Hegyvidék (, literally "Highlands", or "Mountain-land") is the official name of the XII district of Budapest (), capital of Hungary. It is a region of Buda, on the west bank of river Danube.

Geography

Being the only district in Buda which has not got a connection to the river Danube, it lies on the green, hilly suburban area of Budapest. It borders 2nd district to the north, the 1st district (Castle district and Gellérthegy) to the east and 11th district (Kelenföld and Sashegy) to the south.  Its western border marks the border of the whole city as well. Hegyvidék is said to be the lung of Budapest, as it gives place to many of the untouched green forests of the city and it also houses the highest hill of the entire urban area, János Hill (527 m above sea level).

Neighbourhoods
The district lies on 26.7 square kilometers and has around 75 thousand inhabitants. It has several neighbourhoods: Budakeszierdő, Csillebérc, Farkasrét, Farkasvölgy, Istenhegy, János Hill, Kissvábhegy, Krisztinaváros, Kútvölgy, Magasút, Mártonhegy, Németvölgy, Orbánhegy, Sashegy, Svábhegy, Széchenyihegy, Virányos, Zugliget.

List of mayors

Twin towns
Hegyvidék is twinned with:
  Odorheiu Secuiesc, Romania
  Watermael-Boitsfort, Belgium

Gallery

See also
 List of districts in Budapest

References

External links

 Official Homepage (In Hungarian)
 Hegyvidék.hu
 Aerial photographs of Hegyvidék

Hegyvidék


Mihail Yefimoviç Fradkov (Rusça: Михаи́л Ефи́мович Фрадко́в) (d. 1 Eylül 1950), Rus politikacı. 2004-2007 yıllarında Rusya başbakanlığı görevinde bulundu.

Putin'e kadarki kariyeri: Fradkov Yahudi bir ailenin çocuğu olarak şimdi Samara olarak bilinen şehrin yakınlarında doğdu. Moskova'da makine mühendisliği okudu ve 1972'de mezun oldu. Üstüne uluslararası ticaret doktorasını yaptı. 1973'te iki yıllığına büyükelçilik yapacağı Hindistan'a tayin edildi. Sonrasında Sovyetler Birliğinde çeşitli görevlerde bulundu. Dağılmadan sonra BDT'nin Cenevre'de toplanan kurulunda bu kez Rusya'yı temsilen bulundu.

1992'de Dış Ticaret Bakanlığı'na atandı. 1997'de Yeltsin tarafından görevden alınırken 1999'da Putin tarafından iade-i itibar olundu.

Kaynakça

1950 doğumlular
Rusya başbakanları
Yaşayan insanlar
Rus istihbaratçılar

Mihail Fradkov


13705 Llapasset este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
13705 Llapasset este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Bédoin de Observatorul din Bédoin. El prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,21 ua, o excentricitate de 0,13 și o înclinație de 4,7° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 13001-14000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1998
Centura de asteroizi

13705 Llapasset


Auguste Prévot-Valéri, pseudonyme de Valéri Prévost, né à Villeneuve-sur-Yonne le  et mort à Jouarre le , est un peintre français.

Biographie

Valéri Prévost est le fils d'un père inconnu et d'Élisabeth Prévost, domestique. Élève d'Antoine Guillemet et de Jules Lefebvre, il signe ses paysages sous le pseudonyme d'Auguste Prévot-Valéri. Médaillé de bronze à l'Exposition universelle de 1900, il prend part au Salon des artistes français de 1884 à 1929 où il remporte une médaille d'honneur en 1887, une médaille de troisième classe en 1895 et une de deuxième classe en 1898. Il obtient le prix Rosa-Bonheur en 1908.

Il est le père du peintre André Prévot-Valéri (1890-1959), qui obtient le prix Rosa-Bonheur en 1928.

Œuvres

 Coulommiers :
 mairie : Marché aux veaux.
 musée municipal des Capucins : Pêcheur à l'épervier ; bords du Morin, Salon de 1891.
 Dijon, musée des Beaux-Arts : Retour au hameau, Salon de 1908.
 Nancy, musée des Beaux-Arts : Coteaux de Montbrieux.
 Paris, Petit Palais : Débordements du Morin.
 Saint-Omer, musée de l'hôtel Sandelin : Chemin de Prémol le soir.
 Toulon, musée d'Art : Soir au Mesnil.

 Localisation inconnue : Fuyant l'orage, Salon de 1906.

Notes et références

Annexes

Bibliographie
 Gérald Schurr, 1820-1920, les petits maîtres de la peinture : valeur de demain, 1975, .
 Dictionnaire Bénézit, 1913, .

Liens externes

Peintre français du XIXe siècle
Peintre français du XXe siècle
Pseudonyme
Naissance en janvier 1857
Naissance à Villeneuve-sur-Yonne
Décès en août 1930
Décès à 73 ans
Décès à Jouarre

Auguste Prévot-Valéri


La Poetry Society (India) est une organisation bénévole des poètes en Inde, dont le siège est à New Delhi. Elle est fondée en 1984 par les poètes indiens ,  et  Elle organise des ateliers de poésie, publie des revues de poésie, organise concours de poésie dans toute l'Inde, et fournit une assistance aux poètes en difficulté.

Revue de poésie
La Poetry Society publie une revue de poésie semestrielle.

Concours de poésie
L'événement phare de l'organisation est ses concours de poésie panindiens. Des lauréats et leurs poèmes gagnant pour différentes années sont les suivants :

 1988 :  pour Madras Central
 1990 :  pour Kali
 1991 :  pour Punarnava
 1993 :  pour Siesta, et  pour A Writer's Prayer
 1994 :  pour A Farmer's Ghost
 1995 :  pour Birds of North Europe et  pour Coffin Maker
 1997 :  pour Portrait of a Lady et Gopi Kottoor pour Digging
 2000 :  pour Hypocrisy and the Cheekbone et Revathy Gopal pour I Would Know You Anywhere
 2013 :  pour Another Letter from Another Father to Another Son et  pour The Buddha Smiled
 2015 : Sukanya Shaji pour Pilgrimage
 2019 :  pour The Painter of Evenings

(Note : il n'y a pas eu de concours entre 2000 et 2013)

Voir aussi

Articles connexes
 Poésie indienne
 Poetry Chain

Liens externes

 Organisations de poésie en Inde

Références

Littérature indienne
Poésie indienne
Fondation en 1984

Poetry Society (Inde)


Apostol Bezgrešne - list članova Vojske Bezgrešne hrvatski je katolički časopis.

List je pokrenut 1994. godine u Novom Marofu. Od 2008. godine sjedište mu je u Zagrebu. Nakladnik lista je Hrvatska provincija svetog Jeronima franjevaca konventualaca. Donosi priloge o djelovanju Vojske Bezgrešne i srodnim temama.

Urednici lista bili su Antun Gašparić (1994. – 2014.), Josip Blažević (2014. – 2015.) i Zdravko Tuba (2015. - ).

Izvori
 Novi broj Apostola Bezgrešne - lipanj 2016., www.vojska-bezgresne.com, objavljeno 13. srpnja 2016., (Internet Archive), pristupljeno 7. siječnja 2021.
 PRIZNANJE UZ 25. GODINA »APOSTOLA BEZGREŠNE«, Fraternitas, 2/2019., str. 35-36 (HAW), pristupljeno 7. siječnja 2021.

Poveznice
 Bezgrješno začeće Blažene Djevice Marije
 Vojska Bezgrešne
 Čudotvorna medaljica

Vanjske poveznice
Mrežna mjesta
 Apostol Bezgrešne, lipanjski broj iz 2016. godine

Hrvatski katolički tisak
Novi Marof

Apostol Bezgrešne


An Crossoglossa elliptica in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Robert Louis Dressler. An Crossoglossa elliptica in nahilalakip ha genus nga Crossoglossa, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Panamá. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Crossoglossa

Crossoglossa elliptica


An Jumellea densifoliata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Karlheinz Senghas. An Jumellea densifoliata in nahilalakip ha genus nga Jumellea, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Jumellea

Jumellea densifoliata


Das Gebiet Drumlin "Im Hasenbühl" und "Gegez" ist ein mit Verordnung vom 18. Juli 1938 des Landkreises Überlingen als untere Naturschutzbehörde ausgewiesenes Landschaftsschutzgebiet (LSG-Nummer 4.35.029) im Bereich der baden-württembergischen Gemeinde Owingen im Bodenseekreis in Deutschland.

Lage
Das 18 Hektar große Landschaftsschutzgebiet Drumlin "Im Hasenbühl" und "Gegez" gehört naturräumlich zum Linzgau. Es erstreckt sich in zwei Teilflächen nördlich (Im Hasenbühl) und südlich (Gegez) des Owinger Ortsteils Billafingen, östlich der Landesstraße 205 auf einer Höhe von rund 530 bis

Geologie
In der Würm-Eiszeit, vor etwa 20.000 Jahren, prägte der Rhein-Vorlandgletscher das Gebiet nördlich des Bodensees. Die Drumlins stellen hier heute die typische Geländeform der Endmoränenlandschaft dar.

Schutzzweck
Wesentlicher Schutzzweck ist das Erhalten der durch die Eiszeit geschaffenen eindrucksvollen Hügellandschaft (Drumlins) in der jüngeren kuppigen Schmelzwasserlandschaft.

Siehe auch
 Siehe auch → Liste der Schutzgebiete im Bodenseekreis

Weblinks
 Weblink der Landesanstalt für Umwelt, Messungen und Naturschutz Baden-Württemberg (LUBW)

Einzelnachweise

Landschaftsschutzgebiet im Bodenseekreis
Schutzgebiet in Owingen
Drumlin
Schutzgebiet (Umwelt- und Naturschutz) in Europa
Schutzgebiet im Hegau

Drumlin „Im Hasenbühl“ und „Gegez“


Eloise Jarvis McGraw, geborene Hamilton (* 9. Dezember 1915 in Houston, Texas; † 30. November 2000 in Portland, Oregon) war eine amerikanische Kinderbuchautorin.

McGraw schrieb viele Kinderbücher und wurde in diesem Genre in verschiedenen Jahrzehnten dreimal mit dem Newbery Honor ausgezeichnet. Sie setzte gemeinsam mit ihrer Tochter Lauren Lynn McGraw (Lauren McGraw Wagner, * 1944) die Oz-Bücherserie von L. Frank Baum fort.

Sie war seit 1940 mit William Corbin McGraw verheiratet, der unter dem Namen William Corbin ebenfalls Kinderbücher schrieb. Aus der Ehe gingen zwei Kinder hervor. McGraw starb im November 2000 an einem Krebsleiden.

Veröffentlichungen (Auswahl)
 Grüne Aue und frisches Wasser, Bertelsmann, 1956
 Lodernde Wipfel, Bertelsmann, 1957
 Zirkusblut, Verlag S. Mohn, 1959
 Der goldene Becher des Pharao, Bertelsmann, 1970
 Ich weiß nicht, wer ich morgen bin, Bertelsmann, 1971
 Saaski aus dem Moor, Anrich, 1999
 Tochter des Nils, Anrich, 1999
 Der goldene Kelch, Anrich, 1999

Weblinks

 Nachruf in der New York Times

Autor
Kinder- und Jugendliteratur
Geboren 1915
Gestorben 2000
US-Amerikaner
Frau

Eloise Jarvis McGraw


Nature Cat je američka-kanadska animirana serija. Autori su Adam Rudman, David Rudman i Todd Hannert. Serija zasad ima 3 sezone unutar kojih je ukupno 67 epizoda od po 22-25 minuta. Namijenjena je djeci od 3 do 8 godina.)

Glavni junak serije je domaći mačak Fred koji sniva o istraživanju vanjskog svijeta. Kad mu obitelj kod kojih živi izađe na dan, pretvori se u Nature Cata, koji jedva čeka izlet u prirodu u stražnje dvorište. No Fred ima problem jer nema instinkta za život u prirodi. Kroz iskustava iz kojih su likovi u seriji nešto naučili, serija namjera ohrabriti djecu slično se ponašati i razviti razumijevanje prirode.

Izvori

Animirane televizijske serije
Američke serije
Kanadska umjetnost

Nature Cat


Rafael Vela del Castillo (Madrid, 1892-Madrid, 5 de enero de 1963) fue un escultor español. Realizó parte de su obra de escultura urbana en su ciudad natal. Realiza estudios en la Escuela de Bellas Artes de San Fernando. Fue hermano del cantante lírico y actor Aníbal Vela.

Obra
Algunas de las obras de Rafael se encuentran diseminadas en las calles de Madrid, como son:
 Estatua de Emilia Pardo Bazán (1928) en la calle de la Princesa. El arquitecto Pedro Muguruza realiza el pedestal.
 Estatua del escritor Tirso de Molina (1584-1648) en Madrid (Plaza de Tirso de Molina).
 Monumento a Simón Bolívar, en el Parque del Oeste.
 Monumento a los deportistas Sotero y Machín, en el Santiago Bernabéu.

Referencias

Enlaces externos

Escultores de España del siglo XX

Rafael Vela del Castillo


Der Spessartbogen ist ein ca. 91 Kilometer langer Prädikatswanderweg durch den Naturpark Hessischer Spessart im Südosten von Hessen. Die Endpunkte liegen im Kinzigtal in Langenselbold und kurz vor Schlüchtern, ebenfalls im Kinzigtal. Ungefähr auf halber Strecke kreuzt er die Altstadtgassen von Bad Orb.

Die Vorbereitungen für die Trassenführung und Markierung des Wanderweges dauerten ca. zwei Jahre; es wurden mehr als 2000 Schilder aufgestellt. Die feierliche Eröffnung fand am 11. Mai 2012 in Bad Orb statt.

Das Logo des Fernwanderwegs ist ein gelbes Rechteck mit blauem Strich (symbolisiert die Kinzig) und grünem Halbkreis (steht für den bogenförmigen Verlauf, auf die Kinzig bezogen).

Ziel ist die Förderung des Wandertourismus im hessischen Spessart. Anders als im bayerischen Spessart fehlte es in diesem Teil des Naturparks zuvor an Fernwanderwegen mit konsistenter Markierung.

Landschaft

Der Wanderweg verläuft abwechslungsreich durch hügelige Buchen- und Eichenwälder, Wiesentäler und Offenlandflächen. Er kreuzt Bieber, Orb und Jossa, folgt kleineren Bachtälern und führt an Weihern vorbei. Er berührt zahlreiche Orte, deren Kulturdenkmäler er miteinbezieht.

Die wesentlichen Stationen / Zwischenzielpunkte sind:

 Langenselbold (Südwestlicher Startpunkt)
 Oberrodenbach
 Neuses
 Horbach
 Waldrode
 Geislitz
 Eidengesäß
 Breitenborn
 Lanzingen
 Kassel
 die Kurstadt Bad Orb
 das Haselbachtal
 der Sölchesweiher bei Bad Orb
 Mernes
 das Naturschutzgebiet – insbesondere eine kleine Wacholderheide – am Stacken (465 m), zwischen Mernes und Marjoß
 das Rohrbachtal
 das Naturschutzgebiet Ratzerod
 der Willingsgrundweiher
 Weiperz
 der Wanderparkplatz Bernhardswald Schlüchtern-Hohenzell
 Schlüchtern (Endpunkt Nordost)

Weblinks
 spessartbogen.de – Offizielle Website zum Spessartbogen
 Darstellung des Planungsbüros (PDF-Datei; 2 MB)

Wanderweg in Hessen

Spessartbogen


Zemun Stadyumu, Sırbistan'ın Zemun şehrinde çok amaçlı olarak inşa edilen bir stadyum

Zemun Stadyumunda çoğunlukla futbol müsabakaları yapılmaktadır. Sırbistan'ın FK Zemun takımının maçlarını yaptığı stadyum, 10.000 seyirci kapasitelidir.

