مادوك Madoc أو مادوغ أب أوين غوينيذ Madog ab Owain Gwynedd، هو أمير ويلزي يقال أنه أبحر إلى أمريكا في عام 1170، قبل أكثر من ثلاثمائة سنة من رحلة كريستوفر كولومبوس في عام 1492. وتقول القصة أنه كان ابن أواين غوينيد ملك مملكة غوينيد، وخرج إلى البحر للفرار من العنف الداخلي في المملكة. من الواضح أن قصة مادوك تطورت من حكايات العصور الوسطى عن رحلة بحرية لأحد الأبطال الويلزيين، والتي لم تبقى منها سوى تلميحات بسيطة. إلا أن شهرتها ازدادت خلال العصر الإليزابيثي، حيث رواها الكاتب الإنجليز والويلزيين زاعمين بأن مادوك أتى إلى القارة الجديدة واعتبروها تأكيدا لاكتشاف مسبق، وبالتالي أحقية مملكة إنجلترا القانونية في أمريكا الشمالية.

ظلت قصة مادوك رائجة في القرون اللاحقة، وتطورت لاحقا لتؤكد أن فريق الرحالة مادوك لقد تزاوجوا مع الهنود المحليين، وأن أحفادهم يتحدثون الويلزية ولا يزالون يعيشون في مكان ما في أمريكا. نسب لهؤلاء «الهنود الويلزيين» بناء عدد من المعالم في أنحاء الغرب الأوسط الأمريكي، وانطلق عدد من المغامرين البيض للبحث عنهم. كانت القصة موضوعا للكثير من التكهنات في سياق إمكانية الانتقال عبر المحيطات ما قبل كولومبوس. لم يعثر على أي دليل تاريخي أو أثري عن هذا الرجل أو رحلاته في العالم الجديد أو القديم؛ ومع ذلك فإن هناك تكهنات تربطه بمواقع معينة، مثل صخور ظهر الشيطان التي تقع على نهر أوهايو في غدير فورتين مايل بالقرب من لويفيل، كنتاكي.

القصة

والد مادوك المزعوم هو أواين غوينيد، والذي كان الملك التاريخي على مملكة غوينيد خلال القرن الثاني عشر، ويعتبر أحد أعظم حكام ويلز في العصور الوسطى. كان عهده مليئا بمعارك مع أمراء ويلز الآخرين ومع هنري الثاني ملك إنجلترا. عند وفاته في 1170، اندلع نزاع دموي من بين وريثه هويل الأمير الشاعر وأخوته الأصغر مايلغون، رودري، دافيد. أنجب أوين 13 طفلا على الأقل من زوجتيه والعديد من الأطفال غير الشرعيين لكنه أقر بهم قانونا حسب التقاليد الويلزية. وفقا للأسطورة، فقد كان مادوك وشقيقه ريريد من بين هؤلاء، رغم عدم وجود سجلات معاصرة تشهد على ذلك.

يقول ديفيد باول في تاريخ كامبريا من العام 1584 أن مادوك أصيب بالخيبة من هذا القتال داخل الأسرة، وأبحر هو وريريد من لاندريلو (في روس أون سي) في كانتريف روس لاستكشاف المحيط الغربي مع عدد من السفن. اكتشفوا أرض بعيدة وغنية في عام 1170 حيث نزل حوالي مائة من الرجال والنساء والأطفال لتشكيل مستعمرة. وذكر همفري لويد عام 1559 في كتابه الوقائع الويلزية Cronica Walliae، أن مادوك وآخرين عادوا إلى ويلز لأخذ مستوطنين إضافيين. وبعد أن جمع عدة سفن من الرجال والنساء والأطفال، أبحر الأمير غربا وحط في المكسيك، ولم يعد إلى ويلز مرة أخرى

يشار إلى عدة أماكن بأنها كانت مكان وصول مادوك، مثل موبيل في ألاباما؛ فلوريدا، نيوفاوندلاند، نيوبورت، رود آيلاند، يارموث، نوفا سكوتيا، فرجينيا، وأماكن أخرى في خليج المكسيك والبحر الكاريبي مثل مصب نهر المسيسيبي، ويوكاتان، وبرزخ تيوانتبيك وبرزخ بنما، وساحل البحر الكاريبي في أمريكا الجنوبية، جزر مختلفة في جزر الهند الغربية وجزر البهاما إلى جانب برمودا؛ ومصب نهر الأمازون. رغم أن الحكايات الشعبية لا تذكر أن أحدا عاد من رحلة مادوك الثانية ليروي حكايته، فإن القصة تستمر أن مادوك ورفاقه سافروا حتى ممرات الأنهار العظمى في أمريكا الشمالية، حيث نصبوا العلامات وواجهوا القبائل الهندية الودودة والعدوانية قبل أن يستقروا أخيرا في مكان ما في الغرب الأوسط أو منطقة السهول الكبرى. ويقال بأنهم أسسوا حضارات مختلفة مثل الأزتيك والمايا والإنكا.

المصادر

نشأت قصة مادوك من حكايات العصور الوسطى. هناك إشارات عن حكاية لرحلة بحرية تشابه رحلة القديس بريندان، ولكن لم تصلنا أي نسخة مفصلة عنها.

أقدم إشارة إلى حكاية مادوك البحار موجودة في قصيدة كتبها الشاعر الويلزي ماريدود أب ريس (عاش 1450-1483) من بويز، الذي يذكر أن مادوك هو ابن أو سليل أوين غوينيذ وأنه انطلق إلى البحر. القصيدة نفسها مهداة إلى كاهن محلي، حيث شكره الشاعر على شبكة صيد نيابة عن سيده. يقول في جزء منها «مادوك العظيم... / من نسل أوين غوينيذ، و/ لم يرغب بأرض... / أو ثروة دنيوية إلا البحر». هناك شاعر فلمنكي يدعى ويليم من القرن الثالث عشر، وسمى نفسه باسم ويليم مؤلف مادوك Willem die Madocke maecte، وعرف ويليم هذا بقصيدة تدعى رينارد الثعلب، ولكن لا يُعرف شيء عن حياته أو ما ألفه عن مادوك. ذكر الباحث غوين ويليامز أنه عثر على جزء من عمل في القرن السابع عشر في بواتييه. لم يقدم العمل أي تفاصيل طبوغرافية عن أمريكا الشمالية، ولكن يذكر أحد البحار الذي قد يكون بحر سارجاسو ويذكر أن مادوك (لا علاقة له بأوين حسب رأي غوين ويليامز) اكتشف جزيرة جميلة، حيث كان ينوي تأسيس مملكة جديدة ملؤها الحب والموسيقى.  كما أن هناك مزاعم بأن الشاعر وعالم الأنساب الويلزي غوتون أوين كتب عن مادوك قبل العام 1492. إلا أن غوين ويليامز قال أن مادوك لم يُذكر في أي من مخطوطات أوين الباقية.

شهدت أسطورة مادوك أوج شهرتها خلال العصر الإليزابيثي، عندما استخدمها الكتاب الويلزيون والإنجليز لتعزيز مطالب البريطانيين في العالم الجديد أمام إسبانيا. أقدم سجل مفصل عن رحلة مادوك يزعم أنه وصل إلى أمريكا قبل كولومبوس يظهر كتاب الوقائع الويلزية Cronica Walliae بقلم همفري لويد والذي نشر عام 1559، كما قدم جون دي أطروحة للملكة إليزابيث في عام 1580 عن اللورد مادوك ابن الملك أوين غوينيد، الذي أسس مستعمرة في أرض فلوريدا أو ما يقرب من ذلك في عام 1170.  وقد نشرت القصة أولا من قبل جورج بيكهام في كتابه "تقرير صحيح عن الاكتشافات المتأخرة للأراضي المكتشفة حديثا" (1583)، ومثلما حدث مع أطروحة جون دي، فقد استخدم الكتاب لدعم مطالب إنجلترا في الأمريكتين. كما ذكرها ديفيد باول في كتابه "تاريخ كامبريا" (1584). وريتشارد هاكلوت في كتابه "الرحلات والاكتشافات الأولى للأمة الإنكليزية (1589). كما مضى جون دي أبعد في زعمه بأن قال أن بروتوس الطروادي والملك آرثر قاما بغزو الأراضي في الأمريكتين، وبالتالي فإن وريثتهم إليزابيث الأولى من إنكلترا لها حق بالأرض.

أشاع توماس هربرت القصص التي روتها دي وباول، وأضاف المزيد من التفاصيل من مصادر غير معروفة، وأشار إلى أن مادوك قد حط في كندا أو فلوريدا أو حتى المكسيك، وذكروا مصادر مكسيكية قالت أنهم استخدموا قوارب الكوراخ.

لم تأت قصة الهنود الويلزيين حتى قرن آخر. وكان كتيب مورغان جونز هو أول سجل يتكلم عنهم، وطبع من قبل مجلة السيد، وتبعه عدد كبير من المطبوعات حول هذا الموضوع. تم تعريف هؤلاء الهنود والويلزيين مع قبيلة الماندان، ولكن لا يوجد أي دليل وراثي أو أثري يربطهم بالشعب الويلزي، كما أن جون ايفانز ولويس وكلارك قالوا أنهم لم يعثروا على الهنود الويلزيين. لا تزال قبيلة الماندان باقية إلى اليوم؛ وقد هلك أغلبها بسبب وباء الجدري الذي أصابهم بين عامي 1837-1838 وتجمعوا مع قبيلتي هيداتسا وأريكارا القريبتين ليشكلوا معا القبائل الثلاث المتحالفة.

عادت أسطورة الهنود الويلزيين في أربعينات وخمسينات القرن التاسع عشر؛ واتجهت المزاعم وقتها إلى قبائل زوني وهوبي ونافاجو ومن أهم من أتى بهذه المزاعم هم جورج رامكستون (هوبي 1846)، بي جي إس تين برويك (زوني، 1854)، والقس عمانوئيل دوميناش (زوني، 1860)، وغيرهم.  كما أصبح زعيم المورمون بريغهام يونغ من المهتمين بفرضية اتصال الهوبي والويلزيين: في عام 1858 أرسلت يونغ رجلا ويلزيا مع جاكوب هامبلين إلى هضاب هوبي للتحقق من الويلزين هناك. لم يعثر الفريق على شيء، ولكن في عام 1863 جلب هامبلين ثلاثة رجال من الهوبي إلى سولت لايك سيتي، حيث قاولوا أنم تعرضوا لفخ نصبه مجموعة من الويلزيين الذين أرادوا منهم أن ينطقوا بكلمات سلتية ولكن دون جدوى. انطلق أحد المبشرين المورمون، وهو ويلزي يدعى ليويلين هاريس، إلى منطقة زوني في عام 1878، وكتب أن لغة زوني بها العديد من الكلمات الويلزية، وأنهم يزعمون نسبهم إلى «كامباراغا» وهم رجال بيض أتوا عن طريق البحر قبل 300 سنة من قدوم الأسبان. ومع ذلك، لم يتم التحقق من مزاعم هاريس بشكل مستقل.

الهنود الويلزيون

في 26 نوفمبر 1608، كتب بيتر وين، وهو عضو في فريق الكابتن كريستوفر نيوبورت استكشف قرى قبائل موناكان فوق شلالات نهر جيمس في فرجينيا، رسالة إلى الإيرل جون إيجرتون يبلغه أن بعض أعضاء فريق نيوبورت يعتقدون أن لغة الموناكان تشابه في نطقها اللغة الويلزية، وطلب منه أن يكون مترجما. لم تكن قبيلة الموناكان من بين قبائل الألغونكين، ويشير الألغونكين إلى تلك القبائل باسم ماندواغ.

ومن المستوطنين زعموا أنهم التقوا بهنود يتحدثون الويلزية هو القس مورغان جونز، الذي أخبر المقدم توماس ويد، نائب ويليام بن في بنسلفانيا، أنه تم القبض عليه في عام 1669 من قبل إحدى قبائل توسكارورا وتدعى دواغ في كارولينا الشمالية. وقال جونز أن زعيم القبيلة أبقى على حياته عندما سمعه وهو يتحدث الويلزية. وعاش جونز معهم لعدة أشهر وهو يبشر للإنجيل بالويلزية ثم عاد إلى المستعمرات البريطانية حيث سجلت مغامرته في عام 1686. ويرى المؤرخ غوين ويليامز أن الأمر قد يكون خليطا من الحكايات وربما كان القصد منه اختلاق خدعة. ولا يوجد دليل على وجود قبيلة تدعى دواغ بين قبائل توسكارورا.

تقول الحكايات الشعبية الأمريكية أن الموقع المسمى «ظهر الشيطان» في جزيرة روز، على بعد حوالي 14 ميل من لويفيل، كنتاكي، كان موطنا لمستعمرة من الهنود الويلزيين وقام المستكشف جون ايفانز من واونفور في ويلز برحلة عبر نهر ميسوري في القرن الثامن عشر للبحث عن قبائل بادوكاس ومادوغويس المنحدرة من الويلزيين.

أشار الزوار الأوائل إلى تشكيل الصخور على فورت ماونتن في جورجيا بكونه حصنا بني على يد هرناندو دي سوتو للدفاع ضد هجمات هنود كريك حوالي العام 1540. ولكن تم نقض هذه النظرية منذ عام 1917، حيث أوضح أحد المؤرخين إلى أن دي سوتو لم يبق في المنطقة أكثر من أسبوعين. ويعتقد علماء الآثار أن الحجارة وضعت هناك من قبل الهنود الحمر. وهناك أيضا نظرية «الكهوف الويلزية» في منتزه ديسوتو الوطني، شمال شرق ولاية ألاباما، التي قيل أنها بنيت من قبل فريق مادوك، إذ لم يكن معروفا أن القبائل المحلية مارست هذه الأعمال الحجرية مثلما تم العثور عليه في الموقع.

في عام 1810، كتب جون سيفير، أول حاكم على ولاية تينيسي، لصديقه اللواء أموس ستودارد عن محادثة جرت بينه وبين زعيم شيروكي أوكونوستوتا عام 1782 بشأن الحصون القديمة التي بنيت على طول نهر ألاباما. زعم الحاكم أن الزعيم أخبره أن الحصون بنيت من قبل شعب أبيض يسمى «ويلش»، كحماية من أسلاف الشيروكي، والذين أبعدوهم عن المنطقة في النهاية. كتب سيفير أيضا في عام 1799 عن اكتشاف مزعوم لستة هياكل عظمية تلبس دروعا نحاسية تحمل شعارات ويلزية. وزعم أن مادوك والويلزيين كانوا أول أوروبيين زاروا ألاباما.

