Sebastian Kurz (født 27. august 1986 i Wien) er en østrigsk konservativ politiker (ÖVP) som var Østrigs forbundskansler 2017-19 og 2020-21. Han har tidligere været minister for EU-, integration- og udenrigssager fra 2013, og leder af ÖVP siden juli 2017.

Liv og virke

Baggrund
Sebastian Kurz er søn af gymnasielærer Elisabeth og ingeniør Josef Kurz. Han er enebarn. Han er født og opvokset i den gamle arbejderbydel Meidling i Wien, hvor en stor del af befolkningen har indvandrerbaggrund. Efter afsluttende eksamen i 2004 aftjente han sin værnepligt i Österreichs Bundesheer og studerede retsvidenskab ved Universität Wien, uden at afslutte studierne. Ved siden af studierne arbejdede han for et advokatfirma og et forsikringsselskab.

Politisk engagement
Han meldte sig ind i ungdomsorganisationen Junge Volkspartei i Wien i 2003. Kurz var delstatsformand i Junge Volkspartei i Wien 2007–2012. Han har været forbundsformand i Junge Volkspartei og viceformand i Österreichische Volkspartei i Wien siden 2009. Kurz var medlem af Wiens delstatsforsamling og bystyre 2010–2011.

Minister

I perioden 2011–2013 var han statssekretær for integreringsspørgsmål i Østrigs indenrigsministerium, hvor han blev kendt for krav om tyskkundskaber før skolealder, tyskundervisning for muslimske religiøse ledere og et forum for dialog med de religiøse ledere.

Kurz blev EU's yngste udenrigsminister og Østrigs yngste minister nogensinde i 2013. Med sig til udenrigsdepartementet fik han det overordnede ansvar for integreringspolitikken. I 2013 blev Kurz også indvalgt i det østrigske Nationalråd med omkring 35.700 personlige stemmer, flere end nogen af de øvrige kandidater.

Kurz blev 1. juli 2017 valgt til leder (Obmann) af ÖVP, med 98,7 % af stemmerne.

Forbundskansler

Han blev 18. december 2017 udnævnt til Østrigs forbundskansler. Kurz dannede regering sammen med partiet FPÖ.

Halvandet år senere, den 27. maj 2019, fremsatte socialdemokraterne SPÖ's parlamentsleder Pamela Rendi-Wagner et mistillidsforslag mod Kurz. Forslaget kom i kølvandet på den såkaldte Ibiza-affære, hvor blandt andre FPÖ's partileder Heinz-Christian Strache var indblandet. Strache var gået i en fælde for at undergrave ham, idet han tilbød statslige kontrakter mod partistøtte til en russisk kvinde. Både SPÖ, mindre partier og Kurz' tidligere koalitionpartner FPÖ, som trak sig fra regeringen efter, at Kurz afsatte FPÖ-statsråd Strache, stemte for forslaget. En midlertidig regering blev få dage ledet af den tidligere finansminister Hartwig Löger. Derefter fulgte udnævnelsen af regeringen Brigitte Bierlein frem til nyvalgene i september 2019. Det var første gang i den østrigske republiks historie at en regering var blevet fældet af et mistillidsvotum – til trods for 185 forsøg siden 1945. Med en varighed på knapt halvandet år var Kurz' regeringsperiode også blandt de korteste i landets historie.

Efter nationalrådsvalget i Østrig 2019, hvor ÖVP vandt, indledte Kurz regeringsforhandlinger med partiet de grønne. I januar 2020 præsenterede Kurz en regeringsplatform, og blev den 7. januar indsat som ny kansler.. Han trak sig 9. oktober 2021 for ikke at blive væltet ved en mistillidsafstemning ugen efter som følge af en igangværende korruptionsskandale.

Noter

Eksterne henvisninger

 Hjemmeside

Politikere fra Østrig
Personer fra Wien

Sebastian Kurz


Magdalena Sibylle de Saxa-Weissenfels (2 septembrie 1648 – 7 ianuarie 1681) a fost o nobilă germană. A fost fiica Ducelui Augustus de Saxa-Weissenfels și a soției acestuia, Anna Maria de Mecklenburg-Schwerin. Bunicii paterni au fost Johann Georg I, Elector de Saxonia și Magdalene Sibylle a Prusiei.

La 14 noiembrie 1669, ea s-a căsătorit cu Ducele Frederic I de Saxa-Gotha-Altenburg. Cuplul a avut următorii copii:
 Anna Sophie (n. 22 decembrie 1670, Gotha – d. 28 decembrie 1728, Rudolstadt); s-a căsătorit la 15 octombrie 1691 cu Ludwig Friedrich I, Prinț de Schwarzburg-Rudolstadt.
 Magdalene Sibylle (n. 30 septembrie 1671, Gotha – d. 2 martie 1673, Altenburg).
 Dorothea Marie (n. 22 ianuarie 1674, Gotha – d. 18 aprilie 1713, Meiningen); s-a căsătorit la 19 septembrie 1704 cu Ernst Ludwig I, Duce de Saxa-Meiningen.
 Fredericka (n. 24 martie 1675, Gotha – d. 28 mai 1709, Karlsbad); s-a căsătorit la 25 mai 1702 cu Johann Augustus, Prinț de Anhalt-Zerbst.
 Frederic II (n. 28 iulie 1676, Gotha – d. 23 martie 1732, Altenburg).
 Johann Wilhelm (n. 4 octombrie 1677, Gotha – d. 15 august 1707), ucis în bătălie. A fost general imperial.
 Elisabeta (n. 7 februarie 1679, Gotha – d. 22 iunie 1680, Gotha de variolă).
 Johanna (n. 1 octombrie 1680, Gotha – d. 9 iulie 1704, Strelitz); s-a căsătorit la 20 iunie  1702 cu Adolf Frederic al II-lea, Duce de Mecklenburg-Strelitz.

Nașteri în 1648
Decese în 1681
Casa de Saxa-Weissenfels
Casa de Saxa-Gotha-Altenburg
Ducese de Saxa-Gotha-Altenburg

Magdalene Sibylle de Saxa-Weissenfels


Komunistički Bund (Kombund) je bila židovska komunistička politička stranka u Ukrajini i Bjelorusiji. Nastala je nakon raskola u Bundu. Kasne 1918. godine ogranci u gradovima poput Babrujska, Ekaterinburga i Odese formirale su lijevokrilne bundske skupine. Veljače 1919. ove skupine koje su predstavljale većinu ukrajinskog bundskog pokreta prihvatile su ime Komunistički Bund, konstituirajući se kao neovisna stranka židovskog proletarijata. Kombund je podupirao židovsku nacionalnu autonomiju. Komunistički Bundu podupirao je sovjetsku stranu u ruskom građanskom ratu. Komunistički Bund imao je samo petnaest članova od 35 godina i starijih.

Moše Rafes je bio vođa stranke. Bio je vodeća figura Bunda u Ukrajini.

Izvori

Komunističke organizacije
Ukrajinske političke stranke
Židovi
Povijesne političke stranke

Komunistički Bund (Ukrajina)


SCB may refer to:

Organisations
 Saunders College of Business, a college at Rochester Institute of Technology in Rochester, New York, US
 Schola Cantorum Basiliensis, a music academy in Basel, Switzerland
 Secunderabad Cantonment Board, a civic authority of Secunderabad, India
 Securities Commission of the Bahamas
 Ship Characteristics Board, a US Navy body (1945 – c. 1970)
 Society for Conservation Biology, organization concerned with conserving biological diversity
 Solomon Cordwell Buenz, an international architecture firm based in Chicago, Illinois, US
 Southern Cross Broadcasting, an Australian television broadcaster
 Standing Council of the Baronetage, a British organization for baronets
 Statistics Sweden (Swedish: Statistiska centralbyrån "Central Statistics Bureau"), a Swedish government department

Banks
 Shanghai Commercial Bank, a commercial bank headquartered in Hong Kong
 Siam Commercial Bank, a commercial bank headquartered in Bangkok, Thailand
 Standard Chartered, a British bank headquartered in London

Sports
 SC Bern, a Swiss ice hockey team
 SC Bastia, soccer club in Bastia, France
 S.C. Braga, soccer club in Braga, Portugal
 Speedway Control Bureau or Speedway Control Board, a British motorcycle racing organization
 Stock Car Brasil, Brazilian motor racing series

Other uses

 Serbo-Croat-Bosnian, a South Slavic language
 Standard Colloquial Bengali, of the Bengali language
 Surat City Bus, bus service in Surat, Gujarat, India
 Survey of Current Business, a monthly publication of the US Bureau of Economic Analysis

SCB


Fatuquero (Fatukeru) ist ein osttimoresischer Suco im Verwaltungsamt Railaco (Gemeinde Ermera).

Geographie

Vor der Gebietsreform 2015 hatte Fatuquero eine Fläche von 12,64 km². Nun sind es 11,32 km². Der Suco Fatuquero liegt im Süden des Verwaltungsamts Railaco. Nördlich liegt der Suco Liho, östlich der Suco Railaco Craic und westlich der Suco Tocoluli. Im Süden grenzt Fatuquero an das Verwaltungsamt Ermera mit seinen Sucos Lauala und Riheu. Die Nordgrenze bildet der Fluss Buamara, die Südgrenze der Fluss Gleno. In den Gleno fließt der Maurotieramata, der den Südosten von Fatuquero durchquert. Der Gleno gehört zum System des Lóis, der Buamara zum System des Comoros.

Durch Fatuquero führen die Überlandstraßen aus den Gemeindehauptstädten Aileu im Osten und Gleno im Süden, die nach Dili im Norden führen. An der Straße aus Aileu liegen im Norden des Sucos die Dörfer Caitarahei (Kaitarahei) und Fatada. Im Süden liegt am Zusammenfluss vom Rio Gleno und Maurotieramata der Ort Palimano (Falimano) und im Südwesten an der Straße nach Gleno das Dorf Aihatutu (Aihautu). In Caitarahei und in Palimano gibt es jeweils eine Grundschule. An der Rua Aldeia Palimano befindet sich das Gefängnis Gleno, eine der wichtigsten Strafanstalten Osttimors.

Im Suco befinden sich die zwei Aldeias Caitarahei und Palimano.

Einwohner

Im Suco leben 2.794 Einwohner (2022), davon sind 1.441 Männer und 1.353 Frauen. 2.485 von ihnen wohnen, wo die Gemeindehauptstadt Gleno in Fatuquero reinreicht, in einer urbanen Umgebung, 11.317 im ländlichen Teil des Sucos. Im Suco gibt es 538 Haushalte. Fast 89 % der Einwohner geben Tetum Prasa als ihre Muttersprache an. Mehr als 9 % sprechen Mambai.

Politik
Bei den Wahlen von 2004/2005 wurde Ricardo Soares zum Chefe de Suco gewählt. Bei den Wahlen 2009 gewann Alberto Oliveira und 2016 Ricardo Madeira Soares.

Wirtschaft
Eine seit 2017 bestehende Pilzzucht im Suco erntet dreimal wöchentlich Pilze, die auf einem Substrat aus Sägemehl, Reiskleie und Kalkstein wachsen. In Dili werden sie als frittierte Cracker (kerupuk kulat) verkauft.

Weblinks

 Ergebnisse des Zensus 2010 für den Suco Fatuquero (tetum; PDF-Datei; 8,09 MB)
 Ergebnisse des Zensus 2015 für den Suco Fatuquero (tetum; PDF)
 Seeds of Life: Suco information sheets Railaco (tetum)

Einzelnachweise

Suco in Ermera (Gemeinde)

Fatuquero


3. ŽNL Vukovarsko-srijemsku u sezoni 2005./06. činilo je 26 klubova iz Vukovarsko-srijemske županije podijeljenih u dvije skupine. Pobjednici grupa plasirali bi se u 2. ŽNL Vukovarsko-srijemsku. Iz lige nitko nije ispadao, jer je 3. ŽNL Vukovarsko-srijemsku najniži razred natjecanja.

Promociju u 2. ŽNL Vukovarsko-srijemsku izborili su NK Čelik Gaboš i NK Mladost Svinjarevci.

Ljestvica

Bilješke
NK Bosut Apševci kažnjen je oduzimanjem 1 boda
NK Obilić Ostrovo kažnjen je oduzimanjem 2 boda
NK Mladost Đurići kažnjena je oduzimanjem 2 boda
NK Lipovača kažnjena je oduzimanjem 1 boda
NK Opatovac kažnjen je oduzimanjem 2 boda
NK Sokol Berak kažnjen je oduzimanjem 1 boda
NK Srijem Orolik kažnjen je oduzimanjem 1 boda

Izvori

 Županijski nogometni savez Vukovarsko-srijemske županije (podatci dobiveni na osobni upit)
 Vinkovački list #2709

2005-06
vukovarsko-srijemska-3

3. ŽNL Vukovarsko-srijemska 2005./06.


Groosefjorden (også skrevet Grosfjorden og Groosfjorden) er en fjord i Grimstad kommune i Agder fylke i Norge. Fjorden starter ved Håøya og Rivingen i syd og går mod  nordøst  mellem Grimstad by og indre og ydre Maløya, før den fortsætter ind i Vikkilen. Med Vikkilen har den en længde på næsten 7 kilometer. Indløbet til Vikkilen er smalt og fra Biodden i Grimstad til Rønnes på østsiden er der kun  cirka 140 meter. Selve Vikkilen er cirka 2,5 kilometer lang og ender  ved Vik.

