كمال مرجان (ولد في 9 ماي 1948 بمدينة حمام سوسة) هو ديبلوماسي ورجل سياسة تونسي تولى منصب وزير الشؤون الخارجية من جانفي 2010 إلى غاية 27 يناير 2011 بعد استقالته من الحكومة المؤقتة.

سيرته
درس الحقوق و حصل على دبلوم المعهد العالي للدراسات الدولية بجنيف، كما أنه حاصل على دبلوم جامعة وسكنسون الأمريكية و دبلوم أكاديمية الحقوق الدولية بلاهاي.

في عام 1977 دخل الهيئة الأممية العليا للاجئين، حيث تحمل عدة مسؤوليات عليا، سواء في مقرها بجنيف أو ميدانيا بجيبوتي و مصر،بعد غزو الكويت في أغسطس 1990، عيّنه النرويجي ثورفالد ستولتنبرغ على الفور ممثّلا للأمم المتحدة لشؤون اللاجئين في جنوب غرب آسيا و شمال أفريقيا و الشرق الأوسط، في يوليو عام 1994، و في خضم الأزمة في منطقة البحيرات الكبرى مع الإبادة الجماعية في رواندا،تم نقله إلى أفريقيا.

في عام 1996 سمي سفيرا لبلاده وممثلا دائما لدى مكتب الأمم المتحدة والمنظمات المختصة بجنيف و شغل بالتوازي منصب رئيس هيئة تسوية المنازعات التابعة لمنظمة التجارة العالمية OMC ثمّ عيّن في عام 1998 رئيسا للجنة الشؤون الإدارية و المالية لنفس هذه المنظمة. سمي بعد ذلك ممثلا خاصا للأمين العام للأمم المتحدة في جمهورية الكونغو الديمقراطية. ثم أصبح عام 2001 المسؤول الثاني في الهيئة العليا للاجئين.

في 17 أغسطس 2005 سمي وزيرا للدفاع في بلاده واستمر في المنصب إلى 14 يناير 2010. تاريخ تعيينه على رأس وزارة الشؤون الخارجية خلفا لعبد الوهاب عبد الله. عين في 26 يناير 2010 عضوا في الديوان السياسي للتجمع الدستوري الديمقراطي الحاكم  الذي أصبح ينتمي للجنته المركزية منذ مؤتمر التحدي الذي انعقد عام 2008.

في 1 أبريل 2011، أسس كمال مرجان حزب المبادرة.

أوسمة
وقع توسيمه يوم 7 نوفمبر 2009 بالصنف الأكبر لوسام السابع من نوفمبر.

الحياة الشخصية
كمال مرجان متزوج وله طفلان.

المصادر

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من ولاية سوسة
أعلام الثورة التونسية
أكاديمية لاهاي للقانون الدولي
خريجو جامعة ويسكونسن ماديسون
خريجو معهد الدراسات الدولية والتنمية
دبلوماسيون تونسيون
سياسيو الحزب الاشتراكي الدستوري
سياسيو الحزب الحر الدستوري الجديد
شخصيات التجمع الدستوري الديمقراطي
مرشحون للانتخابات الرئاسية التونسية 2014
مسؤولون تونسيون في الأمم المتحدة
مندوبو تونس الدائمون لدى الأمم المتحدة
مواليد 1367 هـ
مواليد 1948
مواليد في حمام سوسة
موظفو الأمم المتحدة
وزراء تونسيون
وزراء خارجية تونس
وزراء دفاع تونسيون

كمال مرجان


Rebel Yell ("Schrei der Rebellen") bezeichnet
 einen Schlachtruf der Konföderiertenarmee während des Amerikanischen Bürgerkrieges, siehe Rebel Yell
Danach benannt sind
 ein Rocksong von Billy Idol, siehe Rebel Yell (Lied)
 ein Album von Billy Idol, siehe Rebel Yell (Album)
 eine Achterbahn im Vergnügungspark Kings Dominion (USA), siehe Rebel Yell (Achterbahn)
 eine von William Weller und seinen Brüdern in Louisville geschaffene Whiskymarke, die später von United Distillers übernommen wurde

Rebel Yell (Begriffsklärung)


Emil Berg (* 2. Mai 1874 in München; † 29. September 1957) war ein deutscher Politiker und in den Jahren 1945 und 1946 Bürgermeister von Freising.

Der Elektroingenieur Emil Berg zog 1944 von München nach Freising, nachdem seine Wohnung bei einem Luftangriff zerstört worden war. Nachdem die amerikanischen Truppen am 29. April Freising eingenommen hatten, wurde für kurze Zeit der Polizeikommissar Andreas Rasch zum Bürgermeister bestimmt. Schon am 2. Mai wurde allerdings der 71-jährige Emil Berg als Bürgermeister eingesetzt. In seiner Amtszeit wurde Freising die 1935 entzogene Kreisfreiheit wieder zuerkannt. Nach der Stadtratswahl im Mai 1946 wurde Karl Wiebel sein Nachfolger.

Im Neubaugebiet auf dem Gelände der General-von-Stein-Kaserne wurde eine Straße nach Emil Berg benannt.

Literatur
 Florian Notter: Freisinger (Ober-)Bürgermeister der letzten 150 Jahre, fink, 4. Februar 2012

Einzelnachweise

Bürgermeister (Freising)
Deutscher
Geboren 1874
Gestorben 1957
Mann

Emil Berg (Politiker, 1874)


Paul Raabe () a fost un cercetător literar și bibliotecar german, care a fost director al Bibliotecii Herzog August din Wolfenbüttel (1968-1992), o bibliotecă de importanță internațională pentru colecțiile sale ce datează din Evul Mediu și de la începutul perioadei moderne. El a fost considerat de Frankfurter Allgemeine Zeitung "cel mai cunoscut bibliotecar al Germaniei".

Biografie
După obținerea diplomei de bibliotecar acordate de Bibliotecii de stat din Oldenburg și absolvirea studiilor de istorie și germanistică la Hamburg, a lucrat între anii 1958-1968 ca director al bibliotecii Deutsches Literaturarchiv Marbach, înainte de a prelua în 1968 conducerea Bibliotecii Herzog August din Wolfenbüttel. El a început să extindă și să transforme biblioteca, care în secolul al XVII-lea a fost cea mai mare din Europa, într-un centru modern de studii și cercetări recunoscut pe plan internațional. Printre altele, au fost înființate un program de cercetare, un departament editorial și un program pentru studenți. Treptat, au fost incluse și alte clădiri în bibliotecă, rezultând un centru de biblioteci.

În calitate de bibliotecar la Wolfenbüttel Paul Raabe a fost succesor al lui Gottfried Wilhelm Leibniz și Gotthold Ephraim Lessing. În 1987 a fost distins cu titlul de doctor honoris causa al Universității Jagiellone din Cracovia și al Universității Tehnice din Braunschweig. În 1991 a obținut titlul de cetățean de onoare al orașului Wolfenbüttel.

Din 1992 până în 2000 Paul Raabe a fost director al Fundației Francke din Halle (Saale), membru al Consiliului de administrație al Klassik Stiftung Weimar  și al Consiliului de administrație al Weimar '99.

În februarie 1997 a obținut un doctorat onorific de la Universitatea Martin Luther din Halle-Wittenberg, iar la 21 februarie 2002 a devenit cetățean de onoare al orașului Halle (Saale).
Raabe a publicat numeroase lucrări de istorie literară, despre biblioteci și surse bibliografice, despre literatura expresionismului, a iluminismului și a Weimarului clasic. Colecțiile sale științifice au fost lăsate moștenire Bibliotecii de stat din Oldenburg.

Paul Raabe a fost căsătorit cu Mechthild Raabe, sora scriitorului Hans Egon Holthusen. El a avut patru copii, printre care Catherine, redactor de literatură est-europeană la Suhrkamp Verlag din Berlin, și Christiane, director al Bibliotecii Internaționale pentru Tineret din München. Sora lui, Elisabeth Raabe, este cercetător literar și editor.

Paul Raabe a murit pe 5 iulie 2013, în Wolfenbüttel, în urma unui accident vascular cerebral.

Premii și onoruri
 1975: membru corespondent al Academiei de Științe din Göttingen
 1987: membru cu drepturi depline al Societății de Știinnțe din Braunschweig
 1991: Premiul Saxoniei Inferioare
 1992: Marea Cruce de merit a Ordinului de Merit al Saxoniei Inferioare
 1997: Mare Cruce Federală de Merit cu stea
 1997: Medalia landului Saxonia Inferioară
 1999: Inelul Karl Friedrich Schinkel al Comitetului Național German pentru protecția monumentelor
 2001: Premiul Asociației Federale a Fundațiilor Germane
 2001: Premiul Max-Herrmann
 2001: Ordinul de Merit Saxon al landului Saxonia
 2005: Ordinul de Merit al Turingiei
 2006: Medalia Karl-Preusker
 2007: Ordinul de merit al landului Saxonia-Anhalt
 2007: Premiul unic al Centrului Federal pentru Educație Civică
 2007: Premiul Weimar (Un an mai târziu, el a declarat că va returna acest premiu, motivându-și decizia prin scandalul creat de vânzarea casei lui Charlotte von Stein către antreprenorul și colecționarul de artă spaniol Joan Xavier Bofill, care voia să expună acolo colecția Dalí.)
 2008: medalia de onoare a Zeit-Stiftung Ebelin und Gerd Bucerius
 2012: membru de onoare al Societății cultural-politice
 2013: Medalia Leibniz a Academiei de Științe de la Berlin-Brandenburg

Lucrări (selecție)
 Einführung in die Bücherkunde zur deutschen Literaturwissenschaft. Metzler: Stuttgart 1961
 Quellenkunde zur neueren deutschen Literaturgeschichte. Metzler: Stuttgart 1962. VIII+144 S.
 Die Briefe Hölderlins – Studien zur Entwicklung und Persönlichkeit des Dichters. Stuttgart: Metzler 1963. X+326 S.
 Die Zeitschriften und Sammlungen des literarischen Expressionismus. Repertorium der Zeitschriften, Jahrbücher, Anthologien, Sammelwerke, Schriftenreihen und Almanache 1910–1921. Stuttgart: Metzler 1964. 14+263 S.
 Franz Kafka: "Sämtliche Erzählungen". Fischer-Taschenbuch-Verlag, Frankfurt am Main 1970, ISBN 3-596-21078-X (ca editor)
 Bücherlust und Lesefreuden. Beiträge zur Geschichte des Buchwesens im 18. und frühen 19. Jahrhundert. Metzler Verlag, Stuttgart 1984, ISBN 978-3-476-00556-4
 Wie Shakespeare durch Oldenburg reiste. Skizzen und Bilder aus der oldenburgischen Kulturgeschichte. Heinz Holzberg Verlag, Oldenburg 1986, ISBN 978-3-87358-275-0
 Spaziergänge durch Nietzsches Sils-Maria. Arche Verlag, Zürich 1994, (6. Auflage), ISBN 978-3-7160-2182-8
 Spaziergänge durch Lessings Wolfenbüttel. Arche Verlag, Zürich 1997, ISBN 978-3-7160-2228-3
 August Hermann Francke 1663–1727. Bibliographie seiner Schriften. Verlag der Franckeschen Stiftungen Halle im Max-Niemeyer-Verlag, Tübingen 2001, ISBN 978-3-484-84105-5
 … in mein Vaterland zurückgekehrt: Adolph Freiherr Knigge in Hannover 1787−1790. Wallstein Verlag, Göttingen 2002, ISBN 3-89244-639-3
 Mein expressionistisches Jahrzehnt. Anfänge in Marbach am Neckar. Arche Verlag, Zürich 2004, ISBN 978-3-7160-2328-0
 Zu Gast bei Max Brod – Eindrücke in Israel 1965. Niemeyer Verlag, Hameln 2004, ISBN 978-3-8271-8813-7
 Lessings Bucherwerbungen. Verzeichnis der in der Herzoglichen Bibliothek Wolfenbüttel angeschafften Bücher und Zeitschriften 1770–1781 (mit Barbara Strutz), Wallstein-Verlag, Göttingen 2004, ISBN 978-3-89244-830-3
 Spaziergänge durch Goethes Weimar. Arche Verlag, Zürich 2005, (10., aktualisierte Neuauflage), ISBN 978-3-7160-2256-6
 Das Historische Waisenhaus: Das Hauptgebäude der Franckeschen Stiftungen. (mit Thomas Müller-Bahlke), Verlag der Franckeschen Stiftungen, Halle (Saale) 2005, (2., veränderte Auflage), ISBN 978-3-931479-73-2
 Eva König (Hamburger Köpfe). Verlag Ellert & Richter, Hamburg 2005, ISBN 978-3-8319-0191-3
 Lessings Büchernachlaß: Verzeichnis der von Lessing bei seinem Tode in seiner Wohnung hinterlassenen Bücher und Handschriften 1781. (mit Barbara Strutz), Wallstein-Verlag, Göttingen 2007, ISBN 978-3-8353-0157-3
 Frühe Bücherjahre: Erinnerungen. Arche Verlag, Zürich 2007, ISBN 978-3-7160-2369-3
 Bibliosibirsk oder Mitten in Deutschland. Jahre in Wolfenbüttel. Arche Verlag, Zürich 2007, (2. Auflage). ISBN 978-3-7160-2139-2
 Leserleben: Geschichten von Fürsten, Sammlern, Gelehrten und anderen Lesern. Arche Verlag, Zürich 2008, ISBN 978-3-7160-2383-9
 Tradition und Innovation. Studien und Anmerkungen zur Bibliotheksgeschichte. Zeitschrift für Bibliothekswesen und Bibliographie. Sonderband 110. Mit einem Nachwort von Georg Ruppelt. Frankfurt am Main : Klostermann, 2013

Note

Bibliografie
 Paul Raabe zum 80. Geburtstag. Ein Lebenswerk in Büchern. Katalog zur Ausstellung 22. 2. bis 14. 4. 2007 in der Landesbibliothek Oldenburg. Isensee, Oldenburg, 2007. ISBN 978-3-89995-393-0.
 Ricarda Dick (ed.): Ich war nie Expressionist. Kurt Hiller im Briefwechsel mit Paul Raabe 1959–1968, Wallstein Verlag, Göttingen 2010. ISBN 978-3-8353-0785-8.
 Mühlpfordt, Günther, Aufsatz aus Anlass des 85. Geburtstages von Prof. Dr. Dr. mult. Paul Raabe. 2. bearbeitete Fassung, Hg. Dr. Rolf Osterwald, in: Francke-Blätter, Heft 2/2012 und Heft 3/2012, erweiterte Neudrucke als 3. und 4. Ausgabe, Hg. Frank Motzki; Satz und Druck: Buchfabrik Halle, Halle (Saale) 2012 und 2013.

