Chamaecyparis lawsoniana, known as Port Orford cedar or Lawson cypress, is a species of conifer in the genus Chamaecyparis, family Cupressaceae. It is native to Oregon and northwestern California, and grows from sea level up to  in the valleys of the Klamath Mountains, often along streams.

Description
A large evergreen tree, specimens mature up to  tall or more, with trunks  in diameter, exceptionally . The bark is silver-brown, vertically furrowed, and  thick near the base. The foliage is arranged in lacy, flat sprays with a feathery appearance, usually somewhat glaucous (i.e. blue-green) in color. The leaves are scale-like,  long, with narrow white markings on the underside, and produced on somewhat flattened shoots. The foliage gives off a rather pungent scent, not unlike parsley. The seed cones are globose,  in diameter, with 6–10 scales, green at first, maturing brown in early fall, 6–8 months after pollination. The male cones are  long, dark red, turning brown after pollen release in early spring. The seeds fall quickly and can float on water.

Old specimens lack branches near the base and often have dead tops. They can live up to about 600 years of age.

Taxonomy
The species was first discovered (by European Americans) near Port Orford, Oregon, and introduced into cultivation in 1854 by collectors working for Charles Lawson FRSE of the Lawson & Son nursery in Edinburgh, Scotland, after whom it was named as Lawson Cypress by the describing botanist Andrew Murray. The United States Department of Agriculture officially calls it by the name Port Orford cedar, as do most people in its native area, but some botanists prefer to use the name Lawson cypress (or in very rare instances Port Orford cypress) instead. The name "Lawson's cypress" is widely used in horticulture.

Distribution and habitat
The species is native to southwestern Oregon and northwestern California, and grows from sea level up to  in the valleys of the Klamath Mountains, often along streams. It fares best at the north end of its range.

Ecology
The thick bark provides resistance to wildfires, and the species regenerates well on disrupted land in a variety of soils, but requires consistent moisture. It is shade tolerant, but not so much so as competing species western hemlock and white fir. The old-growth population near Coos Bay, Oregon, was wiped out by logging and wildfires in 1867–1868, and again by fire and root disease in 1936.

Disease
In the wild, the species is seriously and uniquely threatened by a root disease caused by the oomycete pathogen, Phytophthora lateralis, accidentally introduced in the early 1950s following the fungus's arrival to the Pacific Northwest on nursery trees. This disease is also a problem for horticultural plantings in some parts of North America. The tree is sometimes killed, though less often, by other species of Phytophthora.

Phytophthora lateralis infection begins when mycelium, from a germinated spore, invade the roots. The infection then spreads through the inner bark and cambium around the base of the tree. Spread up the trunk is generally limited. Infected tissue dies and effectively girdles the tree. Large trees are more likely to be infected than small trees due to larger root areas (although all trees at the edges of infected streams will eventually succumb). However, large trees can often live with the infections for a longer duration (up to several years).

C. lawsoniana in streamside populations are highly susceptible to P. lateralis infection. However, the rate of fungal spread through populations in dry upland areas appears to be slow. P. lateralis spreads through water via mobile spores (zoospores). The fungus also produces resting spores (chlamydospores) that can persist in soil for a long period of time. New infections generally begin when soil is transferred from an infected population to a non-infected population via water, human or animal movement. After initial infection in streamside populations, secondary spread via zoospores quickly infects all downstream individuals.

Human facilitated spread is thought to be responsible for most new, and all long-distance, infections. Soil on vehicle tires, especially logging trucks and other off-road vehicles, is considered the most pressing problem due to the volume of soil that can be carried and the traffic rate in and between susceptible areas. Spread on boots and mountain bike tires has also been suggested and probably contributes to new infections locally. Animal-facilitated spread is thought to occur, but is localized.

The United States Forest Service and Bureau of Land Management attempt to prevent Phytophthora spread through road closures, monitoring, research and education. Research has focused on determining the dynamics and mechanisms of spread, as well as attempts to breed resistant trees.
One solution against Phytophtera is known generically as Mancozeb and also commercially known as Dithane (C).
Commercial preparations of the parasitic fungus Pythium oligandrum are licensed for pest control, and documented to predate many species of Phytophthora.

Similar species
The extinct Eocene species Chamaecyparis eureka, known from fossils found on Axel Heiberg Island in Canada, is noted as resembling C. lawsoniana and C. pisifera.

The associated genus Calocedrus (incense-cedar) has thick orange-brown bark and the bark of Thuja plicata (western redcedar) is comparatively thin; both have different foliage than Port Orford cedar.

Cultivation
Chamaecyparis lawsoniana thrives best in well-drained but moist soils, in a fairly sheltered position in full sun. Several hundred named cultivars of varying crown shape, growth rates and foliage color have been selected for planting in parks and gardens. In the United Kingdom (UK) the following have gained the Royal Horticultural Society's Award of Garden Merit (confirmed 2017):

Uses
The species was discovered by Euro-Americans in the 1850s. The wood is light yet has great strength and rot resistance, even after long exposure to salt water. Its properties resemble those of yellow-cedar, but was historically more available in the region. On shores lacking docks, logs were transported via high-line cable directly onto ship decks. It was valued for boatbuilding. The species was important to Oregon's lumber industry until the 1950s when it was crippled by disease. It was preferred for storage battery cell separation, Venetian blinds, and other uses. Quality specimens eventually began to be shipped almost exclusively to East Asia, where it is highly valued. Large amounts have been exported to Japan where it is used in making coffins, shrines, and temples. Its lumber is known for its highly fragrant ginger aroma, caused by an oil which repulses decay and insects, including termites; this oil has been used as an insecticide. Due to the straightness of its grain, it is also one of the preferred woods for the manufacture of arrow shafts. It is also considered an acceptable, though not ideal, wood for construction of aircraft.

The wood is considered more than acceptable for use in stringed instruments. Its fine grain, good strength and tonal quality are highly regarded for soundboards in guitar making.

Gallery

See also
 Cedar wood

References
Snyder, Gary. 1999. "The Gary Snyder Reader". Counterpoint.

Further reading

  Listed as Vulnerable (VU A1de+2e v2.3)
Siskiyou National Forest has posted precautions for persons entering areas with Port Orford Cedar populations ().

Hunt, J. 1959. Phytophthora lateralis on Port-Orford-cedar. Research Note 172: 1–6. Portland, OR: U.S. Department of Agriculture, Forest Service, Pacific Northwest Forest and Range Experiment Station.

Torgeson, D. C., Young, R. A., & Milbrath, J. A. 1954. Phytophthora root rot diseases of Lawson cypress and other ornamentals. Oregon Agricultural Experiment Station Bulletin. 537: 1–18. Corvallis, OR: Oregon State College.

Zobel, D. B., Roth, L. F., & Hawk, G. M. 1985. Ecology, pathology, and management of Chamaecyparis lawsoniana. General Technical Report. PNW-184: 1–161. Portland, OR: U.S. Department of Agriculture, Forest Service, Pacific Northwest Forest and Range Experiment Station.

External links

Jepson Manual treatment for Cupressus lawsoniana
ConiferCountry Chamaecyparis lawsoniana

lawsoniana
Trees of the Southwestern United States
Trees of the Northwestern United States
Flora of the Klamath Mountains
Natural history of the California Coast Ranges
Garden plants of North America
Ornamental trees

Chamaecyparis lawsoniana


Körrig ist der nördlichste Ortsteil der rheinland-pfälzischen Ortsgemeinde Merzkirchen im Landkreis Trier-Saarburg.

Geographie
Das als Straßenangerdorf angelegte Körrig liegt in einer nach Norden abfallenden Talsenke etwa drei Kilometer nördlich von Merzkirchen. Die Ortschaft befindet sich am Osthang des Saargaues an der Grenze zum Saarland. Die im Norden und Nordwesten von Körrig verlaufende Trasse der alten Römerstraße von Trier über Tawern nach Remich oder Perl und weiter nach Metz bildet die Grenze zwischen der Gemeinde Merzkirchen zur Gemeinde Wincheringen.

Die höchsten Erhebungen im nahen Umkreis sind
 die Unterste Bisch () im Norden
 der Hosteberg mit der gleichnamigen Feriensiedlung bei Kahren () im Nordosten
 der Kirchberg () im Süden
 das Birkenknöpfchen () mit der Alten Schanze im Westen.

Das Dorf verfügt außer dem Mannebach über keine nennenswerten offenen Fließgewässer. Dieser entspringt im Westen des Ortes und macht einen Bogen nach Norden in Richtung des gleichnamigen Ortes. Kurz vor Mannebach vereinigt er sich mit dem von links einmündenden Fischer-Bach, heißt von hier ab Albach und mündet bei Wasserliesch in die Mosel.

Durch das Dorf führt die Kreisstraße 112, von Rommelfangen kommend und nach Nordosten nach Mannebach führend. In Dorfmitte mündet die K 123 ein, die den Ort mit der L 132 Merzkirchen – Kahren verbindet.

Die umgebende Landschaft wird landwirtschaftlich genutzt und ist geprägt von Weideland, Ackerflächen und Streuobstwiesen, Wald bedeckt nur einen kleinen Teil der Gemarkungsfläche.

Neben Portz ist Körrig der einzige Ortsteil von Merzkirchen, der im Naturpark Saar-Hunsrück liegt.

Die nächstliegenden Orte sind
 Fisch im Norden
 Kahren im Osten
 Merzkirchen im Süden
 Rommelfangen im Südwesten und
 Bilzingen im Westen.

Geschichte
Einige wenige römische Bautrümmerreste lassen auf eine Besiedlung zur Römerzeit schließen. Dies liegt auch dadurch nahe, dass in zwei Kilometer Entfernung die Römerstraße Trier – Metz vorbeiführte. Am Südhang des Drillberges wurden 20 fränkische Gräber gefunden.

Die erste urkundliche Erwähnung des Ortes als Corriche erfolgte im Jahre 816. Um 1200 hatte das Simeonstift in Trier Güter in Körrig, die grundherrschaftlich zum Hof Wincheringen gehörten. Die wechselnden Machtinteressen an diesem Gebiet führten über Jahrhunderte dazu, dass Körrig im Blickpunkt der Mächte Kurtrier, Grafschaft Luxemburg und Wincheringer Vögte stand. 1491 erhob der Herzog von Luxemburg Anspruch auf den Wincheringer Bann. Die dort verlaufende alte Römerstraße wurde damals zur Grenze zwischen dem Kurfürstentum Trier und Luxemburg, das seinerzeit von den Freiherren von Warsberg vertreten wurde, bis sie es Anfang des 19. Jahrhunderts verkauften. Im Dreißigjährigen Krieg war der Ort wie die Nachbarorte nahezu entvölkert. Die Grenze zwischen dem Herzogtum Luxemburg und dem Kurfürstentum Trier bildete die durch den Ort verlaufende Straße, die von Rehlinger Hof durch den Ort nach Merzkirchen verlief. Hierdurch wurde nicht nur der Bann Körrig, sondern auch der Ort selbst zwischen diesen beiden Herrschaften mit allen Konsequenzen geteilt.
Die Herrn von Warsberg waren in Diensten der Luxemburger und der Kurtrierer Herrn und stellten über lange Zeit die Vögte der Herrschaft Wincheringen. Anfang des 19. Jahrhunderts verkauften sie ihre großen Ländereien und ihren Hof, der heute noch teilweise als Rehlinger Hof besteht. Die Grenze zwischen Kurtrier und Luxemburg bildete die Straße, welche auf der Höhe des Rehlinger Hofes nach Körrig führt, heute K 112. In Körrig verlief die Straße, und damit die Grenze um fast 180 Grad nach links an der Kapelle vorbei, dann ein kurzes Stück über die heutige K 123 um dann wieder in einem Bogen nach rechts nach Merzkirchen zu verlaufen. Dieser Weg aus dem Ort nach Merzkirchen wird heute noch der Alte Kirchenweg genannt.

Am 18. Juli 1946 wurde die damalige Gemeinde Körrig gemeinsam mit weiteren 80 Gemeinden der Landkreise Trier und Saarburg dem im Februar 1946 von der übrigen französischen Besatzungszone abgetrennten Saargebiet angegliedert, das zu der Zeit nicht mehr dem Alliierten Kontrollrat unterstand. Am 6. Juni 1947 wurde diese territoriale Ausgliederung bis auf 21 Gemeinden wieder zurückgenommen, damit kam Körrig an das 1946 neugebildete Land Rheinland-Pfalz.

Am 16. März 1974 wurde die bis dahin eigenständige Gemeinde Körrig zusammen mit fünf weiteren Gemeinden zur Ortsgemeinde Merzkirchen in Form einer Neubildung zusammengefasst.

Vor der Neubildung der Gemeinde hatte der Ort 214 Einwohner.

Politik

Ortsbezirk
Körrig ist gemäß Hauptsatzung einer von sieben Ortsbezirken der Ortsgemeinde Merzkirchen. Der Bezirk umfasst das Gebiet der ehemaligen Gemeinde. Auf die Bildung eines Ortsbeirats wurde verzichtet. Die Interessen des Ortsbezirks werden von einem Ortsvorsteher vertreten.

