Religião natural mais frequentemente significa a "religião da natureza", na qual Deus, as almas, os espíritos, e todos os objetos do sobrenatural são considerados como parte da natureza e não separados dela. Por outro lado, também é usado na filosofia para descrever alguns aspectos da religião que são ditos para serem cognoscíveis aparte da revelação divina apenas através da lógica e razão (ver Deísmo e Teologia natural), por exemplo, a existência do Motor imóvel, a primeira causa do universo.

A maioria dos autores considera a religião natural não apenas como o fundamento das religiões monoteístas, como o judaísmo, o cristianismo e o islamismo, mas também como distinta delas. Segundo alguns autores, aspectos da religião natural são encontrados universalmente entre todos os povos, muitas vezes em tais formas de xamanismo e animismo. Eles ainda são praticados em muitas partes do mundo. As religiões das sociedades nativas americanas, por exemplo, são consideradas como possuindo alguns aspectos da religião natural.

Definição
Religião natural pode ter os seguintes significados:

 No moderno estudo da religião, é usado para se referir à noção de que há uma apreensão religiosa espontânea do mundo comum a todos os seres humanos, ver:
 ur-religião
 origem da religião
 antropologia da religião
 Como uma forma reverente de adoração à natureza, incorporada em uma declaração de Frank Lloyd Wright: "Coloco N maiúsculo na Natureza e a chamo de minha Igreja".
 Referindo-se às religiões das pessoas antes de sua cristianização.

História
Os princípios básicos da religião natural foram delineados por Aristóteles, em cujo hilomorfismo, todas as coisas são feitas de matéria e forma. A forma de cada ser vivo é a alma, que guia e dirige seu desenvolvimento. Muitas religiões naturais consideram Deus a "alma do universo".

O monoteísmo primitivo tinha muitos elementos naturalistas. O céu e o inferno eram considerados lugares físicos acima e abaixo da Terra e esperava-se que a "salvação" trouxesse a ressurreição do corpo.

No século IV, os cristãos estavam preocupados com o fato de Jesus não ter retornado e se perguntavam o que aconteceu com aqueles que morreram antes da Segunda Vinda de Cristo. Os cristãos, liderados por Agostinho de Hipona e sob a influência tanto do gnosticismo quanto do neoplatonismo, desenvolveram uma nova crença na alma como capaz de uma existência separada e abstrata do mundo material. As almas humanas, diferentemente das dos animais, sobreviveriam à morte e, dependendo do julgamento de Deus, seriam transferidas para os reinos não materiais do céu ou do inferno e o novo reino do limbo para os não batizados e purgatório para aqueles que não merecem o inferno, mas não são purificados para o céu.

Outra distinção do monoteísmo é encontrada na crença cristã em milagres, em que Deus intervém na história de fora da natureza. Filósofos romanos antigos e outros desde então se opuseram a esta doutrina cristã como Deus violando suas próprias leis naturais. Os cristãos tiveram que separar Deus mais completamente do universo natural para mostrar como isso poderia ser possível. Havia tendências neoplatônicas semelhantes no judaísmo e no islamismo, que também viam Deus agindo na história.

As religiões naturais, ao contrário, consideram o sobrenatural como parte do universo natural.

Visões modernas
Uma das primeiras tentativas de desenvolver uma ciência da religião foi The Varieties of Religious Experience, do filósofo americano William James. James viu a experiência básica na qual unificou todas as religiões como um evento pessoal que às vezes muda a vida, no qual se percebe a conexão de todas as coisas como um todo unificado.

James definiu os fundamentos de toda religião, incluindo a religião natural, quando ele escreveu: "Se alguém caracterizasse a vida da religião nos termos mais amplos e gerais possíveis, poderíamos dizer que ela existe da crença de que existe uma ordem invisível e que nosso bem supremo está em nos ajustarmos harmoniosamente a ela."

Certos aspectos da religião natural (isto é, verdades religiosas que são conhecidas apenas pela razão humana) são encontrados em diferentes culturas, embora nem sempre inteiramente intactos, e em graus variados, de acordo com filósofos como Tomás de Aquino e Malebranche.

Alguns cientistas modernos, como o biólogo britânico Rupert Sheldrake, acreditam que novas descobertas coincidem com a crença de Aristóteles na alma. Forças como magnetismo, gravidade e mecânica quântica também apontam para forças não materiais agindo na natureza, acredita Sheldrake.

Ver também
 Teologia natural, muitas vezes sinônimo nos séculos XVIII e XIX — ver, por exemplo, Diálogos sobre a Religião Natural de David Hume.
 Religião da natureza
 Monoteísmo primitivo
 Filosofia perene
 Misticismo racional
 Espiritual, mas não religioso
 Espiritualidade naturalista
 Naturalismo Religioso
 Panteísmo naturalista
 Panteísmo

Bibliografia
 Concerning Natural Religion by William Wallace Fenn, The Harvard Theological Review, vol. 4, no. 4, 1911, pp. 460–476.
 Chignell, Andrew; Pereboom, Derk Natural Theology and Natural Religion
 Britannica Online, quote: "...what can be called natural religion, the acceptance of a certain body of religious knowledge that is inborn in every person or that can be acquired by the use of reason and the rejection of religious knowledge when it is acquired through either revelation or the teaching of any church. ... Natural religion was sufficient and certain".
 Natural Religion and the Nature of Religion by Peter Byrne

Antropologia da religião
Natureza

Religião natural


Jerzy Henryk Dudek (d. 23 Mart 1973, Rybnik, Polonya), Polonyalı kaleci. 1,88 m boyundadır.

Kariyeri
Polonyalı kaleci, kariyerine ülkesinin Concordia Krakow takımında başlamıştır. 1996 yılında Hollanda'nın Feyenoord takımına transfer olmuştur. 2001 yılında Feyenoord'dan Liverpool'a 7.400.000 € karşılığında transfer olmuştur. 2005 yılında, İstanbul'da oynanan Şampiyonlar Ligi Final Maçı'nda, penaltı vuruşlarında Andriy Şevçenko'nun kullandığı penaltıyı kurtararak Liverpool'a şampiyonluğu getirmiştir. Yine aynı maçtaki penaltı atışlarında yaptığı sıra dışı hareketlerle dikkati çekmiştir. 2006 FIFA Dünya Kupası'nda millî takım kadrosundan son anda çıkarılmıştır. 2007 yılında İspanya'nın Real Madrid takımına transfer olmuştur. 21 Mayıs 2011'de Real Madrid-Almería maçının 77. dakikasında kaleyi Antonio Adán'a bırakarak aktif futbolculuk kariyerine son noktayı koymuştur.

Dudek, kariyeri boyunca gerçekleştirdiği penaltı kurtarışları ile ünlüdür.

Dış bağlantılar

Eu-Football profili

1973 doğumlular
Feyenoord futbolcuları
Liverpool FC futbolcuları
Real Madrid CF futbolcuları
Polonyalı futbolcular
Polonya millî futbol takımı futbolcuları
2002 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
Yaşayan insanlar
Kaleci futbolcular
Ekstraklasa futbolcuları
Eredivisie futbolcuları
Premier League futbolcuları
La Liga futbolcuları
Polonyalı gurbetçi futbolcular
Hollanda'daki gurbetçi futbolcular
İngiltere'deki gurbetçi futbolcular
İspanya'daki gurbetçi futbolcular
İngiltere'deki Polonyalı gurbetçiler
UEFA Şampiyonlar Ligi'ni kazanan futbolcular
Polonyalı otomobil yarışçıları
Silezya Voyvodalığı doğumlu sporcular

Jerzy Dudek


El efecto de Fujiwhara o interacción de Fujiwhara es un tipo de interacción entre dos vórtices ciclónicos, que produce que "orbiten" uno en torno al otro.

El fenómeno es más fácilmente perceptible cuando dos ciclones tropicales se desarrollan en un mismo momento y comienzan a interactuar. Si la intensidad de ambos fuera equivalente, los dos ciclones empezarán a orbitar en torno a un punto entre ellos. En el caso contrario, si hubiere diferencias de intensidad, el vórtice mayor será el sistema dominante sobre el vórtice menor, obligando a este último a que "orbite" en torno a él. Finalmente, en general, el vórtice menor será absorbido por el mayor. Este efecto fue denominado "efecto Fujiwhara" en honor al meteorólogo japonés Sakuhei Fujiwhara, quien en 1921 describió el comportamiento motor de dos vórtices ciclónicos sobre el agua.

Se ha registrado este tipo de interacción en varias oportunidades. En 2005, cuando la tormenta tropical Alpha fue absorbido por el huracán Wilma en el Atlántico Norte. A fines de 2007, se produjo una interacción Fujiwhara cuando el tifón Hagibis modificó su trayectoria repentinamente en dirección al tifón Mitag, sobre el mar de la China Meridional al noreste de las Filipinas. En 2008, los ciclones Fame y Gula comenzaron a girar en torno a un centro en común situado entre ambos sistemas, sobre el océano Índico. En 2023, las tormentas Philippe y Rina se acercaron entre sí, otro ejemplo del efecto de Fujiwara

Referencias

Enlaces externos

Dinámica atmosférica
Meteorología del ciclón tropical

Efecto Fujiwhara


بانباري  هي مدينة ساحلية في ولاية أستراليا الغربية على بعد 175 كيلومترًا (109 ميل) جنوب بيرث عاصمة الولاية. وهي ثالث أكبر مدينة في الولاية من حيث عدد السكان بعد بيرث وماندورا إذ يبلغ عدد سكانها حوالي 75000 نسمة.

تأسست بانباري الواقعة جنوب  في عام 1836 بأمر من الحاكم  وسميت تكريماً لمؤسسها الملازم (في ذلك الوقت) هنري بانباري. بعد فترة وجيزة بني فيها ميناء وأصبح في النهاية الميناء الرئيسي لمنطقة الجنوب الغربي بأكملها. في عام 1893 اكتمل بناء السكك الحديدية الجنوبية الغربية التي تربط بين بانباري وبيرث مما ساهم في المزيد من الازدهار الاقتصادي.

المناخ
يظهر الجدول التالي التغييرات المناخية على مدار السنة لبانباري:

توأمة
لبانباري اتفاقيات توأمة مع:
 جياشينغ

أعلام
 جون فورست
 تروي إيلدر
 إدوين روز
 جوشوا ريسدون
 افرايم كلارك
 لورين رينولدز
 كورتني إيتون

مراجع

أماكن مأهولة أسست في 1836
بلدات في أستراليا الغربية
تأسيسات سنة 1836 في أستراليا
محطات صيد الحيتان في أستراليا
مدن شاطئية في أستراليا
مدن مرفئية في أستراليا
مدن موانئ في أستراليا الغربية
مرافئ وموانئ أستراليا الغربية

بانباري


İnaltı, Sinop ilinin Ayancık ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köy, 1925 yılından beri aynı adı taşımaktadır.

Coğrafya
Köy, Sinop il merkezine 83 km, Ayancık ilçe merkezine 29 km uzaklıktadır. İnaltı Mağarası köy yakınlarında bulunur. Köy yakınlarındaki Kaya Yaylası mevkiinde bir höyük ve antik yerleşim alanı bulunur.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Ayancık belde ve köyleri

İnaltı, Ayancık


Vladimir Artiomovitch Joga (en , en ), né le  à Donetsk (Ukraine) et mort le  à Volnovakha, également connu sous son nom de guerre Vokha (en ), est un soldat russo-ukrainien qui commandait le bataillon Sparta, une force séparatiste pro-russe impliquée dans le conflit russo-ukrainien.

Biographie
Né à Sloviansk, en Ukraine, le 26 mai 1993, Vladimir Joga vit encore dans sa ville natale au moment du déclenchement du conflit russo-ukrainien. En 2014, avec son père Artem Joga, il rejoint le bataillon Sparta, l'une des nombreuses milices séparatistes pro-russes qui ont émergé pendant la guerre du Donbass. Le bataillon Sparta est considéré comme l'une des milices séparatistes les plus efficaces et est décrite comme étant associé au néonazisme en matière d'idéologie. La milice est loyale à la république populaire de Donetsk (RPD), l'un des États séparatistes autoproclamés situés dans le Donbass. Vladimir Joga est un proche confident et le chauffeur personnel du commandant du bataillon Sparta Arsen Pavlov, tandis que son père Artem est en devenu le chef d'état-major. Le bataillon Sparta combat dans de nombreuses batailles importantes du début de la guerre dans le Donbass, et Vladimir Joga sert au sein du bataillon pendant le siège de Sloviansk et la deuxième bataille de l'aéroport de Donetsk.

Après l'assassinat d'Arsen Pavlov en octobre 2016, il prend le commandement du bataillon Sparta qui comptait alors 1 000 membres à ce stade. En tant que chef de la milice, il devient l'un des chefs séparatistes les plus connus d'Ukraine et est décrit comme un seigneur de guerre par divers journaux. En tant que meneur du bataillon Sparta, il est accusé de crimes de guerre, notamment du meurtre de prisonniers de guerre ukrainiens. Il est finalement promu colonel.

Il est tué le 5 mars 2022 au combat avec les forces armées ukrainiennes lors de la bataille de Volnovakha lors de l'invasion russe de l'Ukraine en 2022.

Le chef de la RPD, Denis Pouchiline, lui décerne à titre posthume le titre de héros de la république populaire de Donetsk, tandis que le président russe Vladimir Poutine lui a décerné le titre de héros de la fédération de Russie. Le correspondant de guerre de Komsomolskaïa Pravda, Alexander Kots, écrit une "nécrologie élogieuse" pour Vladimir Joga, décrit par Al Jazeera comme appartenant aux efforts de propagande russe. Son père Artem lui succède en tant que commandant du bataillon Sparta.

Références

Ouvrages cités

Naissance en mai 1993
Naissance à Donetsk
Héros de la fédération de Russie
Criminel de guerre
Personnalité néonazie russe
Mort lors de l'invasion de l'Ukraine par la Russie en 2022
Décès dans l'oblast de Donetsk
Décès à 28 ans
Décès en mars 2022
Militaire russe mort lors de la guerre russo-ukrainienne

Vladimir Joga


, also spelled kompeitō, is a type of Japanese sugar candy. It takes the form of a small sphere with a bumpy surface, and comes in a variety of colors and flavors.

Etymology
The word  comes from the Portuguese word  ("comfit"), which is a type of sugar candy.

The characters  (lit. "golden flat sugar") are  selected mostly for their phonetic value and can also be written  or .

History
The technique for producing sugar candy was introduced to Japan in the early 16th century by Portuguese traders. The infrastructure and refining technology of sugar had not yet been established in Japan. As  uses a lot of sugar, it was very rare and expensive as a result. In 1569, Luís Fróis, a Portuguese missionary, presented a glass flask of  to Oda Nobunaga in order to obtain the permit for mission work of Christianity.

By the Meiji period,  had already been culturally prescribed as one of the standards of Japanese sweets—the character Sugar Plum Fairy in The Nutcracker was translated into  (, "Fairy of ").

Production
Konpeitō is usually  in diameter and is produced by repeatedly coating a sugar syrup over a core consisting of a grain of coarse sugar. Originally, the core was a poppy seed. The process is somewhat similar to the dragée process, except the candies are produced by being ladled with sugar syrup and rotated slowly in a large heated gong-shaped tub (dora). Each grain of the core sugar grows over the course of several days with the continued rotating, heating, and application of syrup, becoming a ball covered with tiny bulges. It usually takes 7–13 days to make konpeitō and they are still crafted by artisans today.

Other uses

The Japanese Ministry of Defense's Emergency Food Ration tins and the Japan Ground Self-Defense Force's Combat Ration tins both contain konpeito candies, in addition to hard tack bread/biscuits and other food items. While the candies aid in the calorie content necessary for activities, it also helps promote the creation of saliva to make it easier to eat the dry bread. According to the Ministry of Defense's specifications, "Each white emergency ration bag will contain 150g of small dry bread, with 8 whites, 3 reds, 2 yellows, 2 greens as standard, amounting to 15g or more to be put in the bag." It is thought that providing the 'colorful and enjoyable' Konpeito will also reduce the stress that would be experienced at times during a disaster.

Konpeito is often used for celebrations such as marriage and childbirth, in elaborate candy boxes called bonbonniere (), from the French , meaning candy box. It is given as a gift for prayers at shrines and temples. The practice of giving bonbonniere dates back to the commemoration ceremony of the Meiji Constitution in 1889 and has since been thought to be a symbol of good luck. The Japanese Imperial Family has used these Onshino Konpeitō as the official 'Welcome' gift continuously for over 130 years.

