Cernobîl este un scurt serial anglo-american de televiziune care înfățișează o dramă istorică creată și scrisă de Craig Mazin și regizată de Johan Renck. Serialul este o coproducție între rețeaua americană prin cablu HBO și rețeaua britanică de televiziune Sky, iar premiera lui a avut loc în Statele Unite pe 6 mai 2019 și în Regatul Unit pe 7 mai 2019. Serialul înfățișează dezastrul nuclear de la Cernobîl, care s-a produs în Uniunea Sovietică în aprilie 1986, precum și acțiunile fără precedent de curățire a zonei contaminate care au urmat.

Premiză
Cernobîl ecranizează "povestea adevărată a uneia din cele mai mari catastrofe create de om din istorie și povestește despre curajul bărbaților și femeilor care s-au sacrificat pentru a salva Europa de la un dezastru inimaginabil. Serialul se concentrează pe subiectul sfâșietor al dezastrului nuclear care s-a produs în Ucraina Sovietică în aprilie 1986, dezvăluind cum și de ce s-a întâmplat și narând poveștile șocante, remarcabile, ale eroilor care au luptat și au murit".

Distribuție și personaje

În rolurile principale
 Jared Harris în rolul lui Valeri Legasov, director adjunct al Institutului Kurceatov pentru Energie Atomică și membru al echipei chemate să intervină după producerea dezastrului;
 Stellan Skarsgård în rolul lui Boris Șcerbina, vicepreședinte al Consiliului de Miniștri al Uniunii Sovietice și șeful Biroului pentru Combustibili și Energie. El a fost desemnat de Kremlin după producerea dezastrului să conducă la fața locului comitetul guvernamental;
 Emily Watson în rolul Ulanei Homiuk, un personaj fictiv inspirat din mai multe persoane reale, om de știință la Institutul pentru Energie Nucleară al Academiei de Științe a RSS Bieloruse, care a devenit membru al echipei care a investigat dezastrul;
 Jessie Buckley în rolul Liudmilei Ignatenko, soția lui Vasili Ignatenko;
 Adam Nagaitis în rolul lui Vasili Ignatenko, un pompier de 25 de ani din Prîpeat;
 Paul Ritter în rolul lui Anatoli Diatlov, inginer șef adjunct al centralei nucleare de la Cernobîl;
 Sam Troughton în rolul lui Olexandr Akimov, responsabilul de tură al schimbului de noapte;
 Robert Emms în rolul lui Leonid Toptunov, inginer principal pentru administrarea reactorului;
 Adrian Rawlins în rolul lui Nikolai Fomin, Inginerul Șef al centralei nucleare de la Cernobîl;
 Con O'Neill în rolul lui Viktor Briuhanov, directorul centralei nucleare de la Cernobîl;
 Barry Keoghan în rolul lui Pavel, un civil încorporat să acționeze ca lichidator;
 Ralph Ineson în rolul general-maiorului Nikolai Tarakanov, comandantul lichidatorilor;
 Mark Lewis Jones în rolul general-colonelului Vladimir Pikalov, comandant al Forțelor Chimice ale URSS;
 Alex Ferns în rolul lui Gluhov, șef de echipă a minerilor;
 Alan Williams în rolul secretarului adjunct al KGB Cearkov, personaj fictiv;
 Fares Fares în rolul lui Bacio, un soldat sovietic;
 David Dencik în rolul lui Mihail Gorbaciov, Secretar General al Partidului Comunist al Uniunii Sovietice;

În roluri secundare
 Karl Davies în rolul lui Viktor Proskuriakov, inginer stagiar principal pentru administrarea reactorului;
 Donald Sumpter în rolul lui Jarkov, membru al comitetului executiv al PCUS Prîpeat;
 Nadia Clifford în rolul Svetlanei Zincenko, medicul care îi tratează pe Vasili Ignatenko și pe alții împotriva efectelor radiațiilor;

În alte roluri
 Adam Lundgren în rolul lui Viaceslav Brajnik, operator principal al turbinelor;
 Jay Simpson în rolul lui Valeri Perevozcenko, maistrul-șef al sectorului reactorului;
 Billy Postlethwaite în rolul lui Boris Stolearciuk, inginer principal în camera de control a unității nr. 4;
 Michael Colgan în rolul lui Mihail Șceadov, ministrul sovietic al Industriei Cărbunelui;
 James Cosmo în rolul unui miner;

Episoade

{{Episode table |background=#AFBCB5 |overall= |title= |director= |writer= |airdate= |AltDate= |AltDateT=Difuzare în Regatul Unit |viewers= |country=S.U.A. |Aux4= |Aux4T=Telespectatori în Regatul Unit(milioane) |Aux4R= |episodes=
{{Episode list
 |EpisodeNumber = 1
 |Title = 1:23:45
 |DirectedBy = Johan Renck
 |WrittenBy = Craig Mazin
 |OriginalAirDate =
 |AltDate =
 |Viewers = 0.756
 |Aux4 = 0.861<ref name="barb.co.uk">{{cite web|url=https://www.barb.co.uk/viewing-data/four-screen-dashboard|title=Weekly four-screen dashboard – BARB|website=barb.co.uk|access-date=28 mai 2019|archive-url=https://web.archive.org/web/20190330085121/https://www.barb.co.uk/viewing-data/four-screen-dashboard/|archive-date=30 martie 2019|dead-url=no}}</ref>
 |ShortSummary = Pe 26 aprilie 1988, un Valeri Legasov în suferință înregistrează câteva casete în care îl învinovățește pe Anatoli Diatlov pentru dezastrul de la Cernobîl și își exprimă nemulțumirea pentru sentința redusă de condamnare la închisoare primită de acesta. Legasov își strânge apoi casetele, le ascunde în sistemul de ventilație al blocului său și se spânzură. Doi ani și un minut mai devreme, o Liudmila Ignatenko gravidă se trezește la miezul nopții și e martoră la explozie. Între timp, Diatlov, Akimov, Toptunov și câțiva alții încearcă din camera de control să înțeleagă ce s-a întâmplat, în timp ce evaluează pagubele. O Liudmila îngrijorată privește cum Vasili se pregătește să meargă să înfrunte incendiul. El o liniștește spunându-i că se va întoarce repede. Perevozcenko se întâlnește cu Iuvcenko, care dă mai târziu peste un rănit și constată că miezul reactorului este descoperit. Pompierii sosesc și Vasili vede cum un coleg ține în mână un bloc de grafit, iar mai târziu este distrus văzându-l cu arsuri la mână, cauzate de expunerea la radiația ionizantă. Kudriavțev, Proskuriakov și Iuvcenko ajung în camera reactorului și văd miezul în flăcări. Viktor Briuhanov și Nikolai Fomin primesc un raport de la Diatlov privind situația și raportează la rândul lor comitetului executiv că totul e sub control la Prîpeat. După întrunire, Sitnikov se întâlnește cu Briuhanov, Fomin și Diatlov și raportează că nivelui de emisii radiaoctive este ridicat și că miezul reactorului este expus. Diatlov prezintă simptomele iradierii acute și Fomin îl trimite pe Sitnikov pe acoperișul vecin unității 4 pentru a constata dacă miezul este cu adevărat expus. Sitnikov constată acest lucru, dar primește o doză de iradiere letală. Legasov este sunat de Boris Șcerbina, care îi spune că a avut loc un incident la Cernobîl și că Legasov este convocat la comitetul de criză din ordinul lui Mihail Gorbaciov, în calitate de specialist în reactoare de tip RBMK.
 |LineColor = AFBCB5
}}

}}

 Producție
 Realizare
Pe 26 iulie 2017 s-a anunțat că HBO intenționează realizarea serialului Cernobîl, prima coproducție a canalului cu Sky UK. Scenaristul scurtei serii de 5 episoade a fost Craig Mazin, iar regizorul Johan Renck. Mazin a îndeplinit, alături de Carolyn Strauss și Jane Featherstone, și funcția de producător executiv, avându-i pe Chris Fry și Renck drept coproducători executivi. Mazin a devenit interesat de crearea serialului după ce a hotărât să scrie ceva care să răspundă felului "cum ne confruntăm în acest moment cu un război global împotriva adevărului". Pe 11 martie 2019 s-a anunțat că premiera serialului va avea loc pe 6 mai 2019.

 Distribuție
Simultan cu anunțul inițial privind lansarea serialului a fost confirmat și faptul că Jared Harris va juca în el. Pe 19 martie 2018 s-a făcut public faptul că Stellan Skarsgård și Emily Watson s-au alăturat distribuției principale. În mai 2018 s-a anunțat și cooptarea actorilor Paul Ritter, Jessie Buckley, Adrian Rawlins și Con O'Neill.

 Filmări

Turnarea filmului a început în aprilie 2018, în Lituania. Primele filmări au fost demarate pe 13 mai 2018, în Fabijoniškės, un cartier rezidențial din Vilnius, Lituania, folosit pentru a înfățișa orașul ucrainean Prîpeat, deoarece cartierul încă reda o autentică atmosferă sovietică. O zonă densă de blocuri a fost folosită ca loc pentru filmarea scenelor de evacuare a orașului. Regizorul Johan Renck a criticat puternic numărul mare de ferestre moderne și atrăgătoare ale locuințelor, dar nu a insistat pentru îndepărtarea lor la faza de post-producție. La sfârșitul lunii martie producția s-a mutat la Visaginas, tot în Lituania, pentru a filma scene în interiorul și exteriorul centralei nucleare de la Ignalina, acum scoasă din uz, care este uneori considerată "sora celei din Cernobîl" din cauza asemănării proiectelor reactoarelor folosite la cele două, de tip RBMK. La începutul lunii iunie 2018 producția s-a mutat în Ucraina pentru filmarea unor scene finale minore. Filmările la miniseria Cernobîl au durat 16 săptămâni.

 Recepție
 Recepție critică Cernobîl a primit aprecieri din partea criticilor. Pe Rotten Tomatoes a atins o evaluare pozitivă de 96%, cu un scor mediu cuprins între 8,83 din 10, bazat pe 47 de recenzii.  În consensul critic, siteul scrie că "Cernobîl te ține țintuit într-un sentiment de groază care nu se disipă niciodată, ecranizând o tragedie națională cu adevărată măiestrie și cu o inteligentă disecție a putreziciunii instituționale". Pe Metacritic miniseria a atins scorul mediu de 83 din 100, pe baza a 26 de recenzii, indicând "apreciere universală". La jumătatea lunii mai 2019 scorul de pe IMDb era și el ridicat, 9,7/10, bazat pe 527 de recenzii ale utilizatorilor.

Criticii de la The Atlantic, The Washington Post și BBC au notat că serialul trage cu succes paralele cu societatea contemporană, concentrându-se pe puterea informației și pe felul în care conducători necinstiți pot face neintenționat erori dincolo de puterea lor de înțelegere. Sophie Gilbert de la The Atlantic a salutat serialul ca pe o "dizertație terifiantă asupra urmărilor devalorizării adevărului"; Hank Stuever de la The Washington Post l-a lăudat pentru că prezintă "ce se întâmplă când minciuna e standardul și autoritatea e abuzată".

 Audiență

 Note

 Legături externe

 Enervat de "Cernobîl". Kremlinul atacă producătorii HBO și promite un serial despre "adevărații" vinovați ai dezastrului, mediafax.ro

Vezi și
 Cernobîl. Zona de excludere''

Seriale de televiziune din 2019
Seriale de televiziune HBO
Seriale de televiziune Sky Atlantic
Seriale de film dramatic
Accidentul nuclear de la Cernobîl

Cernobîl (serial)


Trio Spalato je splitski komorni glazbeni sastav. Izvode klasičnu glazbu. Članovi su Marica Vilibić (violina), Frano Igor Barović (rog), Petra Filimonović (klavir).

Izvori

Vanjske poveznice
 SoundGuardian

Splitski glazbeni sastavi

Trio Spalato


De Leien (în ) sunt o serie de străzi din centrul orașului belgian Antwerpen. Ele pornesc de la sud (accesul dinspre Bruxelles) spre nord (până la începutul portului). Străzile din sud se numesc Zuiderleien (Aleile de Sud), iar cele din nord Noorderleien (Aleile de Nord). De Leien urmăresc în linii mari traseele fostelor fortificații spaniole din secolul al XVI-lea.

Istoric
Lei este un vechi cuvânt flamand care însemna alee, iar Leien este pluralul lui, deci "Alei". De Leien sunt construite în general pe amplasamentul fostelor fortificații spaniole din secolul al XVI-lea. Împrejmuirea orașului, începută în 1542, conținea ziduri și fortificații menite să apere orașul în cazul unor invazii externe. Spaniolii au impus și o interdicție de construire a oricărei clădiri pe o distanță de 500 de metri în fața zidurilor Fortăreței Antwerpen, pentru a asigura vizibilitatea și a facilita apărarea în eventualitatea unui atac. După obținerea independenței Belgiei, Antwerpen a devenit o localitate importantă, situată în apropierea graniței de nord a noului regat. Din Antwerpen au început să se exercite presiuni asupra autorităților centrale pentru a i se permite extinderea dincolo de zidurile fortăreței. Începând din 1859, orașul a redevenit proprietarul celor 154 de hectare care includeau fortificațiile și terenul din fața lor, anterior inaccesibil construcțiilor civile. Fortificațiile au fost demolate între 1867 și 1869, iar terenul pe care fuseseră construite a fost transformat în străzi. Numele acestora, dispuse de la nord la sud, erau: Handelslei (Aleea Comerțului), Kunstlei (Aleea Artelor), Nijverheidslei (Aleea Industriei) și Zuiderlei (Aleea de Sud). La sfârșitul Primului Război Mondial ele au fost redenumite Italiëlei, Frankrijklei, Britselei și Amerikalei, după numele țărilor învingătoare.

Situația actuală
Amerikalei începe în sud, de la Bolivarplaats (Piața Bolivar). Pe sub această piață traversează Tunelul Bolivar, care deservește autostrada A112, pe care de Leien o conectează cu inelul de ocolire a Antwerpenului și cu autostrada A12. Amerikalei și Britselei poartă numărul drumului național N113, în timp ce Frankrijklei și Italiëlei sunt parte a drumului național N1.

Până în anii 1930, de Leien se prezentau ca trei străzi paralele cu circulație bidirecțional. Acesta este motivul pentru care stațiile de tramvai de pe porțiunile de bulevard încă nemodernizate se află atât de departe de trotuare: tramvaiele circulau în ambele direcții. După cel de-Al Doilea Război Mondial benzile de circulație au fost convertite pentru trafic unidirecțional, dar, până în anii 1960, tramvaiele, atât cele locale cât și cele care făceau legătura cu comunele învecinate, aveau uși pe ambele părți, iar stațiile se aflau în zona centrală dintre sensurile de circulație.

Partea sudică a de Leien a fost complet reamenajată în primii ani ai secolului al XXI-lea. Tramvaiele și autobuzele au acum propria lor cale dedicată în mijlocul bulevardelor. La stânga și la dreapta acesteia se găsesc sensurile de circulație cu câte două benzi pentru traficul de tranzit, care sunt despărțite prin piste de biciclete de benzile pentru traficul local.

Începând din 2015, partea nordică a de Leien a intrat în lucrări de transformare după același model ca partea sudică. În 2006, strada Frankrijklei și-a schimbat radical aspectul după îndepărtarea podului "temporar" peste Franklin Rooseveltplaats (Piața Franklin Roosevelt), care a fost în exploatare 34 de ani.

