Infoganda is a term describing dramatic or literary work that contains both elements of an infomercial and propaganda.  The term has been sporadically used in both the popular media and in blogs since 2001.

Definition
Propaganda is a message with an underlying agenda.  That agenda may be obvious or not.  Typically this term is used to refer to dramatic or literary works created by highly biased government or religious entities.

Infoganda is a form of propaganda in which the message is delivered in a format that imitates an infomercial (a commercial message that purports itself to be purely informational).  An infomercial is a work of commercial speech (typically a television advertisement) whose purpose is to advertise a commercial endeavor.  These commercials can often include fake news anchors that pretend to be neutral observers even though they are all participants in a ruse to sell something. The combination of an infomercial and propaganda is an advertisement or show that pretends to be neutral (typically a news source) that has a real agenda of promoting the biased viewpoint of a large organization, typically a religious or government entity.

History
It was explained to a large audience by Rob Corddry on The Daily Show with Jon Stewart on March 17, 2004. The Daily Show use of the word infoganda was in reference to a U.S. government video released in early March 2004 to many local television stations.  The video featured a short report in local television news format that provided information about recent revisions to prescription drug coverage provided by Medicare.

Infoganda is a relatively new phenomenon.  However, many historical instances of propaganda were very close to being infoganda.  Filmed news reports of World War II, the Korean War, and other wars can be seen as having carried propaganda in a news format.

However, despite superficial similarities with propaganda, the term infoganda refers to a very peculiar kind of propaganda.   The infomercial format that has developed in the U.S. since 1990 has a specific format, which includes fabricated names for the reporters, scripted interviews with other supposedly neutral people, a maximum use of authority-projecting (costumed) professionals (doctors, lawyers, etc.), the use of statistics in the same way that news organizations use it, and other similarities to local news.  Infoganda is the use of this format to sell propaganda to the viewers.

See also
 Advocacy journalism
 News propaganda
 Video news release

Promotion and marketing communications

Infoganda


In mathematics, in particular in the theory of schemes in algebraic geometry, a flat morphism f from a scheme X to a scheme Y is a morphism such that the induced map on every stalk is a flat map of rings, i.e.,

is a flat map for all P in X. A map of rings  is called flat if it is a homomorphism that makes B a flat A-module. A morphism of schemes is called faithfully flat if it is both surjective and flat.

Two basic intuitions regarding flat morphisms are:
flatness is a generic property; and
the failure of flatness occurs on the jumping set of the morphism.

The first of these comes from commutative algebra: subject to some finiteness conditions on f, it can be shown that there is a non-empty open subscheme  of Y, such that f restricted to Y′ is a flat morphism (generic flatness). Here 'restriction' is interpreted by means of the fiber product of schemes, applied to f and the inclusion map of  into Y.

For the second, the idea is that morphisms in algebraic geometry can exhibit discontinuities of a kind that are detected by flatness. For instance, the operation of blowing down in the birational geometry of an algebraic surface, can give a single fiber that is of dimension 1 when all the others have dimension 0. It turns out (retrospectively) that flatness in morphisms is directly related to controlling this sort of semicontinuity, or one-sided jumping.

Flat morphisms are used to define (more than one version of) the flat topos, and flat cohomology of sheaves from it. This is a deep-lying theory, and has not been found easy to handle. The concept of étale morphism (and so étale cohomology) depends on the flat morphism concept: an étale morphism being flat, of finite type, and unramified.

Examples/non-examples
Consider the affine scheme

induced from the obvious morphism of algebras

Since proving flatness for this morphism amounts to computing

we resolve the complex numbers

and tensor by the module representing our scheme giving the sequence of -modules

Because  is not a zero divisor we have a trivial kernel, hence the homology group vanishes.

Miracle flatness
Other examples of flat morphisms can be found using "miracle flatness" which states that if you have a morphism  between a Cohen–Macaulay scheme to a regular scheme with equidimensional fibers, then it is flat. Easy examples of this are elliptic fibrations, smooth morphisms, and morphisms to stratified varieties which satisfy miracle flatness on each of the strata.

Hilbert schemes
The universal examples of flat morphisms of schemes are given by Hilbert schemes. This is because Hilbert schemes parameterize universal classes of flat morphisms, and every flat morphism is the pullback from some Hilbert scheme. I.e., if  is flat, there exists a commutative diagram

for the Hilbert scheme of all flat morphisms to . Since  is flat, the fibers  all have the same Hilbert polynomial , hence we could have similarly written  for the Hilbert scheme above.

Non-examples

Blowup
One class of non-examples are given by blowup maps

One easy example is the blowup of a point in . If we take the origin, this is given by the morphism

 sending

where the fiber over a point  is a copy of , i.e.,

which follows from

But for , we get the isomorphism

The reason this fails to be flat is because of the Miracle flatness lemma, which can be checked locally.

Infinite resolution
A simple non-example of a flat morphism is  This is because

is an infinite complex, which we can find by taking a flat resolution of ,

and tensor the resolution with , we find that

showing that the morphism cannot be flat. Another non-example of a flat morphism is a blowup since a flat morphism necessarily has equi-dimensional fibers.

Properties of flat morphisms
Let  be a morphism of schemes. For a morphism , let  and  The morphism f is flat if and only if for every g, the pullback  is an exact functor from the category of quasi-coherent -modules to the category of quasi-coherent -modules.

Assume  and  are morphisms of schemes and f is flat at x in X. Then g is flat at  if and only if gf is flat at x. In particular, if f is faithfully flat, then g is flat or faithfully flat if and only if gf is flat or faithfully flat, respectively.

Fundamental properties
 The composite of two flat morphisms is flat.
 The fiber product of two flat or faithfully flat morphisms is a flat or faithfully flat morphism, respectively.
 Flatness and faithful flatness is preserved by base change: If f is flat or faithfully flat and , then the fiber product  is flat or faithfully flat, respectively.
 The set of points where a morphism (locally of finite presentation) is flat is open.
 If f is faithfully flat and of finite presentation, and if gf is finite type or finite presentation, then g is of finite type or finite presentation, respectively.

Suppose  is a flat morphism of schemes.

 If F is a quasi-coherent sheaf of finite presentation on Y (in particular, if F is coherent), and if J is the annihilator of F on Y, then , the pullback of the inclusion map, is an injection, and the image of  in  is the annihilator of  on X.
 If f is faithfully flat and if G is a quasi-coherent -module, then the pullback map on global sections  is injective.

Suppose  is flat. Let X and Y be S-schemes, and let  and  be their base change by h.

 If  is quasi-compact and dominant, then its base change  is quasi-compact and dominant.
 If h is faithfully flat, then the pullback map  is injective.
 Assume  is quasi-compact and quasi-separated. Let Z be the closed image of X, and let  be the canonical injection. Then the closed subscheme determined by the base change  is the closed image of .

Topological properties
If  is flat, then it possesses all of the following properties:

For every point x of X and every generization y′ of , there is a generization x′ of x such that .
For every point x of X, .
For every irreducible closed subset Y′ of Y, every irreducible component of f−1(Y′) dominates Y′.
If Z and Z′ are two irreducible closed subsets of Y with Z contained in Z′, then for every irreducible component T of f−1(Z), there is an irreducible component T′ of f−1(Z′) containing T.
For every irreducible component T of X, the closure of f(T) is an irreducible component of Y.
If Y is irreducible with generic point y, and if f−1(y) is irreducible, then X is irreducible.
If f is also closed, the image of every connected component of X is a connected component of Y.
For every pro-constructible subset Z of Y, .

If f is flat and locally of finite presentation, then f is universally open. However, if f is faithfully flat and quasi-compact, it is not in general true that f is open, even if X and Y are noetherian. Furthermore, no converse to this statement holds: If f is the canonical map from the reduced scheme Xred to X, then f is a universal homeomorphism, but for X non-reduced and noetherian, f is never flat.

If  is faithfully flat, then:
The topology on Y is the quotient topology relative to f.
If f is also quasi-compact, and if Z is a subset of Y, then Z is a locally closed pro-constructible subset of Y if and only if f−1(Z) is a locally closed pro-constructible subset of X.

If f is flat and locally of finite presentation, then for each of the following properties P, the set of points where f has P is open:
Serre's condition Sk (for any fixed k).
Geometrically regular.
Geometrically normal.

If in addition f is proper, then the same is true for each of the following properties:
Geometrically reduced.
Geometrically reduced and having k geometric connected components (for any fixed k).
Geometrically integral.

Flatness and dimension
Assume  and  are locally noetherian, and let .

Let x be a point of X and . If f is flat, then . Conversely, if this equality holds for all x, X is Cohen–Macaulay, and Y is regular, and furthermore f maps closed points to closed points, then f is flat.
If f is faithfully flat, then for each closed subset Z of Y, .
Suppose f is flat and F is a quasi-coherent module over Y. If F has projective dimension at most n, then  has projective dimension at most n.

Descent properties
 Assume f is flat at x in X. If X is reduced or normal at x, then Y is reduced or normal, respectively, at f(x). Conversely, if f is also of finite presentation and f−1(y) is reduced or normal, respectively, at x, then X is reduced or normal, respectively, at x.
 In particular, if f is faithfully flat, then X reduced or normal implies that Y is reduced or normal, respectively. If f is faithfully flat and of finite presentation, then all the fibers of f reduced or normal implies that X is reduced or normal, respectively.
 If f is flat at x in X, and if X is integral or integrally closed at x, then Y is integral or integrally closed, respectively, at f(x).
 If f is faithfully flat, X is locally integral, and the topological space of Y is locally noetherian, then Y is locally integral.
 If f is faithfully flat and quasi-compact, and if X is locally noetherian, then Y is also locally noetherian.
 Assume f is flat and X and Y are locally noetherian. If X is regular at x, then Y is regular at f(x). Conversely, if Y is regular at f(x) and f−1(f(x)) is regular at x, then X is regular at x.
 Assume f is flat and X and Y are locally noetherian. If X is normal at x, then Y is normal at f(x). Conversely, if Y is normal at f(x) and f−1(f(x)) is normal at x, then X is normal at x.

Let  be faithfully flat. Let F be a quasi-coherent sheaf on Y, and let F′ be the pullback of F to Y′. Then F is flat over Y if and only if F′ is flat over Y′.

Assume f is faithfully flat and quasi-compact. Let G be a quasi-coherent sheaf on Y, and let F denote its pullback to X. Then F is finite type, finite presentation, or locally free of rank n if and only if G has the corresponding property.

Suppose  is an S-morphism of S-schemes. Let  be faithfully flat and quasi-compact, and let X′, Y′, and f′ denote the base changes by g. Then for each of the following properties P, if f′ has P, then f has P.

Open.
Closed.
Quasi-compact and a homeomorphism onto its image.
A homeomorphism.
Additionally, for each of the following properties P, f has P if and only if f′ has P.
Universally open.
Universally closed.
A universal homeomorphism.
Quasi-compact.
Quasi-compact and dominant.
Quasi-compact and universally bicontinuous.
Separated.
Quasi-separated.
Locally of finite type.
Locally of finite presentation.
Finite type.
Finite presentation.
Proper.
An isomorphism.
A monomorphism.
An open immersion.
A quasi-compact immersion.
A closed immersion.
Affine.
Quasi-affine.
Finite.
Quasi-finite.
Integral.

It is possible for f′ to be a local isomorphism without f being even a local immersion.

If f is quasi-compact and L is an invertible sheaf on X, then L is f-ample or f-very ample if and only if its pullback L′ is f′-ample or f′-very ample, respectively. However, it is not true that f is projective if and only if f′ is projective. It is not even true that if f is proper and f′ is projective, then f is quasi-projective, because it is possible to have an f′-ample sheaf on X′ which does not descend to X.

See also
 fpqc morphism
 Relative effective Cartier divisor, an example of a flat morphism
 Degeneration (algebraic geometry)

Notes

References
, section 6.

Morphisms of schemes

Flat morphism


Pakao ili izvorno Inferno, prvi je dio epskog spjeva Božanske komedije talijanskog pjesnika Dantea Alighierija. U Paklu započinje njegovo putovanje s Vergilijem, koji će ga voditi kroz sva tri duševna stanja sve do samoga Boga. Sastoji se od 33 pjevanja u kojima je pakao kroz svoje grijehe i otuđenost od Boga alegorijski prikaz zemaljskoga svijeta i njegove izopačenosti ljudskih strasti, opačina i poroka.

Pakao je prikazan kao lijevak s užim dijelom u sredini Zemlje. Rubovi tog lijevka imaju urezane vodoravne stube, koji oblikuju devet koncentričnih kružnica na kojima se kažnjavaju različiti grijesi. Te kružne linije su krugovi pakla, koji su sve uži prema središtu Zemlje. Njihove obale, koje su razrušene zbog potresa, koji je pratio trenutke Kristove smrti, omogućavaju silazak iz jednog kruga u drugi.

Grješnici su smješteni unutar lijevka po težini grijeha: najmanje grješni nalaze se na vrhu, a najveći grješnici na dnu. Svaka kazna u jednom od krugova pakla je dvojaka: grješnik je kažnjen duhovno i tjelesno. Najveća duhovna kazna je nemogućnost viđenja Boga i dobivanja njegove milosti, a ostale (manje) duhovne kazne su tjeskoba duše i osjećaji vječne patnje. Tjelesne kazne posebno su opisane i njihova težina ovisi o veličini grijeha. Ipak, svim tjelesnim kaznama je zajedničko što izazivaju bol, patnju i vječno progonstvo zbog razvratnog života.

Pakao je ujedno bio i najzanimljiviji dio za brojne umjetnike (slikare, kipare i glazbenika) koji su većinu djela posvećenih Božanstvenoj komediji stvorili upravo na temu Pakla.

