Rivaz () is a municipality in the canton of Vaud in Switzerland, located in the district of Lavaux-Oron.

History
Rivaz is first mentioned in 1138 as Ripa.

Geography

Rivaz has an area, , of .  Of this area,  or 67.7% is used for agricultural purposes, while  or 0.0% is forested.   Of the rest of the land,  or 22.6% is settled (buildings or roads),  or 6.5% is either rivers or lakes.

Of the built up area, housing and buildings made up 9.7% and transportation infrastructure made up 12.9%.  Out of the forested land, all of the forested land area is covered with heavy forests.  Of the agricultural land, 0.0% is used for growing crops, while 67.7% is used for orchards or vine crops.  Of the water in the municipality, 3.2% is in lakes and 3.2% is in rivers and streams.

The municipality was part of the Lavaux District until it was dissolved on 31 August 2006, and Rivaz became part of the new district of Lavaux-Oron.

The municipality along Lake Geneva is the smallest in the Canton of Vaud.  It consists of the village of Rivaz and the hamlet of Sallaz.

Coat of arms
The blazon of the municipal coat of arms is Per fess wavy Or and Azure.

Demographics

Rivaz has a population () of .  , 17.9% of the population are resident foreign nationals.  Over the last 10 years (1999–2009 ) the population has changed at a rate of 7.9%.  It has changed at a rate of 0.9% due to migration and at a rate of 8.2% due to births and deaths.

Most of the population () speaks French (265 or 83.6%), with German being second most common (18 or 5.7%) and Portuguese being third (13 or 4.1%).  There are 10 people who speak Italian.

Of the population in the municipality 104 or about 32.8% were born in Rivaz and lived there in 2000.  There were 108 or 34.1% who were born in the same canton, while 45 or 14.2% were born somewhere else in Switzerland, and 51 or 16.1% were born outside of Switzerland.

In  there were 2 live births to Swiss citizens and were 2 deaths of Swiss citizens.  Ignoring immigration and emigration, the population of Swiss citizens remained the same while the foreign population remained the same.  There  was 1 Swiss woman who emigrated from Switzerland.  At the same time, there were 2 non-Swiss men who immigrated from another country to Switzerland.  The total Swiss population change in 2008 (from all sources, including moves across municipal borders) was a decrease of 5 and the non-Swiss population remained the same.  This represents a population growth rate of -1.4%.

The age distribution, , in Rivaz is; 40 children or 11.3% of the population are between 0 and 9 years old and 43 teenagers or 12.2% are between 10 and 19.  Of the adult population, 28 people or 7.9% of the population are between 20 and 29 years old.  55 people or 15.6% are between 30 and 39, 61 people or 17.3% are between 40 and 49, and 40 people or 11.3% are between 50 and 59.  The senior population distribution is 39 people or 11.0% of the population are between 60 and 69 years old, 32 people or 9.1% are between 70 and 79, there are 14 people or 4.0% who are between 80 and 89, and there is 1 person who is 90 and older.

, there were 126 people who were single and never married in the municipality.  There were 161 married individuals, 15 widows or widowers and 15 individuals who are divorced.

, there were 142 private households in the municipality, and an average of 2.1 persons per household.  There were 54 households that consist of only one person and 7 households with five or more people.  Out of a total of 148 households that answered this question, 36.5% were households made up of just one person and there were 2 adults who lived with their parents.  Of the rest of the households, there are 38 married couples without children, 41 married couples with children  There were 5 single parents with a child or children.  There were 2 households that were made up of unrelated people and 6 households that were made up of some sort of institution or another collective housing.

 there were 33 single family homes (or 36.3% of the total) out of a total of 91 inhabited buildings.  There were 27 multi-family buildings (29.7%), along with 22 multi-purpose buildings that were mostly used for housing (24.2%) and 9 other use buildings (commercial or industrial) that also had some housing (9.9%).  Of the single family homes 22 were built before 1919.  The most multi-family homes (22) were built before 1919 and the next most (2) were built between 1971 and 1980.

 there were 166 apartments in the municipality.  The most common apartment size was 3 rooms of which there were 48.  There were 7 single room apartments and 44 apartments with five or more rooms.  Of these apartments, a total of 135 apartments (81.3% of the total) were permanently occupied, while 22 apartments (13.3%) were seasonally occupied and 9 apartments (5.4%) were empty.  , the construction rate of new housing units was 0 new units per 1000 residents.  The vacancy rate for the municipality, , was 0%.

The historical population is given in the following chart:

Heritage sites of national significance
The municipality is part of the UNESCO World Heritage Site: Lavaux, Vineyard Terraces which is also listed as a Swiss heritage site of national significance.  The entire village of Rivaz is part of the Inventory of Swiss Heritage Sites.

Politics
In the 2007 federal election the most popular party was the FDP which received 22.75% of the vote.  The next three most popular parties were the SP (20.08%), the SVP (17.52%) and the Green Party (17.05%).  In the federal election, a total of 144 votes were cast, and the voter turnout was 62.3%.

Economy
, Rivaz had an unemployment rate of 0.9%.  , there were 61 people employed in the primary economic sector and about 17 businesses involved in this sector.  7 people were employed in the secondary sector and there were 4 businesses in this sector.  56 people were employed in the tertiary sector, with 8 businesses in this sector.  There were 169 residents of the municipality who were employed in some capacity, of which females made up 44.4% of the workforce.

 the total number of full-time equivalent jobs was 98.  The number of jobs in the primary sector was 41, all of which were in agriculture.  The number of jobs in the secondary sector was 7 of which 6 or (85.7%) were in manufacturing and 1 was in construction.  The number of jobs in the tertiary sector was 50.  In the tertiary sector; 2 or 4.0% were in wholesale or retail sales or the repair of motor vehicles, 15 or 30.0% were in a hotel or restaurant, 30 or 60.0% were in the information industry, 2 or 4.0% were technical professionals or scientists, 1 was in education.

, there were 38 workers who commuted into the municipality and 108 workers who commuted away.  The municipality is a net exporter of workers, with about 2.8 workers leaving the municipality for every one entering.  Of the working population, 12.4% used public transportation to get to work, and 62.7% used a private car.

Religion
From the , 80 or 25.2% were Roman Catholic, while 186 or 58.7% belonged to the Swiss Reformed Church.  Of the rest of the population, there was 1 member of an Orthodox church, there was 1 individual who belongs to the Christian Catholic Church, and there were 2 individuals (or about 0.63% of the population) who belonged to another Christian church.  There was 1 individual who was Islamic.  There were 1 individual who belonged to another church.  34 (or about 10.73% of the population) belonged to no church, are agnostic or atheist, and 11 individuals (or about 3.47% of the population) did not answer the question.

Education
In Rivaz about 119 or (37.5%) of the population have completed non-mandatory upper secondary education, and 72 or (22.7%) have completed additional higher education (either university or a Fachhochschule).  Of the 72 who completed tertiary schooling, 54.2% were Swiss men, 31.9% were Swiss women, 6.9% were non-Swiss men and 6.9% were non-Swiss women.

In the 2009/2010 school year there were a total of 52 students in the Rivaz school district.  In the Vaud cantonal school system, two years of non-obligatory pre-school are provided by the political districts.  During the school year, the political district provided pre-school care for a total of 665 children of which 232 children (34.9%) received subsidized pre-school care.  The canton's primary school program requires students to attend for four years.  There were 34 students in the municipal primary school program.  The obligatory lower secondary school program lasts for six years and there were 18 students in those schools.

, there were 9 students in Rivaz who came from another municipality, while 39 residents attended schools outside the municipality.

Notes and references

External links

Populated places on Lake Geneva
Cultural property of national significance in the canton of Vaud

Rivaz


Soyuz TMA-03M es un viaje espacial a la Estación Espacial Internacional, transportando a tres miembros de la tripulación de la Expedición 30 a la ISS. Fue lanzado el 21 de diciembre de 2011, desde el cosmódromo de Baikonur. El TMA-03M es el vuelo 112 de una nave espacial Soyuz, desde la primera vez en 1967, y el tercer vuelo de la Soyuz-TMA versión modernizada (Soyuz TMA-M). El acoplamiento con la Estación Espacial Internacional se previó para el 23 de diciembre a las 19:22 hora de Moscú.

La tripulación estaba compuesta por Oleg Kononenko (comandante), André Kuipers y Donald Pettit.

Enlaces externos

Referencias

Misiones espaciales tripuladas
Rusia en 2011
Programa Soyuz

Soyuz TMA-03M


Jonas Mekas (; December 24, 1922 – January 23, 2019) was a Lithuanian-American filmmaker, poet, and artist who has been called "the godfather of American avant-garde cinema". Mekas' work has been exhibited in museums and at festivals worldwide. Mekas was active in New York City, where he co-founded Anthology Film Archives, The Film-Makers' Cooperative, and the journal Film Culture. He was also the first film critic for The Village Voice.

In the 1960s, Mekas launched anti-censorship campaigns in defense of the LGBTQ-themed films of Jean Genet and Jack Smith, garnering support from cultural figures including Jean-Paul Sartre, Simone de Beauvoir, Norman Mailer, Susan Sontag. Mekas mentored and supported many prominent artists and filmmakers, including Ken Jacobs, Peter Bogdanovich, Chantal Akerman, Richard Foreman, John Waters, Barbara Rubin, Yoko Ono, and Martin Scorsese. He helped launch the writing careers of the critics Andrew Sarris, Amy Taubin, and J. Hoberman. During World War II, Mekas edited and contributed to two far-right, collaborationist newspapers under the Nazi occupation of Lithuania, the significance of which has been debated by historians.

Early life
Mekas was born in Semeniškiai, the son of Elzbieta (Jašinskaitė) and Povilas Mekas on December 24, 1922. As a teenager, he attended the Biržai Gymnasium in Biržai, Lithuania. From 1941 to 1942, living under Nazi occupation, he co-edited and published in the culture section of Naujosios Biržų žinios, founded by the far-right, anti-semitic Lithuanian Activist Front. From 1943 to 1944, he co-edited and published in the culture section of Panevėžio apygardos balsas, a weekly local newspaper published by the fascist .

In 1944, Mekas left Lithuania with his brother, Adolfas Mekas. They attempted to reach neutral Switzerland by means of Vienna, with fabricated student papers arranged by their uncle. Their train was stopped in Germany, and they were both imprisoned in a labor camp in Elmshorn, a suburb of Hamburg, for eight months. The brothers escaped and hid on a farm near the Danish border for two months until the end of the war. After the war, Mekas lived in displaced persons' camps in Wiesbaden and Kassel. From 1946 to 1948, he studied philosophy at the University of Mainz. By the end of 1949 his brother and he had both secured sponsorship through a job in Chicago and emigrated to the United States. When they arrived, the two decided to settle in Williamsburg, Brooklyn. Two weeks after his arrival, he borrowed money to buy his first Bolex 16mm camera and began recording moments of his life.

He discovered avant-garde film at venues such as Amos Vogel's pioneering Cinema 16, and he began curating avant-garde film screenings at Gallery East on Avenue A and Houston Street and at the Film Forum series at Carl Fisher Auditorium on 57th Street.

Career
In 1954, Mekas and his brother Adolfas founded the journal Film Culture, and in 1958 he began writing his "Movie Journal" column for The Village Voice. In 1962, he co-founded The Film-Makers' Cooperative, and in 1964 the Filmmakers' Cinematheque, which eventually became Anthology Film Archives, one of the world's largest and most important repositories of avant-garde film. Along with Lionel Rogosin, he was part of the New American Cinema movement. He was a close collaborator with artists such as Marie Menken, Andy Warhol, Nico, Allen Ginsberg, Yoko Ono, John Lennon, Salvador Dalí, and fellow Lithuanian George Maciunas.

Mekas gave the film Heaven and Earth Magic its title in 1964/65.

In 1964, Mekas was arrested on obscenity charges for showing Flaming Creatures (1963) and Jean Genet's Un Chant d'Amour (1950). He launched a campaign against the censorship board, and for the next few years continued to exhibit films at the Filmmakers' Cinematheque, the Jewish Museum, and the Gallery of Modern Art. From 1964 to 1967, he organized the New American Cinema Expositions, which toured Europe and South America, and in 1966 joined the 80 Wooster Fluxhouse Coop.

In 1970, Anthology Film Archives opened on 425 Lafayette Street as a film museum, screening space, and library, with Mekas as its director. Mekas, along with Stan Brakhage, Ken Kelman, Peter Kubelka, James Broughton, and P. Adams Sitney, began the ambitious Essential Cinema project at Anthology Film Archives to establish a canon of important cinematic works. Mekas's legs appeared in John Lennon and Yoko Ono's experimental film Up Your Legs Forever (1971).

As a filmmaker, Mekas' own output ranged from his early narrative film Guns of the Trees (1961) to "diary films" such as Walden (1969); Lost, Lost, Lost (1975), Reminiscences of a Journey to Lithuania (1972), Zefiro Torna (1992), and As I Was Moving Ahead Occasionally I Saw Brief Glimpses of Beauty (2000), which have been screened at festivals and museums around the world. Mekas' diary films offered a new perspective to the genre and portrayed the cinematic avant-garde scene of the 1960s.

Mekas expanded the scope of his practice with his later works of multi-monitor installations, sound immersion pieces and "frozen-film" prints. Together they offer a new experience of his classic films and a novel presentation of his more recent video work. His work has been exhibited at the 51st Venice Biennial, PS1 Contemporary Art Center, the Ludwig Museum, the Serpentine Gallery, the Jewish Museum, and the Jonas Mekas Visual Arts Center.

In 2007, Mekas released one film every day on his website, a project he entitled "The 365 Day Project." The online diary is still ongoing on Jonas Mekas' official website. It was celebrated in 2015 with a show titled "The Internet Saga" which was curated by Francesco Urbano Ragazzi at Palazzo Foscari Contarini on the occasion of the 56th Venice Biennale of Visual Arts.

Beginning in the 1970s, Mekas taught film courses at the New School for Social Research, MIT, Cooper Union, and New York University.

Additionally, Mekas was a writer and published his poems and prose in Lithuanian, French, German, and English. His work has been translated into English by the Lithuanian-American poet Vyt Bakaitis in such collections as Daybooks: 1970-1972 (Portable Press at Yo-Yo Labs, 2003) and a bilingual anthology of modern Lithuanian verse, Gyvas atodūsis/Breathing Free, poems (Lietuvos, 2001). Mekas published many of his journals and diaries, including I Had Nowhere to Go: Diaries, 1944–1954 and Letters from Nowhere, as well as articles on film criticism, theory, and technique. In 2007, the Jonas Mekas Visual Arts Center was opened in Vilnius.

One of Mekas' last exhibitions, "Notes from Downtown," took place at James Fuentes Gallery on the Lower East Side in 2018. Mekas's last work, Requiem, premiered posthumously at The Shed in New York City on November 1, 2019. The 84-minute video was commissioned by The Shed and Festspielhaus Baden-Baden. It screened in tandem with a performance of Verdi's Requiem, conducted by Teodor Currentzis and performed by the musicAeterna orchestra.

In 2018, Ina Navazelskis, an oral historian at the National Institute for Holocaust Documentation, United States Holocaust Memorial Museum interviewed Mekas for their Jeff and Toby Herr Oral History Archive. There, he discussed his memories of World War II

"Jonas Mekas: The Camera Was Always Running", the filmmaker's first retrospective in the United States, was organized by Guest Curator Kelly Taxter and on view at the Jewish Museum in the spring of 2022.

German filmmaker Peter Sempel has made three films about Mekas' works and life, Jonas in the Desert (1991), Jonas at the Ocean (2004), and Jonas in the Jungle (2013).

