Kadıköy, eskiden Kalkedon ( Halkidon), İstanbul'un Anadolu Yakası'nda yer alan ilçelerinden birisidir. Kocaeli Yarımadası'nın güneybatı kesiminde bulunan Kadıköy, batı ve güneyde Marmara Denizi, kuzeybatıda Üsküdar, kuzeydoğuda Ataşehir ve doğuda Maltepe ilçeleriyle çevrilidir.

Marmara sahilleri boyunca Haydarpaşa'dan Bostancı'ya dek kuzeybatı-güneydoğu doğrultusunda oldukça uzun bir sahil şeridine (yaklaşık 21 km) sahip olan Kadıköy'de kıyı şeridi ve buna paralel uzanan ana ulaşım güzergahları yerleşme yapısını belirlerken, daha geride yer alan D-100 Karayolu ilçenin kuzey sınırını oluşturur.

Kadıköy'deki yerleşmenin başlangıcını oluşturan tarihsel çekirdek, Haydarpaşa Koyu ile Moda Burnu'nun oluşturduğu alanda yer almaktadır. İlçeye adını veren yerleşme merkezi ve asıl Kadıköy semti kabaca kuzey ve kuzeydoğuda demiryolu, doğuda Kurbağalıdere ve Kalamış Koyu, batıda ise Marmara Denizi ve Haydarpaşa Koyu'nun sınırladığı bir alan olarak düşünülebilir. Bugün bu alan Kadıköy Çarşısı, Yeldeğirmeni ve Moda gibi tarihi yerleşme alanlarını da içeren Rasimpaşa, Osmanağa, Caferağa ve İbrahimağa mahallerinden oluşmaktadır.

Kadıköy, ancak 19. yüzyılda sürekli iskan sahası haline gelip İstanbul kentiyle bütünleştiğinden, İstanbul'un diğer tarihi semtlerine nazaran şehir tarihi içinde oldukça genç bir yerleşme olarak kabul edilebilir. Bununla birlikte Anadolu Yakası'nın en eski yerleşim birimlerinden olan Kadıköy, bugün de yakanın en işlek noktası durumundadır. Kadıköy'de Osmanlı döneminden kalma yapılara da rastlanır.

Kadıköy ilçesi kent ulaşımı açısından önemli bir konuma sahiptir. İstanbul'un çeşitli semtlerini birbirine bağlayan bazı ana ulaşım yolları Kadıköy ilçesinden geçmektedir. 2015 yılında gerçekleştirilen "İstanbul'da Yaşam Kalitesi Araştırması"nda tüm ilçeler arasında 2. sırayı almıştır.

Etimoloji
İlçenin Antik Çağ'daki adı olan Kalkedon Yunanca "bakır" anlamına gelen Halkis Χαλκίς)kelimesiyle ilişkili olup, Özhan Öztürk'e göre aynı dönemde Yunanistan'da Euboea'da bakır madenlerine yakın konumlanmış olan Halkis, Aetolia'da Halkia Χάλκεια), Epirus'da Haliki gibi benzer isimli kentler bulunduğunu iddia etmiştir. Yunan tarihçi Herodot, Megabazus adlı Pers yazarın kenti kuranların kör olması gerekir dediğini aktarmış bu sözü zamanla folklorik bir anlatıya dönüşmüştür. Yer değiştiren bir kavim yeni yerleşimlerine nasıl ulaşacaklarını öğrenmek için bir kahine danışır. Kahin kavimdekilere körlerin ülkesinin karşısına yerleşmelerini söyler. Bugünkü İstanbul'a ulaşan kavim bulundukları taraf boş iken karşı kıyıda bir yerleşim olduğunu fark eder. Bulundukları yerin avantaj ve güzelliklerini fark edemeyen karşı kıyıdaki insanların ancak kör olabileceklerini iddia edip İstanbul'a yerleşirler. Böylece bugünkü Kadıköy yöresindeki yerleşim körlerin yeri anlamındaki Kalkedon adını alır. İstanbul'un fethinden sonra Kalkedonya'nın yönetimi, II. Mehmed tarafından İstanbul kadısı Hızır Bey'e verildiği için, yerleşmenin Kadıköyü adını aldığı sanılmaktadır.

Coğrafya

Kadıköy İstanbul'un Anadolu yakasındadır. İstanbul Boğazı'nın Marmara Denizi'ne açılan güney ağzının doğusuna düşer. Doğusunda Maltepe ilçesi, batısında İstanbul Boğazı, ve Marmara Denizi, kuzeyinde Üsküdar ve Ataşehir ilçeleri, güneyinde Marmara Denizi ile çevrilidir. Yüzölçümü, 25,20 km²'dir. İlçe sınırları içinde Göztepe (235 m) gibi önemli yükseltiler olmasına karşın Kayış Dağı ve Çamlıca eteklerinden Marmara Denizi'ne doğru uzanan hafif dalgalı düzlükler ve taşlı eğimler tüm araziye hakimdir. Bu oldukça düz arazi üzerinde Fikirtepe, Acıbadem, Altıyol, Küçük Moda (Cevizlik) ve Koşuyolu öbür önemli tepe noktalarını oluşturmaktadır.

Kuzeybatı - Güneydoğu doğrultusunda Haydarpaşa'dan Bostancı'ya yaklaşık 21 km. uzunluğunda bir sahil şeridine sahiptir. Haydarpaşa ve Kalamış koyları ile Moda ve Fenerbahçe burunlarının yer aldığı hareketli bir kıyı çizgisi yer almaktadır. Fenerbahçe Burnu ile Bostancı arasında sahil şeridi fazla girintili çıkıntılı olmayan oldukça düz bir çizgiye sahiptir. Ancak sahil şeridi yapılan dolgularla doğal özelliğini önemli ölçüde yitirmiştir.

Kadıköy'ün başlıca akarsuları Kuşdili Deresi (Kurbağalıdere), Çamaşırcı Deresi (Bostancı Deresi), Turşucu Deresi ve Seyit Ahmet Deresi'dir.

Kadıköy'de yaz ayları sıcak ve az yağışlı, kış ayları ılık ve yağmurlu geçer. İklim, Marmara Denizi'nin etkisi altındadır. Kıyılardan içerilere gidildikçe denizin etkisi azalmaya başlar. Ortalama sıcaklık en soğuk aylarda +3°, en sıcak aylarda +23°'dir. Yıllık yağış ortalaması 800 milimetredir. En yüksek sıcaklık 41 derece, en düşük sıcaklık -9 derece ölçülmüştür. Yıllık sıcaklık ortalaması 14 derecedir. İstanbul'un kıyıda olan diğer bütün ilçelerinde olduğu gibi Kadıköy'de de kıyıya yakınlık ve yer şekillerinin engel teşkil etmeyecek şekilde açık olması nedeniyle sıcaklık ve nem farkı hissedilmektedir.

Tarihi

Fetih Öncesi Devir

Kadıköy'ün kuruluşu İstanbul'un kuruluşundan çok daha eski yıllara dayanır. Fikirtepe'de 1942 ile 1952 yılları arasında yapılan kazılarda MÖ 3000 yıllarına ait aletler ve insan iskeletleri bulunmuştur. Ayrıca balık, köpek, koyun, keçi kemiklerine rastlanmıştır. Bulunan araçlar arasında taştan çekiç, kemik, keramik, taş ağırşakları, bronz eserler, inci taneleri, firuze taşından eserler de vardır.
Moda Burnu'nda Kalkedon kentinde Fenikelilerden kalma kandiller, vazo kırıkları, öküz heykeli, pişirilmiş balçıktan sakallı erkek başı, Kalkedonya Kitabesi'nin yazıldığı bronz levha bulunmuştur.

Fikirtepe'deki Karhadon, Moda Burnu'ndaki Kalkedon kentleri, Fenikelilerin Karadeniz kıyılarında kurdukları kentlere hareket ermek için durma, gereksinimlerini tamamlama merkeziydi.

Antik Yunan halklarından (Megaris merkezli) Megaralıların, bugünkü Moda, Bahariye semtleri ve Mühürdar Caddesi'nin bulunduğu bölgede Kalkedon'u  kurduklarını, Antik Çağ yazarlarından Thukididis ile Plinius [N.H. V, 42], Herodot [IV, 85, 144; V, 25; VI, 33] ve Ksenofon da [Anabasis, VI, 6, 38; VII, 1, 20; VII, 2, 23] yazmışlardır.

İyonya'dan (Anadolu'nun Ege Denizi kıyılarından) gelen ve Yunanistan'a inen Akaların bir kolu, MÖ 675 yıllarında Fikirtepe ve Moda'daki iki Fenike kentini aldılar. Bugün Bahariye, Mühürdar ve Moda semtlerinin bulunduğu yerlere yerleştiler. Kalkedon şehrini genişlettiler. Kısa süre içinde İzmit'e kadar olan bölgeyi el geçirdiler. Buralarda Kalkedon Devleti'ni kurdular. Anadolu'nun içlerinden gelenleri bu topraklara yerleştirdiler. Başkent Kalkedon (Kadıköy) oldu. Ülkenin adına Kalkedonya deniyordu. Kalkedonyalılar savaşçı ve uygarlıkta ileriydiler.

Kalkedonyalılar bugünkü Haliç'in Unkapanı'yla Eyüpsultan arasında oturan Traklarla, Fenike kentleriyle, İzmit'teki Bitinyalılarla, Bergama Devleti'yle ticaret yaparlardı.

Haydarpaşa Deresi'nin düzlüklerinde hipodromları, tapınakları vardı. MÖ 5. yüzyılda Kral Periyut, "talen" adı verilen madeni paralar çıkardı.
Kalkedonyalılar şehrin savunmasını da düşünmüşlerdi. Perslerden, Bitinyalılardan, Gotlardan korunmak için Haydarpaşa Çayırıyla Kuşdili Çayırı arasında bir hisar yapmışlardı. Sonradan doğudan ve batıdan gelenler buradaki surları ve eserleri yıktılar.

Kalkedonyalılar cam eşya, altından küpe, yüzük gibi süs eşyası yapmasını ve mermeri işlemesini iyi biliyorlardı. Kentlerinin kapısına "Khalkedon" yazılı kitabeler asarlardı.

MÖ 658 yıllarında Yunanistan'ın Korint Kanalı dolaylarından kurtulmak, daha verimli topraklarda yaşamak için kendilerine yeni bir yurt aradılar. Delf Tapınağı'nın kâhini, Megara Kralı Vizas'a "Körler ülkesinin karşısındaki yerler size yurt olacak" dedi.

Kral Vizas halkıyla birlikte yurt aramaya çıktı. MÖ 650 yılında Sarayburnu'na geldi. Sarayburnu'ndan etrafına bakınca buranın güzelliğine şaştı. Kalkedonyalıların bu kadar güzel, bu kadar yaşamaya elverişli yeri göremeyip boş bıraktıklarına göre kör olması gerektiğini düşündü ve kâhinin dediği, körler ülkesinin karşısındaki yer burasıdır diye Sarayburnu'nda konakladı. MÖ 608'le 600 yılları arasında Sarayburnu'nda kendi adını verdiği "Bizans" şehrini kurdu.

Pers Kralı I. Darius) İskitlerle savaşa giderken Kalkedonya'yı da aldı. Bunun üzerine Kalkedonyalılar Bizanslılarla birlik olarak Darius'a karşı savaştılar. Darius, Kalkedonyalıların evlerini, tapınaklarını, kentlerini yakıp yıktı. Darius, Fenikelilerle birlik oldu. Kalkedonyalılar önce İyonlarla, sonra Bizanslılarla birleşip yeniden savaşa tutuştular. Kalkedonyalılar savaş alanını bırakıp kaçtı. Fenikeliler donanmalarıyla Bizanslılara saldırdı, Kalkedonya'yı yakıp yıkarak ele geçirdiler.

Kalkedonya Perslerin eline geçmişti. Makedonya Kralı İskender, Persleri yenip Pers kentleriyle birlikte Kalkedonya'yı da aldı.

MÖ 281 yılında Bitinyalılar Marmara kıyılarındaki kentlerin çoğunu ellerine geçirdiler. Kalkedonya'yı da aldılar. Kalkedonya bir ara özgür kalmışsa da çok geçmeden Romalıların yönetimine girdi. Makedonya Savaşı sırasında Kalkedonyalılarla Romalılar anlaştılar. Romalılar Kalkedonyalılara savaş gemileri göndererek askeri yardım yaptılar.

Kalkedonya 561 yılının 21 Mart'ında Arapların saldırısına uğradı, 667 yılında Araplar yeniden İstanbul kıyılarında görüldüler. Kıyı kentlerinden birçok tutsak alıp ülkelerine döndüler.

Haçlı savaşlarında da Haçlı orduları birkaç kez Kalkedonya'yı çiğnediler.

781 yılında Abbasi Devleti Halifesi Harun Reşit'in komutanlarından Malatyalı Battal Gazi Kalkedonya'yı aldı. Bu tarihten sonra Kalkedonya adı yerine Gaziköy adı kullanılmaya başlandı.

Kutalmışoğlu Süleyman Şah 1080 yılında Kalkedonya'yı Anadolu Selçuklu Devleti'ne kattı. Fakat bir süre sonra son kez Bizanslıların eline geçti. 1096 yılında Haçlı orduları Kalkedonya'dan Asya'ya geçtiler. Daha sonra Haçlı orduları 1204'te Kalkedonya'yı İstanbul'la birlikte işgal ettiler. Yakıp yıktılar, yağmaladılar, anıtlardaki değerli madenleri söktüler.

Kalkedon Kentinin Yapıları ve Tarihi

Antik kaynaklara göre Khalkedon şehrinin dört limanı vardı. Biri bugünkü Kadıköy Meydanı'ndaki, ikincisi Fenerbahçe Burnu'ndaki Hiera Limanı, üçüncüsü Fenerbahçe burnunun kuzey tarafındaki Eutropo, dördüncüsü Kurbağalıdere çevresinden Kalamış Koyu'na doğru olan kısımda yer alır. Ayrıca şehre ait tiyatro, hipodrom, Constanius Sarayı, Ayai Eufemiave, Ayaios Yeoryios kiliseleri ile çeşitli yapıların varlığı bilinse de bugüne yerüstünde herhangi bir kalıntıya ulaşmamıştı. Ancak Altıyol civarı ile 1970'li yıllarda Osmanağa Camii yakınlarında yapılan çeşitli inşaat kazılarında pişmiş toprak ve mermerden su künkleri ile sur duvarlarına rastlanmıştı. Bazı altyapı ve inşaat çalışmaları sırasında rastlanan arkeolojik kalıntılar nedeni ile İstanbul Arkeoloji Müzeleri az sayıda kurtarma kazısı yaptı. Bu kazılardan M.Ö. 6. yüzyıl (Arkaik Dönem) ile Roma Dönemi'ne (M.Ö 1-M.S.4. yüzyıl) tarihlenen birçok eser ortaya çıkartılmıştı ve bunlardan bir bölümü hâlen müzenin 'Çağlar Boyu İstanbul' sergi salonunda sergileniyor.1987 yılında Altıyol'da Arkeoloji Müzeleri'nin yapmış olduğu kurtarma kazısı sırasında 6 adet lahit ile birlikte bir podyum ile çok sayıda depo ve mutfak kapları da bulunmuştu.

