Following is a list of marine reptiles, reptiles which are adapted to life in marine or brackish environments.

Extant
The following marine reptiles are species which are currently extant or recently extinct.

Crocodiles
Crocodylus
Crocodylus acutus (American crocodile)
Crocodylus porosus (Saltwater crocodile)

Lizards

Iguanidae
Amblyrhynchus
Amblyrhynchus cristatus (Marine iguana)
Varanidae
Varanus
Varanus indicus (Mangrove monitor)

Snakes
Acrochordidae (Filesnakes)
Acrochordus
Acrochordus arafurae (Arafura filesnake)
Acrochordus granulatus (Little filesnake)
Acrochordus javanicus (Javan file snake)
Dipsadinae
Farancia
Farancia abacura (Mud snake)
Farancia erythrogrammus (Rainbow snake)
Helicops
Helicops angulatus (Brown-banded water snake)
Helicops infrataeniatus
Helicops scalaris
Hydrops
Hydrops triangularis
Leptodeira
Leptodeira rubricata (Costa Rican cat-eyed snake)
Pseudoeryx
Pseudoeryx relictualis
Tretanorhinus
Tretanorhinus nigroluteus
Tretanorhinus variabilis
Grayiinae
Grayia
Grayia smythii (Smith's African water snake)
Homalopsidae (Bockadams)
Bitia hydroides (Keel-bellied water snake)
Cantoria violacea (Cantor's water snake)
Cerberus (Dog-faced water snakes)
Cerberus australis
Cerberus dunsoni
Cerberus microlepis
Cerberus rynchops
Cerberus schneiderii
Djokoiskandarus annulata (Banded water snake)
Myrrophis
Myrrophis bennettii (Bennett's mud snake)
Fordonia leucobalia (White-bellied mangrove snake)
Myron
Myron karnsi
Myron resetari
Myron richardsonii
Hydrophiinae (Sea snakes)
Aipysurus
Aipysurus eydouxii (Spine-tailed sea snake)
Aipysurus laevis (Olive sea snake)
Astrotia stokesii (Stoke's sea snake)
Disteira
Disteira major (Olive-headed or greater sea snake)
Disteira nigrocincta
Disteira walli (Wall's sea snake)
Enhydrina schistosa (Beaked sea snake, hook-nosed sea snake, common sea snake, Valakadyn sea snake)
Enhydrina zweifeli   (Sepik or Zweifel's beaked seasnake)
Hydrophis
Hydrophis belcheri (Faint-banded sea snake, Belcher's sea snake)
Hydrophis bituberculatus (Peters' sea snake)
Hydrophis brooki
Hydrophis caerulescens (Dwarf sea snake)
Hydrophis cantoris
Hydrophis cyanocinctus (Annulated sea snake, blue-banded sea snake)
Hydrophis fasciatus (Striped sea snake)
Hydrophis gracilis (Graceful small-headed sea snake, slender sea snake)
Hydrophis inornatus (Plain sea snake)
Hydrophis klossi (Kloss' sea snake)
Hydrophis lapemoides (Persian Gulf sea snake)
Hydrophis mamillaris (Bombay sea snake)
Hydrophis melanocephalus (Slender-necked sea snake)
Hydrophis obscurus (Russell's sea snake)
Hydrophis ornatus (Ornate reef sea snake)
Hydrophis semperi (Garman's sea snake)
Hydrophis spiralis (Yellow sea snake)
Hydrophis stricticollis (Collared sea snake)
Hydrophis viperinus
Kerilia jerdonii (Jerdon's sea snake)
Kolpophis annandalei (Bighead sea snake)
Lapemis
Lapemis curtus (Shaw's sea snake)
Lapemis hardwickii (Hardwicke's spine-bellied sea snake)
Laticauda
Laticauda colubrina (Colubrine sea krait, yellow-lipped sea krait)
Laticauda laticaudata (Blue-lipped sea krait)
Pelamis platurus (Yellowbelly sea snake, pelagic sea snake)
Thalassophis
Thalassophis anomalus (Anomalous sea snake)

Sea turtles
Dermochelyidae
Dermochelys coriacea (leatherback sea turtle)

Cheloniidae
Caretta caretta (Loggerhead sea turtle)
Lepidochelys kempii (Kemp's ridley)
Lepidochelys olivacea (Olive ridley)
Chelonia mydas (Green sea turtle)
Eretmochelys imbricata (Hawksbill sea turtle)
Natator depressus (Flatback sea turtle)

Extinct
From the Permian to the present day there have been numerous groups of extinct reptiles that adapted to life in the marine realm:

Mesosaurs
Mesosauridae: Early Permian
Stereosternum
Mesosaurus

Phytosaurs
Pseudopalatinae: Late Triassic
Mystriosuchus

Squamates
Dolichosauridae: Late Cretaceous
Adriosaurus
Dolichosaurus
Judeasaurus
Mosasauroidea
Aigialosauridae
Opetiosaurus
Aigialosaurus
Portunatasaurus
Mosasauridae
Kaganaias
Mosasaurinae
Carinodens
Clidastes
Dallasaurus
Globidens
Kaikaifilu
Mosasaurus
Plotosaurus
Prognathodon
Thalassotitan
Halisaurinae
Eonatator
Halisaurus
Tylosaurinae
Hainosaurus
Tylosaurus
Taniwhasaurus
Plioplatecarpinae
Platecarpus
Plioplatecarpus
Selmasaurus
Ophidia
Simoliophiidae: Late Cretaceous
Eupodophis
Haasiophis
Pachyophis
Pachyrhachis
Palaeophiidae: Late Cretaceous - Eocene
Archaeophis
Palaeophis
Pterosphenus

Protorosaurs
Dinocephalosaurus: Middle Triassic
Tanystropheus: Middle Triassic

Sauropterygians
Placodonts: Triassic
Cyamodus
Henodus
Paraplacodus
Placochelys
Placodus
Psephoderma

Nothosaurs: Triassic
Lariosaurus
Nothosaurus

Pachypleurosaurs: Triassic
Anarosaurus
Dactylosaurus
Keichousaurus
Neusticosaurus (Pachypleurosaurus)

Pistosaurus:Middle Triassic
Plesiosaurs: Early Jurassic - Late Cretaceous
Plesiosauroids: Early Jurassic - Late Cretaceous
Plesiosaurus
Cimoliasauridae
Cryptoclididae
Cryptoclidus
Microcleidus
Muraenosaurus
Elasmosauridae
Elasmosaurus
Futabasaurus
Hydrotherosaurus
Kimmerosaurus
Libonectes
Mauisaurus
Morturneria
Thalassomedon
Tuarangisaurus
Polycotylidae
Dolichorhynchops
Edgarosaurus
Manemergus
Sulcusuchus
Thililua
Trinacromerum

Pliosaurs: Early Jurassic - Late Cretaceous
Kronosaurus
Liopleurodon
Pliosaurus
Macroplata
Peloneustes
Rhomaleosaurus
Umoonasaurus
Sachicasaurus

Ichthyosaurs
Ichthyosaurus
Mixosaurus
Ophthalmosaurus
Shastasaurus
Shonisaurus

Choristoderes
Champsosaurus
Simoedosaurus
?Pachystropheus (sometimes considered a thalattosaur)
?Actiosaurus

Crocodylomorphs
Thalattosuchia: Early Jurassic - Early Cretaceous
Metriorhynchoidea
Eoneustes
Teleidosaurus
Zoneait
Aggiosaurus
Dakosaurus
Enaliosuchus
Geosaurus
Metriorhynchus
Neustosaurus
Purranisaurus
Teleidosaurus
Teleosauridae
Machimosaurus
Pelagosaurus
Platysuchus
Teleosaurus
Steneosaurus

Tethysuchia: Middle Jurassic - Early Eocene
Pholidosauridae: Middle Jurassic - Late Cretaceous
Elosuchus
Oceanosuchus
Terminonaris

Dyrosauridae: Late Cretaceous - Early Eocene
Arambourgisuchus
Atlantosuchus
Dyrosaurus
Guarinisuchus
Phosphatosaurus
Rhabdognathus

Gavialoidea: Late Cretaceous - Recent
Eothoracosaurus
Thoracosaurus
Eosuchus
Argochampsa
Eogavialis
Ikanogavialis
Piscogavialis
Siquisiquesuchus
Gryposuchus
Aktiogavialis

Testudines
Chelonioidea
Allopleuron
Archelon
Pneumatoarthrus
Protostega
Araripemydidae
Araripemys
Bothremydidae

Thalattosaurs

Agkistrognathus campebelli
Anshunsaurus huangguoshuensis
Anshunsaurus wushaensis
Askeptosaurus italicus
Concavispina biseridens
Clarazia schinzi
Endennasaurus acutirostris
Hescheleria ruebeli
Miodentosaurus brevis
Nectosaurus halius
Paralonectes merriami
Thalattosaurus alexandrae
Thalattosaurus borealis
Xinpusaurus suni

See also

References

Marine
List of

List of marine reptiles


Jorge Luis Lona (Buenos Aires, 23 de novembro de 1935 - Mendoza, 19 de agosto de 2022) foi um clérigo argentino e bispo católico romano de San Luis.)

Depois de completar sua formação teológica, Jorge Luis Lona foi ordenado sacerdote pela Arquidiocese de San Juan de Cuyo em 20 de dezembro de 1979.

O Papa João Paulo II o nomeou Bispo Coadjutor de San Luis em 20 de novembro de 2000. O núncio apostólico na Argentina, arcebispo Santos Abril y Castelló, o consagrou em 20 de dezembro do mesmo ano; Os co-consagradores foram Juan Rodolfo Laise OFMCap, Bispo de San Luis, Alfonso Delgado Evers, Arcebispo de San Juan de Cuyo, e Ítalo Severino Di Stéfano, Arcebispo Sênior de San Juan de Cuyo.

Após a aposentadoria de Juan Rodolfo Laises OFMCap, ele o sucedeu em 6 de junho de 2001 como Bispo de San Luis.

Em 22 de fevereiro de 2011, o Papa Bento XVI aceitou seu pedido de demissão por motivos de idade. Jorge Luis Lona morreu em 19 de agosto de 2022 aos 86 anos no Hospital Español em Mendoza.

Ver também

Bispos católicos da Argentina

Jorge Luis Lona


Die Saison 1948/49 war die sechste Spielzeit der mexikanischen Profifußball-Liga, die zu dieser Zeit noch unter dem Begriff Liga Mayor firmierte.

Besonderheiten
Mit dem Club León, der bereits in der Vorsaison die Meisterschaft gewonnen hatte, gab es erstmals einen Titelverteidiger. Am Saisonende zog sich die Asociación Deportiva Orizabeña aus finanziellen Gründen aus der Liga zurück.

Der Vizemeister der Vorsaison, Club Deportivo Oro, startete mit fünf Siegen und zwei Remis in die Liga, baute dann aber ab und landete am Saisonende nur auf dem zwölften Rang. Seine erste Niederlage kassierte er am 21. November 1948 ausgerechnet im Stadtderby gegen den CD Guadalajara (1:3). Der Club Guadalajara legte seinerseits einen noch besseren Saisonstart hin und begann die Saison mit sieben Siegen und einem Remis, ehe es am 6. Dezember 1948 die erste Niederlage gegen das dritte Team aus Guadalajara gab: ein 0:3 gegen den anderen Stadtrivalen Atlas.

Spiele mit den meisten Toren
Die meisten Tore fielen in der am 24. Februar 1949 ausgetragenen Begegnung zwischen Marte und Asturias (9:3). Ebenfalls zweistellig war die Trefferzahl bei España gegen Puebla (7:4) am 17. Juli 1949 sowie in den jeweils mit 8:2 endenden Begegnungen zwischen Asturias und América am 26. Juni 1949 sowie zwischen dem Vizemeister Atlas und dem Meister León (!) am 26. September 1948. Bemerkenswert im letztgenannten Spiel ist die Tatsache, dass León bereits nach nur neun Minuten mit 2:0 in Führung lag. Nachdem es zur Pause 2:2 stand, wurden die Esmeraldas in der zweiten Halbzeit von den Zorros regelrecht überrannt.

Gesamtjahrestabelle 1948/49

|}

Kreuztabelle zur Saison 1948/49

Die Kreuztabelle stellt die Ergebnisse aller Spiele dieser Saison dar. Der Name der Heimmannschaft ist in der linken Spalte, ein jeweils dreistelliges Kürzel für die Gastmannschaft in der oberen Zeile aufgelistet.

Siehe auch
 Primera División (Mexiko)

Quellen und Weblinks
 Die Saison 1948/49 der mexikanischen Primera División bei RSSSF.com

1948
Fußballsaison 1948/49

Liga Mayor 1948/49


Asil Nadir (d. 1 Mayıs 1941; Lefke), Kıbrıs Türkü iş insanıdır. Nadir, İngiltere'de cezaevinde zimmet Pollypeck suçundan dolayı aldığı 10 yıllık hapis cezasına çarptırılmıştır. Ayrıca Vestel Elektronik şirketinin kurucusudur. Bunların yanı sıra Nadir'in adı eski eşi Ayşegül Tecimer'in medyaya tarihi eser kaçakçılığı yapması ile yansımıştır. 21 Nisan 2016 tarihinde İngiltere'deki cezaevinden tahliye edilerek Türkiye'ye iade edilmiştir. Bir gece Silivri Cezaevinde kaldıktan sonra tahliye edilmiştir. 23 Nisan 2016 sabahı İstanbul'dan, Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti'ne dönmüştür.

Biyografisi
İrfan ve Safiye Nadir'in oğlu olarak 1 Mayıs 1941 tarihinde Lefke'de doğdu. Babası İrfan Nadir 1950'li yıllara kadar Kıbrıs'ta polislik yapıyordu. Daha sonra babası polislik görevinden ayrıldı ve Mağusa'ya yerleştiler. Ailesi ile birlikte Maronit Eleni isimli bir kişinin evinde kiracı olarak oturuyorlardı. Nadir çocukluğunda Mağusa'nın Maraş bölgesinde gazete satışı yapıyordu. Babası daha sonra KKTC'de İngiltere'den getirttiği otobüsler ile buradaki ilk otobüs şirketini kurmuştur.