See also
Japanese words from Portuguese
Rock candy
Wagashi

References

Wagashi
Candy
Japanese snack food

Konpeitō


මානවම්ම (684-718) සිහසුන අත්පත් කර ගත්තේ පල්ලවවරුන්ගේ උදව්වෙනි. මානවම්ම හඳුන්වා දුන් පල්ලව අනුග්‍රහය ශත වර්ෂ තුනක් කල් පැවතුනේය. 9 වෙනි ශත වර්ෂය වන විට දකුණු ඉන්දියාවේ පාණ්ඩ්‍යයන්වරු නැගී සිටීමත් සමග අනුරාධපුරය පිරිහීමකට ලක් විය. කෙසේ වෙතත් සිංහලයන් තවත් පාණ්ඩ්‍යයන්ට සතුරු කුමාරයෙකුගේ උදව්වෙන් පාණ්ඩ්‍ය දේශය ආක්‍රමණය කොට මදුරෙයි නගරය කොල්ල කෑහ. පස්වෙනි මහින්ද (982-1029) අනුරාධපුරයේ රජ කළ අන්තිම සිංහල රජු විය. 1007 දි ඔහු රුහුණට පලා ගිය නමුත් සොලීන් විසින් ඔහු අත් අඩංගුවට ගෙන සිර කළේය. ඔහු ඉන්දියාවේදීම මිය ගියේය.

චෝල අධිරාජ්‍ය
1 වෙනි මහා රාජ රාජ චෝලන්ද ඔහුගේ පුතා වු 1වෙනි රාජෙන්ද්‍ර චෝලන්ද සිංහල රජවරු සහ ලංකාව පුරා වෙනත් රාජධානිවල සිට අනෙකුත් උප රජවරුන්ද පරදවා මුළු ලංකාවම දෙමළ රාජ්‍යයක් යටතට පත් කළේය. පස්වෙනි මහින්ද රජුද ඔහුගේ පවුල ද අත්අඩංගුවට ගෙන චෝල නාඩු වෙත යවන ලදහ. ඉන්පසු ගතවුනු අවුරුදු 140 ක කාලය දිවයින පාලනය කරන ලද්දේ දමිළයන් විසිනි.

පොළොන්නරුව පාලනය
1 වැනි විජයබාහු (1055-1110) නැවත මුළු දිවයිනේම බලය අල්ලා ගෙන පොළොන්නරුව අග නගරය ලෙස තෝරා ගත්තේය. විජයබාහු රජු කාලිංග (ඔරිස්සා) දේශයේ රාජකීය පවුලක කුමාරිකාවක් දෙවෙනි බිසව ලෙස සරණ පාවා ගත් අතර වික්‍රමබාහු නම් පුතෙක්ද, රත්නවල්ලි නම් දියණියක් ද ලැබුවේය. ඔහුගේ සොහොයුරිය වු මිත්තා පාණ්ඩ්‍ය කුමරෙකුට සරණ පාවා දුන් අතර පුතුන් තිදෙනකු ලැබුවාය. පළමුවැන්නා මානාභරණ විය. ඔහු රත්නවල්ලි සරණ කර ගත්තේය. ඔවුන් දෙපලගේ පුතා වුයේ 1 වැනි පරක්‍රමබාහු (1153-1186) රජුය. විජයබාහු රජුගේ මුණුබුරා මෙන්ම  සිංහල, පාණ්ඩ්‍ය, කාලිංග උරුමයක් ඇති මානාභරණගේ සහ විජයබාහුගේ  දියණිය වූ රත්නවල්ලි යන දෙපලගේ පුතා වූ පරාක්‍රමබාහු බලසම්පන්න රජෙකු විය. ඔහුගේ ඉංජිනේරුමය හැකියාව නාවික බලය, කලා ශිල්ප, සංස්කෘතික කටයුතු  පිළිබඳ සටහන් විශාල සංඛ්‍යාවක් වු ලේඛනවල සහ කයිට්ස්හි තිබෙන දෙමළ ලියවිල්ලක පවා තිබේ. ධර්මකිර්ති විසින් චූලවංශය ලියන ලද්දේ පරාක්‍රමබාහු යුගය දක්වා තොරතුරු අඩංගු කිරිම සඳහා මහාවංශය දිගු කිරීමක් වශයෙනි. අනුරාධපුර යුගයෙන් පසු ඇති වූ ඉතා වටිනා මහා යුගයක් ලෙස පරාක්‍රමබාහු යුගය සැළකෙයි.

References
http://en.wikipedia.org/wiki/History_of_Sri_Lanka#Lambakanna

ලංකා ඉතිහාසය-ලම්බකන්න


Ananas (Ananas comosus), ananasgiller (Bromeliaceae) familyasından, sıcak ülkelerde yetişen bir bitki ve onun meyvesidir. Anayurdu Güney Amerika'dır. Meyvesi iridir, üstünde bir demet yaprak vardır. 1555'te Jean de Léry tarafından Brezilya'da bulundu, oradan İngiltere'ye götürüldü, sonra Fransa'da yetiştirildi.

Ananas genelde 1-1,5 metre boylarında ve bazen daha uzun, parlak, uzun, mumsu yapraklı bir görünümü olan, kısa ve tıknaz kök yapısına sahiptir. Meyve oluşumu sırasında 200'e kadar çiçek oluşturabilme kabiliyetine sahiptir. Çiçekleri bir araya gelerek ananası oluştururlar. Üst kısmında fibonacci dizilimine göre yapraklanma oluştururlar.

Etimoloji
Ananas kelimesi Türkçeye Fransızcadan 19. yüzyılın ikinci yarısında girmiş olup, Fransızcaya Portekizce vasıtasıyla Tupi-Guarani dillerinde yer alan ananá kelimesinden alıntılanmıştır. Ananas meyvesi şekil itibarıyla kozalaklı çam ağaçlarının üreme organlarına benzediğinden, Avrupalı gezginler bu meyveyi ilk bulduklarında İngilizcede "çam elması" anlamına gelen pineapple, İspanyolca'da çam anlamına gelen piña gibi isimler vermişlerdir.

Kullanım
Taze olarak tüketilen bu tropikal meyve neredeyse tüm dünyadaki tropikal mutfaklarda kullanılmaktadır. Tüm ya da dilimlenmiş olarak satışa sunulan bu meyve meyve tatlı olarak meyve salatalarında ve kokteyl yapımında kullanılmaktadır. Yoğurt, reçel ve dondurmada da kullanılan tat verici ana unsurlardandır.

Üretim

2009 yılı ananas üretiminde Brezilya 2.206.492 ton ile birinci sıradadır. 2.198.497 ton ile Brazilya'yı Filipinler takip etmektedir. FAOSTAT verilerine göre 2009 yılında dünya genelinde üretilen ananas miktarı 19.488.240 tondur. 2001 yılında taze ananas ithalatında birinci sırada 322.000 ton ile Kosta Rika vardı. ABD ve Avrupa süpermarketlerinde en yaygın olarak bulunan taze ananas 1970'lerin başında Hawaii'de üretilmeye başlandı. Ticari tarımda, çiçeklenme yapay olarak tatbik edilebilir ve ana meyvenin hasadının daha erken yapılmasını sağlar. Bu uygulama bitkinin daha küçük ikinci bir ürün üretmesine olanak sağlar.

Kimyasal yapısı

Bromelain
Bromelain ananasın içerisinde bolca bulunan ve vücuttaki proteinleri parçalama özelliğine sahip olan bir enzimdir. Bu özelliğinden dolayı doğal et yumuşatıcı olarak kabul edilir ve et marinasyonlarında kullanılır. Çiğ ananas veya olgunlaşmamış ananasın tüketilmesi durumunda Bromelain, ağız içerisindeki dokulara zarar vererek dil ve yanaklarda yanma hissi oluşturur. Bromelain yüksek ısıya dayanamadığı için ananası pişirmek veya ananasın bromelain içeren çekirdek ve gövde kısımları dışındaki bölümlerini çiğ olarak az miktarda yanma etkisini engellemeye yardımcı olur.

Kaynakça

Şifalı bitkiler
Ananasgiller
Meyve
Tropikal tarım

Ananas


Palača pravde (rumunjski: Palatul Victoria) je povijesna građevina na Trgu pobjede u Bukureštu. Izgrađena je 1937. godine i služi kao sjedište predsjednika Vlade i njegova ministarskog kabineta. Građena je prema zamisli Duilia Marcua, tadašnjeg studenta arhitekture u Bukureštu i diplomanta Pariške škole arhitekture. Svojom monolitnom strukturom odražava neoklasicističke obilježja gradnje, poput istaknutih portala, simetričnih i ravnih linija te uporabe kamena i mramora kao građevinskog materijala.

Pretrpjela je teška oštećenja tijekom njemačkog bombardiranja grada u Drugom svjetskom ratu, nakon čega je slijedila osmogodišnja obnova do 1952. godine, kad je ponovno otvorena za javnost. Tijekom komunističkog režima palača je bila sjedište Ministarstva vanjskih poslova i Vijeća ministara. Padom komunizma 1990-ih i proglašenjem rumunjske neovisnosti ponovno postaje sjedište Vlade i njezina predsjednika.

Pročelje zgrade krase geometrijski skladno oblikovane simetrične linije, koje se protežu cijelom duljinom pročelja dugog 100 metara. Na ulazu u palaču nalazi se portal sa stupovima časti i monumentalnim stubištem i širokim glavnim hodnikom. Unutar zgrade palače nalaze se dva zimska vrta okružena prostorijama otvorenog tlocrta. Na prvom katu nalazi se glavni salon veličine 700 kvadrata zajedno s recepcijom, dvoranom za sastanke (tzv. vijećnica), sobom za bal i galerijom časti za brojnim zrcalima i monumentalnim stupovima isklesanima u mramoru po uzoru na grčke stupove dorskog i jonskog reda. Na prvom katu nalaze se još i uredi predsjednika vlade i ministara.

Palača pravde 2004. godina poglašena je povijesnim spomenikom i zakonom zaštićena.

Izvori

Palače
Građevine u Bukureštu
Građevine u Rumunjskoj

Palača pravde


Percy Faith (April 7, 1908 – February 9, 1976) was a Canadian-American  bandleader, orchestrator, composer and conductor, known for his lush arrangements of instrumental ballads and Christmas standards. He is often credited with popularizing the "easy listening" or "mood music" format. He became a staple of American popular music in the 1950s and continued well into the 1960s. Though his professional orchestra-leading career began at the height of the Swing Era, he refined and rethought orchestration techniques, including use of large string sections, to soften and fill out the brass-dominated popular music of the 1940s.

Biography
Faith was born and raised in Toronto, Ontario, Canada. He was the oldest of eight children. His parents, Abraham Faith and Minnie, née Rottenberg, were Jewish. He played violin and piano as a child, and played in theatres and at Massey Hall. After his hands were badly burned in a fire, he turned to conducting, and his live orchestras used the new medium of radio broadcasting. He moved from Canada to Great Neck, New York and became a U.S. citizen.

Beginning with stations CKNC and CKCL, Faith was a staple of the Canadian Broadcasting Corporation's live-music broadcasting from 1933 to 1940, when he resettled in Chicago, Illinois. In the early 1940s, Faith was orchestra leader for the Carnation Contented program on NBC. From 1948 to 1949 he also served as the orchestra leader on the CBS radio network program The Coca-Cola Hour (also called The Pause That Refreshes). The orchestral accordionist John Serry Sr. collaborated with Faith in these broadcasts. He also led the orchestra on The Woolworth Hour on CBS radio (1955-1957).

In 1945, he became a naturalized citizen of the United States. He made many recordings for Voice of America. After working briefly for Decca Records, he worked for Mitch Miller at Columbia Records, where he turned out dozens of albums and provided arrangements for many of the pop singers of the 1950s, including Tony Bennett, Doris Day, Johnny Mathis for Mathis's 1958 Christmas album titled Merry Christmas, and Guy Mitchell for whom Faith co-wrote with Carl Sigman Mitchell's number-one single, "My Heart Cries for You".

His most famous and remembered recordings are "Delicado" (1952), "The Song from Moulin Rouge" (1953) and "Theme from A Summer Place" (1959), which won the Grammy Award for Record of the Year in 1961. Faith remains the only artist to have the best selling single of the year during both the pop singer era ("Song from Moulin Rouge") and the rock era ("Theme from A Summer Place"); and he is one of only three artists, along with Elvis Presley and The Beatles, to have the best selling single of the year twice. The B-side of "Song from the Moulin Rouge" was "Swedish Rhapsody" by Hugo Alfvén. In 1961 his fame in Sweden rose exponentially as his work Mucho Gusto became the theme music for the sports broadcasts of Sveriges Radio.

Though Faith initially mined the worlds of Broadway, Hollywood and Latin music for many of his top-selling 1950s recordings, he enjoyed popularity starting in 1962 with his orchestral versions of popular rock and pop hits of the day. His Themes for Young Lovers album was a top seller during this era and introduced the Faith sound to a younger generation of listeners. With the success of Columbia record-mate Ray Conniff's chorus and orchestra during this same time, Faith began using a chorus (usually all female in most of his recordings, but used a mixed chorus on his albums Leaving on a Jet Plane and I Think I Love You, which were released in 1970 and 1971 respectively) in several popular albums from the mid-1960s on. Faith's first single with a female chorus, "Yellow Days," was a substantial hit in the MOR (Middle of the Road) easy listening radio format of the mid-1960s. Faith continued to enjoy airplay and consistent album sales throughout the early 1970s, and received a second Grammy award in 1969 for his album Love Theme from 'Romeo and Juliet'.

Though best known for his recording career, Faith also occasionally scored motion pictures, and received an Academy Award nomination for his adaptation of the song score for the Doris Day musical feature, Love Me or Leave Me. His other film scores included romantic comedies and dramatic features such as Tammy Tell Me True (1961), I'd Rather Be Rich (1964), The Third Day (1965) and The Oscar (1966). Faith also composed the theme for the NBC series The Virginian.

With the advent of harder rock sounds in the 1970s, Faith's elegant arrangements fell out of favour with the listening and record-buying public, although he continued to release albums as diverse and contemporary as Jesus Christ Superstar and Black Magic Woman. He released one album of country music and two albums of disco-oriented arrangements toward the end of his forty-year career, his last recording being a disco-style reworking of "Theme from a Summer Place", titled "Summer Place '76", which was a minor and posthumous hit. Faith died of cancer in Encino, California, and was interred in the Hillside Memorial Park Cemetery in Culver City, California.

Faith had two children, Marilyn and Peter, with his wife Mary (née Palange), whom he married in 1928. She died in Los Angeles in 1997.

Discography

Albums
Percy Faith placed 21 albums on the Billboard Hot 200 best sellers chart through 1972, making him one of the more successful easy listening acts sales-wise. 1963's Themes for Young Lovers was by far his biggest seller, peaking at No. 32 on the chart and followed by three sequel albums "for young lovers". Throughout his career he was associated with Columbia Records. Occasionally he had albums released on the Columbia imprint 'Harmony Records.'

Compilations
Greatest Hits (1960)
Forever Young (2-LP, 1968)
A Time for Love (2-LP, 1971)
All-Time Greatest Hits (1972) #200 Hot 200
16 Most Requested Songs (1989)

Singles
Faith produced the following singles:
I Cross My Fingers {Vocal: Russ Emery} US #20, 1950
All My Love (US #7, 1950)
Christmas in Killarney {Vocals: Shillelagh Singers} US #28 – December 1950
On Top of Old Smokey {Vocals: Burl Ives} US #10, 1951
When the Saints Go Marching In / (US #29 – September 1951)
I Want to Be Near You (US #30 – September 1951)
Delicado (US #1, 1952)
Swedish Rhapsody (Midsummer Vigil) / (US #21, 1953)
Moulin Rouge Theme {Vocals: Felicia Sanders} US #1, 1953
Return to Paradise (US #19 – June 1953)
Many Times (US #30 – December 1953)
Dream, Dream, Dream (US #25 – May 1954)
The Bandit (US #25 – October 1954)
Valley Valparaiso (US #53, 1956)
We All Need Love (US #67, 1956)
With a Little Bit of Luck (US #82, 1956)
Till (US #63, 1957)
Theme from A Summer Place (US #1, 1960)
Theme for Young Lovers (US #35, 1960)
Theme from "The Dark at the Top of the Stairs" (US #101 – November 1960)
Sons and Lovers (US #111 – September 1963)
The Sound of Surf (US #111 – September 1963)
Yellow Days (AC #13, 1967)
Can't Take My Eyes Off You (AC #24, 1967)
For Those in Love (1968)
Zorba (AC #36, 1969)
Theme from A Summer Place (instrumental) US #111 – July 1969 – AC #26, 1969
The April Fools (1969)
Airport Love Theme (1970)
Everything's All Right (AC #31 – February 1971)
Theme from Summer of '42 (1971)
Bach's Lunch (1972)
Crunchy Granola Suite (AC #16, 1973)
Hill Where the Lord Hides (AC #44, 1974)
Theme from "Chinatown" (AC #35, 1974)
Summer Place '76 (AC #13, 1976)

References

External links

All About Percy Faith, discography and reference
Percy Faith Pages
Alan Bunting, "Percy Faith Discography"
Percy Faith discography, general information (Music City)
Brief biography

1908 births
1976 deaths
20th-century American composers
20th-century American Jews
20th-century American male musicians
20th-century Canadian composers
20th-century Canadian Jews
American conductors (music)
American male composers
American male conductors (music)
American music arrangers
Burials at Hillside Memorial Park Cemetery
Canadian bandleaders
Canadian conductors (music)
Canadian emigrants to the United States
Canadian male composers
Canadian music arrangers
Columbia Records artists
Deaths from cancer in California
Easy listening musicians
Grammy Award winners
Jewish Canadian musicians
Jewish composers
Male conductors (music)
Musicians from Toronto
Orchestra leaders

Percy Faith


Stretch es el siguiente álbum de Scott Walker editado en 1973. Este disco ha sido reeditado junto con We Had It All, trabajo después de este, a través de BGO Records en formato CD.