Personal life
Mekas married Hollis Melton in 1974. They had two children, a daughter, Oona, and a son, Sebastian. His family is featured in Jonas's films, including Out-takes from the Life of a Happy Man and As I Was Moving Ahead Occasionally I Saw Brief Glimpses of Beauty.

Mekas died at his home in Brooklyn on January 23, 2019, at the age of 96.

Mekas is the subject of a documentary, Fragments of Paradise, which premiered at the 2022 Venice Film Festival. The film received the award for Best Documentary on Cinema at the Festival.

Controversy over World War II activities
Mekas long maintained that, while working for local newspapers, he also clandestinely-transcribed BBC broadcasts in support of the underground. In 2018, an article in the New York Review of Books by historian Michael Casper challenged Mekas's versions of his wartime activities. Casper claims that Mekas participated "in an underground movement in Biržai that supported the 1941 Nazi invasion of Soviet Lithuania" and worked for "two ultranationalist and Nazi propaganda newspapers, until he fled Lithuania in 1944." Casper noted that Mekas's publications in these newspapers were not anti-Semitic.

At the time, art critic and historian Barry Schwabsky penned a letter to the editor criticizing Casper's essay. He and Casper had an exchange of letters in the New York Review of Books. The United States Holocaust Memorial Museum's website biography of Mekas maintains that he participated in both the anti-Soviet and anti-Nazi undergrounds. Following the 2022 exhibition at the Jewish Museum in New York, Casper published an article entitled "World War II Revisionism at the Jewish Museum" in Jewish Currents. There, he argued that the "art world at large remains deeply invested in the story of Mekas the anti-Nazi," thus perpetuating revisionism not only erasing his roles, but casting him as an anti-Nazi hero.

In an article for the Jewish Telegraphic Agency on Casper's charges against the Jewish Museum, journalist Asaf Shalev also pointed out that a two different memos were circulated among the museum employees to dismiss Casper's article. Kelly Taxter, the guest curator of the exhibit, responded to Casper's historical research by saying that "the tone of these emails is often aggressive." This was based on emails shared by the Mekas family, which Shalev also had access to, although Shalev wrote that "Nothing on there looked to me like Casper was bullying Mekas or that Mekas get bullied."

Sovietologist Robert van Voren voiced criticisms of Casper's articles. Saulius Sužiedėlis argued, "The review format of the articles allowed Casper to present judgements without the burden of buttressing his allegations with relevant sources and requisite detail. The resulting narrative turns Jonas Mekas's life as a young man into something that it was not."

The film scholars J. Hoberman and B. Ruby Rich have shown support for Casper's findings. An article in Film Quarterly, B. Ruby Rich stated that, upon Casper's article, "The wagons started circling immediately to protect a sacred figure of the avant-garde." In 2023, both Casper and Sužiedėlis shared their research and perspectives on Mekas in separate interviews with Lithuanian journalist Karolis Vyšniauskas.

Awards and honors

 Guggenheim Fellowship (1977)
 Creative Arts Award, Brandeis University (1977)
 Mel Novikoff Award, San Francisco Film Festival (1992)
 Lithuanian National Prize, Lithuania (1995)
 Doctor of Fine Arts, Honoris Causa, Kansas City Art Institute (1996)
 Special Tribute, New York Film Critics Circle Awards (1996)
 Pier Paolo Pasolini Award, Paris (1997)
 International Documentary Film Association Award, Los Angeles (1997)
 Governors Award from the Skowhegan School of Painting and Sculpture, Maine (1997)
 Atrium Doctoris Honoris Causa, Vytautas Magnus University, Lithuania (1997)
 Represented Lithuania at the 51st International Art Exhibition Venice Biennial (2005)
 United States National Film Preservation Board selects Reminiscences of a Journey to Lithuania for preservation in the Library of Congress' National Film Registry (2006)
 Los Angeles Film Critics Association's Award (2006)
 Austrian Decoration for Science and Art (2008)
 Baltic Cultural Achievement Award for Outstanding Contributions to the field of Arts and Science (2008)
 Life Achievement Award at the second annual Rob Pruitt's Art Awards (2010)
 George Eastman Honorary Scholar Award (2011)
 'Carry your Light and Believe' Award, Ministry of Culture, Lithuania (2012)
 Commandeur de l'Ordre des Arts et Lettres, Ministry of Culture, France (2013)

Filmography
Source:
Guns of the Trees (1962)
Film Magazine of the Arts (1963)
The Brig (1964) - 65 minutes
Empire (1964)
Award Presentation to Andy Warhol (1964)
Report from Millbrook (1964–65)
Hare Krishna (1966)
Notes on the Circus (1966)
Cassis (1966)
The Italian Notebook (1967)
Time and Fortune Vietnam Newsreel (1968)
Walden (Diaries, Notes, and Sketches) (1969) - 3 hours
Reminiscences of a Journey to Lithuania (1971–72)
Lost, Lost, Lost (1976)
In Between: 1964–8 (1978)
Notes for Jerome (1978)
Paradise Not Yet Lost (also known as Oona's Third Year) (1979)
Street Songs (1966/1983)
Cups/Saucers/Dancers/Radio (1965/1983)
Erik Hawkins: Excerpts from "Here and Now with Watchers"/Lucia Dlugoszewski Performs (1983)
He Stands in a Desert Counting the Seconds of His Life (1969/1986)
Scenes from the Life of Andy Warhol (1990)
Mob of Angels/The Baptism (1991)
Dr. Carl G. Jung or Lapis Philosophorum (1991)
Quartet Number One (1991)
Mob of Angels at St. Ann (1992)
Zefiro Torna or Scenes from the Life of George Maciunas (1992)
The Education of Sebastian or Egypt Regained (1992)
He Travels. In Search of... (1994)
Imperfect 3-Image Films (1995)
On My Way to Fujiyama I Met... (1995)
Happy Birthday to John (1996) - 34 minutes
Memories of Frankenstein (1996)
Birth of a Nation (1997)
Scenes from Allen's Last Three Days on Earth as a Spirit (1997)
Letter from Nowhere – Laiskas is Niekur N.1 (1997)
Symphony of Joy (1997)
Song of Avignon (1998)
Laboratorium (1999)
Autobiography of a Man Who Carried His Memory in His Eyes (2000)
This Side of Paradise (1999) - 35 minutes
Notes on Andy's Factory (1999)
Mysteries (1966–2001)
As I Was Moving Ahead Occasionally I Saw Brief Glimpses of Beauty (2000) - 285 minutes
Remedy for Melancholy (2000)
Ein Maerchen (2001)
Williamsburg, Brooklyn (1950–2003)
Mozart & Wien and Elvis (2000)
Travel Songs (1967–1981)
Dedication to Leger (2003)
Notes on Utopia (2003) 30 min
Letter from Greenpoint (2004)
 The Definition of Insanity (film) (2004) (as Dr. Mekas)
365 Day Project (2007), 30 hours in total
Notes on American Film Director: Martin Scorsese (2007), 80 minutes.
Lithuania and the Collapse of USSR (2008), 4 hours 50 minutes.
I Leave Chelsea Hotel (2009), 4 minutes
WTC Haikus (2010)
Sleepless Nights Stories (Premiere at the Berlinale 2011) - 114 minutes
My Mars Bar Movie (2011)
 Correspondences: José Luis Guerin and Jonas Mekas (2011)
 Reminiszenzen aus Deutschland (2012)
 Out-takes from the Life of a Happy Man (2012) - 68 minutes
 Requiem (2019) - 84 minutes

References

Further reading
 Hans-Jürgen Tast (Hrsg.) "As I Was Moving. Kunst und Leben" (Schellerten/Germany 2004) (z.m.a.K.), .
 Efren Cuevas, "The Immigrant Experience in Jonas Mekas's Diary Films: A Chronotopic Análisis of Lost, Lost, Lost", Biography, vol. 29, n. 1, winter 2006, pp. 55–73, .
 Fashion Film Festival presents "The Internet Saga",
 Roslyn Bernstein & Shael Shapiro, Illegal Living: 80 Wooster Street and the Evolution of SoHo, www.illegalliving.com published by the Jonas Mekas Foundation.
Steven Watson, "Factory Made: Warhol and the Sixties" Pantheon Books, 2003
Michael Casper, "I Was There". New York Review of Books, June 7, 2018.

Inesa Brašiškè, Lukas Brasiskis, and Kelly Taxter, Jonas Mekas: The Camera Was Always Running. New York and New Haven: Jewish Museum and Yale University Press. 2022.
Michael Casper, "World War II Revisionism at the Jewish Museum". Jewish Currents, April 21, 2022.
Saulius Sužiedėlis, "Portrait of a Poet as a Young Man: Jonas Mekas in War and Exile". e-flux Journal, Issue #129, September 2022.

 Ivanov, Maksim. Jonas Mekas' Diary Films in: Lithuanian Cinema: Special Edition for Lithuanian Film Days in Poland 2015, Auksė Kancerevičiūtė [ed.]. Vilnius: Lithuanian Film Centre, 2015. .
 Jonas Mekas, A Dance with Fred Astaire. Brooklyn, NY: Anthology Editions. 2017. 464 pp. ISBN 978-1-944860-09-7

External links
 Jonas Mekas' website
 The Anthology Film Archives
 Jonas Mekas Visual Arts Center
 A Conversation between Jonas Mekas and Stan Brakhage
 Interview with Interview Magazine
 Interview with 3:AM Magazine
 Jonas Mekas "The Internet Saga", Venice
 Senses of Cinema: Great Directors Critical Database
 Jonas Mekas interview with Our Culture Mag
 Jonas Mekas in conversation with the Brooklyn Rail
 Jonas Mekas poetry in English
 Jonas Mekas tells his life story at Web of Stories
 "To Barbara Rubin With Love" by Jonas Mekas
 Jonas Mekas addresses his war time activities.
 Jonas Mekas at the Serpentine Gallery 2012

1922 births
2019 deaths
20th-century American male writers
20th-century American poets
20th-century Lithuanian writers
21st-century American male writers
21st-century Lithuanian writers
American experimental filmmakers
Chevaliers of the Ordre des Arts et des Lettres
Film directors from New York City
Fluxus
Johannes Gutenberg University Mainz alumni
Lithuanian artists
Lithuanian emigrants to the United States
Lithuanian expatriates in Austria
Lithuanian expatriates in Germany
Lithuanian experimental filmmakers
Lithuanian film directors
Lithuanian male poets
Lithuanian refugees
Lithuanian resistance members
Lithuanian writers
People from Panevėžys County
People from Williamsburg, Brooklyn
Recipients of the Austrian Decoration for Science and Art
The Village Voice people
Writers from Brooklyn

Jonas Mekas


برجا الدار البيضاء التوأمين  هما ناطحتا سحاب في مدينة الدار البيضاء . يتكون كلا البرجين، البرج الشرقي والبرج الغربي من 28 طابقا. ويضم المركز مجموعة من المحلات التجارية والمكاتب وفندق 5 نجوم، ويقع في حي المعاريف بقلب مدينة الدار البيضاء، في مفترق شارع الزرقطوني وشارع المسيرة الخضرا.

المواصفات
- طول البرجين: 115 مترا لكل منهما .
- مساحة الأرضية: 93٬000 متر مربع .

أكتمل البناء سنة 1999؛ مهندسه المعماري هو الكاتالوني ريكاردو بوفيل.

معرض الصور

انظر أيضا
 الدار البيضاء
 مسجد الحسن الثاني
 برج النور
 ستاد الدار البيضاء الكبير

مراجع

وصلات خارجية
 جريدة الشرق الأوسط - بناء الأبراج بالدار البيضاء

برجان توأمان
تأسيسات سنة 1999 في المغرب
عمارة ما بعد الحداثة
عمارة مغربية
فنادق ناطحات سحاب
مبان إدارية اكتملت في 1999
مبان ومنشآت اكتملت في 1999
مبان ومنشآت في الدار البيضاء
مباني ناطحات سحاب إدارية
مراكز التجارة العالمية
معالم الدار البيضاء
مواقع جذب سياحي في الدار البيضاء
ناطحات سحاب بين 100 و 149 متر
ناطحات سحاب في المغرب
عمارة القرن 20 في المغرب

برجا الدار البيضاء


An Kefersteinia microcharis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Schltr.. An Kefersteinia microcharis in nahilalakip ha genus nga Kefersteinia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Kefersteinia (Orchidaceae)

Kefersteinia microcharis


An Astrebla in uska genus han Liliopsida. An Astrebla in nahilalakip ha familia nga Poaceae.

An kladograma hini sumala ha Catalogue of Life:

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Astrebla

Astrebla


ඇන්ටාටික් ඕසන් සිදුර යනු ඇන්ටාටික් අපවර්තිගෝලයේ ඕ‍සොන් මට්ටම 1975 දී තිබු මට්ටමට වඩා 33% පහත වැටුනු වායු ගෝලිය ප්‍රදේශයකි. ඕසොන් සිදුර ඇතිවන්නේ සැප්තැම්බර් සිට දෙසැම්බර් මුල් කාලය දක්වා පවතින ඇන්ටාටික් වසන්ත සමයේ බටහිරින් හමන වේගවත් සුළං මහද් වීපය වටා චලනය විමෙන් ඇතිවන වායු ගෝලිය වැස්ම මෙයට හේතුවයි. ඇන්ටාටික් වසන්ත සමය තුළ පහල අපවර්ති ගෝලයේ ඕසෝන් ප්‍රමාණය 50% පමණ මෙම දැව ප්‍රදේශයේදි විනාශ වේ.

ඉහත පැහැදිලි කල අකාරයට ඕසොන් ප්‍රමාණය අඩු විමට ප්‍රධාන වශයෙන් බලපාන්නේ ක්ලෝරින් අඩංගු වායුන්ය. (ක්ලෝරෝෆුවරෝ කාබන් CFC) හා ඒ ආශ්‍රිත හයිඩ්‍රෝකාබන් පාරජම්බුල කිරණ හමුවේ. මෙම වායු වියෝජනය වි මුදා හරින ක්ලෝරින් පරමාණු ඕසොන් විනාශවිමේ ක්‍රියාවලිය උත්ප්‍රේරණය කරයි.  මෙම ක්‍රියාවලිය සිදුවන්නේ වායු අවස්ථාවේ වුවද ද්‍රැවක අපවර්ති වලා හමුමේ මෙය වඩා උත්සන්න වේ.

ද්‍රැවක අපවර්ති වලා ඇති වන්නේ සීත සෘතුවේදි අදික සීතලයක් යටතේය. ද්‍රවක ශීත සෘතුව තුන්මසක් පවතින අතර එම කාලය සුර්යය විකිරණ නොලැබෙන අදුරැ සමයකි. උෂ්නත්වය පහල වැටිම හේතුවන්නේ සුර්යාලෝකය හිග විම පමණක් නොවේ. සිසිල් වාතය ද්‍රවක ප්‍රදේශ මගින් රදවා තබා ගැනිමද මෙයට හේතුවකි.