Arkeologlar Derneği'nin 2013 yılında hazırladığı raporda Fenerbahçe Şükrü Saracoğlu Stadyumu'nun bulunduğu alan SİT Alanı ilân edilerek kurtarma kazıları yapılması isteniyor. Raporda, "Tarih sahnesinde önemli bir yeri olan Khalkedon antik kentinde sistemli hiçbir araştırma yapılmamıştır. Antik kent içerisinde yapılan hiçbir inşa faaliyet denetim altında yapılmamıştır. Çok az sayıda ihbarın sonucunda yapılan kazılar dışında herhangi bir kazı çalışması gerçekleştirilmemiştir. Çok büyük bir kısmı tahrip olan kentte en azından bugünden itibaren denetimli inşaat faaliyetleri yürütülmesi sağlanıp kent ile ilgili bilgiler toplanmalıdır. Antik Khalkedon'un sınırları tam olarak belirlenip III. derece arkeolojik sit ilan edilerek inşaai faaliyetlerin denetim altında yapılması sağlanmalıdır." deniyor.

Stat, eski haritalara göre antik Khalkedon kentinin tam kalbinde yer alıyordu. Antik kente ait saray, tapınak ve hipodrom kalıntıları da bu bölgedeydi. MÖ 1000 yılları civarında Fenikeliler tarafından Fikirtepe'de çeşitli kaynaklardan 'Harhadon' adı ile anılan bir ticaret kolonisi oluşturulduğu da biliniyor.

Arkeologlar Derneği raporunda bölge şöyle tarif ediliyor: "Bu dönemde Kuşdili Deresi bir haliç şeklindedir ve kıyı çizgisi de bugüne göre içeride kalan Fikirtepe - Hasanpaşa arasına kadar uzanır. Daha sonra bu yerleşmenin karşısında Moda Burnu ile Yoğurtçu arasında 'Khalkedon' (Bakır Ülkesi) adıyla ikinci bir yerleşme daha oluşur. Bilicilik merkezi Apollon Tapınağı ile ün salan Khalkedon'un merkezini oluşturan yer, bugün Kalamış ve Haydarpaşa koylarının arasındaki tepelik burun üzerinde yer alır, yerleşmenin surları bugün Altıyol, Sakızağacı, Mühürdar, Söğütlüçeşme arasında, kabaca dikdörtgen oluşturacak şekilde uzandığı düşünülmektedir. Muhtemelen Altıyol civarında bir kapı vardı ve şehrin Kalamış Koyu'na bakan kesiminde de mezarlıklar bulunmaktadır."

Osmanlı Devrinde Kadıköy

Kadıköy 1353 yılında Orhan Bey zamanında Osmanlı İmparatorluğu topraklarına katıldı. Fatih Sultan Mehmet 29 Mayıs 1453'te İstanbul'u aldığı sırada Kadıköy'ün yönetimini İstanbul Kadısı Hızır Bey Çelebi'ye verdi. Bu tarihten sonra da ilçe Kadıköy adıyla anıldı. Kadı Hızır Bey zamanında ilçede sekiz yüz ev vardı. Evliya Çelebi Seyahatname'sinde, onun yaşamış olduğu on yedinci yüzyılda Kadıköy'ün bir Müslüman mahallesi, yedi Rum mahallesi, altı yüz bağı bulunduğu, yeldeğirmenlerinin işlemekte olduğu yazılıdır. Merdiven Köyünde Şahkulu ve Göztepe'de Gözcübaba isimli Bektaşi Tekkeleri bulunmaktadır.
18. yüzyıldan itibaren  kent genişledi, yazlık semtler oluştu. Tanzimat devrinde Kızıltoprak, II. Abdülhamit zamanında Fenerbahçe semtleri yerleşme alanı oldu, yeni köşklerle, binalarla süslendi.Tanzimat Devrinde belediye işleri İstanbul Şehir Emaneti'ne bağlıydı. 1869'da Kadıköy, Üsküdar Sancağı'na bağlandı.

I. Dünya Savaşı'nda Osmanlı Devleti yenilince 30 Ekim 1918 Mondros Ateşkes Antlaşması uyarınca 13 Kasım 1918'de İstanbul ve Kadıköy'e İngiliz, Fransız, İtalyan ve Amerikan askerleri girdi. İlçenin çeşitli yerlerine kendi askeri karakollarını kurdular. Yabancılar yönetimi ellerine aldılar. Türk Kurtuluş Savaşı'nın zaferle sonuçlanması ve Lozan Barış Antlaşması'nın imzalanması üzerine beş yıl kadar süren işgal günleri sona erdi. İstanbul'la birlikte Kadıköy de 6 Ekim 1923'te Kurtuluş Gününün sevincini yaşadı.

Cumhuriyet Devri ve Günümüzde Kadıköy

1869'dan 1930'a kadar Üsküdar Sancağı'na bağlı olan Kadıköy, 23 Mart 1930'da ilçe yapıldı. Kadıköy ilçesi'nin eskiden iki bucağı vardı. Erenköy ve Kızıltoprak bucaklarına daha sonra Merkez Bucağı da eklendi. Daha önce İstanbul Belediyesi'ne bağlı bir şube olan Kadıköy Belediyesi, 1984'te yapılan bir düzenlemeyle İstanbul Büyükşehir Belediyesi'ne bağlı bir ilçe belediyesi durumuna getirilmiştir.

İlçe sınırları içindeki Bahariye, Mühürdar, Moda, Göztepe, Erenköy ve Bostancı'da 1950'lere değin zenginlerin oturduğu bahçeli köşkler çoğunluktaydı. Ancak bunlar çok seyrek bir yerleşim dokusu oluşturuyordu. 1930'larda Kadıköy'le Bostancı arasında yeni yapılar belirdi. Eskiden yoğun bir bitki örtüsüyle kaplı olan bu kesimdeki Bağdat Caddesi ile demiryolu boyunca bahçe içinde iki katlı villalar inşa edilmeye başladı. 1950'lerden itibaren Kadıköy yıldan yıla büyük gelişmeler gösterdi, nüfusu arttı. Artan nüfus, merkezden yazlıklara doğru yayılmaya başladı. Böylece 1960'ların sonlarından itibaren Göztepe, Erenköy, Caddebostan, Fenerbahçe, Suadiye ve Bostancı gibi semtler gün geçtikçe yazlık niteliğini yitirmeye ve kentleşmeye başladı. 1950'lerde iki yanında sanayi tesislerinin kurulmaya başladığı Ankara Asfaltı'nın (D 100 Karayolu) çevresinde gecekondu mahalleleri oluştu. Kurtköy-Pendik-Kartal yöresinin sanayi alanı olarak belirlenmesi, ülkenin çeşitli kesimlerinden İstanbul'a göç edenler için Kadıköy ile çevresini çekici bir yerleşme yeri durumuna getirdi. 1965'te Kat Mülkiyeti Kanunu'nun çıkarılması, 1972'de de imar planının yapılması bu kesimde yoğun bir apartmanlaşma faaliyetine yol açtı. Bağdat Caddesi ve demiryolunun iki tarafındaki köşk ve villaların yemyeşil birer park görünümündeki bahçeleri parselasyona uğrayarak apartman arsalarına dönüştü.

1973'te Boğaziçi Köprüsü'nün açılması, kentin iki yakası arasındaki ilişkiyi güçlendirerek nüfus dengesinde Kadıköy'ün ağırlık kazanmasına yol açtı. İstanbul kentinin iki yakası arasındaki ulaşımı kolaylaştırınca Kadıköy İlçesi'nde yeni yerleşime açılan alanlarda yapılan seyrek düzenli apartmanlarda oturmak çekici hale geldi. 1984'ten sonra Kadıköy-Pendik arasında açılan sahilyolu, kıyı kesimindeki son boş alanlarında tükenmesine yol açtı. İlçenin kuzeyindeki Küçükbakkalköy 1980'lere kadar kırsal nüfus yapısını korudu.

1980'li yıllarda Haydarpaşa Koyu'nun doldurularak meydanın genişletilmesi, Dalyan-Bostancı arasında denizin doldurularak kıyı düzenlemesi yapılması ve sahil yolu açılması (1984-1987), Kalamış Koyu ve Fenerbahçe'de yat limanı inşası (1985-1988), yapımı 1993'te tamamlanan İskele-Mühürdar arasında deniz doldurularak meydanın büyütülmesi ile kıyı şeridi hemen hemen bugünkü görünümünü almıştır.

1990'lı yıllarda II. Çevre Yolu'nun tamamlanarak Kozyatağı bağlantılarının hizmete girmesi, Kozyatağı çevresi ve Söğütlüçeşme'de ofis kullanımlarının oluşturduğu alt merkezlerin belirmesi, Bostancı'dan öteye sahil yolu dolgusu ve yolunun devam ettirilmesi, Moda Burnu'nda yeni bir dolgu alanı oluşturulması ve Bahariye yaya yolu düzenlemesi (1993) bu dönemde Kadıköy fizyolojisini etkileyen ya da etkileyebilecek önemli kentsel projeler ve dinamikler olarak ortaya çıktı.

D 100 Karayolu'nun kuzeyinde yer alan Küçükbakkalköy, İçerenköy gibi yerleşmeler her ne kadar gerek idari, gerek ekonomik anlamda Kadıköy İlçesi'nin bir parçasını oluşturmuşlarsa da Kadıköy geniş anlamda kuzeyde D-100 Karayolu'na, güneyde Marmara Denizi'ne kadar kıyıda ise Haydarpaşa Koyu ile Bostancı arasında kalan bir alan olarak düşünülmüştür. 1990'lı yıllardan itibaren ilçenin D 100 Karayolu'nun kuzeyindeki alanlarında Emlak Bankası'nın iştirakiyle ortaya çıkan Ataşehir yerleşimi zamanla genişleyerek çevresindeki yapılaşmayı da kapsayan bir bölgenin adı oldu. 2008 yılında, aralarında Küçükbakkalköy ve İçerenköy'ün de olduğu, D 100 Karayolu'nun kuzeyindeki 7 mahalle Ataşehir adını alarak Kadıköy'den ayrıldı.

Yönetim

1855'te yönetimi İstanbul Şehremaneti'ne bırakılan Kadıköy, 1869'da Üsküdar Sancağı'na bağlandı. Bu yönetsel konumu Cumhuriyet'in ilk yıllarında da süren Kadıköy, 23 Mart 1930'da ilçe yapıldı. Kadıköy 1984 yılında İstanbul Büyükşehir Belediyesi sınırları içinde bir ilçe belediyesi olarak yapılandırılmıştır.

Mahalleler

 19 Mayıs
 Acıbadem
 Bostancı
 Caddebostan
 Caferağa
 Dumlupınar
 Eğitim
 Erenköy
 Fenerbahçe
 Feneryolu

 Fikirtepe
 Göztepe
 Hasanpaşa
 Koşuyolu
 Kozyatağı
 Merdivenköy
 Osmanağa
 Rasimpaşa
 Sahrayıcedid
 Suadiye
 Zühtüpaşa

Eğitim ve sağlık
2020 verilerine göre Kadıköy'de 99 anaokulu, 48 ilkokul, 45 ortaokul, 67 lise, 5 halk eğitim merkezi ve 23 özel eğitim ve rehabilitasyon merkezi bulunur. Yükseköğrenim kurumları olarak Marmara Üniversitesi, Doğuş Üniversitesi ve Okan Üniversitesi sayılabilir. İlçe sınırları içinde 3'ü devlet, 9'u özel olmak üzere toplam 12 hastane vardır.

Kültür
Kadıköy'deki sinema ve tiyatroların bir kısmı, 1992 yılında yaya yolu haline getirilen Bahariye Caddesi'ndedir. Süreyya Operası, Reks Sineması, Barış Manço Kültür Merkezi, Caddebostan Kültür Merkezi, Haldun Taner Sahnesi, Halis Kurtça Kültür Merkezi, Müjdat Gezen Sanat Merkezi, Çağdaş Sahne, Enver Demirkan Tiyatrosu, Bostancı Gösteri Merkezi başlıca gösteri ve performans alanlarından bazılarıdır. 1970'lere kadar ayakta duran Opera Sinema ve tiyatro salonu, günümüzde pasaj halindedir. İlçede 20'ye yakın sinema salonu vardır. 2005'te Sunay Akın tarafından kurulan İstanbul Oyuncak Müzesi ise Göztepe'dedir.

Kadıköy'ün sembollerinden biri sayılan Kadıköy Boğa Heykeli ilçeye 1969 yılında taşınmış, şu anda bulunduğu Altıyol'a ise 1990'larda nakledilmiştir.

Galeri

Spor

İlçedeki en büyük spor kulübü, 1907'de kurulan Fenerbahçe SK'dir. Fenerbahçe dışında ilçede; futbol, basketbol, yüzme, yelken, kürek, motor sporları, aikido, atıcılık, bilardo, briç, jimnastik, karate, su topu, tekvando ve binicilik dallarında faaliyet gösteren 100'ün üzerinde spor kulübü ve derneği vardır.

İlçedeki spor tesisleri arasında en ünlü olanı, Fenerbahçe Şükrü Saracoğlu Stadyumu'dur. İstanbul'da, futbol sahası olarak inşa edilen ilk nizami stadyum olan Fenerbahçe Stadyumu, Kurbağalıdere'nin Kalamış Koyu'na döküldüğü yerin hemen doğu yakasındaki alan üzerinde kuruludur. Fenerbahçe'nin maçlarını oynadığı 50.509 seyirci kapasiteli stadyum. Türkiye'nin en büyük 4. stadyumudur. 1999 ile 2006 yılları arasında parça parça yıkılıp yenilenerek bugünkü görünümünü kazanmıştır. 20 Mayıs 2009 tarihinde Shakhtar Donetsk ile SV Werder Bremen takımları arasında oynanan 2009 UEFA Kupası Finali'ne evsahipliği yapmıştır.

Diğer başlıca spor tesisleri Fenerbahçe Burnu'ndaki İstanbul Yelken Kulübü, Galatasaray Yelken Kulübü, Fenerbahçe Faruk Ilgaz Tesisleri, Kalamış Yelken Kulübü ile Kadıköy'ün merkezinde yer alan Caferağa Spor Salonu'dur. Kadıköy ilçesindeki en önemli dinlenme alanları Kalamış, Göztepe, Sahil (Feneryolu-Bostancı) ve Mazharbey'deki parklarıdır.

Nüfus
Adrese Dayalı Nüfus Kayıt Sistemi'nin 2020 verilerine göre Kadıköy İlçesi'nin nüfusu 481.983'tür. 2007 yılındaki adrese dayalı nüfus sayımına göre Kadıköy ilçesinin nüfusu 744.670 idi. 2008 yılında, D 100 Karayolu'nun kuzeyindeki mahallelerin Ataşehir adıyla ilçe yapılıp Kadıköy'den ayrılmasından sonra, ilçenin geri kalan sınırları içindeki nüfus 533.452 oldu.

Kadıköy İlçesinin nüfusu kuruluşundan itibaren hızlı bir artış göstermiş, 1970'lerde yıllık nüfus artış hızı %10'a kadar yükselerek zirve yapmıştır. 1980'lerden itibaren nüfus artış hızı yavaşlamasına rağmen ilçenin nüfusu, bugünkü sınırlarına ulaştığı 2008 yılına kadar sürekli artış göstermiştir.

Nüfus yoğunluğu yüksek olmakla birlikte ilçenin nüfusu son yıllarda hızla gerilemektedir. Bu gelişmenin başlıca nedenlerinin son yıllarda yaşanan hızlı kentsel dönüşüm, bu kapsamda inşaat faaliyetleri ve şantiyelerin yoğunlaşması, inşaatların çevreye olumsuz etkileri ve gürültü, binasını yenileyenlerin, arsa veya evini satanların başka ilçelere taşınması ve trafik yoğunluğu olduğu söylenebilir.

Ekonomi
Kadıköy İlçesi'nde egemen ekonomik etkinlik ticarettir. Kadıköy çarşısı, Altıyol ile Bahariye Caddesi ve Bağdat Caddesi çevrelerinde yoğunlaşır. Bağdat Caddesi üzerinde çok sayıda ünlü markanın şubesi vardır.

