{{Ateşli silah bilgi kutusu
| adı = 'Panzerkampfwagen IVSd.Kfz. 161
| resim =
| başlık = Deutsches Panzermuseum Munster'nde bulunan bir Panzerkampfwagen IV (Ausf.G).
| çeşidi = Orta tank
| uyruğu =  Nazi Almanyası
| is_vehicle = yes
| hizmet = 1939–1945 (Nazi Almanyası) 1954–1967 (Suriye)
| kullanıcılar =
| kullanıldığı savaşlar = II. Dünya Savaşı 1948 Arap-İsrail Savaşı Altı Gün Savaşı
| tasarımcı = Krupp
| tasarlandığı tarih = 1936
| üretici = Krupp, Vomag, Steyr
| birim maliyeti = ≈103,462 Reichsmark
| üretildiği tarih = 1936–1945
| üretim adedi = 8,553
| çeşitleri = StuG IV, Jagdpanzer IV, Brummbär, Nashorn, Wirbelwind, Ostwind
| spec_label =
| uzunluk =
| ağırlık =
| namlu uzunluğu =
| genişlik =
| yükseklik =
| namlu çapı =
| mürettebat = 5 (komutan, silahçı, yükleyici, sürücü, radyo operatörü)
| yolcu =
| zırhı = 10-80 mm
| ana silahı = 7.5 cm KwK 40 L/48
| diğer silahları = 2 × 7.92 mm MG 34
| motor = Maybach HL120 TRM 12 silindir benzinli
| motor gücü = 300 PS (296 hp, 220 kW)
| pw oranı = 12 PS (8.8 kW) / tonne
| transmisyon = Synchromesh ZF SSG 77 6 ileri 1 geri
| kaldırma kapasitesi =
| süspansiyon donanımı = Yaprak yay
| boş ağırlık =
| yerden yükseklik =
| depo kapasitesi =
| harekat menzili =
| azami hız = Yol:  Arazi:
| kılavuz =
| direksiyon =
}}
Panzerkampfwagen IV, yaygın olarak bilinen adıyla Panzer IV, Nazi Almanyası tarafından 1930'ların sonlarında geliştirilen ve II. Dünya Savaşı sırasında yaygın olarak kullanılan orta sınıf tank. Tankın ordu envanter numarası Sd.Kfz. 161dir.

Alman doktrinine göre başlangıçta Panzer IV piyade destek görevleri için tasarlanmıştı, Panzer III ise tanklara karşı görev yapacaktı. Panzer IV'nin ilk modelleri piyade desteği amaçlı büyük çaplı ve görece yavaş mermiler ateşlemek üzere tasarlanmış kısa namlulu toplar taşıyorken Panzer III'ler düşman tanklarının zırhını delme amaçlı küçük çaplı, yüksek hızlı mermiler kullanan uzun namlulu toplar taşıyordu. Savaşın ilerleyen dönemlerinde tankların görevleri yer değiştirdi; Panzer III daha büyük çaplı ama kısa namlulu toplar taşımaya başlarken Panzer IV daha büyük taret halkası sayesinde 7.5 cm çapında, uzun namlulu L/43 ve L/48 topları ile düşman tanklarına karşı daha etkili hale geldi. Bu sayede Panzer IV, savaş boyunca karşı karşıya geldiği Sovyet T-34 ve Amerikan M4 Sherman tanklarına karşı etkili olmaya devam etti.

1936 ile 1945 yılları arasında çeşitli modelleri ile toplamda 8.553 adet üretilen Panzer IV, II. Dünya Savaşı esnasında Nazi Almanyası tarafından en fazla sayıda üretilen tank ve 10.086 adet üretilen StuG III taarruz topunun ardından ikinci en fazla sayıda üretilen zırhlı muharebe aracıdır. Almanya tarafından savaş boyunca üretimi kesintisiz devam eden tek tank modelidir. Tank üzerinde yapılan değişiklikler, güncellemeler ve modifikasyonlar ile savaş boyunca güncel düşman tanklarına karşı eşitliğini sürdürmüştür. Savaş boyunca zırh, top ve hareketlilik alanlarında geliştirmeler yapılmış, savaşın sonuna doğru üretimi arttırma amacıyla çeşitli basitleştirmeler uygulanmıştır. Panzer IV şasisi Sturmgeschütz IV taarruz topu, Jagdpanzer IV tank imha edici, Wirbelwind kendinden tahrikli uçaksavar aracı ve Brummbär taarruz topu dahil olmak üzere birçok diğer muharebe aracı için temel olarak kullanılmıştır.

Panzer IV'ün yerini savaş esnasında kısmen Panther almış ancak modelin üretimi savaşın sonuna dek devam etmiştir. Panzer IV, Almanya'nın en yaygın ihraç edilen tanklarından biri olmuştur. Finlandiya, İspanya, Romanya ve Bulgaristan gibi müttefiklere 300 civarında tank satılmıştır. Savaş sonrasında Fransa, İspanya ve Çekoslovakya tarafından Suriye'ye satılan düzinelerce Panzer IV tankı 1967'de Altı Gün Savaşı esnasında muharebelerde yer aldı.

 Geliştirme süreci
 Kökenleri
Panzer IV, Alman general ve yenilikçi zırhlı savaş teorisyeni General Heinz Guderian'ın öne sürdüğü konseptlere göre hazırlandı. Bu konsepte göre Panzer IV düşman tanksavar silahları ve tahkimatına karşı kullanılmak üzere destek tankı olacak, Panzer III ise diğer düşman tanklarıyla muharebe edecekti. İdeal şartlarda muharebe alanındaki tank taburları, Panzer III'lerden oluşan üç orta tank bölüğü ve Panzer IV'lerden oluşan bir ağır tank bölüğünden müteşekkil olacaktı. 11 Ocak 1934'tre Alman ordusu, "orta ağırlıkta traktör" için hazırladığı spesifikasyonu savunma şirketlerine gönderdi. 37 mm çapında bir anti tank topuyla donatılacak Panzer III'ü desteklemek için planlanan bu tank, kısa namlulu 75 mm'lik obüs benzeri bir top taşıyacak ve en fazla 24 ton ağırlıkta olacaktı. Almanya bu esnada teoride de olsa hâlen Versay Barış Antlaşması şartlarına bağlı olduğu için tank üretmesi yasaktı, bu sebeple asıl amacın gizlenmesi için geliştirmeler Begleitwagen ("eşlik aracı") veya BW adı altında yürütülecekti. Proje kapsamında MAN, Krupp ve Rheinmetall-Borsig spesifikasyonlara göre kendi prototiplerini geliştirdiler, bu adaylar arasından seçilen Krupp'un prototipi projenin kazananı oldu.

Orijinal şasi, birbiri arasına geçen altı yol tekeri olan ve Alman yarı paletli araçlarında kullanılan Schachtellaufwerk süspansiyon sistemini kullanıyordu; Alman ordusu bunun yerine burulma çubuklu bir sistem istedi. Bu sistem yol tekerlerinin dikey olarak daha fazla hareket mesafesine sahip olmasını sağlıyor, böylece hem yolda, hem de arazide aracın hareket kabiliyeti ve mürettebat konforunu arttırıyordu. Ancak, tank ihtiyacının acil olması sebebiyle teklif edilen iki sistem de kullanılmadı; bunlar yerine Krupp basit yaprak yaylar kullanan, çift bojili bir sistem kullandı. Aracın ağırlığı lastik kaplı sekizer adet küçük yol tekeri ile paletlere aktarılıyordu.

Prototip araç beş kişilik bir mürettebata sahipti. Sürücü aracın sol önünde yer alan sürücü bölmesindeydi. Telsiz operatörü aracın sağ önünde yer alıyor, aynı zamanda gövde makineli tüfeğini kullanıyordu. Aracın ortasında bulunan taret, muharebe kompartmanını oluşturuyordu. Nişancı taretin sol önünde, yükleyici ise sağ önünde yer alırken tank komutanı ortada ve arkadaydı. Aracın motor bölmesi gövdenin arka kısmındaydı. Motor şaftı aracın aracın arkasındaki motoru, öndeki şanzıman ve direksiyon ünitesine bağlıyordu. Şaftın taret sepetini, taret motorunu ve elektrik bağlantılarını engellememesi için aracın motoru orta hattın 1,524 mm sağında, taret ise 665 mm solunda yer alıyordu. Aracın asimetrik yapısı sebebiyle başta atışa hazır mühimmat olmak üzere savaş yükünün çoğu sağ yanda yer alıyordu.Versuchskraftfahrzeug 622 (Vs.Kfz. 622) ("deneysel motorlu araç 622") adıyla hizmete kabul edilen aracın üretimine 1936'da Magdeburg'daki Fried. Krupp Grusonwerk AG fabrikasında başladı.

 Ausf. A'dan Ausf. F1'e modeller
Panzer IV'ün ilk seri üretim versiyonu 1936'da üretime giren Ausführung A'ydı. Aracın 250 beygir gücündeki Maybach HL108 motoru, beş ileri ve bir geri vitesli SGR 75 şanzımana bağlıydı ve yolda 31 km/sa hıza ulaşabiliyordu. Aracın ana silahı olan kısa namlulu obüs benzeri  Kampfwagenkanone 37 L/24 (7,5 cm KwK 37 L/24) tank topu, esas olarak yüksek patlayıcı mermileri ateşlemek için tasarlanmış düşük namlu çıkış hızına sahip bir silahtı.

Zırhlı hedeflere karşı zırh delici mermi mermileri (Panzergranate) 430 m/s namlu çıkış hızında ateşleyebilen KwK 37, 700 metre mesafeden 30 derece açıda yer alan 43 milimetrelik çelik zırhı delebiliyordu. Araç ayrıca ana topa eş eksenli bir 7,92 mm çapındaki MG 34 makineli tüfeği ve gövdenin sağ önünde aynı tipte bir diğer makineli tüfek taşıyordu. Ana top ve eş eksenli makineli tüfek Turmzielfernrohr 5b optik nişangahı kullanırken gövde makineli tüfeği Kugelzielfernrohr 2 optik nişangahına sahipti. Ausf. A gövdenin ön plakasında 14,5 mm, tarette ise 20 mm çelik zırhla korunuyordu. Bu zırh sadece top mermisi parçaları, hafif piyade silahları ve hafif anti-tank mermileri durduracak kalınlıktaydı. A versiyonlarından toplam 35 adet üretildi.

1937'de Ausf. B üretimine geçildi. Orijinal motor, 300 HP gücündeki Maybach HL 120TR modeliyle, şanzıman ise yeni, altı ileri ve bir geri vitesli SSG 75 modeliyle değiştirildi. Aracın ağırlığı 16 tona artmasına rağmen son hızı da artarak 42 km/sa oldu. Gövde ön üst zırhının kalınlığı 30 milimetreye arttırıldı, düzleştirilen ön plakaya yeni bir sürücü gözetleme vizörü monte edildi, gövdedeki makineli tüfek kapaklı bir tabanca lombozu ve görüş kapağıyla değiştirildi. Aracı hafifletmek için üst gövde genişliği ve mühimmat alanı azaltıldı. Panzer III Ausf. C'den uyarlanan yeni bir komutan kupolası monte edildi. Temmuz 1938'den itibaren aracın arka gövdesine bir çoklu sis bombası ateşleme düzeneği (Nebelkerzenabwurfvorrichtung) monte edildi; aynı düzenek Ağustos ayından itibaren daha önce üretilen Ausf. A ve Ausf. B'lere de eklendi. Panzer IV Ausf. B modelinden 42 adet üretildi.

Ausf. C, 1938'de B  modelinin yerini aldı. Bu modelde taret zırhı 30 mm'ye yükseltildi ve aracın ağırlığı 18,14 tona ulaştı. 40 adet Ausf. C'nin montajının ardından, 80341 numaralı şasi ve sonraki üretimde motorlar geliştirilmiş HL 120TRM modeliyle değiştirildi. 140 Ausf. C'den sonuncusu Ağustos 1939'da üretildi.

Ausf. C'nin ardından üretime giren ve toplam 248 adet üretiken Ausf. D'de gövde makineli tüfeği geri eklendi, taretin iç top kalkanı yerine 35 mm kalınlığında  dışarıya monte bir kalkan kullanıldı. Aracın yan zırh kalınlığı 20 mm'ye çıkartıldı. 27 Eylül 1939'da Panzer IV'ün Sonderkraftfahrzeug 161 (Sd.Kfz. 161) koduyla genel kullanıma alındı, aynı ay içerisinde Almanya'nın Polonya'yı işgalinin sonuna doğru üretiminin arttırılması kararlaştırıldı.

Fransa'nın işgali esnasında Alman tankları, Birleşik Krallık'ın Matilda I ve Matilda II piyade tanklarının kalın zırhlarını delmekte zorluk yaşadılar. Bu sebeple işgal esnasında Almanlar 5 cm Pak 38 tanksavar topunu temel alan yeni bir 5 cm'lik topu Panzer IV Ausf. D şasisi üzerinde test ettiler. Almanya'nın Fransa'ya karşı kazandığı hızlı zafer, 80 adet üretilmesi planlanan bu modelin üretime girmeden iptal edilmesine sebep oldu.

Ekim 1940'ta Ausf. E modeli hizmete girdi. Bu modelde 30 mm ön alt gövde 30 mm kalınlığındaydı, ön üst gövde zırhının üzerine ara çözüm olarak 30 mm'lik çelik plakadan oluşan bir ek zırh eklenmişti. Sturmgeschütz III'ten uyarlanan yeni bir sürücü vizörü ön gövde plakasının üzerinde yer alıyordu. Panzer III Ausf. G'den uyarlanan yeni komutan kupolası taretin daha önüne monte edilmişti. Bu geliştirmeler daha sonra bakım için fabrikaya geri gönderilen eski Panzer IV modellerine de uyarlandı. Ekim 1940 - Nisan 1941 arasında 206 adet Ausf. E üretildi.