Între Italiëlei și Frankrijklei este prevăzută realizarea unei noi piețe, numită Operaplein (Piața Operei). Lucrările de construcție, prevăzute inițial să înceapă în 2008, au fost amânate pentru 2016. Traficul rutier va fi direcționat printr-un nou tunel cu două tuburi care va fi construit pe sub piață.

În cultura populară
 Străzile sunt cunoscute și sub titulatura Den Boulevard (Bulevardul). Numele "bulevard" este încă folosit în dialectul din Antwerpen, în timp ce denumirea de Leien este utilizată de mass-media și de locuitorii mai recenți ai orașului.
 Inițial, numele de Leien indica străzile din zona șic din sud situată în jurul Hof van Leysen (între Markgravelei și Desguinlei): Van Putlei, Bosmanslei și Arthur Goemaerelei.
 Adresarea față de cei născuți în zona de Leien sau care locuiesc acolo imediat după naștere include formula de politețe Sinjoor. Acest "titlu" datează din perioada ocupației spaniole și înseamnă "domnule".
 Bulevardul De Keyserlei, o stradă estică ce intersectează Frankrijklei în direcția Gării Antwerpen-Centraal, precum și străzile Maria-Theresialei, Louisa-Marialei și Maria-Henriettalei, alte străzi ce intersectează Frankrijklei, dar în direcția Parcului Municipal, sunt și ele considerate "alei", dar nu fac parte din De Leien.

Note

Străzi din Antwerpen

De Leien


شركة ميناء القاهرة الجوي هي شركة حكومية مصرية، تابعة للشركة المصرية القابضة للمطارات والملاحة الجوية إحدى شركات وزارة الطيران المدني، أنشأت في 11 مارس 2002 بقرار رئيس الجمهورية رقم 56 لسنة 2002 بإنشاء وزارة الطيران المدني حيث تم فصل جهات وهيئات الطيران المدني عن وزارة النقل وتم إنشاء وزارة للطيران المدني، وتتبعها هيئة مطار القاهرة الجوي، وتحولت هيئة ميناء القاهرة الجوي إلى شركة ميناء القاهرة الجوي، كشركة تابعة للشركة المصرية القابضة للمطارات والملاحة الجوية.

نشاط الشركة
يختص عملها في المجالات التالية:
 تشغيل وإدارة وصيانة وتأمين سلامة الحركة داخل المطار.
 توفير الأجهزة والمعدات اللازمة لحماية وسلامة المنشآت ولمواجهة حوادث الطيران وغيرها.
 إدارة حركة البضائع وعمليات شحن وتفريغ وتموين ومبيت الطائرات.
 إنشاء وإدارة محطات خدمة الطائرات وتقديم الخدمات الأرضية لشركات الطيران غير المرخص لها في إنشاء محطات خدمة خاصة بها.
 إنشاء وإدارة المشروعات التجارية والاقتصادية والسياحية وغيرها من الأنشطة المتصلة بخدمة شركات الطيران أو الركاب أو المترددين على المطار سواء بذاتها أو عن طريق مشاركة الغير من أصحاب رؤوس الأموال الوطنية أو الأجنبية
 تبادل المعلومات مع مختلف المطارات والجهات الأخرى المعنية بشئون الطيران في كل ما يتصل بنشاط الشركة
 دراسة وتنفيذ جميع الأعمال والمشروعات التي تتصل بنشاط الشركة بما يكفل النهوض بالمطارات التابعة لها واستمرار متابعة أحدث التطورات في هذا المجال.

انظر أيضًا
 الشركة المصرية للمطارات.
 الشركة الوطنية لخدمات الملاحة الجوية.

مراجع

وصلات خارجية
 الموقع الرسمي للشركة.
 صفحة الشركة على موقع فيس بوك.

شركات حكومية مصرية

شركة ميناء القاهرة الجوي


(20731) Mothédiniz, denumire internațională (20731) Mothediniz, este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
20731 Mothédiniz este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Stația Anderson Mesa în cadrul programului LONEOS. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 3,01 ua, o excentricitate de 0,08 și o înclinație de 10,2° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 20001-21000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1999
Centura de asteroizi

20731 Mothédiniz


Başpiskopos ya da Başepiskopos sözcüğü, Yunanca episkopos sözcüğünden gelir. Episkopos, epi (yukarıdan) ve -skopos (bakmak) sözcüklerinin birleşiminden oluşur ve "yukarıdan izleyen, gözeten" anlamlarına gelir.

Ortodoks Kilisesinde
Başpiskopos, Ortodoks Kiliseleri'nde Kilise'nin ve "Sen Sinod"'un başıdır. Ülkesindeki diğer piskoposlar ve metropolitler tarafından seçilir ve sinoda başkanlık yapar. Bazı ülkelerin başpiskoposları patrik sıfatını da kullanırlar (İstanbul, İskenderiye, Antakya, Kudüs, Rusya, Sırbistan, Romanya, Bulgaristan, Gürcistan, Patrikleri vs.)

Antakya Ortodoks Kilisesi ve Slav Ortodoks Kiliseleri'nde Başpiskoposluk makamı Metropolit'ten daha aşağıdayken, diğer ortodoks kiliselerinde tam tersidir.

Katolik Kilisesinde
Katolik kiliselerinde ise bu unvan daha geniş bir yönetim çevresine sahip piskoposlara verilir. Roma başpiskoposu Papa olarak adlandırılır ve Katolik Kilisesi'ndeki en yüksek makamın sahibidir. Katolik başpiskoposlar da piskoposlar gibi evlenemezler, cinsel ilişkide bulunamazlar ve bekar yaşamak zorundadırlar.

Anglikan Kiliselerinde
Birleşik Krallık'taki Canterbury başpiskoposu Anglikan toplumunun sembolik lideridir.

Kaynakça

Dipnotlar

Ayrıca bakınız
 Piskopos
 Metropolit

Kilise unvanları
Hristiyan terminolojisi

Başpiskopos


× Aeridachnis, umjetni hibridni rod iz porodice kaćunovki, formula mu je Aerides × Arachnis

Izvori

Kaćunovke

× Aeridachnis


ලංකාවේ පාර්ලිමේන්තුව යනු, 1948 පෙබරවාරි 4 දින නිදහස ලැබීමට පෙර,  සෝල්බරි ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව විසින් 1947 වසරෙහිදී පිහිටුවනු ලැබූ, බ්‍රිතාන්‍ය ලංකාවේ හා  ලංකා ඩොමීනියන් රාජ්‍යයේ (වර්තමානයේ ශ්‍රී ලංකාව) ව්‍යවස්ථාදායක මණ්ඩලය වෙයි. පාර්ලිමේන්තුව විසින්  ලංකාවේ රාජ්‍ය මන්ත්‍රණ සභාව ප්‍රතිස්ථාපනය කෙරිණි.

පාර්ලිමේන්තුව පදනම් වූයේ වෙස්ට්මිනිස්ටර් මාදිළිය මත වන අතර, වක්‍ර ආකාරයෙන් තෝරා පත් කරගනු ලැබූ හෝ පත් කරනු ලැබූ මන්ත්‍රීවරුන්ගෙන් සමන්විතවූ උත්තර මන්ත්‍රී මණ්ඩලයක් වූ  සෙනෙට් සභාව සහ, සෘජු ලෙසින් තෝරා පත් කරගනු ලැබූ හෝ පත් කරනු ලැබූ හෝ මන්ත්‍රීවරුන්ගෙන් සමන්විතවූ පහළ මන්ත්‍රී මණ්ඩලයක්වූ  නියෝජිත මන්ත්‍රී මණ්ඩලය වෙතින් සමන්විත විය. නියෝජිත මන්ත්‍රී මණ්ඩලය සමන්විත වූයේ මන්ත්‍රීවරුන්  101 දෙනෙකු වෙතින් වූ අතර ඔවුනතරින් 95 දෙනෙකු තෝරා පත් කරගනු ලැබුනු අතර, හය දෙනෙකු  අග්‍රාණ්ඩුකාරවරයා විසින් පත් කරන ලදි (1960 වසරෙහිදී, තෝරා පත්කෙරුණු 151 සහ පත්කෙරුණු හයක් ලෙසින් 157 දක්වා වැඩි කරන ලදි). සෙනෙට් සභාව සමන්විත වූයේ මන්ත්‍රීවරුන් 30 දෙනෙකු වෙතින් වන අතර, ඔවුනතරින් 15 දෙනෙකු නියෝජිත මන්ත්‍රණ සභාව විසින් තෝරා පත් කෙරුණු අතර 15 දෙනෙකු අග්‍රාණ්ඩුකාරවරයා විසින් පත්කෙරිණි.

සෝල්බරි ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවට ඇති කෙරුණු අටවන සංශෝධනය ප්‍රකාර, 1971 ඔක්තොම්බර් 2 දිනදී සෙනෙට් සභාව අහෝසි කෙරිණි. 1972 මැයි 22 දිනදී අපත්‍යකෘත කෙරුණු ශ්‍රී ලංකාවේ ජනරජ ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව වෙතින්, නියෝජිත මන්ත්‍රී මණ්ඩලය (සහ පාර්ලිමේන්තුව) වෙනුවට ඒකමණ්ඩල ජාතික රාජ්‍ය සභාවක් භාවිතයට ගැනුම ඇරඹිණි. 1970 වසරෙහිදී තෝරා පත්කෙරුණු මන්ත්‍රීවරුන්, නව ජාතික රාජ්‍ය සභාවෙහිදී මන්ත්‍රීවරුන් ලෙස ක්‍රියා කලේ 1975 වසරෙහිදී පැවැත්වීමට නියමිතව තිබූ මැතිවරණය දක්වාය. කෙසේවෙතත්, පාලක සභාග රජය විසින් පාර්ලිමේන්තුවෙහි බහුතරය භාවිතා කරමින් ඔවුන්ගේ නිල කාලය වසර දෙකකින් දීර්ඝ කර ගත්තේ 1977 වසරෙහිදී මැතිවරණයක් පැවැත්වෙන තෙක්ය.

මෙයද බලන්න
 ලංකාවේ ව්‍යවස්ථාදායක සභාව
 ශ්‍රී ලංකාවේ පාර්ලිමේන්තුව
 ලංකාවේ රාජ්‍ය මන්ත්‍රණ සභාව

ආශ්‍රිත

බාහිර සබැඳි
පාර්ලිමෙන්ටරි ඔෆ් ශ්‍රී ලංකා

ලංකාවේ පාර්ලිමේන්තුව


9 ist ein US-amerikanischer computeranimierter Kurzfilm von Shane Acker aus dem Jahr 2005.

Handlung
Die Welt in einer postapokalyptischen Zeit: Die Stoffpuppe Nummer 9 fertigt in einem Haus einen Schwenkhebel an, der über einen Strick mit einem Buch verbunden ist. Zudem füllt er eine Puppenattrappe mit Teer. Anschließend setzt er sich vor dem Haus nieder. Bei sich hat er eine auf einem Stab steckende Glühlampe, die ihm Licht gibt, sowie einen spiegelähnlichen, kleinen Talisman, den er betrachtet. Er erinnert sich:

Einst war er mit seinem Mentor 5 unterwegs, der diesen Gegenstand mit sich führte. Gemeinsam fanden sie die Glühlampe, die sie über eine Metallkonstruktion zum Leuchten brachte. Ständig hüteten sie sich vor einem Metallmonster mit einem Katzenschädel, das Jagd auf sie machte. Immer, wenn das Monster in der Gegend war, leuchtete die Spiegelfläche des Talismans grün auf. Plötzlich schien das grüne Licht, und 5 gab den Talisman an 9, der sich mit der Glühlampe verstecken sollte. 5 wiederum wollte sich dem Monster stellen, das jedoch hinter seinem Rücken erschien und 5 aufspießte. Es saugte ihm mit einem gleichen Talisman die Seele aus – 5 starb, und das Monster zog einen Teil seiner Stoffhaut auf seinen eigenen Körper, der bereits von den anderen sieben Stoffpuppenhäuten überzogen war, die das Monster bisher getötet hatte. In letzter Sekunde gelang 9 die Flucht vor dem Monster, das ihn seither jagt.

In der Gegenwart beginnt plötzlich der Talisman in 9s Hand zu leuchten. Die Puppe begibt sich in das Haus und erwartet das Monster, das Witterung aufgenommen hat. Es folgt dem vermeintlichen Flackern des Talismans, das sich jedoch als Flackern von 9s Glühlampe entpuppt, die vor der präparierten Puppe liegt. Das Monster reißt die Puppe auf und verfängt sich im Teer. Erst jetzt zeigt sich 9, stürzt sich von hinten auf das Monster, entreißt ihm den Talisman und flüchtet anschließend auf eine hochgelegene Planke, die in der Luft endet. Das Monster stürzt sich auf 9, der sich durch die Schwenkhebelkonstruktion von der Planke retten kann. Gleichzeitig stürzt das Buch auf die Planke, die bricht und das Monster in die Tiefe reißt. Das Plankenstück wiederum bohrt sich in den Körper des Monsters, das stirbt.

9 begibt sich zu einer Feuerstelle, wo er die Häute seiner getöteten acht Freunde rituell verbrennen will. Plötzlich erkennt er, dass sein Talisman und der des Monsters zwei Hälften sind, die zusammengesteckt eine Kugel ergeben. Aus der Kugel treten nun die Seelen der acht getöteten Puppen, die mit ihren Häuten verschmelzen und so ihren Frieden gefunden haben. Der Talisman verlischt, und 9 bricht am nächsten Morgen ins Unbekannte auf.

Produktion
Shane Acker schuf 9 als Master-Arbeit im Rahmen seines dualen Studiums der Architektur und Animation an der UCLA. Er plante ursprünglich, den Film in Stop-Motion zu animieren, entschied sich jedoch aus finanziellen Gründen am Ende für Computeranimation. Mit Unterbrechungen arbeitete er viereinhalb Jahre an 9.

Acker nannte in einem Interview die Arbeiten von Jan Švankmajer und den Brothers Quay als Vorbilder für seinen Film, so ist die überdimensionale Babypuppe, auf der 9 sitzt, eine Anspielung auf die Brothers Quay. Die Szene, in der 5 und 9 die Glühlampe aus der Lampe ziehen, ist eine Hommage an Pixars Luxo und Die kleine Lampe. Inspiriert wurde der Film zudem durch die Geschichte von Beowulf, so ist das Buch, das in der Falle genutzt wird, die Geschichte von Beowulf.

9 wurde als Langfilm adaptiert, bei dem wiederum Shane Acker Regie führte. Zu den Produzenten zählten Tim Burton und Timur Bekmambetow. #9 kam 2009 in die Kinos.

Auszeichnungen
Der Film wurde 2005 bei den Student Academy Awards mit einer Goldmedaille ausgezeichnet. Auf dem BendFilm Festival erhielt er im gleichen Jahr den Preis der Jury.

9 war 2006 für einen Oscar in der Kategorie "Bester animierter Kurzfilm" nominiert, konnte sich jedoch nicht gegen The Moon and the Son: An Imagined Conversation durchsetzen.