في عام 1824، كتب توماس هيند رسالة إلى جون ويليامز، رئيس تحرير جريدة أميريكان بايونير، فيما يتعلق بحكاية مادوك. زعم هيند في الرسالة أنه جمع شهادات من مصادر عديدة أن الويلزيين بقيادة أوين أب زوينش وصلوا أمريكا في القرن الثاني عشر، قبل أكثر من ثلاثمائة سنة من مجيء كريستوفر كولومبس. كما زعم أنه في عام 1799، تم حفر قبور ستة جنود قرب جيفرسونفيل، إنديانا، على نهر أوهايو ومعهم دروع تحمل شعارات ويلزية.

لقاءات مع الهنود الويلزيين

كان توماس جيفرسون قد سمع عن القبائل الهندية التي تتحدث الويلزية. وتكلم في رسالة إلى ميريويذر لويس بتاريخ 22 يناير 1804، ليبحث عن الهنود الويلزين الذين قيل أنهم يعيشون على نهر ميسوري. وذكر المؤرخ ستيفن أمبروز أن توماس جيفرسون كان يرى أن «قصة مادوك» صحيحة وأشار على لويس وكلارك أن يعثروا على من كان من نسله.

تم القبض على فرانسيس لويس (الويلزي)، أحد الموقعين على إعلان الاستقلال الأمريكي، على يد الجنرال لويس جوزيف دي مونتكالم خلال الحرب الفرنسية والهندية. وقال خلال أسره أنه تحادث مع زعيم هندي يتحدث الويلزية، وهو ما أنقذ حياته. واختلفت القصص حول هذا اللقاء. في حين يقول البعض أن المحادثة مع الزعيم كانت بالويلزية، إلا أن بعض التقارير من القرن التاسع عشر لا تتفق مع هذا. كما تذكر تقارير جي دبليو إس ميتشل في كتابه «تاريخ الماسونية» عام 1858 أنه خلال الحرب قام الفرنسيون بتسليم ثلاثين أسيرا إلى الهنود وأن لويس سمعت أحد الحراس الهنود بقول كلمة تشبه «رأس كبير» بالويلزية. لاحظ لويس بعد ذلك عددا من الكلمات الأخرى التي وجد لها مماثلا في الويلزية ما أوصله إلى استنتاج أنها مستمدة من الويلزية. عندما قتل السجناء الآخرون، قام الحارس الهندي بحمايته، وأخذه إلى مونتريال حيث أطلق سراحه خلال تبادل السجناء. رأى المؤرخ تشارلز غودريتش أن هذا التقرير مجرد حكاية شعبية وغير صحيح؛ فلم يعثر على تقارب بين اللغة الويلزية، وأي لغة من لغات القبائل الهندية في أمريكا الشمالية. وقد يكون السبب بسبب حادث غير اعتيادي، ولكن طبيعة هذا الحدث غير معروفة بشكل دقيق.

تكلم ساكن الحدود جيمس غيرتي، الذي كان ساعيا بين البريطانيين والهنود، عن لقاءاته مع الهنود الويلزيين. ورأى أن هناك علاقة بينهم وبين قبيلة ماندان. جمع غيرتي قائمة تضم أكثر من 300 كلمة هندية ويلزية وعبارات تعلمها من الهنود الويلزيين.

الماندان
من بين كل القبائل، صنفت على الأقل ثلاثة عشر قبيلة حقيقية، خمسة قبائل مجهولة الهوية، وثلاث قبائل لم تسمى على أنها قبائل «الهنود الويلزيين». في النهاية استقرت الأسطورة على شعب ماندان، الذين قيل أنهم يختلفون عن جيرانهم في الثقافة واللغة والمظهر. اقترح الرسام جورج كاتلين في كتابه «هنود أمريكا الشمالية» (1841) أن الماندان كانوا من نسل مادوك وزملائه؛ ورأى أن قوارب الثور لدى الماندان تشابه قوارب الكوراكل الويلزية، وكان يعتقد أن التقدم المعماري للقرى الماندان أتى من الأوروبيين (لم تكن مجتمعات أمريكا الشمالية المتقدمة مثل ميسيسيبي وهوبويل معروفة في زمن كاتلين). وقد أشار أنصار هذا الادعاء إلى الروابط بين مادوك وشخصية الماندان الأسطورية «الرجل الوحيد»، الذي تقول إحدى الحكايات أنه حمى بعض القرويين من فيضان النهر بأن صنع زريبة خشبية.

كتابات لاحقة
بذل المؤرخون عدة محاولات لتأكيد صحة حكاية مادوك، ولكن العديد منهم، ولا سيما صموئيل إليوت موريسون، يعتبرون أن القصة مجرد أسطورة. إلا أن أسطورة مادوك كان موضوعا لقصائد عدة شعراء. أشهر هذه القصائد في اللغة الإنجليزية هي قصيدة روبرت ساوذي الطويلة من عام 1805 بعنوان مادوك، والذي استخدم القصة لاستكشاف أمثلة التفكير الحر والمساواة. ومن المفارقة أن ساوثي كتب القصيدة ليتمكن من في تمويل رحلته إلى أمريكا، حيث كان يأمل هو وصامويل تايلر كولريدج أن يؤسسا دولة يوتوبية أسموها «بانتيسوكراسي». قصيدة سوثي في المقابل ألهمت الشاعر من القرن العشرين بول مولدون لكتابة قصيدة «مادوك: اللغز» والتي فازت بجائزة جيفري فابر التذكارية في عام 1992. وهي تستكشف ما يمكن أن يحدث إذا نجح سوثي وكوليردج في الوصول إلى أمريكا لتأسيس دولتهم المثالية. وفي روسيا، نظم الشاعر ألكسندر بوشكين قصيدة قصيرة بعنوان «مادوك في ويلز» (Медок в Уаллах، 1829) حول هذا الموضوع.

كتب جون سميث، مؤرخ من فرجينيا، في 1624 عن حوليات ويلز، ويذكر أن مادوك رحل إلى العالم الجديد عام 1170 م (قبل أكثر من 300 سنة من رحلة كولومبوس) مع بعض الرجال والنساء. يقول سميث أن الحوليات ذكرت أن مادوك عاد إلى ويلز ليجلب المزيد من الناس وقام برحلة ثانية إلى العالم الجديد

الإرث
بلدة مادوك، أونتاريو، وبالقرب من قرية مادوك كلتاهما سميتا على الأمير الويلزي، وكذلك العديد من بيوت الضيافة المحلية والحانات في جميع أنحاء أمريكا الشمالية والمملكة المتحدة. بلدة بورثمادوج الويلزية (تعني «ميناء مادوك») وقرية ترمدوق («مدينة مادوك») في مقاطعة غوينيذ سميت في الواقع على الصناعي وعضو البرلمان ويليام الكسندر مادوكس، والذي كان المطور الرئيسي لها، وبالإضافة إلى الأثر الأسطوري للأمير.

الأمير مادوغ، وهي سفينة أبحاث تملكها جامعة ويلز وشركة بي أند أو البحرية، أبحرت في رحلتها الأولى في 26 يوليو 2001.

تم نصب لوحة في فورت ماونتين بارك في جورجيا تروي إحدى تفسيرات القرن التاسع عشر عن الجدار الحجري القديم الذي أعطي الموقع اسمه. تذكر اللوحة بيان حاكم تينيسي جون سفير بأن شيروكي يعتقدون أن «شعبا يدعى الويلزيين» قد بنى القلعة على الجبل منذ فترة طويلة لصد هجمات الهنود.

في عام 1953، أقامت جمعية بنات الثورة الأميركية لوحة في فورت مورغان على شواطئ خليج موبايل بولاية ألاباما، نصها:
''في ذكرى الأمير مادوك المستكشف الويلزي الذي هبط على شواطئ خليج موبايل عام 1170 وترك وراءه الهنود الويلزيين''.
تم إزالة اللوحة من قبل دائرة المتنزهات في ألاباما عام 2008 وضعت في المخازن. منذ ذلك الحين كان هناك الكثير من الجدل حول إعادة اللوحة إلى مكانها.

مصادر

اقتباسات

مراجع

 Franklin, Caroline (2003): "The Welsh American Dream: Iolo Morganwg, Robert Southey and the Madoc legend." In English romanticism and the Celtic world, ed. by Gerard Carruthers and Alan Rawes. Cambridge: Cambridge University Press. 69–84.

وصلات خارجية
 Biography at the Dictionary of Canadian Biography Online

أساطير العصور الوسطى
اتصال عابر للمحيط قبل كولومبي
الملكية في ويلز
تراث شعبي أمريكي
مستكشفو كندا
مستكشفون ويلزيون
وفيات في أمريكا الشمالية
ويلزيون من أصل أيرلندي

مادوك


قائمة بالأبطال في 1899 البطولات الوطنية الأمريكية لكرة المضرب (المعروفة الآن باسم أمريكا المفتوحة):

الكبار

فردي رجال

 مالكوم وايتمان هزم  ج. بارملي باريت 6-1 6-2 3-6 7-5

فردي سيدات

 ماريون جونس هزم  ماود بانكس 6-1, 6-1, 7-5

مراجع

الرياضة في بنسيلفانيا في 1899
رود آيلاند في 1899
أحداث أغسطس 1899 الرياضية
أحداث يونيو 1899 الرياضية
البطولات الوطنية الأمريكية (كرة مضرب) حسب السنة
كرة المضرب في 1899
كرة مضرب أمريكية في 1899

البطولات الوطنية الأمريكية 1899 (كرة مضرب)


L'Astronomie es una revista de astronomía mensual publicada por la Société astronomique de France (SAF). Patrick Baradeau, presidente de SAF, es el director de publicaciones y el astrónomo Fabrice Mottez es el editor en jefe.

Historia
L'Astronomie fue fundada por el astrónomo Camille Flammarion (1842 - 1925) con el objetivo de difundir los conocimientos científicos. El primer número fue publicado en 1883 y editado por Gauthier-Villars. La revista, no tardó en tener una gran tirada haciendo que en 1887, la SAF decidiera publicar sus boletines en dicha revista.
En el número de diciembre de 1894, Flammarion anunció mediante un escrito el fin de la publicación de la misma. Desde enero de 1895 hasta diciembre de 1910, la única publicación periódica de la SAF fue el Bulletin de la Société Astronomique de France, también fundado por Flammarion. A partir de enero de 1911 el Bulletin cambia su nombre a L'Astronomie, pero conservando la numeración.

Distribución
La revista está disponible mediante suscripción tanto en Francia como a nivel internacional en formato impreso y digital. También se vende en quioscos de periódicos y puestos de revistas en Francia, Bélgica, Luxemburgo, Suiza y Marruecos. Las versiones electrónicas de L'Astronomie y Bulletin de la Société astronomique de France de 1882-1945 están disponibles en el sitio web de Gallica de la Bibliothèque nationale de France.

Notas y referencias

Enlaces externos
 Sitio oficial
 L'Astronomie, revue mensuelle d'astronomie populaire, de 1882 a 1894, en Gallica.
 Bulletin de la Société astronomique de France, de 1887 a 1910, en Gallica.
 L'Astronomie : revue mensuelle d'astronomie, de météorologie et de physique du globe et bulletin de la Société astronomique de France, de 1911 a 1945, en Gallica.

Revistas de astronomía
Revistas de Francia
Astronomía amateur

L'Astronomie


Gönül Yarası, başrollerinde Şener Şen, Meltem Cumbul ve Timuçin Esen'in oynadığı, yönetmenliğini Yavuz Turgul'un yaptığı 2004 yapımı sinema filmi. 7 Ocak 2005'te vizyona girmiştir. Film Akademi Ödülleri'nde de 'En İyi Yabancı Film' dalında Türkiye'yi temsil etmiştir. Film ayrıca, Dünya'nın (Meltem Cumbul), bir Türkü Bar'da söylediği Etek Sarı türküsü, aynı barda Neşet Ertaş'ın seslendirdiği "Karlı Dağlar", Aynur Doğan'ın seslendirdiği "Dar Hejiroke" şarkılarına da yer verilmiştir. Yapımcı firmalardan biri olan Filmacass, resmi Youtube hesabına filmin tamamını yüklemiştir. Film, bazı sahnelerde gözüken mikrofonlar sebebiyle izleyiciden ve film eleştirmenlerinden bu konuda olumsuz yorum almıştır. Filmi 898 bin kişi sinemada izlemiştir.

Konusu
Bütün hayatını Anadolu'nun ücra köşelerinde öğrencilerine adamış, bunun uğruna karısı ve çocuklarından bile vazgeçmiş bir öğretmen Nazım (Şener Şen). Psikopat kocasından kaçıp, kızıyla birlikte İstanbul'a yerleşen ve bir pavyonda çalışan türkücü Dünya (Meltem Cumbul). Eski karısı Dünya'ya takıntılı bir aşkla bağlı, gözü kara, sevdası için dünyayı yakacak kadar çılgın bir adam: Halil (Timuçin Esen). Nazım Bey, Anadolu'da öğretmenlik yapmaktadır. Emekli olduktan sonra İstanbul'a yerleşir ve emekli maaşının bağlanmasını beklerken arkadaşı Takoz'un (Sümer Tilmaç) taksisinde çalışmaya başlar. Dünya ise pavyonda çalışan ve eski kocası Halil ile başı belada olan zor durumda bir kadındır. Bir gün, Nazım'ın taksisine bindiğinde her ikisinin de hayatı değişir. Nazım, Dünya'yı her gün işe götürüp getirmeye başlar. Bir gün Dünya'nın eski kocası pavyonu basınca, Nazım, Dünya ve küçük kızına sahip çıkar.

Müzik
Filmde Meltem Cumbul tarafından Ayrılık Ateşten Bir Ok ve Etek Sarı şarkıları kendi sesiyle seslendirilmiştir. Filmin bir sahnesinde Neşet Ertaş'ın "Karlı Dağlar" şarkısına yer verilmiştir. Başka bir sahnesinde Aynur Doğan'ın "Dar Hejiroke" şarkısına yer verilmiştir.

