El Bombardeo de Valladolid fue un ataque aéreo ocurrido el 25 de enero de 1938 sobre esta ciudad castellana, en el contexto de la Guerra Civil Española. No fue el bombardeo más duro que sufrió durante el conflicto, pero si el más sorprendente dado que a esas alturas de la guerra la ciudad se encontraba muy alejada de los principales escenarios bélicos.

Contexto

Desde el principio del Golpe de Estado en España de julio de 1936, Valladolid queda en manos de las tropas sublevadas, convirtiéndose en uno de los principales focos de insurrección para el ejército franquista. La ciudad era la sede de la VII Región Militar y contaba entonces con una población de unos  habitantes.

Posteriormente, según se va cercando Madrid (1936) y se finaliza la Campaña del Norte (1937), la importancia estratégica de la ciudad va disminuyendo porque el frente está situado en el este y el sur del país y cada vez se va alejando más. Por tanto, Valladolid se convierte en una típica ciudad de soporte de retaguardia, que aun así sufre las penalidades de la guerra como el hambre, el racionamiento y el mercado negro.

En el contexto de la Guerra Civil, hacia 1938 los bombardeos contra la retaguardia enemiga por parte de las fuerzas sublevadas empezaron a hacerse cada vez más habituales, especialmente contra importantes núcleos urbanos y centros industriales como Barcelona, Valencia o Alicante. La Aviación republicana, en respuesta a esta creciente campaña de ataques, bombardeó el 25 de enero la localidad castellana de Valladolid. El bombardeo ocurrió en plena Batalla de Teruel, cuando los combates se hallaban en su plenitud y era una incertidumbre el derrotero que tomaría la guerra civil.

Bombardeo

El 25 de enero unos 15 aviones Tupolev SB-2 en vuelo rápido se acercaron a la ciudad y descargaron 7 toneladas y media de explosivos. El ataque afectó especialmente a los talleres de la Estación de Ferrocarril aunque también a los depósitos de municiones situados en las inmediaciones. No era la primera vez que los republicanos atacaban la ciudad, si bien el 22 de mayo de 1937 ya se había producido otro ataque de especial relevancia. Este nuevo bombardeo republicano en realidad constituía la continuación del bombardeo efectuado sobre Salamanca el día 21 y Sevilla el día 23, aunque este había sido de menor intensidad. Ambos ataques obedecieron más a las órdenes de Hidalgo de Cisneros (comandante de las Fuerzas Aéreas republicanas) y a las de Yakov Vladimirovich Smushkievich "Douglas" (general jefe de la Aviación Soviética en España), a pesar de que contravenían la política del ministro de Defensa, Indalecio Prieto, de no bombardear la retaguardia civil.

En una declaración el gobierno republicano justificaba así las represalias:

Todas estas acciones de represalia fueron analizadas y justificadas en una extensa nota entregada al gobierno británico el 31 de enero de 1938 con el significativo título "La guerra que nos han enseñado los facciosos: el terror contra el terror. Sin embargo el Gobierno de la República se avendría a humanizar la lucha". En ella se fijaba la política republicana sobre el bombardeo de poblaciones y se hacía una oferta al bando sublevado para ponerles fin:

Otros bombardeos sobre Valladolid
Valladolid fue la sexta ciudad de la retaguardia del bando sublevado más bombardeada por la aviación republicana después de Córdoba, Palma de Mallorca, Granada, Ávila y Sevilla. Según El Norte de Castilla hubo 412 afectados por los 20 bombardeos acontecidos en la provincia durante todo el conflicto.

Cronología de los ataques:
 1 de agosto: de 1936 a las 8:30 de la mañana: 30 cuerpos sin vida y 120 heridos
 3 de agosto: con bombardeos por la mañana y tarde con 12 horas de diferencia con el resultado de 29 víctimas mortales y 126 los heridos.
 5 de agosto: 25 muertos y 110 heridos.
 23 de septiembre: a las 12:30, una bomba acababa con la vida de dos personas y producía 130 heridos.
 8 de abril de 1937: un nuevo avión segaba la vida de 40 vallisoletanos y hería a 65. Fue el bombardeo más duro.
 21 de mayo: 15 muertos y 60 heridos.
 22 de mayo: otro bombardeo acababa con la vida de 7 personas y hería a otras 20 .
 16 de agosto: muerte de una mujer y cinco heridos.
 25 de enero de 1938: 14 personas muertas e hirió a otras 70. Este ataque -unido al bombardeo de Sevilla- provocó un violento raid sobre Barcelona que produjo 150 muertos y 500 heridos por la aviación sublevada.

Véase también
 Bombardeos en la guerra civil española
 Guerra Civil Española en la provincia de Valladolid
 Historia de Valladolid

Referencias

Bibliografía
 Solé, Josep María & Villarroya, Joan. España en llamas, la Guerra Civil desde el Aire. Temas de Hoy, Madid, 2003.

Enlaces externos
 Fotos de bombardeos en Valladolid durante distintos años de la guerra civil (BIBLIOTECA NACIONAL)
 Fotos de víctimas y destrozos de un bombardeo en Valladolid (BIBLIOTECA NACIONAL)

Historia de Valladolid
Valladolid
España en 1938
Valladolid

Bombardeo de Valladolid


Sala Sporturilor "Romeo Iamandi" este o sală multifuncțională din municipiul Buzău, România, având o capacitate totală de 1.800 de locuri pe scaune, după alte surse 1.868 de locuri. În total, la alte evenimente, sala poate găzduit până la 2.500 de spectatori.

Sala a fost denumită în memoria buzoianului Romeo Iamandi, un fost handbalist și ulterior arbitru internațional de handbal și este utilizată în principal de echipa de handbal masculin HC Buzău 2012 și de cea de handbal feminin SCM Gloria Buzău. De asemenea, sala găzduiește evenimente culturale sau concerte.

Caracteristici tehnice
Sala are o suprafață construită desfășurată de 3.536 m2, dar este prevăzută doar cu două tribune laterale. Parchetul are dimensiunile de 46×26 m, din care terenul de joc are o suprafață de 1.050 m2.

Lângă sală este amenajată o parcare prevăzută cu 100 de locuri.

Proprietar și investiții
După 1989 sala s-a aflat în proprietatea Ministerului Tineretului și Sportului (MTS), fiind administrată de Autoritatea Națională pentru Sport și Tineret. Din cauza fondurilor insuficiente, construcția s-a degradat constant. În anul 2007 se estima că pentru reparații și modernizare este nevoie de investiții în valoare de 11,5 miliarde de lei, fiind necesare în special înlocuirea parchetului, tâmplăriei și hidroizolației. Sala a fost renovată între 2010 și 2011, printre lucrările executate aflându-se izolarea termică și tencuirea pereților exteriori, înlocuirea ferestrelor, refacerea hidroizolației, înlocuirea scaunelor și a tabelei de marcaj.

În noiembrie 2012, Consiliul Județean Buzău a emis o hotărâre privind "trecerea din proprietatea publică a statului [...] în proprietatea publică a Județului Buzău și administrarea Consiliului Județean Buzău a imobilului Sala Sporturilor "Romeo Iamandi"". La scurtă vreme însă, sala a ajuns din nou în proprietatea MTS, de această dată fiind administrată de DJTS Buzău. Cu un buget limitat, instituția nu a putut investi suficient în clădire, care a devenit depășită ca infrastructură și cu o stare de degradare în continuă accentuare. Singura realizare notabilă a fost instalarea, în august 2018, a unei suprafețe de joc moderne, asamblată din lamele din lemn de stejar canadian acoperite cu patru straturi de lac. Între lamele și pardoseala propriu-zisă au fost montate straturi de cauciuc natural și placaj multistrat.

În 2018, într-o încercare de descentralizare, direcțiile județene pentru sport au fost desființate, iar o parte din patrimoniul acestora a trecut în proprietatea publică a administrațiilor locale. De preluarea sălii "Romeo Iamandi" s-au arătat interesate atât Consiliul Local, cât și Consiliul Județean Buzău, ambele instituții exprimându-și prin hotărâri de consiliu intențiile de a își însuși imobilul.

Evenimente organizate

În Sala Sporturilor "Romeo Iamandi" s-au desfășurat de-a lungul timpului partide din cupele europene și mondiale la futsal, tenis de masă, aikido, judo, gimnastică, box, volei și handbal. Echipa de handbal HCM Constanța a disputat meciurile din Liga Campionilor la Buzău. În 2016, Dinamo București a jucat aici câteva partide de handbal din Cupa EHF. Pe 3 iunie 2018, sala a fost gazda meciului dintre România și Portugalia din cadrul calificărilor pentru Campionatul European de Handbal Feminin.

Note

Legături externe

Sala "Romeo Iamandi" pe pagina web a SCM Gloria Buzău

Romeo Iamandi, Sala Sporturilor
Clădiri și structuri din Buzău
Clădiri și structuri din 1982

Sala Sporturilor „Romeo Iamandi”


Zooloji veya hayvan bilimi (; hayvanlar topluluğu + λόγος, logos = bilim), biyolojinin, hayvanları inceleyen bir alt dalıdır. Eski çağlarda yaşamış ve bugün soyu tükenen birçok tür ve günümüzde yaşayan bütün hayvanlar, zoolojinin inceleme alanına girmektedir.

İnsanların merak ve araştırma eğilimiyle ortaya çıkan zoolojinin insanlık tarihi kadar eski olma olasılığı vardır. İlk olarak Mısır, İran ve Yunan kültürlerinde hayvanları incelemelere ait fikirler, yazılı belgeler görülmektedir. Geçmişte hayvanların basit tanımı ve işlevi, embriyonik gelişimi, beslenmeleri, sağlığı, davranışları, kalıtım ve evrimleriyle; çevreleri ve diğer canlılarla olan etkileşim ve iletişimlerini incelemeye başlamış olup, daha sonraları alt dallara ayrılacak kadar gelişmiştir. Günümüzde her bilim insanı bu bilimin alt dallarından biriyle ilgilenmekte ve ilgilendiği dala göre adlandırılmaktadır.

Zooloji, tıptan, toplum sağlığından, ziraattan ve toplum bilimlerinden, uzay bilimlerine kadar tüm alanları ilgilendirmekte, bu alanlarda yapılacak herhangi bir araştırma biyoloji ve dolayısıyla zooloji kapsamına girmektedir.

Tüm düşüncelerin, tüm araştırmaların kökünü doğadan almakta olduğu gerçeği, zoolojinin neden bu kadar önemli bir bilim dalı olduğunu anlatmaktadır.

Zooloji, taksonomik ve taksonomik olmayan alt dallara ayrılır.
Taksonomik kısım, protozooloji (tek hücreliler), helmintoloji (solucanlar), malakoloji (kabuklular), entomoloji (böcekler) gibi bazı omurgasızları, ihtiyoloji (balıklar), herpotoloji (kurbağa ve sürüngenler), ornitoloji (kuşlar), memeliler gibi bazı omurgalıları taksonomik yönden inceler.
Taksonomik yönden olmayan kısım ise, tüm hayvansal organizmaların morfolojisi ve fizyolojisidir. Zooloji veterinerlikle bağdaştırılabilir.

Tarihçe

Antik Çağlar'dan Darwin'e

Zooloji tarihi Antik Çağlar'dan günümüze kadar hayvanlar âleminin incelenmesinin gelişimini anlatır. Her ne kadar tutarlı tek bir bilim dalı olarak zooloji kavramı çok sonraları ortaya çıkmış olsa da zoolojik bilimlerin kökeni antik Greko-Romen uygarlığında Aristoteles ve Bergamalı Galen'in eserlerine kadar uzanan doğa tarihinde yatmaktadır. Bu antik dönem çalışmaları Orta Çağ'da müslüman tıp bilginleri ve Albertus Magnus gibi âlimler tarafından daha da geliştirilmiştir. Rönesans sırasında ve modern dönemin başlarında, ampirizme duyulan ilginin artışı ve çok sayıda yeni organizmanın keşfiyle zoolojik düşünce Avrupa'da bir çeşit devrim geçirmiştir. Bu hareketin önde gelen isimleri arasında fizyolojiyi deneyler ve dikkatli gözlemlerle geliştiren Andreas Vesalius ve William Harvey ile birlikte fosiller ve yaşam çeşitliliğini sınıflandırmaya başlamış doğa bilimcileri Carl Linnaeus ve Georges-Louis Leclerc sayılabilir. Mikroskopi önceden bilinmeyen mikroorganizmaların dünyasını gözler önüne sererken hücre teorisine giden yolun önünü açmıştır. Mekanik felsefenin ortaya çıkmasına kısmen tepki olarak gelişen doğal teolojinin artan önemi doğa tarihinin gelişmesini körükledi ama aynı zamanda teleolojik argümanın da iyice yerleşmesine neden oldu.

Ayrıca bakınız
Zoologlar listesi

Kaynakça

Zooloji


Victor Lemoine (Delme, Mosela; 21 de octubre de 1823 - Nancy, 11 de diciembre de 1911) fue un celebrado y prolífico mejorador floral francés quien, entre otros logros, creó muchas de las actuales variedades de lilas. Como resultado de sus logros, el término lila francesa ha llegado a significar para todos los cultivares de la lila común que tienen flores dobles, independientemente de su origen.

Lemoine era aborigen de Delme, Lorena, Francia, y descendía de una larga línea de jardineros y viveristas. Después de terminar la universidad, se dedicó varios años a viajar y trabajar en los principales establecimientos hortícolas de la época, sobre todo en la de Louis Van Houtte, en Gante, Bélgica.

En 1850, Lemoine se estableció con una empresa de floristería y jardinería en Nancy, Francia, y para 1852 la Revue Horticole menciona las portulaca de Lemoine de flores dobles. En 1854, Lemoine produjo la primera doble potentilla (Gloria de Nancy), y los primeros streptocarpus híbridos. Se trataba de la misma época que Lemoine se dedicó a las fuchsias e introdujo muchas variedades, incluyendo a la flor doble híbrida Solferino. Hacia 1862, ya había introducido la blanca Spiraea callosa, en 1866 su Hydrangea paniculata grandiflora y la primera y genuina flor doble zonal Pelargonium geranios (Gloria de Nancy), y en 1868 el primero de sus híbridos weigelas.

Las más grandes de sus creaciones, sin embargo, fueron, sin duda, sus lilas. A partir de 1870 Lemoine y sus descendientes (Émile Lemoine (1862-1942) y Henri Lemoine (1897-1982).) introdujeron más de 200 nuevas creaciones de cultivares de lilas. En 1876, creó los dobles híbridos franceses, y realizó la primera hibridación de lilas Hyacinthiflora. Sin embargo, su trabajo no fue de ninguna manera limitado a las lilas. Durante los últimos quince años de su vida, produjo excelentes nuevas variedades de astilbes, cannas, delphiniums, deutzias, gladiolus, heucheras, hydrangeas, pentstemons, peonías, y weigelas, así como esfuerzos más modestos en chrysanthemums, dahlias, loniceras, montbretias, phloxes, saxifragas, y spiraeas.

Era el suegro de Émile Coué.

Adenda
El centenario de su muerte debe ser conmemorado en 2011 por la horticultura francesa. Lemoine es considerado por el mundo hortícola como el mayor introductor y mejorador de plantas hortícolas de todos los tiempos. Con sede en Nancy en 1849, después de trabajar en Alsacia, en Gante y Lille, poco a poco se convirtió en el maestro indiscutible de la horticultura de la hibridación.

Algunas publicaciones
 . 1880. Zoological pamphlets
 ------------------. 1878. Collected papers Premios y reconocimientos
Lemoine fue el primer extranjero en recibir la '''Medalla Victoriana de Horticultura, de la Royal Horticultural Society. He also received the George R. White Medal of Honor from the Massachusetts Horticultural Society.

Eponimia
 (Berberidaceae) Berberis × lemoinei Ahrendt
 (Bromeliaceae) Billbergia lemoinei Hort. ex Baker
 (Caprifoliaceae) Diervilla lemoinei Hort. ex Lavallée
 (Hydrangeaceae) Deutzia lemoinei Hort. ex Desjardin
 (Hydrangeaceae) Philadelphus lemoinei Hort. ex Wien
 (Iridaceae) Gladiolus × lemoinei Hort. ex Baker
 (Orchidaceae) Cypripedium × lemoineanum Rchb.f.
 (Paeoniaceae) Paeonia lemoinei Rehder
 (Primulaceae) Dodecatheon × lemoinei Hort.
 (Rosaceae) Spiraea × lemoinei Zabel
 (Saxifragaceae) Astilbe × lemoinei Hort.

Bibliografía utilizada
 Cérémonie d'inauguration du monument Victor Lemoine au parc Sainte-Marie à Nancy, 13 de junio de 1926, Nancy: Impr. nancéienne, 1926, 26 pp. y 1 grabado

Referencias

Enlaces externos

Botánicos de Francia del siglo XIX
Floricultores
Horticultores de Francia
Jardineros
Medalla Veitch
Medalla Victoria de honor

Nacidos en Mosela

Pierre Louis Victor Lemoine


An Epidendrum zunigae in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Hágsater, Karremans ngan Bogarín. An Epidendrum zunigae in nahilalakip ha genus nga Epidendrum, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Costa Rica. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Epidendrum

Epidendrum zunigae


الحجم الكروي الوسطي , أو متوسط حجم الكريات  ويعرف اختصاراً بـ MCV هو متوسط قياس حجم كرية الدم الحمراء. وهو أحد المتغيرات في العد الدموي الشامل. يستخدم للتفريق بين أنواع فقر الدم.

أمثلة
عادة ما يكون النطاق المرجعي الطبيعي من 80-98 فيمتولتر.