Weblinks

 9 auf bcdb.com

Einzelnachweise

Filmtitel 2005
US-amerikanischer Film
Endzeitfilm
Kurzfilm
Computeranimationsfilm

9 (Kurzfilm)


ألباني  هي إحدى مدن مقاطعة ألاميدا، كاليفورنيا. تم إعطاءها لقب مدينة في 22 سبتمبر، 1908.

التركيبة السكانية
حدّد مكتب تعداد الولايات المتحدة بيانات التركيبة السكانية لألباني في تعداد الولايات المتحدة. في ما يلي، التركيبة السكانية حسب تعدادي 2000 و2010.

تعداد عام 2000
بلغ عدد سكان ألباني 16,444 نسمة بحسب تعداد عام 2000، وبلغ عدد الأسر 7,011 أسرة وعدد العائلات 4,272 عائلة مقيمة في المدينة. في حين سجلت الكثافة السكانية . وبلغ عدد الوحدات السكنية 7,248 وحدة بمتوسط كثافة قدره .
وتوزع التركيب العرقي للمدينة بنسبة 61.29% من البيض و4.10% من الأمريكيين الأفارقة و0.39% من الأمريكيين الأصليين و25.09% من الأمريكيين ذوي الأصول الآسيوية و0.13% من سكان جزر المحيط الهادئ و3.17% من الأعراق الأخرى و5.83% من عرقين مختلطين أو أكثر و7.98% من الهسبانيون أو اللاتينيون من أي عرق.

بلغ عدد الأسر 7,011 أسرة كانت نسبة 34.5% منها لديها أطفال تحت سن الثامنة عشر تعيش معهم، وبلغت نسبة الأزواج القاطنين مع بعضهم البعض 45% من أصل المجموع الكلي للأسر، ونسبة 12.6% من الأسر كان لديها معيلات من الإناث دون وجود شريك،  بينما كانت نسبة 3.3% من الأسر لديها معيلون من الذكور دون وجود شريكة وكانت نسبة 39.1% من غير العائلات. تألفت نسبة 29.2% من أصل جميع الأسر من عدة أفراد يعيشون في نفس المنزل ونسبة 8.7% كانت تتألف من شخص يعيش بمفرده يبلغ من العمر 65 عاماً أو أكثر. وبلغ متوسط حجم الأسرة المعيشية 2.34، أما متوسط حجم العائلات فبلغ 2.92.

بلغ العمر الوسطي للسكان 36.3 عاماً. وكانت نسبة 22.8% من القاطنين تحت سن الثامنة عشر، وكانت نسبة 7.1% بين الثامنة عشر والرابعة والعشرين عاماً، ونسبة 34.9% كانت واقعةً في الفئة العمرية ما بين الخامسة والعشرين والرابعة والأربعين عاماً، ونسبة 24% كانت ما بين الخامسة والأربعين والرابعة والستين، ونسبة 11% كانت ضمن فئة الخامسة والستين عاماً فما فوق. يوجد لكل 100 أنثى 87.3 ذكر، ويوجد لكل 100 أنثى في الثامنة عشر من عمرها فما فوق 82.6 ذكر.

بلغ متوسط دخل الأسرة في المدينة 54,919 دولارًا، أما متوسط دخل العائلة فبلغ 64,269 دولارًا. وكان متوسط دخل الذكور 50,248 دولارًا مقابل 44,877 دولارًا للإناث. وسجل دخل الفرد الخاص بالمدينة 28,494 دولارًا. وكانت نسبة 6.4% من العائلات ونسبة 7.9% من السكان تحت خط الفقر، وكان من هؤلاء نسبة 8.3% تحت سن الثامنة عشر ونسبة 8.2% في الخامسة والستين من العمر وما فوق.

تعداد عام 2010
بلغ عدد سكان ألباني 18,539 نسمة بحسب تعداد عام 2010، وبلغ عدد الأسر 7,401 أسرة وعدد العائلات 4,979 عائلة مقيمة في المدينة. في حين سجلت الكثافة السكانية . وبلغ عدد الوحدات السكنية 7,889 وحدة بمتوسط كثافة قدره .
وتوزع التركيب العرقي للمدينة بنسبة 54.63% من البيض و3.48% من الأمريكيين الأفارقة و0.47% من الأمريكيين الأصليين و31.23% من الأمريكيين ذوي الأصول الآسيوية و0.20% من سكان جزر المحيط الهادئ و3.27% من الأعراق الأخرى و6.71% من عرقين مختلطين أو أكثر و10.20% من الهسبانيون أو اللاتينيون من أي عرق.

بلغ عدد الأسر 7,401 أسرة كانت نسبة 39.3% منها لديها أطفال تحت سن الثامنة عشر تعيش معهم، وبلغت نسبة الأزواج القاطنين مع بعضهم البعض 51.4% من أصل المجموع الكلي للأسر، ونسبة 11.9% من الأسر كان لديها معيلات من الإناث دون وجود شريك،  بينما كانت نسبة 4% من الأسر لديها معيلون من الذكور دون وجود شريكة وكانت نسبة 32.7% من غير العائلات. تألفت نسبة 25.2% من أصل جميع الأسر من عدة أفراد يعيشون في نفس المنزل ونسبة 8% كانت تتألف من شخص يعيش بمفرده يبلغ من العمر 65 عاماً أو أكثر. وبلغ متوسط حجم الأسرة المعيشية 2.49، أما متوسط حجم العائلات فبلغ 3.00.

بلغ العمر الوسطي للسكان 37.0 عاماً. وكانت نسبة 25% من القاطنين تحت سن الثامنة عشر، وكانت نسبة 5.4% بين الثامنة عشر والرابعة والعشرين عاماً، ونسبة 33.2% كانت واقعةً في الفئة العمرية ما بين الخامسة والعشرين والرابعة والأربعين عاماً، ونسبة 26.4% كانت ما بين الخامسة والأربعين والرابعة والستين، ونسبة 10% كانت ضمن فئة الخامسة والستين عاماً فما فوق. وتوزع التركيب الجنسي للسكان بنسبة 47.6% ذكور و52.4% إناث.

أعلام

 جون فلافين
 والتر دي ماريا
 مات فريمان
 إيفلين أينشتاين
 ريتش روبرتسون
 تي جاي كلوتير

مراجع

أماكن مأهولة أسست في 1909
تأسيسات سنة 1909 في كاليفورنيا
مدن ساحلية في كاليفورنيا
مدن منطقة خليج سان فرانسيسكو
مدن كاليفورنيا

مدن في مقاطعة ألاميدا (كاليفورنيا)

ألباني (كاليفورنيا)

ألباني (كاليفورنيا)


أحلام الجريتلي (20 فبراير 1948 - 28 فبراير 2021)، ممثلة مصرية.

عن حياتها

هي الشقيقة الصغرى للممثلة إنعام الجريتلي، اشتهرت بالأعمال التلفزيونية والسينمائية. واشتهرت بدبلجة الرسوم المتحركة، وهي متزوجة من الدكتور «شرين محمد حسين».

أعمال

أفلام

المسرحيات

مسلسلات

الوفاة

توفيت في 28 فبراير (شباط) 2021 مِيلَادِيًّا، الموافق 16 رجب 1442 هِجْرِيًّا، عن عمر ناهز 73 عامًا.

المراجع

روابط خارجية

مصريون شراكسة
ممثلات أداء صوتي مصريات
ممثلات أفلام مصريات
ممثلات تلفزيون مصريات
ممثلات إذاعة مصريات
ممثلات مصريات في القرن 20
ممثلات مصريات في القرن 21
ممثلات من القاهرة
مواليد 1367 هـ
مواليد 1948
مواليد في القاهرة
وفيات 1442 هـ
وفيات 2021
وفيات بعمر 73
وفيات في القاهرة

أحلام الجريتلي


Lincoln Kilpatrick (* 12. Februar 1931 in St. Louis, Missouri; † 18. Mai 2004 in Los Angeles, Kalifornien) war ein US-amerikanischer Schauspieler.

Leben
Nach seinem Bachelorabschluss in Englisch an der Lincoln University und seiner absolvierten zweijährigen Dienstzeit in der United States Army in Alaska, wurde er von Billie Holiday, die im Nachtclub seiner Mutter sang, ermutigt sein Glück als Schauspieler zu suchen. Er zog nach New York City und studierte Schauspiel an der American Theatre Wing. Bereits 1960 konnte mit dem Broadway-Stück A Raisin in the Sun, einem Drama von Lorraine Hansberry, sein Debüt als Schauspieler geben. Nach einigen Fernseh- und Filmrollen in den 1960er Jahren zog er 1971 nach Los Angeles, wo er gemeinsam mit Edmund J. Cambridge die Kilpatrick-Cambridge Theatre Arts School gründete.

Es folgten Rollen in Filmen wie Der Omega-Mann, …Jahr 2022… die überleben wollen und Fortress – Die Festung sowie Serien wie Der Sechs-Millionen-Dollar-Mann, Kojak – Einsatz in Manhattan und Emergency Room – Die Notaufnahme, wobei Kilpatrick in den beiden Serien Matt Houston und Frank's Place jeweils mindestens eine Staffel lang eine Figur verkörperte.

Lincoln Kilpatrick verstarb am 18. Mai 2004 an den Folgen seiner Lungenkrebs-Erkrankung im Cedars-Sinai Medical Center in Los Angeles. Bis zu seinem Tod war er mit der Sängerin Helena Ferguson verheiratet, die er 1957 ehelichte. Sie hatten fünf gemeinsame Kinder, drei Enkel und zwei Urenkel.

Filmografie (Auswahl)

Film
 1968: Der schnellste Weg zum Jenseits (A Lovely Way to Die)
 1968: Hochzeitsnacht vor Zeugen (What's So Bad About Feeling Good?)
 1969: Es führt kein Weg zurück (The Lost Man)
 1968: Nur noch 72 Stunden (Madigan)
 1971: Brother John... Der Mann aus dem Nichts (Brother John)
 1971: Der Omega-Mann (The Omega Man)
 1973: …Jahr 2022… die überleben wollen (Soylent Green)
 1974: Samstagnacht im Viertel der Schwarzen (Uptown Saturday Night)
 1975: Der Rächer von Kalifornien (The Master Gunfighter)
 1983: Todesschwadron (Deadly Force)
 1987: California Cops (Hollywood Cop)
 1988: Prison – Rückkehr aus der Hölle (Prison)
 1993: Fortress – Die Festung (Fortress)
 1995: Die Rückkehr der Piranhas (Piranha)

Serie
 1974: Der Sechs-Millionen-Dollar-Mann (The Six Million Dollar Man, eine Folge)
 1978: Kojak – Einsatz in Manhattan (Kojak, eine Folge)
 1983–1985: Matt Houston (44 Folgen)
 1987–1988: Frank's Place (22 Folgen)
 1993: Doogie Howser, M.D. (eine Folge)
 1996: Ein Strauß Töchter (Sisters, eine Folge)
 2000: Emergency Room – Die Notaufnahme (ER, eine Folge)

Weblinks

Einzelnachweise

Filmschauspieler
Theaterschauspieler
US-Amerikaner
Geboren 1931
Gestorben 2004
Mann

Lincoln Kilpatrick


Kızılırmak Nehri, eskiden Halis ( Alys) veya Alis (), Sivas'ın İmranlı ilçesindeki Kızıldağ eteklerinden doğan ve Samsun'un Bafra ilçesinde Karadeniz'e dökülen bir nehir. 1.355 km (841 mil) uzunluğu ile Türkiye'nin kendi sınırları içerisinde doğup kendi sınırları içinde denize dökülen en uzun akarsuyu olma özelliğini taşır. Sivas, Kayseri, Nevşehir, Kırşehir, Kırıkkale, Ankara, Çankırı, Çorum, Sinop ve Samsun illerinden geçen Kızılırmak, aralarında Delice Irmağı, Devrez ve Gökırmak gibi çok sayıda akarsu ve çayın sularını da toplayarak büyük bir kavis çizerek Bafra Burnu'ndan Karadeniz'e ulaşır.

Kızılırmak, Karadeniz'e döküldüğü alanın da içinde yer aldığı 56.000 hektarlık deltasıyla Türkiye'nin önemli sulak alanlarının başında gelmektedir. Nehir üzerinde kurulu 12 baraj ve hidroelektrik santrali ile ülke enerji üretiminde önemli bir yere sahiptir ve geçtiği illerdeki tarım arazilerinin sulama faaliyetlerinde nehirden yararlanılmaktadır.

Havzası
Nehir, İç Anadolu'nun en doğusundaki Sivas ili İmranlı ilçesinde Kızıldağ 'ın (3025 m) güney yamaçlarından yaklaşık 39,8° Kuzey 38,8° Doğu noktasından doğar, ilk önce batı ve güney batıya 38,7° Kuzey 34,8° Doğu ya kadar akar, daha sonra yay şeklinde biçimlenir. Hafik yakınlarında Koçdere'yi, Sivas'a yaklaşırken Akmescid Deresi ve Tecer Irmağı'nı alır. Sivas'ı geçtikten sonra Yıldız Irmağı nehre katılır. İlkin batıya, daha sonra kuzey doğudaki Tuz Gölü'nü geçerek kuzey batıya akar. Daha sonra kuzey ve kuzey doğuya yönelir. Burada Delice Irmağı ile  noktasında, Kula köyü sınırlarında birleşir. Sonra zig zaglar çizerek kuzey batıya akar. 41.10° Doğu 34.42° Batı da Devrez Çayı ile birlikte akar. Kuzey doğuya doğru döner. Sonuçta Karadeniz'e 41.72° Kuzey 35.95° Doğu noktasında boşalır. Sırasıyla Sivas, Kayseri, Nevşehir, Kırşehir, Kırıkkale, Ankara, Aksaray, Çankırı, Çorum illerinden geçtikten ve Sinop-Samsun sınırının bir bölümünü oluşturduktan sonra çok sayıda dere ve çayın sularını toplayarak Bafra Burnu'ndan Karadeniz'e ulaşır.

Kızılırmak; kuzeydoğusundan Yeşilırmak havzası, doğudan Fırat havzası, güneydoğudan Seyhan, güneybatı ve güneyden Konya kapalı havzası, batıdan Sakarya Nehri havzası, kuzeybatıdan Yenice Batı Karadeniz akarsuları havzaları ile komşudur. Türkiye toplam alanının 1/10'unu drene eder. Yukarı havzasında jipsli arazilerden geçen ırmağın suları acılaşır.

Havzada bazı alanlarda vadi genişleyerek ovaya dönüşür. Yukarı havzada; Hafik, Zara, Sivas ovaları, aşağı havzada; Kargı, Osmancık, Tosya ve en büyüğü Bafra Ovasıdır.

Akım özellikleri
Yağmur ve kar sularıyla beslenen nehrin rejimi düzensizdir. Temmuz ve Şubat arasında düşük su düzeyinde akan nehir, Mart ayında hızla kabarmaya başlar ve Nisan ayında en yüksek su düzeyine ulaşır. Ortalama debisi 184 m³/sn olan nehrin 20 yıllık gözlem süresince en az 18,4 m³/sn'ye ve en çok 1.673 m³/sn'ye ulaştığı tespit edilmiştir. Havzaya kış yağışları kar şeklinde düşer, erime gerçekleşmediğinden akarsuya katılmaz. Sıcaklık düşük olduğundan buharlaşma azdır. İlkbaharda yağış artar, dağlardaki karlar erir, debi artar. Yazın orta ve yukarı havzada yağış yetersizdir, buharlaşma şiddetlidir. Bu mevsimde debi minimum seviyeye iner.