Lista de temas

Detalles de lanzamiento

Referencias

Álbumes de Scott Walker
Álbumes de 1973
Álbumes de country
Álbumes de Columbia Records

Stretch (álbum)


Susquehanna may refer to:

Places in the United States
 Susquehanna River, the source of the Chesapeake Bay

In Maryland
 Susquehanna State Park (Maryland)

In Pennsylvania
 Susquehannock tribe, Native American tribe of Pennsylvania
 Susquehanna Bank
 Susquehanna County, Pennsylvania
 Susquehanna Depot, Pennsylvania, a borough in Susquehanna County
 Susquehanna International Group, an institutional sales, research and market making firm
 Susquehanna Area Regional Airport Authority
 Susquehanna State Park (Pennsylvania)
 Susquehanna Steam Electric Station, a nuclear power plant
 Susquehanna Township, Pennsylvania (disambiguation), several places
 Susquehanna Trails, Pennsylvania, a census-designated place in York County
 Susquehanna University, in Selinsgrove, Pennsylvania
 Sesquehanna Sub Division, in Independence, Missouri

Music, arts and entertainment
 "Susquehanna", an unreleased song by Live recorded during the Throwing Copper sessions
 "Oh, Susquehanna", a song by the band Defiance, Ohio on their 2006 album The Great Depression
 Susquehanna (album), an album by the Cherry Poppin' Daddies
 Susquehanna Radio Corporation, a media corporation from 1941, absorbed into Cumulus Media in 2005
 Drej Queen Susquehana, the main antagonist of the 2000 animated film Titan A.E.

Companies and organizations
 Susquehannah Company, a historical Connecticut company involved in a dispute with Pennsylvania
 Susquehanna International Group, Pennsylvania-based financial services company
 Susquehanna Polling & Research, Pennsylvania-based polling company

Other
Susquehanna, ferry of 453 tons, built in 1837 by Williamson & Richardson
USS Susquehanna, multiple ships
 New York, Susquehanna and Western Railway, often called Susquehanna for short

See also

 Susie Q (Susquehanna is also an anagram of the name Susannah Que)

Susquehanna


An Vulpia cynosuroides in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni René Louiche Desfontaines, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Filippo Parlatore. An Vulpia cynosuroides in nahilalakip ha genus nga Vulpia, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Vulpia

Vulpia cynosuroides


Hendrikus Johannes "Johan" Witteveen (12 June 1921 – 23 April 2019) was a Dutch politician and economist who served as the fifth managing director of the International Monetary Fund (IMF) from 1973 to 1978.

Witteveen attended the Gymnasium Erasmianum in Rotterdam from June 1933 until June 1939 and applied at the Rotterdam School of Economics in June 1939 majoring in Economics. On 10 May 1940 Nazi Germany invaded the Netherlands and the government fled to London to escape the German occupation. During the German occupation Witteveen continued his study obtaining a Bachelor of Economics degree in June 1941 but in April 1943 the German occupation authority closed the Rotterdam School of Economics. Following the end of World War II Witteveen returned to the Rotterdam School of Economics and worked as a student researcher before graduating with a Master of Economics degree in December 1945 and worked as an associate professor of Financial economics at the Rotterdam School of Economics from December 1945 until July 1947 when got a doctorate as an Doctor of Philosophy in Financial economics. Witteveen worked as a researcher for the Bureau for Economic Policy Analysis (CPB) from April 1945 until July 1947 and as a professor of Financial economics at the Rotterdam School of Economics from July 1947 until 24 July 1963. He also served as Rector Magnificus of the Erasmus University Rotterdam from 1 January 1951 until 1 January 1952.

Witteveen became a Member of the Senate after the death of Anthonie Nicolaas Molenaar, taking office on 23 December 1958 serving as a frontbencher and spokesperson for Finances and deputy spokesperson for Economic Affairs and Small business. Witteveen was elected as a Member of the House of Representatives after the election of 1963, he subsequently resigned as a Member of the Senate the same day he was installed as Member of the House of Representatives, taking office on 5 June 1963. Following the cabinet formation of 1963 Witteveen was appointed as Minister of Finance in the Cabinet Marijnen, taking office on 24 July 1963. The Cabinet Marijnen fell on 27 February 1965 after a disagreement in the coalition about reforms to the public broadcasting system and continued to serve in a demissionary capacity until the cabinet formation of 1965 when it was replaced by the Cabinet Cals on 14 April 1965. Witteveen returned as a distinguished professor of Public economics at the Rotterdam School of Economics on 1 September 1965. Witteveen subsequently returned as a Member of the House of Representatives after the resignation of Lambertus Oldenbanning, taking office on 21 September 1965 serving as a frontbencher chairing the parliamentary committee for Finances and spokesperson for Finances and deputy spokesperson for Economic Affairs. After the election of 1967 Witteveen was again appointed as Minister of Finance and became Deputy Prime Minister in the Cabinet De Jong, taking office on 5 April 1967. Witteveen served as acting Minister of Economic Affairs from 7 January 1970 until 14 January 1970 following Leo de Block's resignation. In February 1971 Witteveen announced that he wouldn't stand for the election of 1971 but wanted to return to the Senate. After the Senate election of 1971 Witteveen returned as a Member of the Senate, taking office on 8 June 1971 serving as a frontbencher chairing the parliamentary committee for Finances and spokesperson for Finances and Economic Affairs. Following the cabinet formation of 1971 Witteveen per his own request asked not to be considered for a cabinet post in the new cabinet, the Cabinet De Jong was replaced by the Cabinet Biesheuvel I on 6 July 1971. In August 1973 Witteveen was nominated as the next Managing Director of the International Monetary Fund (IMF), he resigned as a Member of the Senate the same day he was installed as Managing Director, serving from 1 September 1973 until 18 June 1978.

Witteveen retired after spending 20 years in national politics and became active in the private sector and public sector and occupied numerous seats as a corporate director and nonprofit director on several boards of directors and supervisory boards (Rockefeller Foundation, Tinbergen Institute, Group of Thirty, Institute of International Relations Clingendael, Society for Statistics and Operations Research and the Helen Dowling Institute) and served on several state commissions and councils on behalf of the government (SEO Economic Research, Cadastre Agency and Statistics Netherlands) and as an advocate and lobbyist for Sufism and Financial regulation. Witteveen was also a prolific author, having written more than a dozen books since 1947 about Politics, Finances, Economics, Business and Sufism.

Witteveen was known for his abilities as a manager and consensus builder. Witteveen continued to comment on political affairs as a statesman until his death at the age of 97 and holds the distinction as the only Dutchman that served as Managing Director of the International Monetary Fund. His eldest son Willem was also a politician, professor, and author, he like his father had served in the Senate.

Early life and education
Witteveen was born on 12 June 1921 in Zeist in the province of Utrecht. He is the son of architect Willem Gerrit Witteveen and Anna Maria Wibaut and the grandson of Social Democratic politician Floor Wibaut. He went to the public secondary school Gymnasium Erasmianum in Rotterdam. He studied economics at the Netherlands School of Economics from 1939 to 1946. He received his PhD in 1947 with the dissertation Loonhoogte en werkgelegenheid (Height of wages and employment). His advisor was Nobel Prize laureate Jan Tinbergen.

Career
Witteveen worked as an economist at the Bureau for Economic Policy Analysis under Jan Tinbergen and Fred Polak from 1947 until 1963. He is a member of the People's Party for Freedom and Democracy (VVD). He served as a Senator from 23 December 1958 until 5 June 1963 and as a member of the House of Representatives from 5 June 1963 until 24 July 1963.

He then became Minister of Finance in the Marijnen cabinet serving from 24 July 1963 until 14 April 1965. He then served as a Member of the House of Representatives again from 21 September 1965 until 5 April 1967, when he returned as Minister of Finance and Deputy Prime Minister serving from 5 April 1967 until 6 July 1971 in the De Jong cabinet. He again returned to the Senate, serving from 8 June 1971 until 1 September 1973.

Afterwards he became the Managing Director of the International Monetary Fund, serving from 1 September 1973 until 18 June 1978. From 1978 to 1985 he was the first chairman of the Washington-based economics body, the Group of Thirty. He became member of the Royal Netherlands Academy of Arts and Sciences in 1980.

Personal life
On 3 March 1949 Witteveen married Liesbeth de Vries Feijens (born 1 April 1920). They had four children, three sons, and one daughter. Willem Witteveen (1952–2014), Paul Witteveen (1955–1979), Raoul Witteveen and their daughter (born 1960). Liesbeth de Vries Feijens died on 25 November 2006 at the age of 86. His eldest son Willem Witteveen was also a politician, professor and author, he like his father had served in the Senate. Willem Witteveen, his wife and daughter died on 17 July 2014 when Malaysia Airlines Flight 17 was shot down over Ukraine. Witteveen was also a first cousin once removed of the in 2004 murdered filmmaker Theo van Gogh. Witteveen died on 23 April 2019 in his home in Wassenaar at the age of .

Decorations

Honorary degrees

References

External links

Official
  Dr. H.J. (Johan) Witteveen Parlement & Politiek
  Dr. H.J. Witteveen (VVD) Eerste Kamer der Staten-Generaal

1921 births
2019 deaths
Businesspeople from Rotterdam
Commanders of the Order of the Netherlands Lion
Deputy Prime Ministers of the Netherlands
Dutch academic administrators
Dutch bankers
Dutch business writers
Dutch chief executives in the finance industry
Dutch corporate directors
Dutch essayists
Dutch expatriates in the United States
Dutch financial analysts
Dutch financial writers
Dutch health and wellness writers
Dutch lobbyists
Dutch memoirists
Dutch nonprofit directors
Dutch nonprofit executives
Dutch people of World War II
Dutch officials of the United Nations
Dutch spiritual writers
Erasmus University Rotterdam alumni
Academic staff of Erasmus University Rotterdam
Financial economists
Grand Crosses of the Order of the Crown (Belgium)
Grand Crosses with Star and Sash of the Order of Merit of the Federal Republic of Germany
Grand Officers of the Order of Orange-Nassau
Grand Officers of the Legion of Honour
Honorary Knights Commander of the Order of the British Empire
Ināyati Sufis
International economists
Managing directors of the International Monetary Fund
Members of the House of Representatives (Netherlands)
Members of the Royal Netherlands Academy of Arts and Sciences
Members of the Senate (Netherlands)
Members of the Social and Economic Council
Monetarists
Ministers of Economic Affairs of the Netherlands
Ministers of Finance of the Netherlands
Politicians from Rotterdam
People from Wassenaar
People from Zeist
People's Party for Freedom and Democracy politicians
Public economists
Recipients of the Four Freedoms Award
Rectors of universities in the Netherlands
Vice Chairmen of the People's Party for Freedom and Democracy
Writers from Rotterdam
20th-century Dutch civil servants
20th-century Dutch economists
20th-century Dutch male writers
20th-century Dutch politicians
21st-century Dutch economists
21st-century Dutch male writers

Johan Witteveen


යටත්විජිත සමය-ඇමරිකානු සාහිත්‍යය
ඇමරිකානු සාහිත්‍යයේ මුල්කාලීන ස්වරූපය වූයේ, යුරෝපීන්ට හා යටත්විජිත සභාවන්ට ලැබුණු ප්‍රතිලාභ වර්ණනා කරමින් ලියවුනු ලිපි හා පත්‍රිකාය. කපිතාන් ජෝන් ස්මිත් ඇමරිකාවේ ප්‍රථම ග්‍රන්ථ කර්තෘවරයා ලෙස සලකන අතර "ටෲ රිලේශන් ඔෆ් වර්ජිනියා (1608)" , "ජෙනරල් හිස්ට්‍රි ඔෆ් වර්ජිනියා", "නිවු එන්ග්ලන්ඩ්" හා "සමර් අයිල්ස්" ඔහුගේ කෘති කිහිපයකි. ඩැනියෙල් ඩෙන්ටන්, තෝමස් ආශෙ, විලියම් පෙන්, ජොර්ජ් පර්සි, විලියම් ස්ට්‍රෙචි, ජෝන් හමොන්ඩ්, ඩැනියෙල් කොක්ස්, ගේබ්‍රියෙල් තෝමස් හා ජෝන් ලෝස්න් එම ශෛලිය අනුගමනය කළ තවත් රචකයන් කිහිප දෙනෙකි.

ඇමරිකාවේ ආගමික මතභේද සඳහා තුඩුදුන් ගිවිසුම්ද මුල්කාලීන ලිපි ලිවීමේදී ඒවාට මාතෘකා විය. ජෝන් වින්ට්‍රෝප් විසින් රචනා කළ සඟරාවක "මැසචුසෙට්ස් බේ කොලනි" යන ආගමික පදනම පිළිබඳව සාකච්ඡා කරන ලදී. "මේෆ්ලවර්ස්" නැමති කෘතිය පැමිණීමෙන් පසු වර්ෂයේ එඩ්වර්ඩ් වින්ස්ලෝ දින දර්ශනයක් වර්ථා කරන ලදී. ආගමික අභාශය ලත් අනෙකුත් රචකයන් වන ඉන්ක්‍රීස් මැතර් සහ විලියම් බ්‍රැඩ්ෆෝර්ඩ් යන අය විසින් "හිස්ට්‍රි ඔෆ් ද ප්ලේමවුත් ප්ලාන්ටේෂන් (1620-47)" නමින් සඟරාවක් ප්‍රකාශයට පත් කරන ලදහ. රොජර් විලියම්ස් සහ නතාලියෙල් වොර්ඩ් යන කර්තෘවරු ක්‍රිස්තියානි සභාවේ බිඳීයාම පිළිබඳව දරුණු චෝදනාත්මක ප්‍රකාශ නිකුත් කර ඇත. ඒ අතර සමහර කාව්‍යයන්ද පැවතිණි.
ඇන් බ්‍රැඩ්ස්ට්‍රිට් සහ එඩ්වර්ඩ් ටේලර් යන අය විශේෂ සැලකිල්ලකට බඳුන් විය. අවසන් විනිශ්චය කාලය විස්තර කරමින්, මිෂෙල් විග්ල්ස්වර්ත් විසින් ලියන ලද "ඩේ ඔෆ් ඩූම්" යන කවිය සඳහා විශාල ඉල්ලුමක් පැවතිණි. නිකොලස් නොයිස් නැමති කවියාද තම පද්‍ය හේතුවෙන් ප්‍රකට විය.

මුල්කාලීනව ලියවුණු වෙනත් ලිපි මඟින් ඉන්දියානුවන් සමඟ ඇතිවූ ඝට්ටන හා අන්තර් ක්‍රියා පිළිබඳව විස්තර කෙරේ. ඩැනියෙල් ගෝකින්, ඇලෙක්සැන්ඩර් විටේකර්, ජෝන් මේසන්, බෙන්ජ්මින් චර්ච් හා මේරි රෝලන්ස් යන අයගේ ලිපි තුළින් මෙය පැහැදිලිව දැකගත හැකිය. ජෝන් එලියට් විසින් බයිබලය අල්ගකින් භාෂාවට පරිවර්තනය කරන ලදී.