İngiltere'ye yerleşmeleri
Ailesi İngiltere, Türkiye ve Yunanistan arasında Kıbrıs Cumhuriyetinin kuruluş anlaşmasını imzalamalarının ardından 1963 yılında İngiltere'ye taşındı.  Asil Nadir'i ise İstanbul Üniversitesi İktisat Fakültesi'ne öğrenim görmesi amacıyla göndermişlerdi. Fakat o daha sonra okulu yarım bırakarak babasının gözetimi altında iş hayatına atılmıştır. Üniversiteyi ise 1980 yılından sonra tamamlamıştır. Aile Londra'ya yerleştikten sonra perakendecilikte bir tür market olan cash and carry sistemiyle çalışan Wear Well isimli şirketi satın aldı. 1974 yılında Kıbrıs Barış Harekâtı'nın ardından Lefkoşa'ya dönerek tekstil işi yapmaya başladı. Babası İrfan Nadir Kıbrıs'a döndüğünde batık durumda olan Mağusa Türk Gücü Kulübü'nün borçlarını ödemiştir. 1983 yılında ise Asil Nadir'in 1980 yılında satın almasının ardından yükselişe geçen Polyy Peck International isimli şirketin satılan hisselerinden gelen parayla serbest limanda Uni-Pac Ambalaj isimli karton kutu imalat tesisini kurmuştur.

Polly Peck International
Ürettiği tekstil ürünlerini bu dönemde İngiltere'de bulunan ve zarar etmiş olan Polly Peck International (PPI) isimli şirket aracılığıyla Orta Doğu'ya pazarlıyordu. 1980'lerde hisselerini satın aldığı bu şirket yükselişe geçti. Bu yıl Asil Nadir İngiltere'de en zengin 100 iş insanı arasına girdi. 1982 yılında Polly Peck'in brüt kârı 9 milyon sterlin olarak açıklanmıştır. Ayrıca 1984 yılında Asil Nadir ticaret amacıyla satın aldığı ilk geminin adını annesine ithafen Safiye Sultan olarak koymuştur. Nadir yine 1989 yılında Türkiye piyasasına Niksar markasıyla şişelenmiş su üretimiyle de girmiştir.

Vestel
04 Mayıs 1985 tarihinde saat 11.00'de  Manisa ilinde Vestel Elektronik Sanayi ve Ticaret A.Ş. isimli fabrika, Turgut Özal'ın katıldığı bir törenle açıldı. Vestel ürettiği ilk televizyonları Vestel Ferguson adıyla satıyordu. Fakat Vestel'in açılışı 1985 tarihinde yapılsa da 1984 yılı itibarıyla Asil Nadir'in yönetiminde bulunan Nadir Şirketler Grubu Türkiye'de, Vestel Elektronik Sanayi ve Ticaret A.Ş., Su ve Şişeleme Sanayi Anonim Şirketi, Meyna Tarım Ürünleri Sanayi ve İhracat A.Ş. ile UNIPAC Paketleme ve Ambalaj Sanayi A.Ş. şirketleriyle faaliyet gösteriyordu. Yine bu dönemde Polyy Peck International isimli şirketi ile taze meyve ve sebze ihratacı yapıyordu. 1985 yılında Türkiye'de meyve ve sebze ihracatçılarına yüzde 2.75 oranında bir vergi indirimi getirilmiştir. Asil Nadir'in 1985 yılındaki serveti 500 milyon sterlin olarak biliniyordu.

1988 yılında Pizza Hut'ın Türkiye'deki ilk şubesini Ataköy Galeria'da açan Nadir bu yıl dönemin Türkiye Cumhuriyeti Başbakanı olan Turgut Özal'ın tavsiyesi ile  Günaydın isimli gazeteyi Haldun Simavi'den 44 milyon Türk lirası ve 5 milyon sterlin karşılığında satın alarak medya işine girdi. Bu satın almanın ardından Güneş gazetesini ve Tan isimli gazete ile Nokta isimli dergiyi de yayınlayan Gelişim dergi grubunu satın aldı. Yine bu yıllarda Nadir, KKTC'de de bazı medya organlarını satın almıştır.

1989 yılında meyve pazarlama şirketi olan Del Monte'yi 875 milyon dolar karşılığında satın aldı. Yine bu yıl Japon Sansui isimli elektronik şirketini de satın aldı. 14 Aralık 1989 tarihinde ise bu dönem ABD'nin Kıbrıs işlerinden sorumlu olan Nelson Ledsky, Asil Nadir'e KKTC Cumhurbaşkanı Rauf Denktaş'ın yerine Cumhurbaşkanı olmasını teklif etmiş fakat Nadir bu teklif reddetmiştir. 1990 yılında Sunday Times isimli gazete tarafından yayınlanan zenginler listesinde kimi kaynaklara göre 36'ncı kimi kaynaklara göre ise 11'inci sırada bulunuyordu.

İflas ve zimmet suçlamaları
Fakat bu yıl paravan şirketler kurarak Polly Peck International (PPI)  isimli şirketin hisselerini yapay şekilde yükselttiğine dair suçlamalar ile mali krize girdi. Polly Peck International (PPI)  isimli şirket 1990 yılında 550 milyon sterlin borçla iflas etti. 16 Aralık 1990 tarihinde Asil Nadir İstanbul'dan uçakla İngiltere'ye gitti. Polly Peck International bundan hemen öncesinde kayyuma devredilmişti. Asil Nadir hakkında çıkarılan yakalama kararı ile 17 Aralık 1990 tarihinde tutuklandı. Bu tarihte hakkında 18 zimmet suçu bulunuyordu. 1991 yılı Kasım ayında ise suçlamaların sayısı 76'ya ulaşmıştı. Hakkındaki bu suçlamaların sayısı ise 1992 yılı Haziran ayında 30'a düşürüldü.

1993 yılına kadar İngiltere'de hapishanede tutuldu. 1993 yılında 3,5 milyon sterlin kefaletle serbest bırakılmasını ardından kendisine ait özel uçağıyla KKTC'ye kaçtı. 2010 yılında ise kendi isteği ile İngiltere'ye döndü. İngiliz yetkililere teslim ettiği KKTC pasaportunda adı Asil Nadir Türkkan olarak geçiyordu. Hakkında açılan davaları kazanacağını ve İngiltere Devletinden 3 ila 4 milyar sterlin tazminat alacağını düşünüyordu. Ayrıca yakınları Asil Nadir'in İngiltere'den hakkında açılan dava ile ilgili güvence alarak gittiğini beyan etmişlerdir. 2012 yılında tamamlanan yargılama sonucunda 29 milyon sterlini zimmetine geçirmekten dolayı suçlu bulundu.

Hakkındaki duruşmada üzerine atılı 13 suçlamanın 10'undan toplam 10 yıl hapse mahkûm oldu. 2013 yılında İngiltere'deki mahkeme Asil Nadir'in mağdur bıraktığı yatırımcılara 5 milyon sterlin ödemesi durumunda cezasının geriye kalanınını Türkiye'de çekmesini kararlaştırdı. Medyada ise bu haberler doğrultusunda Asil Nadir için gereken tazminatın ödenmesi için annesi Safiye Nadir'in 311 dönüm arazisini ipotek ettirdiği bilgileri yer aldı. Bazı kaynaklarda ise tazminatın Onur Air'in sahibi Hamit Cankut Bagana ile arkadaşları tarafından ödendiği yer aldı. Ayrıca yine bu haberlerde Asil Nadir'in toplam 5 yıl hapis yattıktan sonra çıkabileceği yer aldı.

Hapis cezası
Hakkında yapılan suçlamalardan birisi ise Polly Peck International (PPI) isimli şirketten Günaydın isimli gazeteyi satın almak amacıyla 5 milyon sterlini zimmetine geçirmesiydi. Nadir mahkemenin hakkında aldığı kararları temyize götüreceğini açıkladı. Asil Nadir halen Londra'da bulunan Belmarsh hapishanesinde tutulmakta idi. Asil Nadir mahkemede herhangi bir gelirinin bulumadığını belirtmesine rağmen, Crystal Cown, Olive Tree, Unipac fabrikası, ICP ilaç fabrikası, Sunzest paketleme tesisleri, Sunzest konsantre fabrikası, Wearwell konfeksiyon, Traveloz, Safeco Sigorta, Kend Bank, AN Grafik, Benlarit limited, Derece Lim, Cemar Ar gibi şirketlerin kendisine ait olduğunu dair iddialar bulunmaktadır.

Diğer bazı bilgiler
Asil Nadir'in arkadaşı olan Yorgo Yakovu 2012 yılında Kıbrıs müzakerelerinde başmüzakerecilik yapmıştır. Asil Nadir'in İngiltere'de Polly Peck International isimli şirketi satın almasının ardından, bu şirketin yükselişi ile birlikte Türkiye piyasalarına girmesinin asıl nedeninin kendisinin silah sanayiine girme isteği olduğu medyaya yansımıştır. Vestel şirketinin de bu kapsamda gösterişten ibaret bir şirket olduğunu açıklayanlar bulunmaktadır.

Asil Nadir adıyla İzmir ilinin Balçova ilçesinde bir ortaokul ve Seferihisar ilçesinde ise bir lise bulunmaktadır.

Evlilikleri ve özel yaşamı
Asil Nadir'in ilk eşi 15 Eylül 1962 tarihinde evlendiği Ayşegül Tecimer (d. 09.08.1945) 'dir. Asil Nadir ile Ayşegül Tecimer 1961 yılında İstanbul'da tanışmışlardır. 1989 yılında ise Ayşegül Tecimer ile boşanmışlardır. Nadir 2 Aralık 2005 tarihinde Neriman Nur ile evlenmiştir.

Kaynakça
Özel;

Genel;
 Bilgive.com'da Asil Nadir maddesi.

1941 doğumlular
20. yüzyıl Türk iş insanları
21. yüzyıl Türk iş insanları
Kıbrıs Türkü iş adamları
İngiltere'deki göçmenler
Yaşayan insanlar

Asil Nadir


Point Pleasant es un área no incorporada ubicada en el municipio de Monroe, condado de Clermont en el estado estadounidense de Ohio.

Celebridades
 Aquí nació Ulysses S. Grant, comandante de las fuerzas de la Unión durante la Guerra de Secesión (1861-1865) y presidente de los Estados Unidos (1869-1877).

Geografía
Point Pleasant se encuentra ubicada en las coordenadas .

Referencias

Véase también

Áreas no incorporadas de Ohio
Localidades del condado de Clermont

Point Pleasant (Ohio)


Anne Kjelstrup Hykkelbjerg (født 16. januar 2000 i Viborg, Danmark) er en dansk håndboldspiller, der spiller for Viborg HK og Danmark U/17-pigehåndboldlandshold.

Referencer

Håndboldspillere fra Danmark
Håndboldspillere fra Viborg HK

Anne Hykkelbjerg


Johan Antonio Colón Buelvas (né le  à Sincelejo) est un coureur cycliste colombien, membre de l'équipe Orgullo Paisa. Bon sprinteur, il compte notamment plusieurs victoires dans des courses du calendrier national colombien.

Biographie

Palmarès sur route

Par année
 2015
  du Tour du Zulia
 2017
  du Tour du Michoacán
 2018
  de la Vuelta a Antioquia
 2019
  du Clásico RCN
 2021
  de la Vuelta a Antioquia
  du Clásico RCN
 2022
  du Tour du Táchira
  et  de la Vuelta al Tolima
  de la Clásica de Rionegro
  de la Vuelta a Antioquia
  du Clásico RCN
 2023
  de la Vuelta al Tolima
  de la Vuelta al Sur-Tolima a Huila

Classements mondiaux

Palmarès sur piste

Championnats nationaux

Cali 2022
  Médaillé d'or de la poursuite par équipes (avec Marvin Angarita, Julián Osorio, Brayan Sánchez et Juan Esteban Arango).
  Médaillé d'or de la course aux points.

Notes et références

Liens externes

Coureur cycliste colombien
Naissance en août 1995
Naissance à Sincelejo

Johan Colón


Taquaruçu - gênero de plantas

Localidades no Brasil
 Taquarussu
 Taquarussu (Mogi das Cruzes)
 Taquaruçu (Palmas)
Ou ainda:
 Taquaraçu de Minas

Desambiguação

Taquaruçu (desambiguação)


Saul Perlmutter (Champaign-Urbana, Illinois, 22. rujna 1959.), američki astrofizičar. Diplomirao (1981.) na Harvardovu sveučilištu u Cambridgeu, doktorirao (1986.) na Kalifornijskom sveučilištu u Berkeleyu, gdje je profesor fizike. U Lawrence Berkeley National Laboratory istražuje supernove dalekoga svemira i tamnu energiju. Otkrio je da tamna energija čini 73% svemira, odnosno da je posve nepoznata narav većine tvari - energije u svemiru. Promatranjem dalekih supernova otkrio je da se širenje svemira ubrzava, za što je s B. Schmidtom i A. Riessom 2011. dobio Nobelovu nagradu za fiziku.

Supernova

Supernova je zvijezda u eksploziji, kojoj se sjaj tijekom nekoliko tjedana poveća i za 20 magnituda te u svemir velikom brzinom, bliskom brzini svjetlosti, odbacuje velik dio svoje tvari. Velika količina oslobođene energije (zračenje supernove neko je vrijeme usporedivo sa zračenjem cijele galaktike) omogućava sintezu kemijskih elemenata masivnijih od željeza. U središtu nakon eksplozije ostaje, ovisno o preostaloj masi, neutronska zvijezda ili crna rupa.

Prema vrsti spektra i uzroku eksplozije razlikuju se supernove prve vrste (tip I) i supernove druge vrste (tip II):
 supernove prve vrste su supernove kojima spektri ne sadrže linije vodika. Bilježe se u starim populacijama zvijezda, galaktičkom halou. Nastaju kad u bliskom dvojnom sustavu zvijezda u kojem je jedna zvijezda bijeli patuljak druga zvijezda dođe u fazu crvenoga diva i njezina se tvar počne prelijevati na bijeloga patuljka. Do eksplozije bijeloga patuljka dolazi kada njegova masa nadmaši Chandrasekharovu granicu ili, rjeđe, ako se dvije zvijezde približe i spoje i njihova zajednička masa nadmaši Chandrasekharovu granicu.
 supernove druge vrste su supernove kojima spektri sadrže linije vodika. Bilježe se u mlađim populacijama zvijezda, galaktičkom disku. Nastaju pri eksploziji zvijezda velikih masa (više od 8 Sunčevih masa) koje su iscrpile svoje nuklearno gorivo. Zvijezda kojoj je u jezgri preostalo samo željezo naglo se stišće i zagrijava (stvaranje atoma masivnijih od željeza apsorbira energiju pa se zvijezda ne može suprotstaviti djelovanju gravitacijske sile). Kada se jezgra zvijezde stisne na gustoću jezgre atoma, stiskanje se zaustavlja, stvara se val koji se počinje gibati prema vanjskim slojevima zvijezde te dolazi do sudara i eksplozije.

