ්ලියු රූපවාහිනී වැඩසටහනක් වූ Hidden Palms (2007) හි පෙනී සිටියා ය.

හර්ඩ්ව ජනයා විසින් හඳුනාගත්තේ 2008 Never Back Down සහ Pineapple Express චිත්‍රපටවලිනි. ඇය යොවුන් හොලිවුඩ් සම්මාන උළෙලේ දී, පාරවේධන සම්මානය හිමි කරගත්තා ය. The Informers, The Stepfather, Zombieland, සහ The Joneses චිත්‍රපට හේතුවෙන් ඇය කෙරෙහි තවදුරටත් අවධානය යොමු විය. අනතුරුව ඇය ජෝන් කාපෙන්ටර්ගේ The Wardහි ප්‍රධාන චරිත නිරූපණය කළා ය. එසේම ඇය නිකොලස් කේජ් සමග Drive Angry චිත්‍රපටයේත්, ජොනී ඩෙප් සමග The Rum Diary චිත්‍රපටයේත් රංගනයෙහි යෙදුණා ය. The Rum Diaryහි රංගනය වෙනුවෙන් ඇය හොලිවුඩ් චිත්‍රපට උළෙලේ ස්පොට්ලයිට් සම්මානය හිමි කරගත්තා ය. 2014දී ඇය 3 Days to Kill චිත්‍රපටයේත්, 2015දී Magic Mike XXL සහ The Danish Girl චිත්‍රපයවලත් රැඟුවා ය. ඉදිරියේ තිරගත වීමට නියමිත වීරකථා චිත්‍රපටයක් වන Justice League චිත්‍රපටයේ මීරාගේ චරිතය ඇය විසින් නිරූපණය කරනු ඇත.

මුල්කාලීන දිවිය
හර්ඩ් උපත ලැබූයේ ටෙක්සාස්හි ඔස්ටින් ප්‍රදේශයේ ය. ඇගේ මව වූ ප්‍රැට්‍රීෂියා ප්‍රේජ් (විවාහයට පෙර පාර්සන්ස්) අන්තර්ජාල සමීක්ෂකවරියක වූ අතර, ඇගේ පියා වූ ඩේවිඩ් ක්ලින්ටන් හර්ඩ් කොන්ත්‍රාත්කරුවකු විය. ඇයට විට්නි නම් සොයුරියක වේ. උසස් පාසලෙන් ඉවත් වූ ඇය, පසුව නිවසේ සිට අධ්‍යන පාඨමාලාවක් හදාරා ඩිප්ලෝමාවක් හිමි කරගත්තා ය. හර්ඩ්ගේ වයස 16 වන විට ඇගේ හොඳම මිතුරා මෝටර් රථ අනුතරකින් මරණයට පත් විය. කතෝලිකයකු ලෙස හැදීවැඩුණු ඇම්බර් පසුව, තමන් අදේවවාදියකු බැව් ප්‍රකාශයට පත්කළා ය. ඇගේ එකල පෙම්වතා විසින් ඇයව දාර්ශනික-නවකථාකාරිණියක වූ ඒන් රෑන්ඩ් හට හඳුන්වා දෙන ලදී.

නිර්මාණ දායකත්වය

චිත්‍රපට

රූපවාහිනිය

ඇගයුම්

ආශ්‍රේයයන්

බාහිර සබැඳි

1986 උපත්
21වන සියවසේ ඇමරිකානු නිළියෝ
ටෙක්සාස්හි ඔස්ටින්හි නිළියෝ
ඇමරිකානු අදේවවාදියෝ
ඇමරිකානු චිත්‍රපට නිළියෝ
ඇමරිකානු හිටපු ක්‍රිස්තියානුවෝ
ඇමරිකානු රූපවාහිනී නිළියෝ
හිටපු රෝමානු කතෝලිකයෝ
LGBT නිළියෝ
එක්සත් ජනපදයේ LGBT විනෝදාස්වාදකයෝ
ටෙක්සාස්හි LGBT ජනයා
ජීවත්වන්නෝ

ඇම්බර් හර්ඩ්


Les Confessions d'un mangeur d'opium (titre anglais original : Confessions of an Opium Eater) est un film américain réalisé par Albert Zugsmith, sorti en 1962. Il s'inspire librement du récit autobiographique de Thomas De Quincey : Confessions d'un mangeur d'opium anglais (en anglais : Confessions of an English Opium-Eater).

