Sarraf, mesleği kâğıt veya madeni paraları birbiriyle değiştirmek, tahvil alışverişi yapmak olan kimse.

Sarraflar, altın ve gümüş gibi değerli madenlerin bir ticaret eşyası olarak kullanılmaya başlandığı zamanlarda ortaya çıktı. Önceleri bir süs eşyası olarak kullanılmaya başlanan altın, zamanla ticaret aracı niteliği kazandı. Yeni ülkelerin alınışı, yeni altın madenlerinin işletilişi sonucu, özellikle Orta Çağ'da altın bir ticaret eşyası durumuna geldi. İlkçağlarda Asya, Afrika ve Mezopotamya yörelerinden elde edilen altınlar, komşu ülkelerde, daha çok zenginler ve devlet büyükleri tarafından alınıyordu. Altından para kesilmeye başlanınca, bunun ticaretini yapan, sonradan adına sarraf denilen alışverişçiler türedi. Sarraflar altınları değerleri karşılığında başka eşyayla değiştiriyor, paranın bulunuşundan sonra ise para ile altın alarak biriktiriyorlardı. Orta Çağ'da altın, gümüş gibi değerli madenlerle yakut, zümrüt, elmas, inci gibi değerli taşları toplayan, onları yürürlükteki para karşılığında değiştirenler ortaya çıktı.

İlk sarraflar
İlk sarraflar Arap, İranlı ve Hindistanlı idi. Avrupa devletleriyle Asya, Afrika arasına ticaretin gelişmesi, denizlerde korsanlığın başlaması sonucu Avrupa ülkelerinde, özellikle Venedik, İtalya, Yunanistan, İspanya, Portekiz, Danimarka ve Akdeniz adalarında Doğu'dan gelen altınları, gümüşleri toplayan, bunların alım satımıyla uğraşan sarraflar çoğaldı. Bu ülkelerde birçok sarraf dükkânı açıldı. Bazen korsanlarla anlaşan sarraflar, Afrika, Asya altınlarını denizde taşıyan ticaret gemilerini soymak için deniz seferleri, vurguncu filoları bile düzenlediler. Sonradan sarraflık faizcilik durumuna geldi. Elinde fazla para bulunan sarraflar, altın karşılığı yüksek faizle para vermeye başladılar. Bunun yanı sıra, yüksek ücretle altın satan sarraflar da vardı. Amerika'nın bulunuşundan sonra sarraflık gelişti, sarrafların sayısı arttı. Avrupa'nın özellikle deniz ticaretine alverişli sahillerinde büyük sarraf dükkânları açıldı.

Orta Çağ'da sarraflık
Arabistan'da İslam dininin doğuşundan sonra faizle iş görme, altın, gümüş, yakut, elmas gibi değerli eşyayla süsleme yasaklandığı için sarraflık Yahudilerin elinde bulunuyordu. Anadolu'da sarraflar daha çok Bizans'ta toplanmıştı. Sarrafların en çok iş gördükleri yerler İstanbul, İzmir gibi kıyı şehirleriydi.

Orta Çağın sonlarına doğru müslüman sarraflar da çoğalmaya başladı. Osmanlı, Memlük, İran gibi müslüman ülke ve devletlerde altın, gümüş ve değerli taşlarla alışveriş yapan sarraflar çoğaldı. Özellikle 15. ve 16. yüzyıllarda islam ülkelerinde daha çok yahudiler arasında, Avrupa'da bir sarraflar sınıfı doğdu. Bunlar arasında devletle boy ölçüşebilecek durumda zengin olanlar da vardı. 16. ve 17. yüzyıllarda Amerika'dan getirilen altınlar dolayısıyla Avrupa'da eskilerine oranla çok daha zengin sarraflar türedi. Bunun sonucu Avrupa'da altın stokçuluğu (markantilizm) başladı. Durum 19. yüzyılda aynıydı. Sömürgeciler ile sarraflar el ele vererek, altın madenlerinin işletildiği bölgelere gidiyorlardı.

Günümüzde sarraflık
Günümüzde sarraflar daha çok kuyumcu gibi çalışırlar. Altın stokçuluğu, yasaların belirlediği ölçüler dışında gizli ticaret, genellikle yasak olduğu için, sarrafların ticaret alanları da sınırlanmıştır. Sarraflar altın, gümüş, yakut ve öteki değerli süs eşyası üstünde çalışırlar.

Kaynakça

Mali hizmetler meslekleri

Sarraf


In computer hardware, a CPU socket or CPU slot contains one or more mechanical components providing mechanical and electrical connections between a microprocessor and a printed circuit board (PCB). This allows for placing and replacing the central processing unit (CPU) without soldering.

Common sockets have retention clips that apply a constant force, which must be overcome when a device is inserted.  For chips with many pins, zero insertion force (ZIF) sockets are preferred. Common sockets include Pin Grid Array (PGA) or Land Grid Array (LGA). These designs apply a compression force once either a handle (PGA type) or a surface plate (LGA type) is put into place. This provides superior mechanical retention while avoiding the risk of bending pins when inserting the chip into the socket. Certain devices use Ball Grid Array (BGA) sockets, although these require soldering and are generally not considered user replaceable.

CPU sockets are used on the motherboard in desktop and server computers. Because they allow easy swapping of components, they are also used for prototyping new circuits. Laptops typically use surface-mount CPUs, which take up less space on the motherboard than a socketed part.

As the pin density increases in modern sockets, increasing demands are placed on the printed circuit board fabrication technique, which permits the large number of signals to be successfully routed to nearby components. Likewise, within the chip carrier, the wire bonding technology also becomes more demanding with increasing pin counts and pin densities. Each socket technology will have specific reflow soldering requirements. As CPU and memory frequencies increase, above 30 MHz or thereabouts, electrical signalling increasingly shifts to differential signaling over parallel buses, bringing a new set of signal integrity challenges. The evolution of the CPU socket amounts to a coevolution of all these technologies in tandem.

Modern CPU sockets are almost always designed in conjunction with a heat sink mounting system, or in lower power devices, other thermal considerations.

Function
A CPU socket is made of plastic, and often comes with a lever or latch, and with metal contacts for each of the pins or lands on the CPU. Many packages are keyed to ensure the proper insertion of the CPU. CPUs with a PGA (pin grid array) package are inserted into the socket and, if included, the latch is closed. CPUs with an LGA (land grid array) package are inserted into the socket, the latch plate is flipped into position atop the CPU, and the lever is lowered and locked into place, pressing the CPU's contacts firmly against the socket's lands and ensuring a good connection, as well as increased mechanical stability.

List

80x86
Table legend:

Other ISAs

Slotkets
Slotkets are special adapters for using socket processors in bus-compatible slot motherboards.

See also
 List of AMD processors
 List of Intel processors

References

External links
 Socket ID Guide
 CPU Sockets Chart - A fairly detailed table listing x86 Sockets and associated attributes.
 techPowerUp! CPU Database
 Processor sockets

CPU socket


Essai sur l'économie de Marx est un livre de 1942 sur le philosophe Karl Marx par l'économiste Joan Robinson.

Résumé
Dans cet ouvrage Joan Robinson se propose de réevaluer les fondements des apports de la théorie marxiste en économie, notamment du livre Das Kapital. Se préoccupant des liens entre épargne et investissement en économie, elle considère que Marx fournit une approche viable avec son schéma de reproduction élargie de l'équilibre entre biens de consommation et d'investissements.

Accueil
Essai sur l'économie de Marx a reçu une critique positive de l'économiste Eric Roll dans le Yale Law Journal. Roll considère le livre comme important. Il a soutenu que sa apparition avec celle de The Theory of Capitalist Development (1942) de l'économiste marxiste Paul Sweezy représentait . Sweezy a décrit le livre comme le premier ouvrage d'une grande économiste britannique à s'intéresser à Marx depuis le , le qualifiant de . Le politologue David McLellan a décrit le livre comme . Suzanne de Brunhoff en livre également une critique en 1973.

L'économiste marxiste Ernest Mandel a accusé Robinson d'interprétations erronées de Marx semblables selon lui à celles de l'économiste socialiste Rosa Luxemburg. Il a rejeté le point de vue de Robinson selon lequel les premier et troisième volumes du Capital de Marx font des hypothèses contradictoires sur les salaires réels. Il a fait valoir que Robinson ne parvient pas à comprendre que les premier et troisième volumes sont à des niveaux d'abstraction différents, traitent de questions différentes et formulent des hypothèses différentes afin de clarifier la dynamique spécifique qui permet d'y répondre.

Références

Voir aussi

Article connexe
 Rudolf Hilferding

Essai en économie
Macroéconomie
Keynésianisme

Essai sur l'économie de Marx


The Union of Brest was the 1595–96 decision by the majority of Eastern Orthodox hierarchs in the Ruthenian lands of the Polish–Lithuanian Commonwealth to transfer their ecclesiastical jurisdiction from the Ecumenical Patriarchate of Constantinople to the jurisdiction of the Holy See. The Eparchy of Mukachevo that was located in the Kingdom of Hungary was left out of the process. The union established the Ruthenian Uniate Church, which currently exists as the Ukrainian Greek Catholic Church, and the Belarusian Greek Catholic Church.

The union

Background
Rome-oriented Christians and their Byzantium-oriented counterparts formally  severed connections from 1054. Subsequent attempts to unify Eastern Orthodox believers and the Catholic Churches were made on several occasions, including an instance in 1452 in which the deposed Metropolitan of Kiev, Isidore (in office from 1437 to 1441), endorsed the 1439 Union of Florence and formally promised the unity of the Ruthenian Orthodox Church with Rome.

In 1588–1589, Patriarch of Constantinople Jeremias II traveled across Eastern Europe, particularly the Polish–Lithuanian Commonwealth and the Tsardom of Russia, where he finally  acknowledged the Russian Orthodox Church in Moscow (estranged from Constantinople since the 1440s) and consecrated Patriarch Job of Moscow as the Eastern Orthodox All-Russian Patriarch (a dignity previously held by Isidore from 1437 to 1441). Patriarch Jeremias II deposed the Metropolitan of Kiev, , and with the approval of the King of Poland  Sigismund III, consecrated Michael Rohoza as the new Metropolitan of Kiev, Halych, and all Rus'  (Jeremias was notably imprisoned by the Ottomans and by the Muscovites, and was forced to elevate the see of Moscow to a patriarchy.).

Negotiations
After Patriarch Jeremias II left Muscovy in 1589, four out of nine bishops of the Eastern Orthodox Church in the Ruthenian lands of the Polish–Lithuanian Commonwealth gathered in synod in the city of Brest. They signed a declaration of their readiness to reunite with Rome. The 33 articles of Union were accepted by the Pope in Rome. At first widely successful, the Union lost some of its initial support within the following several decades, mainly due to its enforcement on the  Orthodox parishes, which provoked several massive uprisings.

List of bishops who did not initially accept the union
 Metropolitan of Kiev and all Rus'
 Archeparch of Polotsk–Vitebsk
 Bishop of Smolensk
 Bishop of Volodymyr–Brest
 Bishop of Przemyśl-Sambir-Sanok (adopted the union in 1692)

List of bishops who in 1590 signed the declaration of intent
 Bishop of Luck and Ostrog — Kyrylo Terletskyi (exarch of Ecumenical Patriarch of Constantinople)
 Bishop of Pinsk and Turow — Leontiy Pelchytskyi
 Bishop of Chelm — Dionisiy Zbyruiskyi
 Bishop of Lwow — Hedeon Balaban

List of bishops who later joined the agreement
 Bishop of Przemysl — Mykhailo Kopystenskyi
 Archbishop of Polock — Herman Zahorskyj (acting)
 Bishop of Volodymyr-Brest — Hypatius Pociej
 Metropolitan of Kiev and all Rus' — Michael Rohoza

At the request of Prince Konstanty Wasyl Ostrogski, Hypatius Pociej left his post of Greater Castellan of Brześć Litewski and accepted the King's appointment to the eparchy of Volodymyr-Brest. Prince Konstanty Wasyl Ostrogski considered that the Metropolitan of Kyiv should reach an agreement with the eastern patriarchs, the Patriarch of Moscow, and Metropolis of Moldavia and Bukovina for joint participation in agreement with the Latin Church.

In 1595, both Hedeon Balaban and Mykhailo Kopystenskyi withdrew their signatures from the agreement. That same year the Archbishop of Polotsk, Nathaniel Sielitskyi, died, and was replaced with Herman Zahorksyi.

Proclamation
The union was solemnly and publicly proclaimed in the Hall of Constantine in the  Vatican. Canon Eustachy Wołłowicz, of Vilnius, read in  Ruthenian and in Latin the letter of the Ruthenian episcopate to the Pope, dated 12 June 1595. Cardinal Silvio Antoniani thanked the Ruthenian episcopate in the name of the Pope, and expressed his joy at the happy event. Then Hipacy Pociej, Bishop of Volodymyr, in his own name and that of the Ruthenian episcopate, read in Latin the formula of abjuration of the 1054 Greek Schism, Bishop Cyril Terlecki of Lutsk read it in Ruthenian, and they affixed their signatures. Pope Clement VIII then addressed to them an  allocution, expressing his joy and promising the Ruthenians his support. A medal was struck to commemorate the event, with the inscription: . On the same day the bull  was published, announcing to the Roman Catholic world for the first time that Ruthenians were in the unity of the Roman Church. The bull recites the events which led to the union, the arrival of Pociej and Terlecki at Rome, their abjuration, and the concession to the Ruthenians that they should retain their own rite, save for such customs as were opposed to the purity of Catholic doctrine and incompatible with the communion of the Roman Church. On 7 February 1596, Pope Clement VIII addressed to the Ruthenian episcopate the brief , enjoining the convocation of a synod in which the Ruthenian bishops were to recite the profession of the Catholic Faith. Various letters were also sent to the Polish king, princes, and magnates, exhorting them to receive the Ruthenians under their protection. Another bull, , dated 23 February 1596, defined the rights of the Ruthenian episcopate and their relations in subjection to the Holy See.

Terms
It was agreed that the formulation filioque should not be inserted in Ruthenians' Nicene Creed, and that the Ruthenians "should remain with that which was handed down to us in the Holy Scriptures, in the Gospel, and in the writings of the holy Greek Doctors, that is, that the Holy Spirit proceeds, not from two sources and not by a double procession, but from one origin, from the Father through the Son." The bishops asked to be dispensed from the obligation of introducing the Gregorian Calendar, so as to avoid popular discontent and dissensions, and insisted that the king of Poland should grant them, as of right, the dignity of senators.

Outcomes

The union was strongly supported by the King of Poland and Grand Duke of Lithuania, Sigismund III Vasa, but opposed by some bishops and prominent nobles of Rus', and (perhaps most importantly) by the nascent Cossack movement for Ukrainian self-rule. The result was "Rus' fighting against Rus'", and the splitting of the Church of Rus' into Greek Catholic and Greek Orthodox jurisdictions. The greatest noble to oppose it was Konstanty Wasyl Ostrogski. In 1620, the Metropolis of Kiev, Galicia and all Ruthenia was erected under the care of the Patriarchate of Constantinople for dissenting Eastern Orthodox faithful. This resulted in parallel successions of metropolitans to the same ecclesiastical title in the territory of the Commonwealth.