Ayrıca bazı aramalarda bulunan hayvancılık ile ilgili araçlar balıkçılık aletleri halkın eski zamanlarda hayvancılık ve balıkçılık ile uğraştığını gösterir. Tarım ile ilgili hiçbir kalıntının olmaması da tarımın yaygın olmadığına bir göstergedir.

Ulaşım

Kadıköy ilçesi ülke ve kent ulaşımı açısından önemli bir konuma sahiptir. Anadolu'daki çeşitli merkezleri İstanbul'a ve kent içindeki çeşitli semtleri de birbirine bağlayan bazı ana ulaşım yolları Kadıköy İlçesi'nden geçer. Bunlardan en önemlisi eskiden Ankara Asfaltı ve E-5 adlarıyla anılan D-100 Karayolu'dur. Bu kara yolu Fatih Sultan Mehmet Köprüsü'ne giden O-2 Otoyolu'yla Kozyatağı'nda, 15 Temmuz Şehitler Köprüsü'ne giden O-1 Otoyolu'yla Uzunçayır'da kesişir.

Anadolu'nun çeşitli merkezlerini İstanbul'a bağlayan demiryolu hattının ilk istasyonu Haydarpaşa Garı'dır. Haydarpaşa'daki gar binası ve öteki demiryolu tesisleri Kadıköy ilçesi sınırları içindedir. Bu istasyon aynı zamanda kentin Anadolu yakasında Gebze'ye kadar gerçekleştirilen banliyö ulaşımı açısından önem taşımıştır. Günümüzde ilçede banliyö taşımacılığı Marmaray ile gerçekleştirilmekte olup Ayrılık Çeşmesi-Bostancı arasındaki istasyonlar (Ayrılık Çeşmesi ve Bostancı istasyonları dahil) Kadıköy ilçesi sınırları içindedir.

Kadıköy ilçesinde yaşayanların önemli bir bölümü şehir hatları vapurlarını kullanırlar. İlçedeki vapur iskeleleri Haydarpaşa, Kadıköy ve Bostancı'dadır. Ayrıca Kadıköy ve Bostancı'daki deniz otobüsü iskelelerinden İstanbul'un çeşitli kıyı semtlerine düzenli seferler yapılmaktadır. Kalamış Koyu'nda da büyük bir yat limanı vardır. 1934-1966 yılları arasında, Kadıköy-Moda, Kadıköy-Fenerbahçe ve Kadıköy-Bostancı tramvay hatları hizmet vermiştir. 2003 yılında Kadıköy-Moda hattı nostaljik tramvay adıyla yeniden hizmete girmiştir.

İlçenin kuzeyinden, D-100 Karayolu boyunca Kadıköy - Sabiha Gökçen Havalimanı metrosu (M4 hattı) geçmektedir. Bu metronun ilk istasyonu olan "Kadıköy" de ilçe merkezinde bulunmaktadır. Kadıköy'ün en doğusundan da Bostancı-Parseller metrosu (M8 hattı) geçmekte olup Emin Ali Paşa ve Ayşekadın istasyonları ilçe sınırları içindedir. Hattın güneydeki ilk istasyonu olan Bostancı istasyonu ise Kadıköy-Maltepe sınırında yer almakta olup Maltepe ilçesi sınırları dahilindedir.

Kardeş şehirler
Kadıköy'ün kardeş şehirleri;
  Susuz, Kars
  Mazgirt, Tunceli
  Gölpazarı, Bilecik
  Adalar, İstanbul
  Mengen, Bolu
  Gökçesu, Mengen, Bolu
  Kiğı, Bingöl
  Friedrichshain-Kreuzberg, Almanya
  Petah Tikva, İsrail
  La Goulette, Tunus

Ayrıca bakınız
 Kadıköy'deki çeşmeler listesi

Kaynakça

Konuyla ilgili yayınlar
 Adnan Giz: Bir zamanlar Kadıköy ... İstanbul (İletişim Yayınları) 1988

Dış bağlantılar

 Yerelnet'te Kadıköy
 T.C. İstanbul Valiliği (Harika İstanbul) / Kadıköy İlçesi Tanıtımı
 T.C. İstanbul Valiliği (Etkinlik İstanbul) / Kadıköy'deki Etkinlikler
 Kadıköy Gazetesi

Kadıköy


محمد خيي ممثل مغربي من مواليد قلعة السراغنة في 1 نوفمبر 1960، يعتبر من بين أكثر الفنانين المغاربة حضورا على الساحة الفنية، شارك في عدة أفلام ومسلسلات مغربية وأجنبية.

السيرة الذاتية

بعد ولادته سنة 1960 بمدينة قلعة السراغنة، غادر محمد خيي مسقط رأسه عن سن التاسعة، وتابع دراسته الثانوية في العاصمة الرباط. أبدى منذ حداثة سنه شغفا كبيرا لفن المسرح، وموهبة قادمة في فن التمثيل. بدأ مشواره التكويني بالالتحاق بمدرسة عباس إبراهيم، التي تخرج منها العديد من الممثلين المغاربة المشهورين. وخلال هذه الفترة، قام محمد خيي بتشخيص العديد من الأدوار التي نال عنها إعجاب الجمهور والنقاد على حد سواء. كان سعيه المستمر إلى تعميق معارفه في المجال الفني وإلى تطوير موهبته، مصدر نجاحه على خشبة المسرح بدءً من مسرحية الصعود إلى المنحدر الرمادي. وبعد ذلك بفترة قليلة، بدأت تنهال العروض عليه لتقديم أدوار مختلفة في عدد من الأفلام المغربية، منها دوره في فيلم حب في الدار البيضاء لعبد القادر لقطع.

عمل محمد خيي تحت إدارة أغلب المخرجين السينمائيين المغاربة، ونال في العام 2007 جائزة أفضل ممثل في المهرجان الوطني للفيلم بطنجة عن دوره في سميرة في الضيعة للطيف لحلو. وفي سنة 2012، فاز بجائزة أفضل أداء رجالي في مهرجان «فيستيكاب» ببوروندي عن تشخيصه للدور الرئيس في فيلم عز العرب العلوي أندرومان. كما كانت له أدوار في العديد من الأفلام الأجنبية، منها دوره في فيلم علي بابا و الأربعين لصا لبيير أكنين (Pierre Aknine)، وعين النساء لرادو ميهايلينو، بالإضافة إلى عدد من الأفلام والمسلسلات التلفزيونية.

أعماله

أفلام

 1991: حب في الدار البيضاء
 1993: البحث عن زوج امرأتي
 1995: آخر طلقة
 2002: ولد الحمرية
 2002: مذكرات وردية
 2003: عطش
 2003: المهمة
 2003: ثمن الرحيل
 2003: جوهرة بنت الحبس
 2003: الحيرة
 2003: رحيل البحر
 2004: حتى إشعار آخر
 2004: باب البحر طرفاية
 2004: سيد الغابة
 2004: موسم جاف
 2005: باب المدينة
 2005: ظل الجريمة
 2005: طلب عمل
 2006: بوكفة
 2006: ياكور
 2006: رأس الخيط
 2006: ريح البحر
 2007: طريق العيالات
 2008: الطاحونة
 2008: حجار الواد
 2009: الدم المغدور
 2009: الصالحة
 2009: عشق البارود
 2009: شمس الليل
 2009: مسحوق الشيطان
 2009: التذكرة رقم 13
 2010: فاميلة جنب الحيط
 2010: سميرة في الضيعة
 2011: رياض المعطي
 2011: بيت من زجاج
 2011: القرصان الأبيض
 2012: أندرومان
 2012: عقاب
 2012: عين النساء
 2012: حياة في الوحل
 2012: رشوة
 2013: خارج التغطية
 2012: كل ما يريده الرجال
 2013: الصرخة الأخيرة
 2014: زينب... زهرة أغمات
 2014: أيام الغدر
 2014: خيوط العنكبوت
 2014: ولكم واسع النظر
 2014: الصوت الخفي
 2015: الشعيبية
 2016: المسيرة الخضراء
 2017: إشاعة
 2018: وراء المرآة
 2018: القرية المنسية
 2019: التكريم
 2022: امرأة في الظل
 2023: شوك الورد

مسلسلات
 1993: الثمن
 1999: أولاد الناس
 2000: سرب الحمام
 2001: جنان الكرمة
 2002: صقر قريش
 2010: ياك حنا جيران
 2014: الغالية
 2014: صدى الجدران
 2015: حبال الريح
 2016: القلب المجروح
 2016: البانكلو
 2017: حديدان في كليز
 2017: اليتيمة
 2017: دار الغزلان ج 2
 2017: ولد صفية
 2018: ولا عليك
 2018: عين الحق
 2018: ديسك حياتي
 2018: نوارة
 2019: الدنيا دوراة
 2020: قضية العمر
 2020: سلمات أبو البنات

مراجع

روابط خارجية

أشخاص من قلعة السراغنة
ممثلون وممثلات مغاربة
مواليد 1380 هـ
مواليد 1960

محمد خيي


Yalçın Didman, 1970'lerde Gırgır dergisinde ve Günaydın gazetesinde çalışmış çizgi roman yazarı ve çizeri.

1947 yılında Adapazarı'nda doğdu. 1972 yılında profesyonel olarak çizmeye başladı. İlk çizgi romanı Cehennem Kızı Perun'dur.

Bu çalışmayı, Fatoş isimli günlük bant izledi. Fatoş'un yayını art arda iki büyük gazetede 80'li yıllara kadar sürdü.

Günlük esprilerin özgün bir tatta görselleştiği Fatoş sürerken bağımsız olarak hazırladığı diğer çalışma (Aynalı Teke, 1986) konusunu Didman'ın o yıllarda sıkça tekrarladığı Doğu Karadeniz yayla gezilerinden alıyordu. Küresel ısınmanın ardından yeryüzünün buzul çağına girdiği hayali bir geleceği anlatan Ayılı Adam 1992'de yaratıldı ve Joker'de yayınlanmaya başladı. Ancak maceranın yarısında dergi sona erince, bu eser uzun yıllar boyunca beklemek durumunda kaldı. Antik Kommagene krallığının gizli mezarlarıyla dolu mistik bir atmosferde geçen Nemrut Güneşi adlı bilimkurgu ise, 1995 yılında çeşitli yayın gruplarınca yayınlandı.

2005 yılında Rodeo Strip dergisinde yazıp çizmeye başlayan Didman, Moğol Ulak adlı otantik bir bilimkurgunun ardından, antik bir dişi savaşçı olan Ulçe'yi yarattı. Rodeo Strip'teki performansının yarısı Ulçe maceralarına akarken, yine aynı dergi için mizah, korku ve gerilim temalı kısa çizgi romanlar da gerçekleştirdi.

Eserleri çeşitli festival ve organizasyonlar vasıtasıyla uluslararası platforma da taşınmış olan Didman, tam bir doğa tutkunu. Vaktini şehrin gürültüsünden uzakta, köy evinde geçirmekten keyif alan sanatçının Atlar konulu bir suluboya resimler serisi de var.

Yalçın Didman'ın başyapıtı niteliğinde olan Eksi Seksen, 2008'in Haziran ayında, Rodeo'nun RAD (Rodeo Albümler Dizisi) adlı serisinin ilk albümü olarak yayınlandı. Didman, aynı dizi kapsamında yeni maceraları da çıkmak üzere Ayılı Adam konseptine devam edeceğini açıklamış durumda.

Dış bağlantılar
 Eksi Seksen'in tanıtım sayfası
 Hürriyet'in Pazar ekinde Eksi Seksen'le ilgili olarak yayınlanmış metin
 Yalçın Didman'ın Ayılı Adam projesine dair sözleri

Türk çizgi romancılar
Yaşayan insanlar

Yalçın Didman


Kyoko Togawa (n. 13 august 1964, Shinjuku, Japonia – d. 18 iulie 2002), a fost o actriță și o cântăreață japoneză. A debutat ca actriță, atunci când avea doar cinci ani în filmul "Ai to Makoto". De asemenea, ea a fost un model pentru revistă de modă CUTiE și cântăreață pentru o perioadă scurtă de timp, cu lansarea ei primul single "Kanashimi wa Real Sugite" în 1984. În 1993, ea s-a căsătorit cu bateristul trupei "Ziggy", Ooyama Masanori, dar el a divortat la scurt timp. S-a sinucis prin spânzurare, la 37 de ani, pe 18 iulie 2002.

Profil
 Nume: Kyoko Togawa
 Data nașterii: 13 august 1964
 Data decesului: 18 iulie 2002 (37 de ani)
 Locul nașterii: Shinjuku, Tokyo, Japonia
 Familie: Jun Togawa (sora cea veche)

Discografie

Albume
 Sekinin Tokyo
 Namida
 O'can
 B.G.

Cântece
 Kanashimi wa Real Sugite
 19+5
 LISA
 Daisei no Suki na Sports

Filmografie

Seriale TV
 Ultraman A
 Denjin Zaboga
 Seinyobo
 Mr. High Collar
 Asobi Nioi Deyo!
 Imagine
 Dotchi ga Dotchi!

Filme
 Ai to Makoto
 Africa no Tori
 Goodbye Mama

Vezi și
 Jun Togawa
 Ziggy
 Ooyama Masanori
 CUTiE

Nașteri în 1964
Decese în 2002
Nașteri pe 13 august
Decese pe 18 iulie
Actrițe japoneze
Actrițe de dublaj japoneze

Kyoko Togawa


An Isachne sylvestris in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Henry Nicholas Ridley. An Isachne sylvestris in nahilalakip ha genus nga Isachne, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Isachne

Isachne sylvestris


{{Ficha de taxón
| name = Carabus hispanus
| image         = Carabus hispanus bl2.jpg
| image_width = 240px
| regnum        = Animalia
| phylum        = Arthropoda
| subphylum     = Hexapoda
| classis       = Insecta
| ordo          = Coleoptera
| subordo       = Adephaga
| familia       = Carabidae
| subfamilia = Carabinae
| tribus = Carabini
| subtribus = Carabina| genus         = Carabus
|subgenus = Carabus (Chrysotribax)
| species       = C. hispanus| binomial = Carabus hispanus
| binomial_authority = Fabricius, 1787
| synonyms      =
Chrysotribax hispanus
|}}Carabus hispanus''''' es una especie de coleóptero adéfago perteneciente a la familia Carabidae. Habita en el sudoeste de  Francia, con el Macizo Central como norte de su distribución.

Referencias

Enlaces externos

 Carabus hispanus at Fauna Europaea

hispanus
Animales descritos en 1787

Carabus hispanus


An Comanthera squarrosa in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Wilhelm Willy Otto Eugen Ruhland, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni L.R.Parra och Ana Maria Giulietti. An Comanthera squarrosa in nahilalakip ha genus nga Comanthera, ngan familia nga Eriocaulaceae. Nag-uusahan nga subspecies: C. s. elatior.

Mga kasarigan

Comanthera

Comanthera squarrosa


An Potamogeton sparganiifolius in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Lars Levi Læstadius ngan Fr. (pro. sp.. An Potamogeton sparganiifolius in nahilalakip ha genus nga Potamogeton, ngan familia nga Potamogetonaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Potamogeton

Potamogeton sparganiifolius


Comoara este un film românesc din 1983 regizat de Iulian Mihu. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Gheorghe Cozorici, Violeta Andrei și Jean Lorin Florescu.

