Le cimetière du Poblenou (en catalan : cementeri del Poblenou) est un cimetière monumental de la ville de Barcelone, situé dans le quartier du Poblenou, dans l'arrondissement de Sant Martí.

Il est connu notamment pour accueillir la célèbre statue Le baiser de la mort et les tombes de personnalités illustres, notamment issues de la bourgeoisie catalane.

Localisé près du port olympique et mis en lumière au niveau international à l'occasion des Jeux olympiques, le cimetière est également connu sous les noms de cimetière général de Barcelone, cimetière de l'Est, cimetière du Levant ou Vieux Cimetière.

Histoire
Le cimetière du Poblenou est inauguré en 1775 par Josep Climent, êvêque de Barcelone, sur des terrains inhabités près de la plage de la Mar Bella. Il est construit pour pallier les problèmes d'insalubrité occasionnés par la densité de la cité, alors entourée de murailles. Il est alors le premier cimetière barcelonais construit hors les murs.

Détruit par les troupes impériales durant les guerres napoléoniennes, il est reconstruit en 1813 sous la direction du jeune architecte italien Antonio Ginesi et inauguré par l'évêque Pablo de Sichar le 15 avril 1819.

En 1821, il accueille les corps des victimes de l'épidémie de fièvre jaune qui fait  à Barcelone.

Il connaît un agrandissement majeur en 1849, sous la conduite de Joan Nolla, qui le parsème de panthéons et de monuments funéraires, œuvres d'architectes et de sculpteurs célèbres de l'époque qui mettent en évidence l'opulence et le prestige social de la bourgeoisie barcelonaise du .

À la suite de la forte industrialisation et du développement démographique de la ville, la municipalité de Barcelone ouvre le  le cimetière de Montjuïc, déclassant le cimetière de Poblenou au rang de cimetière secondaire.

En 1888, il est de nouveau agrandi par Leandre Albareda.

Patrimoine

Les formes néoclassiques, les espaces d'enterrements égalitaires et la recherche de sérénité reflètent les goûts esthétiques et les aspirations politiques de la société catalane de l'époque.

En 2004, la Mairie de Barcelone créée la "Route des Cimetières", pour faire connaître l'attrait monumental et touristique des cimetières de la ville autres que le célèbre cimetière de Montjuïc.

Le cimetière du Poblenou est particulièrement célèbre pour accueillir la sculpture Le Baiser de la Mort, du sculpteur Jaume Barba.

Il abrite également les sépultures des familles de Pablo Picasso (sa mère María Picasso, son père José Ruiz et sa sœur Lola Ruiz Picasso y sont inhumés) et de Salvador Dalí.

Accès
Le site est desservi par les stations Poblenou et Llacuna du métro de Barcelone.

La porte principale du cimetière est située sur l'avinguda d'Icària, qui donne aujourd'hui accès au village olympique et au port olympique construits à l'occasion des Jeux Olympiques d'été de 1992, et aux plages de Barcelone, notamment à la plage historique du Somorrostro et à la plage touristique de la Nova Icària.

Personnalités inhumées

Antonio de Capmany y de Montpalau (1742-1813), historien, érudit et littérateur
Erasme de Gònima i Passarell (1746-1821), industriel
Antonio Brusi Mirabent (1782-1821), journaliste, fondateur du Diario de Barcelona
Antoni Brusi i Ferrer (1815-1878), son fils, journaliste et  directeur du Diario de Barcelona
Fèlix Amat de Palou i Pont (1750-1824), écrivain et philosophe janséniste, partisan de Joseph Bonaparte
Antonio Ginesi (1791-1824), architecte italien du cimetière de Poblenou
Francesc Salvà i Campillo (1751-1828), médecin, physicien et ingénieur
Mariano Lagasca y Segura (1776-1839), botaniste
Vicenç Cuyàs i Borés (1816-1839)
Francisco Andrevi (1786-1853), compositeur et musicien
Damià Campeny (1771-1855), sculpteur
Vicenç Rodés i Aries (1783-1858), peintre
Josep Roura i Estrada (1797-1860), chimiste, a introduit l'éclairage public au gaz en Espagne, premier directeur de l'Escola Tècnica Superior d'Enginyeria Industrial de Barcelone
Bonaventura Carles Aribau (1798-1862), poète, pionnier de la Renaixença catalane
Mateo Ferrer (1788-1864), ou Mateu Ferrer, compositeur et musicien
Domingo Dulce (1808-1869), militaire mort à Amélie-les-Bains
Ramon Vilanova i Barrera (1801-1870), compositeur
Pascual Madoz (1806-1870), homme politique et écrivain
Josep Anselm Clavé i Camps (1824-1874), homme politique et musicien
Francisca Soler de Ros (1833-1884), actrice
Anselm Barba i Balanzó (1848-1883), compositeur et organiste
Narcís Monturiol i Estarriol  (1819-1885), savant, ingénieur et inventeur des sous-marins Ictíneo I et Ictíneo II. Sa dépouille a été transférée au panthéon des personnalités illustres du cimetière de Figueres en 1972.
Maria Josepa Massanés (1811-1887), écrivaine et poétesse
Miquel Garriga (1808-1888), architecte, notamment du Grand théâtre du Liceu
Pedro Tintorer (1814-1891), pianiste
Rossend Nobas (1849-1891), sculpteur
Gabriel Balart (1824-1893), compositeur et chef d'orchestre
Frederic Soler (1839-1895), dit Serafí Pitarra, poète et dramaturge. Sa dépouille a été transférée au cimetière de Montjuïc en 1964.
Joaquim Rubió i Ors (1818-1899), écrivain de la Renaixença
Francisco de Paula del Villar y Lozano (1828-1901), architecte
Valentí Almirall (1841-1904), avocat, journaliste et homme politique
José Ruiz y Blasco (1838-1913), peintre, père de Pablo Picasso
José Ferrer (1835-1916), guitariste
Eusebi Güell (1846-1918), industriel, mécène d'Antoni Gaudí, et sa fille, la compositrice Isabel Güell i López (1872-1956)
María Picasso López (1855-1939), mère de Pablo Picasso
Joan Llimona (1860-1926), peintre
Narcís Oller (1846-1930), écrivain et poète
Enric Galwey i Garcia (1864-1931), peintre
Lola Ruiz Picasso (1864-1958), sœur de Pablo Picasso
Josep Llimona (1864-1934), sculpteur, figure du modernisme catalan
Antonet (1872-1935), clown franco-italien
Miguel Llobet (1978-1938), guitariste
Eliseu Meifrèn (1857-1940), peintre
Caroline Montagne Roux (1858 - 1941), créatrice de mode d'origine parisienne
Josep Santpere i Pei (1875-1939), comédien et directeur de théâtre
Josep Brangulí (1879-1945), photographe
Lola Anglada (1892-1984), romancière
Rosa Hernáez i Esquirol (1887-1964), danseuse classique
Xavier Benguerel i Llobet (1905-1990), écrivain, auteur du roman Icària
Carmen Tórtola Valencia (1882-1955), danseuse
Rafael Llimona (1896–1957), peintre
Carles Cardó (1884-1958), écrivain et prêtre
Emília Baró i Sanz (1884-1964), comédienne
Ernest Santasusagna i Santacreu (1900-1964), peintre
José Vilató Ruiz (1916-1969), peintre de la Ruche, dans le quartier de Montparnasse
Ramon Reventós i Farrarons (1892-1976), architecte, auteur notamment du Poble espanyol et du Teatre Grec, à Montjuïc
Maria Llimona (1894-1985), sculptrice
Rosa Maria Arquimbau (1909-1992), artiste et journaliste
Mary Santpere (1913-1992), actrice
Lluís Bonet (1893-1993), architecte
Tomàs Garcés (1901-1993), poète, universitaire, professeur à Toulouse
Javier Vilató (1921-2000), peintre et sculpteur
Cassen (1928-1991), artiste.
Rosa Deulofeu i González (1959-2004), militante catholique
José Luis de Vilallonga (1920-2007), écrivain, acteur, journaliste, figure de la jet set des années 1950
Xavier Valls (1923-2006), peintre installé à Paris
Jordi Sabater Pi (1922-2009), primatologue, découvreur du gorille albinos Flocon de Neige
Núria Llimona (1917-2011), peintre
Lluís Marsans (1930-2015), peintre, inspiré par Marcel Proust

Articles connexes
 Modernisme catalan
 Cimetière de Montjuïc
 Cimetière de Sarrià
 Cimetière de les Corts

Références

Liens externes

Patrimoine du XIXe siècle
Architecture dans le domaine public
Monument à Barcelone
Cimetière en Espagne
District de Sant Martí
Mémoire historique en Catalogne
Cimetière à Barcelone
Tourisme de mémoire
Cimetière en Catalogne
Tourisme à Barcelone
Bâtiment moderniste à Barcelone

Cimetière du Poblenou


Charlemagne: The Omens of Death er det fjerde og sidste studiealbum af den engelske skuespiller og heavy metalsanger Christopher Lee. Det blev udgivet d. 27. maj 2013. Det er opfølgeren til albummet Charlemagne: By the Sword and the Cross (2010). Musikken blev arrangeret af Judas Priests Richie Faulkner, og den prominente guatemalanske guitarist og World Guitar Idol Champion Hedras Ramos på guitar samt hans far på bas.

På sin 90 års fødselsdag annoncerede Lee udgivelsen af den første single "Let Legend Mark Me as the King" og tilkendegav sin overgang til fuldblods heavy metal, efter tidligere at have spillet symfonisk metal på sine tidligere albums. Han var den ældste heavy metal kunstner i historien. Han blev akkompagneret af tenoren Vincent Ricciardi, der også medvirkede på Charlemagne: By the Sword and the Cross.

Spor

Personel

Vokaler
 Christopher Lee – Karl den Store (Spøgelse)
 Vincent Ricciardi – Karl den Store (Ung)
 Phil S.P – Pipin den Lille
 Mauro Conti – Pave Hadrian
 Lydia Salnikova – Hildegard
 Gordon Tittsworth – Roland
 Aaron Cloutier – Grev Lupo
 Daniel Vasconcelos – Oliver

Musikere
 Hedras Ramos Jr. – guitar, komposition ("The Devil's Advocate", "The Ultimate Sacrifice")
 Hedras Ramos Sr. – basguitar
 Ollie Usiskin – trommer

Produktion
 Richie Faulkner – arrangement

Referencer

Eksterne henvisninger

Album fra 2013
Christopher Lee albums
Dødsmetalalbum
Konceptalbum

Charlemagne: The Omens of Death


Kemijska evolucija je zaslužna za stvaranje molekula, nakon što je nastao svemir prije otprilike 13,8 milijarda godina, te je zaslužna za pokretanje biološke evolucije. To je proces spontane sinteze složenih organskih molekula iz jednostavnih u složene u davnoj prošlosti zemlje.
Biološka evolucija je nastala prije otprilike 3,8 milijardi godina, te traje do današnjeg dana.

Biološkom evolucijom su nastale vrste te se svaka vrsta nakon određenog vremena može promijeniti biološkom evolucijom.
Znači, kemijska evolucija je prethodila nastanku stanica, a ona je prethodila biološkoj evoluciji.
Biološku evoluciju je objavio 1838. godine engleski prirodoslovac Charles Darwin.

Obilježja praatmosfere: reducirajuća (bez kisika), visoke temperature, nema ozona, jaka UV zračenja, česti padovi meteora, vulkanske erupcije i munje.

Kemija
Biologija

Razlike biološke i kemijske evolucije


Green Arrow je izmišljen superheroj koji se pojavljuje u stripovima koje objavljuje DC Comics. Stvorio ga je Mort Weisinger, a dizajnirao ga je George Papp, a prvi put se pojavio u Fun Comics # 73 u studenom 1941. Njegovo pravo ime je Oliver Jonas Queen, bogati poslovni čovjek i vlasnik Queen Industries koji je također poznata slavna osoba u gradu Star City. Ponekad je prikazan kao odjeven kao Robin Hood, Green Arrow je strijelac koji koristi svoje vještine u borbi protiv kriminala u njegovim rodnim gradovima Star City i Seattleu, kao i zajedno s kolegama superherojima kao članom Justice League-a. Iako je rjeđe korišten u suvremenim pričama, raspolaže i nizom strelica s različitim posebnim funkcijama, kao što su ljepilo, eksplozivna kuka, kvačica za udaranje, bljesak bljesak, suzavac, pa čak i kriptonitske strelice za uporabu u nizu posebnih situacija, U vrijeme svog debija, Zelena Strelica funkcionira na mnogo načina kao streličarski analogija vrlo popularnog karaktera Batmana, no pisci iz DC-a naknadno su ga razvili u glas lijevih politika vrlo različitog karaktera od Batmana.

Zelena boja uživala je umjereni uspjeh u svojim prvim godinama, postajući pokroviteljska značajka More Fun, kao i povremene nastupe u drugim stripovima. Tijekom prvih dvadeset i pet godina, lik nikada nije uživao veću popularnost. Krajem šezdesetih, pisac Denny O'Neil, inspiriran dramatičnim vizualnim preoblikovanjem likova Neal Adams, odlučio ga je izgubiti sreću, dajući mu tada jedinstvenu ulogu streetwise križara za radničku klasu i one u nepovoljnom položaju. Godine 1970. bio je uparen s više junaka koji se bave pravom i poretkom, Green Lantern, u slavnom seriju stripova društvenih svijesti. Od tada je popularan među fanovima stripova, a većina je pisaca uzela urbanistički, krhki pristup liku. Lik je ubijen 1990-ih i zamijenjen novim likom, Oliverovim sinom Connorom Hawkeom. Connor se, međutim, pokazao manje popularnim karakterom, a izvorni lik Olivera Queen uskrsnuo je u priči iz 2001. godine "Quiver", pisca Kevina Smitha. U dvadesetim godinama lik se pojavljuje u većim pričama usmjerenim na Green Arrow i Black Kaniju, kao što je DC događaj Green Arrow / Black Canary Wedding i visokokvalitetna Justice League: Cry for Justice priča, prije ponovnog lansiranja likova pored većine nekretnina DC-a u 2011. godini.

Izmišljeni likovi

Green Arrow


The Polish II Corps (), 1943–1947, was a major tactical and operational unit of the Polish Armed Forces in the West during World War II. It was commanded by Lieutenant General Władysław Anders and fought with distinction in the Italian Campaign, in particular at the Battle of Monte Cassino. By the end of 1945, the corps had grown to well over 100,000 soldiers.

History
Victims of Soviet deportations from occupied Poland in 1939–40 had been processed by the NKVD and sent to prison or exile in Siberia. The Nazi-Soviet pact of August 1939 effectively ended on 22 June 1941 when the German Wehrmacht invaded the USSR. The release of many thousands of former citizens of Poland (including Ukrainians and Belarusians) from the Soviet Gulags, following the signing of the Polish-Russian Military Agreement on 14 August 1941, allowed for the creation of a Polish Army on Soviet soil. Its first commander, General Michał Tokarzewski, began the task of forming this army in the Soviet village of Totskoye on 17 August. The commander ultimately chosen by Władysław Sikorski to lead the new army, Lieutenant General Władysław Anders, had just been released from the Lubyanka prison in Moscow, on 4 August, and did not issue his first orders or announce his appointment as commander until 22 August.