Michael Hoffmann wurde am 3. Juli 2019 Ortsvorsteher von Körrig. Da bei der Kommunalwahl am 26. Mai 2019 kein Wahlvorschlag eingereicht wurde, oblag die Neuwahl dem Ortsgemeinderat von Merzkirchen. Dieser entschied sich für Hoffmann. Sein Vorgänger als Ortsvorsteher war Leo Weinacht (SPD).

Wappen

Das Wappen stammt von Ernst Steffny.

Wirtschaft
Der Ort ist überwiegend landwirtschaftlich geprägt. Es gibt fünf Edelobstbrennereien sowie zwei Handwerksbetriebe.

Sehenswertes und Kultur

Katholische Kapelle St. Lukas und St. Arnold

Die nach Osten ausgerichtete Kapelle ist von einem Kirchhof umgeben, dessen Mauer auch den südlicher liegenden Friedhof umschließt. Ob vor 1200 im Ort eine Kapelle stand, konnte bislang nicht nachgewiesen werden, obwohl der Ort bereits als Corniche im Jahr 633 erwähnt wurde.

Weitere Sehenswürdigkeiten

 Bildstock der Familie Henn-Scheuer mit Pietà in der Straße Zum Albach (): Die Pietá war einstmals von Vorfahren der Familie der Kirche gestiftet worden und kam im Zuge der Renovierung der Kirche Anfang der 1960er Jahre wieder in Familienbesitz. Am 20. August 2004 wurde der Bildstock von Pfarrer Puhl eingeweiht. Die Terracotta-Pietá schuf eine Werkstatt aus Trier.
 Kriegerdenkmal neben der Kapelle
 Haus Nr. 2: Quereinhaus von 1870
 Haus Nr. 6: Groos-Kreuz – Es wurde 1752 von Johannes Groos zu Ehren seiner verstorbenen Eltern errichtet. Es steht heute in der Hauswand eingelassen und etwas über zwei Meter hoch. Früher stand es frei vor der Hauswand auf einem viereckigen Sockelstein. Der verhältnismäßig schmale sechsflächige Schaft ist vorne beschriftet, jedoch im Mauerwerk verschwunden. Er trägt einen kapitellartigen Stein mit einer 70 cm hohen Kreuzigungsgruppe. Darunter ist die Stifterinschrift in einer Kartusche (Kunst).
 Haus Nr. 9: Altes Schulgebäude, um 1848
 Haus Nr. 12: Hausportal von 1812
 Haus Nr. 16: Hausportal von 1805
 Haus Nr. 41: Hof von 1847
 Haus Nr. 47: Quereinhaus von 1912
 Haus Nr. 48: Winkelhofanlage (), südliches Ende des Dorfwohngebietes und der Denkmalschutzzone
 Die Häuser Nr. 44, 45, 46, 47, 48 sind zur Denkmalschutzzone erklärt worden. Beschreibung in der Denkmaltopographie:
 Helenenkreuz: Wegekreuz als Grenzstein (), wurde schon 1564 erwähnt.

 Fochs-Kapelle mit Kreuz (): Kleine Spitzgiebelkapelle mit Rundbogeneingang und Metallkreuz über dem Eingang. Innen entdeckt der Besucher einen Steinaltar mit einer wappenförmigen Inschrifttafel, die Kath. Fochs Ehefrau von Hilarius Schilz 1857 als Stifter ausweist. Über der Inschrift ein Lamm Gottes mit Fähnchen, der Altar wird nach oben durch ein Metallkreuz abgeschlossen. Es kann als Totengedächtniskreuz angesehen werden, mit dem Frau Fochs an ihren zwei Jahre zuvor verstorbenen Ehemann erinnerte. Die letzten Restaurierungen fanden 1997, 2001 (Abdeckung der Inschrifttafel mit einer Marmorplatte) und 2008 statt.
 Hostenkapelle mit Johanneskreuz (): Die Kapelle von 1920 ist ein Bruchsteinbau, den man durch ein Rundbogenportal betritt. Am äußeren, gegenüberliegenden Giebel steht ein verwitterter Bildstock des 18. Jahrhunderts. Er steht auf einem roh behauenen Sockelstein mit den Maßen 40 × 62 × 43 cm (H×B×T). Der sich darauf erhebende und verjüngende vierkantige Schaft trägt unter der Darstellung eines Heiligen (vermutlich Johannes der Täufer) die Inschrift: JOHANES BABTISTA P E. Die Spitze des Standbildes bildet ein Kapitell mit Rollwerk mit einem Reliefdarstellung von Christus am Kreuz. In der Flurkapelle eingemauert steht eine neugotische Stele, die Nikolaus Weistroffer aus Körrig zum Dank für die Heimkehr aus den Schlachten bei Dresden und Leipzig 1813 stiftete. Die Kapelle später errichtet und erneuert; darin Pietà und Johannesfigur. Baujahr 1869, erneuert 1920, Renovierungen 1992 und 2000.
 Kapelle der drei Marien (): Das Volkskunde- und Freilichtmuseum Roscheider Hof teilt dazu mit:
 Alte Schanze auf dem Birkenknöpfchen (): 1794 von den Bewohnern zur Abwehr der anrückenden Franzosen errichtet.

Siehe auch
 Liste der Kulturdenkmäler in Merzkirchen

Vereinswesen
 Der Musikverein Lyra Club Körrig feierte 2010 sein 90-jähriges Bestehen. Im Jahr 2011 konnte das in Eigenleistung errichtete neue Vereinsheim nahe dem Dorfplatz eingeweiht werden. Es steht für Veranstaltungen der gesamten Dorfgemeinschaft zur Verfügung.

Literatur
 Ernst Wackenroder: Die Kunstdenkmäler des Kreises Saarburg. (= Paul Clemen (Hrsg.): Die Kunstdenkmäler der Rheinprovinz, Band 15, III. Abteilung). L. Schwann, Düsseldorf 1939 (Nachdruck Verlag der Akademischen Buchhandlung Interbook, Trier 1982), S. 128–130.
 Ernst Steffny und Clemens Lehnert: Merzkirchen – eine Chronik. Merzkirchen 2012, ISBN 978-3-00-037531-6.

Weblinks

Einzelnachweise

Ort im Landkreis Trier-Saarburg
Merzkirchen
Ehemalige Gemeinde (Landkreis Trier-Saarburg)
Ersterwähnung 816
Gemeindeauflösung 1974

Körrig


Octavio Raja Gabaglia, também conhecido por Otavinho, é um arquiteto e urbanista nascido no Rio de Janeiro (1946), criador de um gênero arquitetônico reconhecido como "Estilo Búzios", que tem como destaque unidades de apenas dois andares, telhado em níveis e pilares de madeira aparentes, mantendo a harmonia da construção com a paisagem.

Idealizou e projetou, na década de 1950, em Búzios, na Região dos Lagos fluminense, a pedido da administração pública da época, a Rua das Pedras, um dos pontos turísticos mais famosos do país.

Foi vereador (1983-1988), onde teve a oportunidade de indicar a lei, que já vigorava informalmente, por sua influência, que limita as construções de Búzios a dois andares. Após a emancipação político administrativa (Búzios era distrito de Cabo Frio) a lei foi mantida e vigora até hoje.

Ainda reside em Búzios e recebeu da Assembleia Legislativa do Estado do Rio de Janeiro (ALERJ) (2022) a Medalha Tiradentes, por serviços prestados ao estado do Rio de Janeiro por meio do trabalho como arquiteto e homem público.

Arquitetos do estado do Rio de Janeiro

Octavio Raja Gabaglia


ගොයිදූ  යන්න ස්ථාන නාමයක් ලෙසින් පහත එකක් විය හැක:
 ගොයිදූ (බා අතොළුව) (මාලදිවයින් ජනරජය)
 ගොයිදූ (ශවියානි අතොළුව) (මාලදිවයින් ජනරජය)

ගොයිදූ


Orenthal James Simpson (f. 9. júlí 1947), betur þekktur sem O.J. Simpson eða "The Juice", er fyrrverandi stjarna í amerískum fótbolta, kynnir, leikari, og dæmdur glæpamaður. Hann er einna þekktastur fyrir réttarhöldin í sakamáli um að hafa myrt fyrrum eiginkonu sína, Nicole Brown Simpson, ásamt vin hennar, Ron Goldman árið 1994. Hann var sýknaður af þeirri ákæru en var síðar dæmdur bótaskyldur fyrir bæði morðin í skaðabótamáli sem foreldrar hinna myrtu höfðuðu gegn honum. Hann var svo handtekinn í Las Vegas fyrir vopnað rán og mannrán árið 2008 og dæmdur fyrir það árið eftir.

Fólk fætt árið 1947
Bandarískir íþróttamenn
Bandarískir glæpamenn

O.J. Simpson


Danick Snelder (født 22. maj 1990 i Pijnacker) er en hollandsk håndboldspiller, som spiller for SG BBM Bietigheim og Hollands kvindehåndboldlandshold. Hun deltog under VM i håndbold 2011 i Brasilien.

Kilder

Eksterne henvisninger

Håndboldspillere fra Nederlandene
Håndboldspillere fra Ferencváros TC (håndbold)
Håndboldspillere fra SG BBM Bietigheim
Håndboldspillere fra Siófok KC
Håndboldspillere fra Thüringer HC

Danick Snelder


පාලන විධි () යනු පාලනය කිරීමේ සියලු ක්‍රියාදාමයන් වේ.

ආශ්‍රිත ලිපි

s in governance and policy studies
Agency cost
Anarchism
Collaborative governance
Corporate governance
Contract management
Data governance
Ecclesiastical polity
International healthcare accreditation
Internet governance
Global governance
Governance, risk management, and compliance
Governmentality
Governance without government
Open-source governance
Participatory democracy
Policy Governance
Principal–agent problem
Public choice theory
Public management and New public management
Rule According to Higher Law
Sarbanes-Oxley
Simulation Governance
Seat of local government
Social innovation
Sociocracy
SOA governance
Statism
Strategy Markup Language (StratML), particularly Part 2, Performance Plans and Reports

මූලාශ්‍ර

වැඩිදුර අධ්‍යයනය සඳහා

Accountability
Political philosophy
Political science terminology

පාලන විධි


Municipio de Crystal puede referirse a los siguientes municipios estadounidenses:
Municipio de Crystal (Dakota del Norte)
Municipio de Crystal (condado de Hancock, Iowa)
Municipio de Crystal (condado de Tama, Iowa)
Municipio de Crystal (condado de Phillips, Kansas)
Municipio de Crystal (condado de Montcalm, Míchigan)
Municipio de Crystal (condado de Oceana, Míchigan)

Municipio de Crystal


Hagen-Lennetal, Almanya'nın Kuzey Ren-Vestfalya eyaletinde, Hagen kentine bağlı idari bölge. Yüzölçümü 14,3 km²'dir. 31 Mayıs 2004 tarihi itibarıyla nüfusu 5.035 olarak tespit edilmiştir.

Hagen'in semtleri

Hagen-Lennetal


Søren Kragh Andersen (født 10. august 1994) er en dansk cykelrytter, der kører for .

Karriere
I september 2015 blev det annonceret, at han ville blive en del af  fra 2016 på en to-årig kontrakt. Holdet skiftede navn til Team Sunweb i 2017.

Søren Kragh Andersen fik for alvor sit gennembrud i 2018, hvor han under Tour de France bar den hvide ungdomstrøje i syv dage, og blev nummer fem på løbets afsluttende enkeltstart. Derudover var han en af de vigtigste hjælperyttere for sin kaptajn på Team Sunweb, hollænderen Tom Dumoulin, der sluttede på en samlet andenplads i løbet. Kragh Andersen sluttede sæsonen af ved at vinde endagsløbet Paris-Tours.

Ved Tour de France 2020 vandt Kragh Andersen både 14. og 19. etape.

Privat
Han er lillebror til tidligere cykelrytter og nu ekspertkommentator hos Warner Bros. Discovery Danmark, Asbjørn Kragh Andersen.

Meritter

2014
 Vinder af  DM i enkeltstart for U-23 herrer
 3. plads i Himmerland Rundt
 3. plads i La Côte Picarde
 8. plads samlet i Tour of Taihu Lake
Vinder af  Ungdomskonkurrencen

2015
 Vinder samlet af  ZLM Roompot Tour
Vinder af 1. & 2. etape (TTT)
 Tour de l'Avenir
Vinder af Prologen & 3. etape
 Vinder af Hadeland GP
 2. plads samlet i Tour des Fjords
Vinder af 4. etape

2016
 4. plads samlet i Ster ZLM Toer
 6. plads samlet i Tour of Qatar
Vinder af  Ungdomskonkurrencen

2017
 Vinder af 3. etape i Tour of Oman
 2. plads i Paris-Tours
 4. plads i DM i enkeltstart

2018
 Vinder af Paris-Tours
 Vinder af 6. etape i Tour de Suisse
 Tour de France
 Nr. 7 i ungdomskonkurrencen

2019
 2. plads samlet i Volta ao Algarve

2020
 Tour de France
 Vinder af 14. og 19. etape
 2. plads samlet i BinckBank Tour
 Vinder af 4. etape
 3. plads i Omloop Het Nieuwsblad
 10. plads samlet i Paris-Nice
 Vinder af 4. etape

2021
6. plads samlet i PostNord Danmark Rundt
9. plads i Milano-Sanremo

2022
4. plads samlet i PostNord Danmark Rundt
5. plads i Gent-Wevelgem
7. plads i Milano-Sanremo

2023
Vinder af Eschborn-Frankfurt
5. plads i Milano-Sanremo

Grand Tour tidslinje

Referencer

Eksterne henvisninger

Mandlige cykelryttere fra Danmark
Personer fra Strib

Søren Kragh Andersen


Urdland Station (Urdland stasjon) er en jernbanestation på Bergensbanen, der ligger i Voss kommune i Norge. Stationen består af to spor, en perron og en stationsbygning i rødmalet træ med ventesal.

