برنيسيا  هي مملكة من بدايات العصور الوسطى في شمال إنجلترا وإحدى من المملكتين الإنجليزيتين اللتان توحدتا وكونتا مملكة نورثمبريا (الأخرى هي ديرا)، ويقال أن أراضيها امتدت من نهر تاين شمالا وحتى نهر فورث، بينما توسعت حدودها الغربية تدريجيا بعد انتصاراتهم على الويلزيين.

كان مقر الملك يقع في بامبورو وتقع قربها جزيرة ليندسفارن والتي أصبحت مقعدا لأسقف المنطقة، وأول ملك موجود في السجلات هو إيدا والذي يقال أنه اعتلى العرش عام 547، أما إثلفريث فقد وحد ديرا إلى مملكته حوالي العام 605 تقريبا، واستمر الاتحاد تحت حكم إدوين ابن إلا ملك ديرا، ثم انفصلت برنيسيا مجددا عن ديرا تحت حكم إينفريث بن إثلفريث (633 – 634) وبعد هذا التاريخ أصبحت برنيسيا صاحبة السيادة في نورثمبريا، وكان لديرا ملوك وحدهم تحت حكم أوزوي.

مراجع

إسكتلندا في القرن 6
إسكتلندا في القرن 7
إنجلترا في القرن 7
انحلالات عقد 630
أنظمة ملكية سابقة في أوروبا
تاريخ نورثمبرلاند
تأسيسات القرن 6 في إنجلترا
دول وأقاليم انحلت في القرن 7
دول وأقاليم أسست في القرن 6
شعوب إنجلترا الأنجلوسكسونية
ممالك سابقة
نورثمبريا

برنيسيا


Robert Alphonso Taft Jr. (February 26, 1917 – December 7, 1993) was an American politician. He was a member of the Taft family who served as a Republican Congressman from Ohio between 1963 and 1965, as well as between 1967 and 1971. Taft also served as a U.S. Senator between 1971 and 1976.

Early life
Robert Alphonso Taft Jr. was born in Cincinnati, Ohio, on February 26, 1917, the second of four sons born to Robert Alphonso Taft Sr. and the former Martha Wheaton Bowers.  Robert Jr.'s paternal grandparents were President William Howard Taft and First Lady Helen Louise "Nellie" Herron while his maternal grandparents were Lloyd Wheaton Bowers (Solicitor General of the United States from 1909–1910) and Louisa Bennett Wilson. His older brother was William Howard Taft III, who served as Ambassador to Ireland from 1953 to 1957, while his younger brothers were Lloyd Bowers Taft, who worked as an investment banker in Cincinnati, and Horace Dwight Taft, who became a professor of physics and dean at Yale. Taft graduated from Yale University in 1939 and Harvard Law School in 1942.

Career
During World War II, Taft served as an officer in the United States Navy from 1942 to 1946. After law school, Taft joined the Cincinnati law firm, Taft, Stettinius, and Hollister, which had been founded by his father. Taft served in the Ohio House of Representatives from 1955 to 1962 until winning election to the United States House of Representatives. Taft won election to the United States House of Representatives in 1962 as an at-large representative from Ohio (at-large seats were barred by the Voting Rights Act).

In 1955 he became a compatriot of the Sons of the American Revolution.

In 1964, rather than running for re-election to the House, he ran for the U.S. Senate, but he lost to Stephen M. Young. In 1966, Taft returned to the House of Representatives, unseating Democratic incumbent (and future Governor of Ohio) John J. Gilligan. In 1968, Taft won re-election, defeating Democrat Carl F. Heiser. Taft then won Young's U.S. Senate seat six years after losing to him when Young did not run for re-election, running against Howard Metzenbaum. Taft, however, lost six years later in a rematch against Metzenbaum. He resigned six days before the end of his term to resume the practice of law.

Personal life
In 1939, Robert Jr. married Blanca Duncan Noel (1917–1968), daughter of Lewis W. Noel and Natalie Duncan. They were the parents of:
Robert Alphonso "Bob" Taft III (born 1942), Governor of Ohio from 1999 to 2007
Sarah Butler Taft
Deborah Taft
Jonathan Duncan Taft.
After Blanca's death, Robert Jr. remarried to Katherine Longworth Whittaker, widow of his distant cousin David Gibson Taft. They divorced in 1977 and in October 1978, he married the former Joan McKelvy, also of Cincinnati.

On November 29, 1993, Taft suffered a stroke and fell into a coma. He never woke from the coma and died on December 7, 1993. Joan died on January 16, 2015.

References

Republican Party members of the Ohio House of Representatives
Taft family
American people of English descent
American people of Scotch-Irish descent
1917 births
1993 deaths
Taft School alumni
Harvard Law School alumni
Yale University alumni
Politicians from Cincinnati
Republican Party United States senators from Ohio
20th-century American politicians
Republican Party members of the United States House of Representatives from Ohio

Robert Taft Jr.


Bead tree is a common name for several plants and may refer to:

Adenanthera
Melia azedarach

Bead tree


Marthe Daudet, surnommée « Pampille », née Marthe Allard le 9 mai 1878 et morte le 26 avril 1960 à Paris, est l'épouse de Léon Daudet et une militante royaliste de l'Action française. Elle est connue pour ses articles mondains et culinaires.

Engagement royaliste
Marthe Allard épouse son cousin germain Léon Daudet le 3 août 1903 et participe à sa conversion au royalisme en 1904. Avec la marquise de Mac Mahon, Marthe Daudet est une des rares femmes à bénéficier d'une grande visibilité au sein de l'Action française.

Pampille est également fortunée puisqu'elle hérite en 1908 de  de la part de la comtesse de Loynes. Une somme qu'elle met au service du journal L'Action française.

Le soir du 6 février 1934, Charles Maurras est affairé à préparer la une du journal L'Action française et à composer un poème provençal pour Pampille.

Chauvinisme culinaire
Marthe Daudet se fait le chantre d'un « conservatisme identitaire passe-partout » qui se manifeste par l'exaltation des traditions culinaires, le rejet des nouveautés et l'éloge de la cuisinière. Pampille a d'ailleurs très peu d'estime pour le féminisme comme le démontre un article dans L'Action française du 1er mars 1918 où elle fustige les « amazones du féminisme » et compare les féministes à des « guêpes souhaitant empêcher les abeilles de faire leur miel ».

À travers son ouvrage culinaire Les Bons Plats de France publié en 1913, Pampille incarne « le parfum d'une France disparue, celle de la Belle Époque et de son imaginaire culinaire » et le modèle de la maîtresse de maison. Dans son livre, elle dédie une recette à son mari : Les crêpes de Léon Daudet. Le livre a depuis fait l'objet de plusieurs traductions et rééditions dont la dernière remonte à 2008.

Marthe Daudet est aussi une cuisinière d'exception d'après les témoignages rapportés.

En effet, Marcel Proust fait l'éloge de ses talents culinaires dans À la recherche du temps perdu.En 1927, le Carnet du Gourmet relaie plusieurs recettes de Pampille dont les aubergines à la Provençale, les sardines fraîches et les pommes de terre dauphinoises.

En 1934, pour le premier numéro du périodique Plaisir de France, la rédaction fait appel à Pampille qui répond favorablement en écrivant un article sur les Bonnes traditions de la cuisine française et un deuxième sur Le déjeuner de chasse. La même année, l'Action française instaure une « fête de la saine gourmandise » dont Pampille a la responsabilité.

En 1935, Pampille organise le « foyer du duc de Guise », un restaurant universitaire royaliste destiné à assurer aux étudiants des repas à coûts modestes.

Œuvres

Notes et références

Personnalité de l'Action française
Cuisinier français
Personnalité royaliste française du XXe siècle
Décès à 81 ans
Naissance en mai 1878
Décès en avril 1960

Marthe Daudet


HSBC Arena (fostă Arena Olimpică din Rio și RioArena) este o arenă sportivă multifuncțională cu 15.000 de locuri în Rio de Janeiro, Brazilia. Este situată în cartierul Barra da Tijuca, la mică distanță de centrul de expoziții si evenimente Riocentro. Cu ocazia Jocurilor Olimpice de vară din 2016 a fost inclusă în Parcul Olimpic din Barra.

A fost construită pentru a găzdui probele de gimnastică și de baschet la Jocurile Panamericane din 2007. De atunci a adăpostit, printre altele, Campionatul Mondial de Judo din 2007 și finala Cupei Intercontinentală de Baschet din 2014. S-au întâmplat în acest loc concertele de artiste ca Bob Dylan, Amy Winehouse, Beyonce, Eric Clapton, Sade, Lionel Richie, Maroon 5, Demi Lovato, Jennifer Lopez, Michael Bublé și Joe Cocker.

A fost aleasă pentru a găzdui cele trei probe de gimnastică la Jocurile Olimpice de vară din 2016 și proba de baschet în fotoliu rulant la Jocurile Paralimpice. Numele comerciale fiind interzise în cadrul Jocurilor Olimpice, arena va fi cunoscută din nou ca Arena Olimpică din Rio în timpul competițiilor.

Legături externe
   HSBCarena.com.fr, site-ul oficial
    Rio de Janeiro – HSBC Arena  pe GL Events, operatorul arenei

Rio de Janeiro
Locuri de desfășurare ale Jocurilor Olimpice de vară din 2016
Stadioane din Brazilia

HSBC Arena


Kenta Togawa (født 23. juni 1981) er en japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Tokyo Verdy, Yokohama FC, Gainare Tottori og Fukushima United FC.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Kenta Togawa


Robert Owen (14. maí 1771 – 17. nóvember 1858) var velskur vefnaðarvöruframleiðandi sem barðist fyrir félagslegum umbótum. Hann er einn upphafsmanna útópísks sósíalisma og samvinnuhreyfingarinnar. Hann lagði mikið af mörkum til góðgerðamála og eyddi öllum auðæfum sínum árið 1824 til að koma á laggirnar slíku samfélagi í New Harmony í Indianafylki í Bandaríkjunum. Hann barðist alla tíð fyrir bættum aðbúnaði verkamanna, meðal annars 8 stunda vinnudegi. Hugmyndir hans höfðu mikil áhrif á bæði samvinnuhreyfinguna og sósíalisma.

Ævi
Owen fæddist inn í fátæka fjölskyldu í Wales. Við 9 ára aldur hætti hann í skóla til þess að verða lærlingur hjá klæðskeranum McGuffog í Lincolnshire þar sem hann kynntist vefnaðarvöruiðnaðinum sem var óðum að vélvæðast. Hann starfaði sem klæðskeri til 18 ára aldurs, bæði í Lincolnshire og London. Þegar hann var 18 ára fluttist hann til Manchester þar sem hann fjárfesti í vefnaðarvöruiðnaðinum og starfaði sem verksmiðjustjóri í spunaverksmiðjum. Owen hagnaðist vel á fjárfestingum sínum.

Árið 1799 keypti Owen ásamt viðskiptafélögum sínum verksmiðjur sem voru til sölu í verksmiðjuþorpinu New Lanark. Owen réðst í umfangsmikla uppbyggingu, bæði á verksmiðjunum og þorpinu, sem hafði verið í mikilli niðurníðslu. Umbótastarf og framsýni Owen vöktu mikla athygli og lof. Owen seldi hlut sinn í New Lanark árið 1824 og flutti til Bandaríkjanna þar sem hann hugðist koma á fót útópísku sósíalísku samfélagi. Samfélag Owen í New Harmony í Indianafylki lagðist af eftir aðeins tvö ár. Owen settist aftur að í London  árið 1828 þar sem hann hélt áfram að berjast fyrir bættum kjörum verkamanna, efnahagslegum jöfnuði og sósíalisma. Hann beitti sér m.a. fyrir stofnun verkalýðsfélaga.

Hugmyndir og tilraunir Owen voru innblástur fyrir fjölda annarra umbótamanna sem settu á laggirnar sósíalísk samvinnusamfélög í anda hugmynda Owen. Engin þeirra urðu langlíf.

New Lanark
Árið 1779 keypti Owen, ásamt samstarfsaðilum sínum, verksmiðjurnar í New Lanark af tengdaföður sínum David Dale. Fyrir Owen var New Lanark tækifæri til að prófa kenningar sem hann hafði þróað til að reyna að betrumbæta mannkynið, en hann var sannfærður um að fólk yrði aldrei betri en umhverfið þeirra og ef það gæti  breytt umhverfi sínu gæti myndast raunveruleg paradís á jörðu.

Í New Lanark veitti Owen ókeypis menntun fyrir börn, stytti vinnutíma, og betrumbætti vinnuaðstæður verkalýðsins m.a. með fræðslu um hreinlæti. Hann gerði ýmsar tilraunir til að auka bæði gæði framleiðslunnar og framleiðni. Yfir hverjum starfsmanni hékk lítill trékubbur í mismunandi litum. Litirnir táknuðu hversu vel starfsmaðurinn stóð sig og var þetta gert til að ýta undir vandvirkni starfsmanna. Owen barðist einnig fyrir afnámi barnavinnu og var á móti því að refsa börnum. Þessi heimspeki Owens var andstæð hugmyndum samtímamanna hans, þar sem hann sýndi fram á að það væri ekki nauðsynlegt fyrir iðnfyrirtæki að koma illa fram við starfsmenn sína til að vera arðbær. Þetta sannaði Owen þar sem breytingar hans í New Lanark gerðu þorpið stórkostlega arðbært og vakti það mikla athygli.

Innan árs hafði Owen breytt samfélaginu í New Lanark, innan fimm ára var þorpið orðið óþekkjanlegt og fimmtán árum eftir komu hans var þorpið orðið heimsfrægt. Frægð New Lanark laðaði að sér um tuttugu þúsund gesti á árunum 1815-1825. Meðal gesta voru rithöfundar, umbótasinnar, kapítalistar og hásettir einstaklingar eins og Nikulás 1. Rússakeisari. Það sem gestirnir komu til að sjá var lifandi sönnun þess að eymd og vanlíðan væri ekki eina og óhjákvæmilega þjóðskipulagið, eins og hagfræðingar klassíska skólans vildu meina að yrði alltaf lokaniðurstaða samfélagsins. Adam Smith hélt því fram að arðbær fjárfestingartækifæri myndu á endanum klárast, David Ricardo hélt því fram að renta myndi éta upp allan hagnað og Thomas Malthus hélt því fram að verkalýðurinn myndi sökkva aftur í eymd og volæði. Owen hafði aftur á móti búið til samfélag sem skein eins og leiðarljós í gegnum þessar dimmu spár klassísku hagfræðinganna.

Heimildir

Velskir athafnamenn
Velskir hagfræðingar

Robert Owen


7705 Humeln este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
7705 Humeln este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul La Silla în cadrul programului UESAC. El prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,38 ua, o excentricitate de 0,23 și o înclinație de 3,4° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 7001-8000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1993
Centura de asteroizi

7705 Humeln


O Rancho Rei (em inglês: King Ranch) é a maior fazenda dos Estados Unidos. Em cerca de 825.000 acres (aprox. 3,340 km2) é maior que o estado de Rhode Island e o país de Luxemburgo. É principalmente uma fazenda de gado.

