الحوسبة الموزعة Distributed computing هي مجال من مجالات هندسة الحاسبات، يدرس ما يسمى بالأنظمة الموزعة distributed system. وهي عبارة عن نظام برمجيات يتألف من مجموعة من أجهزة الحواسيب التي تتصل مع بعضها البعض من خلال شبكة موصلة فيما بينها. يكون التواصل والتفاعل بين هذه الاجهزة من خلال تمرير رسائل passing messages. ، وتتفاعل هذه المكونات مع بعضها البعض من أجل تحقيق هدف مشترك. تسمى برامج الحاسوب التي تعمل على الأنظمة الموزعة برامج موزعة.

في الحوسبة الموزعة، يتم تقسيم المشكلة إلى مشاكل صغيرة، ثم يتم توزيعها على الحواسيب ليتم حل هذه المشكلة. كلمة وزعت في مصطلحات مثل «نظام توزيع»، «البرمجة الموزعة»، و «خوارزمية توزيع» يشير أصلا إلى شبكات الحاسوب حيث تم توزيع الحواسيب الفردية جسديا في بعض المناطق الجغرافية. تستخدم المصطلحات في الوقت الحاضر في نطاق أوسع من ذلك بكثير المعنى، حتى في إشارة إلى عمليات مستقلة التي تعمل على نفس الحاسوب الفعلي والتفاعل مع بعضها البعض من خلال تمرير الرسالة وبينما لا يوجد تعريف واحد للنظام توزيع،  وتستخدم الخصائص المعرفة التالية شيوعا:
 هناك العديد من الكيانات الحسابية مستقلة، كل منها له الذاكرة المحلية الخاصة بها.
 الكيانات التواصل مع بعضهم البعض من خلال تمرير الرسالة.

الفكرة من وراء الحوسبة الموزعة

غالباً ما لا نستعمل كل طاقة المعالج المتاحة لنا. نقوم في الأحوال الطبيعية ياستعمال عدد معين من البرامج التي تستدعي قسم معين من طاقة المعالج لدينا ويبقى قسم كبير غير مستخدم. الفكرة من وراء الحوسبة الموزعة هي استعمال هذه الطاقة المتاحة بطريقة ما. ببساطة يتم ربط عدد معين من الحواسيب على شكل شبكة بحيث يحتاج الامر لوجود برنامج معين على كل جهاز ضمن هذه الشبكة ويتم توزيع بعض المهام على الأجهزة التي لا يتم استخدام طاقاتها من قبل مستخدمها الرئيسي. تقوم معالجات هذه الأجهزة بدورها بمعالجة الوظائف المرسلة لها عبر هذه الشبكة غالباً من دون ملاحظة هذا العمل الإضافي من قبل مستخدم الجهاز الرئيسي.

أسباب استخدام الحوسبة الموزعة
1-طبيعة الطلب قد تتطلب استخدام شبكة الاتصالات التي تربط العديد من الحواسيب: على سبيل المثال، أنتجت البيانات في مكان واحد موجود وتكون مطلوبة في موقع آخر.

2-هناك العديد من الحالات التي يكون فيها استخدام جهاز حاسوب واحد سوف يكون من الممكن من حيث المبدأ، ولكن استخدام نظام توزيع هو مفيد لأسباب عملية. على سبيل المثال، قد يكون أكثر فعالية من حيث التكلفة للحصول على المستوى المطلوب من الأداء باستخدام مجموعة من العديد من الحواسيب المنخفضة نهاية، بالمقارنة مع حاسوب الراقية واحد. ويمكن لنظام توزيع توفر أكثر موثوقية من نظام غير الموزعة، وليس هناك نقطة واحدة من الفشل. وعلاوة على ذلك، قد يكون نظام توزيع أسهل لتوسيع وإدارة من نظام أحادي المعالجة المتجانسة.

مميزات الانظمة الموزعة
تتميز الأنظمة الموزعة بالعديد من المميزات نذكر منها:

 لا وجود لنبضات ساعة مشتركة بين الأجهزة، أي كل جهاز له نبضات الساعة مستقلة عن الأجهزة الأخرى.
 لا يوجد ذاكرة مشتركة، وكما قلنا يتم تبادل المعلومات عن طريق تمرير الرسائل.
 القدرة على تحمل الفشل tolerate failures.
 القدرة على التوسع في بنية المنظومة (الشبكة، عدد الأجهزة).
 اتاحة التفاعل والحفاظ على استقتلالية الاجهزة.
 تحسين اداء الاجهزة، لانه بوجود عدة معالجات يكون انجاز المهام أفضل سرعة.
 كل جهاز أو عقدة يرى جزء بسيط من المنظومة، ويتعامل مع جزء محدد من الدخل (نوع محدد من المعطيات).
 حل مشكلة التباعد الجغرافي بين الاجهزة والموارد.
 يتمكن عدة مستخدمين من مشاركة قاعدة بيانات واحدة، ومشاركة الموارد مثل صفحات الويب والملفات وموارد مادية أخرى قد تكون باهظة الثمن مثل الطابعات الليزرية.

هيكلية النظم الموزعة
هي عبارة عن طريقة ربط الشبكات مع بعضها البعض من خلال:

العميل / نظام الخادم (client\server): بنية خدمة العملاء هو وسيلة لتقديم خدمة من مصدر مركزي. هناك خادم واحد يقدم خدمة، والعديد من العملاء يتم التواصل مع الخادم تستهلك منتجاتها. في هذه الهيكيلة مراكز خدمة العملاء لديهم وظائف مختلفة. وظيفة الخادم هو للرد على طلبات الخدمة من العملاء، في حين أن وظيفة العميل لاستخدام البيانات المقدمة استجابة من أجل تنفيذ بعض المهام.

الند للند النظام (peer_to_peer): مصطلح يستخدم الند للند لوصف النظم الموزعة التي يتم فيها تقسيم العمل بين جميع مكونات النظام. كافة الحواسيب بإرسال واستقبال البيانات، وأنهم جميعا تساهم بعض قوة المعالجة والذاكرة. كما يزيد نظام توزيع في الحجم، وقدرته على زيادة الموارد الحاسوبية. في نظام الند للند، جميع مكونات النظام تسهم بعض قوة المعالجة والذاكرة إلى حساب الموزعة.

اساسيات للحصول على نظام موزع مثالي
◦Concurrency of components: يعني ان وجود جهاز على الشبكة لا يؤثر في الأجهزة الآخرى بمعنى يمكن ان اقوم بالعمل على جهازي بينما شخص آخر في نفس الوقت يعمل على جهازه.

◦	No global clock: لا يكون هناك اوقات معينه للدخول على النظام بمعنى يكون مفتوح تماماً دون أي قيود في الوقت
◦	Independent failures: عطل في جهاز واحد لا يؤثر على الاجهزة الآخرى أي يكون الوضع تحت السيطرة

الصعوبات والتحديات التي نواجهها للحصول على نظام موزع

1/ التغاير (hetrogeneity): أي اختلاف نوع الأجهزة والبرامج والأنظمة ونوع الشبكة ولحل ذلك نستخدم بعض البروتوكولات (protocols), أو استخدام البرمجيات الوسيطة (middleware) وهي مجموعة من السوفت وير توضع في الطبقات الداخلية للشبكة، أو استخدام الجهاز الظاهري (virtual machine) جعل ملف يفتح على جهاز آخر وهذا الجهاز لا يمتلك البرنامج الرئيسي.

2/ الانفتاحية (openess): عدد الأجهزة غير محدود.

3/ السرية (security).

4/ التوسع (scalablitity).

5/ التعامل مع الفشل (failure handling).

6/ التزامن (conurrency).

7/ الشفافية (transparency).

التطبيقات الموزعة
التطبيق الموزع هو تطبيق مكون من أكثر من مكون يمكن نشرها بشكل مستقل وعلى آلات مختلفة مرتبطة بشبكة، وتتخاطب فيما بينها باستعمال البرمجيات الوسيطة. يتألف التطبيق الموزع من طبقتين هما تطبيقات مخدم والمستخدم) أو من ثلاث طبقات هي تطبيقات زبون والبرمجيات الوسيطة والمخدم أو من عدة طبقات هي الزبون وعدة برمجيات وسيطة وعدة مخدمات.

حسنات التطبيق الموزع
هناك بعض التطبيقات التي تفرض على المستخدم أن تكون موزعة (جغرافياً: مثل فروع بنك معين)
يوجد العديد من الأسباب التي نحتاج من أجلها التطبيقات الموزعة:
 حاجة المؤسسات إلى مكاملة التطبيقات القديمة بتطبيقات جديدة، وذلك لأن التكنولوجيا عمرها قصير، أي خمس سنوات تقريباً، لذا تلجأ المؤسسات إلى التغيير التدريجي بدلاً من التغيير الجذري.
 مكاملة تطبيقات تعمل بلغات برمجة وتعمل على آلات مختلفة بمنصات عمل مختلفة (نظم تشغيل مختلفة).
 تحقيق الأمن.
 السماح بتوزيع العبء بين مجموعة من الآلات بوقت التنفيذ مما يسمح للمخدم بالتجاوب بسرعة.
 تأمين توزيع جغرافي للتطبيق يتناسب مع التوزيع الجغرافي للمستخدمين.
 جعل البرمجيات في متناول المستخدمين داخل وخارج المؤسسة.

انظر أيضا
 حوسبة شبكية
 اتصالية

مراجع

لامركزية

حوسبة موزعة


é uma atriz e cantora japonesa. Ela estreou na televisão em 1983 e como cantora idol em 1984, e teve sete canções na posição número 1 da Oricon chart. Muitas de suas músicas foram compostas por Tetsuji Hayashi, que também colaborou com vários outros artistas da época, incluindo Miki Matsubara, no seu single famoso Mayonaka no Door. Posteriormente, Momoko Kikuchi foi vocalisat da banda RA-MU, mas esta não obteve reconhecimento esperado e teve curta duração. Seu mais recente álbum, Shadow, foi lançado em julho de 2022, retomando após 35 anos a parceria com o compositor Tetsuji Hayashi. O álbum é uma compilação de 14 canções de sua "época áurea" como idol e mais duas canções inéditas. Kikuchi também é professora univesitária do Toita Women College, de Tóquio, e é formada em "Questões de Emprego" pela Universidade de Hosei. Foi casada com o o jogador de golfe profissional Tetsu Nishikawa (entre 1995 e 2012), com quem teve dois filhos.

Biografia

Era idol
Momoko Kikuchi fez sua estreia nos filmes em 1984, com Pantsu no Ana, e no mesmo ano também iniciou sua carreira de idol com os singles Seishun no ijiwaru, Summer Eyes e Yuki ni Kaita Love Letter. Ganhou o prêmio de "melhor novata", do 26º Japan Record Awards, por Seishun no Ijiwaru. Sete outros singles de Kikuchi ocuparam o topo da parada musical semanal Oricon Singles Chart, são eles: Graduation (1985), Boy no Theme (1985), Mou Aenai Kamo Shirenai (1985), Broken Sunset (1986), Natsuiro Kataomoi (1986), Say Yes! (1986) e Idol wo Sagase (1987). Seus primeiros dois singles integraram seu primeiro álbum, de título Ocean Side lançado em 1984. Seu primeiro papel principal em um filme foi Tera Senshi PS Boy (1985) do qual também veio seu quarto single Boy no Theme. Em 1985, Kikuchi realizou um concerto na Budokan, entitulado Advanced Domestic Tour, em Tóquio, ocasião em que foi a mais jovem a se apresentar no local, e superou a audiência dos Beatles, que se apresentaram lá em 1966.

RA MU
Para desvincular-se de sua imagem de idol, Momoko Kikuchi formou a banda RA MU, da qual foi a vocalista, junto com Matsuura Yoshikazu (teclado), Nakanishi Nozomi (percussão), Katsumori Osamu (guitarra), Yoshioka Seiji (baixo), Rosalyn Keel (vocal de apoio/coro), Darelle Holden (vocal de apoio/coro). Entretanto, esta banda falhou em obter reconhecimento, e teve um curto período de atividade (entre 1988 e 1989), lançando apenas um álbum (Thanksgiving).

Atualidade
Todos os seus lançamentos após a formação de RA MU, com exceção do álbum Miroir (1991) foram compilações de suas canções remasterizadas. Após o período de atividade na música, Momoko Kikuchi passou a focar na sua carreira como atriz, tendo, desde 1990, aparições em 28 séries de TV, incluindo alguns papéis principais, além de seis filmes. Kikuchi também participou de duetos com o cantor Masayuki Suzuki, em 2008. Em 2021, o DJ Night Tempo lançou a reedição de quatro de suas músicas, sendo elas: Alfa Flight, Glass no Sougen, Good Friend e Night Cruising, como parte do EP Momoko Kikuchi - Night Tempo presents The Showa Groove. Em julho de 2022, Kikuchi lançou seu mais recente álbum, Shadow, também pela VAP, que conta com as músicas inéditas Again e Kiseki no Uta, além de outras 14 canções remasterizadas de seus quatro primerios álbuns, que não haviam recebido destaque em seleções anteriores.