Prema obliku krivulje sjaja supernove prve vrste (tip I) mogu se podijeliti na tri podvrste (a, b i c), a supernove druge vrste (tip II) na četiri podvrste (b, L P i n).

Pojave supernova zabilježili su kineski astronomi 1054. u zviježđu Biku (ostatak je maglica Rakovica ili Messier 1), T. Brahe 1572. u zviježđu Kasiopeji (ostatak je radioizvor Cassiopeia A) i J. Kepler 1604. u zviježđu Zmijonoscu. U prosjeku se u galaktikama poput naše pojavljuje po jedna supernova svakih stotinu godina. Označuju se kraticom, godinom pojave i redoslijedom pojave; na primjer kratica SN 1987A označava da se ta supernova (SN) pojavila prva (slovo A) u 1987.

Zbog velikoga sjaja supernove služe za utvrđivanje udaljenosti galaktika u kojima se nalaze, posebno one prve vrste (tip Ia) koje, zbog toga što su svi bijeli patuljci međusobno slični, postižu podjednaki najveći sjaj (apsolutne magnitude – 19).

Izvori

Američki fizičari
Američki znanstvenici
Dobitnici Nobelove nagrade za fiziku

Saul Perlmutter


Pitu Guli (1865-1903) est un révolutionnaire de Macédoine alors ottomane, un des chefs de l'Organisation révolutionnaire intérieure macédonienne.

Biographie

Né dans une famille pauvre de Kruševo, il a très tôt fait preuve d'indépendance et de rébellion. Il a quitté sa maison en Macédoine à l'âge de  à la recherche de richesses dans la capitale bulgare Sofia. En 1885, il retourne en Macédoine, au sein d'une escouade rebelle du mouvement révolutionnaire contre l'Empire ottoman, dirigée par Adam Kalmikov. Il a été capturé et exilé en Anatolie orientale pour huit ans, dont sept ans passés dans la prison de Trabzon. En 1895, il retourne à nouveau à Kruševo et devient membre de l'Organisation révolutionnaire intérieure macédonienne (IMRO). Entre 1897 et 1902, il réside de nouveau à Sofia, où il tenait également un restaurant.

À partir de mars 1903, il commande une escouade révolutionnaire, traversant la frontière bulgaro-ottomane en direction de Kruševo. D'avril à août 1903, il entraîne et prépare ses soldats pour le soulèvement d'Ilinden. Il est mort à Kruševo, en défendant la République de Kruševo.

À la suite de la révolte, la Roumanie, avec le soutien de l'Autriche-Hongrie, réussit à faire accepter les Aroumains (dits « Valaques ») en tant que millet à part entière avec le décret (irade) du 22 mai 1905 du sultan Abdul Hamid II : l'Ullah Millet fut autorisé à avoir ses propres églises et écoles. À l'exception des exarchistes bulgares aroumains, comme la famille de Guli, la plupart des membres d'autres ethnies ont rejeté l'IMRO comme pro-bulgare.

Descendance
Pitu est le père de :
  Tashko Gulev (Shula Guli), décédé en 1913 comme soldat de l'armée bulgare lors de la bataille de Bregalnica contre les Serbes, lors de la seconde guerre balkanique.
 Nikola Gulev (Lakia Guli), révolutionnaire de l'IMRO, l'une des personnes les plus proches de Todor Alexandrov. Nikola a été arrêté par la police du Royaume des Serbes, Croates et Slovènes et est décédé en détention après avoir été torturé en 1924.
 Steryo Gulev (Sterya Guli), qui a fait partie des unités militaires formées par d'anciens militants de l'IMRO en Macédoine du Vardar pendant l'administration bulgare pendant la Seconde Guerre mondiale, pour combattre les partisans communistes yougoslaves. Il se serait tué après que la Bulgarie eut changé de camp et se soit retirée de Yougoslavie en 1944, à l'arrivée des partisans de Tito à Kruševo, désespéré par ce qu'il considérait comme une deuxième période de domination serbe en Macédoine.

Héritage
Pitu Guli est un héros national en Macédoine du Nord et en Bulgarie, où on se souvient de son combat héroïque à Mečkin Kamen (Rocher de l'ours) près de Kruševo, où il a été tué pendant le soulèvement d'Ilinden pour défendre la République macédonienne de Kruševo. Une brigade partisane macédonienne porte son nom. Il est également célébré dans les chansons folkloriques et la poésie dans toute la région de Macédoine, et mentionné dans l'hymne national de Macédoine du Nord (Aujourd'hui sur la Macédoine ).

Références

Liens externes

Révolutionnaire bulgare
Naissance en 1865
Décès en août 1903
Pages avec des traductions non relues
Membre de l'Organisation révolutionnaire intérieure macédonienne
Personnalité macédonienne du XIXe siècle
Personnalité macédonienne du XXe siècle

Pitu Guli


Stanley Jeyaraja Tambiah (16 de janeiro de 1929 - 19 de janeiro de 2014)  foi um antropólogo social  e Esther and Sidney Rabb Professor (emérito) de Antropologia na Universidade de Harvard. Especializou-se em estudos da Tailândia, Sri Lanka e Tamils, bem como em antropologia da religião e da antropologia da política.

Vida
Tambiah nasceu no Sri Lanka em uma família cristã Tamil. Frequentou o S. Thomas' College, Mount Lavinia para sua educação primária e secundária. Depois de terminar seus estudos de graduação na Universidade do Ceilão em 1951, frequentou a Universidade de Cornell, graduando-se em 1954 com doutorado.  Começou a ensinar sociologia na Universidade do Ceilão em 1955, onde permaneceu até 1960. Após alguns anos como assistente de ensino da UNESCO para a Tailândia, lecionou na Universidade de Cambridge de 1963 a 1972 e na Universidade de Chicago de 1973 a 1976.  Ele se juntou ao corpo docente da Universidade de Harvard em 1976.

Realizações
Seu primeiro grande trabalho publicado foi um estudo etnohistórico da Tailândia moderna e medieval. Ele então se interessou pelo estudo comparativo das formas como as categorias ocidentais de magia, ciência e religião têm sido usadas por antropólogos para dar sentido a outras culturas que não usam esse sistema de três partes. Após a eclosão da guerra civil no Sri Lanka, ele começou a estudar o papel das identidades religiosas e étnicas concorrentes naquele país. Em Harvard, ele treinou várias gerações de antropólogos em vários campos. Ele também atuou no Comitê de Resolução de Conflitos Internacionais do Conselho Nacional de Pesquisa. Fez pesquisa de campo sobre a organização de templos budistas no Sri Lanka (Monks, Priests and Peasants, a Study of Buddhism and Social Structure in Central Ceilão). Teve vários artigos publicados no periódico American Anthropologists e no Journal of Asian Studies)

Prêmios
Em novembro de 1997, Tambiah recebeu o prestigioso Prêmio Balzan  pela "penetrante análise sócio-antropológica dos problemas fundamentais da violência étnica no Sudeste Asiático e estudos originais sobre a dinâmica das sociedades budistas [que] abriram o caminho para uma abordagem inovadora e rigorosa abordagem sócio-antropológica da dinâmica interna das diferentes civilizações".   Um mês depois, o Royal Anthropological Institute of Great Britain and Ireland concedeu-lhe o seu maior reconhecimento,  a Huxley Memorial Medal and Lecture.  Em setembro de 1998, ele recebeu o Prêmio de Cultura Asiática Fukuoka pela cidade de Fukuoka, capital da Prefeitura de Fukuoka, Japão.

Em 2000, tornou-se um Membro Correspondente da Academia Britânica,  um título dado àqueles que "atingiram um alto nível internacional" em uma disciplina nas ciências humanas ou sociais.

Escritos

 Buddhism and the Spirit Cults in North-East Thailand. Cambridge University Press, 1970. .
 World Conqueror and World Renouncer : A Study of Buddhism and Polity in Thailand against a Historical Background (Cambridge Studies in Social and Cultural Anthropology). Cambridge University Press, 1976. ISBN 978-0-521-29290-0.
 The Buddhist Saints of the Forest and the Cult of Amulets. Cambridge University Press, 1984.
 Form and Meaning of Magical Acts, in "Culture, Thought, and Social Action: An Anthropological Perspective", Harvard University Press, 1985 [1973], pp.60–86.
 Sri Lanka: Ethnic Fratricide and the Dismantling of Democracy, Chicago : University of Chicago Press, 1986. ISBN 978-0-226-78951-4
 Magic, Science and Religion and the Scope of Rationality (Lewis Henry Morgan Lectures). Cambridge University Press, 1990. ISBN 978-0-521-37631-0.
 Buddhism Betrayed? : Religion, Politics, and Violence in Sri Lanka (A Monograph of the World Institute for Development Economics Research). University of Chicago Press, 1992. ISBN 978-0-226-78950-7.
 Leveling Crowds : Ethnonationalist Conflicts and Collective Violence in South Asia. (Comparative Studies in Religion and Society). University of California Press, 1996. ISBN 978-0-520-20642-7.
 Edmund Leach: An Anthropological Life. Cambridge University Press, 2002. ISBN 978-0-521-52102-4.

Em português

 Conflito etnonacionalista e violência coletiva no sul da Asia. Revista Brasileira de Ciências Sociais, 34.
 Múltiplos ordenamentos de realidade: o debate iniciado por Lévy-Bruhl. Cadernos de Campo, 22, 2013.
 Cultura, pensamento e ação social: Uma perspectiva antropológica. Petrópolis: Vozes, 2018. ISBN 978-8532657497

Entrevista

 Continuidade, integração e horizontes em expansão. Mana, 3(2), 1997.

Notas
Este artigo foi inicialmente traduzido, total ou parcialmente, do artigo da Wikipédia em inglês, cujo título é «Stanley Jeyaraja Tambiah».

Referências
Nascidos em 1929
Mortos em 2014
Membros da Academia Nacional de Ciências dos Estados Unidos
Professores da Universidade Harvard
Alunos da Universidade Cornell
Antropólogos dos Estados Unidos

Stanley Jeyaraja Tambiah


Overstatsligt samarbejde er et begreb i fagdisciplinen international politik. Det refererer til et statsligt samarbejde, hvor der findes myndigheder, som kan træffe bindende beslutninger for medlemslandene på områder, hvor staterne har afgivet  suverænitet i et omfang, der normalt vil fremgå af traktaten. EU er et eksempel på en overstatslig organisation, som siden vedtagelsen af Lissabontraktaten hovedsagelig har bygget på overstatsligt samarbejde. Dette har på en række områder udviklet sig fra det mellemstatslige til det overstatslige niveau og omfatter også beslutninger, som gælder direkte for borgerne i medlemslandene.

" Det betyder med andre ord, at en dansk borger kan påberåbe sig nogle juridiske rettigheder, som ikke er vedtaget i Folketinget men i EU."  Det betyder også, at retsakter kan vedtages ved flertalsbeslutninger. Et enkelt land eller nogle få lande kan derfor ikke blokere en retsakt, men skal respektere regler, i form af direktiver og forordninger, uanset om det er i overensstemmelse med landets parlamentariske flertal.

Noter

Eksterne links
Fakta om EU:Hvad er forskellen på mellemstatsligt og overstatsligt samarbejde?

Internationale organisationer
International politik
EU

Overstatsligt samarbejde


Charles MacVeagh (West Chester (Pensilvânia), 6 de junho de 1860 – Santa Barbara (Califórnia), 4 de dezembro de 1931) foi um advogado e diplomata norte-americano. Foi embaixador dos Estados Unidos no Japão de 1925 a 1928. Era filho de Wayne MacVeagh, que foi Procurador-Geral dos Estados Unidos na administração de James Garfield.

Embaixadores dos Estados Unidos no Japão
Alunos da Universidade Harvard

Charles MacVeagh


Jesús Sotomayor Martínez (Durango, 6 de julio de 1923 - Ciudad de México, 10 de marzo de 2009) Productor de películas del cine mexicano de la época de oro.

Obras

Nacidos en Victoria de Durango
Productores de cine de México
Fallecidos en Ciudad de México

Jesús Sotomayor Martínez


Guinot ist der Familienname folgender Personen:

 Jean-Alexandre Guinot (1814–1884), französischer Geistlicher, Historiker und Schriftsteller
 Maria Guinot (1945–2018), portugiesische Sängerin

Siehe auch:
 Guénot

Guinot


Općinska liga Slavonska Požega za sezonu 1988./89. je predstavljala pretposljednji rang natjecanja, odnosno ligu šestog stupnja nogometnog prvenstva Jugoslavije. Prvenstvo se igralo dvokružno.  U Međuopćinsku ligu – Jug se se plasirali NK BSK Buk, NK Jakšić i NK Kamen Vetovo, a iz lige nitko nije ispao u 1. razrednu ligu.

Tablica

Unutrašnje poveznice
 Međuopćinska liga – Jug 1989./90.

Vanjske poveznice

Izvori

 Nikola Brekalo, Ivica Šulc, Stjepan Marković: 80 godina nogometa u Jakšiću (1932. – 2012.), Jakšić, 2012.

1989-90
Slavonska Požega
1989-90 Slavonska Požega

Općinska nogometna liga Slavonska Požega 1989./90.


Achraf Dari (    ; Casablanca - 6 de maio de 1999) é um futebolista  marroquino que atua como zagueiro Ligue 1 clube Brest e a seleção nacional de Marrocos .

Carreira

Wydad
Ele começou sua carreira profissional jogando pelo Wydad AC  . Em 31 de maio de 2022, conquistou seu primeiro troféu internacional com o Wydad após derrotar o Al Ahly por 2 a 0 na final da Liga dos Campeões da CAF de 2022 . Em 30 de junho de 2022, Dari foi indicado ao prêmio de jogador do ano entre clubes da CAF .