This army grew over the following two years and provided the bulk of the units and troops of the Polish II Corps.

The Polish II Corps was created in 1943 from various units fighting alongside the Allies in all theatres of war. The 3rd Carpathian Rifle Division was formed in the Middle East from smaller Polish units fighting in Egypt and Tobruk, as well as the Polish Army in the East that was evacuated from the Soviet Union through the Persian Corridor. Its creation was based on the British Allied Forces Act 1940, which allowed the Allied units of the exiled government of Poland to be grouped in one theatre of war. However, the British High Command never agreed to incorporate the exiled Polish Air Force into the Corps.

In February 1944, the Polish II Corps was transferred from Egypt to Italy, where it became an independent part of the British Eighth Army, under Lieutenant-General Sir Oliver Leese. During 1944–45, the Corps fought with distinction in the Italian campaign, during the fourth and final Battle of Monte Cassino in May 1944, the Battle of Ancona during Operation Olive (the fighting on the Gothic Line in September 1944), and the Battle of Bologna during the final offensive in Italy in March 1945.

In 1944, the Polish II Corps numbered about 50,000 soldiers. During three subsequent battles, it suffered heavy losses (in the final stage of the Battle of Monte Cassino, even the support units were mobilised and used in combat) and it was suggested to General Anders that he withdraw his units. However, since the Soviet Union broke off diplomatic relations with the Polish government and no Poles were allowed out of the USSR, Anders believed that the only source of recruits lay ahead – in German POW camps and concentration camps.

By 1945, new units were added, composed mainly of freed POWs and Poles forcibly conscripted into the Wehrmacht. This increased the Corps' strength to around 75,000 men, approximately 20,000 of whom were transferred to other Polish units fighting in the West. After the war, the divisions of the Corps were used in Italy until 1946, when they were transported to Britain and demobilised. The total establishment of the Polish II Corps in 1946 was 103,000.

The majority of soldiers remained in exile and settled in Britain, although some elected to settle in other countries such as Canada or Australia, either obtaining immigration visas there or relying on previous ties for repatriation.

The Corps had a consistently high fighting reputation and was well-regarded by the American and Commonwealth troops with whom they fought.

Those that settled in Britain were transported from many ports, including Toulon, France.

Composition
In May 1945, the Corps consisted of 55,780 men and approximately 1,500 women in auxiliary services. There was also a bear mascot, named Wojtek, who was officially entered onto the unit roll as a private soldier, subsequently being promoted to corporal. The majority of the Corps were Polish citizens who had been deported by the NKVD to the Soviet Gulags during the Soviet Union's annexation of Eastern Poland (Kresy Wschodnie) in 1939. Following Operation Barbarossa and the Sikorski-Mayski Agreement, many of them were released and allowed to join the Polish Armed Forces in the East being formed in Southern Russia and Kazakhstan. For political reasons, the Soviet Union soon withdrew support for the creation of a Polish Army on its territory and reduced the supply rate, which resulted in General Władysław Anders withdrawing his troops to British-held Persia and Iraq. From there, they were moved to British-controlled Palestine, where they joined forces with the 3rd Carpathian Division, which was composed mainly of Polish soldiers who had managed to escape to French Lebanon through Romania and Hungary after the defeat of Poland in 1939.

The main bulk of the soldiers were from the eastern voivodeships of pre-war Poland. Although the majority were ethnic Poles, there were also other nationalities, including Jews, Belarusians and Ukrainians. After being relocated to Palestine, many Jewish soldiers deserted and fled into the countryside. However, Menachem Begin – the future Prime Minister of Israel and at the time a II Corps soldier – though urged by his friends to desert, refused to remove his uniform until he had been officially discharged.

The armament was as follows:
 248 pieces of artillery
 288 anti-tank guns
 234 anti-aircraft guns
 264 tanks
 1,241 APCs
 440 armoured cars
 12,064 cars, Bren carriers and trucks
 1 Syrian brown bear Wojtek (soldier bear)

Losses
During the Italian Campaign, the Polish II Corps lost 11,379 men. Among them were 2,301 killed in action, 8,543 wounded in action and 535 missing in action.

Of the 2,301 killed, 1,079 died during the Battle of Monte Cassino and are interred at the Monte Cassino Polish war cemetery, several hundred meters from the rebuilt abbey.

Order of battle

Corps Organisation April 1944
HQ 2 Polish Corps
2 Armoured Brigade
AGPA – Army Group of Polish Artillery
3 Carpathian Division
12 Podolski Recce Regt. (Dismounted)
1 Carpathian Rifle Brigade
1,2,3 Battalions
2 Squadron
7 Armoured Regiment
2 Carpathian Rifles Brigade
4,5,6 Battalions
5 Kresowa Division
5 Wilenska Infantry Brigade
13,14,15 and 18 Battalions
3 Squadron
4 Armoured Regiment
HQ6
Lwowska Infantry Brigade
15 Poznaski Recce Regiment (Dismounted)
Carpathian Lancers Regiment (Dismounted)
Division Reserve
16, 17 Battalion

1946
At the time of its demobilisation in 1946, the 2nd Polish Corps establishment was as follows (note that there were some differences between this order of battle and the one at the time of the battle for Monte Cassino in 1944):

Polish 3rd Carpathian Infantry Division CO: Maj. Gen. Bronisław Duch
1st Carpathian Rifle Brigade
1st Carpathian Rifle Battalion
2nd Carpathian Rifle Battalion
3rd Carpathian Rifle Battalion
2nd Carpathian Rifle Brigade
4th Carpathian Rifle Battalion
5th Carpathian Rifle Battalion
6th Carpathian Rifle Battalion
3rd Carpathian Rifle Brigade
7th Carpathian Rifle Battalion
8th Carpathian Rifle Battalion
9th "Boloński" Carpathian Rifle Battalion (Named for liberating Bologna)
Other Divisional Units
7th Lubelski Uhlan Regiment (Divisional Reconnaissance)
1st Carpathian Light Artillery Regiment
2nd Carpathian Light Artillery Regiment
3rd Carpathian Light Artillery Regiment
3rd Carpathian Anti-tank Regiment
3rd Light Anti-aircraft Regiment
3rd Heavy Machine Gun Battalion
3rd Carpathian Sapper (Engineer) Battalion
1st Carpathian Field Engineer Company
2nd Carpathian Field Engineer Company
3rd Carpathian Field Engineer Company
3rd Carpathian Field Park Company
3rd Carpathian Signals Battalion

5th Kresowa Infantry Division CO: Brig. Gen. Nikodem Sulik
4th Wolyńska Infantry Brigade
10th Wolyńska Rifle Battalion
11th Wolyńska Rifle Battalion
12th Wolyńska Rifle Battalion
5th Wilno Infantry Brigade
13th Wilenski Rifle Battalion "Rysiow"
14th Wilenski Rifle Battalion "Zbikow"
15th Wilenski Rifle Battalion "Wilkow"
6th Lwów Infantry Brigade
16th Lwowski Rifle Battalion
17th Lwowski Rifle Battalion
18th Lwowski Rifle Battalion
Other divisional unit
25th Wielkopolski Uhlan Regiment
4th Kresowy Light Artillery Regiment
5th Wileński Light Artillery Regiment
6th Lwowski Light Artillery Regiment
5th Kresowy Anti-tank Regiment
5th Kresowy Light Anti-aircraft Regiment
5th Kresowy Heavy Machine Gun Battalion
5th Kresowa Sapper (Engineer) Battalion
4th Kresowa Field Engineer Company
5th Kresowa Field Engineer Company
6th Kresowa Field Engineer Company
5th Kresowa Field Park Company
5th Kresowy Signals Battalion
5th Military Police (Provost) Squadron

2nd Warsaw Armoured Division. CO: Brig.Gen. Bronisław Rakowski
Carpathian Uhlan/Lancer Regiment (Divisional Reconnaissance)
2nd Warsaw Armoured Brigade
4th 'Skorpion' Armoured Regiment
1st Krechowiecki Uhlan Regiment
6th 'Children of Lwów' Armoured Regiment
2nd Motorised Independent Polish Commando Company
16th Pomorska Infantry Brigade
64th Pomorski Infantry Battalion
66th Pomorski Infantry Battalion
68th Pomorski Infantry Battalion
16th Pomorski Support Company
Other divisional units
HQ Division Artillery
7th Horse Artillery Regiment
16th Pomorski Light Artillery Regiment
2nd Anti-tank Regiment
2nd Light Anti-aircraft Regiment
2nd Warszawski Signals Battalion
2nd Warszawski Engineer Battalion
9th Forward Tank Replacement Squadron
9th Supply Company
19th Supply Company
28th Supply Company
9th Workshop Company
16th Workshop Company
2nd Armoured Division Military Police (Provost) Company
9th Field Court
343 Anti-malaria Section

14th WIELKOPOLSKA Armoured Brigade
15th Poznań Uhlans Regiment (Previously part of 5th Kresowa Division)
3rd Śląsk Uhlan Regiment
10th Hussar Regiment
14th Forward Tank Replacement Squadron
14th Wielkopolska Engineer Company
14th Wielkopolska Signals Squadron
14th Workshop Company
14th Supply Company
14th Military Police (Provost) Squadron
16th Field Court

 Headquarters 2nd Corps
12th Podolski Uhlan Regiment (Headquarters Recce) (Previously part of 3rd Carpathian Rifle Division)
7th Armoured Regiment
7th Anti-tank Regiment
7th Light Anti-aircraft Regiment
8th Medium Anti-aircraft Regiment
10th Hussar Regiment
1st Artillery Survey Regiment
663 Polish Air Observation Post Squadron
2nd Corp General Staff Defence Company
2nd Corps Artillery Group CO: Brig. Gen. LUDWIG ZABKOWSKI
9th Heavy Artillery Regiment
10th Medium Artillery Regiment Unit Code 3501
11th Medium Artillery Regiment
12th Medium Artillery Regiment
13th Medium Artillery Regiment
Other HQ Units
10th Engineer Battalion
1st Railway Engineer Battalion
10th Bridge Engineer Company
10th Bomb Disposal Platoon
301 Engineer Company
306 Engineer Material Park Platoon
11th Signals Battalion
11th Radio Platoon
12th Information Platoon
385 Signals Company
386 Signals Platoon
387 Signals Platoon
389 Radio Platoon
104 Cipher Section
390 Signals Company
392 Radio Platoon
Air Traffic Control Platoon
21st Transport Company
22nd Transport Company (Artillery Supply Company)
61 Artillery Supply Platoon
62 Artillery Supply Platoon
63 Artillery Supply Platoon
64 Artillery Supply Platoon
65 Artillery Supply Platoon
23rd Transport Company
29th Ambulance Company
2nd Traffic Control Squadron
11th Military Police (Provost) Squadron
12th Military Police (Provost) Squadron
460 Military Police (Provost) Squadron
Investigation Platoon
Dog Handling Platoon
12th Field Court
13th Workshop Company
30th Independent Workshop Platoon
35th Workshop Company
12th Geographic Company
312 Map Store
316 Transport Company: Women's Auxiliary Service (Poland)
317 Transport Company: Women's Auxiliary Service (Poland)
318 Mobile Canteen/Mobile Library Company: Women's Auxiliary Service (Poland)
325 Supply Depot
326 Supply Depot
327 Supply Depot
328 Supply Depot
331 Field Bakery
332 Field Bakery
333 Field Butchery
334 Fuel Depot
335 Fire Fighting Team
336 Stationery Supplies Depot
31st Sanitary (Medical) Company
32nd Field Hygiene Platoon
34th Anti-malaria Section
Field Chemical-Bacteriological Section
344 Medical Supplies Depot
345 Field Surgery Team
346 Field Surgery Team
347 Field Surgery Team
348 Field Surgery Team
349 Field Blood Transfusion Team
350 Field Surgery Team
351 Field Surgery Team
352 Field Blood Transfusion Team
370 Material Salvage Depot
371 Material Salvage Depot
372 Material Salvage Depot
375 Field Bath
375 Field Bath and Laundry
40 Material Park: Transport Section
413 Forward Ammunition Depot
104 Central Field Post Office
117 Field Post Office
127 Field Post Office
55 Mobile Stores Repair Platoon
2nd Corps Base CO:Gen Przewlocki
Guard Battalion A
Guard Battalion B
Guard Battalion C
Guard Battalion D
1st Military Hospital
3rd Military Hospital
3rd Field Hospital (Former 3rd Casualty Clearing Station)
5th Field Hospital (Former 5th Casualty Clearing Station)
14th Field Court
Officer Topographic School
Officer Cadet Reserve Artillery School
Officer Cadet Supply & Transport School
Armoured Forces Training Centre CO LtCol Stanislaw Szostak
General W. Anders Officer Cadet Armoured Cavalry School
7th Infantry Division Reserve Unit
17th Infantry Brigade
21st Infantry Battalion
22nd Infantry Battalion
7th Armoured Regiment
17th Artillery Regiment
17th Machine Gun Company
17th Engineer Company
17th Signals Company
17th Workshop Company
17th Engineer Company
17th Military Police (Provost) Squadron

Battles / operations

In Italy
1: defensive operations on the Sangro Line (31 January – 15 April 1944) (Winter Line / Gustav Line)

2: the Battle of Monte Cassino (Operation Diadem)
 Fourth Battle of Monte Cassino (24 April – 17 May 1944)
 Capture of Piedmonte (20–25 May 1944)

3: operations in Emilian Apennines (Operation Olive/ Gothic Line)
 First Battle of Ancona (30 June – 9 July 1944)
 Second Battle of Ancona (17–19 July 1944)
 The Battle of Cesena-Forli (14 August 1944)
 The Battle of Forli (14 November 1944, 24 November 1944)
 The Three Battles of Faenza (14 November – 17 December 1944)

4: defence of Senio River (2 January – 5 April 1945)

5: Lombardy Campaign – Spring 1945 offensive in Italy / Operation Grapeshot – Operation Buckland
 Battles between Senio and Santerno Rivers (9 – 12 April 1945)
 Battle of Argenta Gap / Battle for the Gaiana River (16 – 21 April 1945)
 Capture/Battle of Bologna (21 April 1945)
 Last Operations of the Polish Corps – Defeat of German Armies South of the River Po (21 April – 2 May 1945)

See also
 Anders' Army
 Polish contribution to World War II
 Polish government-in-exile
 Polish I Corps
 Polish First Army
 Władysław Grydziuszko
 Western betrayal
 Polish British
 Polish Resettlement Corps

Notes

References

  (Article by former pilot of 663 DSA on the 50th anniversary of the unit and continue the tradition of the British 663 Squadron)

External links
 An Illustrated History of the Polish II Corps. Mieczyslaw Kuczynski. - http://waldemar.x10host.com/dzieje/
 The Polish II Corps at Monte Cassino
 https://www.polishexilesofww2.org/
 https://warfarehistorynetwork.com/2018/12/10/the-polish-ii-corps-in-italy/
 https://warfarehistorynetwork.com/2016/09/12/surging-toward-the-alps-last-battles-of-the-italian-campaign/
 https://www.polishgreatness.com/creationofsecondpolishcorp.html
 Museum of the Polish Second Corps - https://2korpus.pl/en/monte-cassino-ancona-bologna/
 New Zealands Italian Campaign - http://nzetc.victoria.ac.nz/tm/scholarly/tei-WH2-2Ita.html
 Museum of the 2nd Polish Corps in Józefów - https://2korpus.pl/monte-cassino-ankona-bolonia/

Operation Buckland
http://www.historyofwar.org/articles/operation_buckland_argenta.html
https://codenames.info/operation/buckland/

Operation Grapeshot
http://www.historyofwar.org/articles/operation_grapeshot_spring_offensive.html
https://codenames.info/operation/grapeshot/

2
Military units and formations established in 1943
Military units and formations disestablished in 1947

II Corps (Poland)


නිෂ්චිත ව්‍යාපාරක ක්‍රියාවලියක මොහයුම් සහ වගකීම් පිළිබඳ කොන්තරාත්තුව තුන්වන පාර්ශවයක සේවා සපයන්නෙකු‍ෙ ලබාදීම ව්‍යාපාරික ක්‍රියාවලි බාහිරකරණය වේ. මෙය බාහිරකරණයේ උප කුලකයකිි.