A fazenda está localizada no sul do Texas, entre Corpus Christi e Brownsville, adjacente a Kingsville. Foi fundada em 1853 pelo capitão Richard King e Gideon K. Lewis. Inclui partes de seis condados do Texas; a maior parte de Kleberg e muito de Kenedy, com porções que se estendem até os condados de Brooks, Jim Wells, Nueces e Willacy.

Marco Histórico Nacional no Texas
!Artigos com coordenadas no Wikidata

Rancho Rei


Teatrul radiofonic este adaptarea unei piese de teatru pentru a fi transmisă la radio. Fără a avea nicio imagine vizuală, o piesă de teatru radiofonică include doar dialogul, muzica și efectele speciale pentru ca  ascultătorul să-și imagineze personajele și povestea. A avut o largă popularitate în anii 1920, pe care o pierde treptat până în anii 1950, odată cu apariția și dezvoltarea televiziunii.

În România

La 18 februarie 1929 a fost transmisă prima piesa de teatru la microfon din România, Ce știa satul... de Ion Valjan, cu Maria Filotti și Romald Bulfinsky de la Teatrul Național din București în rolurile principale.
Regizorul de numele căruia se leagă renașterea teatrului radiofonic după al doilea război mondial este Mihai Zirra. Acesta a regizat aproape 500 de piese, în unele dintre ele fiind și interpret.
Dan Puican a regizat peste 1000 de piese de teatru radiodifuzate în limba română. Alți regizori de "teatru la microfon": Ion Vova, Leonard Efremov, Constantin Moruzan, Paul Stratilat, Mony Ghelerter, Ion Șahighian, Attila Vizauer, Vasile Manta, Cezarina Udrescu, Mihai Lungeanu, Alexandru Dabija, Cristian Munteanu, Ilinca Stihi, Mihai Pascal.
Teatrul radiofonic dispune astăzi de impresionanta cifră de peste 7000 de spectacole difuzate și înregistrate, devenind scena cu cele mai multe premiere, cele mai variate posibilități de repertoriu și cei mai mulți spectatori.
În cei peste 90 de ani care au trecut de la lansarea primei piese de teatru radiofonic, toți marii actori ai scenei românești și-au imprimat vocea pe banda de magnetofon: Lucia Sturdza Bulandra, Maria Filotti, Ion Manolescu, Aura Buzescu, Nicolae Brancomir, Sonia Cluceru, George Vraca, George Calboreanu, Clody Bertola, Grigore Vasiliu Birlic, Alexandru Giugaru, Niki Atanasiu, Ștefan Ciubotărașu, Agepsina Macri, Nicolae Bălțățeanu, Tanți Cocea, Ion Manta, Jules Cazaban, Valentin Valentineanu, Emil Botta, Ion Talianu, Costache Antoniu, Radu Beligan, Silvia Dumitrescu-Timică, Fory Etterle, Irina Răchițeanu Șirianu, Mircea Constantinescu, George Groner, Mihai Popescu, Florin Scărlătescu, Marcel Anghelescu, Constantin Codrescu, Marcella Rusu, Ion Lucian, George Mărutză, Gheorghe Ciprian, Horia Șerbănescu, Raluca Zamfirescu, Alexandru Critico, Nicolae Neamțu-Ottonel, Dinu Ianculescu, Nicolae Gărdescu, Vladimir Maximilian, Ion Finteșteanu, Gheorghe Storin, Alexandru Polizu, Ionescu-Gion, Liviu Ciulei, Colea Răutu, Amza Pellea, George Constantin, Gina Patrichi, Virgil Ogășanu, Toma Caragiu, Octavian Cotescu, Emanoil Petruț, Valeria Gagialov, Marin Moraru, Mircea Albulescu, Emil Hossu, Dina Cocea, Tudorel Popa, Tamara Buciuceanu-Botez, Silvia Chicoș, Stela Popescu, Sanda Toma, Adela Mărculescu, Ion Caramitru, Ștefan Mihăilescu Brăila, Dem Rădulescu, Silvia Popovici, Victoria Mierlescu, Ovidiu Iuliu Moldovan, Alexandru Repan, Alexandrina Halic, Simona Bondoc, Vasilica Tastaman, Marcel Iureș, Mihai Fotino, Carmen Stănescu, Draga Olteanu Matei, Gheorghe Cozorici, Willy Ronea, Ștefan Radof, Ion Pavelescu, Corrado Negreanu, Ștefan Iordache, Dorina Lazăr, Horațiu Mălăele, Cornel Vulpe, Florin Piersic, Valentin Plătăreanu, Mircea Balaban, Victor Rebengiuc, Mircea Diaconu, Gheorghe Dinică, Constantin Dinulescu, Dana Dogaru, Marius Pepino, Ștefan Bănică, Dumitru Furdui, Ion Marinescu, Costel Constantin, Maia Morgenstern, Dan Condurache, Ștefan Sileanu, Lucia Mureșan și mulți, mulți alții.

În Germania
Prima piesă de teatru radiodifuzată germană a fost produs în 1923. Din cauza circumstanțelor din Germania postbelică, când majoritatea teatrelor erau distruse, teatrul radiofonic a avut o popularitate foarte mare. Între 1945 și 1960 se realizau mai mult de 500 de piese de teatru radiofonic în fiecare an. Cuvântul german pentru teatru radiofonic este Hörspiel.  Un serial radiofonic foarte  popular în Germania este Die drei ???. Inițial o serie de cărți pentru tineret în SUA, dar după ce piese de teatru au început să fie produse în Germania, începând cu 1968, au fost vândute peste 45 de milioane de discuri.

Referințe și note

Legături externe

 Audio-Drama.com An encyclopedia of audio drama websites
 E-teatru.ro Teatru radiofonic online produs de Societatea Română de Radiodifuziune
 The Audio Drama Directory A directory of modern works of audio drama
 The Audio Drama Production Podcast Instructional podcast on the production of audio drama.
 The Well-tempered Audio Dramatist Treatise on writing, producing, performing and directing audio plays in the 21st century.
 Necrology of Old Radio Personalities (archived at the Wayback Machine)

Teatru
Radio
Istoria radioului

Teatru radiofonic


Rhoio () ist eine Gestalt der griechischen Mythologie. Sie war eine Tochter des Traubengottes Staphylos und der Chrysothemis; ihre Geschwister waren Hemithea und Parthenos.

Als der Argeier Lyrkos, der Sohn des Phoroneus, in Bubastis bei Staphylos einkehrte, machte dieser seinen Gast betrunken, um ihn mit einer seiner Töchter zusammenbringen zu können und so Nachwuchs von ihm zu bekommen. Sowohl Rhoio als auch Hemithea verliebten sich in Lyrkos und Rhoio war auf ihre Schwester eifersüchtig, als diese auf Bestimmung ihres Vaters mit Lyrkos die Nacht verbringen durfte.

Als sie von Apollon geschwängert wurde, war Staphylos – der nicht ahnte, dass der Vater kein Sterblicher war – so erzürnt, dass er sie in eine Kiste einschloss und ins Meer warf. Sie wurde an den Strand von Delos getrieben, wo sie einen Sohn zur Welt brachte. Sie nannte ihn Anios und legte ihn auf dem dortigen Altar Apollons nieder, mit der Bitte, der Gott möge sich des Kindes annehmen. Apollon erhörte sie und verlieh dem Sohn prophetische Gaben; Anios wurde später zum Priesterkönig auf jener Insel.

Anderen Überlieferungen zufolge wurde Rhoio an die Küste Euboias getrieben, wo sie das Kind in einer Höhle gebar. Auch soll Apollon mit ihr weiters Vater des Sunios geworden sein.

Später heiratete sie Zarex, den Sohn des Karystos, und hatte mit ihm mehrere Söhne.

Literatur

Anmerkungen

Person der griechischen Mythologie

Rhoio


Valdir Bonatto também conhecido como Professor Bonatto (Xanxerê, ) é um professor e político brasileiro filiado ao Partido da Social Democracia Brasileira (PSDB).

Trajetória política

Prefeito
Valdir foi prefeito de Viamão, município da Grande Porto Alegre, em duas oportunidades: em 2012 e em 2020. O primeiro mandato foi cumprido integralmente, nos seus quatro anos, de janeiro de 2013 até dezembro de 2016. Na segunda vez que foi eleito, Bonatto assumiu o Executivo viamonense de janeiro de 2021 até março de 2022, quando renunciou ao cargo para disputar uma vaga no Legislativo estadual. Em seu lugar, o vice-prefeito eleito, Nilton Magalhães, assumiu como prefeito da cidade.

Deputado Estadual
Nas eleições estaduais de 2022 foi eleito deputado estadual pelo PSDB, à uma cadeira na Assembleia Legislativa do Rio Grande do Sul para a 56ª legislatura (2023 — 2027) com 48.409 votos.

Naturais de Xanxerê
Deputados estaduais do Rio Grande do Sul
Membros do Partido da Social Democracia Brasileira

Valdir Bonatto


Der Tag der Technik ist ein jährlich stattfindender Aktionstag, der bundesweit mit unterschiedlichen Veranstaltungen junge Menschen für das Berufsfeld Technik begeistern soll.

Hintergrund
Das Bundesministerium für Bildung und Forschung rief gemeinsam mit zahlreichen Institutionen, Unternehmen und Verbänden 2004 im Rahmen der Initiative Wissenschaft im Dialog zum "Jahr der Technik" aus. Die Initiatoren verfolgten dabei das Ziel, Jugendliche in technische Berufe hineinzubringen und so dem Fachkräftemangel entgegenzuwirken.
In Workshops, Ausstellungen, Konzerten sowie bei Internetchats, Tagen der offenen Tür und Veranstaltungsreihen konnten insgesamt mehr als 550.000 Menschen alles über die  Technik Made in Germany erfahren, selbst experimentieren und Köpfe hinter den Technologien kennenlernen.
Das Jahr der Technik half, das Verständnis für und die Faszination von Technik zu vertiefen und so Orientierung in einer technisierten Welt zu geben. Als dauerhafte Einrichtung gibt es seither jedes Jahr einen Tag der Technik.

Durchführung
Seit dem Wissenschaftsjahr 2004 findet der Tag der Technik bundesweit in zahlreichen Städten Deutschlands statt. Technikverbände und Unternehmen organisieren jährlich ein buntes Programm rund um die Faszination Technik. Um die Chancen des Handwerks aufzuzeigen, präsentieren die Veranstalter die gesamte Bandbreite an Ausbildungs- und Studienmöglichkeiten sowie Berufen in der Technik-Branche. Spezielle Angebote für Jugendliche reichen dabei wie beim "Jahr der Technik" von Ausstellungen über Workshops, Tagen der offenen Tür in Ausbildungsbetrieben bis hin zu Mitmachaktionen. Der Kreativität der einzelnen Veranstalter sind praktisch keine Grenzen gesetzt. Ein Tag der Technik kann an unterschiedlichsten Orten stattfinden.
"Mitmachen" ist das Schlagwort des gesamten Aktionstages. Die jugendlichen Teilnehmer sollen Technik in allen Facetten "erleben", indem naturwissenschaftliche und technische Phänomene greifbar gemacht werden.

Prominente Schirmherren
Der Tag der Technik steht in jedem Jahr unter der Schirmherrschaft einer prominenten Person. Zu Beginn gaben Politiker wie der ehemalige Bundespräsident Horst Köhler und Bundesministerin Frau Schavan dem Aktionstag ein Gesicht. Es folgten Armin Maiwald (2009) und Ralph Caspers (2010), die beide aus der "Sendung mit der Maus" bekannt sind. 2011 war die bekannte TV-Moderatorin und ausgebildete Kfz-Mechanikerin Lina van de Mars die offizielle Schirmherrin. 2012 und 2015 übernahm der ESA-Astronaut Alexander Gerst die Schirmherrschaft, für das Jahr 2013 konnte der Rennfahrer Heinz-Harald Frentzen gewonnen werden.

Initiatoren
Zu den Initiatoren des Aktionstages gehören der Verein Deutscher Ingenieure (VDI), der DVS – Deutscher Verband für Schweißen und verwandte Verfahren, der Verband der Elektrotechnik, Elektronik und Informationstechnik (VDE), der Deutsche Verband Technisch-Wissenschaftlicher Vereine (DVT), das Kompetenzzentrum Technik-Diversity-Chancengleichheit, die Industrie- und Handelskammer zu Düsseldorf für den Deutschen Industrie- und Handelskammertag (DIHK), Wissenschaft im Dialog (WiD), die Handwerkskammer Düsseldorf (HWK), die Fraunhofer-Gesellschaft und die Fachhochschule Düsseldorf.
Der Tag der Technik hat sich zu einem festen Termin entwickelt und fand am 14. und 15. Juni 2013 zum zehnten Mal statt.

Weblinks
 www.tag-der-technik.de
 www.sachen-machen.org
 www.tectv.de

Aktionstag in Deutschland
Veranstaltung (Technik)
Erstveranstaltung 2004

Tag der Technik


Le Passeio Público (en français : Promenade publique) est un parc public situé dans le centre historique de Rio de Janeiro, au Brésil. Construit après 1779, c'est le plus ancien parc public du Brésil et l'un des plus anciens des Amériques.

Histoire
En 1763, le siège du gouvernement du Brésil colonial a été transféré de Salvador de Bahia à la ville de Rio de Janeiro. Entre autres améliorations de la nouvelle capitale coloniale, le vice-roi Luís de Vasconcelos eut l'idée de créer un parc public dans la capitale de la colonie, inspiré du Passeio Público (Parc public) créé dans les années 1760 à Lisbonne, ainsi que du jardin rococo du Palais Royal de Queluz . Ainsi, en 1779, le vice-roi commanda la construction du parc à Valentim da Fonseca e Silva (Maître Valentim), le principal sculpteur et urbaniste de Rio à l'époque et un collaborateur actif du vice-roi. Les travaux seront achevés en 1783.

Le parc a été construit sur un terrain gagné sur une lagune située à côté de la baie de Guanabara. Cette lagune - connue sous le nom de Lagoa do Boqueirão - était polluée et provoquait des maladies, et son élimination était considérée comme une amélioration majeure des conditions urbaines de Rio.

Dessin original
Maître Valentim a conçu un parc à la française, en forme d'hexagone irrégulier, utilisant des allées rectilignes disposées selon une forme géométrique et symétrique. Au bord de la mer, le parc avait une terrasse d'où l'on pouvait profiter d'une vue magnifique sur la baie de Guanabara. Cette terrasse comportait également deux pavillons décorés de peintures. Maître Valentim a décoré le parc avec diverses essences d'arbres, ainsi que des fontaines et des statues.

Le parc était à l'origine entouré d'un mur de pierre et était principalement utilisé par la haute société coloniale de Rio, mais après 1793, il a été ouvert au grand public.

Décoration
La belle porte en fer à l'entrée du parc, de style rococo, est toujours à sa place d'origine et porte les effigies de la reine Marie Ire du Portugal et du roi consort, Pedro III, avec l'inscription latine Maria Iª et Petrus III Brasiliae Regibus 1783.