Synopsis
Gilbert de Quincey (Vincent Price), un marin, est à la recherche de son ami George Wah, un journaliste qui a disparu alors qu'il enquêtait sur les Tongs à Chinatown. C'est le début d'une série d'aventures que l'opium rendra plus incertaines encore.

Fiche technique
 Titre français : Les Confessions d'un mangeur d'opium
 Titre original américain :
 Réalisation : Albert Zugsmith
 Scénario : Robert Hill, librement adapté du récit autobiographique de Thomas De Quincey : Confessions d'un mangeur d'opium anglais (en anglais : Confessions of an English Opium-Eater).
 Musique : Albert Glasser
 Décors : Eugène Lourié
 Costumes: Roger J. Weinberg, Norah Sharpe
 Photographie : Joseph Biroc
 Son: Ralph Butler
 Montage : Ray Livingston Robert S. Eisen et Edward Curtiss
 Production : Albert Zugsmith
 Société de production : Photoplay Associates
 Société de distribution : Allied Artists (États-Unis)
 Pays :
 Langue originale : anglais
 Genre : Drame
 Durée : 85 minutes
 Dates de sortie :
États-Unis :
France :

Distribution
 Vincent Price : Gilbert De Quincey
 Linda Ho : Ruby Low
 Philip Ahn : Virginia Morgan
 Richard Loo : George Wah
 June Kyoto Lu (sous le nom de June Kim) : Lotus
 Yvonne Moray : Child
 Terence de Marney ! l'efflanqué

Voir aussi

Bibliographie
 Jean-Louis Veuillot », « les confessions d'un mangeur d'opium »,  Téléciné , Paris, Fédération des Loisirs et Culture Cinématographique (FLECC), , ,
  Leonard Maltin, « Confessions of an Opium Eater », Leonard Maltin's 2001 Movie & Video Guide, Signet, New York, 2000, 1648 p., ,
 Jean Tulard, « Confessions d'un mangeur d'opium  », Guide des Films A-E, Éditions Robert Laffont (collection Bouquins), Paris, 2005, 1195 p., p.747,

Article annexe

 Psychotrope au cinéma et à la télévision

Liens externes

 https://www.psychovision.net/films/critiques/fiche/1186-confessions-dun-mangeur-dopium-les

Film américain sorti en 1962
Film dramatique américain
Film américain en noir et blanc
Film tourné à San Francisco
Film sur l'opium

Les Confessions d'un mangeur d'opium


Agrilus tarae é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Bellamy, 1999.

Referências

tarae

Agrilus tarae


Boronia safrolifera es una especie de arbusto perteneciente a la familia de los cítricos. Es originaria de Australia.

Descripción
Es un arbusto que alcanza un tamaño de 0,5-1 m de altura, las ramitas poco a moderadamente hirsutas. Las hojas son pinnadas con 7-19 folíolos, el folíolo terminal más corto; el raquis 90-30 mm de largo, con alas curvadas, foliolos estrecho-elípticos a elíptico-oblongos o estrechos, de 3-15 mm mm de largo, 1.3 de ancho, el ápice obtuso a agudo y mucronado, márgenes enteros o ligeramente dentados, recurvado de plano, glabro a escasamente hirsutos, más pálida la superficie inferior; pecíolo 3-10 mm de largo. Las inflorescencias son terminales para axilares, con 3-6 flores; y pedicelos de 4-12 mm de largo. Cáliz glabro. Pétalos 5-7, imbricados, de color rosa oscuro (ocasionalmente claro), glabro a excepción de los márgenes ciliados, no es persistente en el fruto.