See also
 Union of Uzhhorod
 Synod of Polotsk
 History of Christianity in Ukraine
 Jeremi Wiśniowiecki
 Eastern Catholic liturgy
 Theological differences between the Catholic Church and the Eastern Orthodox Church
 Ecclesiastical differences between the Catholic Church and the Eastern Orthodox Church

Further reading

 Gudziak, B. A. (2001). Crisis and Reform: The Kyivan Metropolitanate, the Patriarchate of Constantinople, and the Genesis of the Union of Brest (Harvard Series In Ukrainian Studies). Cambridge: Harvard Ukrainian Research Institute.
 Chynczewska-Hennel, T. (2002). The Political, Social, and National Thought of the Ukrainian Higher Clergy, 1569-1700. Harvard Ukrainian Studies, 26(1/4), 97–152.
 Dmitriev, M. V. (2011). Conflict and Concord in Early Modern Poland: Catholics and Orthodox at the Union of Brest. In H. Louthan, G. B. Cohen, & F. A. J. Szabo (Eds.), Diversity and Dissent: Negotiating Religious Difference in Central Europe, 1500-1800 (NED-New edition, 1, pp. 114–136). Berghahn Books.

 Tatarenko, L. (2005). La naissance de l'Union de Brest: La curie romaine et le tournant de l'année 1595. Cahiers Du Monde Russe, 46(1/2), 345–354.
 Zema, V. (2011). Edificatory Prose of the Kyivan Metropolitanate: Between the Union of Florence and the Union of Brest. Harvard Ukrainian Studies, 32/33, 853–871.

Notes

References

External links

 The text

1595 in Europe
16th-century Eastern Catholicism
1590s in the Polish–Lithuanian Commonwealth
16th century in Belarus
Eastern Christianity in Belarus
16th century in Ukraine
History of Christianity in Ukraine
History of Brest, Belarus
Eastern Orthodoxy in the Polish–Lithuanian Commonwealth
Eastern Catholicism in the Polish–Lithuanian Commonwealth
Ruthenian Uniate Church
History of Eastern Catholicism
16th-century Eastern Orthodoxy
Conversion to Catholicism
1595-06

Union of Brest


Bia este un serial argentinian ce vine in continuarea serialelor Violetta și Soy Luna, ce a fost lansat pe 24 iunie 2019. Este produs de Pegsa Grup, și Non-Stop, în co-producție cu Disney Channel Europa, Orientul Mijlociu și Africa. Acest serial este scris de Gabriela Fiore, Jorge Edelstein, Marina Efron și Laura Farhi, în regia lui Jorge Bechara și Daniel De Filippo.

În România serialul a apărut pe 4 noiembrie 2019 pe Disney Channel România.

Actorii principali sunt Isabela Souza, Julio Pena, Andrea de Alba și Guido Messina.

Pe 10 septembrie 2018 au inceput înregistrările primului sezon care va avea ca piesa principala melodia "Asi yo soy" (Așa eu sunt), cântată de protagonista serialului, Bia.

Intriga
Intriga se concentrează pe un grup de tineri creatori de conținut online care vor să își dezvolte și să își împărtășească talentele lor în Fundom, un spațiu în care se vor forma noi prietenii, iubiri, dar și dificultăți.

Personaje

Personajele principale

Personaje secundare

Producție
Filmarea seriei a fost confirmată pe 10 septembrie 2018. Acesta este produs de Pegsa și Non-Stop la Disney Channel America Latină și produs în colaborare cu Disney Channel Europa, Orientul Mijlociu și Africa. Acesta este regizat de Jorge Bechara și Daniel De Felippo. Actorii din primul sezon au fost dezvaluiti pe 21 august 2018.

Dublajul în limba română

Dublajul a fost realizat de studiourile Ager Film:

Bianca Maria Lixandru (Bibi) - Beatriz "Bia" Urquiza
Thomas Wissenburg - Manuel Gutierrez
Ana Udroiu - Ana/Helena Urquiza
Gino Kalamar - Victor Gutierrez
Anca Florescu - Carmin Laguardia
Robert Dan Trifan - Alex Gutierrez
Cătălina Chirțan - Celeste Quinterro
Jennifer Dumitrașcu - Chiara Callegri
Irina Dimitropol - Isabel "Pixie" Ocaranta
Costina Ciuciulică - Daisy Durant, Paula Gutierrez
?? - Mara Morales
Radu Chirțan - Pietro Benedetto
Adi Dima - Thiago Kunst
Radu Moreanu - Marcos Golden
Andrei Armășelu - Guillermo Ruiz
?? - John Caballero
Andra Gogan - Aillen
Luca Fumuru - Jandino
Ciprian Cojenel - Antonio Gutierrez
Irina Velcescu - Alice Urquiza
Adrian Cinglenean - Mariano Urquiza
Cristian Neacșu - Luan, alte voci
Claudia Prec - Jazmin Carbajal
Răzvan Gogan - Charly
Dan Burghelea - Milo
Dan Tache - Hugo Landa "Indy House"
Denis Nadoliu - Lucas Gutierrez
Yasen Yasen - Marcelo
Alexandra Anghel - Valeria
Alina Teianu - Julia
Gabriela Valentir - Florencia
Viorel Păunescu - Claudio
Ana Săndulescu - Soledad
Georgeta Drăgan - Delfina "Delfi" Alzamendi
Gabriel Costin - Juan
Mihai Descălescu - Sebastian Villarobos

Regia: Dan Burghelea

Inginer de sunet: Răzvan Păzitor

Difuzare în România

Lansări internaționale

Note

Seriale de televiziune din 2019

Bia (serial)


Álvaro Fayad (1946-1986), guérillero colombien ;
 Anahid Fayad (1983-), actrice palestinienne d'origine syrienne ;
 Ashraf Fayad (1980-), artiste, poète et écrivain palestinien ;
 Khalil Fayad (2004-), footballeur français ;
 Mahmoud Fayad (1925-2002), haltérophile égytpien ;
 Mona Fayad (1950-), femme politique et universitaire libanaise.

Fayad


قرية المهدج تقع بمنطقة جازان جنوبي غرب المملكة العربية السعودية، وتحديداً شمال شرق محافظة أبي عريش.

نبذة
تنقسم قرية المهدج إلى قسمين المهدج الأعلى والمهدج الأسفل.
 المهدج الأعلى: غالبية من قبيلة العقلة «عقيلي».
طبيعة المهدج الأعلى الجغرافية صخرية.

 المهدج الأسفل: غالبية سكان القرية أزايبه «أزيبي»
تكثر بها من الناحية الشرقية والشمالية نبات الأراك وهو نبات يؤخذ منه أعواد السواك.

وعلى عكس المهدج الأعلى المهدج الأسفل أراضيها مستوية وزراعية خصبة
وتتميز بوفرة محاصيلها من المانجو والتين والجوافة ونبات البابايا وبعض الخضروات مثل الطماطم والبامية. وتحدها قنوات الري القادمة من سد وادي جازان من الناحية الشمالية والغربية. ويوجد على طرفها الشمالي الشرقي مشروع التنمية الزراعية التابع لوزارة الزراعة وحقول البحث والتجارب الزراعية.

تشهد القرية نشاط عمراني ولكنها رغم قربها الشديد من محافظة أبو عريش فهي تفتقر لبعض الخدمات الهامة، ويوجد في طرفها الشمالي مزرعة أمير المنطقة محمد بن ناصر.

انظر أيضا
 محافظة أبي عريش
 منطقة جازان

مصادر

أماكن مأهولة في منطقة جازان
مهدج

المهدج


La liste des églises du Var recense de manière exhaustive les églises situées dans le département français du Var. Il est fait état des diverses protections dont elles peuvent bénéficier, et notamment les inscriptions et classements au titre des monuments historiques.

En ce qui concerne le culte catholique, toutes les églises sont situées dans le diocèse de Fréjus-Toulon.

Statistiques

Nombres
Le département du Var comprend 153 communes au .

Depuis 2020, le diocèse de Fréjus-Toulon compte 89 paroisses.

Dédicaces

Classement
Le classement ci-après se fait par commune selon l'ordre alphabétique.

Il est fait état des diverses protections dont elles peuvent bénéficier, et notamment les inscriptions et classements au titre des monuments historiques.

Liste

Église catholique

|}

Culte protestant

|}

Église orthodoxe

|}

Église arménienne

|}

Église anglicane

|}

Voir aussi

Articles connexes

 Lieu de culte
 Liste des monuments historiques du Var
 Liste des chapelles du Var

Liens externes

  Site officiel du diocèse de Fréjus-Toulon
  Site de l'Église catholique en France

Notes et références

Églises

Var

Liste des églises du Var


Amalie Halter-Zollinger (* 15. Juni 1892 in Hombrechtikon; † 27. April 1985 ebenda) war eine Schweizer Mundartdichterin.

Leben
Halter-Zollinger verbrachte beinahe ihr ganzes Leben in Hombrechtikon in ihrem Geburtshaus, in dem sich die väterliche Uhrmacherei und bis zum Zweiten Weltkrieg auch das von Amalie Halter geführte Lebensmittel- und Gemischtwarengeschäft befand.

Mit Schreiben begann sie erst mit etwa 50 Jahren, zunächst mit kurzen Geschichten für die Zeitungen. Auch die Radiostationen waren schnell an den Geschichten interessiert, da Amalie Halter den alten zürichdeutschen Dialekt sprach. Auf die Erhaltung des Dialekts und die korrekte Schreibweise legte sie grössten Wert. Viele der Geschichten und Gedichte wurden zwischen 1951 und 2010 in Buchform veröffentlicht.

In der goldenen Kugel auf der Spitze des Hombrechtiker Kirchturmes befindet sich seit der Renovation im Jahre 1960 ein Gedicht von Amalie Halter.

Amalie Halter verstarb im Alter von 92 Jahren in Hombrechtikon.

Werke (Auswahl)
 Grossmutter erzählt. Stäfa: Buchdruckerei Stäfa Bd. I, 1951; Bd. II, 1954.
 Meeder tuusig Sprüchwöörter und es Püscheli alt Redesaarde. Gesammelt von Amalie Halter-Zollinger. Hombrechtikon: A. Halter-Zollinger ca. 1950. ISBN 978-3-909149-43-8. Neufassung unter Berücksichtigung der Dialektschreibweise nach Dieth: Meeder tuusig Sprüchwörter und alt Redesarte. Meilen: C. Walter 2000. ISBN 390914943X.
 Vo s Chäler Heiris. Stäfa: Buchdruckerei Stäfa 1960.
 Was ich am Radio prichtet hän. Stäfa: Buchdruckerei Stäfa 1965.
 Für s Hëërz und s Gmüet. Stäfa: Buchdruckerei Stäfa 1971.
 mit Chlaus Walter: Hombrechtikon. Bilder us der Gmeind am Übergang vom Zürisee zum Oberland. Zeichnet vom Chlaus Walter. Wolfhausen: Dr. Chlaus Walter 1976.
 D Bääbe Schulthess macht käm Franzoos en Chuss : Geschichten und Gedichte. Stäfa: Rothenhäusler 1992. ISBN 3-907960-54-8.
 S Zinnchäntli. Meilen: Walter 2008. ISBN 978-3-905908-01-5. ergänzt, mit ere Furtsetzig verzellt vom Chlaus Walter. Meilen: Walter 2010. ISBN 3907960548.

Weblinks

 Amalie Halter-Zollinger in Swisscovery

 Gedenktafel am Geburtshaus

Autor
Heimatdichtung
Literatur (Schweiz)
Literatur (20. Jahrhundert)
Hombrechtikon
Person (Kanton Zürich)
Schweizer
Geboren 1892
Gestorben 1985
Frau

Amalie Halter-Zollinger


Calle Salud est un album de musique cubaine enregistré en 1999 par le guitariste et chanteur cubain Compay Segundo, alors âgé de 92 ans.

Historique

Contexte
Comme l'explique le critique Philip Van Vleck d'AllMusic, .

Enregistrement et production
L'album Calle Salud est enregistré en trois fois au printemps 1999 par Compay Segundo accompagné par un groupe incluant son fils Salvador Repilado, le chanteur Hugo Garzón, qui assure la première voix, et Benito Suárez comme second guitariste.

Les morceaux 1, 2, 3, 4, 7, 8, 9, 12 et 13 sont enregistrés du 1er au 15 février 1999 aux Studios Abdala de La Havane à Cuba, les morceaux 5, 6 et 11 sont enregistrés en mars 1999 au Studio El Cortijo à Malaga en Espagne et la chanson Morir de amor, version en espagnol de sa chanson Mourir d'aimer, est enregistrée avec Charles Aznavour les 21, 22 et 24 avril 1999 aux studios Davout et Plus XXX à Paris en France.

L'album est produit par Luiz Lázaro et Virgilio Fernández.

La prise de son est assurée par Virgilio Fernández, assisté de Lexter Fonseca à La Havane.

Le mixage est effectué par Virgilio Fernández, Inaki del Olmo et Luiz Lázaro au studio Red Led à Madrid.

Publication
L'album sort en CD en 1999 en Europe sous la référence 063014783 2 sur le label GASA / Dro East West Spain appartenant au groupe Warner Music Group.

Il sort la même année sur le même label GASA au Canada, au Mexique et au Brésil, tandis qu'il sort aux États-Unis sur les labels Gasa et Nonesuch.

Le design de la pochette et du livret est l'œuvre de Manuel Guio, tandis que les photographies sont de Javier Salas, Luiz Lázaro et Manuel Zambrana.

Accueil critique
Le site AllMusic attribue 4,5 étoiles à l'album Calle Salud.

Le critique Philip Van Vleck d'AllMusic souligne que .

Liste des morceaux
L'album comprend les treize morceaux ci-dessous.

Il se termine par Chan Chan, un titre composé par Compay Segundo en 1986, devenu le premier morceau de l'album Buena Vista Social Club, et qui clôturait déjà l'album Yo vengo aquí de 1996.

Durée totale : 56:11

Musiciens

Groupe de base
 Hugo Garzón : première voix, maracas et güiro
 Compay Segundo : armónico (guitare à 7 cordes), deuxième voix, première voix sur Saludo a Changó
 Salvador Repilado : contrebasse
 Benito Suárez : guitare
 Rosendo Nardo : clarinette basse
 Rafael Inciarte : clarinette
 Haskell Armenteros : clarinette
 Rafael Fournier : bongó, paila, sonnaille (cloche, campana)

Chanteurs additionnels
 Charles Aznavour : chant (10)
 Vionaika Martínez : première voix (7, 12)
 Mayelín Pérez : deuxième voix et guitare (7, 12)
 Alejando "Andito" Rodríguez : chœurs (1, 9, 12)
 Lázaro "Fino" Rivero : chœurs (1)
 Julio Iznaga Piña : chœurs (1)

Musiciens additionnels
 Alejando "Andito" Rodríguez : claves (3, 8, 9, 12)
 Lázaro "Fino" Rivero :  contrebasse (4, 12)
 Rey Guerra : guitare (4)
 Julio Iznaga : paila (9, 12), sonnaille (12, 13)

Certification

| (SNEP)
|
|

Références

Articles connexes
 Yo vengo aquí
 Las Flores de la Vida

Album de musique cubaine
Album musical sorti en 1999

Calle Salud


No calendário litúrgico do Rito Romano, uma solenidade é um dia festivo do mais alto nível celebrando um mistério de fé como a Trindade, um evento na vida de Jesus, sua mãe Maria, seu pai legal José ou outro santo importante. A observância começa com a vigília na noite anterior à data real da festa. Ao contrário dos dias festivos do grau de festa (exceto festas do Senhor) ou do grau de memorial, as solenidades substituem a celebração dos domingos fora do Advento, da Quaresma e da Páscoa (os do Tempo Comum).

