Paulgerhard Gladen (* 31. März 1926 in Düsseldorf; † 13. Juli 2023 in Kirchberg (Hunsrück)) war ein deutscher Rechtsanwalt und Studentenhistoriker.

Leben
Paulgerhard Gladen besuchte das Gymnasium Petrinum Brilon und legte im März 1943 das Abitur ab. Im Sommersemester 1943 begann er  an der Philipps-Universität Marburg Volkswirtschaftslehre zu studieren. Er wurde Mitglied der Kameradschaft Dörnberg, die Traditionsträgerin der Marburger Landsmannschaft Hasso-Guestfalia (der "blauen Westfalen") war. Nach kriegs- und nachkriegsbedingter Unterbrechung immatrikulierte er sich zum Sommersemester 1948 erneut an der Philipps-Universität, zunächst für Journalistik, dann für Rechtswissenschaft. Bei der Rekonstitution des Corps Guestphalia Marburg wurde er am 26. Februar 1949 Gründungssenior der "schwarzen Westfalen". Im Dezember 1950 bestand er das Referendarexamen und im Dezember 1953 die Assessorprüfung. 1959 wurde er zum Dr. iur. promoviert.

1964 ließ er sich als Rechtsanwalt in Kirchberg (Hunsrück) nieder. Seit der Schulzeit an Geschichte interessiert, wandte Gladen sich der Geschichte seines Corps und (ab 1981) der Geschichte der Studentenverbindungen im Allgemeinen zu. Mit Hans Peter Hümmer und Harald Lönnecker besorgte er 1995 und 2005 die Bibliographie von Einst und Jetzt, dem Jahrbuch des Vereins für corpsstudentische Geschichtsforschung. Im heutigen Corps Guestphalia et Suevoborussia Marburg war er Ehrenmitglied.

Schriften
 Corpstafel des Corps Guestphalia Marburg. Kirchberg 1972.
 Der KSCV und seine SC. In: Rolf-Joachim Baum (Hrsg.): Wir wollen Männer, wir wollen Taten! Deutsche Corpsstudenten 1848 bis heute. Berlin 1998, S. 274–295.

 mit Kurt U. Bertrams: Die deutsch-völkischen Korporationsverbände. WJK-Verlag, Hilden 2009, ISBN 978-3-933892-11-9.

 Corpstafel des Corps Saxonia Berlin-Hamburg-Hann. Münden. Kirchberg 2010.
 Straßburg, o Straßburg. Deutsches Burschenleben in einer wunderschönen Stadt. In: Einst und Jetzt. 43, 1998, S. 81–94.
 Das freie Corps Marchia – eine waffenstudentische Verbindung an der Militärärztlichen Akademie Berlin 1941–43. In: Einst und Jetzt. 50, 2005, S. 369–374.
 mit Peter Jacobs: Das Lippstädter corpsstudentische Silhouetten-Album. [Göttingen / Marburg 1832–1836]. In: Einst und Jetzt. 50, 2005, S. 375–389.

Literatur
 Klaus Gerstein: Paulgerhard Gladen zum 90. Geburtstag. In: Einst und Jetzt. Jahrbuch des Vereins für corpsstudentische Geschichtsforschung. Band 61, 2016, S. 375–376.
 Gladen, Paulgerhard, in: Friedhelm Golücke: Verfasserlexikon zur Studenten- und Hochschulgeschichte. SH-Verlag, Köln 2004, ISBN 3-89498-130-X. S. 114.

Weblinks

 Bild Gladens (VfcG)

Einzelnachweise

Rechtsanwalt (Deutschland)
Studentenhistoriker
Ehrenmitglied eines Corps
Corpsstudent (20. Jahrhundert)
Person (Hunsrück)
Deutscher
Geboren 1926
Gestorben 2023
Mann

Paulgerhard Gladen


كأس السوبر الليبي هي بطولة كرة قدم ليبية تقام تحت إشراف الإتحاد العام الليبي لكرة القدم منذ سنة 1997 تجمع بين بطل الدوري الليبي لكرة القدم وبطل كأس ليبيا . تعرف البطولة أيضا باسم كأس الممتازة.

الأبطال

 الاتحاد: 10 مرات (1999 - 2002 - 2003 - 2004 - 2005 - 2006 - 2007 - 2008 - 2009 - 2010)
 الأهلي طرابلس: مرتين (2000 - 2016)
 التحدي: مرة واحدة (1997)
 المحلة: مرة واحدة (1998)
 المدينة: مرة واحدة (2001)
 النصر: مرة واحدة (2018)

المصادر

وصلات خارجية
 سجل مباريات كأس السوبر الليبي - كووورة الموقع الرياضي العربي الأول

كأس السوبر الليبي
كؤوس سوبر كرة قدم وطنية

كأس السوبر الليبي


Prince Józef Antoni Poniatowski (; 7 May 1763 – 19 October 1813) was a Polish general, minister of war and army chief, who became a Marshal of the French Empire during the Napoleonic Wars.

A nephew of king Stanislaus Augustus of Poland (), Poniatowski began his military career in 1780 in the Austrian army, where he attained the rank of colonel. In 1789, after leaving Austrian service, he joined the Polish army at the request of his uncle. Poniatowski, now in the rank of major general and commander of the Royal Guards, took part in the Polish–Russian War of 1792, leading the crown forces at the victorious Battle of Zieleńce. After the king's support for the Targowica Confederation of 1792, Poniatowski felt compelled to resign. In 1794 he participated in the Kościuszko Uprising and took charge of defending Warsaw - for which the Russian authorities subsequently exiled him until 1798.

In 1807, after Napoleon Bonaparte established the Duchy of Warsaw, Józef Poniatowski was appointed the minister of war. He commanded a 16,000-strong army during the Austro-Polish War (April to October 1809) and achieved tactical success over a larger and more experienced Austrian force in the Battle of Raszyn. There followed a Polish advance into the territory of Galicia. The conflict ended with a Polish victory, which allowed the Duchy to recover some of the lands lost in the Partitions of Poland.

A staunch ally and supporter of Emperor Napoleon I of France, Poniatowski voluntarily took part in the French invasion of Russia of 1812. Injuries received during the fighting for Moscow eventually forced his return to Warsaw, where he worked on the reconstruction of the Polish forces intended to fight in Germany. Covering the retreat of the French army after Napoleon lost the "Battle of the Nations" at Leipzig (1813), Poniatowski was repeatedly wounded and drowned in the Elster river.

Early Austrian years and war with the Ottomans

Prince Józef Antoni Poniatowski was born in Vienna, Austria in the Palais Kinsky He was baptized in Vienna's Schottenkirche.

He was the son of Andrzej Poniatowski, the brother of the last king of Poland Stanislaus II Augustus (born Stanisław Poniatowski), and a field marshal in the service of Austria. His mother was Countess Maria Theresia Kinsky von Wchinitz und Tettau, a lady in the court of Maria Theresa belonging to the influential Czech-Austrian aristocratic family. His father died when Józef was ten, Stanislaus Augustus then became his guardian and the two enjoyed a close personal relationship that lasted for the rest of their lives.

Maria Theresa was a godmother of Józef's older sister, who was also named Maria Teresa, after the Empress. Józef was born and raised in Vienna, but also spent time with his mother in Prague and later with his uncle the king in Warsaw. Brought up in the "ancient regime" society, he was tutored in French, and spoke to his mother in that language. He also learned Polish, German and later, Russian. As a child he acquired the nickname "Prince Pepi", the Czech diminutive form of Joseph.

He was trained for a military career, but also learned how to play keyboard instruments and had a portable one which he carried with him later even during military campaigns. It was because of Stanislaus' influence that Poniatowski chose to consider himself a Polish citizen and he transferred to the Polish army at the age of 26. In Vienna, he represented the Polish king at the funeral of Maria Theresa. In 1787 he travelled with Stanislaus Augustus to Kaniov and Kiev, to meet with Catherine the Great.

Having chosen a military career, Poniatowski joined the Austrian imperial army, where he was commissioned lieutenant in 1780, in 1786/1788 promoted to colonel, and, when Austria declared war against the Ottoman Empire in 1788, he became an aide-de-camp to Emperor Joseph II. Poniatowski fought in that war and distinguished himself at the storming of Šabac on 25 April 1788, where he was seriously wounded. At Šabac he also reportedly saved the life of a younger colleague, Prince Karl Philipp Schwarzenberg. Later their military paths crossed repeatedly, as friends and foes, and at the end of Poniatowski's career Schwarzenberg delivered the crushing blow at the Battle of Leipzig in which Poniatowski was killed.

Polish military service and defence of the 3 May Constitution

Summoned by his uncle, Stanislaus II Augustus, and the Sejm when the Polish Army was reorganized, Poniatowski returned to Poland. The King had made previous arrangements with the Austrian authorities for this transfer, which in the end depended on his nephew's willingness to make the move. In October 1789, together with Tadeusz Kościuszko and three others, Poniatowski received the rank of major-general, and was appointed commander of a division in Ukraine and devoted himself to rebuilding the small, and long-time neglected, Polish–Lithuanian Commonwealth's army.

This took place during the period of deliberations by the Four-Year Sejm, which ended with the proclamation of the 3 May Constitution in 1791. Poniatowski was an enthusiastic supporter of the reforms and a member of the Friends of the Constitution Association. The passage of the document was assured partially by the military forces under the Prince's command, which surrounded the Royal Castle during the final proceedings. He himself stood in the room with a group of soldiers.

On 6 May 1792 Poniatowski was appointed Lieutenant-General and commander of the Polish army in the Ukraine, with the task of defending the country against the imminent Russian attack. There Prince Józef was aided by Kościuszko and Michał Wielhorski, a friend from the Austrian service. In the fighting, badly outnumbered and outgunned by the enemy, obliged constantly to retreat, but disputing every point of vantage, he turned on the pursuer whenever the Russian pressed too closely, and won several notable victories.

The Battle of Zieleńce on 18 June was the first major victorious engagement of the Polish forces since John III Sobieski. Poniatowski personally got involved in the fighting when one of the Polish columns was faltering. To celebrate the victory and commemorate the occasion, the Polish king established the Virtuti Militari order, with which he decorated Poniatowski and Kościuszko first. At the Battle of Dubienka fought by Kościuszko and his soldiers on 18 July, the line of the Southern Bug River was defended for five days against fourfold odds.

The Polish armies converged on Warsaw and prepared for a general engagement. There a courier from the capital informed the Commander in Chief that king Stanislaus had acceded to the pro-Russian Targowica Confederation and had pledged the adherence of the Polish Army to it as well. All hostilities were to be suspended.

The army remained loyal to Prince Józef and he considered staging a coup d'état option that involved kidnapping the King, but after issuing contradictory orders, he finally decided not to do so. Supposedly distressed by the political situation, at the last skirmish of the war at Markuszów on 26 July he supposedly sought his own death, but was saved. After an indignant but fruitless protest, Poniatowski and most of the other Polish generals resigned their commissions and left the army.

In a farewell gesture, Prince Józef's soldiers expressed their gratitude by having a memorial medal minted, and wrote to the Prince's mother in Prague, thanking her for having such a great son. Poniatowski left Warsaw for Vienna, from where he repeatedly challenged the Targowica leader Szczęsny Potocki to a duel. However, the Russian authorities wanted him removed away from Poland even further, and the fearful king pressured him to comply. Poniatowski left Vienna to travel in western Europe, which at the time was traumatized by the violent events of the French Revolution.

In 1792 in a letter to the King, Prince Józef expressed his opinion that in order to save the country and preserve Poland he should have already at the outset of this campaign (since it was not properly prepared militarily) raised the whole country, led the nobility on a horse, armed the towns and given freedom to the peasants. The Polish–Russian War was followed by the Second Partition of Poland.

1794 Kościuszko Insurrection

Stanislaus Augustus Poniatowski wrote to his nephew in the spring of 1794, urging him to return to Poland and volunteer for service under his former subordinate Kościuszko, in what came to be known as the Kościuszko Uprising. Poniatowski came with Wielhorski again and reported for duty at Kościuszko's camp near Jędrzejów on 27 May. Kościuszko proposed that Prince Józef lead the insurrection in Lithuania, where he was demoting the radical and successful leader Jakub Jasiński. However, Poniatowski not wanting to be so far from his uncle who needed him, declined. He suggested instead Wielhorski, which Kościuszko approved.

Poniatowski himself participated in combat in and around Warsaw; as a division commander he fought at Błonie between 7 and 10 July, and led cavalry in an anti-Prussian diversion at Marymont on 26–27 July. During the Prussian siege of the city Mokronowski was sent to Lithuania to replace the ailing Wielhorski and Poniatowski was given his post in Warsaw's defense.

Between 5 and 10 August, in a victorious and promising series of confrontations, he took the Góry Szwedzkie region from the Prussians and then lost it after a couple of weeks in a counterattack, for which, despite Kościuszko's warnings, he did not properly prepare. He was injured while trying to recover the lost ground when his horse was shot from under him. In October he led his outnumbered troops in an attack on Prussian entrenchments at the Bzura River, which, at the cost of heavy losses, tied up the Prussians and saved Dąbrowski's corps by allowing it to return to Warsaw.

During the course of the war and revolution the Prince felt alienated by the actions and influence of the radical wing led by Hugo Kołłątaj, while the military cooperation between him, Dąbrowski, and Józef Zajączek was not what it should have been, and worsened after Kościuszko's capture at Maciejowice.

Withdrawal into private life

The Insurrection having failed, Poniatowski stayed for a while in Warsaw, his estates were confiscated, but having refused a position in the Russian army and unwilling to comply with the loyalty conditions that the Russian authorities wanted to impose on him, was ordered to leave the Polish capital and in April 1795 moved once more to Vienna. The Kościuszko Rising led to the Third (and final) Partition of Poland.

1796 saw the death of Catherine II of Russia. Her son, Tsar Paul I returned Poniatowski's estates and again tried to hire him into the Russian army. To excuse himself Prince Józef claimed being (as a result of past wounds) in an extremely poor health.

In 1798, however, his uncle, the former king Stanislaus Augustus, died in St. Petersburg. Poniatowski left Vienna for his funeral and to arrange for the proper disposition of the late king's finances, inheritance and obligations. He stayed in St. Petersburg for several months, and then, being on good terms with Tsar Paul and his court, returned to Poland, into his estates in Warsaw (Copper-Roof and Myślewicki palaces) and in Jabłonna. Warsaw at that time was under Prussian rule.