වර්ගීකරණය

බාහිරකරණය කරන්නාවූ ක්‍රියාවලිය අනුව
බාහිරකරණය කරන්නාවූ ක්‍රියාවලිය අනුව මෙය වර්ග දෙකකට බෙදේ.
 ඉදිරි කාර්යාල බාහිරකරණය
 පසුපස කාර්යාල බාහිරකරණය

රට අනුව
මුල් ව්‍යාපාරය සිදුකරන්නාවූ රට සහ තුන්වන පාර්ශවය සිටින රට අනුව වර්ග 3කට බෙදේ.
 රටතුල බාහිරකරණය
 අසල්වාසී බාහිරකරණය
 එතෙර බාහිරකරණය

බාහිරකරණය
ව්‍යාපාරික ක්‍රියාවලි

ව්‍යාපාරික ක්‍රියාවලි බාහිරකරණය


La galactosa-1-fosfato uridiltransferasa (GALT) (EC 22.214.171.124) es una enzima responsable de convertir la galactosa ingerida a glucosa.

La GALT cataliza la segunda etapa de la ruta de Leloir del metabolismo de la galactosa.

 UDP-glucosa + galactosa-1-fosfato  glucosa-1-fosfato + UDP-galactosa

La expresión de GALT es controlada por las acciones del gen FOX3. La ausencia de esta enzima resulta en los humanos en la enfermedad conocida como galactosemia que puede ser fatal en los recién nacidos si no se elimina la lactosa de la dieta. La patofisiología de la galactosemia no ha sido claramente definida.

Mecanismo

La galactosa-1-fosfato uridiltransferasa (GALT) cataliza la segunda reacción de la ruta de Leloir de metabolismo de la galactosa a través de una cinética enzimática bi bi ping pong con un mecanismo de doble desplazamiento. Esto significa que la reacción neta consiste en dos reactantes y dos productos, y procede mediante el siguiente mecanismo: La enzima reacciona con un sustrato para generar un producto y la enzima modificada que posteriormente reacciona con el segundo sustrato para formar el segundo producto regenerándose la enzima original. En el caso de GALT, el residuo His-166 actúa como un nucleófilo potente para facilitar la transferencia de un nucleótido entre UDP-hexosas y hexosa-1-fosfatos.

UDP-glucosa + Enzima-His  Glucosa-1-fosfato + Enzima-His-UMP
Galactosa-1-fosfato + Enzima-His-UMP  UDP-galactosa + Enzima-His

La GALT necesita 1 ion hierro y 1 ion cinc por subunidad.

Estudios estructurales

La estructura tridimensional mediante cristalografía de rayos X a una resolución de 1.8 angstrom de la galactosa-1-fosfato uridiltransferasa (GALT) fue descubierta por Wedekind, Frey y Rayment, y su análisis estructural ha encontrado los aminoácidos clave esenciales para la función de la GALT. Los aminoácidos importantes encontrados por Wedekind et al. en su análisis estructural de la GALT (Leu-4, Phe-75, Asn-77, Asp-78, Phe-79 y Val-108) son consistentes con los residuos que han sido implicados en experimentos de mutaciones puntuales y en screening clínico por jugar un papel en la galactosemia humana.

La GALT se presenta como homodímero.

Relevancia clínica

La deficiencia en galactosa-1-fosfato uridiltransferasa (GALT) causa galactosemia clásica. La galactosemia es una enfermedad de la niñez de naturaleza hereditaria. Los rasgos autosomales recesivos afectan aproximadamente a 1 de cada 40,000 - 60,000 nacidos. La galactosemia clásica (G/G) es causada por una deficiencia en la actividad de la GALT, mientras que la forma más común, Duarte/Classica (D/G), se produce por la atenuación de la actividad de la GALT. Los síntomas incluyen fallos en los ovarios, dispraxia (dificultad para hablar correctamente y consistentemente) y déficits neurológicos. Una simple mutación en algunos aminoácidos puede producir atenuación o deficiencia de la actividad de la GALT. Por ejemplo, una mutación simple de A a G en el exón 6 del gen de la GALT cambia el Glu-188 a arginina, y una mutación de A a G en el exón 10 convierte Asn-314 a ácido aspártico. Estas dos mutaciones también añaden nuevos sitios de corte para las enzimas de restricción. El screening clínico prácticamente ha eliminado la muerte neonatal por la galactosemia clásica, pero la enfermedad, debido al papel de la GALT en el metabolismo bioquímico de la galactosa ingerida a glucosa, puede ciertamente ser fatal. Sin embargo, los individuos afectados por la galactosemia pueden vivir de una forma relativamente normal evitando los productos que contienen leche y cualquier alimento que contenga galactosa, aunque hay un riesgo potencial para problemas en el desarrollo neurológico, u otras complicaciones, incluso en aquellos individuos que eviten la galactosa.

Referencias

EC 2.7.7
Metabolismo de los glúcidos
Proteínas con hierro
Proteínas con cinc

Galactosa-1-fosfato uridiltransferasa


බේස් බෝල් ක්‍රීඩා තරඟයක් පළමු වරට ගුවනින් විසිරුවා හරින ලද්දේ 1921 අගෝස්තු 5වන දින පෙනිසිල්වෙනියාවේ පීටර්ස්බර්ග්හි ෆොර්බ්ස් ෆීල්ඩ් ක්‍රිඩාංගනයේ පැවති තරඟයක් KDKA වෙස්ටන් හවුස් ගුවන්විදුලිය මඟිනි. පීටර්ස්බර්ග් පීරේට්ස් හා පිලඩෙල්පියා පිලීස් කණ්ඩායම් දෙක අතර තර‍්‍ඟයේ පැට් වීල්ස් විසින් විස්තර ප්‍රචාරය කරන ලදී. 1939 සැප්තැම්බර් මාසයේ දී පළමු වරට ෆෝඩ්හැම් (Fordham) හා වෙයින්ස්බර්ග් (Waynesburg) පාසල් අතර ඇමරික්න පාපන්දු තරඟ‍යක් රූපවාහිනිය මඟින් විසිරුවා හරින ලදී. NBC ය පළමු වරට රූපවාහිනී ආවරණයක් පළමුවරට ජාතික පාපන්දු තරඟාවලියක් සඳහා ලබා දුනි. මෙහිදී ඔවුන් ආවරණය කළේ ෆිලඩෙල්පියා ඊගල් සහ බෲක්ලින් ඩොජර්ස් කණ්ඩායම් දෙක අතර 1939 ඔක්තෝම්බර් 23 වන දින පැවැත්වූ තරඟයකි. 1958 පැවති NFL  ශූරතාවලියෙන් පසු MFL හි ගුවන් විදුලි අයිතිය වැදගත්ය.

Monday Night Football , NFL on FOX, සහ NBC Sunday Night Football මඟින් ඇමරිකන් පාපන්දු ගුවන් මඟින් විසුරුවා හැරීමේ හැඩ ගලයෙහි මෙන්ම Super Bowl වැඩ සටහන් විස්තරයෙහි ද වෙනසක් ඇති කරන ලද්දේ එය හවස විකාශනය බවට පරිවර්තනය කරමිනි.

References
http://en.wikipedia.org/wiki/Broadcasting_of_sports_events#History

ක්‍රීඩා තරඟ ගුවන් විදුලියෙන් විසිරුවා හැරීමේ ඉතිහාසය


පැරෂුටයක් යනු, රෝධයක් නිමැවීමෙන් හෝ, වායු-පහර පැරෂුට වලදී වායුගතික ආරෝහය තුලින් හෝ වායුගෝලයක් ඔස්සේ වස්තුවක් සෙමෙන් චලනය කිරීමට භාවිතා කරන මෙවලමකි . පැරෂුට සාමාන්‍යයෙන් තනනුයේ සැහැල්ලු, දැඩි රෙදි වලින් වන අතර, මෙම රෙදි පෙලරදී සේද වූ අතර, වර්තමානයේ බහුල ලෙසින් නයිලෝන් වලින් සමන්විත වෙයි. පැරෂුටයක් එසේ හැඳින්වීමට නම්, වස්තුවක අන්ත සිරස් ප්‍රවේගය, අවම ලෙසින් 75%කින් හෝ මන්දගාමී කිරීම ආවශ්‍යක වෙයි.
අවස්ථෝචිත පරිදී, මිනිසුන්, ආහාර, උපකරණ, අභ්‍යාවකාශ කැප්සියුල සහ, බෝම්බ ආදී විවිධාංග භාරයන් සමගින් පැෂුට භාවිතා වෙයි .

පැරෂුටය


Sezonul 1989-1990  reprezintă ultimul sezon de Liga II echipa promovează la finalul sezonului în Liga I.

Echipă

Echipă

Transferuri

Sosiri

Plecări
{|width=75% class="wikitable" style="text-align:center; font-size:95% text-align:left"
!Post
!Jucător!De la echipa!Sumă de transfer!Dată!
!----
|-
| M|| Adrian Petrache || Olimpia Râmnicu Sărat || liber de contract || - ||
|-
|-
|}

 Sezon

 Seria I

 Rezultate

 Rezultate

 Sezon intern  Clasamentul după 17 etape se prezintă astfel:'''

Sezoanele echipei Dacia Unirea Brăila

CF Brăila în sezonul 1989-1990


Derbent (Rusça: Дербе́нт; Azerice: Dərbənd; Lezgice: Кьвевар; Avarca: Дербенд; Farsça: دربند, Darband), bugünkü Rusya'ya bağlı Dağıstan'da yer alan tarihi bir şehirdir. Şehrin tarihi yapıları 2003 yılında UNESCO tarafından Dünya Mirası olarak ilan edilmiştir.

Hudûd el-âlem min el-maşrik ila el-mağrib (حدود العالم من المشرق الی المغرب) adındaki el yazması kitapta Derbent'i "Kapıların kapısı" anlamına gelen Bâb el-Abvâb olarak isimlendirir.

Kafkasya'nın kuzeyini güneyine bağlayan geçit yollarından en önemlisidir. Tarih boyunca çeşitli kavimlerin kuzeyden güneye, güneyden kuzeye geçişleri bu geçitten olmuştur. Azeriler (%31), Lezgiler (%32) ve Tabasaran (%5) ikamet etmektedirler.

Etimoloji
Derbent, Farsça bitişik geçiş anlamına gelen "Darband"dan (, dar "kapı" + band "parmaklık", kelime anlamı ile, "parmaklıklı kapı"), türetilmiştir. Genellikle Kafkasya'da Büyük İskender tarafından inşa edildiği varsayılan efsanevi bir duvar olan İskender'in Kapıları ile özdeşleştirilir. Şehrin Farsça adı 5. yüzyılın sonunda veya 6. yüzyılın başında kullanılmaya başlandı, o yıllarda şehir Pers Sasani hanedanından I. Kubâd tarafından yeniden kurulmuştu, ancak Derbent muhtemelen Partlara karşı kazanılan zafer ve Sasani Perslerinin ikinci Şahı I. Şâpûr tarafından Kafkas Albanyası'nın fethinin bir sonucu olarak zaten Sasani nüfuz alanı içindeydi. Orta Farsça yazılmış coğrafi inceleme Šahrestānīhā ī Ērānšahr, kalenin eski adından bahseder - Wērōy-pahr (Gruziniya Muhafızı):"šahrestan [ī] kūmīs [ī] panj-burg až-i dahāg pad šabestān kard. māniš [ī] *pārsīgān ānōh būd. padxwadayīh [ī] yazdgird ī šabuhrān kard andar tāzišn ī čōl wērōy-pahr [ī] an ālag. (Beş kuleli Kūmīs şehri Aži Dahag burayı kendi haremi yaptı. Partların meskenleri oradaydı. Yazdgird döneminde, Šabuhr'un oğlu, Čōl'in işgali sırasında Gruzinian Muhafızları sınırında yaptı.)""-Wėrōy-pahr:" Gruziniya Muhafızları "Darband'daki kalenin eski adı; ..."
Arapça metinlerde şehir  "Bāb al-Abwāb"() sade bir şekilde "al-Bāb" () ya da "Bāb al-Hadid" () olarak geçer. "Demir Kapı" anlamına gelen benzer bir isim Türk halkları tarafından "Demirkapı" şeklinde kullanılmıştır.

Tarih

Derbent'in, Kuzey Kafkasya'da Hazar Denizi ile Kafkas Dağları arasında üç kilometrelik dar bir arazi şeridindeki konumu, tüm Kafkasya bölgesi için stratejiktir. Tarihsel olarak bu konum, Derbent yöneticilerinin Avrasya Bozkırları ile Orta Doğu arasındaki kara trafiğini kontrol etmelerine olanak sağladı. Kafkas Sırtı'nın kullanılabilir diğer tek geçişi Daryal Geçidi üzerindeydi.

Pers hakimiyeti

Geleneksel ve tarihsel olarak bir İran şehri olan Derbent bölgesindeki ilk yoğun yerleşim M. Ö. 8. yüzyıla kadar uzanmaktadır; site, M. Ö. 6. yüzyıldan başlayarak Pers hükümdarları tarafından dönemsel olarak kontrol altına alınmıştır. M.S. 4. yüzyıla kadar, Ahameniş Pers İmparatorluğu'nun bir satraplığı olan ve geleneksel olarak başkent Albana ile özdeşleşen Kafkas Albanyası'nın parçasıydı. Modern isim Farsça bir kelimedir (دربند Darband), "geçit" anlamına gelen bu kelime 5. yüzyılın sonunda veya 6. yüzyılın başlarında kullanılmaya başlanmıştır, bu yıllarda şehir Pers Sasani hanedanından I. Kubâd tarafından yeniden kurulmuştu, ancak, Derbent, Partlara karşı kazanılan zaferden ve Sasani Perslerinin ikinci Şahı I. Şâpûr tarafından muhtemelen  Kafkas Albanyası'nı fethinin bir sonucu olarak Sasani nüfuz alanına girmişti. 5. yüzyılda Derbent aynı zamanda bir sınır kalesi ve bir Sasani marzbanının oturduğu yer olarak da işlev gördü.