Kilder og henvisninger

Fjorde i Agder
Grimstad

Groosefjorden


Mario Osvaldo Saccone (n. San Luis, Argentina, el 28 de agosto de 1970) es un exfutbolista argentino.

Clubes
{|align="center" bgcolor="#f7f8ff" cellpadding="3" cellspacing="0" border="1" style="font-size: 95%; border: gray solid 1px; border-collapse: collapse;"
|- align=center bgcolor=#DDDDDD style="color:black;"
!width="190"|Club
!width="170"|País
!width="120"|Año
|-align=center
|Gimnasia y Esgrima (M)
|
|1993 - 1994
|-align=center
|Gimnasia y Esgrima (LP)
|
|1994 - 1996
|-align=center
|Coquimbo Unido
|
|1997 - 1998
|-align=center
|Juventud Unida
|
|1999 - 2000
|-align=center
|Independiente Rivadavia
|
|2000 - 2001
|-align=center
|Gimnasia de Jujuy
|
|2001 - 2002
|-align=center
|Defensa y Justicia
|
|2002
|-align=center
|Shandong Luneng
|
|2003
|-align=center
|Defensa y Justicia
|
|2004 - 2006
|-align=center
|Villa Mitre
|
|2007
|-align=center
|Italiano
|
|2007 - 2011
|-align=center
|Berazategui
|
|2011- 2012
|-align=center
|La Plata FC
|
|2012
|Club Atlético Amigos Gorra de Cuero
|2012- 2013

Referencias

Enlaces externos
 Perfil en BDFA
 Perfil en Soccerway

Futbolistas de la ciudad de San Luis (Argentina)
Futbolistas de la Asociación Deportiva Berazategui
Futbolistas del Club Sportivo Estudiantes (San Luis)
Futbolistas del Club Atlético Gimnasia y Esgrima (Mendoza)
Futbolistas del Club de Gimnasia y Esgrima La Plata
Futbolistas de Coquimbo Unido en los años 1990
Futbolistas del Club Atlético Juventud Unida Universitario
Futbolistas del Club Sportivo Independiente Rivadavia
Futbolistas del Gimnasia y Esgrima de Jujuy en los años 2000
Futbolistas del Club Social y Deportivo Defensa y Justicia
Futbolistas del Shandong Taishan
Futbolistas del Club Villa Mitre
Futbolistas del Club Sportivo Italiano

Mario Saccone


مطار بريستول   هو مطار دولي يقع في لولزجايت بوتوم في مقاطعة سمرست الشمالية وهو يخدم مقاطعة بريستول والمقاطعات المجاورة لها مثل مقاطعة سمرست وويلز الجنوبية . يعتبر المطار في المرتبة الثامنة بين مطارات المملكة المتحدة من حيث حجم الحركة والركاب المسافرين .

نبذة تاريخية
في عام 1927 قام مجموعة من المستثمرين بإنشاء نادي للطيران في بريستول، في عام 1929 تم تطوير النادي بعد نجاح الفكرة وتحويله إلى مطار محلي يخدم المدينة وإفتتح في عام 1930 من قبل الأمير جورج . ليصبح المطار الثالث على للمملكة المتحدة في ذلك الوقت . وخلال الحرب العالمية الثانية كان مطار بريستول هو المطار المدني الوحيد الذي يقوم بإستقبال الطائرات المدنية في عموم المملكة المتحدة، حيث تم تحويل جميع حركة الطيران المدني إلى مطار بريستول . وفي عام 1957 إنتقل المطار إلى موقعة الجديد في بولزجايت بوتوم وأطلق عليه مطار بريستول بولزجايت . تم بيع 51% من ملكية الشركة المالكة للمطار وتغيير اسم المطار إلى مطار بريستول الدولي خلال عام 1997 .

منشآت المطار

خطوط وشركات الطيران

وصلات خارجية
 الموقع الرسمي للمطار

المصادر

تأسيسات سنة 1940 في إنجلترا
شركات مقرها في بريستول
مطارات أسست في سنة 1940
مطارات في جنوب غرب إنجلترا
نقل في بريستول
نقل في سومرست

مطار بريستول


Hasköy ili (Bulgarca: Област Хасково / Oblast Haskovo), Bulgaristan'ın güneyindeki bir ildir.

Güneydoğuda Türkiye ve Yunanistan ile komşudur. 5.543 km² yüzölçümü ve 279.067 nüfusu vardır. Meriç nehrinin kuzeyinde kalan Trakya ovasını kaplar. İdarî merkezi, Hasköy'dür.

Dış bağlantılar
 hs.government.bg

Kaynakça

Hasköy (il)


Onthophagus pisciphagus é uma espécie de inseto do género Onthophagus, família Scarabaeidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Walter & Cambefort em 1977.

Referências

Ligações externas

pisciphagus
Coleópteros descritos em 1977

Onthophagus pisciphagus


غالي ولد مختار فال هو عالم وشاعر موريتاني ألف الكثير من الكتب في مختلف المجالات مثل السيرة النبوية وغيرها.

اسمه ونسبه
جميع المصادر التي ترجمت له متفقة على أن اسمه «غالي» إلا أنه توجد وثيقة بخطه سمى فيها نفسه المختار غال وما سوى هذا المكتوب من كتاباته التي عُثر عليها اقتصر فيها على الجزء الأخير من اسمه، ولعل ذلك هو السبب في اشتهاره بهذا اللقب حتى صار اسمه الكامل لا يعرفه إلا الخواص من أهله.
والحاصل أن اسمه مركب هكذا المختار غال بن المختار فال بن أحمد تلمود بن الحبيب بن أحمد بن أحمد آي بن الطالب أعل بن الطالب مالك بن أحمد بسات الجد الجامع لسائر بطون قبيلة البصاديين.

تاريخ ولادته
لم يوقف على تحديد تاريخ ولادته فجميع المصادر المتاحة لم تحدد تاريخ ولادته شأنه في ذلك شأن الكثير من أقرانه، ويرجع ذلك إلى البيئة التي كانوا يعيشون فيها، فلم يكن تاريخ الولادة والوفاة محل اهتمام عند أهل البادية كما هو معروف، وأغلب الظن أنه ولد في النصف الأخير من القرن الثاني عشر الهجري في أرض القبلة أي ما يعرف الآن بولاية ترارزه، في بيئة بدوية يغلب على أهلها عدم الاستقرار فهم دائما يتتبعون مواقع الماء والكلأ، فلا جرم أن كانوا في رحلة مستمرة يؤمون كل حدب وصوب، فهم كما قال أحد تلامذة ابن بونا:

  لك الله من شيخ إذا ما تبوأت تلامذه مأوى لنصب المدارس
  ييمم ميمون الخصاصة فاترا على ظهر مفتول الذراعين عانس
  يفزع نون البحر طورا وتارة يهدم حجر الضب في رأس مادس

هذا بالإضافة إلى الفوضى التي كانت هي سمة هذا القطر آنذاك لعدم وجود سلطة مركزية فكانت الفتن تعصف بالسكان طيلة قرون.
ورغم هذا وذاك فقد أنجب هذا القطر الشنقيطي عباقرة في تلك الحقب التي وصفت بأنها عصور الانحطاط والظلام، وكان غال هذا أحد أولئك العباقرة الذين أضاءوا أرجاء هذا القطر في تلك العصور الحالكة.

نشأته
ولد غال في عصر أقل ما يوصف به أنه مضطرب وقاس، ورغم ذلك فقد نشأ وتربى في رفاهية وفي وسط يشع بالمعارف ويزخر بالمكارم والأخلاق العالية حيث إنه ولد في بيت علم، فجده أحمد تلمود كان عينا من أعيان علماء شنقيط مع علو في الهمة وحب للخير وكانت محضرته محط رحال طلاب العلم آنذاك على اختلاف مقاصدهم، فشب غال وترعرع في هذا الجو الزاخر بالمعارف المختلفة.

طلبه للعلم وشيوخه
جد غال واجتهد في تحصيل العلوم العقلية والنقلية فأخذها عن أفاضل علماء عصره في قطره حتى برع فيها واشتهر وبرز وأصبح مرجعا جامعا لأنواع العلوم من عقائد وفقه وأصول وتفسير وقراءة ونحو وصرف وبلاغة وتاريخ وسيرة. وقد ذكر محمد عبد الله بن المختار فال بن داود حفيده في ترجمته التي صدر بها كتاب البعوث أنه أخذ عن كل من المختار بن بونه و الشيخ القاضي حبيب الله و سيد عبد الله بن الحاج إبراهيم و مولود بن أحمد الجواد و
 امحمد بن الطلبة.

مكانته عند أهل عصره وعلاقاته بهم
كان غال مهابا عند أهل عصره يجلونه ويوقرونه وخصوصا شيخه العلامة النحوي المختار بن بونه، فقد كان يوليه عناية خاصة ويعتمد عليه كثيرا في الإجابة على ما يرد عليه من الأسئلة العلمية والمحاجات والمناقضات. وكان المختار إذا رأى ما يجيب به غال يتمايل طربا ويقول لا يقصد إلا غال استحسانا منه لأجوبته

مؤلفاته
 «وسيلة الخليل إلى بعوث صاحب الإكليل» ويسمى أيضا «تبصرة المحتاج إلى بعوث صاحب المعراج»، وهو نظم جيد غاية في السلاسة في ذكر البعوث والسرايا التي بعثها رسول الله للدعوة أو القتال، ولم يخرج فيها بنفسه وهو ينيف على ثلاثمائة بيت يقول في أوله:
قال أسير التبعات الغالي
فيما نهي عنه الإله غالي.
من قاده داعي الهوى فانقادا
 المغربي الأشعري اعتقادا
المالكي مذهبا المرتجي
من الكريم فتح كل مرتج
ونيل يوم السبع أقصى الأرب
بنظم سيرة النبي العربي
حمدا لمن نبيه قد بعثا
فدوخت بعوثه من قد عثا
ثم الصلاة والسلام ما حكت
حمائم حمائما إذا بكت
فهيجا صبابة لمن صبا
وهزت الغصون أنفاس الصبا

وشرح نظمه المذكور في كتاب أسماه: «تحفة الخليل على وسيلة الخليل» أو وسماه «جوهرة التاج على تبصرة المحتاج» وهو مطبوع ثلاث طبعات.
 «العدة والذخر، في أسماء من له الفخر» وهو نظم به أسماء النبي الواردة في دلائل الخيرات.
 «نظم أمهات المؤمنين أجمعين» وذكر نسبهن والأب الذي تجتمع فيه كل واحدة منهن مع النبي.

وفاته
اختلفت المصادر التي تعرضت لتحديد سنة وفاته، فقد ذكر عمر رضا ك حالة في معجم المؤلفين أنه توفي سنة 1243هـ ناقلا عن الأعلام للزركلي. بينما ذكر المختار بن حامدن في موسوعته حياة موريتانيا بأن وفاته كانت سنة 1240هـ. ويبدو أن التاريخ الذي ذكره عمر رضا أقرب للصواب وإن كان القول الثاني غير ممتنع. فغالي رثي ابن عمه الطالب مختار بن أحمد أجويده وقد ذكر ابن طوير الجنة في وفياته أنه توفى 1240 هـ، كما أنه رثي شيخه حبيب الله بن القاضي ولكنه من الممكن أن يكون رثاهما وتوفى في نفس السنة التي توفى فيها من رثاهما.

وقد دفن غالي في مكان يدعى تنتمكش في آوكار ورثاه صالح بن عبد الوهاب بمرثية تضاهي إن لم تكن تفوق مرثية بن دريد للإمام الشافعي.

مصادر

 الوسيط في تراجم أدباء شنقيط، محمد أمين العلوي الشنقيطي.
 معجم المؤلفين، عمر رضا كحالة.
 الأعلام، للزركلي.
 الشعر والشعراء في موريتانيا، الدكتور محمد المختار ولد اباه.
 ترجمة المؤلف في كتابه المطبوع وسيلة الخليل إلى بعوث صاحب الإكليل، كتبها محمد عبد الله ولد المختار فال (من أحفاد المؤلف وذلك أثناء إقامته بمصر).
 ترجمة المؤلف المكتوبة من طرف حفيده الشاعر محمد عبد الله ولد محمد محمود.(معاصر).

وصلات خارجية
 معجم البابطين لشعراء العربية في القرنين 19 و 20
 طبقات النسابين المؤلف: بكر أبو زيد

شعراء موريتانيون
شنقيطيون
علماء دين سنة موريتانيون

غالي مختار فال البصادي


Ripiphoridae (anteriormente chamada Rhipiphoridae) é uma família cosmopolita de cerca de 450 espécies descritas de besouros. Ripiphoridae distingue-se entre as famílias de besouros na medida em que muitas espécies são parasitoides hipermetamórficos, um atributo que elas compartilham com a família  Meloidae. Os membros da família diferem na escolha dos hospedeiros, mas a maioria ataca várias espécies de abelhas ou vespas, enquanto outras atacam baratas. Muitas espécies de Ripiphoridae possuem élitros abreviados e antenas flabeladas (com expansões laterais em forma de lâmina) ou pectinadas (com expansões laterais longas e finas, semelhantes a um pente).