A palavra vem do latim pós-clássico sollemnitas, que significa solenidade, festival, celebração de um dia.

Observância

Mesmo que seja um dia de semana, se o dia for uma solenidade, então o Glória é dito, assim como o Credo na Missa, e há duas leituras escriturísticas, não uma, antes do Evangelho. Além disso, às vezes haverá hinos de procissão e recesso e uso de incenso.

Algumas solenidades, mas não todas, também são dias santos de obrigação, nos quais, como nos domingos, os católicos são obrigados a assistir à missa e evitar trabalhos e negócios que impeçam o culto divino ou o relaxamento adequado da mente e do corpo. Todos os dias santos de obrigação têm o grau de solenidade pelo menos a nível local, embora não necessariamente tenham esse grau no Calendário Romano Geral. Com exceção das solenidades do Sagrado Coração de Jesus, da Anunciação do Senhor e do Nascimento de João Batista, todas as solenidades inscritas no Calendário Romano Geral são mencionadas como dias santos de obrigação no cânone 1246 do Código do Cânon Lei, mas não são necessariamente todos observados em um determinado país.

Quando a solenidade cai numa sexta-feira, não se aplica a obrigação de abster-se de carne ou outro alimento determinado pela Conferência Episcopal.

Ligações externas

 Universalis Calendário litúrgico do Rito Romano com os textos da Liturgia das Horas e das leituras da Missa.
 "Solemnity" artigo da The Catholic Encyclopedia (1912)

Festividades da Igreja Católica

Solenidade


14486 Tuscia este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
14486 Tuscia este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la San Marcello Pistoiese de Luciano Tesi și Gabriele Cattani. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,36 ua, o excentricitate de 0,07 și o înclinație de 3,3° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 14001-15000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1994
Centura de asteroizi

14486 Tuscia


Die Universität Fukuoka (jap. , Fukuoka daigaku) ist eine private Universität in Japan. Sie liegt in Jōnan-ku, Fukuoka in der Präfektur Fukuoka.

Geschichte
1934 wurde die Höhere Handelsschule Fukuoka (, Fukuoka kōtō shōgyō gakkō) von Umetaro Mizoguchi, einem Professor an der Seinan-Gakuin, gegründet. Diese war auf der Insel Kyūshū die fünfte älteste Handelsfachhochschule nach Nagasaki (1905), Ōita (1921), Seinan-Gakuin (1921) und Kagoshima (1932). Sie wurde 1944 mit der Fachschule Kyūshū (in Tobata) zur Wirtschaftsfachschule Kyūshū (, Kyūshū keizai semmon gakkō) zusammengelegt. 1946 wurde sie in Wirtschaftsfachschule Fukuoka umbenannt.

1949 wurde die Wirtschaftsfachschule mit der Auslandswissenschaftlichen Fachschule Fukuoka zur Handelsuniversität Fukuoka (, Fukuoka shōka daigaku) zusammengelegt. Sie wurde nur mit der handelswissenschaftlichen Fakultät eröffnet. 1956 fügte sie die Fakultät für Rechtswissenschaft und Volkswirtschaftslehre hinzu und benannte sich in Universität Fukuoka um. Mit den Jahren gründete sie mehr Fakultäten: Pharmazie (1960), Ingenieurwissenschaften (1962), Geisteswissenschaften (1969), Sportwissenschaft (1969), Naturwissenschaften (1970), und Medizin (1972). Seit 1965 werden Masterstudiengänge angeboten, und seit 1967 Doktorkurse.

Fakultäten
 Geisteswissenschaften
 Rechtswissenschaft
 Volkswirtschaftslehre
 Handelswissenschaft
 Naturwissenschaften
 Ingenieurwissenschaften
 Medizin
 Pharmazie
 Sportwissenschaft

Zahlen zu den Studierenden und den Mitarbeitern
2021 waren insgesamt 19.471 Studierende an der Universität Fukuoka eingeschrieben. Davon waren 11.694 männlich (60,1 %) und 7.777 weiblich (39,9 %). Zum Lehrpersonal gehörten 4.113 Personen, 1.734 Männer (42,2 %) und 2.379 Frauen (57,8 %).

Im Mai 2011 waren es 20.881 Studierende, 20.035 vor dem Abschluss und 846 Postgraduierte. Sie wurden von 1.353 Mitarbeitern in der Lehre betreut. Bis März 2011 zählte die Universität 230.869 Personen als Ehemalige (Alumni).

Weblinks

 Offizielle Website (japanisch und englisch)

Einzelnachweise

Fukuoka
Private Hochschule in Japan
Organisation (Fukuoka)
Hochschule in der Präfektur Fukuoka

Universität Fukuoka


Junkers Ju 88, II. Dünya Savaşı'nda Luftwaffe tarafından kullanılan, çift motorlu, çok amaçlı hava aracı. Savaşın en çok yönlü uçaklarından biridir. Dalış bombardımanı, taktik bombardıman, yakın hava desteği, gece avcısı, torpido bombardımanı, keşif uçağı ve hatta Mistel projesinde dev bir uçan bomba olarak hizmet gördü. Sorunlu geliştirilme sürecine rağmen, Luftwaffe'nin en önemli değerlerinden biriydi. II. Dünya Savaşı boyunca 15.000 adet üretildi.

Kaynakça

II. Dünya Savaşı Alman uçakları
Ju 88

Junkers Ju 88


පහත රට කෝලම් සම්ප්‍රදායේ   හමුවන පොලිස්  කෝලම ඉතාමත්  හාස්‍ය රසය උපදවන කෝලම් අංගයකි . පොලිස්  කෝලම  මිට අවුරදු 150කට පමණ පෙර එනම් ඉංග්‍රීසි  ජාතිකයන්   විසින්  අප රට පාලනය කල  යුගයේදී  එකතු  වූ  කෝලම් නැටුම්  අංගයකි . යටත් විජිතවාදී යුගයේ අප පාලනය කළ ඉංග්‍රීසි ආණ්ඩුවේ  උසස් සහ පහත් පොලිස් නිලධාරීන් නිර්දය ලෙස  විවේචනයට ලක් කිරිමක් පොලිස්  කෝලමෙන්  සිදුවේ .

ගැමියාට  සැබෑ  ජීවිතයේදී  විදීමට සිදුවන  අත්දැකීම් කෝලම් කරලියේදී දිග හැරේ. පොලිස් සේවය සදහා  එම  වකවානුවේ   යොදවාගෙන තිබුනේ වෙනත් ජාතින් වීම නිසා සන්නිවේදන ගැටලු බොහෝ සේ පැනනගින්නක් විය  .  කැඩුණු ඉංගිරිසි සහ නුහුරු සිංහල උච්චාරණය ගැමියන්ට විකාරයක් සේ පෙනුනේය .

සිංහල භාෂාව හරි හැටි කතා කරීමට නොහැකි වෙනත් ජාතිකයන් විසින් සිංහල ගැමි ජනතාව සමග ගනු දෙනු කිරීමේදී පැන  නැගී  ගැටලු  , අක්‍රමිකතාවයන්  , අසාධාරණ  , තාඩන පීඩන හා දුක්ගැහැට ගැන කතිකාවක් ගොඩනැගීමේ ප්‍රතිඵලයක් ලෙස  පොලිස්  කෝලම නමින් නව කෝලමක් නිර්මාණය වීම සිදුව ඇත . පොලිස්  නිලධාරීන්ගේ  ගේ උද්දච්ච නොහික්මුණු භාවය සහ අණුවනකම් මෙහිදී  ගෙන හැර  දැක් වේ .

පොලිස් කොස්තාපල්වරු දෙදෙනෙක් ,  පොලිස් සැරයන්වරයෙක් හා  පොලිස් පරීක්‍ෂකවරයෙක් පැමිණ   පොලිස් ස්ථානයක්  දැමීමට අවශ්‍ය බව පවසා  ඒ සදහා ස්ථානයක්  ලබා දෙන ලෙස තානායම්  ආරච්චිචිට කියා සිටි.

සිංහල වචන හරි හැටි උච්චාරණය කිරීමට නොහැකියාව  නිසා අදහස් හුවමාරු කරගැනීමේ අපහසුතාවයක් පැන  නැගේ .එය නරඹන්නට හාස්‍ය උත්පාදනයක් වේ.

පොලිස් සැරයන්වරයා සහ තානායම්ආරච්චි  අතර වන සංවාද වල කොටස් කිහිපයක්

''ආරචිචියා  අපේ ලොකු මාතියට ගොඩක් මහන්සි අපිට දෙන්න බැරිද හැබිලි

'' හැබිලි  හැබිලි  කියන්නේ මොනවද  රාළහාමි

'' හැබිලි  දන්නේ නැද්ද මුනිය  හැබිලි  හැබිලි  බොන හැබිලි  (කේන්තියෙන් අතින් හැඩය පෙන්නා)

'' අහ් මේ  කියන්නේ තැබිලි නේ තැබිලි දන්නවා රාළහාමි

''  යේක තාම මුනිය මුනියට තේරෙන්නේ නැහැ දෙන්න පුලුවන්ද හැබිලි

''  රාළහාමි තැබිලි  දෙන්න පුලුවන්

අවශ්‍ය ස්ථානය ලබා ගැනීමෙන් අනතුරුව ඔවුන් යාමට සැරසේ .තානායම්  ආරච්චිචිගේ   ඉල්ලීමට අනුව ඔවුන්  රංගනයක් ඉදිරිපත් කරන අතර තුර  පොලිස්  නිලධාරියෙක් බිම ඇද වැටේ.  ඉන් අනතුරුව ඉංග්‍රීසි  වෛද්‍යවරයකුගෙ කැදවීමක් වේ. වෛද්‍යවරයා සහ පොලිස්  නිලධාරින්  අතර ඉංග්‍රීසි භාෂවෙන් සංවාදයන්  සිදු කෙරේ.

ඉංග්‍රීසි වෛද්‍යවරයා  සහ  ඔහුගේ සහයකයාගේ  කතා විලාසය සහ ඇදුම් පැළදුම් සිංහල ගැමි සමාජයට ආගන්තුකය.

වෛද්‍යවරයා  තම නලාව බිම අද වැටුන  පොලිස්  නිලධාධාරියාගේ කන් දෙකේ ගසා  තමන්ම පරීක්ෂා  කර ගනි.

ඉංග්‍රීසි වෛද්‍ය විද්‍යාව උපහාසයට   ලක් කිරීමක් ඉන් සිදුවේ. ඉංග්‍රීසි වෛද්‍ය විද්‍යාව  ගැන සිංහල ගැමියාගේ තිබු දැඩි අකමැත්ත විරෝධය සහ අවිශ්වාසය  මෙමගින් පිළිබිඹු  කෙරේ.

පරීක්ෂා  කිරීමෙන් අනතුරුව වෛද්‍යවරයා  ''නො හාර්ට්, නො හාර්ට්''  කියා කැගසා . ''ගනු කරට ,ගෝ ටු කරාපිටිය හොස්පිටෙල් ''යි  කියා සභාවෙන් නික්මේ. සෙසු පොලිස්  නිලධාරින් වැටුන

පොලිස්  නිලධාරියා ඔසවාගෙන  වෛද්‍යවරයා පසු පස බෙරපද තාලයට  පාද තබමින් සභාවෙන් නික්මෙයි .

පොලිස් කෝළම


Bună seara, domnule Wilde! este o comedie muzicală românească de Eugen Mirea (libret) și Henry Mălineanu (muzica), după piesa de teatru Ce înseamnă să fii Onest de Oscar Wilde, subintitulată A Trivial Comedy for Serious People (O comedie fără importanță pentru oameni serioși). Premiera a avut loc pe 28 noiembrie 1971 la Teatrul Nottara din București, în regia lui Alexandru Bocăneț și coregrafia lui Cornel Patrichi, decoruri de Sică Rusescu și costume de Lidia Radian.

Recepție critică

"Libretul respectă cu fidelitate litera și, mai ales, spiritul piesei originale. Dar musicalul aduce un personaj în plus, pe însuși Oscar Wilde, în rol de comentator ironic, înlocuitor de cor antic în variantă modernă. În pofida acestei aparente ușurătăți a subiectului, comentată cu mult umor de personajul Oscar Wilde, comicul de limbaj și situații este de o profunzime invers proporțională cu superficialitatea înaltei societăți londoneze. Iar scriitorul Eugen Mirea îl speculează pe de-a-ntregul în libretul noului musical, la care se adaugă partitura lui Henry Mălineanu".

Muzicologul George Sbârcea nota că, "prin muzică, acesta [Henry Malineanu] a reușit să redea nu numai o atmosferă de autenticitate londoneză, ci, prin pitorescul evocării, a asigurat și o ritmică de o deosebită sugestie acțiunii, prezentării și interpretării caricaturale a personajelor [...] O feerică aventură de teatru muzical – iată ce au realizat Eugen Mirea și Henri Mălineanu cu "Bună seara, domnule Wilde!"..."

"Formidabila primire pe care publicul o face musicalului «Bună seara, domnule Wilde!» era desigur previzibilă ; montările de acest gen sunt literalmente « devorate" de o nesațioasă foame colectivă, căreia, în ultimii uni, câteva desăvirșite musicaluri filmate n-au făcut decăt să-i adauge un strop de rafinament gurmand. De ce să ne mințim ? Niciodată, premierele marilor spectacole nu vor exploda cu o asemenea atmosferă de triumf - și, în definitiv, nu-i nimic rău în asta. In plus, cuplul Eugen Mirea (text) - H. Málineanu (muzica) reintră în arenă cu o excelentă carte de vizită : Cele două orfeline au fost odată (nu prea demult) deconectantul universal ."

Numere muzicale

 Uvertura
 Prolog: Wilde
 Bunbury
 Serata
 Dumneata (ești altceva)
 Sunt un copil găsit
 Trenul
 Love
 Oh Mr. Chasuble, Oh Miss Prism
 Parisul
 M-am logodit cu tine în gând
 Ce senin e cerul în Anglia
 Gentleman
 Cadrilul
 Se schimbă garda la Buckingham
 Baby
 Final

Personaje

 Oscar Wilde, autorul.
 Jack Worthing (Ernest), un tânar gentleman, îndragostit de Gwendolen Fairfax.
 Algernon Moncrieff, un tânar gentleman din Londra, nepotul lui Lady Bracknell, indragostit de Cecily Cardew.
 Gwendolen Fairfax, o tânară lady, iubita lui Jack Worthing.
 Lady Bracknell, o lady din înalta societate, mama lui Gwendolen.
 Cecily Cardew, o tânară lady, pupila lui Jack Worthing.
 Miss Prism, guvernanta lui Cecily.
 The Reverend Canon Chasuble, preotul parohiei lui Jack..
 Lane, majordomul lui Algernon.
 Merriman, servitorul lui Jack.

Distribuții și montări notabile

Distribuția originală Teatrul Nottara
Ștefan Iordache (John Worthing), Emil Hossu / Florian Pittiș  (Algernon Moncrieff), Carmen Stănescu (Lady Bracknell), Melania Cîrje / Mariana Mihuț (Cecily), Anda Caropol (Gwendolen), Ștefan Radof (Dr. Chasuble), Migry Avram Nicolau (Miss Prism), Alexandru Repan (Oscar Wilde).