Discografia

Álbuns

Singles

Seleções

RA MU

Filmografia

Séries de TV

Filmes

Ver também

 Ídolo japonês
 City pop

Nascidos em 1968
Cantores de música pop
Cantoras do Japão
Atrizes do Japão

Momoko Kikuchi


El teleférico Olesa-Esparraguera fue el primer teleférico de uso no turístico que se construyó en Cataluña. Fue una extensión de la línea Llobregat-Noya. Su construcción respondió a la demanda de los usuarios de la zona. Los habitantes de Esparraguera tenían en la línea nuevas posibilidades de conexión con el municipio vecino de Olesa de Montserrat, además de poder ir hacia la ciudad de Barcelona y la de Manresa, usando el teleférico hasta Olesa de Montserrat y allí la línea Llobregat-Noya de tren. El aéreo monocable recorría 1007 metros en 4 minutos, teniendo cada cabina capacidad para 15 personas. Inició sus servicios el 14 de octubre del 2005 y se prevenía que alrededor de 250000 usuarios utilizarían el aéreo cada año. Sin embargo, el 1 de enero de 2012 se clausuró de forma definitiva a causa de los recortes de la crisis económica que sufría España. Ese mismo día se puso en servicio un servicio lanzadera en forma de autocar desde Olesa de Montserrat hasta Esparraguera.

Detalles
 El teleférico era de tipo vaivén (no daba la vuelta a las estaciones) monocable, con estaciones en Olesa y Esparraguera.
 La distancia de 440 m entre las pilonas P4 y P5, además de permitir el "salto" por encima del río Llobregat, permitía que si llegaba el agua de la lluvia, las pilas quedaran fuera de la zona inundable.
 Las dos pilonas más altas eran las más cercanas al río Llobregat y llegaban a 32 metros de alto.
 Las cabinas se encontraban y se cruzaban entre las pilonas P4 y P5.
 Las cabinas estaban dotadas de un sistema de intercomunicación con el centro de control del aéreo, mediante un interfono y cámaras de vigilancia.
 Estaba prevista una posible futura ampliación del servicio colocando otra cabina justo al lado de las actuales, que subirían y bajarían juntas, por lo que se podría haber doblado la capacidad.

Recorrido

Coordenadas de las estaciones
 Estación de Olesa de Montserrat:
 Estación de Esparreguera:

Referencias

Enlaces externos
 FGC Línea Llobregat - Noya con todas las estaciones.

Olesa-Esparraguera
Teleférico
Infraestructuras de Cataluña del siglo XXI
Infraestructuras en España en los años 2000
Arquitectura de España de 2005

Teleférico Olesa-Esparraguera


Mykolaj Tscharnezkyj CSsR (ukrainisch Микола́й Чарне́цький, polnisch Mikołaj Czarnecki, * 14. Dezember 1884 in Semakiwzi bei Towmatsch in Österreich-Ungarn (heute Ukraine); † 2. April 1959 in Lwiw, Ukrainische SSR) ist ein Märtyrer der Ukrainischen Griechisch-Katholischen Kirche und Titularbischof. Er wurde am 24. April 2001 von Papst Johannes Paul II. seliggesprochen.

Leben
Mykolaj Tscharnezkyj war das älteste von neun Kindern. Seine Eltern waren Bauern und lebten in bescheidenen Verhältnissen. Die Bauernfamilie war fromm und gestaltete ihr Leben nach christlichen Vorgaben. Der Schüler Mykolaj besuchte die Dorfschule von Towmatsch und wechselte dann auf das St. Nikolaus Gymnasium nach Stanislau, dem heutigen Iwano-Frankiwsk. Bereits in frühen Jahren äußerte der begabte Schüler die Absicht, Priester zu werden. 1904 sandte ihn Bischof Hryhorij Chomyschyn von Stanislau nach Rom und spendete ihm auch am 2. Oktober 1909, während eines Kurzbesuchs in der Ukraine, die Priesterweihe.

Nach der Priesterweihe setzte Tscharnezkyj sein Studium fort und promovierte an der Päpstlichen Universität Urbaniana zum Doctor theologiae. 1910, nachdem er nach Stanislau zurückgekehrt war, lehrte er am dortigen Priesterseminar Philosophie und dogmatische Theologie. Gleichzeitig war er Spiritual für die Priesteramtskandidaten. Während dieser Zeit begegnete er dem belgischen Redemptoristen Pater Josef Schrijvers und entschloss sich, der Ordensgemeinschaft beizutreten. Sein Noviziat begann 1919 im Novizenhaus der Redemptoristen in Zboiska bei Lemberg. Am 16. Oktober 1920 legte Pater Mykolaj sein ewiges Ordensgelübde ab. Dem nunmehrigen Ordenspriester wurde 1926 die Leitung des Missionshauses in Kowel in Wolhynien übertragen. Er praktizierte und förderte den byzantinischen Ritus der Ukrainischen Griechisch-Katholischen Kirche und erlangte in kurzer Zeit bei den Gläubigen und Mitbrüdern Anerkennung.

Diese erfolgreiche Arbeit blieb nicht ohne Beachtung, Papst Pius XI. (1922–1939) ernannte ihn am 16. Januar 1931 zum Titularbischof von Lebedus und übertrug ihm die Aufgabe des Apostolischen Visitators für die ukrainischen Katholiken auf dem Gebiet von Wolhynien und Pidliashsha. Die Bischofsweihe spendete ihm sein Förderer Bischof Hryhoriy Khomyshyn am 2. Februar 1931. Die sowjetischen Machthaber vertrieben 1939 die Redemptoristen aus dem Gebiet der Westukraine. Bischof Tscharnezkyj musste das Gebiet verlassen und floh nach Lemberg. Ab 1941 lehrte er an der damaligen Griechisch-Katholischen Akademie Philosophie, Psychologie und Moraltheologie.

Martyrium
Mit der erneuten Machtübernahme in der Ukraine durch sowjetischen Truppen, im Jahre 1944, begann das Leiden für Bischof Mykolaj Tscharnezkyj. Am 11. April 1945 wurde er inhaftiert und in einem Gefängnis der sowjetischen Geheimpolizei NKWD gefoltert und verhört. 1946 wurde er in ein Gefängnis nach Kiew verbracht und vor ein Militärtribunal gestellt. Man verurteilte ihn als "Agent des Vatikans" zu einer zehnjährigen Haftstrafe. In der sibirischen Stadt Mariinsk kam er gemeinsam mit dem späteren Kardinal Jossyf Slipyj, den er 1939 als Mitkonsekrator zum Bischof geweiht hatte, in ein Gefängnis. Bis zu seiner Entlassung 1957 war er in mehr als 30 Gefängnissen inhaftiert. In den letzten Jahren seiner Gefangenschaft musste er sich öfters im Gefängniskrankenhaus aufhalten. Um sich nicht dem Vorwurf aussetzen zu müssen, Bischof Tscharnezkyj in Gefangenschaft in den Tod getrieben zu haben, entließen ihn die sowjetischen Behörden nach Lemberg. Mit einem Redemptoristenbruder zog er in Lemberg in eine Wohnung ein und konnte sich wider Erwarten erholen. Er führte ein geistliches Leben und verbrachte viel Zeit mit Beten und Lesen. In dieser Zeit weihte er mehrere Priesteramtskandidaten zu Priestern. Aber schon nach kurzer Zeit starb er am 2. April 1959.

Seligsprechungsprozess

Am 4. April wurde Bischof Mykolaj Tscharnezkyj beigesetzt und bald darauf kam der Wunsch auf, diesen Bischof heiligzusprechen. Viele Gläubige pilgerten zu seiner Grabstätte auf den Lytschakiwski-Friedhof. Als bedeutendstes Wunder wird berichtet, dass eine Frau durch die Grabeserde geheilt worden sei. Somit begann der Glaube, dass die Erde um sein Grab herum Wunderkräfte besitzen würde. 1960 wurde der Seligsprechungsprozess eröffnet und fand am 2. März 2001 in der Erzeparchie Iwano-Frankiwsk seinen Abschluss. Am 24. April 2001 wurde das Seligsprechungsdekret durch Papst Johannes Paul II. unterschrieben und Bischof Mykolaj Tscharnezkyj zum "Märtyrer für den christlichen Glauben" erhoben. Sein kirchlicher Gedenktag wurde auf den 2. April festgelegt.

Siehe auch
 Fünfundzwanzig Selige der griechisch-katholischen Kirche der Ukrainer

Weblinks

 Ökumenisches Heiligenlexikon: Nikolaus (Mykolay) Charnetskyi
 Biographies of twenty five Greek-Catholic Servants of God (englisch)

Titularbischof
Ukrainisch griechisch-katholischer Bischof
Mykolaj, Tscharnezkyj
Märtyrer
Opfer einer Christenverfolgung
SMT-Verurteilter
Redemptorist
Ukrainer
Geboren 1884
Gestorben 1959
Mann

Mykolaj Tscharnezkyj


අති උතුම් ෆ්‍රැන්සිස් සුදතුම් පිය ශ්‍රී ලංකා ගමන සිහිවීම පිණිස රු.10.00 ක සහ රු.75.00 ක මුද්දර 2 ක් නිකුත් කර ඇත.

මෙම මුද්දරයට පෙර නිකුත් කිරීම

සූර්යග්‍රහ මණ්ඩලය - 2014.12.05

මෙම මුද්දරයට පසු නිකුත් කිරීම

කොළඹ ජාතික රෝහල-2015.03.20

ශ්‍රී ලංකාවේ මුද්දර

ෆ්‍රැන්සිස් සුදතුම් පිය ශ්‍රී ලංකා සම්ප්‍රාප්තිය වෙනුවෙන් නිකුත් කළ මුද්දරය


Hudson's Bay Company (HBC), Kuzey Amerika'nın en eski şirketi, Dünya'nın da en eski şirketlerinden birisidir.

2 Mayıs 1670'te Londra'da kurulan şirket, bir dönem dünyada en fazla arazi sahibi olan özel kurumdu. Merkezi uzun süredir Hudson Bay'deki York Factory'dedir.

Hayvan postu ticaretini, İngiltere kontrolündeki Kuzey Amerika'da birkaç yüzyıl boyunca kontrol etti. Yerel yönetimlerin kurulup, halkın yerleşmesinde de önemli rol oynamıştır. Tüccarları Kuzey Amerika'daki First Nation ile resmî  anlaşmalara sahipti. 19. yüzyılın sonunda, sahip oldukları toprakların büyük bir bölümü Kanada'nın oldu. Kanada'da bu şirket en fazla toprak sahibi olan özel kurum idi. Hayvan postu ticareti düşüşe geçtikten sonra Kanada'nın dört bir yanında mağazalar zinciri açmaya başladılar.

26 Ocak 2006 tarihi itibarıyla Kuzey Karolinalı milyarder ve hissedar Jerry Zucker şirketi satın almak için başvurdu. 9 Mart 2006 itibarı ile de Jerry Zucker şirketin ilk ABD vatandaşı patronu oldu.

Şirketin yıllık gelirleri 2005 yılında 7 milyar dolar iken 70.000 çalışanı vardır.

Alaska
Hudson's Bay Company kürk ticareti alanını genişletip Kanada'dan Alaska'ya geçer ve baş tüccar John Bell 1845 yılında Kanada'daki Fort McPherson'dan yola çıkarak Guçinlerin coğrafyasındaki Porcupine Nehrine ulaşır ve Yukon Nehri boyunca aşağılara iner. Ertesi yıl tüccar Alexander Hunter Murray aynı rotayı izleyerek daha da ilerletir. O zamanlar Youkon House (şimdi ise Fort Yukon) olarak adlandırılan ticaret karakolu Hudson's Bay Company şirketinin en izole postasıdır. Şirket Alaska'daki diğer Alaska Atabasklarıyla da ticaret yapmıştır.

Ayrıca bakınız
Rus Amerikası
Rus-Amerikan Kumpanyası
Kanada'da insan hakları

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Hudson's Bay Company

Amerika'nın Britanya tarafından sömürgeleştirilmesi
Kanada markaları
Kanada'da folklor
Kanada'nın ekonomi tarihi
İngiliz Amerika'nın kolonileştirilmesi
Kürk ticareti
Pacific Northwest tarihi
Kayalık Dağlar tarihi
Kanada merkezli çok uluslu şirketler
Oregon Ülkesi
Özel sermaye portföyü şirketleri

Hudson's Bay Company


Onko est le troisième album solo du créateur finlandais de musique électronique Mika Vainio, et le premier album qu'il publie sous son nom. Ses deux précédents albums solo étaient sous le pseudonyme Ø.

Production
En 1996, Mika Vainio crée une installation sonore pour la première biennale Manifesta à Rotterdam, à l'invitation du curateur Hans-Ulrich Obrist.

Sa pièce, intitulée Onko, "combine des enregistrements de sons atmosphériques avec des bruits d'appareils analogiques". Cette pièce sonore de 36 minutes est installée dans le vestibule du Musée Boijmans Van Beuningen.