Uvod

Prvo pjevanje

Prvo (uvodno) pjevanje započinje prizorom Dantea koji šeta negdje na površini Zemlje, obuzet strahom i tjeskobom i bez nade da će se sam popeti na brdo obasjano suncem, koje je u prenesenom značenju simbol duhovnog spasa i sreće. Prizor je smješten na Veliki četvrtak, dan uspostave euharistije i Posljednje večere, 24. ožujka (ili 7. travnja) 1300. godine. Sve se događa uoči svitanja Velikog petka. Pripovjedač, sam Dante, ima 35 godina i nalazi se u dubokoj šumi hodajući po čudnom (ili pravom) putu prema planini. Na putu mu se ispriječe tri zvijeri: lonza ili leopard, leone ili lav i lupa odnosno vučica. Te tri zvijeri, uzete iz starozavjetne knjige Jeremije, predstavljaju tri oblika duše, simboli neumjerenosti, bahatosti i pohlepe, kao i koristoljublja i lakomosti. Zviježde Ovan počinje sjajnije sjati nagoviještajući svitanje zore Velikog petka, a zvijeri ga dovode do nižeg mjesta gdje sunce još nije doprlo svojim zrakama. Uto se pojavljuju Vergilije, rimski pjesnik i pisac Eneide, rođen u vrijeme Julija Cezara (sub Julio) koji je živio u Augustovo vrijeme. Vergilije je bio Danteov književni uzor, te se zbog toga tu javlja kao njegov spasitelj i vodič kroz cijelo djelo.

Sljedeće jutro Dante saznaje da je Vergilija poslala Beatrice Portinari, žena kojoj je Dante posvetio najljepše mladenačke pjesme i koja mu je za života bila prikaz moralne savršenosti. Betarice je poslala Vergilija u ime svoje zagovornice Djevice Marije, mučenice Svete Lucije i biblijske žene i majčinskog uzora Rahele. Nakon što je shvatio cijelu novonastalu situaciju, Dante slijedi Vergilija koji ga vodi na njihovu prvu postaju: ulaz u pakao.

Drugo pjevanje

Vergilije i Dante nastave putem prema vratima pakla na kojima stoji upozorenje: »Svi vi koji ulazite, ostavite svaku nadu!« Ova rečenica, koja na talijanskom glasi Lasciate ogne speranza, voi ch'intrate!, često se prevodi na različite načine i različitim slijedom riječi. Takvih nedoumica najviše je bilo u prijevodu na engleski jezik za SAD ili Ujedinjeno Kraljevstvo. I prije samog prolaska kroz vrata, čuju se glasni vapaji duša koje prolaze vječnu patnju i bol kao kaznu za svoje grijehe. U predvorju pakla nalaze se duše lijenih, koje trčeći vrište jer ih napadaju ose (ponegdje i stršljeni), dok im u trku crvi sišu krv iz nogu. Osim crva, napadaju ih i rojevi muha i skakavaca zbog koji mnogi oslijepe ili proplaču padajući na druga trupla. Prolazeći pokraj lijenih duša u njihovoj patnji, Vergilije odvodi Dantea na obale rijeke Aheront, vrlo značajne u Grčkoj mitologiji. Tamo brojne duše koje su osuđene na vječni nemir u paklu, čekaju da ih Haron (negdje i Harton) preveze na drugu stranu, u toliko neželjeni Pakao.

Nakon što Haron ugleda Dantea kao živu dušu, odbija ga prevesti preko rijeke. No, tu dolazi Vergilije koji mu razjasni da je Dante poslan prema Božjoj naredbi te da ga, ako ne želi propitkivati Božje riječi, propusti jer se neće ništa dogoditi niti će odgovarati i za što. Haron ih propušta, iako nevoljko, a Vergilije smatra da je Haronova nevoljkost dobar znak jer samo proklete duše prelaze rijeku. Za vrijeme prelaska rijeke, zemlja se snažno zatresla i Dante se onesvijestio.

Devet krugova pakla

Pregled
Danteov vodič kroz pakao je rimski pjesnik Vergilije, njegov književni uzor, učitelj i vođa, koji ga provodi kroz svih devet krugova pakla. Svi krugovi nalaze se u obliku koncentričnih kružnica te se prema središtu sužavaju, kako su grijesi sve teži. U samom središtu pakla nalazi se Sotona. Budući da je svaki grješnik počinio dovoljno težak prijestup i podignuo se protiv Boga, svaki od njih, za razliku od duša u čistilištu, ostaje osuđen na vječnu kaznu. Time je Dante utažio pjesničku pravdu kaznivši one koji svojim životom nisu zaslužili vječni život. Grješnici se na vrlo slikovit način moraju nositi sa svojom kaznom; tako se vračare moraju kretati paklom hodajući unazad, s rukama na leđima, a da ne mogu gledati put ispred sebe. Budući da su na Zemlji proricali budućnost, sada ju ne mogu vidjeti. S druge pak strane oni koji su griješili, ali su se prije smrti obratili ne nalaze se u Danteovom Paklu, jer su spoznali težinu svoga grijeha i prigrlili Božje milosrđe.

Strukturno, Dante je sam izgled Pakla pisao prema Aristotelovim zamislima, koje se donekle križaju i s geocentričnim sustavom. Ali Dante koristi jedan dio antičke filozofske misli, dok drugi dio u djelu čine temelji kršćanske vjeroispovijesti, teološke misli i crkvena mistika. Iako se u njemu grješnici kažnjavaju za više grijeha različitih težina, u svim grijesima se javljaju nekih od, prema Danteu, glavnih grijeha: prijevara, nasilje, neumjerenost, bahatost, pohlepu ili sebičnost. Od navedenih prijevara je najzastupljenija i najizrađenija: različiti oblici prijevare javljaju se u sedmom, osmom i devetom krugu (dakle u krugovima s teškim grijesima) ovisno o veličini štete načinjene drugima.

Prvi krug (Limb)

Prije nego što se ukrcao u Haronovu lađu, Dante je među svjetinom prepoznao i neke svoje suvremenike. Iako ih ne spominje, iz povijesnih pregleda daje se iščitati da se radi o papi Celestinu V., koji je uz velika nadanja bio izabran 1294., ali je već u prosincu iste godine, zbog slabosti i nesposobnosti istupio s mjesta Pape.
Odrekavši se papinske tijare, visoki papinski čin preuzima Bonifacije VIII., »neprijatelj firentinske slobode« kako je često isticao Dante. Pjesnik osuđuje asketski misticizam koji se iscrpljuje u pasivnom bježanju od svijeta, što je nagovještaj renesanse, novog preporoda čovječanstva. Prije samog ulaska u Pakao, u ugrijanoj Zemljinoj površini stvara se vodena para i vjetar koji čineći »rujnu svjetlost« zaslijepe Dantea i on pade »kao čovjek svladan snom«.

Dante se budi i slijedi Vergilija koji ga počinje provoditi Paklom. Prvi i najuži krug je Limb. Doslovni prijevod te riječi s latinskog (limbus) označava rubove, granice pakla. Time je Dante htio razdijeliti nekrštene ljude iz Limba od onih koji su se mogli, ali nisu krstili, te se sada muče u Paklu. Iako se to duše nekrštenih ljudi, Isus Krist ih nije kaznio; jedina patnja koju prolaze je želja da ugledaju samoga Boga, onoga Boga koji ih je svojim milosrđem spasio od vječne patnje. Time se važnost krštenja, sakramenta ulaska u Kristovu Crkvu (zajednicu ljudi) dodatno naglašava kao zalog ulaska u Božje kraljevstvo, u vječni mir i radost.

Ovdje živi i sam Vergilije, kao i brojni antički mislioci i pjesnici: Homer, Horacije, Ovidije, Aristotel, Platon i Lukan. Oni dolaze u susret Vergiliju kako bi uveli Dantea u Limb. Iako su svoje vrijeme nisu mogli spoznati Boga i njegovu milost, sada mu zahvaljuju za milost što su izbjegli Pakao i povjerovali u njega. Svi oni žive u velikom dvorcu, okruženom zelenilom i sa sedam vrata, koji opisom uopće ne odgovara apokaliptičnosti Pakla i njegovih stanovnika. Tu s njima žive i neke poznate antičke ličnosti, koje su svojim životom zavrijedili mjesto u Limbu: Julije Cezar (ubio ga je vlastiti sin), Elektra (Plejada) i supruga italskog kralja Korinta, koju je silovao sam Zeus, Kamila (djevica iz Vergilijeva spjeva Eneide), kralj Latin i njegova kćerka Lavinija, Lukrecija (plemkinja koju je silovao vlastiti sin), a među čestitim dušama limba našao se i Saladin, koji je pomilovao kršćansku vojsku i propustio ih kroz svoje zemlje.

U limbu žive i filozofi Sokrat, Demokrit, Diogen iz Sinope, Anaksagora, Tales, Empedoklo, Heraklit, Zenon iz Eleje i Zenon Kitijski. Šetajući po limbu Dante je ugledao i znanstvenika Diskorida, likove iz grčke mitologije poput Orfeja i Linusa i rimske govornike Cicerona i Seneku. Također, susreće i aleksandrijskog geometra i matematičara Euklida i Ptolomeja, aleksandrijskog astronoma i geografa, kao i fizičare Hipokrata i Galena. U limbu se našao i perzijski matematičar Avicena i Ibn Rušd, srednjovjekovni anadluzijski polihistor.

Kasnije je spjevovima Čistilištu i Raju Dante povremeno imenovao još neke poznate osobe koje je sreo u Paklu, točnije limbu.

Drugi krug (Požuda)

Nakon izlaska iz limba, Vergilije i Dante se spuštaju u drugi krug. Pred samim ulazom u drugi krug stoji Minos, mudar i strog kralj iz grčke mitologije. Pjesnik ga je pretvorio u repata polučovjeka, poludemona, koji »repom pravdu kroji«. Nakon što svaka duša ispripovijeda svoje grijehe, strmoglavljuje su za onoliko krugova koliko se puta neman nesmiljeno obavije repom. Pred njim se uvijek nalaze gomile ljudi, a Dante sintetično slika brzinu i užas osude: netom duše kažu, tj. ispovjede se i čuju, zapravo vide pokret repa, guta ih ponor pakla. Živim prizorom odjednom se prekida vječni Minosov posao. Ugledavši Dantea, demon ga grubo i svečano (O, ti...), đavolskom lukavošću i s malo riječi odbija od puta koji će mu donijeti spasenje. Na to ga Vergilije prezirno utišava retoričkom figurom (jer ne smije spomenuti Boga u paklu) rekavši da je Danteov put odredila nebesima svemoćna viša volja.

Prošavši Minosa, Dante ponovo opisuje patnje požudnih duša usporavajući ritam i ponavljanjem riječi sad čime se prenosi na poprište muka. Odjeci beznadna plača u njegovoj duši (bolni zvuci, mnogi jauk) navješćuju njegovu sućut prema osuđenima na vječnu propast, bol i patnju. U drugom krugu neprestano puše jaki hladni vjetar stvarajući oluje, zbog kojih duše gube oslonac i upadaju u virove. Budući da u paklu nema svjetla duše ne vide kuda ih vjetar nosi, pa se sudaraju međusobno ili udaraju u Minosovo prijestolje kuneći Boga. Olujnim zimskim zrakom lete i nepregledna jata čvoraka, koji im se uvlače u usta ili uši. Izgleda kao da njihovim patnjama nema kraja, kao niti nade u bolje sutra (u Paklu su vječno i vlada beznađe). U daljini se čuju i ždralovi, koji svojim glasanjem izluđuju izmučene duše.

Prva poznata grješnica koju Dante susreće je babilonska vladarica naroda (raznih jezika) Semiramida. Ona je ostala glasovita u srednjovjekovnoj književnost zbog ubojstva svoga muža Nina i nedopuštene ljubavi prema sinu, zbog koje je ozakonila slobodu od moralnih pregrada (odnosno dopustila rodoskvrnuće). Uz nju, vjetrovi more i Didonu, kraljicu Kartage (spominje se u Eneidi), koja je zaboravila na dano obećanje mužu ubivši se zbog ljubavi prema rimskom junaku Eneji. Tu je i Kleopatra, Cezarova i Antonijeva ljubavnica, koja se ubila kako je rimski vojskovođa Oktavijan ne bi prisilio da se pojavi u njegovu trijumfu. Dante susreće i trojansku princezu Helenu, ženu Menelajevu koju je oteo Paris uzrokovavši Trojanski rat (opisao Homer u Ilijadi). Upravo je zbog Helene poginuo i Ahilej, koji je pak zbog srdžbe na Agamemnona i Hektora ubio mnogo Trojanaca, a poginuo je u zasjedi na dan vjenčanja.

Među poznatim stanovnicima drugog kruga pakla je i Orlando, vitez Okruglog stola, ubijen zbog ljubavi prema plavokosoj Izoldi, ženi njegova strica Marka. Uz njih tu se nalaze i ljubavni par Tristan i izolda, opjevani u Ovidijevim Metamorfozama, pričama preobraženja. Najpoznatiji ljubavnički par Pakla su Francesca da Rimini, Danteova suvremenica, i Paolo Malatesta, treći sin lorda od Riminija. Paolov stariji brat otkrio je njihovu ljubav, odnosno varanje supružnika, zbog čega ih sada udaraju jaki vjetrovi. Njihov slučaj obradili su i neki kasniji književnici poput Giovannija Boccaccia, pisca zbirke novela Dekameron i engleski pjesnik romantizma John Keats, koji ih je pojevao u sonetu On a dream.

Treći krug (Proždrljivost)

U trećem krugu pakla smještene su duše proždrljivaca. Njihova kazna je vječna kiša koja ih bičuje svojom jačinom. Neumjerenost u jelu i piću ili proždrljivost jedan je od Sedam smrtnih grijeha, pa i zahtijeva oštriju kaznu. Budući da su se oni tijekom zemaljskog života prežderavali, sada ih  muči troglavi pas Kerber, koji ždere njih. I sam je u šestom pjevanju opisan proždrljivim kao crv, koji pohlepno raspolovljuje duše grješnika. Kerber ima tri glave: pačju, pseću i zmijsku, a s time i tri različita načina mučenja. Proždrljivci danomice pužu po blatu slijepi od svojih požuda, simbolizirajući tako besmislenost svojih zemaljskih života; besmislenost sebičnosti umjesto dijeljenja s drugima u potrebi oko sebe.

Kerber, kao i Haron i Minos, ugledavši živu dušu ne želi pustiti Dantea (s njim i Vergilija) u sljedeći krug pakla. Vergilije ponovno zapodjene razgovor opravdavajući Danteov posjet božanskom voljom i naredbom, koju Kerber mora poštovati.