Stationen åbnede som holdeplads 10. juni 1908. Oprindeligt hed den Grove, men den skiftede navn til Grovu i april 1921 og til Urdland 15. juli 1928. Den blev opgraderet til station i 1918. Den blev fjernstyret 15. oktober 1981 og gjort ubemandet 2. november samme år.

Litteratur

Eksterne henvisninger

Stationer på Bergensbanen
Etableret i 1908
Jernbanestationer i Hordaland

Urdland Station


අක්ෂාංශය (Latitude) සහ දේශාංශය (Longitude)
 උත්තර අර්ධ ගෝලයේ 00 ස්ථානය - ආක්ටික් සාගරය
 උත්තර අර්ධ ගෝලයේ භූමිය මත ඇති අඩුම දේශාංශ පිහිටීම - කැෆේක්ලුබන් දුපත (83040' N, 2905' W)
 දක්ෂිණ අර්ධ ගෝලයේ 00 ස්ථානය හා භූමියේ ඇති අඩුම දේශාංශ පිහිටිම - ඇන්ටාටික් මහද්වීපය
 බටහිර හා නැගෙනහිර අර්ධ ගෝලයේ උච්චතම ස්ථානය - 1800 ග්‍රිනීච් රේඛාව
 බටහිර හා නැගෙනහිර අර්ධ ගෝලයේ භූමියෙන් උච්චතම ස්ථානය - ජාත්‍යන්තර දින රේඛාව.

උන්තතාංශය (Altitude)

 උන්නතාංශයේ ඉහලම ස්ථානය - එවරස්ට් කන්ද (8,848 m, 29,029 අඩි)
 උත්නතාංශයෙන් පහළම තැන - මරියානා ආගාධය (10,911 m )
 උන්තාංශයෙන් පහළම තැන (වියලි කලාපීය) - මළ මුහුද (418 m)
 පහත්ම ස්ථානය (ජලය රහිත) - මෙන්ටලි ආගාධය (2,555 m)
 පෘථිවි අභ්‍යන්තරටේ සිට ඉවතට ඇති දුරම ස්ථානය - එම්බරාසෝ 6384 km මෙයට හේතුව වන්නේ පෘථිවියේ නියමාකාර ගෝලයක් නොවීමයි.
 පෘථිවි අභ්‍යන්තර සිට ඉවතට ඇති ආසන්නතම ස්ථානය - ආක්ටික් සාගරයේ පතලය (6353 km)

පෘථිවියේ අන්ත


Aceasta este o listă de actori jamaicani.

Cherine Anderson (n. 1984, East Kingston, Jamaica)
Roxanne Beckford (n. 1969, Kingston, Jamaica)
Paul Campbell
Sabrina Colie (n 1980, Mandeville, Jamaica)
Doña Croll (n. 1959, Jamaica)
Roger Cross
Charles Hyatt (n. 1931, Kingston, Jamaica; d. 2007)
Clifton Jones (n. 1943, Jamaica)
Venice Kong (n. 1961, St. Mary, Jamaica)
Ky-Mani Marley (n. 1976, Falmouth, Jamaica)
Louis Marriott (n. 1935, St. Andrew, Jamaica)
Yanna McIntosh
Count Prince Miller (n. 1935, Saint Mary Parish, Jamaica)
Evan Parke (n. 1968, Kingston, Jamaica)
Keith 'Shebada' Ramsey (n. Kingston, Jamaica)
Audrey Reid (n. 1970, East Kingston, Jamaica)
David Reivers (n. 1958, Kingston, Jamaica)
Oliver Samuels (n. 1948, St. Mary, Jamaica)
Dennis Scott (n. 1939, Kingston, Jamaica; d. 1991)
Madge Sinclair (n. 1938, Kingston, Jamaica; d. 1995)
Peter Williams

Note

Vezi și
 Listă de regizori jamaicani

jamaicani
Actori
 Listă
Cinematografia jamaicană

Listă de actori jamaicani


أخمصي السير أو أخمصي الوطء : ماش على على باطن القدم وقد مس عقبها الأرض حيث أن باطن القدم والعقب يشكلان أخمص القدم كالإنسان والدب والرئيسيات وكذلك من الأخمصيات :
 الراكون
 الباندا
 جرذان
 فئران
 القنفذ
 الظربان
 أبو سوم
 الأرنب
 ابن عرس
كنغر

ثدييات
حركة أرضية

أخمصي السير


Rubén Eduardo Bascuñán Riveros (Santiago, Chile, el 23 de febrero de 1982), es un exfutbolista chileno. Jugaba de mediocampista central y su último club fue Deportes Antofagasta de la Primera División de Chile. Actualmente se desempeña como ayudante técnico en el plantel de honor de Colo-Colo.

Clubes

Enlaces externos
 Ficha en BDFA.com
 Ficha en Soccerway.com

Futbolistas de Santiago de Chile
Futbolistas de la selección de fútbol sub-23 de Chile
Futbolistas de las inferiores del Club Social y Deportivo Colo-Colo
Futbolistas del Club Social y Deportivo Colo-Colo en los años 2000
Futbolistas del Colchagua Club de Deportes
Futbolistas del Club Deportivo Provincial Osorno en los años 2000
Futbolistas del Club de Deportes Temuco en los años 2000
Futbolistas de Everton de Viña del Mar en los años 2000
Futbolistas del Club de Deportes Antofagasta en los años 2000
Futbolistas de Unión Española en los años 2000
Futbolistas del Club de Deportes Antofagasta en los años 2010

Rubén Bascuñán


Jana Gana Mana, Hindistan'ın ulusal marşıdır. Rabindranath Tagore tarafından yazılmış ve bestelenmiştir. 24 Ocak 1950 tarihinde ulusal marş olarak kabul edilmiştir.

Ulusal marşlar
Hindistan'ın ulusal sembolleri
Rabindranath Tagore'in şarkıları

Jana Gana Mana


Aux Philippines, le département du bien-être social et du développement () est un département exécutif du  ; il est chargé de la politique sociale et du développement social de la population. Le département est dirigé par le , membre du . Depuis 2018, cette fonction est exercée par .

Notes et références

Politique sociale
Philippines
Gouvernement des Philippines

Département du bien-être social et du développement


Der Gillies Highway ist eine Fernverkehrsstraße in Queensland, Australien. Er hat eine Länge von 53 km und verläuft in Nordost-Südwest-Richtung von Gordonvale an der Ostküste Australiens bis nach Atherton am  Kennedy Highway.

Gleich hinter Little Mulgrave steigt die Straße in Serpentinen durch die Lamb Range in die Atherton Tablelands auf. Über Yungaburra am Südufer des Lake Tinaroo führt sie nach Atherton, wo sich die Atherton Herberton Road als Fortsetzung anschließt.

Literatur
Steve Parish: Australian Touring Atlas. Steve Parish Publishing. Archerfield QLD 2007. ISBN 978-1-74193-232-4. S. 14

Straße in Queensland
Straße in Australien und Ozeanien

Gillies Highway


التسويق الفيروسي، أو الإعلان الفيروسي، هي تقنية تسويقية تستغل الشبكات الاجتماعية القائمة للترويج للعلامات التجارية أو تحقيق أهداف ترويجية أخرى، وذلك اعتماداً على عملية التناسخ الفيروسي بما يشبه تناسخ الفيروسات في المجال الحيوي وفي عالم الحاسوب والإنترنت. حيث يقوم من يستلم الإعلان بتمريره طواعية إلى جميع من يعرفهم لما يجد فيه من طرافة أو تميز.

للتسويق الفيروسي جذور فيما يسمى التسويق بالكلام لكن حضوره الفعلي الآن يتم من خلال الإنترنت وعالم الرسائل القصيرة ولو بشكل محدود. وهو رخيص الكلفة نسبة للأنواع الأخرى من التسويق.

قد يتخد التسويق الفيروسي شكل مقطع فيديو، أو ألعاب تفاعلية، , كتب إلكترونية، أو صور وحتى رسائل قصيرة يقوم كل من يتسلمها بإعادة إرسالها إلى كل مع يعرفهم وهكذا تتسارع عملية النسخ ويتحقق الهدف.

نبذة تاريخية
ارتبط ظهور «التسويق الفيروسي»، بوصفه منهجًا للإعلان، مع الفكرة القائلة إن الأفكار تنتشر مثل الفيروسات. تطور مجال علم التطور الثقافي حول هذه الفكرة، وبلغ ذروته في تسعينيات القرن الماضي.

استُخدم مصطلح الاستراتيجية الفيروسية لأول مرة في التسويق عام 1995، في عصر ما قبل التسويق الرقمي، من قبل إحدى الفرق الاستراتيجية في لوس أنجلوس، بقيادة لورين كيتش وفريد ساتلر، لإطلاق أول بلاي ستيشن لشركة سوني كمبيوتر إنترتينمنت. هناك جدل حول نشأة مصطلح التسويق الفيروسي وتعميمه، مع أن بعض الاستخدامات المبكرة للمصطلح الحالي تُعزى إلى خريج كلية هارفارد للأعمال تيم درابر وعضو هيئة التدريس جيفري ريبورت. نُشر هذا المصطلح لاحقًا بواسطة جيفري في مقال مجلة فاست كومباني لعام 1996 «فيروس التسويق»، وتيم درابر وستيف جيرفيتسون من شركة رأس المال الاستثماري درابر فيشر جورفيتسون في عام 1997 لوصف ممارسة هوتميل في إلحاق الإعلانات بالبريد الصادر عن المستخدمين. عُثر على وصف سابق للمصطلح في مجلة بّي سي يوزر في عام 1989، ولكن مع معنى مختلف إلى حد ما.

كان الناقد الإعلامي دوغ روشكوف من أوائل الذين كتبوا عن التسويق الفيروسي على الإنترنت. الافتراض هو أنه إذا وصل مثل هذا الإعلان إلى مستخدم «مستعد»، فسوف يصبح هذا المستخدم «مصابًا بالعدوى» (أي متقبلًا للفكرة)، ومن ثم سيشارك الفكرة مع الآخرين «ناقلًا العدوى إليهم»، حسب مصطلحات القياس الفيروسي. ما دام سيشارك كل مستخدم الفكرة مع أكثر من مستخدم (أي إن عدد التكاثر الأساسي أكبر من واحد؛ وهو المعيار في علم الأوبئة لتصنيف شيء ما على أنه وباء)، فإن عدد المستخدمين المصابين سيزداد وفقًا لمنحنى أُسّي. وبالتأكيد، قد تكون الحملة التسويقية ناجحة وإن كان انتشار الرسالة بطيء، في حال كانت المشاركة من مستخدم إلى مستخدم مدعومة بأشكال أخرى من وسائل الاتصالات التسويقية، مثل العلاقات العامة أو الإعلانات.

كان بوب غيرستلي من بين أوائل الذين كتبوا عن الخوارزميات المصممة لتحديد الأشخاص ذوي «إمكانيات التواصل الاجتماعي العالية». استخدم غيرستلي خوارزميات «إس إن بّي» في أبحاث التسويق الكمي. في عام 2004، صاغ مفهوم مستخدم ألفا للإشارة إلى إمكانية تحديد الأعضاء المحوريين لأي حملة تسويقية الآن، أي «المحاور» الأكثر تأثيرًا. يمكن استهداف مستخدمي ألفا لأغراض إعلانية بدقة أكبر عبر استخدام شبكات الهاتف المحمول، وذلك بسبب طبيعتهم الشخصية.

عُقدت أول قمة حول التسويق الفيروسي على الإطلاق في لاس فيغاس في بدايات عام 2013، وقد حاولت تحديد الاتجاهات في أساليب هذا التسويق وربطها مع وسائل الإعلام المختلفة.

ما يجعل الأمور تنتشر بسرعة
هناك ستة عوامل رئيسية تدفع شيئًا ما إلى الانتشار بسرعة أو بشكل فيروسي:

 الرواج الاجتماعي: كلما جعل الشيءُ الناسَ يبدون بشكل أفضل، زاد احتمال مشاركتهم إياه.
 المحفزات: من المرجح أن تكون هذه الأشياء من النوع الذي يخطر ببالك بشكل عفوي.
 العاطفة: حين نهتم بشيء ما نشاركه.
 العلنية: كلما كان الشيء أسهل رؤيةً، زاد احتمال تقليده.
 القيمة العملية: يشارك الناس المعلومات المفيدة بهدف مساعدة الآخرين.
 القصة: حصان طروادة يحمل العديد من الرسائل والأفكار.