Nisan 1941'de Panzer IV Ausf. F üretimi başladı. Bu yeni modelde taret ve gövde, daha önceki Ausf. E'nin zırhı ise birbirine bağlanmış iki plakadan oluşan zırhından farklı olarak 50 mm kalınlığında tek plakadan oluşan zırhla kaplıydı, yan zırh kalınlığı ise 30 mm'ye arttırılmıştı. Ana motorun egzoz susturucusu kısaltılmış, sol yanına yardımcı jeneratörün susturucusu eklenmişti. Aracın ağırlığı 22,3 tona ulaşmış, bu sebeple paletin yere yaptığı basıncı azaltmak için palet genişliği 380 mm'den 400 mm'ye arttırılmıştı. Daha geniş palet buzda çekişi arttıran buz kramponlarının monte edilmesine uygundu. Aracın arkasındaki avara kasnağı ve önündeki zincir dişlisi modifiye edilmişti. Yeni Ausf. F2 modelinin üretime girmesinin ardından mevcut Ausf. F'ler Ausf. F1 olarak yeniden adlandırıldı. Nisan 1941 - Mart 1942 arasında toplam 471 adet Ausf. F1 üretildi.

 Ausf. F2'den Ausf. J'ye modeller

26 Mayıs 1941'de Hitler'in de yer aldığı ve Barbarossa Harekatı'ndan sadece haftalar önce gerçekleşen bir konferansta Panzer IV'ün ana silahının daha güçlü bir top ile değiştirilmesine karar verildi. Krupp, 50 mm Pak 38 L/60 topunu Panzer IV taretine adapte etmekle görevlendirildi. İl prototip 15 Kasım 1941'de teslim edildi. Alman tank toplarının Sovyet T-34 orta tankları ve KV-1 ağır tankları karşısında yetersiz kalması üzerine yeni, çok daha güçlü bir tank topu tasarlanması kararlaştırıldı. Kasım 1941'de Panzer IV'e 50 mm top takılması projesinden vazgeçildi. Bunun yerine Krupp, Rheinmetall ile ortak çalışmaya başlayarak Rheinmetall'ın 75 mm tank topunun geliştirilmesine odaklandı. Bu top 7,5 cm Pak 40 L/46 olarak adlandırılacaktı. Bu topun geri tepme mesafesinin Panzer IV tareti için çok uzun olması sebebiyle geri tepme mekanizması ve mermi yatağı kısaltıldı. Ortaya çıkan yeni model 7,5 cm KwK 40 L/43 olarak anılacaktı. Yeni KwK 40, Pzgr. 39 zırh delici mermilerini 750 m/s namlu çıkış hızıyla ateşleyebiliyordu. Bu hız, önceki modellerdeki KwK 37 L/24 toplarının 430 m/s çıkış hızından %75 daha yüksekti. İlk başta KwK 40 tek hazneli, top şeklinde bir namlu frenine sahipti; bu namlu freni tek başına geri tepme frenlemesinin %50'sini sağlıyordu. KwK 40 L/43, Panzergranate 39 mermisi ile 1.830 metre mesafede 77 mm kalınlığında çelik zırhı delebiliyordu.

Daha uzun namlulu 7,5 cm topların artı ve eksi yönleri vardı. Tasarımcıların ağırlığı azaltma yönündeki tüm çabalarına rağmen aracın ağırlık merkezi ön kısma daha yakındı, bu yüzden ön süspansiyon yayları sürekli kompresyon altındaydı. Bu durum tankın direksiyon çevrilmese bile salınmasına sebep oluyordu. Bu sorun Mart 1943'te üretime giren Ausführung H modelinde daha da artacaktı.

Yeni ve daha uzun namlulu KwK 40 L/43 topunun monte edildiği Ausf. F'ler, geçici olarak Ausf. F2 adını aldı ve model numarası Sd.Kfz. 161/1 olarak değiştirildi. Tankın ağırlığı artarak 23,6 tona ulaşmıştı. Ausf. F1 ve Ausf. F2 arasındaki temel farklar top, top kalkanı, iç seyahat kilidi, yeni top kundağı, yeni Turmzielfernrohr 5f optik nişangah, değiştirilmiş mühimmat cephaneliği ve aracın arkasındaki Nebelkerzenabwurfvorrichtung sis atar yerine taret tavanına monte edilen Nebelwurfgerät sis atar sistemiydi. Üretime girişinden üç ay sonra Ausf. F2 modeli Ausf. G olarak yeniden adlandırıldı.

Panzer IV Ausf. G Mart 1942 - Haziran 1943 arasındaki üretim sürecinde çeşitli değişikliklere uğradı. Aracın ön göğüs zırhına 30 milimetrelik ek zırh plakası (önce kaynaklarla, daha sonra cıvatalarla) eklendi, böylece ön zırh kalınlığı 80 mm'ye ulaştı. Ön zırhın arttırılması, 8 Kasım 1942'deki raporlara göre artan ağırlık sebebiyle mekanik bileşenlere binen ek yüke rağmen cephedeki askerlerden olumlu tepki aldı. Bu raporların ardından Panzer IV üretiminin yarısına 30 mm ek zırh takılması planlandı ancak 5 Ocak 1943'te Hitle tüm Panzer IV'lerin 80 mm ön zırha sahip olmasına karar verdi.

Sıcak iklimlerde yapılacak operasyonlar için aracın motor kapağına havalandırma yarıkları açıldı. Soğuk havada ilk çalışmanın kolaylaştırılması için motor soğutma suyu ısıtıcısı ve motor başlatma yakıtı enjektörleri ilave edildi. Aracın farları yeni bir farla değiştirildi ve taretteki flama lombozu iptal edildi. 19 Mart 1943'te Schürzen olarak adlandırılan yan ve taret zırh eteklerine sahip ilk Panzer IV sergilendi.

Ausf. G üretiminin sonuna doğru komutan kupolası zırhı 50 mm'den 95 mm'ye arttırıldı ve kupolanın çift kapağı, tek kapaklı bir tasarımla değiştirildi. Nisan 1943'te KwK L/43 topu yerine daha uzun 7,5 cm KwK 40 L/48 topu kullanılmaya başlandı. Yeni topun çok hazneli namlu freni, geri tepmenin kontrol edilmesinde daha başarılıydı. Daha uzun namlulu L/48 topu ile birlikte Turmzielfernrohr 5f/1 optik nişangahına geçildi.

Sonraki versiyon olan Ausf. H Haziran 194'te üretime girdi ve Sd. Kfz. 161/2 kodunu aldı. Göğüs zırhı 80 mm kalınlığında tek bir plakayla değiştirilerek dayanımı arttırıldı. Daha yüksek dişli oranına sahip yeni bir cer dişlisi sistemi, eski sistemin yerini aldı. Müttefiklerin kullanacağı düşünülen manyetik anti-tank mayınlarına karşı koruma amacıyla aracın zırhının tüm dikey kısımlarına Zimmerit macun kaplama uygulandı. Taret tavanı kalınlığı 10 mm'den 16–25 mm kalınlığa çıkartıldı. Aracın yanlarına 5 mm, tarete ise 8 mm kalınlığında zırh etekleri (Schürzen) eklendi. Bu etekler aracın yanlarında bulunan görüş yarıklarını kapattığı için bu yarıklar iptal edildi. Ausf. H üretimi esnasında çeşitli değişikliklere uğradı; lastik tekerlekli yol tekerleri döküm çelik olanlarla değiştirildi, daha hafif döküm ön zincir dişlisi ve arka avara kasnağına geçildi, gövde yanlarına üçgen destekler eklenerek kolayca kasar gören yan etek zırhı bağlantıları sağlamlaştırıldı, Nebelwurfgeraet sis atar iptal edildi ve yerini alacak Nahverteidigungswaffe üretimi yeterli olmadığı için taretteki bağlantı delikleri yuvarlak bir zırh plakasıyla kapatıldı. Bu değişiklikler aracın ağırlığını 25 tona çıkarttı. Panzer III'ten uyarlanan yeni, altı ileri oranlı SSG 77 şanzımana rağmen aracın son hızı arazide 16 km/saate kadar düştü. Ausf. H'nin deneysel bir versiyonu hidrostatik süspansiyonla donatıldı ancak üretime girmedi.

Önceki modelin hareket kabiliyeti sorunlarını gidermesine rağmen Panzer IV'ün son üretim versiyonu olan Ausf. J, tarihçiler tarafından önceki model Ausf. H'ye göre bir gerileme olarak kabul edilir. Savaşta kaybedilen araçların yerini almak üzere tasarlanan yeni model, üretim hızını arttırmak için büyük ölçüde basitleştirilmişti. Ausf. J'de önceki modellerdeki tareti döndüren elektrik motoru iptal edilmişti, taret mürettebat tarafından iki el çarkıyla döndürülmekteydi. Taret döndürme mekanizması modifiye edilmiş, eklenen ikinci çark sayesinde eğimli zeminde taret dönüşü kolaylaştırılmıştı. Yeterli seviyede düz zemindeyken el çarkları ile taret 4 saniyede 12.5°, 29.5 saniyede ise 120° döndürülebilmekteydi. Taret motorunun çıkartılması sayesinde elde edilen alana 200 litrelik bir yakıt tankı eklendi, bu sayede tankın yoldaki menzili 320 km'ye çıkartıldı. Taretin yanlarındaki tabanca ve görüş delikleri kaldırıldı, motorun radyatör yuvası basitleştirildi. Taret tavanına 2 ton kaldırma kapasiteli bir vinç monte edilebilmesi için gereken yuvalar eklendi, taret zırhı kalınlığı 11–16 mm'ye çıkartıldı. Silindirik egzoz susturucusu iki alev örten susturucuyla değiştirildi. Essen'deki Krupp fabrikasının Müttefik bombardımanında hasar görmesi ve tank üretiminin kesintiye uğraması sebebiyle Haziran 1944'te Wa Prüf 6, kullanılan zırhın yapısını değiştirdi ve basitleştirdi. 1944 sonlarında üretimi hızlandırmak için Zimmerit kaplama uygulamasına son verildi, yan etek zırhları tel örgülerle değiştirildi, nişancının ileri görüş lombozu iptal edildi ve paletlerin üstünde yer alan rehber geri dönüş tekerlerinin sayısı dörtten üçe düşürüldü.Doyle & Jentz (2001), p. 15

1944 başlarında Rheinmeltall, Panzer IV'ün ateş gücünü arttırma amacıyla tanka Panther Ausf. F için geliştirilen ve Panther'in 7,5 cm L/70 topunu taşıyan Schmalturmu (dar taret) uyarlamaya çalıştı. Şasinin taşıma kapasitesi ve kullanılabilir hacim limitlerine ulaşması sebebiyle bu çalışma başarısız oldu.

 Üretim

Panzer IV başlangıçta sınırlı ölçüde kullanılmak üzere tasarlandığı için tek tankın tek üreticisi Krupp'tı. Polonya Seferi öncesinde 35 Ausf. A; 42 Ausf. B; ve 140 Ausf. C olmak üzere 217 adet Panzer IV üretilmişti. 1941'de üretim yerleri arttırılarak Plauen'deki Vogtländische Maschinenfabrik ("VOMAG")  ve Avusturya'nın St. Valentine kentindeki Nibelungenwerke fabrikalarında da üretime başlandı.

1941'de ayda ortalama 39 tank üretildi. Bu rakam 1942'de 83'e, 1943'te 252'ye ve 1944'te 300'e yükseldi. Aralık 1943'te Krupp fabrikasındaki üretim Sturmgeschütz IV'e kaydırıldı, 1944 ilkbaharında da Vomag fabrikası Jagdpanzer IV üretimine geçti; böylece Nibelungenwerk Panzer IV üreten tek fabrika olarak kaldı. Alman endüstrisinin Müttefik bombardımanı ve kara saldırıları altında yavaş çöküşü ve Ekim 1944'te Nibelungenwerk fabrikasının bir hava saldırısında ciddi hasar almasının ardından Mart ve Nisan 1945'te üretim 1942 öncesi seviyeye düştü ve ayda yaklaşık 55 tank üretilebildi.

 İhracat
Panzer IV II. Dünya Savaşı'nın en fazla ihraç edilen Alman tanklarından biridir. 1942'de Romanya'ya 11, Macaristan'a ise 32 tank teslim edildi; bu tankların çoğu 1942'nin sonu ve 1943'ün başında Sovyetlere karşı Stalingrad çevresindeki muharebelerde kaybedildi. Romanya savaş boyunca çeşitli modellerde yaklaşık 120 adet Panzer IV teslim aldı. Almanya, Bulgaristan'ı silahlandırmak için 46 veya 91 Panzer IV sağladı; ayrıca yeni bir İtalyan tümeninin çekirdeğini oluşturmak üzere İtalya'ya 12 tank teklif etti. Bu tanklar İtalyan tank mürettebatlarının eğitiminde kullanıldı, ancak Müttefiklerin Sicilya'yı işgali ve Benito Mussolini'nin devrilmesinin ardından 1943 ortalarında Almanlar tarafından geri alındı.

Türkiye savaş esnasında krom cevheri karşılığı 35 Panzer IV satın almıştır. Teslimatlar Ausf. G modelleri ile başlamış, olaslıkla Ausf. H modelleri ile devam etmiştir. Son teslimat 4 Mayıs 1944'te gerçekleşmiştir. Diğer kaynaklar 1943'te 15 ile 22 arası tank teslim edildiğini ve tümünün Ausf. G modeli olduğunu belirtmektedir.

Falanjist İspanya hükûmeti Mart 1943'te 100 Panzer IV için istekte bulundu, aynı yılın Aralık ayına dek 20 tank teslim aldı. Finlandiya toplam 30 tank satın aldı ancak 1944'te sadece 15 tank teslim edildi. Aynı yıl Macaristan'a gönderilen ikinci parti 62 veya 72 tanktan oluşuyordu ancak bu tanklardan 20'si kayıpları telafi etmek için Alman ordusuna teslim edildi. Hırvatistan 1944 sonbaharında 10 Ausf. F1 ve 5 Ausf. G teslim aldı. Tüm modellerden toplam 297 Panzer IV Almanya'nın müttefiklerine verildi.