مرتفع
في فقر الدم الخبيث (كبير الكريات)، يمكن أن يصل الحجم الكروي المتوسطي إلى 150 فيمتوليترًا. كما يرتبط نقص فيتامين بي12 و/أو الفولات بفقر الدم كبير الخلايا (متوسط الحجم الكروي مرتفع).

منخفض
الأسباب الأكثر شيوعًا لفقر الدم صغير الكريات هو نقص الحديد (بسبب عدم كفاية المدخول الغذائي، فقدان الدم في الجهاز الهضمي، أو فقدان الدم في الدورة الشهرية)، الثلاسيميا، فقر الدم الحديدي الأرومات أو المرض المزمن. في فقر الدم الناجم عن نقص الحديد (فقر الدم صغير الكريات)، يمكن أن يصل إلى 60 إلى 70 فيمتوليترًا. في بعض حالات الثلاسيميا، قد يكون متوسط الحجم الكروي منخفضًا على الرغم من أن المريض لا يعاني من نقص الحديد.

مثال حسابي

انظر أيضاً
 هيموغلوبين الكرية الوسطي
 هيماتوكريت
 فقر دم
 تفاوت حجم كريات الدم الحمراء

مراجع

فحوصات الدم

الحجم الكروي الوسطي


Gaspare Ambrosini, né à Favara le , mort à Rome  est un universitaire, magistrat et homme politique italien.

Professeur de droit constitutionnel, membre de la Démocratie chrétienne, il influence l'écriture du statut spécial de la Sicile, participe à la rédaction de la constitution italienne puis préside la Cour constitutionnelle de la République italienne.

Biographie

Carrière de professeur de droit
Né à Favara, ville de la province d'Agrigente réputée pour son assujettissement par la mafia, Gaspare Ambrosini est le fils de Giovanni Battista Ambrosini et Carmela Lentini. Parmi ses six frères et sœurs, Antonio (1888-1983), juriste, Alessandro (1891-1992), magistrat, et Vittorio (1893-1971), fondateur des Arditi del Popolo.

Il étudie au lycée classique Empedocle d'Agrigente, puis suit des études de droit à la faculté de Naples où il a Napoleone Colajanni parmi ses professeurs. Sa thèse, Il diritto ecclesiastico francese odierno (1880-1908), est dirigée par Francesco Scaduto dont il épouse la fille, Francesca, en 1936.

Diplômé à 22 ans, il s'engage dans une carrière de magistrat l'année suivante, et enseigne le droit canon à l'Université de Messine à partir de 1911.

Il s'engage comme volontaire lors de la Première Guerre mondiale.

Il est professeur de droit constitutionnel à l'université de Palerme de 1919 à 1936, ayant parmi ses étudiants puis assistant le futur ministre Franco Restivo, puis à celle de Rome à partir de 1936.

Il publie de nombreux ouvrages juridiques, consacrés au droit ecclésiastique français, aux liens entre Marx, Mazzini et l'internationale socialiste, à l'influence de l'Italie en Méditerranée, à la place du syndicalisme dans l'histoire contemporaine ou encore à la question du régionalisme.

Constitutionnaliste respecté
Il publie en 1933 un essai intitulé « Autonomie régionale et fédéralisme » qui propose, à partir du modèle de la République catalane de 1931, une organisation étatique autour d'une autonomie régionale forte sans aller jusqu'au fédéralisme, qui inspirera fortement le statut spécial de la Sicile. Même s'il n'est pas appelé officiellement à participer aux travaux d'écriture, il apporte sa marque lors de la rédaction en transmettant à Luigi Sturzo, qui a conservé une forte autorité sur le personnel politique de l'île à son retour d'exil, ses propositions sur l'autonomie régionale.

Après la chute du fascisme, il est approché par l'Istituto italiano di studi  legislativi visant la réorganisation de l'État démocratique, et conseille un large recours à la proportionnelle lors des scrutins. Ayant rejoint le parti Démocratie chrétienne dont il collabore à la structuration théorique, et reconnu comme un éminent juriste, il est élu à l'Assemblée constituante sur les listes de la DC,

Spécialiste des systèmes fédéraux, ayant étudié parmi les premiers les innovations institutionnelles de la Russie soviétique de 1917, de l'Allemagne nazie de 1934 et l'Espagne républicaine de 1931, il est l'un des 75 parlementaires chargés de l'écriture de la nouvelle constitution et préside de la « Commission des Dix », chargée de proposer la structure politique et administrative du pays (régions, provinces et municipalités), notamment la question de l'autonomie des régions. Il y défend le projet de statut spécial de la Sicile contre une partie de son parti menée par Luigi Einaudi et obtient le vote de l'amendement qui octroie au statut régional une valeur constitutionnelle.

En 1947, il est désigné, sur les conseils de De Gasperi, pour accompagner le transfert des cendres du prix Nobel sicilien Luigi Pirandello de Rome à Agrigente.

Député lors de la Ire législature de la République italienne, il préside de la commission des affaires étrangères de la Chambre. À ce titre, il participe à la construction européenne. Il n'est pas réélu lors des élections générales de 1953, peut-être par l'influence de la mafia.

En mars 1953, il préside le premier congrès international d'études et d'échanges méditerranéens organisé à Palerme, inauguré par Paolo Emilio Taviani.

Il poursuit alors sa carrière universitaire, titulaire à la suite de Vittorio Emanuele Orlando de la chaire de droit constitutionnel de l'université de Rome, et reprend alors sa charge de magistrat, comme juge à la Haute Cour de la Région sicilienne, puis est nommé membre de la Cour constitutionnelle par le Parlement, en 1955. En octobre 1962, il est élu à la présidence de la Cour constitutionnelle. Il est réélu en octobre 1966, il quitte la cour en décembre 1967, titulaire du plus long mandat à cette fonction.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes

 Politique de la Sicile

Bibliographie

 Angelo La Russa, Gaspare Ambrosini, L'Epos, 2007

Liens externes

Personnalité de la Démocratie chrétienne (Italie)
Naissance à Favara
Décès à Rome
Naissance en octobre 1886
Décès en août 1985
Député de la première législature de la République italienne
Député de l'Assemblée constituante de la République italienne
Professeur à l'université de Palerme
Professeur à l'université de Rome « La Sapienza »
Étudiant de l'université de Naples
Professeur à l'université de Messine
Décès à 98 ans

Gaspare Ambrosini


عبد الوهاب محمد حسن عزام، أحد أبرز المفكرين العرب في القرن العشرين، فقد كان أستاذًا وأديبًا وكاتبًا ومفكرًا وشاعرًا ومترجمًا وسياسيًا.

نشأته وتعليمه
ولد عبد الوهاب عزام في 28 أغسطس عام 1894م بقرية تابعة لمركز البدرشين تسمى قرية الشوبك الغربي بمصر، لأسرة لها باع طويل ودور كبير في الفكر والسياسة ومقاومة الاحتلال الأنجليزي، فوالده الشيخ محمد حسن بك عزام كان يشغل منصب عضو مجلس شورى القوانين ثم الجمعية التشريعية، وانتخب بعدها في أول مجلس نيابي بعد دستور 1923م.

كان والد عبد الوهاب عزام حريص على التعليم الديني فأرسل ابنه للكتاب حيث حفظ به القرآن الكريم والتحق بعده بالأزهر ليلتحق بمدرسة القضاء الشرعي بعد أن أنهى دراسته الأزهرية، وقد تخرج منها عام 1920م وكان أول الخريجين فعين مدرسًا بها، وفي عام 1923م حصل عبد الوهاب عزام على درجة الليسانس في الآداب والفلسفة من الجامعة المصرية، اختير عبد الوهاب عزام بعد تخرجه ليكون إمامًا في السفارة المصرية بلندن، وهناك اطلع على ما يكتبه المستشرقون عن الإسلام و العالم الإسلامي وقرر أن يدرس اللغات الشرقية الإسلامية فالتحق بمدرسة اللغات الشرقية بلندن وحصل منها على درجة الماجستير في الأدب الفارسي في العام 1927م وكان موضوعها التصوف وفريد الدين العطار.

مسيرته العلمية
عاد بعد ذلك عبد الوهاب عزام إلى القاهرة ليعين مدرسًا بكلية الآداب جامعة القاهرة، وفي هذه الأثناء سجل رسالته للدكتوراه عن شاهنامه الفردوسي في الأدب الفارسي وحصل عليها في العام 1932م، ليترقي بعدها مدرسًا للغات الشرقية لكلية الآداب، ثم أستاذًا عام 1939م، ثم رئيسًا لقسم اللغة العربية واللغات الشرقية، ثم عميدًا لكلية الآداب في العام 1945م.

وفي العام 1947م بدأ عبد الوهاب عزام رحلته في السلك الدبلوماسي حيث عين كسفير لمصر في المملكة العربية السعودية، ثم سفيرًا في باكستان عام 1950م، ثم سفيرًا مرة أخرى في السعودية واليمن حتى عام 1954م، ومد له الرئيس جمال عبد الناصر فترة خدمته عامين ليتقاعد في العام 1956م.

بعدها رشحته المملكة العربية السعودية ليؤسس جامعة الملك سعود (جامعة الرياض سابقًا) ليظل يعمل بها مديرًا للجامعة حتى توفي في 18 يناير عام 1959م ودفن في مسجد عزام بحلوان.

وجدير بالذكر أنه وخلال حياته العملية كأستاذ بالجامعة انتدب عبد الوهاب عزام مرتين للتدريس بجامعة بغداد، كما اختير عضوًا بمجمع اللغة العربية بالقاهرة عام 1949م، واختير أيضًا بالمجمع العلمي العربي بدمشق وبغداد وإيران، كما حصل على النيشان العلمي من حكومة إيران عام 1935م، ووسام الأرز الوطني من الحكومة اللبنانية عام 1947م.

بعض من مؤلفاته وأعماله
 مدخل إلى الشاهنامة العربية للبنداري - 1932م
 التصوف في الشعر الإسلامي - 1933م
 مهد العرب - 1936م
 ذكرى أبي الطيب بعد ألف عام - 1936م
 نواح مجيدة من الثقافة الإسلامية - 1938م
 الرحلات - 1939م
 ديوان المتنبي - 1944م
 مجالس السلطان الغوري - 1944م
 التصوف وفريد الدين العطار - 1945م
 فصول من المثنوى (ترجمة عن الفارسية) - 1948م
 الأدب الفارسي - 1948م
 موقع عكاظ - 1950م
 الأوابد - 1950م
 بيام مشرق: لشاعر الهند وباكستان محمد إقبال (ترجمة عن الفارسية) - 1951م
 الشوارد أو خطرات عام كراتشي - 1953م]
 النفحات - 1953م
 ضرب الكليم لمحمد إقبال - 1952م
 محمد إقبال - 1954م
 المثاني - 1955م
 ديوان الأسرار والرموز محمد إقبال - 1956م
 المعتمد بن عباد - 1959م

عائلته
هو ابن عم  عبد الرحمن عزام وجد أيمن ومحمد الظواهري لأمهما.

مراجع

 عبد الوهاب عزام رائداً..ومفكراً - السباعي محمد السباعي

وصلات خارجية

 عبد الوهاب عزام.. الدبلوماسي الأديب

أعضاء مجمع اللغة العربية بالقاهرة
خريجو جامعة الأزهر
سفراء مصر لدى السعودية
سفراء مصر لدى اليمن
سفراء مصر لدى باكستان
كتاب وكاتبات مصريون
رؤساء جامعة الملك سعود
مصريون مدفونون بالسعودية
مفكرون مصريون
مواليد 1894
وفيات 1959
رؤساء جامعات وكليات في السعودية

عبد الوهاب محمد عزام


2020 අගෝස්තු 4 දා ලෙබනනයේ අගනුවර වන බේරූට් නුවර පිපිරීම් කිහිපයක් සිදුවිය.

පිපිරීම්
ප්‍රථම කුඩා පිපිරීම දුම් වලාවක් ඇති කළ අතර ගිණිකෙළි වැනි අලෝක ඇති කළේය. දෙවන පිපිරුම වඩා විශාල වූ අතර දේශීය වේලාවෙන් 18:08:18 පමණ සිදුවිය.

හේතුව
පිපිරීමට හේතුව මුලදී නිශ්චය කරගෙන නොතිබුණි.

හානි

දර්ශනවල දැක්වෙන්නේ මෝටර් රථ පෙරළී ගොස් වානේ රාමු සහිත ගොඩනැගිලි වලින් ඒවායේ ආවරණ ඉවත් වී ඇති බවයි.

ජීවිත හානි
පිපිරීමෙන් පසු අවම වශයෙන් පුද්ගලයින් 130 දෙනෙකු මියගොස් ඇති අතර 4,000 කට වැඩි පිරිසක් තුවාල ලබා ඇත.

සහන මෙහෙයුම්

ප්‍රතිචාර

ජාත්‍යන්තර ප්‍රතිචාරය

ආශ්‍රිත

 West Fertilizer Company explosion
 Halifax Explosion
 Evangelos Florakis Naval Base explosion
 List of 21st-century explosions
 Largest artificial non-nuclear explosions
 SS Sansinena

සටහන්

මූලාශ්‍ර

භාහිර සබැඳි

සේයාරු
 Beirut Explosion – in Pictures by The Guardian
 In Pictures: Huge Explosion Rocks Beirut by CNN
 Photos: Explosion Leaves Beirut in Shatters by NPR
 The Lebanon Explosions in Photos by The New York Times
 Explosion in Beirut: Photos From a City Still Reeling From the Blast by Time

2020 disasters in Asia
Explosions in 2020
August 2020 events in Lebanon
ලෙබනනය තුළ 2020 වසර
2020s in Beirut
August 2020 events in Asia
Explosions in 2020
Explosions in Beirut
Fires in Lebanon

2020 බේරූට් පිපිරීම්


මූල්‍යමය ආර්ථික විද්‍යාව යනු ආර්ථික විද්‍යාවේම ශාඛාවක් වන අතර කාලයක් පුරාවට සම්පත් බෙදා හැරීම ගැන මින් සලකා බලනු ලබයි.  මූල්‍යමය ක්‍රියාකාරකම් එක් වර්ගයක මුදල් හෝ වෙළදාමේ දෙපාර්ශවයේම පෙනීසිටීමට සුදුසු මූල්‍ය ක්‍රියාකාරකම් කෙරෙහි සංකේන්ද්‍රණය වීම තුලින් මෙය අනෙකුත් ආර්ථික විද්‍යා කොටස් වලින් තවදුරටත් වෙනස් කරනු ලබයි.

පුහුණු මඟින් ආමන්ත්‍රණය කරනු ලබන ප්‍රශ්ණ බොහෝවිට කාල අවිනිශ්චිත තාවය විකල්ප හා තොරතුරු යන රාමුවෙන් යුතුවේ.

කාලය (Time) - අනාගත මුදල් සඳහා වර්ථමානයේ මුලද් වෙළදාම කරයි.
අවිනිශ්චිතතාවය (අවධානම) - අනාගතයට මාරුවන මුදල් ප්‍රමාණය අවිනිශ්චිත වේ.
විකල්ප - ගණුදෙනුවක එක් පාර්ශ්වයකට පසුකාලීනව යමක් නිසා සිදුවන මුදල් හුවමාරුවට බලපාන තීරණ ගත හැක.
තොරතුරු -  අනාගත මුදල් වල අගය [Future Monetary Value (FMV)] සම්බන්ධයෙන් පවතින අවිනිශ්චිත තාවය අනාගතය පිළිබඳ පවතින දැනුම මඟින් අවමකර ගැනීම හෝ කෙසේ හෝ මඟහැරීම සිදුකල හැක.

විෂය ගැටළු
ඉහත පරිදි විෂයපථය දක්වමින් මූල්‍ය ආර්ථික විද්‍යාව, කොටස් වෙළදපොල හා සමාගම් මූල්‍යමය වැනි මූල්‍ය වෙළෙදපොලවල් හා පහත දැක්වෙන විෂය ක්ෂේත්‍රයන්හි වැඩ සමඟ ගණුදෙනු කිරීමට ආධාර වනු ඇත.

අයවැය
ඉතුරුම්
ආයෝජන
ණය ගැනීම්
ණය සැපයීම්
රක්ෂණය
ඉදිරි වෙළද ගිවිසුම්
විවිධාංගීකරණය
වත්කම් කළමණාකරණය

අනාගතය කෙලෙසකවත් නිෂ්චිතව දැන නොගැනීම හේතුවෙන් මූල්‍ය ආර්ථික විද්‍යාවේ මූලික අවධානම සම්පත් බෙදාහැරීමේ අවිනිශ්චිත තාවයේ බලපෑම කෙරෙහි යොමුකරනු ලබයි.

මූල්‍යමය ආර්ථික විද්‍යාව පහත ප්‍රශ්ණ සඳහා පිළිතුරු සෙවීමට වෑයම් කරයි.

මූල්‍යමය වත්කම් වල මිල ගණන් තීරණය කරන්නේ කෙසේද? (කොටස්, සුරැකුම්පත්, ව්‍යවහාර මුදල් සහ හුවමාරු භාණ්ඩ)
කොටස් නිකුත් කිරීම, ණය ගැනීම වැනි විවිධ ක්‍රම ආයතනික ක්‍රියාවලිය මූල්‍යනය කිරීමට යොදා ගැනීමෙන් සමාගමට වන බලපෑම මොනවාද?
ඔහු හෝ ඇයගේ අරමුණ වඩාත් හොදින් ලඟාකර ගැනීම සඳහා කුමන වත්කම් කළඹක් ආයෝජක විසින් දැරිය යුතුද?