Cette pièce donne son titre au premier album solo publié par Mika Vainio sous son propre nom, en 1997, chez le label anglais Touch. L'album comporte la bande-son de l'installation de Rotterdam, ainsi que trois autres morceaux enregistrés en 1997.

Liste des morceaux

 Kelvin – 8:49
 Jos [If?] – 6:03
 Onko Parts 1-11 [Is It?] – 36:24
 Viher [Green/Cellular] – 16:11

Références

Liens externes

Album musical sorti en 1997

Onko


Clean ist ein 2004 erschienener Film des französischen Regisseurs Olivier Assayas, die Hauptrollen spielten Nick Nolte und Maggie Cheung. Der Film startete im Wettbewerb der Internationalen Filmfestspiele von Cannes 2004.

Handlung
Der Film erzählt die Geschichte Emily Wangs, die nach einem turbulenten Lebensabschnitt darum kämpft, ihren Sohn wiederzusehen, der von seinen Großeltern aufgezogen wird.

Die Hauptfigur Emily Wang träumt von einer großen Karriere als Rocksängerin. Zu Beginn des Filmes ist davon jedoch nur wenig zu spüren. Ihr Mann Lee Hauser, mit dem sie einen gemeinsamen Sohn hat, steht auf der Karriereleiter noch über ihr – über beiden dämmert jedoch der Schatten des Absturzes, denn sie führen ein Leben, das durch Drogenmissbrauch und Lebenszweifel geprägt ist.

Nachdem Lee an einer Überdosis gestorben ist, ändert sich auch Emilys Leben radikal. Sie kommt wegen Drogenbesitzes ins Gefängnis und verliert das Sorgerecht für ihren Sohn. Nachdem sie aus dem Gefängnis entlassen wurde, versucht sie ihr Leben wieder zu ordnen. Sie reist nach Paris, wo sie in ein Methadon-Programm aufgenommen wird. Doch das Leben ohne ihren Sohn Jay wird für sie zur Belastung. Dieser lebt bei seinen Großeltern Rosemary und Albrecht. Erst nach Rosemarys Tod ringt Albrecht sich dazu durch, den Kontakt zu Emily wieder aufzunehmen.

Kritiken

Auszeichnungen
 Internationale Filmfestspiele von Cannes 2004
 Beste Hauptdarstellerin - Maggie Cheung
 Technik Grand Prix - Éric Gautier
 Nominierung für die Goldene Palme

 César 2005
 Nominierung Beste Hauptdarstellerin - Maggie Cheung
 Nominierung Beste Kamera - Éric Gautier

Weblinks

Einzelnachweise

Filmtitel 2004
Französischer Film
Filmdrama

Clean (Film)


Uniunea Internațională a Transportului Rutier (IRU) este organizația mondială de transport rutier, care susține interesele operatorilor de transport cu autobuzul, autocarul, taxiurile și camioanele pentru a asigura creșterea economică și prosperitatea prin mobilitatea durabilă a persoanelor și mărfurilor rutiere la nivel mondial.

Legături externe

Organizații de transport rutier
Transportul și distribuția articolelor comerciale

Uniunea Internațională a Transporturilor Rutiere


Taktička raketa AV-TM 300 ili MTC-300 ( Míssil Tático de Cruzeiro ) je brazilska krstareća raketa koju je razvio Avibras za sustav Astros II. Pod nadimkom Matador ("ubojica") predviđa se da će biti jeftinija alternativa američkom Tomahawku (raketa). Projektil je opremljen središnjim računalom koje kombinira prstenasti laserski žiroskop, povezan s aktivnim GPS navigacijskim uređajem koji neprekinuto dostavlja informacije o položaju za korekciju kursa. Navodno će postojati i mornarička verzija nazvana X-300. Projektil može koristiti jednu bojevu glavu od 200 do 500 kg visokoeksplozivne ili bojne glave kazetnog streljiva sa 64 podstreljiva za protupješačke ili protutenkovske ciljeve.

Prva verzija projektila stvorena je 1999., međutim, razvoj projektila službeno je započeo u rujnu 2001. Na kraju su izvorne specifikacije doživjele velike izmjene, uključujući uklanjanje uvlačivih krila i dodavanje kompozitnih materijala. Projektil koristi rakete na kruto gorivo za lansiranje, a turbomlazni tijekom podzvučnog krstarećeg leta. Projektil koristi varijantu Turbomachine TJ1000, autohtonog turbomlaznog motora koji je razvila tvrtka Turbomachine, a koristi Avibras prema ugovoru o licenci za proizvodnju.

Brazilska vojska potpisala je ugovor o razvoju i uložila 100 milijuna R$ od 2012., razvojne faze se dovršavaju do 2021. i već ima dvadesetak lansiranja s testnih polja. Snage su naručile početnu seriju od 100 jedinica. Osim što se koristi u kopnenim snagama, oružje može koristiti ASTROS brazilskog marinskog korpusa.

Izvori

Stranice s nepregledanim prijevodima
Brazilsko raketno oružje
Krstareće rakete zemlja-zemlja
Krstareće rakete zrak-zemlja

AV-TM 300


The War to End All Wars est le dixième album studio du groupe de heavy metal suédois Sabaton, sorti le 4 mars 2022.

L'album sert de suite à l'album de 2019 du groupe, The Great War, et qui, comme son prédécesseur, se concentre sur les atrocités, les miracles et les événements autour de la Première Guerre mondiale, tels que ceux de la trêve de Noël, les Sturmtruppen de l'armée allemande, la course à la mer, le traité de Versailles, le type prédominant de cuirassé dreadnought au début du 20 siècle, et d'autres.

Le single Christmas Truce a été nominé pour le clip vidéo de l'année aux Global Metal Apocalypse Awards 2021, terminant deuxième au classement général.

Liste des pistes

Formation
Membres du groupe
 Joakim Brodén - chant, claviers
 Pär Sundström - basse, chœurs
 Chris Rörland - guitare, chœurs
 Tommy Johannson - guitare, chœurs
 Hannes van Dahl - batterie, chœurs

Notes et références

Liens externes

Album de Sabaton
Album musical sorti en 2022

The War To End All Wars


Cryptochilum est un genre de Ciliés de la famille des Cryptochilidae.

Habitat
Ce sont des ciliés exclusivement marins.

Liste des espèces
Selon le  :
 Cryptochilum echini Cuenot, 1912
 Cryptochilum reniforme Petz, Song & Wilbert, 1995

 Noms en synonymie
 Cryptochilum elegans Maupas, 1883 = Uronema elegans (Maupas, 1883)

Selon  :
 Cryptochilum boreale Hentschel, 1924
 Cryptochilum echini Cuenot, 1912
 Cryptochilum echini Maupas, 1883
 Cryptochilum fusiforme Gourret & Roeser, 1886
 Cryptochilum griseolum (Perty, 1852) Maupas, 1883
 Cryptochilum nigricans Müller, 1773
 Cryptochilum reniforme Petz, Song & Wilbert, 1995
 Cryptochilum sigmoides Yagiu, 1934

Systématique
Le nom valide complet (avec auteur) de ce taxon est Cryptochilum Maupas, 1883.

Publication originale

Liens externes

Notes et références

Philasterida
Genre de ciliés (nom scientifique)

Cryptochilum


Proposition 58 was a California ballot proposition on the March 2, 2004 ballot.  It passed with 4,535,084 (71.2%) votes in favor and 1,841,138 (28.8%) against.  It was officially called the California Balanced Budget Act. It requires the state legislature to pass a balanced budget every year, which means that budgeted recurrent expenditure, including repayment of past debt, does not exceed estimated revenue. The act does not require that capital works programs be funded out of current revenues. The California Constitution has always allowed bond issues (state debt) for specified capital works, above a certain value. Bond measures must be approved by a statewide ballot.

The Act created a reserve fund called the Budget Stabilization Account in case of future financial trouble. It also prevented the creation of any future bonds to pay off deficits like that in Proposition 57 (the California Economic Recovery Bond Act). Proposition 58 took effect only because Proposition 57 also passed.

Propositions 57 and 58 were the centerpiece of Governor Arnold Schwarzenegger's plan to resolve California's budget problems. Schwarzenegger campaigned heavily for both propositions' passage.

While Prop 58 was to provide balanced California budgets, the deficits continued in subsequent years, growing larger over time.

Official summary
 Requires enactment of a balanced budget where General Fund expenditures do not exceed estimated General Fund revenues.
 Allows the Governor to proclaim a fiscal emergency in specified circumstances, and submit proposed legislation to address the fiscal emergency.
 Requires the Legislature to stop other action and act on legislation proposed to address the emergency.
 Establishes a budget reserve.
 Provides that the California Economic Recovery Bond Act is for a single object or work.
 Prohibits any future deficit bonds.

Summary of Legislative Analyst's Estimate of Net State and Local Government Fiscal Impact:
 Unknown net state fiscal effects, which will vary year by year and depend in part on actions of future Legislatures.
 Reserve provisions may smooth state spending, with reductions during economic expansions and increases during downturns.
 Balanced budget and debt limitation provisions can result in more immediate actions to correct budgetary shortfalls.

References

External links
 Voter Information Guide with text of Proposition 58

58

2004 California Proposition 58


Anatolie Nosatîi, né le , est un militaire et homme politique moldave, actuellement ministre de la défense  de Moldavie sous le gouvernement de Natalia Gavrilița.

Biographie

Étude et formation
De 1987 à 1990, il étudie à l'école républicaine de Frunze à Chisinau. Après 1990, il étudie en Ukraine, plus spécifiquement au sein de l'école de commandement de Kiev avant d'aller étudier à l'académie militaire d'Odessa.

Activités au sein de l'armée
De 1994 à 2000, il a servi au sein du collège militaire de Chisinau (aujourd'hui l'académie militaire Alexandru cel Bun), atteignant le grade de commandant de bataillon. Au début des années 2000, il a commandé le 22 bataillon de maintien de la paix.

Durant cette même période, il a reçu diverses formations aux États-Unis : au Defense Language Institute (San Antonio, Texas) en 1999, à l'École du génie de l'armée américaine (Fort Leonard Wood, Missouri) en 1999, au Command and General Staff College (Fort Leavenworth Kansas) de 2004 à 2005 et au Collège national de guerre de l'université de la défense nationale (Washington) en 2012.

De 2014 à 2018, il est officier militaire au sein du département des opérations de maintien de la paix au siège des Nations unies à New York.

Jusqu'en 2020, il dirige la direction des opérations de l'état-major général de l'armée nationale.

Ministre de la défense
En février 2014, à la veille de l'invasion russe de l'Ukraine, il rappelle le statut neutre de la Moldavie qui ne peut donc rejoindre l'OTAN et doit disposer des forces nécessaires pour pouvoir se défendre seul en cas d'attaque. Il souligne toutefois que la neutralité de la Moldavie n'interfère pas dans la capacité du pays à établir une coopération avec l'OTAN, notamment en matière d'éducation et de formation militaire ou de normes et standards dans le domaine militaire. La Moldavie dispose ainsi d'une direction stratégique de coopération avec l'OTAN.

Vie privée
Il est marié et a un enfant. En plus du roumain, il parle anglais, français et russe.

Décoration
Il a les décorations suivantes :
 ordre de la « Foi de la patrie » (Credință Patriei) ;
 médaille internationale des Nations unies pour sa participation à des missions de l'ONU ; et
 médaille de l'étoile de bronze pour sa participation à deux missions humanitaires post-conflit en Irak.

Références

Lien externe
 Anatolie Nosatîi sur le site du gouvernement moldave

Ministre moldave de la Défense
Naissance en septembre 1972

Anatolie Nosatîi


Karijera označava put povezan s radnom okolinom, kojim se postupno dolazi do položaja veće odgovornosti i moći. Postoji mnogo načina za definiranje karijere, a pojam se koristi na različite načine.

Definicije
Oxfordski rječnik engleskog jezika definira riječ "karijera" kao napredovanje kroz život (ili određeni dio života). Ova se definicija odnosi na "karijeru" kao niz aspekata života, učenja i rada pojedinca. Druga uporaba pojma "karijera" opisuje zanimanje ili profesiju koja obično uključuje specijaliziranu obuku ili formalno obrazovanje; U ovom slučaju, "karijera" se promatra kao niz povezanih poslova koji se obično obavljaju unutar jedne industrije ili sektora: na primjer, može se govoriti o "karijeri u obrazovanju", "karijeri u kriminalu" ili "karijera u građevinskoj struci". Karijeru su organizacijski istraživači definirali kao "radna iskustva pojedinca i druga relevantna iskustva, unutar i izvan organizacije, koja tvore jedinstveni obrazac tijekom životnog vijeka pojedinca".

Etimologija
Riječ "karijera" u konačnici dolazi od latinske riječi "carus", koja se odnosi na kočiju. Semantički nastavak kojim je "karijera" značila "tijek nečijeg javnog ili profesionalnog života" pojavljuje se od 1803. godine.