Kuzeye bakan otuz kuleye sahip 20 metre yüksekliğindeki (66 ft) duvarların, Derbent Kalesi'nin inşasını da yöneten I. Kubâd'ın oğlu I. Hüsrev'in zamanına ait olduğu kabul edilmektedir.

Sasani Kalesi günümüzde mevcut değildir, çünkü bugün görülen ünlü Derbent Kalesi 12. yüzyıldan sonra inşa edildi. Bazı insanlar Hazar Denizi'nin su seviyesinin daha önce daha yüksek olduğunu ve su seviyesinin alçalmasının takviye edilmesi gereken bir istila yolu açtığını söylemektedir. Tarihçi Movses Kaghankatvatsi, kendisinden "Pers krallarının, inşası için ülkemizi tükettiği, mimarları işe aldığı ve Kafkas Dağları ile büyük Doğu Denizi arasında uzanan büyük bir yapı için yapı malzemelerini topladığı harika duvarlar" diyerek bahseder. Derbent, Sasani İmparatorluğu'nun güçlü bir askeri karakolu ve limanı haline geldi. 5. ve 6. yüzyıllarda Derbent, Kafkasya'da Hristiyan inancının yayılmasında da önemli bir merkez haline geldi.

Sasanilerin doğu vilayetlerinde Bizanslılarla sürdürdüğü savaşlardan veya Akhunlar ile sürdürdüğü çatışmalardan dolayı dikkatlerinin dağıldığı dönemlerde, kuzey kabileleri Kafkasya'ya ilerlemeyi başardılar. Derbent'te Hazar sahilindeki yolu kerpiç bir duvarla kapatmaya yönelik ilk Sasani girişimi, II. Yezdicerd (M.S. 438-457) dönemine tarihlenmiştir.

Movses Kagankatvatsi, 627'de Batı Türk Kağanlığı'ndan Tong Yabgu orduları tarafından Derbent'in yağmalandığını belirtti. Halefi  Böri Şad, Tong Yabgu'nun fetihlerinin kalıcı olmasını sağlayamadı ve şehir, Müslüman Arap fetihlerine kadar topraklarının ayrılmaz bir parçası olarak tutan Persler tarafından geri alındı.

Encyclopedia Iranica'da belirtildiği üzere, eski İran dil unsurları, özellikle Sasani döneminde Dağıstan ve Derbent nüfusunun günlük konuşmalarına entegre edildi ve bu unsurların çoğu güncelliğini korumaktadır. Aslında, Derbent'i ve genel olarak Doğu Kafkasya'yı "Farslaştırma" şeklindeki kasıtlı bir politika, I. Hüsrev'den Safevi Şahları I. İsmail'e ve "Büyük Abbas"a kadar yüzyıllar boyunca izlenebilir. Daha sonraki "Derbentname"deki anlatıma göre, surların inşasından sonra I. Hüsrev "buraya İran'dan çok sayıda insan taşıdı", İran'ın iç kesimlerinden Derbent şehrine ve komşu köylere yaklaşık 3.000 aileyi yerleştirdi. Bu açıklama, 1130'da Derbent'in Farsça konuşan büyük bir nüfus da dahil olmak üzere birçok etnik gruptan oluştuğunu bildiren İspanyol Arap Ḥamīd Moḥammad Ḡarnāṭī tarafından da doğrulanmış görünmektedir.

Arap fethi
654'te Derbent, Pers işgalinden sonra kendisini Kapıların Kapısı (Bâb el-Abvâb') olarak adlandıran Araplar tarafından ele geçirildi. Araplar kenti önemli bir idari merkez haline getirdiler ve bölgeye İslam'ı taşıdılar. Alandaki tahkimatların uyandırdığı antik dönem izlenimi, birçok Arap tarihçinin tahkimat ile I. Hüsrev arasında bağlantı kurmasına ve onu dünyanın yedi harikası arasında listelemesine yol açtı. Derbent Kalesi Kafkasya'daki en önemli Sasani savunma inşaatlarından birisiydi ve yalnızca son derece güçlü bir merkezi hükûmet tarafından inşa edilebilirdi. İpek Yolu'nun kuzey kolundaki stratejik konumu nedeniyle, kale Hazar-Arap Savaşları sırasında Hazarlar tarafından saldırılara uğradı. Sasaniler ayrıca geçidin işgalcilerden korunmasına yardımcı olmak için Syunik'ten Ermenileri de getirmişti; dokuzuncu yüzyılın sonunda bölgede Arap egemenliğinin zayıflaması sonucu bölgede yaşayan Ermeniler, on üçüncü yüzyılın ilk yıllarına kadar sürecek bir krallık kurmayı başardılar. Kutsal Kurtarıcı Ermeni Kilisesi, Ermeni nüfusunun azalması nedeniyle günümüzde Halı, Sanat ve El Sanatları Müzesi olarak kullanılıyor olsa da, şehirde halen görülebilen Ermeni izleri arasında yer almaktadır. Ayrıca kentte 1913 nüfus sayımına yaşayan yaklaşık 3.000 Ermeni cemaatine hizmet veren ikinci bir Ermeni kilisesi ve iki Ermeni okulu bulunmaktaydı.Derbent'in karşısında, Hazar Denizi'nin doğu yakasındaki kazılar, Derbent'in duvarının ve surlarının doğudaki karşılığı olan Gorgan Seddi'ni ortaya çıkardı. Oradaki benzer Sasani savunma surları - devasa kaleleri, garnizon kasabaları, uzun duvarları - denizden dağlara kadar uzanıyordu.

Halife Harun Reşid Derbent'te yaşadı ve şehir onun döneminde sanat ve ticaretin merkezi olarak büyük bir üne kavuştu. Arap tarihçilere göre 50.000'i aşan nüfusu ile Derbent, 9. yüzyıl Kafkasyası'nın en büyük şehriydi. 10. yüzyılda Arap Halifeliğinin çöküşüyle birlikte Derbent bir diğer emirliğin başkenti haline geldi. Bu emirlik sık sık komşu Hristiyan devleti Serir ile kaybedilen savaşlar yaptı ve Serir'in zaman zaman Derbent'in siyasetini manipüle etmesine izin verildi. Buna rağmen, emirlik rakibini geride bıraktı ve 1239'daki Moğol istilası sırasında gelişmeye devam etti. 14. yüzyılda Derbent, Timur'un orduları tarafından işgal edildi.

 Şirvanşahlar dönemi
Şirvanşahlar hanedanı 861'den 1538'e kadar bağımsız veya vasal bir devlet olarak var oldu; bu, İslam dünyasındaki diğer hanedanlardan daha uzun süren bir hakimiyet süresi idi. Kültürel başarıları ve jeopolitik arayışları ile ünlüydüler. Şirvanşahlar adı verilen Şirvan hükümdarları, 18. Şirvanşah kralı I. Afridun'un şehrin valisi olarak atanmasından sonra, Derbent'i fethetmeye teşebbüs etmiş ve defalarca başarılı olmuşlardır. Yüzyıllar boyunca şehir sık sık el değiştirdi. 21. Şirvanşah kralı I. Ahsitan şehri kabaca yeniden fethetti. Ancak şehir bir kez daha kuzey Kıpçaklar tarafından ele geçirildi.

Timur istilasından sonra 33. Şirvanşah kralı I. İbrahim  krallığını bağımsız tutmayı başardı. İbrahim, Şirvan'ın maliyesini canlandırdı ve kurnaz siyaseti sayesinde vergi ödemeden devletini yaşatmayı başardı. Dahası İbrahim, devletinin sınırlarını da büyük ölçüde genişletti. 1437'de Derbent şehrini fethetti. Şirvanşahlar şehri siyasi yapılarıyla o kadar yakından bütünleştirdiler ki, Şirvan hanedanının yeni bir kolu Derbent hanedanı Derbent'te ortaya çıktı. Şirvan Hanedanı olan Derbent Hanedanı, 15. yüzyılda Şirvan tahtını miras aldı.

16. yüzyılın başlarında Şirvan krallığı, Safevi hanedanından Şah İsmail tarafından fethedildi. Şah İsmail, tüm Şirvan mülkünü bünyesine kattığı için, Derbent'i de miras aldı.

 Kısa süreli Osmanlı hakimiyeti ve Rusya'nın ilhakı

Derbent, uzun bir süre İran egemenliği altında kaldı. Osmanlıların 1578 yılında Safevî Devleti'ne karşı giriştiği savaşın başındaki Kafkasya seferi sırasında Lala Mustafa Paşa komutasındaki Türk ordusu Gürcistan'ın ardından Şirvan'ı da ele geçirince, Derbent halkından yedi kişilik bir heyet 5 Ekim 1578'de Ereş'te bulunan Mustafa Paşa'nın yanına giderek bağlılık sundular ve bir idarecinin tayinini istediler. Bu suretle şehir ilk kez Osmanlı egemenliğine girerken, Şirvan'ı muhafaza etmekle görevlendirilen Özdemiroğlu Osman Paşa aynı yılın sonunda Safevî ordusuna karşı Şamahı'yı Aras Han ve Şahoğlu muharebelerinde savunduktan sonra, kışlamak üzere daha müstahkem bir mevki olan Derbent'e çekildi ve 1583'e kadar burayı askerî merkez olarak kullandı. 1607'ye kadar süren Osmanlı egemenliği döneminde Derbent; Şaburan, Ahtı, Kuba, Müskür, Küre, Çırak ve Rustav sancaklarından meydana gelen eyaletin merkezi oldu.Safevî Şahı Abbas 1607 yılında Derbent'i Osmanlılardan geri aldı.

Derbent'i 1647'de gören Evliya Çelebi, Demirkapı adını kullanarak bu ismin eski surlardaki kapılardan birinin demirden yapılmış olup, uzun süre ayakta kalması dolayısıyla verildiğini aktararak, Şefî Han idaresindeki şehrin kalesinin içinde 1.200 toprak örtülü ev, güney duvarına bitişik büyük bir saray, bunun yanında minaresi yıkılmış eski bir cami (Cuma Camii), ona yakın Osmanlı üslûbunu andıran mimarisiyle bir hamam, ayrıca doğuya açılan Kayık Kapısı civarında Özdemiroğlu Osman Paşa Camii ile hanları ve dükkânlarının yer aldığını anlatmakta, şehrin varoşunda ise 1.000 ev, birçok cami, han, hamam ve çarşıların bulunduğunu yazmaktadır. Evliya Çelebi, Derbend ahalisinin Sünnî-Şâfiî mezhebine mensup olduğunu, Çin'den, Orta Asya'dan, Rusya'dan birçok tüccarın ticaret için buraya geldiğini ve gümrük vergisinin önemli nisbetlere ulaştığını da ifade etmektedir.

Büyük Petro tarafından Rus-İran Savaşı'nın başında 1722 Ağustos'unda ele geçirilen kent, 12 Eylül 1723'te imzalanan Sen Petersburg Antlaşması'yla Rusya'ya bırakıldıysa da, gerek Osmanlı tehdidi karşısında gerek Nadir Şah'ın İran'da merkezî idareyi yeniden kurmasının ardından, 1735 yılında imzalan Gence Antlaşması'yla yeniden İran'a verildi. Ancak kısa süre sonra Nadir Şah'ın öldürülmesiyle (1747) Afşar Hanedanı'nın sona ermesinin ardından kurulan yarı bağımsız Azerbaycan hanlıklarıyla birlikte, başkenti Derbent olan Derbent Hanlığı da kuruldu.

Kısa ömürlü olan bu hanlık, 1759 sonbaharında Feth Ali Han'ın yönetimindeki Kuba Hanlığı'nın idaresi altına girdi. 1796'da Gürcü Kartli-Kaheti Kralı II. Erekle'nin Kaçarlı Ağa Muhammed Şah'ın saldırısına karşı Rusya'dan yardım istemesi üzerine, aynı yılın baharında General V. Zubov'un idaresindeki Rus kuvvetleri tarafından kuşatıldı. Denizden ve karadan yapılan bir haftalık kuşatma sonunda 10 Mayıs'ta ele geçirildi. Çariçe II. Katerina'nın ölümü (17 Kasım 1796) üzerine Derbent'i boşaltan Ruslar, General Glassenapp komutasındaki orduyla 3 Temmuz 1806'da şehri yeniden işgal ettiler. Kuba Hanı Şeyh Ali Han'ın ve diğer hanlıkların mühimmat ve sayı bakımından üstün Ruslar karşısında, Osmanlılar'ın ve İran'ın yardım ve teşviklerine rağmen burayı alma çabaları bir sonuç vermedi. Rus-İran Savaşı'nın (1804-1813) ve sonrasında imzalanan 1813 tarihli Gülistan Antlaşması'nın bir sonucu olarak, Derbent ve daha geniş olarak Dağıstan, İran tarafından zorla ve geri alınamaz bir şekilde Rus İmparatorluğu'na devredildi.

Rusya'nın Kafkasya Valiliği Dağıstan Oblastı'nın 1886 nüfus sayımında, 15.265 nüfuslu Derbent'in 8.994'ü (%58,9'u) İran kökenliydi () ve şehrin mutlak çoğunluğunu oluşturuyordu.

 Coğrafya
Modern şehir, Tabasaran Dağları'nın (Büyük Kafkas sıradağlarının bir parçası) yamaçlarında, Rubas Nehri'nin güneyinde, Hazar Denizi'nin batı kıyılarının yakınında inşa edilmiştir. Derbent, kendi limanı, güneye Bakü'ye giden bir demiryolu ve Bakü'den Rostov-on-Don yolu ile toplu taşıma hizmeti vermektedir.

Kasabanın kuzeyinde 728'de Dağıstan'ı Araplara karşı savunurken şehit düştüğü kabul edilen Kırklar veya Kırk Kahraman Anıtı bulunur. Güneyde, İskender Duvarı olarak da bilinen Kafkas duvarının (elli metre uzunluğunda) deniz kenarındaki ucu, Demir Kapı veya Hazar Kapılarının (Portae Athanae veya Portae Caspiae) dar geçişini kapatır. İnşa edildiğinde, duvar 9 m (29 ft) yüksekliğe ve yaklaşık 3 m (10 ft) kalınlığa sahipti ve demir kapıları ve çok sayıda gözetleme kulesi ile Pers sınırını savundu

 İklim
Derbent soğuk yarı kurak bir iklime sahiptir (Köppen iklim sınıflandırması BSk).

 İdari ve belediye statüsü
İdari bölümler çerçevesinde Derbent, Derbentsky Bölgesi'nin bir parçası olmasa da idari merkezi olarak hizmet vermektedir. İdari bir bölüm olarak, ilçelerinkine eşit statüye sahip bir idari birim olan Derbent şehri olarak ayrı bir şekilde kurulmuştur. Bir belediye birimi olarak, Derbent Şehri, Derbent Urban Okrugu olarak kurulmuştur.