À l'intérieur du parc, Maître Valentim a construit deux fontaines placées dos à dos et collectivement connues sous le nom de Fonte dos Amores (Fontaine d'amour). L'une des faces de la fontaine (la Fonte dos Jacarés, Fontaine des Caïmans) avait un bassin décoré de plantes et de statues en bronze de caïmans, un cocotier en bronze, et des aigrettes du bec desquelles coulait l'eau. Malheureusement l'arbre et les oiseaux ont été perdus, mais les deux caïmans entrelacés sont toujours en place. Au fond de cette fontaine, face à la mer, se trouve la Fonte do Menino (fontaine du garçon), qui avait les armoiries du vice-roi Vasconcelos, des vases et une statue en bronze d'un garçon tenant une tortue. L'eau coulait de la bouche de la tortue vers un bassin. Cette statue a été volée et remplacée plus tard par une autre avec un dessin différent.

Les statues en bronze de Maître Valentim furent les premières coulées à Rio, et sont une représentation précoce de la faune autochtone (caïmans, aigrettes), qui se généralisera dans l'art romantique brésilien du XIXe siècle.

En 1806, Maître Valentim ajouta la touche finale au parc - deux pyramides de granit avec des médaillons en pierre portugaise de Lioz, l'une avec l'inscription Saudade do Rio (Nostalgie de Rio) et l'autre Ao Amor do Público (À l'amour du peuple).

Entre 1785 et 1790, les pavillons du Passeio Público ont été décorés de peintures ovales par l'un des collaborateurs de Maître Valentim, le peintre Leandro Joaquim. Les peintures ovales ont été parmi les premières peintures de paysage produites au Brésil et montrent diverses vues de la baie de Guanabara. Six de ces peintures ont survécu et se trouvent maintenant au Museu Nacional de Belas Artes et au Museu Histórico Nacional.

Les changements de Glaziou
En 1864, le paysagiste français Auguste François Marie Glaziou est chargé de moderniser l'ancien parc. Glaziou a considérablement modifié la conception originale de Valentim, suivant le style du jardin anglais, qui tente de recréer un paysage «naturel». La disposition géométrique du Passeio Público a cédé la place à un labyrinthe de voies sinueuses, avec un lac, un pont et différentes espèces végétales. Il a cependant conservé l'œuvre sculpturale de Valentim - les fontaines, la porte et les pyramides.

Déclin et renouvellement
Au cours du XXe siècle, divers bustes commémoratifs dédiés à des personnalités brésiliennes ont été placés dans le Passeio Público, dont un buste de Maître Valentim, inauguré en 1912.

Une série de récupérations de terres à proximité a conduit le parc à s'éloigner de la mer et à perdre sa vue sur la baie de Guanabara, modifiant considérablement l'intention initiale du parc. La terrasse a été modifiée dans les années 1920 lorsque le bâtiment Cassino (en fait un théâtre) a été construit à sa place. Le Cassino a ensuite été démoli.

Pendant une grande partie du XXe siècle, le Passeio Público - et tout le centre historique de Rio - est tombé en décadence. Cette situation s'est inversée lorsque le parc a finalement fait l'objet d'une rénovation minutieuse et approfondie, réalisée entre 2001 et 2004 par le gouvernement municipal de la ville.

Liens externes

 Le Passeio Público dans l'Encyclopédie Itaú des arts visuels.

Parc ou jardin public à Rio de Janeiro
Fondation en 1783

Passeio Público


عملية لام سون 719 إحدى عمليات حرب فيتنام وكان هدف الهجوم المحدود الحملة التي أجريت في جزء من جنوب شرق المملكة لاوس من قبل القوات المسلحة للجمهورية فيتنام (فيتنام الجنوبية) بين 8 شباط / فبراير و25 آذار / مارس 1971، خلال حرب فيتنام.. فإن الولايات المتحدة قدمت الدعم اللوجستي والجوي والمدفعية والدعم لهذه العملية، إلا أن قوات برية لم تتدخل ويحظر القانون من الدخول إلى لاوس. والهدف من الحملة هو تعطيل هجوم محتمل في المستقبل من جانب الجيش الشعبي من فيتنام (PAVN)، ونظام النقل والإمداد التي كانت في حدود لاوس والمعروفة باسم هوشي منه تريل

. من خلال شن هذا الهجوم على إفشال PAVN منذ فترة طويلة إنشاء نظام النقل والإمداد، وأمريكا الجنوبية الفيتنامية العليا تأمل في حل العديد من القضايا الملحة.. نصر سريع في لاوس من شأنها تعزيز الثقة والروح المعنوية للجيش جمهورية فيتنام (ARVN)، الذي كان بالفعل في أعقاب نجاح الحملة في كمبوديا عام 1970.. وستكون أيضا بمثابة دليل ايجابي على ان القوات الفيتنامية الجنوبية في الدفاع عن وطنه، في مواجهة استمرار انسحاب القوات المقاتلة الاميركية من المسرح. العملية ستكون صعبة، لذلك، واختبار لهذه السياسة وARVN قدرة على العمل بفعالية في حد ذاته.

. نظرا للحاجة إلى جنوب الفيتنامية الأمنية التي حالت دون تخطيط دقيق، وعدم القدرة من جانب القادة السياسيين والعسكريين من الولايات المتحدة وفيتنام الجنوبية في مواجهة عسكرية مع الحقائق، وسوء تنفيذ عملية لام سون 719 انهارت عندما واجهت مقاومة من جانب من البراعة العدو.. الحملة كارثة للARVN لتقضي على بعض من أفضل وحدات ويدمر الثقة التي كانت قد تراكمت على مدى السنوات الثلاث السابقة. الفتنمة، ووصفت سياسة الأمريكية مسؤولين مدنيين وعسكريين باعتبارها أفضل الطريقة التي يمكن لجنوب فيتنام يخلص من الشيوعية، والانتهاء من الانسحاب الأميركي

خلفية

ين عامي 1959 و1970، وهوشي منه تريل أصبحت الشريان الرئيسي لوجستية لPAVN والجبهة الوطنية لتحرير جنوب فيتنام (NLF أو derogatively، الفيتكونغ) في جهودها الرامية إلى إجراء عمليات عسكرية لإسقاط تدعمها حكومة جنوب فيتنام، وخلق أمة موحدة.. يمتد من الزاوية الجنوبية الغربية من جمهورية فيتنام (فيتنام الشمالية (جنوب شرق) عن طريق لاوس في غرب وأجزاء من جنوب فيتنام، ونظام تعقب كان هدفا لعمليات الاعتراض الجوي المستمر لجهود الولايات المتحدة التي كانت قد بدأت في عام 1966. إلا على نطاق ضيق عمليات سرية لدعم الحملات الجوية، مع ذلك، جرت على أرض الواقع داخل لاوس لوقف تدفق الرجال واللوازم على درب.

منذ عام 1966، ما يزيد على 630,000 رجل، 100,000 طن من المواد الغذائية، و400،000 الأسلحة، و50،000 طنا من الذخائر قد سافرت عبر متاهات الطرق الترابية والحصى، والطرق، والنقل النهري، أن يمر (جنوب شرق) ولاوس، والتي ترتبط مع نظام مماثل لوجستية المجاورة في كمبوديا المعروف تريل سيهانوك. ولكن، في أعقاب الإطاحة الأمير نورودوم سيهانوك في عام 1971، والمؤيدة للولايات المتحدة خط الطول Nol نظام نفى استخدام ميناء سيهانوكفيل لالشيوعي الشحن. استراتيجيا، وهذا كان هائلا ضربة لجهود الفيتنامية الشمالية، حيث أن 70 في المئة من جميع الإمدادات العسكرية التي تدعم جهودها في أقصى الجنوب قد انتقلت عن طريق الميناء. آخر ضربة لنظام النقل والإمداد في كمبوديا قد حان في ربيع وصيف 1970، وعندما ARVN القوات الأمريكية قد عبروا الحدود وهاجموا PAVN / NLF قاعدة الكمبودي المناطق خلال الحملة.

مع تدمير شمال فيتنام في كمبوديا النظام اللوجستي الكامل، مقر القوات الأمريكية في سايغون تقرر أن الوقت ملائم لحملة مماثلة في لاوس.. إذا كانت مثل هذه العملية التي يتعين الاضطلاع بها، ويعتقد أن القيادة الأمريكية، فإنه من الأفضل أن تفعل ذلك بسرعة، في حين أن الأصول العسكرية الاميركية كانت لا تزال موجودة في جنوب فيتنام. في عملية من هذا القبيل من شأنه أن يخلق نقصا في العرض يمكن أن يشعر بها PAVN / NLF القوات 12-18 أشهر، إذ كان آخر جندي أمريكي يغادرون جنوب فيتنام، وبالتالي يعطي الولايات المتحدة وحليفتها قسطا من هجوم محتمل الشيوعي في المحافظات الشمالية لمدة سنة واحدة، وربما اثنين

كانت هناك علامات على زيادة شديدة السوقية النشاط الشيوعي في جنوب شرق ولاوس، والنشاط الذي بشر مثل هذا الهجوم الفيتنامية الشمالية. [9] الشيوعية عادة الهجمات وقعت بالقرب من إبرام اوس موسم الجفاف (من تشرين الأول / أكتوبر حتى آذار / مارس)، وبالنسبة لوجستية PAVN القوات، ودفع لنقل الإمدادات من خلال نظام وجاء في ذروة الموسم. احدة تقرير للمخابرات الأمريكية وتشير التقديرات إلى أن 90 في المئة من عتاد PAVN خفض هوشي منه تريل كان سرب إلى ثلاث محافظات شمال وجنوب فيتنام، مشيرا إلى الأمام وتخزينها تمهيدا لعمل هجومي. [10]) وهذا هو تراكم مفزعة إلى كل من واشنطن والقيادة الاميركية، ويرى ضرورة دفع لإفشال الهجوم لتعطيل أهداف الشيوعية في المستقبل

التخطيط

يوم 8 كانون الأول / ديسمبر 1970، استجابة لطلب من هيئة الأركان المشتركة، وعلى درجة عالية من السرية وعقد اجتماع في القيادة العسكرية للمساعدة، وفيتنام / (MACV (سايغون مقر للبحث في إمكانية وضع ARVN هجوم عبر الحدود في جنوب شرق البلاد لاوس. ذكر الجنرال ووكر كرايتون ابرامز، القائد الأميركي في فيتنام، وقوة الدفع الرئيسية للهجوم من الكولونيل الكسندر هيج م، ومساعدا لمستشار الأمن القومي الدكتور هنري كيسنجر. MACV اضطربت بسبب الاستخبارات PAVN السوقية للإقامة في جنوب شرق لاوس لكنها تتحفظ على السماح للARVN تفعل ذلك بمفردها ضد الفيتناميين الشماليين. المجموعة ثم ترسل النتائج إلى هيئة الأركان المشتركة في واشنطن العاصمة وبحلول منتصف كانون الأول / ديسمبر الرئيس ريتشارد نيكسون قد أصبحت أيضا من هجوم محتمل من جانب مفتون الإجراءات في لاوس وبدأت الجهود المبذولة لإقناع كل من ابرامز العام وأعضاء مجلس وزرائه من فاعلية هجوم عبر الحدود. أبرامز يرى أن لا مبرر له وكان الضغط الذي يمارس على هيج نيكسون من قبل، ولكن في وقت لاحق كتب هيج ان الجيش كان يفتقر إلى الحماس لمثل هذه العملية، وأنه «محثوث رحمة به نيكسون وكيسنجر وزارة الدفاع الأمريكية وضعت اخيرا خطة» لاوس. [17] الفوائد المحتملة الأخرى التي يمكن أن تتحقق من مثل هذه العملية التي تجري مناقشتها أيضا. Admiral John S. الاميرال جون س. ماكين الابن (CINCPAC) اتصالات مع الأدميرال توماس Moorer، رئيس هيئة الأركان المشتركة، ان هجوما هوشي منه تريل قد تجبر الأمير Souvanna Phouma رئيس وزراء لاوس، «إلى التخلي عن قناع الحياد والدخول في الحرب صراحة.»[18]) وفي 7 كانون الثاني / يناير 1971 MACV أذن مفصلة للبدء في التخطيط لهجوم ضد المناطق PAVN قاعدة 604 و611. phases. المهمة لقائد الفيلق الرابع والعشرين الأمريكية اللفتنانت جنرال جيمس دبليو سذرلاند، الابن، الذي لم تسع يوما لتقديم لMACV للموافقة عليه. [19] العملية ستتألف من أربع مراحل.. خلال المرحلة الأولى للقوات الأمريكية داخل جنوب فيتنام تغتنم الحدود السلوك والنهج وعمليات صرف الأنظار.. القادم سيأتي وهو ARVN مدرعة / هجوم المشاة على طول الطريق نحو 9 المهجورة اوس مدينة Tchepone، وينظر إلى العلاقة من 604 منطقة القاعدة.. هذه السلفة ستكون محمية من خلال سلسلة من النط الهجمات الجوية لتغطية المشاة الشمالية والجنوبية من الأجنحة الرئيسية العمود خلال المرحلة الثالثة، وعمليات البحث والتدمير داخل منطقة القاعدة 604 ستنفذ وأخيرا، جنوب الفيتنامية قوة سيعتزل إما على طول طريق العودة 9 أو من خلال منطقة القاعدة 611 والخروج عن طريق وادي Shau ألف وأعرب عن الأمل ان القوة يمكن ان تبقى في لاوس حتى موسم الأمطار جارية في بداية مايو

بسبب واقعة تهاون الجنوب العسكرية الفيتنامية عندما جاء إلى والاحتياطات الأمنية لغريب من قدرة على الكشف عن عملاء الشيوعية المعلومات التنفيذية، والتخطيط لمرحلة استمرت أسابيع قليلة فقط، وكانت مقسمة بين أمريكا والفيتنامية العليا.] 22 [بناء على مستويات أدنى، وأنه يقتصر على المعلومات الاستخبارية والتنفيذية لموظفي ARVN 'sالفيلق الأول، في ظل وقال اللفتنانت جنرال هوانج شيوان لام، الذي كان على قيادة العملية، والفيلق الرابع والعشرين، الذي يرأسه الجنرال ساذرلاند.عندما لام أخيرا إلى إحاطة من MACV الفيتنامية والجنوب هيئة الأركان المشتركة في سايغون، قال قائد عمليات منع من حضور الاجتماع، على الرغم من انه قد ساعد على كتابة جدا الخطة قيد البحث. في هذه الجلسة، لام التنفيذية كان مقتصرا على منطقة ممر لا أوسع من 15 ميلا على جانبي الطريق 9، وأعمق من أي اختراق
القيادة والسيطرة، وتنسيق هذه العملية ستكون مشكلة، لا سيما في غاية مسيسة هيكل القيادة الفيتنامية الجنوبية، حيث وبدعم من كبار الشخصيات السياسية الدولية أمر بالغ الأهمية في تعزيز والاحتفاظ بها إلى المراكز القيادية. وقال الليفتنانت جنرال لو نغويين Khang، قائد سلاح البحرية الفيتنامية والوزير نائب الرئيس نجوين كاو Ky، الذي كان من المقرر ان القوات المشاركة في العملية، في الواقع outranked العام لام، الذي دعم الرئيس نغوين فان ثيو. الوضع نفسه ينطبق على الجنرال دو دونغ كووك، قائد القوات المحمولة جوا ARVN المقرر أيضا ان تشارك في العملية. وبعد أن بدأت عملية التوغل، ولكل من الرجل ما زال في سايغون، وتفويض السلطة لقيادتها ضباط القصر بدلا من أوامر من لام وهذا لا يبشر بالخير بالنسبة لنجاح العملية.