Brest

Em 30 de julho de 2022, assinou com o Brest, clube da Ligue 1, por um contrato de quatro anos. A taxa de transferência paga ao Wydad AC foi relatada em cerca de € 2,7 milhões. Em 7 de agosto de 2022, fez sua estreia contra o RC Lens . Em 21 de agosto, Dari marcou seu primeiro gol profissional pelo clube na vitória por 3–1 contra o Angers SCO .

Representou o Marrocos em vários níveis juvenis, antes de fazer sua estreia internacional em 2021. Ele foi escolhido na seleção do Marrocos para a Copa Árabe da FIFA em 2021 .

Fez sua estreia pela seleção nacional de futebol do Marrocos na vitória por 1 a 0 sobre a Arábia Saudita na Copa Árabe da FIFA de 2021 . Em 12 de junho de 2022, Vahid Halilhodžić convocou Dari para a seleção marroquina de futebol . Ele fez sua estreia na vitória por 2 a 0 sobre a Libéria na qualificação para a Copa das Nações da África de 2023, que ocorreu no Stade Mohammed V . Em setembro de 2022, foi convocado para integrar a seleção do Marrocos para disputar amistosos contra Chile e Paraguai .

Em 10 de novembro de 2022, ele foi convocado para a seleção de 26 jogadores do Marrocos que se tornou a primeira seleção africana a disputar uma semifinal em copas na Copa do Mundo da FIFA 2022 no Catar .

Jogadores da Copa do Mundo FIFA de 2022
Futebolistas do Stade Brestois 29
Jogadores da Seleção Marroquina de Futebol
Futebolistas de Marrocos

Achraf Dari


Le Polygale des Alpes (Polygala alpina) est une espèce de plantes herbacées vivaces de la famille des Polygalacées.

Liens externes

 Site FloreAlpes

Espèce d'Angiospermes (nom scientifique)
Polygalaceae

Polygala alpina


Mido may refer to:

 Mido (watch), a traditional Swiss watch brand owned by the Swatch Group
 Mido, one of the nicknames for males named Muhammad or Ahmad in the Arab World
 Midō, a Japanese family name
 Manufacturing Inspection District Offices, a body of the FAA

People

 Mido (footballer), an Egyptian football player.
 Mido Hamada, a German-Egyptian actor.
 Jeon Mi-do, a South Korean actress

Fictional characters

 Ban Mido from GetBackers.
 Shingo Mido from Death Note.
 Madoka Mido from Starship Girl Yamamoto Yohko.
 Miko Mido from La Blue Girl.
 Kusabi Mido from Rosario + Vampire.
 Mido, a fictional character from the video game The Legend of Zelda: Ocarina of Time

Mido


La saison 2021-2022 du Championnat du Congo de football est la  de la première division congolaise, la Ligue 1. Les quatorze équipes sont regroupées au sein d'une poule unique, où chaque équipe affronte tous les adversaires de sa poule deux fois, à domicile et à l'extérieur.

L'AS Otohô d'Oyo défend son titre et remporte de nouveau le championnat pour la cinquième fois de suite.

Qualifications continentales
Le premier du classement final se qualifie pour la Ligue des champions de la CAF 2022-2023 tandis que le vainqueur de la Coupe du Congo 2022 obtient un billet pour la Coupe de la confédération 2022-2023.

Les clubs participants

Compétition

Classement
Le barème utilisé pour établir le classement est le suivant :
 Victoire : 3 points
 Match nul : 1 point
 Défaite, forfait ou abandon : 0 point

|valign=top align=left width=50%|

|}

Bilan de la saison

Références et liens externes

Références

Lien externe
 Résultats complets et classement sur le site RSSSF

2021-22
2021 en république du Congo
Football
Congo

Championnat du Congo de football 2021-2022


Bryne Station (Bryne stasjon) er en jernbanestation på Jærbanen, en del af Sørlandsbanen, der ligger i byen Bryne i Time kommune i Norge. Stationen består af to spor med en øperron imellem, som der er adgang til via trapper og rampe fra en gangtunnel under sporene. Desuden er der en stationsbygning med ventesal, kiosk og bagagebokse samt busstoppesteder for busser til og fra Lye og Hognestad.

Stationen åbnede sammen med Jærbanen 1. marts 1878. Oprindeligt hed den Thime, men den skiftede navn til Time omkring 1883 og til Bryne 1. februar 1921. Stationen blev fjernstyret 7. juli 1964.

Eksterne henvisninger

Stationer på Jærbanen
Stationer på Sørlandsbanen
Etableret i 1878

Bryne Station


Ward M. Williams (nacido el  en Colfax, Indiana y fallecido el  en Greenville, Carolina del Sur) fue un jugador de baloncesto estadounidense que disputó una temporada en la NBA. Con 1,91 metros de estatura, lo hacía en la posición de alero.

Trayectoria deportiva

Universidad
Jugó durante cuatro temporadas con los Hoosiers de la Universidad de Indiana, interrumpidas durante tres años en los que tuvo que cumplir el servicio militar durante la Segunda Guerra Mundial. Ejerció como capitán en su última temporada, promediando 10,7 puntos por partido. Fue incluido en el mejor quinteto de la Big Ten Conference en 1942.

Profesional
Fue elegido en la octava posición del 1948 por Fort Wayne Pistons, donde jugó una única temporada, en la que promedió 4,1 puntos y 1,5 asistencias por partido.

Estadísticas de su carrera en la NBA

Temporada regular

Referencias

Enlaces externos

 Ficha de Williams en NBA.com
 Ficha de Ward Williams en ultimatenba.com

Baloncestistas de Indiana
Baloncestistas de la NBA
Baloncestistas de los Indiana Hoosiers
Baloncestistas de los Fort Wayne Pistons

Ward Williams


La Section Sportive Saint-Pauloise était un club de football réunionnais basé à Saint-Paul, sur l'île de La Réunion.

Histoire

Débuts dans les années 1920 et 1930
La première version de la Saint-Pauloise voit le jour en 1920, à l'initiative du maire Achille Prémont qui en est président jusqu'en 1935. Maurice Louisin prend le relais jusqu'en 1939.

Au lendemain de la départementalisation en 1946, le club reprend ses activités avec un bureau directeur animé par le président Luçay Lépinay. L'ossature de l'équipe première est constituée des joueurs tels que Yvon Noël, Jean-Baptiste Mardenalom, Philomar, etc. La plupart des joueurs sont agriculteurs ou employés au chemin de fer de La Réunion.

Mais cette période est marquée à Saint-Paul par l'effervescence de la vie associative, tout autant que par son instabilité. Les jeunes pleins d'assurance décident derrière Jean Louisin le capitaine de l'équipe de s'émanciper et de fonder en 1935 un nouveau club, Les juniors Saint-Paulois.

Le club dans les années 1950 et 1960
En 1957, la Saint-Pauloise subit la relégation à la suite d'un forfait général. L'année suivante, les juniors Saint-Paulois et la Saint-Pauloise fusionnent pour donner naissance à l'Union Sportive de Saint-Paul, club omnisports présidé par Marcel Counali. Mais après quatre journées de championnat, le club vacille déclarant un forfait général. L'union laisse place en 1960 au stade Saint-Paulois, par la fusion avec la Charles de Foucauld qui ferme ses portes. Jean Baptiste Mardénalom devient le président.

Le stade Saint-Paulois évolue en deuxième division et atteint la première division en 1967. La livraison d'un stade de football avec tribunes, baptisé Achille Prémont sous l'impulsion du maire Roger-Joseph Serveaux, encourage l'équipe et attire régulièrement une foule de spectateurs.

Les évènements de 1971
En 1971, les supporters jubilent enfin, car à l'issue de la cinquième journée, le Stade Saint-Paulois devient seul leader. Mais la rencontre suivante disputée sous tension oppose le stade Saint-Paulois au Football Club de l'Ouest, "le frère ennemi".  affluent au stade municipal pour assister au derby qui s'annonce passionnant en raison de l'enjeu. Le FCO trouve des ressources inattendues et ne se laisse pas impressionner par le leader qui encaisse un but après dix minutes de jeu (but de Yvon Marcelin) . Le stade saint-Paulois qui court après l'égalisation, croit parvenir à ses fins quand Michel Minatchy à cinq minutes de la fin égalise, mais l'arbitre siffle un hors-jeu et le but n'est pas validé. C'est le point de départ des incidents qui prennent des proportions déplorables au coup de sifflet final. Les dirigeants, joueurs du FCO, et les arbitres sont violemment agressés. À la suite de ces évènements, le stade Saint-Paulois est rétrogradé en seconde division, interdit de championnat de première division et mis hors compétition par décision du comité de la ligue réunionnaise de football pendant deux ans.

Le renouveau du club sous le nom de la SS Saint-Pauloise
Une fois de plus, le club se dissout et renaît sous une nouvelle appellation, la Société Sportive de la Saint-Pauloise. Tout est à reconstruire avec un lourd handicap : effacer une réputation ternie et reconquérir une image de marque. C'est le défi auquel s'attelle Christophe Kichenin, président d'honneur de la formation.

Le bureau de la Saint-Pauloise apparaît ainsi renforcé et restructuré en 1971 avec comme président Raymond Lebon. Les frères Sévagamy, Narcisse, Migale, Minatchy, Saint-Jacques, Cécé, Paula, Trivy, Pèdre, Marbois, etc. apparaissent comme les figures de proue de cette équipe qui gravit lentement les échelons vers la notoriété : première étape, le club se hisse en division d'honneur. En 1975, il termine troisième du championnat et perd la Coupe régionale de France contre le CS Saint-Denis.

Sous la présidence de Jean-Baptiste Mardénalom, la Saint-Pauloise remporte son premier titre de Champion de la Réunion en 1979. Après 35 ans au service du football, Monsieur Mardénalom vit ce titre comme un belle récompense. Il prend donc une retraite bien méritée. L'équipe gagnante est formée de jeunes joueurs, dont la plupart ont été préparés au club et sont employés en mairie.

L'équipe franchit un pas de plus vers le succès avec l'arrivée à la présidence de Paul-Julius Bénard, sénateur maire de Saint-Paul en 1980. Le club est champion en 1981, 1983, 1985 et en 1986. La recette de cette réussite, c'est la cohésion et la complicité des joueurs tels que Défour, Auré, Mercher, Georgette, les frères Tossem, Adolphe, etc. En 1986, le club réalise le double, en plus de remporter le championnat il remporte la Coupe régionale de France pour la première fois de son histoire.

La crise et la fin de la SS Saint-Pauloise
La disparition du président Bénard en 1987 laisse un grand vide dans les rangs saint-paulois. La grande instabilité qui affecte l'équipe dirigeante se répercute sur les joueurs qui se démobilisent. En 1990, le nouveau maire Cassam Moussa prend la présidence avant de laisser sa place à Joseph Sinimalé en 1991. Au fil des années, la Saint-Pauloise perd du terrain en championnat pour finir à la dernière place en 1996. Face aux difficultés financières, administratives et juridiques, le président de l'époque Jean-Jacques Charolais remet sa démission en . Il ne souhaite plus assumer seul les erreurs du passé : endettement du club, gestion hasardeuse. Fin , la Saint-Pauloise traverse une période particulièrement délicate avant de sombrer définitivement par liquidation de l'association.

Palmarès

Annexes

Notes et références

Sources

Club de football à La Réunion
Club de football fondé en 1920
Club de football disparu en 1996
Sport à Saint-Paul (La Réunion)

Section sportive saint-pauloise


Androsterone, or 3α-hydroxy-5α-androstan-17-one, is an endogenous steroid hormone, neurosteroid, and putative pheromone. It is a weak androgen with a potency that is approximately 1/7 that of testosterone. Androsterone is a metabolite of testosterone and dihydrotestosterone (DHT). In addition, it can be converted back into DHT via 3α-hydroxysteroid dehydrogenase and 17β-hydroxysteroid dehydrogenase, bypassing conventional intermediates such as androstanedione and testosterone, and as such, can be considered to be a metabolic intermediate in its own right.

Androsterone is also known to be an inhibitory androstane neurosteroid, acting as a positive allosteric modulator of the GABAA receptor, and possesses anticonvulsant effects. The unnatural enantiomer of androsterone is more potent as a positive allosteric modulator of GABAA receptors and as an anticonvulsant than the natural form. Androsterone's 3β-isomer is epiandrosterone, and its 5β-epimer is etiocholanolone. The 3β,5β-isomer is epietiocholanolone.

Biological function
Androsterone has generally been considered to be an inactive metabolite of testosterone, which when conjugated by glucuronidation and sulfation allows testosterone to be removed from the body, but it is a weak neurosteroid that can cross into the brain and could have effects on brain function.

The view of androsterone as generally being of low significance however, seems to need review in the light of 21st century research, which suggests that androsterone significantly affects masculinization in mammalian fetuses. Masculinization of the external genitalia in humans is subject to dihydrotestosterone (DHT) derived via the recognised androgenic pathway and also via a backdoor pathway. Therefore, androstanediol can be used a marker of the backdoor pathway of DHT synthesis. Spectrometric studies identify androsterone as the main backdoor androgen in the human male fetus. Circulating levels are sex dependent, DHT being essentially absent in the female, in which titres of backdoor intermediates also are very low.

In males, backdoor intermediates occur mainly in the liver and adrenal of the fetus, and in the placenta — hardly at all in the testis. Instead, progesterone in the placenta is the main backdoor substrate for androgen synthesis. This also is consistent with the observation that placental insufficiency has been associated with disruptions of development of fetal genitalia.

Pheromone
Androsterone is found in the human axilla and skin as well as in the urine. It may also be secreted by human sebaceous glands. It is described as having a musky odor similar to that of androstenol. Androsterone has been found to affect human behavior when smelled.