There until 1806, Poniatowski lived a private life of parties and play, politically not very active, often shocking the public opinion by the conduct of himself and his friends. His household was managed strictly by one Henrietta Vauban, an older woman whom he brought from Vienna and who was apparently able to exert a great deal of influence over the Prince.

His residences were open to various personalities. The future King Louis XVIII, brother of Louis XVI who was executed by the Revolution, who needed a place to stay with his family and court, was Poniatowski's guest at the Łazienki Palace for a few years after 1801. In 1802, beset by legal troubles stemming from Stanislaus' succession, Poniatowski made a trip to Berlin, where he stayed for months and established cordial personal relations with the Prussian royal family.

Prince Józef never married; had two sons with two of his unmarried partners, the first one Józef Szczęsny Poniatowski (1791–1860) with the singer Zelia Sitańska and Karol Józef Maurycy Poniatowski (1809–1855) with married Zofia Czosnowska, by birth Countess Potocka.

Duchy of Warsaw and victory in the Austro-Polish War

Following French Emperor Napoleon I's victory at the Battle of Jena and the ensuing evacuation by Prussia of her Polish provinces, in November 1806 Poniatowski was asked by the Prussian king Frederick William III to assume the governorship of Warsaw, to which he agreed; he also assumed the command of the city's municipal guard and citizen militia forces organized by local residents. All of this turned out to be a short-lived Polish provisional authority, because quick succession of events on the European scene presented the Poles with new opportunities and forced upon them new choices.

At the end of that year Joachim Murat and his forces entered Warsaw and Poniatowski had to define his role within this new political reality. It took protracted negotiations with Murat (they liked each other and quickly became friends) and persuasion by Józef Wybicki (who urged the Prince to get on board, before the window of historic opportunity closes), but before the year was over Poniatowski was declared by Murat to be "chief of the military force" and was leading the military department on behalf of the French authorities. Dąbrowski, who was the choice of many Polish veterans of the Polish Legions and of the Insurrection, as well as Zajączek were bypassed, even though they both had served under Napoleon when Poniatowski was inactive. On 14 January 1807, by the Emperor's decree, the Warsaw Governing Commission was created under Stanisław Małachowski, and within this structure Poniatowski became officially Director of the Department of War and set about organizing the Polish army.

In July 1807 the Duchy of Warsaw was created. In its government Poniatowski on 7 October became Minister of War and Head of Army of the Duchy of Warsaw (minister wojny i naczelny wódz wojsk Ks. Warszawskiego), while Napoleon, not yet quite trusting him, left the supreme military command in Davout's hands until summer of 1808. Poniatowski officially became Commander in Chief on 21 March 1809. The Minister of War became completely devoted to the creation and development of this new, ostentatiously Polish army. The Duchy's army existed and operated under most difficult circumstances and its success depended largely on the military and political skills of the chief commander. For example, it was severely underfunded and most of the military units were kept by Napoleon outside of the country, to be used in numerous campaigns, which is why Prince Józef had a rather small force at his disposal during the war of 1809.

In spring of 1809 Poniatowski led his army against an Austrian invasion under the Archduke Ferdinand Karl Joseph of Austria-Este, in the war that was regarded by Austrian high command as a crucial element of their struggle with Napoleonic France. At the bloody Battle of Raszyn near Warsaw on 19 April, where he personally led his men in an infantry bayonet charge (throughout his career he did a number of these), Polish forces under Poniatowski's command fought to a standstill an Austrian force twice their number. Afterwards however decided not to defend Warsaw and withdrew with his units to the east bank of the Vistula River, to the fortified Praga suburb, which the Austrians attacked, but were defeated at Grochowo on 26 April. An Austrian division then crossed the Vistula again trying to pursue the Poles, but was routed on 2 May at Góra Kalwaria in a daring attack led by General Michał Sokolnicki. Ferdinand made a couple of attempts more, trying to establish a bridgehead on the other side of the Vistula, but those were defeated, which left the initiative in Poniatowski's hands. From there he quickly advanced south, staying close to the Vistula to control the situation and taking over large areas of Galicia, that is southern Poland that was controlled by Austria under the partitioning arrangement. On 14 May Lublin was taken, on the 18th fortified and vigorously defended Sandomierz. On the 20th the Zamość fortress was overpowered, where 2000 prisoners and 40 cannons were taken, and even further east Lwów was taken on 27 May. These military developments compelled the Austrians to withdraw from Warsaw — a counteroffensive by their main force resulted in the retaking of Sandomierz on 18 June.

But Poniatowski in the meantime moved west of the Vistula and on 5 July, the day of the Battle of Wagram, began from Radom, his new southbound offensive aimed at Kraków. He arrived there on 15 July, and while the demoralized and not capable of effective defense Austrians tried to turn the city over to the Russians, Poniatowski at this point was not to be outmaneuvered or intimidated: Seeing a Russian hussar cavalry unit in attack formation blocking the street leading to the bridge on the Vistula, he rode his raised up horse into them, so that several flipped as they were falling.

Most of the liberated lands, with the exception of the Lvov region, became incorporated into the Duchy through the peace treaty of 14 October 1809. Prince Józef himself, celebrated by the residents of the old royal capital of Poland, remained in Kraków until the end of December, supervising the provisional Galician government in existence from 2 June to 28 December. The Austrians kept demanding the return of Kraków and he felt that his presence there was the best assurance that the city would remain in Polish hands.

Napoleon's Russian campaign

In April 1811 Poniatowski went to Paris, where he represented the King of Saxony and Duke of Warsaw Frederick Augustus I at the baptism ceremonies of Napoleon's son. He stayed there for four months and worked with the Emperor and his generals on plans for the campaign against Russia. He tried to convince the French leaders that the southern route, through the current day Ukraine would provide the most benefits. Not only was the region warmer, Polish gentry from the Russian partition would join in, and possible Turkish action against Russia could be supported, which was the most advantageous theater for the upcoming war. Napoleon rejected the idea, as well as the back-up scenario, according to which Poniatowski would follow such a route alone with the Polish corps, hoping to take over these formerly Polish areas with the expected help from a Polish uprising planned there. For the Russian Campaign of 1812 Poniatowski became commander of V Corps of the Grande Armée — at nearly 100,000 strong Polish forces in the Grande Armée were the greatest Polish military effort before the 20th century.

The initial period of the offensive, when Poniatowski was placed under the direction of Jérôme Bonaparte, was wasted, but after Napoleon's brother left Poniatowski was briefly put in charge of Grande Armée's right wing. Fighting on the avant-garde on the advance to Moscow he distinguished himself at a number of battles. On 17 August at Smolensk he personally led his corps' assault on the city. On 7 September at Borodino the V Corps was involved in the daylong fight over the Utitza Mound, which was finally taken toward the evening, stormed by the entire corps led by Prince Józef again. On 14 September the Polish soldiers were the first ones to enter the Russian capital; by that time however Poniatowski, unlike Napoleon, was convinced that the campaign was doomed. The Polish corps fought then the battles at Chirikovo on 29 September and Vinkovo on 18 October, where Poniatowski saved Murat from a complete defeat by Kutuzov's forces.

Rearguarding the retreat of the Grande Armée, Poniatowski was badly injured during the Battle of Vyazma. He continued in active service for a few days, but his condition forced him to give his command to Józef Zajączek. He then continued the westbound trip in a carriage with two wounded aides, the Legion of the Vistula and Michel Claparède. At the Berezina crossing they barely avoided being captured by the Russians but finally, on 12 December, arrived in Warsaw.

German campaign of 1813 and death at Leipzig

After the disastrous retreat of Napoleon's army, and while recovering from his injuries, Poniatowski quickly undertook the rebuilding of the Polish army in order to replace the forces devastated by the Moscow campaign. When many Polish leaders began to waver in their allegiance to the French Emperor, Poniatowski resisted this change of opinion and remained faithful to Napoleon, even when Tsar Alexander I offered him amnesty and proposed future cooperation. With the new army only partially completed, on 5 February, as the Russian army was about to enter Warsaw, the Polish units moved out, not sure of their immediate purpose. Eventually they reached Kraków, where they stayed for a few weeks getting ready.

On 7 May, as the Russians were getting close again, Prince Józef and his army left Kraków, went through Bohemia, where, as the VIII Corps, they guarded the passes of the Bohemian mountains and defended the left bank of the Elbe River, to Saxony. The total forces with which he joined Napoleon during the armistice numbered 22,000, which included a small, separately operating Dąbrowski's division.

The corps fought major successful battles at Löbau on 9 September, and at Zedtlitz on 10 October, where General Pahlen attempted to stop their movement toward Leipzig, but was defeated in a cavalry charge led by Poniatowski. On 12 October he was about to sit down with Murat at the breakfast table, when they were surprised by enemy units. Poniatowski got on his horse, broke through (receiving a superficial wound in the arm) and returned with another timely cavalry charge, saving the situation. As a reward for his services, on 16 October during the Battle of Leipzig, Poniatowski was made a Marshal of the Empire and entrusted with the duty of covering the French Army's retreat. He defended Leipzig, losing half his corps in the attempt, finally falling back slowly upon a bridge over the river White Elster, near Leipzig. In the general confusion, the French blew up the bridge before he could reach it. Poniatowski tried to escape across the Elstermühlgraben (at modern Gottschedstrasse 42) but, badly injured and probably shot by his allies by mistake, drowned in the river.

Legacy

Poniatowski's cult developed after his death – it was a Polish version of the Napoleonic legend. His remains were transported to Poland in 1817 and buried in the cathedral on Kraków's Wawel Hill, where he lies beside Tadeusz Kościuszko and John III Sobieski.

In 1829 his monument by Bertel Thorvaldsen was erected in Warsaw. It was destroyed during World War II, but a recent copy, the Monument to Prince Józef Poniatowski, is still standing before the presidential palace in Warsaw.

Poniatowski never married and had only illegitimate issue. Among his living relatives is Elena Poniatowska, a Mexican journalist.

He is one of the figures immortalized in Jan Matejko's 1891 painting, Constitution of 3 May 1791.

He was an inspiration for Polish freedom fighters throughout a number of armed conflicts, but especially during the November Uprising of 1830, since many of its leaders had served under Poniatowski's command during the Napoleonic Wars. The Duchy of Warsaw, which Napoleon had created and Poniatowski defended, remained as a residual Polish state to the end of the Partitions period.

A Japanese manga, Ten no Hate made - Porando hishi, was written by Riyoko Ikeda at 1991, commemorating the life of Józef Poniatowski.

A Polish bomber squadron, named after Poniatowski, took part in aerial operations during the Second World War. It was 304 Sqn. RAF "Land of Silesia" Polish Bomber Squadron (Ziemi Śląskiej im. Ks. Józefa Poniatowskiego) which mainly flew Fairey Battle, Vickers Wellington, Vickers Warwick and Handley Page Halifax bombers. Their base airfield was mostly RAF Chivenor in Devon.

Welsh-Polish historian Norman Davies wrote:

See also
Stanisław August Poniatowski – Stanislaus Augustus
Poniatowski family

References

Attribution:
  Endnotes:
 Stanisław Kostka Bogusławski, Life of Prince Jòzef Poniatowski , Warsaw, 1831.
 Franciszek Paszkowski, Prince Józef Poniatowski , Kraków, 1898.
 Correspondence of Poniatowski, edited by E. Raczyński, Poznań, 1843.
 Bronisław Dembiński, Stanisław August and Prince Józef Poniatowski in the Light of Their Correspondence (in French), Lemberg, 1904.
 Szymon Askenazy, Prince Józef Poniatowski , Warsaw, 1905.

Further reading

 Józef Antoni Poniatowski, Mes souvenirs sur la campagne de 1792, Lemberg [Lwów], 1863.

Generals of the Polish–Lithuanian Commonwealth
1763 births
1813 deaths
18th-century Polish–Lithuanian military personnel
18th-century Austrian military personnel
Jozef Antoni
Polish commanders of the Napoleonic Wars
Polish generals
Politicians from the Duchy of Warsaw
Marshals of the First French Empire
Generals of the Kościuszko Uprising
Austrian military personnel
Kościuszko insurgents
People of the Polish–Russian War of 1792
Recipients of the Legion of Honour
Recipients of the Virtuti Militari
Austrian Poles
Polish expatriates in France
Military personnel killed in action
People from Innere Stadt
Burials at Wawel Cathedral
Polish legionnaires (Napoleonic period)
Polish Roman Catholics
Deaths by drowning
Names inscribed under the Arc de Triomphe
Recipients of the Order of the White Eagle (Poland)

Józef Poniatowski


İmam (Arapça: ) şu anlamlarda kullanılır:

 Cemaate namaz kıldıran kimse: İmam (İslâm)
 Müslümanlıkta mezhep kuran kimse: İmam (İslâm)
 Muhammed'den sonra onun vekillik görevini üslenen halîfelere verilen unvan: İmam (İslâm)
 Bâzı küçük İslâm devletlerinde devlet başkanı (İmam (politika))
 En önde bulunan kimse, önder (İmam (politika)).
 Halk edebiyatında bir nazım türünü ifâde eder: Duvaz
 Sütçü İmam, Kahramanmaraş'ın kurtuluş mücadelesini başlatan Türk lideri.

Filmler
 İmamın Gazabı, Yavuz Yalınkılıç'ın yönettiği 1967 tarihli Türk filmi.
 The İmam, İsmail Güneş'in yönettiği 2005 tarihli Türk filmi.

Ayrıca bakınız
 İmam-Hatip Lisesi

İmam (anlam ayrımı)


Gérard Franceschi (1915 - 2001), var en fransk fotograf. Han var cheffotograf på Louvre, da maleren Asger Jorn i 1961 fik øje på hans billeder til en udstilling i Paris, som viste billeder af kunst og skulpturer fra en gammel kirke. Franceschi blev så betaget af Jorns planer om Skandinavisk Institut for Sammenlignende Vandalisme, at han opsagde sit arbejde på Louvre og rejste til Danmark med Jorn, hvor de to samarbejdede om at udgive en række publikationer om nordisk folkekunst i kirker, museer og landskaber. Jorn var overbevist om, at den franske fotograf med datidens teknologi kunne dokumentere ældgammel kunst, før den forsvandt og blev glemt. Det blev til i alt syv bøger. Jorn hyrede Franceschi for egen regning til at tage billeder til et planlagt bogværk på 32 bind. Franceschi og Jorn arbejdede med projektet fra 1961 til 1965, da det sluttede før alle bøgerne var udgivet. En række forskere skulle skrive teksterne til bogserien, mens Jorn selv skulle være den kunstneriske redaktør, og P.V. Glob skulle tage sig af det videnskabelige.