Ödülleri
 2005: Uluslararası Queens Film Festivali En İyi Film ödülü
 2005: 42. Altın Portakal Film Festivali 'En İyi Müzik ödülü': Tamer Çıray
 2005: 42. Altın Portakal Film Festivali 'En İyi Erkek Oyuncu ödülü': Şener Şen
 2005: 42. Altın Portakal Film Festivali 'En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu ödülü': Timuçin Esen
 2006: Idaho Film Festivali "En İyi Senaryo" ödülü
 2006: 38. Sinema Yazarları Derneği Ödülleri En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu ödülü: Timuçin Esen
 2006: Palm Springs Film Festivali'nde En İyi Kadın Oyuncu ödülü: Meltem Cumbul
 Film, 78. Akademi Ödülleri'nde Türkiye'nin yabancı dilde en iyi film dalında Oscar aday adayı olarak seçilmiştir.

Vizyon tarihi

Oyuncular
Şener Şen - Nazım
Meltem Cumbul - Dünya
Timuçin Esen - Halil
Güven Kıraç - Mehmet
Sümer Tilmaç - Takoz Atakan
Ece Naz Kızıltan - Melek
Devin Özgür Çınar - Piraye
Erdal Tosun - Haşmet
Mübeccel Vardar - Berrin
Halil Sezai - Pavyon Garsonu
Mine Tugay - Pazarlık Yapan Kadın

Kaynakça

Dış bağlantılar

 SinemaTürk'te Gönül Yarası

 Sinemalar.com'da Gönül Yarası

2005 çıkışlı Türk filmleri
Yavuz Turgul'un yönettiği filmler
Mardin'de çekilmiş filmler
İstanbul'da çekilmiş filmler
Yavuz Turgul'un senaryosunu yazdığı filmler
2000'lerde Türkçe filmler
2005 çıkışlı dramatik filmler

Gönül Yarası (film)


{| class="infobox" style="width: 23em; font-size: 95%;"
! style="background: khaki; text-align: center;" colspan="3" |«Chicas malas»
|-
! style="background: khaki; text-align: center;" colspan="3" |Sencillo de Mónica Naranjo del álbum Chicas malas
|-
|align="center" bgcolor="F4ECA5"|<small>Cara B
|colspan="2" bgcolor="FBF8D6"|
No Voy A Llorar
|-
|align="center" bgcolor="F4ECA5"|<small>Lanzamiento
|colspan="2" bgcolor="FBF8D6"|
 3 de diciembre de 2001
|-
|align="center" bgcolor="F4ECA5"|<small>Formato
|colspan="2" bgcolor="FBF8D6"|
CD-Single
CD-Maxi
Vinilo
|-
|align="center" bgcolor="F4ECA5"|<small>Grabación
|colspan="2" bgcolor="FBF8D6"|
2001
|-
|align="center" bgcolor="F4ECA5"|<small>Duración
|colspan="2" bgcolor="FBF8D6"|
03:53
|-
|align="center" bgcolor="F4ECA5"|<small>Discográfica
|colspan="2" bgcolor="FBF8D6"|
Sony Music
|-
|align="center" bgcolor="F4ECA5"|<small>Escritura
|colspan="2" bgcolor="FBF8D6"|
Giulia Fasolino
Anna Gotti
|-
|align="center" bgcolor="F4ECA5"|<small>Composición
|colspan="2" bgcolor="FBF8D6"|
Bruno Zucchetti
Giulia Fasolino
Mónica Naranjo
|-
|align="center" bgcolor="F4ECA5"|<small>Adaptador
|colspan="2" bgcolor="FBF8D6"|
Manny Benito
|-
|align="center" bgcolor="F4ECA5"|<small>Producción
|colspan="2" bgcolor="FBF8D6"|
Bruno Zucchetti
Alfredo Golino
Giulia Fasolino
Cristóbal Sansano
Mónica Naranjo
|-
! style="background: khaki; text-align: center;" colspan="3" |Posicionamientos
|-
|align="center" colspan="3" bgcolor="F4ECA5"|<small>Top Singles
|-
|colspan="3" bgcolor="F7F1B9"|
<ul>N° 3 <small>
|-
! style="background: khaki; text-align: center;" colspan="3" |Cronología de sencillos de Mónica Naranjo
|-
|align="center" colspan="3" bgcolor="F4ECA5"|<small>España
|-align="center"
|style="width: 33%;" bgcolor="FBF8D6"|<small>2000"Ahora, ahora"
|style="width: 33%;" bgcolor="F7F1B9"|<small>2001"Chicas malas"
|style="width: 33%;" bgcolor="FBF8D6"|<small>2002"Sacrificio"
|-
|}

«Chicas malas» es una canción de la cantante Mónica Naranjo producida por ella misma acompañada de Bruno Zucchetti, Alfredo Golino, Giulia Fasolino y Cristóbal Sansano e incluida en el año 2001 en el cuarto álbum de estudio de la cantante, Chicas malas. La versión en inglés (la original) incluida en Bad Girls fue titulada Bad Girls

En 2001 "Chicas malas" fue lanzada en España como el primer sencillo de Chicas malas.

Los remixes corrieron a cargo de David Ferrero y Pedro del Moral, Wally López y Dr. Kucho y el británico Gerald Elms.

Créditos
 Voz principal: Mónica Naranjo.
 Compuesta por: Giulia Fasolino, Anna Gotti, Bruno Zucchetti y Mónica Naranjo
 Adaptada por: Manny Benito
 Producida por: Bruno Zucchetti, Alfredo Golino, Giulia Fasolino, Cristóbal Sansano y Mónica Naranjo para Divine Music Productions
 Arreglada por: Bruno Zucchetti, Alfredo Golino y Giulia Fasolino
 Teclados y programación por: Bruno Zucchetti.
 Guitarra por: Massimo 'Gogo' Ghidelli.
 Coros por: Mónica Naranjo, Giulia Fasolino, Emanuela Cortesi y Sheilah Cuffy
 Grabada en 2001 por: Marc Blanes, Dario Caglioni y Jordi Buch asistidos por Jordi Mora en Casablanca Studios, Barcelona (España); Touch Studios, Londres (Reino Unido); Zanfonia Studios, Barcelona (España); Aurha Recording Studios, Barcelona (España) y Music Lan Recording Studios, Gerona (España).
 Mezclada por: Joan Trayter y Cristóbal Sansano en Music Lan Recording Studios, Gerona (España).

Versiones y remixes

Estudio
 Versión Español — 03:53
 Versión Inglés- 03:53

Remixes
 Ferrero y Del Moral Single Remix — 4:15
 Ferrero y Del Moral Album Remix Version — 5:26
 N.Y. Remix Spanish Version — 3:48
 N.Y. Remix English Version — 3:50
 Wally López & Dr. Kucho Weekend Remix - 6:18
 La Fabrique Du Son Weekend Remix - 8:49
 La Fabrique Du Son Weekend Remix English Verion - 8:49

Formatos

Trayectoria en las listas

Referencias

Sencillos de Mónica Naranjo

Chicas malas (canción)


Steypusög er vélknúin sög sem notuð er til að skera steypu, múr, malbik, flísar, stálog önnur hörð og sterk efni. Steypusagir geta verið knúnar jarðefnaeldsneyti, loft- eða vökvaþrýstingi (oft glussa) eða rafmagni. Sagarblöðin sem notuð eru á steypusagir eru oft demantsblöð. Mikill núningur getur myndast við að saga hörð efni eins og steinsteypu og því eru blöðin oft kæld með því að dæla á þau vatni, bæði til að lengja endingartíma þeirra og til þess að draga úr rykmyndun.

Sagir

Steypusög


Plymouth Belvedere var en amerikansk bil, der blev produceret af Plymouth fra 1954 til 1970.

Eksterne henvisninger

Chrysler-modeller

Plymouth Belvedere


Omfartsvejen er en to sporet omfartsvej der går syd om Gørlev, og er en del af sekundærrute 255 der går fra Gørlev til Stenlille. Den er med til at lede trafikken uden om Gørlev, så byen ikke bliver belastet af for meget trafik

Vejen forbinder Gørlev Landevej i syd med Ulstrupvej i nord, og har forbindelse til Toftevangsvej og Slagelsevej.

Kilder

Gørlev
Omfartsveje i Danmark
Bygninger, konstruktioner og anlæg i Kalundborg Kommune

Omfartsvejen (Gørlev)


Haşim İşcan (1898 - 11 Mart 1968), Eski İstanbul belediye başkanı.

Halk arasında 'Haşim Baba' diye anılan İstanbul'un doğrudan (tek dereceli seçimle) seçilen ilk belediye başkanıdır. (1963-1968)

Yaşamı
1898'de Edirne'de doğan Haşim İşcan, Edirne Lisesi'nden mezun oldu. 1922'de Mülkiye Mektebi'ni bitirerek bir süre Edirne Kız Öğretmen Okulu'nda ve Edirne Lisesi'nde öğretmenlik yaptı. Özel kalem müdürlüğü, kaymakamlık, emniyet müdürlüğü ve mülkiye müfettişlik gibi görevlerde bulundu. 1933'te Siverek kaymakamlığı ile başlayan yöneticilik yaşamını Tekirdağ, Erzurum, Antalya, Bursa ve Samsun illerinde valilik yaparak sürdürdü. Bu yörelerde 400'den fazla ilkokul açtı. Hastane, liman, stadyum, park, kütüphane ve halkevi gibi yararlı kurumlar kazandırdı. Emekli olduğu 1953 yılına doğru Toprak ve İskân müdürlüğüne atandı; bu görevi sırasında Romanya, Bulgaristan ve Yugoslavya'dan gelen göçmenlerin yerleştirilmesinde örnek bir başarı sergiledi.

1963 Yerel Seçimleri'nde Cumhuriyet Halk Partisi (CHP) adayı olarak İstanbul belediye başkanlığı seçimlerine katıldı, ancak kazanamadı. Seçimden galip çıkan Adalet Partisi (AP) adayı Nuri Eroğan'ın, CHP'nin başvurusu üzerine Denizcilik Bankası Hukuk Müşavirliğinden yasal sürede istifa etmediği gerekçesi ile başkanlığı iptal edildi. Haşim İşcan belediye başkanlığına getirildi ve ölünceye kadar bu görevde kaldı.

Belediye başkanlığı
Valilik yaptığı illerde yürüttüğü bayındırlık çalışmalarını İstanbul'da da sürdüren İşcan, geçitler açılmasını, yolların genişletilmesini, birçok yapının restore edilmesini sağladığı gibi, belediyeye bağlı kültür ve sanat kurumlarının gelişmesine de önemli katkılarda bulundu. İstanbul'a 1,500,000 metre asfalt yol yaptı. Trafik sorununu giderecek yeraltı ve yerüstü geçitlere önem verdi. Öncelikle Şehremini ve Çarşıkapı yeraltı geçitlerini bitirdi. Çarşıkapı Geçidi, Hürriyet Meydanı-Divanyolu arasında yayalara geçiş olanağı verdi ve trafiğin duraklamadan akışını sağladı. Bu geçitte 10 dükkân yer aldı.

2 Nisan 1964'te Karaköy Yeraltı Geçidi'nin inşasına başlandı. Geçit 63 kolon üzerine oturtuldu ve burada 23 dükkân yer aldı. 3,500,000 TL maliyetin 4 yıl içinde ödeneceği hesaplandı. Geçit 19 Temmuz 1964'te hizmete açıldı.

Ardından 30 Nisan 1964'te yonca yaprağı biçiminde Unkapanı Geçidi'nin temeli atıldı. Balçıklı bir zemin üzerine oturtuluşu nedeniyle bu alana 198 adet fore kazık çakıldı (Atatürk Bulvarı). Bu semte ayrıca bir meydan kazandırdı. İnşaat 1965 sonunda tamamlandı. 3,300,000 TL'ye mal oldu.

Son olarak Saraçhanebaşı Geçidi'ni yaptırdı. Geçidin inşasına 2 Eylül 1964'te başlandı. 11,500 m²'lik bir sahayı kaplayan bu alanın 6,000 m²'lik kısmı geçide ayrıldı. Geçitte iki kat üzerine 44 dükkân açıldı.

Haşim İşcan belediye başkanlığı sırasında Galata Kulesi'ni restore etti ve turizme açtı. Taksim Gezi Parkı'nı düzenledi. Burada 22 dükkân, 1 kafeterya, 1 sanat galerisi ve büyük bir gazino inşa etti. Kadıköy Belediye Şubesi çevresinde 24 dükkân yaptı. İstanbul'a 8 çocuk bahçesi kazandırdı. Parkları tanzim etti. Florya'da mevcut turistik tesislere ve motellere 12 lojmanlı bir motel ilave etti. Güneş Plajı tamamlandı. Bebek Bahçesi'ndeki (Bebek Parkı'ndaki) Belediye Gazinosu yeniden yapıldı; park düzenlendi. Sultanahmet Meydanı'ndaki havuz tamamlandı. Bu havuz için 163,000 TL harcandı. Sultanahmet Camii ve Ayasofya Müzesi çevresi aydınlatıldı. Beşiktaş'taki eski bina modern bir belediye şubesine dönüştürüldü. Taşlıtarla, Basınköy, Havacılar Sitesi, Ihlamur Deresi, Zeytinburnu, Ortaköy-Arnavutköy, Üsküdar-Kadıköy, Kadıköy-Selamiçeşme kanal ve kolektör inşası sürdürüldü.

Fatih Sultan Mehmed'in Heykelini Yaptırma Derneği'ni kurdu. Ancak ödenek yetersizliği nedeniyle amacına ulaşamadı.

Geçirdiği beyin kanaması sonucu girdiği komadan kurtulamayarak 11 Mart 1968'de görevi başındayken yaşamını yitirdi. Ölümünden sonra Haziran ayındaki yerel seçimlere kadar belediye başkanlığı görevini geçici olarak Faruk Ilgaz üstlendi. Saraçhanebaşı'ndaki alt ve üst geçide "Haşim İşcan" adı verildi. Valilik yaptığı Antalya'da bir mahalleye de "Haşim İşcan" adı verilmiştir. Ayrıca İzmir Bornova'da bir semtin adı da Haşim İşcan'dır. Bursa merkezde büyük bir cadde ismi de Haşim İşcan dır. Ayrıca Antalya merkezde Haşim İşcan Kültür Merkezi vardır.