الوحدات الفردية لا تعلم عن المخطط المشاركة حتى 17 كانون الثاني / يناير. فإن جوا كان يقود العملية لم يتلق أي خطط مفصلة حتى 2 شباط / فبراير، قبل اقل من اسبوع من الحملة التي كان من المقرر أن تبدأ. وكان هذا من الأهمية بمكان، حيث أن الكثير من الوحدات، وخاصة المحمولة جوا وقوات المارينز، كما عمل منفصلة والألوية والكتائب ليست لديه خبرة أو يناور تتعاون معا في المناطق المجاورة وفقا لمساعد قائد لل101st الأمريكية المحمولة جوا، "التخطيط ونقل على عجل، والمعوقين من خلال القيود الأمنية، والتي أجريت على حدة وبمعزل عن قيام الفيتنامية والأمريكيين.
الولايات المتحدة جزء من عملية تحمل عنوان ديوي كانيون الثاني، واسمه الأصلي لهذه العملية التي قامت بها قوات مشاة البحرية الأمريكية في ولاية الشمال الغربي في جنوب فيتنام في عام 1969.. وأعرب عن الأمل في أن الإشارة إلى عملية الخلط السابق هانوي لالفعلي هدف المقترحة التوغل.. فإن حصة ARVN نال لقب ابن لام 719، بعد قرية ابن لام، مهد الأسطوري الفيتنامية وطني لو لوي، الذي كان قد هزمه الجيش الغازي الصينية في 1427. العددية التسمية جاءت من العام 1971، والمحور الرئيسي للهجوم، والطريق 9.
القرارات التي بذلت على أعلى المستويات والتخطيط قد اكتملت، ولكن وقتا ثمينا قد فقدت. الفيتنامية الجنوبية على وشك أن تبدأ أكبر وأعقد، وأهم هذه العملية الأولى من الحرب. عدم توفر الوقت الكافي للتخطيط والإعداد، وكذلك عدم وجود أي استجواب حقيقي عن واقع عسكري وقدرات للARVN سوف حاسمة. [16]) وفي 29 كانون الثاني / يناير الرئيس نيكسون أعطى موافقته النهائية للعملية. وفي اليوم التالي للعملية ديوي كانيون الثاني جارية.

النتيجة

أنتصار فوات فيتنام الشمالية على قوت فيتنام الجنوبية والولايات المتحدة
خسائر فيتنام الشمالية: قتل 2.163، 6.176 جريحا
خسائر فيتنام الجنوبية: قتل 1.529 5.483 جريحا 625 مفقود
خسائر الولايات المتحدة: قتل 215 1,149 جريحا 38 في عداد المفقودين

مراجع

لاوس في 1971
أحداث فبراير 1971
أحداث مارس 1971
العلاقات الأمريكية اللاوسية العسكرية
تاريخ لاوس العسكري
حملات الولايات المتحدة العسكرية
حملات عسكرية تشمل فيتنام
مشاة البحرية الأمريكية في حرب فيتنام
معارك حرب فيتنام
نزاعات في 1971
حملات حرب فيتنام
معارك وعمليات حرب فيتنام 1971
أحداث مارس 1971 في آسيا
أحداث فبراير 1971 في آسيا

عملية لام سون 719


Nicolas-Auguste Galimard (1813 Paris – 1880 Montigny-lès-Cormeilles) var en fransk historiker, portræt- og landskabsmaler.

Studier
Galimard studerede hos sin onkel, Auguste Hesse, og med Jean-Auguste-Dominique Ingres, der kort tid efter blev kendt for sine billeder, hovedsageligt bibelsk materiale.

Første værker
Hans første udstilling var på Parisersalonen i 1835, da han præsenterede sit maleri kaldet The Three Marys At The Tomb (De tre Mary'er ved graven) og Lady of the Fifteenth Century (Dame af det femtende århundrede). Galimard var blot 22 år gammel og fortsatte med udstillinger på Salonen indtil 1880.[citation mangler]

Kritik, glasmosaik og andre værker
På Exposition Universelle i 1855 blev Galimards værk The Seduction of Leda (Forførelsen af Leda) erklæret uegnet og afvist. Dog købte Napoleon III værket og gav det herefter til Wilhelm 1. af Württemberg.[citation mangler]

Galimard malede Disciples at Emmaus (Disciple ved Emmaus) til Saint-Germain l'Auxerrois og vægmalerier i Saint-Germain-des-Prés, Paris. Hans billede The Ode (Hyldesten), udstillet in Parisersalonen i 1846, findes nu i Musée du Luxembourg. Mange af Galimards værker er blevet indgraveret af Aubry-Lecomte og andre. Han lavede mange forskellige design til glasmosaik og skrev afhandlinger om emnet. .

Den hemmelige kunstkritiker
Adskillige artikler blev publiceret af Galimard som en kunstkritiker under navnene Judex, Dicastès og Richter i tidsskrifter som Gazette des Beaux-Arts, The Artist og La Patrie.[citation mangler]

Referencer

Eksterne links
  "Galimard, Nicolas Auguste". The American Cyclopædia. 1879.

Malere fra Frankrig

Nicolas-Auguste Galimard


Pyramid power refers to the belief that the ancient Egyptian pyramids and objects of similar shape can confer a variety of benefits. Among these assumed properties are the ability to preserve foods, sharpen or maintain the sharpness of razor blades, improve health, function "as a thought-form incubator", trigger sexual urges, and cause other effects. Such unverified conjectures regarding pyramids are collectively known as pyramidology.

There is no scientific evidence that pyramid power exists.

History
In the 1930s, a French ironmonger and pendulum-dowsing author, Antoine Bovis, developed the idea that small models of pyramids can preserve food. The story persists that Bovis, while standing inside the King's Chamber of the Great Pyramid in Egypt, saw a garbage can inside the chamber piled with dead animals that had wandered into the structure, noticed that these small carcasses were not decaying and inferred that the structure somehow preserved them. However, Bovis never claimed to have visited Egypt.  In his self-published French-language booklet Bovis ascribes his discovery to reasoning and experiments in Europe using a dowsing pendulum:

In 1949, inspired by Bovis, a Czechoslovakian named Karel Drbal applied for a patent on a "Pharaoh's shaving device", a model pyramid alleged to maintain the sharpness of razor blades. According to the patent (#91,304), "The method of maintaining the razor blades and straight razor blades sharp by placing them in the magnetic field in such a way that the sharp edge lies in the direction of the magnetic lines." Drbal alleged that his device would focus "the earth's magnetic field", although he did not make it clear how this would work, or whether the device's shape or materials exerted the effect.

Drbal's contention that razors could be sharpened or have their sharpness maintained by alignment with Earth's magnetic field was not new. In 1933, The Times carried letters claiming, "if I oriented my razor blades... N. and S. by the compass... they tend to last considerably longer" and "The idea of keeping razor blades in a magnetic field is not quite new. About the year 1900 I found this out".

Sheila Ostrander and Lynn Schroeder, authors of the paranormal, visited Czechoslovakia in 1968, where they happened upon a cardboard pyramid manufactured commercially by Drbal. They met Drbal, and dedicated a chapter of their popular 1970 book Psychic Discoveries Behind the Iron Curtain to pyramid power. This book introduced both the concept of pyramid power and the story about Antoine Bovis to the English-speaking world.

Origin of the term
Debate continues over who coined the term "pyramid power". Author Max Toth has claimed he coined the phrase, as has Patrick Flanagan. Both authors released books entitled Pyramid Power in the 1970s. According to Toth, this led to a lawsuit by Flanagan against him.

However, the term "pyramid power" in its current usage first appeared in print in Sheila Ostrander and Lynn Schroeder's 1970 book Psychic Discoveries Behind the Iron Curtain. Ostrander and Schroeder claim that "Czechoslovakian researchers" coined the term in the 1960s.

Popularisation
Flanagan's book was featured on the cover and in the lyrics of The Alan Parsons Project's 1978 album Pyramid. "Pyramania", a song from the album, mocked the idea of pyramid power.

Martin Gardner spoofed pyramid power in his "Mathematical Games" column in the Scientific American issue of June 1974, featuring his recurring fictional characters Dr. Matrix and Iva Matrix.

The conjectures of pyramid power convinced the Onan Family, hotel and condo developers in Gurnee, Illinois, to build the "Pyramid House" in 1977.

Summerhill Pyramid Winery in Kelowna, British Columbia built a four-story replica of the Great Pyramid, alleged by the winery to improve the quality of wine aged within it.

A religion founded in 1975, called Summum, completed the construction of a pyramid called the Summum Pyramid in Salt Lake City, Utah in 1979.

Pyramid power was used by the Toronto Maple Leafs and their coach Red Kelly during the 1975–76 quarter-final series, to counter the Philadelphia Flyers' use of Kate Smith's rendering of "God Bless America". Kelly hung a plastic model of a pyramid in the team's clubhouse after a pair of away defeats at the start of the series, and each player took turns standing under it for exactly four minutes. The Maple Leafs managed to win all three of their home matches before losing the series' decisive game seven.

Terry Pratchett's fantasy novel Pyramids incorporates elements of the conjecture when an industry develops around pyramids' ability to stop time.

It is common in New Age magazines to see advertisements for open metal-poled pyramids large enough to meditate under. The New Age group Share International, founded by Benjamin Creme, practices a form of meditation called 'Transmission Meditation' using an open metal-poled tetrahedron, which according to their beliefs tunes into the cosmic energy of Maitreya and other spiritual masters.

Skepticism
The neurologist and skeptic Terence Hines has written that pyramid power is a pseudoscience and tests have failed to provide any evidence for its claims:

In 2005, an episode of MythBusters was aired on the Discovery Channel in which a basic test of pyramid power was performed, using pyramids built to the specifications found in pyramid power claims, reflecting the location of the King's Chamber in the Great Pyramid of Giza. Several claims were tested, concerning food rotting, a flower rotting and a razor blade going dull. With control protocols in place, there was no significant difference between items in pyramids and items outside.

See also
 Pyramidology
 List of topics characterized as pseudoscience

References

Further reading
Alter, A. (1973). The Pyramid and Food Dehydration. New Horizons 1: 92–94.
Simmons, D. (1973). Experiments on the Alleged Sharpening of Razor Blades and the Preservation of Flowers by Pyramids. New Horizons 1: 95-101.

External links
  Pyramid Power: original research that details on origins, makers and backgrounds.
 Pyramidiocy – Skeptic's Dictionary

New Age
Paranormal terminology
Pseudoscience
Pyramidology

Pyramid power


Gottfried Münzenberg (born 17 March 1940) is a German physicist.

He studied physics at Justus-Liebig-Universität in Giessen and Leopold-Franzens-Universität Innsbruck and completed his studies with a Ph.D. at the University of Giessen, Germany, in 1971. In 1976, he moved to the department of nuclear chemistry at GSI in Darmstadt, Germany, which was headed by Peter Armbruster. He played a leading role in the construction of SHIP, the 'Separator of Heavy Ion Reaction Products'. He was the driving force in the discovery of the cold heavy ion fusion and the discovery of the elements bohrium (Z = 107), hassium (Z = 108), meitnerium (Z = 109), darmstadtium (Z = 110), roentgenium (Z = 111), and copernicium (Z = 112). In 1984, he became head of the new GSI project, the fragment separator, a project which opened new research topics, such as interactions of relativistic heavy ions with matter, production and separation of exotic nuclear beams and structure of exotic nuclei. He directed the Nuclear Structure and Nuclear Chemistry department of the GSI and was professor of physics at the University of Mainz until he retired in March 2005.

Gottfried Münzenberg was born into a family of Protestant ministers (father Pastor Heinz and mother Helene Münzenberg). All his life he has been deeply concerned about the philosophical and theological implications of physics.

Among the rewards he received should be mentioned the Röntgen-Prize of the University of Giessen in 1983 and (together with Sigurd Hofmann) the Otto Hahn Prize of the City of Frankfurt am Main in 1996.

References

Sources
 Gottfried Münzenberg: "Stigmatisch fokussierendes Teilchenspektrometer mit Massen- und Energiedispersion", Ph.D. thesis, Giessen, 1971

1940 births
Living people
People from Nordhausen, Thuringia
Scientists from the Province of Saxony
20th-century German physicists
Discoverers of chemical elements
University of Giessen alumni
University of Innsbruck alumni
Academic staff of Johannes Gutenberg University Mainz

Gottfried Münzenberg


Charles Oliveira, né le  à Guarujá (Brésil), est un pratiquant brésilien d'arts martiaux mixtes (MMA). Il combat actuellement dans la catégorie des poids légers de l'Ultimate Fighting Championship (UFC). Charles Oliveira détient plusieurs records de l'UFC, notamment le plus grand nombre de victoires par soumission (16) et le plus grand nombre de victoires par finition (20) dans l'histoire de l'organisation.

Jeunesse et débuts en jiu-jitsu brésilien
Charles Oliveira da Silva naît le  à Guarujá, dans l'État de São Paulo, au Brésil. Élevé dans une famille pauvre de la favela de Vicente de Carvalho, il commence à jouer au football, rêvant de devenir un joueur professionnel. À l'âge de 7 ans, il commence à se sentir mal à cause des douleurs régulières dans le corps. Il avait des problèmes pour marcher, et dans certains cas, il ne pouvait pas bouger ses jambes. On lui diagnostique alors un rhumatisme articulaire aigu et un souffle cardiaque qui affecte sa cheville gravement. Le médecin annonce à sa famille qu'il pourrait devenir paraplégique. Malgré tous ces défis, Charles Oliveira est initié au jiu-jitsu brésilien par un voisin nommé Paulo. Alors que sa famille a des revenus très faibles, l'entraîneur de la salle de jiu-jitsu lui offre des cours gratuits dans le cadre d'un programme social. Sa famille aide à financer son entraînement en vendant des snacks de rue et des cartons jetés. Paulo, l'homme ayant initié Charles Oliveira au jiu-jitsu, meurt plus tard, pris dans les feux croisés d'une fusillade à Vicente de Carvalho, lorsque Charles Oliveira avait 14 ans.

Charles Oliveira commence à s'entraîner au jiu-jitsu brésilien sous la direction de Roger Coelho à l'âge de 12 ans. Il remporte son premier titre majeur en tant que ceinture blanche en 2003. Il obtient sa ceinture noire de jiu-jitsu brésilien sous la direction d'Ericson Cardoso et de Jorge "Macaco" Patino en 2010.

Son surnom « do Bronx » vient de l'arrondissement du Bronx, à New York, signifiant littéralement « du Bronx », car « Bronx » est un argot utilisé pour les favelas et les quartiers pauvres du Brésil. Dans une interview, il annonce :

Carrière dans les arts martiaux mixtes

Débuts (2008-2010)
Le , il affronte le Brésilien Jackson Pontes à São Paulo, au Brésil, et remporte le combat par soumission. Pour son deuxième combat de la soirée, il affronte le Brésilien Viscardi Andrade et remporte le combat par KO technique. Pour son troisième combat de la soirée, il affronte le Brésilien Diego Braga et remporte le combat par KO technique. Le , il affronte le Français Mehdi Baghdad à São Paulo, au Brésil, et remporte le combat par KO technique. Le , il affronte le Brésilien Daniel Fernandes à São Paulo, au Brésil, et remporte le combat par KO. Pour son deuxième combat de la soirée, il affronte le Brésilien Elieni Silva et remporte le combat par KO technique.