 Operasyonel geçmiş
Panzer IV, savaş boyunca üretimi ve cephede kullanımı devam eden tek Alman tankıdır. Savaş boyunca Wehrmacht'ın toplam tank gücünün %30'unu oluşturmuştur. Panzer IV 1939'un başında hizmete girmiş olmasına rağmen Çekoslovakya'nın işgali esnasında Alman tank gücünün büyük kısmı modası geçmiş Panzer I ve Panzer II'lerden oluşuyordu.McCarthy & Syron (2002), p. 51

 Polonya, Batı Cephesi ve Afrika (1939-1942)
1 Eylül 1939'da, Almanya'nın Polonya'yı işgalinin başında alman zırhlı birlikleri 1.445 Panzer I, 1.223 Panzer II, 98 Panzer III ve 211 Panzer IV'ten oluşuyordu. Daha modern olan Panzer III ve IV, Alman zırhlı gücünün yalnızca %10'uydu. 1. Panzer Tümeni tüm tank tipleri arasında neredeyse eşit dağılıma sahipti; tabur başına 17 Panzer I, 18 Panzer II, 28 Panzer III ve 14 Panzer IV'e sahipti. Diğer tümenler ağırlıklı olarak eski modellerden oluşuyordu; tabur başına dağılım 34 Panzer I, 33 Panzer II, 5 Panzer III ve 6 Panzer IV'e sahipti. Polonya ordusu Alman hafif tanklarına karşı etkili olabilecek 200'den az tanka sahipti, Polonyalıların tanksavar topları ise Alman ordusuna karşı daha ciddi bir tehdit oluşturuyordu ve Almanlar Panzer IV'ün yakın destek gücüne olan vurgusunu arttırmalarına sebep oldular.

10 Mayıs 1940'taki Fransa işgali öncesinde Panzer III ve IV üretimi artmış olmasına rağmen Alman ordusundaki tankların çoğunluğu hala bir önceki nesle aitti. Heinz Guderian'a göre Wehrmacht Fransa'nın işgaline 523 Panzer I, 955 Panzer II, 349 Panzer III, 278 Panzer IV, 106 Panzer 35(t)s ve 228 Panzer 38(t) ile başlamıştı. Telsizlerin taktik kullanımı ve daha gelişmiş zırhlı muharebe taktikleri sayesinde Almanlar, Fransız ve Britanya zırhlı birliklerini yenmeyi başardılar. Buna rağmen Panzer IV'lerin 7,5 cm KwK 37 L/24 topları Fransızların Somua S35 ve Char B1 gibi kalın zırhlı tanklarına karşı etkili değildi. Somua S35'in maksimum zırh kalınlığı 55 mm'ydi; KwK 37 L/24'ün 700 metre mesafede zırh delme kabiliyeti ise 43 mm ile sınırlıydı. Britanyalıların Matilda II tankları da önde ve tarette 70 mm, yanlarda ise minimum 65 mm kalınlıktaydı.

Panzer IV Afrika Korps (Alman Afrika kolordusu) tarafından Kuzey Afrika'daki muharebelerde de kullanıldı. Panzer III ve IV, bu cephede de Birleşik Krallık'ın Matilda II tanklarının kalın zırhını delmekte sorun yaşadı; Matilda'nın 40-mm QF 2 pounder topu ise iki Alman tank modelinin zırhını da delebiliyordu. Matilda II'nin ana dezavantajı yavaş olmasıydı. Ağustos 1942'de Rommel'ın kuvvetlerine uzun namlulu 7,5 cm L/43 topu taşıyan Panzer IV Ausf. F2'lerden sadece 27 adet teslim edilmişti. Rommel bu tankları zırhlı saldırılarında mızrak başı olarak kullandı. Uzun namlulu L/43 topu, M3 Grant de dahil olmak üzere cephedeki Amerikan ve Birleşik Krallık tanklarının zırhlarını 1,500 metreye dek mesafeden delebiliyordu. Ausf. F2'lerin çoğu cepheye Ağustos ile Ekim 1942 arasında ulaştı, ancak sayıları Birleşik Krallık'ın cepheye yığdığı güce kıyasla çok azdı.

Panzer IV ayrıca 1941 başlarında Yugoslavya'nın işgali ve Yunanistan'ın işgalinde de yer aldı.

 Doğu Cephesi (1941-1945)
22 Haziran 1941'de başlayan Barbarossa Harekatı'nın ilk safhalarında Alman güçleri, Rusların kalın zırha sahip ağır tank KV-1 ve eğimli zırha sahip orta tank T-34 modelleriyle karşı karşıya geldi. Panzer IV'ün ilk modellerindeki 7,5 cm L/24 bu tanklara karşı etkili değildi. Almanlar bu tehditlere karşı 7,5 cm'lik uzun namlulu, yüksek mermi çıkış hızına sahip L/43 ve L/48 toplarına geçişi hızlandırdılar. 7,5 cm L/43, T-34'ün zırhını 1.600 metreye kadar mesafelerde, birçok atış açısından delebiliyordu.Bird & Livingston (2001), p. 25 Yeni L/43 topa sahip Ausf. F2 modellerinin ceheye sevkiyatı 1942 ilkbaharında başladı. Yaz aylarında yapılan saldırılarda L/43 topa sahip 135 Panzer IV kullanıma hazırdı. Bu esnada Panzer IV Ausf. F2, T-34 ve KV-1'e karşı ateş gücü üstünlüğü olan tek Alman tankıydı. Haziran 1942 ile Mart 1943 arasındaki muhrarebelerde kritik rol oynayan bu model ile Panzer IV, Alman zırhlı tümenlerinin ana silahı oldu. Eylül 1942'de hizmete giren Tiger I henüz yeterli sayıda değildi, yeni bir model olduğu için geliştirme süreci sonlanmamıştı ve hala çözülmesi gereken problemleri vardı. Panther ise Mayıs 1943'e kadar cephede yer almayacaktı. Bu dönemde Alman kuvvetlerinin Panzer IV kullanım sıklığı kaybedilen tank sayısında da kendini gösteriyordu; 1942'de Doğu Cephesi'nde 502 Panzer IV kaybedilmişti.

Panzer IV 1943 yılı boyunca da cephede önemli rol oynadı. Tankın yer aldığı önemli çatışmalardan biri de Kursk Muharebesi'ydi. Kursk'ta Panther gibi yeni tanklar muharebe yeteneklerini kısıtlayan dayanıklılık sorunlarıyla uğraştığı için Panzer IV'ler cephede yoğun şekilde kullanıldı. Kursk'ta 841 Panzer IV görev yaptı. 1943 yılı boyunca Almanlar Doğu Cephesi'nde 2.352 Panzer IV kaybetti; bazı tümenler yılın sonda 12-18 tank mevcuduna kadar düşmüştü. 1944'te 2.643 Panzer IV daha kaybedildi. Almanlar zaman geçtikçe kaybedilen tankların yerine yenisini koymakta git gide daha çok zorlanıyordu. Yine de Panzer IV'lerin yerini alacak yeterli sayıda Panther üretimi olmadığı için Panzer IV'ler 1944 boyunca Almanya'nın ana tankı olmaya devam etti.

Ocak 1945'te Doğu Cephesi'nde 287 Panzer IV kaybedildi. Savaş boyunca Doğu Cephesi'nde Sovyetlere karşı kaybedilen Panzer IV sayısının 6.153 olduğu tahmin edilmektedir. Bu sayı, savaş boyunca kaybedilen Panzer IV'lerin %75'idir.

 Batı Cephesi (1944-45)

Panzer IV modelleri, 6 Haziran 1944'te Normandiya Çıkarması başladığında Batı Cephesi'nde yer alan Alman tank gücünün yarısını oluşturuyordu. Normandiya'da görev yapan 11 tank tümeninin çoğu, ilk başta Panther ve Panzer IV'ler kullanan birer zırhlı alaya sahipti. Bu tümenlerde toplam 160 tank bulunuyordu; Waffen-SS panzer tümenleri, Heer panzer tümenlerine kıyasla daha büyüktü ve daha iyi donatılmıştı.Forty (2000), p. 88 Panzer IV savaş boyunca sürekli geliştirilmesi sayesinde Müttefik tanklarına karşı güçlü bir rakip olarak biliniyordu. Normandiya'nın koruluk coğrafyası savunma için elverişliydi, bu sayede Alman tank ve tanksavar birlikleri düşman hava üstünlüğüne rağmen Müttefik birliklerine ağır kayıplar verdirdi. Almanların karşı saldırıları ise müttefik topçusu, piyade tanksavar silahları, tank imha edicileri, tanksavar topları ve avcı bombardıman uçakları tarafından geri püskürtüldü. Panzer IV'ün Schürzen zırh etekleri Birleşik Krallık'ın PIAT tanksavar silahı gibi boşluklu imla hakkı kullanan silahların ana zırha ulaşamadan patlamasını sağlıyor ve mürettebatı koruyordu ancak özellikle bozuk veya ağaçlık arazide kolayca yerinden çıkıp kaybedilebiliyordu.

Batı Cephesi'nde yer alan Müttefik tankları savaş boyunca gelişim gösterdi; az mekanik arıza veren ve kolayca tamir edilebilen Amerikan M4 Sherman orta tankından cephede çok sayıda bulunuyordu. M4 Sherman'ın ilk modellerinde yer alan 75 mm M3 topunun zırh delme yeteneği görece azdı. M4'ler eski Panzer IV modellerine karşı etkili olsa da, daha kalın zırha sahip daha yeni Panzer IV'lerle başa çıkmakta sorun yaşıyorlardı. Daha yeni model Panzer IV'lerin 80 mm kalınlığında ön gövde zırhı, M4'lerin 75 mm topuna karşı muharebe mesafelerinde yeterli koruma sağlıyordu, ancak taret zırhı yeterli değildi.

Kalın zırha sahip Alman tanklarına karşı Birleşik Krallık, M4 Sherman'ları 76 mm QF 17-pounder anti-tank topu ile modifiye ederek Sherman Firefly modelini geliştirdi. Sherman Firefly tüm Alman tank modelleriyle muharebe mesafelerinde başa çıkabilen tek Müttefik tankı olsa da Normandiya çıkartması esnasında sadece 342 adet mevcuttu. Birleşik Krallık tarafından kullanılan her dört Sherman'dan biri Firefly modeliydi. Normandiya seferinin sonuna dek 550 Firefly daha üretilmiş ve kaybedilen tankların yerini almıştı. Temmuz 1944'te 76 mm M1 topunu taşıyan Amerikan M4 Sherman'ları Panzer IV ile benzer bir ateş gücüne ulaşmıştı.Hastings (1999), p. 221

29 Ağustos 1944'te Alman Beşinci Panzer Ordusu ve Yedinci Ordu Almanya'ya doğru geri çekilmeye başladı. Normandiya cephesinde yer alan ve 750'si Panzer IV olan toplam 2.300 tank ve taarruz topunun 2.200'den fazlası kaybedilmişti. Mareşal Walter Model'in Hitler'e gönderdiği rapora göre kendisinin panzer tümenlerinde ortalama beş veya altışar tank mevcudu kalmıştı.

1944-45 kışında gerçekleşen Ardenler Taarruzu esnasında Panzer IV, en fazla sayıda yer alan tank modeliydi. Bu taarruz esnasında Alman ordusu yakıt sıkıntısı ve Müttefik direnişi karşısında ağır kayıplar verdi. Ardenler Taarruzu, Alman zırhlı güçlerinin batı cephesindeki son büyük operasyonu oldu.

 Diğer kullanıcılar
Finlandiya Temmuz 1944'te 40 Panzer IV Ausf. J siparişi verdi. Oberkommando der Wehrmacht Temmuz-Ekim 1944 döneminde her ay onar tankın Finlandiya'ya teslim edilmesini planlamıştı. Fiyat, tank başına 250.000 reichsmark (4,9 milyon Fin markkası) olarak belirlenmişti. Tank teslimatı tamamlanana dek siyasi durum değişti; 4-5 Eylül 1944'te SSCB ile Finlandiya arasında ateşkesin yürürlüğe girmesi ile tankların teslimatı durduruldu. Ateşkese dek 15 Panzer IV Ausf. J teslim edilmiş, ateşkes ile birlikte tüm teslimatlar durdurulmuştu. Tanklar Devam Savaşı ve Laponya Savaşı esnasında çatışmalarda yer almadı. Tanklar Eylül 1962'ye dek Fin ordusu envanterinde kaldılar ve ağırlıklı olarak eğitim görevlerinde kullanıldılar. 15 tanktan günümüze ulaşan iki tank Hattula'daki Parola Tank Müzesi'nde, bir tank ise Mikkeli'de sergilenmektedir.

Suriye 1950-1952 yılları arasında Fransa'dan yeniden donatılan 60 civarı, ardından 1954'te bir silah alım anlaşması kapsamında Çekoslovakya'dan 50 kadar Panzer IV satın aldı. Alınan tankların komutan kupolasındaki uçaksavar makineli tüfeği Sovyet yapımı 12,7 mm DŞK ile değiştirildi. Bu tanklar, Sovyetlerden alınan T-34'lerle birlikte Golan Tepeleri'ndeki İsrail yerleşimlerine karşı kullanıldı. 1965'teki çatışmalarda İsrail'in Super Sherman ve Centurion taklarıyla karşı karşıya geldiler Suriye ayrıca İspanya'dan 17 Panzer IV aldı; bu tanklar 1967'deki Altı Gün Savaşı esnasında çatışmalarda yer aldılar. Suriye'nin Panzer IV'lerinden birçoğu İsrail ordusu tarafından ele geçirildi. Ele geçirilen tankların bazıları Yad La-Shiryon'daki müzede sergilenmektedir. Ele geçirilen Çekoslovak menşeili bir tank ise bir M5 Stuart karşılığı Danville, Virginia, ABD'de yer alan AAF Tank Müzesi ile takas edilmiştir, günümüzde burada sergilenmektedir.

 Ele geçirilen Panzer IV'ler
Doğu cephesinde ele geçirilen bazı Panzer IV'ler Sovyet Kızıl Ordu birlikleri tarafından Almanlara karşı kullanılmıştır. Ele geçirilen araçlar "T-4" olarak yeniden adlandırılmış ve ağırlıklı olarak 1942-43 yıllarında kullanılmıştır. Ağustos 1942'de Doğu Cephesi'nde 7'si Panzer IV olmak üzere 50 Alman tankından müteşekkil iki Sovyet bağımsız tank taburu bulunmaktaydı. Bir yıl sonra bu taburlardaki Panzer IV sayısı 11'e ulaşmıştı. Sovyetler tarafından ele geçirilen Alman tankları Kuzey Kafkasya'da hücumlar da dahil olmak üzere çeşitli operasyonlarda yer aldı. Savaşın son iki yılında ele geçirilen tanklar ise Alman hatlarının gerisine sızma amacıyla özel operasyonalrda kullanıldı.