Distribución y hábitat
Crece en suelos arenosos, húmedos y cálidos al norte de Port Stephens en Nueva Gales del Sur y también en Queensland.

Taxonomía
Boronia safrolifera fue descrita por Edwin Cheel y publicado en Journal and Proceedings of the Royal Society of New South Wales: 58: 146, en el año 1924.
Sinonimia
 Boronia pinnata var. alba F.M.Bailey
 Boronia safrolifera var. alba (F.M.Bailey) C.T.White

Referencias

Enlaces externos

safrolifera

Boronia safrolifera


Le dème d'Ínachos, en  / Dímos Ináchou, est un ancien dème du  district régional d'Étolie-Acarnanie, en Grèce-Occidentale. Depuis 2010, il est fusionné au sein du dème d'Amphilochie.

Selon le recensement de 2011, la population du dème compte .

La localité tire son nom de la rivière Inachos, affluent du fleuve Achelóos.

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Dème en Grèce-Occidentale
Étolie-Acarnanie

Dème d'Ínachos


Parque Nacional de Nouabalé-Ndoki (en francés: Parc National de Nouabalé-Ndoki) es un parque nacional en la República del Congo. Establecido en 1993, en el norte del Congo, está principalmente poblado de elefantes, monos, que van desde gorilas de tierras bajas occidentales hasta los chimpancés y los bongos. Tiene 3.921,61 kilómetros cuadrados (1.514,14 millas cuadradas) de selva virgen tropical, sin presencia humana en su interior y con algunos pobladores en los pueblos periféricos. Los bosques tienen una rica biodiversidad de 300 especies de aves, además de 1000 especies de plantas y árboles en las que se incluyen las caobas en peligro de extinción.

Véase también
Geografía de la República del Congo
Geografía de África

Referencias

Nouabalé-Ndoki
Patrimonio de la Humanidad en la República del Congo
Áreas protegidas establecidas en 1993
República del Congo en 1993

Parque nacional de Nouabalé-Ndoki


في دورة رولان غاروس الدولية عام 1899 فاز في بطولة فردي الرجال اللاعب ( الفرنسي) بول أيمي (Paul Aymé).

الأبطال

مراجع

دورات رولان غاروس
دورة رولان جاروس
رياضة فرنسية في 1899

البطولات الفرنسية 1899 (كرة مضرب)


أرنو دوس سانتوس ( في بيوتر)  لاعب كرة قدم فرنسي معتزل كان يجيد اللعب في خط الوسط وحاليا مدرب من دون عقد .

لعب دوس سانتوس في أندية بولوني (1964-1966) روين (1966-1970) موناكو (1970-1972) بوردو (1972-1974) تروا (1974-1976) ليل (1976-1980) .

تولى دوس سانتوس تدريب أندية ليل (1982-1984) بوفيه (1984-1986) روين (1986-1990) لنس (1990-1992) إستر (1993-1994) أميين (1994-1998) إستر مجددا (1999-2002) .

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية فرنسيون
لاعبو وسط كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
فرنسيون من أصل برتغالي
لاعبو الدوري الفرنسي
لاعبو الدوري الفرنسي الدرجة الثانية
لاعبو بوردو
لاعبو بولوني
لاعبو تروا
لاعبو روين
لاعبو كرة قدم فرنسيون
لاعبو ليل
لاعبو موناكو
مدربو روين
مدربو كرة قدم فرنسيون
مواليد 1945
مدربو نادي ليل
مدربو نادي لانس
مدربو نادي إستر
مدربو نادي أميين
مدربو نادي بوفيه

أرنو دوس سانتوس


Dericorythidae es una familia de insectos ortópteros celíferos. Se distribuye por el sur de Europa, Norte de África y Asia.