Franceschi opholdt sig på Færøerne i fire måneder i 1969, hvor han tog billeder til bogen Færøerne, de magiske øer, som havde tekst på tre sprog: dansk, færøsk og engelsk.

Bibliografi
Oversigt over bøger, hvor Gérard Franceschi har taget billederne (oversigten er ikke komplet):

 Træskulpturer fra danske landsbykirker (1968)
 Færøerne. De magiske øer (1971)
 Skånes stenskulpturer (1995)
 Gérard Franceschi, Asger Jorn og Bente Magnus: Mennesker, guder og masker i nordisk jernalderkunst (Bind 1). Borgen.
 Gérard Franceschi, Asger Jorn og Bente Magnus: Fuglen, dyret og mennesket i nordisk jernalderkunst (Bind 2). Borgen.
 Gérard Franceschi, Asger Jorn, Tinna Mølbjerg og Jens Rosing: Samisk folkekunst. 309 sider. Borgen.

Privatliv
Gennem Jorn mødte han billedvæver og tekstilkunstner Inge Bjørn, som han dannede par med i 15 år og fik sønnerne Peter og Johannes med.

Referencer

Fotografer fra Frankrig

Gérard Franceschi


Svjetionik Rt Struga je svjetionik na vrhu strmih hridina na južnoj obali otoka Lastovo gdje istoimeni rt zatvara ulaz u Skrivenu Luku.

Zajedno sa svjetionicima Glavat i Sušac služi za sigurnost plovidbe u Lastovskom kanalu, a vidljiv je do Palagruže.

Zgrada svjetionika je prizemnica pravokutnog tlocrta, s četveroslivnim krovom iznad kojeg se uzdiže kula kružnog tlocrta s lanternom. Popločani prostor pred ulazom je cisterna, a izvan ograđenog prostora su pomoćne zgrade. Okrugla kamena kula svjetionika Struga visoka 17 m podignuta je 1818. godine. Pripada među najstarije svjetionike na hrvatskoj obali Jadrana.

Zaštita
Pod oznakom RST-1427-1996. zavedena je kao nepokretno kulturno dobro – pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "profana graditeljska baština".

Izvori

Struga
Zaštićene javne građevine u Dubrovačko-neretvanskoj županiji
Lastovo

Svjetionik Rt Struga


නුගේගොඩ යනු ශ්‍රී ලංකාවේ කොලඹ දිස්ත්‍රික්කයේ ඇති ජනාකීර්ණ නගරයකි.  එහි කොටසක් ශ්‍රී ජයවර්ධනපුර කෝට්ටේ මහ නගර සීමාවටත් කොටසක්  දෙහිවල ගල්කිස්ස මහ නගර සභා වල සීමාවටත් අයත්ය.

ඉතිහාසය

දශක කිහිපයකට කලින් කුඩා ගම්මානයක් පමණක් වුවත් මෑතකාලීනව විශාල සංවර්ධනයක් සහ දියුණුවක් පෙන්නුම් කර ඇත. මේ නිසා ඉදිකිරීම් සංඛ්යාවෙහි විශාල වර්ධනයක් සිඩුවී ඇති අතර තුරුලතා සහ ස්වභාවික පරිසරය විශාල ලෙස අඩුවී ඇත. වෙල්යායවල් සහ වෙනත් කෘශිකාර්මික බිම් මෑතක් වනතුරු (1990 මුල් භාගය තෙක්)දක්නට ලැබුනත් දැන් ඒවා විශාල වශයෙන් ඉදිකිරීම් හා සංවර්ධන කටයුතු සඳහා යොදාගෙන ඇත.
වර්තමානයේ සාන්ත ජෝන් විද්‍යාලය,  අනුලා විද්‍යාලය සහ  ජනප්‍රිය රොටරි ආයතනය වැනි අධ්යාපන ආයතන විශාල ප්‍රමාණයක් නුගේගොඩ පවත්වාගෙන යනු ලබයි.

2007  නොවැම්බර් 29 වැනිදා නුගේගොඩ සිදුවූ බෝම්බ පිපුරුමෙන් සිවිල් වැසියන් 25 ක් ජීවිතක්ෂයට පත්වූ අතර 50කට වැඩි ගණනක් තුවාල ලැබූහ. මෙය එල්.ටී.ටී.ඊ. ත්‍රස්ත සංවිධානය මගින් සිදුකරන ලද්දකි. ආරක්ශක අමාත්‍යංශය පවසන පරිදි කඩසාප්පු හා පෞද්ගලික රථවාහන විශාල සංඛ්‍යාවකට හානි සිදුවිය.

2009 ජනවාරි 23 වැනි දින අලුතින් ඉදිවූ ගුවන් පාලම මහජනයාට විවෘත කරන ලදී.

ආර්ථිකය

උත්සව සමයන්හිදී නුගේගොඩ පාරිභෝගිකයන්ගෙන් පිරී ඉතිරී යයි.  ප්‍රසිද්ධ බෝ ගහ හන්දිය අසල ඇඳුම් කඩ සඳහා නුගේගොඩ ප්‍රසිද්ධය.  ලංකාවේ ප්‍රධාන පොත්හල් ජාලයක් වන සරසවි සමූහයේ ප්‍රධාන ශාඛාව ඇත්තේද නුගේගොඩය. නුගේගොඩ පොලද ලන්කාවෙ ඇති ප්‍රධාන පොලකි. විවිධ වර්ගයේ එලවලු, පළතුරු, මසුන් සහ මස් වර්ග එහිදී ලබාගත හැකි අතර සතියේ සෑම දිනකම විවුර්තව පවතී.  නුගේගොඩට යාබද දෙල්කඳ ඇති සති පොලද ලංකාවෙ ප්‍රධාන පොලකි. හයිලෙවල් මාවත දෙපස පවත්වන මෙම පොලෙන් ඕනම වර්ගයක කෘශි නිශ්පාදනයක් මිලට ගැනීමේ හැකියාව පවතී.

නුගේගොඩට අයත් මිරිහාන කොට්ඨාශයේ මිරිහාන පොලිස් ස්ථානය පිහිටා තිබේ. ශ්‍රී ලංකා පොලීසියේ සන්නිවේදන අංශයේ මූලස්ථානය මෙන්ම බස්නාහිර දකුණ නියෝජ්‍ය පොලිස්පති කාර්යාලය හා නුගේගොඩ ජ්‍යෙශ්ඨ පොලිස් අධිකාරි කාර්යාලයද මිරිහානේ පිහිටා ඇත.

අධ්‍යාපනය
ශ්‍රී ලංකා විවෘත විශ්ව විද්‍යාලය නුගේගොඩ අසල නාවල පිහිටා තිබෙන අතර දිවයිනේ ප්‍රධානතම විශ්ව විද්‍යාලයක් වන ශ්‍රී ජයවර්ධනපුර විශ්වවිද්‍යාලය ද නුගේගොඩ අසල පිහිටා තිබේ. මේ ප්‍රදේශයේ පාසල්ද විශාල සංඛයාවක් දක්නට ඇත.

 ශාන්ත ජෝසෆ් පිරිමි විදුහල
 අනුලා විද්‍යාලය
 ශාන්ත ජෝසෆ් කාන්තා විදුහල
 ශාන්ත ජෝන් විද්‍යාලය

මූලාශ්‍ර

ශ්‍රී ලංකාවේ නගර සහ ගම්මාන
ශ්‍රී ලංකාවේ බස්නාහිර පළාතේ ජනාකීර්ණ ප්‍රදේශ

නුගේගොඩ


Picard dili, Nord-Pas-de-Calais, Picardie ve Valonya'da konuşulan bir Romen dilidir.

Audio
http://ches.diseux.free.fr/sons/d85.mp3
http://ches.diseux.free.fr/diri/dir85.htm
Centre de Ressources pour la Description de l'Oral (CRDO) ( http://www.language-archives.org/language/pcd  )

Hauts-de-France
Valonya
Romen dilleri
Doğal diller
Bilgi kutusu bulunmayan sayfalar

Picard dili


Eyyübiye, Şanlıurfa iline bağlı bir ilçedir.

Tarihçe
12 Kasım 2012'de TBMM'de kabul edilen 6360 sayılı kanun ile Şanlıurfa merkez ilçesinin üçe bölünmesi sonucu ilçe olmuştur.

379.852 kişilik nüfusuyla Şanlıurfa'nın en kalabalık ikinci ilçesidir. İlçe adını İslam dini Peygamberi Eyyub'den almaktadır. Burada hastalığında çile çektiğine inanılan mekanı türbe haline getirilmiştir.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar
 T.C. Eyyübiye Belediyesi
 T.C. Eyyübiye Kaymakamlığı

Eyyübiye


ياكوفليف ياك-25 (روسية:Яковлева Як-25) (لقب الناتو: «فلاش لايت-إيه»، «ماندريك» Mandrake، Flashlight-A على التوالي) هي طائرة حربية اعتراضية وطائرة استطلاع نفاثة من تصميم مكتب ياكوفليف في الاتحاد السوفيتي.

المواصفات

الصفات العامة
 الطاقم: 1.
 الطول: 15.67 متر.
 المسافة بين الجناحين: 10.94 متر.
 الارتفاع: 4.4 متر.
 مساحة الأجنحة: 28.94 متر².
 الوزن فارغة: 5,675 كغم.
 الوزن محملة: 8,675 كغم.
 أقصى وزن: 9,450 كغم.
 المحرك: محركين نفاثين من نوع تومانسكي أر.دي-9 يعطي كل منهما قوة دفع 23 كيلو نيوتن.

الأداء
 السرعة القصوى: ماخ 1.03 (1.090 كيلومتر/ساعة).
 المدى: 2,700 كيلومتر مزودة بخزانات وقود خارجية.
 أقصى ارتفاع: 45.200 متر.
 معدل الصعود: 30 متر/ثانية
 الحمل على الأجنحة: 327 كغم/متر².
 النسبة دفع-وزن: 0.53

التسليح
 رشاشين نودلمان إن-37 37 مم يحمل كل منهما 50 طلقة.

مراجع

انظر أيضا
 ياكوفليف

طائرات اعتراضية
طائرات عسكرية 1950–1959
طائرات مقاتلة سوفيتية 1950–1959
طائرات نفاثة ثنائية المحركات
طائرات ياكوفليف
قاذفات قنابل سوفيتية 1950–1959
قاذفة قنابل تكتيكية
طائرات ذات أجنحة وسطية
طائرات حلقت لأول مرة عام 1952

ياكوفليف ياك-25


Levin Rudolph von der Schulenburg (* 23. Oktober 1727 in Tucheim; † 22. September 1788 in Berlin) war ein preußischer Offizier, zuletzt Generalleutnant sowie wirklicher Geheimer Staats- und Kriegsminister. Zudem war er Chef des Minitärdepartements des Generaldirektoriums und Direktor des 3. Departements des Oberkriegskollegiums.

Leben
Seine Eltern waren der preußische Hof- und Legationsrat Levin Dietrich von der Schulenburg (1678–1743) und dessen Ehefrau Katharine Sophie, geborene von der Asseburg (1686–1780) aus dem Hause Meisdorf-Falkenstein. Der Vater war Kapitularherr der Liebfrauenkirche Halberstadt und Erbherr auf Tucheim. Der Generalmajor August Ferdinand von der Schulenburg war sein Bruder.

Schulenburg trat 1743 als Gefreiterkorporal in das Infanterieregiment "von Kalckstein" Nr. 25 der Preußischen Armee ein. Dort wurde er 1750 Secondeleutnant. Mit Beginn des Siebenjährigen Krieges wurde er Generaladjutant des Generalfeldmarschalls Christoph Wilhelm von Kalckstein und beteiligte sich an den Schlachten von Roßbach, Leuthen, Zorndorf, Liegnitz und Torgau. Danach kam er in das Gefolge Friedrichs II. Er wurde im Januar 1758 zum Hauptmann und Flügeladjutant des Königs ernannt. Am 15. August 1760 wurde er zum Major befördert.

Nach dem Krieg wurde er im August 1767 zum Oberstleutnant ernannt, am 14. Juli 1771 zum Oberst. Als es 1778 zum Bayerischen Erbfolgekrieg kam, war er bei der königlichen Armee für die Verpflegung zuständig. 1779 wurde er Nachfolger des Generalleutnants Carl Heinrich von Wedel als Chef des Departements für das Nachschubwesen im Generaldirektorium, zudem wurde er Direktor des Waisenhauses in Potsdam. Am 18. Juni 1779 erfolgte seine Ernennung zum Generalmajor sowie am 20. Mai 1787 die zum Generalleutnant. Am 25. Juni des Jahres wurde er zum Chef des 3. Departements des Oberkriegskollegiums. Wenige Tage darauf wurde er auch zum Geheimen Staats- und Kriegsminister ernannt.

Familie
Er war mit Wilhelmine Caroline, geborene von Zinnow (* 18. Juli 1752; † 7. März 1800), der Tochter des Geheimen Finanzrates Johann (Joachim) Christoph Zinnow (1710–1760) verheiratet. Die Ehe wurde 1768 kinderlos geschieden.

Sie heiratete 1772 den Rittmeister Philipp Friedrich August Wilhelm von Briest (* 3. Oktober 1749; † 7. Januar 1822). Aus der Ehe ging die später bekannte Schriftstellerin Caroline de la Motte Fouqué hervor.

Literatur

 Johann Friedrich Danneil: Das Geschlecht der von der Schulenburg. Band 3, Salzwedel 1847, S. 17, Stammbaum
 Kurt von Priesdorff: Soldatisches Führertum. Band 2, Hanseatische Verlagsanstalt Hamburg, o. O. [Hamburg], o. J. [1937], , S. 141–143, Nr. 659.

Weblinks
 Lewin Rudolph von der Schulenburg im Projekt "Berliner Klassik" der Berlin-Brandenburgischen Akademie der Wissenschaften

Kriegsminister (Preußen)
Regimentsinhaber der Frühen Neuzeit
General der Frühen Neuzeit (Brandenburg-Preußen)
Person im Siebenjährigen Krieg (Preußen)
Levin Rudolph
Deutscher
Geboren 1727
Gestorben 1788
Mann

Levin Rudolph von der Schulenburg


Heinz Hinners (* 26. Juli 1912 in Bremen; † 5. März 1990 in Bremen) war ein Ortsamtsleiter und Politiker (SPD) aus Bremen und er war Mitglied der Bremischen Bürgerschaft.