Le , il affronte le Brésilien Carlos Soares à Rio de Janeiro, au Brésil, et remporte le combat par soumission. Le , il affronte l'Américain Dom Stanco à Atlantic City, dans le New Jersey, et remporte le combat par soumission. Le , il affronte le Brésilien Alexandre Bezerra à São Paulo, au Brésil, et remporte le combat par soumission. Le , il affronte le Brésilien Eduardo Pachu à São Paulo, au Brésil, et remporte le combat par décision partagée. Le , il affronte le Brésilien Rosenildo Rocha à Porto Belo, au Brésil, et remporte le combat par soumission. Pour son deuxième combat de la soirée, il affronte le Brésilien Diego Battaglia et remporte le combat par KO.

(depuis 2010)

De 2010 à 2013 : débuts en dents de scie
Le , il affronte l'Américain Darren Elkins à San Diego, en Californie, et remporte le combat par soumission. Sa prestation est désignée Soumission de la soirée. Le , il affronte le Mexicain Efrain Escudero à Austin, au Texas, et remporte le combat par soumission. Sa prestation est désignée Soumission de la soirée. Le , il affronte l'Américain Jim Miller à Montréal, au Québec, et perd le combat par soumission. Le , il affronte l'Américain Nik Lentz à Pittsburgh, en Pennsylvanie, et remporte le combat par soumission. Mais à la suite d'un genou illégal de Charles Oliveira, le combat est sans décision. Sa prestation est désignée Combat de la soirée. Le , il affronte l'Américain Donald Cerrone à Milwaukee, dans le Wisconsin, et perd le combat par KO technique. Le , il affronte l'Américain Eric Wisely à Chicago, dans l'Illinois, et remporte le combat par soumission. Sa prestation est désignée Soumission de la soirée. Le , il affronte l'Américain Jonathan Brookins à Las Vegas, dans le Nevada, et remporte le combat par soumission. Le , il affronte l'Américain Cub Swanson à Toronto, au Canada, et perd le combat par KO. Le , il affronte l'Américain Frankie Edgar à Las Vegas, dans le Nevada, et perd le combat par décision unanime. Sa prestation est désignée Combat de la soirée.

De 2014 à 2017 : période encore compliquée
Le , il affronte l'Anglais Andy Ogle à Jaraguá do Sul, au Brésil, et remporte le combat par soumission. Sa prestation est désignée Performance de la soirée. Le , il affronte le Japonais Hatsu Hioki à Auckland, en Nouvelle-Zélande, et remporte le combat par soumission. Sa prestation est désignée Performance de la soirée. Le , il affronte l'Américain Jeremy Stephens à Las Vegas, dans le Nevada, et remporte le combat par décision unanime. Le , il affronte pour la deuxième fois l'Américain Nik Lentz à Goiânia, au Brésil, et remporte le combat par soumission. Sa prestation est désignée Performance de la soirée et Combat de la soirée. Le , il affronte l'Américain Max Holloway à Saskatoon, au Canada, et perd le combat par KO technique. Le , il affronte l'Américain Myles Jury à Orlando, en Floride, et remporte le combat par soumission. Le , il affronte l'Américain Anthony Pettis à Vancouver, au Canada, et perd le combat par soumission. Le , il affronte l'Américain Ricardo Lamas à Mexico, au Mexique, et perd le combat par soumission. Le , il affronte l'Américain Will Brooks à Buffalo, dans l'État de New York, et remporte le combat par soumission. Sa prestation est désignée Performance de la soirée. Le , il affronte l'Américain Paul Felder à Détroit, dans le Michigan, et perd le combat par KO technique.

De 2018 à 2021 : invincibilité et nouveaux records
Le , il affronte l'Américain Clay Guida à Chicago, dans l'Illinois, et remporte le combat par soumission. Sa prestation est désignée Performance de la soirée. Le , il affronte l'Américain Christos Giagos à São Paulo, au Brésil, et remporte le combat par soumission. Sa prestation est désignée Performance de la soirée. À cette occasion, il bat le record de l'Ultimate Fighting Championship (UFC) pour le plus grand nombre de victoires par soumission (11). Le , il affronte pour la deuxième fois l'Américain Jim Miller à Milwaukee, dans le Wisconsin, et remporte le combat par soumission. Sa prestation est désignée Performance de la soirée. Le , il affronte le Suédois David Teymur à Fortaleza, au Brésil, et remporte le combat par soumission. Sa prestation est désignée Performance de la soirée. Le , il affronte pour la troisième fois l'Américain Nik Lentz à Rochester, dans l'État de New York, et remporte le combat par KO technique. Le , il affronte l'Américain Jared Gordon à São Paulo, au Brésil, et remporte le combat KO. Sa prestation est désignée Performance de la soirée. Le , il affronte l'Américain Kevin Lee à Brasília, au Brésil, et remporte le combat par soumission. Sa prestation est désignée Performance de la soirée. Le , il affronte l'Américain Tony Ferguson à Las Vegas, dans le Nevada et remporte le combat par décision unanime. Le , il affronte l'Américain Michael Chandler à Houston, au Texas, et remporte le combat par KO technique. Sa prestation est désignée Performance de la soirée. À cette occasion, il remporte le titre vacant des poids légers et bat le record de l'UFC pour le plus grand nombre de victoires par finition (17). Le , il affronte l'Américain Dustin Poirier à Las Vegas, dans le Nevada, et remporte le combat par soumission. Sa prestation est désignée Performance de la soirée.

Depuis 2022 : affaire de la balance et destitution
Le , il affronte l'Américain Justin Gaethje à Phoenix, dans l'Arizona, et remporte le combat par soumission. Lors de la pesée d'avant-combat, Charles Oliveira se présente avec 200 grammes de plus que la limite autorisé concernant un combat pour le titre. Il pèse en effet  au lieu de . En conséquence, il est déchu du titre de champion et seul son adversaire peut alors prétendre au titre. Ayant remporté le combat, il est déclaré prétendant numéro un au titre de champion de la catégorie. La décision de retirer le titre à Charles Oliveira s'est avérée controversée dans ce qui a été surnommé rapidement l'. D'autres combattants de cet évènement ont par ailleurs allégué des problèmes similaires avec les balances. Marc Ratner, vice-président des affaires réglementaires de l'UFC, a déclaré que les autres combattants faisaient référence à la balance d'entraînement de l'UFC installée la veille, et non à celle utilisée par l'Arizona State Athletic Commission pour la pesée officielle : . La nuit précédente, Charles Oliveira a déclaré qu'il avait pris du poids en utilisant la balance d'entraînement. À la suite de ces allégations, le président de l'UFC, Dana White, a déclaré que l'UFC engagerait un agent de sécurité pour surveiller la balance d'entraînement à l'avenir.

Le , il affronte le Russe Islam Makhachev, proche de l'ancien champion Khabib Nurmagomedov à Abou Dabi, aux Émirats arabes unis, et perd le combat par soumission au second round. Le , il affronte l'Américain Beneil Dariush à Vancouver, au Canada, et remporte le combat par KO technique. Sa prestation est désignée Performance de la soirée.

Vie personnelle
Charles Oliveira et sa femme ont une fille, Tayla, qui est née en 2017. Il réside à Guarujá, près de son ancien quartier de Vincente de Carvalho, et aide régulièrement ce dernier par des actions caritatives. Il est également chrétien. Auparavant, Charles Oliveira était myope et portait des lunettes en permanence. Au sujet de l'obligation de les enlever pour se battre, il a déclaré : , . En , Charles Oliveira a déclaré que ses yeux étaient  après avoir subi une chirurgie réfractive.

Lignée d'instructeurs

Jiu-jitsu brésilien
Jigorō Kanō → Mitsuya Maéda → Jacynto Ferro → Carlos Gracie → Hélio Gracie → Rickson Gracie → Marcelo Behring → Waldomiro Perez → Jorge Patino → Charles Oliveira.

Palmarès

Distinctions
 Ultimate Fighting Championship
 Soumission de la soirée (× 3) : face à Darren Elkins, Efrain Escudero et Eric Wisely,
 Combat de la soirée (× 3) : face à Nik Lentz (deux fois) et Frankie Edgar.
 Performance de la soirée (× 13) : face à Andy Ogle, Hatsu Hioki, Will Brooks, Clay Guida, Christos Giagos, Jim Miller, David Teymur, Jared Gordon, Kevin Lee, Michael Chandler, Dustin Poirier et Beneil Dariush.

Palmarès en arts martiaux mixtes

Notes et références

Liens externes

Pratiquant brésilien d'arts martiaux mixtes
Combattant de l'UFC
Naissance en octobre 1989
Naissance dans l'État de São Paulo

Charles Oliveira


Aleksandar Petrović est un nom porté par :

Sport

Basket-ball
 Aleksandar Petrović (1959-), joueur et entraîneur de basket-ball croate.
  (1959-2014), joueur et entraîneur de basket-ball serbe.
  (1972-), joueur et entraîneur de basket-ball macédonien.
  (1987-), joueur et entraîneur de basket-ball serbe.

Football
 Aleksandar Petrović (1914-1987), joueur de football yougoslave puis serbe.
  (1983-), joueur de football serbe.
  (1985-), joueur de football serbe.
  (1985-), joueur de football serbe.

Autre
 , pratiquant de motonautisme serbe.
 Alexander Petrovic (1992-), joueur de hockey sur glace canadien.

Réalisateur
 Aleksandar Petrović (1929-1994), réalisateur et scénariste yougoslave.

Aleksandar Petrović (homonymie)


Gandra adını taşıyan Portekiz'deki yerleşim birimleri:

 Gandra, Esposende belediyesinde bucak
 Gandra, Paredes belediyesinde bucak
 Gandra, Ponte de Lima belediyesinde bucak
 Gandra, Valença belediyesinde bucak
 Gandra, Póvoa de Varzim belediyesinde köy

Gandra


Articles with hCards
Articles with hCards
ජෙනිෆර් මේයර් (උපත 1977 අප්‍රේල් 23) ඇමරිකානු ස්වර්ණාභරණ නිර්මාණ ශිල්පිනියකි .

ළමා අවධිය
මේයර් උපත ලැබුවේ කැලිෆෝනියාවේ ලොස් ඇන්ජලීස් හි යුදෙව් පවුලක  . ඇය 2020 අගෝස්තු 18 දක්වා එන්බීසී යුනිවර්සල් හි උප සභාපතිවරයා වූ රොනල්ඩ් මේයර්ගේ දියණිය වන අතර මීට පෙර යුනිවර්සල් ස්ටූඩියෝ හි සභාපති සහ ප්‍රධාන විධායක නිලධාරියා විය.  ඇගේ මව රොනල්ඩ් මේයර්ගේ පළමු බිරිඳ එලන් ය.  ඇගේ සුළු පියා රබ්බි ඩේවිඩ් බාරොන් (කලා සඳහා ෂැලෝම් දේවාලයේ ප්‍රධානියා),  සහ ඇගේ සුළු මව කෙලී චැප්මන් ය. ජෙනිෆර්ට වයස අවුරුදු හයේදී එනමල් ආභරණ සෑදීමට ඉගැන්වීමට පටන් ගත් ඇගේ ආච්චි එඩිත් මේයර් සමඟ ඇය ආභරණ සෑදීම ආරම්භ කළාය.

.

1999 හි, සිරකූස් විශ්ව විද්‍යාලයේ ඇගේ ළමා හා පවුල් මනෝවිද්‍යා අධ්‍යයනය අවසන් කිරීමෙන් පසු ඇය නැවත ලොස් ඇන්ජලීස් වෙත පැමිණියාය. ලොස් ඇන්ජලීස් හි ඇය රැල්ෆ් ලෝරන් හි සේවය කළ අතර ස්වර්ණාභරණ සැලසුම් කිරීමට පටන් ගත්තාය.

වෘත්තීය(රස්සාව)
මේයර් නැවතත් ඇගේ ස්වර්ණාභරණ සෑදීමට මුල් වූ අතර 2003 දී ඇගේ නාමයෙන් යුත් ස්වර්ණාභරණ පෙළ නිර්මාණය කළාය. 2004 දී ඇය ඇගේ වෙළඳ ලකුණ කොළ හැඩැති කැරට් 18 රන් චමත්කාරය නිර්මාණය කරන විට, එය ඇයට "නව කොළයක් පෙරළීම" නියෝජනය කරයි.  2006 දි බ්‍රේක්-අප් චිත්‍රපටයේ ජෙනිෆර් ඇනිස්ටන්ට පැළඳීමට හොලිවුඩ් මෝස්තර ශිල්පියෙකු විසින් මේයර්ගේ කොළ පෙන්ඩන්ට් එකක් තෝරා ගැනීමත් සමඟ ඇගේ ආභරණ ජාතික වශයෙන් ආරම්භ විය

මෙම නිරාවරණය නිසා මේයර් ඇගේම සමාගමක් වන ජෙනිෆර් මේයර් ජුවලරි ආරම්භ කළ අතර, ඇගේ මුදු, චාම්, පෙන්ඩන්ට් සහ මාල බෙදා හරිනු ලබන්නේ Barneys New York සහ Net-a-Porter.com වැනි සුඛෝපභෝගී වෙළඳසැල් හරහා ය.  Us සඟරාවේ "Hot Hollywood Style" කලාපයේ 2007 වසරේ ස්වර්ණාභරණ ශිල්පියා ලෙස ඇය නම් කරන ලදී.  ස්පයිඩර් මෑන් 3 හි ඇගේ පෙම්වතා වන පීටර් පාකර් ( ටෝබේ මැගුවර් ) වෙතින් තෑග්ගක් ලෙස ඇගේ හෘද හැඩැති ලොකට්ටුව Mary Jane Watson ( Kirsten Dunst ) ගේ ගෙල අලංකාර කළේය.  2012 දී, Jennifer Meyer Jewelry CFDA/Vogue Fashion Fund වෙතින් සම්මානයක් ලබා ගත් අතර,   2013 දී Meyer උපාංග නිර්මාණය සඳහා CFDA Swarovski සම්මානය සඳහා නම් කරන ලදී.   2015 දී, ඇය ජස්ටින් තෙරෝක්ස් සමඟ ජෙනිෆර් ඇනිස්ටන්ගේ විවාහය සඳහා මංගල මුදුව නිර්මාණය කළා, සහ සමාගම ඔවුන්ගේ දස වසරක සංවත්සරය සමරනු ලැබුවේ බාර්නිස් සමඟ සහයෝගීතාවයෙන් යුතුව කටයුතු කරමින්ය.