Legături externe

 Deutschlandfunk DLF (Köln): Zwischentöne – Musik und Fragen zur Person vom 29. März 2009, 13:30–15:00 Uhr "Deutschlands erster Bibliothekar": Paul Raabe im Gespräch mit Michael Langer
 Prof. Raabe erhielt Verdienstorden des Landes Sachsen-Anhalt

Nașteri în 1927
Decese în 2013
Bibliotecari germani
Membri ai Academiei de Științe din Göttingen

Paul Raabe


Nummer-et hits i Danmark i 2018 er en liste over de singler der lå nummer et på den danske singlehitliste i 2018. Den var udarbejdet af International Federation of the Phonographic Industry og Nielsen Soundscan, og udgives af hitlisten.nu.

Historie
|}

Referencer

Se også
 Musik i 2018

Danmark i 2018
2018
Musik i 2018

Nummer-et hits i Danmark i 2018


Akadca ( akkadû, ak-ka-du-u2; logogram:  URIKI), Doğu Sami dillerine ait Antik Mezopotamya'da, özellikle Asur ve Babil imparatorluklarında kullanılmış ölü dil. Dil, kayda geçmiş ilk Sami dili olup, aslen soysal açıdan akraba olmadığı Sümerce için kullanılmış çivi yazısı ile yazılmıştır. Akadca ismini Akad İmparatorluğu'nun başkenti Akad şehrinden almıştır. Bir izole dil olan Sümerce ve Akadcanın birbirleri üzerindeki karşılıklı etkileşimleri, bu iki dilin bir dil birliği içerisinde sınıflandırılmasına yol açmıştır.

Sınıflandırma
Akadca, diğer Sami dilleri ile birlikte Afrika ve Orta Doğu'ya yayılmış Afro-Asyatik dil ailesi içerisinde değerlendirilir. Yakın Doğu'daki Sami dilleri içerisinde Ebla diliyle beraber Doğu Sami dilleri alt grubunu oluşturur. Bu grup Kuzeybatı ve Güney Sami dillerinden, yüklem-özne-nesne veya özne-yüklem-nesne yerine özne-nesne-yüklem sırası göstermesi yönünden ayrıdır. Bu özelliğin bu grupta Sümerce etkisiyle geliştiği düşünülmektedir.

Tarihçe
Akadca yer isimleri Sümer metinlerinde ilk olarak MÖ 3. binyılın ortalarında tespit edilmiştir. MÖ 25. ve 26. yüzyıllarda tamamen Akadca yazılmış metinler üretilmeye başlanmıştır. MÖ 10. yüzyılda ise dil, Babil ve Asur bölgelerinde Babil ve Asur Akadcası olmak üzere 2 değişkeye ayrılmıştır. Keşfedilmiş çoğu Akadca metin Yakın Doğu'da Demir Çağı'na düşen bu dönemde üretilmiş olup, dinî, hukukî, resmî ve askerî pek çok dokümanı içermektedir. Dil, Bronz Çağı Çöküşü'ne kadar Yakın Doğu'da lingua franca statüsüne sahip olmuştur.
Dilin soyunun tükenmeye başlaması, Demir Çağı'na düşen Yeni Asur İmparatorluğu döneminde meydana gelmiştir. MÖ 8. yüzyıldan başlayarak imparatorlukta Aramicenin en eski formu olan Eski Aramice yaygınlaşmaya başlamıştır. Helenistik Dönem'de dil, Asur ve Babil bölgelerindeki tapınaklarda çalışan rahipler ve akademisyenlerin kullanımı ile sınırlı kalmış, keşfedilmiş son Akadca metin MS 1. yüzyıla tarihlenmiştir. Modern dillerden Sâbiîce ve Süryanice (Yeni Aramice), Kuzeybatı Sami dilleri olmalarına rağmen Akadca söz varlığı ve dilbilgisi ihtiva etmektedir.

Morfoloji

Ünsüz kökler
Akad dilinin köklerinin çoğu üç ünsüzden (kökler olarak adlandırılır) oluşur, ancak bazı kökler dört ünsüzden (sözde dörtlüler) oluşur. Kökler bazen transkripsiyonda büyük harflerle temsil edilir, örneğin PRS (karar vermek). Bu köklerin arasına ve çevresine, kelime oluşturma veya gramer işlevleri olan çeşitli ekler, son ekler ve önekler eklenir. Ortaya çıkan ünsüz-ünlü deseni, kökün asıl anlamını farklılaştırır. Ayrıca, transkripsiyonda (ve bazen çivi yazısının kendisinde) çift ünsüzle temsil edilen orta kök çiftlenebilir.

ʔ, w, j ve n ünsüzleri "zayıf kökler" olarak adlandırılır ve bu kökleri içeren kökler düzensiz formlara yol açar.

Hal, sayı ve cinsiyet
Resmi olarak, Akadca'da üç sayı (tekil, ikili ve çoğul) ve üç durum (yalın, belirtme,tamlayan) vardır. Bununla birlikte, dilin daha önceki aşamalarında bile ikili sayı körelmiştir ve kullanımı büyük ölçüde doğal çiftlerle (gözler, kulaklar vb.) sınırlıdır ve  sıfatlar ikili sayıda asla bulunmaz. İkili ve çoğulda, belirtme ve tamlayan hali tek bir yalın dışı halde(oblique case) birleşmiştir.

Akadca, Arapça'dan farklı olarak, yalnızca çoğul bir sonla oluşturulmuş "ses" çoğullarına sahiptir; kırık çoğullar kelime kökü değiştirilerek oluşturulmaz. Tüm Sami dillerinde olduğu gibi, bazı eril isimler prototip olarak dişil çoğul eki (-āt) alır.

šarrum (kral) ve šarratum (kraliçe) isimleri ve dannum (güçlü) sıfatı, Akadcanın hal sistemini açıklamaya hizmet edecektir.

1 Yalın dışı durum belirtme halini ve tamlayan halini içerir.

Yukarıdaki tablodan da anlaşılacağı gibi, sıfat ve isim ekleri yalnızca eril çoğulda farklılık gösterir. Başta coğrafyaya gönderme yapanlar olmak üzere belirli isimler, tekilde -um ile biten bir bulunma eki oluşturabilir ve ortaya çıkan biçimler zarf görevi görür. Bu formlar genellikle üretken değildir, ancak Neo-Babilce'de um eki ina edatıyla birkaç yapının yerini alır.

Akkadcanın sonraki aşamalarında, buluma hali dışında çoğu durum ekinin sonunda meydana gelen mimleme (ikili yapı sonundaki -n) ve nunlama (ikili yapı sonundaki  -n) ortadan kalktı. Daha sonra, eril isimlerin yalın ve belirtme halleri tekilleri -u''ya dönüştü ve Neo-Babilce'de çoğu kelime sonundaki kısa ünlüler düştü. Sonuç olarak, eril çoğul isimler dışındaki tüm biçimlerde hal eki farklılaşması ortadan kalktı. Bununla birlikte, birçok metin, genellikle düzensiz ve yanlış olmasına rağmen, hal eklerini yazma uygulamasını sürdürdü. Bu dönem boyunca en önemli iletişim dili, hal eki ayrımından yoksun olan Aramice olduğundan, Akadca'nın hal sisteminin kaybolmasının fonolojik olduğu kadar alansal bir fenomen olması da mümkündür.

Zamirler

Kişi Zamirleri

Bağımsız kişi zamirleri
Akadca'da bağımsız kişi zamirleri şu şekildedir:

Ek Zamirleri
Ek(edat) zamirleri (tamlayan, belirtme ve yönelme eklerini karşılayan) aşağıdaki gibidir:

İşaret zamirleri
Akadcadaki işaret zamirleri, Batı Sami dilindeki zamir türünden farklıdır. Aşağıdaki tablolar, Akadca işaret zamirlerini yakın ve uzak gösterimlerine göre göstermektedir:

İlgi zamirleri
Akadca'daki ilgi zamirleri aşağıdaki tablodaki gibidir:

Çoğul ilgi zamirlerinden farklı olarak, Akadcadaki tekil ilgi zamirleri hal eklerinin tümünde çekim gösterir. Bununla birlikte, yalnızca ša formu (başlangıçta tekil eril belirtme) hayatta kalmıştır, diğer formlar ise zamanla kaybolmuştur.

Soru zamirleri
Aşağıdaki tablo Akadca'da soru zamirlerinin kullanımını göstermektedir:

Edatlar.
Akkad dili, esas olarak tek kelimeden oluşan edatlara sahiptir. Örneğin: ina (içinde, üzerinde, dışarı, aracılığıyla, altında), ana (-a/-e, için, -den sonra, yaklaşık), adi (-a/-e), aššum (nedeniyle), eli (yukarı, üzerinden), ištu/ultu (nın/-nin , beri), mala (uygun olarak), itti (ayrıca, ile). Bununla birlikte, ina ve ana ile oluşturulmuş bazı bileşik edatlar vardır : ina balu (-sız/-siz), ana ṣēr (kadar), ana maḫar (ieriye) Edatın karmaşıklığından bağımsız olarak, edattan sonraki isim her zaman tamlayan eki durumundadır.

Sözdizimi
Ad öbekleri

Sıfatlar, ilgi tümceleri ve apozisyonlar isimden önce gelir. Sayılar sayılan isimden önce gelir. Aşağıdaki tabloda erbēt šarrū dannūtum ša ālam īpušū abūya 'şehri inşa eden dört güçlü kral benim babalarımdır' ad öbeği analiz edilmektedir:

Cümle sözdizimi
Akadca cümle düzeni Özne+Nesne+Fiil (SOV) şeklindeydi ve bu da onu Arapça ve İncil İbranicesi gibi tipik olarak bir fiil-özne-nesne (VSO) kelime düzenine sahip olan diğer birçok eski Sami dilinden ayırmaktadır. (Etiyopya'daki modern Güney Sami dillerinde de SOV düzeni vardır, ancak bunlar tarihsel zamanlar içinde klasik fiil-özne-nesne (VSO) dili Ge'ez'den gelişmiştir.) Bu sözcük düzeninin SOV dili olan Sümerce etkisinin bir sonucu olduğu ileri sürülmüştür. Her iki dili anadili olarak konuşanların en az 500 yıl boyunca tek bir toplum oluşturarak yakın dil teması içinde olduğuna dair kanıtlar vardır. Bu nedenle bir sprachbund oluşmuş olabilir. Orijinal bir VSO veya SVO sıralamasına dair daha fazla kanıt, fiile doğrudan ve dolaylı nesne zamirlerinin eklenmiş olması gerçeğinde bulunabilir. Kelime sırası, muhtemelen Aramice'nin etkisi altında, MÖ 1. bin yılın sonlarından MS 1. binyıla kadar SVO / VSO'ya kaymış görünüyor.

Söz Varlığı
Akadca kelime dağarcığı çoğunlukla Sami kökenlidir. "Doğu Sami" olarak sınıflandırılmasına rağmen, temel söz dağarcığının birçok unsuruna, ilgili Sami dillerinde belirgin bir paralellik bulmaz. Örneğin: mārum 'oğul' (Sami *bn), qātum 'el' (Sami *yd), šēpum 'ayak' (Sami *rgl), qabûm 'say' (Sami *qwl), izuzzum 'stand' (Sami * qwm), ana 'to, for' (Sami *li).

Sümerce ve Aramice ile yoğun temas nedeniyle, Akadca kelime dağarcığı bu dillerden birçok alıntı kelime içerir. Bununla birlikte, Aramice alıntı kelimeler MÖ 1. binyılın 1. yüzyıllarıyla ve öncelikle Mezopotamya'nın kuzey ve orta kesimlerinde sınırlıyken, Sümerce alıntı kelimeler tüm dil alanına yayılmıştı. Önceki dillerin yanı sıra Hurri, Kassit, Ugaritik ve diğer eski dillerden bazı isimler ödünç alınmıştır. Sami olmayan iki dil olan Sümerce ve Hurrice kelime yapısı bakımından Akadcadan farklı olduğundan, bu dillerden sadece isimler ve bazı sıfatlar (birçok fiil değil) ödünç alınmıştır. Bununla birlikte, her ikisi de Sami dilleri olan Aramice ve Ugaritçe'den bazı fiiller (birçok isimle birlikte) ödünç alınmıştır.

The following table contains examples of loan words in Akkadian:

Aşağıdaki tablo Akadca'daki alaıntı kelime örneklerini içermektedir:

Akkadca, başta Sümerce olmak üzere diğer dillere de ödünç alma kaynağıydı. Bazı örnekler şunlardır: Sümerce da-ri ('kalıcı', Akadca dārum'dan), Sümerce ra gaba ('biniciler, haberci', Akadca rākibum'dan).

Örnek metin
Aşağıda 7. Hammurabi Kanunu yer almaktadır. Çevrilmiş kelimelerin yanlarına hâl ve cinsiyetleri ile zaman ve şahıs bilgileri eğik olarak eklenmiştir.