Kaynakça

Dış bağlantılar

1898 doğumlular
1968 yılında ölenler
Edirne doğumlular
Zincirlikuyu Mezarlığı'na defnedilenler
Edirne Lisesinde öğrenim görenler
Cumhuriyet Halk Partisi mensubu siyasetçiler
20. yüzyıl Türk siyasetçileri

Haşim İşcan


Ocean Hill-Brownsville átökin voru deilur sem áttu sér stað á 7. áratug 20. aldarinnar á milli íbúa Ocean Hill og Brownsville hverfa New York borgar og stéttarfélags kennara, UFT, sem var undir stjórn Albert Shanker. Deilurnar urðu vegna óánægju foreldra grunnskólanemenda í Ocean Hill og Brownsville, efnaminni hverfum, á skólamálum borgarinnar í hverfum þar sem þeldökkir voru í meirihluta. Deilurnar ollu uppnámi í sambandi þeldökkra og gyðingasamfélags New York borgar, ásamt því að verða orsakavaldur lengsta verkfalls grunnskólakennara í New York frá upphafi.

Saga
Þrátt fyrir dómsúrskurð hæstaréttar Bandaríkjanna árið 1954 í máli Brown gegn menntaráði (e. Board of education), um ólögmæti ríkja til aðskilnaðar í skólum á grundvelli kynþátta, jókst aðskilnaðarstefnan á árunum sem fylgdi í Brooklyn, New York. Í Brownsville, sem er hverfi í Brooklyn, hafði árið 1960 orðið mikil breyting á íbúum hverfisins en gyðingar sem höfðu áður verið í meirihluta voru fluttir burt og voru þeldökkir og fólk frá Púertó Ríkó nú í miklum meirihluta. Brownsville ásamt Ocean Hill voru fátæk hverfi þar sem lítið var um atvinnutækifæri og glæpatíðni há í samanburði við önnur hverfi New York. Á 7. áratugnum voru grunnskólar Brownsville og Ocean Hill ennþá aðskildir á grundvelli kynþátta og orðnir yfirfullir og þurftu nemendur að mæta í hollum.

UFT
Á þessum tíma var stéttarfélagið United Federation of Teachers (UFT) undir stjórn Albert Shanker öflugt, en félagið sem hafði verið stofnað einungis nokkrum árum áður var orðið stærsta stéttarfélag kennara í New York og, undir stjórn Shanker, að pólitísku afli. Shanker, fyrrum kennari, var þekktur fyrir harðskeytta leiðtogahæfileika sína og árangur í samningaviðræðum sem stéttafélagsleiðtogi. Þegar hann tók við UFT árið 1964 barðist hann hart fyrir bættri stöðu kennara og með skipulagningu ólöglegra verkfalla kennara var hann fangelsaður tvisvar, árin 1967 og 1968.

Það kerfi sem New York borg notaðist við til þess að ráða kennara eða hækka þá eða lækka í tign var gallað, þ.e. að það gekk út á að meta kennara út frá velgengni þeirra á stöðluðum prófum en tóku ekki tillit til þeirra aðstæðna sem kennarinn hafði menntað sig í eða hvar hann kenndi. Þetta kerfi var því hagstæðara hvítum kennurum en þeldökkum og studdi Shanker það því honum þótti það hlutlaust, og vegna þess að meðlimir UFT voru langflestir hvítir en mikill meirihluti meðlima UFT voru, líkt og Shanker, gyðingar.

Samtökin höfðu verið gagnrýnd fyrir litla þátttöku í aðgerðum gegn kynþáttaaðskilnaðinum en árið 1964 skipulögðu Bayard Rustin og Milton Galamison, aðgerðasinnar, sniðgöngu bæði kennara og nemenda grunnskóla New York borgar til þess að mótmæla áframhaldandi kynþáttaaðskilnaði í skólum borgarinnar. Rustin og Galamison lögðu fram beiðni til framkvæmaráðs UFT um að kennarar stéttarfélagsins tækju þátt í sniðgöngunni en þeim var hafnað, framkvæmdaráðið lofaði eingöngu að vernda þá kennara sem tækju þátt frá því að þeim yrði refsað af vinnuveitenda. Meira en 400 þúsund íbúar New York borgar tóku þátt í þessari sniðgöngu og þegar endurtaka átti leikinn mánuði seinna tók UFT ákvörðun um að vernda ekki þá kennara sem tækju þátt í henni. Neitun UFT um að sýna sniðgöngunni stuðning þótti sýna að samstarf á milli stéttarfélags kennara og samfélag þeldökkra væri óhugsandi.

Samfélagsstjórnun
Aðgerðarsinnar í Ocean Hill og Brownsville, undir áhrifum Black Power hreyfingarinnar og áhrifamikilla aðgerðasinna á borð við Malcolm X, Stokely Carmichael, Charles Hamilton og Harold Cruse, trúðu því að skólarnir væru að bregðast börnunum vegna kerfisbundins rasisma uppeldisstofnanna borgarinnar. Bentu aðgerðarsinnar í því samhengi á kennarana sem kenndu þeldökkum, en skoðun margra hvítra kennara var að þeldökkir nemendur gætu ekki lært og höguðu þeir því ekki kennslu sinni í þá átt sem gæti hjálpað nemendum til þess að læra. Árið 1967 vegna langvarandi kvartana þeldökkra íbúa Ocean Hill og Brownsville hverfanna, ásamt öðrum hverfum, um að menntakerfi borgarinnar væri að bregðast börnum þeirra, og með pólitískan og fjárhagslegan stuðning vinstri sinnaðra samtaka og einstaklinga, varð til umdeilt tilraunarverkefni sem menntaráð New York borgar samþykkti. Verkefnið átti að veita kennurum og foreldrum nemenda yfirráð yfir menntun barnanna, svokölluð samfélagsstjórnun grunnskólanna. Ocean Hill og Brownsville, sem taldist eitt skólahverfi, var eitt þriggja hverfa sem valið var í verkefnið en í því fólst að nýja hverfið kysi í stjórn sem hafði valdið til þess að ráða stjórnendur í skólanna. Á sama tíma og þeldökkir fögnuðu þessu verkefni sem verðlaun fyrir langvarandi baráttu þeirra gegn hinu áður fyrr óhagganlegu hvíta stjórnkerfi þá litu stéttarfélög kennara á verkefnið sem pólitíska árás að völdum þeirra.

Uppsagnir kennara
Miklar breytingar áttu sér stað innan skóla Ocean Hill-Brownsville hverfisins á fyrsta ári verkefnisins og voru þeir reknir með allt öðrum hætti en aðrir grunnskólar New York borgar. Í apríl mánuði árið 1968 óskuðu stjórnendur Ocean Hill-Brownsville eftir því að fá frekari völd yfir fjármagni, starfsmannahaldi og kennsluskrá en var þeim hafnað. Foreldrar nemenda skipulögðu því sniðgöngu en hún átti sér stað á sama tíma og mikil ólga reið yfir samfélag svarta í Bandaríkjunum vegna dauða Martin Luther King Jr. Þann 9. maí 1968 tilkynnti Rhody McCoy, forstöðumaður Ocean Hill-Brownsville skólanna, 12 hvítum kennurum að ekki væri þörf á þeim lengur í grunnskólum hverfisins og að þeir yrðu færðir annað. Ástæða uppsagnarinnar var sögð vera vegna þess að þessir kennarar þóttu sýna verkefninu lítinn skilning og að þeir þóttu óhæfir til þess að kenna þeldökkum nemendum.

Allir kennarnir sem voru reknir tilheyrðu stéttarfélögum og flestir þeirra UFT, ásamt því að flestir þeirra voru gyðingar en alls voru 83 starfsmenn Ocean Hill-Brownsville hverfisins reknir. Shanker taldi uppsagnir kennaranna brot á samningum og stjórnendur hverfisverkefnisins ekki fylgt viðeigandi ferlum varðandi uppsagnirnar. Menntaráð borgarinnar hvatti kennaranna til þess að hunsa uppsögnunum og var þeim fordæmt af mörgum m.a. af American Jewish Congress.

Verkföll
Þegar kennararnir reyndu að mæta aftur til vinnu var þeim hindraður aðgangur að skólanum af foreldrum nemenda og kennurum sem studdu uppsagnirnir. Þann 15. maí, komust kennararnir aftur inn í skólann með hjálp 300 lögreglumanna sem í kjölfarið handtóku 5 einstaklinga sem höfðu reynt að hindra aðgang þeirra að skólanum. Þann sama dag tilkynntu menntaráð borgarinnar og stjórn Ocean Hill-Brownsville verkefnisins að skólum yrði lokað. Frá 22. til 24. maí mættu 350 meðlimir UFT ekki til vinnu í hverfinu í mótmælaskyni og var þeim síðar sagt upp af stjórnarnefndinni og nýjir kennarar ráðnir sem voru flestir ungir, hvítir og hluti af New Left hreyfingunni sem studdi samfélagsverkefnið. Yfir sumarið áttu sér stað tveir hlutir sem áttu eftir að hafa mikil áhrif á deilur hópanna tveggja. Fyrri atburðurinn var samþykki Marchi löggjafarinnar í New York fylki en löggjöfin fól í sér að menntaráð New York borgar gat ákveðið að veita hverfum völd til þess að fara með sín eigin menntamál, líkt og í Ocean Hill-Brownsville, og til þess að gefa þessum hverfum valdið til þess að ráða kennara og færa þá úr skólum eins og þeim hentaði. Seinni atburðurinn var dómsúrskurður sem dæmdi ákvörðun stjórnenda Ocean Hill-Brownsville verkefnisins um uppsögn kennaranna fyrr á árinu ólögmæta og að kennararnir ættu rétt á því að snúa aftur í störf sín. Dómurinn benti á að ástæður uppsagnarinnar, um að kennararnir væru vanhæfir, væru ekki á rökum reistar og að leyfilegt væri fyrir kennara að gagnrýna verkefnið vegna stjórnarskrárvarins málfrelsis þeirra. Hinsvegar neitaði hverfisráðið að taka við kennurunum aftur og ítrekaði við menntaráð borgarinnar að völdin til þess að fara með menntamál væru þeirra. Daginn fyrir fyrsta skóladag nýs skólaárs samþykkti mikill meirihluti UFT að fara í verkfall og ætti það að ná yfir alla borgina.

Daginn eftir fóru 54 þúsund kennarar í verkfall og áttu verkföllin eftir að standa yfir í samanlagt 37 daga með þeim afleiðingum að meira en milljón nemendur komust ekki í skóla. Verkföllin stóðu yfir frá september mánuði til nóvember með þremur verkföllum og var þriðja verkfallið það lengsta en það stóð yfir í 5 vikur. Ásakanir um kynþáttafordóma og gyðingahatur urðu háværar en stór hluti kennara New York borgar voru gyðingar, Shanker lét m.a. prenta og dreifa 500.000 eintökum af antísemitískum bæklingum sem höfðu fundist fyrir aftan grunnskóla í Ocean Hill-Brownville hverfinu. Átökin eru talin hafa haft varanleg áhrif á samband gyðinga og þeldökkra innan borgarinnar. Verkföllunum lauk 17. nóvember eftir að menntaráð New York fylkis tók yfir Ocean Hill-Brownsville skólanna, endurréði kennaranna 12 sem höfðu verið reknir og færðu þrem skólastjórum hverfisins annað.

Tilvísanir

Réttindabarátta svartra í Bandaríkjunum

Ocean Hill-Brownsville átökin


Michael Anthony Wiley (nacido el  en Long Beach, California) es un exjugador de baloncesto estadounidense que disputó dos temporadas en la NBA, y dos más en la liga francesa. Con 1,98 metros de estatura, jugaba en la posición de alero. Es hermano del también exjugador profesional Morlon Wiley.

Trayectoria deportiva

Universidad
Jugó durante 4 temporadas con los 49ers de la Universidad Estatal de California, Long Beach, en las que promedió 16,4 puntos y 6,6 rebotes por partido. Batió el récord de anotación de su universidad, con 1.962 puntos (batido años después por Lucious Harris), y fue elegido en el mejor quinteto de la Pacific Coast Athletic Association en su última temporada, tras haber sido incluido en el segundo en las tres anteriores.

Estadísticas

Profesional
Fue elegido en la trigésimo novena posición del Draft de la NBA de 1980 por San Antonio Spurs, equipo por el que firmó contrato semanas después. Allí jugó una temporada, en la que contó muy poco para su entrenador, Stan Albeck, disputando sólo 33 partidos, en los que promedió 5,7 puntos y 1,9 rebotes.

Tras ser despedido, y ya con la temporada 1981-82 comenzada, fichó por los San Diego Clippers, en el que tuvo más opciones de juego, promediando 8,3 puntos y 3,0 rebotes por partido.

Al quedarse sin equipo en la NBA, el resto de su carrera transcurrió durante 8 temporadas en diferentes ligas europeas.

Estadísticas de su carrera en la NBA

Temporada regular

Playoffs

Referencias

Enlaces externos

 Ficha de Wiley en NBA.com
 Estadísticas en la NCAA
 Ficha de Michael Wiley en ultimatenba.com

Nacidos en Long Beach (California)
Baloncestistas de California
Baloncestistas de la NBA
Baloncestistas de los Long Beach State 49ers
Baloncestistas de los San Antonio Spurs
Baloncestistas de los San Diego Clippers
Baloncestistas del AS Monaco
Hermanos baloncestistas

Michael Wiley


La France couronnant l'Art et l'Industrie est un groupe de sculptures en calcaire  mesurant 6.50 m (21 pi) qui décorait le haut de l'entrée du palais de l'Industrie, bâtiment principal de l'exposition internationale de 1855 à Paris. Il est déplacé dans le parc de Saint-Cloud en 1900 lors de la démolition du palais de l'Industrie. Le groupe central, composé des trois allégories (France, Art et Industrie) est une œuvre du sculpteur Élias Robert. Les deux groupes de putti situés sur ses flancs sont de Georges Diebolt. Les couronnes que la France portait dans ses mains et la plupart des rayons de la couronne rayonnante qu'elle porte ont été perdus.