Biografie

Ausbildung und Beruf
Hinners war als Nachfolger von Georg Schumacher (SPD) von 1948 bis 1975 Leiter des Ortsamtes von Osterholz und er wurde nach 27 Dienstjahren von Gero Rosik (SPD) abgelöst.

Politik
Hinners war Mitglied der SPD in Bremen in einem Ortsverein in Osterholz.

Er war von 1955 bis 1967 für die SPD zwölf Jahre lang Mitglied der Bremischen Bürgerschaft und in verschiedene Deputationen und Ausschüssen der Bürgerschaft tätig und Sprecher der  Baudeputation. Da er Ortsamtleiter bleiben wollte, konnte er ab 1967 wegen der dann geltenden Regelung der Unvereinbarkeit von Amt oder Bürgerschaftsmandat nicht wieder zum Mitglied der Bürgerschaft gewählt werden.

Als Ortsamtleiter war er in den 1960/70er Jahren maßgeblich beteiligt bei der Entstehung des Ortsteiles und der Großsiedlung Blockdiek. Er koordinierte die Interessengemeinschaft Blockdiek (IgBl), in der anfänglich Vertreter von neun Organisationen und Vereinen mitwirkten. Auch der Bau der Gesamtschule Bremen-Ost (GSO) an der Walliser Straße ging auf Grund seine und die des Bürgerschaftsabgeordneten Ewald Launspach (SPD) zurück.

Weitere Mitgliedschaften
Hinners hat 1945 den Turn- und Sportvereins Osterholz-Tenever wieder neu mitbegründet und aufgebaut. Er war seit 1945 längere Zeit Vorsitzender des Großvereins.

Ehrungen
Der Heinz-Hinners-Platz in Bremen Alt-Osterholz wurde nach ihm benannt.

Quellen
 Norbert Korfmacher: Mitgliederverzeichnis der Bremischen Bürgerschaft 1946 bis 1996 (= Kommunalpolitik. Band 1). LIT, Münster 1997, ISBN 3-8258-3212-0.

Mitglied der Bremischen Bürgerschaft (ab 1945)
SPD-Mitglied
Person (Osterholz, Bremen)
Deutscher
Geboren 1912
Gestorben 1990
Mann

Heinz Hinners


La Peau d'un espion () est un film allemand réalisé par Harald Braun et sorti en 1960.

Synopsis
Helen Cuttler est une jeune journaliste déterminée à enquêter sur les stars et les starlettes. Elle est prête à tout pour sa carrière. Elle postule comme hôtesse de l'air dans une compagnie aérienne de luxe, et son nouveau travail s'avère être un tremplin. Elle sauve le président des États-Unis d'une situation difficile, ce qui lui vaut un emploi dans le service diplomatique. Elle est autorisée à représenter l'Allemagne dans le monde entier en tant qu'ambassadrice.

Fiche technique
 Titre original :
 Titre anglais :
 Réalisation : Harald Braun
 Scénario : Harald Braun et Rolf Thiele, d'après un roman de Hans Wolfgang
 Production : Filmaufbau
 Photographie : Friedl Behn-Grund
 Musique : Werner Eisbrenner
 Montage : Caspar van den Berg
 Durée : 114 minutes
 Date de sortie :  (Allemagne)

Distribution
Nadja Tiller : Helen Cuttler
Hansjörg Felmy : Jan Möller
James Robertson Justice : Robert Morrison
Irene von Meyendorff : Ruth Ryan
Günther Schramm : Jim Cowler
Joseph Offenbach : Monsieur Labiche
Ilse Trautschold
Harald Maresch : Burgsteller
Martin Berliner : Bill Clark
Brigitte Rau : Dorothy, secrétaire
Hans Leibelt : le Président
Eva Pflug : Miss Caldwell
Walter Tarrach :Protokollchef
Ingeborg Wellmann
Käte Alving
Heinz Spitzner
Hans Paetsch
Wilhelm Borchert : le Ministre

Notes et références

Liens externes

Film allemand sorti en 1960
Film dramatique allemand
Film allemand en noir et blanc
Film réalisé par Harald Braun

La Peau d'un espion


Pedro Almodóvar (d. 24 Eylül 1949), İspanyol film yönetmeni. Uluslararası alanda tanınmış film yönetmenlerinden olan Almadóvar, filmlerinde melodram öğeleri sıklıkla kullanmaktadır. Filmleri, kompleks anlatımlar, popüler kültür, popüler şarkılar, güçlü renkler ve kuvvetli bir dekor anlayışıyla göze çarpmaktadır.

Filmografi

Kaynakça

1949 doğumlular
İspanyol film yönetmenleri
İspanya'da LGBT kişiler
İspanyol senaristler
LGBT yönetmenler
En İyi Özgün Senaryo Akademi Ödülü sahipleri
César Ödülü sahipleri
Goya Ödülü sahipleri
Cannes Film Festivali En İyi Yönetmen Ödülü sahipleri
Cannes Film Festivali En İyi Senaryo Ödülü sahipleri
En İyi Özgün Senaryo Goya Ödülü sahipleri
En İyi Yönetmen Los Angeles Sinema Eleştirmenleri Derneği Ödülü sahipleri
En İyi Özgün Senaryo Satellite Ödülü sahipleri
Yaşayan insanlar
BAFTA En İyi Yönetmen Ödülü sahipleri
BAFTA En İyi Özgün Senaryo Ödülü sahipleri
BAFTA Ödülü sahipleri
Satellite Ödülü sahipleri
En İyi Yönetmen Goya Ödülü sahipleri
Yaşam Boyu Başarı Altın Aslan Ödülü sahipleri
En İyi Uluslararası Film Akademi Ödülü sahibi yönetmenler

Pedro Almodóvar


Warren David Kiefer (auch bekannt als Lorenzo Sabatini; * 1929 in Rochelle Park, New Jersey; † 1995 in Buenos Aires) war ein US-amerikanischer Autor, Filmregisseur und Drehbuchautor.

Leben
Kiefer studierte an der University of New Mexico. 1958 wurde bei Random House sein zusammen mit Harry Middleton geschriebener erster Roman Pax unter dem Pseudonym "Middleton Kiefer" veröffentlicht. Bald darauf verließ Kiefer Familien, Beschäftigung und Heimat und ging nach Italien. Kiefer ließ sich in Rom nieder, heiratete eine Argentinierin und nahm als Künstlernamen den an den italienischen Manieristen Lorenzo Sabbatini angelehnten an. Mit diesem Namen zeichnete er für einen ersten Film in Zusammenarbeit mit Michael Reeves, in dem Donald Sutherland seine erste Filmrolle spielte. 1968 und 1970 drehte er zwei weitere Filme; daneben entstand noch ein Drehbuch für Denys McCoy.

Anschließend wandte er sich wieder der Literatur zu. 1972 erschien sein zweiter Roman The Lingala Code, 1976 The Pontius Pilate Papers und im Folgejahr The Kidnappers, der in Argentinien spielt, wohin Kiefer sich mit seiner Frau begab und noch mehrere Werke schrieb.

Veröffentlichungen
 mit Harry Middleton: Pax. 1958.
 The Lingala Code. Random House 1972, ISBN 0-394-47956-4. (deutsch: Der Lingala Code. Heyne, München 1977, ISBN 3-453-82001-0)
 The Pontius Pilate Papers. Hamish Hamilton 1976, ISBN 0-241-89485-9.
 The Kidnappers. Harper & Row 1977, ISBN 0-06-012368-0.
 Perpignon Exchange. Dutton Adult 1990, ISBN 1-55611-227-0.
 Outlaw. Signet 1991, ISBN 0-451-16954-9.
 The Stanton Succession. Dutton Adult 1992, ISBN 1-55611-282-3. (deutsch: Der dritte Kandidat. Bastei-Lübbe 1993, ISBN 3-404-13503-2)

Filmografie (Auswahl)

Regie
 1964: Il castello dei morti vivi (Ko-Regie)
 1968: Schach der Mafia (Scacco alla mafia) (& Drehbuch)
 1970: Mademoiselle de Sade e i suoi vizi (& Drehbuch)

Drehbuch
 1965: Vergeltung in Catano (Tierra de fuego)
 1968: Die letzte Rechnung zahlst du selbst (Al di là della legge)
 1971: The Last Rebel

Weblinks

Einzelnachweise

Autor
Drehbuchautor
Filmregisseur
US-Amerikaner
Geboren 1929
Gestorben 1995
Mann

Warren Kiefer


SC Sagamihara (SC相模原), er en japansk professionel fodboldklub, baseret i Sagamihara, og de spiller i J3 League.

Historiske slutplaceringer

Nuværende trup
Pr. 10. september 2019.

Noter

Eksterne henvisninger
 J.League

Fodboldklubber i Japan

SC Sagamihara


أهم الحوادث التي ظهرت في مسرح أحداث الشرق الأوسط خلال الحرب العالمية الثانية كانت بإشراف وتنفيذ قوات الشرق الأوسط البريطانية التي مثّلت قوات الحلفاء في منطقة جنوب غرب آسيا وشمال أفريقيا أثناء الحرب العالمية الثانية.

كانت منطقة الشرق الأوسط هادئة نسبياً في الشهور الأولى من الحرب العالمية الثانية، وعقب هجوم إيطاليا الفاشية على فرنسا وبريطانيا في 10 حزيران 1940؛ غدت منطقة الشرق الأوسط وحوض البحر المتوسط الساحة الرئيسية للحرب، واستمر ذلك حتى دخول الجيش الثامن التابع لدول الكومنولث إلى تونس بعد عبورها أراضي ليبيا، في شباط 1943 سلم الجيش الثامن التابع لدول الكومنولث منطقة الشرق الأوسط لمركز قيادة قوات الحلفاء، وعادت المنطقة إلى الهدوء حتى نهاية الحرب.

نظرة عامة
اعتقد الحلفاء في البدء أن منطقة الشرق الأوسط مرشحة لتكون ساحة أساسية للحرب نظراً لأنها ضمن أطماع التوسع لألمانيا النازية، وسرعان ما اتضح أن تكهناتهم كانت خاطئة، إلا أن ذلك لم يمنعهم من زيادة توسعهم في الأراضي الشرق أوسطية، وفي تلك الأثناء كان هنالك صراعات دائرة بين قوات فرنسا فيشي وبين سكان سوريا ولبنان وصراع في العراق عرف بسم الحرب الأنجلو عراقية (ثورة رشيد عالي الكيلاني).

فاقت أعداد مقاتلي الجيش الإيطالي في شمال أفريقيا أعداد قوات الحلفاء، إلا أن قوات الحلفاء تمكنت من هزيمتهم والاستيلاء على مستعمراتهم في الصومال وأثيوبيا، وبحلول فبراير 1941 كانت قوات الحلفاء قريبة جداً من هزيمة القوات الإيطالية في آخر معاقلهم في ليبيا، وبينما كان الصراع مستعراً في ليبيا، كانت قوات المحور تهاجم اليونان، فأمر الجنرال أرشيبالد ويفل بوقف التقدم في ليبيا والتوجه نحو اليونان، ورغم كل الجهود وقعت اليونان تحت سيطرة قوات المحور.

حملة البلقان وجزر اليونان
في نهاية عام 1940 هاجمت إيطاليا أراضي اليونان عبر ألبانيا، وأشعلت هذه الهجمة الحرب الإيطالية اليونانية، واستطاعت القوات اليونانية دحر الإيطالين في ربيع عام 1941، إلا أن التدخل الألماني في اليونان حسم الأمر، وقد غزت ألمانيا النازية في الوقت نفسه أراضي يوغوسلافيا، ترددت اليونان كثيراً في السماح لقوات الحلفاء بدخول أراضيها نظرا لعدم مقدرة بريطانيا على تخصيص قوات كافية للفوز في هذه الحرب، وقد ساهم سقوط بلغاريا في يد الألمان إلى تحفيز قوات الحلفاء إلى الاهتمام بإرسال جيش إلى اليونان أكثر، لأن مطامع الألمان في اليونان غدت واضحة.

عقب وصولهم إلى اليونان؛ احتشدت قوات الحلفاء في جزيرة كريت، واتخذت وضعية الدفاع، وقد استشعرت القوات الألمانية وجود ثغرات دفاعية في صفوف قوات الحلفاء وقامت بشن حملة اجتياح جريئة شكلت أكبر وآخر هجوم جوي ألماني في تاريخ الحرب العالمية الثانية؛ صاحبه توغل بري وإنزالات في عدد من النقاط على طول جزيرة كريت وهنالك وقعت معركة كريت، وقد منيت القوات الألمانية في البداية بهزيمة كبيرة وفقدت جميع المواقع ما عدا موقعاً واحداً استطاعت الصمود فيه، وكان هذا الموقع الوحيد؛ بالإضافة إلى التعزيزات التي جاءت لاحقاً؛ كافياً لقلب الوضع وتم للألمان الانتصار في المعركة والسيطرة على كامل الجزيرة في حزيران 1941.

شرق أفريقيا
في 4 أغسطس 1940 هاجمت القوات الإيطالية المستعمرات البريطانية في الصومال، واستولت على مدينة بربرة التي كانت عاصمة المستعمرة آنذاك في 19 أغسطس 1940، كما شنت القوات الإيطالية هجمات على الحدود السودانية والكينية، في 19 يناير 1941 قامت قوات الكومنويلث البريطانية بشن هجمات انطلاقاً من السودان وكينيا وسؤعانما تراجع النفوذ الإيطالي، وفي 6 مايو من ذات العام سقطت أديس أبابا من يد القوات الأيطالية لتتبعها كامل الأراضي التي احتلتها بحلول 27 نوفمبر.

الشرق الأوسط
في مارس من عام 1942 وصلت الوحدة العاشرة من مشاة الجيش البريطاني (التي كانت متمركزة في الهند) إلى العراق، ظهرت التكهنات بأن تكون منطقة الشرق الأوسط ساحة إستراتيجية للحرب، ولكن في 1942 باتت قوات الحلفاء غير متأكدة من استمرارية بقائها في المنطقة، وقبل معركتي ستالينغراد والعلمين كانت قوات الحلفاء تخشى اجتياح الألمان للمنطقة عبر أراضي تركيا أو عبر مصر بعد هزيمة الوحدة الثامنة المتمركزة هناك، وشكلت قناة السويس وأراضي سيناء موقعاً استراتيجياً خشيت القوات البريطانية خسارته.