Distribuția IATC 1984
Clasa prof. asoc. Sanda Manu, lect. univ. Geta Angheluță,

Adrian Păduraru (John Worthing), Răzvan Popa (Algernon Moncrieff), Carmen Trocan (Lady Bracknell), Mioara Ifrim (Cecily), Oana Pellea (Gwendolen), Cristian Rotaru (Dr. Chasuble), Luminița Stoianovici (Miss Prism), Claudiu Istodor / Stelian Nistor  (Oscar Wilde).

Distribuția IATC 1989
Clasa prof. univ. Ion Cojar, prof. asoc. Leopoldina Bălănuță

Dan Profiroiu (John Worthing), Ștefan Bănică jr. (Algernon Moncrieff),  Ruxandra Enescu (Lady Bracknell), Oana Ioachim (Cecily), Lamia Beligan (Gwendolen), Adrian Ciobanu (Dr. Chasuble),  Erika Băieșu (Miss Prism),  Ștefan Velniciuc (Oscar Wilde).

Distribuția Teatrul Tineretului Piatra Neamț 1987
Regia: Nae Caranfil

Claudiu Istodor (John Worthing), Bogdan Gheorghiu (Algernon Moncrieff), Maria Filimon (Lady Bracknell), Oana Pellea (Cecily), Maia Morgenstern (Gwendolen), Constantin Ghenescu (Dr. Chasuble), Carmen Ionescu (Miss Prism), Paul Chiribuță (Oscar Wilde).

Bună seara, domnule Wilde! a fost tradusă (Dobrý večer, pane Wilde) si montată de numeroase ori in Republica Cehă.

Adaptări și înregistrări

"Bună seara, domnule Wilde!" a fost adaptată pentru televiziune de Alexandru Bocăneț în distribuția originală. Scenografia aparținea Doinei Levința.

Un LP conținând patru din cele mai de succes melodii din musical] a apărut în 1973 ("Love" ,"Bunbury", "Gentleman", "Parisul" - interpretate respectiv de Corina Chiriac, George Enache, Aurelian Andreescu și Dorin Anastasiu).

Referințe

Bibliografie

 Maria Zărnescu, "Muzici și muze - de la piesa de teatru la musical" Editura Nemira, 2015

Legături externe

Musicaluri
Comedie
1971 în România

Bună seara, domnule Wilde! (musical)


Köping was a Swedish denomination for a market town since the Middle Ages, derived from the Old Norse word kaupang. The designation was officially abolished with the municipal reform of 1971, when Sweden was subdivided into the Municipalities of Sweden (currently amounting to 290).

As present-day Finland was once a part of Sweden, the Finnish word kauppala has the same meaning. In modern Finnish, the word kaupunki, borrowed from the Old Norse word kaupang, is the main word for town and city. Swedish köping and the English toponym chipping are also cognates as is the Norwegian word kjøpstad and the Danish toponymical suffix -købing.

Sweden

History
In 1863 the first local government acts were implemented in Sweden. There were two acts, one for cities and one for rural areas. Of the around 2,500 municipalities, 89 had city rights and thus had the right to call themselves stad (city). Under the "rural" act there were also eight localities given the status of köping, which positioned them between a rural municipality and a town (see municipalköping). The number of localities designated as köping rose dramatically during the 20th century and reached its peak in 1959, when they were 95. Many new settlements during the industrialization of Sweden, as well as some of the suburbs in the metropolitan areas, first received the title of köping and it was also made part of their name (such as Linköping or Nyköping).  They later grew further and received town privileges, but kept the köping ending of their names. See the list below. It has been found that a vast majority, nearly 70%, of such designated market-towns lie within an area of  in south-central Sweden, especially in the highly economically productive region immediately west and south of Stockholm, in Södermanland, Örebro, Östergötland, and Jönköping counties.

A large-scale merger of Swedish municipalities in 1971 removed the distinctions between towns, market towns and rural municipalities. Many of the former market towns are now seats of municipalities. In contrast to the term stad, köping is seldom used in everyday speech today.

Toponyms containing the word köping

Municipal Seats

Linköping (104,232 inhabitants)
Jönköping (89,396)
Norrköping (87,247)
Nyköping (29,891)
Lidköping (25,644)
Enköping (21,121)
Köping (17,743)
Falköping (16,350)
Söderköping (6,992)

Minor Localities

Malmköping (1,977)
Köpingsvik (599)
Äsköping (342)

Localities/Parishes in the Diocese of Lund

Löddeköpinge (6,290)
Hököpinge (1,105)
Dalköpinge
Kyrkoköpinge
Sireköpinge
Stora Köpinge

Köping titles issued 1863–1959

See also
Municipalities of Sweden
List of cities in Sweden
Stad (Sweden)
Urban areas of Sweden

References

 Koping

Former administrative divisions of Sweden

Köping


Organic Hallucinosis četvrti je studijski album poljskog tehničkog death metal sastava Decapitated objavljen 7. veljače 2006. godine. Jedini je studijski album s pjevačem Adrianom Kowankom i posljednji s bubnjarom Witoldom Kiełtykom i basistom Marcinom Rygielom. Posljednji je album skupine koji objavila diskografska kuća Earache Records.

Popis pjesama
Tekstovi: Adrian Kowanek, glazba: Decapitated, osim gdje je navedeno drugačije

 "A Poem About an Old Prison Man" (tekst: Charles Manson) - 4:39
 "Day 69" - 3:12
 "Revelation of Existence (The Trip)" - 4:37
 "Post(?)Organic" - 5:43
 "Visual Delusion" - 5:53
 "Flash-B(l)ack" - 3:39
 "Invisible Control" - 4:46

Osoblje

Decapitated

 Covan – pjevač
 Vogg – gitara
 Martin – bas-gitara
 Vitek – bubnjevi

Ostalo osoblje

 Spiros A. – omot albuma
 Wojciech Wiesławski – produkcija
 Slawomir Wiesławski – produkcija
 Jacek Wiśniewski – fotografije

Izvori

Albumi iz 2006.
Poljski glazbeni albumi

Organic Hallucinosis


Brice Lalonde (; born 10 February 1946) is a former green party leader in France, who ran for President of France in the  Presidential elections, 1981. In 1988 he was named Minister of the Environment, and in 1990 founded the green Ecology Generation party.

Life and career
Lalonde was born in Neuilly-sur-Seine, Hauts-de-Seine, the son of Alain Lalonde and Fiona Forbes. His maternal grandparents were Americans James Grant Forbes II of the Forbes family and Margaret Tyndal Winthrop of the Dudley–Winthrop family. Through Fiona's sister Rosemary, he is a first cousin of politicians John Kerry and Cameron Kerry. Lalonde's paternal grandfather changed his surname from Lévy to Lalonde, and converted from Judaism to Catholicism. James Grant Forbes II was a poppy botanist and opium dealer in the China trade during the Opium Wars, who wrote a book on Chinese plants.

Lalonde was a student leader during the May 1968 student uprisings in France.

In 1968, Lalonde was a member of Union Nationale des Étudiants de France (UNEF), the French national students' union, and chairman of UNEF-Sorbonne, which brought France to a standstill with protests and riots. Later Lalonde, with David McTaggart, an activist involved in the Greenpeace protests against French nuclear tests at Mururoa atoll, helped create the confrontational strategies of boarding ships at sea in the 1970s. In July 1973, he was arrested by the French Navy during protests against nuclear tests in Mururoa, along with General Jacques Pâris de Bollardière, priest Jean Toulat and writer Jean-Marie Muller.

He was the Mouvement d'écologie politique (MEP) candidate for President of France in 1981 (3.88% of the vote), spokesman for Amis de la Terre in 1982 and later Environment Secretary of France (1988–90) and Environment Minister of France (1990–92). From 1995 to 2008, he was the mayor of Saint-Briac-sur-Mer, a small Breton village where the Forbes family have a villa.

In 1990 Lalonde founded the Ecology Generation party, which enjoyed runaway electoral success in 1992 but then declined in face of competition from the French Green Party. He was unable to run for president in the 1995 elections, being unable to obtain the necessary 500 signatures from French mayors or MPs. In 2002, he left the leadership of his party and politics. He became a consultant, working on development projects in Africa.

In 2007 Brice Lalonde was appointed French Ambassador for Climate Change and was heavily involved in multilateral climate change negotiations until the end of 2010, when UN Secretary-General Ban Ki-Moon appointed him Assistant Secretary-General, Executive Coordinator of the United Nations Conference on Sustainable Development (Rio+20), which was held in Rio de Janeiro in June 2012.

Lalonde lives in Paris.

Timeline
1968 – President of the National Student Union (at the Sorbonne) and leader in the May 1968 student uprisings
1971 – Joined and led the recently created French branch of the environmental organization, "Les Amis de la Terre" (Friends of the Earth).
1974 – Directed the presidential campaign of ecological politician René Dumont
1977 – Founded Radio Verte, a Green radio station
1976–1977 – Journalist for Le Sauvage
1981 – Ran for President of France on the Green ticket
1981 – Member of the National Ecological Commission of the Territorial Planning and Management Ministry
1982–1985 – Administrator of the European Bureau of the Environment
1986 – Expert on pollution of the Rhine by Sandoz
1988–1992 – French Minister of Environment
1995–2008 – Mayor of Saint-Briac-sur-Mer
1990–2002 – Leader of the Génération Ecologie party.
2007–2010 – French ambassador on climate change negotiations.
2010–2012 – United Nations Assistant Secretary-General, Executive Coordinator of the United Nations Conference on Sustainable Development (Rio+20).

Selected publications
 "Ecoliberalism Lives". Telos 61 (Fall 1984). New York: Telos Press.

References

External links
Profile
Secretary-General appoints Brice Lalonde (France), Elizabeth Thompson (Barbados) Executive Coordinators for United Nations Conference on Sustainable Development

1946 births
21st-century French politicians
Candidates in the 1981 French presidential election
Ecology Generation politicians
French Ministers of the Environment
French people of American descent
French people of English descent
French people of Scottish descent
Forbes family
Living people
Politicians from Neuilly-sur-Seine
Unified Socialist Party (France) politicians
Winthrop family
Woolsey family
French officials of the United Nations

Brice Lalonde


José Duarte  (Lisboa, 1938 – Lisboa, 30 de março de 2023) foi um locutor de rádio, critico e um dos maiores divulgadores do jazz em Portugal. Condecorado pelo governo português, criou o programa de rádio 5 Minutos de Jazz, que em 2023 era o programa mais antigo da rádio portuguesa.

Biografia
José Duarte, que se auto-denominava de Jazzé, nasceu em Lisboa, nos finais da década de 30, no Bairro Alto.

Inscreve-se no curso de economia mas acaba por desistir por faltar muito às aulas e aos exames e vai trabalhar como oficial de tráfego na TAP. Aproveita o facto desta oferecer bilhetes aos trabalhadores para viajar até cidades como Paris, Londres e Nova Iorque. Lá comprava livros, discos, ouvia jazz e via filmes proibidos em Portugal pela ditadura.

Com apenas 20 anos junta-se a outros estudantes universitários, entre eles, Raul Calado, a Pedro Valente Pereira, Raul Vaz Bernardo, Hélder Leitão e ajuda a fundar o Clube Universitário de Jazz de Lisboa (CUJ), em 1958.  Localizado a poucos metros do Hot Club de Portugal, na Praça da Alegria, tornou-se num ponto e encontro de estudantes da Casa do Império, membros da Frelimo, do MPLA. Três anos mais tarde o clube acabaria por ser fechado pela policia portuguesa.  É também em 1958 que se estreia como locutor de rádio na Rádio Universidade, com Jazz, Esse Desconhecido, o primeiro programa dedicado a este estilo musical; e em 1960, escreve o seu primeiro texto no Diário de Lisboa.

É João Martins, seu amigo de infância e radialista na Rádio Renascença que lhe propõe a criação de uma rubrica dedicada ao jazz no seu programa 23 Hora. Este convite leva à criação o programa 5 Minutos de Jazz, cuja primeira emissão se dá no dia 21 de  Fevereiro de 1966.  Premiado, em 2014, com o Prémio de Melhor Programa de Rádio pela Sociedade Portuguesa de Autores, e que em 2022 era o programa diário mais antigo da rádio portuguesa.  Ao longo da sua carreira, José Duarte irá assinar outros programas de rádio entre eles, Pão com Manteiga, À Volta da Meia-Noite e o conhecido A Menina Dança?, emitido pela Antena 1, até 2012.

Paralelamente, organizou concertos com nomes do jazz como Steve Lacy, cujo concerto no Monumental a propósito do 6º aniversário do 5 minutos de Jazz, deu origem ao primeiro disco de jazz ao vivo, com músicos estrangeiros gravado em Portugal, intitulado Estilhaços.

Para além disto, foi por várias vezes conferencista, colaborou com várias revistas internacionais e com a Fonoteca Municipal de Lisboa; apresentou programas sobre jazz na televisão portuguesa e fundou na Universidade de Aveiro a cadeira de Jazz.  Tendo, em 2005, doado a sua colecção de discos e documentação (livros, revistas, discos, dvd, entre outros) a esta universidade, o que levou à criação do Centro de Estudos de Jazz (CEJ), que se dedica à investigação sobre a prática e a história deste estilo musical.

José Duarte faleceu a 30 de março de 2023 aos 84 anos, na sua casa em Lisboa.

Prémios e Reconhecimento
Ao longo da sua carreira José Duarte viu o seu trabalho reconhecido por diversas entidades portuguesas:

 2004 - O Ministério da Cultura português distinguiu-o com a Medalha de Mérito Cultural
 2005 - É galardoada com a Medalha de Honra da Medalha de Honra da Sociedade Portuguesa de Autores (SPA)
 2008 - A Câmara Municipal de Lisboa, distingui-o com a Medalha Municipal de Mérito-Ouro
 2009 - É homenageado pela Universidade do Algarve.

O Estado Português condecora-o em 2009, tornando-o Grande Oficial da Ordem de Mérito.

Em 2016, o realizador Jorge Paixão da Costa presta-lhe homenagem e ao seu programa 5 Minutos de Jazz, com o documentário Jazzé Duarte.

O seu livro História do Jazz foi uma das leituras recomendadas do Plano Nacional de Leitura, para o ensino secundário.

Aquando da sua morte foram várias as personalidades portuguesas que manifestaram o seu pesar, entre elas o então Presidente da República, Marcelo Rebelo de Sousa, o ministro da cultura Pedro Adão e Silva,  Pedro Moreira (presidente do Hot Club Português), o pianista Mário Laginha, Nuno Galopim (director da Antena1) e a investigadora Susana Sardo.