Do kasnog 20. stoljeća, širok raspon varijacija (osobito u rasponu potencijalnih zanimanja) i raširenije obrazovanje omogućili su da postane lakše planirati ili osmisliti karijeru: u tom pogledu karijere karijernog savjetnika i savjetnici za karijeru imaju povećan obim posla. Također nije neuobičajeno da odrasli u kasnom 20./ranom 21. stoljeću imaju dvostruke ili višestruke karijere, bilo uzastopno ili istovremeno. Stoga su profesionalni identiteti postali spojeni ili hibridizirani kako bi odražavali ovu promjenu u radnoj etici. Ekonomist Richard Florida primjećuje ovaj trend općenito i konkretnije među "kreativnom klasom".

Izvori

Rad

Karijera


Præsidentvalget i USA 1860 var det 19. præsidentvalget, som blev afholdt tirsdag d. 6. november 1860. Valget blev vundet af den republikanske præsidentkandidat Abraham Lincoln og hans vicepræsidentkandidat Hannibal Hamlin til trods for, at disse ikke fremgik af stemmesedlen i ti af de sydlige slavestater. På nationalt plan vandt Lincoln flest vælgerstemmer, ligesom han også vandt et flertal af valgmandsstemmerne. Dog vandt Lincoln kun de nordlige delstaters valgmandsstemmer — delstater, som på dette tidspunkt allerede havde afskaffet slaveri. Valget af Lincoln fungerede således som hovedkatalysatoren for den amerikanske borgerkrig.

Referencer

1860
USA 1860

Præsidentvalget i USA 1860


An Catopsis paniculata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Charles Jacques Édouard Morren. An Catopsis paniculata in nahilalakip ha genus nga Catopsis, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Catopsis

Catopsis paniculata


هيرمان هولليريث  (29 فبراير، 1860 – 17 نوفمبر، 1929) كان خبيرًا إحصائيًا ألماني-أمريكي قام بتطوير منظم الجداول الميكانيكي المستند على البطاقة المثقوبة لكي تجدول الإحصائيات بسرعة من جمع ملايين البيانات.

حياته الشخصية
وُلد هيرمان هولليريث نجل المهاجر الألماني البروفيسور جورج هولليريث من غروفسشلينغن (بالقرب من نويشتات أن در فاينشتراسه) في بوفالو، نيويورك، حيث نشأ هناك. ارتاد كلية مدينة نيويورك عام 1875، وتخرج في كلية المناجم بجامعة كولومبيا بدرجة «مهندس المناجم» في عام 1879 في سن 19، وفي عام 1890 طلب (وحصل على) درجة الدكتوراه بناءً على تطويره لنظام الجدولة. في عام 1882 انضم هولليريث إلى معهد ماساتشوستس للتكنولوجيا حيث درس الهندسة الميكانيكية وأجرى تجاربه الأولى بالبطاقات المثقبة. انتقل في النهاية إلى واشنطن العاصمة، حيث عاش في جورجتاون، بمنزل في شارع 29 ومبنى تجاري في شارع 31 وقناة سي آند أو، حيث يوجد اليوم لوحة تذكارية ثبتتها شركة آي بي إم. توفي في واشنطن العاصمة إثر نوبة قلبية.

الجدولة الكهروميكانيكية للبيانات
بناءً على اقتراح جون شو بيلينغز، طور هولليريث آلية تستخدم التوصيلات الكهربائية لزيادة العداد، وتسجيل المعلومات. كانت الفكرة الرئيسية تتمحور حول إمكانية تسجيل النظام المرجعي من خلال وجود أو عدم وجود ثقب في مكان معين على البطاقة. على سبيل المثال، إذا كان موقع ثقب معين يشير إلى الحالة الزوجية، فإن وجود الثقب يمكن أن يشير إلى عدد زوجي بينما عدم وجود ثقب يشير إلى الفردي. حدد هولليريث أن البيانات في مواقع محددة على بطاقة، مرتبة في صفوف وأعمدة، يمكن حسابها أو فرزها كهروميكانيكيًا. وصف هذا النظام، نظام الجدولة الكهربائية (1889)، الذي طرحه هولليريث في جامعة كولومبيا كرسالة دكتوراه، وأعيد طبعه في كتاب راندل. في 8 يناير 1889، حصل هولليريث على براءة الاختراع الأمريكية 395782، ونصت الوثيقة:الطريقة الموصوفة في هذه الوثيقة لجمع الإحصائيات، والتي تتكون من عناصر منفصلة لتسجيل الإحصائيات تتصل بالفرد من خلال ثقوب أو مجموعات من الثقوب المحفورة في صفائح من مادة غير موصلة كهربائيًا، وتحمل علاقة خاصة ببعضها البعض وتتصل بمقياس، ثم عد أو فرز هذه العناصر الإحصائية بشكلٍ منفصل أو مجتمعة عن طريق عدادات ميكانيكية تعمل بواسطة مغناطيس كهربائي، ويجري التحكم في الدوائر من خلال الصفائح المثقبة، وذلك بشكل فعلي لخدمة الغاية المبينة.

روابط خارجية

مراجع

آي بي إم
أشخاص من بوفالو (نيويورك)
أشخاص من جورجتاون (واشنطن العاصمة)
أصحاب أعمال أمريكيون في القرن 19
أصحاب أعمال أمريكيون في القرن 20
أصحاب أعمال من بوفالو (نيويورك)
أصحاب أعمال من واشنطن العاصمة
أعضاء قاعة مشاهير المخترعين الوطنيين
أمريكيون من أصل ألماني
إحصائيون أميركيون
بطاقة مثقبة
حائزون على وسام إليوت كريسون
خريجو جامعة كولومبيا
خريجو كلية مدينة نيويورك
خريجو مدرسة كولومبيا للهندسة والعلوم التطبيقية
رواد علم الحاسوب
مخترعون أمريكيون
مخترعون أمريكيون في القرن 19
مخترعون أمريكيون في القرن 20
مهندسون أمريكيون
مواليد 1860
مواليد في بوفالو (نيويورك)
وفيات 1929
وفيات في واشنطن العاصمة

هيرمان هولليريث


Jacqueline Gozland (ou Gozlan), née à Constantine en 1953, est une cinéaste et productrice française, connue principalement pour ses films documentaires sur la vie artistique algérienne.

Vie
Jacqueline Mass'ouda Gozland est née dans une famille juive de Constantine, d'un père tailleur et d'une mère cuisinière, un an avant le début de la guerre d'Algérie. Son père meurt accidentellement alors qu'elle a deux ans.

Elle quitte l'Algérie à l'âge de huit ans avec sa mère pour Marseille, partageant le sort d'un million de pieds-noirs, parmi lesquels  juifs. De ce départ, qu'elle vit comme un exil, elle ne garde aucun souvenir. L'amnésie qui affecte ce moment crucial de sa vie est à l'origine de sa vocation de cinéaste : « J'ai éprouvé le besoin de construire les images de ma mémoire effacée » dit-elle dans un entretien.

Elle suit des études d'histoire et de cinéma.

À la différence d'autres juifs d'Algérie, français en vertu du décret Crémieux, elle se considère comme algérienne. Elle revient en Algérie en 1987 dans le cadre de son travail de cinéaste ; « mon deuxième prénom, Messaouda (« la bienheureuse » en arabe), a pris en cet instant tout son sens », déclare-t-elle. Ce retour vivifiant donne lieu à de nouveaux projets de films qui ont pour thème le pays natal.

Œuvres cinématographiques
Jacqueline Gozland commence par réaliser des courts-métrages de fiction puis se tourne vers le documentaire. Certains de ses films sont en rapport avec l'Algérie, d'autres sont ancrés en France et traitent une thématique sociale (les banlieues, où Jacqueline Gozland a passé son adolescence ; les aides à domicile ; les aumôniers de prison).

 Esther (1984), court-métrage de fiction présenté au Festival de Cannes dans la « Section parallèle ». Le film évoque une mère, Esther, et sa fille Déborah, au cours d'un repas de fête de Pourim, ainsi que le mariage de l'Esther biblique avec le roi perse Assuérus ; la mère se souvient de son propre mariage en Algérie.
 Amours éternelles (1987) , court-métrage de fiction présenté au Festival de Cannes dans la section « Perspectives du Cinéma français », centré sur la relation entre Reinette l'Oranaise, célèbre chanteuse algérienne dans la tradition judéo-arabo-andalouse, et son pianiste, Mustapha Skandrani.
 Abdel et Marie (1987), court-métrage de fiction qui représente un couple mixte à Paris.
 Reinette l'Oranaise, le port des amours (1992) ; ce long-métrage documentaire fait alterner des entretiens en français avec la chanteuse judéo-algérienne, des chansons en arabe interprétées "live" par Reinette, traduites dans les sous-titres, ainsi que des témoignages d'artistes et du journaliste Boudali Safir. Le film vaut à J. Gozland d'être nommée au deuxième Festival panafricain d'Alger (2009) « cinéaste de la diaspora ». Cette reconnaissance restitue à la réalisatrice « une part de son algérianité » selon l'hebdomadaire Le Point.
 Les Gardiennes de la mémoire (2000) ; ce film documentaire représente des aides à domicile de Bobigny travaillant auprès de personnes âgées. Elles sont confrontées à la mort des personnes du troisième âge et, pour celles qui sont immigrées, quelquefois, au racisme.
 Et la vie continue (2002) ; ce film documentaire aborde à travers des témoignages la relation entre les personnes âgées atteintes de la maladie d'Alzheimer d'une part et leurs enfants ou les aidants d'autre part.
 Liberté Égalité Fraternité (2009), film documentaire centré sur des femmes jouant un rôle culturel ou social dans des banlieues françaises (une cheffe d'orchestre, une comédienne, une directrice de salle de cinéma, une journaliste animatrice de ciné-club, une professeure en médecine, une pédopsychiatre).
 J'étais en prison et vous m'avez visité (2011), film documentaire sur des aumôniers de prison de différentes confessions (catholiques, protestants, juifs, musulmans).
 Mon histoire n'est pas encore écrite, 2017 ; ce long métrage documentaire diffusé sur Ciné+ Classic retrace l'histoire de la cinémathèque d'Alger, « carrefour des arts situé entre l'université d'Alger, le Musée d'Art moderne d'Alger et le Théâtre national algérien», fondée grâce à la volonté commune de Henri Langlois, Mahieddine Moussaoui et Jean-Michel Arnold, lieu culturel majeur, qui a contribué à l'essor d'une cinématographie nationale en Algérie. Le film prend appui sur des archives et sur les témoignages de cinéastes et de critiques comme Jean Douchet, Sid Ahmed Agoumi, Farouk Beloufa, Ahmed Bejaoui, Lyes Meziani.

Jacqueline Gozland a obtenu le prix Villa Médicis hors les murs et a participé à l'exposition « Générations, un siècle d'histoire culturelle des Maghrébins en France »

Sur Jacqueline Gozland

 Portrait d'artiste, cinéma, Jacqueline Gozland, vidéo de l'Institut du Monde arabe réalisée par Houda Khouadri, 10 minutes, 2018 vidéo en ligne

Fadila Djouder, «Institut français d'Alger : La Cinémathèque algérienne, une histoire racontée par Jacqueline Gozland», 7 April 2019, lire en ligne

  (sur le film Reinette l'Oranaise), 17 mars 2013.

 Entretien radiophonique sur RFI avec Yasmine Chouaki, "En Sol Majeur", 48 minutes, 2019, émission en ligne

Liens externes

 Reinette l'Oranaise, le port des amours, film intégral en ligne
 Mon histoire n'est pas encore écrite, présentation et extrait du film en ligne
Rencontre avec Jacqueline Gozland, 7 minutes, 2009, Festival du Réel,vidéo en ligne

Références

Réalisatrice française
Documentariste français
Naissance à Constantine
Naissance en 1953

Jacqueline Gozland


Fabio Filzi (Pazin, 20. listopada 1884. – Trento, 12. srpnja 1916.), talijanski iredentist iz Hrvatske, talijanski nacionalni junak

Životopis
Rođen u Pazinu od oca Giovannija Battiste Filzija, rodom iz Borgo Sacca kod Rovereta i majke Amelije Ivancich. Vrlo mlad ušao u iredentu. Odslužio vojnu službu u austro-ugarskoj vojsci u kojoj je stekao čin potporučnika. Studirao pravo u Beču i Grazu. Sudionik iredentističkih manifestacija zbog čega mu je suđeno za veleizdaju, te je izgubio čin. Početkom Prvoga svjetskog rata unovačen je u austro-ugarsku vojsku iz koje je dezertirao te prebjegao u Italiju. U Italiji se dragovoljno prijavio u talijansku vojsku i ratovao protiv Austro-Ugarske. Zarobljen u bitci na Monte Cornu. Dezertera i iredentista Filzija su prepoznali i opet mu sudili zbog veleizdaje. Drugo suđenje nije prošao glatko. Osuđen je na smrt vješanjem. Kraljevina Italija odlikovala ga je Zlatnom medaljom za vojne zasluge.

Izvori

Životopisi, Pazin
Iredentizam
Talijanska vojna povijest

Fabio Filzi


Etetak est un quartier de la ville de Yaoundé, capitale du Cameroun, situé dans l'arrondissement de Yaoundé VII subdivision de la Communauté Urbaine De Yaoundé.