فلسطين
بالرغم من أن بعض الفلسطيين تطوعوا للقتال مع القوات البريطانية التي كانت آنذاك منتدبة على الأراضي الفلسطينية؛ إلا أن الغالبية رأت في انتصار قوات المحور سبيل الخلاص من الاستعمار البريطاني ونيل الاستقلال، حتى ان الشيخ أمين الحسيني أعلن الجهاد ضد القوات البريطانية في 25 نوفمبر 1941 وسرعان ما تم نفيه إلى خارج البلاد.

كانت القوات البريطانية حريصة على كسب ود العرب فهم سكان أراضي مصر وبلاد الشام ولم ترد لهم التعاون مع قوات المحور، وكانت تعلم أن قضية هجرة اليهود إلى فلسطين والظلم الذي أظهرته في إدارتها للدول المنتدبة سيجعل من مهمتها في استرضاء العرب أصعب، لذلك حاولت التقليل من وتيرة هجرة يهود أوروبا لفترة وجيزة لإظهار حسن النية وكسب الدعم.

العراق
نال العراق استقلالاً مشروطاً من الاستعمار البريطاني، واشترطت بريطانيا إبقاء قواعد قواتها في العراق؛ الأمر الذي أثار استياء العراقيين ورئيس وزرائهم رشيد عالي الكيلاني، وفي مطلع عام 1941 أمر الكيلاني القوات البريطانية بالخروج من البلاد في ما عرف بسم ثورة مايس أو ثورة رشيد عالي الكيلاني.

كان العراق تحت وصاية الأمير عبد الإله بن علي الهاشمي المناصر للبريطانيين، وكان عبد الإله خال الملك فيصل وريث عرش العراق وحكم عبد الإله العراق بالوصاية وحاول التصدي لنداء الكيلاني وحكومة الإنقاذ الوطني.

ونتيجة هذه التوجهات السياسية الوطنية وعقب ثورة مايس فرض حصار اقتصادي شديد على العراق من قبل بريطانيا. وصل اسماع الوصي على العرش عبد الأله بان الكيلاني يدبر لاقصائه عن وصاية عرش العراق فهرب عبد الاله وغادر العراق مما فسح المجال لتنصيب الشريف شرف وصيا على العرش بدلا عن سمو عبد الاله. نتيجة لهذه الأحداث نزلت القوات البريطانية في البصرة وتوجهت نحو بغداد ما حدى بالكيلاني للجوء إلى المملكة العربية السعودية.

الحرب الأنجو-عراقية
كانت أكبر قواعد القوات البريطانية موجودة في البصرة والحبانية، وفي 30 أبريل 1941 حاصرت القوات العراقية القاعدة الجوية الملكية في الحبانية، وسرعانما جاءت إمدادات عسكرية للقوات البريطانية ووصلت وحدة (قوات العراق) البريطانية بقيادة الجنرال إدوارد كوينان، واستطاعت هزيمة القوات العراقية القليلة الخبرة والتدريب، واستمر زحف قوات العرق البريطانية حتى وصلت بغداد، الأمر الذي دفع عالي الكيلاني إلى اللجوء إلى ألمانيا وأدى إلى توقيع هدنة سمحت ببقاء القوات البريطانية في العراق وتامين قواعدهم هناك.

البحرين والسعودية

في اليوم 18 من شهر أكتوبر من عام 1940 وفي أثناء الحرب العالمية الثانية قامت القوة الجوية الإيطالية التابعة للمملكة الإيطالية بالإغارة على مصافي النفط في البحرين والسعودية لقطع إمدادات الوقود عن القوات البريطانية في الشرق الأوسط وشمال أفريقيا.

مراجع

انظر أيضا
 قائمة نزاعات الشرق الأوسط الحديثة

تاريخ الشرق الأوسط
مسرح عمليات الشرق الأوسط في الحرب العالمية الثانية
مسرح عمليات المتوسط والشرق الأوسط في الحرب العالمية الثانية
نزاعات الشرق الأوسط


Navy Yard es una estación subterránea en la línea Verde del Metro de Washington, administrada por la Autoridad de Tránsito del Área Metropolitana de Washington. La estación se encuentra localizada en el barrio Navy Yard/Near Southeast con entradas entre la Calle M y Half Street y la Avenida Nueva Jersey en Washington D. C..

Conexiones de autobuses
 WMATA Metrobus
 DC Circulator
 MTA Maryland Commuter Bus
 OmniRide Commuter

Referencias

Enlaces externos

 WMATA: Navy Yard Station
 StationMasters Online: Navy Yard Station
 Half Street entrance from Google Maps Street View
 New Jersey Avenue entrance from Google Map Street View

Estaciones de Metro de Estados Unidos inauguradas en 1991
Estaciones de la línea Verde (Metro de Washington)

Navy Yard (Metro de Washington)


Tamasaburo (Künstlername von Kim Liersch; * 3. Januar 1989) ist eine deutsche Comiczeichnerin, Illustratorin und 2D Animatorin. Sie zeichnet im unter anderem im Mangastil und arbeitet dabei oft mit mehreren Autoren zusammen. Sie lebt in Deutschland in Wuppertal.

Werke
 Wish's may come true (2006, im Shinkan Special enthalten, gemeinsam mit Roda Makmod)
 Bad, really bad (2006, im zweiten Band von Manga-Mixx enthalten, gemeinsam mit Roda Makmod)
 Fight! (2009, im sechsten Band von Paper Theatre enthalten, gemeinsam mit Roda Makmod)
 Kentaro (2009, 1 Band, bei Carlsen)
 Odessa Twins (2011, bei Carlsen, gemeinsam mit Stefan Brönneke)
 Soul Sanctum (2011 bis 2012, 2 Bände bei EMA, gemeinsam mit René Paulesich)
 Das Liberi-Projekt (2016 bei Carlsen, 3 Bände)

Weblinks
 Tamasaburo bei Deutscher Comic Guide

Einzelnachweise

Comic-Zeichner (Deutschland)
Pseudonym
Deutscher
Geboren 1989
Frau

Tamasaburo


تتكلم هذه المقالة عن توجهات الأديان نحو السلوكيات والأخلاقيات الجنسية. للحصول على نظرة شاملة حول توجهات الثقافات المختلفة نحو الجنس يمكنك الرجوع إلى هذه المقالة الجنس.

الأخلاقيات الجنسية تنوعت كثيراً عبر التاريخ وبين الثقافات المختلفة. إن الطباع الجنسية لمجتمع معين قد ترتبط بمعتقداته الدينية وظروفه الاجتماعية والبيئية. إن السلوك الجنسي والتكاثر عنصران مهمان في عملية التفاعل الإنساني والاجتماعي حول العالم.

الأديان الإبراهيمية

اليهودية
في اليهودية تختلف في الآراء، فهناك الليبرالية، والتقليدية والحيادية في وجهات النظر، اليهود الأرثوذكس عادةً يرون العلاقات المثلية «كفاحشة»، والشهوة المثلية «سلوك غير طبيعي»، أما الماسورتيين أو المتحفطيين فهم لا يقبلون في أن يكون المثليين «علناً»، في أن يكونوا «علماء في الدين»، ولكن لا يرون الشهوة المثلية «كفاحشة»، ولكن يعتبرون الجنس المثلي يساوي خرق لأي جزء من الوصاية الدينية اليهودية، أما الإصلاحيين متقبلين للمثليين والجنس المثلي.

المسيحية
تعتبر المسيحية تقليديًا أي نوع من الجنس المانع للتكاثر وخارج إطار الزواج «فاحشًا»، لكن هناك وجهات نظر قليلة حيادية وليبرالية. إلا أن المسيحيين المتقيّدين بتطبيق دينهم يصرون على أن العلاقات المثليية خطيئة.

رومية 23:1-31

«23وَأَبْدَلُوا مَجْدَ اللهِ الَّذِي لاَ يَفْنَى بِشِبْهِ صُورَةِ الإِنْسَانِ الَّذِي يَفْنَى، وَالطُّيُورِ، وَالدَّوَابِّ، وَالزَّحَّافَاتِ. 24لِذلِكَ أَسْلَمَهُمُ اللهُ أَيْضًا فِي شَهَوَاتِ قُلُوبِهِمْ إِلَى النَّجَاسَةِ، لإِهَانَةِ أَجْسَادِهِمْ بَيْنَ ذَوَاتِهِمِ. 25الَّذِينَ اسْتَبْدَلُوا حَقَّ اللهِ بِالْكَذِبِ، وَاتَّقَوْا وَعَبَدُوا الْمَخْلُوقَ دُونَ الْخَالِقِ، الَّذِي هُوَ مُبَارَكٌ إِلَى الأَبَدِ. آمِينَ. 26لِذلِكَ أَسْلَمَهُمُ اللهُ إِلَى أَهْوَاءِ الْهَوَانِ، لأَنَّ إِنَاثَهُمُ اسْتَبْدَلْنَ الاسْتِعْمَالَ الطَّبِيعِيَّ بِالَّذِي عَلَى خِلاَفِ الطَّبِيعَةِ، 27وَكَذلِكَ الذُّكُورُ أَيْضًا تَارِكِينَ اسْتِعْمَالَ الأُنْثَى الطَّبِيعِيَّ، اشْتَعَلُوا بِشَهْوَتِهِمْ بَعْضِهِمْ لِبَعْضٍ، فَاعِلِينَ الْفَحْشَاءَ ذُكُورًا بِذُكُورٍ، وَنَائِلِينَ فِي أَنْفُسِهِمْ جَزَاءَ ضَلاَلِهِمِ الْمُحِقَّ. 28وَكَمَا لَمْ يَسْتَحْسِنُوا أَنْ يُبْقُوا اللهَ فِي مَعْرِفَتِهِمْ، أَسْلَمَهُمُ اللهُ إِلَى ذِهْنٍ مَرْفُوضٍ لِيَفْعَلُوا مَا لاَ يَلِيقُ. 29مَمْلُوئِينَ مِنْ كُلِّ إِثْمٍ وَزِنًا وَشَرّ وَطَمَعٍ وَخُبْثٍ، مَشْحُونِينَ حَسَدًا وَقَتْلاً وَخِصَامًا وَمَكْرًا وَسُوءًا، 30نَمَّامِينَ مُفْتَرِينَ، مُبْغِضِينَ ِللهِ، ثَالِبِينَ مُتَعَظِّمِينَ مُدَّعِينَ، مُبْتَدِعِينَ شُرُورًا، غَيْرَ طَائِعِينَ لِلْوَالِدَيْنِ، 31بِلاَ فَهْمٍ وَلاَ عَهْدٍ وَلاَ حُنُوٍّ وَلاَ رِضىً وَلاَ رَحْمَةٍ. 32الَّذِينَ إِذْ عَرَفُوا حُكْمَ اللهِ أَنَّ الَّذِينَ يَعْمَلُونَ مِثْلَ هذِهِ يَسْتَوْجِبُونَ الْمَوْتَ، لاَ يَفْعَلُونَهَا فَقَطْ، بَلْ أَيْضًا يُسَرُّونَ بِالَّذِينَ يَعْمَلُونَ.»

طوال التاريخ المسيحي، اعتبر معظم اللاهوتيين والطوائف المسيحية السلوك المثلي غيرَ أخلاقيٍّ وخطيئةً. لقد أقرّ الكتاب المقدس وتفسيراته التقليدية في كل من الديانتين اليهودية والمسيحية تاريخيًا، نهجًا أبويًا ومعيارية مغايرة تجاه النشاط الجنسي البشري، حيث يُفضل الجماع المهبلي كنشاط جنسي حصري ومسموح بين الرجال والنساء ضمن حدود الزواج على جميع أشكال النشاطات الجنسية الأخرى، كما ويرفض الكتاب المقدس ممارسة الاستمناء، والجنس الفموي، والجنس الشرجي، والاتصال الجنسي الخارجي وغير المغاير (والتي صُنّفت جميعًا على أنها "لواط" في أوقات مختلفة). لقد آمنت وعلّمت الكنيسة من خلال تشريعاتها وتعاليمها أنَّ مثل هذه السلوكيات ممنوعة لأنها تُعتبر آثامًا، وقُورنت هذه السلوكيات بالسلوك الفاسد لأهل سدوم وعمورة. ترفض الكنيسة الأرثوذكسية الشرقية الاعتراف بزواج المثليين وتراهُ غير مُباركٍ من الله، على عكس الزواج بين الرجل والمرأة الذي هو مؤسسة مقدسة، وتضع الكنيسة الأرثوذكسية السلوك المثلي جنبًا إلى جنب مع الزنى والإجهاض، باعتباره سلوك غير لائق وغير أخلاقي يهاجم مؤسسة الزواج والأسرة. تُفرّق الكنيسة الرومانية الكاثوليكية بين المثليّة وبين السلوك المثلي فلا تعتبر الأول خطيئة، إذ ان الإنسان لا يتحكم بهويته الجنسية ولكنها تعتبر السلوك المثلي الجنسي خطيئة فهي تراه «ضد القانون الطبيعي»، لذا تطلب من المثليين أن يمارسوا «العفة». كما تقول الكنيسة إن «الشخص يجب أن يتخلى عن الشهوات المثلية خاصة إذا كان ذلك الشخص سيتعلم ليكون قس في الكنيسة». تمنع الكنيسة الكاثوليكية منح سر الكهنوت للمثليين، ولا تسمح للمثليين من الرجال والنساء دخول سلك الرهبنة.

الإسلام
في الإسلام يعتبر الجماع من دون زواج محرماً ويسمى زنا ويعاقب عليه الدين الإسلامي أما الجماع مع زواج فهو فعل يحث عليه الإسلام للإكثار من النسل، فقد قال أحد الصحابة لرسول الإسلام محمد: أيأتي أحدُنا شهوتَه ويكونُ له فيها أَجْرٌ؟! فقال الرسول محمد: (رواه مسلم وابن حبان).

ولكنه يحرم في بعض الأوقات العارضة مثل الجماع في الإحرام والصيام والاعتكاف، وأيضاً يحرم جماع المرأة وقت الحيض لقول الله في القرآن:  (سورة البقرة آية 222).
ومن السنة أن يقول المسلم عند جماع الزوجة باسم الله، اللهم جنبنا الشيطان وجنب الشيطان ما رزقتنا، فقد روى البخاري ومسلم عن ابن عباس قال: قال رسول الله:

الأديان الأخرى

البوذية
لدى البوذيين الغربيين واليابانيين والصينيين والكوريين الجنوبية لهم آراء متقبلة للجنس، لكن البوذيين الشرقيين يرون الجنس كفاحشة.