 Muharebe performansı

 Panzer IV şasisini kullanan araçlar

 Galeri

 Ayrıca bakınız

 II. Dünya Savaşı'ndaki zırhlı araçlar listesi

 Karşılaştırılabilir rol, performans ve dönem tankları

 ABD M3 Lee (Ausf. F1 modeline dek)
 ABD M4 Sherman
 ABD M7 Medium (Ausf. D modeline dek)
 Arjantin Nahuel DL 43
 Avustralya Sentinel
 Avustralya Thunderbolt
 Birleşik Krallık Cavalier
 Birleşik Krallık Cromwell
 İsveç Stridsvagn m/42
 İtalya Carro Armato P 40
 Japonya Type 2 Ho-I (Ausf. D modeline dek)
 Japonya Type 1 Chi-He (Ausf. E modeline dek)
 Japonya Type 3 Chi-Nu
 Kanada Ram II (Ausf. G modeline dek)
 Kanada Grizzly I
 Macaristan Turán III
 Romanya 1942 orta tankı (teklif)
 Sovyet T-34
 Sovyet T-43
 Sovyet KV-13

 Not listesi

 Kaynakça
Özel

Genel

 Guderian, Heinz Panzer Leader New York Da Capo Press Reissue edition, 2001.

 Liddell Hart, B.H. The German Generals Talk''. New York, NY: Morrow, 1948.

Ayrıca bakınız
 II. Dünya Savaşı'ndaki zırhlı araçlar listesi
 II. Dünya Savaşı'nda Almanya tank üretimi#Toplam Üretim

II. Dünya Savaşı'nda Almanya'nın tankları

Panzer IV


Luciane Buchanan (nascida em 18 de julho de 1993) é uma atriz neozelandesa. Ela é conhecida por seu papel principal na série de suspense e ação da Netflix, The Night Agent (2023).

Filmografia

Televisão

Referencias

Atores da Nova Zelândia
Atrizes
1993

Luciane Buchanan


La microrregión de Valença do Piauí es una de las microrregiones del estado brasileño del Piauí perteneciente a la mesorregión Centro-Norte Piauiense. Su población según el censo de 2010 es de 104. 024 hab y está dividida en catorce municipios.Su población está formada por una mayoría de negros y mulatos 58.2, con minorías de blancos de origen portugués y árabe 22.9, caboclos (mestizos de indio y blanco)18.7, asiáticos 0.2 e indígenas 0.0, en 2010 según el ibge vivían en la microrregión solo 28 indígenas.  Posee un área total de 13.423,862 km².

Municipios
 Aroazes
 Barra d'Alcântara
 Elesbão Veloso
 Francinópolis
 Inhuma
 Lagoa do Sítio
 Novo Oriente do Piauí
 Pimenteiras
 Prata do Piauí
 Santa Cruz dos Milagres
 São Félix do Piauí
 São Miguel da Baixa Grande
 Valença do Piauí
 Várzea Grande

Enlaces externos
 Portal de Noticias de Valencia del Piauí y Región del Valle del Sambito > valedosambito.con

Valencia del Piauí

Microrregión de Valença do Piauí


Quamdeen Ayopo "Ayo" Dosunmu (Illinois, 17 de janeiro de 2000) é um jogador norte-americano de basquete profissional que atualmente joga no Chicago Bulls da National Basketball Association (NBA).

Ele jogou basquete universitário na Universidade de Illinois e foi selecionado pelos Bulls como a 38º escolha geral no Draft da NBA de 2021.

Início da vida e carreira no ensino médio
Dosunmu nasceu em Chicago, filho de imigrantes nigerianos. Ele descende do povo iorubá na Nigéria e seu nome "Ayo" significa alegria na língua iorubá. Ele começou sua carreira no ensino médio na Westinghouse College Prep de Chicago, onde ajudou a levar a equipe a um título da conferência de 2015 contra a Al Raby High School. Após seu primeiro ano, Dosunmu foi transferido para Morgan Park. Ele levou a equipe ao título do Campeonato Estadual 3A, apesar de se machucar nas semifinais. Em seu último ano, Dosunmu levou a equipe a mais um título do campeonato estadual, no qual marcou 28 pontos; quebrando um recorde da IHSA de pontos marcados em uma final.

Em março de 2018, Dosunmu foi nomeado um dos 26 alunos do último ano do ensino médio que participaram do Jordan Brand Classic em 8 de abril de 2018 no Barclays Center. Durante sua última temporada, ele teve médias de 25,2 pontos, 7,4 rebotes, 7,3 assistências e 2,7 roubadas de bola e levou Morgan Park ao segundo título consecutivo da IHSA Class 3A.

Recrutamento
Em 19 de outubro de 2017, Dosunmu se comprometeu verbalmente a jogar basquete universitário na Universidade de Illinois. Ele assinou sua Carta de Intenção Nacional em novembro de 2017.

Carreira universitária

Dosunmu fez sua estreia na universidade em 8 de novembro de 2018, contra Evansville, registrando 18 pontos, seis rebotes, quatro assistências e três roubadas de bola. Após a temporada, Dosunmu foi nomeado para a Equipe de Calouros da Big Ten e uma menção honrosa para a Equipe da Big 10. Ele teve médias de 13,8 pontos e 3,3 assistências como calouro.

Em 25 de janeiro de 2020, Dosunmu acertou um arremesso no último segundo na vitória por 64-62 sobre Michigan. No final da temporada regular, ele  foi nomeado para a Primeira-Equipe da Big Ten pela mídia e para a Segunda-Equipe pelos treinadores. Em seu segundo ano, ele teve médias de 16,6 pontos, 4,3 rebotes e 3,3 assistências. Após a temporada, Dosunmu se declarou para o Draft da NBA de 2020 mas se retirou do draft para retornar a Illinois em 31 de julho de 2020.

Em sua estreia na sua terceira temporada em 25 de novembro de 2020, Dosunmu registrou 28 pontos, 10 rebotes e cinco assistências na vitória por 122-60 contra North Carolina A&T. Em 6 de fevereiro de 2021, ele se tornou o terceiro jogador na história da universidade a registrar um triplo-duplo com 21 pontos, 12 rebotes e 12 assistências na vitória por 75-60 sobre Wisconsin. Em 20 de fevereiro, Dosunmu registrou seu segundo triplo-duplo com 19 pontos, 10 rebotes e 10 assistências na vitória por 94-63 sobre Minnesota. Em 14 de março, ele registrou 16 pontos e nove rebotes na vitória por 91-88 sobre Ohio State na final do Torneio da Big Ten. Ele ganhou o prêmio de MVP do torneio e o Prêmio Bob Cousy como o melhor armador do país. Em 6 de abril de 2021, Dosunmu se declarou para o Draft da NBA de 2021, encerrando sua carreira de três anos em Illinois.

Em 6 de janeiro de 2022, o número 11 de Dosunmu foi homenageado pela Universidade de Illinois.

Carreira profissional
Dosunmu foi selecionado pelo Chicago Bulls como a 38ª escolha geral no draft da NBA de 2021. Em 18 de agosto de 2021, os Bulls anunciaram que haviam assinado um contrato de 2 anos e US$2.49 milhões com Dosunmu.

Em 8 de dezembro de 2021, Dosunmu entrou como titular dos Bulls e registrou 11 pontos, 6 rebotes e 8 assistências na vitória por 109–97 sobre o Denver Nuggets.

Estatísticas da carreira

NBA

Temporada regular

Playoffs

Universitário

Fonte:

Ligações externas

 Illinois Fighting Illini biografia
 Biografia de basquete dos EUA

Basquetebolistas do Chicago Bulls
Pessoas vivas
Nascidos em 2000
Basquetebolistas de Illinois
Naturais de Chicago

Ayo Dosunmu


Mirko Jović (Мирко Јовић) (nacido el 13 de agosto de 1959) es un político serbio que fue candidato a la presidencia de Serbia por el Partido Radical Popular en 2004. Actualmente vive en Nova Pazova.

Carrera
Junto con Vuk Drašković y Vojislav Šešelj, Jović fundó el partido Renovación Nacional Serbia (SNO) en 1989. Sin embargo, los tres tuvieron conflictos políticos y su partido se desintegró en tres partes para 1990. Jović se quedó con el SNO, Šešelj formó el Partido Radical Serbio y Drašković formó el Movimiento de Renovación Serbio.

Fue soldado voluntario en la Guerra de Bosnia, donde fue el líder del grupo paramilitar Beli Orlovi y pidió por una Serbia cristina ortodoxa, sin musulmanes ni no-creyentes.

Referencias

Mirko Jović


Mark Wayne Hateley (d. 7 Kasım 1961 - Wallasey, İngiltere) İngiliz forvet oyuncusu. Aktif futbolu bıraktıktan sonra teknik direktörlük yapmaya başlamıştır.

Milan, Monaco, Rangers gibi önemli takımlarda oynayan oyuncu özellikle Ranger forması ile oldukça başarılı olmuştur. İngiltere millî futbol takımı formasını 32 kez giymiş, 8 gol atmıştır.

Kariyeri

 1978-1983 Coventry City 113 (34)
 1983-1984 Portsmouth 44 (25)
 1984-1987 AC Milan 66 (17)
 1987-1990 AS Monaco 59 (22)
 1990-1995 Glasgow Rangers 214 (111)
 1995-1997 Queens Park Rangers 33 (5)
 1996 Leeds United 6 (0)
 1997 Glasgow Rangers 4 (1)
 1997-1998 Hull City 29 (3)
 1999 Ross County 2 (0)

1961 doğumlular
İngiliz futbolcular
1986 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
Yaşayan insanlar
Coventry City FC futbolcuları
Detroit Express futbolcuları
Portsmouth FC futbolcuları
AC Milan futbolcuları
AS Monaco FC futbolcuları
Rangers FC futbolcuları
Queens Park Rangers FC futbolcuları
Leeds United FC futbolcuları
Hull City AFC futbolcuları
Ross County FC futbolcuları
Hull City AFC teknik direktörleri
Premier League futbolcuları
Serie A futbolcuları
Ligue 1 futbolcuları
İngiltere 21 yaş altı millî futbol takımı futbolcuları
İngiltere millî futbol takımı futbolcuları
Forvet futbolcular
Scottish Premier League futbolcuları
Fransa'daki İngiliz gurbetçiler
İtalya'daki İngiliz gurbetçiler
Fransa'daki gurbetçi futbolcular
İtalya'daki gurbetçi futbolcular
İskoçya'daki gurbetçi futbolcular
İngiliz gurbetçi futbolcular

Mark Hateley


Kenneth Charles "Ken" Loach () este un regizor de film britanic.
Două din filmele sale, Mângâierea vântului (2008) și Eu, Daniel Blake (2016) au fost premiate cu Palme d'Or la Festivalul Internațional de Film de la Cannes

Biografie

Filmografie
 1965 Up the Junction
 1965 The End of Arthur's Marriage
 1966 Cathy Come Home
 1967 In Two Minds
 1967 Biata vacă (Poor Cow)
 1969 Șoimul (Kes)
 1969 The Big Flame
 1971 The Rank and File
 1971 The Save the Children Fund Film
 1971 Viață de familie (Family Life)
 1975 Days of Hope
 1977 The Price of Coal
 1979 Black Jack
 1980 The Gamekeeper
 1981 A Question of Leadership
 1981 Priviri și zâmbete (Looks and Smiles)
 1985 Which Side Are You On?
 1986 Pământ natal (Fatherland)
 1990 Agenda ascunsă (Hidden Agenda)
 1991 Riff-Raff
 1993 Ploaie de pietre (Raining Stones)
 1994 Ladybird, Ladybird
 1995 Pământ și libertate (Land and Freedom)
 1995 A Contemporary Case for Common Ownership
 1996 Cântecul Carlei (Carla's Song)
 1997 Flacăra pâlpâitoare (The Flickering Flame) documentar
 1997 McLibel
 1998 Numele meu e Joe (My Name Is Joe)
 2000 Pâine și trandafiri (Bread and Roses)
 2001 Navigatorii (The Navigators)
 2002 Sweet Sixteen
 2004 Ae Fond Kiss...
 2005 Tickets
 2005 McLibel
 2006 The Wind That Shakes the Barley
 2007 It's a Free World...
 2009 Looking for Eric
 2010 Route Irish
 2012 The Angels' Share
 2013 The Spirit of '45
 2014 Jimmy's Hall
 2016 I, Daniel Blake
 2016 In Conversation with Jeremy Corbyn

Note

Legături externe
Pagina lui Ken Loach pe Cinemagia.ro

Nașteri în 1936
Nașteri pe 17 iunie
Regizori britanici
Oameni în viață

Ken Loach


The X Factor İngiliz Heavy Metal grubu Iron Maiden'ın onuncu stüdyo albümüdür. Gruptan ayrılan Bruce Dickinson'ın yerine Wolfsbane grubundan gelen Blaze Bayley'in grupla yaptığı ilk stüdyo albümüdür. 2 Ekim 1995 tarihinde yayımlanmıştır. Prodüktörlüğünü Steve Harris ve Nigel Green yapmıştır. Steve Harris'in prodüktürlüğünde pay sahibi olduğu ilk stüdyo albümüdür.

Parça listesi

 "Sign Of The Cross" (Harris) – 11:17
 "Lord Of The Flies" (Harris/Gers) – 5:03
 "Man On The Edge" (Bayley/Gers) – 4:13
 "Fortunes Of War" (Harris) – 7:23
 "Look For The Truth" (Bayley/Gers/Harris) – 5:10
 "The Aftermath" (Harris/Bayley/Gers) – 6:20
 "Judgement Of Heaven" (Harris) – 5:12
 "Blood On The World's Hands" (Harris) – 5:57
 "The Edge Of Darkness" (Harris/Bayley/Gers) – 6:39
 "2 A.M." (Bayley/Gers/Harris) – 5:37
 "The Unbeliever" (Harris/Gers) – 8:10

Kadro

 Blaze Bayley: Vokal
 Steve Harris: Bas Gitar
 Dave Murray: Gitar
 Janick Gers: Gitar
 Nicko McBrain: Davul

Heavy metal albümleri
Iron Maiden albümleri
1995 albümleri

The X Factor (albüm)


Radu Dragnea, pseudonimul lui Radu S. Popescu, () a fost un eseist și critic literar român.

Biografie
S-a născut în satul Tătărăi (azi în județul Prahova), într-o familie de preoți cu origini în actualele județe Dâmbovița și Sibiu. A condus săptămânalul Solia din București (1916). A luptat în Primul Război Mondial, fiind rănit în luptele de la Azuga din 1916.