Çeviri
Bir kimse, tanık ya da yazılı bir anlaşma yokken başka bir adamın oğlundan ya da kölesinden gümüş ya da altın, erkek ya da kadın köle, öküz ya da koyun, eşek ya da başka bir şey satın alırsa ya da ücretini ödeyerek kiralarsa hırsız addolunur ve ölümle cezalandırılır.

Ayrıca bakınız
 Babil ve Asur uygarlıkları
 Sümerler

Kaynakça

Akadca


Cette liste comptabiliser la liste des cérémonies des Africa Movie Academy Awards, y compris la date de la cérémonie, l'hôte de la cérémonie et le lauréat du prix du meilleur film.

Lieux de nomination

Cérémonies

Références

Cérémonie de récompenses
Liste en rapport avec le Nigeria

Liste des cérémonies des Africa Movie Academy Awards


Aizanoi (Antik Yunanca: Αἰζανοί Ezani), Kütahya şehir merkezine 58 kilometre uzaklıkta, Çavdarhisar ilçesinde bulunan antik kenttir. Etimolojik verilere göre kentin ismi Zeus'un kızı su perisi Erato ile Arkadya ulularından Kral Arkas'ın oğlundan gelmektedir.

Tarihçe
Roma dönemine ait tapınağın çevresinde yürütülen kazılar İlk Tunç Çağı'na ait yerleşme tabakalarını da açığa çıkarmıştır. Buradaki ilk kazılar 1926 yılında, ikinci dönem kazıları ise 1970 yılında başlatılmıştır. Aizanoi antik kenti, eski adı Penkalas olan Koca Çay'ın iki yakasında kurulmuştur. Roma döneminde yün, şarap ve tahıl üretimi ile zenginleşen bu şehir, Erken Bizans döneminde bir piskoposluk merkezi olmuştur. Milattan sonra yedinci yüzyılda şehrin önemi giderek azalmıştır. Tapınağın bulunduğu alan, Orta Çağ'da bir hisara dönüştürülmüştür. Selçuklu Hanedanı zamanında buraya yerleşen Çavdar Tatarları, günümüzde buranın "Çavdarhisar" olarak adlandırılmasının nedeni olmuştur.

Araştırma ve Kazılar
İlk kazıları Alman Mimarlık tarihçisi ve arkeolog Dr Daniel Krencker başkanlığındaki ekip tarafından yapılmış.Dr Daniel Krencker çalışmalarını "Der Zeuestempel Zu Aizonai"  ismiyle yayınlamıştır.

Aizanoi 2017 sezonu kazı ve araştırmaları kuzey nekropoliste, odeon/bouleterion restorasyon ön hazırlık için sondaj kazısı ve Penkalas Projesi'nde duvar temeline bakmak için sondaj çalışması olarak yürütülmüştür.

Kuzey Nekropolis Kazısı
Aizanoi kuzey nekropolis açmalarında çalışılmış ve 6-7 adet basit toprak mezar tespit edilmiştir.

Buluntular

Mimari

Zeus Tapınağı
Aizanoi antik kent harabeleri içinde bulunan Zeus tapınağı, anıtsal yapıların başında günümüze ulaşan en sağlam örneklerden
biri olduğu görülmektedir.

Batı Alınlık Akroteri

Macellum

Tiyatro Kompleksi

Stadion

Mozaikli Hamam

Nekropol alanı

Mezar 1
Mezar 1 açmasında yapılan çalışma neticesinde açmanın güneydoğu köşesi kot tespit edilmiştir. Doğu batı yönlü, inhu-masyon ve dorsal yatırılmış olasılıkla yetişkin bir kadına ait basit toprak mezar olduğu görülmektedir. Mezarın etrafı moloz taşlarla sınırlandırılmıştır. Bireyin başı doğuda, yüzü ise kuzeye çevrilmiştir.

Mezar 2
Mezar 2, Biri 2-3 yaşlarında bir çocuğa, diğeri yetişkin birine (kadın?) ait kremasyon gömülü doğu batı yönünde basit toprak mezardır. İlk kremasyon pişmiş toprak bir meşale içinde ve çocuğa ait gömü olduğu tespit edilmiştir. Kremasyon kabın batısında aynı kodda mezarla ilişkili olduğu düşünülen kırık cam unguentarium parçaları ile kırık kandil parçaları bulunmuştur. Diğer yetişkin kremasyon gömüsü ise çocuk kremasyonunun güneyinde tespit edilmiştir. Bir adet Cladius Dönemine ait bronz sikke, bireyin yanmış kafatası kemiklerinin yanında ve batısında bulunduğu için olasılıkla bireyin ağzına konmuştur. Mezar içinde yetişkin gömüsünün çivilerle tutturulan ahşap sedyede yapıldığını işaret eden 13 adet demir çivi ile kabara çiviler ve 1 adet demir ahşap aksamı bulunmuştur. Mezarın kuzeybatısında M.S. 1. yüzyıl'a tarihlendirilen bir adet pişmiş toprak bulbous formlu unguentarium tespit edilmiştir. Sikke ve unguentarium formuna göre mezar M.S. 1. yüzyıl başı-ortasına ait olmalıdır.

Mezar 3
Mezar 3 kuzey genişleme alanında yapılan çalışmalarda 1027.663 m. kotta inhumasyon gömülü kuzeybatı-güneydoğu yönlü basit
toprak mezar tespit edilmiştir. Dorsal yatırılan bireyin başı güneydoğudadır. Ayak ucunda 2 adet, sağ ayağının yanında ve güneyinde
2 adet, sağ kolunun yanında 1 adet, sol kolunun yanında 1 adet, bireyin bacak kemiklerinin güneyinde 1 adet, kafatasının güneyinde 1 adet ve kafatasının yanında ve doğusunda 1 adet olmak üzere toplam 9 adet demir çivi bulunmuştur. Demir çivilerin konumlarına bakıldığında bireyin ve mezarın konturlarında açığa çıktıkları görülmekte ve bireyin ahşap bir sedyede defnedildiğini düşündürmektedir. Bireyin sol ayağının yanında cam unguentarium, iki ayak arasında taş kozmetik tablası ve kemik iğne, sağ bacağının yanında bronz aryballos ve aryballosa ait olduğu düşünülen 3 bronz çivi, boya olduğu düşünülen kırmızı renkli organik madde (?), sağ bacak kemiklerinin yanında, aryballosun doğusunda pişmiş toprak kandil, sol kolu ile vücudu arasına sıkıştırılmış bronz ayna ve bu aynanın altında kemik saç iğnesi? ile mezarın güneyinde boyun ve kaide kısımları kırık fuziformlu unguentarium tespit edilmiştir. Kandil ve unguentariumun form özelliklerine göre mezar M.S. 1. yüzyıl'a tarihlendirilmiştir.

Mezar 4
Mezar 4: İnhumasyon gömülü pişmiş toprak plaka kapaklı basit toprak mezardır. D9D açması kuzey genişleme alanında A17.D9D.M03
numaralı mezarın güneybatısında tespit edilmiştir. Mezar kuzey-güney yönlüdür ve birey dorsal yatırılmış olup, başı güneydedir. Plaka kapağı 5 parça halindedir. Plakaların kaldırılmasının ardından 3 adet pişmiş toprak maşrapa, 1 adet yeşil taş amulet ve 1 adet bronz çan (tintinabalum) bulunmuştur. Buluntuların mezardaki bireyin bacak kemiklerinin hemen kuzeybatısında
ve mezarla aynı kotta bulunması yüzünden mezarla ilişkili bir sunu alanı olduğu düşünülmüştür. Mezar içinde bireyin bacak kemiklerinin yanında ve kuzeyinde pişmiş toprak meşale ile güneydoğusunda pişmiş toprak kandil ile demir çiviler bulunmuştur7. Mezar eşyalarına göre M.S. 1. yüzyıl'a tarihlendirilmiştir.

Mezar 5
Mezar 5: Doğu-batı yönlü, kremasyon gömülü plaka kapaklı basit toprak mezardır. Plaka kapak 3 parça halindedir, ancak doğuda
bulunan ve 3 numaralı plakanın üzerine mezarın açık kalan alanını kapatmak amacıyla kırık parça halinde pişmiş toprak bir plaka daha örtülmüştür. Kapağın kaldırılmasının ardından mezarda dorsal pozisyonda yatırılarak yakılan bireye ait iskelet tespit edilmiştir. Bireyin kafatası kemikleri ve diş kalıntılarından, başın batıda olduğu anlaşılmıştır. Mezarda tespit edilen yanmış odun közleri ve bireyin yanmış kemiklerinin bir pozisyon vermesi yüzünden birincil kremasyon yapıldığı anlaşılmaktadır. Mezar içinde toplam 13 adet demir raptiye çivi, 1 adet bronz sikke ve 1 adet pişmiş toprak bardak bulunmuştur. Pişmiş toprak bardak, bireyin kafatası kemiklerinin güneyinde, bardağın kuzeyinde M.Ö. 58-59'a tarihlenen Nicomedia basımı Proconsül C. Papirius Carbo'ya ait bronz sikke tespit edilmiştir. Kabara formundaki çiviler bardağın yanında bulunmuş, mezar kısa ve uzun cephelerinde ise ahşap bir sedye ya da sanduka ile yakıldığı iaşret eden demir çiviler bulunmuştur. Mezarın kuzeydoğu köşesinde yanmış organik kalıntı tespit
edilmiş ve meşe tohumu kadehi olduğu anlaşılmıştır.

Mezar 6
Mezar 6: Kremasyon gömülü basit toprak mezardır. Doğubatı yönünde olup, bireyin başı doğu yönünde olmalıdır. Yanmış kemik parçaları, diş kalıntıları ve yanmış odun parçaları ile tespit edilmiştir. Yanmış kemiklerden mezarda bir birey bulunduğu anlaşılmıştır. Çene kemiklerinden ve diş köklerinden bireyin başının mezarın doğusunda bulunduğu ve ayakların batıya uzatıldığı anlaşılmaktadır. Mezar 190x50 cm. ölçülerindedir. Kesit düzenleme çalışmasında D9E açması kuzey kesitinde 3 demir çivi ve 1 bronz sikke bulunmuştur. Bu buluntular mezarın kuzeydoğusunda bulunmuştur ve mezar ile bağlantılı olmalıdır. Mezar içinde "L"
başlı, dikdörtgen ve uca doğru sivrilen demir çiviler bireyin ayakucunda ve mezarın batı kısa cephesi boyunca bulunmuştur. Muhtemelen bireyin yatırıldığı ahşap sedye ya da sandukada bağlayıcı eleman olarak kullanılmışlardır. Mezarın güneybatı köşesinde, bireyin ayak ucunda açığa çıkarılan çivilerin 25 cm. güneyinde, diğer çivilerden farklı olarak bot çivisi olarak da kullanılan kabara tipinde 4 adet demir çivi tespit edilmiştir. Mezarın doğusunda, bireyin kafatasının hemen arkasında bulunan demir çiviler diğer kısa cephede bulunanlar ile aynı formda olup, aynı amaçla kullanılmış olmalıdır. Bireyin sol bacak kemiklerinin yanında bulunan demir çivi yine "L" başlı formdadır. Bireyin sol kol kemiklerinin yanında bir aşık kemiği (astragalus) tespit edilmiştir.
Bazı antik metinlerde özellikle kadınlar ve çocukların zaman zaman da yaşlı erkeklerin aşık kemiklerini oyun taşı olarak kullandığından söz edilmektedir. Aşık kemikleri oyunların yanı sıra kehanet amacıyla da kullanılan objelerdir. Aşık kemiği kremasyon mezarda bulunmasına rağmen üzerinde herhangi bir yanık izi bulunmamaktadır. Bu durum aşık kemiğinin kremasyon aşamasından
sonra mezara bırakıldığını gösterir. Bireyin karnı üzerinde ve olasılıkla parmağına takılı bırakılan altın bir yüzük bulunmuştur. Yüzüğün kaş kısmı eksiktir. Tipolojik olarak yine kuzey nekropolis kazılarında A12.D9A.M06 numaralı pişmiş toprak plaka kapaklı kremasyon gömülü basit toprak mezarda tespit edilen numaralı altın yüzükle benzerdir. Yüzüğün buluntu konumu dikkate alındığında bireyin yakılmadan önce ellerinin karın üzerinde bağlandığı anlaşılmaktadır. Latincede "anulus (anellus), condalium, ungulus olarak
adlandırılan yüzüklerin aksesuar, mühür ve mezar eşyası olarak kullanıldığı bilinmektedir. Bireye ait kafatası kemiklerinin altında 1027.944 m kodda bir çift altın küpe tespit edilmiştir11. Küpe için antik yazarlar ve tapınak kayıtlarında enotia, enotidia ya da enotion, enoidion olarak geçmektedir. Basit halka küpe olarak adlandırılan küpeler M.S. 1. yüzyıl'a tarihlendirilmektedir.

Mezar 7
Mezar 7 Basit toprak inhumasyon mezar. D9G açması düzenleme çalışmasında 2014 yılında bulunan mezarın hemen güneyinde 1027.504 m. kodda dağınık halde bir bireye ait kafatası kemikleri tespit edilmiştir. Mezarın güneybatı köşesinden akan toprakla beraber kaydığı
anlaşılan kemiklerin devamına ulaşmak amacıyla mezar alanında 1028.013 m. kodda seviye inilmiş, 1027.504 m. koda kadar süren çalışmalarda bireye ait kemiklerin devamına ulaşılamamıştır. Bu kafatası kemiklerinin 2014 yılında bulunan mezarda yer alan ikinci bir bireye ait olduğu anlaşılmıştır.