මූල්‍යමය ආර්ථික විද්‍යාව


es un videojuego crossover de aventuras y puzles que ha sido desarrollado por Level-5 y Capcom, fue publicado por este último para Nintendo 3DS. El juego es una mezcla de las sagas de El profesor Layton y Ace Attorney con sus respectivos personajes principales, el profesor Hershel Layton y Phoenix Wright. El juego cuenta con escenarios diseñados por Shu Takumi, el director de la serie Ace Attorney. El juego combina los puzles y las contradicciones en un juicio de El profesor Layton y Ace Attorney respectivamente. El juego salió a la venta en Japón el 29 de noviembre de 2012, el 28 de marzo de 2014 en Europa y el 29 de agosto de 2014 en Norteamérica.

Modo de juego

El juego cuenta con una combinación de elementos de ambos juegos, tanto de "El profesor Layton" como de "Ace Attorney". Como en los juegos de El profesor Layton, el jugador se enfrenta a varios puzles, mientras trata de resolver el misterio de Labyrinthia. Como en los juegos de Ace Attorney, los jugadores tienen que encontrar pruebas y evidencias y utilizar el ingenio para encontrar contradicciones en las declaraciones de los testigos y demostrar la inocencia de su cliente. Esta vez sin embargo, Phoenix tiene que interrogar a varios testigos a la vez, que le obligan a encontrar contradicciones en sus declaraciones. El juego cuenta con doblaje y escenas de animación, un elemento básico en los juegos de El profesor Layton, pero que se verá por primera vez en la serie Ace [attorney] .

Trama

El juego inicia después de los eventos de El profesor Layton y el legado de los ashalanti y antes de El profesor Layton y la villa misteriosa el juego tiene lugar en un universo diferente del de El profesor Layton y del de Ace Attorney. Tanto el profesor Layton como Phoenix Wright, junto con sus respectivos asistentes Luke Triton y Maya Fey, se encuentran en un mundo diferente al suyo, donde se encuentra una extraña ciudad medieval conocida como Labyrinthia que ha sido víctima recientemente de una serie de sucesos aparetemente imposibles. La ciudad es supuestamente el hogar de las brujas que se esconden en las sombras, y está supuestamente controlada por un malvado villano conocido como el Narrador. Destaca que en la trama una niña llamada Aria es acusada de brujería. Como Phoenix decide defender a Aria, Layton intentará resolver el misterio detrás de Labyrinthia.

Al resolver con éxito un puzzle, el jugador gana "picarats" que son un tipo de puntos que al final del juego te permite acceder a contenidos extras o especiales.

Personajes

 : Un profesor al que le gusta resolver misterios a través de una serie de puzles.
 : Aprendiz del profesor que le ayuda en sus viajes.
 : Un abogado que tendrá que defender una mujer acusada de brujería.
 : Una aspirante a médium y asistente de Wright.
 : Una niña acusada de ser una bruja.
 : El villano principal del juego. Cualquier historia que escribe con su pluma se convierte en realidad.
 : Un fiscal en los casos de brujas.
 : una fiscal.

Desarrollo

El 13 de enero de 2014 se confirmó su traducción al castellano para España y, finalmente, Nintendo Ibérica confirmaba su doblaje al mismo idioma a través del medio español ESPAL3DS.com.

Véase también
 El profesor Layton
 Ace Attorney
 Nintendo 3DS

Curiosidades

 Este es el primer juego de El profesor Layton que no tiene una escena de "Continuará..." al final.
 Personajes importantes de ambas sagas como Emmy Altava o Miles Edgeworth iban a aparecer en un principio en el juego, aunque finalmente no fue así.

Referencias

Enlaces externos

 Página oficial de El profesor Layton vs Ace Attorney
 Página oficial de España
 Página oficial de Level-5 sobre El profesor Layton vs Ace Attorney
 Análisis de El profesor Layton vs. Phoenix Wright: Ace Attorney en gamestribune.com

Ace Attorney
Videojuegos de aventura
Videojuegos de lógica
Videojuegos para Nintendo 3DS
Videojuegos de Level-5
Videojuegos de Capcom
Videojuegos de 2012
Videojuegos de 2014
Videojuegos con protagonistas femeninas
Videojuegos con antagonistas femeninas


II. regionalna nogometna liga Bjelovar, također i kao Regionalna liga Bjelovar, II. regija NZZR – Liga ZO Bjelovar, Liga Zajednice općina Bjelovar, za sezonu 1985./86. je predstavljala ligu četvrtog stupnja nogometnog prvenstva Jugoslavije.  Sudjelovalo je 14 klubova, a prvak je bio "Slaven" iz Koprivnice, koji je potom išao u kvalifikacije za "Hrvatsku ligu – Sjever".

Ljestvica

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Povezani članci
 Hrvatska nogometna liga – Sjever 1985./86.
 Regionalna nogometna liga ZO Zagreb 1985./86.
 III. regionalna nogometna liga Varaždin 1985./86.
 Međuopćinska liga ZO Bjelovar – Jug 1985./86.
 Međuopćinska nogometna liga Koprivnica 1985./86.

Vanjske poveznice

Izvori

 Branko Pleše, Goran Čičin-Mašansker: Nogometni klub Slaven Belupo, Koprivnica : 1907. – 2007., Koprivnica, 2007., str. 98-99
 library.foi.hr, "Glas Podravine"
 library.foi.hr, "Glas Podravine", br. 22, god. XLI, izdano 13. lipnja 1986., str. 9, preuzeto 9. srpnja 2019.

1985-86 Bjelovar
Bjelovar
1985-86 Bjelovar

II. regionalna nogometna liga Bjelovar 1985./86.


Horné Lefantovce este o comună slovacă, aflată în districtul Nitra din regiunea Nitra. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 901 locuitori.

Istoric
Localitatea Horné Lefantovce este atestată documentar din 1113.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Horné Lefantovce


Knivsta Municipality (Knivsta kommun) is a municipality in Uppsala County in east central Sweden. Its seat is located in the town of Knivsta, with some 7,100 inhabitants.

History
Until 1971 Knivsta was a municipality in Stockholm County, when it was merged into Uppsala Municipality and subsequently belonged to Uppsala County. On January 1, 2003 Knivsta was separated from Uppsala to once again form a separate municipality, located in Uppsala County.

The coat of arms symbolises the Stones of Mora where the Swedish Kings were elected in ancient times.

Localities
Alsike
Knivsta (seat)

Elections
These are the election results since the refounding of the municipality from the 2002 election.

Riksdag

Blocs

This lists the relative strength of the socialist and centre-right blocs since 1973, but parties not elected to the Riksdag are inserted as "other", including the Sweden Democrats results from 2002 to 2006. The coalition or government mandate marked in bold formed the government after the election.

References

External links

Knivsta Municipality - Official site
Knivsta map
Knivstabo.se - A webportal for citizens of Knivsta

Municipalities of Uppsala County
2003 establishments in Sweden
States and territories disestablished in 2003

Knivsta Municipality


Le musée Viktor-Kossenko est un musée situé à Kiev en Ukraine, commémorant la vie de Viktor Kossenko, musicien du début du . Le musée est ouvert à sa mort en 1938, et est installé dans le bâtiment où il a vécu ses derniers mois du 11 mai au 3 octobre 1938.

Le bâtiment est aussi utilisé par l'Union locale des Compositeurs pour y organiser des concerts et des conférences.

Références

Musée à Kiev
Musique à Kiev
Maison de personnalité en Ukraine

Musée Viktor-Kossenko


{{Automatic taxobox
|image = Wild cyclamens.jpg
|image_caption = Wild Cyclamen persicum
|display_parents = 2
|taxon = Cyclamen
|authority = L.
|subdivision_ranks = Species
|subdivision = See text.
|synonyms =
Cyclaminos Heldr.Cyclaminum Bubani
Cyclaminus Haller
|synonyms_ref =
}}Cyclamen (  or  ) is a genus of 23 species of perennial flowering plants in the family Primulaceae. In English, it is known by the common names sowbread or swinebread. Cyclamen species are native to Europe and the Mediterranean Basin east to the Caucasus and Iran, with one species in Somalia.  They grow from tubers and are valued for their flowers with upswept petals and variably patterned leaves.

It was traditionally classified in the family Primulaceae, was reclassified in the family Myrsinaceae in 2000 and finally, in 2009 with the introduction of the APG III system, was returned to the subfamily Myrsinoideae within the family Primulaceae.

NamesCyclamen is Medieval Latin, from earlier Latin cyclamīnos, from Ancient Greek κυκλάμινος, kyklā́mīnos (also kyklāmī́s), from κύκλος, kýklos "circle", because of the round tuber. In English the species of the genus are commonly called by the genus name.

Pliny the Elder describes how it was called in antiquity by roman country men: tūber terrae, literally "earth truffle" or also amulētum "amulet", because it was believed that evil spells had no effect where it grew.

In many languages cyclamen species are colloquially called by a name like the English sowbread or swinebread (because they are said to be eaten by pigs), based on Medieval Latin panis porcinus: Saubrot in German, pain de pourceau in French, pan porcino in Italian and varkensbrood in Dutch.

Description
Cyclamen have a tuber, from which the leaves, flowers and roots grow. In most species leaves come up in autumn, grow through the winter and then die in spring, then the plant goes dormant through the dry Mediterranean summer.

Tuber

The storage organ of the cyclamen is a round tuber, which develops from the hypocotyl (the stem of a seedling). It is often mistakenly called a corm, but a corm (found in crocuses, for example) has a papery tunic and a basal plate from which the roots grow. The storage organ of the cyclamen has no papery covering and, depending on the species, roots may grow out of any part. It is therefore properly classified as a tuber (somewhat like a potato). The tuber may produce roots from the top, sides or bottom, depending on the species. Cyclamen persicum and Cyclamen coum root from the bottom; Cyclamen hederifolium roots from the top and sides. Cyclamen graecum has thick anchor roots on the bottom.

The shape of the tuber may be near spherical, as in Cyclamen coum, or flattened, as in Cyclamen hederifolium. In some older specimens of Cyclamen purpurascens and Cyclamen rohlfsianum growing points on the tuber become separated by shoulders of tissue and the tuber becomes misshapen. In most other species the tuber is round in old age.

Leaves and flowers sprout from growing points on the top of the tuber. Growing points that have lengthened and become like woody stems are known as floral trunks.

The size of the tuber varies depending on species. In Cyclamen hederifolium older tubers commonly reach  across, but in Cyclamen parviflorum tubers do not grow larger than  across.

Leaves

Leaves sprout from growing points or floral trunks on top of the tuber. Each leaf grows on its own stem. Leaf stems in early growth may be distinguished from flower stems by the direction their tips curl: tips of leaf stems curl upwards and those of flower stems curl downwards.

The shape of the leaves varies among the species and even among different specimens of the same species. Cyclamen hederifolium and Cyclamen repandum usually have leaves shaped like ivy, with angles and lobes, Cyclamen coum has nearly round leaves and Cyclamen persicum has heart-shaped leaves with a pointed tip. The leaf margin may be smooth, as in Cyclamen coum subsp. coum, or finely toothed, as in Cyclamen graecum.

The color of the upper side of leaves is variable, even within a species. Most species have leaves variegated in several shades of green and silver, either in an irregular pattern of blotches or an arrowhead or Christmas-tree shape. In cultivation cyclamen, especially species other than Cyclamen persicum, are selected as often for striking or unusual leaf patterns as for their flowers.

The lower side of leaves is often shiny and its color varies from plain green to rich red or purple.

Most cyclamen species originate from the Mediterranean, where summers are hot and dry and winters are cool and wet, and are summer-dormant: their leaves sprout in the autumn, remain through the winter and wither the next spring. Cyclamen purpurascens and Cyclamen colchicum, however, originate from cooler regions in mountains and their leaves remain through the summer and wither only after the next year's leaves have developed.

Flowers

Flowering time may be any month of the year, depending on the species. Cyclamen hederifolium and Cyclamen purpurascens bloom in summer and autumn, Cyclamen persicum and Cyclamen coum bloom in winter and Cyclamen repandum blooms in spring.

Each flower is on a stem coming from a growing point on the tuber. In all species the stem is normally bent 150-180° at the tip so that the nose of the flower faces downwards. Cyclamen hederifolium 'Stargazer' is an exception:  its nose faces upwards. Flowers have 5 petals, bent outwards or up, sometimes twisted, and connected at the base into a cup, and five sepals behind the cup.

Petal shape varies depending on species and sometimes within the same species. Cyclamen repandum has petals much longer than wide, Cyclamen coum has stubby, almost round petals, and Cyclamen hederifolium usually has petals with proportions between the two.

Petal color may be white, pink or purple, often with darker color on the nose. Many species have a pink form and a white form but a few have only one color, such as Cyclamen balearicum, which is always white.

The dark color on the flower nose varies in shape: Cyclamen persicum has a smooth band, Cyclamen hederifolium has a streaky V and Cyclamen coum has an M-shaped splotch with two white or pink 'eyes' beneath.

In some species, such as Cyclamen hederifolium, the petal edges at the nose are curved outwards into auricles (Latin for 'little ears'). Most species, such as Cyclamen persicum, have no auricles.

In most species the style protrudes 1–3 mm out of the nose of the flower but the stamens are inside the flower. In Cyclamen rohlfsianum, however, the cone of anthers sticks out prominently, about  beyond the rim of the corolla, similar to shooting-stars (Primula sect. Dodecatheon).

Fruit
The flower stem coils or bends when the fruit begins to form. The stems of Cyclamen hederifolium and Cyclamen coum coil starting at the end, Cyclamen persicum arches downwards but does not curl, Cyclamen rohlfsianum coils start near the tuber and Cyclamen graecum coils in both directions, starting in the middle.

The fruit is a round pod, which opens by several flaps or teeth at maturity and contains numerous sticky seeds, brown at maturity. Natural seed dispersal is by ants (myrmecochory), which eat the sticky covering and then discard the seeds.

Taxonomy
The genus Cyclamen was first described by Carl Linnaeus in Species Plantarum in 1753.

 Phylogeny
A phylogeny of Cyclamen published in 2000, with four supported clades approximately corresponding to four subgenera, is shown below. The phylogeny is based on morphology, cytology and DNA-sequences. A few species that were not included in the analysis are placed based on morphology only and are noted with a question mark.

A study published in 2004 produced a similar phylogeny in a combined analysis of molecular and morphological data:

A comparison of the groups produced in the two studies shows them to be very similar (see the table below). Nevertheless, the authors of the 2004 study declined to produce a subgeneric classification, concluding that more work was needed to align the phylogeny and classification of Cyclamen, stating that "the publication of formal classifications before adequate data can provide a clear and consistent pattern of information, leads to nomenclatural instability".

Species
, Plants of the World Online accepted the following species:Cyclamen africanum Boiss. & Reut.Cyclamen alpinum Dammann ex SprengerCyclamen balearicum Willk.Cyclamen cilicium Boiss. & Heldr.Cyclamen colchicum (Albov) CorrevonCyclamen coum Mill.Cyclamen creticum (Dörfl.) Hildebr.Cyclamen cyprium KotschyCyclamen graecum LinkCyclamen hederifolium AitonCyclamen intaminatum (Meikle) Grey-WilsonCyclamen libanoticum Hildebr.Cyclamen mirabile Hildebr.Cyclamen parviflorum Pobed.Cyclamen persicum Mill.Cyclamen pseudibericum Hildebr.Cyclamen purpurascens Mill.Cyclamen repandum Sm.Cyclamen rohlfsianum Asch.Cyclamen somalense Thulin & Warfa

Ecology
Cyclamen species are eaten by the caterpillars of the gothic moth.

Conservation
Cyclamen diversity in the Mediterranean has been studied extensively to understand how the species remain distinct (Debussche et al., 2000, 2002, 2003) and how they have reacted to the dramatic climate changes in the region. Certain climate-change models suggest many species could become extinct in their current range within the next 50 years.

In many areas within the native range cyclamen populations have been severely depleted by collection from the wild, often illegally, for the horticultural trade; some species are now endangered as a result. However in a few areas plant-conservation charities have educated local people to control the harvest carefully at a sustainable level, including sowing seed for future crops, both sustaining the wild populations and producing a reliable long-term income. Many cyclamen are also propagated in nurseries without harm to the wild plants.

 Culture
In the sixteenth century, women in their early stages of pregnancy avoided cyclamens in fear of a miscarriage because they were considered to strongly induce childbirth.

Cyclamens were used as love-charms, aphrodisiacs, and intoxicant and a small amount would be put in cakes or a cup of wine.

Cultivation and uses

Cyclamen are commonly grown for their flowers, both outdoors and indoors in pots. Several species, particularly Cyclamen hederifolium, are hardy and can be grown outdoors in mild climates such as northwest Europe and the Pacific Northwest of North America.

The Cyclamen Society is the International Cultivar Registration Authority for Cyclamen excluding C. persicum, and currently recognises over 100 registered cultivars.

Hardiness
Cyclamen species range from frost-hardy to frost-tender.

The most frost-hardy species, such as C. purpurascens, C. hederifolium, C. coum and C. cilicium, tolerate temperatures down to . C. hederifolium has even survived prolonged freezing and temperatures down to . C. repandum survives temperatures down to  but not prolonged freezing below this temperature. C. graecum tolerates frost as low as  for a few hours. Others, such as C. africanum, C. persicum and C. rohlfsianum, tolerate only mild and brief frost.

Florists' cyclamen
The cyclamen commonly sold by florists is Cyclamen persicum'', which is frost-tender. Selected cyclamen cultivars have white, bright pink, red or purple flowers. While flowering florists' cyclamen should be kept below , with the night-time temperatures preferably . Temperatures above  may induce the plant to become dormant.

Gallery
Cyclamen bloom in different seasons, depending on the species.

References

Notes

Sources

External links

 The Cyclamen Society
 Plants for a Future: Cyclamen
 Cyclamen Q&A

Primulaceae genera
Taxa named by Carl Linnaeus
Saponaceous plants

Cyclamen


ميتاكافيه هو موقع مجتمعي لمشاركة ملفات الفيديو على شبكة الإنترنت، لا سيما الأفلام القصيرة الأصلية، حيث يستطيع المستخدمين تحميل، عرض، ومشاركة مقاطع الفيديو.