Rezumat

Distribuție
Distribuția filmului este alcătuită din:

 Gheorghe Cozorici — judele românilor din Țara Hațegului
 Violeta Andrei — domnița Zamfira, soția nobilului Keșeru, fiica unui nobil moldovean
 Jean Lorin Florescu — Gheorghe Martinuzzi, episcopul catolic de Oradea
 Julieta Szönyi — domnița Maria, fiica cneazului Ambrozie Cândrieș
 Andrei Finți — armașul Codrea, fiul adoptiv al judelui
 Valeriu Paraschiv — nobilul român Nenada, fost oștean al regelui Ungariei, căpetenia iobagilor răsculați
 Mihai Berechet — consilierul regal Ercole Diasoli din Dalmația
 Alexandru Racoviceanu — palatinul Báthory al Ungariei
 Gheorghe Șimonca — nobilul maghiar Ștefan Keșeru, negustor
 Gheorghe Oprea — Lațcu, slujitorul trădător al judelui
 Adrian Ștefănescu — oșteanul Bîlea
 Alexandru Lungu — hangiul român de pe drumul către Sebeș
 Gheorghe Marin — oșteanul Vidră
 Ion Barbu
 Emilian Belcin — căpitanul Dan
 Iancu Caracota — oșteanul Cebzan
 Viorel Comănici — vornicul Brătan
 Ionel Popovici — comandantul husarilor
 Viorel Plăvițiu — ofițer de husari
 Radu Popescu
 Ionel Rusu
 Ovidiu Schumacher — pictorul Toma, zugrav din Moldova
 Savel Stiopul — călugărul Macarie
 Florin Miculi — curier
 Kinda Naib
 Mioara Naib
 Gheorghiță Florin
 Gabriel Iliescu — Mihail, fiul hangiului
 Viorel Ivănică
 Ion Crăciun
 Lazăr Dănuț
 Constantin Dumitru
 Năstase Filimon
 George Oprina
 Aurel Parasca
 Alexandru Virgil Platon — conducător al iobagilor răsculați
 Gabriel Rădoi
 Emil Raisenauer
 Constantin Bîrliba
 Ion Burciu
 Gheorghe Sucoveschi
 Aristide Teică — nobil român
 Victor Toev
 Paul Vidinei
 Mihai Vîrlan

Primire
Filmul a fost vizionat de 2.124.862 de spectatori în cinematografele din România, după cum atestă o situație a numărului de spectatori înregistrat de filmele românești de la data premierei și până la data de 31 decembrie 2014 alcătuită de Centrul Național al Cinematografiei.

Note

Legături externe

Vezi și
 1983 în film

Filme din 1983
Filme regizate de Iulian Mihu
Filme românești
Filme în limba română
Filme dramatice românești

Comoara (film din 1983)


Les statues-menhirs du Puget sont deux statues-menhirs appartenant au groupe rouergat découvertes à Viane, dans le département du Tarn en France.

Statue n°1
Elle correspond à la partie supérieur d'une statue plus grande cassée au niveau de la ceinture. Elle a été sculptée et gravée sur une dalle de grès importé. Elle mesure  de hauteur sur  de largeur et  d'épaisseur. Les sculptures sont de très belle qualité. C'est une statue masculine. Le visage (yeux, nez) est délimité par un bourrelet. Les bras sont coudés à angle droit. Les mains entourent « l'objet » de forme très effilée. Le personnage porte un arc sur le côté gauche. Au dos, les crochets-omoplates et le baudrier sont bien visibles.

Statue n°2
La statue a été découverte dans un tas d'épierrement. Elle a été sculptée sur une dalle de schiste de  de hauteur sur  de largeur et  d'épaisseur. Elle est complète mais très usée. Les yeux, une jambe, la ceinture et une partie probable d'un baudrier sont encore visibles.

Notes et références

Annexes

Bibliographie

Articles connexes
 Sites mégalithiques du Tarn
 Liste des statues-menhirs de France

Liens externes

 Statue-menhir du Puget n°1 (construit par photogrammétrie)
 Statue-menhir du Puget n°2

Puget
Site mégalithique dans le Tarn

Statues-menhirs du Puget


Le Cheval blême (en ), sous-titré Journal d'un terroriste, est un récit présenté sous la forme d'un journal imaginaire écrit par le révolutionnaire et terroriste russe Boris Savinkov (pseudonyme en littérature : Viktor Ropochine). Publié une première fois en 1909, la seconde édition a été réalisée par M. A. Toumanov à Nice en 1913. Après sa publication, il a fait l'objet de critiques sévères, car les terroristes (et en particulier le personnage principal) sont présentés sous le meilleur jour.

Le Cheval blême raconte les activités d'un groupe de terroristes qui préparent un attentat contre le gouverneur général de Moscou. Mais il contient en outre de nombreuses réflexions philosophiques à propos de la religion, de la mort, de la morale qui sont liées aux assassinats à commettre. Comme pour Ivan Karamazov, dans Les Frères Karamazov ou Nikolaï Stavrogine, dans Les Démons de Dostoïevski, si Dieu n'existe pas, tout est permis. Le récit se déroule à la première personne sous la forme du journal du personnage principal, George.
Le titre de l'ouvrage est tiré du texte biblique de l'Apocalypse :

Personnages
 George est le héros principal, leader du groupe des terroristes-révolutionnaires.
 Erna est la technicienne du groupe qui fabrique les bombes à utiliser. Elle est amoureuse de George et Heinrich est amoureux d'elle.
 Heinrich est un ancien étudiant, socialiste convaincu. Plus jeune, il portait un pince-nez et les cheveux longs et participait à des débats politiques. Il en est venu au terrorisme par conviction de la nécessité absolue de cette méthode.
 Vania est un jeune homme mystique, ancien exilé. Il a commencé à croire en Dieu après avoir miraculeusement échappé à l'ensevelissement dans un marécage où il a bien cru mourir.
 Fiodor est un forgeron, qui a participé à l'insurrection de Moscou de décembre 1905. Sa femme a été tuée par les cosaques lors de la répression des émeutes.

Suite et adaptations cinématographiques
En 1923, Savinkov écrit un deuxième récit sous le nom Le Cheval noir (édition Anabed 2008), qui est une suite au Cheval blême. Les deux récits sont souvent publiés ensemble.

En 1991, le récit de Savinkov a été repris au cinéma par le réalisateur russe  sous le nom de Diabolique (Isdatche ada). Le rôle principal est revenu à l'acteur .

En 2004, le réalisateur soviétique Karen Chakhnazarov a réalisé le film  sur le même motif que Le Cheval blême et qu'un autre récit de Savinkov Souvenirs d'un terroriste (édition Ivréa 1982).

Critique
Les trois romans de Savinkov, caractéristiques des époques où ils furent écrits, sont d'autant plus intéressants que leurs données se confondent avec la biographie mouvementée de l'auteur : Le Cheval blême, Ce qui ne fut pas et Le Cheval noir, écrits respectivement en 1909, 1912, 1924. Pour le critique littéraire Ettore Lo Gatto, Savinkov garde une place dans la littérature russe parce qu'il s'est inséré dans un de ses plus typiques filons idéologiques. Son premier récit Le Cheval blême évoque un terroriste qui se pose le problème du droit de tuer, ensuite il a poursuivi sa vie d'écrivain grâce à son réalisme narratif à une période de luttes ardentes entre modernisme et tradition.

Références

Bibliographie
 Boris Savinkov, Le Cheval blême, écrit en 1909, trad. et prés. Michel Niqueux, Phébus, 2003 (rééd. coll. Libretto, 2008),
 Ettore Lo Gatto Histoire de la littérature russe, Desclée de Brouwer, 1965 (Storia della letteratura russa ; trad. M. et A.-M. Cabrini) page 672.
 Boris Savinkov, Ce qui ne fût pas, Éditions Prairial, Paris 2017, .

Livre libertaire
Histoire de la Russie
Autobiographie russe
Anarchisme dans l'art et la culture
Terrorisme

Le Cheval blême


Lyfjaþol vísar til þess þegar áhrifamáttur lyfs fer minnkandi vegna endurtekinnar notkunar. Þetta þol verður til vegna þess að líkaminn reynir ávallt að halda stöðugu ástandi. Lyf raska þessu jafnvægi og því fer líkaminn að berjast á móti lyfinu með svokallaðri uppbótarsvörun. Uppbótarsvörun (e. Compensatory response) er viðbragð sem er andstætt áhrifum lyfsins. Þegar lyfjaþol myndast þarf að auka skammt lyfsins til þess að mæta þessari uppbótarsvörun og ná fram sömu áhrifum og upprunalega.

Fráhvarfseinkenni geta komið fram eftir að lyfjaþol hefur myndast og inntöku lyfja er hætt. Þau lýsa sér yfirleitt sem sterk áhrif andstæð áhrifum lyfsins. Fráhvörf verða vegna þess að uppbótarsvörun líkamans kemur fram án þess að lyfið sé tekið inn. Þegar lyfið er ekki til staðar til þess að mæta þessari svörun þá koma fráhvarfseinkennin fram. Uppbótarsvörun getur því ýtt undir notkun lyfja þar sem neytendur reyna að losna undan fráhvarfseinkennum. Við þetta getur myndast vítahringur þar sem einstaklingur hættir neyslu lyfs, fær fráhvarfseinkenni og finnur þá þörf fyrir að draga úr einkennunum með hjálp lyfsins. Þetta getur leitt til lyfjaávana.

lyf

Lyfjaþol


Das Gräberfeld von Snubbekorsgård in Høje-Taastrup, zwischen Roskilde und Kopenhagen auf der dänischen Insel Seeland gelegen, wurde 2006 entdeckt und in den folgenden Jahren ausgegraben. Es besteht aus 45 Brandgräbern und 30 Körperbestattungen aus der Wikingerzeit (800–1050 n. Chr.) Das Gräberfeld wurde nur teilweise ausgegraben. Gemessen an den Funden in den anliegenden Feldern ist es drei- bis viermal größer. In diesem Fall wäre es das größte Gräberfeld der Wikinger auf Seeland. In unmittelbarer Nähe gibt es jedoch keine bekannte Siedlung aus der Wikingerzeit. Deshalb nehmen die Archäologen an, dass es eine zentrale Stätte für ein größeres Einzugsgebiet war.

Die Bestattungen
Bei etwa der Hälfte der Körperbestattungen waren die Skelette erhalten. Die Grabbeigaben bestanden in der Regel aus eisernen Messern, aber es fanden sich auch Bronzeschmuck, Glasperlen, Tieropfer sowie eine eisenbeschlagene Holzkiste. In einem Frauengrab wurde eine "Tierkopf-Schnalle" gefunden, die in Dänemark sehr selten ist und vermutlich von Gotland stammt. In einem anderen Frauengrab fand man im Brustbereich zwei Bronzefibeln, zwei Glasperlen, ein Stück gebogenen Silberdraht, eine Silbermünze und Knochenfragmente, die möglicherweise von einem Kind stammen. Im Lendenbereich lag ein eiserner Schlüssel. An der linken Hand wurden eiserne Beschläge und zwei Spinnwirtel gefunden. Im Mund der Frau lag ein Stück Silberdraht und eine Münze, die vermutlich dem Fährmann für die Fahrt zum Hades zu zahlen war. In einem Männergrab war ein junger Hund mitbegraben, der etwas kleiner als ein heutiger Deutscher Schäferhund war. Nur seine Kiefer wurden konserviert.

Das alte Grab
Die größte Überraschung war das Begräbnis Nr. 260. Es stellte sich heraus, dass es mehrere hundert Jahre älter war als die Gräber der Wikingerzeit. Es gab keine Spuren der bestatteten Frau. Das Grab enthielt aber eine Halskette aus 48 scheiben- und berlockenförmigen Bernsteinperlen, zwei weiße und drei kleine braune Glasperlen und ein Gefäß.

Krankheiten
In einem Grab, dessen Skelett komplett erhalten war, boten sich optimale Bedingungen für eine anthropologische Studie. Es wurden deutliche Anzeichen von Erkrankung an mehreren Knochen gefunden. Die bestattete Person war 16 bis 20 Jahre alt und litt an einer schweren Knochenentzündung. Es war nicht möglich, festzustellen, ob es ein Mann oder eine Frau war.

Der Riese
Dass die Wikinger nahezu so groß wie heutige Menschen waren, ist eine Legende. Somit war es eine Überraschung, dass der 2011 entdeckte Wikinger etwa 190 cm groß und somit im Vergleich zu anderen Wikingern, die normalerweise lediglich knapp über 170 cm maßen, ein Riese war.

Weblinks und Quellen
 Grabungsbericht "Bygherrerapport nr. 17, 2007" (dän.) (PDF; 673 kB) mit Lageplan
 Fundbilder, Beschreibung (dänisch)
 Grabungsbericht TAK 1304 Snubbekorsgård 2006/2007 (dän.)
 weiterer Grabungsbericht TAK 1304_2008 (dän.)
 Der Riese

Gräberfeld in Dänemark
Snubbekorsgård
Graberfeld
Geographie (Høje-Taastrup Kommune)
Archäologischer Fundplatz auf Seeland (Dänemark)
Sakralbau auf Seeland (Dänemark)
Grabbau in Europa
Archäologischer Fundplatz in Europa

Gräberfeld von Snubbekorsgård


Deborah Jeanne Rowe, mai cunoscută ca Debbie Rowe, () este o asistență medicală care a fost căsătorită timp de trei ani (1996-1999) cu cântărețul american Michael Jackson în 1996 cu care a avut doi copii.

Note

Nașteri în 1958
Michael Jackson

Debbie Rowe


Doğu Flandre İli (Felemenkçe: provincie Oost-Vlaanderen, Fransızca: province de Flandre-Orientale), Belçika'nın kuzeybatısında Flaman Bölgesi'nde bulunan bir ildir.

Merkez şehri Gent'dir.

Ayrıca bakınız
 Belçika'nın yerleşim birimleri

Doğu Flandre


Alojzije Turk (Bršlin, 1909. – Novo Mesto, 1995.), je bio beogradski nadbiskup i metropolit.

Životopis
Alojzije Turk je rođen 1909. godine u Bršlinu kod Novog Mesta u Sloveniji. Diplomirao je na Bogoslovskom fakultetu u Ljubljani. Za svećenika je zaređen 1934. Tijekom studija se zainteresirao za probleme jedinstva kršćana. Sudjelovao je na međunarodnim ćirilometodskim kongresima kao i na nekoliko sveslavenskih kongresa.

Pošto je zaređen za svećenika skopski biskup Gnidovec ga je pozvao u svoju biskupiju, gdje se od 1934. godine nalazio na različitim mjestima dijeceze. U siječnju 1935. godine povjereno mu je uredništvo časopisa Blagovijest.

Tijekom Drugoga svjetskog rata bio je vojni svećenik. Godine 1944. imenovan je u Skoplju za generalnog vikara s posebnim ovlašćenjima za dio biskupije pod bugarskom okupacijom. Godine 1955. morao je vratiti se u Sloveniju. Od 1959. godine je u Beogradu, gdje pomaže župniku Crkvi Krista Kralja. Godine 1964. postaje glavni urednik Blagovijesti. Održavao je dobre odnose sa Srpskom pravoslavnom crkvom. Sudjelovao je na svim ekumenskim simpozijima.

Za beogradskog nadbiskupa je imenovan 7. ožujka 1980. godine, a biskupsko posvećenje je primio 20. travnja iste godine. Godine 1986. papa mu je imenovao nasljednika. Povukao se u Sloveniju i ostatak života proveo u Novom Mestu, gdje je i umro 1995. godine.