18 වැනි ශතවර්ෂය මුල් භාගයේදී ("කැල්වින්වාදය" පිළිබඳව තදින් කියා සිටින) ජොනතන් එඩ්වර්ඩ් සහ ජොර්ජ් වයිට්ෆීල්ඩ් විසින්, ආගමික පුබුදුව පිළිබඳව ලියන ලද "ග්‍රේට් අවේක්නින්" නැමති කෘතිය එළිදක්වන ලදී. තෝමස් හුකර්, තෝමස් ෂෙපර්ඩ්, යූරි ඔර්ක්ස්, ජෝන් වයිස් හා සැමුවෙල් විලර්ඩ් යන අය අසත්‍ය පිළිකුල් කළ, ආගමික රචකයන් වේ. එනමුත් සැමුවෙල් සෙවල්, සාරා කෙම්බල් නයිට් හා විලියම් බර්ඩ් යනු සන්සුන් සහ ලිහිල් රචකයන් කිහිප දෙනෙකි.

විප්ලවකාරී සමයේදී දේශපාලනය පිළිබඳව සැමුවෙල් ඇඩම්ස්, ජෝශී කුවින්සි, ජෝන් ඩිකන්ස් හා ජෝසප් ගැල්වේ වැනි රජයට ගැති රචකයන් විසින් ලිපි ලියන ලදී. ඒ අතරින් ප්‍රධාන චරිත දෙක වන බෙන්ජමින් ෆ්‍රෑන්ක්ලින් විසින් රචිත "පුවර් රිචර්ඩ්ස් අල්මැනක්" හා "ඕටොබයග්‍රෆි ඔෆ් බෙන්ජමින් ෆ්‍රෑන්ක්ලින්" යනු ඔවුන්ගේ බුද්ධිය හා වර්ධනය වෙමින් පැවතුණු ඇමරිකානු අනන්‍යතාවයෙන් ලැබුනු අභාෂය විදහා දක්වන ශ්‍රේෂ්ඨ නිර්මාණ දෙකකි.

විප්ලව කාලයෙදී "යැන්කී ඩුඩල්" හා "නේතන් හෝල්" වැනි කවි සහ ගීත ජනප්‍රියව පැවතිණ. ජෝන් ටම්බල් හා ෆ්‍රැන්සිස් හොප්කින්ස් ප්‍රකට උපහාස රචකයන් විය. පිලිප් මොරීන් ෆ්‍රේනී යුධ කාලය අලලා කවි ලිවීය.

දෙවන ලෝක යුද්ධයෙන් පසු
දෙවන ලෝක යුද්‍ධයෙහි නිමාව සිට එනම් දළ වශයෙන් 1960 දශකයෙහි අග භාගය හා 1970 දශ‍කයේ මුල් භාගය වන කාලය ඇමෙරිකානූ ඉතිහාසයේ ඉතාමත්ම ජනප්‍රිය කෘතින්ගේ එළිදැක්වීම සිදුවිය. යථාර්ථවාදී නූතන අදහස් දරන්නන් සහ හණමිටි සමාජය අප්‍රිය කළ තරුණ ප්‍රේමාන්විතයින් මේ කාලය තුළ පෙරමුණ ගනු ලැබූහ. ඔවුන්ගේ මේ කාර්යයට දෙවන ලෝක යුද්ධයට ඇරමරිකාව හවුල් කිරීමට විත්තිකරුවන් වූවන්ගේ බලපෑම ද නොමද ලැබුණි.

ජේ.ඩී සැලින්ගර්ගේ Nine Stories, The Catcher හා the Rye  වැනි කෘතින් ගේ සිට සිල්පියා ප්ලාක්ගේ  The Bell Jor වැනි කෘතින් දක්වා වූ නිර්මාණ, ඇමෙරිකාවේ උමතුව ජාතියේ සාහිත්‍යමය ප්‍රමුඛස්ථානයට ගෙන ඒමට හවුල්විය. වෙනත් රටවලින් ඇමෙරිකාවට පදිංචියට පැමිණි එලදීමිර් නෝබෝකොන් වැනි කතුවරුන් Lolita (ලෝලීටා)වැනි කෘතින් මඟින් මෙම මාතෘකාව ඉදිරියට ගෙන ගියහ. එම කාලය තුළදීම ඉහත දැක්වු තරුණ ප්‍රේමාන්විතයින් ඔවුන්ගේ  Lost generation පූර්වජයන්ගෙන් සංවිධානාත්මක පියවරක් ඉවතට තැබීය.

නිව්යෝර්ක් නුවර හා කොලොම්බියා සරසවිය ආශ්‍රිතව ගොඩනැගී යම් කාලයකට පසු සැන් ෆ්‍රෙන්සිස්කෝ නුවර නිළ වශයෙන් පිහිටවනු ලැබූ බුද්ධිමතුන්ගේ කව මඟින් බිහිවූ  Beat Generation හි කවි හා ප්‍රබන්ධ කරලියට පැමිණියහ.  Beat යන පදය 'ජෑස්' සංගීතයේ ප්‍රතිවිරුද්ධ සංස්කෘතික රිද්මයටත්, යුද්ධයෙන් පසුවත් පැවති වෙනස්වීම් වලට ඇති අකමැත්ත කෙරෙහි වූ කැරළිකාර ස්වභාවයත්, මත්ද්‍රව්‍ය, මත්පැන් දර්ශන වාසය හා සෙන් බෞද්ධාගම ප්‍රමුඛ ආගම් වලින් ලැබූ නව ආත්මීය අත්දැකීමුත් සහ සියල්ලම හැඳින්වීමට සාමූහිකව භාවිතා කරන ලදී. ඇලන් ජින්ස්බර්ග් විසින් ඔහුගේ  Howl නම් කවිය මඟින් මෙම යාන්ත්‍රණයට අවශ්‍ය තාලය සපයන ලදී. මාගේ පරම්පරාවේ සුවිශේෂම බුද්ධිමතුන් උමතුව මඟින් විනාශ වනු මම දුටිමි. ලෙස ආරම්භ වු මෙම කවිය වෝල්ට් විට්මෑන්ගේ කෘතින්ට සමානකමක් දැක්විය. මේ කාලය තුළදීම ඇලන් ජින්ස්බර්ගේ මිත්‍රයෙකු වු ජැක් කොරොවුවැක් (1922-1969) ගේ ජනප්‍රියම නවකථාව වන The Road  මඟින් Beats  ලෙස හැඳින්වූවන්ගේ විනෝදකාමී,  බාහිර බලපෑම් රහිත, ස්ථර පදිංචියක් පවා නැති ජීවිත විග්‍රහ කරන ලදී. දෙවන ලෝක යුද්ධයට පසු සමය යුද්ධ නවකථා සම්බන්ධව නම් ඇමෙරිකාව තුළ විශාල සාහිත්‍යමය පිබිදීමක් ඇති වූ සමයක් විය. නෝමන් මේලර් ගේ The Naked and the dead (1948)  ජෝසප් හෙලර්ගගේ  Catch -22 (1961) සහ කර්ථ වොන්නෙගට් ජූනියර්ගේ   Slaughter House- Five (1969) වැනි කෘතින් මේ කාලය තුළදී ඉතාමත් ජනප්‍රිය වූ කෘතීන් කිහිපයක් විය. බාබරා ගාර්කන් විසින් රචිත  Mac Bird කෘතිය යුද්ධයෙන් නිරර්ථක භාවය විදහාපාන තවත් කෘතියක් විය.

සංසන්ඳනාත්මකව බැලූ කල, ජෝන් අප්බයික් ඇමෙරිකානු ජීවිතයේ ගැමි ජීවිතය අලංකාරව විස්තර කිරීමක් ලෙස සැලකිය හැකි කෘතීන් නිහඩ එහෙත් පෙරලිකාර රචනා ශෛලියකින් ඉදිරිපත් කළේය. ඇමෙරිකානු මධ්‍යම පන්තියෙහි කුඩා තොරතුරු පවා චරිතයට නැගීම නිසා 1960 දී රචිත Robbit Run   නමැති කෘතිය නවමු අත්දැකීමක් විය. මෙම නවකතාව වර්ථමාන කාලය එහි කතා විස්තරයට යොදාගත් පළමු නවකතා කිහිපය අතරින් එකක් ලෙස ද සැලකේ.

ෆ්ලැන්නරි ඕ'කොනර් (උපත මාර්තු 25, 1925 ජෝර්ජියාව විපත අගෝස්තු 3 1964 ජෝර්ජියාව) විසින්ද මාර්ක් ට්වේන් වැනි ඇමෙරිකානු සාහිත්‍යයේ ප්‍රමුඛ කතුවරුන්ට ඉතා සමීප මාතෘකාවක් වු දකුණු පළාත සහ මාතෘකාව පිරික්සීමට ලක්කොට සංවර්ධනය කරන ලදී. (Wise Blood 1952, The Violeut Bear it Away 1960, Everything that Rises Must Converge - ඇගේ ප්‍රසිද්ධම කෙටිකථාව හා අතිශය වැදගත් එකතුවක් 1965 දී ඇ‍ගේ අභාවයෙන් පසුව එළිදක්වන ලදී.

සුවිශේෂි ඇමෙරිකානු රීතිය
1812 යුද්ධය සමග සහ සුවිශේෂී ඇමෙරිකානු නිර්මාණයන් බිහි කිරීම සඳහා ඇති වූ උනන්දුව හේතුකොට ගෙන ප්‍රධාන පෙළේ සාහිත්‍ය ලැදි උගත් පිරිසක් බිහි වූහ. මේ අතරින් වොෂින්ටන් අර්වින්, විලියම් කුලන් බ්‍රයන්ට්, ජේම්ස් ෆෙනිමො‍්ර් කූපර් සහ එඩ්ගා ඇලන්පෝ කැපී පෙනුනහ. මෙයින් අර්වින් සුවිශේෂ ඇමෙරිකානු රීතියක් ඇති කිරීමට උත්සාහ ගත් ප්‍රථම ලේඛකයා ලෙස බොහෝ විට සළකනු ලැබේ. (මෙම කාරණය විවාදිතය) ඔහු ලියු හාස්‍යෝත්පාදක කෘතින් නම් සල්මන් ගුන්ඩි සහ බොහෝ දෙනෙක් දන්නා උපහාසාත්මක කථාවක් රැගත් අ හිස්ටරි ඔෆ් නිව් යොර්ක් බයි ඩීඩ්රිට් නිකර්බෝකර් (1809) වැනි කෘතින්ය.  බ්‍රයන්ට් මුල්ම ප්‍රේමාන්විත සහ ස්වභාව සෞන්දර්ය එක් කරමින් කවි ලීවේය. මෙම කෘතින් ඒවායේ යුරෝපයේ මූලයන්ගෙන් විකාශනය වූ ලක්ෂණ පෙන්නුම් කළේය. 1832 දී පෝ කෙටි කතා ලිවීම ආරම්භ කළේය. මේවායින් කීපයක් නම් 'ද මැස්ක් ඔෆ් ද රෙඩ් ඩෙත්', 'ද පිට් ඇන්ඩ් ද පෙන්ඩුලුම්' 'ද ෆෝල් ඔෆ් ද හවුස් ඔෆ් යුෂර්' සහ 'ද මර්ඩර්ස් ඉන් ද රියු මෝර්ග්' වැනි කෙටි කථාය. මෙම කථා වලින් මානව මනෝ විද්‍යාවේ සැඟවුනු තැන් ගවේෂණය විය. එමෙන්ම ප්‍රබන්ධ වල සීමාවන් අභිරහස් කථා සහ මායා ලෝකයන් දක්වා තල්ලු විය. කූපර්ගේ නැට් බම්පෝ ගැන ලෙදර්ස්ටොකින් කථා මාලාව අලුත් රටේ සහ විදේශයන්හි ජනප්‍රිය විය.

හාස්‍යජනක කථා ලියු ලේඛකයන් ද ජනප්‍රිය වූහ. නිව් එංගලන්තයේ සෙබා ස්මිත් සහ බෙන්ජමින් පී ෂිලාබර් වැන්නෝද - ඔගස්ටන් බෝල්ඩ්වින් ලෝංග් ස්ට්‍රීට්, ජොන්සන් ජේ හූපර්, තෝමස් බැන්ග්ස් තෝර්ප්, ජෝශප් ජි බෝල්ඩ්වින් සහ ජෝර්ජ් වොෂින්ටන් හැරිස් වැනි ඇමෙරිකානු ප්‍රත්‍යන්ත දේශ ගැන ලියු අයද ඒ ගණයට අයත් වූහ.

නිව් එංග්ලන්ඩ් බ්‍රාහ්මින් නමින් හැඳින්වූ ලේඛක කණ්ඩායමද හාවර්ඩ් විශ්ව විද්‍යාලයට සම්බන්ධ වූහ. මෙහි වැදගත් කණ්ඩායමට ජේම්ස් රසල් ලොවෙල්, හෙන්රි වර්ඩ්ස් වර්ත්, ලෝංග්ෆෙලෝ සහ ඔලිවර් වෙන්ඩෙල් හෝල්ම්ස් ද අයත් වූහ.

1836 දි හිටපු ඇමතිවරයෙකු වූ රැල්ෆ් වුල්ඩෝ එමර්සන්ට් 'නේචර්' නම් ප්‍රබන්ධ ගණයට නොවැටෙන ආන්දෝලනාත්මක කෘතියක් ප්‍රකාශයට පත් කළේය. ඒ මගින් ස්වභාවධර්මයට අනූකූලව සහ එය අධ්‍යයනය කිරීමෙන් උසස් අධ්‍යාත්මික තත්වයක් ඇති කර ගත හැකි බවත්, සංවිධානය වූ ආගම් අවශ්‍ය විය නොහැකි බවත් ප්‍රකාශ කළේය. ඔහුගේ ලේඛණවලට ඔහු වටා සිටි ලේඛකයින්ගේ අදහස් පමණක් නොව ඔහුගේ දේශනා ඇසු මහජනතාවගේද අදහස්ද ඇතුලත් විය.

එමර්සන්ගේ අනගිතම සහාය චින්තකයා සමහර විට හෙන්රි ඩේවිඩ් තෝරියෝ (Henry David Thoreau 1817-1862 නම් දැඩි අදහස් ඇති එංගලන්ත සභාවට අයත් නැති ක්‍රිස්තු භක්තිකයා විය හැකිය. වනයෙන් ගැවසිගත් පොකුණක් අසල කුටියක අවුරුදු දෙකක් ජීවත් වෙමින් ඔහු Wolden නම් පොතක් පමණ විශාලත්වයක් ඇති ජීවන සටහනක් ලීවේය. ඒ මගින් සංවිධානගත සමාජයේ අනවශ්‍ය අණ කිරීම්වලට බාධා පමුණුවන මෙන් බල කිරීමක් කරන ලදී. ඔහුගේ විරෝධාකල්ප සහිත ලියවිලිවලින් ඇමෙරිකානු ලක්ෂණයේ තනිපුද්ගලවාදය දෙසට ගැඹුරු මුල් බැසගත් කැමැත්තක් ප්‍රකාශ කෙරේ. ලෝකෝත්තර වාදය විසින් උනන්දු කරවනු ලැබු අනෙකුත් ලේඛකයින් නම් බ්‍රොන්සන් ඇලිකට්, මාර්ගර්ට් ෆුලර්, ජෝර්ජ් රිප්ලේ, ඔරෙස්ටන් බ්‍රවුන්සන් ජෝන්ස් වෙරි යන අයයි.

අත්හැරීමේ වාදය වටා වූ දේශපාලන අර්බුද විසින් විලියම් ලොයිඩ්ට සහ ලිබරේට් නම් ඔහුගේ පත්‍රයටද, ඒ සමගම ජෝන් ග්‍රීන් ලීෆ් නම් කවියාටද සහ අන්කල් ටොම්ස් කැබින් නම් කෘතිය කළ හැරියට් බීචර් ස්ටොව්ටද පෙළඹවීම් ඇති කරන ලදී.