Yapılar

Zeus Tapınağı
"Zeus" tapınağı, şehrin ana kutsal alanıdır. Bu tapınağın yapımı M.S. II. yüzyılın ikinci çeyreğinde, İmparator Hadrianus döneminde başlanmıştır. Tapınağın en önemli özelliği, altında tonozlarla örtülü bir başka mekanın olmasıdır. Anadolu'da Roma döneminde pek alışılmamış bir uygulamadır ve bir benzerine henüz rastlanmamıştır. Tapınağın önünde bulunan kadın büstü biçimli akroter, tapınağın yalnızca Zeus'a adanmış olmayabileceğini göstermektedir. Son dönem araştırmaları ise bu tapınağın hem Zeus'a hem de Kybele'ye adanmış olamayacağını ortaya koymuştur. Tapınağın güney kısmında, büyük bölümü Bizans dönemi'nde tahrip edilmiş bir odeon bulunmaktadır.

Koca Çay'ın üzerine kurulmuş dört Roma köprüsünden ikisi, Karayolları'nın onarımıyla bugün hala kullanılmaktadır. Şehrin iki kilometre güneybatısında Karabulut nekropol alanı bulunmaktadır. Koca Çay'ın kuzey yakasında bulunan mezar yapıları, şehrin Roma dönemi nüfusuyla ilgili bilgi vermektedir. Buna göre, Aizanoi'un Roma dönemindeki nüfusunun 30 bin olduğu düşünülmektedir. 2000 yılındaki sayıma göre, Çavdarhisar'ın nüfusu ise 4600'dür.

Aizanoi'da M.S. II. yüzyılın ikinci yarısında, bugün dünyanın en eski borsası olduğu söylenen, olasılıkla bir gıda pazarı (macellum) da vardı. Yuvarlak biçimli bu yapının duvarlarındaki hem Latince hem Grekçe yazıtlar burada satılan malların fiyatlarına ilişkin açıklamalar içermekteydi. Örneğin, 8 numaralı blok yazıtta, 16-40 yaşlarında bir erkek kölenin iki eşeğin ücretine, aynı şekilde üç erkek kölenin bir atın fiyatına eşdeğer olduğu belirtilmiştir. Borsa binası, 1970 yılındaki Gediz depremi sonrası üzerinde bulunan caminin yıkılması sonucu ortaya çıkmıştır. Borsa yapısının kuzeydoğusunda ise M.S. 400 yıllarına tarihlenen sütunlu bir cadde bulunmaktadır. Caddedeki sütunların daha önceki dönemlere ait antik yapılardan sökülerek buraya getirilmiştir. Bu caddenin VI. yüzyıla kadar varlığını koruduğu ve olasılıkla bir depremle yıkıldığı düşünülmektedir.

Tapınağın kuzeyinde tiyatro ile stadyum bulunur. Bunların yapımına M.S. II. yüzyılda başlandığı ve bunların çeşitli aralıklarla üçüncü yüzyıla kadar inşa edildiği bilinmektedir. Birbirine bitişik olarak yapılmış tiyatro ve stadyumun bugün için bilinen bir başka benzeri yoktur. Bugün, tapınaktan tiyatro ve stadyuma gitmek için kullanılan yolun üzerinde ise bir hamam yer almaktadır. Bu hamamın su ve ısıtma kanallarıyla mermer kaplamaları bulundukları yerdedir.

Kültürel yapısı
Aizanoi kültürel yapısıyla sanat çevreleri tarafından ikinci Efes olarak bahsedilmektedir. Kütahya bürokrasisi son yıllarda az da olsa gelişen Aizanoi tanıtımıyla umutludur. Kentte dünyanın en iyi korunmuş Zeus tapınağı, dünyanın ilk örneklerinden Stadyum-Tiyatro kompleksi, dünyanın ilk borsa yapısı vardır. Bu borsa yapısı 1970 Gediz Depremi'nde camiin yıkılmasıyla ortaya çıkmıştır. Bunun dışında nekropoller, olimpiyat şeref tribün abidesi, 4 köprü da vardır ki bunların çok kötü şekilde restore edilmiş ikisi hala kullanılmaktadır. Bunun dışında Meter Steunne alanı ve tüneli önemli bir eserdir.

Galeri

Kaynakça

Ayrıca bakınız
 Penkalas Köprüsü

Çavdarhisar
Frigya kentleri
Kütahya ilindeki arkeolojik sitler
Türkiye'deki Antik Yunan sitler
Türkiye'deki Roma kentleri
Türkiye'deki Nekropol alanları
Türkiye'deki Zeus tapınakları

Aizanoi


Shanne og veninderne er en dokumentarfilm fra 2012 instrueret af Ulla Søe og Sussie Weinold efter manuskript af Ulla Søe og Sussie Weinold.

Handling
En dokumentar om veninder og om at skabe sin egen identitet. Shannes bedste veninde Emma er flyttet til en anden skole, og Shanne savner en at høre sammen med i klassen. Der er mange kliker, og hun føler sig alene. Shanne har heldigvis stadig kontakt med Emma, men Emma har fået en ny veninde, og Shanne kæmper med sin jalousi. Men efter sommerferien skal klasserne på Shannes skole blandes til tre nye 7. klasser, og der er håb for, at hun kan finde en ny veninde. En af de nye klassekammerater er Daniela. Daniela er ligesom Shanne glad for sport, og Shanne starter til fodbold sammen med hende. Men kan Shanne finde ud af at være en del af et hold og have mange venner? Kan hun holde fast i det gamle venskab med Emma i en tid, hvor alting forandrer sig så meget? Og er man stadig hjerteveninder, når man bliver ældre?

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 2012

Shanne og veninderne


William York Tindall (1903-1981) fue un profesor y crítico literario estadounidense, nacido en 1903, en Williamstown, Vermont. Fue considerado uno de los mayores expertos en la obra de James Joyce. Asistió a la Universidad de Columbia. Al terminar sus estudios, viajó a París. Por casualidad, un 16 de junio, conocido como Bloomsday por los estudiosos de Joyce, compró el Ulises y leyó los capítulos finales en el Jardín de Luxemburgo. Regresó a Columbia para realizar estudios de postgrado sobre la literatura del  en Inglaterra. Trabajó como profesor de literatura moderna en la Universidad de Nueva York hasta que, en 1931, se convirtió en miembro del Departamento de Inglés en la Universidad de Columbia. Allí permaneció hasta su jubilación en 1971. Como ha señalado Herbert Mitgang en el obituario de Tindall, «Durante muchos años, el número de su oficina fue el 616 de la sala de filosofía. Tindall dijo que tardó cinco años en darse cuenta, pero era inevitable: ese número marcaba el Bloomsday, el sexto mes, del día 16».

El seminario que impartía sobre la novela de Joyce Finnegans Wake y otras obras lo convirtieron en uno de los profesores más populares en el departamento de Inglés. Los estudiantes que llenaban sus aulas admiraban su ingenio y estilo. Lo recordaban por verlo siempre en bicicleta por el campus.

Tindall escribió trece libros sobre autores británicos, y cuatro sobre Joyce. También escribió libros sobre Samuel Beckett -a quien nominó para el Premio Nobel-, W. B. Yeats, Wallace Stevens, D. H. Lawrence y Dylan Thomas.

Uno de sus estudiantes, Warren Allen Smith, preguntó en cierta ocasión al crítico su punto de vista sobre la religión. Tindall se mostró evasivo, pero afirmó disfrutar del misticismo de Yeats. En sus últimos años defendió una especie de naturalismo humanista, aunque insistiendo en que ninguna etiqueta definía su posición con exactitud.

Tindall murió el 8 de septiembre de 1981, a los 78 años de edad. Le sobrevivieron su esposa, Cecilia, una hija, Elizabeth Garrett Layton, y dos nietos.

Bibliografía
John Bunyan, Mechanik Preacher (1934, 1964)
D. H. Lawrence and Susan, His Cow (1939, 1973)
James Joyce: His Way of Interpreting the Modern World (1950, 1979)
The Literary Symbol (1955, 1962)
Forces in Modern British Literature 1985 -1956 (1956, 2007)
A Reader's Guide to James Joyce (1959, 1967, 1971, 1995)
Joyce Country (1960)
A Reader's Guide to Dylan Thomas (Reader's Guides) (1962, 1996)
Samuel Beckett (1964)
Wallace Stevens (University of Minnesota pamphlets on American writers, 1966)
William Butler Yeats (1966)
A Reader's Guide to Finnegans Wake (Irish Studies) (1969, 1996)
The Poems of W. B. Yeats (1976)

Referencias

Enlaces externos
 Obituario en The New York Times de 09/09/1981 - Acceso 09/12/2011

Críticos literarios de Estados Unidos
Alumnado de la Universidad de Columbia
James Joyce

William York Tindall


Joie de Vivre es una banda emo estadounidense proveniente de Rockford, Illinois que existió entre el 2007 y el 2011, uno de los precursores del famoso resugimiento emo "Midwest Emo Revival" (junto con Empire! Empire!, Castevet, Football, Etc.). Su música es lenta, armoniosa y melódica, pues destacan como influencia las bandas emo de los 90 Mineral y American Football. Su primer lanzamiento fue un EP titulado "Summer Months" en el 2009 y en el 2010 lanzaron su único álbum titulado "The North End", lo cual que se asemeja más al sonido de Mineral y American Football. Tras un breve periodo de actividad, en mayo de 2011, la banda decide separarse por razones de agotamiento y de descanso.

Discografía

 "Summer Months" EP (2009)
 "The North End" LP (2010)
 "2010 Tour E.P" EP (2010)
 "Acoustic E.P" EP (2010)
 "The Final Show" (en vivo) (2011)

Referencias

Grupos de música de Illinois
Grupos de rock de Illinois
Grupos de emo de Estados Unidos
Grupos de indie rock de Estados Unidos

Joie de Vivre (banda)


W este un film serial sud coreean din anul 2016 produs de postul MBC.

Distribuție
 Lee Jong-suk - Kang Chul
 Han Hyo-joo - Oh Yeon-joo

Legături externe
 official website

Seriale de televiziune sud-coreene

W (serial de televiziune)


Sinanhoca, Antalya ilinin Akseki ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe

Coğrafya
Antalya iline 159 km, Akseki ilçesine 33 km uzaklıktadır.

Nüfus

Akseki'nin mahalleleri

Sinanhoca, Akseki


Osmanlı cepheleri, Osmanlı İmparatorluğu'nun I. Dünya Savaşı'nda çarpıştığı cephelerdir.

Cepheler
 Kafkasya Cephesi (1914-1918), Rusya'ya karşı.
 Suriye-Filistin Cephesi (1914-1918), Büyük Britanya'ya karşı.
 Irak Cephesi (1914-1918), Büyük Britanya'ya karşı.
 Hicaz-Yemen Cephesi, Büyük Britanya'ya ve Araplara karşı.
 Çanakkale Cephesi (1915), Büyük Britanya'ya ve Fransa'ya karşı.

 İran Cephesi (1914-1918), Rusya ve İngiltere'ye karşı.
 Galiçya Cephesi (1916-1917), bir Osmanlı kolordusu 1916-17'de Berezhany kasabası çevresinde Rusya'ya karşı Avusturya-Macaristan safında savaşmıştır.
 Balkan Cephesi (1916-1918), 10. ve 20. Osmanlı Kolordusu Alman, Avusturya ve Bulgar birlikleriyle beraber Büyük Britanya'ya, Fransızlara ve Sırplara karşı savaşmıştır.

Osmanlı donanmasının Rus gemi ve limanlarına saldırması üzerine 1 Kasım 1914 günü Rus ordusu Kafkasya'da sınırı geçerek Osmanlı topraklarına girdi. Hemen ardından 2 Kasım'da Rusya, 5 Kasım'da İngiltere Osmanlı İmparatorluğu'na savaş ilan etti. Osmanlı Devleti buna 14 Kasım'da Cihad-ı Ekber ilanıyla karşılık verdi.

Kafkas Cephesi

Enver Paşa kumandasındaki Türk ordusu 21 Aralık'ta girişilen Sarıkamış Harekâtı ile (o zamanki Rus sınırı olan) Köprüköy - Eleşkirt hattında hücuma geçti. Sarıkamış yakınında Allahüekber Dağlarına ulaşan ordu burada 1915 Ocağının ilk haftasında ağır bir yenilgiye uğradı. 130.000 kişilik asker mevcudunun 90.000'i çarpışmalarda veya soğuktan donarak hayatını kaybetti. Geri kalanlar esir düştü.

Grandük Nikola kumandasındaki Rus ordusu bir yıllık bir bekleyişten sonra 13 Ocak 1916'da Erzurum cephesinde harekete geçti. 16 Şubat 1916'da Erzurum, 3 Mart'ta Bitlis ve Muş, 18 Nisan'da Trabzon, 24 Temmuz'da Erzincan düştü. Ancak Ağustos ayında Bitlis ve Muş geri alındı.

Rusya'da 1917 Mart ayında Çarlık rejimine karşı başlayan ayaklanma Kasım ayında Bolşevik rejimin kurulması ve 1918 Ocak ayında Rus ordusunun dağılması ile sonuçlandı. Rus ordusunun çekilmesi üzerine, onların boşalttığı alanlarda Antranik komutasındaki Ermeni birlikleri "Batı Ermenistan Geçici Hükümeti" ilan ettiler. Ancak hücuma geçen Türk ordusu karşısında tutunamayarak dağıldılar. 26 Şubat 1918'de Erzincan, 27 Şubat'ta Trabzon, 12 Mart'ta Erzurum, 2 Nisan'da Van kurtarıldı.

3 Mart 1918'de imzalanan Brest Litovsk Antlaşması ile Rusya savaşta kazandığı toprakları terk ederek 1878 öncesi sınırlara dönmeyi kabul etti. Bu sırada Tiflis'te kurulan Transkafkasya Cumhuriyeti'nin direnmesi üzerine Halil Paşa kumandasında ileri harekete geçen Türk ordusu 25 Mart'ta Oltu, 3 Nisan'da Ardahan, 5 Nisan'da Batum, 15 Mayıs'ta Gümrü, 20 Temmuz'da Nahcivan'ı aldı ve nihayet 15 Eylül'de Nuri Paşa komutasındaki Kafkas İslam Ordusu 1918 Bakü Muharebesi'ni kazanarak Bakü'ye girdi. Ekim başında da bir Türk müfrezesi Dağıstan'da kontrolü ele aldı.