	මෙම කාලයේදි සාමාන්‍ය උෂ්ණත්වය සෙල්සියස් අංශක 80 ක් හෝ ඊට වඩා අඩු අගයකි. මෙම අඩු උෂ්ණත්වය මගින් වලා අංශු සෑදෙන අතර මෙවා සැදි තිබෙන්නේ නයිට්‍රජන් අම්ලය (1 වන වර්ගය) හෝ අයිස් (2 වන වර්ගය) වලිනි. මෙම දෙවර්ගයට ඕසොන් විනාශ විමේ රසායනික ප්‍රතික්‍රියාව සිදු විමට අවශ්‍ය වට පිටාව සලසා දේ. මෙහි සිදුවන ප්‍රකාශ රසායනික ක්‍රියාවලිය සංකීර්ණ වුවද සම්පුර්ණ අධ්‍යයනයට ලක්ව ඇත. මෙහි වැදගත්ම නිරික්ෂණය නම් අපවර්ති ගෝලයේ ඇති    වලිනි. බහුතරයක් ස්ථිර සංයෝග ලෙස එක් රැස්ව පැවතිමයි. ප්‍රධාන වශයෙන්    හා  ලෙස මේවා පවතී. ඇන්ටාර්ටික් ශිත හා වසන්ත සෘතු වලදි ධ්‍රැවක අපවර්ති වලට අංශු මත ඇතිවන ප්‍රතික්‍රියා මෙම සංයෝග ප්‍රතික්‍රියක (cl  හා clo) බවට පත් කරයි. මෙම වලා මගින්    ඉවත් වේ. මේ නිසා අලුතින් එටගත් clo, clo  බවට පරිවර්තනය විම වැලකේ.

ඇන්ටාර්කිට්ක් ඕසොන් විනාශය වසන්ත සෘතුවේදි බහුලව විමට හේකු වන්නේ ඕසෝන් විනාශයට සූර්යයාගේ දායකත්වයයි. ශිත සෘතුවේ ධ්‍රැවක අපවර්ති වලට බහුලව වුවද රසායනික ප්‍රතික්‍රියා සිදුවිමට අවශ්‍ය හිරැ එළිය මෙම සමයේදි ධ්‍රැවයට නොල‍ැබේ. වසන්තයේදි හිරැඑළිය ලැබීමෙන් ප්‍රකාශ රසායනික ප්‍රතික්‍රියා සිදුවිමට අවශ්‍යතා ශක්තිය ලැබී ධ්‍රැවක අපවර්තී වලා වියෝජනය වීමෙන් ඒවා තුළ සිරවු අංශු මුදා කෙරේ.

ඕසෝන් විනාශය ඊට වඩා අඩුවන අතර එය හටගන්නේ පහළ අපවර්තී ගෝලයේය. වසන්ත සෘතුව අවසානයේ උෂ්ණත්වය වැඩිවිමත් සමගම දෙසැම්බර් මැදදි වා සුලි තතත්ත්වය ඉවත් වේ. පහළ අක්ෂාංශ වලින් සසෝන් සපිරි උණුසුම් වායුත් ඇදී ඒමත් සමගම ධ්‍රැවක අපවර්ති වලා නැතිවන අතර ඕසොන් විනාශ විමේ ක්‍රියාවලිය නැවතීමෙන් ඕසෝන් සිදු යථා තත්ත්වයට පත්වේ.

ඕසෝන් විනාශය කෙරෙහි අවධානය.

•	1980 දශකය මුල් භාගයේදි ඕසොන් වියන තුනී වීම ඉදිරි අවුරැදු 60 ඇතුළදී 7% පමණ වන බවට අනාවැකි පල කර තිබුණි.
•	1985 දී ඕසෝන් සිදුර සැලකිය යුතු තරම් විශාල බවට මාධ්‍ය වාර්තා කළේය. ඊට පෙර ඇන්ටාර්ටික් ඕසෝන් ප්‍රමාණය අඩුවීම මිනුම් දෝෂයක් බවට නොසලකා හැර තිබුණි.
•	ඕ‍සෝන් සිදුරැ මුළු පෘථිවිය වටාම ඇතිවේ යයි බියක් පැවතුනද අද දක්වාද වැඩිපුර ඕසෝන් විනාශයක් ඇන්ටාර්ටිකා වසන්ත සමයේ උත්තර ධ්‍රැවයේ ඇතිවන කුඩා සිදුරෙනි. මධ්‍ය අක්ෂාංශ වලද ඕසෝන් ප්‍රමාණය අඩු වී ඇති නමුත් එය 4% - 5% පමණ වු සුළු අගයකිනි.
•	ඕසෝන් විනාශයට අවශ්‍ය සාධක වර්ධන වුවහෝත් (අපවර්තී ගොලයේ උෂ්ණත්වට අඩුවිම, ධ්‍රැවය ආපර්කිය වලා ප්‍රමාණය වැඩි විම, ක්‍රිටාකාරි cl අංශු වැඩිවිමි) ගෝලිය ඕසොන් ප්‍රමාණය වඩා වේගයෙන් පහත දැමිය හැක. ගෝලිය උණුසුම පිළිබද සම්මත මතය අනුව අපවර්ී ගෝලයේ උෂ්ණත්වය පහත බසිනු ඇත.
•	ඇන්ටාර්ටික් ඕසෝන් සිදුර ඇති වු විට ඕසෝන් රහිත වාතය අවට ප්‍රදේශ වෙතට ගලා එයි. මෙම සිදුර ඇතිවිමෙන් මසක කාලයක් තුළ නවසිලක්තයේ ඕසෝන් ප්‍රමාණය 10% කින් පමණ අඩු වු බවට වාර්තා වේ.

ඕසෝන් ක්‍ෂයවීම

ඕසෝන් සිදුර


Selanik (, Romanizasyon: Thessaloníki, ), metropol alanında bir milyondan fazla nüfusu ile Yunanistan'ın en büyük ikinci şehri ve Makedonya coğrafi bölgesinin, Orta Makedonya idari bölgesinin ve Makedonya ve Trakya Merkezi Olmayan İdaresi'nin başkentidir. Yunancada η Συμπρωτεύούσα (), kelimenin tam anlamıyla "ortak başkent" olarak da bilinir. Συμβασιλεύουσα veya Konstantinopolis ile birlikte Bizans İmparatorluğu'na "birlikte hükmeden" şehir olarak tarihsel statüsüne atıfta bulunulur.

Selanik, Termaikos Körfezi'nde, Ege Denizi'nin kuzeybatı köşesinde yer almaktadır. Batıda Vardar'ın deltası ile sınırlandırılmıştır. Tarihî merkez olan Selanik Belediyesi 2021 yılında 319.045 nüfusa sahipken, Selanik metropol alanı 2021 yılında 1.091.424 nüfusa sahipti. Şehir, Yunanistan'ın ikinci büyük ekonomik, endüstriyel, ticari ve politik merkezidir ve özellikle limanı sebebiyle hem Yunanistan hem de Güneydoğu Avrupa için önemli bir ulaşım merkezidir. Şehir; festivalleri, etkinlikleri ve genel olarak canlı kültürel yaşamı ile ünlüdür ve Yunanistan'ın kültürel başkenti olarak kabul edilir. Selanik Uluslararası Fuarı ve Selanik Uluslararası Film Festivali gibi etkinlikler her yıl düzenlenirken, şehir aynı zamanda Yunan diasporasının iki yılda bir düzenlenen en büyük toplantısına da ev sahipliği yapıyor. Selanik, 2014 Avrupa Gençlik Başkentiydi. Şehrin ana üniversitesi olan Aristoteles Üniversitesi, Balkanlar'daki en büyük üniversitesidir.

Şehir, MÖ 315 yılında Makedonyalı Cassander tarafından kuruldu ve adını Makedonyalı II. Filip'in kızı ve Büyük İskender'in kız kardeşi olan karısı Thessaloniki'den aldı. Roma döneminde önemli bir metropol olan Selanik, Bizans İmparatorluğu'nun ikinci en büyük ve zengin şehriydi. 1430'da Osmanlılar tarafından ele geçirilen şehir yaklaşık beş yüzyıllık Türk egemenliği boyunca önemli bir liman ve çok kültürlü bir metropol olarak kaldı ve 16. yüzyıldan 20. yüzyıla kadar Avrupa'daki tek Yahudi çoğunluklu şehirdi. 8 Kasım 1912'de şehrin hakimiyeti Osmanlı İmparatorluğu'ndan Yunanistan Krallığı'na geçti. Selanik, çok sayıda Erken Hristiyan ve Bizans anıtları, bir Dünya Mirası Alanı ve birkaç Roma, Osmanlı ve Sefarad Yahudi yapısı da dahil olmak üzere Bizans mimarisini sergiliyor.

Selanik, Yunanistan'da popüler bir turizm merkezidir. 2013 yılında National Geographic Dergisi, Selanik'i dünya çapındaki en iyi turistik yerlerine dahil ederken, 2014 yılında Financial Times FDI dergisi (Doğrudan Yabancı Yatırımlar) Selanik'i insan sermayesi ve yaşam tarzı açısından geleceğin en iyi orta ölçekli Avrupa şehri olarak ilan etti.

İsimler ve etimoloji

Şehrin orijinal adı  idi. Adını "Teselya zaferi" anlamına gelen, Büyük İskender'in üvey kız kardeşi Makedonyalı Thessaloniki'den almıştır.

Şehrin farklı isimleri de bulunmaktadır, örneğin ,  , .

 adı ilk olarak Mora Kroniği'nde (14. yüzyıl) Yunanca olarak tasdik edilmiş ve halk şarkılarında da yaygın olarak kullanılmış olsa da bu ismin daha önceki bir dönemde ortaya çıkmış olması muhtemeldir. Çünkü 12. yüzyılda İdrîsî de burayı Salunik olarak adlandırmıştır. Şehrin adının bu şekilde olduğu başka diller de bulunmaktadır: ,  (19. yüzyıldan önce שאלוניקי), , Arnavutça: Selenik, , , , ,  ve .

Selanik, 1912'de Balkan Savaşları sırasında Yunanistan Krallığı'na katıldığında şehrin resmî adı Thessaloniki olarak yeniden değiştirildi. Yerel konuşmada, şehrin adı tipik olarak, modern Makedon Yunanca ağzının özelliği olan koyu ve derin bir L ile telaffuz edilir. Şehrin ismi bazen Θεσ/νίκη olarak kısaltılmaktadır.

Tarihi
Kent, MÖ 315 yılında Makedonya kralı Kassandros tarafından bugünkü Thermi'de kurulmuştur. Kassandros, Makedonya tahtında hak iddia edebilmek için evlendiği Büyük İskender'in kız kardeşi Thessalonike'nin adını bu şehre verdi. Thessalonike adı aynı zamanda Teselya'nın Makedonlar tarafından fethedilmesini de hatırlatır.

Makedonya Krallığı'nın yıkılmasından sonra, Milattan önce 168 yılında Roma Cumhuriyeti'nin egemenliği altına giren şehirde Milattan sonra 50 yılında Aziz Pavlus bir Hristiyan cemaat oluşturdu ve Hristiyanlığı yaymaya başladı. 4. yüzyılın son on yıllarına doğru İmparator I. Theodosius tarafından şehrin etrafı surlarla çevrildi. Selanik 550-750 yılları arasında Makedonya'nın Slav ve Avar işgallerine uğraması sırasında en önemlisi 607 yılında olmak üzere dört defa kuşatıldı, fakat alınamadı ve Ortodoks Hristiyanlığı'nın "bir kalkanı" olarak kalmayı başardı. 620'de büyük yıkım getiren bir deprem şehrin en eski yapılarını ve sütunlu sokaklarını yerle bir etti; böylece antik yerleşim yeri bütünüyle ortadan kalktı. Bundan sonra Selanik dar, eğri büğrü sokakları, binalar arasında bahçeleri ve yeşilliğiyle Orta Çağ Bizans modeline uygun biçimde yeniden inşa edildi.

904 yılı yazında Girit'ten gelen bir Arap donanması şehri ele geçirdi, on gün süren yağmanın ardından 22.000 esir alarak Girit'e döndü. 10 ve 11. yüzyılların başında Bulgar çarları Büyük Simeon ve Samuel'in şehri alma teşebbüsleri başarısızlıkla sonuçlandı. Şehir 1204 yılında, başkent Konstantinopolis Dördüncü Haçlı Seferi sırasında işgal edilince Bizans'ın elinden çıktı ve Latin Selanik Krallığı'nın  merkezi haline geldi. Aziz Dimitrios, Aya Sofya gibi birçok önemli Ortodoks kilisesi yerel halkı rencide edecek biçimde Roma Katolik kilisesine dönüştürüldü. Şehir 1246 yılında Bizans tarafından tekrar geri alınmıştır.

Osmanlı dönemi

Selanik ilk olarak Osmanlı Devleti tarafından 1387 baharında Çandarlı Hayreddin Paşa ve Gazi Evrenos kumandasındaki birlikler tarafından uzun süren bir abluka neticesinde ele geçirildi. Yıldırım Bayezid, Selanik karşısındaki bir tepeye Türk garnizonunun varlığını belirten bir burç ya da kale yaptırdı. 1402 Ankara bozgunundan sonra Bizans İmparatoru II. Manuil, Selanik'i alıp kaleyi de yıktırdı. Emîr Süleyman Çelebi ile Bizanslılar arasında Gelibolu'da yapılan antlaşma uyarınca Selanik 1403'te resmen Bizans idaresine geçti ve Çelebi Mehmed dönemi boyunca bu şekilde kaldı.

II. Murad tahta geçince Selanik'i abluka altına aldı. Bizanslılar da koruyamadıkları Selanik'i  1423'te Venedik'e sattı. Osmanlılar buna itiraz etti ve Venedik'e karşı savaş açtı. Konstantin Jireček ya da Apostolos Bakalopoulos gibi tarihçiler, Venedik idaresini şehrin tarihinde görülen en kederli dönem diye nitelemiştir. Venedikliler büyük bir donanma göndermemiş, yeterli miktarda asker yollamamış ve şehir halkına karşı zorbaca davranmıştır. Bir zamanların canlı, zengin ve nüfusu kalabalık tüccar şehrinde bu dönemde açlık ve sefalet hüküm sürdü; halkın çoğu şehri terk etti. II. Murad savaşmadan teslim olmaları halinde şehir halkına imtiyazlı bir statü sağlamayı teklif etti, Rum halk bu teklife olumlu yaklaştıysa da Venedik yönetimi II. Murad'ın teklifini reddetti. 29 Mart 1430'da bir ay süren şiddetli bir kuşatmanın ardından bizzat II. Murad önderliğindeki Osmanlı birlikleri surları aştı. Johannes Anagnostos'un anlatımına göre kanlı bir çatışma vuku buldu ve halktan birçok kişi esir edildi. Ancak daha sonra II. Murad fidye karşılığı esirleri serbest bıraktı. II. Murad, Venedikliler döneminde şehri terk edenlere geri dönmeleri çağrısında bulundu ve bunlara önceden edindikleri mal ve mülklerini iade etti. Aynı zamanda civardaki Osmanlı merkezi olan Yenice-i Vardar'dan 1000 kadar Türk'ü Selanik'e yerleştirdi.

1492'de İspanya'dan kovulan Yahudilerin bir bölümü başta Selanik olmak üzere Osmanlı topraklarına yerleştirildi. İspanya'dan kovulan Yahudiler Selanik'in sur içi kısmına yerleştirilmişti. Burada küçük çaplı dokuma sanayi kuruldu. Yahudiler, yerleştikten pek az bir zaman sonra kayda değer bir bilimsel etkinlik içerisine girerek hukuk ve İbrânî bilgini Rabbi Samuel de Medina'nın liderliğinde zengin kütüphanesi olan bir bilim akademisi oluşturdular. 16. yüzyılın başında Selanik'te kitap basımını tanıttılar. Selanik bu dönemden itibaren çeşit çeşit Hristiyan, Yahudi ve Müslüman toplumların hep birlikte uyum içinde yaşadığı önemli bir kültür ve ekonomi merkezi haline geldi.