Géneros
Según Orthoptera Species File (5.0):
 Conophyminae Mishchenko, 1952
 Bienkoa Mishchenko, 1950
 Conophyma Zubovski, 1898
 Conophymacris Willemse, 1933
 Conophymopsis Huang, 1983
 Khayyamia Koçak, 1981
 Plotnikovia Umnov, 1930
 Tarbinskia Mishchenko, 1950
 Zagrosia Descamps, 1967
 Dericorythinae Jacobson & V.L. Bianchi, 1905
 Anamesacris Uvarov, 1934
 Bolivaremia Morales-Agacino, 1949
 Dericorys Serville, 1838
 Farsinella Bei-Bienko, 1948
 Pamphagulus Uvarov, 1929
 Iranellinae Mishchenko, 1952
 Iranella Uvarov, 1922
 Iraniobia Bei-Bienko, 1954
 Iraniola Bei-Bienko, 1954

Referencias

 Jacobson & V.L. Bianchi, 1902-1905 : Orthoptera and Pseudoneuroptera of the Russian Empire. Priamokrylyia i lozhnostchatokrylyia Rossiiskoi imperii 172, 299

Familias de insectos

Dericorythidae


Earl of Kinnoull (sometimes spelled Earl of Kinnoul) is a title in the Peerage of Scotland. It was created in 1633 for George Hay, 1st Viscount of Dupplin. Other associated titles are: Viscount Dupplin and Lord Hay of Kinfauns (1627) and Baron Hay of Pedwardine (1711). The former two are in the Peerage of Scotland, while the third is in the Peerage of Great Britain. The title of Viscount Dupplin is the courtesy title for the Earl's eldest son and heir.

History

The Hay clan descends from Norman-born knight Guillaume de la Haye, who was pincerna (cup bearer or butler) to Malcolm IV and William the Lion. Charles I advanced Sir George Hay to the peerage on 4 May 1627 under the titles of Lord Hay of  Kinfauns and Viscount Dupplin. On 25 May 1633, Hay was created the Earl of Kinnoull by King Charles I.

The Hay family share a common ancestor with the Earls of Erroll. Gilbert de la Hay (died April 1333), ancestor of the Earls of Erroll, was the older brother of William de la Hay, ancestor of the Earls of Kinnoull. In 1251, William received a charter of two carucates of land from his brother, which was confirmed by King Alexander III.

In 1711, the unofficial prime minister Robert Harley, 1st Earl of Oxford and Earl Mortimer, made his son-in-law Viscount Dupplin  Baron Hay of Pedwardine in the Peerage of Great Britain.

The family seat is Dupplin Castle, just outside Perth, Scotland.

Earls of Kinnoull (1633)
George Hay, 1st Earl of Kinnoull (d. 1634)
George Hay, 2nd Earl of Kinnoull (d. 1644), son of the first earl
George Hay, 3rd Earl of Kinnoull (d. 1650),  son of the second earl
William Hay, 4th Earl of Kinnoull (d. 1677), son of the second earl
George Hay, 5th Earl of Kinnoull (d. 1687), son of fourth earl
William Hay, 6th Earl of Kinnoull (d. 1709), second son of the fourth earl
Thomas Hay, 7th Earl of Kinnoull (d. 1719), great-grandson of younger brother of the first earl
George Hay, 8th Earl of Kinnoull (1689–1758), son of the seventh earl
Thomas Hay, 9th Earl of Kinnoull (1710–1787), son of the eighth earl
Robert Hay-Drummond, 10th Earl of Kinnoull (1751–1804), nephew of the ninth earl
Thomas Hay-Drummond, 11th Earl of Kinnoull (1785–1866), son of the 10th earl
George Hay-Drummond, 12th Earl of Kinnoull (1827–1897), son of the 11th earl
Archibald Hay, 13th Earl of Kinnoull (1855–1916), third son of the 12th earl
George Harley Hay, 14th Earl of Kinnoull (1902–1938), grandson of the 13th earl
Arthur William George Patrick Hay, 15th Earl of Kinnoull (1935–2013), son of the 14th earl
 Charles William Harley Hay, 16th Earl of Kinnoull (b. 1962), son of the 15th earl

The heir apparent is the present holder's son, William Thomas Charles Hay, Viscount Dupplin (b. 2011).