U ovom krugu pojavljuju se i drugi ovisnici poput alkoholičara, pušača, narkomana, pedofila i drugih. Dante u trećem krugu susreće Ciacca (u doslovnom prijevodu ježa) koji se kasnije pojavljuje i u Boccacciovom Dekameronu. Ciacco je bio stanovnik Firence, gdje se odvijala borba između »bijelih« i »crnih«, misleći na Gvelfe i gibeline, suprotstavljene strane talijanske politike u borbi za investituru. Sam Dante pripadao je »bijelima« (Gvelfima), zbog čega je nakon ustoličenja pape Bonifacija VIII. bio protjeran iz grada. Točno u to vrijeme (oko 1300.) odvija se i radnja Božanstvene komedije.

Četvrti krug (Pohlepa)

Najvažnija osoba četvrtoga kruga je Plut (negdje i Plutus ili Pluton), rimsko poosobljenje bogatstva, sin božice ratarstva Demetre. Rimljani su ga zamišljali kao dobroga boga koji svijetom prosipa bogatstvo (začet je na tri puta pooranoj njivi). Neki su ga poistovjećivali s Hadom ili Dis paterom, glavnim bogom predaka. Na početku kruga, Dante i Vergilije ga susreću, a on ih proklinje poznatim stihom »Papé Satàn, papé Satàn aleppe!«

Budući da je Plut za Rimljane bio oličenje bogatstva, njegovo mjesto je u četvrtom krugu namijenjenom pohlepnicima i onima koji su neumjereni u stjecanju bogatstva. Iako zna da njegova kletva neće djelovati, Plut proklinjanjem želi pokazati beznadnost stjecanja bogatstva i uživanja u kratkotrajnom materijalnom, umjesto u onom vječnom i trajnom. Tako je Plut samo primjer čovjeka bez jasnog cilja i bez želje za vječnim Božjim kraljevstvom. Plut spominje je i duše brojnih naroda, koji su si dugim oštrim kopljima probijali prsa u želji za pobjedom, slavom, moći i veličini. Spominje i poneke kardinale i protupape, koji su svoje naslove iskoristili za stjecanje bogatstava iako su naučavali potpuno suprotno. Dotiče se i kockara koji su na zemlji izbjegli, ali ne i u Paklu, zloglasno »kolo sreće« na koje su se postavljali krivovjerci i ovisnici.

Upravo zbog želje za bogatstvom i superiornošću, vladanjem nad drugima, došlo je do brojnih ratova u kojima su redovito (bez iznimke) stradali obični ljudi, sami puk i narod.

Svi oni koji svoju vječnu patnju izvršavaju ovdje, gube svoju jedinstvenost (individualnost) gubeći se u moru grijeha i ljudske pohlepe koja i dalje vlada njihovim mislima.

Kazna pohlepnika je vučenje pretrpanih vreća novcem (kovanicama, zlatnicima) dok se jedne od dviju skupina ne sudare i propadnu. Tada njihova muka počinje ispočetka i tako isponova sve dok ih ne pregaze vreće s njihovim vlastitim zemaljskim bogatstvom. I njihova je kazna simbolična, alegorijski prikazuje nošenje vlastitoga križa.

Peti krug (Srditost)

U petom, posljednjem od krugova neumjerenih u svojim grijesima, nalaze se duže srditih uronjene u blatne vode Stiksa. Srdite osobe, koje za života nisu našle radost u riječima Evanđelja, Bogu ili ljudima oko sebe dave se u blatnoj rijeci punoj mulja i raznoraznih riba. U svojoj patnji su, kako piše Dante, »pasivno bijesni i mrzovoljni«, kao što su bili i za života na Zemlji. Umjesto da zašute i nastoje izroniti, većina njih se nastaviti svađati ili dobacivati riječima gušeći se u travama, algama i blatu što ga nosi rijeka Stiks. Neki idu toliko daleko da i režu jedan na drugoga, dok neki svoj bijes ne mogu niti izraziti riječima.

Uz svaku rijeku veže se i jedan brodar, a na rijeci Stiks duše prevozi Flegias. Kao i Haron i on ima mali brod, ali kako su duše lagane, odjednom prevozi mnogo duša. Dante na pola puta sreće svog sugrađanina Filippa Argentija, pripadnika »crnih« gudelina. Iako se na zna točno zašto ga Dante nije podnosio, smatra se da je vjerojatno zbog suglasnosti o Danteovom progonstvu. Nakon što je Dante napustio Firencu, Argenti mu je uzeo svu imovinu. Zbog toga ga je Dante ostavio u Paklu, gdje se spuštao do najnižih krugova radi svojih grijeha. pri njihovom susretu mu napominje da će »ovdje ostati vječno i da povratka nema«.

U obilasku petog kruga, Dante blagoslovi Boga riječima iz Lukinog evanđelja i time alegorijski spoznaje razmjere svojih grijeha. Razmišljajući o vlastitom grijehu, pronalazi utjehu za duše osuđene na vječnu patnju u blatima Stiksa. Dante ovdje ukazuje i na važnost ispovijedi, kojom čovjek Bogu predaje svoje grijehe kako bi nastavio živjeti bez tereta koji ga vuku prema prostranstvima Pakla.

Baš kao što je Argenti Danteu oduzeo imovinu, čast i ugled, tako je prema božjem milosrđu izgubio spasenje duše i prebivanje u božjem domu. Pod time se misli se na raj, ali »za Argentija bi i čistilište bilo mnogo« pisao je Dante u svojim bilješkama i skicama prije stvaranja Božanske komedije.

Zidine duša i ulaz u Dis

Na drugoj obali rijeke Stiks smjestile su se zidine duša. Izdaleka izgledaju kao visoki zvonici (u nekim suvremenim prijevodima i minareti) koji okružuju grad Dis. Dante gradu daje ime prema rimskom duhu Dis pateru, glavnom duhu predaka i vladaru podzemnog svijeta u Vergilijevoj Eneidi. Prema nekim vjerovanjima pod utjecajem kršćanstva utemeljili su ga pali anđeli, a spominje ga i Sveti Augustin u knjizi Božji grad. Dis je također jedno od Plutonovih (Plutovih) imena, jer su Rimljani imali tri imena. Danteov grad Dis ostavio je snažan utjecaj u zapadnoj filozofskoj misli i humanizmu.

Zidine duša odijeljuju prvih pet krugova neumjernosti od šestog kruga krivovjerje, kao što i odvaja rijeke Stiks i Flegetont. Vrata ispred zida otvori anđeo bez korištenja ključa, već prenošenjem same božje misli. Ulaskom u zidine, Dante i Vergilije ulaze u donji dio pakla, u njegovu drugu razinu.

Šesti krug (Krivovjerje)
U šestom krugu osuđeni su svi nevjernici i krivovjerci poput Epikura i njegovih sljedbenika (epikurista) koji govore da »duša umire s tijelom«. Poznati epikuristi bili su sljedbenici teorije o atomima, poput Demokrita i Leukipa koje Dante ne spominje. Neki smatraju da Epikur nije bio nevjernik (ateist) već agnostik, da je vjerovao u nešto o čemu ništa nije znao. Svi ti krivovjerci (poput Katara u kasnom Srednjem vijeku) pokopani su u gorućim grobovima iz kojih ne mogu izaći već polagano gore, kao sveti Lovro, kojeg su ispekli na ražnju.

U šestom krugu sreće i mnoge borce iz sukoba Gvelfa i gibelina: Farinatu deglia Ubertia, poznatog gibelinskog vođu i sudionika mnogih bitaka, zagovornika za samostalnost Firence; epikusrkog filozofa Cavalcantea de' Cavalcantia, gvelfa i prijatelja Danteova oca i Guida Cavalcantia, talijanskog pjesnika i Danteova najboljeg prijatelja, pripadnika škole »ljupkog novog stila«. Ne zna se zašto ga je Dante stavio u Pakao, ali neki smatraju da je to zbog njihovih političkih nesuglasica o uređenju firentinske države.

Dante među krivovjercima i njihovim širiteljima nalazi Fridirka II., cara svetog Rimskog Carstva, vjerskog skeptika, i Ottaviana degli Ubaldinia, kojem se Dante obraća s il cardinale (kardinale).

Prolazeći grobljem, Dante na jednom spomeniku ugleda natpis Anastazija II. No, mnogi povjesničari književnosti i povjesničari Crkve smatraju da se ne radi o papi, već o istoimenom bizantskom caru, koji nosio naslov Anastazije I. Većina povjesničara smatra da je Dante slučajno dopisao još jedno I. ili namjerno ostavio jedan trag za razmišljanje.

Vergilije objašnjava Danteu zemljopisnu odsječenost šestog kruga od ostatka Pakla: jer se u njemu nalaze krivovjerci, omeđen je dvjema rijekama, zidinama duša i ponorom, koji vodi u naniže dijelove Pakla.

Krajem putovanja šestim krugom Vergilije zapaža da zviježđe Veliki medvjed leži sjeverozapadno od smjera puhanja vjetra Kaurusa, dok se Ribe nalaze na samom obzorju. Također, pomalo nedorečeno spominje i zviježđe Ovna. Prema položaju zvijezda vješto zaključuje da su sada četiri sata u noći, dva prije svitanja, i da je Velika subota (9. travnja 1300.), dan kada je Isusovo tijelo ležalo u grobu.

Sedmi krug (Nasilje)

Šesti i sedmi krug međusobno su odijeljeni rijekom Flegetont, granicom gornjeg i donjeg dijela Pakla. Iz obala rijeke izdižu se visoke usamljene stijene na kojima Dante ugleda Minotaura, čudovišta iz labirinta na otoku Kreti. Minotaur u svom bijesu nagriza svoje vlastito tijelo, dok mu Vergilije objašnjava kako Dante nije njegov omraženi neprijatelj Tezej. Minotaur ih na to propusti u sedmi krug. Dok ulaze u sedmi krug Vergilije objašnjava Danteu da je svo porušeno kamenje koje vidi oko sebe posljedica velikog potresa koji je potresao Zemlju u trenutcima Kristove smrti. Ostaci iz tog potresa viđeni su prije i u drugom krugu.

Sedmi krug pakla podijeljen je na tri pojasa u kojima su smještene duše nasilnika:

Prvi pojas: Nasilnici protiv bližnjih – u prvom sloju ubojice, ratni profiteri, tirani, diktatori i svojevoljni vladari uronjeni su u vrelu krv rijeke Flegeton (Flegetont). Grješnike nadziru Kentaur (pod vodstvom Hirona) i Folus koji ispaljuju strijele u sve grješnike koji su izašli iz kipuće krvi ili prešli dopuštenu granicu. Dok kentaur Nessus provodi Vergilija i Dantea kroz prvi sloj sedmog kruga Pakla, Dante prepoznaje Aleksandra Velikog, »Dionizija« (ne zna se misli li na Dionizija I. ili Dionizija II. iz Sirakuze; oboje su bili nepopularni krvožedni vladari Sicilije), Ezzelina III. Rimskog, najokrutnijeg gibelina, uz kojeg se nalaze i Obizzo II d'Este i Guy de Montfort, šesti earl Engleske.

Na mjestu gdje rijeka postaje plića stvarajući gaz, Vergilije i Dante prelaze na kopno gdje ugledaju Atilu, hunskog vođu i »biča Božjeg«, epirskog kralja Pira (koji niti žrtvovanjem vlastitih ljudi nije uspio postići zacrtane ciljeve), Seksta Pompeja, rimskog vojnog zapovjednika te Riniera da Corneta i Riniera Pazzoa. Nakon što ih je doveo do ulaza u drugi sloj, Nessus se vraća na svoju prvotnu zadaću.

Drugi pojas: Nasilnici protiv samih sebe – drugi pojas (sloj) sedmog kruga čini »šuma samoubojica«, u kojima su samoubojice pretvoreni u trnovito grmlje s brojnim bobicama koje kljuca Harpija, ptica s licem žene koja se hrani (samo)ubojicama u Grčkoj mitologiji. Neki samoubojice su pretvoreni u drveća, koja mogu govoriti samo kada krvare ili trunu. Prilikom proglaska krož šumu, Dante se prisjeća priče o Pietru della Vigni, talijanskom diplomatu, moćnom ministru i savjetniku Fridrika II., cara Svetog Rimskog Carstva, koji se ubio nakon što je izašao iz zatvora. Osim što je pretvoren u drvo, ujedno je i slijep, pa ne može vidjeti novu opasnost ili patnju koja ga čeka. Harpije su opsežno opisane u trećem pjevanju Vergilijeve Eneide, gdje napadaju ljude koji razmišljaju u počinjavanju ubojstva ili samoubojstva.

Budući da su si oduzeli život ne cijeneći ga kao Božji dar, sada se svi samoubojice nalaze u patnji koja njihov vječni život čini besmislenim. Često se spominju tri drveta ili tri grma koji simboliziraju tri stanja u kojima čovjek najčešće počini samoubojstvo.

Dante saznaje i da nakon Posljednjeg suda samoubojicama tijela neće uskrsnuti, već biti bačena gladnim zvjerima Pakla. Oni će i dalje zadržati svoj grmoviti oblik i proživljavati jednake, ako ne i još teže i veće patnje. Na trnovitim udovima visjet će im ostaci vlastitih leševa. Rasipnike, odnosno nasilnike protiv vlastite imovine (imutka) progone i razdiru kuje uz bolne krikove rasipnika, kojima se koža i meso nakon toga obnavljaju kako bi ponovno proživljavali svoju patnju (poveznica s Prometejom, kojem su ptice kljuckale jetra danju, a noću bi se ona obnavljala kako bi se patnja nastavila). Slične patnje proživljavali su i likovi iz mitologije Amerićkih Indijanaca, za koje Dante u svoje vrijeme još nije mogao znati.