الأساليب والمقاييس
وفقًا لأستاذي التسويق أندرياس كابلان ومايكل هانلين، يجب استيفاء ثلاثة معايير أساسية لتحقيق التسويق الفيروسي، أي توصيل الرسالة الصحيحة إلى الرسل المناسبين في البيئة المناسبة:

 المراسلة: هناك حاجة إلى ثلاثة أنواع محددة من الرسل لضمان تحويل الرسالة العادية إلى رسالة فيروسية: خبراء السوق، والأشخاص المهمون اجتماعيًا، ومندوبو المبيعات. خبراء السوق هم أفراد على تماس مباشر مع الأشياء في السوق (متخصصو المعلومات)؛ وهم عادةً أول من يتعرض للرسالة التسويقية ثم ينقلونها إلى شبكتهم الاجتماعية المباشرة. الأشخاص المهمون اجتماعيًا هم أشخاص لديهم عدد كبير جدًا من الروابط الاجتماعية؛ وهم غالبًا ما يعرفون المئات من الأشخاص المختلفين ولديهم القدرة على العمل كصلة وصل أو جسر بين الثقافات الفرعية المختلفة. قد تكون هناك حاجة إلى مندوبي المبيعات الذين يتلقون الرسائل التسويقية من خبراء السوق، ويضخمونها من خلال جعلها أكثر صلة وإقناعًا، ثم ينقلونها إلى المراكز الاجتماعية لمزيد من التوزيع. قد لا يكون خبراء السوق مقنعين بشكل خاص في نقل المعلومات.
 الرسالة: فقط الرسائل التي لا تُنسى والمثيرة للاهتمام بما يكفي لتمريرها إلى الآخرين لديها القدرة على تحفيز ظاهرة التسويق الفيروسي. إن جعل الرسالة أكثر تذكرًا وإثارةً للاهتمام، أو ببساطة أكثر عدوائية، لا يحتاج في الغالب إلى تغييرات كبيرة بل إلى إجراء تعديلات طفيفة. لكن يجب أن تكون فريدة وجذابة ومتناسبة مع الفكرة الرئيسية التي تحفز المتلقي لمشاركتها على نطاق واسع مع الأصدقاء؛ عنصرٌ «لا بد من رؤيته».
 البيئة: تُعد البيئة أمرًا حاسمًا في صعود التسويق الفيروسي الناجح؛ تؤدي التغييرات الصغيرة في البيئة إلى نتائج هائلة، والناس أكثر حساسية للبيئة. يجب أن يكون توقيت إطلاق الحملة وسياقه صحيحين.

في حين أن كابلان وهاينلين وآخرون يقللون من دور المسوقين في صياغة الرسالة الفيروسية الأولية، فإن محلل المستقبل والمبيعات والتسويق مارك فيلدمان، الذي أجرى دراسة التسويق الفيروسي لاستراتيجيات الاتصالات المتنقلة الدولية في عام 2001، يعتقد أن المسوقين هم من يجعلون «فن» التسويق الفيروسي أقرب إلى «العلم».

المقاييس
ينبغي النظر في إمكانيات القياس الرئيسية في ما يتعلق بالأهداف الموضوعة للحملة الفيروسية لتوضيح المعلومات المتعلقة بالتدابير المحتملة للحملات الفيروسية وتنظيمها. ومن هذا المنطلق، قد تشمل بعض النتائج المعرفية الرئيسية لأنشطة التسويق الفيروسي تدابيرَ مثل عدد المشاهدات والنقرات والنتائج لمحتوى معين، بالإضافة إلى عدد المشاركات في وسائل التواصل الاجتماعي، مثل الإعجابات على فيسبوك أو إعادة التغريدات على تويتر، ما يدل على أن المستهلكين قد عالجوا المعلومات الواردة من خلال رسالة التسويق. تحدد المقاييس مثل عدد المراجعات لمنتج ما أو عدد الأعضاء لصفحة الويب الخاصة بالحملة عددَ الأفراد الذين أقروا بالمعلومات التي قدمها المسوقون. إلى جانب الإحصائيات المتعلقة بالزيارات عبر الإنترنت، يمكن للمسوحات تقييم درجة معرفة المنتج أو العلامة التجارية، مع أن هذا النوع من القياس أكثر تعقيدًا ويتطلب المزيد من الموارد.

يمكن استخدام إحصائيات مختلفة عبر الإنترنت ووسائل التواصل الاجتماعي بخصوص مواقف المستهلكين تجاه العلامة التجارية أو حتى تجاه الاتصالات التسويقية، بما في ذلك إحصاء عدد الإعجابات والمشاركات داخل الشبكة الاجتماعية. إن عدد المراجعات لعلامة تجارية أو منتج معين والجودة التي يقيّمها المستخدمون هما مؤشران على مواقفهم منها. يمكن جمع المقاييس الكلاسيكية لموقف المستهلك تجاه العلامة التجارية من خلال استطلاعات المستهلكين. تُعد الإجراءات السلوكية مهمة جدًا لأن التغييرات في سلوك المستهلكين وقرارات الشراء هي ما يأمل المسوقون برؤيته من خلال الحملات التسويقية الفيروسية. هناك العديد من المؤشرات التي يمكن استخدامها في هذا السياق دلالةً على أهداف المسوقين. يتضمن بعضها إحصائيات الوسائط الاجتماعية ووسائل الإعلام الأشهر مثل عدد وجودة المشاركات، والمشاهدات، ومراجعات المنتجات، والتعليقات.

انظر أيضًا
 تجارة إلكترونية
 فيديو فيروسي
 هكر النمو

مراجع

اتصالات تسويقية وتنشيطية
ألفاظ وضعت في عقد 1990
أنواع التسويق
إعلام اجتماعي
تأثير اجتماعي وسياسي
ترويج ودعايات الإنترنت
تسويق حسب الأداة
تقنيات دعاية وإعلان
علم التطور الثقافي
مستحدثات

تسويق فيروسي


Alenquer  belediyesi, Portekiz'in Centro bölgesine bağlı Oeste altbölgesinin belediyelerinden biridir.

Bucaklar
Belediyede 16 bucak (Por.: freguesia) yer almaktadır.

 Abrigada
 Aldeia Galega da Merceana
 Aldeia Gavinha
 Cabanas de Torres
 Cadafais
 Carnota
 Carregado
 Meca
 Olhalvo
 Ota
 Pereiro de Palhacana
 Ribafria
 Santo Estêvão (Alenquer)
 Triana (Alenquer)
 Ventosa
 Vila Verde dos Francos

Dış bağlantılar

 Alenquer fotoğrafları

Portekiz altbölgesi Oeste'nin belediyeleri

Alenquer, Portekiz


Club Olimpia er paragvæskt knattspyrnufélag með aðsetur í höfuðborginni Asunción. Það er langsigursælasta lið Paragvæ með 46 meistaratitla og jafnframt eina félag landsins sem unnið hefur Copa Libertadores, þrisvar sinnum í allt.

Titlar

Deildarmeistarar 46
 1912, 1914, 1916, 1925, 1927, 1928, 1929, 1931, 1936, 1937, 1938, 1947, 1948, 1956, 1957, 1958, 1959, 1960, 1962, 1965, 1968, 1971, 1975, 1978, 1979, 1980, 1981, 1982, 1983, 1985, 1988, 1989, 1993, 1995, 1997, 1998, 1999, 2000, 2011 Clausura, 2015 Clausura, 2018 Apertura, 2018 Clausura, 2019 Apertura, 2019 Clausura, 2020 Clausura, 2022 Clausura

Copa Libertadores 3
 1979, 1990, 2002

Paragvæsk knattspyrnufélög

Club Olimpia


An Guadua venezuelae in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni William Munro. An Guadua venezuelae in nahilalakip ha genus nga Guadua, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Guadua

Guadua venezuelae


Coles Creek State Park is a  state park located on the Saint Lawrence River on the west bank of Coles Creek. The park is in the Town of Waddington in St. Lawrence County, New York.

Park description
Coles Creek State Park offers a beach, picnic tables with pavilions, a nature trail, recreation programs, seasonal waterfowl and deer hunting, fishing and ice fishing, a marina and boat launch with dockage and boat rentals, and a food concession. The park also includes a campground with 232 tent and trailer sites, 147 of which include electric hookups.

See also
 List of New York state parks

References

External links
 New York State Parks: Coles Creek State Park

State parks of New York (state)
Parks in St. Lawrence County, New York

Coles Creek State Park


La Coupe des Pays-Bas de football 1917-1918, nommée la KNVB Beker, est la  de la Coupe des Pays-Bas.

Déroulement de la compétition
Tous les tours se jouent en élimination directe. À chaque tour, un tirage au sort est effectué pour déterminer les adversaires.

Finale
La finale se joue le  à Amsterdam, le Racing Club Heemstede bat le VVA Amsterdam  2 à 1 et remporte son premier titre.

Notes et références
KNVB Beker 1917-1918 sur voetbalarchieven.nl

1917-1918
1917 aux Pays-Bas
1918 aux Pays-Bas
Pays-Bas


Vitruvius Adamı (ya da Vitruvian Adam), ünlü ressam Leonardo da Vinci'nin günlüklerinin birinde bulunan, aldığı notların yanında çizdiği bir eskizdir. 1492 yılında yapıldığı düşünülmektedir. Antik Romalı ünlü mimar ve yazar Marcus Vitruvius Pollio'nun (MÖ.80-15) "De Architectura" adlı eserinde açıkladığı oranlardan esinlenerek yapıldığından, "Vitruvius Adamı" olarak anılır.

Resim, iç içe geçmiş bir daire ve bir karenin ortasına çizilmiş, uzuvları açık ve kapalı pozisyonda üst üste geçen bir çıplak erkeği betimler. Bu çizim ve yanındaki notlar sıkça "Oranların Kanunu" ya da daha az sık olarak "İnsanın oranları" olarak anılır. Venedik'te bulunan Gallerie dell'Accademia'da sergilenmektedir.

Leonardo da Vinci'nin Vitruvius Adamı, Rönesans döneminde yapılmış örnek bir bilim ve sanat eseri olma özelliğini taşır. Leonardo'nun oranlara duyduğu ilgi ve merakın bir kanıtıdır. Bunun yanında resim, Leonardo'nun insan ve doğayı birbiri ile ilgilendirme-bütünleştirme çalışması için de bir dönüm noktasıdır. Britannica Ansiklopedisi'ne göre Leonardo "insan vücudunun evrenin işleyişinin bir analojisi olduğunu" düşünüyordu. Bununla birlikte Leonardo'nun maddesel varlığı kare, ruhsal varlığı ise daire ile sembolize ettiği ve insanoğlunun iki yönünü çizimde bu şekilde ifade ettiği sanılmaktadır.

Ayrıca bakınız
 Altın oran

Leonardo da Vinci eserleri

Vitruvius Adamı


Uma ligação quádrupla é um tipo de ligação química entre dois átomos que envolve oito elétrons. Essa ligação é uma extensão das ligações químicas mais comuns, duplas e triplas. Ligações quádruplas estáveis são mais comuns entre os metais de transição no meio do bloco d, tais como rênio, tungstênio, tecnécio, molibdênio e cromo.

!Artigos novos
Ligações químicas

Ligação quádrupla


ماتا هاري (بالمالايو/بالإندونيسي، وتعني الشمس)  (1876-1917) هو الاسم الفني التي اشتهرت به مارجاريتا جِرترودا «جريتشي» زيلي، وهي أشهر جاسوسة في التاريخ الحديث. كانت راقصة هولندية-جرمانية، وأيضاً مومساً لدى رجال الطبقة العليا من المجتمع، تم إعدامها من قبل الفرنسيين رميا بالرصاص بتهمة التجسس عليهم خلال الحرب العالمية الأولى.

أصبحت مادة شديدة الثراء للأدباء والمؤرخين وصناع السينما، وأطلق عليها لقب جاسوسة الجاسوسات ورسموا لها صورة الفتاة الجميلة الساحرة التي أوقعت كبار السادة في هواها وغوايتها. لكن ماتا هارى في الواقع، كانت أقرب إلى القبح والدمامة، ومن هنا يثور السؤال عن أسباب نجاحها في مهمتها، والتي تحولت معها إلى أسطورة يضاف إليها مع كل كتاب ومع كل عمل سينمائي لمحات جديدة غامضة وساحرة، حتى مثلت دورها جميلات السينما من جريتا جاربو إلى مارلين ديتريتش إلى فرانسواز فابيان. يوم وزعت الشرطة الفرنسية صورها بعد إعدامها عام 1917، ذهل الناس لشكلها، الذي نسوه مع الوقت وظلت صورتها الأسطورية الساحرة.

حياتها

ولدت في هولندا عام 1876 وتزوجت وأنجبت وهي في سن التاسعة عشر وكان انتقالها مع زوجها الضابط إلى جاوة في إندونيسيا بداية التحول في حياتها فقد انبهرت إلى حد بعيد بالشرق وعالمه الغريب عليها، وانجذبت للرقص الشرقي الذي تعلمته وأتقنته وتحولت إلى راقصة شرقية بعد موت ابنها الصغير وانصراف زوجها عنها، فانخرطت في مجتمعات سومطرة وجاوة، وحفظت أسلوب المرأة الشرقية في إبراز أنوثتها والتأكيد عليها وساعدها إتقانها الرقص على ذلك.