يقع مقر الشركة في بالو ألتو، كاليفورنيا، ولها مكاتب في تل أبيب ونيويورك. يمتلك ميتاكافيه القطاع الخاص ويشمل المستثمرون بها أكسل بارتنرز، بينشمارك كابيتال، داج فينتشرز، وهايلاند كابيتال بارتنرز.

ميتاكافيه مثله مثل مواقع مشاهدة الفيديو الأخرى على الإنترنت مثل يوتيوب ودايلي موشن، ولكن مع وجود عدة اختلافات. من الاختلافات الأساسية القضاء على الازدواجية، نوع مختلف من ترشيح محتوى البالغين، مجموعة نقاد من أعضاء المجتمع، ترتيب للفيديو، تحرير ويكي للبيانات الوصفية. ويقيس نظام ترتيب أو تصنيف الفيديو به ردود فعل المشاهدين على مقاطع الفيديو من أجل تمييز المقاطع ذات الشعبية الأكثر لمشاهديها.
ويعرض الموقع مقاطع الفيديو القصيرة الأجل في مجموعة متنوعة من الفئات، بما في ذلك الرسوم المتحركة، والكوميديا، والترفيه، والكيفية، أخبار وأحداث، قصص الناس، الرياضة، وألعاب الفيديو وغيرها. المحتوى الأصلي يتم تحميله على الموقع من قبل مصوري الفيديو المستقلين، مجموعات الإنتاج الصغيرة والمتوسطة، وشركات الإعلام الكبيرة.

مراجع

وصلات خارجية

 ميتاكافيه الموقع الرسمي

استضافة فيديو
تأسيسات سنة 2003 في إسرائيل
خدمات الشبكات الاجتماعية
شركات برمجيات في إسرائيل
عمليات الدمج والاستحواذ 2012
مواقع ويب ترفيهية
مواقع ويب أسست في 2003

ميتاكافيه


زكية داود  كاتبة فرنسية مغربية، من مواليد فرنسا سنة 1937، اسمها الحقيقي هو جاكلين دفيد، في هذا الصدد تقول زكية داود:
زكية داود إن «هذا الاسم، في الواقع، هو الترجمة الحرفية لاسمي الحقيقي، جاكلين دفيد. كنت وصلت إلى المغرب عام 1958، وبعد عام واحد، حصلت على الجنسية المغربية. وبالتدريج، تحولت جاكلين إلى زكية. والحقيقة، أنني اخترت هذا الاسم المستعار، بناء على طلب مدير مجلة» جون أفريك«، حين كنت أعمل مراسلة لها في الفترة من 1963 إلى 1966. وكان أمهلني خمس دقائق فقط كي اختار الاسم».

من مؤلفاتها
وقد صدر لزكية داوود العديد من المؤلفات منها، على الخصوص:
 زينب ملكة مراكش رواية (2004).
 عبد الكريم الخطابي: ملحمة من ذهب ودم (1999).
 مغاربة من الضفة الأخرى.
 سنوات لام ألف.
 زينب ملكة مراكش.

جوائز
 فازت داوود بجائزة المغرب للكتاب لسنة 2005 في صنف العلوم الإنسانية، عن كتابها «مغاربة من الضفة الأخرى»، وذلك مناصفة مع الكاتب عبد الإله بلمليح.
 كما فازت بجائزة الأطلس الكبير 2009، عن مؤلفها «سنوات لام ألف» الذي يعرض قصة تجربتها الإعلامية.

مصادر

وصلات خارجية

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من بيرناي
روائيات مغربيات
صحفيات مغربيات
صحفيون مغاربة
كاتبات مغربيات
كاتبات مغربيات في القرن 20
كاتبات مغربيات في القرن 21
كتاب أدب أطفال مغاربة
كتاب غير روائيين مغاربة
كتاب وكاتبات مغاربة
مغاربة متجنسون
مغاربة من أصل فرنسي
مواليد 1937
مواليد في بيرناي
صحفيات راديو مغربيات
صحفيو راديو مغاربة

زكية داود


මැතිවරණ දෙපාර්තමේන්තුව 1955  ජනවාරි මස 01 වැනි දින නිර්මාණය විය.
දෙපාර්තමේන්තුවේ දැක්ම රටේ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය ආරක්ෂා කිරීමය.එය නිදහස් හා සාධාරණ මැතිවරණ සහ ජනමත විචාරණ පැවැත්වීම මඟින් අත්පත් කර ඇත.
මැතිවරණ දෙපාර්තමේන්තුවේ ප්‍රධාන කාර්යාලය මැතිවරණ මහලේකම් කාර්යාලය ලෙස හදුන්වනු ලබයි.එය පිහිටා ඇත්තේ සරණමාවත රාජගිරියේය.
මැතිවරණ දෙපාර්තමේන්තුවේ දිස්ත්‍රික් කාර්යාල සෑම දිස්ත්‍රික්කයකම පිහිටා ඇත.
මේ වන විට ලංකාවේ පවත්වා ඇති මැතිවරණ
ශ්‍රි ලංකාවේ පැවති මැතිවරණ.[මූලාශ්‍රය සංස්කරණය]
මැතිවරණ දිනයන්

1.මහ මැතිවරණය - පළමුවැනි රාජ්‍ය මන්ත්‍රණ සභාව 1931.06.13 - 1931.06.20 (දින 7යි)

2.මහ මැතිවරණය - දෙවැනි රාජ්‍ය මන්ත්‍රණ සභාව 1936.02.22 - 1936.03.07(දින 11යි)

3.මහ මැතිවරණය - නි‌යෝජිත මන්ත්‍රී මණ්ඩලය(1 වැනි පාර්ලි‌මේන්තුව)1947.08.23 - 1947.09.20(දින 19යි)

4.මහ මැතිවරණය - නි‌යෝජිත මන්ත්‍රී මණ්ඩලය (2 වැනි පාර්ලි‌මේන්තුව)1952.05.24 - 1952.05.30(දින 4යි)

5.මහ මැතිවරණය - - නි‌යෝජිත මන්ත්‍රී මණ්ඩලය(3 වැනි පාර්ලි‌මේන්තුව) 1956.04.05 - 1956.04.10 (දින 3යි)

6.මහ මැතිවරණය - නි‌යෝජිත මන්ත්‍රී මණ්ඩලය (4 වැනි පාර්ලි‌මේන්තුව) 1960.03.19

7.මහ මැතිවරණය - නි‌යෝජිත මන්ත්‍රී මණ්ඩලය (5 වැනි පාර්ලි‌මේන්තුව) 1960.07.20

8.මහ මැතිවරණය - නි‌යෝජිත මන්ත්‍රී මණ්ඩලය (6 වැනි පාර්ලි‌මේන්තුව) 1965.03.22

9.මහ මැතිවරණය - නි‌යෝජිත මන්ත්‍රී මණ්ඩලය (7 වැනි පාර්ලි‌මේන්තුව) 1970.05.27

10. මහ මැතිවරණය - දෙවන ජාතික රාජ්‍ය සභාව (8 වැනි පාර්ලි‌මේන්තුව)1977.07.21

11. ජනාධිපතිවරණය (පළමුවැනි)1982.10.20

12. ජනමත විචාරණය 1982.12.22

13 පළමු පළාත් සභා මැතිවරණය -

           වයඹ පළාත        1988.04.28
                උතුරු මැද පළාත  1988.04.28
                ඌව පළාත 1988.04.28
                සබරගමුව පළාත    1988.04.28
                බස්නාහිර පළාත   1988.06.02
                මධ්‍යම පළාත     1988.06.02
                දකුණු පළාත      1988.06.09
                උතුරු නැ‌ගෙනහිර පළාත    1988.11.19
14. ජනාධිපතිවරණය (දෙවැනි) 1988.12.19 15. මහ මැතිවරණය - ශ්‍රී ලංකා ප්‍රජාතාන්ත්‍රික සමාජවාදී ජනර‌ජ‌යේ 2 වැනි පාර්ලි‌මේන්තුව (9 වැනි පාර්ලි‌මේන්තුව)1989.02.15 16. පළාත් පාලන මැතිවරණය 1991.05.11 17. පළාත් සභා මැතිවරණය 1993.05.17

           දකුණු පළාත      1994.03.24
18. පළාත් පාලන මැතිවරණය - නැ‌ගෙනහිර පළාත 1994.03.01

19. මහ මැතිවරණය - ශ්‍රී ලංකා ප්‍රජාතාන්ත්‍රික සමාජවාදී ජනරජ‌යේ 3 වැනි පාර්ලි‌මේන්තුව(10 වැනි පාර්ලි‌මේන්තුව)1994.08.16

20. ජනාධිපතිවරණය (තූන්වැනි) 1994.11.09

21. පළාත් පාලන මැතිවරණය 1997.03.21

22. පළාත් සභා මැතිවරණය

           වයඹ පළාත        1999.01.25
                බස්නාහිර පළාත   1999.04.06
                මධ්‍යම පළාත     1999.04.06
                උතුරු මැද පළාත  1999.04.06
                ඌව පළාත 1999.04.06
                සබරගමුව පළාත    1999.04.06
                දකුණු පළාත      1999.06.10
23. ජනාධිපතිවරණය (හතරවැනි) 1999.12.21

24. මහ මැතිවරණය - ශ්‍රී ලංකා ප්‍රජාතාන්ත්‍රික සමාජවාදී ජනරජ‌යේ 4 වැනි පාර්ලි‌මේන්තුව(11 වැනි පාර්ලි‌මේන්තුව)2000.10.10

25. මහ මැතිවරණය - ශ්‍රී ලංකා ප්‍රජාතාන්ත්‍රික සමාජවාදී ජනරජ‌යේ 5 වැනි පාර්ලි‌මේන්තුව(12 වැනි පාර්ලි‌මේන්තුව)2001.12.05

26. පළාත් පාලන මැතිවරණය 2002.03.20 සහ 2002.05.20

              අකුරැස්ස ප්‍රා‌දේශීය සභාව    2003.03.08
27. මහ මැතිවරණය - ශ්‍රී ලංකා ප්‍රජාතාන්ත්‍රික සමාජවාදී ජනරජ‌යේ 6 වැනි පාර්ලි‌මේන්තුව(13 වැනි පාර්ලි‌මේන්තුව)2004.04.02

28. පළාත් සභා මැතිවරණය

           වයඹ පළාත        2004.04.25
                ඉතිරි පළාත් හය  2004.07.10
29. ජනාධිපතිවරණය (පස්වැනි) 2005.11.17

30. පළාත් පාලන මැතිවරණය 2006.03.30 සහ 2006.05.20

           මඩකලපුව දිස්ත්‍රික්කය   2008.03.10
31. පළාත් සභා මැතිවරණය

           නැ‌ගෙනහිර පළාත  2008.05.10
                උතුරු මැද පළාත  2008.08.23
                සබරගමුව පළාත    2008.08.23
                මධ්‍යම පළාත     2009.02.14
                වයඹ පළාත        2009.02.14
                බස්නාහිර පළාත   2009.04.25
                ඌව පළාත 2009.08.08
32. පළාත් පාලන මැතිවරණය

           යාපනය මහනගර සභාව        2009.08.08
                වවුනියාව නගර සභාව       2009.08.08
33. පළාත් සභා මැතිවරණය

   දකුණු පළාත      2009.10.10
34. ජනාධිපතිවරණය (හයවැනි) 2010.01.26 35. මහ මැතිවරණය - ශ්‍රී ලංකා ප්‍රජාතාන්ත්‍රික සමාජවාදී ජනරජ‌යේ 7 වැනි පාර්ලි‌මේන්තුව(14 වැනි පාර්ලි‌මේන්තුව)2010.04.08 සහ 2010.04.20

36. පළාත් පාලන මැතිවරණය 2011.03.17, 2011.07.23, 2011.10.08

37. පළාත් සභා මැතිවරණය

           නැ‌ගෙනහිර පළාත  2012.09.08
                උතුරු මැද පළාත  2012.09.08
                සබරගමුව පළාත    2012.09.08
                මධ්‍යම පළාත     2013.09.21
                උතුරු පළාත      2013.09.21
                වයඹ පළාත        2013.09.21
                බස්නාහිර පළාත   2014.03.29
                දකුණු පළාත      2014.03.29
                ඌව පළාත 2014.09.20
38. ජනාධිපතිවරණය (හත්වැනි) 2015.01.08

39. මහ මැතිවරණය - ශ්‍රී ලංකා ප්‍රජාතාන්ත්‍රික සමාජවාදී ජනරජ‌යේ 8 වැනි පාර්ලි‌මේන්තුව (15 වැනි පාර්ලි‌මේන්තුව) 2015.08.17

මැතිවරණ දෙපාර්තමේන්තුව


Narcissistic Cannibal (engl. für: "Selbstverliebter Kannibale") ist ein Lied der amerikanischen Nu-Metal-Band Korn gemeinsam mit Skrillex und Kill the Noise aus ihrem zehnten Studioalbum The Path of Totality. Am 18. Oktober 2011 wurde die Single bei den Active Rock- und den Mainstream-Rock-Sendern veröffentlicht. Am 21. Oktober wurde sie dann digital veröffentlicht. Vom 13. Oktober bis zum 16. Oktober dieses Jahres wurde der Song auf der offiziellen Website von Korn als WAV-Datei gratis angeboten.

Hintergrund
Korn-Sänger Jonathan Davis sagte zum Lied:

Musikvideo
Das Musikvideo wurde am 27. September 2011 in The Roxy aufgenommen. Die ersten 125 Fans durften umsonst beim Dreh dabei sein. Es wurde von ShadowMachine Films produziert und offiziell am 21. Oktober 2011 veröffentlicht.

Chartplatzierungen

Einzelnachweise

Lied 2011
Dubstep-Song
Nu-Metal-Song
Korn (Band)
Skrillex-Lied
Lied von Skrillex

Narcissistic Cannibal


La Batalla de San Julián, ocurrida el 15 de marzo de 1927 en el pueblo homónimo del estado de Jalisco, fue uno de los acontecimientos bélicos más relevantes durante la Guerra Cristera en la región de los Altos de Jalisco. La derrota sufrida por las fuerzas federales provocó que el presidente de México en ese momento, Plutarco Elías Calles, concentrara sus esfuerzos en acabar con el movimiento Cristero.

Antecedentes
En 1926, el gobierno mexicano puso en vigor una ley llamada Ley Calles, con la cual se reglamentó el artículo 130 de la Constitución Política de los Estados Unidos Mexicanos, que limitaba las prácticas religiosas. Este hecho causó el descontento general de la gente. En 1925, se había creado la Liga Nacional para la Defensa de las Libertades Religiosas, que programó para el 1 de marzo de 1927 el levantamiento general de los cristeros. Aunque ya se habían dado guerrillas en algunos estados con fechas anteriores, el primer pueblo que se levantó en armas con este plan fue San Julián, localizado en la zona de los Altos de Jalisco. El cura Narciso Elizondo, párroco de la población, convocó al pueblo, que respondió formando el Regimiento de San Julián, al mando del general Miguel Hernández González. El regimiento de San Julián estaba conformado por cuatro escuadrones: el de San Julián, el de San Diego, el de Jalpa y el de San Miguel. Al enterarse el presidente Calles del levantamiento en San Julián, envió al lugar al 78° regimiento de caballería del Estado Mayor Presidencial, comandado por el general Espiridión Rodríguez Escobar.

Batalla
Las fuerzas cristeras lideradas por José Reyes Vega y conformadas por unos 400 hombres, se enfrentaron a unos 900 soldados federales al mando del general Espiridión Rodríguez en San Julián, una pequeña población de Jalisco. A pesar de la recomendación de algunos de sus subalternos de huir debido a la superioridad en número y armamento de las fuerzas federales, Vega decidió quedarse a pelear después de recibir la oferta de Rodríguez de un enfrentamiento al día siguiente a las 5 de la mañana..

Durante la batalla, que duró todo el día, los federales sitiaron la población y avanzaron por las calles, pero fueron rechazados en la primera oleada. El Padre Vega envió a un mensajero a Jalpa de Cánovas para pedir refuerzos al general cristero Miguel Hernández, quien llegó con más hombres casi al final de la tarde. Los federales, sin embargo, identificaron erróneamente a los refuerzos cristeros como hombres al mando de Joaquín Amaro Domínguez (entonces Secretario de Guerra y Marina) y huyeron en su mayoría al ser atacados por Hernández y sus hombres en tres columnas.

Bajas
Los federales infirngieron 200 bajas y capturaron a dos cristeros, quienes fueron torturados y ejecutados frente a sus compañeros. Los cristeros, por su parte, infringieron 160 bajas y capturaron a 20 más. Estos últimos fueron pasados a cuchillo el 19 de marzo de 1927 por órdenes de Victoriano Ramírez. Además, algunos soldados federales saquearon el pueblo y violaron a las mujeres locales durante el avance.

Consecuencias
Con la batalla de San Julián, Calles envió a la zona a un grupo mayor de militares y se empezó a considerar el movimiento con mayor seriedad. El 26 de marzo de 1927, Joaquín Amaro Domínguez marchó a San Julián e hizo arrestar a Julio Álvarez Mendoza, un sacerdote pacífico, para luego ejecutarlo el 30 de marzo de 1927 en represalia por la derrota sufrida 15 días antes. Álvarez Mendoza fue canonizado como santo por el Papa Juan Pablo II el 21 de mayo de 2000. Después del enfrentamiento, Rodríguez y Hernández volverían a enfrentarse en la Batalla de Cuquío, pero el resultado sería adverso para las fuerzas cristeras..