Obras Seleccionadas
Escreveu os livros:

 1981 - João na Terra do Jaze, editora A Regra do Jogo
 1994 - Jazzé e Outras Músicas, editora Cotovia, ISBN 972-8028-35-0
 2000 - Cinco Minutos de Jazz, editora Oficina do Livro, ISBN 972-8579-11-X
 2000 - História do Jazz, Sextante Editora, ISBN 978-989-8093-88-2
 2001 - Jazz, Escute e Olhe: Portugal 1971-2001, editora Almedina, ISBN 972-40-1617-X
 2004 - Poezz: jazz na poesia em língua portuguesa, editora Almedina ISBN 972-40-2203-X
 2011 - Jazzé e Outras Músicas, Sextante Editora, ISBN 978-989-676-047-2
 2019 - 5 de Minutos de Jazz, PIM edições, ISBN 9789898881168

Referências

Ligações Externas
 RTP | Programa 5 Minutos de JAZZ (1966 -  )
 Arquivos RTP | José Duarte entrevistado no programa A Força das Coisas (2009)

 Universidade de Aveiro | Entrevista a José Duarte (2017)

 ESEC TV | Cinquenta Anos para Cinco Minutos de Jazz: José Duarte (2016)

Naturais de Lisboa
Nascidos em 1938
Radialistas de Portugal
Locutores de Portugal
Jazz

José Duarte (radialista)


Vejvrede er vrede over andre trafikanters opførsel i trafikken, hvilket kan give sig udslag i trusler og vold.

Eksterne henvisninger
 DTU Transport - Vejvrede - vold, fjendtlighed eller egoisme

Trafik
Følelser

Vejvrede


U-landshjælp fra folk til folk er en dokumentarfilm instrueret af Henrik Willumsen.

Handling
Filmen fortæller om arbejdet med at indsamle og formidle hjælp til ulandsprojekter.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1979

Dokumentarfilm fra Danmark
Tvind

U-landshjælp fra folk til folk


ولد ألفريد تنيسون  في 6 أغسطس 1809 وتوفي في 6 أكتوبر 1892 شاعر إنجليزي من أبرز شعراء القرن التاسع عشر، عين شاعراً للبلاط 1850 ومن أشهر أعماله قصيدة ((الذكرى)) وديوانه الشعري ((الأميرة)) نظّم عدة قصائد في المناسبات مثل ((أناشيد الملك)) ويعد تنيسون أستاذا للشعر الغنائي كما يعد الشاعر الذي يمثل عصره.
من قصائد تينسون المميزة قصيدة (Ulysses) وهي قصيدة غنائية تحكي قصة ملك لا يحب وجوده في مملكته للحكم ويعتبر الأمر شيئا من إضاعة الوقت وهو يفكر بالسفر واستكشاف البحار والوصول إلى الجزر السعيدة .أوليسس ، الملك، يقدم ابنه تيليماج لخلافته لأنه يعتبر ابنه جدير ومولع بإدارة شؤون المملكة . أليسس يكشف في حواره الداخلي أن عمله عبر البحار في السنوات الماضية قد أكسبه خبرة ومعرفة بالناس وجعله رمزا للآخرين .ولذلك فهو لا يريد أن يهدر باقي عمر ويصدأ، ونما يريد أن يكون لامعا. والفكرة الرئيسة للقصيدة هو تحقيق الطموح.
ينتمي الشاعر للفترة الفيكتورية التي نشط فيها العلم على حساب الدين وأخذت أفكار المحدثين أمثال داروين تتعارض مع الأفكار القديمة الدينية .الفريد تنيسون حاول أن يجمع بين الاثنين العلم والدين ، يتسم أيضا بالتفكر _realism والشعور الاجتماعي ، ويوجد في قصائد الفريد كما في قصائد باقي الشعراء في العصر الفيكتوري ، يوجد الانقباضية والكآبة أو ما يصطلح عليه(melancholy) وهي ناشئة من الشعور بعدم الجدوى من الحياة في المجتمع والتي أصبحت من دون طعم (meaningless) ، وكذلك وعدم المساعدة من قبل الناس (helplessness) .
ويتميز هذا العصر أيضا بثلاث نقاط بارزة مثلت أهم الاحداث هي الثورة الصناعية، وظهور الديمقراطية، وظهور العلم وتأثيره على الدين .
فالشاعر تنيسون يمثل كل جوانب العصر الفيكتوري . ومنها وصف الطبيعة، فهو له القابلية على رصد وملاحظة الطبيعة، والطبيعة بالنسبة له قاسية .

روابط خارجية

المصادر

 مجمع اللغة العربية

ألفريد تنيسون
أشخاص من العصر الفيكتوري
أعضاء نادي ليلي
أنجليكانيون إنجليز
الثقافة في آيل أوف وايت
خريجو كلية ترينيتي (كامبريج)
رؤساء مجتمع مؤلفون
زملاء الجمعية الملكية
سياسيون بريطانيون
شعراء إنجليز
شعراء إنجليز في القرن 19
شعراء فيكتوريون
كتاب إنجليز في القرن 19
كتاب باللغة الإنجليزية
كتاب بريطانيون
مترجمو القرن 19
مترجمون من الإنجليزية العتيقة
مدفونون في دير وستمنستر
مواليد 1809
وفيات 1892
وفيات في ساسكس

ألفريد تنيسون


"මට සිහිනයක් තිබේ!" යනු, 1929 - 1968 සමයේ අමෙරිකා එක්සත් ජනපදයේ වාසය කළ [මාටින් ලූතර් කිං] (කනිෂ්ට) නමැති බැප්ටිස්ට් දේවගැතිවරයා විසින් 1963 අගෝස්තු 28 වොෂින්ටන් නගරයේ ලින්කන් ස්මාරකය අසළදී සිදුකළ කතාවයි. පහත පළ කෙරෙන්නේ ඒම කතාවේ සම්පූර්ණ සිංහල අනුවාදයයි.

'මට සිහිනයක් ඇත'

නිදහස වෙනුවෙන්, අපේ ජාතිය විසින් සිය ඉතිහාසයට එකතු කරන ශ්‍රේෂ්ඨතම විරෝධතාවයට අද ඔබ හා ඒක්වන්නට ලැබීම ගැන සතුටු වෙමි.
සියවසකට පෙර, අප අද සිටින ස්ථානයෙන් සංකේතවත් කෙරෙනු ලබන ශ්‍රේෂ්ඨ අමෙරිකානුවකු විසින් 'නිදහස් කිරීමේ ප්‍රකාශනය' අත්සන් කරනු ලැබුවා. ෙඒතිහාසික ලියැවිල්ල, අවමන් සහගත අයුක්තියක ගිනිදැල්වල පැහෙමින් සිටි මිලියන ගණනක් නිග්‍රෝ ජාතිකයන්ගේ අපේක්ෂාවේ ප්‍රදීපාගාර ආලෝකයක් බවට පත් වුණා. දීර්ඝ රාත්‍රියක සිරකරනු ලැබ සිටි ඔවුන් වෙත අරුණාලෝකයක් ලෙසින් ය පැමිණියා.

නමුත් වසර 100කට පසුව නීග්‍රෝවරයා තවමත් නිදහස් නෑ. සියවසකට පසුව වෙන්කර තැබීමේ විලංගුලිනුත් කෙනෙහිලිකම් නමැති දම්වැලෙනුත් නීග්‍රෝ ජීවිතය තවමත් කනගාටුදායක ලෙස අවසඟකර දමා තිබෙනවා. සියවසක් ගෙවී තිබුණත් නිග්‍රෝවරයා ජීවත් වෙන්නේ ද්‍රව්‍යමය වශයෙන් සෞභාග්‍යයේ මහා සාගරයක් මැද පිහිටා ඇති දිළිඳුභාවයේ හුදකලා දූපතකයි. වසර සියයකට පසුව තවමත් නිග්‍රෝවරයා අමෙරිකානු සමාජයෙන් කොන්කරනු ලැබ තමන්ගේම රටේ පිටුවහල් ජීවිතයක් ගෙවමින් ඉන්නවා. ඉතින් අප මෙහි ඒකතු වී ඉන්නෙ ඒ් ලජ්ජා සහගත තත්වය සනාථ කරන්නයි.

ඒක විදියකින් අපි අපේ අගනුවරට ඒක්ව සිටින්නේ චෙක්පතක් මුදල් බවට පත්කර ගන්නයි. අපේ ජනරජයේ ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පීන් විසින් ව්‍යවස්ථාවෙ සහ නිදහස් ප්‍රකාශනයෙ සඳහන් සුන්දර වචන සටහන් කරද්දි ඔවුන් කළේ සියලු අමෙරිකානුවන්ට හිමිකම් ලැබෙන පොරොන්දු නෝට්ටුවකට අත්සන් තැබීමයි මෙම නෝට්ටුව විසින් සියලු මිනිසුන්ට, ඔව්, කලු වගේම සුදු මිනිසුන්ට පොරොන්දු වුණේ  'ජිවිතය, විමුක්තිය සහ සතුට සොයා යාම' නමැති 'පැහැරගත නොහැකි අයිතිවාසිකම්ය' යි. අදවනවිට අපට පැහැදිලි වන්නේ අමෙරිකාව විසින් ඇගේ වර්ණවත් මිනිසුන්ට මේ පොරොන්දු පත්‍රය අවභාවිතකර ඇති බවයි. මේ පූජනීය වගකීමට ගරුකරනවා වෙනුවට නිග්‍රෝ මිනිසුන්ට අවලංගු චෙක්පතක් ලබාදී තිබේ. 'ප්‍රමාණවත් අරමුදල් නොමැත' යන සඳහනින් ඒ චෙක්පත ආපසු හරවා ඒවා තිබෙනවා.

නමුත් යුක්තියේ බැංකුව බංකොළාත්වී ඇති බව පිළිගන්න අපි සූදානම් නෑ. මේ ජාතියේ අවස්ථා ලබාදීම නමැති සේප්පු තුළ අරමුදල් නෑ කියා පිළිගන්න අපි සූදානම් නෑ. ඉතින් අපි අවෙ මේ චෙක්පත මුදල්කර ගැනීමටයි. ඒ චෙක්පත විසින් අපට නිදහසේ පොහොසත්කමත් යුක්තියේ ආරක්ෂාවත් ලබාදෙනු ඇත.

එසේම අපි මේ ශුද්ධභාවයට පත් ස්ථානයට ආවෙ අමෙරිකාවටම අද ඇති බලවත් අවශ්‍යතාව සිහිපත් කිරීමටයි. මෙය, අවශ්‍යතාවයේ සැර බාලකිරීමේ සුව පහසුව විඳීමට හෝ ක්‍රම ක්‍රමයෙන් පියවර ගැනීමේ නිදිපෙත්ත පාලනය කිරීමේ මොහොතක් නෙවෙයි. මේ තමයි ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය පිළිබඳ පොරොන්දු සැබෑ කිරීමේ වෙලාවයි. මේ, වෙන්කරනු ලැබීමේ පාලු නිම්නයේ සිට වාර්ගික යුක්තියේ ප්‍රභාවත් මාවත කරා එළඹිය යුතු මොහොතයි. අපගේ ජාතිය, වාර්ගික අයුක්තිය නමැති ගිලගන්නා මරුවැල්ලේ සිට සහෝදරත්වයේ ගල්තලාවට ඔසවා තැබිය යුතු වෙලාව මෙයයි. දෙවියන්ගේ සියලු දරුවන්ට සැබැවින්ම යුක්තිය ඉටුකළ යුතු වෙලාව මෙයයි.

මේ මොහොතේ තිබෙන අ්‍යවශ්‍යතාව මගහැරයාම අපගේ ජාතියට මාරාන්තික වනු ඇත. නීග්‍රොවරුන්ගේ කෝපය නමැති ඉවසිය නොහැකි ග්‍රීෂ්ම සමය, නිදහසේ හා සමානාත්මතාවයේ මහා වස්සාන කාලයකින් මිස ඉක්මවා ලිය නොහැකිවනු ඇත. 1963 යනු අවසානයක් නොව, ආරම්භයකි. සියල්ල නැවතත් පැවති තත්වයටම පත්වෙනවා නම්, නීග්‍රෝවරු ආවේග පාලනය කරගතයුතු බවත් සෑහීමකට පත් වියයුතු බවත් අපේක්ෂා කරන සියලු දෙනා නපුරු ලෙස අවදිකිරීමකට ලක්වන්නට නියමිතය.  නීග්‍රෝවරුන්ට තම පුරවැසි අයිතිවාසිකම් ලබා දෙන තෙක් අමෙරිකාවට කිසිදු නිස්කලංක කාලයක් හෝ සහනදායක තත්වයක් හිමි නොවනු ඇති.  යුක්තියේ දීප්තිමත් දිනය උදාවන තුරු තවදුරටත් අරගලයේ වාසුලිවලින් අපේ ජාතියේ අත්තිවාරම් පවා සොලවා දමනු ඇත.

ඒහෙත් යුක්තියේ මාලිගයෙහි උණුසුම් ද්වාරයට ඇතුළුව සිටින ජනතාවට කිවයුතු දෙයක් මට ඇත. අපට නිවැරදි ලෙස හිමි වියයුතු ස්ථානය ලබාගැනීමේ ක්‍රියාදාමයේදී වැරදි දේ සිදුකිරීමේ වරදකරුවන් බවට අප පත් නොවිය යුතුය. නිදහස වෙනුවෙන් අපට ඇති පිපාසය, වෛරයේ අමිහිරි පානය බීමෙන් නිවා ගන්නට උත්සාහ නොකළ යුතුය. නිරන්තරව, අප අපගේ අරගලය අභිමානය හා විනය නම් ඉහළ තලයේ පවත්වාගත යුතුය. අපගේ නිර්මාණශීලී විරෝධතාව, ප්‍රචණ්ඩත්වය දක්වා ඇදවැටීමට ඉඩ නොතැබිය යුතුය. යළි යළිත් අප භෞතික බලය, ආත්මීය බලය සමග එක් කිරීමේ උත්කෘෂ්ට මට්ටම කරා එසවිය යුතුය.

නීග්‍රෝ ජනසමාජය වටා උස්ව නැගී සිටින අනර්ඝ නව සටන්කාමිත්වය  විසින්, සුදු මිනිසුන් අවිශ්වාසකරන තැනකට ගෙන යාමට ඉඩදියයුතු නැත. මන්ද යත්, සුදු සහෝදරවරුන් අද අප සමග ඒක්වීමෙන් සනාථවන ආකාරයට, ඔවුන්ගේ ගමනාන්තය අපගේ ගමනාන්තයට හා බැඳී පවතින බව ඔවුන්ද වටහාගෙන ඇති නිසාය. ඔවුන්ගේ නිදහස අපගේ නිදහස හා වෙන්කළ නොහැකි ලෙස බැඳී පවතින බව ඔවුන් වටහාගෙන ඇත.
අපිට තනිව ගමන් කළ නොහැකිය.

ඒසේම අපි ගමන්කරන විට ප්‍රතිඥා දියයුත්තේ අප සැමවිටම ඉදිරියට ගමන් කරන බවටයි. අපට ආපසු හැරී යා නොහැකිය.

සිවිල් නීති ක්‍රියාකාරිකයන්ගෙන් ඇතැමුන් මෙසේ අසයි. "ඔබ සෑහීමකට පත් වන්නේ කවදාද?" නීග්‍රොවරුන් කිව නොහැකි තරම් පොලිසියේ මෘගත්වයේ ගොදුරු බවට පත්වන තාක් අපට සෑහීමකට පත් විය නොහැකිය. ගමන් මහන්සිය නිසා තෙහෙට්ටුවට පත්වුවත් නගරයේ හෝටල්වල නවාතැන්පලවල නවතින්නට නොහැකිවන තාක් අපට සෑහීමකට පත් විය නොහැකිය. 'නීග්‍රෝවරුන්ගේ මූලික චලනයන් කුඩා පැල්පත් යායක සිට ඒවැනිම විශාල එකක් දක්වා වන තාක් අපට තෘප්තිමත්වන්නට නොහැකිය. 'සුද්දන්ට පමණයි' පුවරු මගින් අපේ දරුවන්ගේ පෞද්ගලිකත්වය ඉරා දමා අභිමානය උදුරාගන්නා තුරු අපට කිසිදාක සෑහීමකට පත්විය නොහැකිය. මිසිසිපි ප්‍රදේශයේ නීග්‍රෝවරුන්ට ඡන්දය දිය නොහැකිවන සහ නිව්යෝක් නිග්‍රෝවරුන්ට ඡන්දය දීමට කිසිවකු නැති තත්වය පවතින තුරු අපට සෑහීමක් නොමැත. නෑ, අපට සෑහීමක් නෑ. යුක්තිය රළ මෙන් ලෙස පෙරලී ඒන අයිතිවාසිකම් මහා ප්‍රවාහයක් ලෙසත් ගලන' දවසක් දක්වා අපට සෑහීමක් නෑ.