17. yüzyılda, Selanik, İzmirli bir Yahudi olan Sabetay Sevi'nin Sabetaycılık hareketiyle de adından çok söz ettirmiştir. Sabetay Sevi, Yahudi nüfusunun yoğunluğundan dolayı Selanik'te oldukça rağbet gördü. Sabetay Sevi, 1666'da Edirne Sarayı'nda mahkemeye çıkarıldı, kerhen Müslüman oldu. İnananların çoğu peşini bıraktı fakat Sabetay İslâm'a geçtiğinde Selanikli birçok Yahudi onu izledi ve kendilerini diğer Yahudi ve Müslüman topluluklardan ayırdı (Sabetayist). Bunlar dış görünüşte Müslüman gerçekte Kabbala Musevi inancına sahip günümüze kadar gelen bir cemaat idi. Osmanlı idaresinin son yıllarına kadar bu grup kentin iktisadî hayatında ve uluslararası ticaretinde nüfuz sahibi olmayı sürdürdü.

Rumeli'de 1826 itibarıyla farklı bir teşkilatlanmaya gidildi. Bu tarihte Selanik'in bağlı olduğu Rumeli Eyaleti lağvedilip onun sınırları içerisinde, Manastır, Selanik, Yanya Eyaletleri kurulmuştur. 1839'da Tanzimat Fermanı'nın ilanından sonra Selanik, ticaret ve kültür alanında büyük bir gelişme gösterdiği gibi Batı'daki Rönesans ve Fransız İhtilali'nden sonra gelişen fikir akımlarından da en yoğun etkilenen şehirlerden biri oldu. 1850 yılında bir kız lisesi açıldı. Yahudilerin okullarının yanı sıra Türklere ait modern okulların sayısı da oldukça fazla idi. Mithat Paşa tarafından yaptırılan bir sanat okulu Selanik Askeri Rüştiyesi ve 1879'da açılan Selanik Askeri İdadisi de bunlar arasında idi. 1863 yılından itibaren atlı tramvay işletilmeye başlanmıştır. Sultan  Abdülaziz döneminde Rumeli Demiryolları projesi kapsamında 1871'de Selanik'ten Vardar Vadisi boyunca demiryolu döşenmeye başlandı ve bu hat Üsküp'e bağlandı. Bu hat 1890'da Manastır'a kadar uzatıldı. 1896'da ise İstanbul'a bağlandı. 1897-1903 yılları arasında yeni liman tesisleri yapıldı. Selanik Sultan II. Abdülhamid devrinde ülkedeki diğer şehirlere göre her konuda büyük gelişme göstermiştir. 19. yüzyılın ikinci yarısında Selanik'teki hızlı nüfus artışı, dış dünya ile yapılan yoğun ticaret ve büyük ölçüde Rumeli demir yollarının yapımıyla ilgilidir. Selanik modern ulaşım olanaklarına sahip Osmanlı kentlerinin başında gelmekte idi. 1907'de elektrikli tramvay şehre geldiğinde İstanbul'da bile elektrikli tramvay yoktu.

Selanik, Osmanlı modernleşmesinin merkezi konumunda olması Jöntürk hareketinin gelişmesine ev sahipliği yapması, İttihat ve Terakki Cemiyeti'nin merkezi olması nedeniyle de ayrı bir önem taşımaktadır. Selanik özellikle Sultan  II. Abdülhamid istibdadının baskısından İstanbul'a nazaran uzak kalması nedeniyle özgürlükçü fikirlerin gelişip kök saldığı bir yer haline gelmiştir. Osmanlı  Devletinin son dönemine damgasını vuran İttihat ve Terakki Cemiyeti bu kentte örgütlendiğinden dolayı ve cemiyetin askeri kanadından Selanik merkezli 3. Ordu subaylardan bir kısmı isyan bayrağını kaldırarak 27 Temmuz 1908'de Rumeli'de hürriyet ilan edip Sultan II. Abdülhamid'e Meşrutiyeti yeniden ilan ettirmelerinden dolayı İttihat ve  Terakki taraftarları buraya "Kabe-i Hürriyet" "Mehdi-i Hürriyet" gibi adlar vermişlerdir. 1909'da 31 Mart Vakasını takiben isyanı bastırmaya İstanbul'a gelen Hareket Ordusunun Selanik'ten yola çıkmış, Sultan II. Abdülhamid'in tahttan indirildikten sonra Selanik'e sürgüne gönderilmiştir. Fakat Selanik 3 yıl sonra Balkan Savaşları sırasında Yunanların eline geçince İstanbul'a geri gönderilmek zorunda kaldı.

Osmanlı Devleti'nin İstanbul'dan sonra 2. büyük kenti olan Selanik, Balkan Savaşları sırasında, 9 Kasım 1912'de merkezden destek alamayan ve panik içinde dağılan Osmanlı Ordusu'nun direnişinin mümkün olmayacağını düşünen garnizon komutanı Tahsin Paşa Yunan Ordusu'na hiçbir direniş göstermeden şehri teslim etmiştir. Şehirde bulunan 25.000 kişilik Osmanlı Ordusu'nun direniş göstermeden teslim olması halkta büyük bir şaşkınlık ve panik ortaya çıkarmış ve binlerce Müslüman Osmanlı vatandaşı Yunanlar tarafından katledilmiştir.

1800'lü yılların sonları ve 1900'lü yılların başlarında Selanik şehrin etnik yapısı:

Yunanistan Dönemi

9 Kasım 1912'de Balkan Savaşları sonunda 25.000 kişilik Osmanlı Ordusunun direniş göstermeksizin teslim olması neticesinde şehir Yunanistan yönetimine geçti. Osmanlı orduları, şehri Yunan çetelerine savaşmadan, ancak şehirdeki Türklerin can güvenliğinin sağlanması ve Tütün Reji imtiyazının devamı koşuluyla bıraktılar. Osmanlı Ordusu'nun Selanik'te bulunan kuvvetleri de silahlarını Yunan çetelerine teslim ettiler. Ancak Yunan çeteleri şehri teslim aldıkları günün gecesi kentte yaşayan pek çok Türkü, aralarında Osmanlı askerleri de bulunmak üzere katletmişlerdir. Şehrin simgesi olan Osmanlıların inşa ettiği Beyaz Kule sembolik bir vaftiz işleminden geçerek beyaza boyandı. O günden beri Beyaz Kule adıyla anılan bu yapının beyaz boyaları zamanla aşınıma uğradı ve eski rengini tekrar kazandı.

1917 yılında çıkan büyük bir yangın şehrin Türk bölgesini neredeyse tamamen yok etti. Türkiye-Yunanistan nüfus mübadelesi sonunda şehirde geride kalan bütün Türkler Türkiye'ye göç etmek zorunda bırakıldı ve Anadolu'dan gelen Rum göçmenler giden Türklerin yerini aldı. Kısa bir süre içinde şehrin nüfus yapısı tamamen değişti. Yunanlar Selanik'te azınlıktayken kısa bir süre içinde ezici çoğunluk haline geldiler. Böylece Selanik'in Osmanlı-Türk kültüründe oynadığı rol son bulmuş oldu.

Kısa bir süre içinde camilerin minareleri yıkıldı. Bazı cami ve sinagoglar kiliseye çevrildi. Eski Osmanlı evleri bakımsızlıktan yok oldu. Kentin geçmişiyle bağlantısı kesilerek bir Avrupa şehri haline getirildi.

II. Dünya Savaşı'nda neredeyse tüm Sefarad Yahudi cemaati (50.000 kişi) Alman işgalciler tarafından toplama kamplarına yollanıp öldürüldü. Böylece Osmanlı İmparatorluğu'ndan kalma son eski ve köklü bir cemaat yok edilmiş oldu.

Selanik, 1997'de Avrupa kültür başkenti seçildi.

İklim
Selanik Akdeniz iklimine sahiptir. Şehrin kuzeyi karasal iklim etkisi altında kaldığı için kışlar daha soğuk geçer ve kar yağışı da görülür.

19. yüzyılda Selanik'teki Müslüman mahalleleri

 Hacci M'ümin (Köşk),
 Suluca,
 Kale: (Divan, Orta Mescid, Eski Cami'i Şerifi ya da Camii Atik, Bubara)
 İki Şerife (Gazi Hüseyin Bey),
 Mes'ud Hasan
 Astracı
 Tarakçı
 Mu'id Allaeddin (Çınarlı)
 Musa Baba
 Yakub Paşa
 Eski Saray
 İshak Paşa
 Pinti Hasan
 Ahmed Subaşı
 Kazzaz Haccı Musa (Yeni Kapı)
 Kazzaz Haccı Mustafa (Horhor Su)
 Haccı İskender
 Haccı İsmail
 Cezari Kasım Paşa
 Yahya Balı
 Yılan Mermer
 Şehabeddin
 Kara Haccı
 Sinancık
 Kasımiye
 Hoca Burhan
 Hayreddincik
 Ali Paşa
 Koca Kasım Paşa
 Porta Kapı
 Sarı Hatib
 Balat
 Kâtip Musliheddin
 Abdullah Kadı
 Haccı Hasan
 Gülmezoğlu
 Kara Haccıoğlu
 Hamza Beğ
 Sinan Paşa
 Sulu Paşa
 Timurtaş
 Debbağ Hayreddin
 Akçe Mescid
 Yaylacık

Kardeş şehirler
Selanik'in diğer kardeş şehirleri şunlardır:

Resimler

Ayrıca bakınız
 Yunanistan tarihi
 Bizans Kültürü Müzesi

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Selanik Film Festivali
 Selanik'te Türklere ait tarihi eserler
 Osmanlı dönemine ait Selanik kartpostalları

Yunanistan'daki şehirler

Selanik


ميدان الغزالة أو نافورة الغزالة والحسناء في العاصمة الليبية طرابلس. هو ميدان صغير به نافورة بها تمثالان هما تمثال «الحورية والحسناء» أو «الغزالة والحسناء» ويمثلان مشهدا فنيا لامرأة تمسك بجرة وتعانق غزالة. صمم النافورة فنان إيطالي يدعى أنجلو فانيتي مطلع ثلاثينيات القرن العشرين

الميدان يعد من أهم الميادين وأقدمها في المدينة كونه مفترق للطرق في وسطها وبالقرب منه يوجد فندق الودان التاريخي والفندق الكبير وميدانه وإنشاءات فندق إنتركونتننتال، وتتفرع منه شوارع رئيسية.

وجد مع صباح يوم 4 نوفمبر 2014 أن النافورة قد أقتلعت من مكانها من قبل جماعة مجهولة، على الأرجح بسبب الملامح «العارية» للحسناء والتي يرفضها البعض لأسباب دينية، وقد سبقت عدة حوادث وتهديدات لهذا الحادث مثل تعرضها لقذيقة أر بي جي محدثتاً ثقبٌ في مجسم الحسناء قبل عدة أيام، وتهديدات بإزالتها من قبل جماعات تدعى الإسلام عام 2012.

المراجع

غزالة
غزالة

ميدان الغزالة


Behandling af psykisk abnorme lovovertrædere i Herstedvester er en dokumentarfilm fra 1950 instrueret af Jens Henriksen efter eget manuskript.

Handling
Anstalterne i Herstedvester består af forvaringsanstalten for mænd og kvinder, psykopatfængslet og fængselsvæsenets psykiatriske observationsafdeling. I filmen ser man hovedafsnittene i forvaringsanstalten for mænd og kvinder, kvindeafdelingen dog kun ganske overfladisk. Filmen henvender sig til de mange grupper af medborgere, der i det daglige møder de psykisk abnorme kriminelle og som derfor har brug for at kende lidt til den behandling, der efter straffeloven af 15. april 1930 anvendes her i landet. Det er det daglige liv, der skildres, og det er det daglige livs personer, der optræder i filmen. Der er en gennemgående person, men han skildrer ikke sit eget liv. Den forvarede man ser, er med hensyn til livshistorie konstrueret, dog således, at det skildrede liv kan dække ikke alene en enkelt, men en hel række medforvaredes skæbne. Med tal har man derefter forsøgt mere detaljeret at vise, hvilket menneskemateriale der arbejdes med, og hvilke resultater, der er opnået.

Referencer

Eksterne henvisninger

Kriminalforsorg
Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 1950


Băiatul care poate zbura (titlu original: The Boy Who Could Fly) este un film american din 1986 scris și regizat de Nick Castle. Rolurile principale au fost interpretate de actorii John Carpenter, Jason Priestley.

Prezentare

Distribuție

Primire
The Boy Who Could Fly are un scor de 71% pe web-site-ul Rotten Tomatoes.

Note

Legături externe

Vezi și
 Autism

Filme din 1986
Filme americane
Filme în limba engleză
Filme regizate de Nick Castle
Filme fantastice din anii 1980
Filme 20th Century Fox
Filme despre autism
Premiul Saturn pentru cel mai bun film fantastic
Filme despre adolescenți

Băiatul care poate zbura


Jean-Guillaume Audinet-Serville (* 11. November 1775 in Paris; † 27. März 1858 in La Ferté-sous-Jouarre) war ein französischer Entomologe.

Leben
Während der Französischen Revolution verlor Audinette-Servilles Familie ihr gesamtes Vermögen. Um die Familie zu ernähren, arbeitete Jean-Guillaume Audinet-Serville im Kohlehandel. Hier machte er Bekanntschaft mit Marin Grostête-Tigny, der Frau des Direktors. Sie war Autorin, korrespondierte mit vielen namhaften Entomologen und ermutigte Audinette-Serville, Insekten zu sammeln und zu studieren. Audinette-Serville heiratete im Juli 1809 und hatte mit seiner Ehefrau Marie Louise Pierrette Delavaquerie drei Kinder, bevor diese 1818 verstarb.

Wirken
Ein Jahr vor dem Tod von Ambroise Marie François Joseph Palisot de Beauvois (1752–1820) wurde er von Pierre André Latreille gebeten, dessen Werk zu vollenden. Daher wurde der fünfzehnte und letzte Teil von Palisot de Beauvois' Werk Insectes recueillis en Afrique et en Amerique von Audinette-Serville geschrieben und 1819 veröffentlicht. Auch die Encyclopédie méthodique des 1814 verstorbenen Guillaume-Antoine Olivier wurde 1825 von Audinet-Serville, Latreille und Amédée Louis Michel Lepeletier mit der Veröffentlichung des 10. Bandes vervollständigt. Ebenfalls mit Le Peletier verfasste er 1830 das Werk Le partie qui a paru des insectes de la Faune Française. Ab 1831 begann Audinette-Serville seine eigenen Studien zu veröffentlichen, zuerst eine Abhandlung über die Gattung Pirates aus der Gruppe der Schnabelkerfe (Hemiptera) und anschließend den Artikel Revue méthodique de l'ordre des orthoptères über Heuschrecken und Gottesanbeterinnen. Beide Arbeiten erschienen in den Annales des Sciences Naturelles. 1839 veröffentlichte Audinette-Serville mit Histoire naturelle des Insectes Orthoptères einen Ergänzungsband in der von Nicolas Roret  (1797–1860) herausgegebenen Reihe Suites à Buffon. Nach Audinette-Servilles Tod wurde seine Insektensammlung aufgeteilt. Seine Neuroptera-Sammlung wurde von Edmond de Selys-Longchamps erworben, seine Hemiptera-Sammlung von Victor Antoine Signoret (1816–1889).

Mitgliedschaften
Als 1838 La Société Cuvierienne gegründet wurde, war er eines der 140 Gründungsmitglieder der Gesellschaft.