 2017 දී ඇය හොලිවුඩයේ 2017 හොඳම රතු පලස්(රෙඩ් කාපට්) නිර්මාණකරුවන් 20 දෙනා අතරට නම් කරන ලදී
 2018 දී Meyer Caruso Palisades ව්‍යාපෘතියේ කොටසක් ලෙස ඇගේ පළමු ගඩොල් සහ මෝටාර් බුටික් විවෘත කළ අතර ඇගේ වෙබ් අඩවියේ ඊ-වාණිජ්‍යය දියත් කළාය.
 2018 දී, Malibu හි විනාශකාරී Woolsey ගින්නට ප්‍රතිචාර වශයෙන්, Meyer විසින් Jennifer Meyer ස්වර්ණාභරණ සතියක මාර්ගගත සහ වෙළඳසැල් අලෙවියෙන් 25%ක් California ලැව්ගිනිවලින් පීඩාවට පත් පවුල්වලට උපකාර කිරීමට ක්‍රියා කරන පුණ්‍යායතනයක් වන Baby2Baby වෙත පරිත්‍යාග කළේය.

පෞද්ගලික ජීවිතය
මේයර්ට 2003 දී නළු Tobey Maguire මුණගැසුණු අතර, ඔහු යුනිවර්සල් චිත්‍රාගාරයේ සීබිස්කට් රූගත කරමින් සිටියදී, ඔවුන් 2006 අප්‍රේල් මාසයේදී විවාහ ගිවිස ගත්හ. ඔවුන්ගේ දියණිය 2006 නොවැම්බර් 10 උපන්නේය  Meyer සහ Maguire 2007 සැප්තැම්බර් 3 වන දින හවායි හි Kona හිදී විවාහ විය.  2009 මැයි 8 වන දින ඔවුන්ගේ දෙවන දරුවා වන පුතෙකු උපත ලැබීය. 2016 ඔක්තෝම්බර් මාසයේදී Maguire සහ Meyer ඔවුන්ගේ වෙන්වීම නිවේදනය කළහ.  ඔවුන් 2016 දී නිල වශයෙන් වෙන් විය.  2020 ඔක්තෝබර් 30 වෙනිදා, මේයර් දික්කසාද වීමට ගොනු කළාය.

ජීවමාන ජනයා
1977 උපත්

ජෙනිෆර් මේයර්


Ratarda este un gen de insecte lepidoptere din familia Cossidae.

Cladograma conform Catalogue of Life:

Referințe

Ratarda

Ratarda


Kaynama noktası, sıvının buhar basıncının dış basınca eşit olduğu andaki sıcaklığıdır. Buhar basıncı yüksek olan sıvılar uçucudur ve kaynama noktaları düşüktür. Vakum işlemiyle buhar basıncı arttırılarak, kaynama noktası yüksek olan sıvılar oda sıcaklığında kaynatılabilir.

 Kaynama noktasına göre elementler
 Kaynama noktasına göre bazı çözücüler

Termodinamik
Fizik terimleri
Sıcaklık

Kaynama noktası


Das Weihfeuer ist ein vor allem in Österreich gepflegtes Brauchtum und von katholischen Priestern gesegnetes Licht, das am Karsamstag von Kindern von Haus zu Haus getragen wird. Die Tätigkeit nennt man Weihfeuertragen. In Teilen Kärntens, wie dem Lavanttal, spricht man auch von Schwammweihe.

Geschichte
Ein früher Beleg findet sich bei Peter Roseggers Ostern in Obersteier (1870) – danach war es Aufgabe der Stallbuben, von der Kirche das Weihfeuer nach Hause zu bringen:

Nach dem Steirischen Wortschatz von 1903 wurden die Buben dafür mit Speisen beschenkt (St. Veit) oder mit Eiern (Sausal), ein Stück vom Weihfeuer komme in den Backofen, damit das Osterbrot gut gedeihe, ein anderes Stück werde gegen Gewitterschaden aufs Feld getragen (Gleichenberg). In Teilen Ostösterreichs sind es die Ratscherbuben, die das Feuer in die Häuser tragen.

Ablauf
Das Weihfeuer wird in den frühen Morgenstunden an die Weihfeuerträger in ihre Blechdosen ausgegeben, wobei ein ständiges Schwingen der Dosen das Glimmen aufrechterhält. Von den Seiten der Blechdosen führen an Löchern befestigte Drähte zum Griff, und damit wird das Schwingen der Weihfeuerdose ermöglicht. Baumschwämme und getrocknetes Holz zum Nähren der Glut führen die Weihfeuerträger mit sich. Es werden auch große, getrocknete Schwämme, die an einem ca. 1 m langen Draht befestigt sind, im Weihfeuer angezündet und dann unter sporadischer Rotation, wobei sie aus der Glut wieder Feuer fangen, nach Hause gebracht. Die Träger geben das Feuer auch nach dem Aufsagen eines Spruches und gegen ein kleines Entgelt an die aufgesuchten Haushalte weiter, damit diese die Öfen mit den glimmenden und gesegneten Holzstücken entzünden können.

Literatur
Sepp Walter: Steirische Bräuche im Laufe des Jahres. 1997. Verlag: Verein Schloss Trautenfels. ISBN 978-3-900493-45-5

Einzelnachweise

Brauchtum (Ostern)
Feste und Brauchtum (Österreich)
Feste und Brauchtum (Christentum)
Feuerbrauchtum

Weihfeuer


Esta é uma lista de países e territórios da América do sul por Índice de Desenvolvimento Humano (IDH), com base nos dados de 2021 e publicado no dia 8 de Setembro de 2022., segundo o Programa da Nações Unidas para o Desenvolvimento sendo 12 Países independentes e 2 territórios ultramarinos

 A lista em 2021 é organizada da seguinte forma:

Países da América do Sul

Territórios Ultramarinos na América do Sul

Esses territórios, também localizados na América do Sul, não são nações soberanas, mas ex-colônias da Europa e países sob controle da França e do Reino Unido como Territórios ultramarinos.

Ver também
 Lista de países da América do Sul por área

 Lista de países da América do Sul

 Lista de países da América Latina e Caribe por IDH

 Lista de países por Índice de Desenvolvimento Humano

Referências

América do Sul
America do Sul IDH
Listas da América do Sul
Listas por Índice de Desenvolvimento Humano

Lista de países da América do Sul por IDH


Jacques Pierre Brissot (15 Ocak 1754 - 31 Ekim 1793), Girondistenlerin Fransız Meclisindeki sözcüsüdür. Daha sonra bu gruba başkanlık da etmiştir. Kendisi Fransız İhtilali döneminin en etkili isimlerinden biridir. Krala olan yakınlığı, içten içe Monarşist bir insan oluşu onu da diğer benzerleri gibi giyotin'in yoluna sevk etti. Jakobenler kulübünde yaptığı bir konuşma esnasında iyiden iyiye savaşın gerekli olduğunu, başka çıkar yol olmadığını açıklaması Jakobenlerin çok tepkisini çekmişti. En büyük rakibi jakobenlerin en önemli isimlerinden biri olan Maximilien de Robespierre'dir. İhtilal sonrasında Paris belediye meclisinde, Fransız Meclisinde ve yeni anayasanın hazırlanması için kurulan komisyonda önemli görevler almıştır.

1754 doğumlular
Chartres doğumlular
1795 yılında ölenler
Fransız diplomatlar
Fransız avukatlar
Fransız gezi yazarları
Fransız Devrimi'nde kişiler
İdam edilmiş Fransızlar
Başı kesilerek idam edilmiş kişiler
Fransız siyasi yazarlar
Fransız parlamento üyeleri
Fransız gazete editörleri
Fransız kölelik karşıtları
Fransız anı yazarları

Jacques Pierre Brissot


El castillo de la Plana era un castillo de finales de la Edad Media situado en el término municipal de Moyá, en la comarca del Moyanés. Está situado al sur de la villa, a la derecha de la riera de Castellnou, al este y cerca de la carretera C-59 aproximadamente un kilómetro al sureste del centro de la villa.

Historia
Anteriormente fue un molino y granja transformado en castillo por Planella cuando obtuvieron la jurisdicción del castillo de Clará y del término de la villa de Moyá. Se habla ya en un documento de 1392 (Castro novo), y aparece siempre asociado a la familia Planella, Bernardo de Planella fue nombrado veguer de Manresa y Bages en 1339, cargo que repitió al menos hasta 1358. Un hijo suyo era Pedro de Planella, que en 1381 consta residente en el Castillo Nuevo de Moyá, una domus erigida en el término y subveguería de Moyá, que tenía categoría de castillo fronterizo, es decir, con jurisdicción sobre un territorio determinado.

Véase también
 Bienes de interés cultural de la provincia de Barcelona
 Anexo:Castillos de España

Referencias

Bibliografía
 AYMAMÍ DOMINGO, Gener i PALLARÈS PERSONAT, Joan. Els molins hidràulics del Moianès i de la Riera de Caldes. Barcelona: Unió Excursionista de Catalunya de Barcelona, 1994. (Arxiu Bibliogràfic Excursionista de la UEC). ISBN 84-85678-125
 CATALÀ i ROCA, Pere; PLANELLA I RIERA, Josep Mª. Castells de Moià, Clarà, Rodors i Nou de Moià. Els Castells catalans, vol. V. Barcelona: Rafael Dalmau Editor, 1997 (2a edició). ISBN 84-232-0335-2, págs. 667-681.
 RODRÍGUEZ LARA, José Luis. Aproximació a la Toponímia del Moianès. Barcelona: Rafael Dalmau, Editor, 2009. (Col·lecció "Camí Ral", núm. 30). ISBN 978-84-232-0735-0.

Enlaces externos

Plana
Plana
Arquitectura en Cataluña en el siglo XIV
Moyanés

Castillo de la Plana


Ženska opća gimnazija Družbe sestara milosrdnica je opća gimnazija u Zagrebu.

Povijest
Osnovana je 1926. godine. Otvaranje gimnazije u Zagrebu bio je svojevrsni vrhunac razgranatog školstva sestara milosrdnica u Hrvatskoj i susjednim zemljama. Od dolaska prvih šest sestara iz Tirola 1845. godine na poziv kardinala Jurja Haulika, koji je shvaćao potrebu odgoja i obrazovanja siromašne mladeži u Hrvatskoj, posebno djevojaka, otvorile su Sestre milosrdnice niz obrazovnih ustanova u Hrvatskoj. Gimnazija je napokon došla na red 1926. ali je to postignuto nakon velike borbe. Ministarstvo prosvjete Kraljevine SHS odbijalo je osnivanje škole. Poglavarice su bile uporne. Osobno su išle u Beograd boriti se za pripadajuća im po zakonu prava i na kraju su isposlovale odobrenje, ukazom kralja Aleksandra. Osnivanje je bio pun pogodak. Bio je veliki interes za ovu školu. Gimnazija je prve prostore imala u Varšavskoj 17. Zbog velika interesa postala je premala pa je Družba sestara milosrdnica odlučila podići veću novu zgradu na Savskoj cesti. Podigli su ju uz velike žrtve i odricanja sestara. Zagrebački nadbiskup Alojzije Stepinac otvorio je i blagoslovio novu zgradu, u kojoj se nastavio vrlo razgranat i bogat život i rad škole. Internat se nalazio unutar gimnazije i u njemu je bilo 120 učenica koje su dolazile izvan Zagreba. Za svoje je vrijeme bila stručno i prostorno vrhunski opremljena. Vrhunac je bio pred drugi svjetski rat kad je imala 1464 učenice. Ustanova je preživjela rat. Svibnja 1945. u Zagreb je došlo do smjene vlasti. Partizanskim osvajanjem na vlast dolaze jugokomunisti. Slijedilo je masovno ubijanje i progon politički nepodobnih i nasilna ateizacija društva te iskorjenjivanje uloge vjere, osobito rimokatoličke. Rujna iste godine škola je ukinuta i preimenovana u IX. državnu gimnaziju. Premda se Crkva financira iz milodara i iz svojih je sredstava podigla zgrade, opremila ih te školovala osoblje, komunistički režim im je oduzeo sve nekretnine i pokretnine koje su u Katoličkoj Crkvi nabavili velikim odricanjima. Sve časne sestre koje su bile profesorice dobile su otkaze. Bile su prisiljene "prekvalificirati" se za medicinske sestre jer im je u bolnicama rad bio dopušten. Zgrada gimnazije danas je Pedagoška akademija. Gotovo stoljeća prošlo je do demokratizacije. Osamostaljenjem Hrvatske otvorila se mogućnost organizirane prosvjetne djelatnosti Sestara milosrdnica. Uskoro je otvorena i proradila Ženska opća gimnazija Družbe sestara milosrdnica pod tradicionalnim geslom "PRO DEO ET PATRIA". Rad je obnovljen 1995. godine i upisano je 66 učenica prvog razreda u dva razredna odjela. Škola je danas u Gundulićevoj ulici 12, a nastava se održava u dvjema zgradama – u Gundulićevoj 12 i Varšavskoj 17 (ulaz iz Gundulićeve 12), a športske i druge rekreativne aktivnosti u montažnoj dvorani koja se nalazi u školskom dvorištu.
U školi je danas 305 učenica, 12 razrednih odjeljenja i 37 djelatnika.
Dio atmosfere prikazan je u dokumentarnom filmu Ljiljane Bunjevac Filipović Žogice.

Izvori

Vanjske poveznice
 Službena stranica

Gimnazije u Zagrebu
Crkveno školstvo u Hrvatskoj
Katoličanstvo u Hrvatskoj

Ženska opća gimnazija Družbe sestara milosrdnica u Zagrebu


Shaker, 18. yüzyılda Manchester, İngiltere'de kurulan bir Hristiyan mezhebidir. Bu mezhebin mensupları bekar komün yaşama inanırlardı ve evlilikten ve geleneksel aile yaşamından kendilerini sakınırlardı. Fonksiyonellik, sadelik ve güzellik taşıyan, hayat için gerekli her türlü malzemeyi üretip kendi kendilerine yetecek bir hayat biçimi yaratmışlardı. İbadet sırasında kendilerinden geçercesine yaptıkları dansları sebebiyle Shakerler (sallanan insanlar) adını almışlardı.

Hristiyan pasifizm
Hristiyan örgütler
Toplum felsefesi
Yeni dini hareketler
Eskatoloji
Eski Hristiyanlık mezhepleri
Barış kiliseleri
Basit yaşam
Ütopyalar
18. yüzyılda Hristiyanlık
18. yüzyılda kurulan kuruluşlar
1747'de kurulan oluşumlar

Shaker (mezhep)


An Liparis filiformis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Leonid Vladimirovich Averyanov. An Liparis filiformis in nahilalakip ha genus nga Liparis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Liparis (Orchidaceae)

Liparis filiformis


Joachim Jepsen er en dansk skuespiller og komiker. Han er cand.mag. i medievidenskab fra Københavns Universitet og uddannet skuespiller fra Film/Teaterskolen Holberg i 2009. I 2013 slog han igennem som den nyskilte Ulrik i DR3's komedieserie Kødkataloget. Han er dog mest kendt som forfatter og skuespiller i sketchshowet Nyt fra Jylland, der blev vist på DR2 i 2014.

Filmografi
 De vildfarne (2016)
Diamantpigen (2019)

Tv-serier

 Dicte (2013)
 Kødkataloget (2013-2014)
 Nyt fra Jylland (2014-2015)

Referencer

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra Danmark

Joachim Jepsen


La Coupe du Portugal de football 1956-1957 est la  de la Coupe du Portugal de football, considéré comme le deuxième trophée national le plus important derrière le championnat.