1837දී තනානියෙල් හැව්තෝර්න් (1804-1864) සංකේත හා ගුප්ත සිදු වීම් වලින් පිරුණු Twice told tales වැනි ඔහුගේ කථා ඛාණ්ඩයක් වශයෙන් එක් කළේය. හැව්තෝර්න්, වරද, අභිමානය සහ ආවේග මැඩ පැවැත්වීම වැනි තේමාවන් ගවේෂණය කරන පූර්ණ දිග ප්‍රමාණයෙන් යුත් ආදර කථා වැනි නවකථා ලිවීමෙහි නිරත විය. ඔහුගේ අති විශිෂ්ඨ කෘතියක් වන 'ද ස්කාර්ට්ලට් ලෙටර්' ලියැවි ඇත්තේ පර පුරුෂ සේවනය හේතුවෙන් තමන්ගේ සමාජයෙන් කොන් කළ ගැහැණියක් පිළිබඳවයි. හැව්තෝර්න්ගේ ප්‍රබන්ධ ඔහුගේ මිතුරු හර්මන් මෙල්වින් කෙරෙහි ගැඹුරු ඝට්ඨණයක් තිබුනි. මෙම මෙල්විල් ඔහුගේ මූදු ගමන් යෙදුනු දින වලින් විචිත්‍ර නවකථා දක්වා කරුණු වෙනස් කිරීමෙන් පළමුවෙන් නමක් ඇති කර ගෙන තිබුනි. හැව්තෝර්න් ගේ උදාහරණයෙන් උනන්දු වූ මෙල්විල් දර්ශනවාදය පිළිබඳ විමර්ශනයන්ගේ පොහොසත් නවකථා කරණයෙහි දිගටම යෙදුනේය. නපුරු ගතිගුණ වල ස්වභාවය, පංචමහා භූතයන්ට එරෙහිව මනුෂ්‍යයන්ගේ අරගලය, වැනි තේමාවල් පරික්ෂා කිරීම සඳහා මොබිඩික් වැනි (තල් මසුන් සොයා ගිය චාරිකා) වැනි කෘතින් පිටුවහලක් වෙයි. මෙල්වින්ගේ ගැඹුරු අදහස් ඇති කෘතින් අලෙවිය අතින් දුර්වල විය. ඔහුගේ මරණය සිදු වන අවස්ථාවේ ඔහු පිළිබඳව බොහෝ දෙනාට අමතකව තිබිනි. ඔහු ගැන නැවතත් මතකය අවදි වන්නේ 20 වෙනි ශත වර්ෂයේ මුල් දශක දෙක තුලයි.

ඇමෙරිකානු සාහිත්‍ය - 20 වැනි ශතවර්ෂය

20 වෙනි ශත වර්ෂය ආරම්භයේදි ඇමෙරිකානු නවකථාකරුවන් ඉහළ සහ පහළ පන්ති සමාජ ජීවිතය හසුකර ගැනීම සඳහා ඔවුන්ගේ ප්‍රබන්ධ කථාවල විෂය පථය පුළුල් කළහ. එඩිත් වාර්ටන් (Edith Wharton 1862-1937) ඇගේ කතාවල සහ නවකථාවල ඉහළ පන්තිය පරෙස්සමින් සෝදිසි කළාය. ඊස්ටන් සීබෝඩ් සමාජය නම් වූ එම සමාජය තුළ ඇය හැදි වැඩුනාය. ඇගේ කදිම පොත් වලින් එකක් වූ ඒජ් ඔෆ් ඉනසන්ස් (The age of innocence) ඉලක්ක කර තිබෙන්නේ විවාහය සඳහා ලස්සන පිටස්තර ගැහැණියකට වඩා සාම්ප්‍රදායික සිරිත් විරිත් ගරු කරන සමාජය පිළිගත් ගැහැණියක තෝරා ගන්නා පිරිමියෙකු ගැනයි. මෙම කාලය තුළදීම ස්ටීවන් ක්‍රේන් (1871-1900) (Stephen crane) නිව් යොර්ක් නගරයේ වෙසඟනන් ගැන කියැවෙන 'මැගි: අ ගර්ල් ඔෆ් ද ස්ට්‍රීට්ස්' නැමැති කෘතිය කළේය. ඔහු ප්‍රසිද්ධියට පත් වූයේ සිවිල් යුද්ධය අළලා ඔහු ලියු 'ද රෙඩ් බැජ් ඔෆ් කරේජ්' නම් නව කථාවෙනි. එමෙන්ම 'සිස්ටර් කැරි' නමින් තියසෝර් ඩ්‍රෙසියර් (1871-1945) Theodore Dreiser) විස්තර කරන්නේ චිකාගෝ නගරයට පැමිණි ගම්බද කාන්තාවක් ගැනයි. හැමිලින් යාර්ලන්ඩ් සහ ෆ්‍රෑන්ක් නොරිස් ඇමෙරිකානු ගොවීන්ගේ ප්‍රශ්න ගැන ලියුවෝය.

දේශපාලන ලියවිලි මගින් සමාජ ප්‍රශ්න සහ සමගියේ බලය ගැන ඍජුව සාකච්ඡා වුණි. එඩ්වර්ඩ් බෙලමි වැනි ඇතැම්හු ඉදිරියේදි විය හැකි දේශපාලන සහ සමාජ හැඩ ගැසීම් වල හැඩය Looking Backward හිදී පෙන්වා දුන්හ. ද ජංගල් කෘතිය නිසා බොහෝ ප්‍රසිද්ධ වූ අජටන් සින්ක්ලෙයාර් නම් ලේඛකයා සමාජවාදය හඳුන්වා දුන්නේය. යුගයේ සිටි අනෙකුත් දේශපාලන ලේඛකයින් අතරට එඩ්වින් මාර්ක්හැම්, විලියම් වෝහ්න් මූඩි යන අය අයත් වෙති. පත්‍ර කලාවේ විවේචකයන් වූ ඉඩා එම් ටාර්බල් සහ ලින්කන් ස්ටෙෆෙන්ස් "අපචාර අවුස්සන්නේ" (muskrakers) ලෙස හඳුන්වනු ලැබූහ. හෙන්රි ඇඩම්ස්ගේ ස්වයං චරිතාපදානය වූ 'ද එඩියුකේෂන් ඔෆ් හෙන්රි ඇඩම්ස්' කෘතියෙන් අධ්‍යාපන ක්‍රමයේ සහ නවීන ජීවිතයේ නොමනා පැති හෙළි කළේය.

හැඩය සහ ශෛලිය පිළිබඳව කළ පරික්ෂණ වලින් ප්‍රස්තුත කාරණය සමග ඉක්මණින් සම්බන්ධ විය. 1909 දී එවකට පැරීසියට පිටමං වී සිටි ගර්ට්රූඩ් ස්ටෙයින් (1874-1946) ත්‍රී ලයිව්ස් නමින් කෘතියක් ප්‍රකාශයට පත් කළාය. එය ජ්‍යාමිතික චිත්‍ර කලාව, ජෑස් සංගීතය සහ සමකාලීන කලා සහ සංගීතයේ අංගවලට ඇයට තිබු සමීප බව ආභාෂයට ගෙන ලියැවුණු අමුතු ආකාරයේ කෘතියක් විය.

එස්රා පවුන්ඩ් (1885-1972) නම් කවියා ඉඩහෝ හි උපන් නමුත් ඔහුගේ වැඩිහිටි කාලය බොහෝ සෙයින් ගත කළේ යුරෝපයෙහිය. ඔහුගේ නිර්මාණ සංකීර්ණ ඒවා විය. ඇතැම් විට තේරුම් ගැනීමට දුෂ්කරය. ඒවායේ වෙනත් කලා ක්‍රමවලට සහ පෙර අපර දෙදිග සාහිත්‍යයට යොමු කළ කරුණු ඇත. ඔහු වෙනත් බොහෝ කවීන්ගේ ආභාෂය ලබා ගත්තේය. විශේෂයෙන් ටී.එස්.එලියට් (1888-1965) සඳහන් කළ හැකිය. පවුන්ඩ්ගේ කෘතිවල මෙන්ම එලියට්ගේ කාව්‍යයන්ගේද ව්‍යාංගර්ථයන් බහුලය. ඔහුගේ වෙස්ට්ලන්ඩ් (The wasteland) නම් කාව්‍ය සංග්‍රහයේ කවියා විසින්ම තබන ලද අධෝ ලිපි තිබේ. 1948 දී සාහිත්‍ය සම්බන්ධයෙන් එලියට් නොබෙල් ත්‍යාගයෙන් පිදුම් ලැබුවේය.

ඇමෙරිකානු ලේඛකයෝ යුද්ධය මත ඇති වූ සිත්වල පවතින මුලාවන් ප්‍රකාශ කළහ. එෆ්. ස්කොට් ෆිට්ස්ජෙරාල්ඩ්ගේ (1896-1940) කථා සහ නවකථා වලින් 1920 දශකයේ අසහනකාරි නොසැලකිලිමත් තත්ත්වයන් හසුකර ගනි. ඔහුගේ ද ග්‍රේට් ගැට්ස්බි (The Great gatsby) කෘතියේ තේමාව වී ඇත්තේ තරුණයින්ගේ රන් සිහින බලාපොරොත්තු කඩවීම සහ අසමත් වීම මත දියවී යාමයි. සින්ක්ලෙයාර් ලුවිස් සහ ෂර්වුඩ් ඇන්ඩර්සන් ද ඇමෙරිකානු ජීවිතය විවේචන කරන ආකාරයේ නවකථා ලියූහ. ජෝන් ඩොස් පැඩෝස් යුද්ධය ගැන මෙන්ම පරිහානිය දක්වා විහිදෙන එක්සත් ජනපද ත්‍රිත්වය (U.S.A. Trilogy) ගැන ලියුවේය. අර්නස්ට් හෙමිංග්වේ (1899-1962) පළමු ලෝක යුද්ධ සමයේ ගිලන් රථ රියදුරෙකු වශයෙන් සේවය කිරීමේදි දරුණු ක්‍රියා සහ මරණය පිළිබඳ අත්දැකීම් ලබා තිබුණේය. ඔහු තම ලේඛනවලින් අනවශ්‍ය වචන කපා හැරියේය. වාක්‍ය ව්‍යුහය සරල කළේය. ද සන් ඕල්සෝ රයිසස් සහ අ ෆෙයාර්වෙල් ටු ආර්මි යන කෘතින් සාමාන්‍යයෙන් ඔහුගේ අගනාම කෘතින් ලෙස සළකනු ලැබේ. 1954 දී ඔහු සාහිත්‍යය සඳහා නොබෙල් ත්‍යාගය ලැබුවේය.

හෙමිංවේට අවුරුදු පහකට කලින් තවත් ඇමෙරිකානුවෙකු වූ විලියම් ෆෝල්ක්නර් (William Faulkner) (1897-1962) නොබෙල් සම්මානය දිනා ගැනීමට සමත් විය. ඔහු විසින්ම නිර්මාණය කරන ලද මිසිසිපි ප්‍රදේශයක් වූ යොක්නපටව්ෆා කවුන්ටි (Yoknapatawha County) කෘතියට මනුෂ්‍යත්වය පිළිබඳ අති විශාල පරාසයක් ඇතුළත් කර ගැනීමට ඔහු සමත් විය. ඔහු ඔහුගේ චරිත නිර්මාණය කර ඇත්තේ (පෙනෙන ආකාරයට) සංස්කරණයකින් තොරව දිගින් දිගටම විස්තර කරමින් එම චරිතවල අභ්‍යන්තර ස්වභාවය පෙන්වා දීම සඳහාය. (මෙම ක්‍රමය හඳුන්වා දී තිබෙන්නේ 'Stream of consciousness' යනුවෙනි.) වර්තමානය තුළ අතීතය පවතින්නේ කෙසේද කියා පෙන්වීමට ඔහු කාල ක්‍රමානූකුල පිළිවෙල (විශේෂයෙන් ඈත දකුණේ වහල් සේවය පැවති කාලය) වෙනස් කළේය. ඔහුගේ ශ්‍රේෂ්ඨතම කෘති අතරට ද සවුන්ඩ් ඇන්ඩ් ද ෆියුරි, ඇබ්සැලොම්, ඇබ්සැලොම්!, ගෝ ඩවුන්, මෝසෙස් සහ ද අන්වැන්ක්විෂ්ඩ් යනාදි කෘතින් ඇතුළත් වේ.

අවපාත යුගයේ (Depression era) සාහිත්‍යය තියුණු නොවීය. එසේම එය යොමු වූයේ කෙළින්ම සමාජ විවේචනය සඳහාය. ජෝන් ස්ටෙයින්බෙක් (1902-1968) කැලිෆෝර්නියාවේ සැලිනාස් හි උපත ලද අතර එහිදි ඔහුගේ බොහෝ ග්‍රන්ථ සකස් වුනේය. ඔහුගේ ශෛල්‍ය සරල මෙන්ම ප්‍රබෝධාත්මකය. මේ නිසාම විවේචකයින්ගේ නොව බොහෝ සෙයින් පාඨක ප්‍රසාදයට ඔහුට ලැබුණි. ඔහු බොහෝ විට දුගී ජනයා, සහ යහපත් ජීවිතයක් පතා වැඩ කරන පන්තිය ගෙන යන අරගලය ගැන ලීවේය. ඔහුගේ යුගය ගැන බලන විට සමාජය ගැන හොඳින් දැනුවත්ව සිටි පුද්ගලයා ඔහු බව කිව හැකිය. 'ද ග්‍රේප්ස් ඔෆ් රොත්' ඔහුගේ අගනා කෘතිය ලෙස සැළකේ. එය ඉතා බලවත් සමාජය මූලික කරගත් කෘතියකි. වඩා හොඳ ජිවිතයක් අපේක්ෂාවෙන් ඔක්ලොහෝමා සිට කැලිෆෝනියා දක්වා ගිය ජෝඩ් (Joads) නම් දුගි පවුලක් වටා එම කථාව ලියැවි තිබේ. ඔහුගේ අනෙකුත් ජනප්‍රිය කථා අතරට ටොරිල්ලා ෆ්ලැට් ඔෆ් මයිස් ඇන්ඩ් මෙන්, කැනරිරෝ සහ ඊස්ට් ඔෆ් ඒඩ්න් නම් කෘතින් ඇතුළත් වේ. 1962 වර්ෂයේදි ඔහු සාහිත්‍යය සඳහා නොබෙල් සම්මානය ලැබුවේය. දුගි අය ගැන ලියු අනෙකුත් ලේඛකයින් නම් නදනියෙල් වෙස්ට් (Nathanael west) ෆීල්ඩින් බර්ක්, ජැක් කොන්‍රොයි, ටොම් ක්‍රොමර්, රොබට් කැන්ට්වෙල්, ඇල්බර්ට් හාපර් සහ එඩ්වින් ඇන්ඩර්සන් යනාදිහු වේ.

යථාර්ථවාදය, ට්වේන් සහ ජේම්ස්

මාර්ක් ට්වේන් (සැමුවෙල් ලැංග්හෝර්න් ක්ලෙමන්ස් 1835-1910 ලේඛණ කලාවේදි යොදා ගත් නම) ඇමෙරිකාවේ නැගෙනහිර වෙරලෙන් ඔබ්බෙහි මායිම් රාජ්‍යයක් වූ මිසූරි හි උපත ලද්දේය. මතක සටහන් අඩංගු Life on the Misissippi සහ නව කථාවක් වූ Adventure of Huckleberry Finn යන කෘතින් කලාපීය වශයෙන් ඔහුගේ ශ්‍රේෂ්ඨතම කෘතින් විය. පුවත්පත් කලාවේ පන්නරය ලැබු ට්වේන්ගේ ලේඛණ ශෛලිය සාමාන්‍ය ග්‍රාම්‍ය ව්‍යවහාරයෙන් යුක්ත ප්‍ර‍බෝධමත් සහ හාස්‍ය ජනක එකක් විය. මෙම ශෛලිය ඇමෙරිකානුවන්ගේ භාෂාව ලිවීමේ ක්‍රමය වෙනස් කළේය. ඔහුගේ චරිත සැබෑ මිනිසුන් ලෙස කථා කළ අතර ප්‍රාදේශීය භාෂා ව්‍යවහාරය පාවිච්චි කරමින් අලුතෙන් සොයාගත් වචන, ප්‍රාදේශීය උච්ඡාරණය යොදා ගනිමින් ඇමෙරිකානු ස්වරූපය විශිෂ්ඨ ලෙස පෙන්නුම් කළේය. ප්‍රාදේශීය උච්ඡාරණය සහ වෙනස්කම් ගැන උනන්දු වූ අනෙකුත් ලේඛකයින් වුයේ ජෝර්ජ් ඩබ්ලිව්.කේබල්, තෝමස් නෙල්සන් පේජ්, ජොඑල් චැන්ඩ්ලර් හැරිස්, මේරි නොඑල්ස් මර්ෆි Sarah Orne jewett, මේරි ඊ විල්කින්සන්, ෆ්‍රීමන් හෙන්රි කයිලර් බනර් සහ විලියම් සිඩ්නි පෝටර් (ඕ හෙන්රි) වැන්නන්ය.

විලියම් ඩීන් හවෙල්ස් ද ඔහු‍ෙග් The Rise of Silas Lapham වැනි ඔහුගේ නවකථා තුලින් සහ 'Atlantic Monthly, (අත්ලාන්තික් මන්ත්ලි) නම් පුවත්පතේ කතුවරයා වශයෙන් යථාර්ථවාදි සම්ප්‍රදාය නියෝජනය කළේය.