Publikationen (Auswahl)

Literatur
 John L. Capinera: Encyclopedia of Entomology. Springer Netherlands, 2008, S. 326–327

Weblinks
 Biografie bei Geneanet

Einzelnachweise

Entomologe
Franzose
Geboren 1775
Gestorben 1858
Mitglied der Société entomologique de France
Mitglied der Société Cuviérienne
Mann

Jean-Guillaume Audinet-Serville


Zehra Muidović-Hakirević (Sarajevo, 13. listopada 1912. – Sarajevo, 29. ožujka 1971.), bosanskohercegovačka antifašistkinja i bošnjačka narodna heroina Jugoslavije.

Životopis
Zehra Muidović je rođen u Sarajevu 1912. godine. Nakon obrazovanja u rodnom gradu, radila je u Državnoj hipotekarnoj banci, i usporedo studirala na Pravnom fakultetu u Zagrebu, na kojem je diplomirala 1936. godine. Bila je jedna od prvih visokoobrazovanih žena među Bošnjakinjama u Bosni i Hercegovini. Pri povratku u Sarajevo, radila je u humanitarnim i kulturno-prosvjetnim organizacijama Trezvenost, Narodne uzdanice i Gajret, te se zalagala za emancipaciju žena.

Pred Drugi svjetski rat Drugi svjetski rat Zehra se uključuje u revolucionarni pokret, a nakon okupacije Sarajeva 1941. godine postaje jedna od najaktivnijih članica pokreta otpora. U njenoj kući na Velikom Alifakovcu sastajale su se partizanke i druge žene koje su učestvovale u NOB-u, a tu se održavao i radio-telegrafski kurs. Zehra je na sijelima regrutirala žene za učešće u NOB-u, skrivala članice pokreta otpora, ili im davala zarove kako bi se mogle neometano kretati gradom. Utočište kod nje je pronašla i narodna heroina Radojka Lakić, koja je dva mjeseca pod lažnim imenom živjela u jednosobnom stanu u kući Zehre Muidović.

Zehra je uhićena krajem 1942. godine, te je u ustaškom zatvoru bila do siječnja 1943. godine. Na ljeto 1943. godine, pridružila se Petoj krajiškoj brigadi i konačno postaje partizanka. Učestvovala je na Drugom (1944.) i Trećem zasjedanju ZAVNOBiH-a (1945.), te bila potpredsjednica Glavnog odbora Antifašističkog fronta žena (AFŽ) u Sarajevu. Sa Sidom Omerbašić 1947. godine pokreće Rezoluciju o pokretu muslimanki za skidanje zara, koja je usvojena na Drugom kongresu AFŽ-a u Sarajevu, u srpnju 1947. godine, kada su neke muslimanke prvi put skinule zar.

Umrla je u Sarajevu 29. ožujka 1971. godine. Sarajevsko porodilište na Jezeru je nosilo njeno ime, kao i jedna sarajevska ulica, ali su njihovi nazivi promijenjeni.

Izvori

Vanjske povezice
 Zehra Muidović-Hakirević,

Narodni heroji Jugoslavije
Životopisi, Sarajevo

Zehra Muidović-Hakirević


Fawn Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Fawn Township (Allegheny County, Pennsylvania)
 Fawn Township (York County, Pennsylvania)

Fawn Township


Pragurile Nistrului reprezintă un monument al naturii de tip geologic sau paleontologic în raionul Soroca, Republica Moldova. Este amplasat în preajma satului Cosăuți, albia Nistrului, în apropierea carierei de granit. Are o suprafață de 8 ha. Obiectul este administrat de SA Cariera de granit și pietriș din Soroca.

Descriere
Denumirea "Pragurile Nistrului" este întâlnită în literatura de specialitate încă din secolul al XVIII-lea.

Obiectul constă din intruziuni de roci magmatice, care a avut loc în timpul formării fundamentului cristalin arhaic-proterozoic al Platformei Est-Europene. Cauza formării pragurilor a fost scurgerea lavei gabro-noritice precambriene. Lățimea curentului de lavă atingea 120 m și își croia drum printr-o râpă destul de mare. La 350 m spre nord, sub pachetul de roci sedimentare, iese al doilea curent de gabro-norite (roci de culoare cenușie-închis, aproape neagră, cu strate lenticulare de cuarț violet și cu intercalații de jasp roșu și verde).

În perioada precambriană, curentul de gabro-norite a fost acoperit cu o scoarță roșie lateritică, care s-a păstrat în unele locuri sub gresiile de Cosăuți de vârstă vendiană. Gabro-noritele s-au sfărâmat în blocuri ovale cu scoarța exfoliată de cca 1 m.

Statut de protecție
Obiectivul a fost luat sub protecția statului prin Hotărîrea Sovietului de Miniștri al RSSM din 13 martie 1962 nr. 111, iar statutul de protecție a fost reconfirmat prin Hotărîrea Sovietului de Miniștri al RSSM din 8 ianuarie 1975 nr. 5 și Legea nr. 1538 din 25 februarie 1998 privind fondul ariilor naturale protejate de stat. Deținătorul funciar al monumentului natural este SA Cariera de granit și pietriș din Soroca.

Situl prezintă interes științific de importanță internațională în ce privește cartarea geologică și studiul stratigrafic al formațiunilor sedimentare ale Platformei Est-Europene. De asemenea, are valoare geomorfologică, hidrologică și structurală.

Conform situației din anul 2016, nu este instalat niciun panou informativ cu informații despre monumentul natural. Este recomandată includerea zonei în trasee turistice.

Note

Bibliografie

Legături externe

Monumente ale naturii de tip geologic sau paleontologic din Republica Moldova
Raionul Soroca

Pragurile Nistrului


La mosca sierra del pino (Diprion pini) es una especie de himenóptero presente en Europa, África y Asia. Es un insecto defoliador que puede causar plagas forestales.

Descripción

La hembra adulta presenta un ligero dimorfismo sexual, con un tamaño de 8 a 10 mm de longitud y envergadura de 18 a 20 mm. Antenas aserradas, alas membranosas de color amarillento, con las nerviaciones muy marcadas. Cuerpo con el abdomen tan ancho como largo. Cabeza negra y tórax amarillo con manchas negras en el dorso; abdomen también amarillo, con una gran mancha negra.
El macho, algo menor, tiene un tamaño de 7 a 8 mm y envergadura de 16 a 18 mm. Antenas densamente bipectinadas. Las alas tienen las nerviaciones menos marcadas que en la hembra. Abdomen vez y media más largo que ancho. Cabeza, tórax y abdomen negros, excepto el extremo del último segmento, que es, al igual que las patas, amarillo-rojizo.

Puesta
Sus huevos son de forma oval y coloración blanca. Son depositados aisladamente en cavidades practicadas por la hembra en las acículas; la puesta se compone de entre 50 y 130 huevos, soportando cada acícula entre 14 y 16. Los huevos quedan cubiertos por secreciones de la hembra y sustancias procedentes de la propia acícula.

Larva
Alcanza los 22 mm, después de pasar por 5 estadios el macho y 6 la hembra. Tiene patas en el tórax y 8 pares de falsas patas abdominales, por encima de las cuales se observan manchas negras. Coloración general amarillo-parduzca y cabeza castaño-rojiza.

Pupa
Encerrada en un capullo sedoso duro de color castaño y de forma cilíndrica ovoidea.

La larva de Diprion pini se alimenta de hojas de árboles como Pinus. En la península ibérica tiene preferencia por Pinus sylvestris.

Distribución
Se encuentra en toda Europa, África del Norte y en Asia.

Ciclo biológico

Clave:
 A: Adultos.
 H: Huevos.
 L: Larvas.
 P: Pupas.
 D: Diapausa.

El ciclo biológico en esta especie difícilmente se puede esquematizar, dada su variabilidad. Como todos los himenópteros tiene un ciclo holometábolo, pasando por las fases de huevo, larva, pupa y adulto.

Los adultos emergen avanzada la primavera y viven solamente unos pocos días. Las hembras depositan la puesta en acículas de pino; de siete a treinta días después, dependiendo de la temperatura, nacen las larvas; estas comienzan alimentándose de las mismas hojas en que se realizó la puesta y pasan en estado larvario entre cuarenta y cinco y sesenta días, los machos tienen 5 estadios y las hembras 6 estadios larvarios; seguidamente tejen un capullo en donde se transforman en pupa. La pupa entra en un período de diapausa que puede durar de seis a doce días tras los cuales emerge por fin el adulto. Parte de la población permanece en diapausa durante un año o más.

Especie univoltina o bivoltina, pues a menudo se dan dos generaciones de Diprion pini en el mismo año, una en primavera y otra en otoño, y también es frecuente que se den emergencias simultáneas de adultos de distintas generaciones.

Entomología aplicada

Daños
Puede ocasionar plagas sobre especies forestales donde causa intensas defoliaciones.
La fase responsable del daño es la fase larvaria.

Control
Métodos de control:
 Enemigos naturales:
 Se le conocen más de cien parásitos. Los más efectivos son los icneumónidos Exenterus oriolus, Exenterus amictorius y Mesochorus thoracicus, el calcídido Dahibomimus fuscipennis y el díptero taquínido Sturmina incospicua.
 Aves insectívoras.

Referencias

Plagas
Symphyta

Diprion pini


هو الطبيب أبو جعفر أحمد بن إبراهيم أبي خالد القيرواني
المعروف بابن الجزار القيرواني  وهو أول طبيب مسلم يكتب في التخصصات الطبية المختلفة مثل طب الأطفال وطب المسنين، ولد في مدينة القيروان بالبلاد التونسية في حدود سنة 285 هـ/898 م لأسرة اشتهر أفرادها بالطب وتوفي فيها عام 369 هـ/979 م، وقيل أنه توفي عام 400 هـ/ 1010 م.

نشأته وحياته
كان من أهل الحفظ والتطلع والدراسة للطب وسائر العلوم. وقد تتلمذ على يد إسحاق بن سليمان الإسرائيلي ، وبلغت شهرته الأندلس والحوض الشمالي للبحر الأبيض المتوسط. وكان طلاب الأندلس يتوافدون إلى القيروان لتحصيل الطب من عنده. ترجم له كل من صاعد الأندلسي وابن أبي أصيبعة نقلت أعماله إلى جامعات ساليرنو ومونبيلييه.

عدّل ابن الجزار القوانين الطبية العامة وضبط أسماء النباتات بثلاث لغات هي العربية واليونانية والبربرية كماأنّه كان يؤكد على قاعدة ما زالت سارية المفعول: «يتداوى كل عليل بأدوية أرضه لأن الطبيعة تفزع إلى أهلها».

يعتبر كتاب «زاد المسافر وقوت الحاضر» لابن الجزار، كتابا ذا قيمة طبية هائلة مازالت الكليات والجامعات تستفيد إلى حد الآن من أرائه.

كانت علوم ابن الجزار تعتمد في الشرق العربي ويناقشها الكثير من ممارسي مهنة الطب، وكانت أيضا تنفذ إلى الأندلس، والملاحظ أن تلك الآراء الطبية الجريئة قد اقتحمت أوروبا في القرن العاشر الميلادي وذلك على اثر نقل قسطنطين الإفريقي لكتب ابن الجزار، كما أن نابليون بونابرت كان يحمل معه كتاب ابن الجزار (زاد المسافر وقوت الحاضر) وذلك أثناء الحملة الفرنسية على مصر.

كان ابن الجزار هادئاً يحضر الجنائز والأفراح لكن لا يأكل فيها. وكان له احترام كبير لنفسه وقيل أنه لم يعرف عنه زلة قط بين الناس. كان يتجنب التسوية لذا لم يكن يحضر المحاكم ولم يكن من أعضاء نظام الحكم لذلك كان يتخذ الفقهاء قدوة في ذلك العصر.

حادثة المنصور

من الحوادث التي كانت تودي بحياته حادثته مع المنصور - وهو أمير تونس- حيث أصيب المنصور بالمرض نتيجة البرد والثلوج أثناء سفره، وفي طريق عودته أراد أن يدخل الحمام فنهاه طبيبه بن سليمان الإسرائيلي عن ذلك لكنه خالفه ودخل الحمام، فنتج عن ذلك فناء حرارته الغريزية وذهبت قدرته على النوم، فبدأ الإسرائيلي بتشخيصه وعلاج مرضه لكن السهر لازمه، فاشتد ذلك على المنصور وطلب طبيباً آخر فأحضروا له ابن الجزار - وهو شاب في ذلك الوقت- فجمع له ابن الجزار نباتات مخدرة ليشمها لينام، فجاءه الإسرائيلي ليدخل عليه فقيل له انه نائم فقال: ان كان قد صنع له شئ لينام به فقد مات، فتفقدوه فإذا هو قد مات بالفعل، فهموا بقتل ابن الجزار الذي صنع له المنوم لكن الإسرائيلي دافع عنه بأنه فعل ما يفعله الأطباء وانما جهل أصل المرض وتشخيصه.

من مصنفاته

 زاد المسافر وقوت الحاضر (وقدترجمه إلى اللاتينية قسطنطين الإفريقي)
 الاعتماد في الأدوية المفردة
 البغية في الأدوية المركبة
 طب الفقراء والمساكين
 في المعدة وأمراضها ومداواتها
 زاد المسافر في علاج الأمراض
 طب المشايخ
 العدة لطول المدة
 سياسة الصبيان و تدبيرهم -مرجع في طب الأطفال-.

من مؤلفاته: كتاب في علاج الأمراض، ويعرف بزاد المسافر مجلدان، كتاب في الأدوية المفردة، ويعرف باعتماد، كتاب في الأدوية المركبة، ويعرف بالبغية، كتاب العدة لطول المدة، وهو أكبر كتاب له في الطب، وحكى الصاحب جمال الدين القفطي أنه رأى له بقفط كتاباً كبيراً في الطب اسمه قوت المقيم، وكان عشرون مجلداً، كتاب التعريف بصحيح التاريخ، وهو تاريخ مختصر يشتمل على وفيات علماء زمانه، وقطعة جميلة من أخبارهم، رسالة في النفس وفي ذكر اختلاف الأوائل فيها، كتاب في المعدة وأمراضها ومداواتها، كتاب طب الفقراء، رسالة في إبدال الأدوية، كتاب في الفرق بين العلل التي تشتبه أسبابها وتختلف أعراضها، رسالة في التحذر من إخراج الدم من غير حاجة دعت إلى إخراجه، رسالة في الزكام وأسبابه وعلاجه، رسالة في النوم واليقظة، مجربات في الطب، مقالة في الجذام وأسبابه وعلاجه، كتاب الخواص، كتاب نصائح الأبرار، كتاب المختبرات، كتاب في نعت الأسباب المولدة للوباء في مصر وطريق الحيلة في دفع ذلك وعلاج ما يتخوف منه، رسالة إلى بعض إخوانه في الاستهانة بالموت، رسالة في المقعدة وأوجاعها، كتاب المكلل في الأدب، كتب البلغة في حفظ الصحة، مقالة في الحمامات، كتاب أخبار الدولة، يذكر فيه ظهور المهدي بالمغرب، كتاب الفصول في سائر العلوم والبلاغات.

المراجع

تونسيون في القرن 10
أشخاص من القيروان
أطباء القرن 10
أطباء تونسيون
أطباء تونسيون في العصور الوسطى
أطباء عرب في العصور الوسطى
أطباء في العصور الوسطى الإسلامية
دارسون من الدولة الفاطمية
عرب في القرن 10
مواليد 285 هـ
مواليد 898
مواليد عقد 890
مواليد في القيروان
وفيات 369 هـ
وفيات 979
وفيات عقد 970
وفيات في القيروان

أحمد بن الجزار


කලා සූරී ප්‍රේමසර ඈපාසිංහ (ඉංග්‍රීසි: Premasara Epasinghe) යනු ශ්‍රී ලංකාවේ ප්‍රවීන ක්‍රිකට් ක්‍රීඩා ගුවන් විදුලි නිවේදකයෙකි.