Précédents et influences

Cette sculpture aurait été inspirée par le bas-relief Victoire dans un quadrige distribuant des couronnes de Pierre Cartellier (1810), à l'entrée Est du palais du Louvre, et pourrait être une source d'inspiration pour la statue de la Liberté à New York.

Un bas-relief sur le même sujet, intitulé La France distribuant des couronnes aux Arts et à l'Industrie, a été sculpté par Jean-Baptiste Louis Roman en 1830 et se trouve sur le mur derrière le siège du président de l'Assemblée nationale dans l'hémicycle du palais Bourbon.

En 1851, Georges Diebolt sculpte La France rémunératrice, une figure féminine colossale portant et distribuant des couronnes, pour une cérémonie de remise de prix sur les Champs-Élysées, qui a eu lieu pour les industriels français qui avaient été distingués à la Grande Exposition de Londres. Une réduction en bronze de petite taille a été exposée à l'Exposition Universelle de 1855, et est maintenant exposée au musée d'Orsay.

Galerie

Notes

Liens externes
 Carte postale ancienne montrant la sculpture dans un meilleur état de conservation

Sculpture en calcaire
Histoire de Paris
Sculpture en plein air en France
Sculpture française du XIXe siècle
Œuvre d'art dans les Hauts-de-Seine


El Aeródromo de Volokovaya (ruso: Aэродром Волоковая; ICAO: ; IATA: ) es una pequeña pista situada 1 km al este de Volokovaya, en Nenetsia, un distrito autónomo del óblast de Arjánguelsk, Rusia.

Las instalaciones son gestionadas por la compañía por acciones "Destacamento Aéreo de Narian-Mar" (ruso: ОАО "Нарьян-Марский объединенный авиаотряд"), anteriormente conocida como "Narian-Mar Airlines".

El espacio aéreo está controlado desde el FIR de Narian-Mar (ICAO: ULAM)

Pista
El aeródromo de Volokovaya consiste en una pequeña pista de tierra en dirección 16/34 de 500x30 m. (1.640x98 pies).

Aerolíneas y destinos
El Destacamento Aéreo de Narian Mar vuela regularmente a este aeródromo regional.

Referencias

Enlaces externos
 Página de "OAO Destacamento Aéreo de Narian-Mar", operador civil del aeropuerto (en ruso).
 Mapa de ubicación de los aeropuertos Nenetsia en "Our Airports" (en inglés) Consultado el 29 de marzo de 2012

Volokovaya

Aeródromo de Volokovaya


Simyacı (Özgün adı: O Alquimista), Brezilyalı yazar Paulo Coelho'nun yazdığı ve yayımlandığı yıl olan 1988'den bu yana dünyayı birbirine katan, eleştirmenler tarafından bir fenomen olarak değerlendirilen fantastik ve nasihat romanıdır.

Simyacı; 6 yılda 42 ülkede 26 dile çevrildi ve yedi milyondan fazla sattı. Bu, Latin Amerika'da Gabriel García Márquez'den bu yana görülmemiş bir olay... Roman, yüreğinde çocukluğunu yitirmemiş olan okurlar için bir klasik kimliği kazanmıştır.

Simyacı, 1996 yılından bu yana Türkiye'de de çok okundu, çok sevildi ve çok övüldü. Bir büyük Doğu klasiği olan Mevlânâ'nın ünlü Mesnevî'sinde yer alan bir küçük öyküden yola çıkarak yazılmıştır.

Simyacı, İspanya'dan kalkıp Mısır Piramitleri'nin eteklerinde hazinesini aramaya giden Endülüslü çoban Santiago'nun masalsı yaşamının felsefi öyküsüdür. Simyacı'nın dünya çapında bu kadar satmasının sebebi belki de kılavuzculuk ve nasihat verme niteliğinin ön planda olmasıdır. Simyacı'yı okumak, herkes uykudayken uyanıp şafak vakti güneşin doğuşunu beklemeye benzemektedir.

Kitabın konusu

Kitap, İspanya'dan kalkıp Mısır Piramitleri'nin eteklerinde hazinesini aramaya gelen Endülüslü çoban Santiago'nun masalsı yaşamının felsefi öyküsüdür.

Kitabın özeti
Romanın kahramanı Santiago'nun anne ve babası rahip olması için onu papaz okuluna göndermiştir. Santiago, okuldan arta kalan zamanlarında babasına ait koyun sürüsünü otlatmaya götürür. Bu sayede dağ, taş, tepe demeden Endülüs'ü gezerdi. 16 yaşına geldiğinde rahip olmak istemediğini, okuldan ayrılmayı ve gezginci olmak istediğini babasına söyler. Bunun üzerine babası da oğluna, içinde üç adet altın İspanyol parası olan bir kese vererek "Git, kendine bir sürü al ve en iyi şatonun bizim şatomuz ve en güzel kadınların bizim kadınlarımız olduğunu öğreninceye kadar dünyayı dolaş!" der ve oğlunu kutsar.

Santiago'nun sırtında bir heybesi ve içinde de yatarken yastık olarak başının altına koyduğu bir kitabı ve yamçısı vardır. Önce, babasının vermiş olduğu parayla bir koyun sürüsü alır ve yaşamının büyük düşünü gerçekleştirmeye başlar: Artık geziyordur...

Bazen "Papaz okuluna Tanrı'yı aramak için nasıl gidebilirdim? " diye düşünerek bunun kendisini sıktığını düşleyip tekrar kendi yazgısı doğrultusunda bir başka yolculuğa çıkıyordu. Ancak dünya çok büyüktü, sonu gelmiyordu. Kısa bir süre de olsa, koyunlarının kendisine yol göstermesine izin verse de sonunda bir yığın ilginç şeyler keşfederek tekrar onların peşinde sürüklenmekteydi. Her gün yeni bir yere gittikleri otlaklar değiştiği hâlde bazen mevsimlerin bile birbirine benzemediğini dahi anlamıyorlardı. Koyunların yiyecek ve sudan başka bir kaygıları yoktu. Dağ, taş, köy, kasaba geçip akşam hava karardığında koyunları kurtlara karşı emniyete alacak müsait bir yer bulduğunda yatıyor ve sabah hava aydınlanınca da tekrar aynı şekilde gezmeye başlıyordu.

Ancak akşam yattığında uykusunda gördüğü rüyaların da etkisinde kalarak, gördüğü bir düşün gerçekleşme olasılığının yaşamını oldukça ilginç bir hâle getireceğini düşünüyor ve o şekilde hareket ediyordu. Romanın ana konusunu teşkil eden Mısır Piramitleri'ne gitmesi ve orada hazine bulacağı, ona rüyasında söylenmişti.

Romanın kahramanı, rüyasını gerçekleştirmek için önce bir falcı kadına rüyasını anlatır. Falcı kadın, kendisine tatmin edici bir cevap veremez, ancak bulacağı hazinenin onda birini kendisine vermesini ister. Bunun üzerine bir daha düşlere inanmamaya karar vererek oradan ayrılır ve yine koyunlarıyla dolaşmaya devam eder. Ancak daha sonra geldiği kasabada karşılaştığı ve kendisini Şalem (İncil'de adı geçen kutsal bir şehir) kralı olarak tanıtan bir yaşlı adamla konuşur, kendi amaçlarını anlatır. Yaşlı adam, hayatın gizemleri hakkındaki bilgiye karşılık Santiago'dan sürüsünün onda birini vermesini ister. Sarayına davet eder ve çobanı bir teste tabi tutar. Bir yemek kaşığının içine sıvı yağ koyar ve kaşığı ağzında tutarak sarayını gezmesini ister. Bu testin amacı, "Mutluluğun gizi, dünyanın bütün harikalarını görmektir, ama kaşıktaki iki damla yağı unutmadan" der. Çoban, mesajı almıştır. Yaşlı adam, Santiago'ya biri beyaz diğeri siyah olmak üzere iki adet gizemli taş verir ve siyah olanı "evet", beyaz olanı "hayır" anlamını taşıyan bu taşları "Zor duruma düştüğün zamanlarda kullanırsın, ancak kendi kararını kendin vermeye çalış!" der.

Santiago, falcı kadından ve yaşlı adamdan aldığı işaretlerden sonra Mısır'a gitmek için önce koyun sürüsünü satar ve parasını cebine koyarak yola çıkar. Afrika'nın bir liman şehri olan Tanca'da, kendisinin turizm danışmanı olduğunu söyleyen bir Arap çocuğu ile tanışır. Ondan, Mısır'a gidebilmek için Sahra Çölü'nün geçilmesinin gerektiğini öğrenir. Bunun için de deve almak üzere Arap çocuk ile beraber bir pazara giderler. Fakat Arap çocuk, paralarla birlikte kaçarak Santiago'yu bu şehirde parasız pulsuz bırakır. Bunun üzerine Santiago, para kazanmak için bir billuriyeci dükkânında çalışmaya başlar. Billuriyeci ile ilişkilerini geliştirdikçe ikisinin de hayallerinin benzer olduğunu fark eder. Ancak, Müslüman olan billuriyecinin yıllardır dininin kutsal yolculuğuna (hac) gidişini gerçekleştiremediğini öğrenir; hayallerine ulaşmak için daha değişik yöntemlerle para kazanmalarının gerektiğini anlatır. 6 ay kadar burada çalıştıktan sonra Santiago yeterli parayı kazanarak tekrar yola koyulur. Yolda bir İngiliz ile karşılaşır. İngiliz de aslında Simyacıyı aramak için çölü geçmek istemektedir. Birlikte bir deve kervanıyla çölü geçmek üzere yola çıkarlar.

Santiago, çölden de daha birçok şey öğrenebileceğini düşünerek dikkatli gözlemler yapmaktadır. Fakat İngiliz arkadaşı ise elindeki kitapları okumakla meşguldür. Yolda karşılaştıkları güçlüklerde kendi kişisel menkıbelerini aramak üzere yola çıktıklarını söylüyorlardı. Kendi kişisel menkıbesini yaşayan kimse, "her şey bir ve tek şeydir" sonucuna varır ve neye ihtiyacı varsa onu elde edebileceğini bilirdi. Simyacı, evrendeki sonsuz yolculuğunda en büyük sorunun "her şeyin bir ve tek olduğunu anlamak ve bu biricik şeyin kendi gerçek görevini yerine getirmesiyle her şeyin mümkün olacağını" bilirdi.

Santiago, yüreğinin söylediklerini dikkatle dinleyerek çölde ilerlemesine devam eder. Karşılaştıkları güçlükler karşısında hep kendi kişisel menkıbesine güvenir ve sonunda kumullar tepesine ulaşır. Piramitler, bütün görkemiyle karşısında yükseliyordu. Dizüstü düşüp ağlar ve kişisel menkıbesine ulaşırken rastladığı insanlar için Tanrı'ya şükreder. Hazinesine ulaşmak için, kumulu bütün gece boyunca kazar. Sabah gün doğarken doğrulur ve piramitlere bakar. "Gerçekte kendi kişisel menkıbesini yaşayan kimseye karşı hayat cömerttir." diye düşünür. Piramitlerin de ona gülümsediğini hissederek yüreği neşeyle dolu bir şekilde o da piramitlere gülümser. Sonunda hazinesini bulmuştu.

Sonuç olarak; romanın kahramanı Santiago, babasının verdiği parayla aldığı koyun sürüsü ile birlikte geceyi geçirdiği eski, yıkık bir kilise bahçesindeki incir ağacı altında uykuya dalmıştır. Sabah uyandığında bulunduğu yeri kazmış ve gerçekten içi mücevher dolu bir sandık bularak rüyasında gördüğü ve Mısır Piramitleri'ne kadar gidip bulmayı arzuladığı hazinesine kavuşmuştur.

Kitabın ana fikri

Asıl hazine işin sonunda elde ettiğin değil, elde edene kadar yaşadığın macera ve bu maceradan edindiğin deneyimdir. İnsanın hayattaki en büyük arzusu esasen keşfetme arzusudur  ve bunu tatmin ettiği sürece heyecanla daha fazlasını ister. Tevekkül ederek çıktığın her yolculukta, her kapının ardından ne çıkacağını görmek ve her kapattığın kapıdan sonra yeni bir insana dönüşmek, daha çok ve daha çok deneyim kazanmaktır.

Birtakım endişeler sebebiyle çıkılmayan yolculuklar, insanı korkuların kölesi haline getirir ve hayatı çekilmez kılar.

Daha fazlasını bilmek arzusuyla çıkılan her yolda tevekkül eden kişiye yaratıcı her türlü imkanı sunar. Yalnızca saf bir arzu ve inanç yeterlidir.

Kaynakça

Çağdaş romanlar
Paulo Coelho romanları
1988 kitapları
Konusu İspanya'da geçen romanlar
Konusu Mısır'da geçen romanlar

Simyacı (roman)


Ormanlı, Zonguldak ilinin Karadeniz Ereğli ilçesine bağlı bir köydür.

Coğrafya
Köy, Zonguldak il merkezine 97 km, Karadeniz Ereğli ilçe merkezine 40 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Karadeniz Ereğli belde ve köyleri

Ormanlı, Karadeniz Ereğli (köy)


PAT, port address translation kelimesinin kısaltılmasıdır. Nasıl ki, NAT'da iç ağdan dış ağa bağlanırken, iç ağdaki bilgisayarların ip adresleri değiştirilerek dış ağa bağlanması sağlanıyorsa; PAT'da da dış ağdan iç ağa bağlanırken dış ağdan gelen bağlantının port adresi değişime uğrar.
NAT ile birlikte kullanılır.

Getirileri nedir?
Birden çok sunucu makinenizin, tek bir statik ip'nizi paylaşmayı gerektiği durumlarda kullanılabilir. PAT aygıtınıza (yönlendirici, güvenlik duvarı gibi) gelen bağlantıyı, aygıt, gelen paketin port numarasına bakarak, iç kesimdeki bir bilgisayara yönlendirir. Örneğin, 80. porta gelenler HTTP sunucusuna (httpd), 21. porta gelenler ftp sunucusuna yönlendirilirler.

İnternet mimarisi

Port address translation


Seans; spiritüalist, metapsişik ve parapsikolojik terminolojilerde kullanılan bir terim olup, bir süjenin ya da medyumun bulunduğu, araştırma, inceleme, gözlem ve bilgi alma amacıyla yapılan deney olarak tanımlanır. Terim, fiziksel medyumluk deneylerinin yanı sıra zihinsel medyumluk deneyleri için de kullanılır.