După război s-a stabilit la Cluj, unde a devenit membru în comitetul Partidului Național Român (1919). A fost prim-redactor al ziarului clujean Patria (1919-1920), unde a colaborat până în 1924. A fost unul din fondatorii societății anonime Literatura din Cluj (1920), al Sindicatului Presei din Ardeal (1920) și al revistei literare Gândirea (1921). A colaborat la Gândirea încă de la primul număr, fiind asociat adesea curentului gândirist. A făcut parte din comitetul de direcție al revistei Societatea de mâine din Cluj (1924-1925), iar mai târziu a lucrat ca secretar de presă la Legația Română din Varșovia (1929).

Activitatea literară
A debutat cu articole de critică literară în 1911 în revista Cosânzeana din Orăștie, apoi a colaborat în paginile a numeroase publicații precum Luceafărul, Neamul românesc literar, Românul, Flacăra, Lumina literară, Drum drept, Ideea europeană, Doina, Capitala, Săgetătorul, Aurora, Țara noastră, Ramuri, Scrisul românesc, Tiparnița literară, Kalende, Curentul, Calendarul, Voința, Axa, Buna-vestire.

S-a format ca publicist în climatul sămănătorist al revistei Ramuri din Craiova, fiind apropiat de ideologia naționalistă promovată de profesorii Nicolae Iorga și A. C. Cuza. A colaborat, alături de A. C. Cuza, la elaborarea unei prime ediții a operelor complete ale lui Mihai Eminescu (1914). În anul 1921 a publicat monografia Mihail Kogălniceanu și volumul Creatorul naționalismului, care-i evidențiază opțiunea ideologică. A devenit cunoscut în calitate de cronicar literar al revistei Gândirea, promovând un spiritualism ortodoxist cu nuanțe moderate. În anul 1933 a fost îndepărtat de Nichifor Crainic din redacția revistei.

A semnat numeroase articole de critică literară în paginile revistei Gândirea. În articolele sale Dragnea a promovat ideologia mistică și ortodoxistă a grupării gândiriste. Astfel, a susținut în articolul "Spiritul românesc creator" (Gândirea, anul VII, nr. 5/1927) că literatura avea o importanță mai mare în țările ortodoxe deoarece cuvântul avea aici "prestigiul mistic al logosului evanghelic". În opinia sa, "literatura este arta care s-a potrivit mai bine popoarelor ortodoxe, tot așa precum protestantismului i-a corespuns mai bine muzica, iar catolicismului, arhitectura și artele plastice", deoarece "literatura n-ar comporta cu necesitate un anumit grad de civilizație, ca alte arte". Radu Dragnea a atacat în alte articole ideologia socială promovată de Viața Românească, susținând că "poporanismul a fost o alcătuire hibridă: socialism mascat de sămănătorism în urma biruinței acestuia" ("Veșnic și universal", Gândirea, anul IX, nr. 3/1929, p. 72).

Opera
 Mihail Kogălniceanu, Cluj, 1921 (ed. a II-a, întregită și prelucrată, București, 1926);
 Creatorul naționalismului, Craiova, 1921;
 Supunere la tradiție, eseuri, cronici, art., ed., fișă bibliografică, note și indici de Emil Pintea, Cluj-Napoca, 1998.

Note

Bibliografie
 Aurel Sasu, Dicționar biografic al literaturii române A-L, vol. I, Ed. Paralela 45, București, 2004, pp. 513-514.

Nașteri în 1893
Decese în 1955
Eseiști români
Critici literari români
Români cunoscuți sub pseudonimele folosite
Români ai Primului Război Mondial

Radu Dragnea


متلازمة حذف 22q11.2، تعرف أيضا بمتلازمة دي جورج، شذوذ دي جورج، متلازمة الحنك والقلب والوجه، متلازمة شبرينتزين، متلازمة سترونج، عدم تنسج الصعترية الخلقي، ونقص نمو الغدة الصعترية ، وهي متلازمة تحدث نتيجة حذف جزء صغير من الصبغي أو (الكروموسوم) رقم 22 الحذف يحدث بالقرب من منتصف كروموسوم في مكان معين q11.2 أي على ذراع طويلة من واحد من زوج من الكروموسومات 22. لديها انتشار تقدر 1:4000. وقد وصفت المتلازمة في عام 1968 من قبل طبيب غدد الأطفال أنجيلو دي جورج.

وصف الحالة
ملامح هذه المتلازمة تختلف على نطاق واسع، حتى بين أفراد من عائلة واحدة، وتؤثر على أجزاء كثيرة من الجسم. العلامات المميزة والأعراض قد تشمل العيوب الخلقية مثل أمراض القلب الخلقية(congenital heart diseas) وعيوب في الحنك (palate defect)غالبا ما تتعلق بمشاكل عصبية-عضلية في الإغلاق (ضعف الحنك والبلعوم),صعوبات التعلم، اختلافات طفيفة في ملامح الوجه، والتهابات أو عدوى متكررة. العدوى شائعة في الأطفال بسبب مشاكل في المناعة المرتبطة بالخلايا تي في الجهاز المناعي، بسبب غياب أو ضمور الغدة الصعترية.متلازمة حذف 22q11.2 قد تلاحظ لأول مرة عندما يظهر المولود المصاب عيوبا في القلب أو تشنجات نتيجة لنقص الكالسيوم في الدم، بسبب خلل في وظائف الغدد الجاردرقية ونقص مستويات هرمون الباراثورمون. الأفراد المصابين قد يكون لديهم أيضا أي نوع آخر من العيوب الخلقية، بما في ذلك عيوب الكلية الخلقية، وصعوبات ملحوظة في التغذية كأطفال. أمراض المناعة الذاتية، مثل نقص افراز الغدة الدرقية، أو نقص افراز الغدة الجاردرقية أو نقص الصفائح الدموية في الدم، والأمراض النفسية هي اعراض أخرى شائعة الظهور في المراحل المتأخرة من المرض الحذف المصغر في المنطقة الصبغية 22q11.2 مرتبطة بزيادة 20-30 ضعفا في خطر الإصابة بانفصام الشخصية.

الدراسات تقدم معدلات متفاوتة من الحذف في المنطقة الصبغية 22q11.2 في حالات انفصام الشخصية، تتراوح من 0.5 إلى 2% ,بمتوسط 1% مقارنة بالنسبة الكلية المقدرة لحدوث متلازمة حذف 22q11.2 في المجتمع السكاني وهي 0.025%.

يمكن للطلاب الطب استخدام ذاكري CATCH-22 لوصف متلازمة دي جورج، مع استخدام 22 لتذكيرهم بأن الخلل يحدث في الصبغي رقم 22 كما يلي :

Cardiac Abnormality (especially tetralogy of Fallot)
وتعني حدوث عيوب في القلب، خاصة رباعية فالو
Abnormal facies
ملامح غير طبيعية
Thymic aplasia
لا تنسج الغدة الصعترية
Cleft palate
الحنك المشقوق
Hypocalcemia.
نقص نسبة الكالسيوم في الدم

المصطلحات
علامات وأعراض متلازمة حذف 22q11 متنوعة بحيث كان ينظر للمجموعات المختلفة من الأعراض على أنها حالات منفصلة، وشملت هذه التصنيفات الأصلية متلازمة الحنك والقلب والوجه، متلازمة دي جورج ,متلازمة شبرينتزين ,متلازمة سيدلاكوفا ,ومتلازمة شذوذ الوجه المخروطي، ومن المفهوم الآن أن تكون جميع هذه العروض من متلازمة واحدة.

الأعراض
لأفراد المصابين بحذف 22q11.2 يمكن أن يعانوا من العديد من المظاهر المحتملة، تتراوح في عدد من المزايا المرتبطة بها ومن خفيفة إلى خطيرة جدا. تبين أن الأعراض شيوعا تشمل :
 أمراض القلب الخلقية (40 ٪ من الأفراد)، خاصة (رباعية فالوت، قوس الأبهرالمنقطع، عيب الحاجز البطيني، وبقاء الجذع الشرياني مفتوحا
 عيوب الحنك (50%), خصوصا عدم توافق الحنك والبلعوم، وشق الحنك تحت المخاطي، والحنك المشقوق، وخصائص مميزة في الوجه في أغلبية الأفراد القوقازيين مثل فرط التباعد
 صعوبات التعلم (90 ٪)، ولكن مجموعة واسعة
 hypocalcemia (50 ٪) (نتيجة لنقص نشاط الغدد الجاردرقية)
 مشاكل كبيرة في التغذية (30 ٪)
 العيوب الخلقية في الكلى (37 ٪)
 فقدان السمع (سواء موصل والحسي العصبي) (فقدان السمع مع متلأزمات الجمجمة)
 عيوب في الحنجرة والقصبة الهوائية والمريء
 نقص هرمون النمو
 اضطرابات المناعة الذاتية
 نوبات من التشنجات (بدون انخفاض مستوى الكالسيوم في الدم
 عيوب الهيكل العظمي

الأسباب
المرض يحدث عن طريق الحذف الوراثي (فقدان جزء صغير من المادة الوراثية)الواقع على ذراع طويلة من واحد من اثنين من الكروموسومات 22. نادرا جدا، مرضى بمظاهر سريرية مشابهة قد يعانون من حذف للمادة الوراثية على الذراع القصيرة من الصبغي رقم 10

الآلية التي تسبب كل من الميزات المرتبطة بها من متلازمة غير معروفة.
متلازمة حذف 22q11.2 قد تتضمن عيوبا في هجرة الأنسجة المنشقة من الحد العصبي، تؤثر بشكل خاص في نمو الجيوب البلعومية رقم 3 و4. وهذا يؤثر على الغدة الصعترية ؛عضو في منطقة الصدر مسئول بنسبة كبيرة عن تمايز واستحثاث التسماح في الخلايا المناعية تي,
كذلك يؤثر على الغدد الجاردرقية، المسئولة عن تنظيم مستويات الكالسيوم في الدم

العلاج
لا يوجد علاج جيني لمتلازمة حذف 22q11.2. ميزات فردية معينة يمكن علاجها باستخدام العلاجات القياسية والمعروفة. طريقة العلاج تعتمد على تحديد كل الأعراض المترابطة، ومعالجة كل منها باستخدام أفضل السبل المتاحة

على سبيل المثال، لدى الأطفال من المهم أن يتم تحديد مشاكل جهاز المناعة في وقت مبكر ما يلزم اتخاذ احتياطات خاصة فيما يتعلق بنقل الدم وإعطاء لقاحات حية. زراعة الغدة الصعترية قد يستخدم لعلاج غياب هذه الغدة في الحالات النادرة والمعروفة بتناذر دي جورج الكامل. علاج الالتهابات البكتيرية هي بالمضادات الحيوية. قد يتطلب العلاج أيضا عمليات جراحية في القلب لتصحيح العيوب الخلقية. نقص نشاط جارات الدرق يسبب نقص الكالسيوم في الدم وغالبا ما يتطلب استخدام فيتامين (د) مدى الحياة ومكملات الكالسيوم.

التشخيص والاختبارات
يتم تشخيص متلازمة حذف 22q11.2 في الأشخاص الذين يعانون من الحذف تحت المجهري من كروموسوم 22 بواسطة وميض التهجين الموضعي باستخدام مجس الحمض النووي من الجزء 22q11.2 الصبغي. مثل هذا الاختبار الجيني متوافر على نطاق واسع للاختبار السريريو فترة ما قبل الولادة لمتلازمة حذف 22q11.2. أقل من 5 ٪ من الأفراد مع الأعراض السريرية لتناذر حذف 22q11.2 لديهم اختبارات خلوية اعتيادية، واختبار وميض تهجين موضعي سلبي. قد يكون لديهم محذوفات معينة من تناذر دي جورج قابلة للتكشف فقط بالطرق الاختبارية أو باستعمال وسائل اختبارات سريرية متقدمة أكثر.

الوراثيات

معظم الناس مع متلازمة حذف 22q11.2 يفقدون حوالي 3 ملايين زوج قاعدة ثانية (وحدات بناء الحمض النووي) على نسخة واحدة من كروموسوم 22 في كل خلية من خلايا الجسم. هذه المنطقة تحتوي على حوالي 45 من الجينات، ولكن بعض هذه الجينات لم يتم وصفها بشكل دقيق. وهناك نسبة صغيرة من الأفراد المتضررين لديهم حذوفات أصغر في نفس المكان.

الباحثون لم يتعرفوا بعد على الجينات التي تسهم في ملامح متلازمة حذف 22q11.2. تحدد لديهم أن فقدان جين واحد بشكل خاص على الصبغي 22، TBX1، هو على الارجح مسؤولة عن بعض من متلازمة المميز للعلامات (مثل عيوب القلب). حمل نسخة واحدة فقط من هذا الجين لا يبدو أن سبب صعوبات التعلم، ولكن. جينات أخرى في المنطقة المحذوفة من المرجح أن تسهم في علامات وأعراض متلازمة حذف 22q11.2 والجينات خارج المنطقة 22q11.2 قد تلعب أيضا دورا.

قد يكون تناذر حذف 22q11.2 وراثيا، ولكن هذا هو حال الأقلية من الأشخاص المشخصون بهذا المرض مؤخرا 5-10 ٪ فقط قد ورثت حذف 22q11.2 من أحد الوالدين، في حين أن نحو 90-95 ٪ من الحالات يكون لها حذف جديد (جديد للأسرة) للمنطقة 22q11.2. وذلك لأن المنطقة 22q11.2 لديها البنية التي تجعلها عرضة لإعادة تنظيم خلال تكوين الحيوان المنوي أو البويضة الحذف قابل للحدوث بصورة متساوية تقريبا في حالة تكوين البويضة لحالة تكوين الحيوان المنوي فرد مع حذف 22q11.2 لديه 50 ٪ (واحد في اثنين) فرصة لتمرير حذف 22q11.2 لذريتهم. اختبار ما قبل الولادة، مثل بزل السلى، يتوفر لحالات الحمل التي يتقرر انها في خطر الإصابة بهذا المرض. أيضا، والحمل مع إيجاد أمراض القلب الخلقية و/ أو شذوذ الحنك المكتشفة بواسطة الفحص بالموجات فوق الصوتية يمكن أن تخضع لاختبارات ما قبل الولادة لمتلازمة حذف 22q11.2. لأن علامات هذه المجموعة من العيوب يمكن أيضا أن يكون معظم الموروثة وراثي جسميأو مرتبط بالجين X أو الصفات المتنحية فقطاختبار وراثي من كلا الأبوين يمكن أن يحدد على وجه اليقين احتمالية حدوث أي من هذه الحالات الشاذة في الأطفال اللاحقين.
لا استشهادات

الانتشار
متلازمة حذف 22q11.2 يؤثر على ما يقدر ب 1 من كل 4000 ولادة حية. ويستند هذا التقدير على العيوب الخلقية الكبرى وقد يكون أقل من الواقع، لأن العديد من الأفراد الماصبين بالحذف لديهم أعراضا قليلة وقد لا يكونوا تم تشخيصهم من قبل

مشاكل إدراكية ولغوية

الضعف الإدراكي
الأطفال الذين يعانون من حذف 22q11.2 لديهم بيانات محددة في الاختبارات النفسية العصبية. وعادة يكون لهم معدل ذكاء على الحد الفاصل، وغالبية الأفراد يحصلون على درجات أعلى في الاختبارات اللفظية دونا عن غيرها من الاختبارات الأداء الإدراكي عند معالجة المعلومات التي تنطوي على المكان والزمان عادة ما يظهر ضعف كبير وهذا يؤدي إلى إبطاء عام في تطوير المعارف والمهارات العددية والحسابية.