1971 දී රාජකීය - ශාන්ත තෝමස් ක්‍රිකට් තරගය ප්‍රේමසර පාලිත පෙරේරා සමගින් මුලින්ම විස්තර විචාරය කර තිබේ. ප්‍රේමසර ඈපාසිංහ ශ්‍රී ලංකාවේ ප්‍රථම, සියවන සහ එකසිය පණස් වන ටෙස්ට් ක්‍රිකට් තරඟ වලදී විස්තර විචාරය කර තිබේ.

ප්‍රේමසර ඈපාසිංහ කොළඹ නාලන්දා විද්‍යාලයයේ ආදි සිසුවෙකි. ප්‍රේමසර 28 වන ආනන්ද - නාලන්ද මහා ක්‍රිකට් තරගයට නාලන්දය වෙනුවෙන් ක්‍රීඩා කල අතර ගාමිණී ජයවික්‍රම පෙරේරා, මිත්‍ර සිරිවර්ධන ඔහුගේ නාලන්දා ක්‍රිකට් කණ්ඩායමේ සමකාලීනයන් විය.

ආශ්‍රිත
  ප්‍රේමසර ඈපාසිංහයන්ගේ ඉංග්‍රීසි විකිපීඩියා පිටුව

 28 වන ආනන්ද - නාලන්ද මහා ක්‍රිකට් තරගය

 කප් එක උස්සන්න නම් මම ම යන්න ඕනෑ කියනවා

 වසර 32කට පෙර එංගලන්තය සමග පැවැති ලංකාවේ පළමු ටෙස්ට් තරගය ගැන රසවත් මතක සටහන්

 නව තේරීම් කමිටු සාමාජිකයන් මෙන්න

 National Honours – 2017 held under President's patronage

චරිත කතා
ශ්‍රී ලාංකිකයෝ
ශ්‍රී ලාංකික බෞද්ධයෝ
ලාංකික සිංහලයෝ
ආදි නාලන්දියයෝ
1937 උපත්
කොළඹ නාලන්දා විද්‍යාලයයීය, පීඨය

ප්‍රේමසර ඈපාසිංහ


Daniel Pereira Florêncio (né le  à Belo Horizonte) est un réalisateur, scénariste et producteur brésilien basé à Londres.

Carrière
Daniel Florêncio est diplômé en communication, avec une spécialisation en radio et télévision, de l'Université fédérale de Minas Gerais en 2005. Après avoir obtenu son diplôme, il a déménagé à Londres pour poursuivre un master en arts et médias à l'Université de Westminster. À la fin du cours, il a été embauché pour monter la production The Secret Show, une série BBC qui a décerné deux prix BAFTA , et est resté au Royaume-Uni, où il vit toujours.

Il a écrit et produit pour Current TV, la télévision défunte de l'ancien vice-président américain Al Gore, en 2008, le court-métrage documentaire Gagged in Brazil. Le film traite de la relation de contrôle de la presse par le gouverneur de Minas Gerais de l'époque, Aécio Neves. L'équipe du politicien a tenté à plusieurs reprises, sans succès, d'empêcher la diffusion du documentaire par intimidation légale.

En 2010, il écrit, réalise et produit le court métrage de fiction Awfully Deep, première œuvre de l'acteur Lino Facioli  qui apparaîtra plus tard dans Game of Thrones, une série HBO. Le court métrage a remporté une mention honorable au Athens International Film Festival à l' Ohio, aux États-Unis, et le prix du public au ShortShorts Film Festival à Tokyo. Le film avait un intérêt particulier pour la France, étant projeté au Festival international du court-métrage de Clermont-Ferrand, aux Utopiales de Nantes et au Festival du film de L'étrange à Paris. Plus tard, il a été diffusé sur Canal+ dans leur émission Mikrociné. Il a également été finaliste du concours Banque Mondiale Film 4 Climate Competition.

En 2013, Florêncio et sa désormais épouse, Maria Nefeli Zygopoulou, lancent une campagne de financement participatif sur la plateforme Kickstarter pour réaliser leur premier long métrage, intitulé Chasing Robert Barker. Le scénario tournait autour de l'histoire d'un paparazzo et s'inspirait du documentaire Tracking William: a Night with a Paparazzo, que Florêncio a réalisé pour diffuser sur Current TV. La campagne a permis de récolter près de 50 mil livres, et le film a été réalisé par sa société de production, I Made it Films, en partenariat avec Pegasus Pictures, d'Islande  (la société de production de Game of Thrones au pays), et lancé en 2015. L'année suivante, la production reçoit le prix du meilleur film d'action aux National Film Awards UK, devançant le blockbuster Star Wars : Épisode VII — Le Réveil de la Force.

Florêncio et Zygopoulou travaillent actuellement à la pré-production d'un nouveau long métrage intitulé In Arcadia.

Notes et références

Liens externes

Réalisateur brésilien
Naissance à Belo Horizonte
Naissance en avril 1980

Daniel Florencio


Indre rejse er en dansk eksperimentalfilm fra 1999, der er instrueret af Marie Johannesen.

Handling

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1999

Eksperimentalfilm fra Danmark

Indre rejse


Mädchen mit schwachem Gedächtnis ist eine deutsche Filmkomödie von Géza von Cziffra aus dem Jahr 1956.

Handlung
Caféhausbesitzerstochter Anny Prechtl lebt in der Provinz und träumt von einer Karriere als Tänzerin. Ihr Freund Poldi Kohlegger hat in München unter dem Namen Peter Parker als Schauspieler Karriere gemacht und schickt ihr regelmäßig Briefe. Schließlich erhält Anny von ihren Eltern das Einverständnis, nach München zu gehen. Hier macht sie die Entdeckung, dass Poldi nie Schauspieler geworden ist, sondern in einem kleinen Hotel als Zimmerjunge arbeitet. Poldi bringt sie in dem Hotel unter, doch stellt die junge Frau fest, dass ihr auf der Zugfahrt das gesamte Bargeld gestohlen wurde. Poldi kann sie zunächst durch die geschickte Verteilung der Essensrationen der Gäste mitversorgen. Der Schwindel fliegt jedoch auf, Poldi wird wegen Diebstahls entlassen und Anny aus dem Hotel geworfen. Ihre Koffer bleiben im Hotel, bis sie die ausstehende Zimmerrechnung bezahlen kann.

Durch Poldis Vermittlung hatte Anny am Vortag den Lebenskünstler, Dichter, Fotografen und Schauspieler Albert Locker kennengelernt. Der berichtete ihr von einem Fall, in dem eine Frau mit Gedächtnisverlust aufgefunden wurde. Sie kam in ein Krankenhaus, galt sie aufgrund ihrer Kleider doch als wohlhabend. Als sie nach einem Schreck das Gedächtnis wiedergewann, erfuhr man von ihr, dass sie in Wirklichkeit arm war und als Mannequin gearbeitet hatte – ihr Kleid war eine Kreation des Designers, für den sie zur Zeit des Gedächtnisverlusts gerade gearbeitet hatte. Ihr Fall soll nun verfilmt werden, sie selbst wurde bekannt. Anny hatte den Vorschlag Alberts, ebenfalls einen Gedächtnisschwund vorzutäuschen, abgelehnt. Nun, ohne Geld, Koffer und ohne die Absicht, als Verliererin nach Hause zu gehen, besinnt sie sich. Sie sitzt weinend auf einer Parkbank, als ein Polizist sie anspricht. Da sie auf keine seiner Fragen eine Antwort geben kann, wird sie mit aufs Revier genommen. Auch hier bleibt Anny dabei, sich weder an ihren Namen, noch an ihre Familie erinnern zu können. Ein herbeigerufener Polizeiarzt diagnostiziert einen Gedächtnisverlust. Anny wird in ein Krankenhaus gebracht, wo sie die Nacht verbringt.

Am nächsten Tag haben die Polizisten eine Vermisstenanzeige ausfindig gemacht, in der ein Paul Howard seine Tochter sucht. Die Angaben passen auf Anny und so wird Paul informiert, dass seine Tochter gefunden worden sei. Paul und seine Frau reagieren bestürzt: Tochter Mary ist in Wirklichkeit bereits seit drei Jahren verschwunden und sollte es auch bleiben, planen sie doch, Marys Erbschaft selbst zu übernehmen. Als sie vom Gedächtnisverlust der jungen Frau hören, holen sie Anny jedoch von der Polizeiwache ab und tun so, als sei sie tatsächlich ihre Tochter. Anny bezieht Marys Zimmer und erhält von Paul prächtige Kleider geschenkt. Unterdessen suchen Poldi und Albert nach Anny und berichten auch dem Polizisten von ihrer Freundin, der Anny gerade erst an die Howards übergeben hat. Der Polizist wird stutzig und es beginnen die Nachforschungen. Im Zuge dessen fahren Poldi und Albert nach Rottach-Egern, wo die Villa der Howards steht. Poldi bewirbt sich, als Aussiedlerin Lina verkleidet, um den Posten einer Haushälterin und wird von Paul eingestellt.

Mit der Zeit erfahren Anny und Poldi die Hintergründe für das Verhalten der Howards: Mary wird in wenigen Tagen volljährig. Sie wurde von den Howards im Alter von drei Jahren adoptiert und wird das Vermögen ihrer verstorbenen Eltern mit der Volljährigkeit selbst besitzen. Bisher finanzierten die Howards damit ihren verschwenderischen Lebensstil. Die Howards erwarten nun den Notar Mr. Turner aus Amerika, der das Vermögen auf Mary umschreiben soll. Gleichzeitig hat Paul von Anny eine Unterschrift auf einem leeren Blatt Papier ergaunert, über die er das Einverständnis Annys gesetzt hat, auch nach der Volljährigkeit alle Rechte in Gelddingen ihren Eltern zu überlassen. Nun greift die Polizei ein. Sie haben die echte Mary ausfindig gemacht. Poldi, der entlassen wird, weil Peter die Finger nicht von der neuen Haushälterin lassen kann, wird durch Albert ersetzt. Zum Geburtstagsfest von "Mary" erscheint eine Band, in die sich auch Polizisten und Poldi geschmuggelt haben. Kurz vor der Überschreibung des Vermögens erscheinen zwei Bekannte Poldis, die sich beide als Söhne Peters vorstellen. Als dessen Frau interveniert, machen beide klar, dass auch Mary nicht echt sei. Die Polizei klärt den Fall auf, lässt die echte Mary erscheinen und Albert, der auch als Reporter tätig ist, erhält nicht nur ein passendes Foto, sondern schreibt mit seiner Geschichte über ein Mädchen mit schwachem Gedächtnis und einen verhinderten Millionenbetrug auch eine Sensationsgeschichte. Anny und Poldi wiederum werden ein Paar und sind als Sänger im Café von Annys Eltern erfolgreich.

Produktion
Mädchen mit schwachem Gedächtnis wurde im Real-Film-Studio Hamburg sowie in München und Rottach-Egern gedreht. Der Film erlebte am 12. Juli 1956 im Theater am Aegi in Hannover seine Premiere.

Es tanzen die Jitter Star's, Billy Daniel, Lothar Kirst und John Schapar. Die musikalische Begleitung stammt von den Orchestern von Erwin Lehn und Hazy Osterwald. Im Film sind verschiedene Lieder zu hören, darunter:
 Bully Buhlan: Du wirst niemals ein Cowboy (Cha-Cha-Cha); Oh My Mary Girl
 Nana Gualdi, Peter Weck: Ein kleines Stück vom großen Glück (Lied und Langsamer Walzer)
 Heinz Erhardt: Ohne Liebe hat das Leben keinen Sinn (Samba-Polka)

Kritik
Der film-dienst nannte Mädchen mit schwachem Gedächtnis ein "Verwechslungslustspiel mit Schlagermusik und einigen Heinz-Erhardt-Späßen". "Allein Heinz Erhardt sorgt in diesem Klamauk für den nötigen Humor. Fazit: Hausbackener Humor aus biederen Zeiten", schrieb Cinema.

Weblinks

Einzelnachweise

Filmtitel 1956
Deutscher Film
Schwarzweißfilm
Filmkomödie
Amnesie im Film

Mädchen mit schwachem Gedächtnis


Die Auferstehungskirche ist eine Kirche aus der Zeit der Kreuzfahrer in Abu Gosch, einem großteils  arabisch besiedelten Dorf in Israel. Sie ist heute römisch-katholische Klosterkirche.

Geschichte
Die Kirche befindet sich an einem Ort, der als das im Lukasevangelium beschriebene Emmaus gedeutet wurde. Die Kreuzfahrerkirche wurde vermutlich über einer byzantinischen Kirche, und diese wiederum über einem römischen Kastell errichtet. Die Krypta der Kirche fasst eine Quelle ein, die wahrscheinlich zur Wasserversorgung des Kastells diente. An der Tür zur Krypta ist ein Stein mit der Inschrift VEXILLATIO.X. FRE(TENSIS) vermauert, hier war also eine Vexillation der 10. Legion fretensis stationiert.

1141 kam Abu Gosch in den Besitz der Johanniter, die die Auferstehungskirche festungsartig errichteten. Die Nord- und Südwand sind 2,80 Meter dick, die Westwand erreicht eine Stärke von 3,70 Metern. Die Kirche ist eine dreischiffige Basilika. Dem dreijochigen Langhaus schließt sich ein Chorjoch mit drei halbrunden Apsiden an, die außen in einem geraden Chorhaupt schließen. In die Mittelapsis fällt durch ein hoch angelegtes Fenster Licht. Haupt- und Seitenschiffe sind kreuzgratgewölbt. 1187 wurden die Johanniter durch Sultan Saladin aus dem Ort vertrieben, die Kirche im Gegensatz zu vielen anderen Kreuzfahrerkirchen jedoch nicht zerstört oder in eine Moschee umgewandelt.

1899 wurde das Gotteshaus durch den französischen Staat aufgekauft und 1901 durch französische Benediktiner übernommen, die Neuweihe fand 1907 statt. 1956 wurde die Kirche von Lazaristen übernommen. Heute ist es ein Doppelkloster von Frauen und Männern des Ordens.

Literatur
 Paul Deschamps: Romanik im Heiligen Land. Burgen und Kirchen der Kreuzfahrer. Würzburg 1992, ISBN 3-429-01435-2
 Denys Pringle: The Churches of the Crusader Kingdom of Jerusalem. Volume I (A-K). Cambridge 1993.

Weblinks

Sakralbau der Kreuzfahrer
Klosterkirche in Israel
Kirchengebäude im Heiligen Land
Auferstehungskirche
Benediktinerkirche
Kirchengebäude des Malteserordens
Lazaristenkirche
Auferstehungskirche
Abu Gosch
Kirchengebäude in Asien
Erbaut in den 1140er Jahren

Auferstehungskirche (Abu Gosch)


الجمعية البريطانية للخيال العلمي تأسست عام 1958 وأشرف على تأسيسها مجموعة من المهتمين بالخيال العلمي في بريطانيا من كتاب وناشرين ومكتبات وذلك بهدف تشجيع الكتابة في الخيال العلمي بمختلف أشكالها. وهي جمعية عامة يمكن الانضمام إليها من خلال رسوم اشتراك تبلغ 26 جنيه إسترليني لسكان المملكة المتحدة و18 جنيه إسترليني للأشخاص الذين ليس لديهم أي مورد للدخل. وكان أول رئيس للجمعية برايان ألديس, وستيفن باكستر هو نائب الرئيس. وهنالك ثلاثة مجلات متخصصة تصدر عن الجمعية وهي:

•	(Vetor) وهي مجلة لمراجعة الأعمال الأدبية في الخيال العلمي ونقدها وتقييمها ويصدر منها ستة أعداد سنوياً.
•	(Matrix) وتتناول أخبار الجمعية وفعالياتها المختلفة وتصدر كذلك في ستة أعداد سنوياً.
•	(Focus) وهي مجلة للكتاب الأعضاء في الجمعية وتصدر في عددين سنوياً.