Sırbistan'daki stadyumlar

Zemun Stadyumu


Kerevit, Astacoidea ile Parastacoidea üst familyalarından on ayaklı kabuklu türlerinin ortak adıdır.

Tatlı su ıstakozu da denilen kerevitleri, Nephropoidea üst familyasından ıstakozlarla karıştırmamak gerekir. Kerevit sözü Türkçeye Yunancadan (καραβίδα) geçmiştir.

Kerevitler (tatlısu ıstakozları), yengeçler ve ıstakozlar (deniz ıstakozları) gibi diğer kabuklulara benzer şekilde çoğalırlar. Ancak, serbest yaşam sürdüren bir larva evresine sahip olmayışlarıyla onlardan belirgin bir şekilde ayrılırlar.

Yayılım
Dünya üzerinde yaklaşık 600 kerevit türü Afrika ve Antarktika kıtaları hariç diğer kıtalarda doğal olarak bulunmaktadırlar. Ayrıca, kerevitler orijinal olarak bulundukları ortamlardan başka ortamlara, yoğun olarak, doğal yollarla (göç veya akıntılarla birlikte); tesadüfen (gemilerin balast sularıyla, kanallarla, balık yakalamada tuzaklarda kullanılmalarıyla, kontrol altında tutuldukları ortamlardan kaçmalarıyla, predatörler ya da insanlar tarafından farkında olmadan taşınmalarıyla) veya insanlar tarafından bilinçli olarak (akvaryumlarda hobi olarak tutulmaları, üretim ve yetiştiriciliklerinin yapılması, su bitkilerinin kontrolü) taşınmışlardır. Kerevitlerin bir ortamdan başka ortama taşınmalarında en önemli ve yaygın faktör girişimcilerin bu canlılardan ekonomik olarak gelir elde etme istemidir.

Ekonomik türler
Ekonomik gelir etme amacıyla kullanılan türler arasında başlıca Procambarus clarkii, Pacifastacus leniusculus, Cherax destructor, C. quadricarinatus, Orconectes limosus, O. rusticus ve Astacus leptodactylus gelmektedir. Bu türlerden Procambarus clarkii Afrika, Asya, Amerika'da Kaliforniya'ya ve Avrupa kıtalarında; Procambarus leniusculus Japonya, Avrupa ve Amerika'da Kaliforniya'ya; C. destructor Afrika ve Avustralya; C. quadricarinatus Güney Amerika'ya, O. rusticus Kuzey Amerika'ya ve A. leptodactylus ise Avrupa'ya doğal olarak bulundukları ortamdan taşınarak stoklanmışlardır.

Doğal ortamlardan hasadı yapılan kerevit türleri arasında ilk sırayı Procambarus clarkii almaktadır. En fazla  P. clarkii hasadı ise Çin'de gerçekleşmektedir. Çin'e Japonya'dan getirilip stoklanan P. clarkii 1990'lı yılların başlarında tahminen 40.000 ton/yıl civarında hasat edilmişken, bu değer 1990'lı yılların sonlarına doğru 70.000 ton/yıl'a ulaşmıştır.

Güney Amerika'da, başlıca Louisiana bölgesinde, Procambarus clarkii ve P. zonangulus kültürü yapılan en önemli türlerdir. Bu iki türün üretimi 1999'da yaklaşık 35.000 ton olmuştur. Bu değerin % 85'ini Procambarus clarkii olmuştur. Bununla birlikte, Kuzey Amerika ve Kanada'da Procambarus clarkii ve Orconectes türleri az miktarlarda da olsa üretilmektedir.

Avustralya'da kültürü yapılan en önemli tür Cherax destructor 'dur. Bu türün üretimi 1998-1999 yıllarında 250 tona ulaşmıştır. C. quadricarinatus ise Avustralya'da üretimi (79 ton) yapılan ikinci önemli türdür. Ayrıca,  C. tenuimanus ise 1998-1999 yıllarında 49 ton üretilmiştir. Bu türler diğer kerevit türlerine göre daha büyük olduklarından ticari değerleri daha yüksektir.

Türkiye'de kerevit ismiyle bilinen Doğu Avrupa kereviti (Astacus leptodactylus) dünyada 1830'lu yıllardan sonra önemli bir ticari ürün (lüks bir gıda maddesi) olarak değerlendirilmesine rağmen, Türkiye'de ancak II. Dünya savaşından sonra su ürünleri içerisinde önemli ihraç ürünleri arasına girmiştir. Türkiye kerevit üretiminde yıllara göre dalgalanmalar bulunmaktadır. Örnek olarak, toplam kerevit üretimi 1979 yılında 500 ton iken, 1982 yılında bu değer 6500 ton olmuş, 1986 yılından sonra ise özellikle kerevit vebası (Aphanomyces astaci)'nın görülmesi, aşırı avlanma ve çevre kirlenmesi nedenleriyle giderek azalmıştır. Günümüzde toplam kerevit üretimi ise (1894 ton, 2002 verileri) 1980'li yılların yaklaşık % 15'i dolaylarındadır. İznik Gölü (557 ton) ve Eğirdir Gölü (237 ton) ise en önemli istihsal sahaları arasında bulunmaktadır.

Kerevitler son yıllarda akvaryum sektöründe de talep gören canlılar haline gelmişlerdir. Türkiye'de bazı akvaristlerin doğadan topladıkları Astacus leptodactylus türü kerevitleri akvaryumlarda baktıkları rapor edilmiştir. Bu türün yanı sıra yurtdışından ithal edilen Cambarellus patzcuarensis, Cambarus diogenes, Cherax albertisii, Cherax boesemani, Cherax peknyi, Cherax quadricarinatus, Procambarus alleni ve Procambarus clarkii olmak üzere 8 farklı türün tespit edildiği bildirilmiştir.

Sınıflandırma

 Astacoidea
 Astacidae
 Astacus
 Astacus astacus — Batı Avrupa kereviti
 Astacus leptodactylus — Doğu Avrupa kereviti
 Astacus pachypus — Don kereviti
 Austropotamobius
 Austropotamobius italicus
 Austropotamobius llopisi †
 Austropotamobius pallipes — Ak ayaklı kerevit
 Austropotamobius torrentium — Kaya kereviti
 Pacifastacus
 Pacifastacus chenoderma
 Pacifastacus connectens
 Pacifastacus fortis — Shasta kereviti
 Pacifastacus gambelii
 Pacifastacus leniusculus — Sinyal kereviti
 Pacifastacus nigrescens — Karaca kerevit
 Cambaridae
 Barbicambarus
 Bouchardina
 Cambarellus
 Cambaroides
 Cambarus
 Distocambarus
 Fallicambarus
 Faxonella
 Hobbseus
 Orconectes
 Procambarus
 Troglocambarus
 Parastacoidea
 Parastacidae
 Astacoides
 Astacopsis
 Cherax
 Engaeus
 Engaewa
 Euastacus
 Geocherax
 Gramastacus
 Paranephrops
 Parastacoides
 Parastacus
 Samastacus
 Tenuibranchiurus
 Virilastacus

Ayrıca bakınız
 Kerevit vebası

Kaynakça
  Muzaffer Mustafa Harlıoğlu ve Serpil Mişe Yonar (2007), Yabancı Tatlı Su Istakoz Türlerinin Türkiye'ye Stoklanmasının Meydana Getirebileceği Muhtemel Sonuçlar, E.Ü. Su Ürünleri Dergisi 2007, Cilt/Volume 24, Sayı/Issue (1-2): 213–218
   Behire Işıl Didinen, Seçil Ekici, Öznur Diler, Seval Bahadır Koca, Arife Dulluç, Astacidae familyası tatlı su istakozlarının yetiştiriciliğinde yavrularda gelişim ve yaşama oranlarını etkileyen faktörler
   Prof. Dr Atilla Alpbaz
  Gürel Türkmen, Onur Karadal (2012) The survey of the imported freshwater decapod species via the ornamental aquarium trade in Turkey. Journal of Animal and Veterinary Advances, 11(15): 2824-2827.

Deniz ürünleri

Kerevit


O Garden Palace foi um grande edifício de exibição construído para abrigar a Exposição Internacional de Sydney em 1879 em Sydney, Austrália. Foi projetado por James Barnet e construído por John Young, a um custo de £ 191.800 em apenas oito meses. Isso se deveu em grande parte à importação de iluminação elétrica da Inglaterra, que permitia que o trabalho fosse realizado 24 horas por dia.

Descrição e história

Uma reformulação do Crystal Palace de Londres, o plano para o Garden Palace era semelhante ao de uma grande catedral, tendo um longo corredor com corredor inferior de cada lado, como uma nave, e um transepto de forma semelhante, cada um terminando em torres e encontrando-se sob uma cúpula central. O empreiteiro de sucesso foi John Young, um empreiteiro de construção altamente experiente que havia trabalhado no Crystal Palace para a Grande Exposição de 1851 e localmente no General Post Office and Exhibition Building no Prince Alfred Park.

A cúpula tinha 30,4 metros de diâmetro e 65,5 metros de altura. O edifício tinha mais de 244 metros de comprimento e uma área útil de mais de 112.000 metros com 4,5 milhões de pés de madeira, 2,5 milhões de tijolos e 243 toneladas de chapas de zinco galvanizado. O edifício era semelhante em muitos aspectos ao posterior Royal Exhibition Building em Melbourne. O primeiro elevador hidráulico de Sydney estava contido na torre norte, permitindo que os visitantes subissem na torre.. O Garden Palace estava situado no que é hoje o extremo sudoeste do Royal Botanic Garden. Foi construído principalmente de madeira, o que garantiu sua destruição completa quando engolfado pelo fogo na madrugada de 22 de setembro de 1882. O Garden Palace naquela época era usado por vários departamentos do governo e muitos registros significativos foram destruídos no incêndio. Entre 500 e 1000 peças de artefatos aborígenes de Sydney também foram perdidas neste incêndio.

Objetos sobreviventes

Os únicos vestígios existentes do Garden Palace são os postes esculpidos de arenito de Sydney e os portões de ferro forjado, localizados na entrada da Macquarie Street para o Royal Botanical Garden. Um jardim rebaixado da década de 1940 e uma fonte com uma estátua de Cupido marcam a antiga localização da cúpula do palácio. Poucos artefatos da Exposição Internacional sobreviveram ao incêndio, um dos quais é uma estátua esculpida em grafite de um elefante, do Ceilão, hoje no acervo do Powerhouse Museum. Um piano de cauda Bechstein de 1878, que ganhou o primeiro prêmio de instrumento musical na Exposição, mas felizmente foi removido do Garden Palace antes do incêndio, também está na posse da Powerhouse. Vários itens são mantidos pela State Library of NSW relacionados ao The Garden Palace, incluindo um pedaço de vidro derretido do incêndio do Garden Palace, um lenço e um livro, The Sydney Garden Palace: um poema patriótico e histórico de Frederick Cumming.

Veja também

 O Palácio de Cristal
 Royal Exhibition Building - edifício de exposições de Melbourne.

Referências

1882 na Austrália

Garden Palace


Akira Konno (født 12. september 1974) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Júbilo Iwata og Kawasaki Frontale.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Akira Konno


Coogan's Bluff is a promontory near the western shore of the Harlem River in the Washington Heights neighborhood of Upper Manhattan in New York City.  Its boundaries extend approximately from 155th Street and the Macombs Dam Bridge viaduct to 160th Street, between Edgecombe Avenue and the river.  A deep escarpment descends  from Edgecombe Avenue to the river, creating a sheltered area between the bluff and river known as Coogan's Hollow. For 73 years, the hollow was home to the Polo Grounds sports stadium.

Namesake
The promontory is named for James J. Coogan (1846–1915), a real estate developer and one-term Manhattan Borough President, who owned the land during the late 19th and early 20th centuries.  The earliest known published reference to "Coogan's Bluff" appeared in The New York Times in 1893.

Polo Grounds

From 1890 until April 1964, the bluff overlooked the Polo Grounds, a professional sports venue that served as the home ballpark for Major League Baseball's New York Giants from 1891 until the franchise's move to San Francisco after the 1957 season. Sportswriters commonly used Coogan's Bluff as a sobriquet for the Polo Grounds—as Chavez Ravine refers to Dodger Stadium and China Basin to Oracle Park—although the ballpark was actually situated in Coogan's Hollow, the bottomland between the bluff and the river. The Coogan heirs continued to own the land on which the Polo Grounds stood even though the Giants owned the stadium. This stymied the Giants' efforts to maintain the stadium and was a factor in their decision to move to San Francisco after the 1957 season.

Before the opening of the first Yankee Stadium in 1923, the New York Yankees shared the Polo Grounds with the Giants for ten seasons (1913–22). For their first 31 years, the football Giants of the National Football League (NFL) played home games at the Polo Grounds (1925–55), then went to Yankee Stadium. After four seasons without a baseball team (–), the expansion New York Mets were tenants in 1962 and 1963, then moved to the new Shea Stadium in northern Queens in 1964. The New York Titans/Jets of the American Football League (AFL) played their first four seasons at the venue (1960–63), then also left for Shea in 1964.

 The Bushman Steps, located just west of Coogan's Bluff in Sugar Hill/Hamilton Heights, led from the 155th Street subway station to the Polo Grounds ticket booths; the John T. Brush Stairway, on West 157th Street between St Nicholas Avenue and Edgecombe Avenue, then carried fans the rest of the way down to the stadium. The two stairways are the only intact structures that remain from the Polo Grounds era. The Brush Stairway was named in honor of the owner of the Giants franchise from 1890 until his death in 1912. The identity of the namesake of the Bushman Steps has apparently been lost.

Housing complex

The  hollow, bordered by Frederick Douglass Boulevard, West 155th Street and Harlem River Drive, is currently home to the Polo Grounds Towers housing complex: four 30-story buildings containing a total of 1,616 apartments.  The complex was completed on June 30, 1968, and is run by the New York City Housing Authority.  Attached to Tower #2 is the Polo Grounds Community Center, run by Children's Village, which hosts such programs as the Polo Grounds Youth Conference.  A plaque on the property marks the approximate location of home plate within the demolished ballpark.

Transportation
Coogan's Bluff can be reached via the New York City Subway's 155th Street station, on the IND Concourse Line ().  City bus routes  service the area as well.

Nearby points of interest
The Morris-Jumel Mansion, the oldest house in Manhattan still standing (built in 1765 and now a museum) is located nearby, in Washington Heights. South of 155th Street, Coogan's Bluff becomes a smaller cliff within Jackie Robinson Park.

Immediately across the Harlem River, in the Bronx, is Yankee Stadium, home of Major League Baseball's New York Yankees.