والجدير ذكره ان هؤلاء المرضى هم مجموعة خاصة ذات الخطورة العالية لتطوير الفصام. 30 ٪ على الأقل لديهم حادثة واحدة من الذهان و25 % يصابون بمرض الفصام فعلا.

الكلام واللغة

الأبحاث الحالية تثبت وجود بيانات فريدة عن الكلام وضعف في اللغة مرتبط بتناذر حذف 22q11.2. في اختبارت تقييم معدل الذكاء، يؤدي الأطفال نتائج أقل في التخاطب واللغة مقارنة بنتائج الاختبارات غير اللفظية تتضمن المشاكل الشائعة الخنة المفرطة، وتأخر اللغة، وأخطاء مخارج الحروف.

فرط الخنة يحدث عندما يهرب الهواء من خلال الأنف أثناء إنتاج أصوات الكلام الشفوي مما يؤدى إلى انخفاض وضوح الكلام. هذا هو سمة مشتركة في التعبير والتعريف باللغة لأن 69 ٪ من الأطفال يعانون من التشوهات الحنكية. وإذا كان هيكل غشاء اللهاة هو من النوع الذي لا يوقف تدفق الهواء من الصعود إلى تجويف الأنف، فإن ذلك سيكون سببا لاختنان الصوت ويشار إلى هذه الظاهرة بأنها عدم كفاءة الحنك والبلعوم. فقدان السمع يمكن أن تسهم أيضا في زيادة فرط الخنة لأن الأطفال ضعاف السمع يمكن أن يجدوا صعوبة في مراقبة الكلام الصادر منهم. خيارات العلاج المتاحة لنقص كفاءة اللهاة والبلعوم تتضمن التعويض والجراحة.

صعوبات الحصول على المفردات وصياغة اللغة المحكية (عجز اللغة التعبيرية) في بداية تطوير اللغة هي أيضا جزء من لغة الكلام والتعريف المرتبطة بحذف 22q11.2. وغالبا ما يتأخر اكتساب المفردات بشدة في عمر ما قبل المدارس في هؤلاء الأطفال في بعض الدراسات الحديثة، كان للأطفال مجموعة مفردات محدودة للغاية، أو كانوا بدون كلام في سن سنتين إلى ثلاثة من العمر الأطفال في سن المدرسة يحرزون تقدما في لغتهم التعبيرية بينما يكبرون، لكن العديد منهم يظهرون تأخيرا وصعوبة في تذكر بعض الكلمات وإنتاج جمل أطول وأكثر تعقيدا لغة المتقبل، وهي القدرة على فهم، أو الحتفاظ، أو معالجة اللغة المنطوقة قد تشمل صعوبات أيضا، ولكن عادة ليست بنفس شدة الصعوبات كاللغة التعبيرية

أخطاء النطق أيضا شائعة في الأطفال المصابين بتناذر حذف 22q11.2. هذه الأخطاء تشمل أيضا مخارج حروف محدودة، مما يضطر الطفل لاستخدام طرق نطق تعويضية بديلة مما يقلل التفاهم المتبادل للطفل وقدرته على التواصل. مخارج الحروف عادة تتكون من الأصوات المحدثة في مقدمة القناة الصوتية أو مؤخرتها مثل \ب\,\و\,\ج\,\م\,\ن\ وفواصل لسان المزمار. أصوات منتصف القناة الصوتية غائبة تماما. الأخطاء التعويضية التي يرتكبها هؤلاء الأطفال تشمل:فواصل لسان المزمار، بدائل أنفية، حروف احتكاكية بلعومية، حروف الصفير الشفوية، تقليل الضغط على مشيرات السواكن، أو مجموعة من هذه الأعراض. الأكثر شيوعا بين هذه الأخطاء هي فواصل لسان المزمار (نطق الهمزات). تحدث هذه الأخطاء السابقة، والمخارج البديلة نتيجة العيوب التكوينية في الحنك. صعوبات النطق التي تظهرها هذه الفئة تكون أكثر حدة في السن الصغير، وتظهر تحسنا تدريجيا أثناء النمو والنضوج

المراجع

هذا المقال يتضمن النص المجال العام من المكتبة الوطنية الأمريكية للطب

وصلات خارجية

 Velo - القلب والوجه مؤسسة متلازمة المعلومات
 GeneReviews / نكبي / المعاهد الوطنية للصحة دخول اتحاد الحرية / متلازمة نقص في 22q11.2 الحذف
 GeneReviews / نكبي / المعاهد الوطنية للصحة دخول اتحاد الحرية / متلازمة الازدواجية في 22q11.2
 معلومات عن متلازمة الحذف 22q11.2 من مستشفى سياتل للأطفال

أمراض جلدية غير معدية مرتبطة بنقص المناعة
اضطرابات جسدية سائدة
اضطرابات جهاز المناعة
اضطرابات صبغية
بروتينات بشرية
شذوذات جينية
فن الاستذكار الطبي
متلازمات
متلازمات تؤثر على الأسنان
متلازمات تؤثر على القلب
متلازمات مع اضطرابات قحفية وجهية

متلازمة دي جورج


In the card game of contract bridge, to hold up means to play low to a trick led by the opponents, losing it intentionally in order to sever their communication. The primary purpose is to give as many tricks to opponents as needed to exhaust all the cards in the suit from one of their hands. If that hand regains the lead, it will not be able to put the partner on lead to cash its tricks. Hold up is one of basic techniques in play.

While mechanically identical, a hold up is in a suit played by the opponents while a duck (or ducking) is a manoeuver in one's own suit. Nevertheless, the terms are used interchangeably with duck or ducking more common.

Examples

Denying an entry (declarer play)
 West leads the top of a doubleton against a suit contract, and East plays the queen. Suppose South wins the first trick with the ace and West gets in before trumps are drawn (with the ace of trumps, for example). Now West can lead his remaining card in the suit to East's king, and East can return the suit for West to ruff.

Proper procedure is for South to hold up on the first trick, and win the ace on the second round of the suit. Now, when West gets in, he is void in his short suit and cannot lead that suit to get to East's hand.

Denying an entry (defender play)
 The declarer (South) plays toward dummy's long suit. Assuming there are no side entries, on the distribution shown East must duck once to prevent declarer from running the suit.

Note that West must give a proper count signal in this situation. In the distribution shown, West signals an even count; East assumes it shows four and ducks once. (If West has only two, then South has four and ducking neither helps nor hurts.) If West signals an odd count, East will have to decide (possibly from the bidding or previous play in other suits) whether it shows three or five, and win the first or third trick accordingly.

Rectifying the count
Often, to set up a squeeze, one or more tricks must be lost in advance. This is known as "rectifying the count", but it is actually just another instance of ducking.

Endplay
Here is a simple endplay situation:
 At no trump, South is on lead with three cards left to play. South ducks the 2 to West, who must now lead spades into South's ace-queen tenace and South wins two tricks. If South plays spades first, he wins only one of the last three tricks.
This play is not really a duck, because it does not surrender a trick that could be won.

South is playing a contract of three notrump, and West leads the king of diamonds. There are nine needed tricks: two spades, two hearts, one diamond and four clubs. However, if the declarer wins the ace of diamonds at trick one and drives out the ace of clubs, the defenders will cash four diamond tricks to set the contract.

South can assure the contract (provided the ace of clubs is with East) by holding up the ace of diamonds: he plays low to the first two diamond tricks (known as ducking) and wins the ace of diamonds on the third trick. Now, when East wins the ace of clubs, he has no diamonds left to play. If West holds the ace of clubs, the contract is impossible to make. If, on the other hand, East had a diamond, that would mean that diamonds were originally split 4-4 and defenders could only cash three tricks in the suit, so the contract was not in danger.

Deception
 A defender can deceive the declarer by ducking a trick he could win, inducing him to place the defender's cards wrongly and adopt a losing line of play. In the position shown, declarer leads a small card from dummy to the queen in trump suit. If West takes the ace, the declarer could easily play the king in second round, dropping East's jack. However, if West ducks, the declarer will place the ace with East, and finesse the dummy's ten in second round, losing to East's now singleton jack.

This kind of duck requires perfect reading of cards and nerve, especially if the suit involved is a side suit in a trump contract. West must duck smoothly, without hesitation, otherwise the declarer could infer the actual layout.

Rule of seven
The rule assumes play in a 3NT contract and is as follows:
Subtract from seven the total number of cards that declarer and dummy hold in the defenders' suit and duck their lead of the suit that many times.

The rule can be generalized for all notrump contracts as follows:
In a notrump contract, subtract from 'n' the total number of cards that declarer and dummy hold in the defenders' suit and duck their lead of the suit that many times; 'n' is equal to four plus the level of the contract.

In the hand above, there are five diamonds in the combined North-South hands, and declarer must duck two tricks (winning the third).

If there were an additional diamond in either the North or South hand, for a total of six, then declarer need only duck one trick (winning the second). This is because if West has five diamonds (and North-South six), then East will have only two and will be out of diamonds after two rounds of the suit. If East does have three diamonds, then West will have only four and the defenders can cash only two additional diamond tricks (for a total of three) upon winning the ace of clubs.

See also
Avoidance play

Notes

References

Contract bridge card play

Hold up (bridge)


Joseph Francis Michael Morris (born September 13, 1955) is an American jazz guitarist, bassist, composer, and educator.

Early life
Morris was born in New Haven, Connecticut, on September 13, 1955. He switched from trumpet to guitar at the age of fourteen. He was self-taught. His interest in jazz began two years later, after attending a John McLaughlin concert and listening to John Coltrane, Miles Davis, and Pharoah Sanders recordings.

Later life and career
Morris moved to Boston in 1975, "where his unique approach was not initially accepted in the then-prevalent modal jazz scene. Despite this temporary setback, and some time spent playing guitar in Europe, he developed a pivotal collaborative relationship with multi-instrumentalist Lowell Davidson, whose unique sound explorations inspired him to further develop his own original approach to music making". Morris formed his first trio in 1977.

In 1981 Morris formed his own record company, Riti, for his own recordings. He has led a group called Sweatshop, the sextet Racket Club, and quartets featuring, separately, Mat Maneri, Jamie Saft, and Rob Brown.

In 1994 he became the first guitarist to lead his own session for Black Saint/Soul Note, with Symbolic Gesture. He has continued to record extensively for many labels such as Knitting Factory, AUM Fidelity, and Hathut. In addition to leading his own groups, he has recorded and performed with, among others: Matthew Shipp, William Parker, Joe Maneri, and Ivo Perelman.

He has lectured and conducted workshops throughout the US and Europe. He is a former member of the faculty of Tufts University Extension College and is on the faculty at New England Conservatory in the jazz and improvisation department.

Influences and style
Morris cites as influences Cecil Taylor, Eric Dolphy, Leroy Jenkins, Thelonious Monk, Jimi Hendrix, and West African string music. Morris has created his own approach to playing and composing. "He usually incorporates a clean tone of the bebop lineage for his single-note-driven improvisations".
He also plays banjolele.

Discography

As leader/co-leader

As sideman

Books
 Morris, Joe. Perpetual Frontier / The Properties of Free Music. Riti Publishing, 2012.

References

External links
 Official site
 A Fireside Chat With Joe Morris at All About Jazz
 Interview: Joe Morris by Phil Freeman at Burning Ambulance

1955 births
Living people
Avant-garde jazz musicians
American jazz guitarists
Musicians from New Haven, Connecticut
Guitarists from Connecticut
American male guitarists
20th-century American guitarists
Jazz musicians from Connecticut
20th-century American male musicians
American male jazz musicians
Clean Feed Records artists
Leo Records artists
AUM Fidelity artists
Knitting Factory Records artists
Black Saint/Soul Note artists
ESP-Disk artists
RogueArt artists
Okka Disk artists

Joe Morris (guitarist)


Cette liste contient tous les joueurs de hockey sur glace ayant été repêchés par les Scouts de Kansas City, ancienne franchise de la Ligue nationale de hockey. Les joueurs listés ci-dessus n'ont pas obligatoirement joué un match sous le maillot de l'équipe.

Elle regroupe les joueurs du Repêchage de 1974 organisé par la LNH en 1973-1974 et du Repêchage de 1975 organisé par la LNH en 1974-1975. La franchise déménage la saison suivante et devient les Rockies du Colorado. Les joueurs sont classés par année de repêchage. Les deux premières colonnes donnent le rang et le tour duquel le joueur a été repêché suivis de son nom, de sa nationalité et de sa position de jeu.

Les repêchages amateurs

1974

1975

1976

Notes et références

Scouts de Kansas City

Kansas City

Liste des choix de repêchages des Scouts de Kansas City


Nogometno prvenstva Jugoslavije je za treći rang samo u sezoni 1950. imalo jedinstvenu Treću saveznu ligu.

Sastav lige
Treća savezna liga je brojala 12 momčadi koju su činile dvije momčadi eliminirane iz 2. savezne lige u sezoni 1948./49., šest momčadi preko plasmana u republičkim ligama, te preostale četiri nakon kvalifikacija. Nakon samo jedne sezone, liga je ukinuta.

Sudionici

Ljestvica

Poveznice
 4. rang prvenstva Jugoslavije 1950.

Izvori
 exyufudbal, Treća savezna liga 1950.

1950
 3

Treća savezna liga Jugoslavije u nogometu 1950.


Efeler (Gürcüce: ეფრატი; translit.: "eprat'i"), Artvin ilinin Borçka ilçesine bağlı köydür.