حين عادت مع زوجها إلى هولندا، تركته مع طفلتها وانطلقت لحياتها وصلت باريس عام 1903 تحت اسم (ليدي ماكلويد) وفشلت في الرقص، وعوملت كامرأة للبيع وبدلا من الاستسلام، تخلت عن شخصيتها الأوروبية وتقمصت شخصية أميرة، ثم راقصة من الشرق وعادت إلى باريس باسم (ماتا هاري) وهي تعني (عين النهار) بإحدى لغات ماليزيا وألفت لنفسها سيرة حياة جديدة تماما، اعتبرت فيها مولدها في أقصى الشرق، واحترافها الرقص منذ طفولتها! وأصبحت (عروس الشرق) في باريس ترقص في معبد هندوسي! حتى وقعت في حب ملازم ألماني، تركت من أجله الرقص والمجتمعات الصاخبة، لكنه أهملها وهجرها بعد عامين فقط، فانتقمت منه في شخص رجل مال فرنسي دمرت حياته.

حين وقعت الحرب العالمية الأولى ودخلت ألمانيا الحرب، كانت ماتا هاري مفلسة وفاشلة وفي منتصف الثلاثينات، عادت إلى وطنها هولندا لتجد أمامها قنصل ألمانيا، يوهمها بأنه ما زال يعيش في جو أسطورتها القديمة ومسارح باريس، وتم تجنيدها على يده ضد الفرنسيين وطلب منها ببساطة العودة إلى باريس، حلمها الدائم، ورحبت بالعرض دون أن تدرك خطورة ما تفعل وأصبح اسمها الحركي هـ 21. ارتبطت بقصة حب مع ضابط روسي، تابعها عن قرب أحد كبار المخابرات الفرنسية، والذي وجدها فرصة لتجنيدها (ضد الألمان) على أن يدفع لها كل ما تريد، وتحولت إلى عميل مزدوج.

الاعتقال الأول وبراءتها

كانت ماتاهاري تستخدم أسلوب شفرة شديدة التعقيد في مراسلة عملاء ألمانيا خارج فرنسا أسلوب يصعب إن لم يكن من المستحيل فك رموزه وحله وثارت ثائرة رجال الأمن عند هذه النقطة ودب الخلاف والشقاق بينهم.

كان بعضهم يرى ضرورة إلقاء القبض على ماتاهاري قبل أن تنقل إلى الألمان أسرار مخيفة قد تؤدي إلى هزيمة فرنسا في حين يرى البعض الآخر أن إلقاء القبض عليها دون دليل ينذرها بشكوكهم دون أن يكفي لإدانتها، وبالفعل تم إلقاء القبض على ماتاهاري عام 1916 م ومحاكمتها بتهمة الجاسوسية.

ولكن القصة لم تنتهي بعد فقد أنكرت ماتاهاري التهمة بشدة واستنكرتها وراحت تدافع عن نفسها في حرارة وتؤكد ولاءها لـفرنسا واستعدادها للعمل من أجلها، وبدلا من أن تنتهي المحاكمة بإدانة ماتاهاري بتهمة الجاسوسية انتهت باتفاق بينها وبين الفرنسيين للعمل لحسابهم والحصول على أية معلومات سرية لهم نظرا لعلاقاتها القوية بعدد من العسكريين والسياسيين الألمان.

والعجيب أن الفرنسيين وافقوا على هذا وأرسلوا ماتاهاري بالفعل إلى مهمة سرية في بلجيكا حيث إلتقت ببعض العملاء السريين الفرنسيين هناك وقدمت لهم العديد من الخدمات النافعة ونقلت ماتاهاري بالفعل عددا من الأسرار الألمانية للفرنسيين ولكن الألمان ردوا الصاع صاعين لعميلتهم السابقة.

الاعتقال الثاني وكشفها

أرسلوا لها خطابات مشفرة، مستخدمين شفرة يفهمها الفرنسيون جيدا مما جعل الفرنسيون يلقون القبض على ماتاهاري مرة ثانية بتهمة التجسس مع وجود الخطابات كدليل هذه المرة، ومرة أخرى تمت محاكمة ماتاهاري في باريس، وفي هذه المرة لم تنجح ماتا هاري في إقناع الفرنسيين ببراءتها فصدر الحكم بإعدامها، وتم تنفيذ الحكم في ماتاهاري.

إعدامها

اكتشف الفرنسيون أمرها بوشاية، فاعتقلت، وحوكمت لمدة شهور، تخلى عنها أثناءها كل من عرفتهم، وأعدمت ماتا هاري رميا بالرصاص عام 1917 قبل انتهاء الحرب العالمية الأولى دون أن تعرف بالضبط حقيقة جريمتها فقد اعتقدت أنها تتسلى بالقلوب، لا بالدول. رغم أن فرنسا أعدمت عشرات الجاسوسات للألمان، فإن ماتا هاري أو عين النهار تظل هي الوحيدة التي يذكرها التاريخ.

بعد 100 عام على إعدامها أفرجت وزارة الدفاع الفرنسية عن وثائق جديدة تتعلق بهذه السيدة، وتتضمن محاضر استجوابها على يد محققي مكافحة التجسس في فرنسا عام 1917.

ومن بين الوثائق برقية إلى برلين من الملحق العسكري الألماني في مدريد، وهي البرقية التي أدت لاعتقال ماتا هاري في فندق بالشانزليزيه، والتي مثلت لاحقا دليلا رئيسيا خلال محاكمتها.

مصادر ومراجع

 أشهر جاسوسة في التاريخ.. - موقع المجد
 من كتاب موسوعة الألف عام: شخصيات صنعت التاريخ للكاتبة أسيمة جانو/ القاهرة: دار المعرف،2006 - رقم الإيداع 4577/2006 - 1/2005/61

انظر أيضاً

 كارمن موري
 أمرابالي

وصلات خارجية

المرأة في الحرب العالمية الأولى
أشخاص أعدمتهم فرنسا رميا بالرصاص
أشخاص أعدموا من قبل الجمهورية الفرنسية الثالثة
أشخاص من ليوواردن
تجسس حسب الفترة
جاسوسات
جواسيس ألمان
جواسيس معدومون
جواسيس هولنديون
راقصات هولنديات
راقصون وراقصات هولنديون
عملاء مزدوجون
محظيات
معدومون رميا بالرصاص
مواليد 1876
مواليد في ليوواردن
نساء حكم عليهن بالإعدام
هولنديون أعدموا في الخارج
هولنديون في الحرب العالمية الأولى
هولنديون معدومون
وفيات 1917
وفيات في فانسان

ماتا هاري


Sjá einning Seljalandsdalur í Álftafirði

Seljalandsdalur er dalur í Skutulsfirði við Ísafjarðardjúp. Dalurinn er vinsæll til útivistar og hefur verið í meira en öld. Einkum er þar löng saga skíðaiðkunar, en þar eru einnig gönguleiðir, reiðhjólabrautir og svæði til vélsleðaaksturs. Í dalnum er skíðagöngusvæði Ísafjarðarbæjar, sem með Tungudal myndar skíðavæðið Dalina tvo.

Dalurinn liggur allur 200 metra eða meira yfir sjó, og er öðrum dölum ólíkur því leyti að fjöll liggja aðeins að honum að norðanverðu, en til suðurs er hann aflíðandi niður að brún niður í Tungudal. Að dalnum liggja Sandfell og Miðfell til vesturs. Upp úr dalnum liggur gönguleið yfir Þjófaskörð yfir í Hnífsdal. Úr dalnum liggur Buná sem fellur í stórum fossum niður í Tungudal.

Nokkur snjóflóðahætta er í dalnum og hafa snjóflóð eyðilagt skíðalyftur og/eða hús að minnsta kosti þrisvar sinnum, árin 1953, 1994 og 1999. Reistur hefur verið mikill snjóflóðavarnargarður til að verja byggð í Múlalandshverfi og eftir seinna flóðið var ákveðið að nýjar skíðalyftur skyldu ekki reistar í Seljalandsdal heldur Tungudal.

Saga skíðaiðkunar
Löng saga er um skíðaiðkun á Seljalandsdal. Fyrsti skíðaskálinn sem reistur var á Seljalandsdal hét Skíðheimar. Hann var reistur árið 1928 eða 1930, hús með torfveggjum og skarsúð. Sá skáli var rifinn um 1940. Árið 1939 reisti Skíðafélag Ísafjarðar annan skála á dalnum, timburhús með sal, tvö herbergi, skíðageymslu og eldhús. Sá eyðilagðist í snjóflóði 28. mars 1953. Síðar var nýtt hús, Skíðheimar II, reist, sem stendur þar enn.

Reistar voru á Seljalandsdal fjórar toglyftur,  Sú lengsta, sem náði upp á Gullhól, var 1200 m löng. Efri lyftan var 700 m löng og náði upp í skál við topp fjallsins. Barnalyfta, 200 m löng, var einnig í fjallinu. Sú fjórða bættist við árið 1988, 700 m löng með 200 m fallhæð.

Annan dag páska, árið 1994 féll mjög stórt snjóflóð yfir skíðasvæðið, fram af Seljalandsmúla og niður yfir sumarbústaðalandið í Tungudal. Skíðaskáli, fjórar lyftur og ýmsir kofar og tæki eyðilögðust á Seljalandsdal. Í Tungudal eyðilögðust 40 sumarbústaðir. Þar lést einn maður og kona slasaðist mikið.

Í kjölfarið, strax árið eftir, var ný lyfta reist á dalnum. Efri lyftan var í þann mund að vera tilbúin þegar annað stórt flóð yfir skíðasvæðið, 13. mars 1999. Eftir þetta var skíðasvæðið flutt inn í Tungudal, meðal annars vegna þess að nýjar lyftur á sama stað myndu ekki fást tryggðar. Skíðaskálarnir Skíðheimar II og skáli fyrir skíðagöngufólk á Háubrún sunnan Bunár eru einu mannvirkin sem eftir standa á Seljalandsdal fyrir utan efstu staura elstu lyftanna sem enn standa.

Svæðið er eftir sem áður vinsælt meðal fjallaskíðafólks sem gengur upp og skíðar niður.

Núverandi notkun

Skíðaganga

Á Seljalandsdal er skíðagöngusvæði Ísfirðinga og með skíðalyftunum í Tungudal rekið undir nafninu Dalirnir tveir. Á Seljalandsdal stendur hús með afgreiðslu, tímatökuturni, veitingasal og tækjaskúr. Troðnar eru göngubrautir daglega, 3–15 km. langar. Fossavatnsgangan, stærsta skíðamót landsins, hefst og lýkur á Seljalandsdal.

Fjallaskíði
Brekkurnar þar sem áður voru lyftur eru snjósælar og því vinsælar til fjallaskíðunar.

Vélsleðaakstur

Vinsælt er að hefja vélsleðaferðir frá Seljalandsdal. Frá dalnum er bæði hægt að keyra upp hlíðina eða fara yfir á Breiðadals- og Botnsheiðar og þaðan í nærliggjandi firði.

Reiðhjól
Hjólreiðadeild íþróttafélagsins Vestra hefur gert margar brautir á Seljalandsdal. Bera brautirnar nöfn eins og Hrossið og Bunan, hvort tveggja vísanir í örnefni á svæðinu.

Gönguleiðir
Úr Seljalandsdal er gönguleið yfir Þjófaskörð yfir í Hnífsdal. Þaðan er bæði hægt að fara niður í Hnífsdal og eða halda áfram yfir í Syðridal í Bolungarvík.

Róla
Róla er upp í svokallaðri Hestaskál. Hún var sett upp sumarið 2022 hefur hún notið vinsælda meðal fjallgöngufólks.

Heimildir

Ísafjarðardjúp
Skíðasvæði á Íslandi
Dalir á Íslandi

Seljalandsdalur


Acme (アクメ, estilizado em maiúsculas) é uma banda japonesa de rock visual kei formada em 2017, com o conceito de "um garoto delinquente em um mundo imaginário". Integrada por Chisa, Shogo, Rikito e Hal, eles já fizeram diversas turnês pelos Estados Unidos, sendo a única banda visual kei a completar uma turnê pelo país em 2021.

Foram ranqueados como segundo melhor artista visual kei de 2022 pela JRock News.

Carreira

Acme foi formada em Tóquio em 2017 por ex membros da banda DIV, Chisa e Shogo. Pouco antes, haviam iniciado uma banda temporária chamada Chisa & Shogo com dois membros temporários e futuros integrantes do Acme, Rikito e Hal. Lançaram seu mini álbum de estreia Senkou em 2 de agosto, limitado a 2000 cópias, acompanhado de uma turnê pelo Japão. Em 23 de novembro o baixista Rikito teve de pausar as atividades por problemas de saúde. Em 7 de março, com três membros, lançaram o single "Rotten Orange". Rikito retornou em abril. Em agosto de 2018 lançaram o álbum Zesho Oka, limitado a 1000 cópias.

Acme realizou seu primeiro show nos Estados Unidos em 2019, se apresentando na convenção Anime Milwaukee de 15 a 17 de fevereiro em Wisconsin. No entanto, o vocalista Chisa já havia ido ao país para ser modelo no Anime Expo em Los Angeles. Após anunciarem o single "Mononoke Requiem", retornaram ao país no mesmo ano para o evento A-Kon em Dallas de 27 a 30 de junho e apresentaram um show na Califórnia em julho. Já sua primeira turnê completa nos Estados Unidos aconteceu em conjunto com o grupo Red Handed Denial em janeiro de 2020. No final de ano, eles alteraram seu nome de  em katakana para ACME visando a audiência internacional.