As espécies que atacam abelhas tipicamente depositam seus ovos em flores. Lá os ovos incubam quase imediatamente em pequenas larvas planidiais e ficam à espera dos visitantes. O planídio monta na abelha e viaja com ela para a colmeia. Ele então desmonta, procura uma célula ocupada por uma larva hospedeira e entra no corpo dela. Ele muda de pele e permanece mais ou menos dormente até que a larva hospedeira se transforme em pupa. Ele então emerge da pupa de abelha a começa a se alimentar dela. Após comer inteiramente a pupa, ele próprio empupa e completa sua metamorfose até emergir da colmeia para acasalar e colocar seus ovos.

Espécies fósseis dos gêneros Paleoripiphorus, Macrosiagon, Cretaceoripidius, Flabellotoma, Burmitoma, Plesiotoma e Amberocula foram descritos em âmbar do Cretáceo médio a inferior em sítios na França, Alemanha e Mianmar.

Gêneros

 Alloclinops Broun, 1921 g
 Ancholaemus Gerstaecker, 1855 g
 Blattivorus Chobaut, 1891 g
 Clinopalpus Batelka, 2009 g
 Clinops Gerstaecker, 1855 g
 Elytroxystrotus Manfrini de Brewer, 1963
 Euctenia Gerstaecker, 1855
 Falsorhipidius Pic, 1947
 Geoscopus Gerstaecker, 1855 g
 Hemirhipidius Heller, 1920
 Heteromeroxylon Pic, 1939
 Ivierhipidius Barclay, 2015
 Macrosiagon Hentz, 1830 i c g b
 Metoecus Dejean, 1834 g
 Micholaemus Viana, 1971 g
 Micropelecotoides Pic, 1910
 Neonephrites Riek, 1955
 Neopauroripidius Falin & Engel, 2014 g
 Neorhipidius Riek, 1955
 Neorrhipidius Viana, 1958 g
 Nephrites Shuckard, 1838
 Paranephrites Riek, 1955
 Pelecotoma Fischer, 1809 i c g b
 Pirhidius Besuchet, 1957 b
 Pseudorhipidius Chobaut, 1894
 Pterydrias Reitter, 1895
 Ptilophorus Dejean, 1834 i c g b
 Quasipirhidius Zaragoza, 1992
 Quasirhipidius Zaragoza, 1992 g
 Rhipidioides Riek, 1955
 Rhipidocyrtus Falin & Engel, 2014 g
 Rhipistena Sharp, 1878 g
 Riekella Selander, 1957
 Ripidius Thunberg, 1806 i c g
 Ripiphorus Bosc, 1791 i c g b
 Scotoscopus Reitter, 1884 g
 Sharpides Kirkaldy, 1910
 Sitarida White, 1846
 Trigonodera Dejean, 1834 i c g b
 Zapotecotoma Engel, Falin, & Batelka, 2019 i c g b

Fontes de dados: i = ITIS, c = Catalogue of Life, g = GBIF, b = Bugguide.net

Gêneros extintos
 Subfamília Pelecotominae
 †Burmitoma Batelka et al., 2018 âmbar birmanês, Mianmar, Cenomaniano
 †Flabellotoma Batelka et al., 2016 âmbar birmanês, Mianmar, Cenomaniano
 †Plesiotoma Batelka et al., 2018 âmbar birmanês, Mianmar, Cenomaniano
 †Samlandotoma Alekseev, 2019 âmbar do Báltico, Rússia, Eoceno
 †Spinotoma Hsiao & Huang, 2017 âmbar birmanês, Mianmar, Cenomaniano
 Subfamília Ripidiinae
 †Olemehliella Batelka, 2017 âmbar do Báltico, Rússia, Eoceno
 †Pauroripidius Kaupp & Nagel, 2001 âmbar do Báltico, Rússia, Eoceno
 Tribo Ripidiini
 †Amberocula Batelka et al., 2018 âmbar birmanês, Mianmar, Cenomaniano
 †Cretaceoripidius Falin & Engel, 2010 âmbar birmanês, Mianmar, Cenomaniano
 †Paleoripiphorus Perrichot et al., 2004 âmbar de Charente, França, Cenomaniano, âmbar birmanês, Mianmar, Cenomaniano
 †Protoripidius Cai et al., 2018 âmbar birmanês, Mianmar, Cenomaniano

Referências

Famílias de coleópteros

Ripiphoridae


Ilja Wladimirowitsch Zymbalar, , (* 17. Juni 1969 in Odessa, Ukrainische SSR, Sowjetunion; † 28. Dezember 2013 ebenda) war ein ukrainischer und russischer Fußballspieler und -trainer.

Werdegang
Zymbalar spielte seit seiner Jugend für Tschornomorez Odessa und gewann mit diesem Team 1992 den in diesem Jahr zum ersten Mal ausgetragenen ukrainischen Pokalwettbewerb. Zu Beginn der Saison 1993/94 wechselte er nach Russland zu Spartak Moskau. Mit Spartak gewann der Mittelfeldspieler sechsmal die russische Meisterschaft und zweimal den russischen Pokal. Im Jahr 1995 wurde er zum Fußballer des Jahres in Russland gewählt. 2000 spielte er eine Saison lang für Lokomotive Moskau und gewann auch mit diesem Team den russischen Pokal. Seine aktive Karriere beendete er 2002 bei Anschi Machatschkala.

Obwohl Zymbalar im Jahr 1992 bereits drei Länderspiele für die ukrainische Nationalmannschaft gespielt hatte, kam er zwischen 1994 und 1999 noch zu 28 Einsätzen für die Russische Fußballnationalmannschaft. Er nahm für Russland an der Fußball-Weltmeisterschaft 1994 und an der EM 1996 in England teil.

Zymbalar betreute zwischen 2004 und 2006 den FK Chimki als Assistenztrainer und später den FK Nischni Nowgorod und Schinnik Jaroslawl als Cheftrainer.

Er starb am 28. Dezember 2013 im Alter von 44 Jahren vermutlich an einem Herzinfarkt.

Weblinks

 Biografie bei rusteam (russisch)

Einzelnachweise

Fußballnationalspieler (Russland)
Fußballspieler (Anschi Machatschkala)
Fußballnationalspieler (Ukraine)
Fußballspieler (Tschornomorez Odessa)
Fußballspieler (Lokomotive Moskau)
Fußballspieler (Spartak Moskau)
Fußballtrainer (FK Chimki)
Fußballtrainer (Spartak Moskau)
Fußballtrainer (FK Nischni Nowgorod, 2007)
Teilnehmer an einer Fußball-Weltmeisterschaft (Russland)
Teilnehmer an einer Fußball-Europameisterschaft (Russland)
Russischer Meister (Fußball)
Ukrainer
Russe
Geboren 1969
Gestorben 2013
Mann

Ilja Wladimirowitsch Zymbalar


L'aplec del Caragol de Lleida este o întâlnire care se realizează anual, într-un sfârșit de săptămână din luna mai, lângă malul râului Segre și Camps Elisis din Lleida, din anul 1980 încoace. Este o manifestare gastronomică în care melcii sunt protagoniști și care include muzică, fanfară și o defilare pe străzile orașului. În anul 2010 se așteptau 200.000 de vizitatori și s-au consumat douăsprezece tone de melci..

Istoric
În anul 1980, cu aproximativ 12 grupuri, lua naștere prima întâlnire, care includea o defilare pe străzile orașului Lleida. În jur de 300 de asistenți au participat la prima sărbătoare de Aplec, iar în jur de 4000 de vizitatori au asistat la prima întâlnire gastronomică din Lleida.

Grupul numit Ordre del Caragol ("Ordinul Melcului") a fost grupul mamă al Aplecului. Ordre del Caragol reunise alte 18 grupuri pentru a petrece o zi lângă râul Segre. În acest sens au cerut colaborarea și autorizația de la Primăria din Lleida pentru a realiza un Aplec la plopișul râului în cartierul Cappont. Pe 1 aprilie 1981, Ordre del Caragol a trimis prima scrisoare grupurilor în care se informa despre principalele acorduri aprobate la ultima ședință cu reprezentanții grupurilor și despre înscrierea altor 34 de grupuri și a unor 2.300 de participanți la următorul Aplec del Caragol.

Tot în 1981 apărea Aplequet sau Aplec de Tardor ("Întâlnirea Toamnei"), care, în primul sfârșit de săptămână din octombrie adună în jur de 60 de grupuri și vreo 3.000 de asistenți ca un omagiu adus originilor Aplecului, pe când se celebra doar o zi.

La celebrarea celui de-al patrulea Aplec del Caragol s-a înregistrat un disc cu cântece populare din Lleida, printre care s-a introdus și unul dedicat melcului. În anul 1986 Aplec del Caragol a fost inclus în programul de activități al Zilelor Orașului Lleida. Cu o săptămână înainte de desfășurarea Aplecului, pe 8 mai 1988, Lleida a intrat în Cartea Recordurilor Guiness pentru a reuși un record mundial: realizarea celei mai mari cratițe de melci din lume. Aplec del Caragol din 1990 a prezentat ca noutate editarea discului Aplec del Caragol cu nouă cântece populare din Lleida cu versurile și muzica fraților Àngel și Joan Martinez și colaborarea lui Manuel Peralta, Eduardo Quijada și a Federației de Grupuri de Aplec.

În anul 1994 s-a constituit prima comisie democratică a Aplecului. Aplecul din 1997 a avut în central atenției celebrarea primei Săptămâni Culturale și celebrarea celui dintâi Caragol Rock, cu participarea ansamblurilor Terrorvision, Los Sencillos și Cafe Soul. În anul 2002 Aplecul a fost declarat de către Generalitat de Catalunia.

(guvernul regional) Sărbătoare Tradițională de Interes Național.

Referències

Catalonia

Aplec del Caragol de Lleida


Katoličko sveučilište Péter Pázmány, privatno sveučilište s pravom javnosti osnovano 1635. godine odredbom Kraljevine Ugarske. Drugo je najstarije sveučilište u Mađarskoj i svrstava se među najuglednije visokoobrazovne ustanove u zemlji. Nadaleko je poznato po svojim studijima teologije, filozofije i humanističkih znanosti.

Na poticaj isusovca i nadbiskupa Pétera Pázmánya te uz dozvolu kraljevskih vlasti 1635. utemeljen je Fakultet teologije u današnjoj Trnavi, tada dijelu ugarskih zemalja. Rad sveučilišta bio je zabranjen u komunističkom režimu za vrijeme druge polovice 20. stoljeća. Nakon pada komunizma i proglašenja neovisne mađarske države, Mađarski parlament zakonoskom odredbom iz 1993. daje sveučilištu pravo javnosti i ovlaštenje države za obrazovanje.

Većina fakulteta i rektorat smješteni su u Budimpešti, dok se Učiteljski fakultet nalazi u Ostrogonu, a kampus Fakulteta humanističkih znanosti u Pilicsabi u široj okolici Budimpešte. Na sveučilištu studira približno 10.000 studenata. Sveučilište je član Međunarodnog udruženja sveučilišta, Europskog jezičnog vijeća, Međunarodne mreže istraživačkih sveučilišta i dr sveučilišnih udruženja te je jedan od osnivača Partnerstva katoličkih sveučilišta.

Među poznatim profeosrima i predavačima Sveučilišta ističe se bivši mađarski predsjednik László Sólyom, a svoj počasni doktorat na Sveučilištu primili su carigradski patrijarh Bartolomej I., poljski kardinal Franciszek Macharski te honduraški kardinal Óscar Andrés Rodríguez Maradiaga. Od poznatijih studenata ističu se vaterpolist Tibor Benedek, meteorologinja Edith Farkas, skladatelj i etnograf Miklós Both te brojni visoki politički dužnosnici.

Izvori

Vanjske poveznice
 Službene stranice Sveučilišta  pri ppke.hu

Katolička sveučilišta
Katoličanstvo u Mađarskoj

Katoličko sveučilište Péter Pázmány


Shanklin bezeichnet:
 Shanklin, englisches Seebad

Shanklin ist der Familienname folgender Personen:
 George S. Shanklin (1807–1883), US-amerikanischer Politiker
 James Shanklin (* 1967), US-amerikanischer Schauspieler
 Ronnie Shanklin (1948–2003), US-amerikanischer Footballspieler
 Tom Shanklin (* 1979), walisischer Rugbyspieler
 Wayne Shanklin (1916–1970), US-amerikanischer Filmmusiker

Sonstiges:
 Shanklin-Gletscher, Gletscher in der Ross Dependency, Antarktika

Shanklin (Begriffsklärung)


L'aponévrose épicrânienne ou  galéa aponévrotique est une aponévrose recouvrant la partie supérieure du crâne chez l'homme et de nombreux autres animaux.

Structure
Chez l'homme, l'aponévrose épicrânienne provient de la protubérance occipitale externe et des lignes nuchales suprêmes de l'os occipital.

Elle fusionne à l'avant avec le muscle occipito-frontal et forme vers l'avant une étroite prolongation médiane jusqu'à la base nasale.