الهندوسية
لدى الهندوسية أخذت عدّة مكانات في الجنس.

البهائية
في البهائية العلاقات الجنسية مسموحة فقط ما بين الزوج والزوجة، فقد حرم مؤسس الديانة البهائية بهاء الله في كتاب شرائعه الكتاب الأقدس الجماع الجنسي خارج أطر الزواج.

مراجع

اقرأ أيضا
 شمولي بوتيك، الجنس الكوشر (الحلال): وصفة للعاطفة والحميمية

الجنسانية والدين
المثلية والدين
جنس

الجنس والدين


North Newton est une ville américaine située dans le comté de Harvey, au Kansas. Selon le recensement de 2020, sa population est de .

Liens externes

Ville au Kansas
Comté de Harvey

North Newton (Kansas)


Alijó  belediyesi, Portekiz'in Norte bölgesine bağlı Douro altbölgesinin belediyelerinden biridir.

Bucaklar
Belediyede 19 bucak (Por.: freguesia) yer almaktadır.

 Alijó
 Amieiro
 Carlão
 Casal de Loivos
 Castedo
 Cotas
 Favaios
 Pegarinhos
 Pinhão
 Pópulo
 Ribalonga
 São Mamede de Ribatua
 Sanfins do Douro
 Santa Eugénia
 Vale de Mendiz
 Vila Chã
 Vila Verde
 Vilar de Maçada
 Vilarinho de Cotas

Portekiz'in belediyeleri
Douro

Alijó


Lynn Rene Anderson (26. september 1947 - 30. juli 2015) var en amerikansk countrysanger, der Især i 1970'erne og 1980'erne var meget populær og havde flere internationale hit, ikke mindst "(I Never Promised You a) Rose Garden". Hun vandt adskillige priser, særligt i country-miljøet, blandt andet modtog hun en Grammy for Bedste vokale Country-præstation af en kvinde i 1971 for "Rose Garden". Endvidere valgte Billboard hende som årtiets bedste kvindelige kunstner i 1970'erne.

Baggrund og opvækst
Lynn Anderson blev født i Grand Forks, North Dakota, og voksede op i Fair Oaks, Californien, som datter af countrysangskriverne Casey og Liz Anderson. Familien havde norske rødder, idet hendes oldefar stammede fra Aremark. Dette blev offentligt, da hun i sine senere år deltog i det norske tv-program Tore på sporet, hvori hun besøgte Norge og mødte fjerne slægtninge.

Anderson begyndte at synge for alvor som 6-årig og optrådte snart ved lokale arrangementer, hvor hun også vandt de første af sine mange hædersbevisninger. Som teenager optrådte hun jævnligt i et lokalt tv-program.

I 1965 arbejdede hun som sekretær på En radiostation i Californien, da en af hendes mors sange blev et mindre hit for Merle Haggard. Dette medførte, at moderen fik en pladekontrakt, og Lynn fulgte med hende på en tur til country-hovedstaden Nashville. Her førte spontan hyggesang på et hotelværelse med blandt andet Haggard til, at chefen for et lokalt pladeselskab, Chart, opdagede hendes talent, og herpå fik hun selv sin første pladekontrakt.

Musikalsk karriere

Indledningen
I 1966 udgav hun sammen med en mandlig sanger sin første single uden større opmærksomhed, men den tredje kom på hitlisterne, og det følgende år udsendte hun "If I Kiss You", der nåede en femteplads på Billboards countryhitliste. Successen blev fulgt op med flere pæne hits, og Anderson kom til at optræde jævnligt på det populære The Lawrence Welk Show. Dette medførte, at hun også blev bemærket på en bredere popscene og lagde grunden for hendes store succes i 1970'erne. I 1968 blev hun gift med produceren Glenn Sutton, der også blev hendes professionelle partner i de år. I 1970 skiftede hun fra Chart til det store Columbia Records, mens Chart fortsat udgav sange med hende, som befæstede hendes popularitet.

Den store succes
Noget af det første, der skete på Columbia, var, at hun indspillede "Rose Garden", hvilket dog krævede en del overtalelse af hendes mand, der mente, at sangen burde indsynges af en mandlig sanger. Men Anderson fik sin vilje, og sangen blev udgivet i slutningen af 1970 og blev både et country- og et pop-hit omkring årsskiftet til 1971, hvor den nåede tredjepladsen på Billboards pop-hitliste. Dette førte til opmærksomhed i udlandet og høje placeringer i fx Storbritannien (3. plads) og Vesttyskland (fire uger på 1. pladsen). Et album med samme titel blev ligeledes særdeles populært og indbragte Anderson platin. Hun modtog adskillige countrypriser i disse år, herunder grammyen i 1971.

"Rose Garden" blev fulgt op af flere tophit som "You're My Man", "How Can I Unlove You" og "Cry". I 1973 kom "Top of The World", som også hittede i hendes udgave, inden The Carpenters opnåede endnu større succes med denne sang. I løbet af 1970'erne optrådte Anderson flittigt både på scenen og i en række tv-shows, inden successen langsomt tog af mod slutningen af årtiet, hvor hendes brede popappel forsvandt, mens hun fortsat var anerkendt i countrymiljøet. I 1980 udgav hun sit sidste album hos Columbia, hvorpå hun holdt pause i tre år.

Senere karriere
Efter sin pause søgte Lynn Anderson at revitalisere sin karriere, men hun havde trods udsendelse af flere album på et par forskellige plademærker ikke alt for stort held hermed. I 1989 udsendte hun den sidste single, "How Many Hearts", der kom på en hitliste, hvor den nåede en beskeden plads som nummer 69. Hun indspillede ind imellem stadig musik, men koncentrerede sig op gennem 1990'erne om at optræde live samt om andre opgaver end musik. I 1999 blev hun optaget i det nordamerikanske countryforbunds Hall of Fame. Tidligere på årtiet havde hun endvidere fået opkaldt en rose efter sig som en hæder til hendes største hit.

I de sidste år af sit liv fortsatte hun med mange gøremål og optrådte gerne i mange sammenhænge. I 2009 sang hun fx til en festival i Palm Springs, der også havde Kevin Costner og Reba McEntire på programmet. I 2015 udsendte hun kort før sin død et sidste album i gospel-country-stil, Bridges.

Ridesport
Igennem hele sit liv var Lynn Anderson meget interesseret i ridning, som hun dyrkede flittigt. Hun opnåede også fine resultater i nogle af de traditionelle amerikanske varianter af denne sport, blandt andet nationale mesterskaber og VM-titler. Hun havde selv en ranch i New Mexico, hvor hun avlede heste, og hun støttede blandt andet terapiprogrammer med heste til hjælp for børn.

Privatliv
Lynn Anderson var gift to gange. Først med producere Glenn Sutton 1968-1977, med hvem hun fik datteren Lisa, født 1970. I 1978 blev hun gift med oliemanden Harold "Spook" Stream III, som hun fik to børn med, inden parret blev skilt i 1982. Ved sin død levede hun sammen med sangskriveren Mentor Williams i et forhold, der havde varet i 26 år.

Hun havde i en periode i 2000'erne et alkoholproblem og blev blandt andet arresteret nogle gange for at kørt bil i beruset tilstand, hvilket førte til, at hun gennemgik et afvænningsforløb på Betty Ford Center.

Hun døde i Nashville efter et hjerteanfald, der opstod efter en lungebetændelse pådraget under et ophold i Italien.

Referencer

Eksterne henvisninger
 Officiel hjemmeside

Sangere fra USA

Lynn Anderson


Aleksandar Čavrić (serbisk: Александар Чаврић; født 18. maj 1994) er en serbisk fodboldspiller, som spiller i angrebet i slovakiske Slovan Bratislava. Han har tidligere spillet i serbiske klubber samt belgiske KRC Genk, hvorfra han en sæson var udlejet til danske AGF.

Karriere

Klub
Čavrić indledte sin seniorkarriere i FK Banat Zrenjanin i den næstbedste serbiske fodboldrække på en lærlingekontrakt, men da han blev 18 år gammel afslog han at fortsætte i klubben og tog i stedet i 2012 til den serbiske superligaklub OFK Beograd på en fri transfer. To år senere skiftede han til den belgiske Pro League-klub KRC Genk. Det følgende år blev han udlejet til AGF. Efter et år i Aarhus returnerede han til Belgien, hvorpå han blev solgt til slovakiske ŠK Slovan Bratislava.

Landshold
Čavrić har spillet på flere serbiske ungdomslandshold, og han var med i truppen til U/19 Europamesterskabet 2012.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Serbien
Fodboldspillere fra OFK Beograd
Fodboldspillere fra KRC Genk
Fodboldspillere fra AGF
Fodboldspillere fra Slovan Bratislava

Aleksandar Čavrić


الساجور قد تعني:
 نهر الساجور في سورية.
 وادي الساجور (وادي) في فلسطين.

الساجور (توضيح)


La veine émissaire occipitale (ou veine émissaire occipitale de Sperino) est une petite veine émissaire inconstante qui traverse le canal condylaire.

Elle relie le confluent postérieur aux veines occipitales.

Notes et références

émissaire occipitale

Veine émissaire occipitale


Paweł Bogdan Adamowicz (født 2. november 1965, død 14. januar 2019) var en polsk politiker og advokat. Han var i mere end 20 år borgmester i Gdańsk indtil han døde som følge af et knivoverfald.

Kilder

Politikere fra Polen
Personer fra Gdansk
Borgmestre

Paweł Adamowicz


2018–19 ඉරාක විරෝධතා යනු,  පිරිහෙමින් පවතින ආර්ථීක තත්ත්වයන් සහ  රාජ්‍ය දූෂණය මුල් කර ගෙන 2018 ජූලි මාසයෙහිදී බැග්ඩෑඩ් සහ අනෙකුත් ප්‍රධාන  ඉරාක නගරයන්හී, විශේෂයෙන් මධ්‍යම සහ දක්ෂිණ පළාත් තුල ඇරඹුණු විරෝධතා වෙති. 2019 ඔක්තොම්බර මාසයෙහිදී පැනනැගුණු නවතම දේශව්‍යාප්ත විරෝධතා තුලදී, පොලිසියෙහි නිලධාරින්ද ඇතුළුව අවම වශයෙන් ජනයා 93 දෙනෙක් මිය ගිය ගියෝය.  අයිඑස්අයිඑල් හට විරුද්ධව යුද්ධය  2017 වසරෙහිදී නිම වීමෙන් අනතුරුව ඉරාකයෙහි ඇතිවූ මාරාන්තිකම නොසන්සුන්බව මෙය වෙයි. .

ආශ්‍රිත

2018–19 ඉරාක විරෝධතා


Francisco Santos García de Ontiveros y Martínez (falecido a 28 de junho de 1596) foi um prelado católico romano que serviu como bispo de Guadalajara (1592 – 1596).

Biografia
No dia 22 de maio de 1592, Francisco Santos García de Ontiveros y Martínez foi escolhido pelo Rei da Espanha e confirmado pelo Papa Clemente VIII como Bispo de Guadalajara. A 3 de outubro de 1593, foi consagrado bispo por Diego de Romano y Govea, bispo de Tlaxcala e, em 6 de novembro de 1593, foi empossado no bispado. Serviu como Bispo de Guadalajara até à sua morte no dia 28 de junho de 1596.

Bispos nomeados pelo Papa Clemente VIII
Mortos em 1596
Bispos do século XVI


Le centre commercial Columbus () est un centre commercial situé dans le quartier de Vuosaari à Helsinki en Finlande.

Présentation
Construit a proximité de la tour Cirrus et de la station de métro de Vuosaari, le centre commercial abrite, entre-autres, K-Supermarket, S-market, Jysk, Tokmanni, Alko, R-kioski, Lindex, Suomalainen Kirjakauppa, Hesburger, Subway et Chico's .

Achevé en août 1996, le centre a une surface totale de plus de .

En 2020, il a accueilli .

Galerie

Références

Liens externes

Bâtiment à Helsinki
Centre commercial à Helsinki
Vuosaari

Columbus (centre commercial)


Martinique () (Martinique-Kreolce: Matinik ya da Matnik), Karayiplerde bulunan Fransa'nın denizaşırı illerinden biri. Yüzölçümü 1.950 km² kadar olan bölgenin başkenti Fort-de-France'dır. Adadaki bir diğer önemli kent ise St. Pierre'dir.

Martinik, Fransa'nın bir ili olmasından dolayı para birimi Euro'dur. Yöredeki resmî dil Fransızcadır. Nüfusu 402.000 kadar olan Martinik'te ortalama yaşam süresi 78.56 yıldır. Okur-yazarlık oranı %93, kişi başına düşen millî gelir 19.050€'dur.

Coğrafya

Karayipler'de yer alan Martinik, Karayip Denizi'nde bir adadır. Ada, Trinidad ve Tobago'nun kuzeyinde yer alır. Sahil şerit uzunluğu 350 km olan Martinik'te tropik bir iklim hakimdir. Yörede dağlık kıyı şeridi ve volkanik kayaçlar yer alır. Adanın en yüksek noktası Montagne Pelee (1,397 m)'dir. Ada topraklarının 5'te 1'i tarıma uygundur. Adanın Karayipler'de yer alması, onu kasırgalara ve sel felaketlerine karşı korumasız bırakmaktadır.

Yönetim

Ada, Fransa'nın illerinden biridir ve Departement de la Martinique resmî adıyla geçmektedir. Ada yönetimi, başkent Fort de France'dadır. 14 Temmuz'da Bastille Günü kutlanmaktadır. Ada anayasası, Fransız anayasasıyla aynıdır ve 28 Eylül 1958'de ilan edilmiştir. Üye olduğu uluslararası kuruluşlar aşağıdaki gibidir:
 FZ
 WCL (Dünya Emek Konfederasyonu)
 WFTU (Dünya İşçi Sendikaları Federasyonu)

Demografi

Ada nüfusu yaklaşık olarak 450.000'dir. Nüfus her yıl %0.72 oranında artmaktadır. Martinik'te yaşam süresi ortalama 79.18 yıl iken, bu oran erkeklerde 79.5 yıl, kadınlarda 78.85 yıldır. Her kadına 1,79 çocuk düşmektedir ve çocuk ölüm oranı %0,07'dir. Yerli halkın %90'ı Afrika yerlileri ile beyazların karışımıdır. Bunun dışındakiler ise beyaz, Amerika Yerlisi gibi diğer halklardır. Yöredeki insanların %95'i Roma Katoliği, diğerleri ise Hindu veya Pagan Afrikalılardır.