Köyün eski adı
Bugün Efeler adını taşıyan köyün bilinen en eski adı Eprati'dir. Gürcüce Eprati (ეფრატი) biçiminde yazılan bu ad Türkçeye Efrat ya da Eprat olarak girmiştir. Nitekim Muvahhid Zeki, 1927'de yayımlanan Artvin Vilayeti Hakkında Malumatı Umumiye adlı Osmanlıca kitapta köyün eski adını Efrat (افراط) olarak yazılmıştır. Daha eski tarihte, 93 Harbi'nde Maçaheli bölgesini ele geçirmiş olan Rus idaresi ise, 1886 tarihli nüfus sayımında köyün adını Efrat / Eprat (Ефрат / Эпрат) olarak kaydetmiştir. Bu tarihten birkaç yıl sonra Maçaheli bölgesini dolaşan Gürcü tarihçi Zakaria Çiçinadze köyün adını daha eski hâline uygun olarak Evprati (ევფრატი) biçimde yazmıştır.

Eprati'nin anlamına dair güvenilir bilgi mevcut değildir. Buna rağmen köyün adına ilişkin çeşitli rivayetler vardır. Bu rivayetlerden biri, köyde kilise inşa edilirken, yapı "filan yerde nasılsa burada da o şekilde yapılmalı" biçimindeki cümlede geçen "im prati" (იმ ფრათი; o şekilde) sözlerine dayandırılmaktadır.

Tarihçe
Eprati tarihsel Acara bölgesinin Tao-Klarceti'de kalan kısmında yer alan yerleşim yerlerinden biridir. Eprati'nin içinde yer aldığı Maçaheli bölgesi, 16. yüzyılın ikinci yarısında Osmanlıların eline geçtiğinde Miçihiani adını taşıyordu.

Erken Orta Çağda Gürcü Krallığı döneminde yerleşim, Gürcü kilisesinin piskoposluklarından biri olan Tbeti Piskoposluğu sınırları içinde kalıyordu.  Tbetis Sulta Matiane (12-16. yüzyıl) adlı elyazmasında, Şavşat'taki Tbeti Kilisesi'ne köylülerin bağış yapmış olmasından dolayı Evprati biçiminde köyün adı geçer. Osmanlılar ele geçirdiğinde,  Eprati'de bugün caminin olduğu yerde, 12-13. yüzyılda inşa edildiği sanılan köyün kilisesi bulunuyordu. Osmanlıların köyü ele geçirmesi üzerine kilisenin rahibi olan Svimon Evprateli köyden ayrılıp Şavşat'a gitmiştir. O dönemde Micihiani adını taşıyan Maçaheli tarihsel Şavşeti bölgesinin bir parçası sayılıyordu.

Eprati, 16. yüzyıldan itibaren uzun süre Osmanlı idaresinde kaldıktan sonra  1877-1878 Osmanlı-Rus Savaşı'nda Rusların eline geçti. Bunun üzerine Eprati ile Maçaheli'nin diğer köylerinde yaşayan Müslüman Gürcülerin önemli bir kısmı Osmanlı ülkesine göç etti. Bu göçten sonra Rusların yaptığı 1886 tarihli sayıma göre Eprati, Batum sancağının (okrug) Aşağı Acara kazasına (uçastok) bağlı bir köydü. Aşağı Acara kazasına bağlı Zeda-Hertvisi nahiyesinde yer alıyordu. Bu nahiyenin bugün Türkiye'de bulunan kısmında Eprati'nin dışında Mindieti (Миндиэти), Akria (Акриа), Zed-Vake (Зед-Ваке), Kvabistavi (вабис-Тави) ve Zeda-Hertvisi (Зеда-Хертвиси) köyleri yer alıyordu.

Eprati, I. Dünya Savaşı'nın sonlarına doğru Rus ordusunun bölgeden çekilmesinin ardından, 1918-1921 arasında bağımsız olan Gürcistan sınırları içinde kaldı. 1921'de Kızıl Ordu'nun Gürcistan'ı işgali sırasında Türk birlikleri  de Ardahan, Artvin ve Batum bölgelerini işgal etti. Ankara Hükümeti'nin 16 Mart 1921'de Sovyet Rusya'yla imzaladığı Moskova Antlaşması'yla Eprati'nin de içinde yer aldığı Artvin ve Ardahan Türkiye'ye bırakıldı.

Eprati, Türkiye'ye sınırları içinde kalmasından bir yıl sonra, 1922 tarihli nüfus cetveline göre Artvin vilayetinin Borçka kazasına bağlı Maçaheli nahiyesi sınırları içinde yer alıyordu. Efrati'nin adı 1925'te Efeler olarak değiştirildi. Bununla birlikte Eprati (Efrat) adı halk arasında bugün de kullanılmaktadır. 1926 nüfus sayımında Efeler, Artvin vilayeti merkez kazasına bağlı Maçaheli nahiyesinin bir köyüydü. Eprati 1928 tarihli  Son Teşkilat-i Mülkiyede Köylerimizin Adları adlı Osmanlıca yayında Efeler adıyla yer almasına karşın, Dahiliye Vekaleti'nin 1933'te yayımladığı Köylerimiz adlı yayında Çoruh vilayetinin Borçka kazasının bir köyü olarak Efrat adıyla kaydedilmiştir.

Tarihi yapılar
Eprati'de bugün caminin bulunduğu yerde bir köy kilisesi bulunduğu bilinmektedir. Eprati Kilisesi ya da Evprati Kilisesi denilen yapıdan geriye bir şey kalmamıştır. Köyde ayrıca Kraliçe Tamar döneminden kaldığı sanılan kemerli köprü vardır.

Coğrafya
Köy, Artvin il merkezine 88 km, Borçka ilçe merkezine 56 km uzaklıktadır.

Demografi
Bir Gürcü yerleşim bölgesi olan  tarihsel Maçaheli bölgesinde kadın ve erkeğin birlikte sayıldığı ilk nüfus tespiti Rus idaresi sırasında yapıldı. Rusların bölgeyi ele geçirmesinden sekiz yıl sonra 1886 tarihinde yapılan bu sayıma göre Eprati'de 72 kişi yaşıyordu ve bu nüfusun tamamı Gürcülerden oluşuyordu. Bu tarihten yaklaşık altı yıl sonra Maçaheli bölgesini dolaşan Gürcü tarihçi Zakaria Çiçinadze Eprati'nin güzel bir köy olduğunu, bununla birlikte 93 Harbi'nden (1877-1878) sonra köyden  25 hanenin göç etmiş olduğunu belirtmiştir. Hane başına 5-8 arasında bir nüfus veri olarak alınırsa, köyden 125 ila 200 kişinin göç etmiş olduğu söylenebilir. Nitekim 1892 yılında Zakaria Çiçinadze, Müslüman Gürcülerin göç etmesini isteyen Osmanlı hocalarının propagandasının da etkisiyle Maçaheli bölgesinden büyük bir göçün yaşandığını, köylerin boşaldığını belirtmiştir.

Eprati'nin Türkiye sınırları içinde kalmasından bir yıl sonra, 1922 yılında yapılan tespite göre köyün nüfusu 70'i kadın ve 90'ı erkek olmak üzere 19 hanede yaşayan 160 kişiden oluşuyordu. Hane başına ortalama 8,8 kişi düşmesi, Maçaheli'nin diğer köyleri Mindieti ve Akria'da olduğu gibi köydeki ailelerin kalabalık bir nüfusa sahip olduğunu göstermektedir. Öte yandan 1886 yılından itibaren nüfusun iki katından fazla artış göstermesi, bu tarihten sonra köyden Osmanlı ülkesine göçün olmadığına işaret etmektedir.

Eprati'nin adının Efeler olarak değiştirilmesinden sonra, 1926 yılında yapılan nüfus tespitinde köyde hane sayısı 22'ye,  nüfus da 165 kişiye ulaşmıştı. Bu nüfusun 76'sı kadın, 89'u erkekti. Bu tarihte hane başına ortalama 7 kişi düşmesi, Eprati'nin kalabalık aile olarak yaşama geleneğine sahip olduğunu göstermektedir. Ancak bunun başka bir açıklaması, yoksulluk ve ekilebilir arazilerin sınırlı olması nedeniyle ailelerin bölünmeme yolunu seçmiş olması da  olabilir.

Son tespitlere göre Efeler'de 105'i erkek ve 91'i kadın olmak üzere 196 kişi yaşamaktadır.

Kaynakça

Dış bağlantılar

Artvin tarihi
Tao-Klarceti
Borçka belde ve köyleri

Efeler, Borçka


Djelo za širenje vjere međunarodna je udruga koja koordinira pomoć katoličkim svećenicima misionarima, redovnicima i redovnicama u misijskim područjima. Društvo je osnovala Pauline Jaricot u Lyonu u 1822. godine. To je najstarije od četiri Papinska misijska djela Katoličke Crkve.

Istaknuti članovi
 Fulton John Sheen

Bilješke
  Ostali nazivi su: Društvo za širenje vjere, Lionsko dobrotvorno društvo, Društvo za raširenje vjere iz Liona, Društvo za propagandu vjere itd.

Katoličko misionarstvo

Djelo za širenje vjere


Pogonodaptus es un  género de coleópteros adéfagos de la familia Carabidae.

Dos especies de distribución neotropical, una (P.  mexicanus) llega al Neártico.

Especies
Estas especies pertenecen al género:

 Pogonodaptus mexicanus (Bates, 1878)
 Pogonodaptus rostratus Darlington, 1935

Referencias

Enlaces externos

 Pogonodaptus en ION
 Nomenclator Zoologicus
 Carabidae of the World

Stenolophina

Pogonodaptus


join is a command in Unix and Unix-like operating systems that merges the lines of two sorted text files based on the presence of a common field. It is similar to the join operator used in relational databases but operating on text files.

Overview
The join command takes as input two text files and a number of options. If no command-line argument is given, this command looks for a pair of lines from the two files having the same first field (a sequence of characters that are different from space), and outputs a line composed of the first field followed by the rest of the two lines.

The program arguments specify which character to be used in place of space to separate the fields of the line, which field to use when looking for matching lines, and whether to output lines that do not match. The output can be stored to another file rather than printing using redirection.

As an example, the two following files list the known fathers and the mothers of some people. Both files have been sorted on the join field — this is a requirement of the program.

 george jim
 kumar gunaware

 albert martha
 george sophie

The join of these two files (with no argument) would produce:

 george jim sophie

Indeed, only "george" is common as a first word of both files.

History
 is intended to be a relation database operator. It is part of the X/Open Portability Guide since issue 2 of 1987. It was inherited into the first version of POSIX.1 and the Single Unix Specification.

The version of join bundled in GNU coreutils was written by Mike Haertel. The command is available as a separate package for Microsoft Windows as part of the UnxUtils collection of native Win32 ports of common GNU Unix-like utilities.

See also
 Textutils
 Join (SQL)
 Relational algebra
 List of Unix commands

References

External links

 join command

Unix text processing utilities
Unix SUS2008 utilities
Plan 9 commands

Join (Unix)


Ein Jüngling liebt ein Mädchen ist ein Gedicht von Heinrich Heine aus dem Jahre 1822. In seinem Buch der Lieder wird es als das 39. Gedicht im Lyrischen Intermezzo aufgeführt. Das Gedicht handelt davon, wie eine zerbrochene Liebe letztlich einzigartige Bedeutung gewinnt, wenn es einen nur selbst trifft.

Text
Ein Jüngling liebt ein Mädchen,
Die hat einen andern erwählt;
Der andre liebt eine andre,
Und hat sich mit dieser vermählt.

Das Mädchen heiratet aus Ärger
Den ersten besten Mann,
Der ihr in den Weg gelaufen;
Der Jüngling ist übel dran.

Es ist eine alte Geschichte,
Doch bleibt sie immer neu;
Und wem sie just passieret,
Dem bricht das Herz entzwei.

Entstehungsgeschichte
Das Gedicht hat autobiographische Züge. Heine berichtete in Briefkorrespondenzen mit Freunden von einer persönlichen Situation von Liebe und Ablehnung, in die fünf Personen verstrickt waren: Der junge Harry war in seiner Hamburger Zeit 1816–1819 in seine Cousine Molly (Amalie Friedländer, geb. Heine) verliebt, die diese Liebe nicht erwiderte. Sie hegte ihrerseits einseitige Gefühle für einen anderen Mann, der eine Verbindung zu einer anderen Frau einging. Nach fehlender Erwiderung ihres Schwarms heiratete sie einen anderen Mann und Heinrich Heine blieb in dieser Situation der enttäuschte Alleinstehende.

Eine andere Entstehungsgeschichte nennt die Literaturhistorikerin Allison Machlis Meyer von der Seattle University und stützt sich auf Aufzeichnungen von Aby Warburg. Demnach beziehe sich das Gedicht Heines auf die in Hamburg lebende Sara Warburg (1805–1884) aus der deutsch-jüdischen Bankiersdynastie Warburg.

Form
Das Gedicht besteht aus drei Strophen mit jeweils vier Versen und hat berichtenden Charakter. Das Metrum ist nicht regelmäßig, es wechselt ständig zwischen Jamben und Anapästen. Männliche und weibliche Kadenzen wechseln sich hingegen ab, wobei es sich beim ersten Vers der jeweiligen Strophe immer um eine weibliche Endung handelt. Marcel Reich-Ranicki merkte an, dass es sich aufgrund der kurzen Mitteilungen um einen Telegrammstil handele.

Interpretation
Heine, der in vielen Gedichten eine Bandbreite an rhetorischen Stilmitteln, wie bildliche Sprache und Metaphern, nutzte, verwendete in diesem Gedicht eine Aneinanderreihung kurzer, knapper und sachlicher Mitteilungen. In den acht kurzen Versen der ersten zwei Strophen stellte er auf diese Weise die Beziehungen der fünf Protagonisten des Gedichts dar. Die genutzten Worte sind ausschließlich prosaischer Natur. Diese kaum vorhandene Verwendung poetischer Sprache zeugt von einem kühlen und sachlichen Bericht, einem Understatement. Der Schmerz des lyrischen Ichs verdrängt alle Gefühle und es ist wenig tröstlich, dass auch andere diesen Schmerz erlitten haben.

Lediglich im letzten Vers verwendete Heine mit den Worten "bricht das Herz entzwei" ein poetisches Bild. Zudem findet man in der dritten Strophe nur einen Halbreim (neu–entzwei). Die Wirkung hiervon ist unharmonisch und wirkt laut Reich-Ranicki wie ein Verzweiflungsschrei.