Em janeiro de 2021 lançaram o single digital "Enchanted", com um videoclipe filmado em Hollywood durante sua turnê pelos EUA. Além disso, Chisa e Hal foram convidados para o evento de DJs do portal Gekirock, sediado em 8 de janeiro em Shibuya. Em 29 de março foi lançada a canção "Come Back to You", produzido por Seann Bowe e pelo engenheiro de gravação Daihei Yamanaka. Foi o primeiro trabalho de Acme com um produtor de fora do Japão. Foi o primeiro videoclipe de visual kei a apresentar uma mulher negra, Katie Sachiko Scott. No final do ano voltaram aos Estados Unidos para mais quatro shows.

Mais uma turnê pela América do Norte foi anunciada em 2022, dessa vez contando com o primeiro show da banda no Canadá. O single "Heaven's Door" foi lançado em 2 de maio. Seu terceiro álbum de estúdio, Resisted temptation, foi lançado em 23 de novembro de forma digital. As cópias físicas só estão disponíveis em shows a partir da turnê 2022 In Japan, que começou no dia 19. Em fevereiro de 2023 revelaram um novo visual cibernético para o lançamento do single "Sennou" em 14 de fevereiro.

Membros
 Chisa – vocais (2017–presente)
 Shogo (将吾) – guitarra (2017–presente)
 Rikito – baixo (2017–presente)
 Hal – bateria (2017–presente)

Discografia
Álbuns de estúdio

Singles

Bandas de Tóquio
Bandas de rock alternativo do Japão
Quartetos musicais
Bandas de Visual kei
Bandas formadas em 2017

Acme (banda)


Kronstadt Orion, est un drone de combat russe de type MALE (moyenne altitude longue endurance) développé par le groupe Kronshtadt .

Description
Destiné à être un concurrent direct du MQ-9 Reaper américain, l'Orion a effectué son vol inaugural en 2016 et les 3 premiers exemplaires de série ont été livrés aux forces aériennes russe en Avril 2020.

L'Orion est un drone de reconnaissance et d'attaque. La configuration de l'appareil est de type classique avec des ailes à voilure fixe et un décollage/atterrissage sur piste, selon le constructeur un algorithme permet d'effectuer ces deux tâches automatiquement. Le drone est alimenté par un moteur qui actionne une hélice à deux pales située à l'arrière et montée dans une configuration "poussée". Le fuselage du drone est presque fait entièrement en fibre de carbone, un système antigivre a été installé ce qui permet à l'appareil de fonctionner dans des conditions météo très sévères. L'Orion est fabriqué dans l'usine de Kronstadt à Doubna au nord de Moscou, une ligne de production pour la fabrication en série de l'Orion a été lancé en avril 2021 et a été complété en janvier-février 2022.

Le drone Orion est équipé d'un radar monté à l'arrière. Il dispose également d'un détecteur de cible laser électro-optique et d'une caméra infrarouge. L'optique est monté dans une boule gyrostabilisé installé sous le nez du drone. L'optique est fabriquée par la société NKP SPP et se nomme MOES, elle pèse , elle dispose de deux caméras thermique de champs angulaires différents, d'une caméra grand-angle et d'un télémètre laser. Avec toutes ces charges utiles, le drone peut détruire des cibles au sol à l'aide de missiles guidés.

Quatre points d'emports externes sont installés sur les ailes, le drone peut emporter une version modifié du Kornet mais également une gamme de bombe et missiles guidés et non guidés comme les FAB-50, Kab-100, Kab-50L, Kab-20S. L'Orion a également des capacités anti aériennes, en 2021 une vidéo est publié d'un drone Orion tirant un missile air-air contre un drone Camcopter S-100.

Variantes
Plusieurs variantes existe pour ce drone mais le constructeur reste très flou sur les différentes variantes :

Version satellitaire
Une version avec une liaison de données satellite. L'unité de communication par satellite permet d'augmenter significativement la portée de l'appareil puisqu'il peut fonctionner en dehors de la portée des stations de contrôle au sol.

Version d'export
Une version d'export serait en préparation, celle ci serait non armée et se contenterait à des missions de reconnaissances.

Version de guerre électronique
En 2021 Kronstadt  annonce une version avec des modules de guerre électronique capable de brouiller les missiles. Aucune date n'a été communiqué par le groupe.

Histoire opérationnelle
Selon le ministre russe de la Défense Sergueï Choïgou, l'Orion a été testé pour des missions de frappe en 2019 en Syrie. En 2020, le Ministère russe de la Défense a reçu le premier lot de drones Orion pour une opération d'essai.

Le 4 mars 2022, dans le cadre de l'invasion russe de l'Ukraine en 2022, l'Orion armé modifié a effectué une frappe aérienne sur le centre de commandement du Bataillon Aidar dans l'Oblast de Donetsk.

Opérateurs militaires

Galerie d'images

Voir aussi
Tengden TB-001

Wing Loong II

Wing Loong

Ghods Mohajer-6

General Atomics MQ-9 Reaper

General Atomics MQ-1 Predator

IAI Scout

Kaman 22

Baykar Bayraktar TB2

HESA Shahed 129

Notes et références

Drone de combat
Drone russe
Arme militaire fabriquée en Russie
Drone militaire

Kronstadt Orion


Ragna Nielsen (nascida Ragna Vilhelmine Ullmann) (Oslo, 17 de julho de 1845 – 29 de setembro de 1924) foi uma pedagoga, diretora escolar, política e feminista norueguesa.

Vida pessoal
Ragna Vilhelmine Ullmann nasceu em Christiania (hoje Oslo), filha de Jørgen Axel Nicolai Ullmann e sua esposa, a pedagoga, crítica literária e feminista Cathrine Johanne Fredrikke Vilhelmine Dunker. Ela se casou com Ludvig Nielsen em 1879, e se estabeleceu com seu marido em Tromsø. O casal se separou em 1884, quando ela se mudou de volta para Christiania. Ragna era irmã do político Viggo Ullmann.

Carreira
Na infância Ragna Nielsen frequentou a escola para meninas da sua mãe, e depois a escola Hartvig Nissen para meninas até 1860. A partir de 1862 ela recebeu uma designação na escola Nissen, onde lecionou até 1879. Ela foi professora em Tromsø até 1884. Em 1885 Nielsen fundou a escola Fru Nielsens Latin- og Realskole em Christiania. A instituição começou como uma escola feminina, mas logo tornou-se uma escola comum para meninas e meninos. Ela foi a primeira mulher a servir como diretora de uma escola secundária na Noruega. Nielsen foi presidente da Associação Norueguesa pelos Direitos das Mulheres por dois períodos: de 1886 a 1888 e de 1889 a 1895. Ela participou da fundação de várias organizações, incluindo a Kvindestemmeretsforeningen em 1885, a Norske kvindelige Handelsstands Forening em 1890, a Norsk Fredsforening em 1891 e a Hjemmenes Vel em 1898. Ela foi eleita para o Conselho da Cidade de Christiania no período de 1901 a 1904. Em 1907 fundou a organização de idiomas Sociedade Riksmål, e presidiu a organização de 1909 a 1910. Nielsen também foi ativa no movimento do espiritualismo e foi co-fundadora da Norsk Selskap for Psykisk Forskning em 1917.

Nielsen também participou da fundação da revista feminina Norske Kvinder em 1921. Alguns dos seus livros publicados são Norske kvinder i det 19de aarhundrede (1904), Fra de smaa følelsers tid (1907; publicado anonimamente), e Sisyphos og de politiske partier (1922).

Notas

Nascidos em 1845
Mortos em 1924
Naturais de Oslo
Feministas da Noruega
Sufragistas da Noruega
Professores da Noruega
Políticos da Noruega
Membros da Associação Norueguesa pelos Direitos das Mulheres

Ragna Nielsen


La 12ª edición de la Copa América de Ciclismo, se disputó el 8 de enero de 2012. Por segunda vez, la competencia se desarrolló en un circuito en el Parque de Flamengo de Río de Janeiro y no en el autódromo de Interlagos de San Pablo donde habitualmente se ha disputado (en 2008 había sido la primera vez).

Nuevamente incluida en el calendario del UCI America Tour y siendo la séptima carrera de dicho campeonato, el recorrido fue de 9 vueltas al circuito de 12,2 km (110 km).

Participaron 138 ciclistas representado a 15 equipos de Brasil y 5 escuadras extranjeras de Uruguay, Paraguay, Perú y Chile de los que 100 llegaron a la meta final.

El ganador fue el argentino Francisco Chamorro, corredor del equipo brasileño Padaria Real-Caloi quién en un esprint masivo, venció a los brasileños Roberto Pinheiro y Nilceu Santos 2º y 3º respectivamente para conquistar por segunda vez esta competición.

Clasificación final

Referencias

Enlaces externos
 Web oficial

UCI America Tour 2011-2012
2012
Deporte en Brasil en 2012

Copa América de Ciclismo 2012


is an erotic anime and manga series by Toshio Maeda. Like Maeda's other hentai series (e.g., Urotsukidōji), La Blue Girl features a large amount of tentacle rape. It departs somewhat from its predecessors, however, by lightening the atmosphere with humor, lightly parodying the "tentacle hentai" genre.

An immensely successful series, La Blue Girl has inspired, over the years, several OVA series for a total of 14 episodes, a comic book adaptation, three live action movies, some PC games and some art books.

Story
The story involves various ninja clans in a constant state of war with one another. The female protagonist is Miko Mido, a young ninja-in-training and the next leader of the Miroku ninja clan. This clan has control over the Shikima, a perverted race of sex-hungry demons led by Miko's father, the Shikima Lord. However, when thieves steal the magic compact that grants the clan this power, Miko has to fight the Shikima, utilizing her "sexcraft" ninjutsu in order to save the world. The Shikima live in a parallel dimension called the Shikima Realm, and one must perform specific sexual rituals in order to travel there.

Characters

Miko is the heroine of all La Blue Girl OVAs and a kunoichi. She is the last descendant of the Miroku kunoichi clan, which has been feuding with the Suzuka clan for many generations. She is often very annoyed at being a sex ninja and having to use her body as a weapon against opponents. Miko can use many unusual sexual techniques, such as hardening her pubic hair into needles and firing them at an opponent, or the 'Nyoninboh' technique which allows her to swell her clitoris to the size of a man's penis and use it to arouse the passions of her female rivals. If strands of her hair are torn out, she can use them as acupuncture needles to stimulate her opponent's erotic pleasure points. Her most powerful attack is the 'Aoi Tatsumaki' (Blue Whirlwind), in which her hair turns into a giant blue tornado that invariably rips away all of her clothing (although most of her clothing is invariably in tatters by the time she employs this climactic tactic anyway). Miko is the daughter of Seikima, the King of the Shikima, and of Maria, the Queen, who is human and a former Miroku woman. As such, Miko is a demon-half-breed and has the blue-colored blood of the Shikima, hence the title La Blue Girl.

Nin-Nin is a dwarf ninja who is always hooded. He is Miko's loyal, yet sexually perverted, companion and sidekick. He likes to peep when Miko is bathing or masturbating and beams with joy whenever he can see her naked, barely dressed, or in any troublesome sexual encounter with demons or other ninja. On the other hand, he takes seriously to heart his role as Miko's protector and always try to help her out whenever she is in trouble, or at least whenever he is not busy taping her "exploits" for future reference.

A self-made ninja, Fubuki Kai sees Miko Mido as her adversary, as she wishes to prove that she is more talented than her, and more worthy of the title of headmaster of the Miroku ninja clan. After she is defeated by Miko in a sexual duel, however, she is adopted by the Shikima and becomes a friend of Miko. When adopted by the Shikima, she metamorphoses into a Shikima, since she desired enough power to equal Miko Mido. She is fond of her new form, but also irritates Miko by being better than her.

Yaku is another ninja of the Miroku clan, whom Miko meets when she decides to travel to the secret Miroku village. She is the only survivor (with Miko) of the Miroku massacre caused by Kamiri and Kugutsumen. Yaku is a powerful—and potentially very threatening—girl, for she shapeshifts into a werewolf unless she reaches an orgasm in time. Her most notable other attributes are her large breasts, of which Miko is envious.

Kamiri

Kamiri was at one time the Miroku clan's sexcraft instructor, but she was banished by the clan for treachery because she became the lover of the renegade ninja Kugutsumen. Before being driven away, she was also punished by being raped with a thorny phallus that mangled her vagina. As a result, she swore to take vengeance on the Miroku clan. When Kamiri returns and steals the Miroku treasure, the magical sword Jipang, its evil spirit possesses her and makes her want to conquer the Shikima Realm, kill King Seikima, and rule over it. For that she needs Miko, who is the only one who knows how to get there. After several fights between Kamiri, Miko and Yaku, Kamiri is destroyed by the evil spirit of Jipang.

Kugutsumen

A renegade ninja of the Suzuka clan who became the lover of Kamiri, the Miroku sexcraft instructor, after he was able to take control of her when a drop of his semen entered her body during a fight. It was he who killed all the Miroku ninja by mangling their vaginas and causing fatal hemorrhages, mimicking their punishment of his lover. Because of her wounds and her possession by Jipang's evil spirit, Kamiri refuses to have sex with him and so he rapes several young girls. He is a tough opponent for Miko and Yaku, for he often tricks them by disguising himself and so lures them into his traps.