Izvori

Vanjske poveznice
 Franc Perko

Beogradski biskupi i nadbiskupi
Slovenski nadbiskupi

Alojzije Turk


1140 ක්‍රිමියා යනු, ප්‍රධාන-වළල්ලේ පිහිටි හා    සූර්යයා වටා කක්ෂගතව ඇති ක්ෂුද්‍ර ග්‍රහයෙකි. දළ වශයෙන් කිලෝමීටර 28 ක විෂ්කම්භයක් සහිත වන එය, සෑම වසර 5 කට වරක් සූර්යයා වටා එක් පරිභ්‍රමණයක් සිදු කරයි. පැය 10 කට වරක් එය එක් භ්‍රමණයක් සම්පූර්ණ කරන අතර, එහි කක්ෂ කාලාවර්තය වසර  4.61 කි.  ග්‍රිගෝරි නිකොලවිඩ් නියුජ්මින් විසින් 1929 දෙසැම්බර් 30 දිනදී  ෂිමීස් නිරීක්ෂණාගාරයේදී එය සොයා ගන්නා ලදි. ෂිමීස් පිහිටා ඇති කළු මුහුද දක්වා දිවෙන, යුක්‍රේනයේ දකුණු දිග අර්ධද්වීපය වන,   (එකල  රුසියානු සෝසසසහී කොටසක්ව පැවති) ක්‍රිමියාව අනුව යමින් මෙය නම් කර ඇත. එහි තාවකාලික නාමකරණය වූයේ  1929 YC යන්නයි.

ආශ්‍රිත

බාහිර සබැඳි
 ජේපීඑල් ස්මෝල්-බොඩි ඩේටාබේස් බ්‍රවුසර් එන්ට්‍රි

1140 ක්‍රිමියා


Sever Ispravnic () a fost un avocat, deputat în Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, organismul legislativ reprezentativ al "tuturor românilor din Transilvania, Banat și Țara Ungurească", cel care a adoptat hotărârea privind Unirea Transilvaniei cu România, la 1 decembrie 1918.

Biografie
Sever Ispravnic a făcut Facultatea de Drept din Budapesta. A fost colaborator al gazetelor "Tribuna" și "Românul". A fost unul dintre fondatorii băncii "Victoria" din Arad. După 1918 a fost avocat, senator în două rânduri și membru al Consiliului Național Bisericesc din București pentru Eparhia Aradului. A decedat în 1953, la Arad.

Activitatea politică
A fost membru al Partidului Național Român, din 1910 intrând în Comitetul Cental al partidului. A participat ca delegat titular al Cercului electoral Pecica la Marea Adunare Națională de la Alba-Iulia.

Note

Bibliografie

 Gelu Neamțu, Mircea Vaida-Voevod, 1 decembrie 1918. Mărturii ale participanților, vol. I-II, Editura Academiei Române, București, 2005, ISBN 973-27-1258-9 (vol. I); ISBN 973-27-1264-3 (vol. II)

Lectură suplimentară
 Daniela Comșa, Eugenia Glodariu, Maria M. Jude, Clujenii și Marea Unire, Muzeul Național Transilvania, Cluj-Napoca, 1998
 Florea Marin, Medicii și Marea Unire, Editura Tipomur, Târgu Mureș, 1993
 Silviu Borș, Alexiu Tatu, Bogdan Andriescu, (coord.), Participanți din localități sibiene la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918, Editura Armanis, Sibiu, 2015

Legături externe
  Membrii de drept ai Marii Adunării Naționale de la Alba-Iulia din 1 decembrie 1918, lista publicată în "Gazeta Oficială", Sibiu, nr. 1, 1/14 decembrie 1918
  1 decembrie 1918, Marea Unire de la Alba Iulia. Mărturii, documente și semnificații

Vezi și
 Lista delegaților la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Nașteri în 1871
Decese în 1953
Avocați români
Delegați la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Sever Ispravnic


Christinat ist der Familienname folgender Personen:

 Amélia Christinat (1926–2016), Schweizer Politikerin (SP)
 Lukas Christinat (* 1965), Schweizer Hornist

Christinat


بلدية ساليناس , هي بلدية تقع في مقاطعة اليكانتي. جنوب شرق إسبانيا. يبلغ عدد سكانها 1.498 نسمة.

مراجع

أماكن مأهولة في مقاطعة لقنت
بلديات لقنت

ساليناس


Le congrès universel d'espéranto de 1921 est le  congrès universel d'espéranto, organisé en août 1921, à Prague à l'époque en Tchécoslovaquie.

Contexte

Notes et références

Voir aussi

Bibliographie

Articles connexes
 Congrès mondial d'espéranto

1921
Espéranto en Tchéquie
Espéranto en Slovaquie
Culture à Prague

Congrès universel d'espéranto de 1921


මොහු මහසෙන් රජුගේ එකම පුත්‍රයා ය. මොහු කිත්සිරිමෙවන් ලෙසද හඳුන්වයි. මහසෙන් රජුගෙන් පසු මෙම කුමාරයා ලංකාවේ රජවිය.

සිරිමේඝවන්


"Under Pressure" er en sang skrevet af David Bowie i samarbejde med det britiske rockband Queen som udgav den første version med Bowie og Freddie Mercury som sangerne. Den blev udgivet på Queens album Hot Space fra 1982. Sangen nåede nummer 1 på UK Singles Chart, og blev således den anden af gruppens nummer 1-hits i hjemlandet (efter "Bohemian Rhapsody" som toppede hitlisten i ni uger i 1975). Sangen toppede kun som nummer 29 i USA på Billboard Hot 100, og kom ind igen som nummer 45 efter Bowies død i januar 2016. Den blev listet som nummer 32 på VH1's 100 Greatest Songs of the '80s.

Sangen blev spillet live til alle Queens koncerter fra 1981 indtil gruppen stoppede mede at turnede i 1986. Den blev indspillet på de to livealbums Queen Rock Montreal og Live at Wembley '86. Sangen var også inkluderet på nogle udgaver af Queens første Greatest Hits, som bl.a. den oprindelige Elektra-udgivelse i 1981 i USA. Den er også med på Greatest Hits II, Classic Queen og Absolute Greatest samt på flere af Bowies opsamlingsalbums som Best of Bowie (2002), The Platinum Collection (2005), Nothing Has Changed (2014) og Legacy (2016).

Hitlister

Oprindelige udgave

Ugentlige hitlister

Årshitlister

"Rah Mix"

Referencer

Queen-sange
Sange fra 1981
Singler fra 1981

Under Pressure


Ian Leslie Atkins (* 16. Januar 1957 in Birmingham) ist ein ehemaliger englischer Fußballspieler und -trainer. Variabel einsetzbar, aber zumeist als Innenverteidiger oder im Mittelfeld auflaufend, war er Mitte der 1980er-Jahre beim AFC Sunderland sowie für jeweils kurze Zeit beim FC Everton und Ipswich Town in der höchsten englischen Spielklasse aktiv. Ab 1990 wechselte er sukzessive ins Trainerfach, betreute dabei zumeist unterklassige Profiteams und hatte sein nachhaltigstes, fast fünf Jahre andauerndes Engagement bei Northampton Town.

Sportlicher Werdegang

Spielerkarriere
Atkins' aktive Laufbahn begann 1973 in der Nachwuchsabteilung von Shrewsbury Town und als der Viertligist in der Saison 1974/75 in die nächsthöhere Third Division aufstieg, wurde er im Januar 1975 mit dem ersten Profivertrag ausgestattet. Als zumeist zentraler Abwehr- und Mittelfeldspieler war er unter Trainern wie Alan Durban und Richie Barker dann ab der Saison 1975/76 fixer Bestandteil einer Mannschaft, die dem Klub 1979 die erste Teilnahme an der zweithöchsten Spielklasse in der Vereinsgeschichte bereitete. In den anschließenden drei Jahren empfahl sich Atkins mit insgesamt 118 Ligaauftritten in drei Zweitligaspielzeiten – und in der letzten Saison 1981/82 gleichsam mit 17 Toren sowie dem Einzug ins Viertelfinale des FA Cups – für höhere Aufgaben und wechselte vor Beginn der Saison 1982/83 in die First Division zum AFC Sunderland.

In Sunderland traf Atkins auf seinen Ex-Trainer Durban und obwohl dieser nach einem Jahr Platz machte für seinen Nachfolger Len Ashurst waren auch unter diesem seine Darbietungen derart konstant zufriedenstellend, dass er im Herbst 1984 – trotz einer zuvor viermonatigen Pause, die nach der operativen Entfernung einer Zyste im Knie notwendig geworden war – zum mit vielen Nationalspielern gespickten amtierenden Pokalsieger FC Everton. In der Mannschaft von Howard Kendall blieb er jedoch während seines nicht einmal einjährigen Aufenthalts nur Ergänzungsspieler. Neben sechs Auftritten in der Meistersaison 1984/85, die nicht für den offiziellen Erhalt einer Medaille ausreichten, trug er mit zwei Einwechslungen in Pokalspielen wenig zum Erreichen des FA-Cup-Finals und zum Gewinn des Europapokals der Pokalsieger bei – im zuletzt genannten Wettbewerb stand er im Viertelfinalrückspiel gegen Fortuna Sittard (2:0) für kurze Zeit auf dem Platz. Nach nur einem weiteren Pflichtspiel zu Beginn der anschließenden Saison 1985/86 zog Atkins bereits im September 1985 weiter zu dem um den Klassenerhalt kämpfenden Erstligakonkurrenten Ipswich Town.

In Ipswich war Atkins als Innenverteidiger wieder Stammspieler einer Mannschaft, die sich im Frühjahr 1986 mittels Abstieg in die zweite Liga verabschiedete. Es folgte ein verpasster Wiederaufstieg im Anschluss an eine Play-off-Halbfinalniederlage gegen Charlton Athletic – zuvor hatte Atkins 40 Ligapartien absolviert – und eine weitere Zweitligasaison 1987/88, in der Atkins mit Ausnahme einer Serie von neun Ligaeinsätzen ab dem Jahreswechsel mehr ins zweite Glied zurückfiel. Noch vor Ende der Runde heuerte er dann im März 1988 in seiner Heimat bei Birmingham City an. In seiner Heimatstadt verhalf er den "Blues" in den restlichen Begegnungen noch zum Klassenverbleib in der zweiten Liga. In den beiden folgenden Jahren konnte er dann aber mit 85 Ligaeinsätzen nicht verhindern, dass der Verein zunächst abstieg und danach die Playoff-Spiele für den anvisierten Wiederaufstieg knapp nicht erreichte. Sukzessive wechselte Atkins dann ins Trainerfach, wobei er aber bis 1994 noch weiter selber für Colchester United, Cambridge United die Doncaster Rovers sowie erneut Birmingham City und den AFC Sunderland auf dem Platz stand.

Trainerlaufbahn
Atkins' Karriere als Cheftrainer begann in der Saison 1990/91 bei Colchester United. Als Spielertrainer erreichte er mit der Mannschaft, die zuvor aus der vierten Liga in die Football Conference abgestiegen war, den zweiten Platz. Damit verfehlte er jedoch das anvisierte Ziel des Wiederaufstiegs – dieser gelang erst im Jahr darauf unter seinem Nachfolger Roy McDonough – und assistierte daraufhin Terry Cooper bei Birmingham City. Nach dem Aufstieg mit den "Blues" in die zweite Liga 1992 folgten weitere Engagements beim Zweitligisten Cambridge United (ab Dezember 1992) und später kurze Zeit bei den viertklassigen Doncaster Rovers, wobei er in Cambridge als Tabellenvorletzter in die dritte Liga abstieg und in Doncaster seine aktive Laufbahn beendete.

Seine ersten zählbaren Erfolge gelangen ihm dann als Trainer von Northampton Town. Nachdem er im Januar 1995 dort seine Cheftrainertätigkeit angetreten hatte, führte er die Mannschaft in der Saison 1996/97 als Vierter und über Play-off-Siege gegen die walisischen Klubs Cardiff City sowie im Finale Swansea City in die dritte Liga und verpasste im Jahr darauf den direkten Durchmarsch in die Zweitklassigkeit nur knapp aufgrund einer Playoff-Endspielniederlage gegen Grimsby Town. Der sportliche Aufwärtstrend war dabei überraschend, da Northampton Town zu dieser Zeit ein Insolvenzverfahren durchlief und damit der finanzielle Spielraum für Atkins sehr eng war. Und so war dieser Trend auch nicht nachhaltig, was der Abstieg in der Spielzeit 1998/99 unter Beweis stellte. Nach einem enttäuschenden Start in die folgende Saison 1999/2000 und Unstimmigkeiten mit der Vereinsführung hinsichtlich der künftigen Ausrichtung trennte man sich schließlich "in beiderseitigem Einvernehmen".

Im Januar 2000 zog es Atkins zum Viertligisten und Abstiegskandidaten Chester City und obwohl es Atkins gelang, den Abstand zu den Nichtsabstiegsplätzen zu verringern, fiel der Dreikampf mit Shrewsbury Town und Carlisle United am letzten Spieltag zu Ungunsten von Chester aus. Bereits im Juli 2000 heuerte er dann beim ehemaligen Mitkonkurrenten aus Carlisle an und erneut unter schwierigen wirtschaftlichen Bedingungen und mit einem minimalen Budget ausgestattet erfüllte er trotz eines schwachen Starts dank einer deutlichen Steigerung speziell ab Januar 2001 das Klassenerhaltsziel. Dennoch verließ er auch nun den Klub bereits wieder vorzeitig, was besonders an Problemen "außerhalb des Platzes" und Unsicherheiten hinsichtlich der Eigentümerverhältnisse lag. Im Juli 2001 wurde Atkins Assistent von Alan Cork bei Cardiff City, musste aber bereits im Oktober 2001 seinen Stuhl schon wieder räumen – zur Überraschung von Aktins selbst und mit der schlichten Begründung hinsichtlich der Vereinsführung, dass die Zusammenarbeit für Cork "nicht funktioniert habe".

Kurz darauf nahm Atkins eine Stelle als Sportdirektor beim Viertligisten Oxford United an und bereits im November 2001 folgte er Mark Wright als Cheftrainer nach. In etwas mehr als zwei Jahren formte Wright aus einer Mannschaft, die in der Saison 2001/02 nur den 21. Rang belegte, einen ernsthaften Aufstiegskandidaten, dem jedoch in der Spielzeit 2002/03 nach langem Aufenthalt auf den direkten Aufstiegsplätzen am Ende die Puste ausging und mit dem achten Abschlusstabellenrang sogar weit fernab der Play-off-Plätze landete. Dessen ungeachtet nahm Atkins mit dem Team in der Saison 2003/04 einen neuen, vielversprechenden Versuch und setzte sich an die Tabellenspitze, bevor er im März 2004 zum Ärger seines Arbeitgebers den bevorstehenden Wechsel zu den Bristol Rovers im Sommer ankündigte und deshalb kurz darauf die Kündigung erhielt.

Etwas mehr als ein Jahr verbrachte Atkins bei den Rovers und obwohl seine Mannschaft in der Saison 2004/05 nur zwölf Niederlagen in 46 Ligaspielen einfuhr, sorgten gleich 21 Remis für einen etwas enttäuschenden Tabellenplatz im Mittelfeld der vierten Liga. Als dann auch die folgende Spielzeit 2005/06 schleppend begann und Atkins dazu zwischen die Fronten einer gespaltenen Vereinsführung geriet, endete sein Engagement im September 2005. Im April 2006 kehrte er als Trainer von Torquay United zurück, nachdem er im Monat zuvor lediglich als sportlicher Berater seines Vorgängers John Cornforth angestellt worden war. Erneut war der Klassenerhalt das Ziel und als er dieses trotz der negativen Vorzeichen erreichte und dabei am letzten Spieltag die Abstiegszone verließ, wurde sein Vertrag zu Beginn der folgenden Saison 2006/07 verlängert. Erneut schneller als erwartet verließ Atkins Torquay dann bereits Ende November 2006. Schuld daran war die Verpflichtung des ehemaligen tschechischen Nationalspielers Luboš Kubík, der als enger Freund des Präsidenten Chris Roberts galt. Kubík sollte neuer Cheftrainer werden und Atkins stattdessen die Rolle des Sportdirektors bekleiden, was Letzterer jedoch ablehnte.