See also
 Curse of Coogan's Bluff

References

Neighborhoods in Manhattan
Harlem
Washington Heights, Manhattan
Landforms of Manhattan
Hamilton Heights, Manhattan

Coogan's Bluff


طبريا أو طبرية (بالعبرية: טבריה) هي من أقدم مدن فلسطين التاريخية، تقع اليوم في لواء الشمال الاسرائيلي في منطقة الجليل الشرقي تحديدا، على الشاطئ الجنوبي الغربي من البحيرة التي تحمل اسمها - بحيرة طبريا. تبعد عن القدس حوالي 198 كم إلى الشمال الشرقي. يسكنها اليوم حوالي 46 ألف نسمة - معظمهم من اليهود، بعد تهجير أهلها العرب بفعل حرب 1948. وتعد المدينة من المدن المقدسة الأربعة في الديانة اليهودية.

تاريخ

تأسست مدينة طبريا في سنة 20 للميلاد قرب بقايا مدينة الرقة الكنعانية على يد الإمبراطور الروماني هيرودس الذي كان من أنجال هيرودس الكبير. وسمى هيرودس أنتيباس المدينة على اسم الإمبراطور الروماني طيباريوس قيصر (الأول). أصبحت المدينة مشتى يؤمه الكثيرون لخصوبة أرضها وينابيعها الساخنة.

بعد بناء مدينة طبريا، لاقت هذه المدينة ازدهاراً خصوصاً بعد اهتمام هيدوروس بها، حيث رأى فيها الموقع الدفاعي الوحيد حول البحيرة وهذا هو السبب هو الذي دفع هيرودس لبناء قلعة قرب شاطئ البحيرة، بالإضافة إلى ذلك قرب طبريا من الحمامات الرومانية التي اهتم بها الرومان كثيراً، حيث أضفت رونقاً على أهمية المدينة بعد إنشائها.

في عام 13هـ-634م فتحها المسلمون بقيادة شرحبيل بن حسنة على المدينة وأصبحت عاصمة لجند الأردن وسكنها العرب وبقوا فيها.

أثناء الحملات الصليبية قام تنكرد باحتلال المدينة بأمر من غودفري وبعد أن نزح سكانها المسلمون منها، قام بتحصينها حتى تكون مركزاً لإماراته، وفي عام 583هـ-1187م، تمكن صلاح الدين الأيوبي من استعادة المدينة بعد انتصاره على الصليبيين في موقعة حطين إلا أن الصليبيين تمكنوا من السيطرة على المدينة مرة أخرى بعد أن سلمها لهم الملك الصالح إسماعيل والي دمشق مقابل وقوفهم معه ضد ملك مصر الصالح أيوب والناصر داوود في الأردن عام 1240م.
وفي عام 1247م تمكن المسلمون من استرداد المدينة إلا أنها فقدت الكثير من عمرانها وأهميتها بفعل التدمير الهائل الذي لحق بها من جراء الغزوات الصليبية والمغولية، وهذا جعل المدينة تشرف على الاندثار لتحل محلها بيسان وحطين.

في عام 1517م، تمكن العثمانيون من السيطرة على المدينة ثم حكمت من قبل ظاهر العمر والي صيدا عام 1730، وقد أصبحت طبريا في العهد العثماني مركزاً لقضاء طبريا أحد الأقضية الأربعة التي يتكون منها قضاء عكا.
اندثرت أهمية مدينة طبريا بعد ذلك، وفي عام 1799 استولى عليها نابليون بونابرت أثناء حملته على مصر والشام، ثم خضعت للحكم المصري بعد ذلك، وازدهرت فأصلحت حماماتها وبدأت تستقبل الزائرين من خارج البلاد للاستشفاء بمياهها المعدنية ثم حل بالمدينة دمار هائل بسبب الزلزال الذي أصاب المدينة في مطلع عام 1837 وكانت طبريا تعرضت لسلسلة من الزلازل في أعوام 1204-1212-1402-1546-1656-1666-1759-1837-1890.

معالم المدينة

يوجد في المدينة الكثير من المعالم التاريخية التي تظهر عراقة المدينة، ففيها آثار المساجد والكنائس والمعابد بالإضافة إلى الآثار المعمارية مثل السرايا والقباب والعيون وغير ذلك، ومن أبرز معالمها:
1. الجامع الكبير: بناه ظاهر العمر الزيداني في القرن الثامن عشر الميلادي، ويعرف بالجامع الزيداني  أو الجامع الفوقاني، يقع في الحي الشمالي من طبريا.
2. جامع الجسر: ويقع في الحارة الغربية على ساحل البحيرة،
3. جامع البحر: يقع على ضفت بحيرة طبريا وهناك أسوار المدينة القديمة وغيرها من الآثار الرومانية.
4. الحمامات الدافئة من أبرز معالم المدينة والتي يفد إليها الكثير من الزوار للاستشفاء بمياهها المعدنية.

وكانت مدينة طبريا قبل عام 1948 تنقسم إلى :
1. الشريط الساحلي ويضم محطة الزوارق وجامع الزيداني من المسلخ وحتى الحمامات المعدنية.
2. القسم الأوسط ويضم المستشفى الرئيسي ومستشفيات الإرساليات ومبنى الحكومة القديم والسوق التجارية الرئيسية.
3. القسم الغربي: وفيه أرض المقاطع التي استخدمت لقطع الحجارة والأراضي الزراعية.
وبعد عام 1948 تغيرت معالم المدينة خصوصاً المنطقة الشمالية، حيث قامت سلطات الاحتلال بهدم الأحياء العربية وأقامت مستعمرة كريات شمونة وأقامت الحدائق والمتنزهات العامة والفنادق السياحية والمباني الحديثة وأنشأت حياً سكنياً جديداً على المرتفعات الغربية المطلة على حمامات طبريا الممتعة.

السكان
بعد وقوع فلسطين تحت الانتداب البريطاني، وجّه اليهود أنظارهم إلى طبريا حيث بدأت أفواج اليهود بالتوافد والاستقرار فيها.
أيام الانتداب البريطاني على فلسطين كانت طبريا مدينة مختلطة شكّل العرب المسلمون نصف سكانها بينما شكّل اليهود النصف الآخر. في الحرب العربية الإسرائيلية 1948 هجر منها معظم سكانها العرب. اليوم يشكل اليهود الذين جاؤوا من البحر الأغلبية من سكان المدينة ولكن ما زالت بقايا الوجود العربي فيها قائمة كما لا تزال أرضاً فلسطينية، ومن أشهر معالمها مسجد طبريا الذي تم تحويله إلى ملهى.

انظر أيضاً
 قائمة المدن والقرى الفلسطينية التي طرد منها سكانها خلال حرب 1948
 الفندق الاسكتلندي

مراجع

المدن المقدسة الأربعة
أماكن مأهولة أسست في القرن 1
بلدات عربية في إسرائيل
بلدات ومدن رومانية في إسرائيل
تأسيسات القرن 1
قلاع صليبية
قلاع في إسرائيل
قلاع وحصون ملكة بيت المقدس
قلاع وحصون مملكة بيت المقدس
مدن فلسطين
مدن في المنطقة الشمالية (إسرائيل)
مدن مقدسة
مزارات يهودية
مستعمرات رومانية
معالم الجليل

طبريا


Münir Nurettin Selçuk (1900, İstanbul - 27 Nisan 1981, İstanbul), Klasik Türk müziği şarkıcısı ve bestecisidir.

Yaşamı
1900'de İstanbul, Sarıyer'de doğdu. Doğum yılı farklı kaynaklarda 1899, 1901 ya da 1902 olarak da gösterilmiştir. Mülgâ Dâire-î Sâadet Âmiri, Divân-ı Hümâyun muavini ve Dârülfünûn ilâhiyat şubesi muallimlerinden Mehmed Nuri Bey ile Fatma Hanife Hanım'ın oğludur.

Anne tarafından Germiyanoğulları Beyliği'ni kuran âileye mensuptur. Münir Nurettin Selçuk, 1928 senesinde Enise Selçuk ile evlenmiş ve eşinin ölümüne kadar (1966) evli kalmıştır. Bu evliliğinden kızı Meral Selçuk; Şehime Erton'la olan beraberliğinden ise Timur Selçuk ve Selim Selçuk dünyaya gelmiştir. Nükhet Sirel, Roksan Selçuk, Mercan Selçuk ve Hazal Selçuk'un ise dedesidir.

On beş yaşında Dâr-ül Feyz-î Musikî Cemiyeti'ne öğrenci olarak girdi. 1907'de Soğukçeşme Askerî Rüşdiyesi'ni bitirip Kadıköy Sultanîsi'ne yazıldı. Aynı yıl Darülelhan'a da girdi, Zekaizade Ahmed Efendi'den dört yıl ders aldı.

Ailesinin ısrarı ile ziraat öğrenimi için gittiği Macaristan'dan 1917 yılında geri döndü. Dâr-ül Feyz-î Mûsikî Cemiyeti'ne devam etti. Ahmet Irsoy ve Bestenigâr Ziya Bey'den müzik dersleri aldı. Münir Nurettin, bestekârlığa 1920 yılında Tevfik Fikret'in "Bu bir terânedir" şiirine yaptığı bir besteyle başladı. İkinci olarak "Sensiz ey şûh gözlerim avâre kalbim ağlıyor" güfteli şarkısını besteledi ve bu iki eserden sonra yirmi yıl süreyle beste yapmadı.

1923 yılında askerliği sırasında Mızıka-î Hümâyûn'da, sonradan da Riyâset-î Cumhur Mûsikî Heyeti'nde çalışan Münir Nurettin Bey, eski okuyuşla yeni anlayışı birleştirerek alışılagelenden çok farklı bir üslupla, 1928'de Sahibinin Sesi firmasında ilk plaklarını yaparak dikkatleri üzerine çekti. Aynı yıl Paris'e giderek ses tekniği konusunda öğrenim gördü. Aynı zamanda özgün bir ses tekniği eğitimi görmüş ilk Türk müziği ses sanatçısı olan Münir Nurettin, 19.yüzyıl İtalyan opera şarkıcılığının izlerini taşıyan icrâ üslûbu Bel Canto'dan etkilendi.

Türk müziği tarihinde ilk kez solist olarak konser veren Münir Nurettin Bey, ilk solo konserini 1930 yılında, şimdiki Ses Tiyatrosu'nda vererek büyük ilgi topladı ve hayranlık uyandırdı. Konserlerde frak giyen ve ayakta şarkı söyleyen, aynı zamanda koro eşliğinde solo okuma geleneğini de ilk kez uygulayan sanatçı oldu. Batıdan gelen opera, tango gibi etkileri, kendi Türk müziği okuyuş üslûbuna dahil etti.

Beste çalışmalarına asıl 1940-1941 yıllarından sonra başlayan Münir Nurettin, İstanbul'a döndükten sonra otuz yılı aşkın bir süreyle İstanbul Belediye Konservatuvarı icrâ heyetinde görev yaptı. Birçok genç kuşak sanatçısının yetişmesine katkıda bulunan Selçuk'un özel olarak ders verdiği kişiler arasında Türk müziği ses sanatçısı olan Alâeddin Yavaşça da vardır.

Yeşilçam'a da giren Selçuk, Muhsin Ertuğrul'un ilk müzikal film denemesi olan "Allah'ın Cenneti" filminde rol aldı. Bir dönem Ayhan Işık'a müzik dersleri verdi.

Münir Nurettin Selçuk, 27 Nisan 1981'de evinde öldü. Aşiyan Mezarlığı'na defnedildi.

Bazı Eserleri
 Aziz İstanbul (Güfte: Yahya Kemal Beyatlı)
 Beni Kör Kuyularda Merdivensiz Bıraktın (Şiir: Ümit Yaşar Oğuzcan)
 Bir Söz Dedi Canan ki Keramet Var İçinde
 Rindlerin Akşamı (Dönülmez Akşamın Ufkundayız) (Güfte: Yahya Kemal Beyatlı)
 Dumanlı Başları Göklere Ermiş
 Endülüs'te Raks (Şiir: Yahya Kemal Beyatlı)
 Gül Yüzünde Göreli Zülf-i Semen-say Gönül
 Hülyama Doğan Son Güneşim
 Kalamış
 Ne Doğan Güne Hükmüm Geçer Ne Halden Anlayan Bulunur
 Rindlerin Ölümü
 Safa-yı Metle Parıldasın Camımız
 Sen Şarkı Söylediğin Zaman
 Sessiz Gemi (Şiir: Yahya Kemal Beyatlı)
 Son Hevesimde
 Söyle Sevgili
 Varalım Kuy-ı Dilaraya Gönül Hu Diyerek
 Yedi Renk Üstüne Hareli Dağlar

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Türkmusikisi.com
 Oğlu Timur Selçuk ile fotoğrafları
 Osman Nihad ile röportaj (Radyo Haftası, 15 Temmuz 1950)
Türk Sanat Müziği Konseri - Münir Nurettin Selçuk , TRT

1900 doğumlular
Sarıyer doğumlular
İstanbul doğumlu erkek şarkıcılar
20. yüzyılda Türk erkek şarkıcılar
1930'ların şarkıcıları
1940'ların şarkıcıları
1950'lerin şarkıcıları
1960'ların şarkıcıları
1970'lerin şarkıcıları
Türk erkek şarkıcı-şarkı yazarları
Türk tamburiler
İstanbul'da ölenler
1981 yılında ölenler
Aşiyan Mezarlığı'na defnedilenler

Münir Nurettin Selçuk


Gael Turnbull (7 April 1928 – 2 July 2004) was a Scottish poet who was an important figure in the British Poetry Revival of the 1960s and 1970s.

Biography
Turnbull was born in Edinburgh and grew up in Northern England and in Canada, where he moved with his parents at the beginning of World War II. He studied Natural Sciences at Christ's College, Cambridge, and graduated in Medicine from the University of Pennsylvania in 1951. As a doctor and anesthetist, he worked in Ontario; London, England; Ventura, California; Worcester; and Barrow-in-Furness.

His poetry first appeared in a book in Canada in 1954. Trio, an anthology of poems by Turnbull, Eli Mandel and Phyllis Webb, was published by Raymond Souster's Contact Press. His poems also appeared in Origin, Cid Corman's magazine.

In 1957, Turnbull started Migrant Press, one of the first British-run presses to focus on poets in the modernist tradition. His work was featured in the groundbreaking Revival anthology Children of Albion: Poetry of the Underground in Britain (1969). His own books include A Gathering of Poems 1950-1980 (1983) and Rattle of Scree: Poems (1997). He was also published in the anthologies The New British Poetry (1988), Other: British and Irish Poetry since 1970 (1999) and Anthology of Twentieth-Century British and Irish Poetry (2001).

He returned to Edinburgh after he retired from medical practice in 1989. In this city, he worked on what he termed kinetic poems; texts for installation in which the movement of the reader and/or of the text became part of the reading experience. He died on a visit to Herefordshire of a sudden brain hemorrhage.

In 2006, Turnbull's collected poems, There Are Words, were published by Shearsman Books.