Various Shikima and tentacled monsters
The monsters, who generally have irregular and grotesque shapes, try to make the women reach orgasm, to kill the women, or both, depending on the monsters' various agendas and natures (one poltergeist is depicted in the manga as merging with a kappa in order to heal himself after being defeated by Miko and Nin-Nin and thus get revenge against Miko; the Shikima King is said to be Miko's father, but a Shikima curse leads to her being violated anyhow, as two examples).

An older sister of Miko and a drama actress, she was kidnapped by the demons from the Shikima World and was rescued by her sister. It is revealed that Miyu was not born of a Shikima but of a human, born through the joining of a member of the Suzuka clan; this disqualified Maria of holding the title of chief of the Miroku clan and, thus, she was driven away, while Miko was given to her grandmother for a proper raising and training.

Introduced in the third episode of La Blue Girl Returns, Kanako is a student at a nursing college. Before her grandmother died, she had trained Kanako in the carnal arts in order to offer her services to Miko Mido and the Miroku clan. It then became her dream to be summoned by Miko, and she developed a crush on her. She got in touch with the other main characters through a website posted by Fubuki in their search for more members of the Miroku clan.

The leader of the Mahoroba clan.

Rokuga
Another member of the Mahoroba clan. Posing as Miyu's new boyfriend, he succeeds in stealing the Shikima seal case.

Miko's classmate.

Ruri's brother, introduced in the third episode. It is love at first sight between him and Miko, but she continually dreams of him wearing a strange outfit, a hint that they were lovers in the past.

Original video animation (OVA)

La Blue Girl
Injū Gakuen / La Blue Girl (four episodes, 1992–93) is an adaptation of the original manga. Miko Mido is a teenage girl who is to be the next leader of the ancestral Miroku ninja clan. But the Suzuka clan steals the treasured compact that symbolizes the truce between the Miroku and the Shikima, a race of perverted otherworldly demons, and soon Miko has to use the sexual techniques of the Miroku to survive the assaults of the demons and protect her sister. After learning the truth behind her heritage and the identity of her true parents, she embarks on a journey to become a real Miroku ninja and would have to fight an ex-mistress-turned-traitor of the Miroku clan.

New La Blue Girl
Shin Injū Gakuen / New La Blue Girl (two episodes, 1993) adapts the end of the manga, and as such is a follow-up and the conclusion to Miko's adventures in the first series. This time the enemies are Fubuki Kai, a rogue ninja who wants to defeat Miko and claim the title of best ninja, and the cybernetized survivors of the Suzuka clan.

La Blue Girl 6 was initially released on VHS in two 30-minute long semi-episodes, while later releases (including the licensed English one) combine them into an hour long episode.

Lady Blue
 a.k.a. Lady Blue (four episodes, 1994). Features an original story about two ghosts, Kyoshiro and Shanahime, harboring an old grudge against the Shikima and attacking several of Miko's friends, including her first love.

Lady Blue is about Miko's first love. Miko meets a young man named Hidemasa outside her apartment building and falls in love at first sight. Just when Miko thinks she can finally live like a normal girl and enjoy being in love, a mysterious female phantom appears in her school, sucking the life out of Miko's pretty young schoolmates. Fubuki reports that something is very wrong in the Shikima realm. Miko's parents are being tortured by the sound of flutes playing and no one knows why.

Miko and Fubuki investigate and find out that there is actually a love story behind it all, for the flutes belonged to a betrothed couple (Kyoshiro and Shanahime) 400 years ago, but treachery got in the way, so their love was never realized. The flutes are now cursed and Miko's dream guy, Hidemasa, is kidnapped by the vengeful phantom of Shanahime in order to resurrect her Kyoshiro.

Compilation episodes
The first was a 90 minute compilation video of the first 4 episodes titled 'Climax Taizen', a 60 minute compilation video of the 'Shin' series titled 'Ecstasy Taizen' and a 60 minute compilation video of the 'EX' series.

Included in the 'Injuu Gakuen La☆Blue Girl Memorial Collection' LD-Box set.

La Blue Girl Returns

 a.k.a. La Blue Girl Returns (four episodes, 2001) is an anime series that continues the adventures of Miko Mido. Another original story, this time about the legendary Shikima Brain, a place rumored to bring total power over the universe. It is coveted by the insectoid ninja clan of the Mahoroba and protected by a mysterious clan, who may have a relation with Miko's previous life.

The plot begins when a race of butterfly-like demons named the Mahoroba want to enslave Miko Mido and her sister to steal the seal case that controls the Shikima. Their ultimate goal is to conquer the Shikima Brain, a legendary place of the Shikima realm which is said to confer the power to rule the universe.

Censorship issues
Censorship is practiced differently both in Japan and in the U.S. due to their different laws: Japanese law technically discourages showing of genital hair or explicit genitalia, while the United States is more concerned about forbidding the display of sexual acts involving people under 18. Hence, there are censoring mosaics in Japan and scene removals and different ages of characters in the U.S.

While not featuring the censoring mosaics of the original Japanese version, the U.S. release of La Blue Girl was edited during the initial VHS release and all scenes featuring Miko's companion Nin-Nin engaged in a sexual act were removed, probably to avoid the charge of hebephilia.

For similar reasons, the age of the heroine was also altered: initially stated to be a 16-year-old high-schooler in the original Japanese version, she is an 18-year-old college student in the U.S. version. The various U.S. DVD releases contain this edited version.

In the U.K., the British Board of Film Classification famously refused to give it a certificate; meaning it was banned from release in the region.

Live action movies
Injū Gakuen: Shikima-kai no gyakushū (Revenge of the Sex Demon King) (1994)
Injū Gakuen 2: Mashō no hime tanjō jissha-hen (Birth of the Demon Child) (1996)
Injū Gakuen 3: Kunoichi-gari (Lady Ninja) (1996)

Printed material
La Blue Girl, Toshio Maeda's manga of six volumes.
La Blue Girl, a U.S. comic book by Matt Lunsford and José Calderon. It has the distinction of retelling the two distinctly separate story arcs of the first four episodes of the first anime series by merging them together, albeit with story changes to the plots of episodes 2 to 4. Whereas Toshio Maeda's manga established him to be a young Shikima demon able to transform into an adult form, the U.S. series reveals that he is a product of his human mother's rape by a Shikima, that she died giving birth to him, and that his dual heritage resulted in his deformed face, which is shown unmasked.
The Graffiti book, a compilation of screenshots from episodes 1 to 4.
The In no Shou and You no Shou art books contain screenshots and illustrations from La Blue Girl and Lady Blue.
The Art Book of Injuu Gakuen / Youjuu Kyoushitu contains CG illustrations from the PC98 game.
Rin Shin's art book contains illustrations used for the promotion of the series.
A novelization of the OVA series (two volumes for episodes 1–5, and two volumes for the EX series) features a completely different plot, different characters (most notably the Ranmaru-Bosatsu duo) and a more sexualized and violent tone than the original.

Video games
La Blue Girl for NEC PC-9801 and FM-Towns, featuring a different character design from the manga and the anime. The story is an adaptation of both the first volume of the manga and OVA: Miko's friends at school are assaulted by demons and her professor is kidnapped and sent to their infernal dimension; Miko travels there and saves her; everyone goes back to Earth, where a final showdown is awaiting Miko at school. Gameplay-wise, it is a "digital comics" adventure game with some shooting phases (in a Snatcher fashion, and with shuriken instead of a pistol).
La Blue Girl for Windows 95. The art is more faithful to the anime character design, while the story is an adaptation of the La Blue Girl EX OVA.

References

External links
Toshio Maeda official website (contains the original La Blue Girl manga, as well as all of Maeda's other works)

1989 manga
1992 anime OVAs
1993 anime OVAs
1994 anime OVAs
1996 anime OVAs
2001 anime OVAs
Japanese adult animated films
Anime 18
Hentai anime and manga
Ninja in anime and manga
Film censorship in the United Kingdom
Film controversies in the United Kingdom

La Blue Girl


Se estimează că ADHD afectează în jur de 6-7% din persoanele cu vârsta sau mai mici de 18 ani, dacă sunt diagnosticate potrivit criteriilor DSM-IV. Tulburarea hiperkinetică, atunci când este diagnosticată potrivit criteriilor ICD-10, dă rate de 1-2%.

Copiii din America de Nord par să aibă o rată mai mare de ADHD decât copiii din Africa și Orientul Mijlociu – în orice caz, aceasta s-ar putea explica prin existența diferitelor metode de diagnostic utilizate în diferite părți ale lumii. Dacă sunt utilizate aceleași metode de diagnostic, ratele ar fi aproximativ la fel în diferite țări.

Africa
Se estimează că ADHD afectează între 5.4-8.7% din copiii din Africa. Data quality however is not high.

Germania
Potrivit unei evaluări din 2008 a studiului "KiGGS", care a monitorizat 14,836 de fete și băieți (între 3 și 17 ani) a arătat că 4.8% din participanți au un diagnostic cu ADHD. În timp ce 7.9% din toți băieții aveau ADHD, doar 1.8% din fete au avut, de asemenea. Alți 4.9% din participanți (6.4% băiți : 3.6% fete) au fost supectați că au ADHD, întrucât au avut o rată de ≥7 pe scala  Strengths and Difficulties Questionnaire (SDQ). Numărul de diagnostice cu ADHD a fost de 1.5% (2.4% : 0.6%) printre copiii preșcolari (3–6 ani), 5,3 % (8.7% : 1.9%) la vârsta de 7-10 ani și au atins culmea de 7.1% (11.3% : 3.0%) la grupa de vârstă 11–13 ani. Printre adolescenții de la 14 la 17 ani, rata a fost de 5.6% (9.4% : 1.8%).

Spania
Rata în Spania este estimate a fi de 6.8% printre persoanele sub 18 ani.

Regatul Unit
În anumite părți ale Angliei, au existat liste care au așteptat cinci ani sau mai mult pentru evaluarea diagnosticului de ADHD la adulți în 2019.

Statele Unite

În Statele Unite sunt diagnosticați între 2-16 procente din copiii școlari. Rata diagnosticului și tratamentul pentru ADHD sunt mult mai mari pe coasta de est a Statelor Unite decât pe coasta de vest. Frecvența diagnosticului difră între copiii de sex masculin (10%) și cei de sex feminine (4%) în Statele Unite. Această diferență între genuri ar putea oglindi fie o diferență de predispoziție sau faptul că femeile cu ADHD sunt mai puțin diagnosticate decât bărbații. Băieții le depășesc pe fete ca număr în toate cele trei categorii de subtip, dar însemnătatea exacta a acestor diferențe pare să depindă atât de informator (părinte, profesor, etc.) cât și de subtip. Potrivit a două investigații făcute în comunitate, dirijate de DuPaul și asociații, băieții le-au depășit pe fete ca număr cu doar 2.2:1 potrivit eșantioanelor expuse de părinți și cu 2.3:1 potrivit informațiilor provenite de la profesori.

Rate schimbătoare
Ratele de diagnosticare și tratament pentru ADHD au crescut atât în Regatul Unit cât și în Statele Unite din anii 1970. Se crede că aceasta se datorează în primul rând schimbărilor în privința felului în care condiția este diagnosticată și a cât de gata sunt oamenii să voiască să o trateze cu medicație mai degrabă decât unei schimbări adevărate în privința frecvenței. În Regatul Unit, se estimează că 0.5 per 1,000 copii au avut ADHD în anii 1970, pe când 3 per 1,000 au primit medicații ADHD la sfârșitul anilor 1990. În Regatul Unit în 2003, 3.6 din copiii de sex masculine și mai puțin de 1 procent din cei de sex feminine au fost diagnosticați. În Statele Unite, numărul copiilor cu diagnostic a crescut de la 12 per 1000 în anii 1970 până la 34 per 1000 la sfârșitul anilor 1990, până la 95 per 1,000 în 2007, și 110 per 1,000 în 2011. Se crede că schimbările în ce privește criteriile de diagnostic din 2013 de la DSM 4TR la DSM 5 vor duce la creșterea numărului de persoane diagnosticate cu ADHD, mai ales printre adulți.

Referințe

Tulburare

fr:Trouble du déficit de l'attention avec ou sans hyperactivité#Épidémiologie

Epidemiologia tulburării hiperactive cu deficit de atenție


Olaylar

Doğumlar
 6 Ocak - II. Richard, İngiltere kralı (ö. 1400)
 3 Nisan - IV. Henry, İngiltere ve İrlanda kralı (ö. 1413)
 13 Haziran - Taejong, Joseon Krallığı'nın üçüncü kralı (ö. 1422)
 tarihi bilinmeyen
 Alâeddin Ali, Mısır Memlûk Sultanı

Ölümler
 18 Ocak - I. Pedro, Portekiz kralı (d. 1320)

1367


Under Jolly Roger treći je studijski album njemačkog heavy metal-sastava Running Wild. Diskografska kuća Noise Records objavila ga je 1987. Album je označio stilsku prekretnicu u kojoj je sastav odustao od sotonističkih tekstova s prethodnog albuma i usvojio piratsku temu po kojoj će postati poznati, stvarajući i utječući na kasnije nazvan pirate metal podžanr heavy metala u 2000-ima. Ime albuma dolazi od slavnog Jolly Rogera, zastave koju pirati koriste za identifikaciju svojih brodova.