Atkins verließ daraufhin das "Trainerkarussell" und orientierte sich mit seiner folgenden Tätigkeit als Scout für den AFC Sunderland neu.

Literatur

Weblinks

 Interview mit Ian Atkins (Total Football Magazine)
 Statistische Daten der Post War English & Scottish Football League A – Z Player's Database

Einzelnachweise

Fußballspieler (Shrewsbury Town)
Fußballspieler (AFC Sunderland)
Fußballspieler (FC Everton)
Fußballspieler (Ipswich Town)
Fußballspieler (Birmingham City)
Fußballspieler (Colchester United)
Fußballspieler (Cambridge United)
Fußballspieler (Doncaster Rovers)
Fußballtrainer (Bristol Rovers)
Fußballtrainer (Cambridge United)
Fußballtrainer (Carlisle United)
Fußballtrainer (Chester City)
Fußballtrainer (Colchester United)
Fußballtrainer (Doncaster Rovers)
Fußballtrainer (Northampton Town)
Fußballtrainer (Oxford United)
Fußballtrainer (Torquay United)
Fußballtrainer (Wales)
Sportler (Birmingham)
Brite
Engländer
Geboren 1957
Mann

Ian Atkins


Prins Joachim kan henvise til flere personer:

 Prins Joachim af Preussen (1890-1920) – søn af Kejser Wilhelm 2. af Tyskland
 Prins Joachim af Danmark (født 1969) – søn af Dronning Margrethe 2. af Danmark
 Prins Joachim af Belgien (født 1991) – søn af Prinsesse Astrid af Belgien og barnebarn af Kong Albert 2. af Belgien

Andre betydninger
 M/F Prins Joachim - færge leveret til DSB i 1980.

Prins Joachim (flertydig)


An Oropetium thomaeum in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Carl von Linné d.y., ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Carl Bernhard von Trinius. An Oropetium thomaeum in nahilalakip ha genus nga Oropetium, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Oropetium

Oropetium thomaeum


Verdal Station (Verdal stasjon) er en jernbanestation på Nordlandsbanen, der ligger i byen Verdalsøra i Verdal kommune i Norge. Den består af nogle få spor, to perroner og en stationsbygning med ventesal og toilet.

Stationen åbnede 1. november 1904, da banen blev forlænget dertil fra Levanger. Den fungerede som endestation, indtil det næste stykke til Sunnan åbnede 15. november 1905. Oprindeligt hed den Værdalen, men den skiftede navn til Verdal 1. juni 1919. Den blev fjernstyret 6. december 1977 og gjort ubemandet 1. juni 2001.

Stationsbygningen blev opført i 1902 efter tegninger af Paul Armin Due. Den toetages bygning er udført med en stueetage i mursten og en overbygning i rødmalet træ. Førstesalen har en altan ud mod sporene.

Litteratur

Eksterne henvisninger

Stationer på Nordlandsbanen
Jernbanestationer i Trøndelag
Etableret i 1904

Verdal Station


Traffic Message Channel (RDS-TMC, TMC) er en teknik til at sende tekstbaserede trafikinformation via RDS. RDS kan fx sendes via FM-radio eller DAB.

Systemet baserer sig på nummererede geografiske referencepunkter i kombination med tekst og tidsoplysninger og advarer sædvanligvis om trafikulykker, vejarbejder og vejvejr (fx underafkølede isede veje).

For at kunne modtage disse meddelelser behøves en bilradio, GPS-modtager eller en GPS-navigationsenhed, som støtter RDS-TMC. En GPS-modtager eller en GPS-navigationsenhed kan sædvanligvis anvende TMC-information i sin ruteplanlægning og foreslå andre veje end normalt hvis det er fordelagtigt.

I Danmark står Vejdirektoratet for at formidling af trafikdata via RDS-TMC via Danmarks Radio.

Der er følgende mulige afløsere eller supplører til RDS-TMC:
 Transport Protocol Experts Group (TPEG)
 Global System for Telematics (GST)

Kilder/referencer

Digital radio
Teknologiske systemer
Trafik
Geoinformatik

Traffic Message Channel


يعد الجنتامايسن  المضاد الحيوي الممثل لزمرة الأمينوغلوكوزيدات. تم عزله من ميكرومونوسبورا بوربوريا . وهو فعال ضد كل من الكائنات موجبة وسالبة الغرام، والعديد من خواصه تماثل خواص الأمينوجليكوزيدات الأخرى. نظراً لأن معظم الآثار الضارة مرتبطة بالجرعة يجب حصر استخدام الجنتامايسين بالأشخاص الصحيين المدربين، والعناية بضمان صحة مقدار الجرعة وعدم تجاوز مدة المعالجة.

الفاعلية ضد الميكروبات
كبريتات الجنتاميسين تثبط العديد من سلالات الستافيلوكوكاي والكاليفورمات والبكتيريا سالبة الجرام الآخرى في الاختبارات المعملية. وهو فعال بمفرده، ولكنه يكون رفيق مؤازر مع المضادات الحيوية البيتالاكتامية، ضد السودومونس، البروتس، الإنتيروبكتر، الكليبسيلا، السيراشيا، ستينوتروفومونس والعصويات سالبة الجرام الآخرى التي يمكن أن تكون مقاومة للعديد من المضادات الحيوية الآخرى. ومثله مثل كل الأمينوجليكوزيدات، لا يملك الجنتاميسين فاعلية ضد اللاهوائيات.

المقاومة
الستربتوكوكاي والإنتيروكوكاي مقاومتان نسبياً ضد الجنتاميسين وذلك يرجع إلى فشل الدواء في اختراق الخلية. ولكن الجنتاميسين بالاشتراك مع الفانكومايسين أو البنيسيلين يعطي تأثير فعال قاتل للبكتيريا الذي يرجع جزئياً إلى الاختراق المُحسن للدواء الذي يحدث مع تثبيط تخليق الجدار الخلوي.المقاومة ضد الجنتاميسين تظهر سريعاً في الستافيلوكوكاي بسبب انتقاء طفرات تمنع اختراقه. نادراً ما يكون هناك مقاومة ريبوسومية.
المقاومة التي تظهر من البكتيريا سالبة الجرام ترجع في معظم الحالات إلى إنزيمات مشفرة ببلازميد مُحَوِّرة للأمينوجليكوزيدات.

البكتيريا موجبة الجرام المقاومة للجنتاميسين تكون حساسة للأميكاسين الذي يكون مقاوم للإنزيمات المُحوَّرة.
الإنزيم الإنتيروكوكي الذي يُحَوِّر الجنتاميسين إنزيم ثنائي الوظيفة يحور أيضاً الأميكاسين، نيتيلميسين والتوبراميسين، ولكن لا يحور الستربتوميسين ؛ الأخير يُحَوَّر بواسطة إنزيم مختلف. وهذا يفسر سبب حساسية بعض الإنتيروكوكاي المقاومة للجنتاميسين للستربتوميسين.

الاستخدامات الطبية
لعلاج الالتهاب الرئوي ، والتهاب المرارة ، والتهاب الصفاق ، والإنتان الدموي، والتهاب الكلية والحويضة الحاد ، التهاب البروستاتة، التهاب الأذن الظاهرة، وعداوى الجلد والنسج الرخوة، المرض الالتهابي الحوضي بمشاركة الكليندامايسين، والتهاب الشغاف ، والتهاب السحايا ، وداء الليستريات ، والتولاريمية، وداء البروسيلات ، والطاعون ، وللوقاية الجراحية، وللعين.
 الحقن العضلي أو الوريدي: في الوقت الحاضر، الجنتاميسين يستعمل أساساً في العدوى الخطيرة (التلوث البكتيري، ذات الرئة) التي تسببها البكتيريا سالبة الجرام التي من المحتمل أن تكون مقاومة للأدوية الآخرى، خصوصاً السودومونس، الإنتيروبكتر، السيراشيا، البروتس، الإنتيربكتر والكليبسيلا. المرضى الذين يعانون من هذه العدوى يكونوا عادةً ذوي مناعة ضعيفة، والتأثير المشترك للأمينوجليكوزيد مع سيفالوسبورين أو بنيسيلين يمكن أن ينقذ حياة المريض.

الجنتاميسين يستعمل أيضاً بالتزامن مع البنيسيلين ج لإعطاء تأثير قاتل للبكتيريا في التهاب الغشاء الداخلي للقلب الذي تسببه فيريدنس ستربتوكوكاي وكذلك يستخدم بالاشتراك مع نافيسيلين في حالات معينة من التهاب الغشاء الداخلي للقلب الستافيلوكوكي.

لا يجب استخدام الجنتاميسين بمفرده لعلاج العدوى الستافيلوكوكية لإن المقاومة تتطور سريعاً. لا الجنتاميسين ولا أي أمينوجليكوزيد آخر يجب أن يستخدم بمفرده لعلاج ذات الرئة لإن اختراقهم لأنسجة الرئة المصابة ضعيف والظروف الموضعية لانخفاض الرقم الهيدروجيني وقلة ضغط الأكسجين تشارك في الفاعلية الضعيفة.
 الاستعمال الظاهري: الكريمات، المراهم والمحاليل التي تحتوي على 1,~3,% من كبريتات الجنتاميسين تم استخدامها لعلاج الحروق الملوثة، الجروح أو الآفات الجلدية ولمنع حدوث عدوى القسطرة الوريدية.
الجنتاميسين الظاهري يُعطل جزئياً بإفرازات التقيحات. يمكن حقن عشرة مليجرامات تحت الملتحمة لعلاج عدوى العين.
 الحقن في الغمد: الالتهاب السحائي  الذي تسببه بكتيريا سالبة الجرام تم علاجه بحقن كبريتات الجنتاميسين في الغمد 1~10 مجم/يوم. ولكن لا الحقن الغمدي ولا البطيني كان مفيداً في حديثي الولادة المصابين بالالتهاب السحائي؛ والحقن البطيني للجنتاميسين كان ساماً، وذلك يثير تساؤلات عن فائدة هذا النوع من العلاج. وعلاوة على ذلك، فإن وجود سيفالوسبورينات الجيل الثالث جعل هذا النوع من العلاج مهجوراً في معظم الحالات.

الآثار الجانبية
أهمها تسمم أذني وتسمم الكلى. ونادراً نقص المغنزيوم في الدم بالعلاج المطول، التهاب القولون المرتبط بالصادات، التهاب المعدة، وأيضاً الغثيان والإقياء والطفح واضطرابات الدم.
 تسمم أذني: 1~5% من المرضي الذين يستعملون الدواء أكثر من 5 أيام يمكن أن يحدث لهم تسمم أذن، الذي يميل إلى أن يكون غير رجعي، يظهر بصورة أساسية كاختلال في وظيفة الدهليز، ربما يرجع إلى تدمير خلايا الشعيرات بارتفاع مستويات الدواء لفترة طويلة. فقدان السمع يمكن أن يحدث أيضاً.
 تسمم الكلي: يتطلب، في أقل الحدود، ضبط الجرعات ويجب أعادة التفكير في ضرورة استعمال الجنتاميسين، خصوصاً لو كان هناك دواء آخر بديل أقل سميةً. قياس مستويات الجنتاميسين في الدم يكون أساسياً.

تحديد الجرعة
تحدد الجرعات للجنتامايسين بناء على وزن المريض وعلى وضع وظيفته الكلوية وتعدل الجرعات بالاعتماد على تراكيز الجنتامايسن في البلازما، وتستعمل الجرعات العالية في العداوى الشديدة. ويمكن الاستعاضة عن الجنتامايسين بأدوية أخرى عديدة من زمرة الأمينوغلوكوزيدات.
 مراقبة تركيز الدواء في المصل:
تقي من المستويات المفرطة والمستويات دون التأثير العلاجي ويمكن أن تمنع حدوث السمية وتضمن الفعالية. وإن أمكن تراقب مستويات الدواء في المصل لجميع المرضى، ولكن يجب أن يقاس مستوى الدواء في دم الرضع والمسنين وفي حالة السمنة وحالة التليف الكيسي وفي نظم العلاج بالجرعات العالية، وفي الاختلال الكلوي، أو في المعالجة التي تستمر أطول من 7 أيام.

مضاد الاستطباب
الوهن العضلي الوبيل

الاحتياطات
الاختلال الكلوي، الحديثي الولادة، الأطفال والمسنين، (تعدل الجرعة وتراقب الوظائف الكلوي والسمعية والدهليزية vestibular، وتراكيز الجنتامايسين في المصل)، تجنب الاستعمال الطويل الأمد، الحالات التي تتصف بضعف العضلات، السمنة(استعمال الوزن النموذجي لحساب الجرعة وراقب تركيز الجنتامايسين في المصل بدقة)، الحمل والرضاعة.

انظر أيضًا
قائمة المضادات الحيوية

مراجع

وصلات خارجية
مكتبة الأدوية الأساسية

أدوية أساسية حسب منظمة الصحة العالمية
أدوية طب الأذن
بوغانيات
علم السموم
مضادات حيوية أمينوغليكوسيدية

جنتاميسين


.bn, Brunei'nin internet ülke kodudur. Brunei Telekom (TelBru) tarafından yönetilmektedir. (Eskiden Jabatan Telekom Brunei idi)

İkinci seviye alan adları
 .com.bn : Ticari kuruluşlar.
 .edu.bn : Eğitim kurumları.
 .gov.bn : Devlet kurumları.
 .net.bn : Ağ sağlayıcıları için.
 .org.bn : Kâr amacı gütmeyen kuruluşlar.

1994 tanıtımları
Brunei
bn

.bn


John McAreavey (Banbridge, County Down, 2 de fevereiro de 1949) é um ministro irlandês e bispo católico romano emérito de Dromore.

Depois de deixar a escola, McAreavey estudou teologia católica e línguas modernas no St Patrick's College em Maynooth, onde obteve um diploma de bacharel em 1969 e 1972, respectivamente. Em 10 de junho de 1973, o bispo Eugene O'Doherty o ordenou sacerdote. Como estudante de pós-graduação, estudou direito canônico na Pontifícia Universidade Gregoriana de 1974 a 1978, onde obteve seu doutorado em 1978. Depois de voltar de Roma, lecionou no St. Colman's College. Em 1988, McAreavey foi nomeado Professor de Direito Canônico no St Patrick's College, em Maynooth. Nos anos seguintes, ele escreveu várias obras teológicas, incluindo o livro de direito canônico de 1997, The Canon Law of Marriage and the Family.

O Papa João Paulo II nomeou McAreavey Bispo de Dromore em 4 de junho de 1999. O arcebispo de Armagh, Seán Brady, concedeu sua consagração episcopal em 19 de setembro do mesmo ano. Co-consagradores foram o Bispo de Cloyne, John Magee SPS, e seu antecessor Francis Brooks.

Ele foi um dos primeiros bispos a desenvolver o diaconato permanente em sua diocese e em junho de 2014 ordenou os dois primeiros diáconos.

Em 1º de março de 2018, sob pressão de muitos crentes, McAreavey se ofereceu para renunciar imediatamente ao cargo de bispo. Ele foi criticado por manter o escritório funerário em 2002 para um padre de Newry e diretor de escola que era suspeito de pedofilia desde 1994 e contra quem várias vítimas tinham alegações de abuso. O agressor nunca foi condenado em vida. Em 26 de março de 2018, o Vaticano anunciou que o Papa Francisco havia aceitado a renúncia do bispo da Irlanda do Norte.

Ver também

Bispos católicos da Irlanda

John McAreavey


هو موقع أثري يقع على بعد 30 كيلومتر (19 ميل) غرب دمشق في سوريا. قربه وادي القرن هو موقع تزاوج مهم للطيور البرية في الشرق الأوسط وحددت من قبل جمعية الطيور العالمية كمساحة مهمة للطيور.