Treći pojas: Nasilnici protiv Boga, prirode i rada – u trećem se pojasu svi navedeni nasilnici nalaze pod vatrenom kišom, koja polagano pada na njih. Ovdje se Dante koristio prizorima Sodome i Gomore uzetima iz Staroga zavjeta, točnije Knjige Postanka. Nasilnici protiv Boga leže nepokretni i leže nauznak, nasilnici protiv prirode primorani su trčati dok protivnici rada i lihvari sjede dok im vatrena kiša spaljuje tijela. Među spomenutima Dante prepoznaje likove iz grčkog mitološkog epa Sedmorica protiv Tebe tragičara Eshila. U epu je opisana bitka Sedmorice na čelu s Polinikom i tebanske vojske na čelu s Eteoklom i njegovim pristašama.

Rijeka Flegeton, prepuna vrele krvi, upravo se u trećem pojasu prelijeva u ponor, granicu s osmim krugom. Vergilije objašnjava da se izvorište rijeke nalazi okomito na pružanje otoka Krete na kugli zemaljskoj.

Dante u treće pojasu nasilnika susreće brojne suvremnike i osobe iz kulturnog i političkog života Firence. Tako se sažalijeva nad Brunettom Latinijem, filozofom, književnikom i Danteovim starateljem nakon smrti njegova oca. Pripadao je Gvelfima, istoj političkoj struji kao i Dante, a prevodio je djela antičkih autora poput Aristotela i Platona, gdje je nalazio i svoje uzore. U paklu se našao zbog sodomije i homoseksualnosti, koje je opisavao u svojim djelima. Među poznanicima nalaze se firentinski plemići Catello di Rosso Gianfigliazzi, lihvar koji je bogatstvo stekao u Francuskoj, Ciappo Ubriachi, gibelinski lihvar i padovanski plemić Reginaldo degli Scrovegni, podupiratelj Gvelfa.

Osmi krug (Prijevara)

Osmi, pretposljednji krug pakla, podijeljen je na deset rovova ili tzv. »zlih jaruga« (malebolga). Oblikovan je poput rimskog amfiteatra, unutar kojeg se nalazi deset rovova poredanih kao koncetrične kružnice koje se sužavaju prema posljednjem rovu i bunaru orijaša. Ti rovovi na talijanskom se nazivaju bolgia. Kao i u ostatku Pakla, i ovdje se lakši prijestupi nalaze u gornjim, a teži grijesi u donjim rovovima, bliže Luciferu. Malebolge je slika grada u kojem vlada bezvlašće, koje sa sobom donosi prevare, nasilje, podmitljivost i nestanak bilo kakve društvene pravde, jednakosti ili snošljivosti.

Prvi rov – U prvom rovu nalaze se zavodnici žena i prostitutke, koji kruže u dvjema skupinama dok ih bičuju strastveni đavoli. Dante je posno za prostitutke napravio bilješku u kojoj se osvrnuo na nove zakone o zabrani prostitucije na ulicama te spominje i jubilej (svetu godinu) koji je papa Bonifacije VIII. proglasio 1300. u Rimu. Dante među zavodnicima ugleda Jazona, grčkog mitološkog junaka i pronalazača zlatnog runa. Iako mu je njegova žena Medeja pomogla pronaći zlatno runo, on ju je varao s Glaukom.

Drugi rov – Drugi rov nastanjuju laskavci i blagoglagoljivi ulizice, koji su simbolično uronjeni u ljudsku nečist, odnosno otpadne vode. Kao što su njihove laskave fraze za zemaljskoga života bile isprazne, tako se i oni truju u ispraznim ljudskim izlučevinama. Od poznatijih povijesnih ikova, Dante susreće Thaisa i Alessija Interminellija, suvremenike poznate po prepredenosti i laskavošću.

Treći rov – Simonisti, kupovatelji crkvenih dužnosti, naglavce su zabodeni u šuplje stijene dok im gore tabani. Pojava simonije osobito je bila proširena u srednjem vijeku, kada su se svjetovni vladari i vlastelini prema crkvenim službama odnosili kao prema upravnim položajima pod njihovom vlašću, jedan o primjera takve zlouporabe je i Aleksandar VI. Takve su postupke u Katoličkoj crkvi osudili mnogi pape, među kojima su se istakli Grgur Veliki u 6. st. i Inocent XI. u 16. st. Tako Dante u trećem rovu susreće papu Nikolu III., poznatog simonista i nepotista, koji je za kardinale imenovao rođake ili poznanike. U trećem rovu spomenut je i čarobnjak (mag) Simon, koji je tražio razmjenu moći Svetog Petra za zlato. Tijekom srednjeg vijeka o Simonu magu pripovijedale su se brojne legende, a kasnije se njegov lik pojavio i u Goetheovom Faustu. Poznati simonist bio je i papa Klement V., marioneta Filipa IV., francuskog kralja, zbog kojega je papinsku prijestolnicu premjestio u Avignon. Time je započeto razdoblje zvano Avignonsko papinstvo.

Čevrti rov – Četvrti rov nastanjuju vračevi, lažni proroci, čarobnjaci, astrolozi i svi oni koji su koristeći naivnost i ljudsku glupost zarađivali nepošteno novac. Njihova kazna je vrlo simbolična: hodaju natraške s glavom okrenutom naopako, što označava da ako su u prošlosti lažno svjedočili sad će imati i lažno predočenje stvarnosti; neće moći gledati unaprijed, u budućnost, već samo unazad, u prošlost, kako su gledali svojim klijentima na Zemlji. Tada su preko prošlosti vračali i predviđali budućnost, a sada mogu gledati u izokrenuta lica drugih kažnjenika. Prilikom obilaska lažnih proroka, Vergilije objašnjava Danteu kako je i grad Mantova u Lombardiji, prema poganskom običaju, osnovan pomoću čari. Među grješnicima ovog rova nalaze se brojni vračevi i lažni proroci iz prošlosti, ali i praznovjernici poput argoškoga kralja Amfiaraja, koji je prazno vjerovao u subinu koju su mu namijenili Zeus, Afrodita i ostali grčki bogovi. Samo njegovo ime Amfiaraj tumačilo se značenjem »dvaput uklet«. Neki stihovi preuzeti su iz Ovidijevih Metamorfoza.

Peti rov – Ovo je dom za podmitljive i pohlepne političare, koji su radom za tzv. »opće dobro« samo sebi stekli bogatstvo i korist (Dante to naziva političkim simonizmom). Njih nadziru demoni zvani Malebranche odnosno »Zlopandže«, kojih ukupno ima simbolično dvanaest. Među grješnicima koje nose Zlopandže, Dante navodi senatora i političara iz Lucce, grada u Toskani, dijelu Središnje Italije, a zove ga starim Lukežaninom. Svi grješnici uglavnom podmitljici i varalice (ne spominje se točno koje vrste), Zlopandže zagnjuruju u vrelu smolu, a čuvaju ih vragovi s kukama.

Vođa Zlopandža je Zlorepi (talijanski: Malacoda), koji propušta Vergilija i Dantea te ih upozorava da je glavni most srušen u posljednjem potresu, te, da bi ušli u Šesti rov, moraju se poslužiti nekim drugim od brojnih mostova. Budući da se spominje Kristova smrt, povjesničari smatraju da je trenutno sedam sati ujutro na Veliku subotu, jer Zlorepi spominje da je »most pakla srušen prije 1266 godina, 5 sati poslije ovog vremena na jučerašnji dan«. Zlopandžama i ostalim demonima, Dante je želio stvoriti ugođaj crne komedije, odnosno crnog humora.

Dante u peti rov smješta i neke svoje suvremenike, poput Nina Viscontija, podmitljivog vladara Gallure na Korzici, koji je dao objesiti fra Gomitu. Fra Gomita i Nino Visconti spominju se i u osmom pjevanju Čistilšta. Spominje se i Michel Zanche te Ciampolo iz Navarre.

Šesti rov – Iskoristivši svađu među Zlopandžama, Vergilije i Dante bježe iz petog i ulaze u šesti krug spuštajući se niže zlim jarugama. Tamo ugledaju licemjere koji su prisiljeni hodati zaogrnuti olovnim kabanicama. Kabanice su izvana pozlaćene i istkane po uzoru na redovnički habit, što je simbolična kazna za licemjere koji »vanjskim izgledom sjaje i bivaju poput svetaca, dok pod podstavom nose stvarnu težinu njihove obmane te ih otežava u stjecanju duhovnog spasenja«.

Dante razgovara s dvama Bolonjcima (Catalano dei Malavolti i Loderingo degli Andalò), koji su bili nositelji papinskog vojnog odličja. Uz njih, Alighieri prepoznaje i Kajifu (Kaifu), velikog svećenika koji je vrbovao Poncija Pilata da osudi Isusa na smrt na križu. Tu je i svečenićki poglavica Ana (ili Ano) koji je bio vrlo blizak s Kajifom (bili su si zet i tast) te s njim osudio Isusa. Neke stihove Dante je preoblikovao preuzimanjem iz Ivanovog Evanđelja, u kojem je opširno opisano suđenje Isusu.

Iz daljnjeg razgovora, Vergilije objašnjava Danteu da ime je Zlorepi lagao o rušenju mosta između petog i šestog rova.

Sedmi rov – Nakon što su propješačili kroz stjenoviti put i prešli »srušeni« most, Vergilije i Dante ulaze u sedmi rov, gdje nailaze na mnoštvo gmazova. Tu su smješteni lupeži i kradljivci koji su prisiljeni hodati među mnoštvom zmija, krokodila, guštera, koji skaču na grješnike i vežu im ruke za leđa. Prepoznavši Dantea, jedan od grješnika se predstavi kao Vanni Fucci. Na Danteovo pitanje zašto je završio ovdje odgovara da je pokrao crkvu sv. Josipa u svome rodnom mjestu Pistoiji. Iako nije bio uhvaćen, i sam je priznao da je Bog sve vidio te da je zaslužio svoju kaznu.

Iz antičke odnosno rimske književnosti, Dante prepoznaje i Kakusa, diva i Vulkanovog sina, koji je ubio junaka Herakla i teroizirao stanovnike rimskog brežuljka Aventina, prije osnivanja Rima. Kasnije je prema Danteovu uzoru, Kakusa spominjao i Miguel de Cervantes u svom viteškom romanu Don Quijote.

Osmi rov – Tijekom ulaska u osmi rov Dante se prisjeća političkog stanja u Firenci uoči njegova odlaska na putovanje paklom, čistilištem i rajem. Iz tih misli ga trgne Vergilije, te nakratko bivaju zaslijepljeni brojnim i svijetlim plamenovima. Naime, u osmom rovu su himbeni (lažni) savjetnici, koji su kaženjeni tako da s ovijeni plamenovima. Među antičkim likovima Dante ugleda Odiseja (ili kako ga zove Uliksa) i Diomed, istaknuti grčki junak iz Trojanskog rata, koji je tijekom izbivanja Ahileja preuzeo ulogu vođe i junaka. Kažnjeni su zbog svoje zamisli o Trojanskom konju, koja sama po sebi nije bila loša, već je posljedica konja bila smrt brojnih nevinih stanovnika Troje. U svom razgovoru s Danteom Odisej (Uliks) ističe kako bez obzira na muke koje prolazi voli svoga sina Telemaha, svoju ženu Penelopu (kojoj nije bio vjeran) i svoga oca te da proklinje čarobnicu Kirku kojoj je vjerovao na riječ. Također, nadodaje i kako je tijekom putovanja prelazivši polutnik (ekvator) i slijedeći zvijezdu Sjevernjaču ugledao stepeničastu planinu koja opisom odgovara Danteovom Čistilištu.

Deveti rov – U devetom, pretposljednjem rovu, đavao s krvavim bičem ranjava sijače nesloge (raskola), čija su tijela podijeljena, ka što su oni dijelili ljude i cjelokupno društvo oko sebe. Tu se nalaze i razvedeni parovi, koji su razvrgnuli ono što je Bog sastavio, iako su na vjenčanju prisegnuli na vjernost pred Bogom. Sijači nesloge su za života načinili veliku štetu društvu te sada pate na samom dnu Pakla. Dante spominje i Crkveni raskol iz 1054., kada su se od Katoličke Crkve odvojili pravoslavci te obiteljski raskol, u kojem otac ili majka napusti bračnog supružnika i svoju djecu.

Prvog među vjerskim raskolima Dante spominje Muhameda, koji je proučavanjem Starog i Novog zavjeta stvorio islam kako bi ujedinio sve Arape i stekao poštovanje i političku moć. U njega, tu se nalazi i franjevac Dolcino, Nizozemac i reformator, crkveni krivovjerac i zagovaratelj protestantizma, odvojenog od matice Katoličke Crkve i odbacivao općinstvo svetih i oprpštenje grijeha.

U kategoriji narodnih izdajica Dante spominje rimskog konzula imena Gaj Skribonije Kurion, koji je savjetovao Cezara da prijeđe rijeku Rubikon i započne tzv. Cezarov građanski rat. Uz njega nalazi se Bertran de Born, francuski barun, koji je potaknuo Henrika Mladog da ustane protiv svoga oca i engleskog kralja Henrika II., čime je i u Engleskoj uzrokovan građanski rat i podjele društva. Bertran i Henrik Mlađi kažnjeni su tako da su im odrezane glave vječno odvojene od tijela.

Deseti rov – Posljednji i najniži rov osmog kruga Pakla mjesto je patnje brojnih krivotvoritelja, koji su zbog raznolikostilažnog oponašanja podijeljeni u dvije jaruge: prvoj jaruzi krivotvoritelje kovina (novca) muče guba i svrab, dok u drugoj jaruzi (negdje jami) krivotvoritelji osoba (trgovci ljudima) luđački i bijesno trče grizući druge oko sebe. Kao krivotvoritelje kovina Dante naglašava da se radi o alkemičarima, koji su težili za kamenom mudraca i svetim gralom, koji bi im dali vječni život (besmrtnost) na Zemlji. Među alkemičarima ističe se Griffolino d'Arezzo, koji je prevario brojne talijanske plemiće i biskupe obećanjima o stvaranju zlata i plemenitih metala od običnog željeza.

Iako spominje krivotvoritelje osoba, Dante ne susreće nikog poznatog iz svog života ili služben povijesti. Među krivotvoriteljima nalaze se i krivokletnici, odnosno osobe koje su pod prisegom lažno svjedočile na suđenju ili nekom sudskom sporu, pred sucem, odvjetnikom ili javnim bilježnikom. Poznata krvokletnica bila je Potifarova žena koja je lagala Josipu, koji ju nije htio varati s njezinim mužem. Sada ona pati od prekomjerne vrućice i vrlo visoke temperature.