Historique
Etetak ou encore «Etetag» signifie "Flaque d'eau".

Construit dans une zone marécageuse d'où il tient son appellation,  il subit parfois le déchaînement des eaux  bloquant la voie la dégradation de la chaussée.

Géographie
Situé à la sortie Ouest de la Ville de Yaoundé, il est entouré des quartiers Nkol Bisson, Oyom Abang, et Cité Verte.

Éducation

 Centre Éducatif Meyom Meyeme Etetak
 Complexe Scolaire Thecla

Lieux de culte
Mission de l'Église Evangélique Camerounaise (christian - evangelical)

Lieux populaires

 Carrefour MEEC
 Service de carburant - GULFIN MVOGBETSI

Chefferie
Chefferie Etetak

Sécurité publique
Brigade de gendarmerie nationale poste d'Etetak

Notes et références

Voir aussi

Bibliographie
 .
 .

Liens externes
 Site officiel - Communes et villes unies du Cameroun

Quartier de Yaoundé

Etetak


Et Drama i Kystbanetoget er en dansk stumfilm fra 1913, der er instrueret af Eduard Schnedler-Sørensen efter manuskript af Herluf W. Jensen.

Handling

Eksterne henvisninger

Stumfilm fra Danmark
Danske film fra 1913

Et Drama i Kystbanetoget


آسياسيل هي شركة اتصالات عراقية تقدم خدمات الهاتف المحمول والإنترنت المتنقل بشكل رئيسي في العراق. توفر خدماتها في جميع المحافظات العراقية.

تأسيسها
تأسست شركة آسياسيل للإتصالات الخلوية عام 1999 على يد رجل الأعمال العراقي فاروق مصطفى رسول، لتكون بذلك أول شركة اتصالات عراقية خلوية في العراق. في عام 2012 أعلنت شركة ألتاي Altai الفرنسية لأبحاث التسويق أن آسياسيل هي العلامة التجارية الأولى في العراق ليس في مجال الاتصالات النقالة فحسب، بل في جميع القطاعات وهو ما يعكس الحضور القوي لعلامة آسياسيل التجارية.

في بداية عام 2015 حصلت آسياسيل على رخصة تشغيل خدمات الجيل الثالث ضمن نطاق شبكتها في العراق لتقدم من خلاله جودة عالية في الاتصال الصوتي والفديو وسرعة البيانات العالية الجودة.

توسع الشركة

 1999 تأسست الشركة على يد رجل الأعمال العراقي فاروق مصطفى رسول.

 2000 تأسيس الشبكة في مدينة السليمانية في العراق.

 2001 بداية بيع الخطوط التجريبية في الاسواق المحلية.

 2003 منحت الشركة أجازة التشغيل في كل العراق بدءاً من الشمال.

 2005 توسعت الشبكة لتشمل كل اجزاء العراق من الموصل إلى البصرة.

 2007 منحت الشركة رخصة تشغيل لمدة 15 عاماً ولغاية آب 2017.

 2015 منحت الشركة رخصة تشغيل الجيل الثالث.

تمتلك الشركة مايقارب 12 مليون مشترك تغطي كل انحاء العراق.

الخدمات
في مارس 2019 وجهت هيئة الاعلام والاتصالات العراقية إنذاراً لشركة آسياسيل بعد رصد تذبذب الخدمات المقدمة.

الجيل الثالث
وفي بداية عام 2015 حصلت آسياسيل على رخصة تشغيل خدمات الجيل الثالث ضمن نطاق شبكتها في العراق لتقدم من خلاله جودة عالية في الاتصال الصوتي والفديو وسرعة البيانات العالية الجودة.

وفي يوليو 2020 طالب مركز مراقبة الإنترنت مجلس النواب بالتدخل في ايقاف تجديد رخصة شركات الاتصالات وقال المركز أن «العراق لم يطلق حتى الآن خدمة الـ 4G بينما بدأت خدمة الـ 5G تستخدم في الدول العربية، علما أن شركات الاتصالات لم تغطِ حتى الآن مساحة العراق بخدمة الـ 3G، إذ ما زال بعض المناطق تستخدم الجيل الثاني E»، مبينا ان «السلحفاة اسرع من خدمة الـ 3G في العراق». وقال أيضاً أن «عقود الرخصة تم منحها لشركات الهواتف الجوالة (زين - آسياسيل - كورك) في عام 2007 لمدة 15 عام (2007 -2022) وبقيمة (1.250) مليار دولار لكل رخصة»، لافتا إلى ان «مقارنة بين واقع الاتصالات في العراق والامارات، فعدد المشتركين في خدمة الاتصالات بالعراق 38 مليون مشترك لثلاث شركات حيث تدفع هذه الشركات 18% من ايراداتها السنوية للحكومة العراقية أي ما يقدر 500 مليون دولار بالسنة، في حين عدد المشتركين في خدمة الاتصالات في الأمارات 12 مليون مشترك لشركتين تدفع 15% من ايراداتها سنوياً للحكومة الإماراتية وتقدر 2.5 مليار دولار».

رأس مال الشركة
يبلغ رأس مال الشركة المُدرجة في سوق العراق للأوراق المالية 310 مليار دينار عراقي.
في 25 يوليو، 2011، تم زيادة رأس مال الشركة من مليون دينار إلى 270 مليار دينار، وفي 11 فبراير 2011، تحولت الشركة من محدودة إلى مساهمة خاصة وتم زيادة رأس المال إلى 270.012 مليار دينار. وفي 15 يونيو، 2015، تم زيادة رأسمال الشركة بقرار من الهيئة العامة في اجتماع لها إلى 310 مليار دينار عراقي.

الأرباح
حققت أسياسيل أرباحاً تُقدر بحوالي 178.1 مليار دينار عراقي منذ بداية عام 2020 وإلى أيلول 2020.

المساهمون

الضرائب
في تقديرات للهيئة العامة للضرائب، عن ضريبة الدخل للسنوات من 2004 ولغاية 2017، بلغت مجموعها 467.300 مليار دينار، وردت الشركة بأنها قد دفعت كامل مستحقاتها الضريبية إلى الهيئة العامة للضرائب مع تقديم الاعتراض والاستئناف لديها.

الاحتيال الضريبي
في دراسة قام بها خبير ومدقق مالي بتكليف من إدارة وكالة الصحافة المستقلة لغرض مراجعة البيانات المالية لشركة آسيا سيل والذي بين عن وجود اختلافات واسعة وعدم وضوح في حساب مبالغ الإيرادات التي حققتها الشركة من عام 2006 إلى 2019 في محاولة من إدارة الشركة للتهرب الضريبي من حساب حقوق الدولة المترتبة عليها وحقوق المساهمين وعقود التراخيص وقانون الضريبة العامة حسب ما ورد بالدراسة. واستندت الدراسة إلى بيانات وتقارير مدققي حسابات شركة أسيا سيل بصفتها شركة عراقية مُدرجة في سوق العراق للأوراق المالية، والتقارير السنوية لمدققي الحسابات لمجموعة كيوتل القطرية بصفتها المالك للحصة الأكبر في شركة أسيا سيل. وقد شهدت المدة الزمنية التي اعتمدت في الدراسة تطور خدمات الهواتف النقالة في العراق بشكل ملحوظ ومتسارع، وازدياد في عدد المشتركين وحجم خدمات الاتصالات المرتبط بشكل مباشر بارتفاع حجم الإيراد من المُشترك. وبينت الدراسة عدم وجود افصاح متناسق مع زيادة عدد المُشتركين وتطور الخدمات المُقدمة من قبل أسيا سيل للاتاصلات، حيث هناك فروقات كبيرة بين عدد المُشتركين وحجم الإيرادات الذي تم الإفصاح عنه.

 تم اعتماد المعادلة التالية: متوسط عدد المشتركين خلال السنة ×متوسط إيراد المشترك الشهري× 12 شهر

تسريب البيانات
تعرض النظام المعلوماتي لشركة آسياسيل للسرقة بشكل كامل، ونجح موظف في الشركة بالاستحواذ على كامل النظام المعلوماتي الذي يضم بيانات نحو 10 ملايين مُشترك في الخدمة، مما يشكل إخلالاً بشروط تعاقد المشتركين مع آسياسيل، والذي يوجب الشركة على الحفاظ على سرية المعلومات والبيانات. وذلك يعني إمكانية الحصول على أية معلومة لمشترك ما، بمجرد الطلب عبر الإنترنت بحسب عائدية الرقم، وهناك الكثير من العروض، منها تزويدك بالمعلومات لأول رقمين مجاناً، والباقي يتوجب الدفع. وأكدت شركة آسياسيل حصول الحادثة، وقالت أنها قد أبلغت سلطات الأمن الوطني العراقية، والتي تتولى التحقيق في الحادثة.

تجديد التراخيص
في يوليو 2020 جددت الحكومة، رخصات شركة الهاتف المحمول في العراق، لخمس سنوات إضافية، شريطة الانتقال إلى خدمة الجيل الرابع، ودفع ما في ذمتها من ديون للحكومة.
وفي 25 أغسطس، 2020 رفض القضاء العراقي، التمديد لشركات الهاتف النقال في العراق، مما يعني إيقاف قرار الحكومة العراقية بتمديد عمل هذه الشركات 5 سنوات جديدة. وقال رئيس فريق المحامين محمد الساعدي الذي أقام الدعوة، أن «أمام الحكومة وبقية الأطراف فرصة أخرى لاستئناف الحكم الذي صدر اليوم، لكني أستبعد مقدرتها على كسب القضية مهما فعلت، لأن مرافعتنا في رفض تجديد الرخص متينة وتستند إلى القانون والدستور ولا يمكن الطعن بها» وأصدرت محكمة الكرخ، قراره التمييز بتصديق قرار قاضي محكمة بداء الكرخ ورد الطعون التمييزية ما يعني الاستمرار بتنفيذ الأمر الولائي الخاص بإيقاف تجديد تراخيص شركات الهاتف النقال وأنه صحيح وموافق للأصول وأحكام القانون.

الجوائز التي نالتها الشركة

فازت آسيا سيل بجائزتي بيكاسو من قبل شبكة بيكاسو للوحات الإعلانية.
وفي مارس 2017، حصدت شركة أسيا سيل، إلى جانب لجنة الإنقاذ الدولية، وإريكسون جائزة أفضل مبادرة للاستدامة، في حفل توزيع جوائم مجموعة أبو ظبي للاستدامة.

في 27 فبراير/شباط، 2017، أعلنت الجمعية الدولية لشبكات الهاتف المحمول، حصول آسيا سيل، مع أربعة شركات أتصالات أخرى في العالم، على جائزة «المساهمة المتميزة في مجال الاتصالات لعام 2017». تكريماً لدعم اللاجئين السوريين. في 2013 فازت شركة أسيا سيل للاتصالات، بجائزة ِ"ACTME" في مجال تمويل الشركات.

وصلات خارجية

المصادر

الاتصالات عن بعد في آسيا
شركات الهاتف المحمول العراقية

آسياسيل


Secret Window is a 2004 American psychological thriller film starring Johnny Depp and John Turturro. It was written and directed by David Koepp, based on the novella Secret Window, Secret Garden by Stephen King, featuring a musical score by Philip Glass and Geoff Zanelli. The story appeared in King's 1990 collection Four Past Midnight. The film was released on March 12, 2004, by Columbia Pictures; it was a moderate box office success and received mixed reviews from critics.

Plot
After catching his wife Amy having an affair with their friend Ted, mystery writer Mort Rainey retreats to his cabin at Tashmore Lake in upstate New York, while Amy stays in their marital home. Six months later, Mort, depressed and suffering from writer's block, has delayed finalizing the divorce.

One day, a man named John Shooter arrives at the cabin and accuses Mort of plagiarizing his short story, "Sowing Season". Upon reading Shooter's manuscript, Mort discovers it is virtually identical to his own story, "Secret Window", except for the ending. The following day, Mort, who once plagiarized another author's story, tells Shooter that his story was published in a mystery magazine two years before Shooter's, invalidating his plagiarism claim. Shooter demands proof and warns Mort against contacting the police. That night, Mort's dog, Chico, is found dead outside the cabin, along with a note from Shooter giving Mort three days to provide proof.

Mort reports the incident to Sheriff Newsome. Mort drives to his and Amy's house intending to retrieve a copy of the magazine but leaves because Ted and Amy are there. Mort instead hires private investigator Ken Karsch, who stakes out the cabin and speaks to Tom Greenleaf, a local resident who may have seen Shooter and Mort talking together. At the cabin, Shooter appears and demands that Mort revise his story's ending to Shooter's version, where the protagonist kills his wife. When an arson fire destroys Amy and Mort's house, and presumably the magazine, Mort reveals to the police that he has an enemy.