Kızılırmak'ın aşağı havzasında Türkiye'de Karadeniz iklimi, orta ve yukarı havzasında karasal iklim etkilidir. En fazla yağışı aşağı havza Bafra Ovası alır. Orta kesimlerde yağış azalır. Yukarı kesimlerde bir miktar artsa da Karadeniz sahilleri kadar değildir. Yukarı Kızılırmak Havzasında bazı birimlerin yıllık ortalama yağışları şöyledir. Zara:579 mm, Hafik:419 mm, Sivas:414 mm, Yıldızeli:325 mm, Gemerek: 396 mm, Felahiye:429 mm. Bu bölümde yağış maksimumu Mayıs, yağış minimumu Ağustos ayında görülür.

Orta Kızılırmak Havzasında yazlar sıcak, kışlar soğuk karasal iklim etkindir. Avonos:328 mm, Mucur:409 mm, Kırşehir:378 mm, Kaman:455 mm, Keskin: 392, Kırıkkale:355 mm. Delice Çayı havzası Orta Karadeniz bölümünde yer alır, yağış ortalaması 315 mm'dir. Yozgat:555 mm, Sorgun:419, Çiçekdağı:325 mm, Sungurlu:407 mm, Boğazkale:491 mm yağış yağış alır.

Aşağı Kızılırmak Havzasında yıllık ortalama yağış 696 mm ile 362 mm arasındadır. Çankırı:397 mm, Kızlırmak:362 mm, İskilip:661 mm, Laçin:432, Osmancık: 416 mm, Hacıhamza:421 mm,  Kargı:335 mm, Durağan:474, Vezirköprü: 518 mm yağış alır. Devrez Çayı havzasında karasal iklim hakimdi, yağış miktarı 379–463 mm arasındadır. Gökırmak havzasında Karadeniz iklimi etkileri hissedilir, yağış miktarı artar. Yerleşim birimlerinde yağış miktarı 388–559 mm arasındadır. Bafra'nın yağış miktarı 755 mm'dir.

Hidroelektrik potansiyel
Nehir üzerine 12 baraj yapılmıştır. Bunlar Kayseri ilinde Sarıoğlan,Yemliha kasabasında kurulmuş olan Yamula Barajı, Ankara yakınlarındaki Kesikköprü, Hirfanlı ve Kapulukaya barajları ile nehrin Bafra Ovası'na kurulmuş Altınkaya ve Derbent barajlarıdır. Nehir üzerine son olarak Obruk Barajı yapılarak 2007 yılı içerisinde su tutumuna başlanılmıştır.

İrili ufaklı birçok gölün bulunduğu Kızılırmak Deltası, Türkiye'nin Karadeniz kıyısında özelliğini büyük ölçüde koruyabilmiş en önemli sulak alanlarından biridir. 321 kuş türünün bulunduğu delta bitkiler bakımından da öneme sahiptir. Deltanın doğu tarafında Türkiye'nin nadir su basar ormanlarından Geleriç Ormanı bulunur.

Kızılırmak ve yaşam verdiği kentler
Akaçlama alanı üzerinde yaşam verdiği ilçe ve merkez ilçe sayısı 21 ilde 45 tanedir. En çok sayıda kentin kurulmasına neden olduğu bölgesi Çorum İl sınırları içerisinde kalan kısmı olup burada 10 adet kentin varlık bulmasını sağlamıştır. 45 adet kentin yalnızca 24 tanesi Sivas, Kırıkkale ve Çorum illerindedir.

Sıralama alan çığırında yer alan ilçe ve merkez ilçe belediyeleri (11 ilde 45 adet); sıralama çoktan aza doğru yapılmıştır:

Çorum ilinde 10 adet: Kargı, Osmancık, Dodurga, Laçin, Oğuzlar, Çorum, İskilip, Uğurludağ, Bayat, Sungurlu
Kırıkkale ilinde 7 adet: Sulakyurt, Bahşılı, Yahşihan, Kırıkkale, Keskin, Karakeçili, Çelebi
Sivas ilinde 7 adet: Gemerek, Şarkışla, Yıldızeli, Sivas, Hafik, Zara, İmranlı
Kayseri ilinde 5 adet: İncesu, Kayseri, Felahiye, Özvatan, Sarıoğlan,
Ankara ilinde 4 adet: Kalecik, Balâ, Şereflikoçhisar, Evren
Kırşehir ilinde 3 adet: Kaman, Kırşehir, Mucur
Nevşehir ilinde 3 adet: Gülşehir, Avanos, Ürgüp
Sinop ilinde 2 adet: Durağan, Saraydüzü,
Samsun ilinde 2 adet: Bafra, Vezirköprü
Çankırı ilinde 1 adet: Kızılırmak,
Aksaray ilinde 1 adet: Sarıyahşi

Bu kentlerin bazıları zaman içinde yapılan baraj göletleri nedeniyle Kızılırmak ile sınır olmuşlardır; Sarıyahşi, Bahşili gibi.

Doğal yaşam

Aşağı Kızılırmak Sıralaması Balık Dünyası

Aşağı Kızılırmak ıralaması üzerinde sayılan alanlarda:
1- Güvercinlik Göleti 2- Cevizlik Göleti 3- Gamlık Deresi 4- Dereköy Göleti 5- İstavloz Çayı 6- Uluçay (Vezirköprü) 7- Narlı Göleti 8- Altınkaya Baraj Gölü 9- Eser Çayı 10- Ağacalan Çayı 11- Derbent Baraj Gölü 12- İlyaslı Çayı 13- Cemal Deresi 14- Kaynatma Deresi 15- Kızılırmak;
olmak üzere Haziran 2003 ila Eylül 2005 tarihleri arasında Prof. Dr. Nazmi Polat ve arkadaşları; Selma Uğurlu, Şevket Kandemir tarafından yapılan bilimsel çalışmalarda; 10 familyaya ait (Anguillidae, Atherinidae, Balitoridae, Cyprinidae, Gobiidae, Percidae, Poecilidae, Salmonidae, Siluridae, Syngnathidae) 22 tür ve 3 alttür teşhis edilmiştir.

 Familya: Anguillidae
Anguilla anguilla (Linnaeus, 1758)
 Familya: Atherinidae
Atherina boyeri (Risso, 1810)
 Familya: Balitoridae
Oxynoemacheilus eregliensis (Banarescu&Nalbant 1978) Endemik tür
Barbatula kosswigi (Erk'akan ve Kuru, 1986)
Oxynoemacheilus banarescui (Delmastro, 1982)
 Familya: Cyprinidae
Alburnoides bipunctatus (Bloch,1782)
Alburnus chalcoides (Güldenstädt, 1772)
Barbus tauricus (Kessler, 1877)
Capoeta sieboldii (Steindachner, 1864)
Carassius auratus auratus (Linnaeus, 1758)
Chondrostoma angorense (Elvira, 1987)
Cyprinus carpio (Linnaeus, 1758)
Squalius cephalus (Linnaeus, 1758)
Tinca tinca (Linnaeus, 1758)
 Familya: Gobiidae
Neogobius fluviatilis (Pallas, 1814)
Neogobius melanostomus (Pallas, 1814)
 Familya: Percidae
Perca fluviatilis (Linnaeus, 1758)
Sander lucioperca (Linnaeus, 1758)
 Familya: Poecilidae
Gambusia holbrooki (Girard, 1859)
 Familya: Salmonidae
Salmo trutta labrax (Pallas, 1814)
Oncorhynchus mykiss (Walbaum, 1792)
 Familya: SiluridaeSilurus glanis (Linnaeus, 1758)
 Familya: SyngnathidaeSyngnathus abaster (Risso, 1827)
Syngnathus acus (Linnaeus, 1758)

 Eski Zamanlarda

Adını suyunun renginden alan, antik çağda ise tuzlu akarsu anlamına gelen Halys adıyla anılan Kızılırmak, Anadolu'da kurulmuş medeniyetlere hep ev sahipliği yapmış. Bugün Kızılırmak Vadisi'nde tarihin her dönemine ait izler bulmak mümkün; kaya mezarları ve yerleşimleri, farklı medeniyetlere ait kaleler, köprüler ve daha pek çok iz.

Hititler Marassantiya Nehri adını vermişlerdi. Hititlerin ana toprakları olan Hatti'nin batı sınırlarını şekillendiriyordu. Klasik eski zamanlarda Ön Asya ve Asya' nın geri kalanı arasında bir sınır oluştururdu. 28 Mayıs MÖ 585 yılında Medler ile Lidyalılar arasında yapılan "Halys Nehri Muharebesi" (Kızılırmak Savaşı) burada olmuştur. Önceleri Lidya'lılar ve Pers'ler arasında bir sınırdı. Lidya Kralı Kroisos sınırı geçip  Ahameniş İmparatoru II. Kiros hücum etti ve Thymbra Muharebesi'nde (M.Ö.547) yenildi. Böylece İranlılar sınırlarını Ege Denizi'ne kadar genişletti.

 Kızılırmak Görüntüleri

 Ayrıca bakınız
 Dünyanın en uzun nehirleri

 Kaynakça
Aşağı Kızılırmak Havzası Balık Faunası; Nazmi Polat Ondokuz Mayıs Üniversitesi Fen-Edebiyat Fakültesi, Biyoloji Bölümü, Kurupelit/Samsun - Selma Uğurlu Sakarya Üniversitesi Fen-Edebiyat Fakültesi, Biyoloji Bölümü, Adapazarı/Sakarya - Şevket Kandemir Amasya Üniversitesi Eğitim Fakültesi, Fen Bilgisi Bölümü, Amasya , Ebul Faruk Önal - Osman Doğan, Bir Osmanlı Maden Müdürünün Kızılırmak Projesi,  Yedikıta dergisi, İstanbul 2009 s.10-13''

Kaynakça

Dış bağlantılar
Kızılırmak Nehri Üzerindeki Barajlar

Türkiye'deki akarsular
Türkiye'deki nehirler

Kızılırmak


Latina je glavni grad istoimene pokrajine Latine u regiji Lazio od 126.151 stanovnika.

Latina je poznat kao jedan od najmlađih gradova u Italiji. Ona je uz Imperiju i Apriliju, jedini veći grad koju su osnovali fašisti.

Zemljopis
Latina se prostire na terenu nekadašnje močvare Agro Pontino, udaljen oko 64 km jugoistočno od regionalnog centra Rima.

Povijest
Latina je nastao 1932. kad je isušena dotadašnja močvara, to je bio jedan od velikih projekata javnih radova i obnove Italije, Benita Mussolinija.

Grad je nazvan Littoria, ona je postala 1934. administrativni centar novoosnovane istoimene provincije Littoria, izdvojene iz dotadašnje Rimske provincije.
Nakon Drugog svjetskog rata u 1947. godini, grad i pokrajina su preimenovani u Latina.

Gradska privreda
Latina je industrijski grad s velikom šećeranom, tvornicom konzervi i stakla.

Pored grada nalazi se nuklearna elektrana, izgrađena između 1958. – 1962.

Gradovi prijatelji

Galerija

Izvori

Vanjske poveznice

 Službene stranice grada
 Latina na portalu Encyclopædia Britannica

Gradovi u Laciju

Latina


La Tercera Vía es un pequeño partido político palestino de centro activo en el territorio de administración de la Autoridad Nacional Palestina (ANP).

El partido fue fundado el 16 de diciembre de 2005, el partido está dirigido por Salam Fayyad y Hanan Ashrawi, y la campaña electoral fue dirigida por Sami Abdel-Shafi. En enero de 2006, recibió un 2,41% del voto popular y ganó dos escaños de los 132 del consejo. El partido se presenta como una alternativa al sistema bipartidista de Hamás y Fatah. El 15 de junio de 2007, el presidente de la Autoridad Nacional Palestina, Mahmud Abbas, nombró como primer ministro del nuevo gobierno de emergencia al Dr. Salam Fayyad, después de la toma de posesión de la Franja de Gaza por parte de Hamás.

Partidos políticos de Palestina
Partidos políticos fundados en 2005

Tercera Vía (partido político)


El caballo mallorquín es una raza de caballo propia de la isla de Mallorca.

Tiene su origen en los caballos meridionales de la península ibérica. Es un pariente estrecho del caballo menorquín y del caballo catalán, este último ya extinguido. También tiene algunas características seguramente obtenidas de los caballos del norte de la península como la capa de pelaje y su color.

Actualmente hay unos 150 ejemplares. Fue reconocido como raza en 1988 por la Jefatura de Cría Caballar del Ministerio de Defensa.

Su uso original había estado en los trabajos del campo pero actualmente se cría para la equitación y la alta cotización que tiene hace prever la preservación de la raza.

Características
 Capa de pelaje de color negro.
 Figura esbelta.
 Cuello corto y poco ancho.
 Pecho ancho.
 Carácter tranquilo.
 Cabeza alargada media tirando a grande y con pocas carnes.
 Arcadas orbitales marcadas.
 Ojos oscuros.
 Ollares poco marcados.
 Morro ancho.
 Orejas levantadas, casi siempre llenas de pelo y pequeñas.
 La cola se encuentra baja y su pelo es largo, fuerte y abundante.
 Es un caballo que se volvió a crear tras haberse dado por extinguido en 1989.

Enlaces externos
 Dirección General de Agricultura del Gobierno de las Islas Baleares
 Es cavall
 Patronato de Razas Autóctonas de las Islas Baleares

Mallorquín
Cultura de Mallorca
Mallorquín
Naturaleza de Mallorca

Caballo mallorquín


(5604) 1992 FE ist ein erdnaher und potenziell für die Erde gefährlicher Asteroid des Aten-Typs mit einem Durchmesser von ca. 550 Metern. Der Asteroid wurde am 26. März 1992 von Robert H. McNaught vom Siding-Spring-Observatorium aus entdeckt.

Weblinks
 (5604) 1992 FE im JPL Small-Body Database Browser

Asteroid vom Aten-Typ

(5604) 1992 FE


රොබට් ටොඩ් ලින්කන් (අගෝස්තු 1, 1843 - ජූලි 26, 1926) ඇමරිකානු නීති lawyer යෙක්, ව්‍යාපාරිකයෙක් සහ දේශපාලඥයෙකි. ඔහු ජනාධිපති ඒබ්‍රහම් ලින්කන් සහ මේරි ටොඩ් ලින්කන්ගේ වැඩිමහල් පුත්‍රයා වූ අතර ඔවුන්ගේ පුතුන් සිව් දෙනාගෙන් වැඩිහිටිභාවයට පත්වූ එකම පුත්‍රයා ඔහු විය. රොබට් ලින්කන් ව්‍යාපාරික නීතිඥයෙකු සහ සමාගමේ සභාපතිවරයෙකු වූ අතර එක්සත් ජනපද යුද ලේකම් සහ එක්සත් රාජධානියේ එක්සත් ජනපද තානාපති ලෙස සේවය කළේය.