Navedeni su i mnogi firentinski krivotvoritelji novca, koji su gradski novac kovali s premalo karata zarađujući time na uštedi i težini kovanice prodajući je po istoj cijeni.

Bunar orijaša  – Posljednja prepreka između osmog i devetog kruga Pakla jest, kako ga Dante naziva, Bunar orijaša, u kojem se nalaze brojni biblijski i starogrčki divovi (gorostasi). Osim što su stiješnjeni i svezani lancima, divovi su svojevrsna straža pred ulazom u deveti krug Pakla. Od likova iz grčke mitologije, spominju se Titani, prvotni vladari Olimpa, prije Zeusa. Njihov vođa bio je Kron, kojeg je Zeus kasnije ubio zajedno s braćom Hadom i Posejdonom. Osim starogrčkih bogova, Dante prepoznaje Nimrod, graditelja Kule Babilonske i bunitelj protiv Jahvea. Tu je i unuk prijespomenutoga Posejdona Alodaj, koji je s braćom želio uništiti Olimp i za žene im dati Artemidu i Heru. Prema Homeru, ubio ga je Apolon prije ostvarenja njegova nauma. Spomenut je Titija, grčki div i Elarin i Zeusov, Prometejev i Europin ili pak Gejin sin, koji je pokušao silovati Letu, a ubili su ga Apolon i Artemida. Uz njega se nalazi i Tifon, grčki bog oluje, koji je pokušao svrgnuti Zeusa; oženio je svoju vlastitu sestru Ehidnu, s kojom je imao djecu: troglavog psa Kerbera, Hidru, Himeru, zmaja Ladona, Sfingu, dvoglavog vuka Orta, orla Etona koji je mučio Prometeja te nemejskog lava.

Deveti krug (Izdajice)

U devetom krugu Pakla nalazili se izdajice. Izdajice su također bili raspoređeni na pet razina, ali svi su bili uronjeni u zaleđeno jezero. Na prvoj razini nalazili su se pape, na drugoj izdajice rodbine, na trećoj izdajice političkih istomišljenika, a na četvrtoj izdajice gostiju. Na petoj razini, na sred zaleđenog jezera, nalazili su se izdajice dobročinitelja, među kojima je bio i sam Lucifer.

Lucifer je i stvorio Pakao. Nakon što se sa zlim anđelima pobunio protiv Boga, On ga je bacio na Zemlju. Lucifer je u padu otvorio pukotinu u zemlji u obliku lijevka i tako je nastao Pakao. Lucifer je stajao na samom dnu Pakla, do polovice tijela zamrznut u jezeru i mahao svojim krilima. Mahanjem je ledio jezero i rijeku Kokit. Lucifer je imao tri glave i u ustima svake žvakao je po jednog od tri najveća izdajnika, a time i najveća grešnika svijeta. Prvi i najveći od njih bio je Juda koji je izdao Krista, a ostala dvojica bili su Kasije i Brut, izdajnici Julija Cezara.

Izvori

Kritički osvrti, eseji, stara izdanja
Dante: Božanstvena komedija  na stranicama Svjetskog književnog fonda  s brojnim starim izdanjima na talijanskom i engleskom jeziku i izvornim prijevodima na veće europske jezike
Dante Dartmouth Project: 70 kritika talijanskih, latinskih i engleskih književnika Božanstvene komedije, koja datiraju od 1322. (Iacopo Alighieri) do 2000-ih (Robert Hollander)
Danteov svijet, multimedijski sadržaj s izvornim talijanskim tekstom Božanstvene komedije, prijevod Allena Mandelbauma, zbirka slika, zemljovidi, vremenske crte i glazbene snimke Instituta za napredne tehnologije u humanizmu Viriginijskog sveučilišta
Dante's Divine Comedy: Puni prijevod škotskog prevoditelja Alsdaira Graya na engleski jezik s brojnim povijesnim bilješkama i izvorima
 Zvučna knjiga i snimke u javnom vlasništvu – LibriVox (La Divina Comedia , Longfellowov prijevod); pojedine zvučne snimke

Talijanska književnost

Pakao (Dante)


The transnationale Universiteit Limburg (abbreviation tUL and translation in English is: 'transnational University Limburg') is based in Belgium and the Netherlands. The tUL was founded together by both the Universiteit Maastricht and the Limburgs Universitair Centrum, now Hasselt University as a way to co-operate better.

Organisational structure
The tUL has a quite complicated organisational structure. Even though it has been created out of two already existing universities, it legally is not dependent on any of them. Both in Belgium and the Netherlands the tUL is a single university, separate from both founding universities.

The tUL, even though being totally separate from the LUC and the UM, is not housed on its own campus. The campus is split up along two locations, Diepenbeek in Belgium and Maastricht in the Netherlands. It currently consists out of two schools, the School of Life Sciences and the School of Information Technology.

History
The tUL, even though only officially founded in 2000, has a longer history. Starting as early as 1988 the two parent universities have been opening discussions to co-operate better. In 1992 both universities offered the study Computer Science/Knowledge Engineering. The course was given in both universities and students had to attend classes on both campuses. In 1998 a mixed Dutch/Belgian committee proposed the idea of an official transnational university, which got accepted by the Flemish government in 1999. In 2001 the treaty was signed by the Dutch and Belgian minister of education officially instating the tUL as the first Belgian-Dutch transnational university. The studies Computer Science/Knowledge Engineering and Biomedical Sciences were the first offered by the university. In 2002 the university started offering Molecular Life Sciences as a third option. The official number of students starting college in 2001 was at 526, 220 for Biomedical Sciences and 306 for Computer Science/Knowledge Engineering. The university is an example of international collaboration in education.

Current developments
Even though the number of students studying Computer Science/Knowledge Engineering before the official instantiation of the tUL had been rising every year, the launch of this new university brought along some problems, decreasing the student count. The tUL was not allowed to advertise itself in Dutch study guides because it was not an official Dutch University. Also, there were issues concerning national differences (amongst others on the legal/financial division of responsibilities), and also on the Dutch side the tUL was considered a prestige/vanity project of former Maastricht University board chairman Karl Dittrich.

References

External links

 More information about higher education in Flanders/Belgium (in English)
 Find an officially recognised programme of this institution in the Higher Education Register
 Website of the Universiteit Maastricht
 Website of the Universiteit Hasselt

Universities in the Netherlands
Universities in Belgium
Educational institutions established in 2000
Organisations based in Limburg (Belgium)
2000 establishments in Belgium
2000 establishments in the Netherlands
Education in Maastricht
Hasselt

Transnational University Limburg


An Stolzia grandiflora in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Phillip James Cribb. An Stolzia grandiflora in nahilalakip ha genus nga Stolzia, ngan familia nga Orchidaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 S. g. grandiflora
 S. g. lejolyana

Mga kasarigan

Stolzia (Orchidaceae)

Stolzia grandiflora


Adolfo Cambridge,  marqués de Cambridge (; Londres, 13 de agosto de 1868-Shrewsbury, 24 de octubre de 1927) fue miembro de la Familia Real Británica y hermano menor de María, esposa del rey Jorge V. En 1900, sucedió a su padre como duque de Teck en el Reino de Wurtemberg. Renunció a sus títulos alemanes en 1917.

Primeros años
Adolfo era hijo del príncipe Francisco, duque de Teck, hijo mayor del duque Alejandro de Württemberg y la noble húngara Claudia Rhédey de Kis-Rhéde (creada condesa de Hohenstein). Su madre era la duquesa de Teck, (anteriormente la princesa María Adelaida de Cambridge), hija menor del príncipe Adolfo, duque de Cambridge, y nieta del rey Jorge III. Adolfo tuvo el título y estilo Su Alteza Serenísima el príncipe Adolfo de Teck desde su nacimiento. Con nueve nombres de pila, sus familiares lo conocían como "Dolly", derivativo de Adolfo. Fue educado en el Wellington College en Berkshire.

Ejército
El príncipe Adolfo fue Oficial de Caballería, siguiendo el ejemplo de su padre, sus dos abuelos y su tío materno. Recibió su educación en el Wellington College, antes de entrar en la Real Academia Militar de Sandhurst. A la edad de 19 años, se unió al N.º 17 de Lanceros, el regimiento de su tío materno, Su Alteza Real el Duque de Cambridge, que fue Comandante en Jefe del Ejército británico de 1856 a 1895. Fue promovido a Teniente en 1893 y trasladado a la  Guardia de Corps como Capitán en 1895.

Matrimonio
El 12 de diciembre de 1894, en Eaton Hall, se casó con lady Margarita Evelyn Grosvenor, hija del primer duque de Westminster. La pareja tuvo cuatro hijos:

 Príncipe Jorge de Teck, después segundo marqués de Cambridge, (11 de octubre de 1895 - 16 de abril de 1981), casado en 1923 con Dorothy Hastings (18 de mayo de 1899 - 1 de abril de 1988), con descendencia.
 Princesa María de Teck, después Lady María Cambridge (12 de junio de 1897 - 23 de junio de 1987), casado en 1923 con el décimo duque de Beaufort (4 de abril de 1900 - 4 de febrero de 1984), sin descendencia.
 Princesa Elena de Teck, después Lady Elena Cambridge (23 de octubre de 1899 - 22 de diciembre de 1969), casado en 1919 con el coronel John Evelyn Gibbs, sin descendencia.
 Príncipe Federico de Teck, después Lord Federico Cambridge (23 de septiembre de 1907 - 30 de mayo de 1940), soltero y sin descendencia, murió en acción durante la Segunda Guerra Mundial.

Duque de Teck
En enero de 1900, Adolfo sucedió a su padre como duque de Teck.

El nuevo duque sirvió con su regimiento durante la Guerra de los Bóeres, al mismo tiempo fue oficial de transporte en la Caballería Real. Luego se desempeñó como agregado militar británico en Viena desde 1904 hasta 1910, retirándose con el rango de Teniente Coronel. Con el estallido de la Primera Guerra Mundial, regresó al servicio activo, primero como secretario militar temporal en el Ministerio de Guerra y luego como secretario militar del Comandante en Jefe de las Fuerzas Expedicionarias Británicas (BEF) en Francia, con la rango de General de Brigada. Fue nombrado caballero comendador de la Real Orden Victoriana (KCVO) en 1897, ascendido a caballero gran cruz de la Real Orden Victoriana (GCVO) en 1900, y nombrado caballero gran cruz de la Orden del Baño (GCB), en el año 1911. Aunque honrado durante su vida como un "príncipe-soldado", documentos publicados en 1998 cambiaron esta perspectiva, ya que revelaron que pasó gran parte de la Primera Guerra Mundial ante una serie de juntas médicas del Ejército solicitando licencia por enfermedad.

Con una Orden del Consejo del 9 de junio de 1911, su cuñado el rey Jorge V, como un regalo con motivo de su coronación, concedió a su primo el estilo de Su Alteza.

Marqués de Cambridge
Durante la Primera Guerra Mundial, el sentimiento antialemán en el Reino Unido llevó a su cuñado el rey Jorge V a cambiar el nombre de la Casa Real de origen alemán de Casa de Sajonia-Coburgo-Gotha y anglicanizarla a Casa de Windsor. El Rey también renunció a todos sus títulos germánicos, en nombre de él y de todos los miembros de la Familia Real Británica, que fueran súbditos británicos.

En respuesta a esto, el duque de Teck renunció, a través de una Real Cédula del Rey, fechada el 14 de julio de 1917, a su título de Duque de Teck en el Reino de Wurtemberg y al estilo de Su Alteza. Adolfo, junto con su hermano, el príncipe Alejandro de Teck, adoptó el nombre de Cambridge, en honor de su abuelo, el príncipe Adolfo, duque de Cambridge.

Fue creado posteriormente Marqués de Cambridge, Conde de Eltham y Vizconde Northallerton en la dignidad de la Nobleza del Reino Unido. Su hijo mayor tomó el título de Conde de Eltham como título de cortesía. Sus hijos menores se convirtieron en Lord/Lady (nombre de pila) de Cambridge.

Se rumoreaba que Vera Bate Lombardi, musa y representante de Coco Chanel, era hija ilegítima de Adolfo.

Lord Cambridge murió en 1927 en Shotton Hall, Shrewsbury. Fue enterrado en la bóveda real de la Capilla de San Jorge en el Castillo de Windsor y posteriormente trasladado al Cementerio real, su esposa que murió dos años después fue enterrada en la misma tumba que él. Su hijo mayor, el conde de Eltham, le sucedió como marqués de Cambridge.

Títulos y órdenes

Títulos
 Su Alteza Serenísima el Príncipe Adolfo de Teck (1868-1900).
 Su Alteza Serenísima el Duque de Teck (1900-1911).
 Su Alteza el Duque de Teck (1911-1917).
 Sir Adolfo Cambridge, GCB, GCVO (1917-1917).
 El Muy Honorable Marqués de Cambridge, GCB, GCVO, CMG (1917-1927).

Órdenes

 Caballero gran cruz de la Orden de la Corona de Wurttemberg. (Reino de Wurtemberg)

Ancestros

Referencias

Familia Cambridge
Nobles de Reino Unido
Compañeros de la Orden de San Miguel y San Jorge
Caballeros de justicia de la Orden de San Juan
Caballeros grandes cruces de la Orden del Baño
Caballeros grandes cruces de la Real Orden Victoriana
Sepultados en el Cementerio Real de Frogmore
Caballeros grandes cruces de la Orden del Águila Roja
Grandes cruces de la Orden de la Corona de Wurtemberg
Adolfo

Adolphus Cambridge


إخوة التراب مسلسل سوري من تأليف حسن م . يوسف وإخراج نجدة إسماعيل أنزور، وإنتاج شركة الشام الدولية للإنتاج السينمائي والتلفزيوني، تم إنتاجه عام 1996. وتم إنتاج جزء ثاني (إخوة التراب 2) عام 1998.