Latéralement, l'aponévrose épicrânienne s'attache aux muscles auriculaires antérieurs et aux muscles auriculaires supérieurs. Ici, il est moins aponévrotique et se poursuit au dessus du fascia temporal jusqu'à l'arcade zygomatique sous la forme d'une couche de tissu conjonctif de soutien.

Il est étroitement lié au cuir chevelu par une couche dense fibro-graisseuse qui forme le fascia superficiel du cuir chevelu.

Il est attaché au péricrâne par un tissu cellulaire lâche qui lui permet une grande mobilité.

Aspect clinique
Une hémorragie sous-galéale est définie comme un saignement entre l'aponévrose épicrânienne et le crâne. Un traitement conservateur est appliqué car le risque de dommages aux structures environnantes est faible.

Histoire
L'aponévrose épicrânienne est également connue sous le nom de galéa aponévrotique ou d'épicrâne.

Galerie

Notes et références

Anatomie de la tête et du cou

Aponévrose épicrânienne


تتميز عين طبرق هي عين ماء دائمة الجريان تقع في ولاية طاقة في جهة وادي خشيم وهي قريبة من عين أثوم في سلطنة عمان، وقامت الحكومة مؤخرا بتطوير الموقع عبر إنشاء سواقٍ مائية وبركة صغيرة لتجمع المياه ، وكذلك خدمات سياحية للزوار.

وتبعد عين طبرق حوالي 28 كيلومترا عن  ولاية صلالة، ويمكن الوصول إليها بسهولة عبر الطريق المؤدي إلى ولاية طاقة.

المراجع

عيون ماء
مناطق سلطنة عمان

عين طبرق


العيدر الملك ، هي  من الطيور تتبع  العيدر ضمن فصيلة البطية من  الأوزيات. هذه الطيور مشهورة بالريش الناعم الرقيق حول صدرها. يعيش أكثر أنواع بط العيْدر الملك شيوعًا في المياه الشمالية. وتزن الواحدة ما يقارب الكيلوغرامين ويُربّى عادة في مواقع مكشوفة مثل الجزر البعيدة عن الشواطئ أو على شواطئ البحيرات. يتغذى بط العيدر بشكل رئيسي على الرخويات. الجزء السفلي من ذكر البط أسود اللون بينما لرأسه وظهره لون أبيض قشْدي، أما الأنثى فلونها بني غامق ضارب للحمرة، ومخطط باللونين البني والأسود. تضع الأنثى عادة ما بين أربع وسبعة بيضات ذات لون أخضر زيتوني فاتح. ويعيش العيدر الملك على الشواطئ القطبية الشمالية.

معرض صور

مراجع

أصنوفات سماها كارولوس لينيوس
أنواع القائمة الحمراء غير المهددة
طيور الإقليم القطبي الشامل
طيور القطب الشمالي
طيور كندا
طيور وصفت في 1758
عيدر
كائنات ظهرت أول مرة خلال العصر الحديث الأقرب

عيدر ملك


Propiac, in Touristenführern auch Propiac-les-Bains, ist eine französische Gemeinde mit  Einwohnern () im Département Drôme in der Region Auvergne-Rhône-Alpes. Sie gehört zum Arrondissement Nyons und zum Kanton Nyons et Baronnies. geprägt.

Propiac liegt auf  Meereshöhe an der Passstraße zum Col de Propiac, die von Buis-les-Baronnies über Faucon nach Vaison-la-Romaine führt. Die Gemeinde liegt acht Kilometer westlich von Buis-les-Baronnies, 14 Kilometer östlich von Vaison-la-Romaine und 22 Kilometer südlich von Nyons. Das Gemeindegebiet wird vom Flüsschen Eyguemarse durchquert.

Von Propiac hat der Besucher einen guten Ausblick auf den Mont Ventoux, der mit 1912 Metern alle umliegenden Berge überragt. Wahrzeichen des Ortes ist die Kirche Saint-Marcel. Die Gemeinde ist als Kurort ausgewiesen. Außerdem spielt der Weinbau eine wichtige Rolle.

Durch Propiac verläuft die D147, welche über den Col de Propiac führt. Unmittelbar am Ortsende mündet von Süden her die D347 in die D147. Anfang des 20. Jahrhunderts teilte sich Propiac mit dem zehn Kilometer entfernten Mollans-sur-Ouvèze einen Bahnhof an der Bahnstrecke Orange-Buis-les-Baronnies.

Bevölkerungsentwicklung

Weblinks

 Webauftritt der Gemeinde

Einzelnachweise

Ort in Provence-Alpes-Côte d'Azur
Ehemaliger Kurort in Frankreich
Weinbauort in Frankreich

Propiac


Alexandrina Soare (născută Alexandrina Oprea, pe 7 martie 1968, în Galați) este o fostă handbalistă și antrenor de handbal din România. Ultima echipă pe care a antrenat-o a fost HC Dunărea Brăila, în sezonul 2014-2015. În august 2015, ea a declarat că vrea să facă o pauză și să stea o perioadă departe de handbal.

Pe 22 februarie 2019, Soare a fost anunțată ca noul antrenor al CSM Galați, înlocuindu-l pe Valeriu Costea.

Carieră
Primul sport practicat de Alexandrina Soare a fost atletismul, dar a fost îndrumată spre handbal de profesoara sa. Soare a început să joace handbal la Clubul Sportiv Școlar nr.1 din Galați, cu a cărei echipă a câștigat de trei ori titlul de campioană națională la categoria junioare. Evoluțiile sale au făcut ca, în 1987, să fie cooptată în echipa națională de tineret a României, cu care a câștigat medalia de aur la Balcaniada din același an, de la Ankara. În total, Soare a jucat 10 meciuri pentru echipa de tineret, în care a înscris 19 goluri. După Balcaniadă, handbalista a fost convocată la lotul de senioare, dar a fost împiedicată de probleme medicale. În 1995, Soare a fost din nou selecționată la echipa națională, dar a fost din nou oprită de o accidentare gravă la tendonul lui Ahile, care a recidivat în anul următor la celălalt picior.

Începând din 1986, ea a jucat la echipa HC Oțelul Galați, iar în 1995 a fost numită antrenor secund al acesteia. Accidentările la picioare i-au pus capăt carierei de handbalistă, dar, în 1998, după plecarea de la echipă a lui Cornel Bădulescu, Soare a fost promovată antrenor principal în locul acestuia, devenind prima femeie antrenor de handbal din România. În anii următori, ea a condus "Oțelul" în semifinalele cupelor EHF și Challenge, precum și în sferturile de finală ale Cupei Cupelor EHF. La sfârșitul sezonului 1999-2000 ea a părăsit gruparea din Galați și a antrenat pentru un an echipa Universitatea Remin Deva, cu care a câștigat medaliile de bronz din campionatul național.

În 2001 a revenit la Galați, dar a preferat să predea de la catedră la Grupul Școlar Industrial Metalurgic, la acea vreme cea mai mare unitate de învățământ din România. Din 2002 și până în 2007, ea a antrenat echipa HC Dunărea Brăila, iar apoi, timp de aproape un an, pe HCM Roman.

În 2008 s-a întors la Oțelul Galați, unde a rămas până în iarna anului 2014, după ce, în 2013, echipa a retrogradat. La începutul returului sezonului 2013-2014, ea a preluat HC Dunărea Brăia, cu care a câștigat medalia de bronz în Liga Națională. Clasarea doar pe locul 6 de anul următor a făcut ca ea să fie înlocuită cu Costică Buceschi.

Palmares
Club
Antrenor
Liga Națională:
Medalie de bronz: 1998, 2001, 2014

Cupa EHF:
Semifinalistă: 1997, 1998

Cupa Challenge:
Semifinalistă: 1999

Cupa Cupelor EHF:
Sfert-finalistă: 2000

Echipa națională
Handbalistă

Jocurile Balcanice:
 Medalie de aur: 1987

Referințe

Nașteri în 1968
Antrenori de handbal români
Jucătoare de handbal din România
Sportivi români în viață
Gălățeni

Alexandrina Soare


Karkouya ou Kargouya ou Qarqouya est un dignitaire arabe sous les Hamdanides, qui vit dans la deuxième moitié du . Actif sous Sayf al-Dawla, il devient un temps le gouverneur d'Alep et signe le traité de Safar avec l'Empire byzantin, qui devient le suzerain d'Alep.

Biographie

Le 7 janvier 965, Karkouya est nommé gouverneur d'Alep par Sayf al-Dawla, alors vieillissant et aux prises avec les velléités offensives des Byzantins conduits par Nicéphore II Phocas.

Le 29 octobre, une force rebelle aux Hamdanides, dirigée par Rachiq al-Nasimi, approche d'Alep alors que l'émir est absent. Après trois mois, il prend la ville basse mais est tué lors d'une attaque de la citadelle le 8 janvier 966. Un an plus tard, Sayf al-Dawla meurt et c'est jeune fils, Saad al-Dawla, qui lui succède.

Vers avril 968, alors que l'émirat cède de plus en plus à l'anarchie, Karkouya convinc Saad de quitter Alep et il en profite pour s'emparer du pouvoir pour lui-même. Toutefois, il est immédiatement assiégé par un rival et il décide de faire appel aux Byzantins. C'est Pierre Phocas, frère de l'empereur, qui intervient alors qu'il assiège Antioche avec Michel Bourtzès. Après avoir pris la ville le 28 octobre, les deux généraux byzantins se rendent à Alep où ils battent rapidement le concurrent de Karkouya. Mais c'est pour mettre à leur tour le siège devant la ville, du 14 décembre au 11 janvier. Victorieux, ils le forcent à signer le traité de Safar qui reconnaît que Alep, Homs et les terres environnantes doivent un traité à l'Empire en échange de la reconnaissance de la domination de Karkouya sur Alep et de la nomination de Bakjour comme son successeur.

En 975, Bakjour dépose et emprisonne Karkouya pour prendre le contrôle de l'émirat. Deux ans plus tard, Saad al-Dawla revient et triomphe de Bakjour. Il libère Karkouya qui devient son ministre en chef. Karkouya meurt en 990.

Décès en 990

Kargouya


Greniryðsveppur (fræðiheiti: Chrysomyxa abietis) er ryðsveppategund í ættinni Coleosporiaceae, sem er sníkill á greni. C. abietis er ættaður frá Austur-Evrópu til Norður-Asíu. en hefur breiðst út til Norður-Ameríku, Ástralíu og Nýja-Sjálands.

Ytri tenglar

Wilson, M.; Henderson, D.M. (1966). British Rust Fungi. pp. 58–59.

Tilvísanir

Ryðsveppir
Plöntusjúkdómar

Greniryðsveppur


Edwin van der Sar (d. 29 Ekim 1970; Voorhout), Hollandalı eski kaleci.

Kulüp kariyeri

Başlangıç
Kariyerine doğduğu şehrin yerel takımı olan FC Foreholte kulübünde başlamıştır. Daha sonra Juventus kulübüne geçen van der Sar, asıl patlamayı Ajax kulübünde yapmıştır. Ajax kulübünde önce genç takımlarda oynamış, ardından A takıma alınmış ve hem başarılı hem de uzun bir Ajax serüveni yaşamıştır. Bu kulüple 1994, 1995, 1996 ve 1998 yıllarında Eredivisie şampiyonluğunu ve 1994-1995 sezonunda UEFA Şampiyonlar Ligi şampiyonluğunu yaşamıştır. Ayrıca Ajax ile 1992 yılında UEFA Kupası'nı; 1993, 1998 ve 1999 yıllarında KNVB beker'i; 1995 yılında ise hem Kıtalararası Kupa'yı hem de Süper Kupa'yı kaldırmıştır. Van der Sar, Ajax'ta 226 kez forma giymiştir ve 1 gol atmıştır.

Daha sonra tekrar Juventus'a transfer olan van der Sar, burada 2 sezon 1.kaleci olarak oynadı ve sonra Gianluigi Buffon'un transfer edilmesiyle yedek kalmamak için ayrıldı.

İngiltere Ligi'ne geçişi
Premier League'e 2001 yılında Fulham'la başladı. Fulham bu transfer için 7 milyon £ ödedi. Bu kulüpte dört yıl boyunca 127 maç oynadı.

5 Haziran 2005 tarihinde Manchester United kulübüne 2 milyon £ karşılığında 2 yıllığına transfer olduğu söylendi ama esas transfer ücreti açıklanmadı. Van der Sar, bu anlaşmayı takımdaki kaleci sıkıntısını çözmek için kabul etti. Manchester United'ta 1 numaralı formayı daha önce Peter Schmeichel, Mark Bosnich, Massimo Taibi, Fabien Barthez, Tim Howard ve Roy Carroll gibi isimler giydi. Maçlardaki iyi performansından dolayı, birçok United taraftarı başarılı olduğunu düşünüyordu ve takımdaki kaleci eksikliğini doldurduğuna inanıyordu. Bu yüzden United yönetimi; Aralık 2006'da onun kontratını yeniledi ve 2008'e kadar sözleşmesini uzattı.

Sir Alex Ferguson, yaptığı açıklamada van der Sar'ın iki sene daha rahatça futbol oynamaması için bir neden göremediğini söyledi ve "Edwin; çok formda, zayıf ve aç. Bu yüzden onun iki sene daha rahat futbol oynayabileceğini düşünüyorum." dedi. Başarılı file bekçisi 2010-11 sezonu sonunda futbolu bıraktığını açıkladı. Jübile maçı 2010-2011 şampiyonlar ligi finalidir ve 3-1 Barcelona galibiyetiyle sonuçlanan Barcelona-Manchester United maçıdır.