හෙන්රි ජේම්ස් (1843-1916) පැරණි ලෝකය සහ නව ලෝකය නම් වූ උභතෝකෝටික ප්‍රශ්නය කෙලින්ම ලිවීමෙන් ඒ දෙක අතර ගැටුමට මුහුණ දුන්නේය. ඔහු නිව් යොර්ක් සිටි හි උපන් නමුත් ඔහුගේ වැඩිහිටි කාලය බොහෝ සෙයින් ගත කළේ ලන්ඩනයේය. ඔහුගේ නවකථා බොහොමයකට පාදක වූයේ ඇමෙරිකාවේ ජීවත්වන සහ යුරෝපයට යනෙන ඇමෙරිකානුවන්ය. නොයෙක් අවුල් සහගත වුත්, ඉතා උසස් යෙදුම් සහිත වාක්‍ය සහ ආවේගයන් සහ මනෝවිද්‍යාත්මක කාරණාවල සියුම් වෙනස් විස්තර කර දැක්වීම ආදි කරුණු නිසා ඔහුගේ ප්‍රබන්ධ කියවීම වෙහෙසකර විය. යු‍රෝපයේ ජීවත්වූ රුවැති ඇමෙරිකානු ගැහැණු ළමයෙකු පිළිබඳ ලියැවුනු Daisy Miller නම් වෘතාන්තයද The turn of the screw නම් අද්භූත හොල්මන් කථාවද ජනතාව ප්‍රිය කළ ඔහුගේ කෘතින් දෙකකි.

සටහන්
සාහිත්‍යය
{|

|-

|
|-
{|

ඇමෙරිකානූ සාහිත්‍යය


Este artigo documenta a cronologia da pandemia de COVID-19 na Indonésia.

Cronologia

Março de 2020
 2 de março: O presidente da Indonésia, Joko Widodo, anuncia os dois primeiros casos confirmados do novo coronavírus no país.
 11 de março: O governo da Indonésia confirma a primeira morte causada pelo novo coronavírus no país asiático.
 9 de março: Vinte e sete pessoas morrem intoxicadas no Irã após beber álcool adulterado, acreditando numa fake news de que as bebidas alcoólicas ajudam a curar o novo coronavírus.

Abril de 2020
 13 de abril: O presidente da Indonésia, Joko Widodo, declara a pandemia do novo coronavírus no país como um desastre nacional.
 30 de abril: O número de casos confirmados do novo coronavírus na Indonésia ultrapassa a marca de 10.000, registrada pelo Ministério da Saúde do país.

Junho de 2020
 25 de junho: O número de casos confirmados do novo coronavírus na Indonésia ultrapassa a marca de 50.000, registrada pelo Ministério da Saúde do país.

Julho de 2020
 27 de julho: O número de casos confirmados do novo coronavírus na Indonésia ultrapassa a marca de 100.000, registrada pelo Ministério da Saúde do país.

Setembro de 2020
 24 de setembro: O número de mortes causadas pelo novo coronavírus na Indonésia ultrapassa a marca de 10.000, registrada pelo Ministério da Saúde do país.

Dezembro de 2020
 21 de dezembro: O número de mortes causadas pelo novo coronavírus na Indonésia ultrapassa a marca de 20.000, registrada pelo Ministério da Saúde do país.

Janeiro de 2021
 26 de janeiro: O número de casos confirmados do novo coronavírus na Indonésia ultrapassa a marca de um milhão, registrada pelo Ministério da Saúde do país.

Maio de 2021
 28 de maio: O número de mortes causadas pelo novo coronavírus na Indonésia ultrapassa a marca de 50.000, registrada pelo Ministério da Saúde do país.

Junho de 2021
 21 de junho: O número de casos confirmados do novo coronavírus na Indonésia ultrapassa a marca de 2 milhões, registrada pelo Ministério da Saúde do país.

Julho de 2021
 22 de julho: O número de casos confirmados do novo coronavírus na Indonésia ultrapassa a marca de 3 milhões, registrada pelo Ministério da Saúde do país.

Agosto de 2021
 4 de agosto: O número de mortes causadas pelo novo coronavírus na Indonésia ultrapassa a marca de 100.000, registrada pelo Ministério da Saúde do país. A Indonésia torna-se o segundo país da Ásia a atingir essa marca.
 24 de agosto: O número de casos confirmados do novo coronavírus na Indonésia ultrapassa a marca de 4 milhões, registrada pelo Ministério da Saúde do país. A Indonésia torna-se o 13° país do mundo a registrar essa marca desde o ínicio da pandemia.

Fevereiro de 2022
 17 de fevereiro: O número de casos confirmados do novo coronavírus na Indonésia ultrapassa a marca de 5 milhões, registrada pelo Ministério da Saúde do país.

Indonésia
Pandemia de COVID-19 na Indonésia

Cronologia da pandemia de COVID-19 na Indonésia


Catherine Tyldesley (Salford, Gran Mánchester; 17 de septiembre de 1983) es una actriz británica, más conocida por haber interpretado a Abi Peterson en Emmerdale y posteriormente por interpretar a Eva Price en Coronation Street.

Biografía
Estudió en el Birmingham School of Acting (antiguamente Birmingham School of Speech & Drama).

En 2012 comenzó a salir con su entrenador profesional, Sam Witter; sin embargo, la relación terminó en 2013. Catherine y Sam tienen una compañía llamada "Dream Partners Limited".

Desde 2014 sale con el instructor de fitness Tom Pitford, con quien se comprometió el 30 de agosto del mismo año. Tuvieron un hijo, Alfie James Pitford (18 de marzo de 2015). El 21 de mayo de 2016, la pareja se casó en Colshaw Hall en Cheshire. En octubre de 2021 se hizo público que estaba esperando su segundo hijo, una niña. Su hija nació en abril de 2022.

Carrera
En 2007 se unió al elenco de la serie Lilies, donde interpretó a Iris Moss hasta el final de la serie ese mismo año. En 2008 apareció en un episodio de la serie Doctors.

En 2010 interpretó a Jody Stevens en la serie Holby City; anteriormente, había aparecido en la serie en 2006, cuando interpretó a Mackenzie Jones durante el episodio "Mother Love". El 11 de agosto de ese mismo año, apareció como personaje recurrente en la exitosa serie británica Emmerdale Farm, donde dio vida a la oficial de prisión Abigail "Abi" Peterson hasta el 14 de octubre del mismo año. En 2011 apareció como invitada en series como Shameless, Two Pints of Langer and a Packet of Crisps, Trollied, Comedy Showcase y The Royal. Más tarde ese mismo año, se unió al elenco de la exitosa serie británica Coronation Street, donde interpreta a Eva Price.

Filmografía

Series de televisión

Películas

Premios y nominaciones

Referencias

Enlaces externos

 Home - Catherine Tyldesley
 Catherine Tyldesley - Celebrity News - Digital Spy
 Catherine Tyldesley on TV.com
 Agency > Actress > Catherine Tyldesley

Actrices de televisión de Inglaterra

Catherine Tyldesley


Silvio Moser (Zürich, Švicarska, 24. travnja 1941. – Locarno, Švicarska, 24. svibnja 1974.) je bivši švicarski vozač automobilističkih utrka.

Švicarski vozači Formule 1

Silvio Moser


Serapicos Portekiz'de Valpaços belediyesine bağlı olan, 11,61 km2 yüzölçümüne sahip, 325 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).

Portekiz'in freguesiaları
Valpaços

Serapicos (Valpaços)


විචාරකයන් පෙන්වා දෙන පරිදි සමාජ උරුමයන් කෙරෙහි ප්‍රජාවන්ගේ බලපෑම වන්නේ බලපැවැත්ම, බලය සහ ආර්ථිකය යන ප්‍රභවයන් ප්‍රජාවන් එකිනෙකට සම්බන්ධ කිරීමටත් අන්‍යයන් ඉන් නොසලකා හැරීමටත් එමඟින් ජාටිස් (ජඅටඉස) වරුන් හට උසස් සමාජය තුල වැඩි බලපෑම් කිරීමේ හැකියාවත් මෙන්ම පහල පන්තියේ ජාටිස් වරුන්හට දැඩි දරිද්‍රතාවත් දාලිත්වරුන් සම්පූර්ණයෙන්ම ඉවත්කිරීමත් ය. පසුගිය වසර 150 ඇතුළත ඉන්දියාවේ ආර්ථිකය සහ දේශපාලනය හා බැඳී පැවති සාම්ප්‍රදායික සමාජ ක්‍රමය සම්පූර්ණයෙන්ම මුලිනුපුටා දමා ඒ වෙනුවට වේද ග්‍රන්ථ වල සඳහන් වර්ණශ්‍රාම ධර්මය ක්‍රියාත්මක කිරීමට කාලයක් තිස්සේ ක්‍රියාදාමයන් කරලියට පැමිණුණි.

ධර්ම ග්‍රන්ථයක් වන මහාභාරතයේ සඳහන් වන අන්දමට යම නම් යක්ෂයෙකු බ්‍රාහ්මණයෙකු වන්නේ කෙසේ ද යන ප්‍රශ්ණය යුධිස්තීරයන්ගෙන් ඇසූ විට ඔහු කිසිදු පැකිලීමකින් තොරව දුන් පිලිතුර වූයේ හැසිරීමෙන් පමණක් කෙනෙකු බ්‍රාහ්මණයෙකු වන බවයි.

ශ්‍රී රාමනුජාගේ ශ්‍රී වෛෂ්නව සම්ප්‍රදායේ ශ්‍රමණයකු වන රාමානන්ද සියලුම සමාජ ඔහුගේ ගෝලයන් සේ සලකයි. 15 වන සියවසේ විසූ ගුප්ත කිවිඳිය සහ චිතෝර් හි රැජින වූ මිරාබායි මෙම සමාජ වෙනස්කම් නොසලකා සපතේරුවකු වන සාන්ත් රෝහිදාස් නමැත්තකු තම ගුරුවරයා හැටියට තෝරා ගත් බව කියැවේ. 15 වන සියවසේ විසූ තෙලිඟු කවියෙකු වූ අන්නමචාර්යයන්ගේ බ්‍රම්හමොක්කද ගීතයේ දෙවියන් ඉදිරියේ සැවොම සමාන බවත් වෛදික නොවන සමාජ තත්වයක් හිමි වීම හෙළාදකින බවත් දේශනාකර අතරම සමානත්වය අනුබල දෙන සහ සියලුම සමාජ වල වැදගත්කම අවධාරණය කරන සම්ප්‍රදායික වර්නශ්‍රම ධර්ම ක්‍රමයට යා යුතු බවටත් යෝජනා කරයි. 19 වන සියවසේ විසූ හින්දු ආගමික නායක රාමක්‍රිෂ්ණ පරමහම්සයන් ද සමාජ වෙනස්කම් නොසලකන ලදින් ඔහුගේ පළමු දානය අරගෙන ඇත්තේ ශුද්‍ර කාන්තාවකගෙන් දෙවරක් උපත ලද බ්‍රාහ්මණයෙකු වශයෙනි.

හින්දු ධර්මය තුල සමාජ විරෝධතාවය


Dušan Bajević (Mostar, RFS de Yugoslavia, 10 de diciembre de 1948) es un exfutbolista bosnio que se desempeñaba como delantero. Actualmente ejerce de entrenador.

Selección nacional
Fue internacional en 37 ocasiones y anotó 29 goles, siendo uno de los 5 máximos anotadores de la historia de Yugoslavia. Participó en la copa del mundo de Alemania 1974 donde anotó un hat-trick a Zaire en la victoria por 9-0 en fase de grupos.

Participaciones en Copas del Mundo

Clubes

Jugador

Entrenador

Nacidos en Mostar
Serbobosnios
Nacionalizados de Grecia
Futbolistas de la selección de fútbol de Yugoslavia en los años 1970
Futbolistas de Yugoslavia en la Copa Mundial de 1974
Futbolistas del AEK Atenas F.C.
Entrenadores de fútbol de Bosnia y Herzegovina
Entrenadores del FK Velež Mostar
Entrenadores del Aris Salónica Fútbol Club
Entrenadores del PAOK de Salónica F. C.
Entrenadores del Atromitos de Atenas
Entrenadores de la selección de fútbol de Bosnia y Herzegovina

Dušan Bajević


Gerard Fernández (nascida em 1938) é uma freira católica conhecida por seu trabalho como conselheira no corredor da morte, em Singapura.

Trajetória
Sua vocação para este trabalho começou em uma manhã, durante os exercícios de anunciação, quando seu pai a obrigou a recitar um verso "E te mando à prisão de Sing Sing, ali para ser pendurado, destripado e esquartejado". Aos 18 anos, ela uniu-se às Irmãs do Bom Pastor, uma ordem de freiras católicas, e começou seu trabalho com seu primeiro preso condenado à morte aos 36 anos. Em 1997, ela foi convidada a dirigir o recém-criado Ministério Prisional, da Arquidiocese de Singapura.

Em seus mais de 40 anos de trabalho, Gerard Fernández tem trabalhado com 18 presos no corredor da morte, as mais notáveis foram Catherine Tan Mui Choo e Hoe Kah Hong, as cúmplices de Adrian Lim nos assassinatos de 2 meninos. Em 2018, apareceu no filme curta-metragem Sister, do cineasta Chai Yee Wei. O filme destacou a Irmã Gerard e seu assessoramento a Catherine Tan Mui Choo e a Hoe Kah Hong antes de sua morte por enforcamento.

Reconhecimentos
Gerard Fernández é a primeira mulher de Singapura a ser incluída na lista da BBC das 100 Mulheres mais inspiradoras e influentes de todo mundo, em 2019.

Veja também

 100 Mulheres (BBC)
 Mulheres na categoria BBC 100 Mulheres

Pessoas vivas
Freiras católicas de Singapura
Pessoas na lista BBC 100 Mulheres de 2019

Gerard Fernandez


عقد 650 هو عقد امتد بين 1 يناير 650 و31 ديسمبر 659 بحسب التقويم الميلادي. سبقه عقد 640 ولحقه عقد 660.

أحداث

 معركة النهروان (659)
 معركة دنقلا الثانية (652)
 معركة بادغيس (654)
 موقعة الجمل (656)
 معركة ذات الصواري (655)
 معركة الري (651)

مواليد

 وهب بن منبه (655)
 فليبرورد (658)
 محمد بن سيرين (653)
 عبد الملك بن عمير (653)
 أبو إسحاق السبيعي (654)
 الحسن المثنى (650)
 كيدمون (657)
 خالد بن يزيد بن معاوية (655)
 روبرت الأول، أسقف تور (653)
 سليمان بن يسار (654)
 حفصة بنت سيرين (651)

وفيات

 العباس بن عبد المطلب (653)
 محمد بن أبي بكر (658)
 أبو ذر الغفاري (652)
 عرفجة بن هرثمة البارقي (654)
 عبادة بن الصامت (655)
 المقداد بن عمرو (653)
 يعلى بن أمية (657)
 سنان بن أبي سنان (652)
 إيجين الأول (657)
 روثاري ملك اللومبارد (652)
 عثمان بن عفان (656)

كتب

 موسوعة حضارة العالم (2002) لأحمد محمد عوف.

مراجع

روابط خارجية

 تصفح سنة بسنة عقد 650 ابتداءً من

عقد 650


الطيري هي إحدى القرى اللبنانية من قرى قضاء بنت جبيل في محافظة النبطية.

بلدة الطيري في سطور
الطيري بلدة في جنوب لبنان دفعت غالياً ثمن وجودها على خط تماس ما عرف سابقاً بالشريط الحدودي في قضاء بنت جبيل مما أدى إلى افراغها من سكانها وهجرة عائلاتها إلى قرى قضاء صور أو بيروت والضاحية، ولم يبق فيها سوى 63 مسناً ومسنة صمدوا طوال الاحتلال وعاشوا على وقع المدافع والرصاص ودوي الانفجارات خلال 26 عاماً تأثرت فيها البلدة بالاحداث اللبنانية وبالاحتلال الإسرائيلي الذي انتهى بالتحرير وانسحاب اسرائيل

تعود «الطيري» (بحسب اقاويل فولكلورية غير مسندة) قبل نحو 350 عاماً إلى رجل تركي قدم من بلاده. ومع الايام تزوج الرجل امرأة من آل فقيه من بلدة كفرتبنيت واسسا عائلة أطلق عليها اسم آل شعيتو.

في البلدة الكثير من العائلات اكبرها:

شعيتو: العائلة الأول من حيث العدد في البلدة، ومسقط رأسها وأول قاطنيها، من انسابهم ال مرمر.

فقيه: العائلة الثانية من حيث العدد منتشرة في عشرات القرى الجنوبية.

و هناك عائلات أخرى ابرزها: عطوي، خرسا، حوراني، ناصر، عسيلي، وغيرها.