Selected bibliography
 Trio: First Poems by Gael Turnbull, Phyllis Webb, and Eli Mandel, with Phyllis Webb and Eli Mandel. Toronto: Contact Press (1954).
 If a Glance Could Be Enough. 16 pages. SATIS (Malcolm Rutherford) (1978).
 A Gathering of Poems 1950-1980. Anvil Press Poetry Ltd (1983).
 Circus, edited by Pamela Scott. Limited signed ed (50) edition (December 1984). IBN 0951085409
 From the Language of the Heart: Some Imitations from the Gaelic of Sine Reisideach. Gnomon Distribution, 1985.
 While Breath Persist. 160 pages. Porcupine's Quill (1991).
 To the Tune of Annie Laurie: Poems. 16 pages. Akros Publications (April 1995).
 Helen Macdonald/Gael Turnbull/Nicholas Johnson by Helen Macdonald, Gael Turnbull and Nicholas Johnson. 118 pages. Etruscan Books (January 1997).
 Rattle of Scree: Poems. 20 pages. Akros Publications (Oct 1997).
 Transmutations. 23 pages. Shoestring Press (October 1998).
 A Perception of Ferns, illustrated by Raine Clarke. 16 pages. Essence Press (Sept. 2003).
 The Storey's Story: Memories, Stories, Poems, Images, with Rodge Glass and Jacob Polley, edited by Rodge Glass. Lancaster Litfest Publications (November, 2004).
 There Are Words: Collected Poems. 496 pages. Shearsman Books (2006)
 More Words: Gael Turnbull on Poets & Poetry. 204 pages. Edited by Jill Turnbull and Hamish White. Shearsman Books (15 September 2012). Reviews, essays, memoirs and journal pieces. Introduction by Jill Turnbull.

References

External links
 Gael Turnbull at the BEPC
 Obituary
 Ron Silliman on the work of Gael Turnbull Ron Silliman discusses the work of Turnbull, particularly There Are Words: Collected Poems, on his popular weblog
 Gael Turnbull Letters to Cid Corman and Miscellaneous Papers MSS 45. Special Collections & Archives, UC San Diego Library.
 Records of Gael Turnbull are held by Simon Fraser University's Special Collections and Rare Books
 Finding aid to Gael Turnbull letters, 1956-1969, at Columbia University. Rare Book & Manuscript Library.
 Archives of Gael Turbull (Gael Turnbull fonds, R11823) are held at Library and Archives Canada. Fonds consists of correspondence

1928 births
2004 deaths
Alumni of Christ's College, Cambridge
Perelman School of Medicine at the University of Pennsylvania alumni
British Poetry Revival
Writers from Edinburgh
20th-century Scottish poets
Scottish male poets
20th-century British male writers
21st-century British male writers
Medical doctors from Edinburgh

Gael Turnbull


Bahco er et svensk firma, der producerer håndværktøj, og som i dag er en del af SNA Europe, som igen er ejet af Snap-on. Virksomhedens rødder går tilbage til den industrielle revolution i Sverige i slutningen af 1800-tallet, hvor de startede med innovationer som rørtangen og den moderne svensknøgle. Siden har deres produkter udviklet sig, og i dag inkluderer de over 7000 stykker håndværktøj.

Eksterne henvisninger
 Bahco website
 SNA Europe website
 JP-Johansson museum
 Sandvik website
 Snap-on website
 Ergonomidesign -Grand Award of Design 2010 with Bahco Handsaw System

Fremstillingsvirksomheder fra Sverige
Etableret i 1886
Værktøjsproducenter

Bahco


USS Nerka may refer to:

 , a United States Navy submarine authorized during World War II; her construction contract was canceled in July 1944
 USS Nerka, a fictional World War II submarine of the United States Navy that serves as the setting for the 1958 film Run Silent, Run Deep, an adaptation of the 1955 novel Run Silent, Run Deep.

United States Navy ship names

USS Nerka


Artur, princ od Walesa (1486. – 1502.), bio je i grof od Chestera i vojvoda od Cornwalla. Kao najstariji sin prijestolonasljednik engleskog kralja Henrika VII., u njega su se ulagale velika nade novopostavljene i etablirane dinastije Tudor. Njegova majka, Elizabeta od Yorka, bila je najstarije dijete kralja Eduarda IV., tako da Arturovo rođenje simbolizira ujedinjenje dinastije York i Lancastera u novoj dinastiji, Tudor. Dali su mu ime po legendarnom kralju Arturu, kao početak njihovoga Camelota.

Brak s Katarinom Aragonskom
Planovi za Arturov brak počeli su prije njegovog trećeg rođendana. U dobi od jedanaest godina, bio je formalno zaručen s Katarinom Aragonskom, kćeri najmoćnijih katoličkih vladara Španjolske, kako bi se dvije nacije ujedinile protiv opasne Francuske. Svrha sklapanja tog braka je isto bio u tome da se učvrsti zakonitost kraljevske dinastije Tudor u koji su mnogi još sumnjali, iščekujući novi građanski rat čim istupi neki izgubljen član dinastije Anjou-Plantagenet koja je Engleskom vladala 331 godinu. Zbog toga su katolički kraljevi oklijevali s bračnim ugovorima, bojeći se da će Katarina kao nevjesta na dvoru Tudora biti nesigurna. Artur je, međutim, Katarini slao brojna kićena ljubavna pisma koja upućuju na pomoć učitelja pri sastavljanju.

Artur je bio visokoobrazovan i, za razliku od suvremenog mišljenja, uživao u dobrom zdravlju veći dio svog života. Brzo nakon sklopljenog braka s Katarinom 1501. godine, bračni par je boravio u dvorcu Ludlow, gdje je Artur umro šest mjeseci kasnije. Tijekom zajedničkog života, Artur je svojim roditeljima tvrdio kako je "istinski zaljubljen suprug".

Katarina je kasnije tvrdila da njihov brak nikada nije bio konzumiran, iako je zabilježeno da je Artur nakon prve bračne noći izjavio da je bio u Španjolskoj. Međutim, to se može odbaciti kao pubertetsko hvalisanje dječaka od petnaest godina.

Spomen poslije smrti
Godinu dana nakon Arturove smrti, Henrik VII. obnovio je napore na sklapanju bračnog saveza sa Španjolskom, dogovorivši se da se Katarina uda za Arturovog mlađeg brata Henrika. Arturova prerana smrt otvorila je put Henriku da se popne na prijestolje 1509. godine kao kralj Henrik VIII. Jesu li Artur i Katarina konzumirali svoj šestomjesečni brak, Henrik VIII. i njegov dvor iskoristili su, mnogo kasnije (i u sasvim drugom političkom kontekstu). Ova je strategija korištena kako bi se dovela u sumnju valjanost Katarinine unije s Henrikom VIII., što je na kraju dovelo do razdvajanja između Engleske crkve i Rimokatoličke crkve.

Izvori

Tudori

Artur, princ od Walesa


Miljenko Foretić (Dubrovnik, 5. svibnja 1939. – Dubrovnik, 24. prosinca 2003.), hrvatski teatrolog, povjesničar i povjesničar umjetnosti. Sin je povjesničara Vinka Foretića.

Životopis

Povijest i povijest umjetnosti diplomirao je 1961. na Filozofskome fakultetu Sveučilišta u Zagrebu. Od godine 1963. u Zavodu za povijesne znanosti u Dubrovniku HAZU, tada JAZU proučavao je razne grane povijesnih znanosti. Kao stipendist boravio je na Katoličkom sveučilištu Svetog Srca u Rimu 1963. – 1965.

Kao kulturni i znanstveni radnik bavio se vrlo širokim rasponom tema. Znanstvenim i stručnim radovima, esejima, kritikama i osvrtima o političkim, kulturnim, književnim, književnopovijesnim i teatrološkim temama surađivao je u mnogim različitim publikacijama. Kao jedna od istaknutijih osoba u dubrovačkim kulturnim krugovima tijekom Hrvatskog proljeća bio je utamničen i 17 godina nakon toga bez putovnice. Jedan je od obnovitelja rada Matice hrvatske u Dubrovniku nakon dvadesetogodišnjega prekida njezina djelovanja. Tijekom Domovinskog rata radio je na istaknutom časopisu Dubrovnik koji je doživio 15 izdanja na hrvatskom i engleskom jeziku i tako svijet upoznao s razaranjima Dubrovnika i stradanjem Hrvatske. Časopis je odabirom tema i izborom suradnika postao vodeći na nacionalnoj razini.

U studiji Marin Držić i kazališni život renesansnog Dubrovnika (1969.), obradio je cjelokupni prikaz kazališnoga života Dubrovnika tijekom 16. stoljeća. Priredio je i dvije izložbe posvećene životu i djelu Marina Držića. Prva je 1967. godine održana u Dubrovniku, a Matica hrvatska je 1969. o njoj objavila zbornik Marin Držić. Drugu izložbu o Marinu Držiću održanu 1993. godine povodom 59. svjetskoga kongresa PEN-a, u suradnji s Feđom Šehovićem popratio je knjižicom Što je čitao Držić. Priredio je još nekoliko značajnih izložaba, poput onih posvećenih Dubrovačkoj Republici i Francuskoj revoluciji te životu i djelu Ivana Gundulića, obje održane 1989. godine.

Godine 1992. organizirao je simpozij Hrvati i Novi svijet, a 1994. godine simpozij o književniku Antunu Pasku Kazaliju.

Od 1996. do smrti bio je član Upravnog odbora Matice hrvatske.

Umro je u rodnome gradu 24. prosinca 2003. godine, pokopan je 27. prosinca na mjesnom groblju na Korčuli s koje je podrijetlom.

Djela
 Bibliografija radova o Petru Kanaveliću, Ogranak Matice hrvatske u Dubrovniku, Dubrovnik, 2008.,
 Historiografija i literatura o Dubrovniku – Dubrovačkoj Republici od 1975. do 1985. godine, Zagreb ; Dubrovnik: Hrvatska akademija znanosti i umjetnosti, Zavod za povijesne znanosti, 2009.
 Dubrovnik u povijesnim i kulturnim mijenama, Matica Hrvatska ogranak Dubrovnik, Dubrovnik, 2007.,
 Dubrovačka Republika i Austrija, Matica hrvatska, Zagreb, 2017.,
 Mato Vodopić: biskup - književnik - prirodoslovac (1816. – 1893.), Dubrovačka biskupija, Dubrovnik, 2018. (zbornik),
 Dubrovački kazališni amaterizam, Hrvatska diletantska kazališna družina, 1903. – 1915., Diletantska pozorišna družina, 1923. – 1927., Dubrovačko kazališno društvo, 1924. – 1944., Zagreb, 2002., HAZU, AGM, (AGM)
 Maksimilijan Habsburški i Dubrovnik // Kolo, 1 (2001.), 189. – 211.
 Sveti Vlaho dubrovački parac u hrvatskoj književnosti ; Antologija, Matica hrvatska Dubrovnik, Dubrovnik, 2002.,
 Dubrovački ljetni festival : 1950. – 1999. - Hrvatska (Dubrovnik Summer Festival : 1950 - 1999 - Croatia) (monografija), Dubrovački ljetni festival, Dubrovnik, 1999.,
 Hrvatska drama i kazalište u Dubrovniku od 1850. do 1882. godine, Dani hvarskog kazališta / Batušić, Nikola - Split : Književni krug, 1999., str. 157. – 172.
 Dubrovačka Republika u svjetlu odnošaja Dubrovačke Republike i Austrije, Zbornik Diplomatske akademije (1331-9094) 3 (1998), 1; str. 131. – 134.
 The Ragusan (Dubrovnik) Republic and the Spanish War of Succession (1701-1714)'' // Dubrovnik annals, 2 (1998), str. 29. – 54.

Nagrade
 Nagrada grada Dubrovnika (1993.)
 Zlatna povelja Matice hrvatske (1996.)
 Nagrada grada Dubrovnika za životno djelo (2004.), posmrtno

Izvori

Hrvatski povjesničari umjetnosti
Životopisi, Dubrovnik

Miljenko Foretić


Der Buick Verano ist ein Kompaktwagen, der ab 2011 von dem amerikanischen Hersteller General Motors (GM) in den USA im GM-Werk Orion in Michigan bis 2016 gebaut wurde und von GMs Joint Venture SAIC-GM in China gebaut wird. Mit dem Verano erweiterte Buick sein Angebot um ein kleineres Modell. Wie schon der ein Jahr zuvor eingeführte Buick Regal, der auf dem Opel Insignia basiert, zeigte er einen deutlichen Trend zu kleineren Autos auch in den USA. Zuletzt bot Buick in den 1980er Jahren mit dem Buick Skyhawk ein Auto in vergleichbarer Größe an.

1. Generation (2011–2017)

Die erste Generation des Buick Verano wurde etwas vor der North American International Auto Show (NAIAS) 2011 präsentiert, seine formale Premiere fand dann auf ebendieser Fahrzeugmesse statt.

Das Fahrzeug der ersten Generation basiert auf der Delta-Plattform und ist verwandt mit der Stufenhecklimousine des Opel Astra J und (wie dieser) im weiteren Sinne auch mit dem Chevrolet Cruze J300 sowie den Minivans Opel Zafira Tourer und Chevrolet Orlando.

Es gab den Verano der ersten Generation nur mit vier Türen und Stufenheck. Es standen zwei Vierzylindermotoren zur Auswahl: Serienmäßig war ein 2384 cm³ großer Saugmotor, gegen Aufpreis gab es einen 1998 cm³ großen Turbomotor, der dank der Aufladung trotz des kleineren Hubraums die höhere Leistung erbringt.

Die Produktion der ersten Generation im GM-Werk Orion wurde im  eingestellt. Der Abverkauf erfolgte bis Frühjahr 2017. Die zweite Generation des Verano wurde nur in China angeboten, nicht aber in Nordamerika.

Technische Daten

2. Generation (2015–2021)

Die zweite Generation des Verano wurde im  formal auf der Auto Shanghai erstmals präsentiert und am  auf dem chinesischen Markt unter der Marke Buick eingeführt. Im Gegensatz zu den anderen Modellen der Baureihe wurde das Fahrzeug auch als Schrägheck verkauft. Das Fahrzeug ist baugleich mit dem Opel Astra K und basiert auf der D2XX-Plattform von GM.

Auf der Guangzhou Auto Show im  stellte Buick die Schrägheckversion und eine darauf aufbauende sportliche GS-Version vor. Der Marktstart des Schräghecks war Ende 2015.

Im Herbst 2019 erhielt das Fahrzeug in der Stufenheckvariante ein Facelift.

Technische Daten

Werte in eckigen Klammern [ ] gelten für Modelle mit Doppelkupplungsgetriebe

3. Generation (seit 2021)

Eine neue Generation der Baureihe wurde im  als Verano Pro auf der Shanghai Auto Show vorgestellt. Die Markteinführung in China erfolgte im .

Angetrieben wird die Limousine von einem aufgeladenen 1,5-Liter-Ottomotor mit . Die Beschleunigung auf 100 km/h soll in 7,7 Sekunden erfolgen, die Höchstgeschwindigkeit wird mit 210 km/h angegeben.

Technische Daten

Weblinks

 Offizielle Website (chinesisch)

Einzelnachweise

Fahrzeug der Kompaktklasse
Limousine
Kombilimousine
Verano

Buick Verano


Nicésipolis ou Nicésipolis de Phères, est une princesse thessalienne, originaire de la cité de Phères. Elle épouse , roi de Macédoine, donnant naissance à Thessaloniké.