Millî takım kariyeri

Van der Sar, Hollanda millî futbol takımındaki ilk maçını 7 Haziran 1995 tarihinde Belarus'a karşı oynadı. Euro 96, 1998 FIFA Dünya Kupası ve Euro 2000'de Hollanda millî futbol takımının kadrosunda yer aldı.

Euro 2004'te İsveç ile oynanan çeyrek final maçı sonunda, penaltı atışlarında van der Sar Olof Mellberg'in bir penaltısını kurtarmıştı. Van der Sar; kalesini 10 resmi maçta ve toplamda 1013 dakikada kalesini gole kapattı.

Edwin van der Sar, Hollanda millî futbol takımına 117 kez çağrıldı ve Hollanda millî futbol takımına en çok çağrılan oyuncu olarak da bir rekora imza attı. Bu özelliği onu ayrıca millî takımlarda en çok forma giyen oyuncular sıralamasında ilk 60 içinde yer almasını sağladı. Frank de Boer'in eski rekorunu 2006 FIFA Dünya Kupası'nda ikinci turda olaylı geçen bir maçta Portekiz'e karşı oynayarak tarihe gömdü.

2006 FIFA Dünya Kupası'nda ikinci turdaki elenerek yaşadığı düş kırıklığına rağmen, Euro 2008'de de Hollanda millî futbol takımının kalecisi olarak görev yaptı.

Futbol sonrası kariyeri
Van der Sar, 19 Kasım 2012'de Ajax'ın pazarlama direktörü olarak görev aldı. 2016 yılının sonlarında CEO'luğuna terfi etti.

İstatistikleri

Başarıları
 Eredivisie: 1994, 1995, 1996, 1998
 KNVB beker: 1993, 1998, 1999
 Carling Cup: 2006
 UEFA Intertoto Kupası: 2002
 UEFA Şampiyonlar Ligi: 1994-95, 2007-08
 Süper Kupa: 1995
 Kıtalararası Kupa: 1995
 Premier League: 2006-07, 2007-08, 2010-11

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Resmî web sitesi
 van der Sar'ın İstatistikleri
 van der Sar'ın Manchester United sayfası
 Bir Karikatürü

1970 doğumlular
Hollandalı futbolcular
Hollanda millî futbol takımı futbolcuları
Kaleci futbolcular
AFC Ajax futbolcuları
Juventus FC futbolcuları
Fulham FC futbolcuları
Manchester United FC futbolcuları
Hollandalı gurbetçi futbolcular
İtalya'daki gurbetçi futbolcular
İngiltere'deki gurbetçi futbolcular
İtalya'daki Hollandalı gurbetçiler
İngiltere'deki Hollandalı gurbetçiler
1994 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
1996 Avrupa Futbol Şampiyonası futbolcuları
1998 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
2000 Avrupa Futbol Şampiyonası futbolcuları
2004 Avrupa Futbol Şampiyonası futbolcuları
2006 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
2008 Avrupa Futbol Şampiyonası futbolcuları
Yaşayan insanlar
Gol atan futbol kalecileri
Eredivisie futbolcuları
Premier League futbolcuları
Serie A futbolcuları
UEFA Şampiyonlar Ligi'ni kazanan futbolcular
UEFA Kupası'nı kazanan futbolcular

Edwin van der Sar


أحمد بن راشد بن أحمد بن عبد الله المعلا (1911 - 21 فبراير 1981) كان حاكم إمارة أم القيوين ومؤسس نهضتها الحديثة. ولد في إمارة أم القيوين بدولة الإمارات العربية المتحدة، وتولى حكم الإمارة سنة 1929م، وهو دون العشرين من عمره، حيث شهدت البلاد بعهده تطوراً كبيراً من الناحية الاجتماعية، والثقافية والعسكرية، فقد أنشأ المستشفيات الحديثة، والمدارس والجامعات، والهيئات الحكومية والبلدية والاجهزة الأمنية، والشرطة وخفر السواحل وشق الطرق العامة، والفرعية ومحطات توليد الطاقة، وتحلية المياه، كما تم بعهده إضمام إمارة أم القيوين للمجلس الأعلى لإتحاد الإمارات، والذي انعقد في إمارة دبي سنة 1968 م، وتمخض عنه قيام دولة الإمارات العربية المتحدة سنة 1971م، ومثله ولي عهده الشيخ راشد بن أحمد المعلا خلال التوقيع على تأسيس دولة الإمارات العربية المتحدة في 2 ديسمبر 1971م لتبدأ حركة التطوير الشامل لانشاء الدولة الحديثة. خلفه في الحكم إبنه الشيخ راشد بن أحمد المعلا.

مصادر

 كتاب - أبناء الشرق - صفحة 11 - 12 - للدكتور إبراهيم عبد الكريم كريدية.

انظر أيضا
 قائمة حكام أم القيوين

أعضاء المجلس الأعلى للاتحاد
إماراتيون في القرن 20
تاريخ الإمارات العربية المتحدة
حكام أم القيوين
مواليد 1902
مواليد 1912
مواليد في أم القيوين
المعلا
وفيات 1401 هـ
وفيات 1980
وفيات 1981
وفيات في أم القيوين

أحمد بن راشد المعلا


L'élevage camelin au Kenya a un rôle vital pour plusieurs communautés nomades et pastorales. Le dromadaire a un rôle économique et social indéniable mais son élevage est aussi en pleine expansion avec le changement climatique qui touche tout le pays. Le Kenya abrite ainsi la troisième plus grande population de dromadaires d'Afrique après la Somalie et l'Éthiopie. En 2017, la filière représente  du PIB.

Le chameau de Bactriane est absent du pays.

Présentation et historique

Rôles social et culturel
Les dromadaires ont un rôle important pour différents peuples. Ils sont surtout présent dans le nord et nord-est du pays où se trouvent les régions les plus arides et sont gardés par des communautés pastorales, telles que les Rendille, Gabbra, Somalis et plus récemment, les Samburu. Les animaux ont un rôle vital comme source de nourriture et manne financière pour des populations très sensible au changement climatique. Ils servent de moyen de transport lors des déplacements. Ils sont présents à toutes les étapes de la vie d'une famille (mariage, décès) mais aussi aux différentes cérémonies religieuses. Des dromadaires sont offerts en dot ou servent de compensation en cas de blessures ou de mort. L'animal est donc un signe de richesse. Celui qui n'a pas de dromadaire est considéré comme pauvre, quelles que soient ses autres richesses.

Au
En 2020, la population de dromadaires représente  de l'ensemble du bétail du pays. Depuis le début du , le pays doit faire face à des périodes de sécheresse plus fréquentes et intenses. Cette situation pousse les peuples pastoraux à abandonner le gros bétail (bovins) pour des animaux plus frugaux en eau comme les chameaux. En effet, en cas de forte sécheresse, les bovins arrêtent de produire du lait et une partie meurent. Alors que les chameaux continuent de produire et survivent plus facilement. La population de dromadaires explose. Entre 1999 et 2009, elle est multipliée par 3 pour atteindre . Et en 2019, elle est évaluée à . Les comtés de Mandera et de Wajir ont la plus importante population cameline du pays mais la population y est très pauvre.

Le plus important marché de dromadaires est situé à Moyale, ville frontière avec l'Éthiopie. Des ventes d'animaux ont lieu tous les jours. Le prix des animaux a explosé, multiplié par 10 en 3 ans. En 2020, le prix moyen pour un animal tourne autour de . Le vol d'animaux arrive souvent.

Durant le premier semestre 2020, le nord du Kenya est touché par une forte mortalité des jeunes dromadaires (plusieurs centaines de moins de deux ans). En pleine pandémie de COVID-19, la crainte d'une épidémie de MERS-CoV a été redouté. Les analyses ont finalement conclues à une infection bactérienne de mannheimia haemolytica.

Élevage

Races camelines
Avant toutes études génétiques, les races camelines kényanes étaient basées simplement sur leur distribution géographique. Avec la réalisation de ces études, quatre races sont officiellement reconnues au Kenya au début du  :

 Le Somali : le plus lourd des dromadaires avec un poids moyen de 550 kg. Il peut produire 4,5 litres de lait par jour ;
 Le Rendille ou Gabbra : longtemps considérés comme deux races distinctes, la génétique a dévoilé une différence si faible qu'ils sont fusionnés dans une seule race. Il est adapté pour un terrain accidenté et pèse en moyenne 350 kg. Il produit 2,5 litres par jour ;
 Le Turkana : le plus petit des quatre races et pesant dans les 300 kg, il est mieux adapté aux collines et produit 1,5 litre par jour. Au niveau génétique, il est proche du Rendille ;
 Le Pakistan ou Pakistani : pesant dans les 400 kg, il a une taille intermédiaire entre le Somali et le Rendille. C'est aussi le plus productif avec 10 litres par jour. C'est une race importée du Pakistan pour développer la filière de production de lait dans les années 1990.

Pertes

Les éleveurs font face à quatre risques de pertes, quel que soit le système d'élevage employé. La principale est la maladie qui représente entre la moitié et les trois-quarts des pertes des jeunes. La suivante est la sécheresse pour un peu plus de  de la mortalité, suivent ensuite les prédateurs (moins de ) et les accidents (moins de ).

Risques sanitaires
Animal très résistant dans un milieu difficile, il a souvent été pensé que l'animal était bien plus résistant que les autres animaux d'élevage aux différentes maladies. Mais plusieurs études sur la population cameline kényane ont démontré que les dromadaires pouvaient être des réservoirs importants pour différentes maladies et parasites ainsi que pour des zoonoses. Le développement de l'élevage camelin durant les dernières décennies a fortement augmenté ce risque de zoonose. Jusqu'à présent, seize pathogènes ont pu être identifiés :

 le MERS-CoV, coronavirus découvert en 2012 et transmissible à l'humain ;
 la fièvre de la vallée du Rift ;
 la variole des camélidés ;
 la fièvre hémorragique de Crimée-Congo ;
 l'ecthyma, maladie infectieuse cutanée ;
 le virus de Dugbe, porté par les tiques ;
 le , porté par les tiques ;
 le virus de la grippe ;
 Coxiella burnetii, bactérie ;
 Dermatophilus congolensis, bactérie ;
 Brucella spp., bactérie ;
 Mycobacterium spp., bactérie ;
 Rickettsia spp., bactérie ;
 Trypanosoma spp., parasite
 Echinococcus spp., parasite, transmissible à l'humain ;
 Trichophyton verrucosum, parasite

Les maladies les plus courantes sont la trypanosomiase, la brucellose, la mammite, les diarrhées, le parasitisme par des vers, la variole et la tuberculose.

Les soins et suivis vétérinaires sont encore limités, surtout dans les régions où les populations sont pauvres comme dans le nord. La privatisation des services vétérinaires dans les années 1990 a eu un fort impact négatif. De nombreux propriétaires et éleveurs pratiquent alors l'automédication sur leurs animaux.

Le risque de transmission à la faune sauvage est également présent, représentant un risque non négligeable pour des espèces menacées comme l'hirola (Beatragus hunteri) mais aussi pour l'économie touristique du pays, connu pour ses safaris dans les parcs nationaux.

Production

Production laitière
Le comté de Laikipia, dont l'économie est basée sur l'agriculture et le tourisme, a vu la population de chameaux être multipliée par 5 entre 1982 et 2010, faisant de cette région la principale productrice de lait de chamelle du pays pour le commerce. La filière laitière continue de se développer et commence à s'intéresser à l'export. Des études récentes sur la composition du lait de chamelle ayant mis en évidence de nombreux avantages (plus riche en vitamine C et en fer que celui de bovin, bénéfique pour des personnes malades comme les diabétiques), la demande internationale augmente. En 2008, la production est supérieure à 340 millions de litres.

Viande de chameau
En parallèle, la filière viande est aussi en expansion. À l'origine au Kenya, les dromadaires étaient avant tout élevés comme animal de selle ou de bât et la consommation de viande de chameau était un luxe. Les animaux abattus étaient exportés vers d'autres pays comme l'Égypte ou l'Arabie Saoudite. Au début des années 2020,  de la viande consommée dans le pays est d'origine cameline. Les deux-tiers de la production nationale suit la filière d'abattage officielle. Le reste est lié à l'abattage informel où l'on trouve beaucoup de pertes et gaspillage en raison d'une mauvaise découpe et conservation de la viande. En l'absence de chaîne du froid, les populations locales conservent la viande en la séchant au soleil ou en la cuisant par friture. La viande séchée au soleil est appelé Nyirinyiri. La viande est principalement exportée vers l'Égypte et les pays arabes du Golfe.

En 2019, le Kenya est le deuxième plus gros producteur de viande cameline derrière la Somalie.

Peaux et cuirs
La filière de production de cuir n'est pas développée au Kenya. Les peaux sont préparées par les populations locales pour servir à la fabrication de maison traditionnelle, de tambours, sandales, cordes, gourdes et, en cas de famine, sert de nourriture.

Écotourisme

La filière touristique se développe aussi en proposant des promenades et safaris à dos de chameaux.