 Demografik bilgiler
Ana etnik gruplar (2002 Sayımı):

 Lezgiler (% 32.6)
 Azeriler (% 31,7)
 Tabasaranlar (% 6.4)
 Dargins (% 5.5)
 Ruslar (% 5.0)
 Ağullar (% 2,9)
 Rutül (% 0.7)

 Yahudi topluluğu
Yahudiler eski zamanlarda Derbent'e yerleşmeye başladılar. Hazarlar hükümdarlığı döneminde şehrin yaşamında önemli bir rol oynadılar. Yahudi gezgin Tudelalı Benjamin, 12. yüzyılda Derbent'te yaşayan Yahudilerden bahseder ve Rubruquis'li Hristiyan gezgin Wilhelm, 13. yüzyılda bir Yahudi cemaati hakkında yazılar yazar. Modern zamanlarda Derbent'teki Yahudilerden ilk bahis, 17. yüzyılda Alman gezgin Adam Olearius'a aittir.

Derbent'in Yahudileri 18. yüzyılda savaşlar sırasında zarar gördüler. Nadir Şah birçok Yahudiyi İslam'ı kabul etmeye zorladı. Rusya'nın işgalinden sonra Dağıstan kırsalından birçok Yahudi, Dağ Yahudilerinin ruhani merkezi haline gelen Derbent'e kaçtı. Yahudi nüfusu 1897'de 2.200 (toplam nüfusun %15'i) ve 1903'te 3.500'dü. 20. yüzyılın ortalarında Yahudiler, Derbent nüfusunun yaklaşık üçte birini oluşturuyordu. 1989'da şehirde 13.000 Yahudi vardı, ancak çoğu Sovyetler Birliği'nin dağılmasından sonra göç etti. 2002'de 2.000 Yahudi yaşıyordu ve aktif bir sinagog ve toplum merkezi bulunuyordu. Derbent'in baş hahamı Obadiah Isakov, 25 Temmuz 2013'teki bir suikast girişiminde ağır yaralandı ve Yahudi cemaatini hedef alan başka antisemitik eylemler endişe uyandırdı. 2016'da Yahudi nüfusu 1.345'e düştü.

 Ekonomi ve kültür
Şehir makine yapımı, gıda, tekstil, balıkçılık ve balıkçılık malzemeleri, inşaat malzemeleri ve ahşap endüstrilerine ev sahipliği yapmaktadır. Rus brendi üretiminin merkezidir. Eğitim altyapısı bir üniversitenin yanı sıra birkaç teknik okul içerir. Kültürel açıdan, S. Stalsky'nin adını taşıyan bir Lezgin drama tiyatrosu bulunmaktadır. Şehirden yaklaşık  uzakta Chayka (Martı) tatil köyü yer alır.

Sovyet romancı Yury Krymov, The Tanker "Derbent" adlı kitabında, kurgusal bir motorlu tankere şehir adını verdi.

 Derbent Kalesi

Derbent büyük bir müzeyi andırmaktadır ve yakınındaki muhteşem dağlar ve kıyısı nedenle UNESCO'nun 2003 yılında kaleyi, antik kenti ve surları Dünya Mirası Alanı olarak sınıflandırmasıyla daha da artan büyük bir turistik potansiyele sahiptir; ancak bölgedeki istikrarsızlık turistik gelişmeyi sınırlandırmıştır.

Mevcut surlar ve kale, Pers Sasani İmparatorluğu tarafından kuzeydeki düşman göçebe halklara karşı bir savunma yapısı olarak inşa edilmiş ve 19. yüzyılın başlarına kadar daha sonraki Arap, Moğol, Timur, Şirvan ve İran krallıkları tarafından askeri işlevi devam ettiği sürece sürekli olarak onarılmış veya iyileştirilmiştir. Kale, Sasani İmparatoru I. Hüsrev yönetiminde inşa edilmiştir.

Duvarların büyük bir kısmı ve birkaç gözetleme kulesi hala sağlam bir şekilde durmaktadır. Denize uzanan surlar, 6. yüzyıl Sasani hanedanı dönemine aittir. Şehrin güçlü duvarlarla çevrili  kaplayan alanı çevreleyen iyi korunmuş bir kalesi (Narin-Kala) vardır. Tarihi cazibe merkezleri arasında hamamlar, sarnıçlar, eski mezarlıklar, kervansaray, 18. yüzyıldan kalma Han Türbesi ve birkaç cami bulunmaktadır. En eski cami, 6. yüzyıl Hristiyan bazilikası üzerine inşa edilen Cuma Camii'dir; ayrıca 15. yüzyıldan kalma bir medrese bulunmaktadır. Diğer yapılar arasında 17. yüzyıl Kırklar Camii, Bala Camii ve 18. yüzyıldan kalma Çertepe Camii bulunmaktadır.

 Önemli insanlar

 Derbent Şehriyar, Sasani komutanı
 Bella Nisan, göz doktoru
 Igor Yusufov, politikacı
 İsrael Tsvaygenbaum, sanatçı
 Mushail Mushailov, sanatçı ve öğretmen
 Sergey Izgiyayev, şair, oyun yazarı ve Dağ Yahudisi kökenli çevirmen
 Süleyman Kerimov, iş insanı, yatırımcı ve politikacı
 Tamara Musakhanova, heykeltıraş ve seramikçi
 Yagutil Mishiev, yazar
 Sevil Novruzova, avukat
 Zoya Semenduev, şair

 İkiz kasabalar - kardeş şehirler
Derbent' kardeş şehirleri şunlardır:

  Gence, Azerbaycan
  Yakima, Amerika Birleşik Devletleri
  Hadera, İsrail
  Kronstadt, Rusya

 Fotoğraf Galerisi

 Kaynakça

 Notlar

 Kaynakça

 Народное Собрание Республики Дагестан. Закон №16 от 10 апреля 2002 г. «Об административно-территориальном устройстве Республики Дагестан», в ред. Закона №106 от 30 ay 2013 г. «О внесении изменений в некоторые законодательные акты Республики Дагестан». Вступил в силу со дня официального опубликования. Опубликован: "Дагестанская правда", №81, 12 апреля 2002 г.
 Народное Собрание Республики Дагестан. Закон №6 от 13 января 2005 г. «О статусе ve границах муниципальных образований Республики Дагестан», в ред. Закона №43 от 30 апреля 2015 г. «О статусе городского округа с внутригородским делением "Город Махачкала", статусе и границах внутригородских районов в составе городского округа с внутригородским делением Народное Собрание Республики Дагестан. Республики Дагестан Народное Собрание Республики Дагестан. со дня официального опубликования. Опубликован: "Дагестанская правда", №8, 15 февраля 2005 г.
 Www.travel-images.com'un izniyle kullanılan bazı metinler. Orijinal metin burada bulunabilir.''
 MS Saidov, ed., Katalog arabskikh rukopiseĭ Instituta IYaL Dagestanskogo filiala AN SSSR (SSCB'nin AN şubesinin Dāḡestān şubesinin HLL Enstitüsü'ndeki Arapça el yazmaları Kataloğu) I, Moskova, 1977.
 Idem ve AR Shikhsaidov, "Derbend-name (k istorii izucheniya)" (Darband-nāma. Araştırma tarihi üzerine), "Vostochnye istochniki po istorii Dagestana'da (Dāḡestān tarihi üzerine Doğu kaynakları), Makhachkala, 1980, s. 564.

Dış bağlantılar

 Derbent - Rusya'nın en eski şehri: 5.000 ve artıyor
 Derbent'in tarihi ve cazibe merkezleri
 Derbent'in tarihi ve İran'la olan bin yıllık tarihi ve kültürel ilişkileri.
 Cami.  Bir hapishane.  Ve yine bir cami.  Derbent - Kuzey Kafkasya'daki en eski Djuma-cami.
 Derbent Resimleri
 Derbent'ten Görüntüler
 Derbent'tin Tarihi

Rusya'da antisemitizm
Rusya'daki Dünya Mirasları
Sasani İmparatorluğu'n kentleri
Rusya'daki tahkimatlar
Rusya'daki kıyı yerleşim birimleri
Hazar Denizi'ne kıyısı olan şehirler
Dağıstan'ın şehirleri
İncelenmemiş çeviri içeren sayfalar

Sasani İmparatorluğu
Kafkasya
Kuzey Kafkasya şehirleri ve rayonları

Derbent, Dağıstan


Viscount Knutsford, of Knutsford in the County Palatine of Chester, is a title in the Peerage of the United Kingdom.

History

It was created in 1895 for the lawyer, Conservative politician and former Secretary of State for the Colonies, Henry Holland, 1st Baron Knutsford. He had already been created Baron Knutsford, of Knutsford in the County Palatine of Chester, in 1888, also in the Peerage of the United Kingdom. His younger twin son, the third Viscount, assumed in 1876 by Royal licence the additional surname and arms of Hibbert.  the titles are held by the latter's grandson, the sixth Viscount, who succeeded his cousin in 1986.

The Baronetcy, of Sandlebridge in the County Palatine of Chester, was created in the Baronetage of the United Kingdom on 10 May 1853 for the first Viscount's father, the prominent physician and travel writer Henry Holland.

The family seat is Munden House, near Watford, Hertfordshire.

Holland baronets, of Sandlebridge (1853)
Sir Henry Holland, 1st Baronet (1788–1873)
Sir Henry Thurstan Holland, 2nd Baronet (1825–1914) (created Baron Knutsford in 1888 and Viscount Knutsford in 1895)

Viscounts Knutsford (1895)
Henry Thurstan Holland, 1st Viscount Knutsford (1825–1914)
Sydney George Holland, 2nd Viscount Knutsford (1855–1931)
Arthur Henry Holland-Hibbert, 3rd Viscount Knutsford (1855–1935)
Thurstan Holland-Hibbert, 4th Viscount Knutsford (1888–1976)
Julian Thurstan Holland-Hibbert, 5th Viscount Knutsford (1920–1986)
Michael Holland-Hibbert, 6th Viscount Knutsford (born 1926)

The heir apparent is the present holder's son the Hon. Henry Thurstan Holland-Hibbert (born 1959)
The heir apparent's heir apparent is his elder son, Thomas Arthur Holland-Hibbert (born 1992)

References

Sources

Kidd, Charles, Williamson, David (editors). Debrett's Peerage and Baronetage (1990 edition). New York: St Martin's Press, 1990.

External links

Viscountcies in the Peerage of the United Kingdom
Noble titles created in 1895
Noble titles created for UK MPs
Knutsford

Viscount Knutsford


A Batalha de Chernigov (ou Cherniguive, ou Chernihiv), também conhecida como Cerco de Chernigov, foi um confronto armado que começou no dia 24 de fevereiro de 2022 durante a invasão da Ucrânia pela Rússia. Os russos conseguiram inicialmente cercar boa parte da cidade, mas as tropas ucranianas romperam o sítio. No começo de abril, o exército russo abandonou suas posições e recuaram rumo ao norte e leste.

Batalha

Às 03:27 de 24 de fevereiro, foi noticiado que um capitão e um cabo da 11ª Brigada de Assalto Aéreo da Guarda, parte das Tropas Aerotransportadas da Rússia, se renderam a forças ucranianas perto de Chernigov. No mesmo dia, a Ucrânia alegou que um pelotão de reconhecimento da 74ª Brigada de Fuzileiros Motorizados capitulou.

Às 08:34 do dia seguinte, o exército ucraniano anunciou ter repelido um ataque das forças invasoras em Chernigov e apreendido equipamentos e documentos russos. De acordo com o Ministério da Defesa britânico, as forças russas haviam falhado em capturar a cidade e optaram por tomar outro caminho para Kiev, um dos principais alvos da invasão, ao contornar Chernigov.

Cerco
Na tarde do dia 25, o Ministério da Defesa da Rússia anunciou que as forças russas haviam cercado Chernigov, e que estaria sitiada a partir de então.

Em 26 de fevereiro, forças ucranianas alegaram ter derrotado tropas russas que tentaram tomar a cidade, com vários tanques russos supostamente tomados pelos ucranianos. No dia seguinte, oficiais da Ucrânia anunciaram que as forças de invasão tinham danificado considerável parte do centro da cidade com mísseis e um cinema histórico fora destruído. Forças russas disseram, mais tarde, que tinham cercado totalmente Chernigov.

Em 3 de março, um ataque aéreo russo foi relatado tendo atingido edifícios residenciais e duas escolas. Cerca de 47 pessoas teriam morrido neste bombardeio.

Em 5 de março, nas cercanias de Chernigov, militares ucranianos derrubaram uma aeronave russa perto de Masany, capturando os dois pilotos.

No dia 6 de março, pela manhã, cerca de 141 assentamentos da região ficaram sem energia elétrica. Os ataques continuaram enquanto a Força Aérea Russa lançava bombas pesadas em edifícios residenciais destinados a fortificações. A cidade recebeu ajuda humanitária (alimentos, remédios e outros mantimentos) e, devido à ameaça de bombardeio, os caminhões foram imediatamente descarregados.

Em 10 de março, o prefeito Vladyslav Atroshenko disse que as forças russas haviam completado o cerco de Chernigov, acrescentando que a cidade estava completamente isolada e que a infraestrutura crítica para seus 300 000 moradores estava falhando rapidamente, pois a infraestrutura civil local sofria repetidos bombardeios.

Entre 11 e 13 de março, Chernigov foi entensamente bombardeada pelos russos, incluindo o estádio de futebol local, um complexo de hotel, um dormitório e um prédio da universidade politécnica local.

Em 25 de março, as autoridades ucranianas disseram na sexta-feira que as forças russas cortaram a cidade de Chernihiv, no norte, depois de destruir uma ponte no sul, enquanto as tentativas do exército russo de cercar totalmente a cidade não tiveram sucesso.

Em 31 de março, o exército ucraniano recuperou o controle da Rodovia M01 que conectava Chernigov com a capital Kiev, rompendo em definitivo o cerco russo. O prefeito relatou a primeira noite tranquila desde o início da guerra. Em 1 de abril, autoridades ucranianas relataram que as forças russas estavam em retirada por toda a região de Chernigov.

Em 2 de abril, o exército ucraniano reconquistou a vila de Shestovytsia, logo após terem conquistado a estratégica vila de Sloboda.

Em 4 de abril, forças ucranianas reconquistaram as vilas de Kolychivka, Yagidne e Ivanivka, com o governador Chaus afirmando que os militares russos haviam abandonado o Oblast de Chernihiv, mas que haviam plantado minas terrestres em muitas áreas.

Chernigov
Conflitos em 2022
2022 na Ucrânia
2022 na Rússia
Guerras envolvendo a Ucrânia
Guerras envolvendo a Rússia
Batalhas da invasão da Ucrânia pela Rússia em 2022

Batalha de Chernigov


El Parque Nacional de los Volcanes ;  se encuentra en el noroeste del país africano de Ruanda y bordea el Parque Nacional Virunga, en la República Democrática del Congo, y el Parque Nacional del Gorila Mgahinga, en Uganda. El parque nacional es conocido como un refugio para los gorilas de montaña. Alberga cinco de los ocho volcanes de la Cordillera de Virunga (Karisimbi, Bisoke, Muhabura, Gahinga y Sabyinyo), que están cubiertos de bosques y de bambú.