Vertonung
 Robert Schumann: Ein Jüngling liebt ein Mädchen. In: Dichterliebe, op. 48 Nr. 11, entstanden 1840.
Reich-Ranicki kritisierte, dass Schumann in diesem Lied, das "stets flott und munter gesungen" werde, Heines Gedicht "missverstanden" und "ärmer" gemacht habe: Sowohl "den düsteren, den alarmierenden Hintergrund", als auch "den Aufschrei des Liebenden" höre man im Lied nicht.

Siehe auch
 Unerwiderte Liebe

Weblinks

Anmerkungen und Einzelnachweise

Gedicht
Literatur (Deutsch)
Werk von Heinrich Heine
Literatur (19. Jahrhundert)
Literarisches Werk

Ein Jüngling liebt ein Mädchen


Yenişehir ya da halk arasında bilinen ismiyle Tenekeli, İzmir'in Konak ilçesine bağlı bir mahalle. Tepecik semtinin içinde yer alır.

Kültür varlıkları

 Eşrefpaşa Hastanesi (eskiden Eşrefpaşa Emraz-ı Zühreviye Hastanesi)
 Suat Seren Göğüs Hastalıkları Hastanesi (eskiden İzmir Emraz-ı Sariye ve İstilaiye Hastanesi)
 Tepecik Eski Karakol Binası
 Tepecik Höyüğü (Alman Kulesi)
 İzmir Tebhirhanesi (Tepecik Uyuz Hamamı)

Kaynakça

https://www.e-icisleri.gov.tr/Anasayfa/MulkiIdariBolumleri.aspx Genel Mahalle Listesi, T.C.İçişleri Bakanlığı, Mart 2020.

Konak'ın mahalleleri

Yenişehir, Konak


Daniel Linn Gooch (* 28. Oktober 1853 in Rumsey, McLean County, Kentucky; † 12. April 1913 in Covington, Kentucky) war ein US-amerikanischer Politiker. Zwischen 1901 und 1905 vertrat er den Bundesstaat Kentucky im US-Repräsentantenhaus.

Werdegang
Daniel Gooch genoss eine private Schulausbildung. Danach arbeitete er als Apotheker bzw. als Drogist. Bald wurde er Präsident einer großen Firma, die pharmazeutische Produkte herstellte. Politisch war er Mitglied der Demokratischen Partei. Bei den Kongresswahlen des Jahres 1900 wurde er im sechsten Wahlbezirk von Kentucky in das US-Repräsentantenhaus in Washington, D.C. gewählt, wo er am 4. März 1901 die Nachfolge von Albert S. Berry antrat. Nach einer Wiederwahl im Jahr 1902 konnte er bis zum 3. März 1905 zwei Legislaturperioden im Kongress absolvieren.

Im Jahr 1904 wurde Daniel Gooch von seiner Partei nicht mehr für eine weitere Amtszeit nominiert. Danach zog er sich in seinen Ruhestand zurück. Er starb am 12. April 1913 in Covington und wurde in Dayton (Ohio) beigesetzt.

Weblinks

Mitglied des Repräsentantenhauses der Vereinigten Staaten für Kentucky
Mitglied der Demokratischen Partei (Vereinigte Staaten)
US-Amerikaner
Geboren 1853
Gestorben 1913
Mann

Daniel Linn Gooch


වන සංරක්‍ෂන දෙපාර්තමේන්තුවට අයත්

රක්‍ෂිත වනාන්තර
 සිංහරාජ වනාන්තරය

ගම් කැලෑ

රජයේ වෙනත් කැලෑ

වනජීවී සංරක්‍ෂන දෙපාර්තමේන්තුවට අයත්

ජාතික වන උද්‍යාන
20කි
 රුහුණු ජාතික වන උද්‍යානය (යාල)
 විල්පත්තු ජාතික වන උද්‍යානය
 ගල්ඔය ජාතික වන උද්‍යානය
 උඩවලව ජාතික වන උද්‍යානය
 මාදුරු ඔය ජාතික වන උද්‍යානය
 වස්ගොමුව ජාතික වන උද්‍යානය

 සෝමාවතිය ජාතික වන උද්‍යානය
 හෝටන්තැන්න ජාතික වන උද්‍යානය(මහඑලිය)
 බූන්දල ජාතික වන උද්‍යානය

ස්වභාවික රක්‍ෂිත
4කි
 ත්‍රිකෝණමඩු
 මින්නේරිය-ගිරිතලේ

 වැටහිරියාකන්ද

දැඩි ස්වභාවික රක්‍ෂිත
3කි
 හග්ගල
 රිටිගල
 යාල

Jungle Corridors

අභය භූමි
63කි
 වික්ටෝරියා-රන්දෙනිගල-රන්ටැඹේ
 ශ්‍රී පාද
 බෙල්ලංවිල-අත්තිඩිය
 මුතුරාජ වෙල

සංරක්‍ෂිත මුහුදු ප්‍රදේශ
 හික්කඩුව ජාතික උද්‍යානය
 පරෙවි දූපත ජාතික උද්‍යානය

ශ්‍රී ලංකාවේ ආරක්‍ෂිත ජීව කලාප


Lyoto Carvalho Machida (født 30. maj 1978 i Salvador, Bahia i Brasilien) er en brasiliansk MMA-udøver som konkurrerede i letsværvægtklassen i Ultimate Fighting Championship (UFC) og fra 21. august 2013 til 2018, konkurrerede han i mellemvægtsklassen i samme liga. Machida er søn af en japansk-brasiliansk Shotokan-karatemester, Yoshizo Machida (町田 嘉三). Han har bemærkelsesværdige sejre over tidligere letsværvægts-mester (UFC) Tito Ortiz, tidligere mellemvægtsmester (UFC) Rich Franklin og nuværende letvægtsmester og tidligere weltervægtsmester (UFC) B.J. Penn.

Ultimate Fighting Championship
Den 23. mai 2009 tog han Ultimate Fighting Championship-titlen i letsværvægt fra tidligere ubesejrede Rashad Evans via KO i 2. omgang. Denne titelkamp var den første i UFC hvor både titelholderen og udfordreren var ubesejrede.

Etter at have vundet bæltet fik Lyoto Machida sin første modstander som titelholder: Quinton Jackson. Jackson afslog tilbuddet til fordel for UFC's reality-serie The Ultimate Fighter. Machida forsvarede sin titel mod Mauricio Rua på UFC 104. Mange mente afgørelsen var kontroversiel og at Rua fortjente en omkamp mod Machida. Machida og Rua mødtes igen på UFC 113, den 8. maj 2010. Machida fik her sit første nederlag i sin MMA-karriere og mistede også titlen til Rua. Rua vandt på knock-out i 1. omgang.

Machida mødte Derek Brunson den 28. oktober, 2017 i hovedkampen på UFC Fight Night: Brunson vs Machida. Han tabte kampen via knockout i 1. omgang.

Machida mødte Eryk Anders den 3. februar, 2018 i hovedkampen på UFC Fight Night: Machida vs. Anders. Han vandt kampen via split decision og kom tilbage på vindersporet efter 3 nederlag i træk.

Machida mødte Vitor Belfort den 12. maj, 2018 på UFC 224. Han vandt kampen via knockout i 2. omgang. Denne sejr tildelte ham Performance of the Night-prisen.

Bellator MMA
Den 22. juni, 2018, blev det rapporteret at Machida havde underskrevet en multi-kamps-kontrakt med Bellator MMA.

Kampstil
Han er berygtet for sin unikke stil som er stærkt påvirket af hans baggrund i Shotokan-karate, og stilen kendetegnes af undvigende fodarbejde og sparsomme, præcise slag og spark.

Privatliv
Machida bor sammen med sin kone Fabyola, og de har 2 sønner ved navn Taiyo (町田太陽) og Kaito (町田怪盗).

Mesterskaber og hæder
 Ultimate Fighting Championship
 UFC-Letsværvægts-mester (1 gang)
 1 succesfuldt titelforsvar vs. Maurício Rua
 Knockout of the Night (4 gange) vs. Thiago Silva, Rashad Evans, Randy Couture og Mark Muñoz
 Fight of the Night (Three times) vs. Jon Jones, Gegard Mousasi og Chris Weidman
 Performance of the Night (Two times) vs. C.B. Dollaway og Vitor Belfort
 Sherdog Awards
 2011 Knockout of the Year  vs. Randy Couture
 Mixed Martial Arts Hall of Fame
 Black Belt Magazine
 2009 Fighter of the Year
 MMA Torch.com
 2014 Fight of the Year vs. Chris Weidman at UFC 175
 Fight Matrix
 2014 Most Noteworthy Match of the Year vs. Chris Weidman on July 5, 2014
 MMAJunkie.com
 2014 July Fight of the Month vs. Chris Weidman

MMA-rekordliste

Referencer

Eksterne henvisninger

MMA-udøvere fra Brasilien
Kampsportsudøvere

Lyoto Machida


Steiner may refer to:

Surname
Steiner (surname)

Other uses
Steiner, Michigan, a village in the United States
Steiner, Mississippi
Steiner Studios, film and television production studio in New York City
Steiner's theorem, used to determine the mass moment of inertia around an axis. Also known as parallel axis theorem

See also
Poncelet–Steiner theorem
Steiner point (disambiguation)
Steiner surface
Steiner system, a type of block design
Steiner tree
Waldorf education, also called Steiner education
The Steiner Brothers, the professional wrestling "tag team" of real-life brothers Rick and Scott Steiner

Steiner


Obermeißling ist ein Gemeindeteil der Großen Kreisstadt Dinkelsbühl im Landkreis Ansbach (Mittelfranken, Bayern).

Geografie
Der Weiler liegt am Krebsgraben (im Unterlauf Hinterwiesengraben genannt), der ein rechter Zufluss des Mühlgrabens (im Unterlauf Walkenweiherbach genannt) ist, der seinerseits ein rechter Zufluss der Wörnitz ist. Im Nordwesten grenzt das Flurgebiet Kessel an, im Süden befindet sich das Hirtenhölzle im Norden das Schusterholz und im Osten das Flurgebiet Lach, das als Golfplatz genutzt wird.

Eine Gemeindeverbindungsstraße führt nach Esbach (0,7 km nordwestlich) bzw. nach Untermeißling (0,6 km südöstlich), eine weitere verläuft nach Oberhard zur Kreisstraße AN 44 (1,4 km südlich).

Geschichte
Die Fraisch über Obermeißling war strittig zwischen dem ansbachischen Oberamt Crailsheim, dem oettingen-spielbergischen Oberamt Mönchsroth und der Reichsstadt Dinkelsbühl. Die Dorf- und Gemeindeherrschaft hatte das Oberamt Mönchsroth. Der Ort bildete mit Untermeißling eine Realgemeinde. Gegen Ende des 18. Jahrhunderts gab es in Obermeißling 4 Anwesen. Grundherren waren das Oberamt Mönchsroth (Kirche Segringen: 1 Dreiviertelhof mit Korb, 2 Halbhöfe) und die Reichsstadt Dinkelsbühl (Spital: 1 Gut). Von 1797 bis 1808 unterstand der Ort dem Justiz- und Kammeramt Crailsheim.

Im Jahr 1809 wurde Obermeißling infolge des Gemeindeedikts dem Steuerdistrikt Segringen und der Ruralgemeinde Seidelsdorf zugeordnet. Am 1. Juli 1970 wurde Obermeißling im Zuge der Gebietsreform in Bayern nach Dinkelsbühl eingegliedert.

Einwohnerentwicklung

Religion
Der Ort ist seit der Reformation evangelisch-lutherisch geprägt und nach St. Vinzenz (Segringen) gepfarrt. Die Katholiken sind nach St. Georg (Dinkelsbühl) gepfarrt.

Literatur

Weblinks

Fußnoten

Geographie (Dinkelsbühl)
Ort im Landkreis Ansbach
Weiler in Mittelfranken

Obermeißling


Virginia Gutiérrez de Pineda (El Socorro, Santander, 4 de novembro de 1921 – Bogotá, 2 de setembro de 1999) foi uma antropóloga colombiana pioneira no trabalho sobre família colombiana e antropologia médica.

Biografia
Formou-se no Instituto Nacional de Pedagogia, na Escuela Normal Superior da Colômbia e no Instituto Nacional de Tecnologia, onde obteve seu diploma em Antropologia em 1944. Fez pós-graduação em antropologia docial e médica na Universidade da Califórnia, Berkeley (1953-1954) e, em 1962, obteve seu doutorado em Ciências Sociais e Economia na Universidade Nacional de Pedagogia.

Em 1960, ela participou com outros intelectuais e profissionais, incluindo Orlando Fals Borda, Eduardo Umaña Luna, María Cristina Salazar, Darío Botero Uribe, Carlos Escalante e Tomás Ducay, na fundação da primeira Faculdade de Sociologia da América Latina. na Universidade Nacional da Colômbia.

Ela foi nomeada Mulher do Ano na Colômbia em 1967 e, um ano depois, ganhou o Prêmio Alejandro Ángel Escobar. Em sua carreira, também recebeu duas medalhas de mérito, a medalha Camilo Torres (1963) e outra concedida pelo congresso interamericano de família (1983).

Entre suas muitas realizações, ela também trabalhou para a Fundação Guarnimiento em duas ocasiões. Recentemente, em 2015, o Banco da República Colombiano escolheu sua imagem para figurar na nota de 10.000 pesos em homenagem a todos os seus méritos. As novas contas estarão disponíveis até o final de 2016.

Em 4 de novembro de 2019, o Google comemorou seu 98º aniversário com um Google Doodle.

Obras publicadas

 Família y cultura en Colombia (1963)
 Causas culturales de la mortalidade infantil
 La medicina popular en Colombia
 Razones de un arraigo (1961)
 Organización social en la Guajira
 La familia en Colombia: estudio antropológico (1962)
 La medicina popular en Colombia: razones de su arraigo (1964)
 Estructura, función y cambio de la familia en Colombia (1976)

Ligações externas

 Biblioteca Virtual-Biblioteca Luis Ángel Arango (em espanhol)
 Viragens Universidad de Caldas (em espanhol)
 Credencial Historia, Biblioteca Virtual-Biblioteca Luis Ángel Arango (em espanhol)

Colombianos expatriados nos Estados Unidos
Alunos da Universidade da Califórnia em Berkeley
Naturais de Santander (departamento)
Mortos em 1999
Nascidos em 1921
!Mais Teoria da História na Wiki (Wikiconcurso de edição)

Virginia Gutiérrez de Pineda