මට අමතක කරන්න බෑ මෙතැනට පැමිණි ඔබෙන් සමහරු මහා නඩු විභාග ඇතුළු දුක් කරදරවලින් පීඩා විඳින බව. ඔබෙන් සමහරු කෙළින්ම මෙතැනට ආවෙ පටු සිරමැදිරිවල ඉඳලා. තවත් අය ඇවිත් ඉන්නෙ නිදහස වෙනුවෙන් අරගලකරන ප්‍රදේශවල ඉඳලා. නිදහස සොයායන ගමන නීතිමය බාධා කුණාටුවලින් වගේම පොලිස් ප්‍රචණ්ඩත්වයේ සුළඟින් පීඩාවට පත්කර තිබෙනවා. නිර්මාණාත්මක දුෂ්කරතා විඳීමෙන් ඔබ ප්‍රවීනත්වය ලබා තිබෙනවා. දුක් කරදර නොවිඳ ගැලවීමක් නැති බව විශ්වාස කරන්න. මේ පවතින තත්වය කෙසේහෝ වෙනස්වන බව වෙනස් කරනු ලබන බව විශ්වාස කරමින් ආපසු යන්න. මිසිසිපි වෙත ආපසු යන්න, ඇලබාමා වෙත යන්න, දකුණු කැරොලිනාවට යන්න, ජෝර්ජියාවට යන්න, ලුසියානාවලට යන්න, උතුරුකරයෙ නාගරික පැල්පත් වෙත යන්න.

අප අසරණභාවයේ නිම්නයේම ලැග නොසිටිය යුතුයි, මගේ මිතුරනි, මම අද ඔබට කියනවා.

ඒසේම අදත් හෙටත් අප දුෂ්කරතා විඳින නමුත්, මට තවමත් සිහිනයක් තිබෙනවා. ඒ, අමෙරිකානු සිහිනය සමඟ ගැඹුරින්ම මුල් ඇදී තිබෙන සිහිනයක්!
යම් දිනයක මේ ජාතිය, ඒහි පහත වගන්තිය අනුව නැගී සිට දිගටම පවතී යන සිහිනය මට තිබෙනවා. ඒනම් "සියලු මිනිසුන් බිහිකර ඇත්තේ සමානයන් ලෙසයි' යනුවෙන්වන සත්‍ය අපි දරා සිටිමු"

හිටපු වහළුන්ගේත් හිටපු වහල් හිමියන්ගේත් දරුවන්ට ජෝර්ජියාවේ රක්ත කඳුකරයේ ඒකම සහෝදරත්වයේ මේසයක අසුන්ගත හැකි වේය යන සිහිනය මට තිබෙනවා.
යම් දවසක, අයුක්තියේ දාහයෙන්, පීඩකත්වයේ දාහයෙන් පුපුරුගසන මිසිසිපි ප්‍රාන්තයත් නිදහස හා යුක්තිය රජකරන දේශයක් බවට පරිවර්තනය කළ හැකි යයි සිහිනයක් මට තිබේ.

මගේ කුඩා දරුවන් හතර දෙනා, යම් දිනක, ඔවුන්ගේ වර්ණය අනුව නොව ඔවුන්ගේ චරිත ලක්ෂණ අනුව විනිශ්චය කෙරෙන රාජ්‍යයක ජීවත්වනු ඇතියි සිහිනයක් මට තබේ.

මට අද සිහිනයක් තිබේ.

මේ වනවිට රුදුරු ජාතිවාදීන් සහිත, 'මැදිහත්වීම', 'අහෝසි කිරීම' වැනි වචන නිතර සිය තොලෙන් ගිලිහෙන ආණ්ඩුකාරවරයකු සහිත, ඇලබාමා ප්‍රාන්තයේ කුඩා කලු දරු දැරියන්, සුදු දරු දැරියන් සමග සහෝදර සහෝදරියන් ලෙස අත්වැල් අල්ලා සිටින දිනක් උදාවනු ඇති බවට සිහිනයක් මට තිබෙනවා.
මට අද සිහිනයක් තිබේ.

සෑම නිම්නයක්ම ඔසවා තබන, සෑම ගිරිමුදුනක්ම කන්දක්ම පහතට ගෙනයන,  රලු බිම් තැනිබිම් කරන, ඇද ගැසුනු තැන් ඍජු කරවන දෙවියන්ගේ මහිමය අනාවරණය කෙරෙන, සියලු සත්වයන් එය දෑසින් දකින දිනයක් ගැන සිහිනයක් මට තිබේ.
මේ අපේ බලාපොරොත්තුවයි. මා නැවත දකුණ කරා යන්නේ මේ විශ්වාසය ඇතිවයි.

ඒම විශ්වාසය නිසා අසරණභාවයේ කන්දෙන් අපේක්ෂාවේ මිණිකැට පාදාගන්න අපට හැකි වේවි. මේ විශ්වාසය සමග අපට ජාතියේ ඝෝෂාකාරි නාද සියල්ල වෙනස්කර සහෝදරත්වයේ මියුරු සංධ්වනියක් බිහිකළ හැකිවනු ඇත.
මේ විශ්වාසය මත, යම් දිනක අප නිදහස ලබන බව වටහාගෙන, එක්ව වැඩ කිරීමට, ඒක්ව යාඥා කිරීමට, ඒක්ව අරගල කිරීමට, ඒක්ව සිරගතවීමට සහ නිදහස වෙනුවෙන් ඒක්ව නැගී සිටීමට අපට හැකිවනු ඇත.
එය, දෙවියන්ගේ සියලු දරුවන්ට ඒක්ව, නව අරුත් සහිතව මෙසේ ගායනා කිරීමට හැකිවන දිනයක් වනු ඇත.

"මගේ රට නුඹ, නිදහසේ මිහිරි දේශය
ඔබ ගැන ගයමි මම
මගේ පියවරුන් මිය ගිය දේශය
වන්දනාකරුවන්ගෙ සාඩම්බරය
සෑම කඳු පෙදෙසකින්
නිදහස නාදවනු ඇත...."

අමෙරිකාව ශ්‍රේෂ්ඨ ජාතියක් වන්නට නම්, මෙය සත්‍යයක් වියයුතුය.
ඒසේ නම්, නිව්හැම්ප්ෂයර්හි දැවැන්ත කඳු මුදුන්වලින් නිදහස නාද වේවා!
නිව්යෝක්හි මහා කඳුවලින් නිදහස නාද වේවා
පෙන්සිල්වේනියා උස් කඳු මතින් නිදහස නාද වේවා
කොලරාඩෝවේ හිමෙන් වැසුණු රොකී කඳුමතින් නිදහස නාද වේවා
කැලිෆෝනියාවේ තියුණු බෑවුම් අතරින් නිදහස නාද වේවා
ඒපමණක් නොව,
ජෝර්ජියාවේ ස්ටෝන් කන්දෙන් නිදහස නාද වේවා
ටෙනසිහි ලුකවුට් කන්දෙන් නිදහස නාද වේවා
මිසිසිපියේ සියලු කඳුමතින් නිදහස නාද වේවා
සියලු කඳුකරවලින් නිදහස නාද වේවා

ඒය මෙසේ සිදුවනවිට නිදහස නාදවන්නට අප ඉඩ දෙනවිට සෑම ගම් නියම්ගම්වලින් සෑම ප්‍රාන්තයකින්, නගරයකින් නිදහස නාදවන විට, අපට එය ඉක්මන් කරන්නට හැකිවන්නේ දෙවියන්ගෙ දරුවන්, කලු මිනිසුන්ගේ සහ සුදු මිනිසුන්ගේ, යුදෙව්වන්ගේ සහ යුදෙව් නොවන, ප්‍රෙතෙස්තන්ත සහ කතෝලික, සියල්ලන්ටම හැකිවනු ඇත පැරණි නිග්‍රෝ උදාන වාක්‍ය ගැයීමට....

නිදහස්, අන්තිමේ නිදහස්

ස්තුතියි සර්වබලධාරී දෙවියනි, අන්තිමේ අපි නිදහස්!

‘මට සිහිනයක් ඇත’


Frederiksbroen, også kaldet Frederiks Bro og tidligere Frederiks Allé Broen, er en bro i Aarhus. Den blev indviet i 1862 og ombygget i 1923-24.

Den første bro over banelegemet ved nuværende Frederiks Allé blev opført for at føre landevejen til Skanderborg og Horsens over Banegraven, da den første jernbane ind til Aarhus blev indviet i 1862.

Broen holdt indtil sommeren 1923, hvor udvidelsen af Banegraven nødvendiggjorde en længere og trafikken en bredere bro. Denne bro eksisterer fortsat i sin oprindelige form.

Navnet 'Frederiksbroen' eller 'Frederiks Bro' henviste oprindeligt til broen ved Immervad. Da denne blev nedrevet i forbindelse med åens overdækning overgik navnet 'Frederiksbroen' til broen ved Frederiks Allé.

Eksterne henvisninger

 Torben Aastrups hjemmeside: Om Frederiksbroen og dens betydning for datidens byplanlægning: 1896-12-00 Ewaldsbroen – som aldrig blev til noget

Aarhus
Vejbroer i Danmark

Frederiksbroen (på Frederiks Allé)


Olga Larionova, née le  à Saint-Pétersbourg, est le pseudonyme d'Olga Nikolaïevna Tideman, une autrice de science-fiction et ingénieure russe qui commence à écrire à l'ère soviétique.

Biographie
Olga Larionova est ingénieure dans un institut de métallurgie et de soudure jusqu'en 1967.

Œuvres
Larionova place les idées philosophiques et non pas la science au cœur de son propos.

Son premier roman, Un léopard du haut du Kilimandjaro (Леопард с вершины Килиманджаро) est publié en 1965. Sa nouvelle A Tale of Kings figure dans l'anthologie Earth and Elsewhere, qui l'a fait remarquer en Occident.  Elle est l'une des rares écrivaines russes de science-fiction à succès de sa génération. Elle remporte le prix Aelita en 1987 et reste l'une des rares femmes à l'avoir remporté en tant qu'écrivaine individuelle.

En 1969 elle publie L'accusation, une nouvelle d'exploration spatiale, qui exploite l'idée d'un communisme primitif sur une planète nommée Temira Kouzioumov.

Bibliographie
 .

Références

Liens externes

Écrivain russe de science-fiction
Écrivain soviétique de science-fiction
Romancier russe du XXe siècle
Romancière russe
Nouvelliste soviétique
Nouvelliste russe du XXe siècle
Naissance à Saint-Pétersbourg
Naissance en mars 1935

Olga Larionova


A série Radeon RX 6000 é uma família de unidades de processamento gráfico desenvolvidas pela AMD, com base em sua arquitetura RDNA 2. Foi anunciado em 28 de outubro de 2020 e é o sucessor da série Radeon RX 5000. Consiste na RX 6400, RX 6500 XT, RX 6600, RX 6600 XT, RX 6650 XT, RX 6700, RX 6700 XT, RX 6750 XT, RX 6800, RX 6800 XT, RX 6900 XT e RX 6950XT para computadores desktop; e a RX 6600M, RX 6700M e RX 6800M para laptops. Uma subsérie para dispositivos móveis, Radeon RX 6000S (consistindo em RX 6600S, RX 6700S e RX 6800S), foi anunciada na CES 2022, visando designs de laptops finos e leves.

A série foi projetada para competir com a séire GeForce 30 da Nvidia e compete com a série de placas Arc Alchemist da Intel. É também a primeira geração de GPUs AMD que suporta ray tracing em tempo real acelerado por hardware, sombreamento de taxa variável e sombreadores de malha.

História

Em 14 de setembro de 2020, a AMD sugeriu o design físico de sua série RX 6000 por meio de um tweet compartilhado no serviço de mensagens sociais Twitter. Ao mesmo tempo, lançou uma ilha virtual dentro do videogame Fortnite contendo uma versão em larga escala do design de hardware RX 6000, que os jogadores podiam explorar livremente usando o modo Criativo do jogo.

A AMD revelou oficialmente as três primeiras placas, RX 6800, RX 6800 XT e RX 6900 XT, em um evento intitulado "Where Gaming Begins: Ep. 2" em 28 de outubro. No evento, eles anunciaram o RX 6800 XT como seu principal processador gráfico, comparando seu desempenho com o da placa de vídeo RTX 3080 da Nvidia em jogos com resolução de 1440p e 4K. jogos de resolução. No evento, eles anunciaram a RX 6800 XT como seu principal processador gráfico, comparando seu desempenho com a da placa gráfica RTX 3080 da Nvidia em jogos com resolução de 1440p e 4K. A 6800 XT foi anunciada com um preço de US$ 649, US$ 50 abaixo do preço inicial da RTX 3080 de US$ 699. Eles então introduziram a RX 6800 como uma concorrente da RTX 2080 Ti, custa US$ 579 em comparação com US$ 999 da 2080 Ti; e a RX 6900 XT como sua placa principal, alegando desempenho comparável ao RTX 3090 da Nvidia, mas com menor consumo de energia e preço de lançamento de US$ 999, US$ 500 mais barato que a 3090.

A Radeon RX 6800 e 6800 XT foram lançadas em 18 de novembro de 2020, e a RX 6900 XT foi lançada em 8 de dezembro de 2020.

Em 3 de fevereiro de 2021, a Gigabyte registrou uma variedade de placas gráficas RX 6700 XT na Comissão Econômica da Eurásia (EEC), com o registro indicando que todas as sete seriam enviadas com 12 GB de memória. Em 3 de março de 2021, a AMD anunciou oficialmente a placa RX 6700 XT, definida para competir com as placas RTX 3060 Ti e 3070 da Nvidia. Foi lançado em 18 de março de 2021.

Em 31 de maio de 2021, a AMD anunciou a série RX 6000M de GPUs projetadas para laptops, incluindo a RX 6600M, RX 6700M e RX 6800M. Elas foram disponibilizados em 1 de junho.

Em 23 de junho, a Gigabyte registrou seis placas gráficas RX 6600 XT no EEC, indicando que todas teriam 8 GB de memória. Isso foi pouco mais de um mês depois que a ASRock fez registros semelhantes para a RX 6600 e a 6600 XT, cada um com 8 GB de memória. Em 5 de julho, a VideoCardz descobriu que o varejista taiwanês de placas gráficas PowerColor já havia criado páginas de produtos para as GPUs Radeon 6600 e 6600 XT não anunciadas.

Em 30 de julho, a AMD anunciou as GPUs RX 6600 e 6600 XT, que foram lançadas em 11 de agosto de 2021. A RX 6600 XT está disponível por $ 379 USD MSRP.