La finale est jouée le 2 juin 1957, au stade national du Jamor, entre le Benfica Lisbonne et le Sporting Clube da Covilhã. Le Benfica remporte son neuvième trophée en battant le Sporting Covilhã 3 à 1.

Finale

Voir aussi
 Championnat du Portugal de football 1956-1957

1956-1957
Portugal
Sport au Portugal en 1956
Sport au Portugal en 1957

Coupe du Portugal de football 1956-1957


එක්සත් ජනපද කොංග්‍රස් මණ්ඩලය හෝ  එ.ජ. කොංග්‍රස් මණ්ඩලය යනු,  එක්සත් ජනපදයෙහි ෆෙඩරල් රජයෙහි  ද්විමණ්ඩල ව්‍යවස්ථාදායකය වන අතර මණ්ඩල දෙකක් වෙතින් සමන්විත වෙයි: නියෝජිත මන්ත්‍රී මණ්ඩලය සහ සෙනෙට් සභාව. කොංග්‍රස් මණ්ඩලය රැස්වන්නේ වොෂිංටන්, ඩී.සී. හී පිහිටි  එක්සත් ජනපද කැපිටෝල් මහා මන්ත්‍රණසභා ශාලා ගොඩනැගිල්ල තුලය. ආණ්ඩුකාරවරයා විසින් සිදුකෙරෙන පත්වීමක් තුලින් සෙනෙට් සභාවෙහි පුරප්පාඩු පිරවිය හැකි වුවද, සෙනෙට් සභිකයන් සහ නියෝජිත මන්ත්‍රීවරු යන දෙවගයම තෝරාගනු ලබන්නේ සෘජු මැතිවරණ වෙතිනි. සෙනෙට් සභිකයන් 100 දෙනෙකු සහ නියෝජිත මන්ත්‍රීවරුන් 435 දෙනෙකු ලෙසින්,  ඡන්දය-භාවිතා කරන මන්ත්‍රීවරු 535 දෙනෙක් වෙතින් කොංග්‍රස් මණ්ඩලය සමන්විත වන අතර, මෙම දෙවන වර්ගයෙහි ප්‍රමාණය නිර්ණය වන්නේ 1929 වසරෙහි ප්‍රතිවිභාජන පනත අනුවය. මෙයට අමතර වශයෙන්, නියෝජිත මන්ත්‍රී මණ්ඩලය වෙත  ඡන්දය-නොදෙන මන්ත්‍රීවරු හයදෙනෙකු අඩංගු වන අතර, මේ අනුව එජ කොංග්‍රස් මණ්ඩලයෙහි සම්පූර්ණ සාමාජිකත්වය 541 දෙනෙකු වන නමුදු  පුරප්පාඩු පවතින විටෙක මෙම ප්‍රමාණය අඩු මට්ටමක පැවතිය හැකිය.

සටහන්

උපහරණ

එක්සත් ජනපදය තුල 1789 වසරෙහි සිදුකෙරුණු සංස්ථාපිතයෝ
එක්සත් ජනපදය
ජාතික ව්‍යවස්ථාදායකයෝ

එක්සත් ජනපද කොංග‍්‍රස් මණ්ඩලය


Zelene niti (eng. green threads) su procesne niti (eng. threads) kojima raspored određuje knjižnica izvođenja ili virtualni stroj (VM) umjesto matični operacijski sustav. Zelene niti emuliraju višenitna okružja ne oslanjajući se ni na koje sposobnosti matičnog operacijskog sustava,. Njima se upravlja u korisničkom prostoru umjesto u jezgri, omogućujući im raditi u okružjima koja nemaju potporu matične niti.

Zelene niti uz vlakna (engl. fibers) i koprograme (engl. coroutines) su treća razina paralelizacije uz procese i procesne niti.

Izvori

Procesor
Virtualizacija

Zelene niti


رينيه جان جاكيه (27 يونيو 1933 في بوردو - ) في رانس)  لاعب كرة قدم فرنسي راحل كان يجيد اللعب في مركز حارس مرمى .

لعب جاكيه في أندية بوردو (1954-1955) رانس (1955-1961) ليل (1961-1962) .

ساهم جاكيه في تتويج نادي ريمس ببطولة دوري الدرجة الأولى مرتين موسمي 1957/1958 و1959/1960 وكأس فرنسا موسم 1957/1958 .

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية فرنسيون
حراس مرمى كرة قدم رجالية
لاعبو الدوري الفرنسي
لاعبو بوردو
لاعبو رانس
لاعبو كرة قدم فرنسيون
لاعبو ليل
مواليد 1933
مواليد في بوردو
وفيات 1993
وفيات في رانس

رينيه جان جاكيه


Events from the year 1767 in Canada.

Incumbents
Monarch: George III

Governors
Governor of the Province of Quebec: James Murray
Governor of Nova Scotia: Montague Wilmot
Commodore-Governor of Newfoundland: Hugh Palliser

Events
 A second Fort Dauphin was built on the north shore of Lake Dauphin.

Births
May 19 – Sir George Prevost (died 1816)

Deaths

Historical documents
Lt. Gov. Guy Carleton's assessment of loyalty and potential opposition that Quebec government should anticipate, and need for defence build-up

Hopefully "representations" of Quebec justices visiting London will spur Parliament to "put a stop to that spirit of controversy so hurtful to the publick weal"

Carleton says replace September 17, 1764 ordinance with old Canadian laws, then "advisable Alterations" such as salaries instead of fees for officials

In case troubles in America develop into war, Carleton argues for strengthened lines of communication between Quebec City and New York City

More than three dozen "Principal People of Montreal" petition for right of all Quebec subjects, no matter their religion, to seek any public office

Under death sentence for robbery, Simon La Pointe is pardoned because he is first of "His Majesty's new Subjects" to be convicted of capital crime

"To Be Sold, A Healthy Negro Boy, about 15 Years of Age, well qualified to wait on a Gentleman as a Body Servant"

Montreal vintner seeks missing "Mulatto Negro Slave" who "is supposed to have with him forged Certificates of his Freedom, and Passes;" $8 reward

"Her Master" seeks missing indentured servant woman "inticed away by two dischar'd Soldiers;" $5 reward for capture of each

Quebec's cash scarcity can be remedied by increasing and improving production of food, textiles and ships, and relying less on fisheries and fur trade

Notice supports midwife Susanna Furth against her detractors, as her professionalism saved subscriber's wife when her child was stillborn

Despite recurrent chimney fires and purchase in 1765 of two large fire engines, no fire regulations have been established in Quebec City

Collector of "the Seeds of all the Trees, Shrubs and Flowers, which grow in Canada" (400 species over 3 years) will supply same to "the Curious"

Unmarried men scolded in prose and poetry for their "dull stupid sauntring Life" and "sad self" (followed by counter-argument in "Marriage A-La-Mode")

Husband wishes to receive fewer invitations to social events as spending $2–3 a week "does not tally with my Income;" his wife calls him dull

Nova Scotia Assembly reports to governor that province, under its "present embarrassed Circumstances," cannot cover government expenses

"Officers of Government having voluntarily proposed a Reduction of the Salaries," Gov. Campbell to issue interest-bearing warrants for expenses

Nova Scotia townships census records 13,214 whites, 104 free Blacks and 28 Indigenous people

"Numbers of People had their Chance" - Lots drawn in London for property on St. John's Island, which comprises 1.5 million acres

With Canadian and British fur traders against French from Mississippi, France will gain, Britain lose and Quebec be ruined by tight British regulations

Trader Alexander Henry the elder relates aspects of Cree culture, including Nanaboujou's legend and grave on Michipicoten Bay, Lake Superior

Two young Inuit at Prince of Wales Fort on Hudson Bay to learn English and "Southern Indian" languages, nurturing peace between native peoples

References

1760s in Canada
1767 in North America
1767 in the British Empire
Canada
67

1767 in Canada


The Scottish Labour Party (SLP), also known as the Scottish Parliamentary Labour Party, was formed by Robert Bontine Cunninghame Graham, the first socialist MP in the Parliament of the United Kingdom, who later went on to become the first president of the Scottish National Party, and Keir Hardie, who later became the first leader of the Independent Labour Party and the Labour Party.

History
The initial spur for the party's foundation was Hardie's unsuccessful independent Labour candidature in the 1888 Mid Lanarkshire by-election.  He had tried and failed to gain Liberal Party support for his candidature, and the experience convinced many of his fellow miners of the need for an independent party representing the interests of labour.  The cause also appealed to some radicals, and his movement gained the support of the Dundee Radical Association.  Like many of the party's initial members, Hardie had previously been involved in the Scottish Land Restoration League.

A preliminary meeting was held in Glasgow in May, and a foundation conference was held on 25 August.  This was chaired by Cunninghame Graham, while other attendees included Irish nationalist politician John Ferguson, crofter John Murdoch, land reformer Shaw Maxwell and miners' leader Robert Smillie.  However, the organised socialist movement was not initially involved; both the Social Democratic Federation and the Socialist League boycotted the event.  The diverse factions had very different perspectives on the party's future, but were able to agree a programme, largely based on a draft by Hardie.

Hardie became the party's Secretary, while George Mitchell was the first Treasurer and Cunninghame Graham was the President.

Dispute
R B Cunninghame Graham, a strong supporter of Scottish independence, was the party's main MP, for the North West Lanarkshire constituency, between his defection from the Liberal Party in 1888 and his defeat in the United Kingdom general election 1892, in the Glasgow Camlachie constituency.  Two other MPs, Gavin Clark and Charles Conybeare, held honorary offices in the party until January 1893.  Following their departure, with many of the other radicals, the party declared itself in favour of socialism, and prohibited officials (but not other members) from dual membership with other political parties.  The party ran two other candidates in 1892: J. Bennett Burleigh in Glasgow Tradeston and James MacDonald in Dundee.  Attempts by Cunninghame Graham and Shaw Maxwell to arrange a non-contest pact with the Liberals failed, and the SLP candidates did not poll well.

Dissolution
The party initially supported Henry Hyde Champion's trades council movement, but became concerned when it formed the Scottish United Trades Councils Labour Party under the secretaryship of Chisholm Robertson, presenting itself as a potential rival to the Scottish Labour Party.  However, Champion's movement soon faded, while it did serve to move some trades councils to a position supporting independent labour candidates, and closer co-operation with the Scottish Labour Party.

In 1894, Hardie became President of the new Independent Labour Party (ILP), and the vast majority of Scottish Labour Party members supported him.  In early 1895 the SLP dissolved itself into the ILP.

Election results

1892 UK general election

References

Defunct socialist parties in the United Kingdom
Labour parties in Scotland
Defunct political parties in Scotland
Political parties established in 1888
Political parties disestablished in 1895
1888 establishments in Scotland
1895 disestablishments in Scotland

Scottish Labour Party (1888)


ජයන්තිවැව උණුදිය උල්පත ශ්‍රී ලංකාවේ අම්පාර දිස්ත්‍රික්කයේ කිවුලේගම, පල්ලන් ඔය මාර්ගයේ ජයන්තිවැව ආසන්නයේ පිහිටා තිබේ. උල්පත මගින් මුදාහරින ජලයෙහි උෂ්ණත්වය 34.1°C පමණ වේ.

පිහිටීම
සියඹලාණ්ඩුව-අම්පාර මාර්ගයේ වඩිනාගල හරහා මෙම ජයන්තිවැව උණුදිය උල්පත වෙත පිවිසිය හැකි වේ.

මේවාද බලන්න
 ශ්‍රී ලංකාවේ උණුදිය උල්පත්

ආශ්‍රිත

ශ්‍රී ලංකාවේ උණුදිය උල්පත්

ජයන්තිවැව උණුදිය උල්පත


Det molekylære ur er en biokemisk metode der er baseret på hastigheden hvormed mutationer opsamles i organismerne. Det molekylære ur kaldes undertiden gen-uret eller det evolutionære ur.

Ved at sammenligne forandringer i arvemassen i forskellige arter kan det molekylære ur anvendes til at bestemme og analysere arternes slægtskabsforhold. Til grund for metoden ligger Charles Darwins teori om at alt liv på jorden har en fælles oprindelse, jf. livets evolution. Derfor har nærtbeslægtede organismer flere ligheder i arvemassen sammenlignet med organismer som slægtskabsmæssigt står længere fra hinanden.

Organismer i forskellige udviklingslinjer akkumulerer mutationer i en jævn og nogenlunde ens takt. Antallet af forandringer der opsamles kan derfor anvendes til at bedømme den tid der er forløbet fra det tidspunkt hvor udviklingslinjerne skiltes, eller med andre ord: Antallet af forskellige baser mellem to arter vil angive hvor længe de har været separate arter, dvs adskilte fra den oprindelige forfader.

Metoden

Metoden er baseret på den biokemiske enhed der er for alt liv med DNA, RNA og proteiner med rækkefølgen af de biokemiske byggesten, dvs. sekvensen af henholdsvis baser og aminosyrer.
Ændringer i sekvenserne fremkommer som resultater af funktionsfejl i cellernes biokemiske maskineri kaldet mutationer og mutationsraten viser sig at være lineær med tiden, så slægtskabet mellem arter kan defineres ud fra større eller mindre forskelle i sekvenserne. Mutationsraten er blevet kontrolleret ved hjælp af fossile eller arkæologiske data.

Det molekylære ur blev først testet i 1962 på protein-varianter af hæmoglobin fra forskellige dyr.

Arternes slægtskabsforhold, der tidligere blev fastlagt ved hjælp af anatomiske og embryologiske data, er nu bestemt anderledes sikkert. På basis af alle data kan der nu konstrueret et "livets træ" med hidtil uset nøjagtighed.

Eksempler

For eksempel har man regnet ud at baserne ændrer sig med en hastighed af 0,56 ændringer pr. base pr. milliard år for  genet for hæmoglobin.

Se også

 Genetisk drift
 Molekylær evolution

Henvisninger på dansk

 Evolutionsforskning: Nutidens metoder overgår Darwins vildeste fantasi. Videnskab.dk 2016

 Stamtræets udvikling. Aktuel Naturvidenskab | 3| 2002

 Menneskets oprindelse og udvikling, 2005

Kilder

Biokemi
Biologi
Evolutionsteori

Det molekylære ur


Miki Fare (), 1928'de Walt Disney tarafından yaratılmış ve seslendirilmiş karikatürlü karakteridir. The Walt Disney Company'nin sembolü hâline gelmiştir ve doğum günü Steamboat Willie'deki ilk performansı olan 18 Kasım 1928 olarak kullanılır. Antropomorfik bir faredir. Kırmızı şort, büyük sarı ayakkabılar ve beyaz bir eldiven giyer. Miki, dünyanın en tanınan kurgusal karakterlerinden biridir.

Önceki bir Disney karakteri olan Şanslı Tavşan Oswald'ın yerini almak üzere yaratılan Miki, ilk olarak ilk sesli çizgi filmlerden biri olan Steamboat Willie (1928) adlı kısa filmde halka açık olarak ilk kez kısa Plane Crazy'de göründü.

Basit bir fare tasarımından başlayan Miki Fare karakteri, birçok çizgi filmi de çekilmiş ve dünyada en fazla tanınan sembollerden biri haline gelmiştir.