القصة
يحكي قصة الثورة العربية في سوريا التي اندلعت ضد الاتحاديين الذين سيطروا على الحكم داخل الدولة العثمانية وعزلهم للسلطان عبد الحميد الثاني وبعد أن اضطهدوا العرب وتعصبهم للقومية التركية ودخول الدولة الحرب ضد بريطانيا وفرنسا وروسيا إلى جانب ألمانيا وفرض التجنيد الإجباري على العرب، وذلك في إطار درامي ملحمي.

الممثلون
بعض أسماء الممثلين الذين شاركو في العمل:

 أيمن زيدان.
 سوزان نجم الدين.
 مروان فرحات
 سامر المصري.
 عزة البحرة.
 جهاد عبدو.
 ليلى جبر.
 خالد تاجا.
 باسم ياخور.
 عبد الحكيم قطيفان.
 جرجس جبارة.
 عصام عبه جي.
 نضال نجم.

انظر أيضاً
 جمال باشا
 عيد الشهداء
 شهداء الحادي والعشرين من آب 1915
 حرب السفر برلك (حملة ترعة السويس الأولى)
 معركة رمانة (حملة ترعة السويس الثانية)
 مجازر الأرمن

مراجع

مسلسلات تلفزيونية تاريخية سورية
مسلسلات تلفزيونية سورية بدأ عرضها في 1996

إخوة التراب (مسلسل)


2,5-Dimethoxy-4-propylphenethylamin (abgekürzt 2C-P) ist ein psychedelisch wirksames Halluzinogen, das aufgrund seiner Struktur zu den Stoffgruppen der Phenolether, der Phenethylamine sowie zur Stoffgruppe der 2Cs zählt. Seine Wirkung wird unter anderem als entheogen klassifiziert.

Geschichte
Der amerikanische Chemiker Alexander Shulgin synthetisiert 2C-P erstmals und erwähnt Synthese, Wirkung und Dosis in seinem Buch PiHKAL.

Pharmakokinetik
Shulgin gibt die oral wirksame Dosis im Bereich von 6 bis 10 mg an, die Wirkdauer liegt bei 10 bis 16 Stunden.

Rechtsstatus
2C-P unterlag in Deutschland bis 2014 nicht dem Betäubungsmittelgesetz, seit der Verabschiedung der Achtundzwanzigsten Verordnung zur Änderung betäubungsmittelrechtlicher Vorschriften am 5. Dezember 2014 ist es verboten ().

Literatur
 Alexander Shulgin, Ann Shulgin: PiHKAL: A Chemical Love Story. Transform Press, ISBN 0-9630096-0-5.

Weblinks

 isomerdesign.com: 2C-P (englisch)
  (englisch)

Einzelnachweise

Phenylethylamin
Dimethoxybenzol
Alkylsubstituiertes Benzol
Synthetische psychotrope Substanz
Psychedelikum
Betäubungsmittel (BtMG Anlage I)
Psychotropes Phenylethylamin
Psychotroper Wirkstoff

2,5-Dimethoxy-4-propylphenethylamin


Onderbanken (; ) er en kommune og en by, beliggende i den sydlige provins Limburg i Nederlandene. Kommunens areal er på 21,24 km², og indbyggertallet er på 7.873 pr. 1. januar 2016

Kernerne
Onderbanken Kommunen består af følgende landsbyer og bebyggelser.

Kommunen omfatter også disse bebyggelser:
 Etzenrade
 Op den Hering
 Viel
 Raath

Galleri

Eksterne henvisninger

 Kommunens hjemmeside

Byer i Limburg
Kommuner i Limburg

Onderbanken


Die Villa Roser ist eine großbürgerliche Villa im Heimatstil am Killesberg in Stuttgart-Nord im Feuerbacher Weg 51 aus den Jahren 1925–26.

Ebenso wie das Landhaus Roser hatte die Feuerbacher Lederfabrikantenfamilie Willy Roser den Bau in Auftrag gegeben. Architekt des Anwesens war einer der neben Paul Bonatz zu den Hauptvertretern der Stuttgarter Schule zählenden Hochschullehrer, der Heimatschutzarchitekt Paul Schmitthenner.

Architektur
Die Villa Roser ist ein würfelförmiger (kubischer), blockhaft geschlossener, mit Schlämmputz ummantelter, Baukörper aus Ziegelmauerwerk. Gedeckt wird er durch ein hoch gezogenes Walmdach, das mit Biberschwänzen belegt ist. Der Grundriss und die Fassade unterwerfen sich streng einem axialsymmetrisch aufgebauten Strukturraster. Die Villa galt als wohnkulturelles Leitbild für ein konservatives, gehobenes Bürgertum, ebenso aber auch als Vorbild des "deutschen Wohnhauses".

Heutige Nutzung
Die Villa Roser ist heute im Besitz der katholischen Gesamtkirchengemeinde Stuttgarts. 1986 wurde das Anwesen gründlich restauriert.

Landhaus Roser
Kurz vor Erbauung der Villa Roser durch Paul Schmitthenner errichtete in weiterer Nachbarschaft, ebenfalls im Auftrag der Fabrikantenfamilie Roser, Paul Bonatz das herrschaftliche Landhaus Roser. Dieses liegt Am Bismarckturm 58. Beide Gebäude zusammen gelten als exponiertes Beispiel der Spannweite des Schaffens der "Stuttgarter Schule" in der Weimarer Zeit.

Weblinks

Literatur
 Neue Arbeiten von Paul Schmitthenner. In: Wasmuths Monatshefte für Baukunst. Jahrgang 12 (1928), Heft 1, , S. 13–31.
 Martin Wörner, Gilbert Lupfer, Ute Scholz: Architekturführer Stuttgart. Dietrich Reimer-Verlag, Berlin 2005, ISBN 3-496-01290-0

Einzelnachweise

Roser
Bauwerk des Heimatstils in Baden-Württemberg
Bauwerk des Historismus in Stuttgart
Erbaut in den 1920er Jahren
Bauwerk von Paul Schmitthenner (Architekt)
Stuttgart-Nord

Villa Roser


Richard "Ricky" Whittle () este un actor englez. A fost un foto-model pentru Reebok la începutul anilor 2000. Este cunoscut în Regatul Unit pentru rolul lui Calvin Valentine în soap opera Hollyoaks de pe Channel 4. În 2004 a jucat ca Daniel Zamora în serialul TV american Mistresses. În același an a interpretat rolul lui Lincoln în serialul The CW 100. Interpretează, din 2017, rolul principal, Shadow Moon, din serialul Starz Zei americani.

Biografie
Whittle este născut în Oldham, Anglia.

Filmografie

Film

Televiziune

Premii și nominalizări

Referințe și note

Legături externe

Ricky's Charity
Ricky Whittle interview

Nașteri în 1981
Actori englezi
Manechini

Ricky Whittle


L'Escarpolette ou valse pour piano, op. 52, est une œuvre de la compositrice Mel Bonis, datant de 1901.

Composition
Mel Bonis compose son Escarpolette : valse pour piano en 1901. L'œuvre, dédiée à , est publiée aux éditions Alphonse Leduc la même année. Elle est ensuite rééditée en 1993 par les éditions Lemoine puis par Furore en 2013.

Analyse
L'Escarpolette fait partie d'un genre très prisé de la compositrice : la valse. Elle reste accessible au grand public tout en gardant son élégance et sa distinction caractéristique. Elle est proche des Valses-Caprices de Gabriel Fauré ou de La Plus que lente de Claude Debussy.

Réception

Discographie
 Mel Bonis, pièces pour piano, par Lioubov Timofeïeva, Voice of Lyrics C341, 1998
 Le diamant noir, par Laurent Martin (piano), Ligia Digital, 2016

Références

Sources

Liens externes

Œuvre de Mel Bonis
Œuvre réalisée en 1901

L'Escarpolette de Bonis


Dünyada çoğu ülkenin farklı dillerde farklı isimleri vardır. Bazı ülkelerin politik nedenlerden dolayı zaman içinde isimleride değişmiş olabilir. Bu makale uluslar, ülkeler ve özerk devletler için bilinen tüm isimleri vermeyi amaçlamaktadır.

Ülkeler Türkçede bilinen halleri ile alfabetik olarak sıralanmıştır. Her isimden sonra diğer dillerde bilinen isimlerine yer verilmiştir.

Makale boyutları nedeniyle, bu makale 4 parçaya ayrılmıştır.

Değişik dillerde ülke adları (A-Ç)
Değişik dillerde ülke adları (D-İ)
Değişik dillerde ülke adları (J-P)
Değişik dillerde ülke adları (R-Z)</onlyinclude>

Değişik dillerde ülke adları


بيلشاصر ، اليونانية: Βαλτάζαρ، (بالتازار)، من الأكادية: 𒂗𒈗𒋀، وتعني «بيل يحمي الملك») هو الابن البكر لنابونيدوس، آخر ملوك الإمبراطورية البابلية الحديثة، ووصي العرش بدلا عن والده أثناء غياب الأخير المطول عن المدينة. ربما يكون قد قُتل عندما سقطت بابل في يد الفرس في عام 539 قبل الميلاد.

يظهر بيلشاصر أيضًا كشخصية أساسية في قصة وليمة بيلشاصر في سفر دانيال، المعترف به من قبل العلماء على أنه عمل خيال تاريخي. بيلشاصر سفر دانيال ليس خبيثًا (حيث يكافئ دانيال على تفسيره للكتابة)، لكن في التقاليد اليهودية اللاحقة تم تصويره كطاغية يقوم بقمع الشعب اليهودي.

في سفر دانيال

في سفر دانيال، يلعب بيلشاصر دورا هاما في قصة وليمة بيلشاصر، والتي تظهر ما يحدث عندما لا يتوب الملك. خلال الوليمة، يأكل البابليون ويشربون من أواني هيكل أورشليم، ويرى «الملك» بيلشاصر يدًا تكتب كلمات «منا» و«منا» و«تقيل» و«فرسين» على الحائط. يفسر دانيال الكتابة كحكم من الرب، إله إسرائيل، متنبأً بسقوط بابل. يخبر دانيال بيشاصر أنه لأنه تعظم على رب السماء، سيتم منح مملكته إلى الميديين والفرس. قتل بيلشاصر في تلك الليلة، وأخذ داريوس الميدي المملكة.

تم تجميع سفر دانيال بعد فترة وجيزة من عام 164 قبل الميلاد، في أعقاب ثورة المكابيين. قصة وليمة بيلشاصر هي خيال تاريخي، والعديد من تفاصيلها لا تتفق مع الحقائق التاريخية المعروفة. يصور بيلشاصر في القصة على أنه ملك بابل و«ابن» نبوخذ نصر، على الرغم من أنه كان في الواقع ابن نابونيدوس — أحد خلفاء نبوخذ نصر — ولم يصبح ملكًا على الإطلاق. في القصة، فإن الفاتح الذي يرث بابل هو داريوس الميدي، لكن لم يعرف التاريخ مثل هذا الفرد، وكان الغزاة في الواقع من الفرس وليس الميديين. هذا التناقض يعبر عن فترة "tale of court contest" والتي لم تعتبر فيها الدقة التاريخية عنصرا أساسيا.

انظر أيضًا

 داريوس الميدي

مراجع

بيبلوجرافيا

أشخاص في القرن 6 ق م
أوصياء على العرش
بابليون
حكام توراتيون في القرن 6 ق م
سفر دانيال
ضحايا قتل توراتيون
ضحايا قتل ذكور
ملوك الكتاب العبري
ملوك كلدانيين
وفيات 539 ق م

بلشاصر


MarineTraffic er et åbent community-baseret projekt, der giver real-time information om transport af skibe og den aktuelle placering af skibe, på havet og i havne. En database med oplysninger om de fartøjer, som omfatter, for eksempel oplysninger om det sted, hvor de blev bygget og dimensioner af fartøjer med en bruttotonnage og Internationale Maritime Organisation (IMO). Brugere kan indsende billeder af de skibe, som andre brugere kan rate.

Den grundlæggende MarineTraffic tjeneste kan anvendes gratis, mens mere avancerede funktioner er til rådighed mod betaling.

Sitet har seks millioner unikke besøgende på månedlig basis. I april 2015 var der 600.000 registrerede brugere.

Historie

MarineTraffic er udtænkt af Dimitris Lekkas, en selverklærede radio-entusiast, computer-nørd og skib "spotter", som var inspireret til at skabe den platform i 2006, da han blev opmærksom på AIS.

Referencer

Eksterne henvisninger

 MarineTraffic.com

Søfart
Websteder
Etableret i 2007

MarineTraffic


"She Got Me" er en sang indspillet af den schweiziske sanger Luca Hänni. Det blev frigivet til digital download som single den 8. marts 2019. "She Got Me" skal repræsentere Schweiz i Eurovision Song Contest 2019 i Tel Aviv.

Spor

Referencer

Sange fra 2019
Singler fra 2019
Sange fra Eurovision Song Contest 2019
Eurovision Song Contest-sange fra Schweiz

She Got Me


Moura Belediyesi, Portekiz'in Alentejo bölgesine bağlı Baixo Alentejo alt bölgesinin belediyelerinden biridir.

Bucaklar
Belediyede 8 bucak (Por.: freguesia) yer almaktadır.

 Amareleja
 Póvoa de São Miguel
 Safara
 Santo Agostinho (Moura)
 Santo Aleixo da Restauração
 Santo Amador
 São João Baptista (Moura)
 Sobral da Adiça

Baixo Alentejo'nun belediyeleri

Moura


جون مينساه  (29 نوفمبر 1982 في أوبواسي) لاعب كرة قدم غاني يلعب حاليا في نادي الدرجة الأولى ليون الفرنسي ومنتخب غانا في مركز قلب الدفاع. يعتبر من أفضل المدافعين على مستوى قارة أفريقيا. مينساه الأخ غير الشقيق للاعب منتخب غانا الدولي إيكو بينسون.

المسيرة الرياضية مع الأندية
تم استكشاف موهبة مينساه من خلال نظام كشف المواهب في غانا والذين يتصيدون الصغار في السن وتسفيرهم سرا إلى القارة الأوروبية من أجل جني الأموال الكثيرة مقابل بيعه على الأندية الغنية.