Maralal International Camel Derby
Créé en 1989 pour pacifier les populations locales, le Maralal International Camel Derby est une course de dromadaires qui a lieu dans la ville de Maralal, dans le comté de Samburu. Connue à l'international, la course est devenue une grande attraction touristique ouverte à tous. Elle a lieu tous les ans au mois d'août.

Notes et références

Bibliographie

Articles connexes

 Élevage camelin
 Économie du Kenya
 Élevage bovin au Kenya

Économie au Kenya
camelin
Camélidé

Élevage camelin au Kenya


La finta parigina (La parisina fingida) es una ópera bufa en tres actos con música de Domenico Cimarosa y libreto mayoritariamente en italiano (aunque hay algo de francés) de Francesco Cerlone. Se estrenó en el Teatro Nuovo de Nápoles, Italia en el carnaval de 1773.

La finta parigina se compuso para el Carnaval de 1773 y, aunque la fecha exacta del estreno se desconoce, se representó durante el Carnaval de aquel año. Es la segunda de las 68 óperas que Cimarosa compuso y está escrita en el entonces popular estilo de la ópera cómica napolitana. Este estilo de comedia se basa principalmente en actores de carácter con personajes a menudo estrafalarios y excéntricos. El libreto de Cerlone está lleno de juegos de palabras y otros chistes lingüísticos. El dialecto de la ópera también se escribió con una afectación cómica que habría sido muy entretenido para el público original de la ópera. La música de Cimarosa también enfatiza la naturaleza cómica del idioma y de la trama. Por ejemplo, construye una escena de un duelo en bromas a través un recitativo acompañado instrumentalmente, sus líneas cantabile gradualmente desarrollándose hasta un conjunto. La ópera fue bien recibida en su estreno y aún se repone alguna vez.

Referencias

Enlaces externos

Óperas de Domenico Cimarosa
Óperas de 1773
Óperas en italiano
Óperas estrenadas en Nápoles

La finta parigina


Furkan Aldemir (* 9. August 1991 in Izmir) ist ein türkischer Basketballspieler, der gegenwärtig in der Türkischen Basketballliga für Darüşşafaka SK Istanbul spielt.

Aldemir startete seine Karriere als Basketballspieler 2007 in der türkischen Basketball-Liga bei Pınar Karşıyaka. Im Juli 2011 unterzeichnete Furkan einen Vertrag bei Galatasaray Medical Park. Beim NBA-Draft 2012 wurde er an 53. Stelle von den Los Angeles Clippers gedraftet. Am 29. Juni wurde er als Teil eines 4-Team-Trades zu den Houston Rockets transferiert. 2013 gewann Aldemir mit Galatasaray die türkische Meisterschaft. Mit der türkischen Nationalmannschaft nahm er an der Weltmeisterschaft 2014 teil. Im Dezember desselben Jahres wurde er von den Philadelphia 76ers unter Vertrag genommen. Nach einem Jahr in Philadelphia wechselte er zurück in die Türkei.

Einzelnachweise

Weblinks

 Profil auf der Webseite von Galatasaray (türkisch)

Basketballnationalspieler (Türkei)
Türkischer Meister (Basketball)
Sportler (Izmir)
Türke
Geboren 1991
Mann
Basketballspieler (Darüşşafaka SK Istanbul)
Basketballspieler (Karşıyaka SK)

Furkan Aldemir


An Eremurus wallii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Karl Heinz Rechinger. An Eremurus wallii in nahilalakip ha genus nga Eremurus, ngan familia nga Xanthorrhoeaceae.

Mabibilngan ini ha Syria. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Eremurus

Eremurus wallii


Durango İspanya Bask Özerk Bölgesi ne bağlı Biskay ilinde şehir. Bilbao'nun 30 km doğusunda bir endüstri merkezidir. 2004 nüfusu yaklaşık 22,000'dir. Şehir Ibaizabal ırmağı üzerinde kurulmuştur.

Tarih
Durango Francisco de Ibarra gibi pek çok İspanyol Fatihinin doğum yeridir.Bu nedenle Güney Amerika 'da pek çok şehre Durango ismi verilmiştir.

Dış bağlantılar
 Durango Belediyesi
 Urkiola Doğal Yaşam Parkı

Biskay'ın belediyeleri

Durango, Biskay


Victoire Agbanrin-Elisha, de son nom complet Victoire Désirée Adétoro Agbanrin-Elisha, est une juriste béninoise et la première femme procureure du Bénin.

Biographie

Enfance et formations
Victoire Agbanrin-Elisha est née le  à Pobè. Elle obtient une licence de droit public à la faculté de droit de l'université de Poitiers en 1967.

Carrière
Victoire Agbanrin-Elisha commence sa carrière en devenant juge au tribunal de première instance de Cotonou en 1970. Dans les années 1970 et 1980, elle occupe plusieurs fois le poste de conseiller à la Cour d'appel. De 1981 à 1986, elle est procureure de la République. En 1988, elle est nommée juge à la Cour suprême, mais prend sa retraite la même année. En 1989, elle exerce en tant qu'avocate à la Cour d'appel de Cotonou. En 2003, elle est présélectionnée pour le poste de procureure adjointe à la Cour pénale internationale (CPI). En 2009, le Bénin la désigne comme candidate au poste de juge à la CPI.

Notes et références

Naissance en mars 1944
Étudiant de l'université de Poitiers
Avocate béninoise
Pionnière en droit
Pionnière en éducation

Victoire Agbanrin-Elisha


Miguel Ángel Rodríguez Echeverría (born 9 January 1940) is a Costa Rican economist, lawyer, businessman and politician who served as President of Costa Rica from 1998 to 2002. He was minister of planning from 1968 to 1970 and minister of the presidency in 1970 during the administration of Jose Joaquin Trejos Fernandez (1966 - 1970); member of the board of the Costa Rican Central Bank from 1966 to 1969; congressman from 1990 to 1993, serving as president of the Legislative Assembly during the 1991 to 1992 period; and was elected Secretary General of the Organization of American States (OAS) in 2004. He voluntarily stepped down from this post to return to his country to face allegations of financial wrongdoing during his presidential tenure in Costa Rica. On April 27 of 2011 he was sentenced to 5 years in prison, but this ruling was later reversed in a December 2012 decision by an appeals court, which found him innocent of all charges.

Rodríguez came to the presidency as the candidate of the social Christian party (Partido Unidad Social Cristiana) with an agenda that included the opening of state-run monopolies in insurance and telecommunications, the rationalization of the public sector including increasing the role of the private sector in public infrastructure, trade liberalization, and the expansion and modernization of the social welfare system. The reforms of the insurance and telecom sectors generated massive protests and were subsequently abandoned, but were later implemented when Costa Rica became part of the DR-CAFTA (Dominican Republic-Central America Free Trade Agreement) in 2009.

Early life
Rodríguez was born in San José. At the University of Costa Rica he obtained degrees in both economics (1962) and law (1963) and worked there briefly as an assistant professor of economics. He then attended the University of California, Berkeley in the United States, where he received both M.A. and PhD degrees in economics in 1966, having completed a thesis on monetary policy. Immediately after graduating he returned to Costa Rica to serve as Minister of Planning and member of the board of directors of the Costa Rican Central Bank, during the government of president José Joaquín Trejos.

In the 1970s and 1980s Rodríguez combined academic work as a professor of economics at the University of Costa Rica and at the Autonomous University of Central America with a business venture in cattle holding: Grupo Ganadero Industrial, S.A.

Rodriguez is also a devout Roman Catholic. His brother, Álvaro Rodríguez, currently serves as Superior General of the De La Salle Brothers.

Political career
Rodríguez was the President of the Legislative Assembly of Costa Rica from 1991 to 1992. Rodríguez ran three times for president. In 1990 he lost his party's nomination to Rafael Ángel Calderón. In 1994 he won his party's nomination but lost the election to José María Figueres. He finally secured the presidency in 1998. In spite of his experience as an economist and businessman, his presidency was generally regarded as ineffectual. Proposed free-market reforms, including a plan to end the state monopoly on telecommunications, fell apart under opposition from the trade unions of government employees and other groups, but he was successful in reforming the retirement system and opening it to private participation as well as giving in concession to a private company the operation of the main port in the Pacific Ocean (Caldera).  After his term of office, Rodríguez worked as a consultant at Manatt Jones Global Strategies and as a visiting professor at George Washington University in Washington, D.C.

Political views

Rodriguez is widely considered a believer in free enterprise and a pro-market politician, who favors market reforms and the opening of the economy to foreign investment.

He is also considered a social conservative. In 1998 Rodriguez incensed people in the gay community, by opposing a gay/lesbian festival in a beach resort in Quepos, in the central Pacific region of Costa Rica. Rodriguez, at the time the president of Costa Rica, was quoted in the press as saying "It is important that the appropriate authorities not grant any permits for any type of public activities associated with the gay/lesbian festival". His position was echoed by Mons. Roman Arrieta, Archbishop of San Jose, and Father Minor de Jesús Calvo, a conservative priest that had at the time a program in TV. Francisco Madrigal, the director of Triangulo Rosa, a gay/lesbian organization filed a complaint in the Costa Rican Supreme Court's complaints division against Msgr. Román Arrieta Villalobos, the Archbishop of San José, and Father Minor de Jesús Calvo. Triángulo Rosa also registered a complaint with the Defensoría de los Habitantes, the government's ombudsmen organization, against the President of Costa Rica, Dr. Miguel Ángel Rodríguez Gay organization fights discrimination.

Secretary-General of the Organization of American States
On 7 June 2004 he was unanimously elected to replace César Gaviria as secretary general of the OAS. He began his term on 15 September 2004 but served only 1 month, before stepping down when a former political collaborator accused him of having accepted a kickback from the French telecommunications firm Alcatel, which had been awarded a large government contract for cellular phone bandwidth during Rodríguez's tenure as president.

On 8 October 2004, Rodríguez resigned as OAS Secretary General, effective 15 October, and was replaced by Assistant Secretary General Luigi Einaudi, a former U.S. State Department official who assumed the title of Acting Secretary General. After resigning from his post, Rodríguez returned to Costa Rica on 15 October 2004 and was placed first under house arrest and two weeks later in jail, pending further investigations.

Accusations of involvement in corruption scandals

Political contributions from Carlos Hank

In 1997, while Rodríguez was a candidate for the Presidency of Costa Rica, he met Carlos Hank González, a Mexican politician and rich businessman. He reportedly accepted campaign contributions from Hank, which is forbidden by Costa Rican law. The international media made allegations of these illegal payments. Most of the articles hinted that Hank had ties with organized crime. Rodríguez denied any wrongdoing. He did not face charges.

Payments from Taiwan
News reports claimed that Rodríguez had also received $1.4 million from the government of Taiwan. This amount was deposited in Panama in an account controlled by the firm Inversiones Denisse S.A., a consulting firm that allegedly belonged to Rodríguez. His lawyers claim that Rodríguez was no longer the owner of Inversiones Denisse when the payments took place. The motivation for the Taiwanese government payments is unknown. Taiwanese officials, however, have recognized that their cooperation with allies led to corruption in some cases. President Ma Ying-jeou promised to end what he called "the diplomacy of the cheque book." In 2007 Oscar Arias recognizing China's economic growth ended Costa Rica recognition of Taiwan.

Payments from reinsurers
On 22 October 2010, the British media reported that Julian Messent, a former executive in the reinsurance firm PWS (owned by Lord Pearson), had pleaded guilty in Southwark Crown Court to paying £ 1.2 million in bribes to three Costa Rican officials, in exchange for a contract with the state insurance monopoly, the Instituto Nacional de Seguros (INS). The money was disbursed in 41 payments, over the period from 1999 to 2002. Messent was sentenced to serve 21 months in jail. According to the sentence, Mr. Messent should pay a fine of US$160,000 to the Costa Rican state. 21 meses de cárcel para exejecutivo de PWS por sobornar a ticos - EL PAÍS - La Nación The Costa Rican media suggested that the unnamed officials might be Rodríguez, former INS director Cristóbal Zawadski, and former director of the INS's reinsurance department Álvaro Acuña Prado.

Rodríguez, Zawadski, Prado, and several others were already under investigation in Costa Rica after it had been revealed that PWS had transferred at least $200,000 to Inversiones Denisse, a Panamanian firm owned by Rodríguez. PWS allegedly inflated the policies of the Instituto Costarricense de Electricidad (ICE) in order to create a discretionary fund of $1.6 million. The director of ICE at the moment that this operation took place was Rafael Sequeira, father-in-law of Rodríguez's son. The other reinsurer that made payments to the company of Rodríguez was the firm Guy Carpenter Reinmex, based in Mexico.

On 30 July 2013, The Prosecutor's Office requested the opening of a judicial investigation of alleged embezzlement charges against Miguel Ángel Rodríguez, according to the weekly newspaper The Tico Times. The investigation also includes the president of the National Insurance Institute (INS) Cristóbal Zawadzki Wojtasiak and Álvaro Acuña Prado, a department manager at INS. Reportedly, Rodriguez dismissed the charges in a press release, stating that these charges are a gross persecution against him, and that he will fight the allegations in courts. He also mentioned that the Prosecutor Office had already decided to dismissed the charges in 2005.