Karsch tells Mort that he suspects Shooter has threatened Greenleaf after Greenleaf claimed he never saw Mort and Shooter talking together. Mort and Karsch agree to confront Shooter but first choose to meet up with Greenleaf at the local diner the next morning. Arriving late, Mort discovers that neither Karsch nor Greenleaf showed up at the diner. On his way back, Mort encounters Ted at a gas station, where Ted demands Mort sign the divorce papers. Believing Shooter is in Ted's employ, Mort refuses, taunts Ted, and leaves.

Later, Shooter summons Mort to a meeting place; when he arrives, Mort finds Karsch and Greenleaf dead inside Greenleaf's truck and passes out at the sight. When he recovers Shooter tells Mort he killed the two men because they had "interfered" in his business, and warns Mort he has deliberately implicated him in the two men's murders (having used Mort's axe and screwdriver as the murder weapons) and implies Mort should dispose of the bodies. Mort agrees to meet Shooter at his cabin to show him the magazine containing his story, which is supposed to arrive that day, having been sent overnight by his literary agent. Mort later retrieves his tools and then pushes Greenleaf's truck with both bodies still in it off a steep cliff into a water-filled quarry where it sinks.

Mort retrieves the package containing the magazine from the post office but finds that it has already been opened with the pages containing his story ripped out. At Mort's cabin, Mort sees Shooter's hat and puts it on and begins speaking to himself, trying to make sense of the events. Frustrated and in denial, Mort throws an object at the wall and is surprised to see a growing crack fracture the cabin in half. Looking in the mirror, he's startled to see the back of his head reflected instead. Mort realizes that Shooter is a figment of his imagination, a character brought to life through Mort's undetected dissociative identity disorder, unwittingly created to cope and carry out malevolent tasks that Mort cannot do – like killing Chico, Greenleaf and Karsch, as well as burning down their home. That persona now takes full control of Mort.

Amy arrives at the cabin, finding it ransacked and sees the word "SHOOTER" carved repeatedly on the walls and furniture. Mort appears, speaking and acting as Shooter, wearing his hat. Amy realizes the name "Shooter" represents Mort's desire to "SHOOT HER". He chases Amy and stabs her in the ankle. Ted, looking for Amy, arrives and is ambushed by Mort, who smashes his face with a shovel. Amy watches helplessly as Mort bludgeons Ted with the shovel, while reciting the ending of "Sowing Season". He then murders Amy offscreen.

Months later, Mort has recovered from his writer's block and his passion for life returns. He is feared and shunned in town because of the rumors about the missing people associated with him. Sheriff Newsome arrives and tells Mort that he is the prime suspect in the supposed murders. He warns him that the bodies will eventually be found and he will be caught, then says he is no longer welcome in town. Mort passively dismisses the threat and tells Newsome that the ending to his new story is "perfect". It is implied that Amy and Ted's bodies are buried under the corn growing in Mort's garden, allowing Mort to slowly destroy any evidence of their murders. (In an alternative ending cut for home media their bodies are shown under the earth.)

Cast
Johnny Depp as Morton "Mort" Rainey
John Turturro as John Shooter
Maria Bello as Amy Rainey
Timothy Hutton as Ted "Teddy" Milner
Len Cariou as Sheriff Dave Newsome
Charles S. Dutton as Private Investigator Ken Karsch
John Dunn Hill as Tom Greenleaf

Production
Part of Secret Window was filmed in the town of North Hatley, Quebec in the Eastern Townships approximately two hours south east of Montreal. Other filming locations included Lake Massawippi, Lake Sacacomie, Lake Gale and the village of Bromont, Quebec.

According to director David Koepp on the DVD commentary track, the footage of the ocean scene during Mort's restless night on the couch was extra b-roll footage taken from The Lost World: Jurassic Park.

The film's ending is different from the source novella. In the novella, Ted and Amy survive Mort's attempt on their lives, and Mort dies. It is also revealed that through supernatural forces, the fictional John Shooter had manifested and come to life from Mort's imagination, and really was the one to commit the murders and arson.

Reception
Roger Ebert awarded Secret Window three stars out of a possible four, stating that it "could add up to a straight-faced thriller about things that go boo in the night, but Johnny Depp and director David Koepp ... have too much style to let that happen." He continues by noting that the "story is more entertaining as it rolls along than it is when it gets to the finish line. But at least King uses his imagination right up to the end, and spares us the obligatory violent showdown that a lesser storyteller would have settled for." Ian Nathan from Empire only awarded the film 2 stars out of a possible 5, stating that "The presence of the sublime Depp will be enough to get Secret Window noticed, but even his latest set of rattling eccentricities is not enough to energise this deadbeat parlour trick."

On Rotten Tomatoes, Secret Window has an approval rating of 46% based on 163 reviews, with an average rating of 5.50/10. The site's critics' consensus reads: "Depp is quirkily entertaining, but the movie runs out of steam by the end." On Metacritic, the film has an aggregated score of 46 out of 100 based on 34 critics, indicating "Mixed or average reviews". Audiences polled by CinemaScore gave the film an average grade of "C+" on an A+ to F scale.

The film was a modest box office success, succeeding at recouping its budget of $40 million with a worldwide gross of $92.9 million.

An alternate ending was included on the home media release, explicitly showing both Ted and Amy's dead bodies underneath the corn patch in Mort's garden. In the final version of the film, it is implied, but the bodies are not shown.

See also

List of films featuring mental illness

References

External links

2004 films
2004 horror films
2004 psychological thriller films
2000s English-language films
2000s horror thriller films
2000s mystery thriller films
2000s psychological horror films
Adultery in films
American horror thriller films
American mystery thriller films
American psychological horror films
American psychological thriller films
Columbia Pictures films
Fiction with unreliable narrators
Films about dissociative identity disorder
Films about writers
Films based on American horror novels
Films based on works by Stephen King
Films directed by David Koepp
Films scored by Philip Glass
Films scored by Geoff Zanelli
Films set in New York (state)
Films set on lakes
Films shot in Quebec
Films with screenplays by David Koepp
Uxoricide in fiction
2000s American films
English-language horror thriller films

Secret Window


Peter Árpád Kaplony ( à Budapest -  à Zurich) est un égyptologue suisse d'origine hongroise.

Biographie
Kaplony, fils d'un officier militaire hongrois, émigre en Suisse alors qu'il est encore enfant, en décembre 1944. Il devient citoyen suisse en 1958. Il étudie l'histoire ancienne, l'égyptologie, la langue arabe et la littérature arabe à l'université de Zurich et à l'université de Bâle. Il participe aux fouilles du temple solaire d'Ouserkaf à Abousir de 1954 à 1957 avec une équipe conjointe d'archéologues suisses et allemands. En 1959, il obtient le diplôme de docteur en philosophie à Zurich et, en 1964, son habilitation.

De 1970 jusqu'à sa retraite en 2000, Kaplony a été professeur assistant puis professeur d'égyptologie émérite à l'Institut oriental de l'université de Zurich. Ses études étaient particulièrement axées sur les périodes pré-dynastique et dynastique précoce de l'Égypte et il a publié principalement dans des revues de recherche allemandes et suisses.

Notes et références

Ouvrages

 Les Inscriptions égyptiennes des premiers jours. 4 volumes, Harrassowitz, Wiesbaden de 1963 à 1964
 Les Sceaux-cylindres de l'Ancien Empire. La Fondation Reine Élisabeth Égyptologique, Bruxelles 1981

Bibliographie

 Morris L. Bierbrier : Qui était qui en égyptologie, 4e édition révisée. Egypt Exploration Society, Londres (2012),, page 289.

Liens externes

Index égyptologique
Professeur à l'université de Zurich
Égyptologue suisse
Étudiant de l'université de Zurich
Décès en février 2011
Naissance en juin 1933
Décès à 77 ans

Peter Kaplony


Çatalhüyük, Adana ilinin Ceyhan ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Mahallenin adı, Türkiye Cumhuriyeti İçişleri Bakanlığı'nın 1946 yılına ait kaynaklarında Çatalhüyük olarak geçmektedir. Günümüzde ise Çatalhöyük ismiyle köy statüsünü sürdürmektedir.

Coğrafya ve ulaşım
Adana il merkezine 67 km, Ceyhan ilçesine 22 km uzaklıktadır.

Nüfus

Altyapı bilgileri

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Ceyhan'ın mahalleleri

Çatalhöyük, Ceyhan


Adriana Francesca Lima (d. 12 Haziran 1981, Bahia), 1999'dan 2018'e kadar Victoria's Secret Meleği olarak görev yapan Brezilyalı model. Victoria's Secret ile çalışmayı en uzun süre sürdüren modeldi ve 2017'de "en değerli Victoria's Secret Meleği" seçildi. 2003'ten beri kozmetik markası Maybelline'in sözcüsüdür. Super Bowl ve Kia Motors reklamlarında da oynadı. Lima, 15 yaşında Ford'un "Supermodel of Brazil" yarışmasını kazandı ve ertesi yıl Ford'un "Supermodel of the World" yarışmasında ikinci oldu. Ardından New York'ta Elite Model Management ile anlaşma imzaladı.

Hayatı
Adriana Francesca Lima, 12 Haziran 1981 yılında Brezilya'da Salvador, Bahia'da düşük gelirli ve dindar bir ailede dünyaya geldi. 13 yaşında, yerel bir mağazada alışveriş yaparken keşfedilen Amerikan yerlisi, Afrika, Brezilya kökenli Lima, 15 yaşındayken Ford Supermodel of Brazil Model Search yarışmasında birinci seçildi. 1996'da yapılan Ford Supermodel of the World Contest'de ise 2. oldu.

Kısa bir süre sonra Ford Modellik Ajansı sayesinde New York'a taşınan Lima, Elite Model Management ile anlaştı. 1997-1998 yılları arasında daha kariyerinin başlarındayken Vogue ve Marie Claire gibi dergiler için moda çekimleri gerçekleştiren 1,78 m. boyundaki Lima, Christian Lacroix, Valentino gibi ünlü markaların defilelerine çıktı. Ama Lima'nın asıl büyük çıkışı Dominik'li sevgilisi Alberto ile birlikte çalıştıkları ve Times Square'deki reklam tablosuna asılan Vassarette billboard reklamıyla gerçekleşti.

2000'de Guess'in Costanoa Kampanyasında Claudia Schiffer, Laetitia Casta ve Eva Herzigova gibi çok ünlü süper modellerle birlikte yer aldı ve ardından Maybelline, Bebe, Mossimo ve BCBG'nin reklam yıldızı oldu. Harper's Bazaar, Elle gibi önemli dergilere kapak olmaya başlayan Lima, 1998'de Victoria's Secret defilesinde yer alarak iyice tanınır hale gelmeyi başardı. Heidi Klum ve Gisele Bündchen'le birlikte melek kanatları taktırarak sergiledikleri iç çamaşırı defilesinin ardından, 2003'teki Victoria's Secret defilesinin de açılış mankeni oldu.

2001'de Adriana Lima 8.47 dakikalık BMW kısa filminde Mickey Rourke, Clive Owen ve Forest Whitaker'la birlikte oynadı. Ünlü bir adamın (Rourke) karısını (Lima) kıskanarak onu takip ettirmek için bir dedektif (Owen) tutmasıyla başlayan filmi Wong Kar-wai yönetti.

2005'te sınırlı sayıda üretilen Pirelli takviminde yer alan Lima, aynı yıl AskMen.com'un Top 99 Women listesinde 1. sırada yer alırken, 2006'da 4. oldu. Yine 2006'da Forbes.com'un En Çok Kazanan Ünlüler (Highest Paid Celebrities) listesinde 97. sırada ve En Güçlü 100 İnsan (100 Most Powerful People) listesinde 99. sırada yer aldı.

Ocak 2009 yılında Acun Ilıcalı'nın sunduğu Var Mısın Yok Musun adlı programa katıldı ve yarışmadan kazandığı 75 bin Türk lirasını kanserli çocuklara bağışladı.

14 Şubat 2009'da NBA'de oynayan basketbolcu Marko Jarić ile evlenmiş olup, 15 Kasım 2009'da ilk kızı Valentina Lima Jarić dünyaya gelmiştir. İkinci kızı Sienna Lima Jarić, 12 Eylül 2012'de dünyaya gelmiştir. 2014 yılında boşandılar.

Lima günümüzde models.com tarafından "Yeni Süperler"den biri olarak derecelendiriliyor. 2014'ten beri Lima, dünyanın en çok kazanan ikinci modeli oldu. 2012 yılında, Forbes'ın en çok kazanan modeller listesinde bir yılda 7,3 milyon dolar kazandığı tahmin edilerek 4. sırada yer aldı. 2013 yılında 3. sırada yer aldı ve 2014 yılında 8 milyon dolar kazanç ile 2. sırada yer aldı. 2015 yılında 9 milyon dolarlık kazancıyla 2. oldu. 2016'da 10,5 milyon ABD doları kazançla ikinci sırayı korudu.

Lima, İspanya'nın Barselona kentinde bulunan giyim markası Desigual'ın, İtalyan markası Calzedonia'nın Beachwear koleksiyonunun ve İtalyan markası Sportmax'ın hazır giyim koleksiyonunun marka elçisi olarak görev yaptı. Halen IWC, Puma, Maybelline ve Chopard'ın elçisidir.