قرر مينساه اللعب باختياره في مركز قلب الدفاع كما أنه يجيد اللعب في مركز الظهير الأيسر. يلعب في هذان المركزان في صفوف منتخب غانا كما أنه استلم شارة القيادة في بعض المباريات. بنيته الجسمانية منحته لقب صخرة جبل طارق وتم استدعائه للمشاركة مع منتخب غانا في بطولة كأس العالم 2006 التي أقيمت في ألمانيا.

أولى مغامرات مينساه الأوروبية كانت بالانضمام إلى نادي الدرجة الأولى بولونيا الإيطالي. على الرغم من اقتناع مسئولي نادي بولونيا بموهبته الكبيرة إلا أن عدم استقرار أدائه أجبرهم على إعارته إلى نادي بيلينزونا السويسري حيث رسخ هناك موهبته وقدما مستويات عالية وثابتة. افتقار مينساه للسرعة العالية جعل معظم كاشفو المواهب يغضون النظر عنه ولكنه استطاع إبراز قوته في مهارة التمركز والوعي.

نتيجة لأدائه الرائع في سويسرا تم استدعائه للمشاركة مع منتخب غانا في نهائيات بطولة كأس العالم للشباب تحت 21 سنة التي أقيمت في الأرجنتين سنة 2001 وساهم في احتلال منتخب غانا المركز الثاني خلف المستضيف الذي توج بالبطولة.

في الموسم التالي انتقل إلى نادي الدرجة الثانية جنوى ثم تم بيعه على نادي كييفو فيرونا في صيف 2002. بعدما أمضى فترة قصيرة في نادي مودينا استطاع أن يقضى 3 مواسم ناجح في نادي فيرونا ولكنه عاد للتراجع باختياره غير الصائب بالانتقال إلى نادي كريمونزي في الدرجة الثانية. اعتبر مينساه بأنه في حاجة إلى الاستقرار من أجل إظهار قدراته.

رين
في 31 يناير 2006 انتقل إلى نادي الدرجة الأولى الفرنسي رين في فترة الانتقالات الشتوية بعقد إعارة لنهاية الموسم. ويعود السبب الرئيسي للتعاقد مع مينساه هو الحلول مكان المدافع المغربي عبد السلام وادو الذي تعرض للإصابة التي أبعدته لفترة طويلة. قدم مينساه أداء عالي المستوى وشبهه مشجعو النادي بمدافع الفريق السابق في حقبة السبعينات فيليب ريدون مما دعا إدارة النادي إلى تحويل عقد الإعارة إلى عقد دائم في أبريل 2006 بحيث يمتد العقد الجديد لمدة 3 مواسم.

الانتقال إلى نادي رين جعله يجدد مسيرته الرياضية بسبب أدائه عالي المستوى الذي جعله أحد أفضل المدافعين في بطولة دوري الدرجة الأولى ومن المتوقع أن يستمر مينساه في تقديم نفس الأداء والمستوى في المستقبل. في 28 سبتمبر 2006 كتب الموقع الرسمي لنادي رين على الإنترنت حول تأثير مينساه على إيقاع الفريق.

في 17 مايو 2007 وافق مينساه على تجديد العقد الذي يربطه بنادي إلى بحيث ينتهي في صيف سنة 2010. في تلك السنة حاول نادي بورتسموث الإنجليزي التعاقد معه حيث أرسل زميله في صفوف منتخب غانا سولي علي مونتاري للتأثير عليه ولكنه فشل في مهمته. كما كان نادي ويغان أثلتيك الإنجليزي يرغب في التعاقد معه وتقدم بعرض رسمي للتعاقد معه ورحب رئيس نادي رين فيليب ريدون بهذا العرض وطلب مبلغ 7 ملايين يورو من أجل التخلي عن نجم الفريق ورفض نادي ويغان دفع هذا المبلغ الكبير وبالتالي فشلت الصفقة.

شارك مع فريق رين 58 مباراة في دوري الدرجة الأولى وسجل هدفين الأول في مرمى فريق تروا موسم 2005/2006 والثاني في مرمى فريق تولوز موسم 2007/2008. كما شارك في 3 مباريات في بطولة كأس فرنسا، مباراتين في بطولة كأس الدوري الفرنسي، ومباراتين في بطولة كأس الاتحاد الأوروبي. في يناير 2008 تم اختياره قائدا لفريق رين حتى رحيله في الصيف التالي. وأبدى مدرب فريق رين غاي لاكومب امتعاضه من رحيل مينساه بسبب أنه سيعيد طريقة لعب الفريق ككل والتي كانت تعتمد عليه بشكل أساسي.

ليون
في 26 أبريل 2007 ذكرت تقارير صحفية بأن نادي ليون يراقب أداء ومستوى مينساه في مباريات بطولة الدرجة الأولى مع احتمال أن يتم التعاقد معه في صيف تلك السنة. وانتبه مسئولو نادي ليون إلى مينساه بعدما اعتبرته مجلة كرة قدم فرنسية أفضل لاعب في بطولة دوري الدرجة الأولى في شهر نوفمبر 2006 بالتشارك مع جونينهو برنامبوكانو.

في 18 يونيو 2008 قرر مدرب فريق ليون كلود بويل أن يجعل التعاقد مع مينساه هي مهمته الأولى في النادي من أجل الحلول مكان الفرنسي سيباستيان سكيلاتشي الذي انتقل إلى نادي إشبيلية الإسباني. واستمرت المفاوضات حتى 15 يوليو 2008 عندما اتفق بيرنارد لاكومب مستشار رئيس نادي ليون جان ميشيل أولاس مع مينساه على الانتقال بعقد يمتد لخمس مواسم ولكن الخلاف على مبلغ الصفقة ما زال مستمر حيث أن مدرب نادي رين بيير دريوسي لا يرغب في بيعه بأقل من 8 ملايين يورو بينما أولاس لا يرغب في دفع غير 6 ملايين يورو.

في 21 يوليو 2008 تم الاتفاق على جميع بنود الصفقة حيث بلغت تكلفتها 8.4 مليون يورو وبعقد يمتد لخمس مواسم وتم عرضه على وسائل الاعلام الرياضية في نفس اليوم. أثناء المؤتمر الصحفي قال أولاس أن التعاقد مع مينساه جاء بناء على توصية من لاعب الفريق السابق مايكل إيسيان ومن ثم تم منح مينساه القميص رقم 15. ويعتبر مينساه ثالث لاعب غاني يلعب لصالح فريق ليون بعد عبيدي بيليه وإيسيان.

المسيرة الرياضية مع المنتخبات
شارك مينساه مع منتخب غانا في بطولة كأس العالم للشباب تحت 21 سنة التي أقيمت في الأرجنتين سنة 2001. شارك مينساه في مركز قلب الدفاع كلاعب أساسي في التشكيلة في جميع المباريات الثلاث في دور المجموعات أمام منتخبات فرنسا، الباراغواي، وإيران ثم في الدور الثمن النهائي أمام منتخب الإكوادور. في الدور الربع النهائي واجه منتخب البرازيل المدجج بنجوم المستقبل أمثال كاكا، أدريانو، وخوليو بابتيستا واستطاع خلال هذه المباراة الحد من خطورتهم ومن ثم تسجيل الهدف الذهبي برأسه في الوقت الإضافي. ثم قاد منتخب بلاده لتخطي منتخب مصر في الدور النصف النهائي قبل أن يسقط في فخ الهزيمة أمام منتخب الأرجنتين المستضيف في المباراة النهائية.

شارك مينساه في أول مباراة دولية مع منتخب غانا في مواجهة منتخب الجزائر وديا في 5 ديسمبر 2001 حيث أجريت استعدادا للمشاركة في بطولة كأس الأمم الأفريقية 2002 في مالي.

منذ ذلك الوقت أصبح مينساه لاعب لا غنى عنه في صفوف منتخب غانا وأصبح حاليا نائب لقائد المنتخب وشارك في أكثر من 55 مباراة دولية. شارك مينساه في صفوف منتخب غانا في مسابقة كرة القدم بدورة الألعاب الأولمبية الصيفية 2004 التي أقيمت في العاصمة اليونانية أثينا. في سنة 2006 ساهم في تأهل منتخب غانا إلى نهائيات كأس الأمم الأفريقية التي أقيمت في مصر ونهائيات بطولة كأس العالم التي أقيمت في ألمانيا.

قرر المدرب الصربي لمنتخب غانا راتومير دويكوفيتش استدعاء مينساه للانضمام إلى صفوف منتخب غانا والمشاركة في بطولة كأس العالم. بعد انتهاء المباراة الثالثة في المجموعة بفوز منتخب غانا على منتخب الولايات المتحدة الأمريكية 2-1 خلع مينساه قميصه ليكشف عن ما كتبه في القميص الداخلي وهو (صخرة جبل طارق). وفي الدور الثمن النهائي لم يستطع أن يساعد منتخب بلاده في تخطي منتخب البرازيل فسقط بنتيجة 1/2.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية غانيون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في سلوفاكيا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في فرنسا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إيطاليا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في سويسرا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في السويد
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إنجلترا
مدافعو كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
رياضيون غانيون مغتربون في إنجلترا
رياضيون غانيون مغتربون في إيطاليا
رياضيون غانيون مغتربون في السويد
رياضيون غانيون مغتربون في سلوفاكيا
رياضيون غانيون مغتربون في سويسرا
رياضيون غانيون مغتربون في فرنسا
لاعبو الدوري الإنجليزي الممتاز
لاعبو الدوري الإيطالي
لاعبو الدوري الفرنسي
لاعبو بيلينزونا
لاعبو جنوى
لاعبو دوري الدرجة الأولى الإنجليزي
لاعبو الدوري الإيطالي الدرجة الثانية
لاعبو دوري السوبر السلوفاكي
لاعبو رين
لاعبو سندرلاند
لاعبو كأس الأمم الإفريقية 2002
لاعبو كأس الأمم الإفريقية 2006
لاعبو كأس الأمم الإفريقية 2008
لاعبو كأس الأمم الإفريقية 2012
لاعبو كأس العالم 2006
لاعبو كأس العالم 2010
لاعبو كرة قدم أولمبيون من غانا
لاعبو كرة قدم غانيون مغتربون
لاعبو كرة قدم غانيون
لاعبو كرة قدم في الألعاب الأولمبية الصيفية 2004
لاعبو كرة قدم مغتربون في إنجلترا
لاعبو كرة قدم مغتربون في إيطاليا
لاعبو كرة قدم مغتربون في السويد
لاعبو كرة قدم مغتربون في سلوفاكيا
لاعبو كرة قدم مغتربون في سويسرا
لاعبو كرة قدم مغتربون في فرنسا
لاعبو كييفو فيرونا
لاعبو أولمبيك ليون
لاعبو منتخب غانا تحت 20 سنة لكرة القدم
لاعبو منتخب غانا لكرة القدم
لاعبو مودينا
لاعبو نادي أشانتي كوتوكو
لاعبو نادي إسكلستونا
لاعبو نادي كريمونيسي
لاعبو نادي نيترا
مواليد 1982
أشخاص من أوبواسي

جون مينساه


Frans Alphons Maria Alting von Geusau (* 26. Juni 1933 in Bilthoven) ist ein niederländischer Rechtswissenschaftler und Diplomat.

Leben
Alting von Geusau hatte 1952 ein Studium der Rechtswissenschaften an der Universität Leiden aufgenommen, das er nach der Absolvierung seines Wehrdienstes als Artillerieoffizier in der niederländischen Armee, 1955 fortsetzte. Zu diesem Zweck begab er sich 1958 an das College of Europe in Brügge, wo er ein Jahr lang Studien zum europäischen Recht absolvierte. Danach wurde er Assistent  bei Ernst B. Haas an der University of California und kehrte 1960 in die Niederlande zurück. Hier promovierte er in Leiden 1962 mit dem Thema European Organisations and Foreign Relations of States. A comparative analysis of decision-making (frei deutsch übersetzt: Europäische Organisationen und auswärtige Beziehungen der Staaten. Eine vergleichende Analyse der Entscheidungsfindung).

Im Jahr 1963 war er Gründungsdirektor des niederländischen Jugendfreiwilligen Programms (Jongeren Vrijwilligers Programma). 1964 wurde er Mitglied der ständigen Studiengruppe am europäischen Zentrum der Carnegie-Stiftung in Genf, der er bis 1971 angehörte. 1965 wurde er Professor für Völkerrecht an der Universität Tilburg, welche Aufgabe er bis zu seiner Emeritierung 1998 innehatte. Hier hatte er 1967 die Leitung des Zentrums für internationales Studium am John F. Kennedy Institut übernommen, welches sich unter seiner Leitung bis 1987 zu einer angesehenen internationalen Einrichtung entwickelte. 1985 übertrug man ihm eine besondere Stiftungsprofessur für Rechtswissenschaften an der Universität Leiden, wo er über die Thematik der westlichen Zusammenarbeit nach dem Zweiten Weltkrieg dozierte. Diesen Lehrstuhl legte er 1995 nieder, da er bereits 1994 an der University of Notre Dame ein Lehrstuhl für die Erforschung westlicher Einrichtungen am dortigen Phoenix Institut bekleidete.

Seit 2008 betreut er als Gastprofessor für internationale Beziehungen das europäische und internationale Ausbildungsprogramm an der Universität Leiden. Zudem war er Gastprofessor am MIT, an der Harvard University, an der University of Cambridge und an der University of Michigan. Als Gastdozent wirkte er auch im Rockefeller Center, in Bellagio, am Woodrow Wilson International Center for Scholars und am Zentrum für internationale Beziehungen der Harvard University. Er war von 1985 bis 1997 Mitglied des wissenschaftlichen Rates des Instituts für die Wissenschaften vom Menschen in Wien und nahm in dieser Eigenschaft im Castel Gandolfo an Gesprächen mit Johannes Paul II. teil.