معنى الاسم
وقد ورد ان لفظة الطيري (الطيرة) مشتقة من جذور «آرامية - سريانية - عبرانية» ومعناها
(حصن / قلعة / برج) حسب ما ورد في كتاب:
 The Survey Of Western Palestine - by : C.R. Conder and H.H. Kitchener - London 1881
ويذكر الكتاب ان عدد سكان الطيري كان بحدود الـ 80 فردا (دبل 400) بحسب الإحصاء الذي اجراه المؤلفان عام 1877، كما انهما شاهدا طريقا ً ترابية جيدة تبدأ من سعسع في شمال فلسطين وتمر في رميش - دبل - الطيري - حداثا.
وبناء على الماثور من تاريخ الهجرة السامية لقبائل الجزيرة العربية فقد ورد اسم قبيلة أل الطيري اليمنية من ضمن القبائل التي هجرت إلى فلسطين وتموضعت في مناطقها الشمالية واسمت المناطق التي سكنت فيها باسم «الطيري» أو «الطيرة». وتعود هذه القبيلة إلى منطقة الرياشية الواسعة في وسط اليمن وبالتحديد إلى بلدة «العرش» وابناؤها سميوا بال الطيري نسبة إلى وصفهم بطيور «العرش» أي وجهاء بلدة العرش فاصبح يقال عن كل واحد منهم «الطيري».

في العام 1596 تم تسجيل الطيري كبلدة في سجلات الدولة العثمانية وهي تابعة للواء صفد وقضاء تبنين.وكانت في ذلك الوقت تضم تسعة وعشرين منزلا لسكان مسلمين. كان الفلاحون فيها يدفعون ضريبة تعادل ربع انتاجهم الزراعي إضافة إلى ضريبة ثابتة تساوي ما مجموعه 1656 اقجة. (العملة العثمانية انذاك)

Taira in the Ottoman nahiya
 (subdistrict) of Tibnin under the liwa' (district) of Safad, with a population of 29 households and 7 bachelors, all Muslim. The villagers paid a fixed tax rate of 25 % on agricultural products, such as wheat, barley, fruit trees, goats and beehives, in addition and a a total of 1,656 akçe>

ترتفع الطيري 840 متراً عن سطح البحر، وتبعد 115 كيلومتراً عن العاصمة بيروت. تحدها شرقاً كونين وبنت جبيل وعيناثا، وغرباً رشاف ودبل، وشمالاً حداثا وبيت ياحون وجنوباً حانين وعين ابل وبنت جبيل. عدد منازلها حالياً 409 موزعة احياء، وعدد سكانها9000 نسمة منهم 95 في المئة خارجها، وعدد ناخبيها 2387 وفيها مختاران وعدد أعضاء بلديتها 15.

الوضع الحالي للبلدة

اشتهرت الطيري حتى اواسط السبعينات بزراعة التبغ والحبوب إلى جانب الزراعة الفصلية وتربية النحل والماشية. ومع الاحداث وهجرة سكانها وتحول معظم اراضيها الزراعية نقاطاً تشرف على مراكز عسكرية محظورة تلاشت الزراعة فيها، فعمد سكانها إلى نقل نشاطها الزراعي إلى مكان تمركزهم الجديد وخصوصاً في قرى قضاء صور. وفي اواسط التسعينات لم يتسن لهم الحصول على رخص جديدة لزراعة التبغ لوجودهم خارج بلدتهم فبقيت الرخص على حالها. واليوم استعاد سكانها اراضيهم الزراعية ولكنها مزروعة بشبح الموت: الالغام. وإضافة إلى هذا الخطر المتنقل، هناك عوامل تعوق العودة.
بعد التحرير تم وصل شبكة المياه والكهرباء مجددا مع الإشارة لوجود بركة مياه اصطناعية للزراعة.
وشهدت البلدة في الاعوام الأخيرة تعبيد طرقاتها الداخلية وتوسيع وتعبيدالطريق الرئيسي (حداثا- الطيري - بنت جبيل)بهبة من الصندوق الكويتي للتنمية، واعادة بناء مدرستها بواسطة مجلس الجنوب بعدما قصفها الطيران الإسرائيلي عام 2006, كما تم افتتاح مستوصف تابع لوزارة الشؤون الاجتماعية مجهز بكادر بشري، إضافة لمعصرة زيتون ومركز لشؤون تربية النحل والنحالين ومشتل زراعي لزراعة وبيع الشتول وجميعها بتمويل من الاتحاد الأوروبي، كما تم إنشاء سنترال هاتف ارضي بواسطة مجلس الجنوب وافتتحه الوزير باسيل وتمت تغطية البلدة بالشبكة.

الآثار
أظهرت حفريات غير مقصودة عن وجود اثار لبلدة قديمة تحت البلدة الحالية كانت تسارع الناس إلى طمرها تجنبا للجهات الحكومية وقوانينها.
وفي خراج الطيري، مناطق اثرية عدة منها:(شقيف النحل) و (تلة طوراي) وتلفظ (طورايح) و (تلة المبشر) و (المعيسلة), ومنها (بركة الحجر)، وهي جبل نحتت فيه بركتان تصب مياه الواحدة في الأخرى وعلى رأسه كرسي منقوشة في الصخر تعرف بكرسي الملك. وفي المكان نفسه سجن تحت الأرض منحوت في الصخر ومؤلف من غرف عدة منها غرفة اعدت لتكون مشنقة. هذا في حكايات المسنين في البلدة وأما علميا فهي قلعة تحوي معبدا نحتت حجارته من صخرة كبيرة فأحدث ذلك تجويفان سميا (بركتين) وأما كرسي الملك فهو قاعدة عامود مستدير للمعبد لا تزال بعض أجزائه موجودة في المنطقة، وأما السجن المزعوم فهو مدفن منحوت بالصخر يحوي عددا من القبور، إضافة إلى عدد كبير من المدافن المنحوتة في الصخر والنواويس الظاهرة التي تنتشر في أماكن عدة، والابار المنحوتة في الصخر لتجميع الماء وحفظ الخمور وزيت الزيتون والتخزين ويدل على ذلك اثار متعددة.

وصلات خارجية
لمزيد من المعلومات زوروا[ منتدى بلدة الطيري الجنوبية http://altiri.yoo7.com ]
اتحاد بلديات بنت جبيل

المراجع

أماكن مأهولة في قضاء بنت جبيل
أماكن مأهولة في لبنان
قرى جبل عامل
قضاء بنت جبيل
مدن لبنان
مستوطنات العصر الحجري الحديث
مواقع أثرية في لبنان

الطيري


Talijanska Formula 3 je bilo automobilističko prvenstvo koje se održavalo od 1964. do 2012. Giacomo Russo je osvojio naslov prvaka u prvoj sezoni, a upravo je nesreća na utrci u Caserti 1967., u kojoj su osim Russa poginuli Beat Fehr i Romano "Tiger" Perdomi, bila razlog otkazivanja prvenstva 1967. Mnogi talijanski vozači koji su kasnije nastupali u Formuli 1, su prethodno osvojili naslov prvaka Talijanske Formule 3. Tako je Vittoriju Brambilli to pošlo za rukom 1972., a Riccardu Patreseu 1976. Elio de Angelis je 1977. osvojio naslov prvaka Talijanske Formule 3 sa samo bodom prednosti ispred Piercarla Ghinzanija. Ghinzani je pak naslov osvojio 1979. ispred Michelea Alboreta, kojemu je titula viceprvaka te sezone ostala najbolji podvig u Talijanskoj Formuli 3. Posljednji prvak Talijanske Formule 3 koji je kasnije nastupao u Formuli 1, bio je Giancarlo Fisichella koji je 1994. dominantno osvojio naslov ispred Luce Riccitellija. U prosincu 2012., talijanski automobilistički savez (CSAI) najavio je se prvenstvo više neće održavati, kako bi se savez usredotočio na Formulu Abarth. Međutim i Formula Abarth je već sljedeće 2013. bila ukinuta, a 2014. osnovano je novo prvenstvo Talijanska Formula 4.

Prvaci

Vozači koji su nastupali u Formuli 1

Izvori

Međunarodna automobilistička natjecanja u Italiji

Talijanska Formula 3


Artificial Reality is a book series by Myron W. Krueger about interactive immersive environments (or virtual realities),  based on video recognition techniques, that put a user in full, unencumbered contact with the digital world. He started this work in the late 1960s and is considered to be a key figure in the early innovation of virtual reality. For 16 years Krueger was creating a computer system that connected the actions of a user to the real-time response of visual and auditory displays. Artificial Reality was published in 1983 and updated in Artificial Reality II in 1991 (both published by Addison-Wesley). Artificial Reality II was to explore the concept of 'Videoplace', which is when a users body is implemented into a computer created world full of color, sound, and visuals. Whilst the first iteration of the series Artificial Reality has laid the ground work for different branches of computer-generated worlds like Virtual Reality and Augmented Reality. Visualization is key for all artificial realities to efficiently use data; resulting in being able to utilize human sensory systems that create these artificial realities.

References

External links
 Myron Krueger.  Artificial Reality, Addison-Wesley, 1983.
 Myron Krueger.  Artificial Reality 2, Addison-Wesley Professional, 1991.
 Kalawsky, R. S. (1993). The science of virtual reality and virtual environments : a technical, scientific and engineering reference on virtual environments, Addison-Wesley, Wokingham, England ; Reading, Mass
 Rheingold, H. (1992). Virtual reality, Simon & Schuster, New York, N.Y.

Series of non-fiction books
Addison-Wesley books
Computer science books
Multimodal interaction
Virtual reality

Artificial Reality


Deeyah Khan er en norsk filmdirektør og menneskerettighedsforkæmper, som har vundet to Emmy priser.

Hun er grundlægger af produktionsfirmaet Fuuse, som specialiserer sig i dokumentarfilm, digitale medieplatforme og stof til tv og events. Hun er grundlægger og redaktør af tidsskriftet Sister-Hood, der giver stemme til kvinder med muslimsk baggrund.

I 2016 blev Khan UNESCO Goodwill-ambassadør for kunstnerisk frihed og kreativitet.

Biografi

Opvækst og familie

Deeyah blev født i Oslo af sunnimuslimske forældre. Hendes mor er pashtun med rødder i Afghanistan, og hendes far er punjabi fra Pakistan. Hendes yngre bror er skuespilleren Adil Khan.

Tidlig karriere

I en alder af syv blev Deeyah introduceret til musik af sin far. Hendes første offentlige musikalske optræden var året efter på NRK. Hun fortsatte på tv og blev gæstesanger på andres albums. Hendes første album "I alt slags lys" blev lanceret, da hun var 15 år gammel. To år senere udkom et nyt album. Kort efter tog hun til Storbritannien, hvor hun lancerede to singler og et album. Hun trak sig senere fra at synge og udføre, og begyndte at arbejde som musikproducent.

Diskografi

 2013: Iranian Woman (indsamling album med iranske kvindelige kunstnere).
 2013: Echo of Indus CD med pakistansk sitar spelare Ashraf Sharif Khan Poonchwala
 2012: Nordic Woman (indsamling album med kvindelige kunstnere fra traditionelle nordiske musikformer fra Norge, Sverige, Danmark, Finland og Island.
 2010: Listen To The Banned (indsamling album med forbudte, forfulgte og fængslede kunstnere fra Afrika, Mellemøsten og Asien. Amnesty International i Storbritannien støttede List To The Banned ved at gøre albummet tilgængeligt via deres hjemmeside inden udgangen af 2010.
 2007: Ataraxis (Album).
 2005: Plan of My Own / I Saw You
 1996: Deepika.
 1995:Color Of My Dreams (Single).
 1995: History (Singel).
 1995: Get Off My Back (Single).
 1992: I alt slags lys (Album).

Sister hood

I 2007 lancerede Deeyah Sister-hood for at skabe en platform for muslimske kvinder til at udtrykke sig kunstnerisk. I 2016 blev Sister-hood genoprettet som et online magasin, der fremmer muslimske kvinders stemmer. Seks måneder efter lancering som webmagasin, vandt Sister-hood Espoke Living Best Web Site de asiatiske mediepriser i 2016 for at markere kvinders ligestilling samt øge bevidstheden om problemer, der påvirker muslimske kvinder.

Filmproduktion

Banaz A Love Story var Deeyahs første film som direktør og producent. Den har modtaget prisvindende anerkendelse og internationale priser, herunder 2013 Emmy Award for bedste internationale dokumentar. Filmen bruges til at uddanne britisk politi om æresdrab.

Filmografi

Titler og æresbevisninger
 2020: Schwarzkopf Europe pris.
 2020: Fritt Ord pris.
 2018: Æresdoktorgrad ved Emerson College.
 2017: Udpeget som medlem af Kunstrådets råd Norge. Aftalen er gyldig i fire år (2018-2021).
 2016: Udpeget til Goodwill-ambassadør for UNESCO for kunstnerisk frihed og kreativitet kategori. Hun er den første norske, der er blevet udpeget.
 2016: Telenors kulturelle pris .
 2016: Modtaget Peer Gynt-pris..
 2016: Gunnar Sønstebys Memorial Fund, .
 2015: Universitetet i Oslos sin menneskerettigheds pris .
 2015: Planens piges pris (Girls Award, holdt 11. oktober, International Day of the Girl Child).
 2012: Ossietzkyprisen af Norsk P.E.N .
 2009: Frihed pris.
 1996: Scheibler's Legat pris .

Referencer

Eksterne henvisninger

Kvinderetsforkæmpere
Feminister fra Norge
Filminstruktører fra Norge
Emmy-vindere

Deeyah Khan


El islote de Sidi Abderrahman (en francés: îlot de Sidi Abderrahman) es una roca a pocos metros de las afueras de la ciudad marroquí de Casablanca.  Allí se encuentra la tumba de un morabito (un santón musulmán), Sidi Abderrahman. El islote está habitado por unos pocos religiosos.

Leyenda

La ocupación de esta isla sigue siendo un misterio. Se dice que Sidi Abderrahman, un hombre de Bagdad considerado santo por algunos musulmanes, vino en el  y vivió en esta isla. Se habría retirado al lugar para escapar de un mundo demasiado 'cruel' para un hombre 'santo'. Así vivió en su isla, rezando día y noche. Su casa se convirtió desde entonces en un sitio para recibir a los peregrinos. Se dice que el santo andaba sobre el agua y hay mucha gente que acude a la isla para hacer rituales de magia.

Véase también

 Geografía de Marruecos

Referencias

Enlaces externos

Archipiélagos e islas del océano Atlántico de Marruecos
Casablanca

Islote de Sidi Abderrahman


Festival, genellikle yerel bir topluluk tarafından belirlenmiş ve geleneksel olmuş gün ve tarihlerde kutlanan, yapıldığı yörenin imgesi hâline gelmiş etkinlikler bütünüdür. Festival kelimesi Latince festa kelimesinden gelir. İlk kez 1200'lü yılların başında kullanıma girmiş ve yerleşmiştir. Festivaller genelde doyasıya yemeklerin yendiği, çevrenin en güzel şekilde süslenip, temizlendiği olgulardır.

Dinlerde festivaller
Birçok kültürde festivaller tanrı veya tanrıların huzurunda duruştur. Festivallerin insanlara Tanrı tarafından verildiğine inanılır ve kutsal kabul edilir.

Hristiyanlıkta festivaller
Hristiyanlığın özünde;

 Noel
 Paskalya Yortusu

olmak üzere iki ana festival vardır. Bunun yanında Katolik, Doğu Ortodoks ve Angelikan mezheplerinde sayısız küçük festival vardır.

Antik Mısır'da festivaller
Birçok Mısır festivali dinî kökenlidir ve şaşaası ile dikkat çeker. Her yıl Firavun'un herhangi özel bir gününü anmak için büyük festivaller düzenlenir ve özellikle eğer Firavun hükümdarlığının otuzuncu yılına ulaşırsa halka hiçbir masraftan kaçınılmaz, her türlü ikram yapılırdı.

İslâm'da festivaller
İslâm dininde festival adı altında kutlamalar yapılmaz. İslâm kültüründe festivaller bayram adı ile anılır. İslâm inancında;

 Ramazan Bayramı
 Kurban Bayramı

olmak üzere iki dinî kutlama düzenlenir. Bu dinî bayramlar insanların en güzel ibadet, kulluk ettiği zamanlardır.

Diğer festivaller
Festivaller dinî yönlerinin yanı sıra, dinden tamamen ayrı insanların eğlence için kendilerinin oluşturduğu eğlenceler de olabilir. Dünyada en yaygın olarak kutlanan festivallerden birisi de mevsim festivalleridir. Özellikle Nevruz'da olduğu gibi ilkbaharın kutlanmasına benzer olarak birçok kültürde kışın gelişi, beklenen yağmurun yağması gibi etmenlerle de festivaller düzenlenmektedir.