Biochemistry

Biosynthesis
Androsterone and its 5β-isomer, etiocholanolone, are produced in the body as metabolites of testosterone. Testosterone is converted to 5α-dihydrotestosterone and 5β-dihydrotestosterone by 5α-reductase and 5β-reductase, respectively. The enzyme 3α-hydroxysteroid dehydrogenase converts the reduced forms to 3α-androstanediol and 3β-androstanediol, which are subsequently converted by 17β-hydroxysteroid dehydrogenase to androsterone and etiocholanolone, respectively. Androsterone and etiocholanolone can also be formed from androstenedione via the action of 5α-reductase and 5β-reductase forming 5α-androstanedione and 5β-androstanedione which are then converted to androsterone and etiocholanolone by 3α-hydroxysteroid dehydrogenase and 3β-hydroxysteroid dehydrogenase, respectively.

Metabolism
Androsterone is sulfated into androsterone sulfate and glucuronidated into androsterone glucuronide and these conjugates are excreted in urine.

Chemistry

Sources
Androsterone has been shown to naturally occur in pine pollen, celery, truffles and is well known in many animal species.

History
Androsterone was first isolated in 1931, by Adolf Friedrich Johann Butenandt and Kurt Tscherning. They distilled over  of male urine, from which they got  of crystalline androsterone, which was sufficient to find that the chemical formula was very similar to estrone.

See also
 Androgen backdoor pathway
 List of androgens/anabolic steroids
 List of neurosteroids § Androstanes
 List of neurosteroids § Pheromones and pherines

References

External links
 Androsterone entry in the HMDB

5α-Reduced steroid metabolites
Androgens and anabolic steroids
Androstanes
Hormones of the liver
Human metabolites
Human pheromones
Mammalian pheromones
Neurosteroids
Steroid hormones
GABAA receptor positive allosteric modulators

Androsterone


Lukáš Zelenka (d. 5 Ekim 1979), Çek eski futbolcudur. Sparta Praha'da yıldızı parlayan oyuncu RSC Anderlecht ve KVC Westerlo, Manisaspor forması giymiştir. Kariyerindeki Tek Şampiyonluğunu Sparta Praha'da yaşamıştır.

1979 doğumlular
Yaşayan insanlar
Çek futbolcular
Çekya 21 yaş altı millî futbol takımı futbolcuları
Çekya millî futbol takımı futbolcuları
RSC Anderlecht futbolcuları
KVC Westerlo futbolcuları
AC Sparta Praha futbolcuları
Manisaspor yabancı futbolcuları
1. FC Slovácko futbolcuları
Budapest Honvéd FC futbolcuları
1. SK Prostějov futbolcuları
Çek gurbetçi futbolcular
Belçika'daki gurbetçi futbolcular
Macaristan'daki gurbetçi futbolcular
Belçika'daki Çek gurbetçiler
Türkiye'deki Çek gurbetçiler
Macaristan'daki Çek gurbetçiler
Pro League futbolcuları
1. liga futbolcuları
Süper Lig futbolcuları
Prag doğumlu futbolcular
Orta saha futbolcuları

Lukáš Zelenka


David Moss - take me away er en dansk dokumentarfilm fra 1989, der er instrueret af Lars Movin.

Handling
Interview og koncertoptagelse med New York-trommeslageren David Moss fra en aften i Odense, efteråret 1988. Siden han forlod den traditionelle jazz i begyndelsen af 1970'erne, har David Moss arbejdet på at skabe sit eget univers af sang og trommer. Den musik, han er nået frem til, henter elementer fra såvel rock og jazz som fra moderne kompositioner.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1989

Dokumentarfilm fra Danmark

David Moss - take me away


Winthrop Paul Rockefeller (New York, 17. rujna 1948. – Little Rock, Arkansas, 16. srpnja 2006.), američki političar i poduzetnik, koji je obnašao dužnost sedamnaestog viceguvernera Arkansasa (1996. – 2006.). Bio je jedini sin Winthropa Rockefellera (1912. – 1973.), koji je vršio dužnost guvernera Arkansasa (1967. – 1973.) i bio vlasnik profitabilne tvrtke Winrock. Za razliku od ostalih članova bogate poduzetničke obitelji Rockefeller, koji su bili koncentrirani na istočnoj obali SAD-a, Winthrop mlađi je, poput svog oca, izabrao unutrašnjost države za svoj život.

Životopis

Winthrop ml. rodio se kao jedino dijete u obitelji oca Winthropa Rockefellera i majke Barbare Sears, pravim imenom Jievute "Bobo" Paulekiute, kćerkom litavske imigrantske obitelji. Poslije razvoda njegovih roditelja 1953. godine, otac mu se odselio u Arkansas, dok se on odselio s mjakom u Europu, gdje se školovao u Švicarskoj, Francuskoj i Velikoj Britaniji. Poslije se vratio u SAD te je diplomirao menadžment na Teksaškom kršćanskom sveučilištu u Fort Worthu.

Godine 1971. oženio je Deborah Cluett Sage, koju je upoznao dok je studirao u Oxfordu u Engleskoj. Novopečeni bračni par odselio se u Arkansas, gdje je Winthrop ml. preuzeo tvrtku Winrock, nakon očeve smrti 1973. godine. Poslije razvoda, oženio je 1983. godine Lisenne Dudderar.

Prije ulaska u politiku, Winthrop ml. je, u skladu s obiteljskom tradicijom, sudjelovao u brojnim volonterskim radovima. Godine 1996. pobijedio je na političkim izborima za dužnost viceguvernera Arkansasa. Po istjecanju mandata, namjeravao se kandidirati za guvernera Arkansasa, ali u tome ga je spriječila bolest, kojoj je podlijegao 2006. godine.

Privatni život

Godine 1971., oženio je Deborah Cluett Sage, s kojom je imao troje djece:

 Andrea Davidson Rockefeller (r. 1972.)
 Katherine Cluett Rockefeller (r. 1974.)
 Winthrop Paul Rockefeller ml. (r. 1976.)

Par se razveo 1979. godine. Godine 1983. oženio je Lisenne Dudderar, s kojom je imao četvero biološke djece:

 William Gordon Rockefeller
 Colin Kendrick Rockefeller
 John Alexander Camp Rockefeller
 Louis Henry Rockefeller

Usvojili su i kćer Grace, iz Hong Konga.

Bilješke

Vanjske poveznice

 Winthrop Paul Rockefeller - encyclopediaofarkansas.net
 Winthrop Paul Rockefeller - revolvy.com

Životopisi, SAD
Američki političari
Dinastija Rockefeller

Winthrop Rockefeller ml.


Alexander Emmanuilowitsch Nudelman (; * 21. August 1912 in Odessa; † 2. August 1996 in Moskau) war ein sowjetischer Waffenkonstrukteur. Unter seiner Leitung entstanden zahlreiche Waffensysteme. Besondere Verdienste erwarb sich Nudelman bei der Entwicklung von Bordwaffen für Flugzeuge sowie von ungelenkten Raketen und Panzerabwehrlenkraketen.

Leben
Nudelman wurde am 21. August 1912 im Odessaer Stadtbezirk Peresyp geboren. Sein Vater war Gießer und Modellbauer. Nudelman besuchte eine berufsbildende Schule und schloss 1929 das Technikum in seiner Heimatstadt ab. Im Anschluss arbeitete Nudelman als Konstrukteur. Im Versuchskonstruktionsbüro 16 (), auch bekannt als KB Totschmasch (КБ Точмаш), des Nudelman aus Odessa bekannten Jakow Grigorjewitsch Taubin war er führend an der Entwicklung der Flugzeugkanone MP-6 (МП-6) beteiligt. Parallel studierte Nudelman am Odessaer Polytechnischen Institut (Одесский политехнический институт), das er 1935 erfolgreich abschloss. Im Mai 1941 wurde er nach der Verhaftung Taubins zum Leiter des Konstruktionsbüros ernannt. Von 1942 bis zu seiner Pensionierung 1986 bekleidete er den Posten des Leiters und Chefkonstrukteurs des OKB-16. Während des Zweiten Weltkrieges beschäftigte sich das Konstruktionsbüro vorrangig mit der Entwicklung von Maschinenkanonen für Flugzeuge. Nach dem Kriegsende wertete das OKB-16 deutsche Entwicklungen im Bereich der ungelenkten und gelenkten Raketen aus. In der Folgezeit veränderte sich der Schwerpunkt der Arbeit des Konstruktionsbüros. Das OKB-16 entwickelte ungelenkte Luft-Boden-Raketen, Fla-Raketen kleiner Reichweite und Panzerabwehrlenkraketen. Auf diesem Gebiet war es in der damaligen Sowjetunion führend.

Im Jahre 1962 erlangte Nudelman mit einer Arbeit über Konzepte und Konstruktion automatischer Kanonenbewaffnung der neuen Generation den akademischen Grad eines Doktors der Wissenschaften.

Nudelman arbeitete eng mit Professor Leonid Andrejewitsch Linnik (Леонид Андреевич Линник) zusammen. Das im OKB-16 entwickelte erste sowjetische klinische Lasersystem wurde im Institut für Augenkrankheiten und Gewebetherapie "W. P. Filatow" (Институт глазных болезней и тканевой терапии им. В. П. Филатова) experimentell und klinisch erprobt. Diese Arbeiten führten 1963 zur Einführung medizinischer Laserverfahren durch Professor Linnik in Odessa.

Ab 1986 arbeitet Nudelman als Berater. Von 1986 bis 1991 war er Berater des sowjetischen Ministeriums für Verteidigungsindustrie, danach bis zu seinem Tode als Berater des KB "Totschmasch". Nudelman starb am 2. August 1996. Er wurde mit militärischen Ehren auf dem Kunzewoer Friedhof in Moskau beigesetzt.

Nudelman wurde mehrfach ausgezeichnet. 1943, 1946 und 1951 erhielt er den Stalinpreis, 1970 und 1979 den Staatspreis der UdSSR und 1964 den Leninpreis. Er wurde 1966 und 1982 als Held der sozialistischen Arbeit ausgezeichnet und erhielt außerdem viermal den Leninorden, den Orden der Oktoberrevolution, den Kutusoworden erster und zweiter Klasse und zweimal den Rotbannerorden. Nudelman war weiterhin Akademiemitglied der Kosmos-Akademie "K. E. Ziolkowski" (академия космонавтики им. К. Э. Циолковского). Das KB "Totschmasch" wurde ihm zu Ehren in Institut für Präzisionsmaschinenbau "A. E. Nudelman" (КБ точного машиностроения им. А. Э. Нудельмана) umbenannt.

Entwicklungen
Unter Leitung von Nudelman wurden zahlreiche Waffensysteme entwickelt und in die Bewaffnung der Sowjetarmee aufgenommen:

Flugzeugwaffen
 37-mm-Maschinenkanone NS-37 ()
 23-mm-Maschinenkanone NS-23 (russisch НС-23)
 37-mm-Maschinenkanone N-37 (russisch Н-37)
 45-mm-Maschinenkanone NS-45 (russisch НС-45)
 57-mm-Maschinenkanone NS-57 (russisch НС-57)
 76-mm-Maschinenkanone NS-76 (russisch НС-76)
 23-mm-Maschinenkanone NR-23 (russisch НР-23)
 30-mm-Maschinenkanone NR-30 (russisch НР-30)

Ungelenkte Luft-Boden-Raketen
 S-5 (russisch С-5)
 S-8 (russisch С-8)
 S-25 (russisch С-25)

Panzerabwehrlenkraketen
 2K8 Falanga (russisch ПТРК «Фаланга»)
 9K112 Kobra (russisch КУВ «Кобра»)
 Lenkflugkörper 9M128 Zenit (russisch ПТУР «Зенит») des Waffensystems 9K112 Kobra

Fla-Raketensysteme
 9K31 Strela-1 (russisch ЗРК 9К31 «Стрела-1»)
 9K35 Strela-10 (russisch ЗРК 9К35 «Стрела-10»)

Medizinische Geräte
 ophthalmologische Laser OK-1 und OK-2 (russisch ОК-1 und ОК-2)

Literatur
 G. Swischtschow u. a.: Awijazija: enziklopedija. Bolschaja rossijskaja enziklopedija, Moskau 1994, S. 386. (russisch)

Weblinks
 Борьба за превосходство в воздухе — Журнал «Братишка» (russisch)
 Люди, Конструкторы оружия, НУДЕЛЬМАН Александр Эммануилович
 Нудельман Александр Эммануилович (russisch)

Waffentechniker
Held der sozialistischen Arbeit
Träger des Leninordens
Träger des Ordens der Oktoberrevolution
Träger des Kutusowordens I. Klasse
Träger des Kutusowordens II. Klasse
Träger des Rotbannerordens
Träger des Leninpreises
Träger des Stalinpreises
Träger des Staatspreises der UdSSR
Russe
Geboren 1912
Gestorben 1996
Mann

Alexander Emmanuilowitsch Nudelman


Košarkaški klub "Grafičar" (KK "Grafičar"; K:K: "Grafičar" Ludbreg; KK Grafičar Ludbreg; Grafičar) je muški košarkaški klub iz Ludbrega, Varaždinska županija, Republika Hrvatska.
U sezoni 2019./20. klub se natjecao u Drugoj muškoj košarkaškoj ligi - Sjever, ligi drugog stupnja prvenstva Hrvatske.

O klubu
Košarkaški klub "Grafičar" je osnovan početkom 1970.-ih, a u registar udruga je upisan 1984. godine. Klubu je dugogodišnji sponzor tiskarsko poduzeće "Grafičar"
Od 2000.-ih "Grafičar" je rodioviti sudionik "A-2 lige - Sjever, u sezoni 2017./18. sudionik "Prve muške lige", a od sezone 2018./19. "Druge muške lige - Sjever".

Uspjesi
 A-2 liga - Sjever
 prvak: 2013./14.
 doprvak: 2014./15., 2015./16., 2016./17.

 B-1 liga - Sjever
 prvak: 2010./11.