En la cultura popular
Se han compuesto diversos corridos en honor a la Batalla de San Julián, uno de los más conocidos es el "Corrido de los Combates de San Julián", que relata los acontecimientos de la contienda. En el año 2003, se colocó una placa conmemorativa en la plaza del pueblo en honor al 76.º aniversario de la batalla.

Véase también
 San Julián
 Victoriano Ramírez
 José Reyes Vega
 Guerra Cristera

Referencias

San Julián
México en 1927
Batalla de San Julián

Batalla de San Julián


Asier Cazalis (La Pastora, Caracas, 27 de mayo de 1972) es un músico, productor e ingeniero venezolano, conocido por ser el vocalista y compositor de las letras de la banda de Caramelos de Cianuro.

Biografía
Nació en 1972 en la Parroquia La Pastora en Caracas, Venezuela , sin embargo, su infancia la pasó entre Denver y Pensilvania, debido a que sus padres estudiaban allí. Su adolescencia transcurrió en Venezuela, «entre Plaza Venezuela y Sabana Grande, donde se reunían "punketos" y "metaleros"». Siendo aún menor de edad dio sus primeras actuaciones en un bar popular en la zona.

Estudió 3 semestres de Arquitectura en la Universidad Central de Venezuela, pero decidió abandonar y se va a la Universidad Metropolitana, donde se graduó en Ingeniería de sistemas aunque nunca ejercería la carrera. En cambio, decidió hacerse una carrera en la música y se reunió con varios amigos para formar una banda de Rock Alternativo venezolana llamada Caramelos de Cianuro, de la que él es el Líder desde los años 80 hasta el día de hoy.

Referencias

Caraqueños
Cantantes masculinos de Venezuela
Músicos de rock de Venezuela
Alumnado de la Universidad Metropolitana (Venezuela)
Alumnado de la Universidad Central de Venezuela
Ingenieros de Venezuela

Asier Cazalis


İşçi Partisi (, A/Ap), eski ismiyle Norveç İşçi Partisi, Norveç'teki sosyal demokrat bir siyasi partidir.

Parti liderleri
 Anders Andersen (1887–88)
 Hans G. Jensen (1888–89)
 Christian Holtermann Knudsen (1889–90)
 Carl Jeppesen (1890–92)
 Ole Georg Gjøsteen (1892–93)
 Gustav A. Olsen-Berg (1893–94)
 Carl Jeppesen (1894–97)
 Ludvig Meyer (1897–1900)
 Christian Holtermann Knudsen (1900–03)
 Christopher Hornsrud (1903–06)
 Oscar Nissen (1906–11)
 Christian Holtermann Knudsen (1911–18)
 Kyrre Grepp (1918–22)
 Emil Stang jr. (1922–23)
 Oscar Torp (1923–45)
 Einar Gerhardsen (1945–65)
 Trygve Bratteli (1965–75)
 Reiulf Steen (1975–81)
 Gro Harlem Brundtland (1981–92)
 Thorbjørn Jagland (1992–2002)
 Jens Stoltenberg (2002–2014)
 Jonas Gahr Støre (2014–günümüz)

İşçi Partili Başbakanlar
 Christopher Hornsrud (26 Ocak – 15 Şubat 1928)
 Johan Nygaardsvold (1935–1945)
 Einar Gerhardsen (1945–1951, 1955–1963, 1963–1965)
 Oscar Torp (1951–1955)
 Trygve Bratteli (1971–1972, 1973–1976)
 Odvar Nordli (1976–1981)
 Gro Harlem Brundtland (4 Şubat – 14 Ekim 1981, 1986–1989, 1990–1996)
 Thorbjørn Jagland (1996–1997)
 Jens Stoltenberg (2000–2001, 2005–2013)

Seçimler

Parlamento seçimleri

Kaynakça

İşçi Partisi
Avrupa Sosyalistler Partisi
19. yüzyılda Norveç'te kurulan oluşumlar
1887'de Avrupa'da kurulan oluşumlar
1887'de kurulan siyasi partiler

İşçi Partisi (Norveç)


أحمد جوهر (29 مارس 1958 - 25 مايو 2023) ممثل وكاتب ومخرج كويتي، اشتهر بالأعمال التراثية التي تمثل الكويت قديمًا، وهو صاحب مؤسسة الأبرق للإنتاج الفني. بدأ مشواره الفني عام 1982 في أدوار بسيطة ولكنه اشتهر في فترة التسعينات، عشقه للأعمال التراثية جعله يجازف و يخوض مجال الإنتاج رغم أنه لا زال في بداية مشواره وأول عمل أنتجه عام 1993 هو مسلسل طش ورش دخل مجال الكتابة و التأليف عام 1998 في مسلسل طير الخيروفي مجال الإخراج في مسلسلي العضب وجني وعطبة.

حياته
تخرج من «المعهد العالي للفنون المسرحية» بعام 1984. بدأ حياته الفنية ممثلًا، ثم انتقل إلى الإنتاج بالإضافة للتمثيل، وفي السنوات الأخيرة أصبح يقوم بكتابة أعماله الفنية، كما أصبح مختصًا بتقديم الأعمال التراثية. وهو ابن عم الفنان شهاب جوهر وله صلة قرابة بالفنان عبد الحسين عبد الرضا.

وفاته
نقل إلى المستشفى في 21 يونيو 2020 بعد إصابته بسكتة دماغية ووذمة رئوية. توفي في لندن بالمملكة المتحدة يوم 25 مايو 2023 عن عمر ناهز الخامسة والستين.

أعماله

في التلفزيون

في المسرح

الأعمال التي كتبها

الأعمال التي إخرجها
 مسلسل جني و عطبة.
 مسلسل العضب.

المراجع

روابط خارجية

كتاب كويتيون
مغنون كويتيون
ممثلون كويتيون
مواليد 1377 هـ
مواليد 1958
وفيات 1444 هـ
مدفونون في مقبرة الصليبخات
كتاب سيناريو كويتيون
كتاب بالعربية في القرن 20
كتاب بالعربية في القرن 21

أحمد جوهر (ممثل)


Svijet

Književna djela

 Bajka o mrtvoj kneginji i o sedmorici delija Aleksandra Sergejeviča Puškina

Događaji

Osnivanja

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

Hrvatska i u Hrvata

Književna djela

Događaji

Osnivanja

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

Izvori

Vanjske poveznice

Književnost u 1834.


Bombus balteatus er tegund af humlum, ættuð frá Skandinavíu  og Rússlandi, Alaska, Kanada og fjöllum vestur Bandaríkjanna.

Lýsing
Hún er yfirleitt svört með gulum röndum, en liturinn er breytilegur. Tungan er mjög löng.

Tilvísanir

Hunangsflugur

Bombus balteatus


Le lac Gods est un lac situé dans le Nord-Est du Manitoba au Canada. Il couvre une superficie de , ce qui fait de lui le septième plus grand lac de la province. Il se situe au nord du  à environ  à l'est de Thompson. Il se trouve à une élévation de  et sa rive a une longueur de . Il se draine vers le nord via la rivière Gods et la rivière Hayes dans la baie d'Hudson.

Notes et références

Lac au Manitoba

Lac Gods


La cavité tympanique (ou caisse du tympan) est une petite cavité entre l'oreille externe et l'oreille interne, entourant les os de l'oreille moyenne.

À l'intérieur se trouvent les osselets, trois petits os (enclume, marteau et étrier) qui transmettent les vibrations sonores du tympan à la fenêtre ovale.

Description
La cavité tympanique est délimitée par :

 La paroi latérale (ou paroi membraneuse ) face à l'oreille externe, elle est séparée du méat auditif externe par la membrane tympanique et une partie de l'anneau osseux dans lequel cette membrane s'insère. Cet anneau osseux est incomplet à sa partie supérieure, formant l'encoche de Rivinus, à proximité de laquelle se trouvent trois petites ouvertures : le iter chordæ posterius, la fissure pétro-tympanique, et le iter chordæ anterius.

L'iter chordæ posterius est situé dans l'angle de jonction entre la paroi mastoïdienne et membraneuse de la cavité tympanique immédiatement derrière la membrane tympanique et au niveau de l'extrémité supérieure du manche du marteau. Il débouche dans un canal minuscule, qui descend devant le canal du nerf facial, et se termine dans ce canal près du foramen stylo-mastoïdien. À travers lui, le nerf de la corde du tympan pénètre dans la cavité tympanique.
La fissure pétro-tympanique s'ouvre juste au-dessus et devant l'anneau osseux dans lequel la membrane tympanique est insérée. A cet endroit c'est une simple fente d'environ 2 mm. en longueur. Elle loge le processus antérieur du marteau et le ligament antérieur du marteau. Elle donne le passage à l'artère tympanique antérieure.
Liter chordæ anterius est placé à l'extrémité médiale de la fissure pétro-tympanique. La corde du tympan quitte la cavité tympanique par ce passage.
 La paroi médiale (ou paroi labyrinthique) face à l'oreille interne est verticale, et présente la fenêtre du vestibule, la fenêtre de la cochlée, le promontoire, et la proéminence du canal facial.
 La paroi supérieure (m0pou paroi tegmentale ) est formée par une mince lamelle d'os, le tegmen tympani. Elle est formée par l'écaille de l'os temporal et par la partie pétreuse et elle sépare les cavités crânienne et tympanique. La fissure pétro-squameuse occupe la partie médiane de la paroi dans le grand axe de la cavité et elle fait saillie pour former la crête pétro-squameuse supérieure. Elle se prolonge vers l'arrière de manière à recouvrir l'antre mastoïdien, et vers l'avant pour recouvrir la trompe d'Eustache et le canal du muscle tenseur du tympan.

 La partie de la cavité comprise entre cette paroi et le plan formé par le bord supérieur du tympan et le plafond du conduit auditif externe s'appelle le récessus épitympanique.
 La paroi inférieure (ou paroi jugulaire ) est étroite et consiste en une fine plaque osseuse, le fundus tympani qui sépare la cavité tympanique de la fosse jugulaire. Elle présente, près de la paroi labyrinthique, une petite ouverture pour le passage de la branche tympanique du nerf glosso-pharyngé.
 La paroi postérieure (ou paroi mastoïdienne ) est plus large en haut qu'en bas. Dans sa partie supérieure se trouve l'''aditus ad antrum orifice donnant accès à l'antre mastoïdienne. Au-dessous se trouve l'éminence pyramidale au sommet de laquelle un orifice dans lequel passe le tendon du muscle stapédien. Entre l'éminence et le sillon tympanique se trouve l'orifice de sortie de la corde du tympan. La paroi mastoïdienne est creusée de deux canaux : la partie verticale du canal du nerf facial et le canal du muscle stapédien.
 La paroi antérieure' (ou paroi carotidienne'' ) est plus large en haut qu'en bas. Elle est formée par une fine lame osseuse creusée de petits orifices laissant passer les nerfs carotico-tympaniques et des veinules. Cette lame osseuse sépare la cavité du canal carotidien. A la partie supérieure de la paroi antérieure se trouvent l'orifice du canal du muscle tenseur du tympan et l'orifice postérieur du tube auditif.

Embryologie
La cavité tympanique est formé à partir de la première poche branchiale.

Aspect clinique
Si elle est endommagée, la membrane tympanique peut être réparée lors d'une procédure appelée tympanoplastie.

Si du liquide s'accumule dans l'oreille moyenne à la suite d'une infection ou pour toute autre raison, il peut être drainé en perforant la membrane tympanique avec une aiguille de gros calibre (paracentèse).

Galerie

Notes et références

Crâne

Cavité tympanique


Robert-Hermann Tenbrock (* 2. April 1908 in Gelsenkirchen-Horst; † 23. November 1995 in Mainz) war ein deutscher Historiker, Schriftsteller und Lehrer.

Leben
Robert-Hermann Tenbrock war der erste Sohn des Buchhalters Engelbert Tenbrock und seiner Frau Anna. 1914 bis 1919 besuchte er die Volksschule in Selm, anschließend ein Gymnasium in Dülmen. 1922 wechselte er auf die Klosterschule in Hiltrup. 1927 absolvierte er als externer Schüler in Münster das Abitur und nahm an der Westfälischen Wilhelms-Universität Münster ein Studium der Geschichte, Philosophie, Kunstgeschichte und Anglistik auf. Nach einigen Semestern an Universitäten in Wien, Freiburg und Frankfurt legte er 1932 in Münster das philologisches Staatsexamen ab und promovierte im Folgejahr mit dem Thema "Eherecht und Ehepolitik bei Innocenz III".

Ab 1933 arbeitete er bei der Monumenta Germaniae Historica in Berlin. Schon damals stand er dem NS-Regime kritisch gegenüber, sah deshalb keine Perspektive im wissenschaftlichen Bereich und wechselte in den Schuldienst. 1936 erhielt er eine Anstellung am Marienlyzeum in Gelsenkirchen. Im selben Jahr heiratete er Cäcilie Möller, 1939 wurde er Vater einer Tochter. Nach Ausbruch des Zweiten Weltkriegs war er zunächst als Dolmetscher für Englisch freigestellt und wurde später Verhör- und Nachrichtenoffizier im Rang eines Leutnants. Während der alliierten Invasion 1944 war er als Spezialist bei Vernehmungen kriegsgefangener Soldaten in Frankreich eingesetzt, bis er in Cherbourg in britische Kriegsgefangenschaft geriet.

"Deutsche Geschichte. Von den Urzeiten bis 1945"
Mit Billigung der Briten veranstaltete Tenbrock Englischkurse für seine Mitgefangenen und hielt Vorträge über deutsche Geschichte. Aus Konzepten für seine Vorträge und Diskussionsnotizen entstand sein Buch "Deutsche Geschichte. Von den Urzeiten bis 1945". Es erschien mit einem auf den November 1945 datierten Vorwort, wahrscheinlich noch im selben Jahr. Das Buch wurde im Auftrag der weltweit tätigen YMCA gedruckt, laut Impressum ausschließlich für deutsche Kriegsgefangene. Es sollte eine Gesamtschau deutscher Geschichte von der Altsteinzeit bis in die unmittelbare Vergangenheit hinein bieten. Das Vorwort beginnt mit der Erklärung:

In der Gefangenschaft traf Tenbrock unter anderem auf Karl-Eduard von Schnitzler, der schon vor Hitlers Machtübernahme Sympathien für den Kommunismus entwickelt hatte und inzwischen BBC-Beiträge mit dem Titel "Hier sprechen deutsche Kriegsgefangene zur Heimat" redigierte. Schnitzler stritt mit Tenbrock heftig über politische Fragen und drohte ihm schließlich den Tod an, sollte er ihm später in Deutschland in die Hände fallen. Dazu kam es jedoch nicht. Schnitzler ging 1947 in die Sowjetische Besatzungszone und moderierte dort später viele Jahre lang den Schwarzen Kanal, was ihm in der Bevölkerung den Namen "Sudel-Ede" einbrachte.

Nachkriegszeit
1946 wurde Tenbrock aus der Kriegsgefangenschaft entlassen, kehrte nach Deutschland zurück und nahm den Schuldienst wieder auf, zunächst am Geschwister-Scholl-Gymnasium in Lüdenscheid. 1949 erschienen im Verlag Ferdinand Schöningh eine zweite, völlig überarbeitete Auflage seines Buches zur deutschen Geschichte und eine Zusammenfassung der aus seiner Sicht wichtigsten Ereignisse in drei Heften als "Geschichte in Zahlen", von denen 1950 bereits die fünfte Auflage gedruckt wurde, inzwischen in einbändiger Form. Im selben Jahr wechselte Tenbrock an das Jungengymnasium Wanne-Eickel. 1951 wurde seine erste Ehe geschieden, 1952 heiratete er Ulrike Selter, eine ehemalige Schülerin.

In den 1950ern gab er weitere Lehrbücher für den Geschichtsunterricht heraus. Kurz nach der Geburt seines Sohnes übernahm er 1956 die Leitung der Deutschen Schule in Istanbul, musste sie jedoch 1960 wegen Kompetenzstreitigkeiten wieder abgeben. Durch Vermittlung des sozialdemokratischen Bildungspolitikers Ernst Schütte wurde er mit Jahresbeginn 1961 Direktor des Leibniz-Gymnasiums in Wiesbaden. Zugleich nahm er seine Tätigkeit als Lehrbuch-Autor wieder auf. 1969 stiftete er den mit 4000 DM dotierten Robert-Hermann-Tenbrock-Preis "für eine vorbildlich didaktisch-methodische und auf den neuesten Ergebnissen der wissenschaftlichen Forschung beruhende Darstellung der Geschichte der europäischen Völkerfamilie in einem Geschichtswerk konzipiert für Schüler, unabhängig von der Schulform, unter besonderer Berücksichtigung der wirtschaftlichen und politischen Integrationsbestrebungen der jüngsten Vergangenheit", der 1972 erstmals verliehen wurde. Anlässlich der ersten Preisverleihung erklärte Tenbrock:

Für seine pädagogische Arbeit erhielt er das Bundesverdienstkreuz 1. Klasse. Seine letzten Lebensjahre verbrachte er in Mainz, wo er 1995 im Alter von 87 Jahren starb.