Peu d'informations sont disponibles à son sujet. Sa date de naissance ainsi que ses parents sont inconnus. Il est seulement connu qu'elle est d'une grande beauté, et qu'elle est la nièce de Jason de Phères, tyran de Phères de 380 à 370

Elle épouse Phillipe vers 352. Ce mariage a pour but politique de consolider le rôle de Philippe en tant que chef de la Ligue thessalienne. Sa fille Thessaloniké naît en 351 ; elle est prénommée ainsi en l'honneur de la victoire de Philippe à la bataille du Champ de Crocus l'année précédente. Nicésipolis meurt environ 20 jours après la naissance de sa fille en 351, probablement des suites de l'accouchement.

Notes et références

Personnalité de la Macédoine antique
Reine de Macédoine

Nicésipolis


Polusan, roman hrvatskog književnika Ratka Cvetnića.

Izašao je 2009., dvanaest godina poslije njegova prvog romana Kratki izlet, uz njegovo drugo izdanje. Polusan je opsežni roman u kojem Cvetnić opisuje Zagreb krajem osamdesetih godina prošlog stoljeća opisujući duh jednog vremena u kojem već ishlapjeli socijalizam troši svoje zadnje resurse. Glavni junak romana se "povlači po životu" pokušavajući, relativno neuspješno odnosno relativno uspješno, skrenuti okolnosti sebi u korist.
Za taj je roman dobio nagradu Ksaver Šandor Gjalski 2009. godine. Polusnom' Cvetnić nas odvodi u često tematizirane osamdesete godine, u vrijeme rasapa bivše države. Mozaične strukture, sačinjen od mnoštva epizoda, digresija i obilja likova, ovaj je roman pisan iznimno bogatim stilom, smislom za detalj i vještinom finog esejiziranja.

Izvori

Hrvatski romani

Polusan (roman Ratka Cvetnića)


Mariamna I (), numită și Mariamna Hasmoneea, a fost o prințesă hasmoneană și cea de-a doua soție a lui Irod cel Mare. Ea era cunoscută pentru marea ei frumusețe, așa cum era și fratele ei, Aristobul al III-lea. Teama lui Irod de rivalii săi, hasmoneii, l-a determinat să-i execute pe toți membrii proeminenți ai acelei familii, inclusiv pe Mariamna.

Numele ei este scris Μαριάμη (Mariame) de către Iosephus Flavius, dar în unele ediții ale scrierilor sale cel de-al doilea m este dublat (Mariamme). În exemplarele ulterioare ale acestor ediții ortografia a fost disimilată până la forma actuală cea mai comună, Mariamna. În ebraică, Mariamna este cunoscută ca מִרְיָם (Miriam), nume asemănător cu numele biblice tradiționale (vezi Miriam, sora lui Moise și Aaron).

Familia
Mariamna a fost fiica hasmoneului Alexandros, cunoscut, de asemenea, sub numele de Alexandru al Iudeei și unul dintre ultimii moștenitori ai dinastiei hasmoneilor din Iudeea. Singurul frate al Mariamnei a fost Aristobul al III-lea. Tatăl ei, Alexandru al Iudeei, fiul lui Aristobul al II-lea, s-a căsătorit cu verișoara lui, Alexandra, fiica unchiului său Hircan al II-lea în scopul de a consolida linie de moștenire de la Hircan și Aristobul, dar conflictul sângeros al generațiilor anterioare a continuat curând și a dus în cele din urmă la căderea dinastiei hasmoneilor. În virtutea uniunii părinților ei, Mariamna era o pretendentă la tron de pe ambele părți ale genealogiei familiei ei.

Mama ei, Alexandra, a aranjat logodna cu Irod în anul 41 î.Hr. Cei doi s-au căsătorit patru ani mai târziu, în Samaria. Mariamna i-a născut lui Irod patru copii: doi fii, Alexandru și Aristobul (ambii executați în anul 7 î.Hr.), și două fiice, Salampsio și Cypros.

Iosephus Flavius scrie că, în urma insistențelor vehemente ale Mariamnei, Irod l-a numit pe fratele ei, Aristobul, în funcția de mare preot. Aristobul, care nu avea nici măcar optsprezece ani, s-a înecat în mai puțin de un an de la numirea sa; Alexandra, mama lui, a dat vina pe Irod pentru moartea băiatului. Ea i-a scris reginei egiptene Cleopatra, rugând-o să o ajute să răzbune asasinarea fiului ei. Cleopatra i-a cerut, la rândul ei, lui Marc Antoniu să-l pedepsească pe Irod pentru crimă și Antoniu i-a cerut regelui să vină și să se apere în fața acuzației. Irod a lăsat-o pe tânăra lui soție în grija unchiului lui, Iosif, cu instrucțiunea să o ucidă pe Mariamna dacă Antoniu îl va ucide pe el. Irod credea că soția lui, care era foarte frumoasă, se va logodi cu un alt bărbat după moartea lui, iar marea lui pasiune pentru Mariamna îl împiedica să suporte separarea de ea, fie chiar și după moarte. Iosif a devenit familiar cu regina și în cele din urmă a divulgat aceste informații atât ei, cât și altor femei de la curtea regală. Au circulat curând zvonuri că Irod a fost ucis de Antoniu, iar Alexandra l-a convins pe Iosif să ceară protecția legiunilor romane pentru el și pentru Mariamna. Cu toate acestea, Irod a fost eliberat de Antoniu și s-a întors acasă, unde a fost informat cu privire la planul Alexandrei de către mama și sora lui, Salomeea. Salomeea a acuzat-o, de asemenea, pe Mariamna că a comis adulter cu Iosif, o acuzație pe care Irod a respins-o inițial după ce a discutat cu soția lui. După ce Irod a iertat-o, Mariamna l-a întrebat despre ordinul prin care Iosif trebuia să o omoare dacă regele ar fi fost ucis și Irod a devenit convins atunci de infidelitatea ei, spunând că Iosif i-ar fi mărturisit aceasta ca urmare a faptului că cei doi deveniseră apropiați. El a poruncit executarea lui Iosif și întemnițarea Alexandrei, dar nu și-a pedepsit soția.

Din cauza acestui conflict între Mariamna și Salomeea, atunci când Irod l-a vizitat pe Augustus în insula Rodos, el a separat cele două femei. El și-a lăsat sora și fiii la Masada, în timp ce și-a mutat soția și soacra în Alexandrium. Din nou, Irod a lăsat instrucțiuni care să fie puse în aplicare în cazul că va muri: conducerea regatului urma să revină Salomeei și fiilor lui, iar Mariamna și mama ei urmau să fie ucise. Mariamna și Alexandra au fost lăsate în grija unui alt bărbat pe nume Sohemus și după ce i-a câștigat încrederea soția a aflat din nou instrucțiunile lăsate de Irod în cazul că i se va întâmpla ceva rău. Mariamna a devenit convinsă că Irod nu o iubește cu adevărat și s-a supărat că el nu ar fi lăsat-o să-i supraviețuiască. Când Irod s-a întors acasă, Mariamna l-a tratat cu răceală și nu și-a ascuns ura pentru el. Salomeea și mama ei au profitat de această oportunitate, oferindu-i informații false lui Irod pentru a-i alimenta suspiciunile. Irod a continuat să o favorizeze, dar Mariamna a refuzat să întrețină relații sexuale cu el și l-a acuzat de uciderea bunicului ei, Hircan al II-lea, și al fratelui ei. Salomeea a insinuat că Mariamna plănuia să-l otrăvească pe Irod, iar regele l-a torturat pe eunucul favorit al Mariamnei pentru a afla mai multe. Eunucul nu știa nimic despre un complot pentru otrăvirea regelui, dar a mărturisit singurul lucru pe care îl știa: Mariamna era supărată pe rege din cauza poruncii date lui Sohemus. Revoltat, Irod a poruncit executarea imediată a lui Sohemus, dar a cerut judecarea Mariamnei pentru plănuirea unui complot. Pentru a câștiga favoarea lui Irod, mama Mariamnei a sugerat că Mariamna plănuia să comită lezmajestate. Mariamna a fost în cele din urmă condamnată și executată în anul 29 î.Hr. Irod a ținut doliu după ea timp de mai multe luni.

Copii
 fiul Alexandru, executat în 7 î.Hr.
 fiul Aristobul al IV-lea, executat în 7 î.Hr.
 fiica Salampsio
 fiica Cypros

Referințe talmudice

Există un pasaj talmudic privind căsătoria și moartea Mariamnei, deși numele ei nu este menționat. Când toată dinastia hasmoneilor a fost exterminată, ea s-a aruncat de pe un acoperiș și a murit. S-a sinucis pentru că Irod i-a cruțat viața pentru a se putea căsători cu ea. Dacă s-ar fi căsătorit cu ea, atunci el putea pretinde că nu era de fapt un sclav, ci că mai degrabă avea sânge regal. Ca urmare a dragostei pentru ea, Irod ar fi ținut timp de șapte ani cadavrul ei conservat în miere. Există o opinie că el s-ar fi folosit de cadavrul ei pentru a-și îndeplini dorințele animalice. În Talmud acest gen de acțiune este numit "fapta lui Irod". Iosephus afirmă, de asemenea, că, după moartea ei, Irod a încercat tot mai des să meargă la vânătoare și să organizeze banchete pentru a uita de moartea ei, dar chiar și firea sa puternică a cedat și s-a îmbolnăvit în Samaria, unde se căsătorise cu Mariamna. Turnul Mariamnei din Ierusalim, construit de Irod, a fost, fără îndoială, numit după ea; ea a fost, de asemenea, numită "Regina".

Mariamna în arte
Din perioada Renașterii până în contemporaneitate a existat o lungă tradiție de opere de artă (drame, opere, romane etc.) dedicate Mariamnei și relației ei cu Irod cel Mare. Printre acestea sunt de menționat următoarele:
 Marianna (1565), o piesă de teatru italiană a lui Lodovico Dolce
 The Tragedy of Mariam, the Faire Queene of Jewry (1613), o piesă de teatru engleză scrisă de Elizabeth Tanfield Cary
 Herod and Antipater, with the Death of Faire Mariam (1622), o dramă engleză scrisă de Gervase Markham și William Sampson
 Mariamne (1636), o dramă franceză a lui François Tristan l'Hermite
 La mort des enfants d'Hérode; ou, Suite de Mariamne (1639), o dramă franceză scrisă de Gathier de Costes de la Calprenède
 Herod and Mariamne (1673), o dramă engleză a lui Samuel Pordage
 Herodes en Mariamne (1685), o traducere olandeză a piesei lui Tristan l'Hermit realizată de Katharina Lescailje
 La Mariamne (1696), o operă italiană elaborată de Giovanni Maria Ruggeri (muzică) și Lorenzo Burlini (libret)
 Mariamne (1723), o dramă engleză scrisă de Elijah Fenton
 Mariamne (1723), o dramă franceză scrisă de Voltaire
 Mariamne (1725), o dramă franceză de Augustin Nadal
 La Marianna (1785), un balet italian al lui Giuseppe Banti (chor.)
 Marianne (1796), o opera franceză de Nicolas Dalayrac (muzică) și Benoît-Joseph Marsollier (libret)
 "Herod's Lament for Mariamne" (1815), un cântec în limba engleză scris de Isaac Nathan (muzică) și George Byron (libret)
 Eroda; ossia, Marianna (1825), o operă italiană elaborată de Saverio Mercador (muzică) și Luigi Ricciuti (libret)
 Herodes und Mariamne (1850), o dramă germană scrisă de Christian Friedrich Hebbel
 Mariamne Leaving the Judgment Seat of Herod (1887), un tablou de John William Waterhouse
 "Herod and Mariamne" (1888), o poezie engleză scrisă de Amelie Rives
 Myriam ha-Hashmonayith (1891), o dramă idiș scrisă de Moise Seiffert
 Tsar Irod I tsaritsa Mariamna (1893), o dramă rusă a lui Dmitri Alexandrov
 "Mariamne" (1911), o poezie engleză a lui Thomas Sturge Moore
 Herodes und Mariamne (1922), o piesă muzicală de Karol Rathaus
 Lied der Mariamne (ohne Worte) (1927), o piesă muzicală a lui Mihail Gnesin
 Hordos u-Miryam (1935), un roman ebraic al lui Aaron Orinowsky
 Herod and Mariamne (1938), o dramă engleză de Clemence Dane
 Mariamne (1967), un roman suedez de Pär Lagerkvist

Note

Bibliografie
 Josephus. Antichități iudaice. 15.23-31, 61-85, 185, 202-246; Jewish War 1.241, 262, 431-444.
 Gabriele Boccaccini (1992). Portraits of Middle Judaism in Scholarship and Arts. Turin: Zamorani. .
 Maurice J. Valency (1940). The Tragedies of Herod and Mariamne. New York: Columbia University Press.

Legături externe
 Mariamne entry in historical sourcebook by Mahlon H. Smith
 Mariamne entry in Jewish Encyclopedia by Richard Gottheil and Samuel Krauss
 Kittymunson.com, the Hasmonean Maccabeus Mariamne family tree

Evrei din secolul I î.Hr.
Decese în 29 î.Hr.
Dinastia irodiană
Oameni executați pentru tentativă de omor
Irod cel Mare

Mariamna I


محمد سليمان المستشار الأمني للرئيس السوري بشار الأسد، الذي اغتيل بمدينة طرطوس بالساحل السوري، يوم السبت بتاريخ 2 أغسطس 2008 في ظروف غامضة

حياته
مواليد بلدة الدريكيش شرق طرطوس عام 1959، خريج كلية الهندسة الميكانيكية بجامعة دمشق وبعد تخرجه التحق بدورة مهندس قيادي في الكلية الحربية وتخرج برتبة نقيب مهندس، له من الأولاد ثلاثة. كان من أوائل المتفوقين في الكلية الحربية مما سهل له التقرب من باسل الأسد آنذاك، ثم عين ضابطاً مهندساً قيادياً في الحرس الجمهوري السوري في الكتيبة التي كان يرأسها باسل الاسد.

ابتعث إلى الاتحاد السوفياتي لتطوير سلاح الدبابات بالحرس الجمهوري السوري وحصل على شهادة الماجستير، ونال الدكتوراه في تطوير سلاح المدفعية. وبعد عودته تقلد منصب مدير مكتب العقيد باسل الأسد ومستشاره الخاص للشؤون العسكرية. وكان عضوا في اللجنة العسكرية الخاصة لإدارة التسليح المختصة بشراء الأسلحة وتطويرها.

تسلم بشار الأسد لواء الـ 41 للحرس الجمهوري بعد وفاة باسل الأسد في حادث سير "يرى كثيرون في الاستخبارات الإسرائيلية انها كانت عملية اغتيال"، تسلم العميد سليمان منصب مدير مكتب بشار الاسد الخاص، وأصبح يدير غرفة العمليات الخاصة لبشار الاسد والتي تتعلق بنقل الضباط وتسريحهم ومتابعة شؤون الجيش والشؤون الأمنية. أسس مكتباً خاصاً بالتنسيق مع مكتب المعلومات التابع للقصر الجمهوري لمتابعة الوضع الداخلي، وكل ما يتعلق بالوزارات والمؤسسات الحزبية. خلال وفاة الرئيس السوري الراحل حافظ الأسد كان سليمان رئيس غرفة العمليات التي تدير الأجهزة الأمنية، وكان المسؤول الأول عن تعيين اللجنة المركزية وأعضاء القيادة القطرية في المؤتمر القطري لحزب البعث عام 2000 ولاحقاً في المؤتمر القطري عام 2005.