Pregled plasmana

Poznati igrači

Poznati treneri

Unutarnje poveznice
 Ludbreg

Vanjske poveznice
 kkgraficar.hr
 kkgraficar.hr, wayback arhiva
 KK Grafičar, facebook stranica
 KK GRAFIČAR LUDBREG, facebook stranica
 eurobasket.com, KK Graficar Ludbreg
 ksvz.hr, KK Grafičar
 basket4kids.net, KK Grafičar Ludbreg
 sportilus.com, Košarkaški klub Grafičar Ludbreg
 basketball.hr, KK Grafičar
 ludbreg.hr, Graficar
 varazdinski.net.hr, KK Grafičar

Izvori
 graficar.hr, O nama, pristupljeno 28. srpnja 2020.
 regionalni.com, Ludbreški Grafičar pokupio najviše, objavljeno 17. siječnja 2013., pristupljeno 28. srpnja 2020.
 fininfo.hr, K:K: "GRAFIČAR" LUDBREG
 bisnode.hr, Košarkaški klub "Grafičar" Ludbreg

Hrvatski košarkaški klubovi
Šport u Ludbregu
Športski klubovi u Varaždinskoj županiji

KK Grafičar Ludbreg


الدفنباخية  هي  من النباتات الاستوائية يتبع ال اللوفية من  المزماريات.
تعد الدفنباخية من النباتات المنزلية المفضلة نظراً لجمال أوراقها ولتحملها النمو في الظل. سميت النبتة من قبل عالم النبات النمساوي هاينريك ويلهلم شوت الذي كان مدير الحدائق النباتية في فيينا بهذا الاسم تكريماً لذكرى كبير العاملين في الحديقة جوزف دفنباخ  (1796–1863).

السمية
هي نبته غير سامه للبالغين ولكن ممكن ان تسبب بعض الامراض للاطفال وما هم دون سن الرشد

تحتوي خلايا نبات الدفنباخية على بلورات أبرية الشكل من أكسالات الكالسيوم تسمى  وهي . إذا مضغت أوراق النبات، فيمكن لهذه البلورات أن تسبب إحساس بالاحتراق المؤقت والحمامى. وفي حالات نادرة، توذمت الأنسجة التي لامست النبات. مضغ وابتلاع النبات يؤدي عموما إلى أعراض طفيفة فقط. أما بالنسبة للأطفال والحيوانات فقد يؤدي التلامس مع الدفنباخية (مثل المضغ) إلى مجموعة من الأعراض المزعجة، مثل تهيج الفم، والأفراط في سيلان اللعاب، والتورم الموضعي. وهذه التأثيرات على أية حال نادرا ما تكون مهددة للحياة. وفي معظم الحالات، تكون الأعراض خفيفة، ويمكن أن تعالج بنجاح باستخدام المسكنات، ومضادات الهيستامين، والفحم الطبي (Medicinal charcoal)ا. تفريغ المعدة أو غسيلها «نادرا» ما يشار إليها. وقد أشار بعض الباحثين إلى أن نتائج دراسة أجريت على 188 من المرضى الذين تعرضوا إلى الأكسالات في النبات كانت جميعها بسيطة وحُلت بمعالجة بسيطة أو دون معالجة. وقد بينوا أن من المرضى المعرضين للنباتات السامة، كان 70% منهم أطفالا أقل من 5 سنوات.

انظر أيضًا
 قائمة الأجناس النباتية التي سميت نسبة إلى أسماء شخصيات

مراجع

أجناس اللوفية
دفنباخية
لوفاوات
لوفية
دفنباخية
نباتات الحدائق
نباتات سامة
نباتات منزلية

دفنباخية


İş parçacığı (İng. ), bilgisayar biliminde, bir işin eş zamanlı olarak işlenen her bir bölümüdür. İş parçacığı ve işlem arasındaki fark bir işletim sisteminden diğerine değişmekle birlikte genel olarak iş parçacığının oluşturuluşu ve kaynakların paylaşılmasıdır. İşlemler, birçok iş parçacığı oluşturup sonlandırabilir, iş parçacıkları da ortak hafıza kullanabilirler. Çoğu durumda iş parçacıkları işlemlerin içinde yer alır, onları oluştururlar. Çoklu iş parçacıkları paralel olarak pek çok bilgisayar sisteminde uygulanabilir. Tek işlemci kullanıldığında çok iş parçacıklı uygulama, zaman dilimlemesiyle gerçekleştirilir; tek işlemci, farklı iş parçacıkları arasında çok hızlı geçiş yapar ve bu durumda işlemler gerçekte olmasa da eş zamanlı çalışıyormuş gibi görünür. Çok işlemcili sistemlerde farklı iş parçacıkları, farklı işlemciler üzerinde eş zamanlı olarak çalışabilir.

Pek çok modern işletim sistemi bir iş düzenleyicisi yardımıyla hem zaman dilimleme, hem de çok işlemcili iş parçacığı kullanımını desteklemektedir. İşletim sistem çekirdeği sistem çağrıları vasıtasıyla programcıya iş parçacıklarını kontrol etme olanağı sağlamaktadır. Bunun yokluğunda programlar, zamanlayıcılar, sinyaller veya diğer yöntemleri kullanarak kendi çalışmalarını sonlandırabilirler. Bunlara kullanıcı uzayı iş parçacıkları denir.

Kaynakça

Dağıtık sistemler
Koşut işlem
İşletim sistemi teknolojisi

İş parçacığı


Metin Yurdanur (d. 1951, Sivrihisar, Türkiye), heykel sanatçısı, heykeltıraş

Türkiye'nin ilk sivil heykellerini yapan heykeltraşlardan birisidir. Başta Ankara olmak üzere Türkiye'de ve yurt dışı ülkelerde gerçekleştirdiği anıt heykeller ile tanınır.  Genellikle bronz malzeme ile eser üretir. Ankara Garı önünde bulunan ve şehrin ilk sivil heykel olma özelliğini taşıyan Miras, Abdi İpekçi Parkı'nda bulunan Eller, şehrin simgesi haline gelmiş heykellerdendir.

Hayatı

1951 yılında Sivrihisar'da doğdu. Çocukluk yıllarında itibaren babasının demirci atölyesinde ona yardımcı oldu. Çocukluk ve gençlik yıllarını Sivrihisar'da, üç bin yıllık Frigya, Roma ve Selçuklu uygarlıklarının kalıntıları arasında geçirdi ve üç boyutlu formlara ilgi ve sevgi duymaya başladı.

1972 yılında Gazi Eğitim Enstitüsü'nün resim-iş bölümünden mezun oldu. 1972-1978 yılları arasında öğretmen okulu ve liselerde öğretmenlik yaptı. Öğretmenlik kimliğinin yanı sıra heykeltraş kimliği ile eserler üretti. İlk görev yeri olan Isparta'da Cumhuriyetin 50. yılı kutlamaları şerefine bir beton döküm Atatürk anıtı yaptı.

1978-1981 yıllarında Gazi Eğitim Enstitüsü resim-iş bölümünde modelaj öğretmenliği yaptı. 1979'da Ankara Belediyesi'nin kentin plastik unsurlarla donatılması projesi kapsamında, gelen talep üzerine çeşitli heykel tasarımları hazırladı. Bunlar Abdi İpekçi Parkı'ndaki Eller, Ankara Garı Meydanı'ndaki Miras, Batıkent'teki Dayanışma (Sevgi)isimli eserlerdir.

12 Eylül Darbesi sonrasında 1402 sayılı Sıkıyönetim Kanunu ile görevinden alınan öğretim üyelerinden birisi oldu ve serbest çalışmaya başladı. 1985 yılında Ankara'da OSTİM sanayi sitesinde kendi atölyesini açtı. Sivrihisar'ın girişine dikilen Nasrettin Hoca heykeli, kendi atölyesinde ürettiği ilk eserdir.  Dünyanın değişik yerlerinde sergilenen 100'den fazla kent heykeli üretmiştir. Eserlerinden bir kısmı Almanya, Japonya, Macaristan, Libya, Türkmenistan, Moğolistan ve Küba'da bulunur.

Yurdanur, atölyesinde biriken fiberglas modelleri 2005 yılında Ankara Üniversitesi Ziraat Fakültesi yerleşkesinde  Ben Anadolu'yum, Ben Cumhuriyetim, Ben Halkım başlıklı bir yıl süreli sergi ile paylaştı. Yaklaşık 50 eser içeren sergiyi 2005-2012 arasında her yıl farklı bir üniversitede tekrarladı.

Sanatçı Sivrihisar'da, kayalıkların yamacında Surp Yerrortutyun Kilisesi'nin çevresinde  bir açık hava heykel müzesi oluşturdu. 100 kadar eseri bu müzede yaklaşık yüz bin metrekarelik bir alanda eserlerinin sergilenir. Yurdanur, kilisenin yanında bulunan ve tescilli kültür varlıkları listesinde yer alan kendine ait 1907 tarihli konağı, devlet kurumlarının katkısı ile 2011-2017 arasında yenileyerek bir kültür ve sanat evine dönüştürmüştür.  "Metin Yurdanur Kültür Sanat Evi ve Heykel Bahçesi" olarak adlandırılan mekanı, ziyarete açıldıktan sonra 2 yılda yaklaşık 1 milyon kişi ziyaret etmiştir.

Sanatçı çalışmalarını Ankara'da bulunan heykel atölyesinde sürdürür.

Eserleri

Miras, Ankara, 1979
Eller, Ankara, 1979
Dayanışma, Ankara, 1980
Nasreddin Hoca, Sivrihisar, 1985
Çay ve Horon, Rize, 1987
Al Gardabia, Sirte (Libya), 1989
Kaynak, Ankara, 1989
Güneş Kursu, Bonn, 1989
Çocukların Kardeşliği, Ankara, 1990
İnsan Hakları Anıtı, 1990, Ankara
Aşık Paşa, Kırşehir, 1990
Madenci Heykeli, Ankara, 1991
Dans, Ankara, 1991
Balerinler, Ankara, 1992
Çanakkale Anıtı, Çanakkale, 1992
At, Antalya, 1992
Karacaoğlan, Mersin, 1992

Aşık Veysel, Şarkışla, 1993
Muzaffer Sarısözen Anıtı, Ankara, 1993
2 Temmuz Anıtı, Saraçlar Köyü (Sivas), 1993
Maliye Bakanlığı Anıtı, Ankara, 1994
Abidin Dino, İstanbul, 1994
Akçakoca Osmangazi Konuralp Anıtı, Akçakoca, 1993
Yaşar Kemal, İstanbul, 1994
Kanuni Sultan Süleyman ve Miklos Zirny Anıtları, Zigetvar, 1994
Üzüm Çiğneyen Kız, Kahta, 1994
Seyit Hüseyin, Tunceli, 1994
Melih Cevdet Anday heykeli, İstanbul, 1994
Alaadin Keykyubat, Alanya, 1995
Anayasa Mahkemesi Anıtı, Ankara, 1995
Mevhibe İnönü ve İsmet İnönü, 1995
Gül Baba, Budapeşte, 1996
Atlı Atatürk Anıtı, Kashiwazaki (Japonya), 1996
İnsan Hakları Heykeli, Tunceli, 1996

Kurtuluşa Doğru, İnebolu, 1997
Gata Anıtı, Ankara, 1997
Nene Hatun, Erzurum, 1998
Cumhuriyetin 75. Yıl Anıtı, Rize, 1998
Kibele Serisi, 1998
27 Aralık Anıtı, Ankara, 2000
Uygarlıklar ve Hukukun Beşiği Anadolu Rölyefi, Ankara (Yargıtay), 2000
Duatepe Anıtı, Polatlı, Ankara, 2000
Tesk Anıtı, Ankara, 2001
Dadaloğlu, Kırşehir, 2002
Gençlik Anıtı, Trabzon, 2003
K.T.Ü Anıtı, Trabzon, 2004
Jose Marti büstü,   Ankara, 2006
Madenciler Serisi, 2008
Başkent Ankara ve Türkiyemiz Rölyefi, Ankara (Kültür Bakanlığı), 2009
Cumhuriyet Anıtı, Ankara (Gençlik Park), 2009

Galeri

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Metin Yurdanur'un resmi sitesi
 Metin Yurdanur- İçimizden Biri  belgeseli, Yönetmen :Sevim Karakaya, TRT, 2014.
 Atatürk ve Bilim Heykelleri Heykeltraşı Metin Yurdanur , Ankara Üniversitesi Youtube kanalı

1950 doğumlular
Türk heykeltıraşlar
Gazi Eğitim Enstitüsünde öğrenim görenler
Yaşayan insanlar
Eskişehir doğumlu sanatçılar
Sivrihisar doğumlular
1402'likler

Metin Yurdanur


The Neobatrachia (Neo-Latin neo- ("new") + batrachia ("frogs")) are a suborder of the Anura, the order of frogs and toads.

This suborder is the most advanced and apomorphic of the three anuran suborders alive today, hence its name, which literally means "new frogs" (from the hellenic words neo, meaning "new" and batrachia, meaning "frogs"). It is also by far the largest of the three; its more than 5,000 different species make up over 96% of all living anurans.

The differentiation between Archaeobatrachia, Mesobatrachia, and Neobatrachia is based primarily on anatomic differences, especially the skeletal structure, as well as several visible characteristics and behaviors.

Systematics
Separating the Anura into the Archaeo-, Meso- and Neobatrachia is somewhat controversial; as more research is done and more knowledge is gained, it is becoming even less clear, because many characteristics used for this differentiation apply to more than one group.

Neobatrachia are usually sorted into five superfamilies, but this division is also controversial, as some families are placed into different superfamilies by different authors. In addition, several families have been revealed to be paraphyletic and consequently divided to make them correspond to clades and thus be natural, evolutionary groups. This has approximately doubled the number of presently recognized neobatrachian families.