Arms

See also
Kinnoull Hill

References

External links
The Official website of Clan Hay

Earldoms in the Peerage of Scotland
1633 establishments in Scotland
Noble titles created in 1633

Earl of Kinnoull


Hans Schleier (né le  à Breslau et mort le  à Leipzig) est un historien allemand.

Biographie
Schleier étudie l'histoire à Leipzig de 1952 à 1956 et obtient son doctorat en 1963 sous la direction d'Ernst Engelberg avec une thèse sur Sybel und Treitschke. Il est habilité en 1974 avec l'ouvrage Die bürgerliche deutsche Geschichtsschreibung der Weimarer Republik.

De 1956 à 1991, Schleier est chercheur associé à l'Institut central d'histoire de l'Académie des sciences de la RDA. Il édite un ouvrage de  publié en 1965.

Après la réunification, Schleier fait partie du programme d'intégration des scientifiques et occupe des postes de professeur invité et de professeur suppléant à Bielefeld et Düsseldorf au cours des semestres d'hiver entre 1990 et 1994.

1980-2000 Schleier est membre du bureau de la commission internationale sur l'histoire et la théorie des sciences historiques au Comité International des Sciences Historiques, puis membre de la commission. De 1973 à 1990, il est membre du comité de rédaction de Jahrbuch der Geschichte et de 1982 à 1991 de la Storia della Storiografia (histoire de l'historiographie). À partir de 1990, il coédite Fundamenta Historica et à partir de 1992 Wissen und Kritik. Texte und Beiträge zur Methodologie des historischen und theologischen Denkens seit der Aufklärung.

Travaux
 Die bürgerliche deutsche Geschichtsschreibung der Weimarer Republik. I. Strömungen – Konzeptionen – Institutionen. II. Die linksliberalen Historiker, Pahl-Rugenstein, Köln 1975.
 Karl Lamprecht. Alternative zu Ranke. Schriften zur Geschichtstheorie. Hrsg. und mit einem Essay: Der Kulturhistoriker Karl Lamprecht, der "Methodenstreit" und die Folgen, von Hans Schleier. Reclam, Leipzig 1988. (RUB 1256).
 Geschichte der deutschen Kulturgeschichtsschreibung. Band 1: Vom Ende des 18. bis Ende des 19. Jahrhunderts (= Wissen und Kritik; Bd. 24.1), Waltrop: Hartmut Spenner 2002, 2 Bde., 1191 S., .

Liens externes

Historien allemand
Naissance en janvier 1931
Naissance à Breslau
Décès en avril 2018
Décès à Leipzig
Décès à 87 ans

Hans Schleier


Motorna jahta A (M/Y A) je luksuzna motorna jahta koju je dizajnirao Filip Stark, a konstruirao poznati pomorski arhitekt Martin Francis.Jahtu je izgradila tvrtka Blohm + Voss na brodogradilištu HDW u Kielu. U funkciji je od studenog 2004. godine, a kupcu je predana 2008. godine. Prema nepotvrđenim izvješćima, troškovi izgradnje jahte iznosili su oko 300 milijuna dolara. Duljina od oko 119 metara i zapremina od 6 000 tona, svrstava ovu jahtu među najveće jahte svijeta. Jahta "A" posjeduje glavni apartman i još šest apartmana za smještaj od ukupno 14 gostiju i može primiti oko 40 članova posade.
Prema pisanju medija, jahta je dobila ime "A" kako bi uvijek bila na samom vrhu brodskih registara. Jahta pripada Andrejаu Meljničenku.

Dizajn i razvoj
Kako i obično biva s mnogim luksuznim jahtama, o motornoj jahti "A" znalo se vrlo malo za vrijeme njezine izgradnje. Prema nekim izjavama Filip Stark je kao uzor prilikom dizajniranja uzeo američke ratne brodove i jahta je specijalno dizajnirana da se obrani od napada modernih gusara.