Nüfus geçmişi

Ekonomi

Martinik ekonomisi şeker kamışı, muz, turizm ve hafif endüstriye dayanır. Gayri safi millî hasılanın %6'sını tarım ve %11'ini küçük endüstriyel sektör karşılar. Şeker kamışının çoğunun rom üretimi için kullanılmasıyla, şeker üretimi azalmıştır. Çoğu Fransa'ya giden muz ihracatı büyümektedir. Et, sebze ve hububat gereksinimlerinin büyük kısmı ithal edilmelidir, ki bu Fransa'dan geniş yıllık yardım transferleri talep eden kronik ticaret açığına sebep olur. Yabancı döviz kaynağı olarak turizm, tarımsal ihraç ürünlerinden daha önemli bir hale gelmiştir. İş gücünün büyük kısmını servis sektörü ve hükûmet karşılar.

İşsizlik oranı %27,2 kadardır. Sanayinin ana dalları inşaat, rom, çimento, petrol arıtımı, şeker, turizm şeklindedir.
Başlıca tarım ürünleri ananas, avokado, muz, çiçek, sebze ve şeker kamışıdır. Martinik dışarıya yılda 404.2 milyon $ ürün satmaktadır. Aynı doğrultuda 2.307 milyar $'lık dış alım yapmaktadır. Dış borç tutarı 180 milyon $ olup para birimi Euro'dur.

İletişim
Martinik'te 2001 yılına göre 172 bin telefon hattı kullanılmaktadır. Martinik'in internet kodu .mq, telefon kodu 596'dır. Adada 2 internet sağlayıcısı mevcuttur. Aynı doğrultuda 107 bin internet kullanıcısı mevcuttur. Adada, AM, FM ve kısa dalga radyo yayınlarının yanı sıra 11 televizyon kanalı mevcuttur.

Ulaşım
Herhangi bir demiryolu ağına sahip olmayan Martinik'te 2,105 km uzunluğunda karayolu ağı bulunmaktadır. Fort-de-France ve La Trinite adında iki limanın yanı sıra iki de havalimanı bulunmaktadır.

Dış bağlantılar
 Martinique - turistler için bir rehber

Kaynakça

Karayipler'deki bağımlı topraklar
Fransızca konuşan ülkeler
Ada ülkeleri
Fransa'nın adaları
Fransa'nın bölgeleri

Martinik


Amalie Milling (født 27. december 1999) er en kvindelig dansk håndboldspiller som til daglig spiller for Team Esbjerg og Danmarks kvindehåndboldlandshold.

Hun blev udtaget til landstræner Klavs Bruun Jørgensens bruttotrup til VM 2019 i Japan, men var ikke blandt de 16 udvalgte.

Referencer

Eksterne henvisninger

Håndboldspillere fra Danmark
Håndboldspillere fra København Håndbold

Amalie Milling


Den 22. udgave af Triptyque des Monts et Châteaux blev afholdt fra den 31. marts til den 2. april 2017. Løbet var en del af UCI Europe Tour 2017-kalenderen og var klassificeret i kategori 2.2. Den samlede vinder af løbet blev belgiske Jasper Philipsen fra BMC Development.

Hold

Danske ryttere

Etaperne

Løbet

1. etape

2. etape

3a. etape

3b. etape

Resultater

Samlede stilling

Pointkonkurrencen

Holdkonkurrencen

Eksterne henvisninger

UCI Europe Tour 2017
Triptyque des Monts et Châteaux

Triptyque des Monts et Châteaux 2017


Northam or North Ham, may refer to:

People
 Northam (surname)
 Northam Warren (1878–1962), U.S. inventor

Places
 Northam, Devon - a town in Devon, England, UK
 Northam railway station (Devon)
 Northam, South Africa - a small town in North West Province, South Africa
 Northam, Southampton - A district of the city of Southampton, England, UK
 Northam Bridge, River Itchen
 Northam, Western Australia - a town and shire in Western Australia, Australia
 Northam railway station, Western Australia
 Northam Post Office
 Town of Northam - a local government area
 Shire of Northam - a shire
 Electoral district of Northam
 Northam Road, George Town, Penang, Malaysia

Other uses
 Battle of Northam (1069), Northam, Devonshire, England, UK

See also

Old Northam Road, Perth, Western Australia, Australia
North Ham, the northern part of Ham, London, England, UK
Ham-Nord (), Quebec, Canada
 Northam railway station (disambiguation), several stations

 North (disambiguation)
 Ham (disambiguation)

Northam


TNA şu anlamlara gelebilir:

 Total Nonstop Action (Profesyonel güreş federasyonu)
 Tamil Milli İttifakı (ing. Tamil National Alliance), Sri Lanka'da bulunan bir siyasi koalisyon
 Milli Arşivler (ing. The National Archives), Birleşik Krallık arşivleri
 The New Amsterdams, müzik grubu
 Tonga Hemşireler Kurumu (ing. Tonga Nurses' Association)
 Threose Nükleik Asit (ing. Threose Nucleic Acid)
 Trinitroanilin

TNA


John Tooby (nascido em 1952) é um antropólogo norte-americano que, junto com a esposa e psicóloga Leda Cosmides, ajudou a abrir o campo da psicologia evolutiva.

Biografia
Tooby recebeu seu PhD em Antropologia Biológica pela Universidade de Harvard em 1989 e atualmente é Professor de Antropologia na Universidade da Califórnia, Santa Bárbara.

Em 1992, juntamente com Cosmides e Jerome Barkow, Tooby editou The Adapted Mind: Evolutionary Psychology and the Generation of Culture. Tooby e Cosmides também cofundaram e codirigiram o Center for Evolutionary Psychology na Universidade da Califórnia em Santa Bárbara. Cosmides e Tooby são os destinatários conjuntos do Prêmio Jean Nicod 2020.

Referências

Nascidos em 1952
Pessoas vivas
Professores da Universidade da Califórnia em Santa Barbara
Alunos da Universidade Harvard
Antropólogos dos Estados Unidos

John Tooby


Le Berolinahaus est un gratte-ciel construit entre 1929 et 1932 sur l'Alexanderplatz à Berlin, en Allemagne.

Le bâtiment, conçu par l'architecte Peter Behrens, est un exemple exceptionnel de modernisme classique dans le style de la Nouvelle Objectivité et est classé monument historique depuis 1975. Il est utilisé comme un immeuble mixte de bureaux et de commerces.

Histoire

L'Alexanderplatz était déjà une place très populaire à la fin des années 1920. à cette époque, les transports en commun se croisaient sur cinq niveaux différents et trois nouvelles lignes de métro devaient compléter la mobilité dans un futur proche. Étant donné que la surpopulation devenait un problème de plus en plus grave, le conseiller municipal Martin Wagner annonce un concours d'architecture pour la refonte de l'Alexanderplatz. Dans le même temps, la ville achete des terrains supplémentaires pour l'expansion. Les gagnants du concours sont les frères Hans et Wassili Luckhardt. Cependant, comme l'investisseur n'était pas d'accord avec leurs plans, la commande est attribuée à Peter Behrens, dont la conception avait remporté le deuxième prix. L'émergence du national-socialisme et la crise économique mondiale arrêtent la poursuite de la mise en œuvre du projet. Seuls les Alexander- et Berolinahaus sont réalisés. Ce sont aussi les derniers projets entièrement exécutés de l'architecte.
vignette|La Berolinahaus en 1953.
vignette|Vue de l'Alexanderplatz depuis la tour de télévision : - en bas, la gare Alexanderplatz, - au bord gauche de l'image, la Galeria Kaufhof , - en face d'elle, la fontaine de l'amitié entre les peuples   - entre les deux, la Berolinahaus - à sa droite se trouvent l'horloge universelle Urania et l'Alexanderhaus.

Littérature
 Bernd Hettlage, Berolinahaus Alexanderplatz Berlin, Stadtwandel Verlag, Berlin, 2007, .
 Markus Sebastian Braun (Hrsg.), Haubrich, Hoffmann, Meuser, van Uffelen, Berlin. Der Architekturführer, Braun Publishing, Berlin, 2010, , p. 135.

Notes et références

Liens externes

   , Département du développement urbain et de l'environnement du Sénat (Senatsverwaltung für Stadtentwicklung und Umwelt)
  , site architekten24.de
  , site baunetz.de, 25 mai 2005

Édifice construit en 1932
Architecture moderniste en Allemagne
Bâtiment à Berlin
Berlin-Mitte
Bâtiment et local de commerce

Berolinahaus


El golpe de Estado de 1912 fue una sublevación militar dirigida por una facción opositora del gobierno del presidente Liberato Marcial Rojas durante una época de tenso ambiente político en Paraguay. El golpe tuvo inicio el 14 de enero y como consecuencia logró la renuncia del presidente; poco después se formó una Junta de Gobierno de tres miembros, lideradas por Alfredo Aponte, Mario Uscher y Marcos Caballero Codas. El gobierno establecido tuvo una efímera existencia, pues el 17 de enero se inició un contragolpe que desalojó a la Junta y como resultado fue repuesto en el poder Liberato Marcial Rojas.

Referencias

Golpes de Estado del siglo XX
Golpes de Estado en Paraguay
Paraguay en 1912

Golpe de Estado en Paraguay de 1912


An Cinna bolanderi in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Frank Lamson Scribner. An Cinna bolanderi in nahilalakip ha genus nga Cinna, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Cinna

Cinna bolanderi


Kore karma dövüş sanatı. "Kun" yumruk, "Gek" atak "do" sanat veya yol demektir. Anlamı atakda bulunma ve yumruk sanatı anlamına gelir.

Doğuşu ve Teknik

Koreli savaş sanatçısı Kim Jung-su tarafından geliştirilmiş melez bir dövüş sanatı.

Daha önce Jung Do-mo'yu geliştiren Kim Jung-su geleneksel Kore stili dövüşün yetersiz olduğunu düşünerek geleneksel Kore savaş sanatları ile Tayland'da kaldığı üç sene içinde öğrendiği Muay Thai ve boksun karışımı bir savaş sanatı geliştirmiştir.

Ayak teknikleri tekvando ve kickboks'dan alınmıştır. Thai stili döner tekme de ve aşağı tekme de buna eklenmiştir.

Teknikte tekme ve yumruklar rakibe aynı anda uygulanarak rakip şaşırtılır ve savunma yapmasına imkân tanınmaz.

Kun gek do çalışma salonlarında tam temaslı sparringlere (antrenman içindeki karşılaşmalar) önem verilmekte yeni başlayanlar bile birkaç ders sonrasında sparringe alınmaktadırlar. Hafif boks eldivenleri ve haya ve göğüs koruyucularıyla öğrenciler sparring yaparlar ancak turnuvaya hazırlanan profesyonel Kun gek do dövüşçülerinin yalnızca boks eldivenleri ve şort giymelerine izin verilir.

Antrenmanlarda Kun gek do öğrencileri eklemleri ve kemiklerini güçlendirmek için ortalama bir insan vücudu ağırlığındaki (120 paund) kum torbalarına ve üzeri bir tür iple kaplı 10 inç kalınlığındaki tahta bloklara (makivara)vuruş yaptırılırlar.

Ayrıca bakınız

 Karma savaş sanatları

Bağlantılar

 Kun Gek Do-Robert Young
 Wikipedia

Savaş sanatları
Melez savaş sanatları

Kun Gek Do


Papuana est un genre d'insectes coléoptères de la famille des Scarabaeidae, originaire de la région Indo-Pacifique, qui comprend une vingtaine d'espèces.

Plusieurs de ces espèces sont des ravageurs des cultures de taro (Colocasia esculenta).

Liste d'espèces
Selon  :

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes

 Ravageurs du taro

 Scarabée du taro

Liens externes

 .

Scarabaeidae

Genre de Coléoptères (nom scientifique)

Papuana


Des élections municipales partielles ont lieu en 1983 en France.

Bilan

Résultats en nombre de maires

Élections

Antony (Hauts-de-Seine)

 Maire sortant : André Aubry (PCF)
 Maire élu ou réélu : Patrick Devedjian (RPR)

 Contexte : annulation du scrutin des 6 et 13 mars 1983 en raison de fraudes

Aulnay-sous-Bois (Seine-Saint-Denis)

 Maire sortant : Pierre Thomas (PCF)
 Maire élu ou réélu : Jean-Claude Abrioux (RPR)

 Contexte : annulation du scrutin des 6 et 13 mars 1983 en raison de fraudes

Betschdorf (Bas-Rhin)

 Maire sortant : Charles Goetzmann (UDF-CDS)
 Maire élu ou réélu : Adolphe Adam (DVD)

 Contexte : inconnu

Brétigny-sur-Orge (Essonne)

Brie-Comte-Robert (Seine-et-Marne)

 Maire sortant : André Aubert (PS)
 Maire élu ou réélu : André Aubert (PS)

 Contexte : inconnu

Brioude (Haute-Loire)

Canet-en-Roussillon (Pyrénées-Orientales)

 Maire sortant : Jacques Coupet (UDF-Rad.)
 Maire élu ou réélu : Jacques Coupet (UDF-Rad.)

 Contexte : défusion de Canet-en-Roussillon et Saint-Nazaire à la suite d'un vote des habitants

Carrières-sous-Poissy (Yvelines)

 Maire sortant : Daniel Blervaque (RPR)
 Maire élu ou réélu : Daniel Blervaque	 (RPR)

 Contexte : annulation du scrutin des 6 et 13 mars 1983 par le tribunal administratif de Versailles en raison de la distribution par le candidat RPR d'un tract accusatoire contre le maire communiste sortant Michel Thouzeau

Le Cateau-Cambrésis (Nord)

 Maire sortant : Jean-Pierre Labouré (UDF)
 Maire élu ou réélu : Jean-Pierre Labouré (UDF)

 Contexte : annulation du scrutin des 6 et 13 mars 1983 par le tribunal administratif de Lille

Chauray (Deux-Sèvres)

 Maire sortant : Jacques Brossard (UDF)
 Maire élu ou réélu : Jacques Brossard (UDF)
 Contexte : annulation du scrutin des 6 et 13 mars 1983 par le tribunal administratif de Poitiers

Dreux (Eure-et-Loir)

 Maire sortant : Marcel Piquet (PS)
 Maire élu ou réélu : Jean Hieaux (RPR)

 Contexte : annulation du scrutin des 6 et 13 mars 1983 pour irrégularités dans le comptage des voix

Jassans-Riottier (Ain)

Loperhet (Finistère)

 Maire sortant : Christian Cornec (DVD)
 Maire élu ou réélu : Christian Cornec (DVD)

 Contexte : annulation du scrutin des 6 et 13 mars 1983 par le tribunal administratif de Rennes en raisons d'irrégularités lors du dépouillement

Pont-du-Casse (Lot-et-Garonne)

 Maire sortant : Gilbert Fongaro (UDF-Rad.)
 Maire élu ou réélu : Gilbert Fongaro (UDF-Rad.)