Ancak 30 Ekim'de imzalanan Mondros Mütarekesi uyarınca Türk ordusu işgal ettiği Kafkasya topraklarını bırakarak 1914 sınırına geri çekildi. Türk ordusunun boşalttığı Batum, Ardahan ve Kars'ta kurulan Milli Şura Hükümetleri 1919 ilkbaharında Kafkasya'daki İngiliz kuvvetleri tarafından tasfiye edildi.

Çanakkale Cephesi

İstanbul'u bir deniz harekâtıyla ele geçirerek Osmanlı İmparatorluğu'nu saf dışı bırakmak ve zor durumda olan Rusya'ya güneyden yardım ulaştırmak projesi savaşın ilk aylarında İngiltere Donanma Bakanı Winston Churchill ve Deniz Kuvvetleri Komutanı Amiral Lord Fisher tarafından ortaya atıldı. Savaşın Alman cephesinde kazanılacağına inanan Kara Kuvvetleri Komutanı Lord Kitchener bu projeye karşı çıktı.

Alman Genel Karargâhı Çanakkale'den gelebilecek tehlikeyi sezerek Çanakkale istihkâmlarının güçlendirilmesine ve boğazın mayınlanmasına karar verdi. Albay Wehrle komutasındaki bir alay bu işle görevlendirildi.

18 Mart 1915'te Fransız ve İngiliz donanmalarından oluşan bir filo Çanakkale Boğazı'nı geçmeye teşebbüs etti, ancak ağır topçu ateşi ve mayın patlamaları sonucunda ilerleyemeyerek geri çekildi.

24 Mart'ta İstanbul'daki Alman Askeri Heyeti'nin başı olan Mareşal Liman von Sanders Çanakkale'nin karadan savunmasıyla görevlendirilen 5. Ordu komutanlığına getirildi. 25 Nisan'da İngiliz, Fransız ve Anzac (Avustralya-Yeni Zelanda Gönüllü Kolordusu) birlikleri Çanakkale Boğazı civarında üç noktada karaya çıktılar. Ancak şiddetli Türk direnişi karşısında ilerleyemeyerek sahil hattındaki dar bir alana sıkıştılar.

Ağustos başında Gelibolu Yarımadası'nın kuzeyine yapılan ikinci müttefik çıkarması da Anafartalar Muharebeleri ile durduruldu. Düşman askeri 8-9 Aralık 1915 gecesi Gelibolu yarımadasını deniz yoluyla tahliye etti.

Çanakkale Savaşına kaymakam (yarbay) rütbesiyle katılan Mustafa Kemâl Bey, büyük yararlıklar göstererek albaylığa yükseltildi.

Irak Cephesi

İngilizler, Osmanlıların Hindistan sömürgelerini ele geçirme riski olduğundan bu cepheyi açtı. Ayrıca Osmanlıların Musul ve Kerkük petrol hatlarını İngilizler önemli görüyordu.

Şatt-ül Arap Nehri üzerindeki Abadan'da İngiliz petrol tesislerini koruma altına almak amacıyla 7 Kasım 1914'te İngilizler (nehrin Osmanlı yakasında bulunan) Fao Adası'na asker çıkardılar. 21 Kasım'da Basra İngilizlerin eline geçti.

1915'te İttihat ve Terakki fedaisi ve Teşkilat-ı Mahsusa üyesi olan binbaşı Süleyman Askerî Bey komutasında düzensiz bir birlik İngiliz kuvvetlerine karşı akınlar ve sabotaj eylemleri düzenledi. Bunun üzerine Mayıs ayında General Townshend kumandasındaki İngiliz ordusu Bağdat'ı ele geçirmek üzere hareket etti. 24 Temmuz'da Nasıriye, 29 Eylül'de Kut-ül Amare düştü. 22 Kasım'da Selman-ı Pak Muharebesi'nde Mareşal von der Goltz komutasındaki Türk ordusu bir zafer kazandı; Kut'ül Ammare Kuşatması'na daha fazla dayanamayan General Townshend komutasındaki İngiliz Ordusu 29 Nisan 1916'da teslim oldu.

1917'de Irak'taki Türk kuvvetlerinin İran'a sevk edilmesi üzerine tekrar harekete geçen İngilizler 11 Mart 1917'de Bağdat'ı ele geçirdi. Bunu izleyen aylarda Musul hariç Kuzey Irak'ın büyük bir kısmı İngilizlerin eline geçti.

Suriye-Filistin Cephesi

Cemal Paşa komutasındaki Osmanlı Ordusu, İngiliz idaresinde olan Mısır'ı fethetmek amacıyla 28 Ocak 1915'te Süveyş Kanalı'na saldırdı. Saldırı hezimetle sonuçlandı.

27 Temmuz 1916'da Albay von Kress kumandasında 4. Ordu'nun giriştiği İkinci Kanal Seferi de yenilgiyle sona erdi. Bu olay üzerine İngiliz ordusunun generali Edmund Allenby Mısır'a gönderilerek, bir karşı saldırı için hazırlıklara başladı. Allenby'nin hazırlıkları çerçevesinde, daha önce Suriye ve Filistin'de kazılara katılmış olan Oxford'lu arkeolog ve sanat tarihçisi T. E. Lawrence, Osmanlı idaresine karşı bir Arap İsyanı örgütlemekle görevlendirildi.

27 Haziran 1916'da Mekke Şerifi Hüseyin Osmanlılara karşı isyan ederek Hicaz Krallığı'nı ilan etti. Ürdün, Suriye ve Filistin Araplarının büyük bir kısmı açık veya gizli şekilde Hüseyin ve oğulları Faysal ve Abdullah'ın isyanına katıldı.

Yıldırım Orduları Kumandanı Alman Mareşal Otto Liman von Sanders 1918 yılının Mart ayında Osmanlı 7. ve 8. ordularının durumunu anılarında anlatır. Orduda Cephane, ayakkabı, yazlık giysi yoktu. Topçu bataryaları atacak mermi bile bulamıyordu. Askerler, kışlık yün giysiler ile 55-60 derece sıcakta ayakkabısız olarak savaşıyordu. Cephe gerisinde ihtiyat birlikleri yoktu onun yerine 200 km uzunluğunda bir boşluk vardı. Atlar ve yük taşıyan hayvanlara bile birkaç aydan beri ne yeterli yiyecek ne de su veriliyordu. 8 Mart 1917'de İngiliz kuvvetleri Gazze'de saldırıya geçerek stratejik Han Yunus mevkiini işgal etti. 6 Kasım 1917'deki Üçüncü Gazze savaşı'nda kesin bir üstünlük elde eden İngilizler, 17 Kasım'da Yafa'yı (bugünkü Tel-Aviv), 9 Aralık'ta da Kudüs'ü ele geçirdiler. 21 Şubat 1918'de Eriha düştü. Bunu izleyen aylar, Şeria cephesinde sonuçsuz çarpışmalarla geçti.

I. Dünya Savaşı'nın Osmanlı bozgunuyla sonuçlanmasına ve Suriye'nin elden çıkmasına yol açan son karşılaşma 19 Eylül 1918'de başladı. Bu tarihte Nablus yakınında aniden saldırıya geçen İngiliz kuvvetleri, Mecidiye/Megiddo Meydan Muharebesi'nde Mareşal Liman von Sanders komutasındaki Türk ordular grubunu kesin bir yenilgiye uğrattı. Muharebede, 5 İngiliz ve 1 Fransız tümeninde toplam 50.000 kişiden oluşan düşman kuvvetleri iki Osmanlı ordusunu tümüyle dağıtarak büyük bir kısmını esir aldı. 21 Eylül'de düşman eline geçen Nasıra'da 18.000 asker esir düştü. 22 Eylül'de yerli halkın ayaklanarak Türk karargâhına saldırdığı Şam, 1 Ekim'da İngiliz işgaline girdi. 23 Eylül 1918'de istifa eden Liman von Sanders'in yerine, Yaver-i Fahri Hazret-i Şehriyari unvanı da verilen Mirliva Mustafa Kemal Paşa atandı. 6 Ekim'de Humus, 27 Ekim'de Halep şehirleri de İngiliz kuvvetleri tarafından işgal edildi.

Hicaz-Yemen Cephesi
I. Dünya Savaşı boyunca Osmanlı İmparatorluğu 4 Tümenlik bir kuvvetle Arabistan'daki kutsal İslam şehirlerini korumaya çalıştı. 7. Kolordu'nun birer tümeni Hicaz, Asir, San'a ve Hudeybe'de konuşlandırılmıştı. Uzaklık sebebiyle bu tümenlere yeni asker, malzeme ve silah desteği sağlanamıyordu. 1916 yılında İngilizlerin kışkırtmasıyla, Araplar Osmanlı Kuvvetlerine karşı ayaklandı. Mekke Emiri Şerif Hüseyin, bağımsızlığını ilan etti. Yemen'de İmam Yahya Osmanlılara bağlı kalırken Asir'de Seyyid İdris de ayaklanmaya katıldı. 1917 Şubatında Hicaz Seferi Kuvvetler Komutanlığı'na atanmak üzere, Şam'a gelen Mustafa Kemal Paşa, Hicaz'ın boşuna savunulmayıp boşaltılmasını istedi. Manevi sebeplerden dolayı bu istek Fahrettin Pasa tarafından uygulanmadı. Komutanlık ataması da yapılmadı. Bin bir güçlükle Medine'yi, Yemen'i, Asir'in kuzeyini I. Dünya Savaşı sonuna kadar savunan 7. Kolordu Mondros Mütarekesi'nden bir müddet sonra, 23 Ocak 1919'da teslim oldu.

Osmanlı Devleti'nin savaştan çekilmesi
Osmanlı Devleti Brest-Litovsk Antlaşması ile doğudaki topraklarını kurtardı. Kafkasya'da Ermenilerin, Gürcülerin ve Azerbaycan Türklerinin Bolşevik rejimi tanımayarak bağımsızlıklarını ilan etmeleri üzerine, Kafkasya'ya doğru harekete geçildi. Enver Paşa, buralar alındıktan sonra Türkistan'a sarkarak Ortak Asya Türklerini de İmparatorluk içine katarak bir Pan-Türk Birliği kurmak istiyordu. 1918 Eylülünde Türk Kuvvetleri Bakü'ye girdi. Buradan daha öteye gidilirken, Osmanlı Devleti, batıdan İstanbul'a saldırılacağı için, 30 Ekim 1918'de mütareke imzalamak zorunda kaldı.

Osmanlı Devleti Kafkas cephesinde ilerlerken, Filistin ve Irak cephelerinde durumu kötüleşmekteydi. İngilizlerin 40.000 kişilik Türk kuvvetine karşı 200.000 kişilik bir kuvvetle yaptıkları taarruzlar sonunda, Eylül ve Ekim aylarında Amman, Beyrut ve Şam'ı aldılar. Filistin cephesindeki başarılar üzerine, Irak cephesinde bulunan İngiliz kuvvetleri de Musul'u almak üzere harekete geçti ve Mondros mütarekesinden 6 gün sonra, 5 Kasım 1918'de Musul'a girdiler. Filistin ve Irak cephelerindeki yenilgiler üzerine, 1918 Şubatında sadarete gelmiş bulunan Talat Paşa kabinesi Ekim ayında istifa etti. İttihad ve Terakki'nin on yıllık iktidarı bu şekilde sona erdi. Yeni kabineyi İzzet Paşa kurdu. Bulgaristan'ın savaştan çekilmesi üzerine İngiliz ve Fransızlar Trakya'da 7 tümenlik bir kuvvet kurup, İstanbul ve Boğazlar üzerine harekete hazırlanmaya başlamıştı. Güney cephesinden de olumsuz haberler gelince, İzzet Paşa hemen mütareke yapmak istedi.

Savaşın sonucu
Cepheden gelen bozgun haberleri üzerine 5 Ekim'de Talat Paşa hükûmeti Wilson Prensipleri çerçevesinde ateşkes isteminde bulundu. 8 Ekim'de İttihat ve Terakki hükûmeti istifa etti. 14 Ekim'de Ferik (general) Ahmet İzzet Paşa yönetiminde "partilerüstü" geçiş hükûmeti kuruldu. 24 Ekim'de İngiltere ateşkes teklifini kabul ederek bir Türk murahhasının Limni Adası'ndaki Mondros (Moudros) limanına gönderilmesini önerdi. Mondros'a giden eski Bahriye Nazırı Rauf Bey 30 Ekim'de savaşın fiili bölümünü sona erdiren Mondros Mütarekesi'ni imzaladı.

Türkiye ile İngiltere, Rusya, Fransa, İtalya ve diğer İtilaf Devletleri arasındaki savaş hali ancak 24 Temmuz 1923'te imzalanan Lozan Antlaşması ile sona erdi.

Ayrıca bakınız
 I. Dünya Savaşı'nda Osmanlı İmparatorluğu'nun kuvvet kayıplarının vilayet ve ülkelere göre dağılımı

Not

Kaynakça

 Edward J. Erickson, Size Ölmeyi Emrediyorum!: Birinci Dünya Savaşı'nda Osmanlı Ordusu, Kitap Yayınevi, 2003. (İngilizce Baskının önsözü Hüseyin Kıvrıkoğlu tarafından yazılmıştı)

VikiProje Tarih kaynak bekleyen maddeler

Osmanlı

I. Dünya Savaşı'nda Osmanlı cepheleri


EViews, Windows işletim sistemi için bir istatistik paket programı olup özellikle Ekonometrik analiz için sıkça kullanılmaktadır. Quantitative Micro Software (QMS) firması tarafından geliştirilmiştir. İlk sürüm (1.0), 1994 yılında piyasaya sürülmüş ve MicroTSP programının yerini almıştır. 2014 yılındaki son versiyonu 8.0'dir.