ICE-Alcatel scandal
Rodríguez was tried in Costa Rica for allegedly receiving more than US$800,000 in payments from Alcatel, a French telecommunications company, in exchange for helping the company receive a government contract to provide 400,000 cell phone lines. In 2007, Christian Sapsizian, a former adjunct to the vice president of Alcatel for Latin America, pleaded guilty in the U.S. District Court of Miami to violating the Foreign Corrupt Practices Act by conspiring with Edgar Valverde (the president of Alcatel in Costa Rica) to bribe an "official" of the Costa Rican Institute of Electricity (ICE) and a "senior government official" of Costa Rica. Mr. Sapsizian was sentenced to 30 months in prison, three years of supervised release, and forfeiture of $261,500.

The prosecution in Costa Rica alleges that the "senior government official" was President Rodríguez, and that the ICE official was José Antonio Lobo, who has agreed to testify against Rodríguez in exchange for immunity from prosecution. Valverde, Rodríguez, and seven other people were tried in Costa Rica for their alleged involvement in the kickback scheme. After long delays, the trial began in April 2010. The trial took many months, because 110 witnesses appeared before the judges. On 28 April 2011, Rodríguez Echeverría was sentenced to 5 years in prison for his participation in the kickback scheme. Moreover, he will not be able to serve in public office during 12 years. Miguel Angel Rodríguez sentenced to five years in prison-Spanish. The other defendants were also found guilty and received sentences ranging from two to 15 years of prison Three defendants will go directly to prison.

In 2010 Alcatel-Lucent agreed to pay a fine of US$137.4 million to avoid US prosecution for alleged bribes paid in several countries, including Kenya, Taiwan and Costa Rica. In a separate deal with Costa Rican government, Alcatel-Lucent also agreed to pay a fine of US$10 million. The agreement with the Procuraduría General de la República, the legal representative of the Costa Rican state, is intended to compensate for the social damage brought about by the kickback scheme. Originally, the Procuraduria had demand a compensation of US$60 million. Reportedly, the Procuraduría will also pursue compensation from other people currently on trial. The compensation sought amounts to US$52 million.

In July 2015 it was reported in the international media that Alcatel-Lucent (name of the company after a merger with Lucent Technologies) had agreed to make an additional payment of US$10 million to the Costa Rican government. According to these reports, discussions on the settlement have been dragging on for years. However, on 8 June 2015 Alcatel agreed with the Instituto Costarricense de Electricidad (ICE) to pay to the latter US$10 million to settle the question. It has also been reported that Alcatel-Lucent has budgeted US$52 million to pay for civil action concerning legal prosecution of its former managers in the country. Alcatel Luct pays 10 million to Costa Rica's ICE over old bribery scandal

Sentence
On 27 April 2011 he was sentenced to 5 years in prison.  In 2012 the sentence was revoked amid accusation of prosecutor misconduct. The appellation tribunal found that Lobo, the crown's prosecution witness was not only given immunity (even as from his own declaration he was the mastermind of the transactions) but was allowed to keep the money he obtain from the illegal transactions (an amount more than 3 times that of Rodriguez). Lobo also changed versions more than 7 times and the appellation tribunal found unusual that Rodriguez was accused using one version on the events but condemn using a different version, harming his ability to mount an effective defense.

References

|-

External links
 OAS website: Brief biography
 Biography by CIDOB (in Spanish)

1940 births
Living people
University of Costa Rica alumni
UC Berkeley College of Letters and Science alumni
Academic staff of the University of Costa Rica
Presidents of Costa Rica
Costa Rican economists
Costa Rican Roman Catholics
People from San José, Costa Rica
Presidents of the Legislative Assembly of Costa Rica
Social Christian Unity Party politicians
Secretaries General of the Organization of American States
Costa Rican politicians convicted of crimes
Heads of government who were later imprisoned
Costa Rican expatriates in the United States
Recipients of the Medal of the Oriental Republic of Uruguay
20th-century Costa Rican politicians
21st-century Costa Rican politicians

Miguel Ángel Rodríguez


An Pothos chinensis in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Constantine Samuel Rafinesque, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Elmer Drew Merrill. An Pothos chinensis in nahilalakip ha genus nga Pothos, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Pothos

Pothos chinensis


An Carex loheri in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Charles Baron Clarke. An Carex loheri in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae.

Mabibilngan ini ha Philippines. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Carex

Carex loheri


An Loudetia annua in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Otto Stapf, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Charles Edward Hubbard. An Loudetia annua in nahilalakip ha genus nga Loudetia, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Loudetia

Loudetia annua


Wihtwara ili Wihtland, povijesna kraljevina na području današnje Engleske. Prostiralo se na
Wightu, otoku površine 380 km2, nedaleko od južne obale Engleske, tijekom anglo-saskog naseljavanja Britanije. Ime je izvedeno od jutske riječi Wihtwara ("Wihtski ljudi"). Glavni grad bila je tvrđava zvana Wihtwarasburgh. Pretpostavlja se da je današnje selo Carisbrooke podignuto na mjestu Wihtwarasburgha zbog činjenice da su na istoj lokaciji. Također se pretpostavlja da je Wihtwarasburgh sagrađen na mjestu prijašnje rimske utvrde, ali to još nije dokazano.

Nastala je nakon doba poslijerimske vlasti, u 7. stoljeću. U crkvenoj povijesti Bede Časnoga, Vectu (nom. Vecta) su naselili, skupa s dijelovima Hampshirea i većim dijelom Kenta germansko pleme Juti. Ime koje je ponio u to vrijeme je Wihtland. Na anglo-saskom wiht (eng. wight) znači mitološko biće, nemrtvo, slično duhu. Riječju Wihtwara označava se ljude s Wihtlanda, koji su vjerojatno nakon Wihtgara, koji je skupa sa Stufom bio jedan od dvaju najranijih kraljeva Wihtlanda (od 512., kako je za bilježio Beda). Wihtgar i Stuf navodno su bili nećaci Cerdica, osnivača zapadnosaske dinastije znane samo kao Ġewisse (doslovce: "Saveznici"). Neki učenjaci sugerirali su da je Wihtgar možda fiktivna osoba, to jest, središnji lik mita o osnivanju izmišljen retrospektivno, da bi se opravdalo ime. Anglo-saska kronika se ne slaže, nego tvrdi da su Wihtgar i Stuf primili zemlju od Cerdicova sina Cynrica 534. godine, i da je Wihtgar umro 544. godine.

Ne zna se tko su bili sljedeći kraljevi sve do zadnjeg jutskog kralja Arvalda, vjerojatno rođena sredinom 7. stoljeća. Godine 661. Vulfher (Wulfhere) Mercijski osvojio je Kraljevstvo Zapadnih Sasa i predao vrhovno gospodarenje (overlordship) svom kumčetu, kralju Ethelvalhu (Aethelwalh) Južnih Sasa i prisilio otočane prijeći na kršćanstvo. Nakon Vulfherova odlaska otok se vratio na poganstvo. Arvald je prema vijestima ubijen dok se odupirao invaziji 686. godine kralja Caedwalle od Wessexa (pod skrbi sv. Vilfrida) zajedno s bratom Mulom Kentskim (Mūl). Prema Bedi, Caedwalla je "nastojao uništiti sve stanovnike" Wihtlanda i nadomjestiti ih vlastitim sljedbenicima. Pretrpljene rane u žestokoj borbi s Wihtwarama bile su po općoj pretpostavci odgovorne za Caedwallinu smrt par godina poslije.

Jedini zabilježeni preživjeli navodnih pokolja Wihtwara je Arvaldova sestra čije se ime ne zna. Preko nje njena vladarska dinastija postala je pretkom kasnijih anglo-saskih kraljeva. Udala se za kralja Egberta Kentskog, čije kraljevstvo Kent također je bilo jutsko i bilo je pod opsadom Caedwalle i njegova brata Mula. Stoga je Arvaldova sestra, izgleda, mati kralja Vihtreda od Kenta (Wihtred) i baka Ethelberta II. Kentskog (Æthelbert). Etelbert je djed Egberta od Wessexa koji je djed po ocu kralju Alfredu Velikom.

Prestankom jutske vlasti došlo je vrijeme lordstva otoka Wighta. Nakon normanskog osvajanja otok Wight predan je 1101. obitelji Redvers znanoj kao "gospodari (lordovi) otoka Wighta" (eng. "Lords of the Isle of Wight"). Zadnja od njih bila je Izabela de Fortibus (Izabela de Forz, 1237. – 1293.), neformalno znanoj kao "kraljica otoka Wighta".

Bilješke

Ostale referencije
Beda Časni: Historia ecclesiastica gentis Anglorum
Stjepan Riponski (Eddius Stephanus, Æddi Stephanus): Vita Dunstani
Henry Beauchamp
Stenton, Frank M. (1971). Anglo-Saxon England. Oxford: Clarendon Press.
Yorke, Barbara (1990). Kings and Kingdoms of Early Anglo-Saxon England. London: Seaby.

Povijest Engleske

Wihtwara


Michael Bradley "Mike" Enzi (født 1. februar 1944 i Bremerton, død 26. juli 2021) var en amerikansk republikansk politiker. Han var medlem af USA's senat valgt i Wyoming fra 1997 indtil 2021.

Seks måneder efter at have forladt Senatet kom Enzi til skade i en cykel-ulykke, hvor han brækkede nakken og flere ribben. Han døde tre dage senere af sine kvæstelser i en alder af 77 år.

Referencer

Eksterne henvisninger

Medlemmer af Senatet i USA
Medlemmer af Repræsentanternes Hus i USA
Borgmestre fra USA
Personer fra Wyoming

Mike Enzi


Guerrino Perin MCCJ (* 3. Februar 1944 in Pianiga) ist ein italienischer Ordensgeistlicher und emeritierter römisch-katholischer Bischof von Mbaïki.

Leben
Guerrino Perin trat der Ordensgemeinschaft der Comboni-Missionare bei und empfing am 19. März 1970 die Priesterweihe.

Papst Johannes Paul II. ernannte ihn am 10. Juni 1995 zum ersten Bischof der neuerrichteten Diözese Mbaïki in der Zentralafrikanischen Republik. Die Bischofsweihe spendete ihm der Erzbischof von Bangui, Joachim N'Dayen, am 29. Oktober desselben Jahres; Mitkonsekratoren waren Diego Causero, Apostolischer Nuntius im Tschad, in der Zentralafrikanischen Republik und Republik Kongo, sowie Michel Marie Joseph Maître CSSp, Bischof von Bambari.

Am 10. März 2021 nahm Papst Franziskus das von Guerrino Perin aus Altersgründen vorgebrachte Rücktrittsgesuch an.

Weblinks

Einzelnachweise

Römisch-katholischer Bischof (21. Jahrhundert)
Römisch-katholischer Bischof (20. Jahrhundert)
Comboni-Missionar
Italiener
Geboren 1944
Mann
Person des Christentums (Zentralafrikanische Republik)
Mbaïki
Römisch-katholische Kirche in der Zentralafrikanischen Republik

Guerrino Perin


Santa Cruz ist eine jamaikanische Kleinstadt im Süden des Parish Saint Elizabeth im County Cornwall. Im Jahr 2012 hatte Santa Cruz eine Einwohnerzahl von 7877 Menschen. Der Name der Stadt leitet sich von den gleichnamigen Santa Cruz Mountains ab, deren Berge das Panorama der Region bestimmen.

Geschichte
Santa Cruz war bis in den 1950er Jahren lediglich ein kleines Dorf. Nachdem in den 1950er und 1960er Jahren reiches Vorkommen an Bauxit gefunden wurde, wuchs die Stadt deutlich. Noch immer bekommt man in Santa Cruz den Eindruck eines sich ständig ändernden Stadtbildes.

Geografie
Santa Cruz befindet sich knapp 15 Kilometer Luftlinie von der Küste entfernt. Nördlich der Stadt verläuft der Braes River. Südwestlich erstrecken sich die gleichnamigen Santa Cruz Mountains, die den Ort vom Meer trennen. Das Gebirge formt am sogenannten Lover's Leap einen 487 Meter hohen Abhang zum Meer hin.

Direkt an der Stadt gliedert sich die Siedlung Albert Arms. Die nächstgelegenen Ortschaften sind Seven Corners im Süden mit knapp 3 Kilometer Entfernung und das circa 4 Kilometer nördlich gelegene Bybrook. In nächster Nähe gelegen befinden sich viele weitere kleine Ortschaften.

Infrastruktur
Durch Santa Cruz führt der Highway A2, der zwischen den beiden Parish-Hauptstädten Black River und Mandeville verläuft.

Die Stadt besitzt das längste und am besten ausgebaute Straßennetz von Saint Elizabeth und bildet einer der wichtigsten Verkehrsknotenpunkte an Jamaikas Südküste.

Wirtschaft
Santa Cruz profitiert besonders vom Abbau von Bauxit. Es werden aber auch andere Minerale und Metalle abgebaut.

Obwohl Black River die Hauptstadt von Saint Elizabeth bildet, ist Santa Cruz der wirtschaftliche Mittelpunkt und größte Stadt des Parish. Der Ort ist bekannt dafür, dass man dort alle möglichen Güter erwerben kann. Santa Cruz ist die am schnellsten wachsende Stadt in Saint Elizabeth und besitzt eine hohe Anziehungskraft für junge Menschen im Umkreis.