Dış bağlantılar
 Festival
 Türkiye'deki Festivaller 2013
 Türkiye'de Gerçekleşen Müzik Festivalleri

Festival


Alaçam aşağıdaki anlamlara gelebilir:

Botanik
 Ladin ağacının bir diğer adı

Yerleşim yerleri
 Alaçam - Samsun ili ilçesi
 Alaçam, Dursunbey - Balıkesir ili Dursunbey ilçesine bağlı mahalle
 Alaçam, Kestel - Bursa ili Kestel ilçesine bağlı mahalle
 Alaçam, Mut - Mersin ili Mut ilçesine bağlı mahalle
 Alaçam, Milas - Muğla ili Milas ilçesine bağlı mahalle
 Alaçam, Kavak - Samsun ili Kavak ilçesine bağlı mahalle
 Alaçam, Maçka - Trabzon ili Maçka ilçesine bağlı mahalle

Alaçam (anlam ayrımı)


Littrow ist ein Einschlagkrater auf der nordöstlichen Mondvorderseite am Rand des Mare Serenitatis, nördlich des Kraters Vitruvius und östlich des Kraters Clerke.

Littrow ist stark erodiert, das Innere ist von Laven des Mare ausgefüllt und daher weitgehend eben.

Der Krater wurde 1935 von der IAU nach dem österreichischen Astronomen Joseph Johann von Littrow offiziell benannt.

Weblinks

 Littrow auf The-Moon Wiki

Einzelnachweise

Einschlagkrater (Mond)
Joseph Johann von Littrow

Littrow (Mondkrater)


Agrilus cristianoi é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Curletti & Vayssières, 2007.

Referências

cristianoi

Agrilus cristianoi


Jane Stewart,  (born April 25, 1955) is a former Canadian politician who was the Minister of Human Resources Development from 1999 to 2003. She joined International Labour Organization in May 2004 and was the Special Representative and Director of the International Labour Organization's office to the United Nations until January 2016.

Life and career
Born in Brantford, Ontario, Stewart was first elected to Parliament in the 1993 election.  She was a friend of Prime Minister Jean Chrétien, and was soon appointed to the important position of Minister of National Revenue and subsequently Minister of Indian Affairs.  In 1999, she was moved to the Department of Human Resources Development (HRDC), the government department that had the largest budget.

Stewart was the minister when the opposition alleged a so-called "billion-dollar boondoggle", where ineffective accounting practices at HRDC allegedly left millions of dollars unaccounted for. While the problems at HRDC mostly date from the time of her predecessor, Pierre Pettigrew, Stewart took the brunt of the attack but was also the Minister widely viewed to have cleaned up the mess left behind by her predecessor. She did not resign, and Chrétien stood by her throughout the ordeal.

She remained minister in charge of HRDC until Paul Martin became Prime Minister on December 12, 2003.  She was moved to the backbenches because of her position as a loyalist to the ousted Chrétien.  She retired from politics on February 13, 2004, to become an executive director of the International Labour Organization. In July 2005, she left her job with the ILO to return to Canada and marry businessman Henry Stolp.  She later returned to ILO as its executive director, residing in New York City.

With the announcement that Martin was stepping down as leader of the Liberal Party, a group called "Liberals for Jane" had hoped to see Stewart seek the party leadership.  This was ruled out when Stewart accepted the position of Chief of Staff to acting Leader of the Opposition, Bill Graham.  Only weeks later, Stewart stepped down from the post due to family obligations.  She was replaced by former cabinet minister Andy Mitchell.

From 2006 to May 2007 Stewart was chief negotiator for the province of Ontario in the Caledonia land dispute.

Stewart comes from a family of politicians. Her father Robert Nixon was leader of the Ontario Liberal Party, while her grandfather was Ontario premier Harry Nixon.

Electoral record

References

External links

1955 births
Living people
Canadian Ministers of Indian Affairs and Northern Development
International Labour Organization
Liberal Party of Canada MPs
Members of the 26th Canadian Ministry
Members of the House of Commons of Canada from Ontario
Politicians from Brantford
Trent University alumni
Members of the King's Privy Council for Canada
Women government ministers of Canada
Women members of the House of Commons of Canada
Women in Ontario politics
21st-century Canadian women politicians
20th-century Canadian women politicians

Jane Stewart (politician)


Tami Notsani (née Tamar Notsani en Israël en 1972) est une photographe israélienne, installée en France depuis 2000. Elle vit et travaille en France et en Israël.

Elle travaille

Biographie et parcours
Tami Notsani abandonne des études scientifiques en chimie, pour étudier la photographie au sein de l'école des beaux-arts Bezalel à Jérusalem. Entre 2004 et 2006, elle poursuit son parcours avec un troisième cycle au Fresnoy, studio national des arts contemporains.

Son travail est présenté en France et à l'étranger dans de nombreuses institutions et manifestations d'art contemporain, notamment : le Mois européen de la photographie, MNHA, Luxembourg ; Au Bazar du genre, Musée des Civilisations de l'Europe et de la Méditerranée (MUCEM), Marseille ; Nuit blanche, Paris ; Emily Harvey Gallery, New York ; musée d'art d'Ashdod, Israël ; ainsi qu'aux Rencontres de la photographie d'Arles.

Ses photos figurent dans plusieurs collections et institutions telles que le Musée d'Art moderne et contemporain de Strasbourg ; le Mamco de Genève ; la collection départementale de Seine-Saint-Denis ; le musée d'art d'Ashdod et la Discount Bank en Israël ; ainsi que dans diverses collections privées en France, en Israël, aux États-Unis, en Hongrie, en Suisse et en Italie.

Vie privée
Elle est l'épouse du réalisateur et vidéaste Laurent Mareschal.

Expositions
 , galerie Durev, Paris, 2022
 , La vitrine du Frac Île-de-France, Paris, du 3 novembre 2021 au 9 janvier 2022.
 , Le Printemps de septembre, Toulouse, CNAP, du  au
 « Entre les lignes », commissaire : Ora Kraus, Centre d'Art Smilenski, Rehovot, Israël, 2017
 , MUCEM, Marseille, 2013
 Slick, Le 104, Paris, 2009
 , Rencontres de la photographie d'Arles, 2007

Filmographie

 Lazare, réalisation Tami Notsani et Laurent Mareschal, composition Laure Chailloux, participants Ilan Dar, Jean Duvignaud, Alain Trutat et al., Tourcoing, Le Fresnoy, 2005
 Tour de Manège, Installation vidéo où elle invite une trentaine de seniors (65-97 ans) à faire un tour de manège ; réalisé dans le  arrondissement de Paris.

Publication
 Unheard Stories, Éditions ETH, Zurich, 2022, (ISBN : 978-3-907234-65-5)

Prix
 2023 : Lauréate, bourse Collection Monographie, Adagp Lauréate, Dotation Fonds d'œuvres et d'archives, Adagp
 2022 : Finaliste du prix Carré sur Seine
 2021 :Lauréate du Prix Mentor session #3 Houlgate
 2020 : Lauréate, bourse Ekphrasis, Adagp, AICA France
 2019 : Lauréate, Rencontres photographiques du
 2014 : Lauréate du prix Opline

Notes et références

Liens externes

Naissance en 1972
Naissance en Israël
Femme photographe
Photographe israélien

Tami Notsani


An Dracula barrowii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carlyle August Luer. An Dracula barrowii in nahilalakip ha genus nga Dracula, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Peru. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Dracula

Dracula barrowii


عبد الله فالح رجعان راعي الفحماء أحد قيادات العمل النقابي في الكويت سابقآ، من مواليد 1958 من قبيلة العوازم هو نائب في مجلس الأمة الكويتي 2008.
 شغل منصب رئيس نقابة نفط الكويت
 نائب رئيس الاتحاد العام لعمال الكويت
 عضو مجلس إدارة مؤسسة التأمينات الاجتماعية واللجنة الاستشارية العليا لشؤون العمل
 ممثل الاتحاد العربي وقارة آسيا في اللجنة المالية للاتحاد العالمي للعمال
 حاز على عضوية مجلس الامة عام 2003. 2006. 2008>

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
أعضاء مجلس الأمة الكويتي
أعضاء مجلس الأمة الكويتي 2003
أعضاء مجلس الأمة الكويتي 2006
أعضاء مجلس الأمة الكويتي 2008
مواليد 1958

عبد الله راعي الفحماء


Jos de Putter (1959-), réalisateur néerlandais.
 Marie-Alix de Putter, écrivaine franco-camerounaise.
 Renaud De Putter (1967-), compositeur et réalisateur belge.

Patronyme néerlandais

De Putter


Edmonton, Kanada'da, Alberta eyaletinin başkenti. Kent, eyaletin merkez bölgesinde yer alır ve etrafı Batı Kanada'nın sahip olduğu en verimli tarım topraklarıyla çevrilidir. Edmonton'un nüfusu, 2011 yılı itibarıyla kent merkezinde 960.015 olmakla birlikte Edmonton yerleşim bölgesinin nüfusu 1 milyonu geçer. Bu haliyle Edmonton, Calgary'nin ardından Alberta'nın en büyük kentidir.

Kuzey Amerika'nın en büyük alışveriş merkezi olan West Edmonton Mall, Edmonton'da bulunmaktadır. Alberta Üniversitesi, kentin en büyük yükseköğrenim kurumudur. Şehri, NHL'de Edmonton Oilers temsil eder. Edmonton bir kültür, hükûmet ve eğitim merkezidir. "Kanada'nın Festival Şehri" takma adından da anlaşılacağı üzere, yıl boyunca festivallere ev sahipliği yapıyor.

Kardeş şehirler

  Gatineau, Kanada (1967)
  Harbin, Çin (1985)
  Nashville, ABD (1990)
  Wonju, Güney Kore (1998)
  Bergen op Zoom, Hollanda (2013)

Dış bağlantılar
 Edmonton Kenti Resmi Sitesi
 Edmonton Portalı
 Alberta Üniversitesi

Edmonton


مقاطعة برغش (بالإسبانية: ) هي مقاطعة إسبانية تقع في شمال البلاد، تقع ضمن حدود منطقة قشتالة وليون.

عاصمتها هي مدينة برغش، تنقسم المقاطعة إلى 371 بلدية.

الجغرافيا
تقع مقاطعة برغش في شمال إسبانيا تحدها من الشمال مقاطعة كانتابريا، ومن الجنوب مقاطعة شقوبية، ومن الشرق مقاطعة بيسكاي، مقاطعة ألافا، مقاطعة لا ريوخا ومقاطعة سوريا، ومن الغرب مقاطعة بلد الوليد ومقاطعة بالنثيا.

تبلغ مساحة مقاطعة برغش 14.292 كم².

الديموغرافيا
يبلغ عدد سكان مقاطعة برغش 375.657 نسمة عام 2011 (وفقاً للمعهد الوطني للإحصاء الإسباني).

فيما يلي قائمة أكبر البلديات من حيث عدد السكان (بتاريخ 1 يناير 2011):
 برغش 179.251 نسمة
 ميراندا دي إيبرو 38.930 نسمة
 أراندا دي دويرو 33.229 نسمة
 بريفيسكا 7.677 نسمة
 ميدينا دي بومار 6.225 نسمة
 فياركايو دي ميرينداد دي كاستيا لا فيخا 4.859 نسمة
 فايي دي مينا 3.961 نسمة
 ليرما 2.826 نسمة
 روا 2.456 نسمة
 سالاس دي لوس إنفانتس 2.150 نسمة

أعلام
 فرنان غونثالث كونت قشتالة

مراجع

مصادر
  الموقع الرسمي لمقاطعة برغش
  الموقع الرسمي لإدارة السياحة في مقاطعة برغش

مقاطعة برغش

برغش (مقاطعة)


Ford Adası (Ford Island)  Pearl Harbor'ın ortasında yer alır. Ana adaya Ford Adası Köprüsü (Forth Island bridge) ile bağlıdır. Ada birçok denizcilik tesisine evsahipliği yapar. Ayrıca iki ana askeri yerleşimi de kapsamaktadır: Nob Hill ve Pearl Harbor (Luke Field). Birleşik Devletler Nüfus Bürosu, Ford Adasını Blok 9014, Blok grubu 9, Honolulu, Hawaii 81. nüfus bölgesi olarak tanımlamaktadır. Resmi olarak 1.83 km² arazi ve Birleşik Devletler 2000 yılı nüfus sayımına göre 368 kişi nüfusa sahiptir.

Tarih
Eski Hawaililer adayı Moku-umeume- çekici ada- şeklinde adlandırmıştır. Tam olarak ada, Hawaii Akıl Hastanesinde ve  Birleşik Devletler Donanma Hastanesinde 1861-1866 arasında ilaçlar da deneyen ilaçlar Dr. Seth Ford'dan sonra isimlendirilmiştir.

 Ford öldüğü zaman ada Honolulu Fidanlığı'na satıldı. Birleşik Devletler Ordusu [[I. Dünya Savaşı sırasında adayı 236,000 $ karşılığında aldı ve 1923 yılında Birleşik Devletler Donanmasına tahsis etti. [[II. Dünya Savaşının en yüksek zamanında adanın 1.8 km²sinde 40,000 kişi yaşıyor ve çalışıyordu. Pearl Harbor Saldırısının merkezindeydi çünkü savaş gemilerinin palamar ve şamandraları bu ada etrafındaydı.

Başkan Franklin D. Roosevelt, John F. Kennedy ve  George Bush burada misafir kaldılar.

Donanma istasyonu 1962'de hizmetten kaldırıldı. Ada 1964 Ulusal Tarih Alanı olarak ilan edildi ve 1976'da listelendi.

Adada birçok sinema filmi çekildi. Bunlardan bazıları John Wayne'in oynadığı In Harm's Way, Tora Tora Tora, ve 2001 yılında çekilen Michael Bay filmi ''Pearl Harbor'dur.

1998 de Amiral Clarey Köprüsü açılana kadar, adaya ulaşım feribotlarla yapılmaktaydı. Turistler askeri kimlik olmadan veya  yetkililer tarafından davet edilmedikçe adayı ziyaret edemiyordu. Şu anda sivillerin adada bulunan  USS Missouri müzesini ziyaret edebilmeleri mümkündür.

Özellikler
Adada USS Utah  anıtı bulunmaktadır. Ayrıca Pearl Harbor (kuruluşu 1919) limanı adada bulunmaktadır.

Az bilinen gerçekler
Ford Adası "Hydrofest" olarak bilinen deniz uçaklarının yarışına ev sahipliği yapmaktadır.

Hollywood aktörü William Joseph Hill adada ailesi ile büyümüştür. Babası William Joseph Hill Sr. ise Birleşik Devletler Donanmasında kaptandı.

Pearl Harbor saldırısı sırasında hasar görmüş yapılar şaşırtıcı derecede azdır. (büyük olasılıkla kaza ile) Bir bomba sağlık binasının bahçesine düşmüştür ve bazı binların pencereleri gemilerdeki patlamanın şiddetiyle kırılmıştır.

Pearl Harbor filminde de gösterilen kontrol kulesi, tüm dünyada demirden imal edilmiş en yüksek kontrol kulesidir.

Dış bağlantılar
 Pearl Harbor Baskını, 7 Aralık 1941 — Ford adasının batı yakasına yapılan saldırı
  Ford Adasında yanan barakalar
 Ford Island Yahoo Grubu, fotoğraf ve daha fazla bilgi için

Kaynakça

Pearl Harbor Saldırısı
Hawaii'nin adaları

Ford Adası


El pulpón o pulpo patudo (Octopus macropus) es una especie de molusco cefalópodo de la familia Octopodidae. No se reconocen subespecies.

Descripción
El pulpón es de color rojo con manchas blancas fluorescentes. Posee largos tentáculos y su cuerpo está formado por un manto robusto y musculoso. Su peso es de más o menos 400 g y su longitud oscila alrededor de 13 cm, por lo que es un pulpo de tamaño pequeño.

Hábitat
El pulpón vive en zonas rocosas, en cavidades y también en praderas de posidonia. Es común desde las aguas costeras cerca de la superficie del mar, hasta los cien metros de profundidad. Habita las costas europeas, el mar Mediterráneo, el mar Rojo y las costas de África oriental.

Hábitos
Es una especie de hábitos nocturnos, se alimenta de bivalvos, crustáceos y peces, aunque también de otros pulpos.

Reproducción
El ciclo reproductor del pulpón es poco conocido. Tiene lugar desde la primavera hasta finales del verano. La hembra pone varias centenares de huevos. Durante el periodo de incubación, la hembra no abandona los huevos ni para cazar, por lo que muere poco tiempo después de eclosión de los huevos. Al nacer, las crías sólo miden 4 mm, aunque están completamente formados como los adultos.

Referencias

Galería de imágenes

Enlaces externos

macropus
Moluscos del mar Mediterráneo
Moluscos del océano Índico
Animales descritos en 1826

Octopus macropus