ලින්කන් ඉලිනොයිස් හි ස්ප්‍රිංෆීල්ඩ් හි උපත ලැබූ අතර ඇමරිකානු සිවිල් යුද්ධයේ අවසන් දිනවල යුනියන් හමුදාවේ කපිතාන්වරයෙකු ලෙස යුලිසස් එස්. ග්‍රාන්ට්ගේ කාර්ය මණ්ඩලයේ සේවය කිරීමට පෙර හාවඩ් විද්‍යාලයෙන් උපාධිය ලබා ගත්තේය. යුද්ධයෙන් පසු ඔහු මේරි යුනිස් හාර්ලන් සමඟ විවාහ වූ අතර ඔවුන්ට දරුවන් තිදෙනෙක් සිටියහ. චිකාගෝ හි නීති විද්‍යාලය නිම කිරීමෙන් පසු ඔහු සාර්ථක නීති පුහුණුවක් ගොඩනඟා ගත් අතර ආයතනික සේවාදායකයින් නියෝජනය කරමින් ධනවත් විය.

රිපබ්ලිකන් දේශපාලනයේ ක්‍රියාකාරී සහ ඔහුගේ පියාගේ උරුමයේ සංකේතයක් වන ලින්කන් බොහෝ විට ජනාධිපති ධුරය ද ඇතුළුව ධුරය සඳහා අපේක්ෂකයෙකු ලෙස කතා කළ නමුත් කිසි විටෙකත් උද්ඝාෙෂනයක් දියත් කිරීමට පියවර ගත්තේ නැත. ඔහු තේරී පත් වූ එක් කාර්යාලයක් වූයේ 1876 සිට 1877 දක්වා ඔහු දැරූ දකුණු චිකාගෝ හි නගර අධීක්ෂක ය; නගරය පසුව චිකාගෝ නගරයේ කොටසක් බවට පත්විය. ලින්කන් ජේම්ස් ඒ. ගාෆීල්ඩ්ගේ පරිපාලනයේ එක්සත් ජනපද යුද ලේකම් ලෙසත්, චෙස්ටර් ඒ. ආතර් යටතේත්, බෙන්ජමින් හැරිසන් පරිපාලනයේ එක්සත් රාජධානියේ එක්සත් ජනපද ඇමති ලෙසත් සේවය කළේය.

ලින්කන් පුල්මන් පැලස් කාර් සමාගමේ සාමාන්‍ය උපදේශකයා බවට පත් වූ අතර 1897 දී නිර්මාතෘ ජෝර්ජ් පුල්මන් මියගිය පසු ලින්කන් සමාගමේ සභාපති ධුරය භාර ගත්තේය. 1911 දී මෙම තනතුරෙන් විශ්‍රාම ගැනීමෙන් පසු ලින්කන් 1922 වන තෙක් මණ්ඩලයේ සභාපතිවරයා ලෙස සේවය කළේය. ලින්කන්ගේ පසු කාලීනව ඔහු වොෂිංටන්, ඩී. සී සහ වර්මොන්ට් හි මැන්චෙස්ටර් හි නිවාසවල වාසය කළේය. 1977 දී මැන්චෙස්ටර් නිවස වන හිල්ඩීන් ඓතිහාසික ස්ථාන පිළිබඳ ජාතික ලේඛනයට ඇතුළත් කරන ලදී. 1922 දී ඔහු ලින්කන් අනුස්මරණය සඳහා කැප කිරීමේ උත්සවවලට සහභාගී විය. ලින්කන් ඔහුගේ 83 වන උපන්දිනයට දින හයකට පෙර 1926 ජූලි 26 වන දින හිල්ඩීන්හිදී මිය ගිය අතර ඔහුව තැන්පත් කරනු ලැබුවේ ආර්ලිංටන් ජාතික සුසාන භූමියේය.

ටැඩ් ලින්කන්


Martin Sinner (Coblenza, 7 de febrero de 1968) es un jugador de tenis con nacionalidad alemana. En su carrera ha conquistado dos torneos a nivel ATP, su mejor posición fue Nº42 en mayo de 1995.

Títulos

Individuales

Enlaces externos

Tenistas masculinos de Alemania
Nacidos en Coblenza

Martin Sinner


"Tekke, zaviye ve türbelerin kapatılması",  30 Kasım 1925 tarihinde kabul edilip 13 Aralık 1925 tarihli Resmi Gazete'de yayınlanarak yürürlüğe giren 677 sayılı kanun ile hayata geçmiştir.
Konya milletvekili Refik Bey (Koraltan) ve beş arkadaşının önerisiyle meclise sunulup kabul edilen Tekke ve Zaviyeler ile Türbelerin Seddine ve Türbedarlar ile Bazı Unvanların Men ve İlgasına Dair Kanun; bütün tarikatlarla birlikte şeyhlik, dervişlik, müritlik, dedelik, seyitlik, çelebilik, babalık, emirlik, halifelik, falcılık, büyücülük, üfürükçülük, gaipten haber vermek ve murada kavuşturmak amacıyla muskacılık gibi, eylem, unvan ve sıfatların kullanılmasını, bunlara ait hizmetlerin yapılmasını ve bu unvanlarla ilgili elbise giyilmesini de yasaklamıştır. Ayrıca yasa ile Türkiye Cumhuriyeti içinde padişahlara ait ya da bir tarikata çıkar sağlamaya yönelik tüm türbeler kapatılmış, türbedarlıklar kaldırılmıştır. Yasaya aykırı davrananlara para ve hapis cezası getirilmiştir.

Yasa, 1982 anayasasında  "İnkılap kanunları" (anayasanın 174. maddesine göre anayasaya aykırılığı iddia edilip iptal edilemeyecek kanun) arasında kabul edilerek koruma altına alınmıştır.

Yasanın çıkma süreci
Yasanın çıkmasında, Doğu Anadolu bölgesinde gerçekleşen Şeyh Sait İsyanı'nın hızlandırıcı rolü oldu.
Bu gelişme, tekke ve zaviyelerin kapatılmasına dair kanunun çıkışı hızlandırdı. Ankara İstiklal mahkemesi de tekke ve zaviyelerin kapatılması için hükûmete başvuru yaptığı gibi Konya milletvekili Refik Bey ve arkadaşları bu konuda bir yasa önergesi hazırlayıp Meclise verdiler.

Cumhurbaşkanı Mustafa Kemal, 30 Ağustos 1925'teki Kastamonu söylevinde "Ölülerden medet ummak, medeni bir cemiyet için, şindir(lekedir). Efendiler ve ey millet, biliniz ki, Türkiye Cumhuriyeti şeyhler, dervişler, müritler ve mensuplar memleketi olamaz. En doğru en hakiki tarikat, medeniyet tarikatıdır." sözleriyle tüm yurtta tekke ve zaviyelerin kapatılacağının işaretini verdi. Cumhurbaşkanı Ankara'ya döner dönmez bu konuda bir hükûmet kararnamesi yayımlandı. 2 Eylül 1925 tarihli kararname ile tekke ve zaviyelerin kapatılması kararı alındı.

Ceza yaptırımı içeren yasanın çıkması, Refik Bey ve arkadaşlarının hazırladığı 677 sayılı yasa önerisinin 30 Kasım 1925 günü mecliste tartışılması sonucu yürürlüğe girdi.

Yasada Değişiklikler
677 sayılı yasa, önce 1950 yılında çıkan 5566/1 numaralı yasa daha sonra  1990 yılında çıkan 3612/5 sayılı yasa ile değişikliğe uğradı.

Yasa değişikliği konusu, ilk defa 1947'de CHP'nin VII. Kurultayı'nda gündeme geldi. Kurultayda programın milliyetçilik maddesine ilişkin söz alan Hamdullah Suphi Tanrıöver, gençlere milliyet duygusunun verilmesi için türbelerin tamir edilmesini, açılmasını önerdi. Kanun değişikliği içeren yasa tasarısı, 21 Ocak 1950'de başbakan Şemsettin Günaltay tarafından meclise sunuldu; geniş bir mutabakatla 5 Mart 1950'de yasalaştı. Yeni yasa,  türbelerin bir bölümünün Millî Eğitim Bakanlığı onayı ile açılmasına olanak sağladı. İlk olarak İstanbul'da Koca Mustafa Reşit Paşa türbesi, ardından Gazi Osman Paşa türbesi açıldı. Bunu Barbaros Hayreddin Paşa türbesi, Osmanlı sultanlarından Kanuni Sultan Süleyman ve Yavuz Sultan Selim'in, Bursa'da Osman Gazi ve Orhan Gazi'nin türbelerinin ve Yeşil Türbe'nin açılışı izledi. Mimar Sinan'ın, Fatih Sultan Mehmet'in türbesi, içinde Sultan Abdülaziz ve  II. Abdülhamid'in de yatmakta oldukları II. Mahmut Türbesi, Bolayır'da Şehzade Gazi Süleyman Paşa, Kırşehir'de Âşık Paşa, Konya'da Selçuklu sultanları, Akşehir'de Nasreddin Hoca türbeleri ilk partide açılan türbelerdendir.

1990'da çıkan yasa ise türbelerin açılması için Bakanlar Kurulu onayının alınması şartını ortadan kaldırdı; Kültür Bakanlığı'nın onayı yeterli görüldü.

Kaynakça

Dış bağlantılar
677 Sayılı Tekke Ve Zaviyelerle Türbelerin Seddine Ve Türbedarlıklar İle Bir Takım Unvanların Men Ve İlgasına Dair Kanun, Diyanet İşleri Başkanlığı web sitesi, Erişim Tarihi:05.08.2011

Atatürk Devrimleri
Türkiye Cumhuriyeti tarihi
1925'te Türkiye

Tekke, zaviye ve türbelerin kapatılması


L'Air Battalion Royal Engineers (ABRE) fut la première unité volante des forces armées britanniques à utiliser des engins plus lourds que l'air. Fondé en 1911, le bataillon devint en 1912 une partie du Royal Flying Corps, qui à son tour évolua pour devenir la Royal Air Force.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Histoire de la Royal Air Force

Liens externes

 Royal Engineers Museum Royal Engineers and Aeronautics
 Royal Engineers Museum Origins of the Royal Flying Corps/Royal Air Force
 Royal Engineers Museum Early British Military Ballooning (1863)

Histoire de la Royal Air Force
Unité ou formation militaire créée en 1911

Air Battalion Royal Engineers


بلدية الغويرياس ديل نينيو بيرديدو ، هي إحدى بلديات مقاطعة كاستيلون التي تقع في منطقة بلنسية، في شرق إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 3.866 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2006).

مراجع

أماكن مأهولة في كاستيون
بلديات كاستيلون

الغويرياس ديل نينيو بيرديدو


Taubach oder Taubbach ist ein geographischer Name:

von Fließgewässern:
 Taubach (Fränkische Saale), linker Zufluss der Fränkischen Saale, nahe Eichenhausen (Wülfershausen an der Saale), Landkreis Rhön-Grabfeld, Bayern
 Taubach (Ilm), mittlerer Quellbach der Ilm, in Stützerbach, Ilm-Kreis, Thüringen
 Taubach (Schwarza), rechter Zufluss der Schwarza, nahe Häusern, Landkreis Waldshut, Baden-Württemberg
 Taubbach, rechter Oberlauf des Betzenbachs bis Banzenweiler, Gemeinde Frankenhardt, Landkreis Schwäbisch Hall, Baden-Württemberg

eines Ortsteils:
 Taubach (Weimar), Ortsteil der kreisfreien Stadt Weimar, Thüringen

Siehe auch:
 Taubenbach
 Taufbach
 Daubach

Taubach


An Philodendron inconcinnum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Heinrich Wilhelm Schott. An Philodendron inconcinnum in nahilalakip ha genus nga Philodendron, ngan familia nga Araceae.

Mabibilngan ini ha Venezuela. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Philodendron

Philodendron inconcinnum


Emma Shapplin, asıl adı Crystêle Madeleine Joliton (d. 19 Mayıs 1974, Paris banliyösü Savigny-le-Temple), Fransız soprano.

Paris'in güney banliyölerinden biri olan Savigny-le-Temple'da doğdu. Polis bir babanın ve sekreter bir annenin üçüncü çocuğuydu. Çocukluğunun ilk yılları erkek çocuklarınkinden farksızdı. Futbola ve ağaçlara tırmanmayı diğer kız çocuklarının oyunlarına tercih ediyordu. Müzik ve şarkı söylemek ise ona çok uzak terimlerdi.

Sesini keşfetmesi

Crystêle Madeleine Joliton'in hayatı, 14 yaşındayken bir arkadaşının onu müzik öğretmeniyle tanıştırmasıyla yön değiştirdi. Aynı zamanda eski bir şarkıcı olan 70 yaşındaki bu öğretmen, Crystêle'e ders vermeye başladı. Daha önce çok sıkıcı bulduğu için ders çalışmanın hiçbir formuna ilgi göstermemiş olan Crystêle, müziğe bir anda tutkuyla bağlandı. Bütün boş zamanlarını sesini geliştirmek için harcayan genç Crystêle, öğretmeninin denetiminde yakın zamanda iyi bir soprano sese sahip oldu.

Gerçekleştirdiği bu büyük ilerlemeye rağmen ailesinden beklediği desteği görmeyen Crystêle, aksine, aldığı derslerin 1 yılı aşması üzerine ailesinin aldığı dersleri durdurma ve onu, katıldığı okul korosundan aldırma kararıyla karşılaştı. Bunun sebebi ise, ailesinin, anne mesleği olan sekreterlik gibi ciddi bir meslek dalında kariyer yapmasını istemeleri ve müzisyenliği yeterince ciddi bulmamalarıydı. Bu dönem, genç Crystêle için çok sancılı bir dönem oldu. Ailesinin karşı çıkmasına rağmen, profesyonel bir müzisyen olarak kariyer yapma isteğine sonuna kadar sahip çıktı. Kendisini gizliden gizliye Mozart'ın Sihirli Flüt operasında Queen of the Night aryasını söylerken düşlüyordu.

Kariyerinin başlangıcı olarak aldığı ilk görev ise bu düşten çok uzaktı. Crystêle, yerel bir hard rock grubu olan North Wind 'in solistlik teklifini hiç düşünmeden kabul etti. Gruba katılmasını takip eden 3 yıl boyunca Crystêle, soprano ses özelliklerini tamamen bir kenara bırakarak, North Wind 'in şarkı sözlerine daha uygun olan derinleştirilmiş ses yeteneklerini mükemmelleştirmeye başladı. Ayrıca, ailesinin isteklerine sonunda dayanamayarak solistlikle eş zamanlı olarak sekreterlik okuluna gitmeye başladı.

Crystêle, 18 yaşındayken girdiği sekreterlik sınavlarında başarılı olamadı, ama bu sonuç onu pek de üzmüşe benzemiyordu. Lakin genç Crystêle'in varolduğunu düşlediği dünyada sekreterliğe yer yoktu.

Kaderini değiştiren karşılaşma

Crystêle, 19 yaşına geldiğinde ailesiyle yaşadığı evden taşınıp Paris'te kendi tuttuğu apartman dairesine taşındı. Gruptayken sahne ismini Emma olarak değiştirmişti. Büyük bir şehirde yaşamanın zorlukları, herkesin olduğu kadar Emma'nın en büyük problemlerinden biri oldu. Geçimini sağlayabilmek için birçok düzensiz işte çalıştı. Ama bunun Emma'yı çok rahatsız ettiği söylenemezdi. Artık kendi özgürlüğünü kazanmış biri olarak, yeniden müzisyenlik için çalışmalarına devam edebilirdi. Gerçekten de kısa bir süre sonra, Paris Konservatuvarı öğretmenlerinden müzik dersleri almaya başladı.