Bir kısmı istatistiksel testlerde olup ekonometride kullanılmaktadır. Eviews'ın Econometric Views'ın kısaltması olduğu söylenir, ancak sitesinde açılımı yazmaz.
Ayrıca Panel Veri Analizi, 5.1 versiyonunda eklenmiştir. Bundan önceki versiyonlarda
Panel uygulamaları yapılamaz.

Eviews çalışma tablosu ve ilişkisel veritabanı altyapısı ile geleneksel istatistiksel yazılımların özelliklerini birleştiren, kendine özgü programlama dili bulunan bir yazılımdır. Program, diğer yazılımlarla da uyum sağlayabilmektedir. Çıktılar kolay bir şekilde kopyalanarak diğer ofis programlarına entegre edilebilmektedir (Word, Excel)

Eviews, genel istatistiksel çözümleme amacıyla da kullanılabilmesine rağmen, özellikle regresyon analizi ve ekonometrik analizlerde yoğunlaşmıştır. Eviews ile Panel veri, zaman serisi ve yatay kesit analizi yapılabilmektedir. Excel, SPSS, SAS, Stata, Rats ve TSP dosya türlerini desteklemektedir. Ayrıca düz metin dosyalarından ve csv dosya türünden de veri aktarabilmektedir.

Eviews ile yapılabilen bazı analizler
 Klasik En küçük kareler yöntemi ile regresyon çözümlemeleri ve katsayılara ilişkin istatistikler.
 Lojistik regresyon, tartılı regresyon, eşanlı denklem sistemleri gibi gelişmiş teknikler.
 Zaman serisi analizleri, Vektör otoregresyon, Eşbütünleşim (Koentegrasyon),
Granger Nedensellik testleri vb.
 Simülasyonlar yapılabilmektedir

Dış bağlantılar
 QMS ana sayfası

Ekonometri
İşletme yazılımları
Windows'a özel yazılımlar

EViews


World Chess Network (WCN) je bio komercijalni internetski šahovski poslužitelj posvećen šahovskoj igri i raspravljanju na šahovske teme. Poslužitelj se financirao pretplatom od registriranih korisnika. Vlasnik je bio Master Games International, Inc. Bio je pokrenut 1997. godine. Zatvoren je 2007. godine, desetak godina poslije, kad ga je kupio Internet Chess Club i spojio s Chess Live u World Chess Live. Kao tipični šahovski poslužitelj, World Chess Network je omogućavala osnovne usluge kao vođenje šahovskih dvoboja uživo između dvoje ljudskih igrača preko interneta. Servis je povremeno vodio šahovske turnira, uključujući i nekoliko dvoboja znanih šahovskih velemajstora, gdje su promatrači mogli promatrati igru u realnom vremenu. U njegovo zlatno vrijeme na World Chess Network dolazili su profesionalni šahisti poput poznatih velemajstora kao što su Elena Donaldson, Susan Polgar, Larry Christiansen i Larry Evans.

Vidi
Popis internetskih šahovskih poslužitelja

Izvori

Vanjske poveznice
World Chess Network

World Chess Network


Kosmos 2223, ruski vojni digitalni fotografski izviđački satelit, iz programa Kosmos. Vrste je Jantar-4KS1M (Neman br. 10L; KA tipa Terilen).
Lansiran je 9. prosinca 1992. godine u 11:25 s kozmodroma Bajkonura (Tjuratama) u Kazahstanu. Lansiran je u nisku orbitu oko planeta Zemlje raketom nosačem Sojuz-U 11A511U2, s razgonskim blokom DM2. Orbita mu je bila 239 km u perigeju i 289 km u apogeju. Orbitna inklinacija bila mu je 64,65°. Spacetrackov kataloški broj je 22260. COSPARova oznaka je 1992-087-A. Zemlju je obilazio u 89,78 minuta. Pri lansiranju bio je mase 6600 kg.

Ispao je iz orbite 16. prosinca 1993. godine.

Izvori
А.Железняков. Энциклопедия "Космонавтика". Хроника освоения космоса. 1992 год. (rus.)
Heavens-above (engl.)
NASA (engl.)
Planet4589.org Tablični prikaz podataka o satelitima (engl.)

Vanjske poveznice
N2YO.com Search Satellite Database
Celes Trak SATCAT Format Documentation (engl.)
Kunstman  Satellites in Orbit (engl.)

Sateliti Kosmos

Kosmos 2223


خراطة بلدية بولاية بجاية بالجزائر. تقع على بعد 60 كم من عاصمة الولاية على الطريق الرابط بين مدينتي بجاية وسطيف وهي بجانب أكبر نفق في الجزائر (7 كلم) الكائن تحت سلسلة جبال جرجرة. معظم سكانها امازيغ لهجتهم المحلية هي القبائلية..

اشتهرت المدينة بأحداث مجازر 8 ماي 1945 أثناء الاستعمار الفرنسي.

التسمية

جغرافيا

تضاريس

مناخ

الموقع

تاريخ

الإقتصاد

المواصلات

الرياضة

ثقافة

مساجد

أعلام
 بشير بومعزة

معرض صور

مواضيع ذات صلة
 بلديات ولاية بجاية
 دوائر ولاية بجاية
 مجازر 08 مايو 1945

المصادر

بلديات ولاية بجاية

خراطة (ولاية بجاية)


El perito judicial o perito forense o perito independiente es un profesional dotado de conocimientos especializados y reconocidos, a través de sus estudios superiores, que suministra información objetiva basada en datos u opinión fundada en los mismos datos a los tribunales de justicia sobre los puntos litigiosos que son materia de su dictamen. Existen tres tipos de peritos, los nombrados judicialmente y los propuestos por una o ambas partes (y luego aceptados por el juez o el fiscal) y los peritos independientes. Los dos primeros  ejercen la misma influencia en el juicio; en la jurisdicción civil la carga de la prueba recae en la parte, es donde toma especial importancia el perito independiente como medio de prueba. El nombramiento del perito judicial o forense se realiza mediante  sorteo y la elección en base a listas aportadas por las asociaciones profesionales  a los juzgados de cada comunidad. Si previamente a la demanda o denuncia o proceso, la parte quiere aportar informe para apoyar la citada demanda, podrá contactar con un profesional del peritaje independiente, para aportar su informe como medio de prueba, en un procedimiento judicial o no judicial ante la compañía aseguradora, o un tercero. Hay varias alternativas de contratación de un perito independiente, las tres principales opciones, son: Gabinete Pericial especializado en cada materia o Asociaciones Profesionalesde de peritos. En cada uno de estos dos casos el cliente deberá contactar perito por perito para obtener una comparación de la propuesta económica de la prueba pericial. Por último la tercera opción la opción online; Peritator es un buscador y comparador de peritos en una plataforma sin coste, la cual le facilitaría 3 propuestas económicas para poder elegir la mejor propuesta.

Los peritos judiciales e independientes son capaces de ejecutar, aplicar y utilizar todas las técnicas y recursos de una forma científica para una adecuada administración de los requerimientos de su campo laboral (recolección de pruebas, aseguramiento, preservación, manejo de la cadena de custodia necesaria para esclarecer la verdad, etc.).

Legislación en España
En España, el perito tiene que tener certificados sus conocimientos, por lo que es necesario que aporte un título oficial o conocimientos probados de la especialidad y/o especialización propia de la materia pericial.

La Condición del perito judicial según la Ley de L.E.C. tipifica en su artículo 340.1:

Y en la Ley de Enjuiciamiento Criminal en su artículo 457 contempla que los Peritos Judiciales pueden ser o no titulares.

"Son peritos los que tienen título oficial en la naturaleza del peritaje que requiere el juzgado".

"Cuando no hay peritos titulados, se puede nombrar a personas entendidas que careciendo de título oficial, tienen sin embargo, conocimientos o práctica especiales en alguna ciencia o arte, pero estas actuarán como personas entendidas no como peritos".

El perito suministra al juez el peritaje u opinión fundada de una persona especializada en determinadas ramas del conocimiento que el juez no está obligado a dominar, a efecto de suministrarle argumentos o razones para la formación de su convencimiento.

El peritaje podrá ser aportado en función de los meros conocimientos del perito, o bien a la aplicación de tales conocimientos en la evaluación de una determinada prueba.

Carácter de auxilio a la actividad de los órganos judiciales
Los denominados "órganos de auxilio judicial" que, sin ser funcionarios de carrera, prestan asistencia de diferentes maneras a la labor de los juzgados y tribunales. No son funcionarios de la Administración de Justicia, pero son Auxiliares "ah hoc" nombrados por autoridad competente (Juez/Magistrado o Administración) que deben realizar una función pública de acuerdo al cargo conferido.

También son órganos de auxilio judicial el cuerpo de médicos forenses (Institutos de Medicina Legal), el Instituto Nacional de Toxicología y Ciencias Forenses, la policía judicial y otros, todos los cuales se rigen por las leyes y reglamentos especiales (art. 470 a 480, LOPJ).

Un dictamen pericial permite llevar a conocimiento del juez datos de hecho que pueden ser aprehendidos sólo o, cuando menos, de modo preponderante, por quien esté versado o formado en una determinada rama del saber, sea científica, artística, técnica, o en una concreta práctica.

Juramento o promesa
Al emitir el dictamen es común que el abogado, el cliente o el mismo juzgado exija lo dispuesto en el 335.2 de la LEC.

Este juramento o promesa se repetirá al inicio de su declaración.

En Francia
Un experto judicial o testigo experto, es un profesional calificado en un determinado dominio o especialidad diferente del propio Derecho, y que difícilmente puede ser considerado como un auxiliar de justicia (en francés auxiliaire de justice), en la medida que su colaboración con la estructura justicial no es requerida de una manera continua o regular. La "Corte de casación" (en francés Cour de cassation) desde el año 2009 lo califica de "colaborador ocasional del juez", y por su parte el "Consejo de Estado" (en francés Conseil d'Etat) desde 1971 lo califica de "colaborador ocasional de servicio público de la justicia" (en el marco de misiones que le son confiadas por las diferentes jurisdicciones francesas).

En Francia, un experto judicial para poder actuar como tal, debe estar previamente inscrito en un registro de expertos en un Tribunal de apelación (en francés Cour d'appel). Generalmente es un profesional considerado muy competente en su especialidad, y que puede ser llamado por un juez, en el marco de un asunto judicial, para dar su opinión respecto de determinadas cuestiones técnicas.

El experto siempre es convocado a través de un acta escrita del juez, y su intervención debe dar lugar a un informe escrito, el cual es comunicado a todas las partes, y cuyas conclusiones no son vinculantes para el juez.

Lista de expertos aprobados por un tribunal
En penal, es el juez de instrucción que toma la decisión de llamar a un expeto, medida que puede ser ordenada de oficio o bajo demanda de una de las partes. Y cuando se toma la decisión, debe quedar bien establecida la misión del experto. En casos complejos, se pueden designar varios expertos en un mismo asunto judicial.

Los magistrados tienen a su disposición la lista de personas (físicas o jurídicas), establecidas en cada Tribunal de apelación, la cual censa a las personas disponibles con sus diferentes profesiones. Para figurar en esta lista, es necesario que la persona sea particularmente calificada en una profesión bien definida, y que además haya aplicado su candidatura frente a un procurador de la República en el Tribunal de mayor instancia de su lugar de trabajo (o de su domicilio si fuera jubilado). En caso de ser aceptado, puede decir que tiene el título de «experto frente al Tribunal de Apelaciones de X ». De todas maneras, el juez no está siempre obligado a elegir a un experto de esa lista, pues entre otras cosas allí todas las especialidades no están representadas.

La primera inscripción en una lista de tribunal solamente es válida por un período de prueba de tres años, y para este trámite, la comisión no debe dar motivos sobre la aceptación o el rechazo de un candidato. Con posterioridad, el experto estará obligado a presentar, al término del período de prueba o cada cinco años, una renovación de candidatura, a efectos de tener más elementos para decidir sobre la demanda de reinscripción.

También existe una lista nacional de expertos judiciales, manejada por el Tribunal de casación, y cuyo título en francés es "Experts agréé par la Cour de cassation".

El límite de edad para figurar en una lista de expertos es de 70 años, aunque si en esa circunstancia el experto tuviera misiones en curso, podría continuar con las mismas hasta finalizarlas. Pasado el citado límite de edad, el experto sería radiado definitivamente y de facto, aunque en ciertas circunstancias podría ser autorizado a desarrollar algún tipo de función con carácter honorario.

Juramento

El experto judicial debe prestar juramento una sola vez y antes de su primera misión, se encuentre inscrito o no en una de las listas antes citadas.

El juramento del experto frente a un Tribunal de apelación, es el siguiente:

Desarrollo de un peritaje judicial
Se considera que un profesional es experto judicial todo el tiempo que dura la misión que le fue confiada por un magistrado. El experto no tendrá la posibilidad de oír a las partes, a menos que el juez de instrucción así lo autorice expresamente.

El experto debe ser independiente de las partes en las causas en las que interviene. Así, se considera generalmente que la misión de un experto judicial es incompatible con causas en las que participan compañías aseguradoras, si el experto trabaja o trabajó para una compañía de este tipo.

Los expertos judiciales pueden agruparse en el seno de asociaciones de ley 1901, aunque ellas no tendrán el status de un orden profesional o colegiatura profesional.

El juez de instrucción debe verificar en todo momento que el proceso se desarrolla correctamente. El artículo 161 numeral 2 del código del procedimiento penal, precisa que el juez de instrucción puede reemplazar al experto. Al término del peritaje, el expeto redacta y presenta un informe, el cual somete a todas las partes. Este informe puede guiar la solución del juez. La ley del 5 de marzo de 2007 relativa a la prevención de la delincuencia ha reforzado el respeto al principio de contradicción, con un sistema en etapas para los expertos que puede durar más de un año; en principio el experto somete a las partes un informe provisorio, lo que le permite en un informe definitivo tomar en cuenta los dichos por las partes (eso está establecido en el artículo 167-2 del código del procedimiento penal).