وتمنح الجمعية البريطانية للخيال العلمي جائزة سنوية تعتمد على تصويت من قبل الأعضاء في الجمعية وأعضاء المؤتمر الوطني البريطاني للخيال العلمي. وهنالك أعضاء من الجمعية البريطانية للخيال العلمي في لجنة التقييم التابعة لجائزة آرثر سي كلارك للخيال العلمي.

تاريخ الجمعية
كانت الجمعية نتيجة محاولات عديدة سبقت لتأسيس جمعية من هذا النوع في العام 1937 و1942 و1948 والتي لم تنجح لأسباب متنوعة حتى أتى العام 1951 وفي شهر أيلول حيث تم إعلان تأسيس الجمعية في بريطانيا تحت اسمها الحالي.

المصادر

 ويكيبيديا الإنجليزية

وصلات خارجية
 الموقع الرسمي للجمعية

تأسيسات سنة 1958 في المملكة المتحدة
منظمات أسست في 1958
منظمات خيال علمي
نواد وجمعيات في المملكة المتحدة

الجمعية البريطانية للخيال العلمي


Hotel Transilvanija: Transformanija (engl. Hotel Transylvania: Transformania) je američki završni animirani film iz 2022. godine u produkciji Sony Pictures Animation. Došao je na platformi Amazon Prime Video. Prvi film je obavljen u 2012., drugi u 2015., a treći u 2018.

Radnja

Glasovi

Ostali glasovi:
 Marija Škaričić
 Lenon Anđelković
 Zara Penava
 Dražen Bratulić
 Rina Radmilov
 Jan Nikola Baš
 Mirta Miler
 Luciano Plazibat
 Grgur Japundžić
 Lea Jablanović
 Vinko Štefanac
 Daniel Dizdar
 Sead Berberović
 Ana Ćapalija
 Kristina Gami
 Petra Blažeković
 Kristina Habuš
 Greta Loos

 Redatelj dijaloga: Ivan Planinić
 Adaptacija dijaloga: Goran Kuretić
 Prijevod dijaloga: Petra Kukić
 Ton majstor: Neven Marinac
 Sinkronizacija: Livada Produkcija

Izvori

Američki animirani filmovi 2020-ih

Hotel Transilvanija: Transformanija


Cash é uma comédia cinematográfica britânica de 1933 dirigida por Zoltan Korda e estrelada por Edmund Gwenn, Wendy Barrie e Robert Donat. Foi feita pela London Film Productions de Alexander Korda.

Sinopse
Um empresário à beira da falência luta para manter sua empresa funcionando.

Elenco

 Edmund Gwenn como Edmund Gilbert
 Wendy Barrie como Lilian Gilbert
 Robert Donat como Paul Martin
 Morris Harvey como Meyer
 Lawrence Grossmith como Joseph
 Clifford Heatherley como Hunt
 Hugh E. Wright como Jordan
 Anthony Holles como inspetor

Notas

Bibliografia

Filmes ambientados em Londres
Filmes dirigidos por Zoltán Korda
Filmes de comédia do Reino Unido
Filmes do Reino Unido de 1933
Filmes em língua inglesa
Filmes de comédia da década de 1930

Cash (1933)


Sika od Konfina je hrid u Jadranskom moru, na hrvatskom dijelu Jadrana. Nalazi se uz južnu obalu otoka Vele Palagruže, oko 10 metara od njegove južne obale, u blizini plaže Velo žalo. Iz mora se uzdiže 4 m.

Izvori

Palagruško otočje

Sika od Konfina


Heinz Meiners (* 21. April 1944) ist ein ehemaliger deutscher Fußballspieler.

Laufbahn
Der Abwehrspieler war von 1967 bis 1973 für Eintracht Gelsenkirchen in der damals zweitklassigen Regionalliga West aktiv und machte dort insgesamt 134 Spiele (acht Tore). 1973 wechselte er ins Saarland zum FC 08 Homburg in die Regionalliga Süd. Das letzte Jahr des alten Systems des Bundesligaunterbaus durch die Regionalliga, 1973/74, beendete Meiners mit dem FCH hinter den zwei Ex-Bundesligisten Borussia Neunkirchen und dem 1. FC Saarbrücken auf dem dritten Rang. Mit zwei Punkten Rückstand auf Saarbrücken verpasste man die Aufstiegsspiele zur Bundesliga nur knapp, qualifizierte sich jedoch souverän für die ab 1974 neu geschaffene 2. Bundesliga Süd. In der Premierensaison der zweiten Bundesliga absolvierte Heinz Meiners 29 Spiele und belegte mit der Mannschaft um Manfred Lenz, Albert Müller und Torjäger Otmar Ludwig den 14. Rang, punktgleich mit der SpVgg Fürth und SV Röchling Völklingen. Eine bessere Platzierung machte die negative 6:32 Punktebilanz in den Auswärtsspielen zunichte.

Im Sommer 1975 holte ihn sein früherer Gelsenkirchener Trainer Friedel Elting zum 1. FC Bocholt in die Verbandsliga Niederrhein, wo Meiners auch auf seine ehemaligen Mannschaftskameraden Jan Roeloffzen und Erwin Maslowski traf. Nachdem er zu Saisonbeginn noch auf der Bank saß, wurde Heinz Meiners am 6. Spieltag gegen BV Altenessen 06 erstmals für die Startelf nominiert und war fortan fester Bestandteil der Bocholter Abwehr. Mit den Schwatten vom Hünting wurde er in der Saison 1975/76 Niederrheinmeister, dabei ließ man die favorisierten Konkurrenten Rot-Weiß Oberhausen, Olympia Bocholt und VfR Neuss klar hinter sich. In der folgenden Aufstiegsrunde zur 2. Bundesliga scheiterte der Verein jedoch knapp und nur aufgrund der Tordifferenz am Bonner SC und VfL Wolfsburg. Heinz Meiners wurde dabei zum tragischen Unglücksraben, als er in der vorentscheidenden Partie gegen den Bonner SC (1:1) kurz vor Spielende einen Elfmeter verschoss.

Literatur
 Achim Nöllenheidt (Hrsg.): Fohlensturm am Katzenbusch. Die Geschichte der Regionalliga West 1963–1974. Band 2, Klartext, Essen 1995, ISBN 3-88474-206-X.

Weblinks

 Ehemalige Spieler der SG Eintracht Gelsenkirchen

Fußballspieler (1. FC Bocholt)
Fußballspieler (FC 08 Homburg)
Deutscher
Geboren 1944
Mann

Heinz Meiners


Guangzhou International Sports Arena (chineză: 广州 国际 体育 演艺 中心) este o arenă acoperită situată în Guangzhou, China, finalizată în septembrie 2010. Este folosită în principal pentru baschet și are o capacitate de 18.000 de spectatori. Pe 16 octombrie 2010, a găzduit un meci NBA din pre-sezon între New Jersey Nets și Houston Rockets. Jocul s-a disputat cu casa închisă și Houston Rockets a învins New Jersey Nets 95-86.

Istoric
Proiectat de MANICA Architecture în parteneriat cu Institutul de Design Guangzhou, Arena Guangzhou nu numai că a găzduit evenimentele ale Jocurilor Asiei din 2010, ci a găzduit și o mare varietate de evenimente de clasă mondială, cum ar fi meciuri de baschet, evenimente internaționale de hochei și concerte muzicale importante. Designul clădirii respectă în mod special standardele riguroase ale NBA, o caracteristică ce îi va permite să devină locul unde se vor juca unele meciuri din această ligă.

La 23 septembrie 2011, formația irlandeză Westlife a organizat un concert parte din Gravity Tour.

La 18 aprilie 2015, cântăreața americană Katy Perry și-a prezentat în această primul spectacol din etapa asiatică a turneului World Prismatic. Acesta a fost și primul ei show din China.

La 30 august 2017, Ariana Grande a cântat pentru prima dată în această arenă ca parte a turneului Dangerous Woman.

Referințe

Stadioane din China
Beijing
Fondări în 2010
2010 în China

Guangzhou International Sports Arena


Juan Eduardo Jaramillo Noguera (Buga, Valle del Cauca, 15 de febrero de 1962) es un periodista, presentador de noticias y catedrático colombiano, mayormente conocido por ser la imagen principal del informativo Noticias RCN.

Biografía
Juan Eduardo Jaramillo nació en el municipio de Buga. Es el mayor de cuatro hermanos, del matrimonio de Socorro Noguera y el médico Darío Jaramillo. Sus estudios escolares los realizó en el Liceo Cervantes de Bogotá, donde se destacó como buen estudiante. Estudió Comunicación social y Periodismo en la Universidad de la Sabana, donde además se destacó como docente.

Carrera profesional
Inició su carrera periodística, como editor del periódico El Siglo, luego fungió como reportero político del Noticiero Nacional y director y presentador del Noticiero 24 Horas. A Noticias RCN, llegó en 1998, año de fundación del informativo. Era el presentador titular del noticiero de la mañana y del mediodía junto a María Andrea Vernaza, luego con Adriana Vargas. Fue director de emisión de las noticias de la mañana y presentó el programa 7 en 30. Luego de la salida de Claudia Gurisatti de Noticias RCN, pasó a tomar su lugar en la emisión central de dicho informativo, junto a Vicky Dávila. Actualmente, dirige y presenta la emisión central de Noticias RCN, junto a Maritza Aristizábal y Andrea Bernal.

Vida personal
Juan Eduardo se casó con Natalia Ortega en 1992, se conocieron en la Universidad de la Sabana, donde ambos estudiaban y Natalia era monitora de la materia de Radio de la facultad. La pareja tiene tres hijos, Mateo, María y Martín.

El periodista según la prensa especializada, es considerado como uno de los periodistas de mayor credibilidad en el país, a su vez ha sido galardonado y nominado como el mejor presentador de noticias del país, en diferentes premios nacionales.

Es seguidor del Deportivo Cali.

Premios y nominaciones

Referencias

Enlaces externos
 Juan Eduardo Jaramillo en Canal RCN

Periodistas de Colombia
Bugueños
Alumnado de la Universidad de La Sabana
Presentadores de televisión de Colombia
Presentadores de RCN Noticias

Juan Eduardo Jaramillo


රේඛා යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ හින්දි චිත්‍රපටවල රංගනය නිසා කීර්තියට පත් භාරතීය නිළියක වන අතර, ඇය භාරතීය සිනමාවේ විශිෂ්ටතම නිළියන්ගෙන් අයකු ලෙස සැළකේ. ඇය ළමා නිළියක ලෙසින් මුල්වරට ඉම්ටි ගුට්ටු (1958) සහ රංගුලා රත්නම් (1966) යන තෙලිඟු චිත්‍රපට දෙකෙහි චරිත නිරූපණය කළා ය. නමුත් ප්‍රධාන නිළියක ලෙසින් ඇගේ රංගන දිවිය ඇරඹුණේ 1969 කන්නඩ චිත්‍රපටයක් වූ ඔපරේෂන් ජැක්පොට් නල්ලි සී.අයි.ඩී 999 තුළිනි. එම වර්ෂයේම ඇය සිය ප්‍රථම හින්දි චිත්‍රපටය වූ අංජානා සෆර් හි චරිත නිරූපණය කළත්, වාරණ ගැටලු නිසා එය තිරගත වීම වසර දහයකින් ප්‍රමාද විය. ඇගේ ප්‍රථම තිරගත වූ හින්දි චිත්‍රපටය වන සාවන් භාදෝන් (1970) සාර්ථකත්වයට පත්වීම ඇයට ඉමහත් වාසියක් විය. අනතුරුව ඇය රාම්පූර් කා ලක්ෂ්මණ් (1972), කහානී කිස්මත් කී (1973), සහ ප්‍රාණ් ජායේ පර් වචන් නා ජායේ (1974) යන චිත්‍රපටවල රංගනයෙහි යෙදුණ ද, ඇගේ රංගනය වෙනුවෙන් ඇයට පැසසුම් හිමිවූයේ අල්ප වශයෙනි. එසේම ඇගේ මුහුණුවර සහ තරබාරු ස්වභාවය පිළිබඳ දෝෂාරෝපණය එල්ල විය. රේඛා දැඩි කැපවීමකින් යුතුව සිය රංගනය මෙන්ම පෙනුම ද ඔප්නංවා ගන්නට සමත් වූයේ හින්දි භාෂාව ද ප්‍රගුණ කරමිනි. 1976 නාට්‍යයක් වූ දෝ අංජානේ ප්‍රේක්ෂකාදරයට ලක්වූ අතර, ඝාර් චිත්‍රපටයේ ලිංගික අතවරයට ලක්වන තරුණිය සහ මුකද්දර් කා සිකන්දර් (1978) චිත්‍රපටයේ අබිසරුලියක ලෙසින් ඇය කළ රංගනය විචාරක පැසසුමට ලක්වූයේ ඇගේ රංගන දිවියේ වඩාත් සාර්ථකම අවධියේ ආරම්භය සනිටුහන් කරමිනි.

1980 දශකයේ සහ 1990 දශකයේ මුල් කාලයේ ඇය හින්දි සිනමාවේ ප්‍රමුඛ නිළියන්ගෙන් අයකු ලෙස සැළකිණි. ඛුබ්සූරත් (1980) හි ඇය කළ රංගනය වෙනුවෙන් ඇයට ප්‍රථම හොඳම නිළිය සඳහා ෆිල්ම්ෆෙයාර් සම්මානය හිමි විය. එසේම බසේරා (1981), සිල්සිලා (1981), ඒක් හී භූල් (1981), ජීවන් ධාරා (1982), සහ අගර් තුම් නා හෝතේ (1983) වැනි සාර්ථක චිත්‍රපට රැසකට ද ඇය සිය දායකත්වය ලබාදුන්නා ය. මෙම කාලයේ ඇය නව-නූතනවාදී කලාත්මක චිත්‍රපට ධාරාවක් වූ සමාන්තර සිනමාව කෙරෙහි ද නැඹුරු වූවා ය. එම චිත්‍රපට අතරට කලියුග් (1981), උම්රාඕ ජාන් (1981), විජේතා (1982), උත්සව් (1984), සහ ඉජාසත් (1987) වැනි චිත්‍රපට අයත් වේ. උම්රාඕ ජාන් තුළ එකී නාමය සහිත නාට්‍යාංගනාවගේ චරිතය වෙනුවෙන් ඇයට හොඳම නිළිය සඳහා ජාතික චිත්‍රපට සම්මානය හිමි විය. එසේම මෙම කාලය තුළ ඇය හඬකැවීම් සහ පිළිවැයුම් ගායන කිහිපයකට ද සම්බන්ධ වූවා ය. ආහාර පාලනය සහ යෝග ක්‍රම අනුගමනය තුළින් සිය ස්වරූපය වෙනස්කරගන්නට සමත් වූයේ යැයි පැවසෙන ඇය රේඛා'ස් මයින්ඩ් ඇන්ඩ් බොඩි ටෙම්පල් (1983) නමින් ව්‍යායාම වීඩියෝවක් ද නිර්මාණය කළා ය. දශකයේ මැද භාගයේ දී කිසියම් පසුබෑමක් දක්නට ලැබුණ ද, ඛූන් භාරී මාන්ග්, වැනි ස්ත්‍රී-කේන්ද්‍රීය පළිගැනීම් නිරූපිත රේඛා රංගනයෙහි යෙදුණු චිත්‍රපට තුළින් ඇයට දෙවන වරටත් හොඳම නිළිය සඳහා වූ ෆිල්ම්ෆෙයාර් සම්මානය හිමි විය.