Sesini eğitimle yeniden profesyonel standartlara getiren Emma Shapplin, ilk demo kaydını yaptı. Bir arkadaşının arkadaşı sayesinde bu kaydı, ünlü Fransız müzisyen Jean-Patrick Capdevielle'e dinletmeyi başardı. Capdevielle, Emma'nın sesinden çok etkilendi. O da, tıpkı Emma gibi, operaya tutku derecesinde bağlıydı. Capdevielle, Emma'ya bir albüm için söz yazmayı önerdi ve aralarındaki iş ilişkisi, böylece başlamış oldu. Capdevielle ve Emma, yapılacak olan bu ilk albümün hangi müzik türünden oluşacağını tartıştılar ve deneme kayıtları yaptılar. Sonunda bu ilk albümünün türünün klasik müzik olmasında karar kıldılar.

Jean-Patrick Capdevielle, oğlu Jonathan'ın da yardımıyla hemen söz yazmaya girişti. Emma'nın çıkarılacak bu ilk albümü için Capdevielle, dokuz şarkı sözü yazdı. Bunlardan dördüne Emma da katkıda bulundu. Fransızca yazılan bu şarkı sözleri, daha sonra bir Orta Çağ tarihçisi tarafından Latince'ye çevrildi. Albümün düzenlemesi yapılırken, Donizetti'den Bellini'ye 19.yy İtalyan bestecilerinin albümleri temel alındı. Böylece Emma Shapplin'in çıkış albümü Carmine Meo, 1997'nin sonlarına doğru piyasaya çıktı.

Erken gelen şöhret

Bu albümün çıkış parçaları Spente le stelle ve Cuor Senza Sangue, onun daha yolun başında çok geniş bir dinleyici kitlesi edinmesini sağladı. Bu parçaların başarısının ardından Carmine Meo, Fransız müzik listelerinin zirvesine çıkmayı başardı. Üç ay gibi kısa bir sürede 100.000 kopya satma başarısını göstererek Shapplin'e ilk altın plağını kazadırdı. Kendi ülkesinde kazandığı bu olağanüstü başarı, yakın zamanda uluslararası pazarlarda da yankı buldu. Carmine Meo 'nun dış satışları, kısa zamanda Fransa'daki satışları ile rekabet edebilir duruma geldi.

Eylül 2002'de ikinci albümü Etterna piyasaya sürüldü. Bu albümü de dünya çapında çok önemli bir dinleyici kitlesine ulaşmayı başardı. Bundan bir yıl sonra, Emma Shapplin'in canlı konser kaydı olan Le concert de Caesarea, CD ve DVD formatında piyasaya sürüldü. Emma Shapplin, halen dünyanın beş kıtasında hayranlarıyla konserler vasıtasıyla buluşmaya devam etmektedir.

Son Dönem Çalışmaları
Türkiye'de de büyük beğeni toplayan ve önemli bir hayran kitlesine sahip olan Shapplin'in son albümü "Macadam Flower" yayınlandı. https://web.archive.org/web/20100218183529/http://dr.com.tr/Product.aspx?pid=0000000301478
Albüm İçeriği:

 Nothing Wrong (Çıkış Parçası)
 The Hours On the Fields
 L'absolu
 Reptile
 Number 5
 White Sail
 My Soul
 Sur L'eau
 Number 9
 La Promenade de San
 Jealously Yours
 Aedeus Variations

Kaynakça
 rfimusique.com
 Sony Music Tr

Dış bağlantılar
 EmmaShapplin Official
 musicaldiscoveries.com (İng.)
 EmmaShapplin.com.ar Argentine Sitesi (Esp.)

1974 doğumlular
Fransız kadın şarkıcılar
Fransız sopranolar
Yaşayan insanlar
21. yüzyıl kadın şarkıcıları
21. yüzyılda Fransız şarkıcılar

Emma Shapplin


Baron Bolton, of Bolton Castle in the County of York, is a title in the Peerage of Great Britain. It was created in 1797 for the Tory politician Thomas Orde-Powlett, who had previously served as Chief Secretary for Ireland. Born Thomas Orde, he was the husband of Jean Mary Browne-Powlett, illegitimate daughter of Charles Powlett, 5th Duke of Bolton, who had entailed the greater part of his extensive estates to her in default of male issue of his younger brother Harry Powlett, 6th Duke of Bolton.

John Orde, younger brother of the first Baron Bolton, was an Admiral in the Royal Navy and was created a baronet, of Morpeth in the County of Northumberland, in 1790.

The sixth Duke died without male heirs in 1794 when the dukedom became extinct and the Bolton estates passed to Thomas Orde in right of his wife. In 1795 he assumed the additional surname of Powlett. He was succeeded by his eldest son, the second Baron. He briefly represented Yarmouth in the House of Commons. On his death the title passed to his nephew, the third Baron. His grandson, the fifth Baron, sat as a Conservative Member of Parliament for Richmond and served as Lord Lieutenant of the North Riding of Yorkshire.

The eighth Baron was an amateur jockey and pilot, who led aid convoys providing humanitarian relief to Bosnian Muslims during the Bosnian War. He later became custodian of Bolton Castle, successfully raising funds for its restoration.

In 2023, the title is held by the latter's son, Thomas Peter Algar [Orde-Powlett], 9th Baron Bolton, who succeeded his father in June 2023.

Barons Bolton (1797)

Thomas Orde-Powlett, 1st Baron Bolton (1746–1807)
William Orde-Powlett, 2nd Baron Bolton (1782–1850)
William Henry Orde-Powlett, 3rd Baron Bolton (1818–1895)
William Thomas Orde-Powlett, 4th Baron Bolton (1845–1922)
William George Algar Orde-Powlett, 5th Baron Bolton (1869–1944)
Nigel Amyas Orde-Powlett, 6th Baron Bolton (1900–1963)
Richard William Algar Orde-Powlett, 7th Baron Bolton (1929–2001)
Harry Algar Nigel Orde-Powlett, 8th Baron Bolton (1954–2023)
 Thomas Peter Algar Orde-Powlett MC, 9th Baron Bolton (b. 1979)

The heir apparent is the present holder's son, Hon. Hector Percy Algar Orde-Powlett (b. 2009).

See also

Barons Scrope of Bolton (1371)
Richard Scrope, 1st Baron Scrope of Bolton (c. 1327–1403)
Roger Scrope, 2nd Baron Scrope of Bolton (d. 1403)
Richard Scrope, 3rd Baron Scrope of Bolton (1393–1420)
Henry Scrope, 4th Baron Scrope of Bolton (1418–1459)
John Scrope, 5th Baron Scrope of Bolton (1435–1498)
Henry Scrope, 6th Baron Scrope of Bolton (d. 1506)
Henry Scrope, 7th Baron Scrope of Bolton (c. 1480–1533)
John Scrope, 8th Baron Scrope of Bolton (d. 1549)
Henry Scrope, 9th Baron Scrope of Bolton (c. 1534–1591)
Thomas Scrope, 10th Baron Scrope of Bolton (c. 1567–1609)
Emanuel Scrope, 1st Earl of Sunderland, 11th Baron Scrope of Bolton (1584–1630)
His daughter Mary (died 1680) married Charles Paulet, sixth Marquess of Winchester and later created first Duke of Bolton (c. 1630 – 1699).
Other titles:
Duke of Bolton
Campbell-Orde baronets

Bolton lands
According to John Bateman's The Great Landowners of Great Britain and Ireland, 1883, the 3rd Lord Bolton (1818–1895) of the day, of Hackwood Park, Basingstoke, &tc, and the London clubs Carlton and Boodle's, had in the North Riding of Yorkshire  returning £ per year and in Hampshire , returning £ (converted from guineas).

The sixth Baron, still as today of Bolton Hall, died in 1963 with free-to-distribute assets probated at  and about  of that amount the next year in a settled land valuation, co-administered by Sir Henry Lawson-Tancred.

Notes

References

Kidd, Charles, Williamson, David (editors). Debrett's Peerage and Baronetage (1990 edition). New York: St Martin's Press, 1990,

Baronies in the Peerage of Great Britain
Noble titles created in 1797

Baron Bolton


David Roger Oldroyd (Luton, 20 de janeiro de 1936 – Sydney, 7 de novembro de 2014) foi um historiador e geólogo anglo-australiano.

Biografia
Durante a Segunda Guerra Mundial, Oldroyd foi enviado, com outras crianças, para a segurança do Lake District. Após estudar ciências na Luton Grammar School, ele ingressou em 1955 no Emmanuel College, de Cambridge, onde estudou química e geologia, formando-se em 1958 com bacharelado em Ciências Naturais. Em 1958 tornou-se professor de escola em Harrow, Londres e, em cerimônia em Stroud, casou-se com Jane Dawes. Oldroyd conheceu Dawes na Orquestra Nacional Juvenil, onde ele tocava violoncelo e ela oboé. Enquanto lecionava, ele começou a frequentar aulas noturnas para obter um Master of Science em história da ciência na University College London. Em 1962, ele e sua esposa emigraram da Inglaterra para a Nova Zelândia, onde escreveu Geology in New Zealand Before to 1900 como sua dissertação, examinada e aprovada por correio por Victor Eyles, de modo que obteve em 1967 seu M.Sc.. Na Nova Zelândia, Oldroyd lecionou em duas escolas secundárias, primeiro em Hastings e depois em Christchurch. Em 1969, David e Jane mudaram-se para a Austrália, onde Oldroyd encontrou emprego como professor na Escola de História e Filosofia da Ciência da Universidade de New South Wales (UNSW). Lá ele recebeu um Ph.D. por sua dissertação De Paracelso a Haüy: O Desenvolvimento da Mineralogia em Relação à Química. Oldroyd tornou-se diretor e professor desta escola, /> se aposentando como professor emérito em 1996.

Como historiador da ciência, Oldroyd foi um autor prolífico, que escreveu vários livros e inúmeras resenhas de ensaios, resenhas de livros, capítulos de livros e artigos enciclopédicos, muitos deles publicados na revista Annals of Science. Seu livro mais conhecido é a controvérsia das Terras Altas: construindo o conhecimento geológico por meio do trabalho de campo na Grã-Bretanha do século XIX.

Entre 1996 e 2004 Oldroyd atuou como secretário-geral na Comissão Internacional de História das Ciências Geológicas (INHIGEO) e, entre 2004 e 2012 como vice-presidente para a Australásia e Oceania, também na INHIGEO. Entre 2008 e 2013 ele trabalhou também como editor-chefe da revista Earth Sciences History da History of Earth Sciences Society (HESS), organização integrante do American Geosciences Institute (AGI).

Oldroyd foi eleito em 1994 membro da Academia Australiana de Humanidades. Em 2002, foi eleito como membro correspondente pela Academia Internacional de História da Ciência, que o tornou membro efetivo em 2008. Em 1994, ele recebeu a Medalha Sue Tyler Friedman da Geological Society of London, em 1999 o History of Geology Award da Geological Society of America, e em 2001 uma Medalha do Centenário do Governo Australiano . Seu último prêmio foi a Medalha Tom Vallance de 2014 da Sociedade Geológica da Austrália, concedida in absentia pois Oldroyd estava sofrendo de um tumor cerebral.

Publicações selecionadas

Artigos

  (See Protogaea.)

Livros

Como editor

  (reprint of 1983 1st edition)

Bibliografia

Alunos da Universidade de Nova Gales do Sul

Alunos da University College London
Alunos do Emmanuel College
Historiadores da ciência

David R. Oldroyd


Richard Hoggart (født 24. september 1918, død 10. april 2014) var en engelsk professor og litteratur- og kulturforsker, der især er kendt for at grundlægge Centret for Moderne Kulturstudier ved University of Birmingham, England, der blev den institutionelle ramme for udviklingen af de tværfaglige og humanvidenskabelige kulturstudier. Hans berømte bog The Uses of Literacy er en udforskning af den engelske arbejderklassekultur og hvordan denne ændrede sig fra 1930'erne til 1950'erne. For kulturstudier har Hoggart været vigtig, fordi hans arbejde legitimerede at arbejde arbejderklassekultur inden for engelskfaget, der ellers traditionelt set havde fokuseret på såkaldt højkultur, dvs. kanoniserede forfattere som Alfred Tennyson, William Shakespeare, Christopher Marlowe m.v. Dette ses fx hvordan The Uses of Literacy indeholdte nærlæsninger af populære ugeblade. Hoggart var i perioden 1971-1975 Assistant Director General for Culture i UNESCO.

Bøger
 Ricard Hoggart (1957) The Uses of Literacy. Harmondsworth: Penguin.

Litteraturvidenskabsfolk

Richard Hoggart


Svijet

Književna djela

 Kabanica Nikolaja Vasiljeviča Gogolja
 Mrtve duše Nikolaja Vasiljeviča Gogolja

Događaji

Osnivanja

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

Hrvatska i u Hrvata

Književna djela

Događaji

Osnivanja

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

Izvori

Vanjske poveznice

Književnost u 1842.


Mailer steht für:

 Mailer, Computerprogramme zum Versenden und Empfangen von Nachrichten im FidoNet

Mailer ist der Familienname folgender Personen:
 Franz Mailer (1920–2010), österreichischer Musikschriftsteller und Kritiker
 Jim Mailer (* 1968), schottischer Badmintonspieler
 Michael Mailer (* 1964), US-amerikanischer Filmproduzent und Regisseur
 Norman Mailer (1923–2007), US-amerikanischer Schriftsteller
 Norris Church Mailer (1949–2010), US-amerikanische Autorin

Siehe auch:
 Meiler

Mailer (Begriffsklärung)


Miraç (Arapça: معراج; birebir yazımla Mirac), İslam dini anlatımlarında, Muhammed'in göğe yükselip, Allah ve öte âlemleri görüp geriye döndüğü rivayetlerine verilen isimdir. Rivayetler; Muhammed'in kalbinin temizlenmesi, Burak ve Cebrail eşliğinde Mescid-i Aksa'ya gidiş (isra), Burak'ı bağlayıp peygamberlere namaz kıldırma, muallak taşından göğe yükselme, Allah ile konuşmalar, gök katlarında diğer peygamberler ile diyaloglar, cennet ve cehennemi görme ve geri dönme gibi bölümlerden oluşur.

Sonraki yüzyıllarda yazılan miraçnamelerde Ali'ye benzer şekilde, İslam tarihinde Satuk Buğra Han, Ahmed Yesevi ve Celaleddin Rumi gibi Muhammed'den yüzyıllar sonra yaşamış dini/politik şahsiyetler bile miraç hikâyelerine dahil edilir. Böylece Alevi kültürü gibi bu kişilerin görüş ve uygulamaları da meşrulaştırılarak İslam kültürünün temel parçaları arasına sokulur ve yüceltilir.

"Kendisiyle yukarı çıkılan şey, merdiven" anlamına gelen kelime, Türkçeye "yükseğe çıkma" şeklinde çevrilir ve uruc (yükselme) kökünden gelir. İsra, Arapçada gece yolculuğuna verilen isimdir. Muhammed'in geceleyin Mescid-i Haram'dan Burak adı verilen binek üzerinde Kudüs'teki Mescid-i Aksa'ya götürülmesini ifade eder. Birlikte İsra ve Miraç olarak anılır.