بعد ترقية سليمان إلى رتبة عميد، أسندت اليه كافة الملفات المتعلقة بالجيش، وألحقت له رئاسة الأركان ووزارة الدفاع التي أصبحت تحت إمرته مباشرة. وكان العميد سليمان يدير من خلف الستار تعيينات الوزراء والمحافظين.

وفاته
اغتيل في 2 أغسطس العام 2008 على يد قناصة في منزله الواقع على شاطئ طرطوس، حينما كان يستقبل ضيوفا.

مراجع

أشخاص قتلوا بإطلاق النار في سوريا
أفراد عسكريون مغتالون
جنرالات سوريون
خريجو جامعة دمشق
سوريون علويون
سوريون مغتالون
سياسيون سوريون مغتالون
ضحايا الموساد
قتل مستهدف
مواليد 1959
مواليد في طرطوس
وفيات 1429 هـ
وفيات 2008
وفيات في طرطوس

محمد سليمان


Kenneth "Ken" Page (født 20. januar 1954) er en amerikansk skuespiller og komiker.

Kilder

Eksterne henvisninger

Personer fra St. Louis
Skuespillere fra Missouri

Ken Page


Margherita Guidacci (Florencia, 1921 -  Roma, 1992) fue una poetisa, escritora y traductora italiana.

Biografía
Su padre muere el año 1931, por una enfermedad, y su infancia tremendamente solitaria influenció su carácter, inclinado a la introspección y a la creatividad. Estudia Literatura en la Universidad de Florencia, y se titula con una tesis sobre la poesía de Ungaretti.

En 1946 publica su primer libro de poesía "La sabbia e l'angelo", que nace de la experiencia de la guerra, y se caracteriza por un sentido omnipresente de la muerte.

Traduce poetas y escritores de lengua inglesa, como John Donne, Emily Dickinson, Mark Twain, Oscar Wilde, Henry James, Joseph Conrad, Ezra Pound, T.S. Eliot, Elizabeth Bishop, etc.

Obras (poesía y ensayos)
 La sabbia e l'angelo, Firenze, Vallecchi, 1946
 Epitaffi, Firenze, Vallecchi, 1946
 Morte del ricco. Un oratorio, Firenze, Vallecchi, 1954
 Giorno dei Santi, Milano, All'insegna del pesce d'oro, 1957
 Paglia e polvere, Cittadella veneta, Rebellato, 1961
 Poesie, Milano, Rizzoli, 1965
 Neurosuite, Vicenza, Neri Pozza, 1970
 Terra senza orologi, Milano, Trentadue, 1973
 Studi su Eliot, Milano, Istituto Propaganda Libreria, 1975
 Taccuino slavo, Vicenza, La Lacusta, 1976
 Il vuoto e le forme, Padova, Rebellato, 1977
 Studi su poeti e narratori americani, Cagliari, EDES, 1978
 L'altare di Isenheim, Milano, Rusconi, 1980
 L'orologio di Bologna, Firenze, Città di vita, 1981
 Storie di San Benedetto, tratte da uno scritto di San Gregorio Magno e dalla Regola di San Benedetto, riflesioni di M. Guidacci per i bambini, Torino, Marietti, 1981
 Inno alla gioia, Firenze, Centro internazionale del libro, 1983
 La Via Crucis dell'Umanità, 15 bassorilievi in bronzo di L. Rosito, commento poetico di Margherita Guidacci, Firenze, Città di vita, 1984
 La sabbia e l'angelo, Parigi, Obsidiane, 1986
 Una breve misura, s.l., Vecchio Faggio Editore, 1988
 Il buio e lo splendore, Milano, Garzanti, 1989
 Anelli nel tempo, Firenze, Città di vita, 1993
 Le poesie, a cura di M. Del Serra, Firenze, Le Lettere, 1999
 Il fuoco e la rosa : Quattro quartetti di Eliot e Studi su Eliot, a cura di Ilaria Rabatti, Pistoia, Petite plaisance, 2006

Poetas de Italia del siglo XX
Traductores de Italia del siglo XX
Traductores al italiano
Traductores del inglés
Escritoras de Italia
Escritores de Italia del siglo XX
Escritores en italiano del siglo XX
Traductoras de Italia
Italianas del siglo XX
Nacidos en Florencia
Fallecidos en Roma

Margherita Guidacci


Enrique Llovet Sánchez (Málaga, 15 de agosto de 1917 - Madrid, 5 de agosto de 2010) fue un escritor (cronista, guionista de cine, crítico teatral y dramaturgo) y diplomático español. Utilizó el seudónimo de Marco Polo en sus crónicas periodísticas y obtuvo diversos premios por su polifacética obra literaria: el Mariano de Cavia (1958), el premio nacional de la Crítica teatral (1964), el premio nacional de Radio y Televisión (1965) y el premio nacional de Literatura «Azorín» (1967). Existe un Premio de teatro Enrique Llovet que concede la Diputación de Málaga.

Biografía
Hijo de un médico, hizo sus primeros estudios en el Instituto malagueño Vicente Espinel, de la calle Gaona, donde también fueron alumnos Picasso, Severo Ochoa, Ortega y Gasset, Blas Infante y Victoria Kent. Estudió Derecho, Filosofía y Letras, Políticas y Económicas, tanto en España (Granada, Sevilla y Madrid) como en la Sorbona de París o en el Trinity College de Dublín.  Desde joven destacó por sus colaboraciones literarias, iniciándose periodísticamente en el diario Sur de Málaga. En el panorama del final de la guerra civil —en la que se contó en el bando de los vencedores—, apareció como «uno de los intelectuales y creadores más completos y polifacéticos». Como poeta, fue autor de letras de himnos falangistas, escribió en «diversas publicaciones del bando alzado, como Vértice o Legiones y Falanges», además de colaborar en varias colecciones de «poemas hagiográfico-patrióticos» y dirigir, desde 1943, el Boletín de Información del Servicio Exterior de Falange. No obstante, a partir de la década de 1950, se fue «distanciando progresivamente del régimen en una evolución de la que dan cuenta sus controvertidos artículos políticos publicados en ABC».

En 1950 ingresó en la Escuela diplomática. Ejerció como diplomático en diversas capitales del mundo como París y Buenos Aires, desde donde se inició como cronista. En 1956 contrajo matrimonio con Carmen Baeza, hija del ensayista, traductor y diplomático republicano Ricardo Baeza Durán.

El cronista periodístico «Marco Polo»

Destinado en el consulado español de Teherán, publicará, con el seudónimo de «Marco Polo», en la prensa española (Blanco y Negro), crónicas de los acontecimientos de Oriente Medio, y otros trabajos periodísticos, textos que son traducidos en distintos medios de comunicación de Estados Unidos, Inglaterra, Francia, Italia y Alemania. Esta experiencia culminará en su obra Oriente Medio (Madrid, Arión, 1959). Por su artículo «Grandeza y miseria del Oriente» obtuvo el Premio Mariano de Cavia, concedido por el diario ABC, correspondiente a 1958.

Yo te diré: una canción muy especial

En los primeros años cuarenta escribe el guion cinematográfico titulado «Los héroes de Baler» que servirá posteriormente para la película Los últimos de Filipinas (1945), donde hará célebre la canción «Yo te diré», cuya letra escribe para esa cinta. Al morir Llovet, el periodista Antonio Burgos dijo en su artículo homenaje: «Escribió una de las más bellas habaneras compuestas nunca, la que cantaba Nani Fernández en Los últimos de Filipinas»;  y Antonio Mingote le dedicó un dibujo con la leyenda: «Yo te diré, Enrique Llovet, por qué mi canción te nombra sin nombrar». Unos años más tarde publicó una novela corta inspirada en el guion cinematográfico con el mismo título que la película, Los últimos de Filipinas (Madrid, La novela del Sábado, 1954). Tras el «Yo te diré», escribió la letra de la canción «Luna de España», para Celia Gámez.

Su primera obra como autor teatral —Don Pío descubre la primavera— fue una comedia humorística escrita en colaboración con Tono (Antonio Lara), que se representó en Madrid en 1946. Esta obra intenta crear una nueva modalidad de humorismo, de sentido más intelectual y mayor alcance imaginativo.

De 1958 es el relato de humor Operación C-1, con ilustraciones de Mingote. En 1960 vuelve una obra suya a las tablas, esta vez escrita en solitario: la navideña Tururururú (1960), estrenada en el Teatro de la Comedia de Madrid por la Compañía de Aurora Bautista y Teresa Berganza. Entre sus numerosos los guiones cinematográficos destacan Aeropuerto, Cervantes, Simón Bolívar y la adaptación de la obra de Valle-Inclán Divinas palabras.

Del equipo de Samuel Bronston a TVE

Colaboró en el guion de El Cid, película épica, rodada en el año 1961, bajo la dirección de Anthony Mann, sobre la historia de Rodrigo Díaz de Vivar y el poema Mío Cid. El norteamericano Samuel Bronston fue el productor, con quien Llovet colaboró en otras superproducciones cinematográficas.

También ha sido guionista de diversas series de TVE, como las Sonatas de Valle Inclán. En TVE se encargó de la dirección de 300 millones, programa cultural y de diversión para todos los países de habla española.

El crítico y el teórico del teatro
Enrique Llovet ha sido reconocido como uno de los más prestigiosos conocedores y teóricos del teatro de la segunda mitad del siglo XX. Gran lector y con una mente lúcida y analítica, combinó sus conocimientos sobre el arte dramático con el humor andaluz. Como crítico teatral se inicia en ABC, periódico en el que publicará durante muchos años sus evaluaciones de la cartelera madrileña y nacional, frente a la alternativa de opinión que representó el crítico Alfredo Marquerie, desde el diario Pueblo. Eran las dos voces más influyentes de la crítica teatral española en los años cincuenta y sesenta, a las que habría que sumar la labor crítica de nombres como José Monleón y Eduardo Haro Tecglen.

Escribe también en el diario Informaciones, empieza a colaborar en TVE y terminará publicando en El País. Compaginó su labor de crítico con la de teoría teatral, en sus libros La formación del actor (1964) y Lo que sabemos del teatro (1967). A lo largo de su vida ha publicado cientos de artículos de todo tipo, fundamentalmente sobre literatura, teatro, y cultura en general, pero también ha sido analista del acontecer social y político. Sus artículos en la «tercera» de ABC, han sido contestados en esa misma página por otras grandes plumas de la cultura española.

Ha ocupado la cátedra de teatro Tirso de Molina y ha dirigido diversas revistas literarias. Ha estado atento tanto al teatro clásico, como al contemporáneo, a las formas tradicionales y a las nuevas (el Teatro Experimental Independiente o TEI). Profesor y conferenciante en la Real Escuela Superior de Arte Dramático, la Universidad Autónoma de Madrid, etc. Muy numerosos son los libros referentes al teatro o a obras teatrales que llevan prólogo o estudios introductorios de Enrique Llovet. En toda su obra hay una jerarquía de principios de lo que debe ser el teatro y cómo hay que valorar las obras. Su labor como crítico se fundamentaba tanto en los principios clásicos de la Dramaturgia, como en el «criterio histórico y social» (que relacionaba el teatro con la sociedad y sus tendencias y movimientos) y el «criterio impresionista» (que atendía a las emociones estéticas que una obra causaba en el espectador o el crítico).

Su tarea de crítico teatral no le impidió extender una mirada penetrante y literaria sobre la realidad española, en su configuración natural e histórico-social. Así, obtuvo el Premio Nacional de Literatura «Azorín» con su libro España viva (1967).  Se concibe como una guía literaria y turística con la originalidad de denominar las regiones mediante un símbolo: así la España de cristal, la del Ebro, la frutal, la del sol, la del Guadalquivir, la de los conquistadores, la de los castillos, la del pan, la forestal.

Adaptador del teatro clásico

Más que como autor, la importancia de Llovet en la escena teatral española de la segunda mitad del siglo XX radica en su adaptación de obras clásicas españolas y en la traducción de extranjeras para su puesta en escena. Como adaptador y dramaturgo trabajó con los mejores directores y productores de su tiempo: Miguel Narros, Adolfo Marsillach, José Osuna, José Tamayo. Ya en 1945 adaptó la comedia de Tirso de Molina Don Gil de las calzas verdes, interpretada por Mercedes Prendes.

Pero será con la adaptación del Tartufo de Molière con la que consigue un brillante impacto en la escena española, que desborda lo literario para alcanzar lo político, ya que en la obra se planteaba una crítica entre líneas del gobierno de ese momento (1969).

Fue estrenada en el Teatro de la Comedia de Madrid por la Compañía de Adolfo Marsillach, primer gran actor de las adaptaciones de Llovet. Diez años más tarde (Teatro Príncipe de Madrid, 1979) utilizará el mismo texto para realizar una crítica política desde el teatro, a un gobierno ya del sistema democrático.

Otra de las creaciones más personales de Llovet fue el drama Sócrates (1972), centrado en la persona, las ideas y el final del filósofo griego. Basado en los Diálogos y la Apología de Sócrates de Platón, fue puesto en escena con una intención social y política. Se estrenó bajo la dirección de Adolfo Marsillach, que actuó de gira por varias provincias españolas en 1973. Venía a ser una anticipación teatral del cambio político que se anunciaba y que una parte de la sociedad española estaba reclamando.

Con el Teatro Estable Castellano (TEC) y con José Tamayo

También de Molière, había puesto en escena una versión de Las mujeres sabías en el Teatro Español de Madrid, en 1967. De Shakespeare, adaptó Medida por medida (1969), y de Aristófanes, Lisístrata (1975). A partir de 1978, Enrique Llovet se encargó de la dramaturgia del Teatro Estable Castellano: estrena con ellos El tío Vania de Chéjov (1979) y Don Carlos, infante de España (1979). Con el actor José María Rodero estrenó en 1979 la adaptación de Historia de un caballo de Tolstói, que años más tarde, volvería a escena con el actor Carlos Hipólito.

En la década de los 80 hay que destacar la adaptación de la tragedia de Shakespeare Antonio y Cleopatra (1980), estrenada en el Teatro romano de Mérida, con la dirección de José Tamayo. En 1981, La gaviota, de Chéjov (1981). Y en 1986, Enrique IV de Pirandello, de nuevo con Tamayo y con Rodero; y luego, de Tennessee Williams, Un tranvía llamado deseo (1988). En los años 90 también adaptó un clásico que se repone anualmente en los escenarios de Madrid, el Don Juan Tenorio de José Zorrilla.

En 1995 recibió la medalla de oro del Ateneo de Málaga y la Medalla de la ciudad de Málaga, concedida por el Ayuntamiento. Ya en 1987, el Área de Cultura y Educación de la Diputación de esa ciudad había creado el Premio de teatro Enrique Llovet. En 2001 recogió en su libro La magia del teatro una antología de su mejores artículos sobre teoría teatral.

Enrique Llovet falleció en Madrid el 5 de agosto de 2010.  La ciudad de Málaga le ha dedicado la calle «Escritor Enrique Llovet».