El parque fue creado por primera vez en 1925, como una pequeña área delimitada por Karisimbi, Visoke y Mikeno, destinada a proteger a los gorilas de los cazadores furtivos. Fue el primer parque nacional que se creó en África y la base de la zoóloga Dian Fossey.

Posteriormente, en 1929, los límites del parque se ampliaron en Ruanda y en el Congo Belga, para formar el Parque Nacional Albert, una enorme área de 8.090 kilómetros cuadrados, a cargo de las autoridades coloniales belgas que gobernaban ambas colonias.

Véase también
Geografía de Ruanda
Geografía de África

Referencias

Enlaces externos

Volcanes
Volcanes de Ruanda
Áreas protegidas establecidas en 1925
Ruanda en 1925

Parque nacional de los Volcanes (Ruanda)


La Rambla može značiti:

 španjolski izraz za šetnicu (esplanadu);
 arapska riječ za povremenu tekućicu u pustinji (vadi);
 La Rambla (Barcelona), ulica u Barceloni;
 La Rambla (Córdoba), općina u Córdobi;
 La Rambla (Montevideo), šetnica u Montevideu.

La Rambla


Francuski ljulj (visoka ovsenica, visoka pahovka, lat. Arrhenatherum elatius), trajnica iz porodice travovki klasificirana subtribusu Aveninae i rodu ovsenica ili pahovka. Raširena je po Europi i središnjoj i zapadnoj Aziji i sjevernoj Africi (Alžir); raste i u Hrvatskoj.

Hemikriptofit dubokog i razvijenog korijena uspravnih, glatkih, sjajnih i člankovitih vlati, koji naraste do 120 cm. visine. Plod je pšeno.

Sije se kao krmna biljka. Udomaćio se i u Sjevernoj Americi i Australiji.

Izvori

Aveninae

Francuski ljulj


René de Planhol (27 juin 1889 - 15 octobre 1940) est un journaliste et critique littéraire français.

Biographie
Pendant la première guerre mondiale, René de Planhol est avocat devant les conseils de guerre. Il défend l'action de la justice militaire dans La Justice aux armées. Chronique d'un conseil de guerre au front (1915-1916), publié en 1917.

Il est le directeur du journal La Nouvelle Lanterne qui publie 93 numéros entre 1927 à 1937. Ce périodique pamphlétaire se place dans l'héritage d'Henri Rochefort. En 1929, il attaque la prétention du roman populaire à supplanter la littérature classique.

Durant les années 30, il dénonce la décadence de la société française dans son ouvrage Le monde à l'envers.

Notes et références

Critique littéraire français

René de Planhol


Mazagran se poate referi la:
 Mazagran - un fel de pahar utilizat de obicei pentru cafea
 Mazagran - o comună din provincia Mostaganem, Algeria
 Mazagran -  o băutură răcoritoare dulce pe bază de cafea care își are originea în Algeria

Mazagran (dezambiguizare)


Frikorps Danmark I-III er en dansk propagandafilm fra 1942 med ukendt instruktør.

Handling
En hvervefilm for Frikorps Danmark præsenteret af Landskontoret for Folkeoplysning - 'Et historisk dokument optaget på foranledning af korpsets kommandør, Obersturmbannführer Chr. Fr. von Schalburg'. Man følger frikorpset fra hvervekontoret i København til uddannelsen i Tyskland: hverdagssysler, tandlægebesøg, under træning, manøvre, de forskellige korps (pionerer, efterretningskorps), så til fronten, voldsomme kampscener og lig i grøfter, og så hjem til modtagelsen i København via Gedser-Rostock. Fritz Clausen taler, korpset marcherer gennem byen, og så af sted til fronten igen.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1942

Danmark under 2. verdenskrig
Propagandafilm fra Danmark

Frikorps Danmark I-III


Spectacolul spectacolelor este un film românesc din 1980 regizat de Ion Moscu. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Amza Pellea, Anda Călugăreanu.

Prezentare

Distribuție
Distribuția filmului este alcătuită din:

Primire
Filmul a fost vizionat de 1.083.601 spectatori în cinematografele din România, după cum atestă o situație a numărului de spectatori înregistrat de filmele românești de la data premierei și până la data de 31 decembrie 2014 alcătuită de Centrul Național al Cinematografiei.

Note

Legături externe

Vezi și
 1980 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 1980

Spectacolul spectacolelor


An Masdevallia amanda in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Heinrich Gustav Reichenbach ngan Josef Ritter von Rawicz Warszewicz. An Masdevallia amanda in nahilalakip ha genus nga Masdevallia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Image gallery

Masdevallia

Masdevallia amanda


Vaccinul antirabic este un vaccin folosit la prevenirea rabiei. Există câteva opțiuni care sunt atât sigure cât și eficiente. Acestea pot fi utilizate la prevenirea rabiei înainte și, pentru o perioadă de timp, după expunerea la virus cum ar fi o mușcătură de câine, vulpe sau liliac. După trei doze, imunitatea dezvoltată va fi de lungă durată. Vaccinul se face de obicei sub formă de injecție în piele sau în mușchi. Atât vaccinarea cât și imunoglobulina rabică sunt folosite după expunere. Este recomandată vaccinarea înainte de expunere a tuturor persoanelor care au un risc mai mare de expunere. Vaccinele au efect atât în oameni cât și în alte animale. Imunizarea câinilor este o metodă foarte efficientă de a preveni boala la oameni.

Acestea pot fi utilizate în condiții de siguranță pentru toate grupele de vârstă. Înroșirea și durerea pe o perioadă scurtă de timp la locul injectării poate apărea în circa 35-40% din cazuri. Între 5 și 15% dintre persoanele injectate cu vaccinul se pot prezenta cu febră, dureri de cap, sau greață. După expunerea la rabie, nu există nicio contraindicație în ceea ce privește utilizarea vaccinului. Majoritatea vaccinelor nu conțin thimerosal. Vaccinurile create din țesut nervos sunt utilizate în câteva țări, în mare parte în Asia și America Latină, însă sunt mai puțin eficiente și prezintă mai multe efecte secundare. Așadar, utilizarea acelor vaccinuri nu este recomandată de către Organizația Mondială a Sănătății.

La nivel mondial au fost vaccinate milioane de persoane și se estimează că acest lucru salvează mai bine de 250 000 de oameni pe an. Acest vaccin se află pe Lista medicamentelor esențiale ale Organizației Mondiale a Sănătății, cel mai important medicament recomandat pentru un sistem de sănătate. Costul pentru un curs de tratament în 2014 se afla între 44 și 78 USD. În Statele Unite un set de vaccin antirabic poate ajunge la mai bine de 750 USD.

Referințe

Rabie
Medicamente esențiale listate de OMS

Vaccin antirabic


Rima ist ein weiblicher Vorname.

Herkunft und Bedeutung
In der litauischen Sprache wird er abgeleitet von rimti und bedeutet "die Ernsthafte". Die männliche Form ist hier Rimas. Im Litauischen wird das i kurz ausgesprochen.

Daneben ist er (mit langem i) im arabischen Sprachraum geläufig, die Bedeutung ist "Gazelle".

Das Friesische kennt diesen Namen ebenfalls.

Personen
 Rima Ažubalytė (* 1974), litauische  Strafverfahrensrechtlerin, Dekanin der Rechtsfakultät der Mykolo Romerio universitetas (MRU)
 Rima Baškienė (* 1960), litauische Politikerin, Seimas-Vizepräsidentin
 Rima Fakih (* 1985) ist eine libanesisch-amerikanische Schönheitskönigin und Gewinnerin der Miss USA 2010.

Einzelnachweise

Weiblicher Vorname
Litauischer Vorname

Rima (Vorname)


FK Montana (bugarski: Футболен Клуб "Монтана") je nogometni klub iz Montane, grada na sjeverozapadu Bugarske. Osnovan je 20. ožujka 1921. godine kada se nekoliko amaterskih nogometnih klubova i sportskih organizacija u gradu odlučilo ujediniti u jedan klub. Trenutno se natječe u drugoj bugarskoj ligi, drugom najvišem rangu bugarskog nogometa. Domaće utakmice igraju na stadionu Ogosta, koji može primiti 14.554 gledatelja. Najveći doseg u klupskoj povijesti je igranje u finalu bugarskog kupa u 2016. godini.

Vanjske poveznice
Službene stranice

Bugarski nogometni klubovi

FK Montana


An Tillandsia borinquensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Cedeño-mald. ngan George Richardson Proctor. An Tillandsia borinquensis in nahilalakip ha genus nga Tillandsia, ngan familia nga Bromeliaceae.

Mabibilngan ini ha Puerto Rico. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Tillandsia

Tillandsia borinquensis


Estadio Viera Uruguay'ın başkenti Montevideo'da 1933 yılında çok amaçlı olarak inşa edilen bir stadyum

Çoğunlukla futbol müsabakalarının yapıldığı stadyum, 12.000 seyirci kapasitelidir.

Viera
Montevideo'da spor

Viera Stadyumu


The Midnighters waren eine US-amerikanische R&B-Band aus Detroit, Michigan, die in den 1950ern und anfangs der 1960er eine Reihe von Hits hatten. Bekannt sind sie vor allem als die Band von Hank Ballard ("Hank Ballard & The Midnighters") und durch ihren Titel The Twist (1958 Originalaufnahme der Midnighters, 1960 ein Hit für Chubby Checker).

Geschichte
Die Midnighters entstanden 1952 als "The Royals". Die ursprünglichen Mitglieder waren Alonzo Tucker, Henry Booth, Charles Sutton, Lawson Smith und Sonny Woods. 1953 kam Hank Ballard für Smith. Sie wurden von Johnny Otis entdeckt, der ihr Manager wurde. Für King Records machten sie im gleichen Jahr ihre ersten Aufnahmen. Mit Get It, geschrieben von Ballard, hatten sie ihren ersten Hit.

1954 änderten sie ihren Namen in "The Midnighters", da "The Royals" zu Verwechslungen mit den "5" Royales führen konnte. Die Midnighters hatten bis 1955 eine Hitserie, danach folgte eine Periode ohne größere Erfolge. King setzte nun auf James Brown, der die Midnighters zu seinen Vorbildern zählte. Die Besetzung der Midnighters durchlief etliche Wechsel.

1959 erschien dann mit Teardrops On Her Letter ihr erster Hit seit 1955. Sie traten nun als "Hank Ballard & The Midnighters" auf. Die Rückseite von Teardrops On Her Letter war The Twist, das 1960 als A-Seite neu veröffentlicht wurde und im gleichen Jahr ein weltweiter Hit für Chubby Checker wurde.

Danach hatten die Midnighters noch einige Titel in den Charts, doch der Erfolg ließ nach. Mitte der 1960er löste sich die Gruppe auf. Eine Neuauflage der Midnighters war zeitweilig mit der James Brown Revue auf Tour.

1999 wurden "Hank Ballard & The Midnighters" in die Vocal Group Hall of Fame aufgenommen. 2012 wurden die "Midnighters" in die Rock and Roll Hall of Fame aufgenommen, nachdem Hank Ballard bereits 1990 aufgenommen worden war.

Diskografie

Weblinks

 The Midnighters auf den Webseiten der Rock and Roll Hall of Fame (englisch)
 Hank Ballard & The Midnighters auf den Seiten der Vocal Group Hall Of Fame (englisch)
 The Midnighters auf Anglefire (englisch)
 Hank Ballard & The Midnighters auf The History of Rock 'n' Roll (englisch)
 Hank Ballard & The Midnighters auf The Houndblog (englisch)

Einzelnachweise

Doo-Wop-Gruppe
Rhythm-and-Blues-Band
US-amerikanische Band

The Midnighters


The blossom-headed parakeet (Psittacula roseata) is a parrot in the family Psittaculidae.

Taxonomy
Two subspecies are recognised:
 P. r. roseata Biswas, 1951 – West Bengal (India) to Bangladesh
 P. r. juneae Biswas, 1951 – northeast India and north Myanmar to Indochina

Description

Himalayapsitta roseata  is a lime-green parrot,  long with a tail up to . The male's head is pink becoming pale blue on the back of the crown, nape and cheeks. There is a narrow black neck collar and a black chin stripe. There is a red shoulder patch and the rump and tail are bluish-green, the latter tipped yellow. The upper mandible is yellow, and the lower mandible is dark. The female has a pale grey head and lacks the black neck collar and chin stripe patch. The lower mandible is pale. Immature birds have a green head and a grey chin.  Both mandibles are yellowish and there is no red shoulder patch. The different head colour and the yellow tip to the tail distinguish this species from the similar plum-headed parakeet (H. cyanocephala).

Distribution and habitat

This species is a resident breeder in Eastern Bangladesh, Bhutan, Northeast India and Nepal, eastwards into South-east Asia (Cambodia, Laos, Myanmar, Thailand and Viet Nam) and also China. Blossom-headed parakeet inhabits lowland and foothill open forests and forest edges.

Behaviour and ecology
Blossom-headed parakeet nests in holes in trees, laying 4-5 white eggs. It undergoes local movements, driven mainly by the availability of the fruit and blossoms which make up its diet. It is a gregarious and noisy species with range of raucous calls.

Bibliography
Grimmett, Inskipp y Inskipp, Birds of India ISBN 0-691-04910-6
Josep del Hoyo, Andrew Elliott, Jordi Sargatal (Hrsg.): Handbook of the Birds of the World. Volume 4: Sandgrouse to Cuckoos. Lynx Edicions, Barcelona, 1997. ISBN 8487334229
Joseph Michael Forshaw: Parrots of the World - An Identification Guide. Princeton University Press, Princeton 2006, ISBN 978-0-691-09251-5.

External links
 Ouseaux
 Tutto pappagalli

References
 Birds of India by Grimmett, Inskipp and Inskipp,

blossom-headed parakeet
Parrots of Asia
Birds of Northeast India
Birds of Southeast Asia
blossom-headed parakeet
blossom-headed parakeet

Blossom-headed parakeet


දරමිටිපොල ධම්මරක්ඛිත මහානාහිමි වයඹ පළාතේ  කුරුණෑගල දිස්ත්‍රික්කයේ හිරියාල හත්පත්තුවේ හැටහය කෝරළයේ ඉබ්බාගමුව ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසයේ "දරමිටිපොල"නම් ග්‍රාමවරයෙහි මුන්වහන්සේ උපත ලැබිය.  ශ්‍රී රංග බමුණු මුදියන්සේ මුන්වහන්සේගේ ගිහිනමයි.