Gök Tanrı inancından Hristiyanlığa, Zerdüştlükten Yahudiliğe, Mazdeizmden İslamiyete kadar birçok inanç göğü kutsal kabul etmiş ve göğü Tanrı'ya mekân olarak seçmişler, ölüm sonrası ruhlarının gökyüzüne yükseldiğine ve orada sonsuz yaşama ulaştığına inanmışlardır. Miraç bu inanç ve hikayelerin İslami yansımalarından biri olarak görülür. İslam kültüründeki miraçnameler ile özellikle Ardavirafname arasında birçok paralellikler göze çarpar. Birçok inançta Evren yeryüzü ve gökyüzü (7 kat gök) olarak iki bölümden oluşur. Buna göre iyi ruhlar gökyüzüne, cennete yükselirken, kötü ruhlar yerin altında, cehennemde azap çekerler.

Ardavirâf, ömrü boyunca günah işlemediği için din adamlarından oluşan bir kurul tarafından Ahura Mazda ile görüşmeye gönderilir. Meng isminde bir içecekten üç kadeh içtikten sonra uykuya dalar. Yedi gün boyunca Kutsal Surûş ve tanrı Azer'in eşliğinde Çinvat Köprüsü'nü görür, cenneti ve sonra sırasıyla araf ve cehennemi gezer. Burada iyilerin cennetteki, günahı ve sevabı eşit olanların araftaki ve günahkârların cehennemdeki durumu hakkında bilgiler edinir ve döner.

Ayet ve hadisler
Kur'an'da miraçtan İsra ve Necm surelerinde söz edilir.

Bununla birlikte surenin baştan itibaren ele alınması ifadelerin Muhammed'in göğe yükselmesi ile bağlantılı anlatımlar olarak algılanmasını güçleştirmektedir.

Mescid-i Aksa

Kudüs'te, tapınaklar tepesinde Kubbetü's-Sahre'nin hemen güneyinde yer alan ve İslam'ın en kutsal yerlerinden biri olduğuna inanılan camidir.

Tarihçe
Süleyman tapınağı, (Müslümanların deyimi ile Beytü'l-Makdis) Kral Davut'un oğlu Süleyman'ın hükümdarlığı sırasında MÖ 957'de tamamlanmış, II. Nabukadnezar ise krallık ile birlikte yapıyı MÖ 586'da tümüyle yıktırmış, Yahudileri esir ederek Babil'e götürmüştür.

II. Kyros, MÖ 538'de Yahudilerin Kudüs'e dönmelerine ve tapınağı yeniden inşa etmelerine izin vermiştir. Gösterişsiz bir yapı olan İkinci Tapınak da İS 70'te Romalılar tarafından yıkılmış, geriye yalnızca batı yanında bugün "Ağlama Duvarı" diye anılan bölüm kalmıştır. Bugün El-Aksa Camii olarak bilinen yapının Bizans imparatoru I. Justinianos tarafından Süleyman tapınağı kalıntıları üzerine yaptırılan bir bazilika olduğu kabul edilir. Halife Ömer 638'de Kudüs'ü aldıktan sonra yapıyı değişiklik yaptırmadan camiye çevirtmiş, Emevi halifesi I. Velid de (705-715) büyük bir onarımla baştan aşağı yeniletmiştir. Yapıya Mescid-i Aksa ismi Abdülmelik bin Mervan tarafından Abbasilere karşı politik amaçlarla verilmiştir. Mescid-i Aksa ile karıştırılan bir yapı olan Kubbetü's-Sahre ise Kutsal Kaya'yı içine alacak şekilde Abdülmelik b. Mervan tarafından 687-691 yılları arasında yapıldı.

Tartışmalar
Miraç rivayetlerinde yer alan Mescid-i Aksa'nın neresi olduğu konusunda tartışmalar bulunmaktadır. Bazı araştırmacılar Kudüs'teki Mescid-i Aksa'nın kastedilen mescit olmadığı görüşündedirler.

Muhammed Hamidullah, Mescid-i Aksa'nın gökyüzünde manevi bir mescit olduğunu ileri sürmüştür.

İslam öncesi ve erken İslam tarihinde hac, kıble ve Kâbe'nin yerinin neresi olduğu konusu 1970'li yıllardan bu yana tartışılmaktadır. Arkeolojik araştırmalarda Mekke'nin, rivayetlerin aksine yeni bir şehir olarak ortaya çıkışı, bilinen tarih kaynaklarında ve haritalarda adının 8. yüzyıl öncesinde geçmemesi, ticaret yolları üzerinde olmaması yanında tarım açısından arazinin uygunsuz oluşu, erken dönem İslam tarihi hakkında ipuçları veren Kur'an ve hadis rivayetlerinde tanımlanan bazı yer isimleri ve özellikleri ile Mekke'nin coğrafi yapısının uyuşmaması; araştırmacıları, İslam'ın kökleri konusunda farklı arayışlara yöneltmiştir.

Muaviye'nin ölümü sonrasında çıkan iç karışıklıklarda Kâbe, Yezid'in askerlerince mancınıklar kullanılarak taşa tutulmuş, isabet alan kara taş üç parçaya bölünmüş, Kâbe yıkılmıştır. Kanadalı Arkeolog ve İslam Tarihi Araştırmacısı Dan Gibson'a göre sözü edilen yıkım bugünkü Mekke şehrinde değil, bundan yaklaşık 1200 kilometre kuzeyde, Petra'da gerçekleşmişti. Araştırmalarında ulaştığı en eski camilerin kıble duvarlarının Petra'yı göstermeleri nedeniyle, bu bulgularla ayet, hadis ve siyer kaynaklarındaki diğer ipuçlarını bir araya getiren Gibson Muhammed'in Petra'da yaşamış ve buradan Medine'ye göç etmiş olduğu sonucuna ulaşmıştır. Ona göre Kur'an'da bahsedilen "bekke" veya "mekke" sözcükleri de Petra'yı ifade ediyordu. Müslümanların ilk kıblesi de Kudüs'teki Mescid-i Aksa değil, Petra'da Al-Lat tapınağı olarak kullanılan kübik yapı olmalıydı. Gibson Petra'da haccın nasıl başladığını ve icra şeklini anlattığı bir video yayınladı.

Bu yapı Müslümanların iç savaşlarından birisi olan Abdullah bin Zübeyr İsyanı sırasında mancınıklarla yıkılmış, İbni Zübeyr karataşı diğer kutsal eşyalarla birlikte alarak Emevi saldırılarından uzakta, bugünkü Mekke'nin bulunduğu yere taşımış, yeni tapınağı burada inşa etmişti. Emevilere karşı Abbasilerin desteğini kazanan yeni mekan birkaç yüzyıllık bir geçiş dönemi sonunda tamamen benimsenmiş, yeni yapılan camilerin yönü Mekke'ye dönük olarak inşa edilmeye başlanmış, Mekke Müslümanların yeni hac merkezi olmuştur.

Dan Gibson bu araştırmaları ile İslam'ın erken dönemine ait miraç rivayetlerinde yer verilen "El-Aksa" mescidinin lokasyonlarını da vermiştir. Gibson'a göre mescit, Petra antik kentine yürüyüş mesafesinde (8 km), Cirane mevkiinde bulunmaktaydı.

Klasik kaynaklar yerin ismini Mekke'ye 25 km mesafede bulunan Cirane olarak vermektedir. Ancak gidiş-dönüş hesabıyla burasının bir gecelik yürüyüş için oldukça uzak bir mesafe olduğu ortaya çıkmaktadır.

Sidretül münteha

Sidretül münteha 7. kat gökte olduğuna inanılan, mitolojik anlatımlarla süslenmiş bir ağaçtır. "Sidretül münteha" Arapça bir izafet terkibi olup "son sedir" veya "tenhadaki sedir" anlamına gelir.

Miraçta Muhammed'in eriştiği son durak Sidret'ül münteha (Necm Suresi:14-16) olarak geçer. İnanca göre bundan sonraki âleme geçebilmek yeryüzündeki varlıklar için mümkün değildir.

Sedirin nasıl bir ağaç olduğu konusunda, dini terimlere gizemli anlamlar yükleme eğilimindeki kesimlerce, abartılı rivayetlerle desteklenen anlatımlar yapılmıştır. Mütercim Âsım, Kamus adlı eserinde sidreyi meyveli bir ağaç olarak "Sidre, Arabistan kirazı denen bir ağaca verilen isimdir. Trabzon hurması bu ağacın cinsindendir, gölgesi gayet koyu ve latiftir." şeklinde tanımlar.

Bazı araştırmacılara göre Sidre'nin meyveli bir ağaç olarak tarif edilmesi kelimenin kullanım şekli ve Kur'ani kullanım ile uyumsuz bir yaklaşımdır. Bu sebeple Sidre en yaygın ve bilinen çamgillerden sedir ağacı olarak tercüme edilmelidir.

Tasavvufi yaklaşım: Arş, Kürsi, Levh-i mahfuz gibi Sidretül münteha da anlamları bilinmekle beraber İslam'da Tanrı'nın münezzeh (dinlerde sıklıkla rastlanan antropomorfizm gibi yaratılanlara benzememe, aşkınlık) sıfatıyla bağdaştırılmak amacıyla mahiyetinin bilinmediği ifade edilen nesnelerdir. Arapçada Arş koltuk, kürsi sandalye, levh-i mahfuz ise korunmuş levha anlamlarına gelir. Dini terminolojide Levhi-mahfuz üzerine kaza ve kaderin yazıldığı mahiyeti bilinmeyen korunmuş bir levhadır. Tanrı'nın eşyaları olarak nitelendirilebilecek olan bu nesnelerin tasavvuf ehline göre bir vücudu, şekil ve renkleri yoktur.

Sünni gelenekte yeri
Miracın Hicret'ten bir yıl ya da 16 ay önce recep ayının 27. gecesinde gerçekleştiğine inanılır. Rivayete göre Muhammed gece vakti Kâbe'den alınıp Burak adı verilen binek üstünde Mescid-i Aksa'ya götürülmüş, Burak'ı Beytü'l-Makdis'in (Süleyman Tapınağı) kalıntılarının güneybatı duvarına bağlamıştır. Muhammed sırasıyla eski Aksa denen bugünkü el-Aksa Camisi'nin altındaki yerden Mescid-i Aksa alanına girmiş, oradan Kubbetü's-Sahre'nın bulunduğu alana geçmiş ve orada İsa, Musa, Zekeriya peygamberlerle buluşmuştur. Günümüzde Nebi Minberi'nin bulunduğu alanda bütün peygamberlere namaz kıldırmış, oradan da Miraç Minberi'nin bulunduğu alandan göğe yükselmiştir.

Hadislere göre Muhammed bu yükselmede gök katlarını Cebrail ile birlikte aşarken sırayla Âdem, Yusuf, Yahya ve İsa, İdris, Harun, Musa ve İbrahim peygamberleri görmüş, yedinci kat gökten sonra Sidret'ül Münteha'ya çıkmıştır. Cebrail'in Sidret'ül Münteha'dan ileriye geçememesi üzerine yolculuğunu tek olarak sürdürmüş, zaman, mekân ve cihetin olmadığı ifade edilen katta Allah ile aracısız görüşmüştür.

Anlatılana göre Muhammed Mekke'ye döndüğünde yaşadıklarının gerçek olup olmadığından kuşku duyanların soru yağmuruna tutulmuştur. Ama sorulara doğru cevap vermiştir.

İslam'ın ilk zamanlarında dinin oruç, zekât, şehitlik ve hac gibi belli kuralları, prensipleri tam olarak belirlenmemişti. Gece namazları rağbet görmekle birlikte, ibadet kuralları da açık ve seçik olarak belirlenmemişti. Rivayete göre İsra ve Miraç bu konudaki belirlenmeleri sağlamış olaylardır. Buna göre miraçta;

 Muhammed, Miraç sırasında namaz vakitlerinin beş vakit olarak düzenlenmesi gerektiğini öğrenmiş ve Miraç'tan sonra bu buyruğu Müslümanlara bildirmiştir. Hadis kaynaklarına göre Miraç'ta önce 50 vakit olarak bildirilen namaz, Peygamber Musa'nın bunun insanlara ağır geleceği şeklindeki ikazları üzerine Muhammed'in birkaç kere geri dönüp Allah'tan namazı hafifletmesini dilemesinin ardından beş vakte indirilmiştir.
 Şirk koşmayan herkesin cennete gireceği müjdesi verilmiştir.

Kutlamalar
Miracın gerçekleştiğine inanılan gece "miraç kandili" olarak kutlanır. Bu gece ile ilgili dini konuşmalar ve kutlamalar yapılır, dua ve tesbihat yapılır ve Yasin okunur. İnanca göre Muhammed Miraç'ta kendisine sunulan şarap, bal ve süt dolu üç bardaktan süt bardağını tercih ederek sütü içmiştir. Bu sebeple Anadolu'da çoğu yerde bu gecede süt içme ve dağıtma geleneği olduğu ifade edilmektedir. Bazı yerlerde tatlı da yapılır ve dağıtılır. Konya'da bu geceye "süt gecesi" de denilmektedir.

Alevi kültüründe
Alevi inancında Muhammed'in bedenen miraca çıktığı kabul edilir ve Alevilere özgü menkıbevi bir anlatımla dile getirilir. Bu anlatımda Kırklar Meclisi de önemli bir yer tutmaktadır;

Peygamber miraca giderken yolda bir aslan görür, çıkarıp yüzüğünü ona verir ve yoluna devam ederek Sidretü'l-Müntehâ'ya erişir. Muhammed'e bal, süt ve elma verilir. Tanrı'yla doksan bin kelam söyleşir. Konuşmada kendisine hitap eden sesin Ali olduğunu fark eder. ("Sırr-ı Ali") Şerhu Hutbeti'l-Beyân'da şöyle açıklanır:

"Abdullah b. Ömer eyidir: Ben işittim Rasul Hazretine sual eylediler ki, Ya Rasulallah mirac gecesi Hak Teâlâ sana ne dilce hitâb etdi? Rasul Hazreti: Bana Ali b. Ebî Tâlib lügatıyla hitab kıldı ve gönlüme bunu ilham eyledi kim, eyitdim: Ya Rabbi, bana hitab iden sen misin yohsa Ali midir? Rabbim bana eyitdi: "Ya Ahmed ben Adem oğlu olunmazam. Ve şüpheli nesnelerle sıfatlanmazam. Seni benim nurumdan yaratdım. Ve Ali'yi senin nurundan yaratdım ve anı senin gönlün sarayına muttalî kıldım ve senin gönlüne Ali'den sevgilü kimse bulmadım, dahi sana anın diliyle hitab eyledim"

Tartışmalar, görüş ve eleştiriler
Kimilerine göre bu yükselme fiziksel, kimilerine göre manevi, kimilerine göre hem maddi hem manevi, kimilerine göre de ne tam anlamıyla maddi ne de tam anlamıyla manevidir. Muhammed'in eşi Aişe, Miraç sırasında Muhammed'in vücudunun yerinden kaybolmadığını bildirmiştir. "Bedeninin yokluğu hissedilmemiş" olduğu ifadesine karşın, Schimmel gibi bazı yorumcular ve din bilginleri ayetteki "kuluyla birlikte" ifadesini ve Burak adlı bineğin kullanılmasını gerekçe göstererek söz konusu yolculuğun ruhsal bir deneyim olduğu tezine karşı çıkmıştır.