Véase también

 Sitio de Baler
 Los últimos de Filipinas

Notas y referencias

Enlaces externos

 Una interesante entrevista al mismo Enrique Llovet sobre sus obras más significativas (Operación C-1, España viva, y el Tartufo) realizada en su domicilio de Madrid en 2004. Dos vídeos en Portalatino.com

 COCTEAU, Jean: La voz humana (La Voix humaine, 1930).
 Versión española de Enrique Llovet.

Diplomáticos de España del siglo XX
Escritores de España del siglo XX
Guionistas de cine de España
Críticos de teatro de España
Dramaturgos de España del siglo XX
Premio Mariano de Cavia
Miembros de FET y de las JONS
Nacidos en Málaga
Fallecidos en Madrid

Enrique Llovet


Gordon Noel Humphreys (1883-1966) était un géomètre, pilote, botaniste, explorateur et médecin britannique. Initialement formé comme arpenteur, Humphreys a travaillé au Mexique et en Ouganda.

Notes et références

Liens externes

Géomètre anglais
Botaniste britannique du XXe siècle
Explorateur anglais du XXe siècle
Médecin britannique du XXe siècle

Gordon Noel Humphreys


Hope est une ville américaine située dans le comté de Dickinson, au Kansas. Selon le recensement de 2020, sa population est de .

Notes et références

Liens externes

Ville au Kansas
Localité dans le comté de Dickinson (Kansas)

Hope (Kansas)


Santiago, İsa'nın havarisi San Tiago'dan (İngilizcede Saint James, Fransızcada Jacques, İtalyancada Giacomo, Latincede Jacob, Türkçede Yakub) türemiş bir isimdir. Hispanik ve Lusitanik dünyada pek çok yer Santiago olarak anılır.

Hayvan cinsleri
 Santiago (hayvan), Eucerina altoymağına bağlı bir cins

Yerleşim yerleri
 Santiago, Şili'nin başkenti
 Santiago de Cali, Kolombiya'nın 2. en büyük şehri
 Santiago de Cuba, Küba'nın 2. en büyük şehri
 Santiago de los Caballeros, Dominik Cumhuriyeti
 Santiago del Estero, Arjantin
 Santiago de Compostela, İspanya'da bulunan Galiçya bölgesinin merkezi olan şehir.
 Santiago Bernabéu Stadyumu İspanya Madrid'de bir stadyum.
Santiago adını taşıyan Portekiz'de yerleşim birimleri:
 Santiago - Lizbon belediyesinde bucak.
 Santiago - Seia belediyesinde bucak.
 Santiago - Sesimbra belediyesinde bucak.
 Santiago - Tavira belediyesinde bucak.
 Santiago - Torres Novas belediyesinde bucak.
 Santiago da Ribeira de Alhariz - Valpaços belediyesinde bucak.
 Santiago de Besteiros - Tondela belediyesinde bucak.
 Santiago de Bougado - Trofa belediyesinde bucak.
 Santiago do Cacém - Setúbal ilinde belediye.
 Santiago do Cacém - Santiago do Cacém belediyesinde bucak.
 Santiago de Carreiras - Vila Verde belediyesinde bucak.
 Santiago de Montalegre - Sardoal belediyesinde bucak.
 São Pedro e Santiago - Torres Vedras belediyesinde bucak.

Santiago


Friedrich Wilhelm von Clausewitz (* 6. September 1809 in Graudenz; † 10. Januar 1881 in Berlin) war ein deutscher Polizeipräsident.

Leben
Friedrich von Clausewitz war ein Sohn des preußischen Generals Wilhelm Benedikt von Clausewitz (1773–1849) und der Friederike, geb. von Hülsen (1774–1850).

Er studierte Rechtswissenschaften und kam 1832 als Regierungsassessor in den Staatsdienst. Seit dem 19. August 1840 war er mit der Leitung der Danziger Polizei beauftragt. Er reorganisierte die Polizei, die Hafenpolizei und baute neue Polizeistationen in der Stadt auf. 1842 wurde er in Danzig erst Polizeidirektor und ein Jahr später Polizeipräsident. Im Jahre 1859 gründete er nach einer Reihe von Großbränden in Danzig eine untergeordnete Berufsfeuerwehr auf dem ehemaligen Stadthof, auf der heutigen Ogarnastraße. Durch die Baupolizei überwachte er alle Bauarbeiten für die Sanierung, Umbauten und Neubauten in der Stadt. Er kontrollierte Einwohnermelderegister und Grenzverkehr. Alle kommunalen Investitionsvorhaben mussten seine Zustimmung erhalten.

Clausewitz wurde am 16. Dezember 1857 Ehrenbürger der Stadt Danzig. In Pension ging er auf eigenen Wunsch hin am 1. Oktober 1875. Bis 1872 hatte er den Roten Adlerorden 3. Klasse, den Kronen-Orden 3. Klasse, den russischen St.-Wladimir-Orden 4. Klasse und den russischen St.-Annen-Orden 2. Klasse erhalten.

Er war mit Fanny Hageböck (1810–1888) verheiratet.

Literatur
 Kurzlebenslauf von Friedrich von Clausewitz und Text des Ehrenbürgerbriefs. In: Leben des Generals Carl von Clausewitz und der Frau Marie von Clausewitz, geb. Gräfin von Brühl. Band 1, 1878, S. 29+30.

Einzelnachweise

Polizeipräsident (Danzig)
Ehrenbürger von Danzig
Träger des Roten Adlerordens 3. Klasse
Träger des Preußischen Königlichen Kronenordens 3. Klasse
Träger des Ordens des Heiligen Wladimir
Träger des Ordens der Heiligen Anna
Friedrich Wilhelm
Deutscher
Adliger
Preuße
Geboren 1809
Gestorben 1881
Mann

Friedrich Wilhelm von Clausewitz


Victorious 2.0: More Music from the Hit TV Show ist der zweite Soundtrack zu der gleichnamigen Fernsehserie. Die meisten Songs sind auch in verschiedenen Episoden der Serie zu hören.

Veröffentlichung
In den USA wurde der Soundtrack am 5. Juni 2012 veröffentlicht.

Singles
 Take a Hint Das Lied wird von Victoria Justice und Elizabeth Gillies gesungen. Der Song wurde am 3. März 2012 veröffentlicht und war am selben Tag auch in der Victorious-Episode Tori & Jade's Playdate zu hören.

 Make It in America Make It in America wird von Victoria Justice gesungen. Das Lied erschien am 15. Mai 2012, das dazugehörige Musikvideo am 18. Mai 2012. Justice sang den Song am 15. Mai 2012 in der Show von Ellen DeGeneres. Außerdem ist er in der Folge Tori Goes Platinum zu hören.

Titelliste

Chartplatzierung

Album

Singles

Einzelnachweise

Album (Pop)
Album (Rock)
Soundtrack-Album
Album 2012
Victorious


Ultrastructure (or ultra-structure) is the architecture of cells and biomaterials that is visible at higher magnifications than found on a standard optical light microscope. This traditionally meant the resolution and magnification range of a conventional transmission electron microscope (TEM) when viewing biological specimens such as cells, tissue, or organs. Ultrastructure can also be viewed with scanning electron microscopy and super-resolution microscopy, although TEM is a standard histology technique for viewing ultrastructure.  Such cellular structures as organelles, which allow the cell to function properly within its specified environment, can be examined at the ultrastructural level.

Ultrastructure, along with molecular phylogeny, is a reliable phylogenetic way of classifying organisms. Features of ultrastructure are used industrially to control material properties and promote biocompatibility.

History
In 1931, German engineers Max Knoll and Ernst Ruska invented the first electron microscope. With the development and invention of this microscope, the range of observable structures that were able to be explored and analyzed increased immensely, as biologists became progressively interested in the submicroscopic organization of cells. This new area of research concerned itself with substructure, also known as the ultrastructure.

Applications
Many scientists use ultrastructural observations to study the following, including but not limited to:

Human Tumors
Chloroplasts
Bone
Platelets
Sperm

Biology
A common ultrastructural feature found in plant cells is the formation of calcium oxalate crystals. It has been theorized that these crystals function to store calcium within the cell until it is needed for growth or development.

Calcium oxalate crystals can also form in animals, and kidney stones are a form of these ultrastructural features. Theoretically, nanobacteria could be used to decrease the formation of calcium oxalate kidney stones.

Engineering
Controlling ultrastructure has engineering uses for controlling the behavior of cells. Cells respond readily to changes in their extracellular matrix (ECM), so manufacturing materials to mimic ECM allows for increased control over the cell cycle and protein expression.

Many cells, such as plants, produce calcium oxalate crystals, and these crystals are usually considered ultrastructural components of plant cells. Calcium oxalate is a material that is used to manufacture ceramic glazes [6], and it also has biomaterial properties. For culturing cells and tissue engineering, this crystal is found in fetal bovine serum, and is an important aspect of the extracellular matrix for culturing cells.

Ultrastructure is an important factor to consider when engineering dental implants. Since these devices interface directly with bone, their incorporation to surrounding tissue is necessary to optimal device function. It has been found that applying a load to a healing dental implant allows for increased osseointegration with facial bones. Analyzing the ultrastructure surrounding an implant is useful in determining how biocompatible it is and how the body reacts to it. One study found implanting granules of a biomaterial derived from pig bone caused the human body to incorporate the material into its ultrastructure and form new bone.

Hydroxyapatite is a biomaterial used to interface medical devices directly to bone by ultrastructure. Grafts can be created along with 𝛃-tricalcium phosphate, and it has been observed that surrounding bone tissue with incorporate the new material into its extracellular matrix. Hydroxyapatite is a highly biocompatible material, and its ultrastructural features, such as crystalline orientation, can be controlled carefully to ensure optimal biocompatibility. Proper crystal fiber orientation can make introduced minerals, like hydroxyapatite, more similar to the biological materials they intend to replace. Controlling ultrastructural features makes obtaining specific material properties possible.

References

External links

Electron microscopy
Cell anatomy

Ultrastructure


يوان غوفران  ولد في (25 مايو 1986 في فال دي مارن) لاعب كرة قدم فرنسي ذو أصول جوادالوبية يلعب حاليا لصالح نادي الدرجة الأولى بوردو الفرنسي ومنتخب فرنسا في مركز الجناح الأيمن . .

المسيرة الرياضية
بدأ غوفران مسيرته الرياضية ناشئا في صفوف نادي ريد ستار ثم انتقل إلى نادي كاين في سنة 2001 . في 20 مايو 2007 حقق غوفران الذي كان يبلغ من العمر وقتها 21 سنة لقب أفضل لاعب بعدما قاد نادي كاين إلى احتلال المركز الثاني وبالتالي الصعود إلى الدرجة الأولى . قرر غوفران الوفاء بوعده لمسئولي النادي بالبقاء في النادي من أجل مساعدته في رحلة البقاء وهو ما حدث حيث ساهم في احتلاله المركز الحادي عشر .

بوردو
بعد انتهاء الموسم بدأت الشائعات تتحدث عن انضمامه إلى نادي آرسنال أو أحد الأندية الإنجليزية ولكنه قرر البقاء في فرنسا والتوقيع لصالح نادي بوردو في عقد يمتد لأربع سنوات حيث كلف خزينة النادي 6.5 مليون يورو . انضم غوفران رسميا إلى نادي بوردو في 30 يونيو 2008 في نفس اليوم الذي وقع يوان غوركوف على عقد الإعارة الذي ينقله من نادي إيه سي ميلان الإيطالي وزميله في صفوف منتخب فرنسا للشباب تحت 21 سنة . بعد مرور 26 مباراة استطاع غوفران أن يسجل أول هدف لصالح ناديه في مرمى نادي رين في 29 أبريل 2009 حيث ساهم في فوز نادي بوردو بنتيجة 3/2 . في المرحلة الثامنة والثلاثون والأخيرة سجل غوفران هدف المباراة الوحيد في مرمى ناديه السابق كاين لكي يحقق لناديه بطولة دوري الدرجة الأولى وفي نفس الوقت هبوط ناديه السابق إلى الدرجة الثانية .

المنتخبات
شارك غوفران مع منتخب فرنسا في بطولة كأس الأمم الأوروبية للشباب تحت 21 سنة التي أقيمت في البرتغال 2006 . شارك في تلك البطولة في 4 مباريات مسجلا هدف واحد . بشكل عام شارك غوفران في 22 مباراة دولية مع منتخب فرنسا للشباب تحت 21 سنة مسجلا 3 أهداف . مؤخرا تم استدعائه للمشاركة مع منتخب فرنسا للكبار .

الألقاب
 دوري الدرجة الأولى : 2008/2009
 كأس الدوري الفرنسي : 2008/2009
 كأس الأبطال الفرنسي : 2008/2009

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في أرمينيا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في تركيا
لاعبو كرة قدم رجالية فرنسيون
لاعبو كرة قدم رجالية فرنسيون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إنجلترا
لاعبو كرة قدم من فال دو مارن (إقليم فرنسي)
مهاجمو كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
رياضيون فرنسيون مغتربون في إنجلترا
رياضيون فرنسيون مغتربون في تركيا
لاعبو الدوري الأرميني الممتاز
لاعبو الدوري الإنجليزي الممتاز
لاعبو الدوري التركي الممتاز
لاعبو الدوري الفرنسي
لاعبو الدوري الفرنسي الدرجة الثانية
لاعبو بوردو
لاعبو دوري الدرجة الأولى الإنجليزي
لاعبو كاين
لاعبو كرة قدم فرنسيون
لاعبو كرة قدم فرنسيون مغتربون
لاعبو كرة قدم مغتربون في أرمينيا
لاعبو كرة قدم مغتربون في إنجلترا
لاعبو كرة قدم مغتربون في تركيا
لاعبو منتخب فرنسا تحت 21 سنة لكرة القدم
لاعبو منتخب فرنسا لكرة القدم للشباب
لاعبو نيوكاسل يونايتد
مواليد 1986
رياضيون من فيلنوف سان جورج

يوان غوفران


Svijet

Željeznička infrastruktura

 7. studenoga: Puštena u promet uskotračna pruga Podlugovi - Vareš.

Događaji

Željeznička tehnologija

Rođenja

Smrti

Hrvatska i u Hrvata

Željeznička infrastruktura

Događaji

Željeznička tehnologija

Rođenja

Smrti

Izvori

Vanjske poveznice

Željeznički promet u 1895.


Lizoanca la 11 ani este un roman scris de Doina Ruști, apărut la Editura Trei din București în 2009, reeditat la Ed. Polirom, 2017, sub titlul Lizoanca, și în seria de autor, la Litera, 2023.

Roman tradus în germană, spaniolă, maghiară, italiană, sârbă, macedoneană, engleză.

Prezentare

Lizoanca (în vârstă de 11 ani) ajunge în centrul atenției publice dintr-un mic sat românesc (Satu Nou). Oamenii o consideră vinovată de răspândirea unei epidemii, iar de-a lungul unei veri fierbinți se transformă în inamicul public nr. 1. Mai întâi acaparează atenția sătenilor, apoi, prin intermediul mass-media, se transformă într-un personaj național.

Pe măsură ce se construiește acest caracter, vânat, blamat și adorat totodată, ies la iveală numeroase alte secrete: ipocrizii, umilințe, cruzimi și crime. Fiecare personaj a contribuit într-un fel sau altul la schimbarea de mentalitate a unei societăți. Toate acestea se află de fapt în subteranele lumii actuale, iar odată cu dezvăluirea lor, se recompune în detalii însăși istoria ultimilor 60 de ani, în care satul est-european s-a aflat într-o continuă decădere.