 Contexte : séparation de Pont-du-Casse et Bajamont, jusqu'alors associées, par arrêté préfectoral et dissolution du conseil municipal associé

Prévessin-Moëns (Ain)

Saint-Martin-Boulogne (Pas-de-Calais)

 Maire sortant : Alain Oguer (PS)
 Maire élu ou réélu : Alain Oguer (PS)

 Contexte : annulation du scrutin des 6 et 13 mars 1983 par le tribunal administratif de Lille

Saint-Nazaire (Pyrénées-Orientales)

 Maire sortant : —
 Maire élu ou réélu : Henri Tanyères (PS)

 Contexte : défusion de Canet-en-Roussillon et Saint-Nazaire à la suite d'un vote des habitants

Sarcelles (Val-d'Oise)

 Maire sortant : Henry Canacos (PCF)
 Maire élu ou réélu : Raymond Lamontagne (RPR)

 Contexte : annulation du scrutin des 6 et 13 mars 1983

Trappes (Yvelines)

 Maire sortant : Bernard Hugo (PCF)
 Maire élu ou réélu : Bernard Hugo (PCF)

 Contexte : annulation du scrutin des 6 et 13 mars 1983 par le tribunal administratif de Versailles en raison d'irrégularités

Valras-Plage (Hérault)

 Maire sortant : Émile Turco (PCF)
 Maire élu ou réélu : André Thiroine (DVD)

 Contexte : décès du maire sortant

Vauhallan (Essonne)

 Maire sortant : Lucien Le Béguec (PCF)
 Maire élue ou réélue : Renée Delattre (SE)

 Contexte : annulation du scrutin des 6 et 13 mars 1983 en raison d'une fraude intervenue au second tour et invalidation du maire sortant

Villaines-la-Juhel (Mayenne)

 Maire sortant : Henri Schmitt (DVD)
 Maire élu ou réélu : André Morin (DVD)

 Contexte : décès du maire sortant

Villeneuve-Saint-Georges (Val-de-Marne)

 Maire sortant : Roger Gaudon (PCF)
 Maire élu ou réélu : Marius Faïsse (UDF-PSD)

 Contexte : annulation du scrutin des 6 et 13 mars 1983 en raison de fraudes

Villeneuve-sur-Lot (Lot-et-Garonne)

Notes et références

Voir aussi
 Élections municipales françaises de 1983

1983
France, municipales
1983 en France

Élections municipales partielles françaises de 1983


පුත්තලම දිස්ත්‍රික්කයේ ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාස ගණන 16 කි. එනම්

 ආණමඩුව ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 ආරච්චිකට්ටුව ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 හලාවත ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 දංකොටුව ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 කල්පිටිය ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 කරුවලගස්වැව ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 මාදම්පෙ ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 මහකුඹුක්කඩවල ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 මහවැව ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 මුන්දලම ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 නාත්තන්ඩිය ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 නවගත්තේගම ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 පල්ලම ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 පුත්තලම ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 වනාතවිල්ලුව ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 වෙන්නප්පුව ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය

ආශ්‍රිත ලිපි
 ශ්‍රී ලංකාවේ වයඹ පළාතේ ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාස
 ශ්‍රී ලංකාවේ ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාස
 ශ්‍රී ලංකාවේ පළාත්
 ශ්‍රී ලංකාවේ දිස්ත්‍රික්ක
 ශ්‍රී ලංකාවේ ප්‍රාදේශීය සභා
 ශ්‍රී ලංකාවේ පළාත් සභා

බාහිර සබැදි
 Divisional Secretariats Portal
 Statoids: Divisions of Sri Lanka


Forillon National Park (fransk: Parc national du Canada Forillon) er en nationalpark på Gaspéhalvøen i Québec i Canada. Parken blev oprettet i 1970 og omfatter et areal af cirka 244 kvadratkilometer. I parken findes skove, kyster, salte vådområder, sandklitter, klipper og fjeldområder. Forillon National Park huser en beskyttelsesværdig flora og ved kysten findes fuglekolonier af havfugle og marine pattedyr som sæler og hvaler. I skovmarkerne hører elg og sortbjørn til de større pattedyr.

Området hvor Forillons National Park ligger har også en rig kulturel historie, da det har været beboet af mennesker i lang tid. Mi'kmaqfolk, som tilhører Canadas First Nations, har i løbet af mange hundrede år besøgt området for at fiske.

Eksterne kilder/henvisninger

 Officielt websted

Nationalparker i Canada
Québec
Etableret i 1970

Forillon National Park


La Asamblea Nacional Constituyente de Venezuela de 1999 fue la Asamblea Constituyente creada para redactar una nueva Constitución para Venezuela en 180 días, asumiendo  facultades plenipotenciarias  por encima de todos los poderes existentes. La Asamblea fue aprobada por un referéndum en abril de 1999. Se realizaron elecciones para la Asamblea en julio de 1999.

Tres asientos eran reservados para los delegados indígenas de 131 miembros de la asamblea constitucional, y dos delegados indígenas adicionales ganaron los asientos no reservados en las elecciones de la asamblea.

La constitución se ratificó después por el referéndum del 15 de diciembre de 1999, y las nuevas elecciones presidenciales y parlamentarias se celebraron bajo la nueva constitución en julio de 2000.

Antecedentes

Hugo Chávez llamó al referéndum público que propuso en campaña electoral para apoyar su plan de formar una asamblea constituyente, compuesta de representantes y grupos tribales indígenas, que podrían volver a escribir la constitución de la nación. El referéndum se efectuó el 25 de abril de 1999, y fue un gran éxito para Chávez, con 88% de votantes que apoyaron la propuesta. Siguiendo esto, Chávez llamó a elecciones el 25 de julio de 1999, fecha en que se votarían los miembros que compondrían la asamblea constitucional.

Elección

De los 1171 candidatos que se presentaron a la elección a la asamblea, alrededor de 900 de ellos eran diferentes grupos opositores de Chávez. Así aunque los representantes del oficialismo ganaron el 65,8% del voto, gracias al sistema de representación mayoritario llamado "Kino", escogido por el gobierno para determinar la distribución de los escaños, sus partidarios obtuvieron 125 asientos (95% del total), incluyendo todos pertenecientes a los grupos tribales indígenas, dejando a la oposición 6 asientos.

Conformación
La Asamblea se instaló el 3 de agosto con un discurso del diputado del Partido Comunista de Venezuela, Pedro Ortega Díaz, teniendo la misión de elaborar un Nuevo Ordenamiento Jurídico Nacional que debía encaminar a la nación por nuevos "esquemas de bienestar social, económico y político".

Para agilizar el proceso de redacción de la nueva constitución, los constituyentes fueron agrupados en 21 Comisiones Permanentes. El 12 de agosto, la nueva asamblea constitucional votó para darse el poder para abolir las instituciones gubernamentales y despedir a oficiales que fueron percibidos como ser corruptos o sólo operar en sus propios intereses.

A sus partidarios, podría obligar reformas que se habían bloqueado durante años por políticos corruptos y las autoridades judiciales. A sus críticos, era un rebase de poder y una amenaza a la democracia. La fase era fija para una confrontación con la Corte Suprema (actual Tribunal Supremo). De hecho, Chávez y sus partidarios habían discutido disolver la Corte Suprema y el Congreso cada uno de los cuales ellos creyeron ser controlados completamente por antagonistas. La asamblea constitucional se había auto-asignado el poder para realizar tal acción, y ya había despedido a aproximadamente sesenta jueces quienes identificaron por estar envueltos en la corrupción.

El 20 de noviembre de 1999 la Asamblea Nacional Constituyente da por terminado el proyecto de la nueva constitución. El proyecto es entregado a la Asamblea Nacional para ser aprobada y consultada al país. El tiempo de funcionamiento de la Asamblea Constituyente debía ser 180 días (6 meses).

Constitución de 1999
La nueva constitución aumentó el período presidencial de cinco a seis años, permitir a las personas revocar servidores públicos mediante referéndum, y agregó un nuevo límite de dos-términos presidenciales. Convirtió la legislatura bicameral que consistió en un Congreso con un Senado y una Cámara de Diputados en uno unicameral que sólo consistió en una Asamblea Nacional. Como parte de la nueva constitución, el país que estaba entonces oficialmente conocido como la República de Venezuela se renombró a República Bolivariana de Venezuela por demanda de Chávez, reflejando el carácter Bolivariano en honor al prócer de la independencia Simón Bolívar del gobierno por entonces. La nueva constitución de Venezuela fue aprobada por referéndum con más del 80% de los votos en diciembre de 1999.

Miembros notables

 Luis Miquilena (presidente)
Isaías Rodríguez (primer vicepresidente)
Aristóbulo Istúriz (segundo vicepresidente)
 Marisabel Rodríguez
 Willian Lara
 Ronald Blanco La Cruz
 José Gregorio Briceño
 Claudio Fermín
 Nicolás Maduro
 Alfredo Peña
 Tarek William Saab

Véase también

 Anexo:Miembros de la Asamblea Nacional Constituyente de Venezuela de 1999
 Asamblea Nacional Constituyente de Venezuela de 2017
 Asamblea Nacional Constituyente de Venezuela de 1952
 Comisión Legislativa Nacional
 Historia del constitucionalismo venezolano
 Constitución de Venezuela de 1936
 Constitución de Venezuela de 1947
 Constitución de Venezuela de 1953
 Constitución de Venezuela de 1961

Referencias

Enlaces externos
 La Voz de Pueblo.  La Participación Ciudadana en la Asamblea Nacional Constituyente de 1999. Luis Gustavo Pérez Pescador.

Venezuela en 1999
Asambleas constituyentes de Venezuela
Revolución bolivariana
Hugo Chávez
Constitución de Venezuela de 1999


The Dickies es un grupo estadounidense de punk rock formado en el valle de San Fernando, Los Ángeles, California en 1977.

Historia
The Dickies estuvieron entre las primeras bandas de punk rock que aparecieron en Los Ángeles. Fueron la primera banda californiana punk en aparecer en una cadena de televisión y en firmar por una gran compañía discográfica (A&M Records).

Su estilo es camp y humorístico, influenciado por The Ramones. Gozaban de gran popularidad en Reino Unido lo que les valió llegar al Top 10 con su sencillo "Banana Splits (Tra La La Song)" en 1979. Muchas de sus letras se refieren a la cultura del Sur de California, plagadas de referencias y chistes privados, ejemplos que incluyen canciones como "Waterslide", "I'm A Cholo", "Manny, Moe, and Jack" y "(I'm Stuck in a Pagoda with) Tricia Toyota". También son conocidos por grabar varias versiones punk de clásicos del rock, como  "Nights in White Satin" de los Moody Blues, "Paranoid" de Black Sabbath, "Eve of Destruction" de Barry McGuire y "Nobody but Me" de los Isley Brothers. Entre otros covers también destacan "Pretty Ballerina" y "Hair" de The Left Banke.

Los problemas con las drogas mermaron a The Dickies considerablemente durante la década de 1980, pero han continuado tocando y grabando esporádicamente hasta hoy. El guitarrista/teclista/saxofonista Chuck Wagon (nacido Bob Davis) se suicidó tras romper con su novia en junio de 1981. Jonathan Melvoin, batería del grupo en el álbum Idjit Savant, murió de una sobredosis de heroína el 12 de julio de 1996 en Nueva York, a la edad de 34 años, durante un tour con los Smashing Pumpkins para los que tocaba el teclado. El batería Karlos Kabellero murió el 22 de septiembre de 2009 por problemas coronarios. El otrora guitarrista Enoch Hain (nacido Robert Lansing, Jr.) murió el 25 de julio de 2009 de complicaciones derivadas de una neumonía.

En 1988 los Dickies escribieron e interpretaron el tema musical para la película de terror Killer Klowns from Outer Space con el batería Cliff Martínez quien también ha tocado con Red Hot Chili Peppers, The Weirdos y Captain Beefheart. Cliff tocó con el grupo desde 1988 al 1994 en los discos Second Coming, Locked N' Loaded Live in London y Idjit Savant.

En 1990, The Dickies compusieron la canción para la comedia de Lucas Reiner (hijo de Rob Reiner) Spirit of 76.

En 2010 su canción "Banana Splits (Tra La La Song)" apareció versionada en la banda sonora de la película Kick-Ass.

Sencillos
 "Paranoid" (1978) - UK #45
 "Eve of Destruction" (1978)
 "Give It Back" (1978)
 "Silent Night" (1978) - UK #47
 "Banana Splits (Tra La La Song)" (1979) - UK #7
 "Nights in White Satin" (1979) - UK #39
 "Manny, Moe And Jack" (1979)
 "Fan Mail" (1980) - UK #57
 "Gigantor" (1980) - UK #72
 "Killer Klowns" (1986)
 "Dummy Up" (1989)
 "Just Say Yes" (1990)
 "Roadkill" (1990)
 "Make It So" (1994)
 "Pretty Ballerina" (1995)
 "My Pop the Cop" (1998)
 "Free Willy" (2001)

Álbumes
 The Incredible Shrinking Dickies (1979)
 Dawn of the Dickies (1979)
 Stukas Over Disneyland (1983)
 We Aren't the World (1986)
 Killer Klowns From Outer Space (1988)
 Great Dictations (1989) - (álbum recopilatorio)
 Second Coming (1989)
 Locked 'N' Loaded Live In London (1991) - (álbum en directo)
 Idjit Savant (1995)
 Dogs from the Hare that Bit Us (1998)
 Still Got Live Even If You Don't Want It (1999)
 All This and Puppet Stew (2001)
 Punk Singles Collection (2002)
 Live In London (2002) - (álbum en directo)
 Dickies Go Bananas! (2008) - (álbum en directo)

Referencias

Enlaces externos

Artistas de Fat Wreck Chords
Grupos de música de California
Grupos de rock de California
Grupos de punk rock de Estados Unidos

The Dickies