Türk ruhçular zihinsel medyumluk deneyleri için kimi zaman, seans yerine celse (ruhsal irtibat celsesi) terimini kullanırlar. Ruhsal irtibat seanslarında medyumu hipnoz haline sokan ve seansı yönlendiren kişiye operatör, seansta bulunanlara hazirun denir. Hazirundakiler yalnızca gözlemci olarak bulunabilecekleri gibi, seansa sorularla da katkıda bulunabilirler. Hazirunun seansa psişik bakımdan da katkısı olduğu belirtilir.

Kaynakça
 Dharma Ansiklopedi, Dharma Yayınları

Spiritüalizm
Metapsişik
Parapsikoloji
Yalan haber

Seans (spiritüalizm)


Diamond Lake Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Diamond Lake Township (Iowa)
 Diamond Lake Township (Minnesota)

Diamond Lake Township


Guglielmo Scilla (* 26. November 1987 in Rom) ist ein italienischer Autor, Videoblogger und Schauspieler.

Er wurde populär als Willwoosh mit YouTube.

Filmografie
 Una canzone per te, von Herbert Simone Paragnani (2010)
 Matrimonio a Parigi, von Claudio Risi (2011)
 10 regole per fare innamorare, von Cristiano Bortone (2012)

Fernsehen und Radio
 A tu per Gu, Radio Deejay (2011–2012)
 30 gradi di separazione, Deejay TV (2012)

Werke
 10 regole per fare innamorare mit Alessia Pelonzi (Kowalski editore, 2012)

Weblinks

Einzelnachweise

Autor
Theaterschauspieler
Filmschauspieler
Literatur (21. Jahrhundert)
Literatur (Italienisch)
Italiener
Geboren 1987
Mann

Guglielmo Scilla


El Campeonato de Fútbol de 1950, fue la edición número 30 de Liga de Fútbol de Costa Rica en disputarse, organizada por la FEDEFUTBOL.

Este torneo se jugó con 9 participantes por primera vez en la historia, debido a que se le perdonó el descenso a La Libertad el año anterior. Se registró el empate con más goles en la historia del fútbol costarricense, donde Cartaginés y Herediano empataron por el marcador de 5-5.

El campeonato es disputado entre Saprissa y Alajuelense, que luego se convertiría en el Clásico del fútbol costarricense, con el pasar de los años.

Cartaginés pierde la promoción contra Moravia, pero se le perdona el descenso.

Equipos participantes

Formato del Torneo

El torneo disputado a dos vueltas. Los equipos debían enfrentarse todos contra todos. El último lugar disputaría una promoción con el campeón de Segunda División..

Tabla de posiciones

Planilla del Campeón: Ignacio Arce, Francisco Zeledón, Heriberto Molina, Héctor González, Alfonso Leandro, José Retana, Francisco Oconitrillo, Horacio Molina, Edgar Alvarado, Guido Gutiérrez, Carlos Alvarado, William Cordero, Elías Valenciano, Oscar Mórux, Miguel Zeledón.

Goleadores

Descenso

Torneos

Referencias

Gerardo Coto para UNAFUT.com. "1950: La rivalidad se acelera". https://web.archive.org/web/20141025180128/http://www.unafut.com/site/index.php?option=com_content&view=article&id=179%3A1950&catid=3&Itemid=35. Consultado en enero de 2012.

1950
Costa Rica en 1950
Fútbol en 1950

Campeonato de Fútbol de Costa Rica 1950


Łukasz Koszarek, (nacido el  en Września, Polonia) es un jugador de baloncesto polaco. Con 1.87 de estatura, su puesto natural en la cancha es el de base.

Trayectoria
Pzkosz Warka (1999-2003)
Polonia Warszawa (2003-2006)
Turów Zgorzelec (2006-2007)
Anwil Włocławek (2007-2009)
Juvecaserta Basket (2009-2011)
Trefl Sopot (2011-2012)
Asseco Prokom Gdynia (2012-2013)
Stelmet Zielona Góra (2013-2021)
Legia Varsovia (2021- )

Enlaces externos
  Ficha del jugador en eurobasket
 Ficha en LEGA BASKET SERIE A

Baloncestistas de Polonia
Baloncestistas de la selección de Polonia
Baloncestistas del Polonia Warszawa
Baloncestistas del Anwil Włocławek
Baloncestistas de la Lega Basket Serie A
Baloncestistas del Juvecaserta Basket
Baloncestistas del Asseco Prokom Gdynia
Baloncestistas del Stelmet Zielona Góra
Baloncestistas del Trefl Sopot
Baloncestistas del Legia Varsovia

Łukasz Koszarek


Codul internațional de semnale maritime este un sistem format din 26 de pavilioane literale, zece flamuri numerice și trei triunghiuri repetitoare, utilizat pentru semnalizarea între navele de orice naționalitate sau între nave și stațiuni de semnale de la uscat.

Pavilioanele se ridică la vergă, fiind folosite izolat sau în serii de câte două-trei, fiecare pavilion sau serie având o anumită semnificație.

Pavilion cu litere (cu semnificație ICS)

Pavilion cu numere

Substitute
Pavilioanele de substituire sau repetoare permit semnalizarea mesajelor cu caractere duplicate, fără a fi nevoie de mai multe seturi de steaguri.

Codul internațional de semnalizare include doar primele trei dintre aceste steaguri înlocuitoare. Pentru a ilustra utilizarea acestora, iată câteva mesaje și modul în care acestea ar fi codate:

Legături externe

 "How Ships Talk With Flags", October 1944, Popular Science
 John Savard's flag page. Collection of different flag systems.
 Freeware to aid memorizing the flags
 La flag-alfabeto - signal flags used for the Esperanto language - the flags for the Esperanto letters with diacritical marks have the lighter color in the normal flag replaced with light green, which is not used in any normal flag.

Semnalizări
Steaguri
Termeni navali

Codul internațional de semnale maritime


Kritička pravna teorija je škola mišljenja unutar pravne znanosti, oslonjena na tzv. kritičku teoriju razvijenu u velikoj mjeri od marksističkog sociologa Maxa Horkheimera.

Kritička pravna teorija se bavi otkrivanjem prikrivenih ambivalentnosti u propisima, koji pridonose različitim ishodima njihove primjene za različite društvene grupe.

Važan dio kritičke pravne teorije je kritička rasna teorija, koja se koncentrira na ishode primjene propisa na pripadnike rasnih manjina.

Kritička rasna teorija je u prvom redu raširena u Sjedinjenim Američkim Državama, gdje se pravni znanstvenici koji su pobornici kritičke teorije okupljaju na godišnjim Critical Legal Conference (CLC). Među autorima koji se okupljaju oko CLC, ističu se Drucilla Cornell, Mark Kelman, Alan Hunt, Catharine MacKinnon, Duncan Kennedy, David Kennedy, Martti Koskenniemi, Gary Peller, Peter Fitzpatrick, Morton Horwitz, Jack Balkin, Costas Douzinas, Karl Klare, Peter Gabel, Roberto Unger, Renata Salecl, Mark Tushnet, Louis Michael Seidman, John Strawson and Martha Fineman.

Vidi još

 marksizam
 kulturni marksizam
 kritička rasna teorija

Izvori

Vanjske poveznice

 Stranice Critical Legal Conference, 2019.

Društvene znanosti
Odgoj i obrazovanje
Frankfurtska Škola
Pravo

Kritička pravna teorija


La música de los wagogo es la propia de la población gogo (forma singular de wagogo) de Tanzania.

Características musicales

Aspectos melódicos y armónicos
La escala musical sobre la que se sustenta la mayor parte de la música gogo es de tipo pentatónico anhemitónico y tiene la particularidad de contener un tritono implícito.  Los giros melódicos y el color armónico que este intervalo generan, dotan a la música de los wagogo de una atmósfera peculiar distinta a la de otras músicas.
Los wagogo de Nzali conciben que el sentido natural de la escala es descendente, es decir, del agudo al grave ("del sonido pequeño al grande" como dicen ellos) y, como consecuencia, les resulta difícil reproducir con la voz una escala en sentido ascendente.
Los giros melódicos de las canciones respetan rigurosamente los grados de la gama pentatónica y no existen ornamentos que la alteren. Salvo en el comienzo de casi todas las canciones de Makumbi, que realizan un salto de tritono ascendente fa-si, las melodías están construidas a partir de intervalos conjuntos, es decir, de segundas mayores y terceras menores.  En algún momento puede ocurrir que dos intervalos de tercera menor ascendente o descendentes se sucedan, y pueden también encontrarse saltos de sexta re-si en la melodía.
Los intervalos armónicos están formados por terceras mayores, cuartas justas, tritonos y quintas justas. En algún caso aparece un intervalo de segunda mayor, algo más habitual en el repertorio de adultos.
Aunque poseen un criterio de afinación común, cada individuo tiene su peculiar manera de ajustar los intervalos. En casos de la mkwajungoma (xilófono), son capaces de reconocer al constructor de un instrumento por la manera en que está afinado.

Aspectos rítmicos
Pulsación: entre los wagogo, la pulsación es la referencia, el elemento temporal alrededor del cual se organiza el ritmo.
El pulso, inherente a la música, no siempre se manifiesta de forma audible: en unos casos se exterioriza batiendo palmas y en otros se reconoce en los pasos básicos de la danza. Podemos decir que la pulsación es el hilo conductor. Lo manghati y diferentes tribus gogo que habitan en la misma región, tienen su forma particular de organizar la rítmica; el pulso puede ser considerado, además de un parámetro, un signo musical distintivo.
Simha Arom define el pulso como "patrón, isócrono, neutro, constante, orgánico, que determina el tiempo", y matiza:
 Patrón: delimitado por la unidad de tiempo.
 Isócrono: ningún tiempo se diferencia de otro.
 Constante: es invariable.
 Orgánico: inherente a la música.
 Determinante del tiempo: relativo al movimiento interior de la música que sostiene.
El pulso gogo puede estar subdividido de forma binaria (I . I . I . I . ), o ternaria ( I . . I . . I . . ), donde la parte más pequeña de esta subdivisión es el valor con respecto al cual se constituyen todas las duraciones de una pieza.
En líneas generales y en el repertorio infantil, la pulsación de subdivide de forma ternaria y se encuentra en el lugar que nosotros llamamos "a contratiempo", es decir, desplazado a la parte o fracción "débil", ahí donde el acento tónico de la palabra no coincide con el de las palmas.
Solo en el repertorio de adultos las improvisaciones vocales no son mesurables, es decir, se articulan a partir de secuencias en donde el ritmo es más libre.

Métrica: la forma de las canciones es cíclica, es decir formada por períodos que se repiten, aunque de manera idéntica: el material de base reaparece a intervalos exactos de tiempo, pero siempre cambiado de aspecto.
El número de pulsaciones que contiene cada ciclo es siempre múltiplo de un número entero, par o impar, y la estructura total de aquellas canciones que se dividen en dos secciones podrá ser simétrica o asimétrica.
En las canciones infantiles, toda idea de acentuación regular está ausente, es decir, no existe una alternancia y oposición sistemática entre partes fuertes y débiles. El ritmo es normalmente silábico: a cada sílaba del texto le corresponde un valor mínimo ( . ) de la subdivisión del pulso. Cuando un melisma se alarga y abarca don o tres valores mínimos, el ritmo llega va organizarse e manera asimétrica, combinando cantidades binarias y ternarias.

Estructuras y variaciones
La estructura de las canciones del repertorio infantil obedece a formas responsoriales y/o antifonales fijas.
En la forma responsorial hay un solista que enuncia una o varias frases y un coro que las concluye, bien completando o reiterando alguna de sus partes, bien repartiéndose el material de la canción entre ambos. Puede ocurrir que la respuesta sea más breve que la pregunta, pero encontramos muchas canciones en las que el protagonismo lo tiene el coro.
En líneas generales, la forma responsorial puede tener tantas variantes como maneras de combinar y repartir entre los grupos los textos en las canciones. Normalmente es el solista quien toma la iniciativa para que tengan lugar tales combinaciones.
Mientras que la pregunta puede variar, la respuesta suele ser fija; sin embargo, si uno o más integrantes del grupo aportan, espontáneamente, elementos adicionales a la respuesta, se generarán heterofonías ocasionales.
La forma antifonal consiste en una alternancia regular del material musical: una vez que el primero (solista o grupo) canta una frase, ésta es repetida de manera idéntica por el segundo, solista o coro.
Una gran parte de las canciones se dividen en dos secciones claramente diferenciadas (A-B), es decir, de forma bipartita, elaboradas a partir de elementos comunes. Cuando el material melódico está más desarrollado, ambas estructuras –responsorial y antifonal- pueden aparecer alternadas, pero siempre siguiendo el orden antifonal-responsorial y no al contrario.
En este caso, lo más frecuente es que se produzca un solapamiento recíproco (a la inversa), a modo de "entretejido", entre la parte solista y el coro, es decir, antes de que el segundo grupo termine su intervención, el primero comienza ya a cantar. Si las partes solapadas coinciden en el texto y por tanto en la articulación rítmica, variarán las alturas. Si la diferencia afecta a esquemas rítmicos, podrían llegarse a prefigurar –de forma rudimentaria y ocasional- otros procedimientos plurivocales como son el contrapunto imitativo o el canon.

Procedimientos de variación: los wagogo nunca cantan la misma canción de idéntica manera; entienden que variar la melodía mientras se mantiene el texto no altera la canción. Este hecho no es algo arbitrario, sino que responde a criterios comunes, técnicos y estéticos, consensuados por toda la comunidad.
Dado que la estructura formal de la música es isoperiódica y el material musical reaparece a intervalos de tiempo similares, la improvisación juega un papel fundamental como impulsor de las variaciones melódicas y rítmicas que tienen lugar en el interior del ciclo. No se trata de una improvisación libre sino sometida a varios factores: a dicha periodicidad, al tipo de escala, a patrones rítmicos, a la estructura musical en la cual se manifiesta y a la obligación de no interferir en la comprensión del texto.
Entre los procedimientos de variación más utilizados encontramos:
 Partes de la melodía sustituidas por otras alturas de la escala pentatónica.
 Elementos melódicos intercalados entre dos sonidos.
 Desfases rítmicos y silencios.
 Inclusión de nuevos textos y/o sílabas sin sentido que sirven para completar el ciclo.