Kişisel hayatı
Portekiz, Brezilya Yerlisi, Afrika, Japon ve İsviçre kökenlidir Kendisini kişisel olarak Afro-Brezilya olarak tanımlar.

Lima dört dil biliyor: ana dili Portekizce'nin yanı sıra, İngilizce, İtalyanca ve İspanyolca bilmektedir.

2001'den 2003'e kadar Lima, Amerikalı şarkıcı Lenny Kravitz ile ilişki içindeydi. Birlikte yaşadılar ve nişanlandılar. Lima, Kravitz'in 2002 tarihli single'ı "Yesterday Is Gone (My Dear Kay)"ın müzik videosunda yer aldı.

2009'da Lima, Sırp NBA oyuncusu Marko Jarić ile Sevgililer Günü'nde Jackson Hole, Wyoming'de evlendi. Mayıs 2009'da Lima'nın Sırp vatandaşlığı için başvurduğu ancak kendisine hiçbir zaman verilmediği bildirildi. Jarić ve Lima'nın iki kızı var. 2 Mayıs 2014'te Lima ve Jarić, beş yıllık evliliklerinin ardından ayrıldıklarını açıkladılar. Boşanma Mart 2016'da sonuçlandı.

2021'de Lima, film yapımcısı Andre Lemmers ile çıkmaya başladı. 18 Şubat 2022'de Lima, TikTok'ta üçüncü çocuğunu ve ilk bebeğini Lemmers ile beklediğini duyurdu. Ultrasonunun bir videosunu paylaştı ve bebeğinin "2022 sonbaharında geleceğini" yazdı. Ağustos 2022'de Lima bir erkek çocuk dünyaya getirdi.

Lima, Miami'de yaşıyor ve daha önce New York'ta bir dairesi vardı.

Not listesi

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Adriana Lima Fashion Styles'de
 Adriana Lima  Vogue Magazine'de

1981 doğumlular
Brezilyalı kadın modeller
Brezilyalı kadın oyuncular
Kızılderili asıllı Brezilyalılar
Japon asıllı Brezilyalılar
Portekiz asıllı Brezilyalılar
İsviçre asıllı Brezilyalılar
Brezilyalı Roma Katolikleri
Amerika Birleşik Devletleri'ndeki Brezilyalı gurbetçiler
Yaşayan insanlar

Adriana Lima


පෘතුගීසි සොයාගැනුම් (පෘතුගීසි: ඩිස්කෝබ්‍රිමේන්තුස් පෘතුගීසිස්) යනු, 15වන සහ 16වන සියවස් තුලදී ඔවුන්ගේ තීව්‍ර සාමුද්‍රීය ගවේෂණයන්හී ප්‍රතිඵලයක් ලෙසින්  පෘතුගීසීන් විසින් සොයාගැනුනු අනේක දේශභූමි සහ සාමුද්‍රීය මං පෙත් වෙයි. සොයාගැනුම් යුගය ලෙසින් පසුව හැඳින්වුනු කාල සීමාවෙහිදී, යුරෝපියානු පාරසමුද්‍රික දේශගවේෂණයෙහි පෙරමුණ ගෙන සිටි පෘතුගීසි නාවිකයෝ, අප්‍රිකාවේ, කැනඩාවේ, ආසියාවෙහි සහ බ්‍රසීලයෙහි මුහුදුබඩ ප්‍රදේශ සොයාගනිමින් ඒවා සිතියම් ගත කළහ. යාත්‍රික හෙන්රි කුමරුවාගේ අනුග්‍රාහකත්වය මත 1419 වසරෙහිදී බටහිර අප්‍රිකාවේ වෙරළ තීරය ඔස්සේ ඇරඹුනු ක්‍රමානුකූල දේශගවේෂණ තුලදී , බර්තලමුවේ දියෙස් විසින්  සුබ ආරංචියේ තුඩුව වෙත ලඟාවී 1488 වසරෙහිදී ඉන්දියානු සාගරයට ඇතුළු විය. වසර දහයකට පසුව, අප්‍රිකාව වටා ඉන්දියාව වෙත පළමු නැව් කණ්ඩායමට පෙරමුණ සැපයූ වස්කෝ ද ගාමා, කල්කතාව වෙත ලඟාවෙමින් පෘතුගාලයේ සිට ඉන්දියාව දක්වා සාමුද්‍රික මං පෙතක් ඇරඹීය. බ්‍රසීලය වෙත ලඟාවූ සැණින්, අග්නිදිග ආසියාව වෙතට යොමුවූ දේශ ගවේෂණ තුලින්, 1542 වසරෙහිදී ජපානය වෙත ලඟා විය.

සම්භවයන්

අල්ෆෝන්සෝ හික්ස් යටතේ රේකොන්කීස්තා යුද්ධ මෙහෙයුම් තුලින් එහි භූමි ප්‍රදේශය දෙගුණ කර ගනිමින් 1139 වසරෙහිදී    ලෙයෝන් වෙතින් නිදහස ලැබුමට පෘතුගාල රාජධානිය සමත් විය.

අත්ලාන්තික් ගවේෂණය (1415–1488)

පෘතුගාල රාජධානිය
යටත්විජිත කේරලය

පෘතුගාලයෙහි සාමුද්‍රික ඉතිහාසය
පෘතුගීසි සොයාගැනීම්
නිමැවුම් හෝ සොයාගැනීම් ලැයිස්තුව

පෘතුගීසි සොයාගැනුම්


Escobaria deserti ist eine Pflanzenart in der Gattung Escobaria aus der Familie der Kakteengewächse (Cactaceae). Das Artepitheton deserti stammt aus dem Lateinischen und bedeutet 'aus der Wüste'.

Beschreibung
Escobaria deserti wächst einzeln. Die zylindrischen Triebe erreichen Wuchshöhen von 8 bis 15 Zentimeter und Durchmesser von 6 bis 9 Zentimeter. Ihre Warzen sind 15 bis 18 Millimeter lang. Die Dornen lassen sich nur schwierig in Mittel- und Randdornen unterscheiden. Die vier bis sechs kräftigen, weißen Mitteldornen besitzen eine rote Spitze und weisen Längen von 1,2 bis 2 Zentimeter auf. Die zwölf bis 20 weißen Randdornen sind 1 bis 1,2 Zentimeter lang.

Die gelbgrünen bis strohgelben bis rostfarbenen oder braunen Blüten weisen Durchmesser von 2,5 bis 4,5 Zentimeter auf. Die Früchte sind bis zu 2,5 Zentimeter lang.

Systematik und Verbreitung
Escobaria deserti ist in den Vereinigten Staaten im Süden von Nevada, im Osten von Kalifornien, im Südwesten von Utah sowie im Nordwesten von Arizona verbreitet.

Die Erstbeschreibung als Mammillaria deserti durch George Engelmann wurde 1880 veröffentlicht. Franz Buxbaum stellte die Art 1951 in die Gattung Escobaria. Weitere nomenklatorische Synonyme sind Cactus radiosus var. deserti  (1894), Mammillaria radiosa var. deserti  (1898), Mammillaria radiosa f. deserti  (1907), Coryphantha deserti (Engelm.)  (1923), Mammillaria arizonica var. deserti  (1923), Mammillaria vivipara var. deserti  (1944), Coryphantha vivipara var. deserti  (1950), Coryphantha chlorantha var. deserti  (1961) und Escobaria vivipara  (1978).

Nachweise

Literatur

Einzelnachweise

Weblinks

Escobaria (Kakteen)
Deserti

Escobaria deserti


L'Annonciation est une œuvre composée de deux panneaux a tempera sur panneaux de bois ( chacun) du peintre italien Fra Filippo Lippi, datable entre 1438 et 1439 et conservée depuis 1924 à la Frick Collection à New York.

Description et style
Les deux panneaux sont rassemblés ensemble dans un encadrement architectural de colonnes dont une entre eux pour une continuité spatiale ; ils devaient auparavant constituer les compartiments latéraux d'une Annonciation d'encadrement figurant sur un autel portatif dont la partie centrale a été perdue. Le panneau de gauche montre l'archange annonçant, tandis que le panneau de droite montre la Vierge dite « annoncée » soit recevant la nouvelle.

La composition est construite avec une perspective centrale et les figures sont mises en valeur par un ombrage enveloppant qui ne surplombe pas les figures, au contraire il privilégie le dessin avec plus de douceur. Le décor est simple, en contraste avec les riches Annonciations du gothique tardif, comme les tableaux contemporains de Fra Angelico. La recherche des effets de lumière (perceptible dans l'étude des ombres projetées) est empruntée à la peinture flamande ; avec une accentuation des valeurs linéaires du dessin et du contour élégant, il date l'œuvre de la phase dans laquelle l'art de Lippi se détachait de l'influence de Masaccio, assimilant d'autres idées disponibles dans d'autres écoles picturales.

Voir aussi
 Annonciation Lippi (Galerie Doria-Pamphilj, Rome).
 Annonciation Lippi (Alte Pinakothek, Munich).
 Annonciation aux deux donateurs agenouillés (Galerie nationale d'Art ancien, Rome).

Liens externes

Tableau de Fra Filippo Lippi
Tableau des années 1430
Lippi
Lys dans la peinture
Colombe du Saint-Esprit dans la peinture
Œuvre conservée à la Frick Collection

Annonciation (Lippi, New York)


oder  ( für letzter gemeinsamer Vorfahr oder auch jüngster gemeinsamer Vorfahr), abgekürzt MRCA bzw. LCA, ist ein Fachausdruck aus den Biowissenschaften, der im Zusammenhang mit der Erforschung der Verwandtschaftsbeziehungen von Individuen oder Taxa gebraucht wird.

Phylogenetik

In der kladistisch geprägten Phylogenetik bezieht sich  auf den letzten gemeinsamen Vorfahr von zwei Schwestergruppen (Adelphotaxa). Vorfahr steht hier nicht im Wortsinn für ein Individuum, sondern für ein hypothetisches Taxon im Artrang, die sogenannte Stammart. In einem Kladogramm entspricht eine Stammart dem Punkt, meist Knoten genannt, in dem sich eine Stammlinie (Entwicklungslinie) durch ein Artbildungsereignis in zwei Schwesterlinien aufteilt (dichotome Verzweigung ). Ein Taxon, dessen Untertaxa sich alle auf einen MRCA zurückführen lassen, ist monophyletisch bzw. bildet eine Klade. In der kladistisch geprägten, modernen biologischen Systematik werden prinzipiell nur solche Taxa als gültig anerkannt. Ein Taxon, dessen Untertaxa hingegen keinen MRCA haben, ist para- oder polyphyletisch. Spezialfälle des MRCA im kladistischen Sinn sind der last universal common ancestor (Urvorfahr, wörtlich: letzter universeller gemeinsamer Vorfahr), abgekürzt LUCA, und der Last eukaryotic common ancestor (wörtlich: letzter eukaryotischer gemeinsamer Vorfahr), abgekürzt LECA. LUCA ist die Stammart aller heutigen Lebewesen (Prokaryoten, Protisten, Pilze, Pflanzen und Tiere), sowie wahrscheinlich aller ausgestorbenen mehrzelligen Organismen. Er war eine primitive Mikrobenart, den Bakterien oder einer noch ursprünglichen Form von Leben (vgl. Ribozyt) zugehörig, und die ersten beiden aus ihm hervorgegangenen Arten waren ebenfalls Mikroben. LECA ist hingegen die evolutionsgeschichtlich deutlich jüngere Stammart aller Organismen mit komplexen Zellen, die einen "echten" Zellkern, umrandet von einem Zellkernmembran besitzen, das heißt, er steht an der Basis jenes Teils des "Baums des Lebens", der keine Prokaryoten enthält.

Kladogramme sind die übliche Darstellungsform der Ergebnisse einer kladistischen Verwandtschaftsanalyse, die heute in der Regel mit Hilfe eines speziell dafür entwickelten Computerprogrammes durchgeführt wird. Die dafür nötige Datenbasis kann sowohl durch die Erfassung morphologischer Merkmale und deren Merkmalszuständen als auch durch die Untersuchung des Erbgutes (meist einzelne, ausgewählte Gene oder DNA-Sequenzen der nuklearen oder mitochondrialen DNA) exemplarischer Vertreter jener Arten gewonnen werden, deren Verwandtschaft erforscht werden soll. Im resultierenden Kladogramm kann dann leicht abgelesen werden, welche Arten und übergeordneten Taxa auf einen jüngsten gemeinsamen Vorfahren zurückgehen und welche nicht. So lassen sich unter anderem Aussagen darüber anstellen, ob ein bestimmtes Merkmal, das bei mehreren verschiedenen Arten vorkommt, von einem MRCA übernommen wurde, es damit homolog ist, oder ob es bei einer, mehreren oder sogar bei allen der untersuchten Arten jeweils unabhängig – konvergent – entstanden ist. Zudem weist bei morphologisch basierten Analysen jeder Knoten eine bestimmte Kombination von Merkmalszuständen auf, wobei es sich um die für die jeweilige Klade ursprünglichen (anzestrale) Merkmalszustände handelt. Diese entsprechen den Merkmalszuständen beim MRCA dieser Klade. Analog dazu liefern genbasierte Analysen die jeweils anzestralen Basenpaarkonfigurationen der untersuchten DNA-Sequenz für eine Klade. Darüber hinaus können, fußend auf anderweitig ermittelten phylogenetischen Hypothesen, mithilfe spezieller Computerprogramme aus einem Datensatz von DNA-Sequenzen, die ein bestimmtes Protein codieren, anzestrale Zustände dieses Gens rekonstruiert werden. Nachfolgend können die entsprechenden anzestralen Proteine in vitro synthetisiert (exprimiert) und diese schließlich auf ihre Eigenschaften untersucht werden.