يقع برقش على ارتفاع 1580 متر (5180 قدم) من مستوى البحر وتنظر على سهل دمشق والتل المحيط للبلد وتتجول قطعان من الماعز والجمال. بسبب الطبيعة الحساسة للمنطقة بالقرب من حدود لبنان وجولان، يحتاج الزوار إلى رفقة عسكرية للوصول إلى الموقع، وتبعد عشر دقائق مشياً بجانب مسار منحدر بعيداً عن الطريق الرئيسي.

أقترح جوليان قسامة أن الموقع كان يطلق عليه بركوسا في العصور القديمة. خالف ذلك موقع باركوشا الذي أقترح مسبقاً من ألبرشت ألت في عام 1974. أعيد تسميتها في القرن السادس جستينيانوبوليس على اسم الحاكم البيزنطي جستينيان الأول.

البازيليكا البيزنطية والمعبد الروماني
وجد أثران لمعبدان رومانيان ضمن مجموعة أثار جبل الشيخ.

تقع أثار البازيليكا البيزنطية من القرن السادس الميلادي في أعلى التلة وسطحت بشكل تصنيعي لتكوين هضبة من طابقين. تتميز المساحة المحيطة بعدد من غرف قطع الصخور والسراديب. المنصة التي بنيت عليها البازيليكا اقترحت أن تعود إلى معبد روماني يعود تاريخه إلى القرن الواحد الميلادي. اعتقد المعبد الروماني أنه أنبنى على بقايا معبد سابق استخدم لأغراض علمانية قبل على الأقل 400 عام وربما للأجيال السابقة. بنيت البازيليكا من مكعبات ضخمة من الصخور وتناثرت مكعبات مربكة أخرى في الموقع، ربما مثل بعضها المباني أو النتوءات الجيولوجية الغير الاعتيادية.

ذكر مجمع المعبد في برقش من قبل مهمة ألمانية الأثرية إلى بعلبك في عام 1903 وتلقت القليل من الدراسة من ذلك الحين. أجريت دراسة طبوغرافية ومعمارية في الموقع عام 1999 من قبل جونار براندز من جامعة هاله. ما زال استنتاج دراسة أطروحة التغطية في تقدم من قبل فريدريك فون بارجين.

أشارت الدراسة إلى بنى تحتية معقدة، وقصد منها تدوين المستوطنات المحيطة، والقبور، والمحاجر، واثار معبد بروبيلوني. أعيقت الدراسة بسبب بعد وارتفاع الموقع، وقصف الدبابات، والعثور على مستوطنة في المنطقة والتي توقع كبرها بضعفين والكثير من مقابر قطع الصخور في الجوار. بني قبو البازيليكا من صخر الأساس وأظهر جودة بناء تقنية عالية. عثر على أثار شمعدانات برونزية مع بقايا من الغطاء الرخامي لونه أبيض بتجزيع رمادي. سجل أثنى عشر تاج عامود عام 1903، وتبقى ثماني منها في المكان، ونزح ثلاث منها في الجوار، واستعملت واحدة في زراعة العصور الوسطى. غطت الأنقاض وحجبت بالكامل تاج العامود الثاني عشر. يظهر الحائط الشرقي من البازيليكا رواقاً. عثر على أسس البازيليكا التي أعتقد بأنه بهو معمد في شمال غربي البازيليكا. مسحت واستوت بعض من المساحة في الشمال من قبل الجيش. تناثرت بقايا المستوطنة على المنحدر الشرقي للهضبة وأيضاً بنايات كبيرة في المنحدر الغربي.

المراجع

المدن المنسية
عمارة بيزنطية
معابد رومانية قديمة
منطقة قطنا
مواقع جذب سياحي في سوريا
مواقع رومانية في سوريا

برقش


An open-mid vowel (also mid-open vowel, low-mid vowel, mid-low vowel or half-open vowel) is any in a class of vowel sound used in some spoken languages. The defining characteristic of an open-mid vowel is that the tongue is positioned one third of the way from an open vowel to a close vowel.

Examples
Some of the open-mid vowels that have dedicated symbols in the International Phonetic Alphabet are:

 open-mid front unrounded vowel
 open-mid front rounded vowel
 open-mid central unrounded vowel  (older publications may use )
 open-mid central rounded vowel  (older publications may use )
 open-mid back unrounded vowel
 open-mid back rounded vowel

Other open-mid vowels can be indicated with diacritics of relative articulation applied to letters for neighboring vowels.

Vowels by height

Open-mid vowel


Pravoslavna crkva Vaznesenja Gospodnjeg u Kovačevu Selu je pravoslavna parohijska crkva u Kovačevu Selu. Zbog blizine Požarnice, obično ju se navodi da je u Požarnici, premda je na teritoriju Kovačeva Sela. U blizini je stari hrast koji je također zaštićen i s njome čini prirodno-građevinsku cjelinu.

Nacionalni spomenik BiH čine hram Vaznesenja Gospodnjeg, ostatci stare školske zgrade, groblje i stari hrast. U cjelinu ulaze i zidne slike. Nalazi se sjeverno od magistralnog puta Tuzla - Bijeljina. Sagrađena je za pravoslavne vjernike koji žive u selima na južnim obroncima planine Majevice. Podignuta je 1896. Posvećena je 26. listopada 1896. godine. Posvetio ju je mitropolit Nikolaj (Mandić). Spada u malobrojne pravoslavne crkve iz austro-ugarskog vremena u BiH koje su ukrašene zidnim slikarstvom.

Povjerenstvo za očuvanje nacionalnih spomenika BiH proglasila je ovu prirodno-građevinsku cjelinu 2009. godine nacionalnim spomenikom Bosne i Hercegovine.

Izvori

Pravoslavne crkve u Bosni i Hercegovini

Pravoslavna crkva Vaznesenja Gospodnjeg u Kovačevu Selu sa starim hrastom


أندريه تشوردا ( في تشارليفال)  لاعب كرة قدم فرنسي معتزل كان يجيد اللعب في خط الدفاع .

لعب تشوردا في أندية نيس (1957-1962) بوردو (1962-1969) نيس مجددا (1970-1974) .

ساهم في تتويج نادي نيس ببطولة دوري الدرجة الأولى موسم 1958/1959 .

شارك تشوردا مع منتخب فرنسا في بطولة كأس الأمم الأوروبية لكرة القدم 1960 التي أقيمت في فرنسا حيث احتل المركز الرابع بعد الخسارة من منتخب يوغوسلافيا 4/5 في الدور النصف النهائي ومن منتخب تشيكوسلوفاكيا 0/2 في مباراة تحديد صاحب المركز الثالث . تم استدعاء تشوردا مجددا للاشتراك في بطولة كأس العالم لكرة القدم 1966 التي أقيمت في إنجلترا ولكنه لم يشارك في أي مباراة . في المجموع فإن تشوردا لعب 24 مباراة دولية من دون أن ينجح في تسجيل أي هدف في الفترة من 1960 إلى 1966 .

مراجع

روابط خارجية

لاعبو كرة قدم رجالية فرنسيون
مدافعو كرة قدم رجالية
لاعبو الدوري الفرنسي
لاعبو بوردو
لاعبو كأس أمم أوروبا 1960
لاعبو كأس العالم 1966
لاعبو كرة قدم فرنسيون
لاعبو منتخب فرنسا لكرة القدم
لاعبو نيس
مواليد 1938
مواليد 1977
وفيات 1998

أندري تشوردا


Oncidium novaese é uma espécie de planta do gênero Oncidium e da família Orchidaceae.

Conservação
A espécie faz parte da Lista Vermelha das espécies ameaçadas do estado do Espírito Santo, no sudeste do Brasil. A lista foi publicada em 13 de junho de 2005 por intermédio do decreto estadual nº 1.499-R.

Ligações externas

Oncidium
Flora do Espírito Santo (estado)
Espécies citadas na Lista Vermelha de Ameaça da Flora Brasileira
Espécies citadas na Lista de Espécies da Flora Ameaçadas do Espírito Santo

Oncidium novaese


An anniversary is the date on which an event took place or an institution was founded in a previous year, and may also refer to the commemoration or celebration of that event. The word was first used for Catholic feasts to commemorate saints.

Most countries celebrate national anniversaries, typically called national days. These could be the date of independence of the nation or the adoption of a new constitution or form of government. There is no definite method for determining the date of establishment of an institution, and it is generally decided within the institution by convention. The important dates in a sitting monarch's reign may also be commemorated, an event often referred to as a "jubilee".

Names
 Birthdays are the most common type of anniversary, on which someone's birthdate is commemorated each year. The actual celebration is sometimes moved for practical reasons, as in the case of an official birthday or one falling on February 29.
 Wedding anniversaries are also often celebrated, on the same day of the year as the wedding occurred.
 Death anniversaries.

The Latin phrase dies natalis (literally "birth day") has become a common term, adopted in many languages, especially in intellectual and institutional circles, for the anniversary of the founding ("legal or statutory birth") of an institution, such as an alma mater (college or other school). In ancient Rome, the [dies] Aquilae natalis was the "birthday of the eagle", the anniversary of the official founding of a legion.

Anniversaries of nations are usually marked by the number of years elapsed, expressed with Latin words or Roman numerals.

Numerical

Latin terms for anniversaries are mostly straightforward, particularly those relating to the first thirty years (1–30), or multiples of ten years (30, 40, 50, 60, 70 etc.), or multiples of centuries or millenniums (100, 200, 300, 1000, 2000, 3000, etc.). In these instances, the name of the anniversary is generally derived from the Latin word(s) for the respective number of years. When anniversaries relate to fractions of centuries (125, 150, 175, 225 years—i.e. 1.25, 1.5, 1.75, and 2.25 centuries), the situation is not as simple.

Roman fractions were based on a duodecimal system. From  to  they were expressed as multiples of twelfths (uncia "twelfth"; the source of the English words inch and ounce) and from  to  they were expressed as multiple twelfths less than the next whole unit—i.e. a whole unit less ,  or  respectively. There were also special terms for quarter (quadrans), half (semis), and three-quarters (dodrans). Dodrans is a Latin contraction of de-quadrans which means "a whole unit less a quarter" (de means "from"; quadrans means "quarter"). Thus for the example of 175 years, the term is a quarter century less than the next whole (bi)century or 175 = (−25 + 200).

In Latin, it seems that this rule did not apply precisely for . While secundus is Latin for "second", and bis for "twice", these terms are not used such as in sesqui-secundus. Instead sesqui (or ses) is used by itself.

Symbols
Many anniversaries have special names. Etiquette in Society, in Business, in Politics and at Home by Emily Post, published in 1922, contained suggestions for wedding anniversary gifts for 1, 5, 10, 15, 20, 25, 50, and 75 years. Wedding anniversary gift suggestions for other years were added in later editions and publications; they now comprise what is referred to as the "traditional" list. Generally speaking, the longer the period, the more precious or durable the material associated with it.

There are variations according to some national traditions. There exist numerous partially overlapping, partially contradictory lists of anniversary gifts (such as wedding stones), separate from the "traditional" names.
The concepts of a person's birthday stone and zodiac stone, by contrast, are fixed for life according to the day of the week, month, or astrological sign corresponding to the recipient's birthday.

See also

 List of historical anniversaries
 Quinquennial Neronia

References

External links

Anniversary


Luigi Buccarello OSsT (Gagliano del Capo, ) é presbítero italiano da Igreja Católica Romana e atual ministro geral da Ordem da Santíssima Trindade.

Biografia
Gino (como também é conhecido) nasceu em Gagliano del Capo, Itália. Concluiu o ensino médio no Liceu "Stampacchia" em Tricase.

Conheceu os trinitários através dos irmãos a quem foi confiada a sua paróquia de origem e, de modo especial, graças ao pároco da época, Pe. Giovanni Martire Savina, sob cuja orientação amadureceu a sua vocação religiosa entrando no seminário. Após o ensino médio, ele vai para o Instituto Trinitário de Somma Vesuviana para empreender o estudo de filosofia, que realiza em Nápoles, na Faculdade "San Tommaso". Frequentou o noviciado em Cerfroid, na França. No final obteve o grau de bacharel em teologia.

Fez sua profissão solene em 13 de setembro de 1998, em Somma Vesuviana, pelas mãos do provincial Pe. Angelo Cipollone. Recebeu o diaconato em 28 de junho de 1999, pelo bispo de Avellino, Dom Antonio Forte; em 18 de dezembro de 1999, foi ordenado sacerdote em sua cidade natal, por Dom Domenico Caliandro. Logo em seguida, foi nomeado pároco de Somma Vesuviana e encarregado da Pastoral Juvenil da província. Em 1 de maio de 2002, foi nomeado pároco de Gagliano del Capo.

Em 21 de novembro de 2012, foi eleito ministro da Província São João da Mata pelo capítulo unificado celebrado na Domus de Bernalda. Foi o primeiro ministro da província reunificada. Buccarello nasceu no ano em que a antiga província italiana foi dividida em duas, e tornou-se primeiro ministro provincial quando, após 38 anos, os trinitários da Itália voltaram a estar juntos numa única entidade territorial religiosa. Foi reeleito para um segundo mandato em 2 de dezembro de 2015.

Em 14 de junho de 2019, o capítulo geral da Ordem reunido em Roma, elegeu-o 86º ministro geral, para um mandato de seis anos. Sucedeu ao indiano Pe. José Narlaly, que ocupara o cargo por dois sexênios, desde 2007.

Naturais de Lecce (província)
Trinitários
Padres católicos da Itália

Luigi Buccarello


අඹේවෙල ශ්‍රී ලංකාවේ නුවරඑලිය දිස්ත්‍රික්කයේ පිහිටි කුඩා කඳුකර නගරයකි. මෙම ප්‍රදේශය "කුඩා නවසීලන්තය" ලෙස ද හැඳින්වේ. මෙම නගරය දිස්ත්‍රික්ක්යේ ප්‍රධාන නගරය වූ නුවරඑලියට කි.මී. 17ක් (සැතපුම් 11ක්) පමණ ගිණිකොන දෙසට වන්නට පිහිටා තිබේ. අඹේවෙල නව ගැල්වේ තේ රෝපණ දිසාවට සේවා මධ්‍යස්ථානයක් ද වේ.

දේශගුණය සහ වෘක්ෂලතා
අඩි 6,064ක (මී. 1,848ක) විශාල උසකින් පිහිටා තිබීම නිසා වාර්ෂික මධ්‍ය උෂ්ණත්වය 17.5 °C (63.5 °F) පමණ අගයක් ගන්නා අතර ශීත කාලයට හිම තුහීන දැකගත හැකි ය. අඹේවෙල ශ්‍රී ලංකාවේ වැඩි ම උසකිනුත්, පුළුල් ම තෘණභූමි දැකිය හැකි ප්‍රදේශයක් වීම හේතුවෙනුත් ප්‍රචලිත ය. ගෝනුන්, දිවියන්, අලින් වැනි ක්ෂීරපායිහු මෙම ප්‍රදේශයේ කැලෑවල වැඩි වශයෙන් වාසය කරති.

අඹේවෙල හෝර්ටන් තැන්න ජාතික වනෝද්‍යානයට යන මාර්ගයේ පිහිටා ඇති අතර එහි මනස්කාන්ත දර්ශනවලට, Rhododendron arboreum මල්වලට, මී. 1,219ක් (අඩි 3,999ක්) පහලට ඇති හෙළක් වූ ලෝකාන්තය යන ඒවාට ජනප්‍රිය ය. හෝර්ටන් තැන්නටත් ඔහියටත් සමානව මෙම ප්‍රදේශය ද වැදගත් කුරුළු භූමියක් ද වීම නිසා මෙම ප්‍රදේශය කුරුල්ලන් නැරඹීමට ද ප්‍රසිද්ධ ය.