Especialidades más comunes
 Psicología
 Agricultura
 Agrimensura
 Armamento, Balística
 Arquitectura, Construcción
 Arte
 Bienes inmuebles o Bienes raíces
 Biotecnología, Genética
 Bolsas de valores, Corretajes
 Comercio, Empresas y Corporaciones
 Comunicaciones
 Contabilidad, Economía, Finanzas, Fiscalidad
 Criminalística
 Derecho laboral, Seguridad social
 Fotografía
 Industria
 Informática, Electrónica, Telecomunicaciones
 Medio ambiente
 Peritaje caligráfico, Falsificaciones
 Química
 Salud, Medicina
 Odontología
 Social
 Seguros
 Traducciones, Interpretación de lenguas (conferencias)
 Transporte

Véase también

Referencias

Enlaces externos

 Los requisitos del perito judicial informático (en España)
 Expert judiciaire en France (en francés)

Derecho procesal
Ocupaciones jurídicas

Perito judicial


An Eria lanuginosa in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Jeffrey James Wood. An Eria lanuginosa in nahilalakip ha genus nga Eria, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Eria

Eria lanuginosa


An Mesosetum comatum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Jason Richard Swallen. An Mesosetum comatum in nahilalakip ha genus nga Mesosetum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mesosetum

Mesosetum comatum


Lauterbach ist ein Gemeindeteil der Gemeinde Geslau im Landkreis Ansbach (Mittelfranken, Bayern).

Geografie
Durch das Dorf fließt der Lauterbachgraben, der den Lauterbacher Weiher speist und ein rechter Zufluss der Sulzach ist, die wiederum ein rechter Zufluss des Kreuthbachs ist. 1,25 km südwestlich liegt der Bucher Wald, 0,5 km südöstlich liegt das Flurgebiet Buchklinge.

Gemeindeverbindungsstraßen führen nach Geslau (2,3 km nordwestlich) und Oberndorf (2,2 km westlich) jeweils zur Kreisstraße AN 7, zur AN 5 bei Buch am Wald (1,6 km südlich) und zu einer Gemeindeverbindungsstraße (0,8 km nordöstlich), die nach Kreuth (1 km nördlich) bzw. ebenfalls zur AN 5 bei Hürbel (0,7 km südöstlich) führt.

Geschichte
Im 16-Punkte-Bericht des brandenburg-ansbachischen Oberamts Colmberg aus dem Jahr 1608 wurden für Lauterbach 9 Mannschaften verzeichnet, die alle das Kastenamt Colmberg als Grundherrn hatten. Das Hochgericht übte das Vogtamt Colmberg aus. Im 16-Punkte-Bericht des Oberamts Colmberg aus dem Jahr 1681 hatte sich die Zahl der Mannschaften auf 11 erhöht.

Gegen Ende des 18. Jahrhunderts gab es in Lauterbach 13 Anwesen (1 Hof, 10 Halbhöfe, 2 Köblergüter). Das Hochgericht und die Dorf- und Gemeindeherrschaft übte das Vogtamt Colmberg aus. Alle Anwesen hatten das Kastenamt Colmberg als Grundherrn. Neben den Anwesen gab es noch kommunale Gebäude (Hirtenhaus, Brechhaus). Von 1797 bis 1808 unterstand der Ort dem Justizamt Leutershausen und Kammeramt Colmberg.

Im Rahmen des Gemeindeedikts wurde Lauterbach dem 1808 gebildeten Steuerdistrikt Schwabsroth und der 1810 gegründeten Ruralgemeinde Schwabsroth zugeordnet. Am 1. Januar 1972 wurde Lauterbach im Zuge der Gebietsreform nach Geslau eingemeindet.

Baudenkmäler
 Haus Nr. 9: 18./19. Jahrhundert, zweigeschossiges Wohnstallhaus mit massivem Erdgeschoss und Fachwerkobergeschoss und Fachwerkobergeschoss; Dach auf der einen Traufseite bis zum Erdgeschoss heruntergezogen
 Haus Nr. 11: ehemaliges Wirtshaus aus dem Ende 18. Jh., 1855 erweitert; am massiven Teil des zwiebelgiebligen Hauses mit Ecklisenen, Eckgesimsen und Putzbändern zwei Haustafeln, von denen die eine abgewittert ist, die zweite ein Relief, von Krug und Becher sowie die Bezeichnung "L / MK 1855" trägt
 Haus Nr. 12: Wirtshaus, eingeschossiger Massivbau, Ende 18. Jahrhundert
 Flachsbrechhaus des 19. Jh. am Weg nach Buch am Wald.
 mittelalterliches Steinkreuz; am südwestlichen Ortsrand

Einwohnerentwicklung

Religion
Der Ort ist seit der Reformation evangelisch-lutherisch geprägt und nach St. Wendel (Buch am Wald) gepfarrt. Die Einwohner römisch-katholischer Konfession sind nach St. Johannis (Rothenburg ob der Tauber) gepfarrt.

Literatur

Weblinks

Fußnoten

Geographie (Geslau)
Ort im Landkreis Ansbach
Dorf

Lauterbach (Geslau)


O capital da ciência é uma ferramenta conceitual desenvolvida pela Professora Louise Archer e colaboradores do King's College London. Ele usa as estruturas teóricas criadas pelo sociólogo francês Pierre Bourdieu para resumir o habitus e o capital relacionados à ciência de um indivíduo. Pode ser usado para ajudar a compreender como a classe social afeta as aspirações e o envolvimento das pessoas na ciência. O conceito vem da pesquisa em educação, mas também é usado de forma mais ampla na prática e na política, por exemplo, no trabalho do Comitê de Ciência e Tecnologia da Câmara dos Comuns no Reino Unido.

Definição
O conceito do capital da ciência pode ser definido como a soma de todas as atitudes, experiências, conhecimentos e recursos relacionados à ciência, acumulado ao longo da vida de um indivíduo. Isso inclui o que eles sabem sobre a ciência, o que pensam sobre a ciência, as pessoas que conhecem que entendem da ciência e o envolvimento diário que têm com a ciência.

O capital da ciência é composto por capital cultural e social relacionado à ciência (institucionalizado e / ou incorporado por meio do conhecimento, consumo, credenciais e redes sociais), bem como habitus . Os pesquisadores sugeriram que o capital da ciência não existe isoladamente, mas seu valor é determinado pelo contexto e ambiente mais amplos de alguém.

O capital da ciência foi enquadrado em torno de oito dimensões principais, base em análises estatísticas de dados de pesquisas de alunos de escolas do Reino Unido:

 Alfabetização científica
 Atitudes, valores e disposições relacionadas à ciência
 Conhecimento sobre a transferibilidade da ciência (que a ciência 'abre portas' para muitas carreiras)
 Consumo de mídia científica
 Participação em contextos de aprendizagem de ciências fora da escola
 Habilidades, conhecimentos e qualificações em ciências da família
 Conhecer pessoas em funções relacionadas à ciência
 Falar sobre ciência na vida cotidiana

Essas oito dimensões colapsam em quatro 'tipos' de capital da ciência: o que você sabe ( alfabetização científica ); como você pensa (atitudes e disposições); o que você faz (atividades e comportamentos relacionados à ciência); e quem você conhece (contatos sociais e redes). Os primeiros três 'tipos' incluem habitus e capital cultural e o quarto, capital social . A pesquisa mostra que medir o capital científico fornece uma previsão melhor das aspirações científicas do que uma medida geral do capital.

História
O conceito de capital da ciência baseia-se no trabalho de Pierre Bourdieu sobre capital e reprodução social . O capital da ciência se baseia, mas de maneira distinta, em como Pierre Bourdieu usou os termos capital científico, técnico ou tecnológico. O Capital da Ciência não é uma forma nova ou separada de capital. Em vez disso, o capital da ciência é uma maneira de pensar sobre o agrupamento de diferentes tipos de capital social e cultural relacionado à ciência, particularmente aqueles que as pessoas poderiam usar ou trocar para apoiar sua realização, engajamento e / ou participação na ciência.

O capital da ciência foi desenvolvido pela primeira vez por Louise Archer e colegas no projeto ASPIRES. Com base em 5 anos de pesquisa com jovens de 10 a 14 anos e suas famílias, ASPIRES descobriu que crianças de famílias com mais recursos relacionados a ciências (como pais com hobbies ou carreiras científicas) eram mais propensas a querer estudar ciências na escola e como uma carreira. O conceito de capital da ciência foi desenvolvido como uma forma de entender por que esses recursos, atitudes e aspirações relacionados à ciência levaram algumas crianças a se dedicarem à ciência, enquanto outras não.

O capital da ciência foi desenvolvido conceitualmente e empiricamente por meio do projeto Enterprising Science e do projeto ASPIRES 2. O projeto Enterprising Science desenvolveu uma pesquisa para medir o capital da ciência e estendeu o conceito de capital da ciência para além dos lares e para escolas e museus. O capital da ciência está sendo usado para desenvolver estratégias de ensino nas escolas primárias e secundárias e para desenvolver medidas de capital da ciência para adultos.

ASPIRES
ASPIRES, atualmente localizado no UCL Institute of Education, é um projeto de pesquisa longitudinal de 10 anos que estuda a ciência e as aspirações de carreira dos jovens. O primeiro estudo ASPIRES (2009-2013) acompanhou as aspirações científicas e profissionais de jovens dos 10 aos 14 anos. ASPIRES 2 continua a acompanhar os jovens até os 19 anos, para compreender as influências em mudança da família, escola, educação profissional e identidades sociais e as desigualdades na ciência dos jovens e nas aspirações de carreira. As principais descobertas incluem:

 Os alunos com baixo Capital da Ciência provavelmente não verão a ciência como 'para mim'. Na primeira fase do nosso projeto, introduzimos o termo Capital da Ciência para se referir às qualificações relacionadas às ciências, compreensão, conhecimento (sobre ciências e 'como funciona'), interesses e contatos sociais (por exemplo, conhecer alguém que trabalha em uma ciência trabalho relacionado).
 O prazer da ciência não se traduz em aspirações científicas.
 A educação profissional atual não é apenas 'irregular', mas padronizada, especialmente em termos de desigualdades sociais.
 A estratificação da ciência no Estágio Principal 4 pode estar contribuindo para a lacuna de habilidades STEM.
 Meninas que buscam ciências físicas após os 16 anos são excepcionais.

Este projeto foi inicialmente sediado no King's College London, tendo-se mudado para o UCL Institute of Education em março de 2017. É financiado pelo Conselho de Pesquisa Econômica e Social.

Capital da ciência na prática
O capital da ciência é usado em uma variedade de ambientes educacionais para apoiar o aprendizado de ciências, especialmente para crianças. Por exemplo, uma escola britânica visa ajudar os alunos a desenvolver o capital da ciência por meio da participação em clubes de ciências, enquanto em uma escala maior, o Science Museum Group usa o capital da ciência como um conceito para informar sua estratégia e trabalho em todos os seus parceiros instituições. Na Irlanda, a Science Gallery Dublin visa aumentar o capital científico dos visitantes por meio de suas exposições. Da mesma forma, nos Estados Unidos, o Museu de Ciências de Minnesota está trabalhando com o capital da ciência para combater as desigualdades no acesso e na participação no aprendizado das ciências.

Em outubro de 2017, a Abordagem de Ensino da Capital da Ciência foi lançada no National STEM Learning Center em York, Reino Unido. Essa abordagem foi co-desenvolvida e testada ao longo de quatro anos entre pesquisadores da Enterprising Science e professores de ciências do ensino médio na Inglaterra.

Referências

Sociologia da educação
Educação em Ciências
Teorias sociol

Capital da ciência


Hiroki Mizumoto (født 12. september 1985) er en japansk fodboldspiller.

Japans fodboldlandshold

|-
|2006||2||0
|-
|2007||0||0
|-
|2008||1||0
|-
|2009||0||0
|-
|2010||0||0
|-
|2011||0||0
|-
|2012||2||0
|-
|2013||0||0
|-
|2014||1||0
|-
|2015||||
|-
!Total||6||0
|}

Eksterne henvisninger

Japan National Football Team Database

Fodboldspillere fra Japan

Hiroki Mizumoto


Umut, senaristliğini, yönetmenliğini, yapımcılığını ve başrol oyunculuğunu Yılmaz Güney'in yaptığı 1970 yapımı filmdir. Filmin oyuncu kadrosunda Yılmaz Güney'in yanı sıra Tuncel Kurtiz, Gülsen Alnıaçık, Osman Alyanak ve Enver Dönmez yer almaktadır. Film, geçimini atına bağlamış olan bir faytoncunun, atının bir araba çarpması sonucu ölmesinin ardından meçhul bir definenin peşinden koşmasını anlatmaktadır. Türk sinemasının ilk gerçekçi filmi olan Umut, ülkede o tarihe kadar çekilen en iyi film olarak kabul edilmiştir. Çekildiği dönemde Türkiye'de sansüre uğrayan film, önce 1971'de Cannes Film Festivali'nde, ardından restore edilmiş hâliyle 2015'te Venedik Film Festivali'nin "Klasikler" bölümünde gösterilmiştir. Film ayrıca, 1970'de düzenlenen 2. Adana Altın Koza Film Festivali'nde beş farklı dalda ödül kazanmış ve 2015'teki 47. Sinema Yazarları Derneği Ödülleri'nde "Yüzyılın En İyi Türk Filmi" seçilmiştir.

Konusu
Siyah–beyaz olarak çekilen filmde, faytonculuk yaparak yaşamını kazanmaya çalışan Cabbar'ın ve ailesinin içine düştüğü çıkmazlardan kurtulmaya çalışması anlatılır. Atı zengin bir adamın arabasının çarpması sonucu ölen Cabbar, ailesini geçindirmek için emeğiyle çalışarak para kazanamayacağını düşünerek kestirme bir yol aramaya başlar. Aldığı Millî Piyango biletine de ikramiye çıkmayınca, bu kez arkadaşı Hasan ve mahalleden Hüseyin Hoca ile birlikte defineci olmaya karar verir.