Instrumentos musicales
Entre los wagogo no existe música instrumental en sentido estricto, sino que la función de los instrumentos consiste es acompañar y servir de base al canto o a la danza. Solo el ndonondo (arco de boca) o la flauta mlanzi son tocados "a solo", ya que por razones obvias, quienes lo ejecutan no pueden cantar.
En el caso de las músicas polifónicas, idiófonos como la kayamba (maraca) o el ndalagunyhi (sonajero de metal). Sirven de base rítmica permanente y percuten una fórmula característica, asociada a cada repertorio. Los instrumentos se pueden combinar ad líbitum, es decir, no existe formalidad alguna para que uno u otro instrumento toquen juntos; todos son aptos para ser combinados libremente a dúo, trío, cuarteto, etc. y cualquiera de ellos ofrece la posibilidad de adaptar a sus características propias cada una de las canciones que integran los diferentes repertorios.
En ningún caso el papel de los instrumentos es secundario. Además de su función acompañante, intervienen como parte solista en las cadencias y finales de las piezas, momento que  aprovecha el instrumentista para mostrar sus habilidades.
Podemos encontrar instrumentos de todas las familias:
 Cordófonos: izeze (violín de dos o tres cuerdas); ndonondo (arco de boca); ipangwa (cítara)
 Idiófonos: manyanga (caraca); kayanba (maraca plana con forma de bandeja); ndalangunyi (sonajero de metal); nhyinda (conjunto de ndalangunyi atados en las piernas); cesen (sistro); ilimba (lamelófono); mkwajungoma (xilófono) y mhongwa-mtela (cuenco y cucharas).
 Membranófonos: ng'oma fubwa (tambor grande); ng'oma ndodo (tambor pequeño).
 Aerófonos: mlanzi (flauta); filimbi (silbato).

La voz. Plurivocalidad
La música de los wagogo es fundamentalmente vocal. La voz es el instrumento por excelencia y el canto el vehículo idóneo para comunicar y manifestar las emociones. Tal y como lo hicieron sus predecesores, los wagogo de Nzali continúan una tradición vocal de la que se sienten muy orgullosos.
Aunque el canto musical tiene lugar de forma colectiva, las intervenciones solistas son habituales; es precisamente en este terreno donde se comprueba que cualquier individuo está perfectamente cualificado para cantar. Los wagogo son además excelentes improvisadores, capaces de transformar de forma inmediata la palabra hablada en cantada y cada frase en una melodía. Esta propiedad dota a su música de un componente esencialmente vital que la hace portadora de una gran carga emotiva.
Los adultos utilizan timbres y ornamentos variados que contribuyen a enriquecer la textura polifónica general, a diferencia de en el repertorio infantil, en el que el uso de la voz es completamente natural y está exento de cualquier efecto o adorno.

Plurivocalidad: la plurivocalidad (superposición de dos o más voces) es el rasgo que mejor define la música de los wagogo. Utilizan procedimientos como son el paralelismo, la homofonía, el canon, el "entretejido", el bordón y el hoquetus. Raramente se encuentran cantos de tipo monódico.
En el repertorio vocal infantil, la mayor parte de las canciones de interpretan a dos voces que se mueven de forma paralela y, en contadas ocasiones, de manera contraria u oblicua. Son también habituales el entretejido y la imitación, mientras que el bordón o el ostinato son raros.
En el repertorio de los adultos, y según sea su registro  y función, cada voz se reconoce con un nombre en la lengua vernácula, por ejemplo, izi ikali es la voz aguda, y es la que más se mueve e improvisa y que sirve de referencia permanente al resto de las voces.

Movimiento y danza
Entre los wagogo, toda interpretación musical implica un movimiento corporal, ya que para ellos no existe una actitud estática o pasiva cuando se hace música.
El paso básico, característico del baile gogo, consiste en un elegante "galope truncado" que permite balancear el cuerpo hacia delante y hacia atrás, y que involucra cabeza, hombros, brazos, manos y pies al tiempo. Durante la danza, cada parte del cuerpo actúa con independencia; la coordinación y la cohesión entre todos y cada uno de los movimientos es absoluta.
Algunos repertorios son acompañados por una danza específica. En Nhyindo (recepción de autoridades) se combinan do secciones: en la primera, las mujeres realizan vertiginosos movimientos giratorios de cabeza y en la segunda, los hombres saltan con ímpetu a la vez que hacen sonar los sonajeros que llevan sujetos a una de las piernas. Según salten sobre la pierna de los sonajeros o sobre la otra, podrán acentuar o dejar partes de silencio, siguiendo la combinación y secuencia elegida mediante un acuerdo tácito de todo el grupo.
En Muheme (bodas, funerales), las mujeres cantan a la vez que tocan polirritmias sobre un tambor  que sujetan entre las piernas, todo ello mientras que efectúan originales desplazamientos con cambios de dirección, giros y pequeños saltos, sin apenas despegar los pies del suelo.
En el repertorio infantil, el mkwajungoma (xilófono) acompaña al baile, cuyo paso básico es el mismo que en la danza de los adultos pero ejecutado con el estilo y la gracia propia de esas edades

Véase también
 Música shona

Referencias

Bibliografía
 Vallejo, Polo: Mbudi Mbudi na Mhanga, Universo musical infantil de los wagogo de Tanzania, 2004.
 Vallejo, Polo: Patrimonio musical wagogo: contexto y sistemática. Tesis doctoral (UCM, 2005). Ed. Fundación Sur, Madrid 2008
 Vallejo, Polo: Acaba cuando llego. Cuadernos de campo, 1995-2015 [edición en inglés: It ends when I get there; Field logbooks 1995-2015]. Fotografías: Carmen Ballvé. Prólogo: Óscar Esquivias. Swanu Books, 2016. Premio Nacional a la mejor edición de libros de Arte (2016) del Ministerio de Cultura de España.

Enlaces externos
 África Fundación Sur

Música de Tanzania
Etnomusicología

Música de los wagogo


Eternal Sunshine of the Spotless Mind is a 2004 American science fiction romantic drama  directed by Michel Gondry and written by Charlie Kaufman, based on a story by Gondry, Kaufman and Pierre Bismuth. The film stars Jim Carrey and Kate Winslet, with Kirsten Dunst, Mark Ruffalo, Elijah Wood, and Tom Wilkinson in supporting roles. The film follows two individuals who undergo a procedure to erase each other from their memories following the dissolution of their relationship.

The title of the film is a quotation from the 1717 poem Eloisa to Abelard by Alexander Pope. It uses elements of psychological drama, science fiction, and a nonlinear narrative to explore the nature of memory and love.

Eternal Sunshine of the Spotless Mind opened in theaters in the United States on March 19, 2004, to universal acclaim from critics and audiences, who praised the visual style, editing, writing, score, themes, Gondry's direction, and the performances of the cast, especially Carrey and Winslet. The film was a box office success, grossing $74 million on a $20 million budget, and was named by the American Film Institute one of the Top 10 Films of 2004. At the 77th Academy Awards, Bismuth, Gondry and Kaufman won the Academy Award for Best Original Screenplay, and Winslet received a nomination for the Academy Award for Best Actress. The film became a cult classic in the years since its release and is considered by many critics as one of the best films of the 2000s, and one of the greatest films of all time.

Plot
Joel Barish discovers that his estranged girlfriend, Clementine Kruczynski, has undergone a procedure to have her memories of him erased by the New York City firm Lacuna. Heartbroken, he decides to undergo the same procedure. In preparation, he records a tape recounting his memories of their volatile relationship.

The Lacuna employees work on Joel's brain as he sleeps in his apartment so that he will wake up with no memory of the procedure. One employee, Patrick, leaves to see Clementine. Since her procedure, he has been using Joel's and Clementine's memories as a guide for seducing her. While the procedure runs on Joel's brain, the technician, Stan, and the secretary, Mary, take drugs, party and have sex.

Joel re-experiences his memories of Clementine as they are erased, starting with their last fight. As he reaches earlier, happier memories, he realizes that he does not want to forget her. His mental projection of Clementine suggests that Joel hide her in memories that do not involve her. This halts the procedure, but Stan calls his boss, Howard, who arrives and restarts it. Joel comes to his last remaining memory of Clementine: the day they first met, on a beach in Montauk. As the memory crumbles around them, Clementine tells Joel to meet her in Montauk.

In Joel's apartment, while Stan is outside, Mary tells Howard she is in love with him and they kiss. Howard's wife arrives and sees them through the window. Furious, she tells Howard to tell Mary the truth: that Mary and Howard previously had an affair, and that Mary had her memories erased. Disgusted, Mary steals the Lacuna records and mails them to the patients, including Joel and Clementine.

Joel wakes up, his memories of Clementine erased. He impulsively goes to Montauk and meets Clementine on the train home. They are drawn to each other and go on a date to the frozen Charles River in Boston. Joel drives Clementine home and Patrick sees them, realizing they have found each other again. Joel and Clementine receive their Lacuna records and listen to their tapes. They are shocked by the bitter memories they had of each other and almost separate again, but agree to try again.

Cast

 Jim Carrey as Joel Barish: A bookish introvert who enters a two-year relationship with Clementine Kruczynski. After their relationship ends, Clementine erases Joel from her memory, and he erases her from his mind in response. Charlie Kaufman depicted Joel with some of his autobiographical personality traits. Producers cast Carrey against type for his role as Joel, selecting him for his everyday appearance, as well as his comedic ability. According to Gondry, this was because "It's hard to be funny. It's far easier to take someone really funny and bring them down than do the opposite." To induce Carrey, an actor who typically portrayed high-energy roles, to portray a restrained character, Gondry would not allow him to improvise, a restriction he did not place on the other cast members (Carrey objected). Gondry also put Carrey off balance by giving misleading orders or by rolling the camera at the wrong time. Gondry believed this would make Carrey forget what he should do to be Joel, allowing him to go in character. In the 2017 Netflix documentary Jim & Andy, Carrey mentions a conversation with Gondry one year before shooting began for Eternal Sunshine of the Spotless Mind, shortly after Carrey had a breakup with an unspecified woman. Gondry saw that Carrey's emotional state at the time was "so beautiful, so broken" that he asked him to stay that way for one year to fit the character. In the documentary, Carrey commented, "That's how fucked up this business is." Nicolas Cage was Gondry's original choice to play Joel, but Cage was unavailable as he was in high demand from independent directors after his performance in Leaving Las Vegas.
 Kate Winslet as Clementine Kruczynski: A spontaneous extrovert who, after breaking up with him after a two-year relationship, erases Joel Barish from her mind. Producers cast Winslet against type for her part as Clementine, as Winslet had previously featured heavily in period pieces. She received the role after she was the only actress to offer criticism on the script instead of pandering to the writers. After another actress won an Oscar, the studio attempted to make Gondry use her instead of Winslet for the role of Clementine, but Gondry threatened to walk from the project if that occurred. During filming, Gondry took Winslet to a separate room to coach her, and she wore wigs instead of dying her hair. Some commentators note how Clementine's character criticizes the Manic Pixie Dream Girl stock character several years before film critic Nathan Rabin coined the phrase. Most commentators discuss one particular example to demonstrate this criticism, wherein Clementine warns Joel she is flawed: "Too many guys think I'm a concept, or I complete them, or I'm gonna make them alive. But I'm just a fucked-up girl who's looking for my own peace of mind. Don't assign me yours." With her impulsiveness, emotional intensity (extreme mood changes), alcohol dependence, turbulent relationships, reckless behavior, and hasty idealization or devaluation of Joel, Clementine seems to exhibit traits of borderline personality disorder, although it is not clear whether Kaufman wrote her character with this specific diagnosis in mind. Gondry had earlier thought of casting Björk for the role of Clementine. She feared she would be emotionally affected and rejected the invitation after reading the script.
 Kirsten Dunst as Mary Svevo: The receptionist for Lacuna who, while dating Stan Fink, has a crush on Howard Mierzwiak. While erasing Joel's memory, Howard's wife catches her kissing Howard. Howard's wife reveals Mary previously had a relationship with Howard, which Howard erased from her mind. She reacts to this information by quitting her job and mailing Lacuna's company records to its customers. In the script, Mary and Howard's relationship resulted in an unplanned pregnancy, leading to Howard pressuring Mary into an abortion, which Howard also erased from her memory.
 Mark Ruffalo as Stan Fink: A technician for Lacuna who is in a relationship with Mary Svevo until the reveal of her previous relationship with Howard Mierzwiak. Ruffalo received the role of Stan after providing an "unexpected take on the role" to Gondry when he suggested Stan be a fan of the Clash and resemble Joe Strummer.
 Elijah Wood as Patrick Wertz: Patrick is a technician for Lacuna who enters a relationship with Clementine by imitating Joel. They break up when Joel and Clementine begin dating for the second time. Seth Rogen auditioned for the role.
 Tom Wilkinson as Dr. Howard Mierzwiak: Howard runs Lacuna. Before the film's events, he had an affair with Mary, which ended with the relationship's erasure from her mind. Wilkinson reportedly did not enjoy the shooting of the film and clashed with Gondry.
 Jane Adams as Carrie Eakin: Joel Barish's friend. She is in a troubled relationship with Rob Eakin.
 David Cross as Rob Eakin: Joel Barish's friend. In a troubled relationship with Carrie Eakin.
 Deirdre O'Connell as Hollis Mierzwiak: Howard Mierzwiak's wife
 Thomas Jay Ryan as Frank: Joel Barish's neighbor
 Debbon Ayer as Joel Barish's mother
 Ellen Pompeo as Naomi, Joel Barish's girlfriend (deleted scene)

Production

Development
The concept of Eternal Sunshine of the Spotless Mind came from conversations between director Michel Gondry and co-writer Pierre Bismuth in 1998. The pair had met and become friends in the early 1980s during Gondry's drumming career in the French pop group Oui Oui. Bismuth had conceived of the idea of erasing certain people from people's minds in response to a friend complaining about her boyfriend; when he asked her if she would erase that boyfriend from her memory, she said yes. Bismuth originally planned to conduct an art experiment involving sending cards to people saying someone they knew had erased the card's recipient from their memory. When he mentioned this to Gondry, they developed it into a story based on the situations that would arise if it were scientifically possible. Bismuth never carried out his experiment idea.