Walt Disney, Miki Fare karakterini 1928'den 1946'ya kadar seslendirmiştir.

Dış bağlantılar
 Disney'in Miki Fare sayfası

Kaynakça

Miki Fare


Die Liste der denkmalgeschützten Objekte in Košolná enthält das eine nach slowakischen Denkmalschutzvorschriften geschützte Objekt in der Gemeinde Košolná im Okres Trnava.

Denkmäler

Legende

Einzelnachweise

!
Kosolna


اللواء مصطفى چمران (8 مارس 1932 - 21 يونيو 1981) سياسي إيراني شغل منصب وزير الدفاع لحكومة مهدي بازركان (أول وزير دفاع إيراني بعد الثورة الإسلامية)، وقائد الحرس الثوري الإيراني وعضو في البرلمان الإيراني عن منطقة طهران، وكان تشمران قبل قيام الثورة الإسلامية في إيران أحد أهم مساعدي السيد موسى الصدر ومن المؤسسين للتنظيم اللبناني حركة المحرومين وجناحها العسكري «أفواج المقاومة اللبنانية» التي تعرف باسم حركة أمل. وهو أول مسؤول تنظيمي مركزي لحركة امل. قتل خلال الحرب العراقية الإيرانية بتاريخ 21 يونيو 1981 في منطقة الدهلاوية محافظة خوزستان.

الولادة والدراسة

ولد مصطفى شمران في مدينة ساوة بسنة 1931م ثم انتقل مع أسرته إلى مدينة طهران في السنة الأولى من عمره.

في إيران
أكمل شمران المرحلة الابتدائية في مدرسة «انتصاريه» بالقرب من حي «بامنار» والمرحلة المتوسطة في مدرستي «دار الفنون» و«البرز». شارك في المجالس الدينية منها دروس تفسير القرآن لـ آية الله الطالقاني في مسجد «هدايت» وهو في سنّ الخامسة عشرة من عمره. وايضا تلقى تعليمه على يد مرتضى مطهري. تم قبوله في سنة 1953م في فرع ميكانيك الكهرباء في جامعة طهران كلية الهندسة وكان طالبا متفوقا طوال فترة الدراسة وقد نال إعجاب واهتمام أساتذته سيّما الدكتور مهدي بازركان.

في أمريكا
في أواخر عقد 1950، انتقل إلى الولايات المتحدة للتعليم العالي، في جامعة تكساس. ثم ذهب للحصول على شهادة الدكتوراه في الفيزياء والهندسة الكهربائية والبلازما في عام 1963 الي جامعة بيركلي كاليفورنيا. وخلال ثلاث سنوات حصل على درجة الدكتوراة في الإلكترونيات والفيزياء الحيوية (هندسة الطاقة النووية) بامتياز من جامعة بركلي. ثم تم التعاقد في مختبرات بيل ومختبر الدفع النفاث التابع لناسا في سنة 1960 م. وكان يجيد اللغة الفارسية، الإنجليزية، العربية، الفرنسية، والألمانية.

واصل شمران كفاحه السياسي والديني وعلى أثر ذلك ألغيت منحته الدراسية.

أسّس شمران مع مجموعة من الطلاب الإيرانيين فرعا من الجبهة الوطنية تحت عنوان «الجبهة الوطنية الإيرانية في أمريكا» واختير عضوا في اللجنة المركزية والهيئة التنفيذية، كما تم اختياره كأوّل عضو فخري دائم في منظمة الطلاب الإيرانيين في أمريكا بسبب جهوده الحثيثة في تنمية الحركة الطلابية وكان ذلك بقرار صدر من الجمعية العامة التاسعة لمنظمة الطلاب الإيرانيين في أمريكا التي أقيمت في جامعة بيركلي في جون سنة 1962 م.
في أوائل سنة 1960م قام شمران وبالتعاون من الطلاب الإيرانيين والمسلمين من جميع البلدان الإسلامية بتأسيس «الاتحاد الإسلامي للطلاب الجامعيين في أمريكا وكندا» وهي من أنشط الإتحادات الإسلامية في أمريكا وقد تمخضت عنها «جمعية الناطقين بالفارسية» للإتحاد الإسلامي للطلاب الجامعيين.

''

التدريب العسكري

في مصر
بعد انتفاضة الـ 15 من خرداد [5- 6- 1963م]، ارتأى شمران وسائر الأعضاء الأصليين في فرع حركة الحرية الإيرانية في خارج البلاد أنّ الحلّ الأمثل لمحاربة حكومة الشاه هو الحل العسكري، لذلك صممّوا على تأسيس قاعدة جهادية في البلدان العربية (الجزائر ومصر) وإرسال مجموعة من الأعضاء إليها لغرض التدريب العسكري هناك. وانطلاقا من هذا القرار التقى شمران وإبراهيم يزدي القنصل المصري في واشنطن وأشادا بدعوته للسفر إلى مصر كما جرت لقاءات مع سفير مصر في سويسرا فأرسلت المجموعة الأولى سنة 1964م تحت عنوان «منظمة الاتحاد والعمل» للتدريب العسكري إلى مصر.

في لبنان
استمر التدريب في مصر إلى سنة 1964م إلّا أنّ الحرب الإعلامية المصرية ضد سيادة الأراضي الإيرانية أدى إلى توتر العلاقات بين هذه المنظمة والحكومة المصرية فانتقلت إدارة العمليات إلى لبنان، هذا ولم يدم بقاءها في لبنان طويلا بسبب اضطراب الوضع اللبناني بعد حرب الأيام الستة بين إسرائيل والعرب، إضافة إلى أنّ العلاقات اللبنانية - الإيرانية توتّرت سنة 1967م مما أدى ذلك إلى قطع العلاقات بين البلدين فأصبح من المستحيل مواصلة نشاطات الحركة في لبنان وبالتالي غادر الأعضاء لبنان نتيجة تلك الضغوط.

العودة إلى لبنان
عاد شمران إلى لبنان مرة أخرى سنة 1390هـ تلبية لدعوة الإمام موسى الصدر قائد الشيعة في لبنان لمواصلة الّنضال السّياسي فسكن في جنوب لبنان وكان يتواصل من هناك مع الفلسطينين.

تأسيس «حركة المحرومين»
أسّس شمران بالتعاون من الإمام موسى الصدر «حركة المحرومين» والفرع العسكري لها «أمل» وتولّى إدارة مدرسة «جبل عامل» الصناعية في منطقة «صور». انتخب شمران بعد اختطاف الإمام موسى الصدر عضواً أصلياً في قيادة «حركة المحرومين».

نشاطات أخرى
كان شمران يرصد الأحداث السياسية والثورية في لبنان طيلة السنوات الثمانية التي أقام فيه. وعمل بجدّ في مركز منظمة أمل في منطقة «الشياح» التي تعدّ من المناطق الشيعية الفقيرة في جنوب شرق لبنان وأسّس اتحادات إسلامية للطلاب في بيروت على نمط الاتحاد الإسلامي للطلبة الجامعيين بغرض تربية الشباب الشيعي المسلم وتقديم الدروس الإسلامية لهم كما شكّل أعضاء هذه الرابطات النواة الأولية لحركة المحرومين، وكان لنشاطات شمران الأثر الهام في مساعدة الطبقة الفقيرة في لبنان، حيث تمّ إنشاء معمل حياكة السجّاد لفقراء الشيعة في منطقة صور.

العودة إلى إيران
عاد شمران بعد انتصار الثورة (فبراير 1979م) إلى الوطن بعد رحلة دامت 23 سنة وقام بادئ ذي بدء بإقامة دورات تعليمية لقوات الحرس الثوري وتولّى مسؤولية تدريبهم بنفسه. لكنّه وبعد تعيينه معاوناً لرئيس الوزراء انشغل بحلحلة المشاكل في المناطق المتأزّمة.

في كردستان
بدأت الفوضى والحرب المسلّحة في كردستان بعد انتصار الثورة بثمانية أيام فكلّف شمران والعميد فلاحي قائد القوات الجوية بحل الأزمة بطريقة سلمية، وبعد أن نجح في حل مشاكل مدينة «مريوان»، تصدّى لمهمة تهدئة مدينة «باوه» وباقي مدن محافظة كردستان وفي النهاية خمدت نيران الأزمة في كردستان بعد تدخّل الجيش وصمود شمران والقوات الشعبيّة.

وزير الدّفاع
تم تعيين شمران وزيرا للدفاع بعد عودته إلى طهران وباقتراح من مجلس قيادة الثورة وأمر من الإمام الخميني في نوفمبر 1978م فأعدّ برامجا لإيجاد تغييرات وإصلاحات جذرية في الجيش ومن أهمها الاهتمام بالصناعات والبحوث العسكرية والدفاعية. وكان شمران أحد أعضاء الوفد الثلاثي الذي أرسل إلى كردستان بعد الهدوء النسبي بهدف إجراء الإصلاحات والإعمار والمفاوضات السياسية مع الشعب والمجموعات الكردية.

عضوية مجلس الشورى الإسلامي
انتخب الدكتور شمران نائبا في مجلس الشورى الإسلامي عن محافظة طهران بعد أن حاز على مليون صوت، كما أصبح ممثلاً ومستشاراً للإمام الخميني في المجلس الأعلى للدفاع في شهر مايو سنة 1980م. ونظرا لعدم استقرار الحدود سيما الحدود الغربية، اقترح شمران- ونظراً للخبرات العسكرية الضخمة التي حصل عليها- تشكيل مجموعات قتالية مكوّنة من 10 آلاف شخص من القوات الشعبية. وقد صوّت مجلس قيادة الثورة على ذلك وكلّف الجيش بالتعاون معه، إلّا أنّ رئيس هيئة الأركان المشتركة آنذاك لم يوافق على المشروع، فأرجأ بسببه.

تشكيل هيئة الحروب غير المنظمة
انتقل شمران بعد بدأ الحرب مع عدد من المقاتلين في كردستان إلى مدينة الأهواز لإعداد القوات الشعبية ضد هجوم ضد تقدم القوات العراقية ونفّذوا في الليلة الأولى عمليات فدائية ضد دبابات العدو التي كانت قد حاصرت مدينة الأهواز. ومن أهم ما بادر إليه الشهيد شمران تشكيل هيئة الحروب غير المنظمة في أهواز واستطاع أن يخلق خطاً دفاعياً في جبهات الغرب وجنوب أهواز. كما قامت هذه الهيئة بإنشاء وحدات هندسية نشطة بعد إعداد جماعة من المجاهدين المتطوعين وكان من برامجها إنشاء طرق عسكرية في مناطق مختلفة وإنشاء ممرات مائية لتغيير اتّجاه نهر كارون ووضعه أمام العدو للحفاظ على مدينة الأهواز، كما كان له دور مؤثر في التنسيق بين قوات الجيش والحرس الثوري والقوات الشعبية المتطوعة وقد أدّت هذه الإجراءات إلى نتائج مثمرة في حركة المقاومة في الأهواز.

الوفاة

شارك شمران في مايو 1981م في عملية تحرير سوسنجرد (الخفاجية) وتلال الله أكبر وبعد النجاح في هذه العملية نفّذ خطة للسيطرة على منطقة دهلاوية بالتعاون مع مجاهدي هيئة الحروب غير المنظّمة لكن شظية قذيفة أصابته ليسقط مقتولا في جبهة سوسنجرد ـ دهلاوية ليتم بعد ذلك نقله إلى مقبرة «جنة الزّهراء» في طهران ليدفن فيها.

الإمام الخميني يؤبن شمران
أصدر الإمام الخميني بيانا بمناسبة استشهاد الدكتور مصطفى شمران خاطب فيه الشعب الإيراني واللبناني وأسرة الشهيد، جاء فيه:
«اتّخذ شمران الجهاد طريقا في حياته منذ البدء بها إلى النهاية وهو صاحب العقيدة النقية الخالصة ولم ينحاز إلى التحزّبات والمجموعات السياسية وكان مؤمنا بالأهداف الإلهية السامية. امتدّت حياته بنور المعرفة والقرب الإلهي ونهض مجاهداً في سبيل الله وضحّى بحياته. لقد عاش واستشهد مرفوع الرأس فاتصل بالحق. إنّ الجهاد في سبيل الله والتضحية من أجله لا من أجل الأهواء النفسية والبعد عن ضوضاء السياسة وحبّ الظهور الشيطاني، موهبتان اختص بهما رجال الله. التحق شمران بالرفيق الأعلى عزيزاً مكرماً، قدس الله روحه الزكية».

مخطوطات شمران
طبعت مؤسسة شمران مخطوطات الدكتور شمران، تحت عنوان:
 كان الله وما كان سواه.
 علي (ع) أحلي انشودة في الكون.
 مجموعة الرؤي والمناجاة وأربع مقالات في معرفة الإنسان ومعرفة الله.
 كتابا «لبنان» و«كردستان» ويحتويان علي ذكريات الشهيد في لبنان وكردستان.

وصلات خارجية
 چ ((ch هو عنوان فلم حول الشهيد شمران من إخراج «إبراهيم حاتمي كيا»

انظر أيضا
 قائمة القادة الإيرانيين في الحرب العراقية الإيرانية
 مرتضي المطهري
 محمد إبراهيم همت
 حسن طهراني مقدم
 قاسم سليماني
 علي صياد شيرازي
 أحمد متوسليان

المصادر

نواب رؤساء وزراء إيران
أعضاء الدورة الأولى لمجلس الشورى الإسلامي
أفراد عسكريون إيرانيون قتلوا في حرب الخليج الأولى
إنسانيون إيرانيون
ثوريون إيرانيون
جرائم قتل غير محلولة في إيران
حركة أمل
خريجو جامعة تكساس إيه اند إم
خريجو جامعة طهران
خريجو جامعة كاليفورنيا (بركلي)
خريجو كلية الهندسة - جامعة كاليفورنيا
خريجو مدرسة ثانوية ألبرز
سياسيو حركة حرية إيران
سياسيون إيرانيون في القرن 20
شخصيات الثورة الإسلامية الإيرانية
شيعة إيرانيون
عسكريون قتلوا في عمليات قتالية
علماء إيرانيون
مدفونون في جنة الزهراء
مهندسون إيرانيون في القرن 20
مواليد 1350 هـ
مواليد 1932
مواليد في طهران
وزراء دفاع إيران
وفيات 1401 هـ
وفيات 1981
وفيات مجهولة السبب

مصطفى تشمران


Milky Way este un baton de ciocolată fabricat și distribuite de către Mars, Inc. Varianta americană cu nuga și caramel diferă de cea din ciocolată cu lapte vândută în Europa, unde poartă numele de Mars.

Versiunea americană
Batonul de Milky Way a fost creat în 1923 de către Frank C. Mars și produs inițial în Minneapolis, Minnesota. Numele și gustul au fost luate de la un milkshake popular în acea vreme în State, milkshake care a fost numit după galaxia Pământului.

Pe 10 martie 1925, marca Milky Way a fost înregistrată în SUA, primele încercări datând încă din 1922. Începând cu 1924, batonul de Milky Way a fost distribuit la nivel național, având vânzări de 800.000 de dolari în acel an. Ciocolata pentru glazura de ciocolată fost furnizată de Hershey's.

Note

Legături externe
 Site oficial
Ciocolată

Milky Way (ciocolată)