Izvori

U izradi

Motorna jahta A (M/Y A)


Nogami Takeshi ( 野上 武志) je japanski mangaka koji je poznat ponajviše po mangi Shidenkai no Maki i parodiji anime serije Girls und Panzer; "Girls und Panzer: Ribbon warrior".

Njegova djela su ponajviše o djevojkama u doba adolescencije i njihovim životima koji su na neki način povezani s vojnim vozilima.

U Girls und Panzer, Nogami je izmislio izgled likova timova "Kaba", "Ahiru" i "Arikui". Također je dizajnirao likove u anime-a koji se pojavio u anime seriji Shirobako.

Njegov najdraži tenk je japanski Tip 74.

Djela

 Koutetsu no Shoujo-tachi (2001)
 Moeyo Sensha Gakkou!! (2005)

 Tetsusha Teikoku no Joshuu (2005)
 Yamato Nadeshiko 007 (2005)
 Sailor Fuku to Juusensha (2006)
 Tsuki no Umi no Rua (2007)
 Soukai no Seiki (2011)
 Strike Witches: Africa no Majo (2012)
 Marine Corps Yumi (2012)
 Seilor Kentouki Arashi (2012)
 Shidenkai no Maki (2013)
 Girls und Panzer: Comic Anthology 1 Chapter 1 (2013)
 Girls und Panzer: Ribbon no Musha (2014)
 Dai 3-hikou Shoujo-tai (2015)
 The Secret Shogun (2017)

Izvori

 Manga i anime umjetnici

Takeshi Nogami


بندقية اقتحام أو بندقية هجومية هي نوع من البنادق التي تطلق الذخائر بشكل آلي أو شبه آلي. أول من صنع هذا النوع من البنادق هم الروس، ولكن الألمان كانوا أول من استخدمها بكثرة وذلك في الحرب العالمية الثانية. من أشهر البنادق الهجومية: الكلاشنكوف (AK-47)، وإم16. تتصف البنادق الهجومية بكونها طويلة في الغالب.

الخصائص التي يجب توفرها حتى توصف البندقية بأنها هجومية هو أن تكون سلاح فردي مصمم للإطلاق من على الكتف وأن تملك القدرة على اختيار كيفية إطلاق النار: آلياً أو نصف آلي.

مراجع

أسلحة فردية
اختراعات ألمانية
اختراعات ألمانية نازية
اختراعات روسية

بندقية اقتحام


دايهاتسو ميدجت  أو قزم دايهاتسو هي شاحنة صغيرة أحادية المقعد صُنعت بواسطة شركة تصنيع السيارات اليابانية دايهاتسو، وبالرغم من أن العديد من السيارات المختلفة قد حملت اسم Midget من قبل. إلا أن جميعها قد اشترك في التصميم النفعي للمقعد الأحادي، بسقفها المغلق أو نصف المغلق.

ميدجت 1

الميدجت الأصلية كانت تُصنع في الفترة من عام 1957 حتى 1972 ، وكانت مزودة بثلاثة عجلات، اثنان بالخلف والأخرى في الأمام . كما ظهرت منها نماذج أبكر وتلك كانت مزودة بمقود شبيه بمقود الدراجة النارية بدلاً من عجلة القيادة .
الميدجت 1 كانت تباع خارج اليابان أيضاً باسم Bajaj أو Tri-Mobile أو Bemo .

ميدجت 2

تم تقديم Midget II كفكرة عام 1993 في معرض Tokyo Motor Show ، في الفترة من عام 1996 إلى 2001 ، صنعت دايهاتسو عربة صغيرة Kei ذات أربع عجلات، ومثل سيارات Kei فقد زودت بمحرك سعته 660 سي سي، وهي متوفرة بمقعد واحد أو مقعدين ونقل أوتوماتيكي أو يدوي حسب الرغبة .

مراجع

وصلات خارجية
 نموذج لميدجت أصلية .
 متحف تويوتا وبه صورة لميدجت MP5 .
 سيارات Midget II للبيع في اليابان .

سيارات دايهاتسو
سيارات اليابان
لمركبات ذات الثلاث عجلات

دايهاتسو ميدجت