In Santa Cruz befinden sich die bekanntesten Zigarrenhersteller der Insel, deren Plantagen sich nahe der Stadt befinden.

Schulen
In Santa Cruz befinden sich mehrere Schulen, weiterführende Schulen und Berufsschulen. Besonders zu erwähnen ist dabei die international bekannte St. Elizabeth Technical High School die im Jahr 1958 gegründet und 1961 eröffnet wurde.

Persönlichkeiten
 Leonardo Ledgister (* 1999), Leichtathlet

Siehe auch
Liste der Städte in Jamaika

Einzelnachweise

Ort in Jamaika
Saint Elizabeth Parish

Santa Cruz (Jamaika)


David Gamkrelidze or Davit Gamqrelidze (; born April 2, 1964, in Tbilisi) is a Georgian politician, leader of the New Rights Party of Georgia, Member of Parliament since 1999, member of committee for defense and security, and Chairman of the Centre-Right Opposition Group in the Parliament of Georgia. He also contested the 2008 Georgian presidential election and came fourth with the 4.02% of the votes cast.

Early life and education

David Gamkrelidze was born on April 2, 1964, in a family of geologists, academicians of Georgia's Academy of Sciences, and Georgian Geological School representative Erekle Gamkrelidze and of Ia Gobronidze. His grandfather, Petre Gamkrelidze, was one of the founders of the Georgian Geological School.

Gamkrelidze graduated from the Tbilisi 55th secondary school. In 1982 he became a student of Tbilisi State Medical University, Faculty of Pediatrics. He was a holder of Tarkhnishvili Scholarship, member of the Student's Medical Council, and frequent participant of various students' international conferences and Olympiads.

In 1988 Gamkrelidze, along with his friends, established the Christian-Democratic Association, which was later renamed the Christian-Democratic Union.He took active part in the March–April 1989 protests against the Soviet Army. After the April 9 tragedy, Gamkrelidze joined the newly established Rustaveli Society.

In the spring of 1989, with the purpose of coordinating the National Liberation Movement, the National Forum was established. The Christian-Democratic Union was represented at the Forum by David Gamkrelidze and Irakli Kakabadze. In June of the same year, the first delegation of the National Liberation Movement traveled to Paris to celebrate the Independence Day of Georgia at the invitation of the Georgian Diaspora living there. Gamkrelidze was a member of the delegation as well.

Entrepreneurship

After the collapse of the Communist regime in 1990 and Georgia's eventual re-gaining of independence, Gamkrelidze concluded he had exhausted his function in the National Liberation Movement and moved to entrepreneurial activities. He and his friends established the first ever insurance company in Georgia, the Aldagi. Very soon, Aldagi became the flagman of the insurance industry in Georgia. In 1999, Gamkrelidze, as the President of Aldagi, was named among the ten most successful businessmen of Georgia.

Political activity

In 1998 he was elected member of the Tbilisi City Assembly, local governing authority of the capital of Georgia.

For the then ruling party (Citizens' Union of Georgia), in order to win the general elections badly needed a certain number of successful people in its electoral party list. David Gamkrelidze, who did not hold the membership of this party, agreed to take part in the elections along with other businessmen .

On October 31, 1999, Gamkrelidze became a member of the Parliament of Georgia. At the first session sitting, he got elected as chairman of the Healthcare and Social Issues Committee. Gradually, David Gamkrelidze and his friends realized that the ruling party did not actually care for their professionalism and commitment to the matters of national importance. The period of disenchantment began, which reached its peak in the spring of 2000. That was right after the ruling party presented to the Parliament the budget for ratification in 1999 and demanded from the majority of the party to endorse it.

David Gamkrelidze and Levan Gachechiladze resigned in sign of protest and called for creation of a committee that would investigate the budget deficit of 1999.

On May 17, 2000, a special commission was formed with David Gamkrelidze at the chairmanship to investigate the budget deficit of 1999. In six months, David Gamkrelidze presented to the Parliament a conclusion and said the whole truth as to what the reason for the 1999 drastic budget deficit in actuality was.

On September 8, 2000, with the purpose to overcome the critical situation prevalent in the country and in order to raise public awareness in this regard, 35 professionals established a public organization – the "New Movement". David Gamkrelidze was one of its founders and an active member.
On September 17, 2000, the "New Faction" Group was formed in the Parliament. David Gamkrelidze was elected chairman of the group.
The "New Faction", despite its smallness, significantly changed the situation in the Parliament. It truly said a totally different and new word in Georgia's politics.

New Rights party
On June 15, 2001, on the basis of the "New Faction", New Movement and Georgian Neo-Conservative Party, a political party was created. The party was called the New Rights of Georgia. The founding congress elected David Gamkrelidze as its co-chairman.

Within the year after its founding, the New Rights reached high results. On June 2, 2002, the New Rights won the first place in the local elections all across Georgia, and the third place on Tbilisi level. Gamkrelidze personally headed the party's election campaign. After winning the local elections, the party began to prepare for the upcoming parliamentary elections.

In September, 2002 Gamkrelidze and his colleagues submitted to the Parliament of Georgia a decree regarding Georgia's accession to NATO as a foreign policy priority, and the declaration was unanimously adopted. This was the first open statement about Georgia's willingness to join NATO.

On June 27, 2003, at the Party 2nd Congress Gamkrelidze was unanimously elected as chairman and leader.

During the Rose Revolution, the results of the parliamentary elections of November 2, 2003, in which the New Rights overcame the 7-percent threshold, were abolished, and new general elections were called. Gamkrelidze was in charge of the Industrial's and New Right's election campaign for the March 28, 2004 elections. From the so-called non-revolutionary parties, only the New Rights and their coalition with another party of centre-right orientation, the Industrials, were able to overcome the 7-percent threshold.

In April, 2004 Gamkrelidze became member of the Parliament second time.

He headed the Right Opposition Group and was a member of the Defense and Security Committee, as well as a member of the Delegation to NATO Parliamentary Assembly.

On June 3, 2006, Gamkrelidze was re-elected as the New Rights Party chairman at the 3rd Party Congress.

January 2008 presidential elections
On November 24, 2007, on the 4th Extraordinary Congress of the New Rights Party, Gamkrelidze was nominated as a candidate for early Presidential elections to be held on January 5, 2008. His candidature officially supported by four political parties (New Rights Party, Industrialists, National Democrats and Christian Democrats). He advocates the establishment of a constitutional monarchy through a referendum.

Family
David Gamkrelidze has a wife, Marina Madichi, and two children, Erekle and Nino.

He speaks Georgian, Russian and English.

See also

 Monarchism in Georgia

References

External links
The official site of David Gamkrelidze, Presidential Candidate for Georgia
The official site of the New Rights Party of Georgia

1964 births
Living people
Businesspeople from Tbilisi
Democracy activists from Georgia (country)
New Rights Party politicians
Politicians from Tbilisi
Tbilisi State Medical University alumni

David Gamkrelidze


American Son est un film américain réalisé par Kenny Leon, sorti en 2019.

Synopsis
Dans un commissariat de Miami, Kendra et Scott, un couple divorcé se retrouve pour aider la police à la recherche de leur fils adolescent qui a disparu.

Fiche technique
 Titre : American Son
 Réalisation : Kenny Leon
 Scénario : Christopher Demos-Brown
 Musique : Lisbeth Scott
 Photographie : Kramer Morgenthau
 Montage : Melissa Kent
 Production : Kristin Bernstein, Christopher Demos-Brown et Kenny Leon
 Société de production : Netflix et Simpson Street
 Société de distribution : Netflix (États-Unis)
 Pays :
 Genre : Drame
 Durée : 90 minutes
 Dates de sortie :
Netflix :

Distribution
 Kerry Washington : Kendra
 Steven Pasquale : Scott Connor
 Jeremy Jordan : Paul Larkin
 Eugene Lee : le lieutenant John Stokes

Accueil
Le film a reçu un accueil défavorable de la critique. Il obtient un score moyen de 34 % sur Metacritic.

Notes et références

Liens externes

Film américain sorti en 2019
Film dramatique américain
Film de Netflix
Film se déroulant à Miami

American Son (film, 2019)


Oconee County is the name of two counties in the United States:

 Oconee County, Georgia
 Oconee County, South Carolina

Oconee County


Charles Robert Watts (fæddur 2. júní 1941 – látinn 24. ágúst 2021) var enskur trommari, best þekktur sem meðlimur The Rolling Stones þar sem hann trommaði í 58 ár; frá 1963 til dauðadags árið 2021. Hann var undir áhrifum frá djassi og túraði sjálfur með sinni hljómsveit the Charlie Watts Quintet eða the Charlie Watts Tentet.

Watts var einnig menntaður sem grafískur hönnuður og hannaði m.a. myndasögur í albúmum Stones. Hann lifði ekki eins villtu lífi og félagar hans í hljómsveitinni en átti um tíma í vandamálum með heróín og áfengisneyslu.

Svipmyndir

Sólóskífur
The Charlie Watts Orchestra – Live at Fulham Town Hall (1986, Columbia Records)
The Charlie Watts Quintet – From One Charlie (1991, Continuum Records)
The Charlie Watts Quintet – A Tribute to Charlie Parker with Strings (1992, Continuum Records)
The Charlie Watts Quintet – Warm and Tender (1993, Continuum Records)
The Charlie Watts Quintet – Long Ago and Far Away (1996, Virgin Records)
The Charlie Watts-Jim Keltner Project (2000, Cyber Octave Records)
The Charlie Watts Tentet – Watts at Scott's (2004, Sanctuary Records)
The ABC&D of Boogie Woogie – The Magic of Boogie Woogie (2010, Vagabond Records)
The ABC&D of Boogie Woogie – Live in Paris (2012, Eagle Records)
Charlie Watts meets the Danish Radio Big Band (Live at the Danish Radio Concert)

Enskir trommarar

Charlie Watts


Les élections générales ténoises de 2007, les  de l'histoire des Territoires du Nord-Ouest, ont lieu le  afin d'y élire les dix-neuf députés qui composent l'Assemblée législative via un scrutin uninominal majoritaire à un tour.

Les élections sont déclenchées le . Il s'agit du premier exercice électoral dans l'histoire des Territoires du Nord-Ouest à se dérouler selon un calendrier d'élections à date fixe.

Le territoire est gouverné selon un système de gouvernement de consensus sans parti politique. Le premier ministre est choisi par et parmi les députés de l'Assemblée législative.

La liste finale des candidats est publiée le . Trois candidats sortants sont élus par acclamation. Quatre autres députés de premier plan annoncent ne pas se représenter, dont le premier ministre Joe Handley représentant Weledeh, le doyen de l'Assemblée législative Charles Dent représentant Frame Lake, le ministre Brenden Bell et le membre privé Bill Braden, frère de l'ancien premier ministre George Braden représentant Grand Esclave.

Le taux de participation est de 67 %, soit  exprimées sur un total de  inscrits.

Parti des Territoires du Nord-Ouest
Lors des élections précédentes, des partis politiques sont apparus en prétendant présenter des listes de candidats. Le candidat de Yellowknife-Centre, Bryan Sutherland, prétendait diriger le Parti des Territoires du Nord-Ouest (en anglais : NWT Party), mais était le seul candidat à cette élection représentant le parti. Sutherland déclare que, élu ou non, il ferait pression pour que le parti soit officiellement enregistré. Les Territoires du Nord-Ouest n'ont aucune loi reconnaissant ou validant les partis politiques au niveau territorial. Sutherland est vaincu, terminant quatrième dans sa circonscription, et ses prétentions ne virent pas le jour.

Choix du premier ministre
Le , le député provincial d'Inuvik Boot Lake, Floyd Roland, est élu onzième premier ministre du territoire par l'Assemblée législative, après concouru contre le député de Thebacha, Michael Miltenberger. À la suite de son élection comme premier ministre, Roland promet de pousser le gouvernement du Canada à donner aux Territoires du Nord-Ouest des pouvoirs de type provincial dont jouissent d'autres juridictions au pays.

Résumé des élections

Résultats

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Assemblée législative des Territoires du Nord-Ouest
 Territoires du Nord-Ouest

Liens externes
 Élections TNO - Accueil
 Rapport officiel -  (PDF)

Élections générales dans les Territoires du Nord-Ouest
Élection au Canada en 2007

Élections générales ténoises de 2007


O noapte de groază (The Old Dark House) este un film de groază din 1932 regizat de James Whale. Este bazat pe romanul Benighted (1927) de J.B. Priestley.

Distribuție
 Boris Karloff - Morgan (menționat "KARLOFF")
 Melvyn Douglas - Roger Penderel
 Raymond Massey - Philip Waverton
 Gloria Stuart - Margaret Waverton
 Charles Laughton  -Sir William Porterhouse
 Lilian Bond - Gladys DuCane/Perkins
 Ernest Thesiger - Horace Femm
 Eva Moore - Rebecca Femm
 Brember Wills -  Saul Femm
 Elspeth Dudgeon - Sir Roderick Femm (menționat ca "John Dudgeon")

Note

Filme din 1932
Filme de groază din anii 1930
Filme de groază înainte de 1950
Filme regizate de James Whale
Filme alb-negru
Filme în limba engleză

O noapte de groază