Der niederländischen Regierung diente er von 1965 bis 1998 als Mitglied der beratenden Kommission des internationalen Rechts, er war in dieser Eigenschaft von 1973 bis 1975 Mitglied der Delegationen bei der Generalversammlung der Vereinten Nationen und trat 1967 der beratenden Kommission für Abrüstung und internationale Sicherheit bei, dessen Vorsitzender er von 1976 bis 1984 war. Er beteiligte sich an der Gründung der niederländischen Organisation für internationale Amtshilfe, wurde 1973 Vorsitzender des wissenschaftlichen Ausschusses der Europäischen Kulturstiftung und war von 1984 bis 1992 deren Vizepräsident. Auch hat er sich an dem katholischen Hilfswerk Kirche in Not beteiligt, wo er im Dienst der Nächstenliebe als Vizepräsident und Vorsitzender einer Projektgruppe bis 2008 wirkte.

Werke (Auswahl)
 Economic relations after the Kennedy Round. 1969
 The Lome convention and a new international economic order. 1969
 The Future of the international monetary system. 1970
 European perspectives on world order. 1975
 Uncertain détente. 1979
 The Pacific Rim and the Western world: strategic, economic, and cultural perspectives. 1987
 Beyond containment and division : Western cooperation from a post-totalitarian perspective. 1992
 Realism and moralism in international relations: essays in honor of Frans A.M. Alting von Geusau. 1998
 Cultural Diplomacy: waging war by other means? 2009
 The Illusions of Détente. 2009
 Western Cooperation. Origins and History. 2009
 European Unification into the Twenty First Century: Fading, Failing, Fragile? 2012

Literatur
 H. Beukers: Album Scholasticum academiae lugduno-batavae MCMLXXV-MCMLXXXIX. (1975–1989), Leids Universiteits-Fonds, Leiden, 1991

Weblink
 Webseite mit Porträt

Autor
Völkerrechtler (20. Jahrhundert)
Völkerrechtler (21. Jahrhundert)
Niederländischer Diplomat
Hochschullehrer (Universität Tilburg)
Hochschullehrer (Universität Leiden)
Frans Alphons Maria
Niederländer
Geboren 1933
Mann

Frans Alphons Maria Alting von Geusau


Dil bilgisi, ya da gramer (, grammatiki), bir dilin ses, biçim ve cümle yapısını inceleyip, kurallarını saptayan bilim dalı. Bir dili seslerinden cümlelere kadar, içerdiği bütün dil birliklerini, geniş bir şekilde anlam ve görevlerini kapsayacak şekilde inceler. Dil bilgisi kuralları, bir grup tarafından hazırlanmayıp, o dili kullanan insanların zaman içinde gerekli kuralları yaratmaları veya var olan kuralları dilin gelişimine göre değiştirmeleri sonucu oluşur.

Dil bilgisi incelediği dil unsurlarına göre kendi içinde bölümlere ayrılır. Dilin seslerini inceleyen kısmına ses bilgisi (fonetik), yapı yönünden kelime ve şekilleri konu edinen kısmına şekil bilgisi (morfoloji veya sarf), kelime ve şekillerin çıkış yerlerini, yani menşelerini araştıran kısmına menşe veya türeme bilgisi (etimoloji), kelime ve şekillerin aralarındaki münasebetler ile cümleleri inceleyen dalına ise cümle bilgisi veya söz dizimi, sentaks veya nahv, dilin anlam oluşturma mekanizmalarını inceleyen kısmına semantik denmektedir. Dil ancak bu saydığı unsurlarla tamamlandığı gibi, dil bilgisi de bu unsurlardan oluşmaktadır. Bu bölümlerin hemen hepsi dil bilgisi içinde ayrı ayrı incelenmelerine rağmen, birbirlerinden kesin çizgilerle ayrılmazlar ve her zaman birbirlerine karışırlar. Bu yüzden dil bilgisi, bir dili bütün cepheleriyle bir bütün olarak ele alıp incer.

İnsanoğlu tarihi akış içinde, zamanla biriken bilgiler sayesinde hemen her şeyi inceleme ve araştırma konusu yapmış, dillerin sırrını çözmeye çalışmış ve böylece yeni bir bilim dalı ortaya çıkarmıştır. Dillerin incelenmesi, Eski Yunan ve Hintlerden başlayarak dillerin bağlı olduğu kuralla saptanmaya çalışılmış ve bu kuralların ortaya çıkardığı bilgiye de gramer bilgisi denmiştir. Buna paralel olarak her dilin sözcük dağarcığı toplanarak sözlükler ortaya çıkmıştır. Gramer sayesinde dillerin doğru okunup yazılması gerçekleşmiştir.

Tarihçe
Dil bilgisi çok eski bilimlerdendir. Grekçeden, Latinceye, oradan diğer dillere yayılmıştır. En eski gramercilerin Hintler olduğu bilinir. MÖ 1. yüzyılda batıda dil bilgisinin kurucusu Aristoteles kabul edilir. Aristo, grameri, mantığın aynası haline getirmiştir. Dionysos MÖ 1. yüzyılda Dil bilgisi Sanatı adıyla ilk dil bilgisi kitabını yazmıştır. MS 4. asırda Romalı Donatus'un yazdığı dil bilgisi kitabı, batıda yıllarca okutulmuştur. Bunların dışında İskenderiye dil okulunun gramer ve sözlük konularında önemli yer tuttuğu görülür. İslami devirde görülen dil bilgisi çalışmaları daha çok bu okulu örnek almıştır. Emeviler'den itibaren İslam dünyasında pek çok gramer kitabı ve sözlük yazılmıştır. Türkiye'de 1858 yılında rüşdiyelerin açılması ile okutulmaya başlanır. 18. yüzyıla kadar filozofların elinde kalan dil, onlar tarafından şekilci mantığın sözdeki şekli olarak yorumlandığı gibi, düşüncenin de değişmez kanunlarına bağlılığı şeklinde değerlendirilmiştir. Böylece dil bilgisi yalnız gramerin değil, aklın da temsilcisi olmuştur. Fakat 19. yüzyıldan sonra dilin apayrı bir kurum olduğu, kendi kanunlarına bağlı, canlılığa sahip bulunduğu fikri ortaya çıkmıştır. Yine bu dönemde diller arasındaki akrabalıklar saptanırken, dillerin ayrı aileler oluşturduğu keşfedilmiştir. Böylece dilleri inceleyen, karşılaştırmalı dil bilgisi ortaya çıkmıştır. Ayrıca dil bilgisinin; bir dilin tarihini ve zaman içindeki değişme ve gelişmesini inceleyen tarihi dil bilgisinin yanında, bir dilin veya lehçenin belirli bir zamandaki durumunu konu edinen tasviri dilbilgisi gibi çeşitleri vardır. Bunun yanında bütün dilleri karşılaştırarak, sınıflara ayıran, onların iç ve dış kanunlarını araştıran bilim dalına da genellengüistik denmektedir. Ayrıca dillerle uğraşan ve bir dil üzerinde araştırmalar yapan dil bilginine de dilbilimci adı verilmektedir.

Türkçe ilk dil bilgisi kitabı, bugün elde bulunmayan Kaşgarlı Mahmud'un 11. asırda yazdığı Cevahirü'n-Nahv adlı eseridir. Ebu Hayyan'ın Arap diliyle, Arapça dil bilgisi yöntemine göre düzenlenmiş eseri Kitabu'l-İdrak li Lisani'l Etrak (yazılışı 1312 baskı 1931) ilk Türk dil bilgisidir. Osmanlı Türkçesinde yazılmış ilk dil bilgisi kitabı ise; Bergamalı Kadri'nin
Müyessiret-ül-Ulum (1530) adlı eseridir.

19. yüzyıla kadar bütün dil bilgisi kitaplarında Arap dil bilgisi yöntemi izlenmiştir. Türk dilinin yapısı, kaideleri bu usule göre tespit edilmiştir. Kimisinde Arap, kimisinde Fransız dil bilgisi yöntemine uyularak yazılan, Osmanlıcanın yapısını anlatan eserler şunlardır:
 Ahmed Cevdet ve Fuad paşaların Medhal-i Kavaid (1851),
 Kavaid-i Osmaniye (1865),
 Kavaid-i Türkiye (1875),
 Abdullah Ramiz Paşanın Lisan-ı Osmani'nin Kavaidini Havi Emsile-i Türki (1866),
 Ali Nazmi'nin Lisan-ı Osmani (1880),
 Selim Sabit'in Nahv-ı Osmani (1881),
 Abdurrahman Fevzi'nin Mikyasül-Lisan Kırtasü'l-Beyan (1881),
 Manastırlı Rıfat'ın Külliyat-ı Kavaid-i Osmaniye (1885),
 Şemseddin Sami'nin Nev-Usul Sarf-ı Türki (1892),
 Necib asım'ın Osmanlı Sarfı (1894).

Fransız dilinin yöntemini uygulayan yazarlar ve eserleri:
 Şeyh Vasfi, Mufassal Yeni Sarf-ı Osmani (1901),
 Mufassal Nahv-ı Osmani (1901);
 Hüseyin Cahid Türkçe Sarf u Nahv (1908);
 Ahmed Cevad, Lisan-ı Osmani (1912);
 Anton Tıngır; Türk Dilinin Sarf-ı Tahlisi.

Meşrutiyet döneminde Tedkikat-ı Lisaniye Encümeni tarafından Maarif Nezaretince Sarf ve Nahv-ı Türki (1930) yayınlanmıştır.

Cumhuriyet döneminde kurulan Dil Encümeni (1928) abece ve dil bilgisi hakkında da iki rapor hazırlamış; 1928'de Latin harfleri TBMM'de kabul edilmiş, bir süre sonra da 1932'de Türk Dili Tedkik Cemiyeti kurulmuştur. Daha sonra ortaöğretimde kullanılacak dil bilgisi kitabını Tahsin Banguoğlu hazırlamıştır (1940). Bu tarihten sonra dil bilgisi çalışmaları iki kolda gelişir. İlk ve ortaöğretimde kullanılmak üzere yazılan dil bilgisi kitapları ile Türkçenin ana grameri vasfında ilim dilbilgileri ve monogrofiler (T.N. Gencan, K. Demiray, A.C. Emre ve Prof. Dr. M. Ergin gibi...) Ayrıca Prof. Dr. Faruk K. Timurtaş, tarihi Türkiye Türkçesi ile ilgili olarak Eski Türkiye Türkçesi ile Osmanlı Türkçesi Grameri III, adlı eserlerini bu dönemde vermiştir.

Avrupa'da Türk dili ve dil bilgisi üzerindeki çalışmaların tarihi çok eskidir. Alman H. Megiser'in (1612) eseri, yazarı bilinmeyen İbrahim Müteferrika baskısı eser (1732) gibi Birinci Dünya Savaşından sonra Türklere karşı duyulan ilgiyle Avrupa üniversitelerinde doğu dilleri ve Türk dili bölümleri açıldı ve pek çok Türkçe dil bilgisi kitapları yazıldı. J.W. Redhouse (1884), J. Deny (1912), J.Nemeth (1916), Ettore Rossi (1939), S.Topalina (1940), A.N.Koronov (1941), A.Tietze, S.G.Lisse (1943), Harbert Jansky (1943), Robert Godel (1945), N. Nitek (1945), Normon A. Mcquown (1946), Heinz Appenzeller (1948), P.H.Rühl (1949), L.Rosony (1960), G.L.Lewis (1967).

Türk dillerinin karşılaştırmalı dil bilgisi yazılmamış olmakla beraber bu alanda yerli ve yabancı birçok bilim insanı çalışmıştır. W.Radloff (1882-1883), A.Cevad Emre (Türk Lehçeleri Mukayeseli Grameri 1949), N.K. Dimitriev (1956-1959, 1961, 1962) gibi.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Dil derneği
 TDK

Dilbilgisi


Ridderslag eller slå til ridder er en handling, hvor en fyrste i en ceremoni ophøjer en væbner eller svend i den adelige ridderstand.

Ceremonien kan have mange former, men den har sit navn efter den praksis, hvor værdigheden som ridder tildeles ved, at fyrsten lader den flade side af sit sværd berøre begge skuldre (evt. halsen) på den person, som ophøjes i ridderstanden. Ceremonien med ridderslag opstod i 1100-tallet.

Historie
Ridderslag var i Frankrig i 12. århundredes begyndelse hovedhandlingen ved den unge adelsmands optagelse i ridderskabet og iklædning af riddervåbnene. Oprindelig bestod det af et kraftigt ørefigen eller slag på halsen — en ejendommelig skik, der må sammenstilles med ceremonier i håndværkerlavene ved en ny svends optagelse (behøvling) og i det hele med de hos mange folkeslag kendte manddomsprøver og mishandlinger, der ledsagede ynglingens højtidelige optagelse i mændenes lav. Dette slag var således en afslutning på læretiden og den sidste forhånelse, som den unge adelsmand måtte finde sig i; derfor hedder det også i et tysk vers:

Senere mildnedes den rå skik under kirkelig påvirkning og omdannedes til et lempeligt slag på skulderen med sværdet, der i øvrigt kun langsomt sammen med de andre franske ridderskikke trængte igennem i de andre lande. Den, der øvede ridderslag, skulle selvfølgelig selv være ridder; størst ære var det naturligvis at modtage ridderslaget af en konge eller fyrste, og i enkelte lande som Danmark og Sverige fandtes der sjælden andre riddere end dem, som kongen havde givet ridderslag.

Begrebet ridderslag er senere knyttet til optagelse i visse ridderordener.

Titlen som ridder er en personlig titel, der ikke er arvelig.

Ridderslag i Sverige
I middelalderen skete udnævnelserne til riddere ofte ved adelsmøder og rigsdage, hvor mange af rigets fremtrædende mænd var samlede. For eksempel slog dronning Margrete 1. (på vegne af sin fostersøn Erik af Pommern) 133 svende fra Sverige til riddere ved unionsmødet i Kalmar i 1397.

Mellem 1435 og 1523 blev Sverige ofte styret af rigsforstandere. Rigsforstanderen havde ikke myndighed til at slå svende til riddere. I kortere perioder regerede unionskongerne (Erik af Pommern, Christoffer af Bayern, Christian 1., Hans af Danmark, Christian 2.) ganske vist i Sverige, men der blev ikke udnævnt særligt mange riddere, og i perioder var det svendene (væbnerne), ikke ridderne, der var de førende i den svenske højadel.

Noter

Ritualer
Militærhistorie i middelalderen
Feudalisme
Adelige titler
Krigertyper

Ridderslag