ක්‍රි.ව. 1774 දී  අතිගෞරවාර්හ මැදවල මහානායක ස්වාමීන්ද්‍රයන් වහන්සේ වයෝවෘද්ධ භාවයෙන් සිටි නිසා උන්වහන්සේ ඉල්ලා අස්වීමෙන් අනතුරුව එම මහ පදවියට පත් මුන්වහන්සේ බෝධිසත්ත්වගුණෝපේත සරණංකර සංඝරාජ මාහිමියාණන් වහන්සේගේ ද්විතීය ශිෂ්‍යවරයන් වහන්සේ වශයෙන් සලකනු ලැබේ. මේ මහෝත්තමයාණන් වහන්සේ වර්ෂ1774 සිට වර්ෂ1787 දක්වා පුරා තෙළෙස්වසක් මහානාහිමි ධුරය දැරූහ.

කඳුලව මැදිරිය රජමහ විහාරයෙහි දීර්ඝ කාලයක් වැඩවුසූ මුන්වහන්සේ ව්‍යක්ත ධර්මධර භික්ෂූන් වහන්සේ නමක් වශයෙන්ද,පුස්කොළ ලේඛනයෙහි අතිසමර්ථවූ  මුන්වහන්සේ  කෙරෙහි මහත්සේ ප්‍රසාදයට පත් සෙංකඩගල රජපැමිණි කීර්ති ශ්‍රී රාජසිංහ මහරාජෝත්තමයාණන් වහන්සේ විසින් දොළුකන්ද පාමුල වරාවල රජමහ විහාරය කරවා එම විහාරයට රන් හා අවශේෂ වටිනා ලෝහයෙන් කරවූ ප්‍රතිමා වහන්සේ නමක් ද නොයෙක් ගම්වර ද පූජාකළ බවට වරාවල සන්නස දෙස්දෙයි.එමෙන්ම රජු විසින් නොයෙක් ත්‍රිපිටක ධර්මය ලියවූ පුස්කොළ පොත් පෙට්ටගමක් සෙංකඩගල මහවාසලෙහි සිට මහත් පුදපෙළහරින් යුතුව වැඩමකරවා දරමිටිපොළ මහ නා හිමියන් වෙත සාදරයෙන් පූජාකොට තිබේ.

ඉහත කී කඳුලව මැදිරිය රජමහ විහාරය,කඳුලව ඉහළ රජමහ විහාරය,මල්වතු විහාරයේ දරමිටිපොල පන්සල,යථෝක්ත වරාවල රජමහ විහාරය හා ලුණුකඩවැල්ල රජමහ විහාරය ආදී විහාරස්ථානයන්හි කටුකොහොල් හරවා සංවර්ධනය කරවූ එමෙන් මුන්වහන්සේ යටතේ පාලනය වූ විහාරස්ථානයන්ය.

තව ද ඉහත කී වරාවල විහාරයේ "ධර්මරක්ෂිත"නමින් පරිවේණස්ථානයක් අරඹා නොයෙක් ධර්ම ශාස්ත්‍රයන්හි තෙර පත් සැටක් පමණ වූ ශිෂ්‍යපුත්‍රයන් වහන්සේලා ගොඩනැංවීමෙහි සාරඵලය වූයේ ඉන් නිසා සත්කෝරලයේ හා හිරියාල හත් පත්තුවෙහි අනුබද්ධ විහාරස්ථානයන්හි සංඝපරම්පරා විහිදීයෑමයි.එමෙන්ම අපේ මල්වතු මහා විහාරයෙන් මුන්වහන්සේ වෙත ඉහළ දොළොස්පත්තුවේ ප්‍රධාන සංඝනායක පදවියට පත්කිරීම ද කැපී පෙනෙනුයේ උන්වහන්සේ යථෝක්ත ඨානාන්තරප්‍රාප්ත පළමු යතීන්ද්‍රයාණන් වහන්සේ වූ හෙයිනි.

එපමණකුදු නොව රංගම අමාත්‍යවරයා විසින් වරාවල විහාරයේ කරවූ උපෝසථාගාරයේදී බෝධිසත්ත්වගුණෝපේත වැලිවිට අසරණ සරණ සරණංකර සංඝරාජෝත්තමයාණන් වහන්සේගේ මුලිකත්වයෙන් සිදුකළ උපසම්පදා විනයකර්මයක් පිළිබඳව වරාවල ඓතිහාසික තල්පත් සාක්ෂ්‍ය දරයි.මුන්වහන්සේ ක්‍රිස්තුවර්ෂ 1787 දී අපවත් වී වදාළහ.

මුන්වහන්සේගේ ප්‍රධාන ශිෂ්‍යවර වහන්සේලා

කඳුලව බැබිලේ රතනපාල තෙරුන් වහන්සේ(කඳුලව මැදිරිය රජමහ විහාරය)
කටුපොත අනුනායක හිමි (වරාවල රජමහ විහාරය  පෙරියකඩු ඒකද්වාරික රජමහ විහාරය)
තලවින්නේ උන්නාන්සේ
වල්පොල සිද්ධාර්ථ හිමි (පොල්ගොල්ල පිංගල්පොත්ත රජමහ විහාරය )
බෝවල උන්නාන්සේ
පහලවත්තේ උන්නාන්සේ
දළදාගම උන්නාන්සේ
තිස්සව උන්නාන්සේ
කනුමුල්ලේ ධම්මානන්ද හිමි
බොරවැවේ ධම්මපාල අනු නායක හිමි (නියඳවනේ රජමහ විහාරය/බාඔරුව යාම්ලෙන රජමහ විහාරය)
ගම්මුල්ලේ රතනපාල හිමි
වේපත ඉර හිමි

දරමිටිපොල ධම්මරක්ඛිත හිමි


Mercantile Credit Centenary Trophy je bilo nogometno natjecanje u Engleskoj održanog početkom sezone 1988./89.
Natjecanje je organizirala Football League u povodu svoje stogodišnjice (također je 1988. igran i eshibicijski turnir Football League Centenary Tournament na Wembleyu).
Sudjelovalo je prvih osam klubova iz First division u sezoni 1987./88. Natjecanje je osvojio Arsenal.

Sudionici

Rezultati

Poveznice
 FA Premier liga
 FA kup
 Liga kup
 Full Members Cup
 Football League Super Cup

Izvori
 footballdatabase.eu,  	Mercantile Credit Centenary Trophy 1988, pristupljeno 24. studenog 2016.
 toon1892.com, Newcastle United - sezona 1988./89.,  pristupljeno 24. studenog 2016.
 evertonresults.com Everton -  sezona 1988./89.,  pristupljeno 24. studenog 2016.

Nogometni kupovi u Engleskoj

Mercantile Credit Centenary Trophy


La fosfoglicerato mutasa (PGAM) () es una enzima isomerasa que cataliza la octava etapa de la glicólisis. Cataliza la transferencia interna de un grupo fosfato desde el carbono C-3 al carbono C-2 que resulta en la conversión de 3-fosfoglicerato a 2-fosfoglicerato a través del compuesto intermedio 2,3-bisfosfoglicerato. La reacción implica a dos grupos fosfato diferentes, es decir el grupo fosfato final del 2-fosfoglicerato no es el mismo que el grupo fosfato inicial del 3-fosfoglicerato.

Mecanismo de reacción

En el estado inicial de la enzima, el sitio activo contiene un complejo fosfohistidina formado por la fosforilación de un residuo específico de histidina. Cuando el 3-fosfoglicerato entra en el sitio activo, el complejo fosfohistidina se posiciona para facilitar la transferencia del grupo fosfato desde la enzima al carbono 2 del fosfoglicerato formándose así el compuesto intermedio 2,3-bisfosfoglicerato. La defosforilación del residuo de histidina efectúa un cambio alostérico local en la configuración de la enzima que alinea el grupo fosfato del carbono 3 del bisfosfoglicerato con la histidina del sitio activo de la enzima y facilita la transferencia del grupo fosfato. De esta forma se devuelve a la enzima a su estado inicial fosforilado y se libera el producto 2-fosfoglicerato.

3-fosfoglicerato + PGAM-fosfato  2,3-bisfosfoglicerato + PGAM  2-fosfoglicerato + PGAM-fosfato

Deficiencia

En los humanos, la deficiencia en fosfoglicerato mutasa se presenta como una miopatía metabólica. La disfunción en la actividad de la fosfoglicerato mutasa es una enfermedad genética autosomal recesiva con síntomas entre ligeros y moderados. No es una enfermedad que ponga en peligro la vida y puede ser controlada mediante cambios en el estilo de vida.

Familia de la fosfoglicerato mutasa

La fosfoglicerato mutasa (PGAM) y la bisfosfoglicerato mutasa (BPGM) son ezimas relacionadas estructuralmente que catalizan reacciones de transferencia de grupos fosfato entre los tres átomos de carbono del fosfoglicerato. Las dos enzimas catalizan tres reacciones diferentes, aunque en diferentes proporciones:

 La isomerización del 2-fosfoglicerato a 3-fosfoglicerato mediante el compuesto intermedio 2,3-bisfosfoglicerato.

 La síntesis del 2,3-bisfosglicerato desde el 1,3-bisfosfoglicerato.

 La degradación del 2,3-bisfosfoglicerato a 3-fosfoglicerato (actividad fosfatasa de la bisfosfoglicerato fosfatasa EC 18.104.22.168).

Otra enzima de esta familia es la enzima bifuncional 6-fosfofructo-2-kinasa / fructosa-2,6-bisfosfato 2-fosfatasa (EC 126.96.36.199 y EC 126.96.36.199) (PFK2). La PFK2 cataliza la síntesis y la degradación de la fructosa-2,6-bisfosfato. La PFK2 es una enzima importante en la regulación del metabolismo de carbohidratos en el hígado.  Como PGAM y BPGM, la reacción de la fructosa-2,6-bisfosfato 2-fosfatasa utiliza un intermedio fosfohistidina y el dominio fosfatasa de la PFK2 está estructuralmente relacionado con la PGAM y BPGM.

Enlaces externos

 Wikipedia inglesa.

 ExPASy PROSITE.

EC 5.4.2

Fosfoglicerato mutasa


A Guerra Fria (1953-1962) discute o período dentro da Guerra Fria desde o fim da Guerra da Coreia em 1953 até a crise dos mísseis de Cuba em 1962. Após a morte de Josef Stalin no início de 1953, novos líderes tentaram "desestalinizar" a União Soviética, causando agitação no Bloco do Leste e nos membros do Pacto de Varsóvia. Apesar disso, houve um apaziguamento das tensões internacionais, cuja evidência pode ser vista na assinatura do Tratado do Estado Austríaco que reunificou a Áustria e nos acordos de Genebra que encerraram os combates na Indochina. No entanto, este período de bons acontecimentos foi apenas parcial, com uma corrida armamentista cara continuando durante o período e uma corrida espacial menos alarmante, mas muito cara, ocorrendo entre as duas superpotências também. A adição de países africanos ao palco da Guerra Fria, como a República Democrática do Congo juntando-se aos soviéticos, causou ainda mais inquietação no Ocidente.

Eisenhower e Khrushchev
Quando Harry S. Truman foi sucedido no cargo por Dwight D. Eisenhower como o 34º presidente dos Estados Unidos em 1953, os democratas perderam o controle de duas décadas da presidência dos Estados Unidos. Sob Eisenhower, no entanto, a política de Guerra Fria dos Estados Unidos permaneceu essencialmente inalterada. Enquanto um repensar completo da política externa foi lançado (conhecido como "Projeto Solarium"), a maioria das ideias emergentes (como um "rollback do comunismo" e a libertação da Europa Oriental) foram rapidamente consideradas impraticáveis. Um foco subjacente na contenção do comunismo soviético permaneceu para informar a ampla abordagem da política externa dos EUA.

Embora a transição das presidências de Truman para Eisenhower tenha sido uma transição suave de caráter (de conservador para moderado), a mudança na União Soviética foi imensa. Com a morte de Josef Stalin (que liderou a União Soviética de 1928 até a Grande Guerra Patriótica) em 1953, Georgy Malenkov foi nomeado líder da União Soviética. No entanto, isso durou pouco, pois Nikita Khrushchev logo minou toda a autoridade de Malenkov como primeiro secretário do Partido Comunista da União Soviética e assumiu o controle da própria União Soviética. Malenkov se juntou a um golpe fracassado contra Khrushchev em 1957, após o qual foi enviado ao Cazaquistão.

Durante um período subsequente de liderança coletiva, Khrushchev gradualmente consolidou seu poder. Em um discurso na sessão fechada do XX Congresso do Partido Comunista da União Soviética, em 25 de fevereiro de 1956, o primeiro secretário Nikita Khrushchev chocou seus ouvintes ao denunciar o culto à personalidade de Stalin e os muitos crimes que ocorreram sob a liderança de Stalin. Embora o conteúdo do discurso fosse secreto, vazou para forasteiros, chocando assim tanto os aliados soviéticos quanto os observadores ocidentais. Khrushchev foi posteriormente nomeado primeiro-ministro da União Soviética em março de 1958.

O efeito desse discurso na política soviética foi imenso. Com ele, Khrushchev retirou a legitimidade de seus rivais stalinistas remanescentes de uma só vez, aumentando dramaticamente o poder doméstico do Primeiro Secretário do Partido. Khrushchev seguiu diminuindo as restrições, libertando alguns dissidentes e iniciando políticas econômicas que enfatizavam os bens comerciais em vez de apenas a produção de carvão e aço.

Ver também
História da União Soviética (1953–1964)
História dos Estados Unidos (1945-1964)

Guerra Fria
1953 nas relações internacionais
1954 nas relações internacionais
1955 nas relações internacionais
1956 nas relações internacionais
1957 nas relações internacionais
1958 nas relações internacionais
1959 nas relações internacionais
1960 nas relações internacionais
1961 nas relações internacionais
1962 nas relações internacionais

Guerra Fria (1953–1962)


Haymarket Olayı, 1 Mayıs 1886'da Louisville, Kentucky'de (ABD) başlayan işçi grevleri sonucu 4 Mayıs'ta yine aynı şehirdeki Haymarket Alanında meydana gelen olay.

1886'da Chicago'da toplanan Amerika İşçi Sendikaları Konfederasyonu, 8 saatlik iş günü için 1 Mayıs'ı grev ve 8 saat uygulamasını fiili olarak hayata geçirme günü olarak belirledi.

1 Mayıs 1886'da, grev ve gösterilere yarım milyon işçi katıldı. Irklar arasındaki dayanışma da o gün en yüksek noktaya ulaştı. Louisville, Kentucky'de 6 binden fazla siyah ve beyaz işçi, birlikte yürüdü. O dönemde Louisville'deki parklar, siyahlara kapalıydı. İşçiler, sokaklarda yürüdükten sonra hep birlikte Ulusal Park'a girdi. Her eyalet ve kentte, siyah ve beyaz işçilerin birlikte yaptığı gösteriler, gazeteler tarafından, 'Böylece önyargı duvarı yıkılmış oldu' şeklinde yorumlanmıştı.