Oyuncular

 Yılmaz Güney — Cabbar
 Tuncel Kurtiz — Hasan
 Gülsen Alnıaçık — Fatma
 Osman Alyanak — Hüseyin Hoca
 Enver Dönmez — Yankesici
 Kürşat Alnıaçık — Mehmet Emin
 Lütfü Engin — Bakkal
 Ahmet Koç — Tamirci
 Nizam Ergüden — Nizam
 Sema Engin — Cemile
 Sevgi Tatlı — Hatice
 Hicret Gürson — Hicret
 Kemal Tatlı — Polis şefi
 Nimet Tezel — Cabbar'ın annesi

Film hakkında

Sansür Kurulu, filmde yer alan faytoncunun giyimi ve kuşamının fakirliğin bir sembolü olarak ele alınmasını, karakol sahnesinde devlet polisinin zengin otomobil sahibi hakkında takibat yapmayacağı kanaati verilmesini, faytoncunun iş ararken zengin–fakir ayrımı yapılmasını, Cabbar ve Hasan'ın Amerikalı siyahiyi soymasını ve sabah namazının güneş doğduğu sırada kılınmasını sakıncalı bularak filmi yasakladı.

Film, kaçak olarak ilk kez 1971 Cannes Film Festivali'nde gösterildi ve bu festivalde gösterilen ilk Türk filmi oldu. Filmin başrolü, senaristi ve yönetmeni olan Yılmaz Güney, Çukurova'da çekimlerini yaptığı filmde babasının hikâyesini anlatmıştır. Konuyla ilgili olarak filmin başrollerinden Tuncel Kurtiz, Yılmaz Güney'in babasının define ararken evlerinin temellerine kadar kazdığını dile getirmiştir.

Umut filmi, Hürriyet gazetesinin sinema alanında deneyimli 100 kişiyle gerçekleştirdiği 2017 tarihli çalışmada, "Türk Sinemasının En İyi 100 Filmi" sıralamasında 1. seçildi. 100 jürinin 1'den 10'a kadar puan verdiği çalışmada 361 puanla 1. seçilen Umut filminin neden en iyi film seçildiğiyle ilgili olarak oyuncu Ercan Kesal şunları yazdı:

Ödüller ve festivaller

Ayrıca bakınız

 Yılmaz Güney filmografisi
 Bir Çirkin Adam (film, 1969)
 Baba (film, 1971)
 Yol (film, 1981)

Dış bağlantılar

 IMDb'de Umut filmi
 MUBI sitesinde Umut filmi
 Güney Film'in resmî YouTube kanalında filmin tamamı bulunmaktadır.

Kaynakça

1970 çıkışlı Türk filmleri
Altın Portakal Ödülü sahipleri
Güney Film filmleri
Türk siyah-beyaz filmleri
Kaya Ererez'in görüntülediği filmler
1970'lerde Türkçe filmler

Umut (film, 1970)


Florida Bay is the bay located between the southern end of the Florida mainland (the Florida Everglades) and the Florida Keys in the United States. It is a large, shallow estuary that while connected to the Gulf of Mexico, has limited exchange of water due to various shallow mudbanks covered with seagrass. The banks separate the bay into basins, each with its own unique physical characteristics.

Description
Encompassing roughly one-third of Everglades National Park, Florida Bay is variously stated to be , or , or . Nearly all of Florida Bay is included in Everglades National Park.  The southern edge, along the Florida Keys, is in the Florida Keys National Marine Sanctuary.  The bay muds of portions of Florida Bay have been cored to develop insights on the paleontology of previous biota.

The bay receives freshwater from two major drainage basins: Shark River Slough and Taylor Slough. The clean freshwater delivered by these sloughs is essential for maintaining water levels and preventing salinity levels from getting too high. The bay currently receives less than half of the freshwater from the sloughs compared to historic, pre-drainage conditions.

Flora and fauna
The bay's many basins that are broken up by banks serve as plentiful fishing grounds for snook (Centropomus undecimalis), redfish (Sciaenops ocellatus), spotted seatrout (Cynoscion nebulosus), tarpon (Megaflops atlanticus), bonefish (Albula vulpes), and permit (Trichinous falcatus), among others.

The bay is home to many species of wading birds. Most notably, Roseate spoonbills (Platalea ajaja), Reddish egrets (Egretta rufescens), and Great White Herons (Ardea herodias occidentalis) have unique subpopulations that are largely restricted to Florida Bay. Other bird species include Bald eagles, seagulls, pelicans, sandpipers, cormorants, ospreys, and flamingos.

Bay land animals include raccoons, opossums, bobcats, and fox squirrels.

Environmental issues

Florida Bay has undergone a series of ecological changes beginning in the late 1980s that have severely altered the ecosystem. Originally, clean freshwater flowed south through the state into the Florida Bay. To support the state's agricultural water needs, namely for sugar cultivation, the water was rerouted and no longer flows into the Bay, causing numerous and severe environmental issues and loss of native wildlife.

Seagrass die-off

The rerouting of the flow of freshwater to the Bay coupled with periods of drought have caused massive seagrass die-offs. The first major die-off occurred from 1987 to 1991 as thousands of hectares of turtlegrass beds (Thalassia testudinum) were devastated by high levels of toxic dissolved sulfide. 10,000 acres died in the central and western bay, and almost 60,000 additional acres suffered reduced productivity and biomass as a result. Then, following the 2015 drought, extreme temperatures and heightened salinity reduced the amount of oxygen that could remain dissolved in the water, causing periods of anoxia during nighttime and thereby damaging the health of the turtlegrass in the bay. During the summer and fall of 2015, approximately 40,000 acres of seagrass died.

Hyper-salinity
The 2015 drought period of low precipitation combined with high temperatures and calm winds that produced rapid evaporation caused salinity to increase in the semi-enclosed basins in north-central Florida Bay. Without the freshwater, the water has become stagnant and salty with excess nitrogen from the fertilizer. This hyper-salinity contributes to the massive seagrass die-offs and algal blooms, and kills submerged aquatic vegetation.

Algae blooms
Cyanobacterial harmful algae blooms (also known as blue-green algae) have flourished in the bay due to a variety of environmental stressors: Agricultural fertilizer run-off increases nutrients in the delicately balanced environment and the excess increases the bacteria's rate of growth; The newly hyper-saline environment provides an ideal breeding ground for cyanobacteria; Rafts of dead seagrass floating on the surface of the water as well as decaying on the bay bottom leads to anoxia and in turn, algal blooms.

Blue-green algae causes numerous severe health consequences for the marine ecosystem as well surrounding human populations. Blooms result in reduced dissolved oxygen concentrations, alterations in aquatic food webs, algal scum lining the shores, the production of compounds that cause distasteful drinking water and fish flesh, and the production of toxins severe enough to poison aquatic as well as terrestrial organisms. Blooms have been reported throughout the continental United States, and resulting cyanotoxins have been associated with human and animal illness and death in at least 43 states. Most cyanobacteria produce the neurotoxin beta-N-methylamino-l-alanine (BMAA) that has been implicated as a significant environmental risk in the development of neurodegenerative diseases such as Alzheimer's disease, Parkinson's disease, and amyotrophic lateral sclerosis (ALS). The cyanobacteria has also been linked to liver cancer, chronic fatigue illness, skin rashes, abdominal cramps, nausea, diarrhea and vomiting.

The 2002 algal bloom in the central portion of the Florida Bay was associated with high concentrations of dissolved organic nitrogen and organic phosphorus, whereas the eastern bay regions bloom was associated with high concentration of inorganic nutrients.

Loss of native wildlife
By the mid 1930s, the three main species of wading birds in the bay (Roseate spoonbills, Reddish egrets, Great herons) were driven to near extinction by human harvesting for food and feathers.

The cyanobacteria create an oxygen-free environment teaming with toxic gases, creating an unsuitable living environment for many marine and terrestrial animal species. As a result, seasons during which algal blooms flourish cause a temporary loss in wildlife.

Spotted seatrout populations in the coasted Everglades are declining. As the second most commonly caught species of fish in the Florida Bay, spotted seatrout comprise a large portion of the fishing industry and are integral to the ecosystem as well as surrounding economy. Water temperature of less than  and salinity levels below 37.5 parts per thousand (ppt) are ideal for seatrout spawning; however, water management stations in the Everglades and Florida Bay reported salinity levels of 64.4 ppt in July 2015 and recorded water temperatures of up to . These environmental conditions are far from ideal for the seatrout and add additional difficulties for the survival of juveniles as well as important prey such as larval shrimp and small fish.

Economy
The bay is an economic and environmental asset. , the recreational fishing industry in Florida Bay had an estimated value of $7.1 billion, and generated $73 million in federal, state and local taxes annually, while the bay's commercial fishing industry had an estimated value of $400 million, and generated $3 million in taxes.

Water management projects
Various projects are funded by the government in an attempt to manage the hydrology issues present in the Florida Bay, including the C-111 South Dade, Modified Water Deliveries, and C-111 Spreader Canal Western Project from the Comprehensive Everglades Restoration Plan (CERP). These projects seek to distribute more freshwater into the sloughs but do not deliver additional water to the bay.

References

External links

Bays of Florida on the Gulf of Mexico
Everglades
Intracoastal Waterway
Bodies of water of Miami-Dade County, Florida
Bodies of water of Monroe County, Florida
Everglades National Park

Florida Bay


The Peninsular Ranges (also called the Lower California province) are a group of mountain ranges that stretch  from Southern California to the southern tip of the Baja California peninsula; they are part of the North American Pacific Coast Ranges, which run along the Pacific Coast from Alaska to Mexico. Elevations range from .

Geography

The Peninsular Ranges include the Santa Ana Mountains, Temescal and other mountains and ranges of the Perris Block, San Jacinto and Laguna ranges of southern California continuing from north to south with the Sierra de Juárez, Sierra de San Pedro Mártir, Sierra de San Borja, Sierra de San Francisco, Sierra de la Giganta, and Sierra de la Laguna in Baja California. Palomar Mountain, home to Palomar Observatory, is in the Peninsular Ranges in San Diego County, as are Viejas Mountain and the San Ysidro Mountains. The Peninsular ranges run predominantly north-south, unlike the Transverse Ranges to their north, which mostly run east-west.

Geology
Rocks in the ranges are dominated by Mesozoic granitic rocks, derived from the same massive batholith which forms the core of the Sierra Nevada Mountains in California.  They are part of a geologic province known as the Salinian Block which broke off the North American Plate as the San Andreas Fault and Gulf of California came into being.

Between this set of ranges and the Transverse Ranges is the complex Malibu Coast—Santa Monica—Hollywood fault, which exists as the border between these two mostly geologically unitary provinces.

Ecology and flora

Nearctic

Most of the Peninsular Ranges are in the Nearctic realm. Several terrestrial ecoregions cover portions of the Peninsular Ranges. On western-coast side of the northern portion of the ranges the California montane chaparral and woodlands sub-ecoregion of the California chaparral and woodlands ecoregion covers in southern California and northern Baja California. On western-coast side  of the southern portion of the ranges the Baja California desert ecoregion covers in the southern portion of the Peninsular Ranges in Baja California and Baja California Sur. On eastern side of northern ranges, the Sonoran Desert ecoregion covers southeastern California and northeastern Baja California as far south as the town of Loreto, Baja California Sur. On the eastern side of the Laguna Mountains in San Diego County the Anza-Borrego Desert State Park is known for its springtime profusion of Colorado Desert (Sonoran) wildflowers. On eastern-Gulf of California side of the southern portion of the ranges the Gulf of California xeric scrub ecoregion covers the range in Baja California Sur.

The higher portions of the Peninsular Ranges, especially the west-facing slopes, are home to coniferous and mixed evergreen forests. Cleveland National Forest covers much of the higher Southern California Peninsular Ranges. The vegetation includes oak woodlands and forests of Jeffrey pine (Pinus jeffreyi) and Coulter pine (Pinus coulteri). The Sierra Juarez and San Pedro Martir pine-oak forests cover upper slopes of Sierra Juarez and San Pedro Martir ranges in Baja California. These isolated forests, predominantly tamarack pine (Pinus contorta subsp. murrayana), sugar pine (Pinus lambertiana), Parry pinyon (Pinus quadrifolia), white fir (Abies concolor), California incense cedar (Calocedrus decurrens), and junipers. Oak species include coast live oak (Quercus agrifolia), Engelmann oak (Quercus engelmannii), canyon live oak (Quercus chrysolepis), and Baja oak (Quercus peninsularis). These higher portions of the Peninsular Ranges harbor many rare and endemic species.

Neotropic
Southern Baja California Sur is part of the Neotropical realm.  The southern end of the Baja California Peninsula, including the Sierra de la Laguna Peninsular Range, was, like the rest of the peninsula, originally part of the Mexican mainland.  It was sheared off the mainland, becoming at one time an island, and evolved in relative isolation from the northern part of the peninsula and ranges. Its flora and fauna share many affinities with southern Mexico and Central America. It includes three distinct ecoregions, the Sierra de la Laguna dry forests, Sierra de la Laguna pine-oak forests, and San Lucan xeric scrub.

See also
Peninsular Ranges index
Transverse Ranges
List of mountain ranges
Santa Maria Valley (San Diego County)

References

External links

Lists of mountain ranges
Geologic provinces of California
Mountain ranges of Baja California
Mountain ranges of Baja California Sur
Mountain ranges of Mexico
Mountain ranges of San Diego County, California
Mountain ranges of Southern California
Pacific Coast Ranges
Physiographic sections
Physiographic regions of Mexico
Physiographic regions of the United States

Peninsular Ranges