අනතුරුව එළැඹි දශක තුළ ඇයගේ දායකත්වය තරමක් අඩු ය. 1990 දශකයේ මුල් කාලයේ නිර්මාණය වූ ඇගේ චිත්‍රපට බොහෝමයක් ප්‍රේක්ෂකයාගේ ආකර්ෂණයට ලක්නොවිණි. ඛූන් භාරී මාන්ග් චිත්‍රපටයෙහි ඇය රඟපෑ චරිතයට සමාන තවත් චරිත ගණනාවකට ඇය ඉන් අනතුරුව දායකත්වය සැපයූ නමුත් ඒව එතරම් සාර්ථක නොවිණි. නමුත් ඵූල් බානේ අංගරේ (1991) චිත්‍රපටය සැළකිය යුතු සාර්ථකත්වයක් හිමිකරගත්තේ ය. 1996 දී, ඇය සිය තෙවන ෆිල්ම්ෆෙයාර් සම්මානය වූ හොඳම සහාය නිළිය ප්‍රවර්ගයෙන් සම්මාන හිමිකරගත්තේ ඛිලාඩියොන් කා ඛිලාඩි (1996) චිත්‍රපටයේ ඇය නිරූපණය කළ පාතාල මැරවරියකගේ චරිතය නිසාවෙනි. මෙම චිත්‍රපටය එම වර්ෂයේ ඉහළම ආදායමක් ලද හින්දී චිත්‍රපට අතුරින් එකකි. අනතුරුව ඇය ආන්දෝලනාත්මක චිත්‍රපට දෙකකම චරිත නිරූපණය කළා ය: එහි දී ඇය කාම සූත්‍ර: අ ටේල් ඔෆ් ලව් (1996) චිත්‍රපටයේ කාම සූත්‍ර ආචාරිනියක ලෙස සහ ආස්ථා: ඉන් ද ප්‍රිසන් ඔෆ් ස්ප්‍රිං (1997) චිත්‍රපටයේ වේශ්‍යා වෘත්තියෙහි යෙදෙන ගෘහණියක ලෙස ඇය නිරූපණය කළ චරිත විචාරක පැසසුමට ලක්වුවත්, මහජන විවේචනයන්ට බඳුන් විය. 2000 දශකයේ දී, සුබෙයිදා සහ ලජ්ජා චිත්‍රපටවල ඇය නිරූපණය කළ සහාය චරිත ප්‍රශංසාවන්ට භාජනය විය. අනතුරුව මාතෘ චරිත නිරූපණයට පිවිසි ඇය කොයි... මිල් ගයා (2003) සහ එහි දෙවැන්න වූ ක්‍රිෂ් (2006) චිත්‍රපටවල මවගේ චරිත නිරූපණය කළා ය. බච්කේ රෙහ්නා රේ බාබා (2005) සහ කුඩියෝන් කා හේ සමානා (2006) යන ප්‍රහසන චිත්‍රපටවල ඇය කළ රංගනය විචාරක අප්‍රසාදයට ලක්වුව ද, යාත්‍රා (2006) චිත්‍රපටයේ ඇගේ සහාය රංගනය පැසසුම් ලැබී ය. ඉන් අනතුරුව ඇය සිනමා ක්ෂේත්‍රයෙන් දීර්ඝ විරාමයක් ලබා සිටි නමුත්, ඒ අතරතුර සාදියාන් (2010) සහ සුපර් නානි (2014) යන චිත්‍රපට සඳහා දායක වී තිබේ.

චිත්‍රපට

හඬකැවීම්

පිළිවැයුම් ගායනය

ව්‍යායාම වීඩියෝ

මේවාත් බලන්න
 රේඛා ලද සම්මාන සහ නිර්දේශ ලැයිස්තුව

පාදක සටහන්

ආශ්‍රේයයන්

ග්‍රන්ථාවලිය

ඉන්දියානු චිත්‍රපට නාමාවලී

රේඛා චිත්‍රපට නාමාවලිය


Tomás Manso (falecido em 1659) foi um prelado católico romano que serviu como bispo da Nicarágua (1658–1659).

Biografia
Tomás Manso nasceu em Avarca, em Espanha, e tornou-se membro da Ordem dos Frades Menores a 12 de julho de 1624. A 14 de dezembro de 1656, foi escolhido pelo rei da Espanha e confirmado a 29 de abril de 1658 pelo Papa Alexandre VII como Bispo da Nicarágua. Serviu como Bispo da Nicarágua até à sua morte em 1659.

Mortos em 1659
Bispos católicos
Bispos nomeados pelo Papa Alexandre VII

Tomás Manso


An Stenoptera ciliaris in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Charles Schweinfurth. An Stenoptera ciliaris in nahilalakip ha genus nga Stenoptera, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Peru. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Stenoptera

Stenoptera ciliaris


L'iPod touch (), également connu sour le nom de iPod touch 7 ou iPod touch 7G est un baladeur numérique à écran tactile capacitif multi-touch, conçu et commercialisé par Apple le 28 mai 2019

Caractéristiques

Dimensions
 58,6 × 123,4 ×

Autonomie
 Audio : 48h
 Vidéo : 8h

Poids

Capacité de stockage

Conception

Design
Il possède le même design que la génération précédente mais pas le même processeur

Couleurs
L'iPod touch 7 est disponible en Gris sidéral, argent, or, rose, bleu et PROCUCT (RED)

Logiciel
Il est doté d'iOS 12 et il peut supporter iOS 13, iOS 14 et iOS 15.

Fin de vie

Composition

Écran
L'écran de l'iPod touch mesure 4 pouces ()  × 640 px (326 ppp)

Appareil photo
L'appareil photo de l'iPod touch est de 8 mpx

Processeur
L'iPod touch 7 est équipé d'une puce A10 fusion (inaugurée avec l'iPhone 7) lui ouvrant les voies de la réalité virtuelle

Notes et références

IPod
Assistant personnel
Produit lancé en 2019

IPod touch (7e génération)


Moschini ist der Familienname folgender Personen:
 Giacomo Moschini (1896–1943), italienischer Schauspieler
 Rolando Mosca Moschini (* 1939), italienischer General
 Silvina Moschini (* 1972), argentinische Unternehmerin und Wirtschaftsjournalistin

Moschini


L'ambassade du Sri Lanka en Guinée est la principale représentation diplomatique de la république socialiste et démocratique du Sri Lanka en Guinée.

Histoire

Liste des ambassadeurs

Références

Sri Lanka
Conakry
Guinée

Ambassade du Sri Lanka en Guinée


Antonio Benavides puede referirse a:

 Antonio Benavides Bazán y Molina (1672-1768), militar y político español, gobernador y capitán general de Florida, Veracruz y Yucatán;
 Antonio Benavides Fernández de Navarrete (1807-1884), historiador y político español.
 Antonio José Benavides, exdirector de operaciones de la Guardia Nacional Bolivariana de Venezuela.

Antonio Benavides


Raymond Elias Feist (; born Raymond Elias Gonzales III; December 21, 1945) is an American fantasy fiction author who wrote The Riftwar Cycle, a series of novels and short stories. His books have been translated into multiple languages and have sold over 15 million copies.

Biography
Raymond E. Gonzales III was born in 1945 in Los Angeles and was raised in Southern California. When his mother remarried, he took the surname of his adoptive stepfather, Felix E. Feist. He graduated with a B.A. in Communication Arts with Honors in 1977 from the University of California at San Diego. During that year Feist had some ideas for a novel about a boy who would become a magician. He wrote the novel two years later, and it was published in 1982 by Doubleday. According to his official website, Feist lives in San Diego.

Works

The Riftwar Cycle

The majority of Feist's works are part of The Riftwar Cycle, and feature the worlds of Midkemia and Kelewan. Human magicians and other creatures on the two planets are able to create rifts through dimensionless space that can connect planets in different solar systems. The novels and short stories of The Riftwar Universe record the adventures of various people on these worlds.

Midkemia was originally created as an alternative to the Dungeons & Dragons role-playing game, by Feist and his friends studying at the University of California San Diego. The group called themselves the Thursday Nighters, because they played the Midkemia role-playing game every Thursday evening. After some time, when the group changed and began meeting on Fridays, they became known as the Friday Nighters. The original group have since formed a company called Midkemia Press, which has continued publishing campaigns set in Midkemia.

Feist acknowledges that the Tekumel setting from M. A. R. Barker's Empire of the Petal Throne was the source for much of Kelewan. The original D&D campaign which he based his books on had an invasion of the Midkemia world by Tekumel. As a result, much of the background of Kelewan – the Tsurani Empire, the lack of metals and horses, the Cho'ja, the pantheons of 20 major and 20 minor gods – comes from Tekumel. Feist claims to have been unaware of this origin when he wrote Magician.

Other works
Prior to the end of the Riftwar Cycle, Feist's only novel outside the Riftwar setting was Faerie Tale, a fantasy story set in modern New York state. He has also published several short stories in various anthologies.

The Firemane Saga
Feist wrote a new trilogy titled Firemane, published in 2018–2022:
King of Ashes, released in late April 2018.
Queen of Storms, released in July 2020.
Master of Furies, released in June 2022

Bibliography

References

External links

 Magnus & The Arts - 2018 Magnus & The Arts interview with Raymond E. Feist

1945 births
Living people
American fantasy writers
20th-century American novelists
Novelists from Los Angeles
University of California, San Diego alumni
21st-century American novelists
American male novelists
Inkpot Award winners
20th-century American male writers
21st-century American male writers

Raymond E. Feist


Patty ve Selma Bouvier, The Simpsons'ta Marge Simpson'ın ablaları, Homer'ın baldızları; Bart, Lisa ve Maggie'nin teyzeleridirler. İkizdirler. İkisi de Homer Simpson'dan nefret etmektedirler ve Patty eşcinseldir.Simpson'ların evlerinin yanındaki tabelaya hep 'Get out Homer' gibi yazılar yazarlar.

Simpsonlar karakterleri
1989'da tanıtılan kurgusal karakterler
Kadın film karakterleri

Patty ve Selma Bouvier


İleum, memeliler, sürüngenler, kuşlar gibi omurgalı hayvanlarda bulunan ince bağırsağın son kısmıdır. Balıklarda ince bağırsağın bölümleri belli değildir fakat posterior intestine veya distal intestine ileum için kullanılabilir.

Duodenum ve jejunumu ileum takip eder ve çekumdan iloçekal valf ile ayrılır. İnsanlarda ileum uzunluğu 2–4 m ve pH genellikle 7 ile 8 arasındadır.

Superior mezenterik arterin aa.ileales ve a.ileocolica dallarından beslenir.

Yapısında emilim yüzeyi oluşturan plicae circularesler bulunur. Özelleşmiş olarak ise yapısında ince bağırsağın diğer kısımlarında bulunmayan Peyer plakları bulunur. Bu plaklar lenf nodüllerince zengindir.

Mideden salgılanan intrinsik faktör faktör etkisiyle ileumda B12 vitamini emilimi gerçekleşir. Ayrıca safra tuzları emilimi de ileumda gerçekleşir.

Fonksiyonu
Genel olarak ileumun fonksiyonu B12 vitamini, safra tuzları, jejunumda sindirilip absorbe olmamış besinlerin emilimidir. İleum duvarı her biri küçük parmaklar gibi görev yapan, yüzeyinde mikrovillus adı verilen kıvrımlardan oluşmuştur.

Kaynakça

Sindirim sistemi

İleum


30963 Mount Banzan este un asteroid care intersectează orbita planetei Marte.

Descriere
30963 Mount Banzan este un asteroid care intersectează orbita planetei Marte. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,34 ua, o excentricitate de 0,30 și o înclinație de 22,9° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 30001-31000
 Centura de asteroizi

Referințe

Asteroizi care intersectează orbita planetei Marte

30963 Mount Banzan


ශ්‍රී ලංකා ක්‍රිකට් කණ්ඩායම 2023 ජනවාරි මාසයේදී ඉන්දියාවේ සංචාරයක නිරත වන්නේ එක්දින ජාත්‍යන්තර (එදිජා) සහ විස්සයි20 ජාත්‍යන්තර (වි20ජා) තරඟ තුනකට ක්‍රීඩා කිරීමටයි. 2022 දෙසැම්බරයේදී, ඉන්දීය ක්‍රිකට් පාලක මණ්ඩලය (BCCI) විසින් තරගමාලාව පැවැත්වීම තහවුරු කළේය.

සංචිත

ජනවාරි 3 වැනිදා, ජස්ප්‍රිත් බුම්රා ඉන්දීය එක්දින සංචිතයට එක් කරන ලදී. කෙසේ වෙතත්, ජනවාරි 9 වන දින, බුම්රා සංචිතයෙන් ඉවත් කරන ලදී. ජනවාරි 4 වෙනිදා, තුවාල ලැබූ සංජු සැම්සන් වෙනුවට ජිතේෂ් ෂර්මා ඉන්දීය වි20ජා සංචිතයට ඇතුළත් විය.

වි20ජා තරගමාලාව

පළමු වි20ජා තරගය

දෙවන වි20ජා තරගය

තෙවන වි20ජා තරගය

එදිජා තරගමාලාව

පලමු එදිජා තරගය

දෙවන එදිජා තරගය

තෙවන එදිජා තරගය

යොමු කිරීම්

2023
ක්‍රිකට්
ශ්‍රී ලංකාව තුළ ක්‍රිකට්

ශ්‍රී ලංකා ක්‍රිකට් කණ්ඩායමේ ඉන්දීය තරග සංචාරය 2023


O Desafio EUA-Brasil 2012 seria um desafio de curling que aconteceria de 27 a 29 de janeiro no Bemidji Curling Club em Bemidji, Minnesota. A rodada do desafio determinaria qual nação se classificaria para a última vaga da Zona das Américas no Campeonato Mundial de Curling Masculino Capital One de 2012 em Basileia, Suíça.

Em 10 de janeiro, a seleção brasileira anunciou que havia desistido de seu desafio para os EUA. A Federação Brasileira de Esportes de Gelo disse em um comunicado: "É com grande pesar que temos que nos retirar do America's Challenge. Como resultado da perda recente do nosso treinador de equipe, a equipe sente que não está jogando bem o suficiente para constituir um desafio adequado e adequado para a equipe dos EUA pelo último lugar restante no Campeonato Mundial Masculino de 2012."

Contexto
A Federação Mundial de Curling atribui duas vagas no Campeonato Mundial de Curling Masculino para a Zona das Américas, que normalmente são ocupadas pelo Canadá e pelos Estados Unidos. No entanto, a Federação Mundial de Curling permite que outros países membros da Zona das Américas (ou seja, Brasil) para desafiar o Canadá e/ou os Estados Unidos por vagas no Campeonato Mundial. Como o Canadá é o atual campeão no Campeonato Mundial, o Canadá recebe uma vaga automática para o Campeonato Mundial de 2012. Assim, o Brasil pode desafiar os Estados Unidos por uma vaga no Mundial de 2012. Este é o terceiro desafio do Brasil aos Estados Unidos, depois dos insucesso nos desafios de 2009 e 2010.

A seleção brasileira estava treinando no Lennoxville Curling Club, em Quebec, em preparação para o desafio.

Equipes
As equipes que estavam programadas para competir são mostradas a seguir:

 As posições para a seleção brasileira não foram anunciadas.

2012 no curling

Desafio Brasil-Estados Unidos de Curling de 2012