List of families
The clades and families currently accepted in the Neobatrachia are:

 Superfamily Heleophrynoidea:
 Heleophrynidae – ghost frogs
 Clade Australobatrachia:
 Calyptocephalellidae – Chilean toads
 Superfamily Myobatrachoidea
 Limnodynastidae – Australian ground frogs
 Myobatrachidae – Australian froglets
 Superfamily Hyloidea:
 Allophrynidae – Tukeit hill frogs
 Amphignathodontidae – marsupial frogs (sometimes in Hemiphractidae)
 Alsodidae
 Batrachylidae
 Clade Brachycephaloidea
 Brachycephalidae – saddleback toads
 Ceuthomantidae – emerald-barred frogs
 Craugastoridae Hedges, Duellmann & Heinicke, 2008 (formerly in Brachycephalidae)
 Eleutherodactylidae Lutz, 1954 (formerly in Brachycephalidae)
 Strabomantidae Hedges, Duellmann & Heinicke, 2008 (some formerly in Brachycephalidae)
 Bufonidae – true toads
 Centrolenidae  – glass frogs
 Ceratophryidae – horned toads
 Cycloramphidae
 Clade Dendrobatoidea
 Aromobatidae – skunk frog (sometimes in Dendrobatidae)
 Dendrobatidae – poison dart frogs
 Hemiphractidae – marsupial frogs
 Hylidae – true tree frogs and relatives
 Hylodidae – giant Neotropical torrent frogs
 Leiuperidae (sometimes in Leptodactylidae)
 Leptodactylidae – southern frogs, tropical frogs
 Odontophrynidae
 Rhinodermatidae – Darwin's frogs
 Telmatobiidae – water frogs
Superfamily Sooglossoidea:
Nasikabatrachidae – purple frogs
Sooglossidae – Seychelles frogs
Superfamily Ranoidea:
Microhylidae – narrow-mouthed frogs
Clade Afrobatrachia:
Arthroleptidae – squeakers
Brevicipitidae – rain frogs
Hemisotidae – shovelnose frogs
Hyperoliidae – sedge frogs, "bush frogs"
Clade Natatanura:
Ceratobatrachidae
Conrauidae
Dicroglossidae – fork-tongued frogs
Micrixalidae – dancing frogs
Mantellidae – Malagasy frogs
Nyctibatrachidae – night frogs
Odontobatrachidae
Petropedetidae – torrent frogs
Phrynobatrachidae – puddle frogs
Ptychadenidae – grassland frogs
Pyxicephalidae
Ranidae  – true frogs
 Ranixalidae –  Indian frogs
 Rhacophoridae – shrub frogs, "bush frogs", "moss frogs"

References

Further reading

.
Amphibian suborders
Extant Aptian first appearances

Neobatrachia


بلدية إلتشي دي لا سييرا (بالإسبانية: Elche de la Sierra) هي بلدية تقع في مقاطعة البسيط التابعة لمنطقة كاستيا لا مانتشا وسط إسبانيا.

الديموغرافيا
بلغ عدد سكان بلدية إلتشي دي لا سييرا 3.951 نسمة عام 2011 (وفقاً للمعهد الوطني الإسباني للإحصاء).

أعلام
 خوان بيلينكوسو

مراجع

مصادر
  الموقع الرسمي لبلدية إلتشي دي لا سييرا

أماكن مأهولة في البسيط
بلديات البسيط

إلتشي دي لا سييرا


مورفين غاونت هو شخصية خيالية في عالم هاري بوتر من تأليف جي كي رولينغ. وهو حفيد سالازار سليذرين وابن مارفولو غاونت واخ ميروب غاونت وخال لورد فولدمورت سجن مدى الحياة بأزكبان عن طريق اتهامه بأنه هو من قتل توم ريدل وأبويه، مات في سجن أزكبان . مائل للحماقة.

مراجع

شخصيات هاري بوتر

مورفين غاونت


El Monasterio de Cremisán es un monasterio salesiano en Cisjordania, cerca de Beit Jala.  El monasterio, situado en una colina a 850 metros sobre el nivel del mar, está a cinco kilómetros de Belén y 12 kilómetros de Jerusalén.  Fue construido en 1885 sobre las ruinas de un monasterio bizantino del siglo séptimo.

El monasterio principal, ubicado en un edificio con pisos de piedra, gruesos muros y techos arqueados, está decorado con imágenes del Papa Juan Pablo II y Don Bosco, el fundador de la orden salesiana.  El monasterio acepta estudiantes de teología de todo el mundo.

Bodegas Cremisan

Las Bodegas Cremisan han estado en funcionamiento desde el establecimiento del monasterio en el . Equipo moderno fue introducido en 1997.  La uva se cosecha principalmente en la zona de Al-Khader. Solo el 2 % de la producción de vino (alrededor de 700.000 litros por año) se elabora con uvas propias de Cremisan. El resto proviene principalmente de Beit Jala, Beit Shemesh, y la zona de Hebrón.

Conflicto con Israel

Recientemente, el monasterio ha estado en conflicto con las autoridades israelíes en relación con la confiscación de tierras. Se dice que a nivel local Cremisan finalmente recibió parte de su regreso de la tierra, pero a costa de varias casas adicionales que han sido demolidas. Sus habitantes se dice ahora que van a demandar a la iglesia debido ello.

Referencias

Economía de Palestina
Cremiso

Monasterio de Cremiso


An Anthoxanthum nivale in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Karl Moritz Schumann. An Anthoxanthum nivale in nahilalakip ha genus nga Anthoxanthum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Anthoxanthum

Anthoxanthum nivale


Drijen je naseljeno mjesto u općini Kakanj, Federacija Bosne i Hercegovine, BiH.

Stanovništvo

1991.

Nacionalni sastav stanovništva 1991. godine, bio je sljedeći:

ukupno: 106

 Muslimani - 105
 ostali, neopredijeljeni i nepoznato - 1

2013.

Nacionalni sastav stanovništva 2013. godine, bio je sljedeći:

ukupno: 93

 Bošnjaci - 91
 ostali, neopredijeljeni i nepoznato - 2

Izvori

Naselja u Zeničko-dobojskoj županiji
Kakanj

Drijen (Kakanj, BiH)


Kirk Harold Gibson (born May 28, 1957) is an American former professional baseball outfielder and manager. He is currently a color commentator for the Detroit Tigers on Bally Sports Detroit and a special assistant for the Tigers. Gibson spent most of his career with the Detroit Tigers, but also played for the Los Angeles Dodgers, Kansas City Royals, and Pittsburgh Pirates. He batted and threw left-handed.

While with the Dodgers, Gibson was named the National League MVP in . During his career, he hit two dramatic home runs in the World Series, each one coming against an eventual Hall of Fame relief pitcher. With the Tigers in 1984, he clinched the title in Game 5 with a three-run homer off Goose Gossage, who had refused to walk him with a base open. With the Dodgers in 1988, Gibson faced closer Dennis Eckersley in the ninth inning of the first game and hit a pinch-hit walk-off home run—often described as one of the most exciting moments in World Series history. He was named to the All-Star team twice as a reserve, in 1985 and 1988, but declined the invitation both times.

Following his retirement as a player, he spent five seasons as a television analyst in Detroit and then became a coach for the Tigers in 2003. He became the Diamondbacks' bench coach in 2007 and was promoted to interim manager in 2010 following the mid-season dismissal of A. J. Hinch. On October 4, 2010, the Diamondbacks removed the "interim" label, naming Gibson their manager for the 2011 season. He served as the Diamondbacks' manager until September 26, 2014. Gibson returned to the broadcast booth in 2015 as a part-time commentator for Tigers TV broadcasts, and was named a regular television analyst for the Tigers in 2019.

Biography

Early life and collegiate career
Gibson was born in Pontiac, Michigan, on May 28, 1957, grew up in Waterford, Michigan. Gibson graduated from Waterford Kettering High School in 1975, and went on to attend Michigan State University, where he was an All-American wide receiver in football. Gibson's college football career was distinguished by leading the Spartans to a tie for the Big Ten title, setting school and conference receiving records, starring in the Hula Bowl and Senior Bowl, and making several All-America teams. For his accomplishments on the football field, Gibson was elected to the College Football Hall of Fame in January 2017.

It was at the suggestion of Spartan football coach Darryl Rogers that Gibson played collegiate baseball. Gibson played only one year of college baseball, but managed to hit .390 with 16 homers and 52 RBIs in 48 games. He was drafted by both his hometown Detroit Tigers baseball team (first round) and the St. Louis Cardinals football team (seventh round). He chose baseball.

Detroit Tigers
Gibson played as the regular right fielder for the Detroit Tigers from 1983 to 1987. He helped the Tigers win the 1984 World Series. He became a free agent after the 1985 season but received no significant offers because of what was later determined to be collusion among the owners of MLB teams. He re-signed with the Tigers and in 1987, helped them to win the American League East by two games over the Blue Jays in an enthralling divisional race. However, Detroit lost the 1987 American League Championship Series to the eventual World Champion Twins.

Early in his career, Gibson was proclaimed by manager Sparky Anderson to be the next Mickey Mantle. Anderson later apologized and said that probably put too much pressure on a young and inexperienced Gibson. Nevertheless, Gibson was considered a versatile power/speed player in the 1980s who was able to hit home runs as well as steal bases. He finished in the top 10 in home runs 3 times in his career and ranked in the top 10 in stolen bases 4 times. He fell one home run short of becoming the first Tiger in the 30–30 club in 1985.

Gibson was known for hitting clutch home runs. In the eighth inning of Game 5 of the 1984 World Series between the Tigers and Padres, he faced Goose Gossage, one of the game's premier relievers, with Detroit up 5–4 and runners on second and third with one out. An intentional (or at least semi-intentional) walk seemed to be in order, especially because Gibson had already homered earlier in the game. However, Gossage told San Diego manager Dick Williams he thought he could strike him out. Indeed, Gossage had struck out Gibson in his very first Major League at-bat in 1979 on 3 pitches, and Kirk had only managed one bunt-single against Gossage in 10 previous plate appearances. When asked about Gibson, Gossage later said he had told teammate Tim Lollar in the second inning, "I own him." If the Padres could hold the Tigers and score a couple runs in the ninth, they would force the Series back to San Diego and maybe turn the tide. In the Sounds of the Game video, Detroit manager Sparky Anderson was seen yelling at Gibson from the dugout, "He don't want to walk you!", showing four fingers and then making a bat-swinging motion, the universal baseball gesture for "swing away." Gibson got the message and launched Gossage's 1–0 fastball deep into Tiger Stadium's right field upper deck for a three-run homer, icing the game and the Series for the Tigers.

During his 2008 Hall of Fame induction speech, Gossage turned to Williams and said with a smile, "I should have walked Gibson." In the ESPN interview that aired after the induction ceremony, Williams took responsibility for the situation, as he allowed Gossage to talk him into pitching to Gibson. At the same time, Williams ribbed Gossage that Gibson's home run damaged several seats "in consecutive rows".

Los Angeles Dodgers
In 1988, an arbitrator ruled that baseball team owners had colluded against the players in an effort to stem free agency. He granted several players, including Gibson, immediate free agency. Gibson signed with the Los Angeles Dodgers.

Gibson joined the Dodgers in 1988, and immediately brought a winning attitude after a publicized blow-up when pitcher Jesse Orosco put shoe black in his cap during a spring training prank. Gibson openly criticized the team, which had finished fourth in the NL West the previous season, for its unprofessionalism. He became the team's de facto leader, and won a controversial NL MVP award after batting .290 with 25 home runs, 76 RBIs, 106 runs, and 31 stolen bases. While he didn't lead the league in any major category, the intensity and leadership he brought to an increasingly successful team likely won him the award over players with more impressive statistics. (MVP runner-up Darryl Strawberry of the New York Mets, for example, led the NL with 39 home runs that season.)

In the 1988 National League Championship Series against the New York Mets, Gibson made an improbable catch in left field at a rain-soaked Shea Stadium in Game 3. Racing back, he slipped on the wet grass and, while on his way down with his knees on the ground and the rest of his body suspended, reached out and made a full extension catch to save a potential Mookie Wilson double; however, the Dodgers lost the game 8–4. In Game 4, his solo home run in the top of the 12th proved to be the winning hit. In Game 5, he hit a two-out three-run homer in the fifth; the Dodgers ended up winning the game 7–4. Nonetheless, his LCS heroics served as but a prelude to the career-defining moment that awaited him in the subsequent World Series.

1988 World Series

Gibson is perhaps best known for his one and only plate appearance in the 1988 World Series against the Oakland Athletics. Having injured both legs during the NLCS, Gibson was not expected to play at all. In Game 1, however, with the Dodgers trailing by a score of 4–3, Mike Davis on first base, and two out in the ninth inning, manager Tommy Lasorda unexpectedly inserted his hobbled league MVP as a pinch hitter. Gibson, limping back and forth between a pulled left hamstring and a swollen right knee, made his way to the plate to face Oakland's future Hall of Fame closer Dennis Eckersley. Gibson quickly got behind in the count 0–2, but laid off of a pair of outside pitches that were called balls. He then kept the count at 2–2 by fouling off a pitch. On the seventh pitch of his at-bat, a ball, Davis stole second. With an awkward, almost casual swing, Gibson used pure upper-body strength—and according to Gibson, advanced scouting-based knowledge of what the pitcher would likely throw with that count—to smack a 3–2 backdoor slider over the right-field fence. He hobbled around the bases and pumped his right fist as his jubilant teammates stormed the field. The Dodgers won the game, 5–4, and won the World Series, four games to one.

Later career
In 1991, Gibson signed as a free agent with the Kansas City Royals, and then in 1992 he was traded to the Pittsburgh Pirates for Neal Heaton. He retired from baseball temporarily, after being released by the Pirates on May 5, 1992. A month later, Gibson got an offer to return to Detroit—not with the Tigers, but to play football again, with the Arena Football League's Detroit Drive; he declined the offer. The following spring, Sparky Anderson convinced him to return to baseball. He spent the final three years of his career (1993–1995) back with the Tigers, including a renaissance season in 1994 when he hit 23 home runs in 98 games before the strike ended the season.

Career statistics
In 1,635 games over 17 seasons, Gibson posted a .268 batting average (1,553 for 5,798) with 985 runs, 260 doubles, 54 triples, 255 home runs, 870 RBI, 284 stolen bases, 718 bases on balls, a .352 on-base percentage and a .463 slugging percentage. Defensively, he recorded a .976 fielding percentage while playing at all three outfield positions. In 21
postseason games, he batted .282 (22 for 78) with 13 runs, two doubles, seven home runs, 21 RBI, nine stolen bases and 12 walks.

Post-playing career

Broadcasting
He was a Detroit Tigers television analyst on FSN Detroit for five seasons, from 1998 to 2002.

On February 10, 2015, it was announced that Gibson would return as a color commentator for the Detroit Tigers on Fox Sports Detroit, along with former teammate Jack Morris.

On January 28, 2019, Gibson was named a special assistant for the Detroit Tigers.

Coaching
In 2003, he was named the Tigers' bench coach by new Tigers manager and former Tigers teammate Alan Trammell. He served in that position until the midway point of the 2005 season when he was moved from bench coach to hitting coach, swapping positions with Bruce Fields. As of the start of the 2007 Major League Baseball season, Gibson became the new Arizona Diamondbacks bench coach.