No início de 2022, a AMD anunciou os SKUs de baixo custo da série 6000; a RX 6400 e a RX 6500 XT. Essas placas suportam apenas 4 pistas PCIe (embora em velocidades PCIe 4.0), o que pode prejudicar o desempenho em máquinas de baixo custo sem PCIe 4.0. Eles também carecem de recursos de codificação de vídeo acelerados por GPU oferecidos pelos modelos de ponta.

Problemas de disponibilidade
Muito parecido com a série GeForce 30 concorrente da Nvidia, os lançamentos esgotaram quase imediatamente devido a uma combinação de baixo estoque e bots de escalpelamento.

RX 6800 e 6800 XT
A RX 6800 e a 6800 XT foram lançadas em 18 de novembro de 2020, mas devido à baixa disponibilidade de estoque, esgotaram na maioria dos varejistas naquele dia. A varejista americana Micro Center restringiu as vendas apenas na loja, alegando que o estoque "será extremamente limitado no lançamento". A PCMag informou que ambas as placas da Newegg esgotaram às 6h05 PST, e que elas estavam indisponíveis no próprio site da loja da AMD às 6h11 a.m. Varejista B&H Photo Video recusou-se a aceitar pedidos de placas, afirmando em parte: "Não sabemos e, portanto, não podemos fornecer uma data ou hora em que esses itens estarão disponíveis para compra."

Scalpers estavam revendendo as GPUs no eBay por cerca de US$ 1.000–1.500, aproximadamente o dobro do preço de lançamento. Usuários de mídia social frustrados tentaram inviabilizar as listagens usando bots para fazer lances falsos nas GPUs escalpeladas a preços absurdos; em um exemplo, um leilão para um RX 6800 XT teve lances de até US$ 70.000.

RX 6900 XT
A RX 6900 XT foi lançada em 8 de dezembro de 2020 e, assim como a RX 6800 e a 6800 XT, esgotou no mesmo dia em que foi lançada. De acordo com a PCMag, ele foi listado como esgotado na Newegg às 6h02 PST, apenas dois minutos depois de ter sido colocado à venda. O site da loja da AMD, lutando para acompanhar o alto número de visitantes, continuou exibindo erros 503 Serviço temporariamente indisponível para clientes que tentavam comprar a placa gráfica; às 6h35, estava esgotado.

Produtos

Desktop

Mobile

Workstation

Radeon Pro W6000

Radeon Pro W6000X

Mobile Workstation

Radeon Pro W6000M

Recursos da série Radeon RX 6000
Recursos da série AMD Radeon RX 6000:

 Microarquitetura RDNA 2
 Novo processo de fabricação TSMC N7
 Novo processo de fabricação TSMC N6 para RX 6500 e RX 6400
 Suporte DirectX 12 Ultimate
 Cache L3 adicionado (com a marca Infinity Cache), até 128 MB
 memória GDDR6
 Interface PCIe gen 4
 Adicionado suporte a rastreamento de raios com núcleos RT
 Suporte para decodificação de vídeo AV1 (exceto para produtos Navi 24)
 Adicionado funcionalidade BAR redimensionável
 DisplayPort 1.4a
 Suporte HDMI 2.1

Ver também
Radeon RX 5000

Lista de unidades de processamento gráfico da AMD

Ligações externas
 Official website
 Comparative Chipset Specs Table - AMD Radeon RX 6950 XT, RX 6900 XT, RX 6800 XT, RX 6800 and RX 6750 XT
 RDNA 2 Instruction Set Architecture

Placas de vídeo
Impactos da pandemia de COVID-19 na indústria de jogos eletrônicos

Radeon RX 6000


Kevin Schon (San Diego County, 7. veljače, 1958.), američki je glumac.

Vanjske poveznice
 Kevin Schon na IMDB-u

Američki filmski umjetnici

Kevin Schon


Hercegovački derbi naziv je za utakmicu hrvatskih nogometnih klubova u Hercegovini između Zrinjskog iz Mostara i Širokog Brijega.

Prvi derbi odigran je 26. lipnja 1994. kao utakmica doigravanja za prvaka Herceg-Bosne.

Do 31. ožujka 2018. odigrano je 49 susreta, od čega 33 u Premijer ligi BiH i 6 u Nogometnom kupu BiH.

Izvori

Nogomet u Bosni i Hercegovini
Nogometni derbiji

Hercegovački derbi


Makoto Kano (en ), né le  à Osaka au Japon, est un patineur artistique japonais, double champion du Japon en 1988 et 1989.

Biographie

Carrière sportive
Makoto Kano monte six fois sur le podium des championnats du Japon dont deux fois sur la plus haute marche en 1988 et 1989.

Il représente son pays à deux mondiaux juniors (1982 à Oberstdorf et 1983 à Sarajevo), trois mondiaux (1987 à Cincinnati, 1988 à Budapest et 1989 à Paris) et aux Jeux olympiques d'hiver de 1988 à Calgary.

Il participe également à quelques autres compétitions internationales dont sept Trophée NHK.

Il quitte les compétitions sportives après les mondiaux de 1989.

Palmarès

Notes et références

Liens externes

Patineur artistique japonais
Naissance en octobre 1966
Naissance à Osaka
Patineur artistique aux Jeux olympiques d'hiver de 1988

Makoto Kano (patinage artistique)


ගෙඩි එළවළු
කැකිරි
පතෝල
තුඹ කරවිල
වට්ටක්කා
වැටකොළු
වම්බොටු

අල
මංඤොක්කා
ඉන්නල
අර්තාපල්
 නෙළුම් අල
රටල
රාජා අල හෙවත් දන්දිල
කුකුලල
කිරි අල
කටු අල
හිගුරල

පලා

මංඤොක්කා  කොල
වැල් පෙනෙල
ලෝළු දළු
 කොහිල දළු
 ගොටුකොල
මුකුණුවැන්න
කංකුන්
ගිරාපලා
සාරන
නිවිති
කතුරු මුරුංගා

වෙනත්
මයිල පොහොට්ටු
ලීක්ස්
 කොහිල දඩු

-
-                     	-
- පිපිඤ්ඤා                       	- අමු  ගස්ලබු
- තම්පලා                         	- පැෂන් කොල
- කෙකටියා මල්                  	- මුරුංගා
- අළු කෙසෙල්                   	- දඹල
- කතුරුමුරුංගා  මල්            	- කතුරුමුරුංගා  කොල
- මුරුංගා  කොළ                 	- මෑකරල්
- නිවිති                            	- කැරට්
- මුකුණුවැන්න                    	- කංකුං
- බෝංචි                           	- කොස්
- දෙල්                              	- පොලොස්
- මංඤොක්කා අල               	- රාඹු
- බීට්                      	                     - කෙසෙල් මුව
- කරවිල                          	- තිබ්බටු
- වම්බටු	                                           - බණ්ඩක්කා
- තලන බටු	                      - මඩු දළු
- අගුන කොළ 	                      - තැල් කොළ
- කෝවක්කා කොළ

 කැකුළු සහල් වලට වඩා තැම්බූ සහල් ගුණයෙන් ඉහලය.
 වයස අවුරුද්දට අඩු ලදරුවන්ට ආහාර සැකසීමේදී ලුණු සහ සීනි එකතු නොකල  යුතුය.

එළවළු

ශ්‍රී ලංකාවේ වැවෙන එළවළු වර්ග


Le cinéma du Parc est une salle de cinéma à Montréal, Québec (Canada), situé à l'intérieur du complexe La Cité dans le quartier Milton Parc. Comme son nom l'indique, elle est adjacente à l'avenue du Parc, à une courte distance du parc du Mont-Royal.

Histoire
Le cinéma a changé de mains au moins quatre fois.

En décembre 2000, Don Lobel vend le cinéma à l'homme d'affaires et mécène Daniel Langlois. Il rembourse les dettes et l'année suivante investit plus d'un demi-million dans la rénovation des trois salles. Le cinéma atteint la rentabilité la première année, la maintient les deux suivantes, mais est dans le rouge depuis 2005. Lobel, qui a reste avec le cinéma comme programmateur, est licencié en février 2006. Langlois ferme le cinéma en juillet.

En octobre 2006, on annonce l'ouverture du cinéma avec Roland Smith comme nouveau propriétaire. Pionnier du cinéma de répertoire, Smith a notamment dirigé l'Outremont, l'ancien cinéma Verdi et le cinéma Cartier à Québec. Sous Smith, le cinéma projette un plus grand nombre de films francophones et internationaux.

Il est exploité comme un organisme à but non-lucratif et atteint une assise financière solide sous Smith, s'adressant aux cinéphiles avec un équilibre entre répertoire et films de genre.

En avril 2013, à l'âge de 70 ans, Smith cède le contrôle du cinéma du Parc à Mario Fortin, qui est le directeur général du cinéma Beaubien. Après l'arrivée de Fortin, 250 000 $ sont dépensés pour remplacer les anciens projecteurs de films 35 mm par des projecteurs numériques.

En 2017, le cinéma lance un appel de fonds via des obligations afin de récolter 100 000 $ pour moderniser les salles du cinéma. Le cinéma réussit à attirer plus d'émigrés de France qui vivent dans la ville, car il diffuse des films sous-titrés au lieu de films doublés.

Liens externes

Références

Salle de cinéma à Montréal
Le Plateau-Mont-Royal

Cinéma du Parc


Hurşid Ahmed Paşa (ö. 30 Kasım 1822, Yenişehr-i Fener), II. Mahmud saltanatında 5 Eylül 1812 - 1 Nisan 1815 tarihleri arasında iki yıl altı ay yirmi yedi gün sadrazamlık yapmış bir Osmanlı devlet adamıdır.

Hayatı

Erken dönemleri
Hurşit Ahmet Paşa Kafkasya doğumlu olup Gürcü asıllıdır. Gençliğinde Osmanlılar tarafından devşirilip Yeniçeri Ocağı'na girmiştir. Sonra hızla yükselip yaptığı işlerle Sultan II. Mahmut'un takdirini kazanmış, devlet yönetiminde birçok önemli makamda oturmuştur.

Mısır'da
Fransız ordularının Mısır'dan 1798'de ayrılmalarından sonra Hurşid Ahmet Paşa İskenderiye'ye sancak beyi olmuştur. Mısır'da büyük nüfuz kazanan Kavalalı Mehmet Ali desteği ile 1804'te Mısır Eyalet valiliğine atanmıştır. Fakat çok geçmeden Hurşid Ahmet Paşa Kavalalı Mehmet Ali'nin Mısır'da nüfuzunu kırmak için Mısır'daki İngiltere'nin diplomatik temsilcisi desteğiyle girişime geçmiştir. Kavalalı Mehmet Paşa ve ona bağlı olan Arnavut asıllı yeniçerileri Mısır'dan atmak için Suriye'den toplanan maaşlı "Deli" birliklerini Mısır'a getirtmiştir. Kavalalı Mehmet Ali bu "Deli" birliklerini de kendi tarafına çekmeyi başarmış ve Mısır uleması ve Mısır'da bulunan tüccar ve esnaf lonca ve birliklerinin desteği ile Mayıs 1805'te Kahire'de kendisini Mısır Valisi ilan etmiştir. Ordu ve halk desteğinden yoksun kalan Hurşid Ahmet Paşa Kahire Kalesine çekilmek zorunda kalmıştır. İstanbul da Kavalalı Mehmet Ali Paşa'nın emrivakisini kabul etmiş ve onu Mısır Valiliğine tayin etmek üzere bir hatt-ı hümayunu Mısır'a göndermiştir. Hurşid Ahmet Paşa Kahire kalesinden ancak bu hatt-ı hümayunu gördükten sonra ayrılmıştır.

Sırp İsyanları

Sırplar 19. yüzyıl başında ayaklandılar. Sıradan bir çoban olan Kara Yorgi bu ayaklanmanın önderi oldu. İsyancılar birçok kasabaları ellerine geçirdiler ve Belgrad'ı kuşattılar. Osmanlı padişahı III. Selim isyancılarla pazarlığı denedi ama sonuç alamadı. Ruslardan aldığı destekle isyancı Sırpların lideri Kara Yorgi 13 Aralık 1806'da Belgrad'a girdi. 1806-1812 yılları arasında devam eden Osmanlı-Rus savaşı sırasında Belgrad Kara Yorgi'nin önderliğindeki isyancıların elinde kaldı ve 1808'de Kara Yorgi Sırpların kralı (Gospodar) seçildi. Bu arada Osmanlı Devletinde Kabakçı Mustafa isyanı çıktı ve saltanat iki defa el değiştirdi. Sonunda II. Mahmut'un uzun süren saltanatı başladı. Mart 1809'da Hurşid Ahmet Paşa Sırp isyancılarını tenkil etmek görevi ile Belgrad üzerine gönderildi. Osmanlı-Rus Savaşı'nın son dönemlerinde Rus desteğinde yoksun kalan Sırp isyancılar zayıflamışlardı. 28 Mayıs 1812 tarihinde Osmanlı-Rus Savaşı'nı sona erdiren Bükreş Antlaşması imzalandı. Bu antlaşmanın bir maddesi Sırplara içsel otonomi tanımasını ön görmekte idi; ama Kara Yorgi idaresindeki Sırplar tam bağımsızlık istemekteydiler. 5 Eylül 1812'de Sırplara karşı çarpışmaları yönetmekte olan Hurşid Ahmet Paşa Laz Aziz Ahmed Paşa'nın yerine sadrazamlık görevine tayin edildi. Fakat Sırbistan'dan ayrılıp İstanbul'a gitmedi ve Sırp isyancılara karşı yapılan askerî harekât için serasker tayin edildi.

Rusların Fransa'yla devam eden savaşından da yararlanan Hurşid Ahmet Paşa komutasındaki Osmanlı ordusu Sırbistan'daki isyancıları yenerek Ekim 1813'te Belgrad'ı tekrar ellerine geçirdiler. Böylece birinci Sırp İsyanı sona ermiş oldu ve isyancılar tarafından Belgrad'da Sırp Kralı ilan edilen Kara Yorgi kaçıp Avusturyalılara sığınmak zorunda kaldı.

Fakat Hurşid Ahmet Paşa bundan sonra da Sırbistan meseleleri ile uğraşması gerekti. Bu arada 1814'te Sırp isyancı "Hacı Prodan"'ın isyanını bastırtıp bu kişinin Avusturya'ya sığınmasına neden oldu.

Hurşid Ahmet Paşa 1 Nisan 1815'te sadrazamlıktan azledilerek sadaret Mehmed Emin Rauf Paşa'ya verildi. Fakat Hurşid Ahmet Paşa'ya Bosna Valiliği verilip yine Sırbistan meseleleri ile uğraşması gerekti.

Kasım 1820'de Mora Valisi olarak tayin edildi.