Grev ve gösteriler, 1 Mayıs'tan sonra da sürdü. İşçilerin çoğu 3 Mayıs'ta sokaklara çıktılar. McCormick'e ait fabrikadan çıkarılan ve grevde olan işçiler de miting yaptılar. Miting sona ermek üzereyken McCormick fabrika düdüğünü çalarak, içerideki grev kırıcıları dışarı çıkarttı. Grev kırıcıları protesto etmek için bir grup işçi fabrikaya yöneldi. İşçilere ateş eden polis, 4 işçinin ölmesine, onlarcasının yaralanmasına neden oldu.

Bu saldırıyı protesto etmek için 4 Mayıs'ta Haymarket Alanı'nda miting düzenlendi. Miting tam dağılırken, kürsünün önüne, nereden geldiği belli olmayan bir bomba atıldı. Hemen polisin önünde patlayan bomba nedeniyle 7 polis öldü, 69'u ise yaralandı. Yüzlerce işçi asılsız ithamlarla tutuklandı. Tutuklanan işçilerden sekizi yargılanmak üzere seçildi: Albert R. Parsons, August Spies, Samuel J. Fielden, Michael Schwab, Adolph Fischer, George Engel, Louis Lingg ve Oscar Neebe.

Aralarından en gençleri olan Louis Lingg idamından bir gün önce intihar etti.

1889'da toplanan İkinci Enternasyonal'de Fransız bir işçi temsilcisinin önerisiyle 1 Mayıs gününün tüm dünyada Birlik, Mücadele ve Dayanışma Günü olarak kutlanmasına karar verildi.

Kaynakça

Dış bağlantılar

 İşgünü mücadelesinin tarihi başlıklı makale

Haymarket Olayı


بلدية ريلليو , هي بلدية تقع في مقاطعة اليكانتي. جنوب شرق إسبانيا. يبلغ عدد سكانها 1.046 نسمة.

مراجع

أماكن مأهولة في مقاطعة لقنت
بلديات لقنت

ريلليو


Nancy Leigh DeMoss es una autora y predicadora cristiana estadounidense. A la vez es anfitriona de los programas de radio Revive Our Hearts ("Aviva Nuestros Corazones") y Seeking Him ("Buscándole"). Nancy Leigh DeMoss nació del matrimonio de Nancy y Arthur De Moss, quienes juntos formaron un sólido hogar cristiano. A una temprana edad, ella rindió su vida a Cristo y a su llamado al servicio de tiempo completo.

Biografía
Nancy Leigh DeMoss nació en el seno de una familia cristiana dedicada a la evangelización del mundo. Se convierte al cristianismo a temprana edad y se dedica a la obra de Dios a tiempo completo. Se graduó de la Universidad del Sur de California.

Ministerio
Luego de su graduación, con un título en interpretación de piano, Nancy se convierte en la Directora del Ministerio de Niños de Primaria en la Thomas Road Baptist Church, en Lynchburg, Virginia. A partir del año 1980, ha estado sirviendo como parte del personal de Life Action Ministries, un ministerio de avivamiento ubicado en Buchanan, Michigan. Fue Directora del Ministerio de Mujeres y editora de la revista Spirit of Revival ("Espíritu de Avivamiento") hasta el año 2001. Ha compartido su interés en el avivamiento personal y corporativo en conferencias y retiros por más de 20 años.<ref>Nancy Leigh DeMoss. Christian Book Previews. Consultado el 18 de octubre de 2011.</ref> Nancy se ha destacado por encabezar un movimiento, Mujer Verdadera, que busca rescatar la feminidad de acuerdo con la Palabra de Dios, a través de Aviva Nuestros Corazones, un ministerio de Life Action. Su amor por la Biblia, y la gracia con la que comparte la Palabra a través de la página web de Aviva Nuestros Corazones, inspira a cualquier persona en necesidad a llenarse de Cristo y de sus enseñanzas. Nancy se ha destacado en la radio, en la realización de conferencias de Aviva Nuestros Corazones, "True Woman" en Indianapolis y República Dominicana, así como también, por medio de más de quince libros de su autoría. Se casó con el escritor cristiano, Robert Wolgemuth el 14 de noviembre de 2015, por tal motivo cambió su nombre a Nancy De Moss Wolgemuth.

 Libros
Nancy es autora de unos 14 libros, incluyendo los siguientes:

 Atrévete a ser una mujer conforme al plan de Dios (Portavoz)
 La gratitud y el perdón (Portavoz)
 Mentiras que las jóvenes creen y la Verdad que las hace libres (Portavoz; coautora Danna Gresh)
 Quebrantamiento: El corazón avivado por Dios (Portavoz)
 Sea agradecido'' (Portavoz)

Referencias

Enlaces externos
 Life Action Ministries
 ¿Quién es Nancy Leigh DeMoss?

Escritores cristianos
Escritoras de Estados Unidos
Oradores motivacionales

Nancy Leigh DeMoss


An Pterostylis vitrea in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni David Lloyd Jones, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Bostock. An Pterostylis vitrea in nahilalakip ha genus nga Pterostylis, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Queensland. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Pterostylis

Pterostylis vitrea


Rudolf Markušić (Zagreb, 4. veljače 1911. – Lepoglava, 11. lipnja 1946.), hrvatski atletičar. Natjecao se za Kraljevinu Jugoslaviju.

Natjecao se na Olimpijskim igrama 1936. u bacanju koplja. Nastupio je u prednatjecanju.

Bio je član varaždinske Slavije te zagrebačkih HAŠK-a i Concordije.

Izvori

Hrvatski bacači koplja

Rudolf Markušić


El Alma Joven III  es el tercer álbum de estudio del compositor mexicano Juan Gabriel. También es el tercero de la trilogía debutante del cantautor. A diferencia de los primeros dos álbumes grabados y materializados en México, que junto a este conforman la trilogía, su compañía discográfica decidió trabajar el disco completamente en París, Francia, tras el éxito de su cálido debut y de su antecesor, acompañado de la orquesta de Paul Mauriat, de Jean Poll como arreglista y director en todos los temas y siendo músico de cabecera de Mauriat, y de Mireille Mathieu siendo corista en las canciones.  El sonido es totalmente fresco y distinto al de las dos primeras entregas.

El álbum fue lanzado exactamente 2 años después de la publicación del disco debut del artista.

Versiones en otros idiomas
El tema «No quiero» fue grabado más adelante en portugués. Esta versión se incluyó tanto en el álbum Debo hacerlo de 1987 como en el recopilatorio 25 aniversario. Solos, duetos y versiones especiales de 1996, titulado como «Toma, Te Don la Vida».

Lista de canciones
Todas las canciones compuestas por Alberto Aguilera Valadez.

Personal
 Alberto Aguilera Valadez - voz y composición.

 Paul Mauriat - director de orquesta.

 Jean Poll - arreglos y dirección en todos los temas; músico de cabecera.

 Mireille Mathieu - voz rítmica y coros.

 Hermanos Zavala (sin acreditar) - coros.

Charts

Posicionamiento en listas

Sencillos

Enlaces externos
El Alma Joven III en Spotify.
Ficha de El Alma Joven III en Discogs.

Referencias

Álbumes de 1973
Álbumes de Juan Gabriel

El alma joven III


Biserica reformată din Zalău este un monument istoric din municipiul Zalău.

Istoric
Biserica actuală a fost construită la începutul secolului al XX-lea pe locul bisericii romano-catolice medievale cu hramul Sfântul Mihail.

Note

Monumente istorice din județul Sălaj
Biserici reformate din județul Sălaj
Biserici din secolul al XX-lea din România
Zalău
Biserici cu hramul Sfântul Mihail

Biserica reformată din Zalău


مشروع أبولو-سويوز التجريبي (يوليو 1975)   يقوم على الالتحام بين وحدة القيادة لبرنامج أبولو و مركبة سويوز السوفيتية في مدار حول الأرض. هو أول مشروع فضائي مشترك بين الولايات المتحدة والاتحاد السوفيتي، و كان هذا المشروع هو الأخير لبرنامج أبولو و آخر بعثة مأهولة لناسا قبل استخدام مكوك الفضاء في أبريل 1981

على الرغم من أن المشروع شمل تجارب علمية عديدة (بما في ذلك دراسة كسوف الشمس و التقاط صور للهالة الشمسية)، وقدم معلومات هندسية مفيدة التي من شأنها أن تمهد لبرنامج محطة الفضاء مير، إلا أن المهمة جاءت رمزية، حيث كان ينظر إليها رمزاً لسياسة الانفراج (الاسترخاء أو تخفيف) بين الولايات المتحدة و الاتحاد السوفيتي لوضع حد للتوتر في سباق الفضاء.

نظرة تاريخية
كان الغرض والمحفز لمشروع أبوللو سويوز هو الانفراج السياسي بين القوتين العظميين في الحرب الباردة، الولايات المتحدة والاتحاد السوفياتي. قبل هذه المهمة، ظل التوتر عاليًا بين البلدين بينما كانت الولايات المتحدة منخرطة في حرب فيتنام. في تلك الأثناء، كانت الصحافة السوفيتية تنتقد بشدة مهمات أبوللو الفضائية، إذ طبعت عبارة «التدخل العسكري للولايات المتحدة ودمى سايغون في لاوس هو دوس وقح على القانون الدولي» على صورة لإطلاق مهمة أبوللو 14 عام 1971. على الرغم من أن الزعيم السوفيتي نيكيتا خروتشوف جعل سياسة الاتحاد السوفييتي للانفراج رسميةً في عام 1956 في المؤتمر العشرين للحزب الاتحاد السوفييتي الشيوعي، فقد استمر الصراع بين البلدين.

بعد الرحلة المدارية التي قام بها جون جلين عام 1962، أدى تبادل للرسائل بين الرئيس جون كينيدي ورئيس الاتحاد السوفيتي نيكيتا خروتشوف إلى سلسلة من المناقشات بقيادة نائب مدير ناسا هيو درايدن والعالم السوفيتي أناتولي بلاغرافرافوف. أدت محادثاتهما عام 1962 إلى اتفاق درايدن بلاغونرافوف، الذي أصبح رسميًا في أكتوبر من ذلك العام، في نفس الوقت الذي كان فيه البلدان في خضم أزمة الصواريخ الكوبية. أُعلن عن الاتفاقية رسميًا في الأمم المتحدة في 5 ديسمبر 1962. دعت الاتفاقية إلى التعاون في تبادل بيانات الأقمار الصناعية الخاصة بالطقس، ودراسة المجال المغناطيسي للأرض، والتتبع المشترك لقمر المنطاد الصناعي إيكو 2 التابع لناسا. لسوء الحظ، مع اشتداد المنافسة بين الدولتين في الفضاء، انتهت الجهود المبذولة لتحقيق المزيد من التعاون في تلك المرحلة.

بسبب العلاقات المتوترة، كان التعاون الفضائي بين الولايات المتحدة والاتحاد السوفياتي غير محتمل في أوائل السبعينيات. في 7 يونيو 1971، أطلق الاتحاد السوفييتي أول محطة فضائية مدارية مأهولة، ساليوت 1. قبل عدة أشهر من ذلك، أطلقت الولايات المتحدة مهمة أبوللو 14، التي كانت ثالث مهمة فضائية مأهولة للهبوط على القمر. قدم كل جانب تغطيةً صغيرة لإنجازات الآخر.

انتقد الجانبان هندسة الطرف الآخر بشدة. صُممت المركبات الفضائية السوفيتية لتكون ذاتية التحكم؛ فقد كان كل من لوناخود 1 ولونا 16 مسبارين قمريين غير مأهولين، وصُممت جميع مركبات سويوز لتقليل أخطار الأخطاء البشرية من خلال تقليل التحكم اليدوي المُتاح لرواد الفضاء أثناء الرحلات الفضائية. على النقيض من ذلك، صُممت مركبات أبوللو ليتحكم بها البشر وتطلبت رواد فضاء مدربين تدريبًا عاليًا. انتقد الاتحاد السوفيتي مركبات أبوللو الفضائية باعتبارها «معقدة للغاية وخطيرة».

كان لدى الأمريكيين أيضًا مخاوفهم الخاصة بشأن المركبات الفضائية السوفيتية. انتقد كريستوفر سي. كرافت، مدير مركز جونسون للفضاء، تصميم مركبة سويوز الفضائية قائلًا: «نحن نعتمد في ناسا على المكونات الزائدة - إذا فشلت إحدى الأدوات أثناء الرحلة، يمكن للطاقم استخدام غيرها لمحاولة مواصلة المهمة. مع ذلك، صُمم كل مكون في سويوز ليكون له وظيفة مُحددة؛ إذا فشل أحدها، سيتوجب على رواد الفضاء الهبوط في أسرع وقت ممكن. اعتمدت مركبة أبوللو أيضًا على قيادة رواد الفضاء إلى حد أكبر بكثير من سويوز». قام المهندسون الأمريكيون والسوفييت بتسوية خلافاتهم عن طريق الاتفاق على إرساء مركبة فضائية أمريكية وسوفيتية في اجتماعات حصلت بين يونيو وديسمبر 1971 في هيوستن وموسكو، بما في ذلك تصميم بيل كريسى لنظام الارتباط الخارجي الخنثوي (إيه بّي إيه إس) بين المركبتين ما يحول دون كون إحداها فعالةً والأخرى غير فعالة.

معرض صور

مراجع

طالع أيضاً
 برنامج شاتل-مير

الاتحاد السوفيتي في 1975
أحداث يوليو 1975
أليكسي ليونوف
العلاقات السوفيتية الأمريكية
توماس ستافورد
ديك سلايتون
علاقات دولية في 1975
مركبات فضائية أطلقت عام 1975
مهام سايوز المأهولة

مشروع أبولو-سايوز التجريبي


Ani Schnarch (; ) este o violonistă română de origine israeliano-britanică. În prezent ește profesoară la Royal College of Music din Londra. Este câștigătoare a premiilor Mozart Memorial (Anglia) și Francois Shapira (Israel).

Cariera
Schnarch s-a născut în București și a început să cânte la vârsta de șapte ani.

În 1974 s-a mutat în Israel și și-a continuat studiile cu profesorul Felix Andrievsky în școli de muzică cum ar fi Universitatea din Tel Aviv, Academia de Muzică Samuel Rubin și Colegiul Regal de Muzică. Este cunoscută pentru interpretarea operei Bartók la concertele din  și respectiv, .

Ea apare, de asemenea, pe posturile publice de televiziune și de internet din Marea Britanie, Statele Unite ale Americii, Austria, Franța, Germania, Norvegia, România natală și Israel.

Anterior, ea a apărut cu orchestre israeliene precum Filarmonica Israeliană, Simphony Jerusalem și orchestre de cameră precum Haifa Symphony și Israel Simfonietta. A cântat, de asemenea, cu orchestre spaniole cum ar fi Malaga și Sevilla symphonies, precum și cu London Mozart Players și Oslo Philharmonic. Ani Schnarch a participat la diferite festivaluri de muzică din Bergen, Bowdoin, Lake District și  la care a interpretat pe o vioară din 1745 a lutierului .

Note

Violoniști israelieni
Violoniști englezi
Israelieni de origine româno-evreiască
Oameni în viață
Bucureșteni
Evrei români
Români emigrați
Nașteri în anii 1960

Ani Schnarch