වැදගත්කම සහ ආර්ථික කටයුතු
අඹේවෙල තිබෙන දේශගුණික හා ආර්ථික තත්ත්වයන් නිසාවෙන් මෙම ප්‍රදේශය කිරි ගොවිතැනට කදිම ය. මෙම ප්‍රදේශයේ ඇති ගොවිපොළවල් වන අඹේවෙල ගොවිපොළ හා නවසීලන්ත ගොවිපොළ යන ගොවිපොළවල්වල පිළිවෙලින් අයිර්ෂයර් හා ෆ්‍රීසියානු ගවයන් ඇති කෙරේ.

සුළං බලශක්තිය සංවර්ධනය කිරීමේ හැකියාව

අඹේවෙල භූගෝලීය පිහිටීම හා පිහිටි උස හේතුවෙන් බොහෝවිට තත්පරයට මීටර් 12 (තත්පරයට අඩි 39) වැනි වේගයන්ගෙන් හමා එන බලවත් නිරිතදිග මෝසම් සුළංවලට නිරාවරණය වේ. මෙම හේතුවෙන් මෙම ප්‍රදේශය සුළං ගොවිපොළවල්වලට හා අනෙකුත් සුළං බලශක්ති සංවර්ධනයන්ට සුදුසු වේ. මෙම ප්‍රදේශය ප්‍රධාන වශයෙන් ම ගවයන් ඇතිකිරීමට යොදා ගැනීම නිසාත්, සුළං ටර්බයිනවලින් ගවයන්ට හානියක් ඇති නොවීමත් නිසා මෙම ප්‍රදේශය සුළං බලශක්තිය සංවර්ධනයට ලාභදායී ප්‍රදේශයකි. මෙම හේතූන් දේශීය හා විදේශීය ආයෝජකයින් විශාල ප්‍රමාණයකගේ ආකර්ෂණයට ලක් වී ඇත.

2003දී ලංකා විදුලිබල මණ්ඩලය හා NREL මඟින් කළ අධ්‍යනයකින් මෙම ප්‍රදේශය වසරේ ඉතා කුඩා කාලයක් වූ නිරිතදිග මෝසම් කාලයට පමණක් ලාභදායී වන අතර ඊසානදිග මෝසම් මෙම ප්‍රදේශයේ උස නිසා ළඟා නොවන බව සොයාගෙන ඇත.
සුළං ටර්බයින වැනි උපාංග ප්‍රවාහනය කිරීම ද මෙම ප්‍රදේශයේ ඇති ප්‍රවාහන මාර්ග තත්ත්වයන් නිසා අපහසු කාර්යයක් බවට පත් වේ. අධ්‍යනයන් මඟින් සොයාගනු ලැබුවේ කිලෝවොට් 600ට වඩා ධාරිතාව ඇති ටර්බයින ගෙන ඒම කිසිසේත්ම නොකළ හැක්කක් බව යි. තවදුරටත් අධ්‍යනයන් මඟින් හෙළි වූයේ කිලෝවොට් 600ට අඩු ටර්බයිනවලින් සුළං බලාගාරයක් සෑදීම ආයෝජකයාට බෙහෙවින් ම පාඩු සහගත බව යි.

ප්‍රවාහන මාර්ගයන්

 බී 512 (නුවරඑලිය-හෝර්ටන් තැන්න මාර්ගය) හා බී 507 (අඹේවෙල-රෙන්දපොළ මාර්ගය) යන මාර්ගයන් හමුවන තැන පිහිටා ඇත.
 අඹේවෙල දුම්රිය ස්ථානය - ශ්‍රී ලංකාවේ දෙවෙනියට උස ම මී. 1,827.77ක (අඩි 5,996.6ක) උසකින් පිහිටා ඇති දුම්රිය ස්ථානය යි. ප්‍රධාන මාර්ගයේ නානුඔය හා පැරකුම්පුර දුම්රිය ස්ථානයන් අතර පිහිටා ඇත

තවදුරටත් කියවන්න

 අඹේවෙල එයිට්කින් ස්පෙන්ස් සුලං ගොවිපොළ

ආශ්‍රිත ලේඛන

අඹේවෙල


Stînca este o rezervație naturală silvică în raionul Rîșcani, Republica Moldova. Este amplasată în ocolul silvic Rîșcani, Stînca, parcela 4. Are o suprafață de 55 ha. Obiectul este administrat de Gospodăria Silvică de Stat Glodeni.

Galerie de imagini

Referințe

Legături externe

Stînca
Raionul Rîșcani

Rezervația naturală Stînca


جنون الليل, مسلسل بحريني من إنتاج قطري عرض في رمضان 1427هـ - 2006م.

القصة
يتعرض العمل إلى شرائح اجتماعية غاية في الفقر والحاجة ويتعرض لشرائح اجتماعية مفرطة في الغنى والثراء الفاحش ويبحر في العديد من الاشكاليات الفكرية والفلسفية

فريق العمل

الممثلون

 غازي حسين
 ناصر عبد الرضا
 ناصر محمد البلوشي
 عبد الله عبد العزيز
 فرج سعد
 نجوى
 محمد الصايغ
 سعيد قريش
 خالد البريكي
 أميرة محمد
 فاطمة عبد الرحيم
 مروة خليل
 محمد ياسين
 فوزي
 بدرية أحمد
 رنا الأبيض
 روعة ياسين

مراجع

مسلسلات تلفزيونية بحرينية

جنون الليل (مسلسل)


Marcelle Francine Barbézieux, épouse Dorr, est née à Crémieu en 1903 et morte en Allemagne en 1943. Résistante pendant la Seconde Guerre mondiale, elle a permis l'évasion de plusieurs centaines de prisonniers.

Biographie
Marcelle Francine Barbézieux est née le 2 mars 1903 à Crémieu.

Elle épouse Georges Robert Léon Lambert en 1924 à Nancy ; ils divorcent en 1930. Elle épouse Frédéric Raoul Dorr le 16 octobre 1937, ils ont un fils, Marc-Henri.

Dès 1940, elle organise des ravitaillements bénévoles pour les prisonniers transitant par la gare de Nancy en direction de l'Allemagne. Elle crée un réseau d'évasion avec André Cajelot, facteur aux écritures SNCF de Nancy-ville. Ce dernier aiguille les prisonniers vers Marcelle Dorr qui les accueille dans son appartement, leur fournissant de faux papiers. Ce réseau a permis à des centaines de prisonniers de passer en zone libre.

Le réseau est découvert en juin 1941 par un faux prisonnier envoyé par la Gestapo de Nancy. Le 11 juin 1941 elle est arrêtée avec son mari et André Cajelot. Elle revendique la responsabilité de l'organisation, et son mari Raoul Dorr est relaxé après deux mois de prison. Marcelle Dorr est quant à elle condamnée à mort par un tribunal militaire allemand le 4 août 1941. Elle est graciée, mais internée en Allemagne, condamnée à des travaux forcés à perpétuité. Elle est transférée à Cologne puis à Wittlich. Elle est contrainte de travailler dans une usine de déshydratation de pommes de terre, puis au Gerolsteiner Sprudel.

Elle décède d'épuisement le 19 novembre 1943 à Gerolstein (Allemagne) à l'âge de 40 ans.

En 1948, les familles Barbézieux et Dorr font rapatrier son corps à Nancy. Une cérémonie a eu lieu le 14 octobre de la même année à l'église Saint-Fiacre à Nancy .

Distinctions

  à titre posthume (1949).
  à titre posthume (décret du 31 mars 1947).
 Mentions "Morte pour la France" et "Morte en déportation" (arrêté du 22 août 2008).

Hommages
Un rue honore son nom à Nancy (Meurthe-et-Moselle) depuis 1951.

Une plaque commémorative a été posée en son honneur au Kreisheimatmuseum de Gerolstein (Allemagne).

Un parcours mémoriel en souvenir des victimes et héros de la Seconde Guerre mondiale à Nancy organisé pour le 74e anniversaire de la libération des camps en 2019 mentionne son nom .

Une exposition "Quelle(s) histoire(s) Vivre en Meurthe-et-Moselle de 1871 à l'aube du XXIe siècle" organisée aux archives départementales de Meurthe-et-Moselle (novembre 2021-février 2022) a évoqué la vie de Marcelle Dorr .

Notes et références

Bibliographie

Naissance à Crémieu
Naissance en mars 1903
Résistante française
Décès en novembre 1943
Décès à 40 ans
Décès en Rhénanie-Palatinat
Chevalier de la Légion d'honneur décoré en 1949
Titulaire de la médaille de la Résistance française
Mort pour la France
Mort en déportation
Personnalité liée à Nancy
Décès dans le Troisième Reich
Condamné à mort en Allemagne
Déporté résistant

Marcelle Dorr


Jeremy Rifkin (rođen 26. siječnja 1945.) je američki ekonomist i socijalni teoretičar.

Napisao je tijekom zadnja puna 4 desetljeća više od 20 knjiga koje se bave učincima znanstvenih i tehnoloških promjena na gospodarstvo, okoliš i društvo.

Njegove knjige uključuju "Biotehnološko stoljeće" (eng. "The Biotech Century: Harnessing the Gene and Remaking the World", prvo izdanje 1998.), "Posustajanje budućnosti" (eng. "Entropy - a new world view.", prvo izdanje 1980.), "Entropija: Novi pogled na svijet" (eng. "Entropy: A New World View,", prvo izdanje 1981.), "Doba pristupa: nova kultura hiperkapitalizma u kojoj je cijeli život iskustvo za koje se plaća" (eng. "The Age Of Access: The New Culture of Hypercapitalism, Where All of Life is a Paid-For Experience", prvo izdanje 2000.), "Europski san : kako europska vizija budućnosti polako zasjenjuje američki san" (eng. "The European Dream: How Europe's Vision of the Future is Quietly Eclipsing the American Dream", prvo izdanje 2004.),
2011, "Treća industrijska revolucija" (eng. "The Third Industrial Revolution: How Lateral Power is Transforming Energy, the Economy, and the World", prvo izdanje 2011.), "Društvo s nultim graničnim troškom: Internet stvari, suradničke mreže i zalaz kapitalizma" (eng. "The Zero Marginal Cost Society: The internet of things, the collaborative commons, and the eclipse of capitalism", prvo izdanje 2014.) i "Zeleni New Deal" (eng. "The Green New Deal: Why the Fossil Fuel Civilization Will Collapse by 2028, and the Bold Economic Plan to Save Life on Earth", prvo izdanje 2019.).

Jeremy Rifkin u sada već višedesetljetnom praćenju tehnoloških i društvenih promjena prognozira treću industrijsku revoluciju, čiji su glavni sadržaji prelazak na nove izvore energije, koji će se u velikom dijelu nalaziti neposredno na mjestima trošenja energije - unutar stambenih kuća i naselja, industrijskih pogona i vozila koja sudjeluju u prometu; unaprijeđene mogućnosti čuvanja energije; organiziranje razmjene električne energije po uzoru na internet; te nastanak tzv. distribuiranog kapitalizma (eng. "Distributed Capitalism") gdje će očuvanje i razmjena kapitala biti bitno povezana s razmjenom energije - pri čemu će činjenica da nastaje sve veći broj aktera u proizvodnji i distribuciji energije postupno smanjivati značaj velikih koncentracija kapitala, tj. korporacija. Takvom trendu će pridonijeti i druge promjeni u tehnologiji, poput biotehnologija i proizvodnje uz pomoć 3D printera.

U knjizi "Društvo s nultim graničnim troškom: Internet stvari, suradničke mreže i zalaz kapitalizma" iz 2014. god. Rifkin izlaže viziju kako bi tehnološke i tržišne promjene kakve su naznačene u dosadašnjem razvitku internetskog poslovanja mogle pridonijeti bitnom odmaku od danas prevladavajuće ekonomije u kojoj se napredak vezuje uz nagomilavanje financijskih sredstava, a poslovni uspjeh uz ostvarivanje dominacije moćnih korporacija nad tržištem. Ukazuje Rifkin da se na primjeru interneta pokazuje da poslovanje uz upotrebu najmodernijih tehnologija može napredovati baš na način da ono postaje sve jeftinije, i čak besplatno za krajnjeg korisnika.

Tijekom godina je Rifkinovo djelo utjecalo na mijenjanje ekonomskih i društvenih paradigmi, a njegove ideje iznijete u knjizi "Treća industrijska revolucija" su ugrađene u 13. Petogodišnji plan NR Kine za razdoblje 2016. – 2020.

Izvori

Američki ekonomisti

Jeremy Rifkin


Echo Bay est une communauté située dans la Saskatchewan, au centre-nord de la province dans la division 16.

Histoire

Économie

Géographie

Démographie

Notes et références

Ville en Saskatchewan

Echo Bay


En hyggelig Morgenudflugt er en dansk stumfilm fra 1917, der er instrueret af Lau Lauritzen Sr. efter manuskript af Vilhelm Hammer.

Handling

Eksterne henvisninger

Film instrueret af Lau Lauritzen Sr.
Stumfilm fra Danmark
Danske film fra 1917

En hyggelig Morgenudflugt


Das Wohn- und Teilhabegesetz (WTG) stellt in Nordrhein-Westfalen einen wesentlichen Teil der Umsetzung der Föderalismusreform 2006 auf dem Gebiet des Heimrechts dar. Das Bundes-Heimgesetz wird damit für den Geltungsbereich des Landes NRW vollständig abgelöst und durch das WTG NRW ersetzt (§ 49 Abs. 2 WTG NRW).

Mit dem Inkrafttreten der Föderalismusreform 2006 wurde die Gesetzgebungszuständigkeit des Bundes im Heimrecht trotz heftiger Proteste von vielen Fachstellen auf die Bundesländer übertragen. Nordrhein-Westfalen war nach Baden-Württemberg und Bayern das dritte Bundesland, das für seinen Bereich das Heimgesetz des Bundes ablöste. Für den Heimvertrag gelten weiterhin bundesweite Bestimmungen, nun geregelt im Wohn- und Betreuungsvertragsgesetz (WBVG).

Zusätzlich zum Landesheimgesetz hat Nordrhein-Westfalen durch eine gleichzeitig erlassene Durchführungsverordnung (WTG DVO) teilweise die bisherigen bundesweiten Verordnungen zum Heimgesetz abgelöst.

Die nordrhein-westfälische Landesregierung unter Sozialminister Laumann legte Ende 2018 eine Gesetzesnovellierung vor, die unter anderem die ordnungsrechtliche Privilegierung neuer Wohnformen wie ambulant betreuter Wohngemeinschaften reduzieren sollte. Nach Protesten von Interessensverbänden dieser Wohnformen wurde der Gesetzesentwurf überarbeitet. Die Novellierung wurde im April 2019 im Landtag verabschiedet.

Weblinks
 Wohn- und Teilhabegesetz (WTG)
 Durchführungsverordnung zum WTG (WTG-DVO) vom 23. Oktober 2014 (in Kraft seit 11. November 2014 (GV. NRW. S. 686))
 Gesetzentwurf der damaligen nordrhein-westfälischen Landesregierung vom 26. Juni 2013 zu den Gründen einer Novellierung des WTG NRW (LT-Drs. 16/3388) (PDF-Datei)
 Broschüre Wohnen im Alter (Stand 2008) des damaligen nordrhein-westfälischen Ministeriums für Bauen und Verkehr

Einzelnachweise

Rechtsquelle (Nordrhein-Westfalen)
Sozialrecht (Deutschland)
Pflegerecht
Rechtsquelle (21. Jahrhundert)

Wohn- und Teilhabegesetz (Nordrhein-Westfalen)