Werke
 "Eherecht und Ehepolitik bei Innocenz III", Halbach, 1933
 "Deutsche Geschichte von den Urzeiten bis 1945", Kriegsgefangenenhilfe des Weltbundes der Christlichen Vereine Junger Männer in England, 1945
 "Zeiten und Menschen" (Hrsg.), Schöningh & Schroedel Verlag, Paderborn, 1965 ff.
 "A History of Germany", Hueber, 1968
 "Außerdeutsche Verfassungen", Schöningh & Schroedel Verlag, Paderborn, 1974

Auszeichnungen
 Bundesverdienstkreuz 1. Klasse, 1974

Weblinks

Quellen
 Dietmar Simon: Robert-Hermann Tenbrock, Historiker, Lehrer und Schulbuchautor (PDF; 5,6 MB), in: Geschichtsblätter für Lüdenscheid Stadt und Land, Geschichts- und Heimatverein Lüdenscheid e.V., 2008
  beim Georg-Eckert-Institut für internationale Schulbuchforschung

Historiker
Gymnasiallehrer
Autor
Literatur (20. Jahrhundert)
Literatur (Deutsch)
Sachliteratur
Träger des Bundesverdienstkreuzes 1. Klasse
Deutscher
Geboren 1908
Gestorben 1995
Mann
Schulleiter (Deutschland)

Robert-Hermann Tenbrock


Creșterea punctului de fierbere sau elevația ebulioscopică este o proprietate coligativă și descrie fenomenul de creștere al punctului de fierbere al unui lichid sau solvent la adăugarea în soluție a unui alt compus solid. Altfel spus, o soluție va prezenta un punct de fierbere mai mare comparativ cu solventul pur.

Teoria este valabilă pentru adăugarea oricărui solut nevolatil, precum o sare, la un solvent pur, precum apa. Măsurarea punctului de fierbere în acest scop se poate realiza cu un ebulioscop sau ebuliometru.

Vezi și
 Proprietate coligativă
 Scăderea punctului de îngheț

Referințe

Bibliografie
 Peter Atkins, Physical Chemistry, 4th Ed., Oxford University Press, Oxford, 1994, ISBN 0-19-269042-6, p. 222-225
 Gavril Niac, ș.a., Formule, tabele, probleme de chimie fizică, Editura Dacia, Cluj-Napoca, 1984,

Cantitate de substanță
Proprietăți chimice
Chimie fizică

Creșterea punctului de fierbere


පර්යේෂණය දැනුමේ ප්‍රමාණය වැඩි දියුණු කරගැනීමට ක්‍රමානුකූලව සිදු කරනු ලබන නිර්මාණාත්මක කාර්යයකි, මෙයට මිනිසාගේ දැනුම, සංස්කෘතිය සහ සමාජය, සහ නව භාවිතයන් සොයා ගැනීමට මෙම දැනුම යොදා ගන්නා අයුරු අඩංගු වේ. එය තොරතුරු පිහිටුවන්න සහ තහවුරු කරන්නට, පෙර කාර්යන්හි ප්‍රතිඵල යලි ගොඩ නගන්නට, නව හෝ පවතින ගැටළු නිරාකරණය කිරීමට, සිද්ධාන්ත වලට සහය දැක්වීම හෝ නව න්‍යායන් ගොඩ නැගීමට යොදා ගනියි. පර්යේෂණ ව්‍යාපෘතිය ක්ෂේත්‍රයේ පසුගිය කාර්යක විකාශනයක් වන්නටද පුලුවන. මෙවලම් වල, ක්‍රියාපටිපාටි වල,හෝ පරීක්ෂණ වල වලංගුතාවය පරීක්ෂා කිරීමට, පෙර ව්‍යාපෘති වල අංගයන් හෝ සමස්ත ව්‍යාපෘතියම පර්යේෂණය මගින් නැවත පිටපත් කරයි. මූලික පර්යේෂණයක ප්‍රධාන අරමුණු වනුයේ (ව්‍යවහාරික පර්යේෂණයට ප්‍රතිවාදීව) ලේඛණගත කිරීම, අනාවරණය කර ගැනීම, අර්ථකථනය හෝ මිනිස් දැනුම වැඩි දියුණු කිරීම සඳහා පර්යේෂණ සහ සංවර්ධන ක්‍රම, සහ පද්ධති  යොදා ගැනීමයි. පර්යේෂණයට අදාල ප්‍රවේශයන්, මනුෂ්‍යත්වය සහ විද්‍යාව යන දෙකම සහ දෙක අතර සැලකිය යුතු ලෙස දෝලනය වන ඥානවිභාගයන් මත පදනම් වේ. පර්යේෂණයහි විවිධ ස්වරූපයන් වේ: විද්‍යාත්මක, මානව ශාස්ත්‍ර, කලාත්මක, ආර්ථික, සමාජයීය, ව්‍යාපාර, අලෙවිකරණ පර්යේෂණ, වෘත්තික පර්යේෂණ ආදිය.

පර්යේෂණයන්හි ස්වරූප

විද්‍යාත්මක පර්යේෂණ
විද්‍යාත්මක පර්යේෂණය කුතුහලය පිරි, විද්‍යාත්මක ක්‍රමෝපායන්ගෙන් යුත් යෙදුම් මත රදා පවතී. මෙම පර්යේෂණ මගින් ලෝකයේ ස්වභාවය සහ ලක්ෂණ පිළිබද විස්තර කිරීම සදහා අවශ්‍ය විද්‍යාත්මක තොරතුරු සහ සිද්ධාන්තය සපයයි. එය සිදු කළ හැකි, ප්‍රායෝගික යෙදුම් නිපදවයි.විද්‍යාත්මක පර්යේෂණය සදහා පොදු අධිකාරීන් විසින්, පුණ්‍යාධාර ආයතන විසින් සහ විශාල ආයතන ප්‍රමාණයක් අඩංගු පෞද්ගලික ආයතන විසින් අරමුදල් සපයයි. විද්‍යාත්මක පර්යේෂණ, එවායේ ශාස්ත්‍රීය සහ යෙදුම් පුහුණුව මත නැවත අනු කොටස් වලට වර්ගීකරණය කරයි. විද්‍යාත්මක පර්යේෂණ යනු ව්‍යාපාර පාසල් වැනි අධ්‍යාපනික ආයතන විනිශ්චය කිරීමට බොහෝ ලෙස යොදා ගන්නා මිනුම් දණ්ඩකි, නමුත් සමහරු ආයතන වල වැරදි තක්සේරුව වැනි දෑ සම්බන්ධව තර්ක කරන අතර ඊට හේතුව වනුයේ පර්යේෂණයේ ගුණත්වය මගින් ඉගැන්වීමේ ගුණත්වය පිළිබඳ කියා පෑමක් සිදු නොකරන බැවිනි (මේවා සම්පූර්ණ ලෙස අත්‍යාවශ්‍යයෙන්ම සහසම්බන්ධ කිරීමක් නොමැත).

මානව ශාස්ත්‍ර  පර්යේෂණ
මානව ශාස්ත්‍ර  පර්යේෂණයට විවිධ ක්‍රමයන් සම්බන්ධ වේ, උදාහරණ ලෙස අර්ථ විවරණ ශාස්ත්‍ර සහ නිමිත්ත ධර්මවාදය සහ බොහෝ වෙනස් වූ සාපේක්ෂතා ඥාන විභාගය. මානව ශාස්ත්‍රඥයෝ සෑම විටම ප්‍රශ්නයකට අදාල ප්‍රශස්තම පිලිතුර සොයන්නේ නැත, ඒ වෙනුවට එය වටා ඇති ගැටළු සහ තොරතුරු සොයා බලයි. අන්තර්ගතය හැම විටම බොහෝ වැදගත් වන අතර එයට සාමාජයීය, ඓතිහාසික, දේශපාලනික, සංස්කෘතික හෝ ජනවාර්ගික ඇතුලත් වේ. මානව ශාස්ත්‍ර, පර්යේෂණයකට උදාහරණයක් වනුයේ, පෞරාණික ක්‍රම අන්තර්ගත ඓතිහාසික පර්යේෂණයයි. ඉතිහාසඥයන් ප්‍රාථමික මූලාශ්‍රයන් සහ අනෙකුත් සාධක යොදා ගනිමින්, ක්‍රමානුකූලව මාතෘකාව විමර්ශනය කොට පසුව පැරණි ආකාරයට පුරාවෘත්තයන් ලියයි.

කලාත්මක පර්යේෂණ
කලාත්මක පර්යේෂණය 'පුහුණුව පදනම් පර්යේෂණය' ලෙසද දැකිය හැක, එහි අරමුණු කලාත්මක නිමවුම් ආකාරයෙන් සිදු කල හැක. සම්පූර්ණයෙන් විද්‍යාත්මක ක්‍රමයක්, පර්යේෂණවල දැනුම සහ සත්‍ය සඳහා සොයා බැලීමට විකල්පයක් ලෙස පිරිනැමීම වාදයට තුඩුදෙන සංකල්පයකි.

අරිය පර්යේෂණ

නිරුක්තිය

පර්යේෂණ වදන
බුදුන් වහන්සේ පාලි බසින්  පරියේසන වදන භාවිතාකර ඇත. මෙම වදනෙන් පර්යේෂණ යන්න බීඳි ඇත. පරියේසන යන පදය පරි (හාත්පස, අවට, සම්පූර්ණ) යන උපසර්ගය හා "ඒසන" (සෙවීම) යන පදය එක් වී සකස් වී තිබේ.

ඉංග්‍රීසි රිස'ච් වදන

රිස'ච් යන වචනය ඉපදී ඇත්තේ මධ්‍යම ප්‍රංශයේ "recherche" යන්නෙනි, එහි තේරුම වනුයේ "සොයන්නට යනවා"යි, එම වචනය ඉපදී ඇත්තේ පැරණි ප්‍රංශ "recerchier" යන්නෙනි, එය "re-" + "cerchier", හෝ "sercher", යන "සොයනවා" නම් වූ අර්ථය සහිතව එක් වී නිර්මාණය වී ඇත. පැරණිතම වාර්තාවන්ට අනුව මෙම වචනය 1577දී සොයාගෙන ඇත.

නිර්වචනයන්
පර්යේෂණය යන්නෙන් විවිධ ආකාරයට අර්ථ දැක්විය හැක.
පර්යේෂණය පිළිබඳ පුළුල් නිර්වචනයක් ලබා දුන්නේ මාර්ටින් ශට්ල්වර්ත් විසිනි - "වචනයේ පුළුල්ම අර්ථයෙන්, දැනුම වැඩි දියුණු කිරීමට සිදු කරන ඕනෑම දත්ත, තොරතුරු සහ සිද්ධි එකතු කිරීමක් පර්යේෂණයේ නිර්වචනයට අඩංගු වේ"."

පර්යේෂණය පිළිබඳ අනිත් නිර්වචනය ඉදිරිපත් කර ඇත්තේ ක්‍රෙස්වෙල් විසිනි - "පර්යේෂණය යනු මාතෘකාවක් හෝ ගැටළුවක් සම්බන්ධව ඇති අපගේ අවබෝධය වැඩි කිරීමට අවශ්යව තොරතුරු එකතු කිරීම සහ විශ්ලේෂණය කිරීමේ ක්‍රියාවලිය සිදුකරන පියවරයන් වේ." එයට පියවර තුනක් අඩංගු වේ: ප්‍රශ්නයක් මතු කරනවා, ප්‍රශ්නයට පිළිතුරු සැපයීමට අවශ්‍යම දත්ත එකතු කිරීම, සහ ප්‍රශ්නයට පිළිතුරක් ඉදිරිපත් කිරීම.

Merriam-Webster මාර්ගගත ශබ්දකෝෂයට අනුව පර්යේෂණය යන්නෙහි සවිස්තර නිර්වචනය වනුයේ "උත්සාහවත් විමර්ශනයක් හෝ විභාගයක්; විශේෂයෙන්ම: සිද්ධි සොයා ගැනීම සහ පරිවර්තනය අරමුණු කරගෙන සිදු කරන විමර්ශනයක් හෝ සමීක්ෂණයක්, පිළිගත් සිද්ධාන්ත පුනරීක්ෂණය හෝ අලුත් කරණු වල ආලෝකයෙන් සැදුනු නීති,හෝ නව හෝ සිද්ධාන්ත පුනරීක්ෂණ හෝ නීති වල ප්‍රායෝගික යෙදුම්".

පර්යේෂණයක් දියත් කිරීමේ පියවර
බොහෝ විට පර්යේෂණය දියත් කරනුයේ පර්යේෂණයන්හි ඇති පෑතැටිය ආකෘති සැලස්ම භාවිතා කරගෙනය. පෑතැටිය ආකෘතිය ආරම්භ වන්නේ පර්යේෂණය සඳහා පුළුල් ප්‍රේක්ෂාවලියක් සමඟයි, ව්‍යපෘති ක්‍රමය තුළ මුල සිට අගටම, අත්‍යාවශ්‍ය තොරතුරු වලට අවධානය යොමු කිරීම (පෑතැටියේ ගෙල සේ), ඉන් පසු පර්යේෂණය සාකච්ඡා සහ ප්‍රථිපල තුළට ප්‍රසාරණය කිරීම. පර්යේෂණයක් දියත් කිරීමේ ප්‍රධාන පියවරයන් වනුයේ:

 පර්යේෂණයට අදාළ ගැටළුව හදුනා ගැනීම
 සාහිත්‍යය විමර්ශනය
 පර්යේෂණයේ අරමුණ නියම වශයෙන් සඳහන් කිරීම
 පර්යේෂණයේ විශේෂ ප්රමශ්න සහ උපකල්පිතයන් නිර්ණය කිරීම
 දත්ත එකතු කිරීම
 දත්ත විශ්ලේෂණය සහ පරිවර්තනය කිරීම
 පර්යේෂණය  වාර්තා කිරීම සහ ඇගයීම
 පර්යේෂණයෙන් සොයා ගත් දෑ සහ සිදු වියහැකි නිර්දේශයන් ඉදිරිපත් කිරීම

සාමාන්‍යයෙන් මෙම පියවරයන් සමස්ත ක්රිකයාවලියම ඉදිරිපත් කරයි, කෙසේ නමුත් මෙය ස්ථීර පියවරයන් රාශියක් ලෙස නොව, නිරන්තරයෙන් වෙනස් වෙමින් නැවත නැවතත් සිදු වන ක්‍රියාවලියක් ලෙස දැකිය යුතුයි. බොහෝ පර්යේෂකයෝ අධ්‍යනයේ අරමුණුවල නියැලී නොසිට ගැටළුවේ සාමාන්‍ය ප්‍රකාශනයකින් පර්යේෂණය ආරම්භ කරයි. අධ්‍යනයේ නිවැරදි බව සැපයීම සඳහා සාහිත්‍යය විමර්ශනයට පෙර පර්යේෂණවල වැරදි හෝ සිදුරු හදුනාගනියි. නිතරම දී ඇති විෂය ක්ෂේත්‍රයකට සාහිත්‍යය විමර්ශනයක් දියත් කරනුයේ, පර්යේෂණ ප්‍රශ්න හදුනා ගැනීමට පෙරයි. පර්යේෂකයා විසින් හදුනාගත් වත්මන් සාහිත්‍යය විමර්ශනයේ පරතරයකින් පසුව පර්යේෂණ ප්‍රශ්න සකසයි. පර්යේෂණ ප්‍රශ්න උපකල්පිතයන්ට සමාන්තර වේ. උපකල්පිතයන් යනු පරීක්ෂා කිරීමට යන එවායෙහි සිතා ගැනීම් වේ.  පර්යේෂකයා(වරු) උපකල්පිත පරීක්ෂා කිරීමට දත්ත එකතු කරයි. ඉන්පසු පර්යේෂකයා(වරු) ප්‍රත්‍යක්ෂමූලක පර්යේෂණ වලින් උගත් විවිධ සංඛ්‍යානමය ශිල්ප ක්‍රම යොදාගෙන දත්ත විශ්ලේෂණය සහ පරිවර්තනය කිරීම කරයි. දත්ත විශ්ලේෂණයෙන් ලද ප්‍රථිපල ස්ථිර කරමින් හෝ නිෂ්එල කරමින් අභිශුන්‍ය උපකල්පිතයන් ප්‍රතික්ෂේප කිරීමට පසුව වාර්තා කිරීම සහ අගය කිරීම සිදු කරයි. පර්යේෂකයා විසින් අවසානයේදී පර්යේෂණයේ වැඩි දුර කටයුතු සඳහා සාකච්ඡා කරයි.

රුඩොල්ෆ් රුමෙල්ගේ අදහසට අනුව "... පරීක්ෂණ එකක් හෝ දෙකක්වත් ස්ථිර ලෙස බාර ගැනීම එක් පර්යේෂකයකු විසින් සිදු කිරීමට අවශ්‍ය නැත. පරීක්ෂණ පරාසය වෙනස් නොවන විවිධ ස්වරූපයේ දත්ත,  පර්යේෂකවරු, සහ ක්‍රම පවතින්නේ නම් පමණක් එක් අයෙකුට ප්‍රථිඵල ගැන විශ්වාසය තැබීමට පුළුවනි."