Mit Hilfe der molekularen Uhr kann aus einem molekulargenetischen Datensatz der Zeitpunkt in der Vergangenheit ermittelt werden, an dem sich zwei Entwicklungslinien getrennt haben (englisch: ), das heißt, der Zeitpunkt, an dem die gemeinsame Stammart einer bestimmten Klade sich in zwei neue Arten aufspaltete. Bei Ermittlung der Divergenzzeitpunkte möglichst vieler Unterkladen in einer Klade können so der zeitliche Verlauf von adaptiven Radiationen in dieser Klade bestimmt und Rückschlüsse auf Verbreitungswege (d. h. die Paläobiogeographie) gezogen werden.

Populationsgenetik und Genetische Genealogie
In der Populationsgenetik bezieht sich  auf ein Individuum, das der letzte gemeinsame Vorfahr einer heute lebenden Gruppe von Individuen ist. Im gleichen Sinn wird die Bezeichnung auch in der Genetischen Genealogie verwendet, wobei sich in dieser Disziplin die Untersuchungen weitgehend auf Menschen beschränken.

In Populationsgenetik und Genetischer Genealogie wird der MCRA meist über DNA-Sequenzen des Y-Chromosoms oder mitochondrialer DNA ermittelt. Genauer gesagt, wird, ähnlich wie bei kladistischen Analysen auf molekularer Basis, aus den genetischen Daten einer geeigneten Stichprobe mittels eines Algorithmus für die betreffende DNA-Sequenz die Basenpaarkonfiguration des MRCA dieser Stichprobe rekonstruiert. Auf dieser Grundlage lässt sich anschließend zum Beispiel ermitteln, in welcher heute existenten Population die genetische Übereinstimmung mit diesem MRCA am größten ist. Die geographische Region, in der die Population mit der größten Übereinstimmung lebt, kann dann als die wahrscheinliche Herkunftsregion des MRCA betrachtet werden. So lässt sich u. a. herausfinden, in welchen Refugien heute in Europa weit verbreitete Arten die letzte Eiszeit überlebt haben. Auch die sogenannte Out-of-Africa-II-Theorie über die Herkunft und Verbreitung des modernen Menschen (Homo sapiens) wird von den Ergebnissen einer vergleichenden Untersuchung von DNA-Sequenzen menschlicher mitochondrialer DNA gestützt (siehe auch Mitochondriale Eva).

Zudem kann die rekonstruierte Basenpaarkonfiguration eines MRCA auch in der Populationsgenetik und der genetischen Genealogie als Grundlage für den Einsatz der molekularen Uhr herhalten, mit deren Hilfe ermittelt werden kann, wann in der Vergangenheit der betreffende MRCA gelebt hat.

Anmerkungen

Einzelnachweise

Evolution

Most recent common ancestor


Alin Vasile Văcaru ()  un deputat român, ales în 2016 din partea . În septembrie 2017, a trecut la .

Vezi și
 Legislatura 2016-2020 (Camera Deputaților)
 Parlamentul României

Legături externe
 Activitatea parlamentară

Politicieni români în viață
Deputați români 2016-2020

Alin Vasile Văcaru


Winston Baldwin Spencer (born 8 October 1948) is an Antiguan politician who was the third Prime Minister of Antigua and Barbuda from 2004 to 2014.

Spencer led the opposition United Progressive Party (UPP) to victory in the March 2004 parliamentary election. In addition to serving as Prime Minister, he became Minister of Foreign Affairs on 6 January 2005.

Spencer's party was swept from power in the June 2014 general election.

Political career

Leader of the Opposition

Baldwin Spencer is rooted in labour. For a quarter-century, he was a prominent labour leader with the Antigua and Barbuda Workers Union. He was first elected to Parliament in 1989 as the MP for the St. John's Rural West constituency.

In 1992, Spencer played an integral role in the formation of the United Progressive Party. He previously served as a leader with the United National Democratic Party and spearheaded collaborative meetings with the Antigua Caribbean Liberation Movement that resulted in the formation of the United Progressive Party. Upon formation of the party, Spencer rose to become the political leader of the party and the Opposition Leader in the Parliament.

As Opposition Leader Baldwin Spencer organized public demonstrations and went on a hunger strike to advocate for electoral reform after the widely criticized 1999 elections. His advocacy led to the formation of an independent Electoral Commission to oversee elections in Antigua and Barbuda. He also led the fight to ensure that opposition had access to state-owned media, such as the television station, Antigua Broadcasting Service (ABS). To that end, he filed a writ and took the Bird Government to court arguing that, in a democratic society, citizens have a right to hear an opposing political perspective on government airwaves.

Prime minister

In 2004, Baldwin Spencer led the United Progressive Party to a landslide victory in the general election. He defeated Lester Bird's ALP, which had ruled Antigua and Barbuda for the previous 28 years. In Government he moved to enact a trio of good government reforms: a nationwide school meals programme, raising the minimum wage and paying all civil servants.

Internationally Baldwin Spencer is known as a skilled diplomat who helped his country assume the leadership of the Group of 77 in 2008. He received the highest order of Cote d'Ivoire, the Commander of the National Order. He was also recognized by the United Nations for his leadership, receiving the Millennium Development Goals Achievement Award in recognition for his work advancing the cause of international development.

The UPP won the March 2009 election with a reduced majority of nine out of 17 seats. Spencer himself defeated ALP candidate Gail Christian in the St John's Rural West constituency, receiving 2,259 votes against 1,753 for Christian. Spencer said on this occasion that it would "not be business as usual", and he was promptly sworn in for another term as Prime Minister when vote counting was completed.

After 10 years in power, the UPP was defeated by the ALP in the general election held on 12 June 2014. Out of 17 seats, the UPP retained only three; Spencer won re-election to his own seat by a very narrow margin. Spencer accepted defeat, saying that the people had clearly chosen the ALP. He was succeeded as Prime Minister by ALP leader Gaston Browne on 13 June.

Personal life

Spencer is married to Jacklyn Spencer and is the father of two children. On 16 August 2008, Spencer was inducted as an honorary member of the Pathfinder Club, a Seventh-day Adventist youth service organization, during a gathering of more than 3,000 Pathfinders from around the Caribbean.

On 19 February 2022, Spencer was involved in a car accident close to the Townhouse Megastore in St. John's, but is reported to be unhurt.

See also
List of foreign ministers in 2014

References

External links

Biography
Government's Official website

1948 births
21st-century heads of government in North America
Leaders of political parties
Living people
Prime Ministers of Antigua and Barbuda
Foreign ministers of Antigua and Barbuda
United Progressive Party (Antigua and Barbuda) politicians

Baldwin Spencer (politician)


The Nadaswaram  (nādḥasvaram) is a double reed wind instrument from South India. It is used as a traditional classical instrument in Tamil Nadu, Andhra Pradesh, Telangana, Karnataka and Kerala and in the North and East of Sri Lanka (in the tamil majority area called Tamil Eelam).

This instrument is "among the world's loudest non-brass acoustic instruments". It is a wind instrument partially similar to the North Indian shehnai, but much longer, with a hardwood body, and a large flaring bell made of wood or metal.

In South Indian culture, the nadasvaram is considered to be very auspicious, and it is a key musical instrument played in almost all Hindu weddings and temples of the South Indian tradition. It is part of the family of instruments known as mangala vadyam (lit. mangala "auspicious", vadya "instrument"). The instrument is usually played in pairs, and accompanied by a pair of drums called thavil; it can also be accompanied with a drone from a similar oboe, called the ottu.

History
The nadasvaram is referred to in many ancient Tamil texts. The Cilappatikaram refers to an instrument called the "vangiyam". The structure of this instrument matches that of a nadasvaram. Since there are seven holes played with seven fingers, this was also called as the "eḻil". This instrument, too, is played in Tamil Nadu, and is popular among the Tamil diaspora.

Construction

The nadasvaram contains three parts namely, , , and .

It is a double reed instrument with a conical bore which gradually enlarges toward the lower end. The top portion has a metal staple () into which is inserted a small metallic cylinder () which carries the mouthpiece made of reed. Besides spare reeds, a small ivory or horn needle is attached to the instrument, and used to clear the reed of saliva and other debris and allows free passage of air. A metallic bell () forms the bottom end of the instrument.

Traditionally the body of the nadasvaram is made out of a tree called  (Tamil ஆச்சா; Hindi अंजन), although nowadays bamboo, sandalwood, copper, brass, ebony, and ivory are also used. For wooden instruments, old wood is considered the best, and sometimes wood salvaged from demolished old houses is used.

The nadasvaram has seven finger-holes, and five additional holes drilled at the bottom which can be stopped with wax to modify the tone. The nadasvaram has a range of two and a half octaves, similar to the Indian bansuri flute, which also has a similar fingering. Unlike the flute where semi and quarter tones are produced by the partial opening and closing of the finger holes, in the nadasvaram they are produced by adjusting the pressure and strength of the air-flow into the pipe. Due to its intense volume and strength, it is largely an outdoor instrument, and much more suited for open spaces than for indoor concerts.

Players

Some of the greatest early nadasvaram players include:
 Thirumarukal Nadesa Pillai
 T.N. Rajarathnam Pillai (1898-1956)
 Thiruvengadu Subramania Pillai,
 Vedaranyam Vedamoorthy
 Karukurichi Arunachalam (1921-1964)
 Kulikkarai P Rajendran Pillai(1970-2019)
 Thirucherai Sivasubramanian Pillai
 Thiruvarur S Latchappa Pillai
 Acharyapuram Chinnathambillai (b. 1928)
 Kulikkarai Pichaiyappa
 M.S. Ponnuthayi (1928 - 2012)
 Kizhvelur N.G. Ganesan
 Andankoil A V Selvarathnam Pillai
 Thiruvizha Jayashankar (b. 1940)
 Brother teams of Keeranur and Thiruveezhimizhalai,
 Semponnarkoil Brothers S R G Sambandam and Rajanna.
 Dharumapuram S. Abiramisundaram Pillai and his son Dharumapuram A Govindarajan
 Sheik Chinna Moulana ( 1924 - 1999)
 Gosaveedu shaik Hassan sahieb  (1928-2021)
 Sheik Mahaboob Subhani
 Kaleeshabi Mahaboob
 Namagiripettai Krishnan (1924 - 2001)
 Madurai M.P.N. Sethuraman (1928 - 2000)
 M.P.N. Ponnuswamy (b. 1932)
 Ponnusamy brothers
 Alaveddy N.K. Pathmanathan
 Mambalan M.K.S. Shiva
 S. R. D. Vaidyanathan (1929 - 2013)
 Seshampatti T Sivalingam
 Domada Chittabbayi (1930 - 2002)
 Injikudi E.M. Subramaniam
 Umapathy Kandasamy (1950 - 2017)
 U.E.Palanivel, Chennai
 Kundala Kambar, Nagercoil (1965)
 Sankarapandia Kambar, Tirunelveli
 Tiruvalaputtur T K Venupilla
 Kulikkarai Brothers K.M Daksaha Moorthi Pillai & K.M Ganeshan Pillai
 Pattamangalam, Selvaraj

American composers such as Lewis Spratlan   have expressed admiration for the nadasvaram, and a few jazz musicians have taken up the instrument: Charlie Mariano (b. 1923) is one of the few non-Indians able to play the instrument, having studied it while living in India. Vinny Golia, J. D. Parran, and William Parker have performed and recorded with the instrument. The German saxophonist Roland Schaeffer also plays it, having studied from 1981 to 1985 with Karupaia Pillai.

In popular culture
Among the Tamil movies, two released in the 1960s, namely Konjum Salangai(1962) starring Gemini Ganesan and Thillana Mohanambal(1968) starring Sivaji Ganesan, featured nadasvaram playing characters. For the Konjum Salankai movie, Karukurichi Arunasalam Pillai provided the nadasvaram music. Madurai Sethuraman and Ponnusamy brothers were employed for the nadasvaram playing duo characters Sivaji Ganesan and A.V.M. Rajan for the Thillana Mohanambal movie director AP Nagarajan dedicated this movie to legend karukurichi arunachalam

See also

 Tavil
 Stone nadasvaram

References

External links
 Images from The Beede Gallery Shawms (Ottu and Nagaswaram), Southern India, ca. 1900-1940. National Music Museum, University of South Dakota.

Carnatic music instruments
Single oboes with conical bore
Indian musical instruments

Nadaswaram