Popis pjesama

Osoblje

 Running Wild

 Rock 'n'Rolf – vokal, gitara, produkcija, grafički dizajn
 Majk Moti – gitara
 Stephan – bas-gitara
 Hasche – bubnjevi

 Ostali osoblje

 Dirk Steffens – produkcija
 Ertuğrul Edirne – grafički dizajn
 Willy Giltmann – grafički dizajn

Izvori

Albumi sastava Running Wild
Albumi iz 1987.

Under Jolly Roger


Struggle (littéralement « se battre » ou « être en difficulté » en anglais) peut désigner :
Struggle, un film de Ruth Mader sorti en 2003 ;
Struggle, un film de Guan Xiaojie sorti en 2013 ;
Struggle, un album de Woody Guthrie enregistré en 1976 sorti en 1990.
Struggle, un album de Nonpoint sorti en 1999.

Voir aussi

 Class Struggle, organisation marxiste pakistanaise

Struggle


Sempill steht für:

 Lord Sempill, erblicher britischer Adelstitel in der Peerage of Scotland

Sempill ist der Familienname folgender Personen:

 Francis Sempill (1616?–1682), schottischer Schriftsteller
 Hugh Sempill (um 1595–1654), schottischer Jesuit und Mathematiker, siehe Hugo Sempilius
 James Sempill (1566–1626), schottischer Höfling und Diplomat
 Robert Sempill (um 1530–1595), schottischer Balladendichter
 Robert Sempill der Jüngere (1595?–1663?), schottischer Schriftsteller

Sempill


Kristina Adebaio, née le , est une taekwondoïste russe, vice-championne du monde en 2021.

Biographie
En 2018, elle est sélectionnée pour représenter la Russie aux Jeux olympiques de la jeunesse de 2018 à Buenos Aires ; elle y remporte la médaille de bronze dans la catégorie des plus de 63 kg.

Elle est médaillée d'argent dans la catégorie des plus de 73 kg aux Championnats du monde féminins de taekwondo 2021 à Riyad.

Elle remporte la médaille de bronze dans la catégorie des plus de 73 kg aux Championnats du monde 2023 à Bakou.

Références

Liens externes

Taekwondoïste (femme) russe
Naissance en janvier 2002

Kristina Adebaio


BTR-70, Rus yapımı bir 8x8 lastik tekerlekli zırhlı personel taşıyıcı dır. BTR 8x8 lastik tekerlekli zırhlı araç serisinin bir modelidir. BTR-70 yerine geçen modeller: BTR-80.

BTR-70, 1960'ların sonlarında yapılmış olan 8 tekerlekli, Rus yapımı bir zırhlı personel taşıyıcıdır. 21 Ağustos 1972'de hizmete kabul edilmiş ve sonradan Varşova Paktı ve diğer müttefik ülkelere ihraç edilmiştir. Eski BTR-60'ın geliştirilmiş bir modeli olarak yürürlüğe girmekle birlikte, yine dış görünüşü BTR-60'ı andırıyordu. BTR-70 eski modeline göre, daha güçlü bir zırh, patlamaya daha az eğilimli lastkiler ve daha güçlü (ancak yine de çok fazla yakıt tüketen) bir motora sahipti. Ek olarak taretinde ana silah olarak bir KPVT ağır makineli tüfek, yedek olarak ise bir PKT makineli tüfek taşıyordu.

Aracın tasarımcıları yan kapıların yerini değiştirdiler. Eski modelde kapılar, aracın yukarısında, aracın iki yanındaki tekerlek çiftlerinin arasında bulunuyordu. BTR-70'te ise, kapılar aracın altındaydı. Askerler istenildiğinde araçtan inerlerken, kapının yeri askerlerin tekerlek altında yaralanmaları ya da ölmeleri ihtimalini yükseltiyordu, fakat aynı zamanda askerlerin araçtan daha hızlı inebilmelerini mümkün kılarken, düşmana karşı daha az açıkta kalmalarını sağlıyordu.

Araç eski modeli gibi tamamen suya girebiliyordu. BTR-70'in lisanslı bir kopyası olan Romanya yapımı TAB-77, daha iyi bir taret ve farklı motorlar gibi çeşitli yenilik ve değişiklikler gösteriyordu.

BTR-70'i Kullanan Ülkeler
  - 20
  - 28
  - 458
  - 19
  - 45
  - 45
  - 58
  - 5
  – 40+
  - 135
  - 169
  - 170 TAB-77
  - 2,000
  - 1,026
  - 36
  - 2
  - 170

Ayrıca bakınız
 BTR-152
 BTR-60, BTR-80, BTR-90, BTR-3, BTR-4, BTR-94

Dış bağlantılar

Tekerlekli zırhlı personel taşıyıcılar
Sekiz tekerlekli taşıtlar
GAZ zırhlı taşıtları
Rusya yapımı silahlar

BTR-70


කුමන ජාතික උද්‍යානය කීර්තිමත් වන්නේ ප්‍රධාන වශයෙන්ම එහි පැමිණෙන විවිධ සංක්‍රමණික පක්ෂීන් නිසාය.මෙය කොළඹ සිට කිලොමීටර් 391 පමණ දුරින් ගිනිකොණ මුහුදු තීරයට වන්නට පිහිටා ඇත.කුමන, යාල ජාතික උද්යානයට යාබදව පිහිටා ඇත.කුමන පෙරාතුව නැගනහිර යාල ජාතික උද්‍යානය ලෙස හැඳින්වුනු නමුත් 2006 සැප්තැම්බර් 9 වන දින වර්තමාන නමට වෙනස් කරන ලදී.

ශ්‍රී ලංකාවේ පැවති සිවිල් යුද්ධය නිසා උද්‍යානය 1985 සිට 2003 මාර්තු දක්වා වසා තිබුනි.මෙයට 2004 ඇතිවු සුනාමි තත්වය නිසාද දැඩි බලපෑම් ඇති විය.

භෞතික ලක්ෂණ
කුඹුක්කන් ඔය උද්‍යානයේ දක්ෂිණ සීමාව ලෙස නිර්මාණය වී ඇත.මෙහි ඇති ඇතැම් කලපු සහ වැව් 20 පමණ පෘතුල පක්ෂී ගහණයේ පැවැත්මට උපකාර වේ.
කලපු මීටර් 2 (අඩි 6.6)පමණ ගැඹුරකින් යුක්ත වේ.කුමන විල්ලු මුහුදු ජලය නිසා වරින් වර ඇති වන ජල ගැලීම් වලට භාජනය වේ. මධ්‍ය වාර්ෂික උෂ්ණත්වය සෙල්සියස් අංශක 27.30(ෆැරන්හයිට් අංශක 81.14) පමණ සහ මධ්‍ය වාර්ෂික වර්ෂාපතනය මිලිලීටර් 1,300 (අඟල් 51.18) පමණ වේ.

ශාක ප්‍රජාව
උද්යානයේ වගුරු බිම් නිවර්තන කලාපීය වන ලැහැබ වලින් ආව්‍රැත වී ඇත.කාශ්ඨි ශාක එනම් Manilkara hexandra ( "පලු"), Hemicyclea sepieria, Bauhinia racemosa, Cassia fistula ("ඇහැළ"), Chloroxylon swietenia ("බුරුත"),සහ Salvadora persica වැනි ශාක වර්ග වලින් ඝහනය.කුමන විල්ලුවේ ආක‍්රමණික ලැහැබ Typha angustifolia වන අතර ආක‍්රමණික ශාඛය වන්නෙ Sonneratia caseolaris. කුඹුක්කන් ඔය දිගේ ඇති ඉවුර ආක‍්රමනය ක‍ර ගෙන ඇත්තේ Terminalia arjuna ශාඛයයි. Ludwigia spp., Nelumbo nucifera, Nymphaea pubescens, Aponogeton spp. සහ Neptunia oleracea.වගුරු බිමේ සුලභව පවතින වර්නවත් ජලජ ශාඛ වේ.

සත්ව ප්‍රජාව
කුමන ජාතිකඋද්‍යානය ඇතුලත්වම පිහිටන ප‍රිදි කුමන කුරුලු අඹභය භූමියක් ලෙස 1938 දී ප‍්රකාශයට පත් ක‍රන ලදී. ශ‍්රී ලංකාවී ප‍්රධානතම වාස භූමියක් සහ අභිජනන ප‍්රදේශයක් ලෙස කුමන හැඳින්විය හැක.මෙම ජාතික උද්‍යානයෙන් පක්ෂීන් විශේෂ 255 පමණ වාර්තා වී ඇත.වාර්ෂිිකව අප්‍රේල්-ජූලි මාස වලදී පක්ෂීන් දස දහස් ගනනින් කුමන වගුරු ප‍්රදේශයට සංක‍්රමණය වේ.දුර්ලබ විශේෂයන් වන Black-necked Stork , Lesser Adjutant, Eurasian Spoonbill සහ Great Thick-kneeඋද්‍යානයට සංක‍්රමණය වන පක්ෂීන් අත‍ර කොකුන් වර්ග,ලිහිණි වර්ග,තාරාවුන් ව‍ර්ග, වටුවන් වර්ගද බොහෝ වේ.

තිලාපියා සහ ගල් මාලු නිත‍රදැකිය හැකි මත්ස්යයන් අත‍ර වේ.උද්යානයේ වාසය ක‍රන උරගයන් අත‍ර කිඹුලන් සහ කැස්බෑවන් නිත‍ර දැකිය හැක.හිවලා,ඌරා, අලියා,බිලාල වර්ගයට අයත් ක්ෂීරපායීන් ද වගුරැ පෙදෙසට ආහාර සොයාගෙන පැමිණේ. කුමන උද්‍යානයේ ගැවසෙන අලි ඝහනය 30-40 පමණ වේ.

සංස්කෘතික වැදගත්කම සහ සංරකෂණය
කුමන 3 වන ශතවර්ශයට පමණ අයත් පුරාණ ශිෂ්ඨාචාරයක් පිහිටි ප්‍රදේශයක කොටසකි.1වන සහ 2වන ශතව‍ර්ශයන්ට අයත් ශිලාලේඛන මෙම ප්‍රදේශය අවටින් සොයාගෙන ඇත.කුමන ජාතික උද්‍යානය පිහිටා ඇත්තේ වාර්ශිකව සම්ප‍්රදායික පාද වන්දනාවේ යන කත‍රගම හින්දු කෝවිල පිහිටි මාර්ගයේමය.දෙමළ සහ සිංහල ජාතීන් දෙපිරිසම මෙම වන්දනාවට සහභාගී වේ.

පසු ගිය අවුරැදු කිහිපය තුලදී පක්ෂීන්ගේ අඩුවක් දක්නට ඇත.කිරින්ද සිට පානම දක්වා උද්යානයේ සමුදුරැ තීරය දීගේ ඉදිකිරීමට යෝජිතව ඇති මාර්ගය පිළිබඳව පරිසරවේදීන්ගේ් සහ සොබා සෞන්දර්යවේදීන්ගේ අවධානය යොමුවී ඇත.

කුමන ශාක හා සත්ව ප්‍රජාව

පරිශීලනය

 ශ‍්රී ලංකාවේ සංරක්ෂිත ප‍්රදේශ

මූලාශ්‍ර

අඩවියෙන් බැහැර පිටු
de Livera, Lankika (August 14, 2005). "Wild at its wildest". The Sunday Times. http://sundaytimes.lk/050814/plus/7.html. Retrieved 2009-06-16.
"Yala East National Park". iwmi.org. International Water Management Institute. 2006. http://dw.iwmi.org/wetland_profile/Yala.asp . Retrieved 2009-06-16.
Mendis, Risidra (October 18, 2006). "Yala East becomes Kumana National Park". The Morning Leader. http://www.themorningleader.lk/20061018/News.html . Retrieved 2009-06-16.

 Schokman, Derrick (21 June 2003). "Yala beckons again". Daily News. http://www.dailynews.lk/2003/06/21/fea03.html. Retrieved 2009-06-16.
Kariyawasam, Dayananda (3 March 2005). "Major plan under way to restore Lanka's natural ecosystems". Daily News. http://www.dailynews.lk/2005/03/03/fea01.html. Retrieved 2009-06-16.
 (Sinhala) Senarathna, P.M. (2005). Sri Lankawe Wananthara (1st ed.). Sarasavi Publishers. pp. 222-223. ISBN 955-573-401-1.
 (Sinhala) Senarathna, P.M. (2004). Sri Lankawe Jathika Vanodhyana (2nd ed.). Sarasavi Publishers. pp. 129-149. ISBN 955-573-346-5.
 "Elephant Conservation - An Overview". Department of Wildlife Conservation. http://www.dwlc.lk/cgi-bin/template.pl?elephant . Retrieved 2009-06-16.
Sandrasagra, Manik (18 August 2002). "Pilgrims brave land mines, jungle poachers,drought in ancient annual trek". Sunday Observer. http://www.sundayobserver.lk/2002/08/18/fea05.html . Retrieved 2009-06-16.
 Saldin, Marlon (22 July 2001). "Wild paradise". The Sunday Times. http://sundaytimes.lk/010722/plusm.html. Retrieved 2009-06-16.
Inoon, Ayesha (2006-06-11). "Yala road at crossroads". The Sunday Times. http://sundaytimes.lk/060611/plus/Nature.html. Retrieved 2009-06-16.

ශ්‍රී ලංකාවේ ජාතික උද්‍යාන

කුමන ජාතික උද්‍යානය