Gondry approached writer Charlie Kaufman with this concept, and they developed it into a short pitch. While the writers did not believe the concept was marketable, a small bidding war began over the idea. Steve Golin of Propaganda Films purchased it on June 12, 1998, for a low seven-figure sum. Kaufman, who was responsible for writing the screenplay, did not begin immediately, instead opting to suspend writing while he was working on Adaptation, Confessions of a Dangerous Mind, and Human Nature, the last of which Gondry directed as his directorial debut.

During this time, filmmaker Christopher Nolan released his film Memento (2000), which similarly deals with memory. Due to the similarities, Kaufman became worried and tried to pull out of the project, but Golin made him complete it. During writing, the pitch's ownership changed several times resulting in Kaufman not having to deal with the studios until the end of the scriptwriting process. The final script made the studios nervous.

Kaufman did not want to make the film a thriller and wanted to downplay the science fiction aspects of memory erasure, focusing on the relationship. He had an "enormous struggle" while writing the script, particularly encountering two problems: showing "the memories, Joel's reactions to the memories, and Joel interacting with Clementine outside of the memories in the memories," and the fact that characters could refer in later scenes to already erased memories.

Kaufman resolved the first problem by making Joel lucid and able to comment on his memories and solved the second by making the memories degrade instead of immediately erasing, with complete erasure occurring at awakening. Kaufman's original name for the screenplay was 18 words long, as he had wanted a title that "you couldn't possibly fit on a marquee." He eventually decided on Eternal Sunshine of the Spotless Mind, a title originating from the 1717 poem Eloisa to Abelard by Alexander Pope.

Filming and post-production

The shooting of Eternal Sunshine of the Spotless Mind began in mid-January 2003 after six weeks of preparation, lasting for three months on a budget of $20 million mostly in and around New York City. The production crew recreated some key scenes, such as Joel's Rockville Centre apartment and the 1950s-style kitchen, in a New Jersey former U.S. Navy base. The shoot was difficult, sometimes shooting for 17 hours per day in harsh environments.

The shoot was challenging for cinematographer Ellen Kuras, due to the difficulty of filming Gondry's vision for the film, which aimed to "blend location-shoot authenticity with unpredictable flashes of whimsy". According to this vision, Gondry wanted available light used exclusively for the shoot. Kuras disagreed and worked around this idea by lighting the room instead of the actors and by hiding light bulbs around the set to increase light levels. Another issue the cinematographers encountered was that due to the frequent improvisation, the lack of marks and the few rehearsals completed, the cinematographers often did not know where the actors would be. Two handheld cameras filmed near 360-degree footage at all times, shooting 36,000 feet of film a day to deal with this. Gondry called back to the work of French New Wave director Jean-Luc Godard by filming using wheelchairs as well as using sled and chariot dollies instead of traditional dollies. When using wheelchairs, the shot was not consistently smooth; however, as Kuras liked the aesthetic of the low-angle, wobbly movement, the final film contains the footage.

The film used minimal CGI, with many effects accomplished in-camera, through forced perspectives, hidden space, spotlighting, unsynchronized sound, split focus and continuity editing. A notable example is the ocean washing away the house in Montauk; the production team accomplished this by building the corner of a house on the beach and allowing the tide to rise. Executing this effect was difficult, as the special team hired to place the set in the water refused due to perceived dangers. In response, Gondry fired the team and had the production team, including the actors and producers, place the set in the water. In retaliation for Gondry's actions, the chief of the union reprimanded Gondry in front of the crew.

Kaufman rewrote some of the script during production; thus, several discrepancies exist between the production script and the final film. A fundamental difference is that in the production script, with the erasure of each memory, Clementine's behavior is increasingly robotic. In the final film, Winslet plays Clementine straight, and degradation of settings and the intrusion of settings upon each other establish memory degradation visually. Another script component that did not make it into the final film was the appearance of Naomi, Joel's girlfriend, played by Ellen Pompeo. Against Kaufman's insistence on Naomi's inclusion, the production team cut her already filmed scenes. Tracy Morgan was also cut from the film.

Icelandic editor Valdís Óskarsdóttir edited the film, and she reportedly conflicted with Gondry during editing. Kaufman was also very involved in the editing of the film. Editing was a long process as there was no requirement to rush it. There were a few test screenings of the film, which elicited positive reactions.

Music

The soundtrack album for Eternal Sunshine of the Spotless Mind was composed by Los Angeles musician Jon Brion, also featuring songs from artists including The Polyphonic Spree, The Willowz, and Don Nelson. Hollywood Records released the soundtrack on March 16, 2004. A cover version of The Korgis' "Everybody's Got to Learn Sometime" with instrumentation by Brion and vocals by Beck operates as the soundtrack's centerpiece, setting the film's tone in the opening credits, and closing the film.

Eternal Sunshine of the Spotless Mind's soundtrack received generally positive reviews. AllMusic described it as "nearly as deft", and described Brion's score as "intimate" and "evocative of love and memories". Other positive reviews noted the ambient nature of the music and lauded Beck's cover of "Everybody's Got to Learn Sometime". The soundtrack's detractors criticized the album's lack of identity and its depressive atmosphere. Even among the detractors, the score's ability to mesh with the plot was lauded, an appraisal common to many reviews.

Analysis

Author Carol Vernallis, writing in Screen, argued that Gondry's experience in directing music videos contributed to the film's mise-en-scène and sound design. Vernallis describes some threads of the visual, aural, and musical motifs throughout the film, and how some motifs can work in counterpoint.

Philosopher Christopher Grau, in The Journal of Aesthetics and Art Criticism, discussed how he perceived the film to have its own defined philosophy, beyond addressing ideas of a philosophical nature.

Eternal Sunshine of the Spotless Mind has been aligned with a greater inspection, distinctly related to the 21st century, of memory, longing and nostalgia in science fiction films like Code 46 and 2046. The film showcases memory as fragmented and unreliable, evident by its non-linear structure.

Release

Box office
Produced on a budget of $20 million, Eternal Sunshine of the Spotless Mind opened on March 19, 2004, in the United States, earning $8,175,198 in its opening weekend in 1,353 theaters. The film placed seventh in the weekend's box office, and remained in theaters for 19 weeks, earning $34,400,301 in the United States and $39,636,414 in international markets for a total of $74,036,715 worldwide. Eternal Sunshine of the Spotless Mind is, , Kaufman's most profitable and Gondry's second most profitable film.

Critical response

On Rotten Tomatoes, the film has an approval rating 92% based on 256 reviews, with an average score of 8.50/10. The site's critical consensus reads, "Propelled by Charlie Kaufman's smart, imaginative script and Michel Gondry's equally daring directorial touch, Eternal Sunshine is a twisty yet heartfelt look at relationships and heartache." On Metacritic, the film has a score of 89 out of 100, based on 41 reviews, indicating "universal acclaim". Audiences polled by CinemaScore gave the film an average grade of "B−" on an A+ to F scale.

Roger Ebert of Chicago Sun-Times in his initial 2004 review gave the film 3½ out of a possible 4. He revisited the film in 2010 when he referred to Kaufman as "the most gifted screenwriter of the 2000s" and revised the rating to a full four stars, adding it to his "Great Movies" list. A. O. Scott of The New York Times praised the film for being "cerebral, formally and conceptually complicated, dense with literary allusions and as unabashedly romantic as any movie you'll ever see". Time Out summed up their review by saying, "the formidable Gondry/Kaufman/Carrey/Winslet axis works marvel after marvel in expressing the bewildering beauty and existential horror of being trapped inside one's own addled mind, and in allegorising the self-preserving amnesia of a broken but hopeful heart."

Winslet and Carrey received widespread acclaim for their performances. Winslet's performance as Clementine received multiple award nominations, including an Academy Award nomination for Best Actress, a BAFTA nomination for Best Actress in a Leading Role and a Golden Globe Award nomination. Premiere magazine placed her performance 81st in their 2008 list of the 100 Greatest Performances of All Time. Claudia Puig in a review for USA Today said of her performance "Winslet is wonderful as a free spirit whose hair color changes along with her moods. She hasn't had such a meaty role in a while, and she plays it just right".

Ann Hornaday in a review for The Washington Post said "Even when forced to wear costumes and wigs that make her look like Pippi Longstocking after an acid-fueled trip to the thrift market, Winslet maintains a reassuring equilibrium. It takes an actor of her steadiness to play someone this unhinged."

Carrey's performance as Joel also received acclaim and multiple award nominations, including a BAFTA nomination for Best Actor in a Leading Role and a Golden Globe Award nomination. Many reviewers noted his casting against type. Jason Killingsworth in a review for Paste magazine said of his performance "Carrey nails the part, winning audience sympathy from the opening moments of the film".

Moira MacDonald in a review for The Seattle Times stated "[Jim Carrey is] not bad at all — in fact, it's the most honest, vulnerable work he's ever done", while David Edelstein of Slate said "It's rarely a compliment when I refer to an actor as "straitjacketed", but the straitjacketing of Jim Carrey is fiercely poignant. You see all that manic comic energy imprisoned in this ordinary man, with the anarchism peeking out and trying to find a way to express itself." The supporting cast also received acclaim, with several reviews, such as Ann Hornaday of the Washington Post and Rick Groen of The Globe and Mail singling out Ruffalo's performance for praise.

Critics praised Kaufman and his ambition, and he won numerous awards for his efforts, including an Academy Award and a BAFTA for Best Original Screenplay. In Slate, David Edelstein claimed Kaufman had "move[d] the boundary posts of romantic comedy," and Moira MacDonald of The Seattle Times called Kaufman "one of the few creative screenwriters working today." Kaufman's writing also was the recipient of some criticism, with some, including John Powers of the LA Weekly, claiming it lacked passion and Andrew Sarris of Observer criticizing the film's "nonexistent character development."

Gondry, like Kaufman, also received large amounts of praise, with The Washington Post acclaiming "the results [of Gondry using primarily live-action effects], in their intricate detail and execution," as "nothing short of brilliant." The Seattle Times in their review stated "Gondry ... makes it all a melancholy fun house, with camera work and visual tricks that rival the screenplay in invention." Cinematographer Ellen Kuras received praise for her work on the film, such as in a Salon magazine, where, in an overall negative review of the film, reviewer Stephanie Zacharek praised Kuras for her giving "the movie a look of dreamy urgency that's perfect for the story."

Accolades

Home media

Eternal Sunshine of the Spotless Mind was released on VHS and DVD by Universal Studios on September 28, 2004, with the two-disc Collector's Edition being released on January 4, 2005. It was later released on HD DVD on April 24, 2007, and on Blu-ray on January 25, 2011. On July 26, 2022, Kino Lorber Studio Classics released Eternal Sunshine of the Spotless Mind on 4K Ultra HD Blu-Ray. This release included a new color grading supervised by cinematographer Ellen Kuras.

Legacy

Music
American singer-songwriter Halsey sampled dialogue from the film for her song "Ashley", the opening track on her 2020 album, Manic.

American rapper and record producer Jay Electronica sampled five different tracks of Jon Brion's film score for his 2007 debut mixtape Act 1: Eternal Sunshine (The Pledge).

American singer-songwriter Jhené Aiko said the film inspired the songs "Eternal Sunshine" and "Spotless Mind" on her 2014 debut album, Souled Out.

South Korean rapper and singer-songwriter B.I said that the film inspired his song "Tangerine", the fourth track on his 2022 release Love or Loved Part.1.

American singer song writer Kelly Clarkson referenced the movie by name in her 2023 song Mine on her album Chemistry.

Video games

Kan Gao, founder of Freebird Games, said his video game To the Moon, which is about two doctors traversing through the memory of an old man to fulfill his last wish, was inspired by the film.

Media recognition

Television adaptation
According to an October 7, 2016 publication by The Hollywood Reporter, Eternal Sunshine of the Spotless Mind was set to be remade into a television series by the film's producer, Steve Golin, with involvement from Universal Cable Productions. The project, which Kaufman and Golin had no involvement in, had been in its beginning stages, with Anonymous Content and Richard Brown set to produce it. No updates had been made following the announcement.

See also
 "Eternal Moonshine of the Simpson Mind"
 Everything Everywhere All at Once
 Lucid dream
 Inception
 Act I: Eternal Sunshine (The Pledge)
 List of films considered the best
 Memento
 What Do I Call You

References

External links

2004 films
2004 fantasy films
2004 independent films
2004 romantic comedy-drama films
2004 science fiction films
2000s English-language films
2000s fantasy drama films
2000s psychological drama films
2000s romantic fantasy films
2000s science fiction comedy-drama films
American fantasy drama films
American independent films
American nonlinear narrative films
Magic realism films
Metaphysical fiction films
Existentialist films
American psychological drama films
American romantic fantasy films
American science fantasy films
American science fiction comedy-drama films
Anonymous Content films
BAFTA winners (films)
Films about altered memories
Films directed by Michel Gondry
Films produced by Steve Golin
Films scored by Jon Brion
Films set in Long Island
Films set in Manhattan
Films shot in New Jersey
Films shot in New York (state)
Films whose writer won the Best Original Screenplay Academy Award
Films whose writer won the Best Original Screenplay BAFTA Award
Films with screenplays by Charlie Kaufman
Focus Features films
Mad scientist films
2000s American films
Postmodern films
Films about disability
English-language independent films

Eternal Sunshine of the Spotless Mind


Ptičonoga majušna (lat. Ornithopus perpusillus), jednogodišnja raslinja iz roda ptičja noga, porodica mahunarki. Raširena je po Europi i Alžiru, a uvezena je i u neke druge zemlje po svijetu, kao u Indiju, Novi Zeland, Kostariku, Australiju. Zabilježena je i u Hrvatskoj.

Ptičonoga majušna (=malena ptičja noga) stariji je hrvatski naziv ove biljke zabilježen 1876.

Izvori

Ptičja noga

Ptičonoga majušna


Aydoğdu, Denizli'nin Tavas ilçesine bağlı bir mahalle. Eski adı Abaz idi.

Kaynakça

Tavas'ın mahalleleri

Aydoğdu, Tavas