විද්‍යාත්මක පර්යේෂණ

සාමාන්‍යයෙන් පර්යේෂණය තේරුම් ගෙන ඇත්තේ කිසියම් ව්‍යුහාත්මක ක්‍රියාවලියක් අනුගමනය කිරීමක් ලෙසය. කෙසේ වුවත් විෂය කරුණ සහ පර්යේෂකයා අනුව පියවරයන්හි අනුපිළිවෙල වෙනස්වීම රදා පවතී, පහත ඇත්තේ මූලික සහ ව්‍යවහාරික යන දෙකටම අදාළ විධිමත් පර්යේෂණයක සාමාන්‍යයෙන් අන්තර්ගත වන පියවරයන් වේ:
 නිරීක්ෂණයන් සහ මාතෘකාව නිර්මාණය: කිහිපදෙනෙකු කැමති විෂය ක්ෂේත්‍රයක් සහ එම විෂයට අදාළ පර්යේෂණකිරීමට, එම විෂය ක්ෂේත්‍රය අනුගමනය කිරීම මෙයට අඩංගු වේ. එම විෂය ක්ෂේත්‍රය අහඹු ලෙස තෝරා නොගත යුතු බැවින් එම මාතෘකාවට අදාළ ශාස්ත්‍රීය ග්‍රන්ථ විශාල ප්‍රමාණයක් කියවීමෙන් ගවේශකයාගේ අරමුණ පටු කරන ශාස්ත්‍රීය පරතරය හදුනා ගැනීමට හැක. තෝරා ගත් විෂය ක්ෂේත්‍රයක් පිළිබඳ ඇති බලවත් උනන්දුව වඩාත් සුදුසු වේ. පර්යේෂණය මගින් මාතෘකාව පිළිබදව දැනට පවත්නා දැනුම ඊට සම්බන්ධ කිරීමේ වැදගත් බව තහවුරු කල යුතුයි.
 උපකල්පිත: විචල්‍යයන් දෙකක් හෝ කිහිපයක් අතර පවතින සම්බන්ධය දැක්වීමට යොදා ගන්නා පරික්ෂා කල හැකි පුරෝකථනයක්
 සංකල්පිත නිර්වචනය: කිසියම් සංකල්පයක්, අනෙකුත් සංකල්පයන්ට සම්බන්ධ කරමින් සිදු කරන විස්තරයක්.
 මෙහෙයුම් නිර්වචනය:  විචල්‍යන් අර්ථදැක්වීම සහ අධ්යඅනයේදී ඒවා මනිනු ලබන/තක්සේරු කරන ආකාරය පිළිබද තොරතුරු දැක්වීම.
 දත්ත එකතු කිරීම: සංගහනය හදුනා ගැනීම සහ නියැදියක් තෝරා ගැනීම,විශේෂ පර්යේෂණ මෙවලම් භාවිතා කර නියැදියෙන් සහ/හෝ නියැදිය ගැන තොරතුරු එකතු කිරීම මෙයට අයත් වේ. දත්ත එකතු කිරීමට යොදා ගන්නා මෙවලම් වලංගු සහ විශ්වසනීය විය යුතුයි.
 දත්ත විශ්ලේෂණය: ඒවායේ නිගමනයක් ලබා ගැනීමට දත්ත තනි කොටස් වලට වෙන් කිරීම සිදු කරයි.
 දත්ත පරිවර්තනය කිරීම: මේවා වගු මාර්ගයෙන්,සංඛ්‍යා  මගින් සහ රූප සටහන් මගින් ඉදිරිපත් කළ හැකි අතර ඉන් පසුව වචන මගින් විස්තර කරයි.
 උපකල්පිත පරීක්ෂා කිරීම, සංශෝධනය
 නිගමනය, අවශ්‍ය නම් නැවත නැවත සිදු කිරීම

පොදු වැරදි සංකල්පයක් වනුයේ උපකල්පිතය ඔප්පු කිරීමයි (ශූන්‍ය උපකල්පිතය තවදුරටත් බලන්න). සාමන්‍යයෙන් උපකල්පිතයක් යොදා ගන්නේ සමීක්ෂණයක ප්‍රථිඵල නිරීක්ෂණ්ය කිරීම මගින් පරීක්ෂා කළ හැකි පුරෝකථන නිර්මාණය කිරීමටයි. ප්‍රථිඵල උපකල්පිතය සමඟ නොගැළපුනහොත්, ඉන්පසු උපකල්පිතය ප්‍රතික්ෂේප වේ (සත්‍යාපනය කළ හැකි බව බලන්න). මෙම පරීක්ෂාකාරී බස යොදාගෙන ඇත්තේ විකල්ප උපකල්පිතයන් නිරීක්ෂණ සමඟ කොහොමත් ගැළපෙන බව පර්යේෂකයන් හදුනාගෙන ඇති බැවිනි. උපකල්පිත කිසිදාක ඔප්පු කළ නොහැක, නමුත් විද්‍යාත්මක පරීක්ෂණ වලට පමණක් උපකාර කරනවාට වඩා මේ අකාරයෙන් කල්පිතයක් කිසිදා ඔප්පු කල නොහැකි නමුත් එය වටා සබැදි විද්‍යාත්මක අත්හදාබැලීම් සහ සත්‍යයක් බව නිරායාසයෙන්ම සිතීමට පත් කිරීම තුලින් මතය ශක්තිමත් කල හැක.

ප්‍රයෝජනවත් උපකල්පිතයක් පුරෝකථනයන් වලට ඉඩ දීම සහ නිරීක්ෂණය සිදු කළ වේලාවේ නිවැරදි බව මත පුරෝකථනය ස්ථීර කෙරේ. කාලයත් සමඟම නිරීක්ෂණයන්ගේ නිවැරදි බව වැඩි වේ නම්, උපකල්පිතය තවදුරටත් නිවැරදි පුරෝකථනයක් ලබා නොදෙයි. මෙම අවස්ථාවේදී නව උපකල්පිතය විසින් පැරණි උපකල්පිතයට අභියෝගයක් එල්ල කිරීම සහ නව උපකල්පිතය, පැරණි උපකල්පිතයට වඩා බොහෝ නිවැරදි  පුරෝකථන ලබා දෙයි, එම නිසා නව උපකල්පිතය පැරණි උපකල්පිතයේ තැනට පත් වේ. විචල්‍යන් අතර සම්බන්ධයක් නැති විට හෝ ස්වායත්ත හෝ පරායත්ත විචල්යටන්හි වෙනස්කම් ඇති විට, පර්යේෂකයන්ට ශූන්‍ය උපකල්පිතයක් යොදා ගැනීමටද හැකියාව ඇත. ශූන්‍ය උපකල්පිතයක් මගින් මුළු සංගහනය පිලිබඳවම නිගමනයකට එලඹීමට, සියළු ඒකකයන් ඇතුළත් වන ලෙස සාදා ගත් නියැදියක් යොදා ගනියි.

ඓතිහාසික ක්‍රමය

ඓතිහාසික ක්‍රමය යන්නට ඉතිහාසඥයින් විසින් පර්යේෂණය කිරීමට සහ පසුව ඉතිහාසය ලේඛණගත කිරීමට භාවිතා කළ ක්‍රමවේදයන් සහ මාර්ගෝපදේශයන් ඇති  ඓතිහාසික මූලාශ්‍රායන් සහ අනෙකුත් සාධක අඩංගු වේ. ඉතිහාසඥයින් විසින් ඔවුන්ගේ කාර්යයන් සඳහා නිරන්තරයෙන් භාවිතා කරන බාහිර විචාරණය, අභ්‍යන්තර විචාරණය සහ ඒවායේ සංකලනය යන ශීර්ෂයන් යටතේ ඇති විවිධ ඓතිහාසික මාර්ගෝපදේශයන් මෙහි ඇත.මෙයට වඩා අඩු විචාරණය සහ ඉන්ද්‍රියන් මුල් වූ විචාරණය අඩංගු වේ.කෙසේ නමුත් ඒකකයන් වෙනස් වනුයේ මාතෘකාව සහ පර්යේෂකයා පදනම් කරගෙනයි, පහත සංකල්පයන්හි ඇත්තේ විධිමත් ඓතිහාසික පර්යේෂණයක ඇති කොටස්ය:

 ආරම්භක දිනය හදුනා ගැනීම
 ස්ථානගත කිරීමේ සාධක
 කර්තෘත්වය හදුනා ගැනීම
 දත්ත විශ්ලේෂණය
 සම්පූර්ණත්වය හදුනා ගැනීම
 විශ්වසනීයත්වය ආරෝපණය කිරීම

පර්යේෂණය කිරීමේ ක්‍රම
පර්යේෂණ ක්‍රියාවලියේ අරමුණ වන්නේ නව දැනුම බිහි කිරීම හෝ යම් මාතෘකාවක් හෝ ප්‍රශ්නයක් පිළිබද අවබෝධය වැඩිදියුණු කිරීමයි. මෙම ක්‍රියාවලිය ආකාර තුනකින් සිදුවේ.

 ගවේෂණාත්මක පර්යේෂණ, යම් ප්‍රශ්නයක් හෝ ගැටලුවක් හදුනාගැනීම සහ අර්ථ දැක්වීම සදහා උදව් වේ.
අර්ථකාරි පර්යේෂණ, යම් ප්‍රශ්නයක් හෝ ගැටලුවක් සදහා න්‍යායන් අත්හදා බැලීම සහ පිළිතුරු යෝජනා කිරීම.
අනුභාවික පර්යේෂණ, යම් පිළිතුරක් සදහා එහි ශක්‍යතාව අනුභාවික සාක්ෂි මගින් අත්හදා බැලීම.

පර්යේෂණ සැලසුම් කිරීම සදහා ප්‍රධාන වශයෙන් ආකාර දෙකක් පවතී: ගුණාත්මක පර්යේෂණ හා ප්‍රමාණාත්මක පර්යේෂණ වේ. පර්යේෂකයින් ගුණාත්මක හා ප්‍රමාණාත්මක ක්‍රමයන්ගෙන් ඔවුන්ගේ පර්යේෂණ මාතෘකාවට හා පිළිතුරු සෙවීමට බලාපොරොත්තු වන පර්යේෂණ ගැටලුව අනුව තෝරාගනු ලබයි.

ගුණාත්මක පර්යේෂණය

මිනිස් හැසිරීම් සහ එම හැසිරීම් පාලනය කරන හේතු තේරුම්ගැනීමයි. පුළුල් ප්‍රශ්න ඇසීම සහ වචන, පින්තූර, වීඩියෝ ලෙස දත්ත එකතුකර ඒවා විශ්ලේෂණය කිරීම මෙන්ම තේමාවන් සෙවීම ඊට අදාළ වේ. මෙම වර්ගයේ පර්යේෂණයන් යම් ප්‍රශ්නයක් ප්‍රමාණාත්මක ලෙස මැනිය හැකි විචල්‍යයන් වෙත උත්සාහය යොමු නොකර විචල්‍යයන්ගේ භව්‍ය සම්බන්ධතා විමර්ශනය කෙරෙහි අවධානය යොමු කරයි. මෙය කල්පිත පරීක්ෂා කිරීමෙහිලා බාධා සහිත ලෙස දැකිය හැකි අතර කාලය වැයවන, සහ සාමාන්‍යයෙන් තනි පර්යේෂණ විෂයයන් කට්ටලයකට සීමා වන්නකි. ගුණාත්මක පර්යේෂණ නිතර ගවේෂණ පර්යේෂණ ක්‍රමයක් ලෙස භාවිතා වන අතර ප්‍රමාණාත්මක පර්යේෂණ කල්පිතයන් සඳහා පදනම සපයයි. ගුණාත්මක පර්යේෂණ සමාජ නිර්මාණකරනයෙහි දාර්ශනික සහ න්‍යායාත්මක ආකාරයන් හා සම්බන්ධ වෙයි.

ප්‍රමාණාත්මක පර්යේෂණය
ප්‍රමාණාත්මක ගුණ හා සංසිද්ධි මෙන්ම ඒවායේ සබෑඳියාව පිලිඹඳව සිදු කරනු ලබන  පද්ධතික ආනුභාවික විමර්ෂණයයි. සීමා සහිත ප්‍රශ්ණ අසමින් සහ සංඛ්‍යාත්මක දත්ත එකතු කරමින් සංඛ්‍යාන ක්‍රම වල ප්‍රයෝජනයෙන් විෂ්ලේෂණය කරයි.ප්‍රමාණාත්මක ගවේෂණ පර්යේෂණාත්මක, සහ සම්බන්ධ හා සමාලෝචනය ( හෝ විස්තරාත්මක )  සැලසුම් වේ.ප්‍රමණාත්මක ගවේෂණ මගින් ලබා ගත් සංඛ්‍යාත්මක විස්තර විචල්‍ය අතර හවුල් හෝ කරණවාචී සම්බන්ධතා ගොඩ නෑගීමට යොදා ගනී.ප්‍රමණාත්මක ගවේෂණ ධනීයවාදයේ දර්ශන හා න්‍යායන් සමඟ සම්බන්ධව පවතී.

ප්‍රමාණාත්මක දත්ත එක්රැස් කිරීමේ ක්‍රම පෙර සැලසුම් කරන ලද ප්‍රතිචාර කොටස් සහිත අහඹු නියැදි සහ සකස්කරණ ලද දත්ත එකතු කිරීමේ උපක්‍රම භාවිතා කරයි. මෙම ක්‍රම මගින සාරාංශගත, සංසන්දනාත්මක සහ පොදු බවට හරවන ලද ප්‍රතිචාර නිපදවාගත හැකිය. ප්‍රමාණාත්මක පර්යේෂණය න්‍යාය තුලින් සනාථ වන  කල්පිතය හෝ අභිරුචියේ සංසිද්ධියේ ප්‍රමාණය අත්හදා බැලීම කෙරෙහි උනන්දු වේ. පර්යේෂණය මත රදා පවතිමින් සහභාගී වන්නන්ට අහබු ලෙස තෝරාගත් පිළියම් ලබා දෙයි (සත්‍ය පර්යේෂණයක් ලෙස සැලකිය හැකි ප්‍රමාණාත්මක අද්‍යයනයන්ට පමණක් මෙය භාවිතා කරයි). මෙම ක්‍රමයේ ශක්‍යතාව නොමැති නම් පර්යේෂකයා විසින් සහභාගීවන්නා සහ අවස්ථානුකූල ලක්ෂණ අනුව සංඛ්‍යාත්මක පාලනයක් සදහා ඔවුන්ගේ බලපෑම මත ප්‍රතිපලය හෝ රදා පවතින විචල්‍ය ලබා ගනී. අරමුණ පර්යේෂණය සදහා සහභාගීවන කොටස විශාල කොටසක් සදහා පොදුවේ ආදර්ශනයට නම්, පර්යේෂකයා සහභාගී වන්නන් සෙවීමට සම්භාවිතා නියැදි භාවිතා කරයි..

ප්‍රමාණාත්මක හෝ ගුණාත්මක යන දෙකෙන් කුමක් වුවත් පර්යේෂකයා ප්‍රාථමික හෝ ද්විතීයික යන දත්ත දෙවර්ගයෙන් එකක් තෝරා ගැනීමට පෙළඹෙයි. ප්‍රාථමික දත්ත පර්යේෂණය කිරීමම අරමුණ කරගෙන සම්මුඛ සාකච්චා හා ප්‍රශ්නාවලි මගින් රැස් කරයි. ද්විතීයික දත්ත සදහා දැනට පවතින සංගණන දත්ත වැනි නැවත භාවිතා කල හැකි දත්ත භාවිතා කරයි. වඩාත් ආචාරශීලී වන්නේ හැකි සෑම විටම ද්විතීයික දත්ත භාවිතා කිරීමයි.

මිශ්‍ර-මාර්ග පර්යේෂණ, ප්‍රමාණාත්මක හා ගුණාත්මක අංග එකතුවෙනුත්, ප්‍රාථමික හා ද්විතීයික දත්ත භාවිතයෙනුත් කරන්නාවූ පර්යේෂණ මේ වන විට සුලභ දෙයක් බවට පත් වී තිබේ..

වෘත්තීයකරණය
විවිධ ජාතික සහ පෞද්ගලික අධ්‍යාපනික පද්ධති වල, විධිමත් රැකියා නාමයේ ප්‍රථිඵලයක් ලෙස ගවේෂණයක් වෘත්තීයකරණය සිදු වේ. රුසියාවේදී පෙර සෝවියට් ඒකාබද්ධ රාජ්‍යය සහ ඇතැම් පසු සෝවියට් රජයන්ගේ, පර්යේෂකයන් යන වචනය (රුසියානු: Научный сотрудник, nauchny sotrudnik) විද්‍යාත්මක පර්යේෂණයක් කරන සාමාන්‍ය මනුෂ්‍යයෙකු හැදින්වීමටත්, ඒ වාගේම විද්‍යාත්මක අධ්‍යනායතනය, සෝවියට් විශ්ව විද්‍යාල, සහ අනෙකුත් පර්යේෂණ මුල් කරගත් ආයතන රාමුව තුළ ඇති රැකියා නාම හැදින්වීමටත් යොදා ගනියි.ඇතැම් වෙලාවට nauchny sotrudnik වදන පර්යේෂණ අධිශිෂ්‍යයා", පර්යේෂණ සහභාගි වෙන්නා ලෙස පරිවර්තනය කර ඇත.

පහත ඇත්තේ nauchny sotrudnik මගින් ප්‍රකාශ කරන නිලයන්ය:

කණිෂ්ඨ පර්යේෂකයා (කණිෂ්ඨ පර්යේෂණයන්ට සහභාගි වෙන්නා)
පර්යේෂකයා (පර්යේෂණයන්ට සහභාගි වෙන්නා)
ජ්‍යෙෂ්ඨ පර්යේෂකයා (ජ්‍යෙෂ්ඨ පර්යේෂණයන්ට සහභාගි වෙන්නා)
ප්‍රමුඛ පර්යේෂකයා (ප්‍රමුඛ පර්යේෂණයන්ට සහභාගි වෙන්නා)
ප්‍රධාන පර්යේෂකයා (ප්‍රධාන පර්යේෂණයන්ට සහභාගි වෙන්නා)

 ප්‍රකාශයට පත්කිරීම

අධ්‍යාපනික ප්‍රකාශයට පත්කිරීම් තුළින් විග්‍රහ කරනුයේ ශාස්ත්‍රාලීය විද්‍යාර්ථයින් සඳහා තුල්‍ය විමර්ෂණය  අවශ්‍ය වන ඔවුන්ගේ කාර්යයන් සහ එය පුළුල් පාඨකයන් පිරිසකට පාවිච්චි කළ හැකි පරිදි සකස් කරන පද්ධතියකි. මෙම පද්ධතිය ක්ෂේත්‍රය අනුව විශාල ලෙස විචලනය වන අතර එය නිතරම සිදු වනුයේ සෙමිනි. බොහෝ අධ්‍යාපනික කාර්යයන් ප්‍රකාශයට පත්කරනුයේ ජර්නල් ලිපි හෝ පොත් ආකාරයටය. මෙහි ඇති විශාල පර්යේෂණ ප්‍රමාණයක් උපාධි නිබන්ධනයක් හෝ ශාස්ත්‍රීය නිබන්ධනයක් ආකාරයටය. මේ ආකාරයේ පර්යේෂණ, උපාධි නිබන්ධනය සහ ශාස්ත්‍රීය නිබන්ධනය ලෙස සුපැහැදිලිව දත්ත ගබඩා වල දැකිය හැක. ප්‍රකාශයට පත්කිරීමේදී, STM යනු විද්‍යාව, තාක්ෂණවේදය සහ වෛද්‍ය විද්‍යාවන් වල ප්‍රකාශයට පත්කිරීම් හැදින්වීමේ කෙටි යෙදුමක් ලෙසය.