Gibson had worn #23 as a player in both football at Michigan State and baseball throughout his career. However, while coaching for the Tigers, he wore #22 after #23 was retired for Willie Horton. Gibson wore #23 as manager of the Arizona Diamondbacks.

Managerial career

Arizona Diamondbacks

On July 1, 2010, the Arizona Diamondbacks fired A. J. Hinch as manager and promoted Gibson from his position as bench coach to interim manager. Shortly after the season, Gibson was named permanent manager and given a two-year contract. In his first full year as manager, Gibson led the Diamondbacks to their first N.L. West title since 2007, when most sports writers expected them to be in last place for the third time in a row. He was named NL Manager of the Year on November 16, 2011. On September 26, 2014 the Arizona Diamondbacks fired Gibson, ending his four-year tenure with the team. He finished his Diamondbacks career with a 353–375 regular season and 2–3 post–season record.

Managerial record

Personal life

Gibson married JoAnn Sklarski on December 22, 1985, in a double ceremony where Tiger pitcher Dave Rozema married JoAnn's sister Sandy. They were married at Grosse Pointe Memorial Church in Grosse Pointe Farms, Michigan. The Gibsons reside in Grosse Pointe, Michigan, and have four children: Colleen, Cam, Kirk, and Kevin. Gibson's son Cam was drafted by the Detroit Tigers in the 5th round, 160th overall, in the 2015 Major League Baseball draft. His son Kevin is a defenseman for the Fort Wayne Komets in the ECHL.

Gibson set an aviation record in 1987. He flew a Cessna 206 to a height of 25,200 feet in Lakeland, Florida. The record was certified by the National Aeronautic Association.

He was nominated for induction into the College Football Hall of Fame multiple times before being elected in 2017.

Gibson is an avid deer hunter. He and former teammate David Wells, along with former MLB pitcher Jake Peavy, own a 1,300-acre hunting ranch near Millersburg, Michigan, which they named the "Buck Falls Ranch".
On April 28, 2015, it was announced that Gibson had been diagnosed with Parkinson's disease.

See also

 1984 Detroit Tigers season
 List of Major League Baseball career home run leaders
 List of Major League Baseball career stolen bases leaders

References

External links

1957 births
Living people
Arizona Diamondbacks managers
Arizona Diamondbacks coaches
Major League Baseball outfielders
Baseball players from Detroit
Detroit Tigers announcers
Detroit Tigers coaches
Detroit Tigers players
National League Most Valuable Player Award winners
Los Angeles Dodgers players
Kansas City Royals players
Pittsburgh Pirates players
Major League Baseball broadcasters
Major League Baseball bench coaches
Major League Baseball hitting coaches
Manager of the Year Award winners
Michigan State Spartans football players
Michigan State Spartans baseball players
Sportspeople from Pontiac, Michigan
Sportspeople from Detroit
Lakeland Tigers players
Evansville Triplets players
Toledo Mud Hens players
Albuquerque Dukes players
American League Championship Series MVPs
People with Parkinson's disease
Silver Slugger Award winners
People from Waterford, Michigan
Baseball players from Oakland County, Michigan
All-American college baseball players
All-American college football players

Kirk Gibson


A eleição de 2008 para o Senado dos Estados Unidos no Colorado foi realizada a 4 de novembro de 2008. As eleições primárias foram realizadas a 12 de agosto de 2008. O senador republicano em funções Wayne Allard decidiu aposentar-se em vez de concorrer a um terceiro mandato. O candidato democrata Mark Udall ganhou a eleição, tornando esta a primeira vez em que um democrata ganhou esta posição desde 1972, e em que os democratas ocuparam ambas as cadeiras no Senado desde 1979.

Primária democrática

Candidatos

 Mark Udall, representante dos EUA

Primária republicana

Candidatos

 Bob Schaffer, membro do Conselho Estadual de Educação do Colorado, ex-representante dos EUA e candidato ao Senado dos EUA em 2004.

Eleição geral

Campanha
A eleição contou como uma disputa aberta porque o senador em funções, Wayne Allard, recusou-se a concorrer a reeleição. Ele honrou a promessa feita em 1996 de cumprir não mais do que dois mandatos no Senado dos Estados Unidos e anunciou que se aposentaria do seu serviço no Senado dos Estados Unidos e não concorreria a um terceiro mandato, deixando assim a posição de Classe II do Senado no Colorado aberta. Ambos os partidos acreditavam que esta disputa pelo Senado seria uma das mais competitivas durante a eleição de 2008.

Sondagens

Resultados
O candidato democrata Mark Udall venceu a eleição com 52.8% dos votos contra o candidato republicano Bob Schaffer com 42.5%. O candidato constitucionalista Douglas Campbell recebeu 2,6% dos votos e o candidato do partido verde, Bob Kinsey, recebeu 2,1% dos votos.
Eleições para o senado nos Estados Unidos em 2008

Eleição para o Senado dos Estados Unidos a 2008 no Colorado


පූජා ගෞතමී උමාශංකර්, බොහෝවිට දන්නා පූජා යනු ඉන්දු-ශ්‍රී ලාංකික සම්භවයක් සහිත නිළියකි, ඇය දෙමළ, සහ සිංහල,තෙලිගු, මලයාලම් සහ අමටුර් සිනමාවේ ජනප්‍රිය නිළියකි. ඇය වඩාත් ජනප්‍රියත්වයට පත් වූයේ , බාලා'ගේ නාන් කඩවුල් චිත්‍රපටයෙනි. එහි දී  පූජා ඉදිරිපත් කළ දෑස් අඳ සිඟන්නියකගේ චරිතය සඳහා දක්ෂිණ ෆිල්ම්ෆෙයා සම්මාන සහ තමිල්නාඩු ප්‍රාන්ත සිනමා සම්මාන ලැබීය. ඇය සිංහල සිනමාවෙහි සාර්ථක නිළියක් වූයේ අංජලීකා (2006), ආසයි මං පියාඹන්න (2007), සුවඳ දැණුනා ජීවිතේ (2010) සහ කුස පබා (2012), චිත්‍රපට රඟපෑමෙනි.

මුල් අවදිය
පූජා සන්ධ්‍යා නම් ශ්‍රී ලාංකික සිංහල කාන්තාවකට හා ඉන්දියානු කන්නඩිග බ්‍රාහ්මින් වන ශ්‍රින්ගරි හි චික්මගලූර් දිස්ත්‍රික්කයේ, කර්ණාටක ප්‍රාන්තයේ එච්.ආර්. උමාශංකර් නම් ව්‍යාපාරිකයෙකු හට දාව, ජුනි 25 දින ශ්‍රී ලංකාවේදී පූජා උපත ලැබුවාය.

ශ්‍රී ලංකාව තුලදී සිය පෙරපාසල් අධ්‍යාපනය හමාර කල පූජා, පසුව ඉන්දියාව වෙත සංක්‍රමණය වූවාය. එහිදී අඩ්ලූර් හී Poornapragnya වෙතිනුත්, පසුව මයිසෝර් (Mysore) හී නිර්මලා කන්‍යාරාමය වෙතිනුත් ඇය සිය අධ්‍යාපන කටයුතු හැදෑරුවාය. ඉක්බිති බැංගලෝරයේ බෝල්ඩ්වින්ස් බාලිකා උසස් පාසලෙන්ද සිය අධ්‍යයන කටයුතු සම්පූර්ණ කර ගත් පූජා, බැංගලෝරයේ මවුන්ට් කාමල් විද්‍යාලයෙන් B.Com උපාධියක් සහ MBA පශ්චාත් උපාධියක් හිමි කර ගත්තාය.

හින්දුස්ථාන් යුනිලීවර්හී කළමනාකරුවෙකු වූ පූජාගේ පියා, සිනමා ක්ෂේත්‍රය කෙරෙහි රුචිකත්වයක් නොදක්වන්නෙක් වූවත්, පූජා ඊට සම්බන්ධ වූ බව පැවසෙයි. කන්නඩ, සිංහල, දෙමළ සහ ඉංග්‍රීසි යන භාෂා හැසිරවීමේ හැකියාවද පූජා සතු බව සඳහන් වෙයි.

පෞද්ගලික ජීවිතය
පූජා ශ්‍රී ලාංකික නිරූපන ශිල්පියෙකු වූ දීපක් ශන්මුගනාදන් සමඟින් 2014 දී විවාහය ගිවිස ගැනීය.

වෘත්තීය දිවිය
පූජා හඳුන්වා දෙනු ලැබූයේ ඇයගේ මිතුරෙකු වූ කැමරාකරණ ශිල්පී පසුව අධ්‍යක්ෂකවරයෙකු වූ ජීවා, විසිනි.

පුංචි තිරයේ
කලෙයිඥර් ටීවී, හා සන් ටීවී හී ජනප්‍රිය රියැලිටි නර්ථන වැඩසටහනක් වූ ආටම් පාටම් කොන්ඩාටම් (Aatam Paatam Kondatam) හා ටීවී දෙරණ "සිටි සිටි ඔෆ් ඩාන්ස්" හි විනිශ්චයකාරවරියක ලෙසද පූජා කටයුතු කර තිබෙයි.

රංගනයන්

ටෙලිනාට්‍යය

මූලාශ්‍ර

බාහිර සැබැඳි

 Official Facebook Page of Pooja Umashankar

1981 උපත්

පූජා උමාශංකර්


Sonja Mandt (født 29. marts 1960 i Larvik, Vestfold) er en norsk politiker for Arbeiderpartiet. Hun blev valgt ind i Stortinget fra Vestfold ved valget i 2005, i 2009 og i 2013. Mandt var fylkesleder i Vestfold Arbeiderparti fra 2000 til 2014. Hun var medlem af kommunestyret i Larvik fra 1995 til 2005.

Sonja Mandt gik på Sandefjord Handelsgymnasium i årene 1976-1979, 1. afd. juridicum som privatist 1988-1989 og afd.sygepleje, Højskolen i Vestfold 1993-1995. Hun arbejdede som produktionsarbejder ved Nestlé Findus A/S 1980-1987 og som sygeplejeske ved Sygehuset i Vestfold, Larvik sygehus, fra 1995.

Stortingskomitéer
 2005—2013: medlem i Sundheds- og omsorgskomiteen
 2013—2017: medlem i Familie- og kulturkomiteen

Eksterne Henvisninger
 «Sonja Mandt». Stortinget.no.

Stortingsrepræsentanter

Sonja Mandt


Pangasinan er en provins i Filippinerne. Den ligger på vestsiden af øen Luzon ud til Ligayenbugten og det Sydkinesiske Hav. Provinsen har et areal på 5.451,01 km² og et indbyggertal på 2.956.726 pr. 2015. Hovedstaden er Ligayen.

Referencer

Provinser i Filippinerne

Pangasinan


Mariangelo Accorso or Accursio (; 1489 or 14901544 or 1546) was an Italian writer and critic.

Biography
He was born at L'Aquila (Abruzzo), then part of the Kingdom of Naples.

He was a great favourite with Charles V, at whose court he resided for thirty-three years, and by whom he was employed on various foreign missions. To a perfect knowledge of Greek and Latin he added an intimate acquaintance with several modern languages. In discovering and collating ancient manuscripts, for which his travels abroad gave him special opportunities, he displayed uncommon diligence. His work entitled Diatribae in Ausonium, Solinum et Ovidium (1524) is a monument of erudition and critical skill. He was the first editor of the Letters of Cassiodorus, with his Treatise on the Soul (1538); and his edition of Ammianus Marcellinus (1533) contains five books more than any former one. The affected use of antiquated terms, introduced by some of the Latin writers of that age, is humorously ridiculed by him, in a dialogue in which an Oscan, a Volscian and a Roman are introduced as interlocutors (1531). Accorso was accused of plagiarism in his notes on Ausonius, a charge which he most solemnly and energetically repudiated.

Works

Osco, Volsco Romanaque eloquentia interlocutoribus, dialogus ludis Romanis actus. Published probably in Rome, according to some E. Guillery, in 1513, to others by J. Beplin in 1515
Diatribae. Published probably in Rome; Latin detail is "Romae: in aedibus Marcelli Argentei, octauo Kalendas Aprilis 25 III, 1524"
Ammianus Marcellinus a Mariangelo Accursio mendis quinque millibus purgatus, atque libris quinque auctus ultimis, nunc primum ab eodem inuentis, Augustae Vindelicorum: in aedibus Silwani Otmar, May 1533
Magni Aurelii Cassiodori Variarum Libri XII. Item De anima liber unus. Recens inventi, & in lucem dati a Mariangelo Accursio, Augustae Vindelic.: Ex. aedibus Henrici Silicei, May 1533
Decimi Magni Ausonii Burdigalensis Opera, Iacobus Tollius, M.D. recensuit, et integris Scaligeri, Mariang. Accursii, Freheri, Scriverii; selectis Vineti, Barthii, Acidalii, Gronovii, Graevii, aliorumque notis accuratissime digestis, nec non & suis adimadversionibus illustravit, Amsterdam: by Ioannem Blaeu, 1671

References

15th-century births
1540s deaths
People from L'Aquila
Italian male writers
16th-century Italian writers

Mariangelo Accorso


El término Grigórievskaya  puede referirse a:

Grigórievskaya (Krasni Bor, Arjánguelsk), localidad del raión de Krasni Bor del óblast de Arjánguelsk, en Rusia;
Grigórievskaya (Lena, Arjánguelsk), localidad del raión de Lena del óblast de Arjánguelsk, en Rusia;
Grigórievskaya (Niándoma, Arjánguelsk), localidad del raión de Niándoma del óblast de Arjánguelsk, en Rusia;
Grigórievskaya (Vérjniaya Toima, Arjánguelsk), localidad del raión de Vérjniaya Toima del óblast de Arjánguelsk, en Rusia;
Grigórievskaya (Krasnodar), localidad del krai de Krasnodar, en Rusia; o a
Grigórievskaya (Vólogda), localidad del óblast de Vólogda, en Rusia.

Grigórievskaya


Philippe Gilbert peut désigner :
 Salvador Moreno Fernández (1886-1966), militaire espagnol devenu ministre de la Marine pendant l'Espagne franquiste ;
 Salvador Moreno Hernández (1991-), coureur cycliste colombien ;
 Salvador Moreno Manzano (1916-1999), compositeur, historien de l'art et peintre mexicain.

Salvador Moreno