Tepedelenli Ali Paşa isyanı

Yanya Aslanı olarak bilinen ve merkezi Osmanlı devletinin zayıflığı dolayısıyla gününde Balkanlarda yarı-bağımsız ayanlardan biri sayılan Tepedelenli Ali Paşa 1788'de Yanya valiliğine getirilmişti. Merkezi hükûmetin zayıflığından yararlanarak Arnavutluk ile Yunanistan arasındaki Epir bölgesinde Osmanlı Devleti'nden yarı-bağımsız bir nüfuz bölgesi kurarak bu bölgeyi genişletmişti. Bölgedeki Rumlar da Filiki Eterya Derneği gibi gizli dernekler kurarak Osmanlı Devleti'den bağımsızlıklarını kazanmak üzere çalışmalara başlamışlardı. Yanya Valisi olarak Tepedelenli Ali Paşa bu Rum bağımsızlık hareketlerini bastırmak için sert önlemler almıştı. Fakat İstanbul'da Tepedelenli Ali Paşa'nın oğullarıyla birlikte bağımsız bir devlet kuracağı kuşkusu gittikçe büyümekteydi. II. Mahmut, yakın danışmanı Mehmet Sait Halet Efendi ve belki de Fener Rum Patrikhanesi'nin etkisi ile Tepedelenli Ali Paşa'yı Yanya Valiliği'nde azlettiğini ilan etti. Tepedelenli Ali Paşa bu kararı kabul etmeyip Osmanlı devleti aleyhinde bir isyan başlattı.

Bu isyanı bastırmak üzere II. Mahmut o zaman Mora Valisi olan Hurşid Ahmet Paşa Tepedelenli Ali Paşa'yı tenkil etmek için gönderilen ordunun serdarı tayin edip bu orduyu Yanya üzerine gönderdi. Hurşid Ahmet Paşa ordusuyla, Tepedenli'nin etkisini arttırmak için ordusuyla genişlettiği faaliyet alanlarını tekrar merkezi devlet adına ele geçirdi. Sonunda Hurşid Ahmet Paşa orduyla Tepedelenli Ali Paşa'nın bulunduğu Yanya kalesini kuşattı. Canına dokunulmaması kaydıyla Tepedenli Ali Paşa teslim oldu. Tepedenli Ali Paşa'nın isyanı böylelikle başarısızlıkla sonuçlandı. İstanbul'da padişah II. Mahmut ve danışmanı Mehmet Sait Halet Efendi onun tekrar isyan çıkarma olasılığını düşünerek Tepedelenli Ali Paşa'nın idam edilmesine karar verdiler. Tepedenli Ali Paşa bu karar fermanı gösterildiğinde hemen silahına davrandı ama muhafızlar tarafından kurşunlanarak öldürüldü. Sonra başı kesilerek İstanbul'a gönderildi. Bu olay Hurşit Ahmet Paşa'ya büyük saygınlık kazandırdı ve Sultan'ın tekrar gözüne girmesini sağladı.

Yunan İsyanı

Hurşid Ahmet Paşa Kasım 1820'de Mora Valiliğine tayin edilip bu valilik merkezi olan Tripoliçe'ye haremi ve maiyeti ile geldiği zaman Moralı Yunanların Osmanlı devleti aleyhine bir isyan etme hazırladığını öğrenmişti. Bu şehrin Yunan ileri gelenlerini toplayıp 8 Kasım'da bu konuda onlarla karşılıklı konuşma yapmışsa da Yunanlar böyle bir isyan planlandığını inkâr etmişlerdi. Fakat Tepedelenli Ali Paşa'yı tenkil etme için serdar tayin edildiği için eyalet ordusu ile Tripoliçe'de ayrılması gerekmekteydi. Bu kentte haremi, eyalet vergi hasılatları ile kaymakamı olan Mehmet Salih komutasında ufak bir muhafaza birliği bırakmıştı. Paşanın bulunmamasını bir fırsat bilen Yunan isyancılar, yıllarca Osmanlılara karşı çok önemli direniş yapmış bir ailenin üyesi ve Yunan devrimcilerin başkomutanı olan Teodoros Kolokotronis altında birleşip Mora valilik merkezini kuşatmaya başladılar. Hurşid Ahmet Paşa Yanya kuşatması ile uğraşmakta olduğu Tripoliçe'ye gelememekle beraber oraya bir birlik gönderdi ve merkezi Yunanistan'da bulunan Köse Mehmet Paşa'yı Mora'daki isyanı tenkille görevlendirdi. 23 Eylül 1821'de Yunan devrimcileri Tripoliçe'yi ellerine geçirmeyi başardılar ve orada bulunan Türk müslüman halkını öldürdüler. Fakat yerel devlet vergileri hasılatı ve Hurşid Ahmet Paşa'nın haremi Tripoliçe'nin fethinden sağ olarak kurtarıldılar.

Hurşid Ahmet Paşa dönüp bu isyancıları tenkile hazırlanmaktayken İstanbul'da bulunan aleyhtarları onun Tepedelenli Ali Paşa'nın hazinesinin bir kısmını kanunsuz olarak kendi eline geçirdiğini iddia edip Hurşid Ahmet Paşa'nın valilikten azledilmesini istediler. Bunlara göre Hurşid Ahmet Paşa Tepedeleli Ali Paşa'nın hazinesi olarak 40 milyon kuruşu İstanbul'a göndermişti ve aleyhtarlar ise hazinenin 500 milyon kuruş olacağını hesaplamışlardı. İstanbul Hurşid Ahmet Paşa'dan daha ayrıntılı hesap istedi ama Paşa bunu kendine bir yersiz iftira olarak kabul ettiği için bu isteğe yanıt vermedi. Bu cevap vermeme dolayısıyla aleyhtarlarının yaptıkları ithamların doğru olduğu şüphelerini kuvvetlendirdi. Hurşid Ahmet Paşa devlet malını kendi şahsına geçirme suçu ile Mora valiliğinden alındı. Yerine Mora valisi ve Mora Yunan isyancılarının tenkili için serdar olarak Dramalı Mahmut Paşa getirildi. Hurşid Ahmet Paşa'ya Yenişehr-i Fener'de ikamet etme emri gönderildi.

Fakat Hurşid Ahmet Paşa'nın aleyhtarları yine onun aleyhinde çabalarına devam ettiler. Durumu Yenişehir'den takip eden Hurşid Ahmet Paşa bunların sultanı inandırıp ondan kendinin idam edilmesi için bir ferman alındıklarının ve cellatların İstanbul'dan hareket ettiklerinin (sonradan doğru olmadığı anlaşılan) haberini aldı. Buna karşı Hurşid Ahmet Paşa'nın reaksiyonu 30 Kasım 1822'de yine Yenişehir'de iken bir zehir içerek intihar etmek oldu.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Buz, Ayhan (2009) " Osmanlı Sadrazamları", İstanbul: Neden Kitap, ISBN 978-975-254-278-5
 Danişmend, İsmail Hâmi (1971),Osmanlı Devlet Erkânı, İstanbul: Türkiye Yayınevi say.71
 Tektaş, Nazim (2002), Sadrâzamlar Osmanlı'da İkinci Adam Saltanatı, İstanbul:Çatı Yayınevi (Google books:

Doğum tarihi bilinmeyenler
1822 yılında ölenler
19. yüzyılda Osmanlılar
Osmanlı sadrazamları
Osmanlı Gürcüleri
Yunan Bağımsızlık Savaşı'nda Osmanlılar
Osmanlı Mısır valileri
Osmanlı Bosna valileri
Sırp İsyanları
İntihar eden askerler

Hurşid Ahmed Paşa


Eski Krallık MÖ 3. bin yıllık döneme verilen addır. Mısır ilk defa bu dönemde medeniyet gelişmişliği ve başarıları açısından devamlı zirvededir. Bu dönem "Krallık" dönemleri olarak adlandırılan üç dönemden ilkidir, bunlar Nil Vadisi'nde medeniyetin en yüksek olduğu dönemlerdir (diğerleri Orta Krallık ve Yeni Krallık'tır). Eski Krallık genellikle Mısır'ın Üçüncü Hanedan'dan Altıncı Hanedan'a (MÖ 2575–MÖ 2134) kadar yönetildiği zaman aralığından bahseder. Ayrıca birçok mısırbilimci, Memphisli yedinci ve sekizinci hanedanları Memphis merkezi idari yapılanmasının devamı olması nedeniyle Eski Krallık içinde sayar. Eski Krallık dönemini, mısırbilimciler tarafından Birinci Ara Dönemi olarak adlandırılan ayrılık ve göreli kültürel düşüş dönemi takip eder.

Eski Krallık döneminde Mısır'ın kraliyet başkenti Zoser'in sarayını kurduğu Memphis'te bulunmaktaydı. Eski Krallık fazla sayıda yapılan piramit, yapıldıkları zamanda firavunlara ait gömü yerleri olarak yapılmışlardır, nedeniyle en iyi bilinen dönemdir. Bu nedenle, Eski Krallık sık sık "Piramitler Çağı" olarak adlandırılır.

Başlangıç: Üçünücü Hanedan
Eski Krallık'ın ilk ünlü firavunu ilk piramitini Memphis'in yeni mezarlığı Sakkara'da yaptıran Üçüncü Hanedan'dan Djoser'dir (2630–MÖ 2611). Zoser'in hükmünde önemli bir kişi mezarlığın yapını denetlemiş olan vezir Imhotep'tir.

Antik Mısır'ın eskiden bağımsız olan eyaletlerinin nome olarak adlandırıldığı ve yalnızca firavun tarafından yönetildiği dönem bu dönemdir. Sonradan sonraki yöneticiler valilerin görevini zorla saymak zorunda kalmışlardır veya aksi halde vergi toplamak için çalışmak zorunda kalacaklardı. Bu çağda Antik Mısırlılar firavunun ekinleri için Nil'in yıllık taşmasını sağladığına kesin olarak inanıyorlardı. Ayrıca kendilerini özellikle seçilmiş insanlar olarak görmekteydiler, "dünyadaki tek gerçek insanoğulları".

Altın Çağ: Dördüncü Hanedan
Eski Krallık ve onun kraliyet gücü zirvesine Sneferu (2575–MÖ 2551) ile başlayan Dördüncü Hanedan yönetiminde ulaşır. Diğer tüm firavunlardan daha büyük boyutlarda taşlar kullanarak üç piramit yapmıştır: Meidum'da esrarengiz bir piramit (bir başarısızlık), ünlü Dahşur'da Bent Piramiti (diğer bir başarısızlık) ve Daşur'daki küçük Kızıl Piramit.

Sneferu'nun ardından Keops Piramiti'ni yaptırmış olan oğlu Khufu 2551–MÖ 2528) firavun olmuştur. Sonraları Mısırlılar edebiyatlarında onu zalim bir tiran olarak anlatmışlardır çünkü piramidinin tamamlanması için işçileri zorla çalıştırmıştır. Khufu'nun ölümünden sonra oğlu Djedefra (2528–MÖ 2520) ve Khafra (2520–MÖ 2494) münakaşa etmiş olabilirler. Daha sonra ikinci piramiti ve Gize'deki Sfenks'i yapmışlardır. Kanıtların yeniden incelenmesi sonucunda Sfenks'in Djedefra tarafından Khufu için yapılmış bir anıt olduğu fikri öne sürülmüştür.

Dördüncü Hanedan'ın diğer kralları Gize'daki en küçük piramiti yapmış olan Menkaura (2494–MÖ 2472) ve Şepseskaf'tır (2472–MÖ 2467).

Düşüş ve Çökme: Beşinci - Sekizince Hanedanlar
Beşinci Hanedan Firavun'u ve merkezi hükûmeti zayıflatan reformlar başlatan Userkhaf (2465–2458 BC) ile başlar. Hükmünden sonra güçlü nomarşların (bölgesel yöneticiler) kraliyet ailesine bağlı olmaması nedeniyle iç savaşlar çıkmıştır. Kötüleşen iç savaş birliğe ve faal yönetime zarar verdi ve ayrıca kıtlığa neden oldu. Fakat düşüşün tek nedenleri bölgesel otonomi ve iç savaşlar değildi. Dördüncü Hanedan'ın çok büyük yapı projeleri hazinenin ve halkın kapasitesini aşmıştı, bundan dolayı Krallık köklerinden zayıflamıştı.
Son darbe ise bölgedeki ani ve kısa süreli soğuma ile olmuştur ve sonucunda MÖ 2200 - MÖ 2100 yılları arasında yağmur yağışında sert bir düşüş olmuştur bu da Nil'in normal taşmasını engellemiştir. Sonuç olarak onyıllarca süren kıtlık ve çatışmalar olmuştur. Ankhtifi'nin mezarındaki bir yazıtta, Birinci Ara Dönem'den bir lider Eski Krallık'ın son yıllarındaki devletin durumunu şu sözlerle anlatır: Yukarı Mısır'ın tümü açlıktan ölüyordu ve insanlar çocuklarını yiyorlardı...

Kaynakça

Konuyla ilgili yayınlar
 Jaromir Malek, In the Shadow of the Pyramids: Egypt During the Old Kingdom, University of Oklahoma Press, 1986. ISBN 0-8061-2027-4
 Egyptian Art in the Age of the Pyramids, New York, Metropolitan Museum of Art, 1999. ISBN 0-87099-906-0 (aynı isimli gezi sergisi için katalog)
 Mısır Eski Krallık'ının Çöküşü, Fekri Hassan'ın makalesi

Dış bağlantılar
 On the Matrix'de Orta Doğu: Mısır, Eski Krallık — Eski Krallık'tan birçok tarihi kazı alanından fotoğraflar

Antik Mısır'ın hanedanları

Eski Krallık


Darlington er en by i Darlington-distriktet, Durham, England, med et indbyggertal (pr. 2015) på 92.201. Distriktet har et befolkningstal på 105.389 (pr. 2015). Byen ligger 349 km fra London.

Referencer

Byer i England
County Durham

Darlington


Kent Kainulainen ( 1970 ) es un botánico sueco. Recibió su doctorado en 2001 en la Universidad de Estocolmo. Es profesor de botánica en esa Universidad, y desarrolla actividades científicas en su Departamento de Botánica, también en el Laboratorio molecular vegetal de Birgitta Bremer de la Fundación Bergius, en ese Departamento.

Algunas publicaciones
 . 2010. Molecular systematics and morphological character evolution of the Condamineeae (Rubiaceae). Am. J. of Botany 97(12): 1961–1981 en línea

 -------------------------, . 2009. Molecular phylogenetic analysis of the tribe Alberteae (Rubiaceae), with description of a new genus, Razafi mandimbisonia. Taxon 58 : 757 – 768

Libros
 . 1977. Leikkikarhu teki sen. Editor Viihdekirjat, 130 pp.

Referencias

 Universidad de Gottingen- búsqueda en Index Collectorum, datos biográficos

Enlaces externos

Botánicos de Suecia del siglo XX
Alumnado de la Universidad de Estocolmo
Profesores de la Universidad de Estocolmo
Escritores en latín
Escritores en sueco
Botánicos de Suecia del siglo XXI

Kent Kainulainen


O orbită circulară este o orbită a cărei traiectorie este circulară.

Toți parametrii scalari ai acestei orbite sunt constanți, adică modulul vitezei, viteza unghiulară, energie potențială și energia cinetică. Ea nu are nici apogeu, nici perigeu.

Vezi și
 Orbită geostaționară, abreviat GEO (în engleză, geostationary orbit)
 Satelit

Legături externe
 Parametrii orbitali: cazul unei orbite circulare

Circulare

Orbită circulară


Arnbjerg er en bydel under opførelse i det sydlige Viborg. Den ligger syd for Liseborg og vest for Bruunshåb. Der er i øjeblikket planlagt opførelse af 700-800 boliger og butikker. Der er fokus på moderne bæredygtigt og kompakt byggeri med regnvandskanaler.

Referencer

Viborg
Bydele og forstæder i Danmark

Arnbjerg (Viborg)