පිහිටුවා ලද බොහෝ අධ්‍යාපනික ක්ෂේත්‍ර වල ඔවුන්ටම ආවේණික වූ විද්‍යාත්මක ජර්නලයන් සහ ප්‍රකාශයට පත් කිරීමේ මාර්ගයන් පවතී, එනමුත් බොහෝ අධ්‍යාපනික ජර්නලයන් යම් ප්‍රමාණයකට අන්තර්ක්ෂේත්‍රීය, සහ ඔවුන් එවා ප්‍රකාශයට පත් කරනුයේ එකිනෙකට සම්බන්ධ නොවූ ක්ෂේත්‍රයන් හෝ උපක්ෂේත්‍රයන්හි සිටය. ඇතැම් ප්‍රකාශයට පත්කිරීම් දැනුමට දායකත්වය සැපයූ ලෙස පිළිගත් සහ මුද්‍රණය කිරීමේ සිට ඉලෙක්ට්‍රොනික් නිමැවුම දක්වා බොහෝ ලෙස ක්ෂේත්‍රයන් අතර වෙනස් වූ පර්යේෂණ වේ. මෙම අධ්‍යනය යෝජනා කරනුයේ, නිතරම සිදුනොවන කරුණු පිළිබඳ පර්යේෂකයන් විසින් වැඩි අවධානයක් යොමු නොකළ යුතුයි. එසේම එය යෝජනා කර ඇත්තේ, සියළු ප්‍රකාශයට පත්කරන ලද අධ්‍යනයන්, ඔප්පු නොකළ කරුණු වලින් වැළැක්වීම සඳහා වන වලංගුතාවය අගය කිරීමේ හෝ එහි සාධක වල විශ්වාසනීයත්වය මැනීමේ විශයට අනුකූල විය යුතු බවයි.ව්‍යාපාර ආකෘතීන් ඉලෙක්ට්‍රොනික් පරිසරයෙන් වෙන් වේ. 1990ට පෙර සිටම, ඉලෙක්ට්‍රොනික් උපකරණ, විශේෂ ජර්නල් වලට බලපත්‍ර නිකුත් කිරීම බොහෝ සුලභ විය. මෑත කාලයේ, විද්‍යාර්ථීය ජර්නල් පිළිබඳ අවධානය යොමු කිරීමේදී ප්‍රධාන නැඹුරුතාවය වනුයේ විවෘත ප්‍රවේශයයයි.විවෘත ප්‍රවේශයන් ප්‍රධාන ආකාර දෙකකි: විවෘත ප්‍රවේශ ප්‍රකාශයට පත්කිරීම, ප්‍රකාශිත කාලය තුළ ලිපි හෝ මුළු ජර්නලයම නිදහසේ පාවිච්චි හැක, සහ ස්වකීය-ලේඛණකරණය යනු ලේඛකයා ඔහුගේ නිමැවුමේ පිටපතක් වෙභි නිදහසේ පාවිච්චි හැකි වන ලෙස තබයි.

 පර්යේෂණ අරමුදල්

බොහෝ විද්‍යාත්මක පර්යේෂණ සඳහා අරමුදල් පැමිණෙන්නේ ප්‍රධාන මූලාශ්‍ර තුනකිනි: ඒකාබද්ධ පර්යේෂණ සහ සංවර්ධන දෙපාර්තමේන්තුව; පෞද්ගලික පදනම්, උදාහරණයක් ලෙස, Bill and Melinda Gates පදනම; සහ USAහි ජාතික සෞඛ්‍ය ආයතනය වැනි රාජ්‍යය පර්යේෂණ විධායක සභා  සහ UK වල වෛද්‍ය පර්යේෂණ විධායක සභා. මේවා පාලනය කරනු ලබන්නේ විශ්ව විද්‍යාල හරහා සහ සමහර අවස්ථා වලදී යුධ හමුදා කොන්ත්‍රාත්කරුවන් විසිනි. බොහෝ ජ්‍යෙෂ්ඨ පර්යේෂකයන් (කණ්ඩායම් නායකයන් වැනි) ඔවුන්ගේ කාලයෙන් සැලකිය යුතු ප්‍රමාණයක් පර්යේෂණ අරමුදල් ඉල්ලුම් කිරීමට ගත කරයි. මෙම දීමනාවන් පර්යේෂකයන්ට ඔවුන්ගේ පර්යේෂණ  කරගෙන යාමට පමණක් නොව කුසලතා මූලාශ්‍රයක් ලෙසද හැදින්විය හැක.

සමාජ මනෝවිද්‍යා ජාලය, පරිපූර්ණ U.S. රජයේ සහ පෞද්ගලික පදනම් වල අරමුදල් මූලාශ්‍ර ලැයිස්තුවක් සපයයි.

 තාත්වික පර්යේෂණතාත්වික පර්යේෂණ' යනු සාරාංශය, විමර්ශනය හෝ පර්යේෂණයේ විෂය මත පෙර ප්‍රකාශයට පත්කිරීම්වල සංකලනයන් මත විශේෂයෙන්ම පදනම් නොවූ පර්යේෂණයකි.මෙම කරුණු ප්‍රාථමික මූලාශ්‍රයේ ලක්ෂණය.තාත්වික පර්යේෂණයන්හි අරමුණ වනුයේ අලුත් ආකාරයකට තිබෙන දැනුම ඉදිරිපත් කරනවාට (උදා.'', සාරාංශගත හෝ වර්ගීකෘත) වඩා නව දැනුම බිහිකිරීමයි.

විවිධ ආකාර
අදාල නීතීන් පදනම් කොට ගෙන තාත්වික පර්යේෂණ විවිධ ස්වරූපයන් ගනී. සමීක්ෂණ කටයුතු වලදී,පරීක්ෂා කළ විෂයේ(යන්) ඍජුව හෝ වක්‍රව නිර්‍රික්ෂණ අදාල වේ, උදා. විද්‍යාගාරයේදී හෝ  ක්ෂේත්‍රයේදී, සමීක්ෂණයක හෝ සමීක්ෂණ කිහිපයක ක්‍රමවේද, ප්‍රථිඵල සහ නිගමනයන් ලේඛණගත කිරීමේදී, හෝ පෙර ප්‍රථිඵල වල අළුත් පරිවර්තනයන් පිරිනැමීමේදී. විශ්ලේෂණාත්මක කාර්යන් වලදී,  සමහර නියමානුකූල අළුත්(උදාහරණ සඳහා) ගණිතමය ප්‍රථිඵල නිපදවන හෝ පවතින ගැටළුවට ප්‍රවිශ්ට වන අළුත් මාර්ගයක් මෙහි ඇත. සමහර විශයන් වලදී නියම ලෙස මේ ආකාරයේ සමීක්ෂණ හෝ විශ්ලේෂණ කරගෙන යන්නේ නැත, අපූර්වත්වය වනුයේ හදුනා ගැනීමේ පවතින විශේෂ ක්‍රමය වෙනස් වී ඇත හෝ පර්යේෂකයාගේ කාර්යයේ ප්‍රතිඑලය පදනම් කරගෙන නැවත අර්ථය පහදා දීමයි.

පර්යේෂණයේ අපූර්වත්වයේ ප්‍රමාණය රදා ඇත්තේ ප්‍රධාන වශයෙන් අධ්‍යාපනික ජර්නල්වල ප්‍රකාශයට පත්කිරීමට නියමිත ලිපි වල සහ තුල්‍ය විමර්ශණයේ ස්ථානගත කළ පසුවයි. උපාධිධාරී ශිෂ්‍යයන්  සාමාන්‍යයෙන් නිබන්ධ වල කොටසක් ලෙස තාත්වික පර්යේෂණයක් කිරීම අත්‍යාවශ්‍ය වේ.

කලාත්මක පර්යේෂණ
කලාත්මක ඉගැන්වීමේ විවාදාත්මක නැම්ම බොහෝ සේ දැනුම පදනම් වීම අනෙකුත්  නීතීන් සමඟ බලන කළ කලා අංශයේ මූලික ප්‍රශ්න ඇතිවීමේ ක්‍රමයක් ලෙස කලාත්මක පර්යේෂණ පිළිගැනීමට ලක්ව ඇත.කලාත්මක පර්යේෂණ වල එක් ලක්ෂණයක් වනුයේ පැරණි විද්‍යාත්මක ක්‍රමයන්ට ප්‍රතිවිරුද්ධව විෂයානුගත බව පිළිගත යුතු බවයි. එසෙයින්, එය භාවිතයේදී ගුණාත්මක පර්යේෂණ සහ අන්තර්විෂයානුගත බව මැනුම් යෙදීමේ සහ විවේචනාත්මක විශ්ලේෂණයේ උපකරණයක් ලෙස සමාජ විද්‍යාවට සමාන වේ.

ස්ටොක්හෝම්හී නර්තන සහ සර්කස් විශ්වවිද්‍යාලය (Dans och Cirkushögskolan, DOCH) විසින් කලාත්මක පර්යේෂණ නිර්වචනය කර අත්තේ මේ ආකාරයටය - "කලාත්මක පර්යේෂණ යනු අපගේ නීතීන් තුළ සහ නීතින් සඳහා දැනුම ලබා ගැනීමේ අරමුණෙන් විමර්ශනය සහ පරීක්ෂා කිරිමයි.එය පදනම් වනුයේ කලාත්මක පුහුණු කිරීම්, ක්රුම සහ විචාරාත්මක බව මතයි.ඉදිරිපත් කර ඇති ලේඛණ හරහා , ලබා ගත් තීක්ෂණ බුද්ධිය, සන්දර්භයට යොදවයි."කලාත්මක පර්යේෂණ අවධානය යොමු කරනුයේ දැනුම වර්ධනය කිරීම සහ කලාත්මක ඉදිරිපත් කිරීම් ඇසුරින් තේරුම් කිරීමටයි. කලාත්මක පර්යේෂණ වල වර්තමාන කේන්ද්රීrය ගැටළු සමීක්ෂණයට Giaco Schiesser බලන්න.

බොහෝ ලේඛකයන්, ඔවුන්ගේ කලාත්මක කාර්යයට උපකාරයක් ලෙස ප්‍රබන්ධ කථා හෝ ප්‍රබන්ධ කථා නොවන ඕනෑම ග්‍රන්ථයකට පර්යේෂණ කළ යුතුයි.පසුතල පර්යේෂණ වලට උදාහරණයක් ලෙස භූගෝලීය හෝ පටිපාටිගත පර්යේෂණ අඩංගු කල හැක.

මූලාශ්‍ර

වැඩිදුර කියවීම්
Gorard, S. (2013) Research Design: Robust approaches for the social sciences, London:SAGE, ISBN 978-1446249024, 218 pages
Video of a lecture on research design
Freshwater, D., Sherwood, G. & Drury, V. (2006) International research collaboration. Issues, benefits and challenges of the global network. Journal of Research in Nursing, 11 (4), pp 9295–303.
 Cohen, N. & Arieli, T. (2011) Field research in conflict environments: Methodological challenges and snowball sampling. Journal of Peace Research 48 (4), pp. 423–436

පර්යේෂණ

පර්යේෂණ


Samuel Oppenheim (Braunsberg, 19 de noviembre de 1857 – Viena, 15 de agosto de 1928) fue un astrónomo austriaco.

En 1875, Oppenheim comenzó los estudios de matemáticas, física y astronomía en Viena. Realizó el 'examen de estado' en 1880. Desde 1881 a 1887 trabajó en el Observatorio de Viena y de 1888 a 1896 en el Observatorio Kuffner, también en Viena. Obtuvo el doctorado en 1884 y la habilitación en 1910 en astronomía teórica. Después de trabajar como profesor en Praga, fue catedrático ordinario en astronomía en la Universidad de Viena.

El campo de investigación de Oppenheim fue fundamentalmente la mecánica celeste (por ejemplo, escribió trabajos sobre cometas, gravitación, precesión, cinemática y estadística de estrellas, etc.). Fue coeditor de la Enciclopedia de las Ciencias Matemáticas (en alemán, Encyklopädie der mathematischen Wissenschaften).

Notas y referencias

Hermann Haupt: Oppenheim, Samuel. In: Neue Deutsche Biographie. Band 19. Duncker & Humblot, Berlín 1999, p. 568 f. (en alemán)

Publicaciones

Enlaces externos

Astrónomos de Austria del siglo XX
Astrónomos de Austria del siglo XIX
Nacidos en la República Checa
Fallecidos en Viena

Samuel Oppenheim


Medan porten var stängd er en svensk film fra 1946 af Hasse Ekman. En dansk udgave filmades 1948 Mens porten var lukket.

 Manuskript Hasse Ekman og Walter Ljungquist.
 Instruktion Hasse Ekman.

Medvirkende
 Tollie Zellman - Cora Anker
 Olof Winnerstrand - Hugo Sjöwall
 Inga Landgré - Birgit Ström
 Marianne Löfgren - Bojan Olsson
 Hasse Ekman - Torsten "Totte" von Breda
 Gunn Wållgren - Marianne Sahlén
 Gunnar Björnstrand - Erik Sahlén
 Gösta Cederlund - Karl-Otto Rosander
 Nils Kihlberg - Anders Holmkvist
 Hjördis Petterson - Frida Johansson
 Douglas Håge - Emil Johansson
 Hampe Faustman - Tomas Ekberg

Eksterne henvisninger

Svenske film fra 1946
Svensksprogede film
Film instrueret af Hasse Ekman

Medan porten var stängd


Ólafur Karl Finsen (fæddur 30. mars 1992) er íslenskur knattspyrnumaður sem spilar fyrir íþróttafélagið Fylkir.

Íslenskir knattspyrnumenn

Ólafur Karl Finsen


Caspar Droste ist der Name folgender Personen:

* Caspar Ferdinand Droste zu Füchten (1713–1774), deutscher Domherr
 Caspar Maximilian Droste zu Vischering-Padberg (1808–1887), preußischer Politiker

Caspar Droste


وهي جمعية إسلامية خيرية أسسها مجموعة من علماء وأدباء الأعظمية عام 1960م، وأجيزت رسمياً للعمل عام 1968م، وانحصر نشاطها بالثقافة العامة بعيداً عن السياسة ومن مؤسسيها الأديب الدكتور ناجي معروف الذي انتخب رئيساً لها لمدة تسع سنوات حتى وفاته عام 1977م، وكذلك أخوه الأديب أحمد معروف، والشاعر العلامة وليد الأعظمي، واللغوي الأديب مولود أحمد صالح، والأستاذ محمد محروس المدرس الذي كان رئيساً للجمعية لمدة عشرة سنوات، ثم من بعدهِ الأستاذ عبد الحكيم الحلبي الذي رأسها لما يزيد على ثماني سنوات، والأستاذ قاسم محمد الرجب الذي ساهم في إنشاء مكتبتها وتبرّع لها بالكثير من الكتب والمطبوعات، ومن أعضاء الجمعية الشيخ القارئ ياسين طه العزاوي، ولقد ألقيت في الجمعية دروس الوعظ والإرشاد والندوات العلمية في جميع المجالات لإحياء تراث الأمة الإسلامية، على مدة ثلاث عقود من الزمن، ويقع مبنى الجمعية أمام جامع الإمام الأعظم، وساهمت الجمعية في رفع الوعي العلمي والأدبي بين أبناء منطقة الأعظمية، وشارك فيها الكثير من العلماء والفقهاء والخطباء، كما قامت هذه الجمعية بتوزيع المعونات المادية والغذائية على أهالي الأعظمية خلال الأزمات الأقتصادية التي مرَّ بها العراق في حرب الخليج الأولى والثانية، وكذلك خلال فترة الغزو الأمريكي للعراق، حيث تمَّ تحطيم مبنى الجمعية وقبّتها، أثناء معركة الأعظمية عام 2003م، فتوقفت خلال هذه الفترة عن العمل ثم باشرت نشاطاتها، وعملت بتقديم المساعدات الغذائية والطبية، وفتح مكتبة عامة تحوي الكثير من الكتب التربوية والشرعية والعلمية، وقامت بفتح عيادة طبية خيرية مجانية لدعم العوائل الفقيرة المتضررة في الحرب، ومن أهم المنجزات التي قامت بها هذه الجمعية هي مساهمتها في إنشاء وبناء الكثير من الجمعيات الخيرية والمساجد في القرى والأرياف.

وآخر إنجازاتها قامت بطبع الكتب والبحوث العلمية والثقافية التي تشمل العلوم كافة، وتعتبر هذه الجمعية من التراث التاريخي لمنطقة الأعظمية، وهي واجهة حضارية لها، ورئيسها الحالي الأستاذ إبراهيم عبد الحكيم الحلبي، وهو من أهالي حي الأعظمية.

انظر أيضاً
 أبو حنيفة النعمان
 جامع الإمام الأعظم
 كلية الإمام الأعظم

المصادر

آثار العراق
آثار بغداد
معالم بغداد

جمعية منتدى الإمام أبي حنيفة