Cele 13 povestiri (care compun povestea Lizoancei) duc spre un singur personaj, care a comis acele fapte de cotitură în viața satului, iar în jurul lui se dezvoltă toate celelalte personaje, care, într-un fel sau altul, compun biografia Lizoancei. Acesta este arhitectul neștiut al unei lumi, care sintetic se numește Lizoanca.

Ediții
 Lizoanca (trad Jan Cornelius), Horlemann Verlag, Berlin, 2013
 Lisoanca (trad. Beatrice Coman), Rediviva Edizioni, Milano, 2013 Eliza a los once años (trad. Enrique Nogueras), Ediciones Traspiés, Granada, 2014
 Lizoanca tizenegy évesen (trad. Szenkovics Enikő), Orpheusz Kiado, Budapesta, 2015
 Елиза на единаесет години (trans. Alexandra Kaitozis), Antolog, 2015, Skopje
 Lizușka, Strik, Belgrad, 2021

Premii
Premiul Ion Creangă al Academiei Române, 2011.

Referințe critice
 "Lizoanca - un roman ca Ciuma'' lui Camus."(Gianluca Veneziani, Libero Quotidiano, 18 05, 2013)
 Lizoanca este o "cutremuratoare carte scrisă într-un stil rafinat si nuantat (Martina Freier, Heine Institut).
 Doina Ruști este o excelentă prozatoare, de mare talent si intuiție. (Norman Manea)
 Un roman cu extraordinare calități literare.. (Antonio J. Hbero, La Opinión de Murcia, 3. 1. 2015)
 Doina Ruști, după părerea mea, e un prozator de primă mărime al literaturii actuale." (Nicolae Breban)
 "O poveste admirabil scrisă" (Miguel Baquero)
 "Chiar și cele mai mici detalii sunt veridice în acest roman" Magyar Nemzet

Note

Romane din 2009
Romane de Doina Ruști
Romane românești

Lizoanca la 11 ani


An Pycreus pubescens in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni William Bertram Turrill. An Pycreus pubescens in nahilalakip ha genus nga Pycreus, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Pycreus

Pycreus pubescens


Attantané (auch: Atantané) ist eine Landgemeinde im Departement Mayahi in Niger.

Geographie

Lage und Gliederung
Attantané liegt in der Sahelzone. Die Nachbargemeinden sind Guidan Amoumoune im Nordwesten, Tchaké im Nordosten, Mayahi im Südosten, Sarkin Haoussa im Südwesten und Maïyara im Westen. Im Süden von Attantané verläuft das Trockental Goulbi N'Kaba. Bei den Siedlungen im Gemeindegebiet handelt es sich um 37 Dörfer, 108 Weiler und 9 Lager. Der Hauptort der Landgemeinde ist das Dorf Attantané.

Klima
In Attantané herrscht trockenes Wüstenklima vor.

Geschichte
Vor der Ankunft der Franzosen zu Beginn des 20. Jahrhunderts gehörte Attantané zum unabhängigen Staat Gobir. Der britische Reiseschriftsteller A. Henry Savage Landor besuchte das Dorf Goumza, das heute zum Gemeindegebiet von Attantané gehört, 1906 im Rahmen seiner zwölfmonatigen Afrika-Durchquerung. Die Landgemeinde Attantané ging 2002 im Zuge einer landesweiten Verwaltungsreform aus einem Teil des Kantons Mayahi hervor.

Bevölkerung
Bei der Volkszählung 2012 hatte die Landgemeinde 71.928 Einwohner, die in 8842 Haushalten lebten. Bei der Volkszählung 2001 betrug die Einwohnerzahl 47.732 in 5925 Haushalten.

Im Hauptort lebten bei der Volkszählung 2012 2207 Einwohner in 299 Haushalten, bei der Volkszählung 2001 1397 in 173 Haushalten und bei der Volkszählung 1988 910 in 125 Haushalten.

In ethnischer Hinsicht ist die Gemeinde ein Siedlungsgebiet von Azna, Gobirawa und Tuareg.

Politik
Der Gemeinderat (conseil municipal) hat 19 gewählte Mitglieder. Mit den Kommunalwahlen 2020 sind die Sitze im Gemeinderat wie folgt verteilt: 12 PNDS-Tarayya, 4 MNSD-Nassara, 1 MODEN-FA Lumana Africa, 1 MPN-Kiishin Kassa und 1 RPP-Farilla.

Jeweils ein traditioneller Ortsvorsteher (chef traditionnel) steht an der Spitze von 36 Dörfern in der Gemeinde, darunter dem Hauptort.

Wirtschaft und Infrastruktur
Die Gemeinde liegt in einer Zone, in der Regenfeldbau betrieben wird. In den 1980er Jahren wurde im Hauptort eine Getreidebank etabliert. In Attantané gibt es außerdem zahlreiche Viehweiden, die jedoch immer kleiner werden, was zu Konflikten führt. Zudem breiten sich auf einigen Weiden nicht als Futter geeignete Pflanzen aus. In 26 Dörfern gibt es Grundschulen. Der Analphabetismus bei Erwachsenen ist weit verbreitet. Beim Centre de Formation aux Métiers d'Attantané (CFM Attantané) handelt es sich um ein Berufsausbildungszentrum. Gesundheitszentren des Typs Centre de Santé Intégré (CSI) sind im Hauptort sowie in den Siedlungen Amani Aréwa, Maïbagaï und Toubounda vorhanden.

Literatur

Einzelnachweise

Ort in Niger
Maradi (Region)
Ort in Afrika

Attantané


Hugh Loebner  (d. 1941) tarafından finanse edilen Loebner Ödülleri, her yıl yapay zekâ diyalog sistemi yazılımları arasında paylaştırılmaktadır. Bu yarışma Turing testi kriterleri dikkate alınarak aslına uygun bir şekilde yapılmaktadır.

Ödüller
Her yıl verilen ödüller:

 Üçüncülük ödülü 5.000 $
 İkincilik ödülü 25.000 $
 Birincilik ödülü 100.000 $

Dr. Hugh Loebner  yarışmaya katılan çalışmaları Cambridge Davranış çalışmaları merkezi ile birlikte değerlendirmektedir.

Kazananlar

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Loebner Ödülleri Resmi Sitesi
 Loebner Ödülleri 2003 Web Sitesi
 Loebner Ödülleri 2004 Web Sitesi

Bilgisayar bilimi ödülleri
Yapay zekâ

Loebner Ödülleri


නිර්මල බුදුදහමට අනුව ත්රිලක්‍ෂණ යෙහි දැක්වෙන්නේ ajsbjajnn'  ලක්ෂණයක් නොව අනිත්‍ය' ලක්ෂණයකි.   අනිච්ඡ  යන්නෙහි  නිවැරදි අර්ථය වන්නේ  තමා කැමති  පරිදිම පවතින්නේ නැත යන  අර්ථයයි = යමක් තමා කැමති පරිදිම පැවැත්විය නොහැකිනම් එය දුකක් මිස සැපක් නොවන්නේමය =  යමක්  දුක නම් එය මගේය මාහට අයත්ය කියා අල්වා ගැනීම හො දැඩිව අප්ක්ෂා කිරීම  නිෂ්ඵල අර්ථ සුන්ය ක්‍රියාවක්ම වන්නේය - ජයසිරි -
.

=== අනිත්‍ය ශීර්ෂය යටතේ .මෙහි පහත පලවන අදහස් හා ප්‍රකාශන  නිර්මල බුදුදහමට හෝ මාතෘකාවට කිසිසේත් අදාළ නොවන හා කියවන්නා තුල නිවැරදි අවබෝදය ඇතිකරවනවා වෙනුවට අතරමන් කරන ඒවාය. මේ සිල්ල බැහැර කරනවා නම් නිර්මල බුදුදහමේ නාමයෙන් එය  විකිපීඩියාව පරිශීලනය කරන අහිංසක පාටකයාට කරන ඉමහත් සේවයක් ලෙස මම දකිමි ===  ජයසිරි

පුරාණ ඉන්දියාවේ ශ‍්‍රමණ සම්ප‍්‍රදායන්හි (මින් මහාවීර හා ගෞතම බුද්ධ සුවිශේෂී වෙයි) අරහත් නමින් හඳුන්වන සියලූ ලෞකික බැඳීම් වලින් මිදුනු නිර්වාණය සාක්‍ෂාත් කරගත් ආධ්‍යාත්මික ජීවිතයේ උපරිම ආස්ථානය කරා ළඟාවූ තැනැත්තකු වෙයි. එම තැනැත්තා ජීව විද්‍යාත්මකව මිය යාමෙන් අනතුරුව නැවත උත්පත්තියක් නොලබයි.

සම්භවය
ලියු සොංග්නියන්, 12 වන සියවස අවසන් කාළය සහ 13 වන සියවස මුල් කාළයේ, සොංග් රාවංශික

බුදුන් පාලි ති‍්‍රපිටකයේ දක්වා ඇති ආකාරයට අරහත් යන වචනයේ සාහිත්‍යාත්මක අර්ථය වන්නේ ගරුකළයුතු තැනැත්තා යන්න සහ උසස් මනුෂ්‍යයකුට ළගාවිය හැකි ඉහල ස්ථානය කරා ළඟාවූ තැනැත්තා (අරිය පුද්ගල) යන්නය. මෙම යෙදුම බුදුන්ට මෙන්ම ඔහුගේ නිර්වාණාවබෝධය ලත් අනුගාමිකයන් සඳහාද විශේෂණයක් ලෙසින් යොදා ගැනුනි. ඉතාම සුලභව යොදාගනු ලබන බෞද්ධ පාඨය වන 'නමෝ තස්ස භගවතෝ අරහතෝ සම්මා සම්බුද්ධස්ස' යන්නෙහිද එය යෙදෙන්නේ අරහත් තත්වයට පත් බුදුන් වහන්සේට නමස්කාර කරමි යන අර්ථයෙනි.

ඵෙරවාද බුදුදහම

ඵෙරවාද බුදුදහම තුල බුදුහු ප‍්‍රථමයෙන්ම තමන්ව අරහත් යන නමින් හඳුන්වාගත් අතර එයින් අදහස් කරනු ලැබූයේ සියලූ කෙලෙසුන්ගෙන් මිදුනු තණ්හාව, වෛරය සහ මෝහයෙන් නිදහස් වූ මෝහාන්ධකාරය සහ තෘෂ්ණාව දුරුකළ අනාගත උත්පත්තියට හේතුකාරක වන්නාවූ කිසිවකින් තොර සබෑව ඒ ලෙසින්ම දැකිය හැකි තැනැත්තා යන අර්ථයෙනි. එනම් මෙම ගුණාංගය කියාපාන්නේ පූර්ණ පාරිශුද්ධත්වය සැබෑ වටිනාකම සහ නිර්වාණය ළගාකර ගැනීමයි.

පාලි සාහිත්‍යයේ ආනන්ද හිමියන් කියා සිටින්නේ ආකාර හතරකින්  ඕනෑම එක් මාර්ගයක් අනුගමනය කළහැකි බවයි.
සංවරය පෙරටුව ගමන්කරන විදර්ශනාවක් ඇතිකරගැනීම (සමථා පුබ්බංගමා විපස්සනා)
විදර්ශනාව පෙරටුව ගමන්කරන සංවරයක් ඇතිකරගැනීම (විපස්සනා පුබුබංගමා සමථා)
සංවරය හා විදර්ශනාව අනුපිලිවෙලින් ඇතිකරගැනීම (සමථා විපස්සනා යුගන්ධා)
කෙනෙකුගේ මනස ධර්මයෙන් උද්දීපනයව එහි ප‍්‍රතිඵලයක් ලෙස බාධකයන් අත්හැර දමමින් සංවරභාවය ඇතිකරගැනීම (ධම්මා උද්දකා විගාහිතා මනසා හෝති)

ඵෙරවාද බුදුදහමේදී අරහත් තත්වයට පත්වූවන් බුදුන්ට සමාන ඵලයක් සාක්‍ෂාත් කරගත් අය වූවද ඔවුන්ගේ කි‍්‍රයාකාරීත්වය අනුව ඔවුන් හා බුදුන් අතර යම් වෙනසක් පවතී.

මහායාන බුදුදහම

මහායාන බෞද්ධයෝ යමෙකුගේ අධ්‍යාත්මික අපේක්‍ෂාවන්හි අවසාන අරමුණ ලෙස බුදුන් සැලකිය යුතු බව විශ්වාස කරති. අරහත් බුදුන්ගේ නිර්වාණාබෝධය ලත් අනුගාමිකයකු වුවද බෝධිසත්වයන්ට ඊට වඩා වැදගත් ස්ථානයක් හිමිවේ. ඵෙරවාද බුදුදහමට වඩා වෙනස් මහායාන බුදුදහම තුල බෝධිසත්ව යන්නට වෙනස් අර්ථයක් අඩංගු වේ. පාලි සාහිත්‍යය තුල සිය ආධ්‍යාත්මික සංවර්ධනය පිලිබඳව තථාගතයන් වහන්සේ සඳහන් කරන අවස්ථාවන්හිදී 'මා සත්‍යාවබෝධය නොලත් බෝධිසත්වයකු ලෙස සිටින කල්හි' යනුවෙන් සඳහන් වේ. එනම් මෙහිදී බෝධිසත්ව යන්නේ අදහස් වන්නේ නිර්වාණාවබෝධය නොලත් ඒ වෙනුවෙන් පරිශ‍්‍රම දරන අයෙකි. මහායාන බුදුදහම තුල බෝධිසත්ව යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ අන්‍යයන්ගේ යහපත වෙනුවෙන් සිය අභිමතාර්ථය කැපකර සියලූම පෘතග්ජනයින් සත්‍යාවබෝධය ලබනතුරු සිය නිර්වාණ මාර්ගය අතහැර සිටින තැනැත්තෙකි. එවැනි තැනැත්තකු නිර්වාණාවබෝධයේ මූල අවස්ථාවක් ලෙස නම් කරනු ලබන බෝධිචිත්ත නම් තත්වයකට පත්වූ අයකු ලෙස සැලකේ.

විවිධ රහතුන්ගේ ඉරියව් දැක්වෙන ප‍්‍රතිමා සහිත මිදුලක් (කැලිෆෝනියාව)

ජෛන ආගම

ජෛන ආගමේ 'අරහත්' හෝ 'අරහන්ත්' යන්න ජින යන්නට සමාන වචනයක් ලෙස සැලකෙන අතර ඔහු සියලූ අගති කර්මයන් නැතිකරදැමූ ජීවතුන් අතර සිටින තැනැත්තෙකි. විශේෂිත කර්මයක් දරා සිටීම හේතුකොටගෙන ජෛන ආගමික ගුරුවරයකු වීමේ අවස්ථාව ලබන්නන් සැලකෙන තීර්ථංකර යන තත්වයට මෙය සමාන නොවේ. ජෛන නවාකර් මන්ත‍්‍රය ආරම්භවන්නේ 'නමෝ අර්හත් නාම්' යනුවෙනි.

බුදු දහම

බුදුදහම-අනිත්‍ය