Neşet Çağatay'a göre; miraçla ilgili olarak Ayşe'nin ifadesi şöyledir: Muhammed, doğrudan doğruya Rabb'ini değil, Cebrail'i temaşa etmiştir. Ayşe bunun için Kuran'da Allah'ı görmenin mümkün olmadığını ifade eden ayeti kanıt göstermiştir.

Göğe çıkarak Allah'a ulaşmanın Allah'a mekân ve yön izafe edilmesi anlamına geldiğini ifade eden İlahiyatçı yazar İhsan Eliaçık miracı anlatılan biçimiyle reddeder ve bunun bir vizyon olduğunu belirtir.

Süleyman Ateş, Buhari'de kaydedilen bir hadise göre miracın peygamberlikten önce Muhammed'in Kâbe'nin yanında uyurken gördüğü bir rüyadan ibaret olduğu kaydıyla geleneksel anlamdaki miraç anlayışına karşı eleştirilerini sıralar.

Alevi İslam inancında Mescid-i Aksa'nın inşa tarihine ve gök katları bilgisinin mitolojik kökenlerine dikkat çekilerek miraç ve bağlantılı olarak namaz gibi konulara sembolik anlamlar verilir.

Diğer dinlerin hikayeleri
Zerdüştlük inancında da Zerdüşt'ün göklere yükseldiği, cennet ve cehennemi gördüğü, meleklerle ve Tanrı ile görüştüğüne inanılır. Miraçname kültürü ile zerdüşt edebiyatı arasında çok sayıda paralellikler bulunuyor.

Prof. Dr. Mikail Bayram ve ilahiyatçı yazar Cemil Kılıç miraç rivayetlerinin kaynağı olarak Zerdüştlerin kitabı Ardavirafnameyi işaret etmektedirler. Bu yazarlara göre İslam'a hadisler yoluyla geçirilen ve yeni uyarlamalarla farklı inanç ve mitolojilerin kaynağı haline getirilen miraç rivayetleri İslam'ın kendi inanç esaslarına da aykırılıklar ve çelişkiler içeren bir efsaneden ibarettir. Ancak Ardavirafname adlı bu kaynağın eldeki şeklinin MS. 9. veya 10. yüzyıldan kalma olabileceği ifade edilmektedir.

Göğe yükselen insan anlatıları, erken dönem Yahudi ve Hristiyan literatüründe de bulunur. Örneğin, Hanok kitabı, bir melek tarafından Nuh'un büyük büyükbabası olan ata Hanok'a verilen bir cennet turunu anlatır. İbrahim'in Ahit'inde, İbrahim'e cennette doğruların ve doğru olmayanların yargısı gösterilir.

Ayrıca bakınız
 İslam mitolojisi
 Burak
 Gök katları
 Miraçname
 Yükseliş yayı
 Hilal

İlgili yayınlar
 100 Soruda İslam Tarihi, Neşet Çağatay
 Hz. Muhammed Mekke'de, W. Montgomery Watt, Ankara Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Yayınları, 1968
 Büyük İnisiyeler, Edouard Schure

Dış bağlantılar
 iktibasdergisi.com İsrâ ve miraç, eleştirel
 study-islam.org  Arta Viraf Namak ve Miraç
   Saadettin Merdin; İsra, miraç, şakkı kamer

Kaynakça

İslam tarihi
Muhammed
Dinî kavramlar
İslam mitolojisi
621

Miraç


O Campeonato Roraimense Feminino de 2021 foi a décima edição desta competição futebolística da modalidade feminina organizada pela Federação Roraimense de Futebol (FRF).

Foi disputada por seis equipes entre os dias 16 de novembro e 5 de dezembro. A decisão, por sua vez, foi protagonizada por Grêmio Atlético Sampaio e São Raimundo. No confronto decisivo, o São Raimundo venceu por 2–0 e conquistou o seu nono título.

Participantes e regulamento
O regulamento do Campeonato Roraimense Feminino dividiu os seis participantes em dois grupos, pelos quais os clubes disputaram confrontos de turno único. Após três rodadas, os dois melhores de cada grupo se classificaram para as semifinal. As fases de eliminatórias também foram disputadas em partidas únicas. Os seis participantes foram:

Resultados

Primeira fase

Grupo A

Grupo B

Fases finais

Campeonato Roraimense de Futebol Feminino
Futebol de 2021 em Roraima

Campeonato Roraimense de Futebol Feminino de 2021


Crkva Gospe od Konacvina odnosno Rođenja Blažene Djevice Marije, rimokatolička crkva u mjestu Segetu Donjemu, općina Seget.

Istočno od crkve u podmorju je antičko lučko postrojenje.

Opis
Crkva Rođenja Blažene Djevice Marije, odnosno Gospe od Konacvina, podignuta je na istočnom rubu Segeta Donjeg, van utvrđenog naselja, izvorno najvjerojatnije u razdoblju romanike. Danas je to jednobrodna crkva pravokutnog tlocrta s polukružnom apsidom, orijentirana istok-zapad, građena od pravilno klesanog kamena. Ta starija crkva bila je krajem 16. stoljeća proširena, o čemu svjedoči natpis na pročelju. Tad je ujedno nad glavnim pročeljem dodan i zvonik s renesansnom ložom. Krov crkve i apside je dvostrešan, pokriven kupom kanalicom. Glavni je brod presvođen bačvastim svodom, dok je apsida presvođena gotičkim svodom, sa zaglavnim kamenom u obliku primitivistički klesane glave.

Oltari
Od znamenitih pokretnih dobara tu su oltar Male Gospe i oltar sv. Ilije.

Glavni oltar ima titular Male Gospe. Datira se u 18. stoljeće, a autor je nepoznat. Izrađen je u tehnici polikromiranog i pozlaćenog rezbarenog drva.

Drveni oltar arhitektonskog tipa nalazi se na južnom zidu crkve uz trijumfalni luk. Barokna pala nepoznatog slikara iz prve polovice 18. stoljeća prikazuje Bogorodicu s Djetetom, sv. Ilijom i sv. Pavlom. Oltar je tipični primjer kasnobaroknog inventara 18. stoljeća.

Zaštita
Pod oznakom Z-6668 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "sakralne građevine".

Izvori

Zaštićene sakralne građevine u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Seget

Crkva Gospe od Konacvina u Segetu Donjem


آلهة الحظ السبعة  تلفظ (شيتشي فوكوجين) هم سبعة آلهة حظ في الميثولوجيا اليابانية. وغالبًا ما تكون صور هذه الآلهة موضوعًا للوحات الحفر والفنون الأخرى.

آلهة الحظ السبعة
كل واحد من الآلهة له رمز معين على الشكل التالي:

إبيسو (恵比須)

يُعتقد أنه من أصلٍ ياباني، هو إله الشنتو وراعي العمل، على وجه التحديد التجار والصيادين. عادة ما يصور وهو في الزي الياباني مع غطاء الرأس. هيئته بدينةٌ بعض الشيء، صيوان أذنيه طويلة وثخينة، وعادة ما يحمل في يمناه صنارة صيد في حين أن اليسرى تمسك بسمكة طازجة تعرف باسم - تاي (وهي إما أن تكون سمكة الشبوط، ذئب البحر، أو سمك أبو سيف) هذا بحد ذاته يرمز إلى الحظ الحسن، قد يكون بسبب الصيد الناجح.

إبيسو كثير الأبتسامة، وفي تقليدٍ لاحق تم تحديد إبيسو مع هيروكو، أول نسل للآلهة إيزاناجي وإيزانانمي.
حسب التقاليد اليابانية، يحتفل يوم إبيسو باسم ابيسو- كو سنوياً في العاشر من شهر أكتوبر.

دايكوكوتين (大黒天)
من أصل ياباني أيضاً، هو إله الثروة والإزدهار، راعي المزارعين وزعيم شيشي فوكوجين. في يده اليمنى يحمل مطرقة الثروات التي يمكن أن تمنح الرغبات ويعلق حول كتفهِ حقيبة كبيرة. هو داكن البشرة، وعادة ما يقف أو يجلس فوق رطلين من الأرز. و كـ إبيسو، لديه جسدٌ كبير، مع أذنين كبيرتين ثخينتين. يرتدي قبعة مسطحة استثنائية تسمى بـ«دايكوكو زوكين». ويرتبط تقليدياً مع الإله الهندوسي شيفا والإله البوذي ماهاكالا.

بيشامونتين (毘沙門天)
هو إله السعادة والحرب، هو راعي المحاربين وحامي الصالحين. يصور شكبهُ في درع صيني كامل يحمل حربةً في يده اليسرى. أما في يده اليمنى لديه معبداً بوذي صغير رمزاً أو تمثل الخزينة. حسب التقاليد يرتبط بيشامون مع الديانة الهندوسية البوذية الكوبيرا أو فيسرافانا. كان معبد شيغا (الذي تأسس في حقبة القرن السادس) مكرساً لشكره بعدما انتصر في واقعة شوتوكو تايشي.

بينزايتين (弁才天)
من أصل هندوسي تعرف هناك بملاك (ساراسفاتي) و تعني «تدفق الماء»، الأنثى الوحيدة في المجموعة. هي آلهة الحب والتفكير. وعادة ما يتم تصويرها وهي تلعب بـ البيوا (آلة وترية كـ العود أو الإيتار)، أو في ركوب التنين (التنين البحري الذي تزوجته وفقاً لبعض التقاليد)، وبالتالي، أنتهت هجمات التنين على جزيرة اينوشيما. رسولها الخاص هو ثعبان أبيض، وغالباً ما ترتبط مع البحر حيث تقع العديد من الأضرح المخصصة لها هناك. بالنسبة للبوذيين، فهي الراعي للثروة والأدب والموسيقى، وهي أيضا تجسيد الأنوثة.

فوكوروكوجو (福禄寿)
من أصل صيني ولكن اسمه الياباني (فوكو) يدل على السعادة (روكو) الثروة و(جو) طول العمر. ولذلك، فإنه يعرف باسم إله الحكمة والعمر المديد. تبعاً للتقاليد القديمة، يُقال انه عاش في صورة فتى بشري لمرةٍ واحدة كـ حكيم Taoist، له القدرة على بعث الموتى. أما مظهره الخارجي فيبدو قصيراً لكن مع جبين عريضٍ جداً.
و دائماً ما يكون بصحبة طائر اللقلق أو الكركند.

هوتيه (布袋)
هو أيضا في الأصل من الصين، هوتي يمثل الادخار والعمل الخيري. ولعله هو الإله الذي يصور في ضوء غير مغري كحال باقي الآلهات السبع على أنه راهب أصلع، بل راهب بوذي أشعث المظهر، مع بطن كبير مكشوف، وشحمات أذنين كبيرة منتفخة. ومع ذلك، دائما يحيط بالأطفال وتعلو ضحكاته الأرجاء. لعلهُ الإله السعيد الوحيد في المجموعة، لهذا السبب لقبه الصينيون بـ «البوذا الضاحك».

جوروجين (寿老人)
هو أيضا من أصل صيني، وكذلك هو إله طول العمر والحكمة. فإنه عادة ما يكون برفقه حيوان الأيل، يحمل عصا طويلة مربوطة بـ لفافة يقال أنها تحتوي على كل الحكمة من العالم. مثل فوكوروكوجو، تقول الأسطورة أنه عاش مرة واحدة على الأرض كحكيم طاوي Taoist sage. ويمثل أيضا كرجل عجوز ذو لحية بيضاء يرتدي كوفية رجل دين (غطاء الرأس).
جميع هذه الآلهة تم نقلها من الصين (أساس بعضها من الهند) عدا إبيسو.

تقول الأسطورة أن الآلهة السبعة يبحرون على سفينة اسمها تاكارافونه  وتعني «سفينة الكنز». تصل هذه السفينة في كل رأس سنة جديدة إلى مدينة وتوزع هدايا على الناس الذين يستحقون ذلك. غالبًا مايتلقى الأطفال مغلفات حمراء مرسوم عليها التاكارافونه محمل عليها هدايا السنة الجديدة. يوجد الكثير من الأعمال التي تصور التاكارافونه مع ركابها من الآلهة السبعة.

معرض صور

المراجع
</div>

آلهة يابانية
أرباب الثروة
أرباب اليابان
أساطير يابانية
شنتو

آلهة الحظ السبعة


Internet Archive යනු ඇමෙරිකානු ඩිජිටල් පුස්තකාලයකි. එහි ප්‍රකාශිත පරමාර්ථය වන්නේ "universal access to all knowledge" යන්නයි. එය වෙබ් අඩවි, පරිගණක යෙදවුම්/ක්‍රීඩා, සංගීතය, චිත්‍රපට/වීඩියෝ, සළ රූ, සහ මිලියන ගණනක් වන පොත් ඇතුළු ඩිජිටල් කරණය කළ මාධ්‍යය එකතු, නිදහස් ලෙස පොදු ජනයාට ලබා දෙයි. සංරක්ෂණ කටයුතු වලට අමතරව, මෙය නිදහස් සහ විවෘත අන්තර්ජාලයක් පිළිබඳ පෙනීසිටින කියාකාරීන්ගේ ආයතනයක් ද වේ.

ආශ්‍රිත

 List of online image archives
 Public domain music

සමාන ව්‍යාපෘති

 archive.today
 Internet Memory Foundation
 LibriVox
 National Digital Information Infrastructure and Preservation Program (NDIIPP)
 National Digital Library Program (NDLP)
 Project Gutenberg
 UK Government Web Archive at The National Archives (United Kingdom)
 UK Web Archive
 WebCite

වෙනත්

 Anna's Archive

 Archive Team
 Digital dark age
 Digital preservation
 Heritrix
 Library Genesis
 Link rot
 Memory hole
 PetaBox
 Search engine cache

මූලාශ්‍ර

භාහිර සබැඳි

 Internet Archive Scholar

Internet Archive
1996 establishments in California
1996 in San Francisco
501(c)(3) organizations
Access to Knowledge movement
Articles containing video clips
Charities based in California
Foundations based in the United States
Internet properties established in 1996
Online archives of the United States
Organizations established in 1996
Public libraries in California
Richmond District, San Francisco
Sound archives
Web archiving initiatives
Tor onion services
Webby Award winners

Internet Archive


1. ŽNL Splitsko-dalmatinska u sezoni 1998./99. je predstavljala prvi stupanj županijske lige u Splitsko-dalmatinskoj županiji, te ligu četvrtog stupnja hrvatskog nogometnog prvenstva.
U ligi je sudjelovalo četrnaest klubova. Prvak je bio klub "Orkan" iz Dugog Rata.

Sustav natjecanja
Četrnaest klubova igralo dvokružnim ligaškim sustavom (26 kola).

Ljestvica

 "GOŠK Adriachem" - također skraćeno "GOŠK AC"

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Povezani članci
 1. ŽNL Splitsko-dalmatinska
 2. ŽNL Splitsko-dalmatinska 1998./99.
 Hvarska liga 1998./99.
 3. HNL – Jug 1998./99.
 1. ŽNL Dubrovačko-neretvanska 1998./99.
 ŽNL Šibensko-kninska 1998./99.
 1. ŽNL Zadarska 1998./99.

Vanjske poveznice
 nszsd.hr - Nogometni savez Županije Splitsko-dalmatinske
 nszsd.hr, 1. ŽNL
 facebook.com, 1. ŽNL Splitsko-dalmatinske županije
 sportnet.hr forum, 1. i 2. ŽNL Splitsko-dalmatinske županije

Izvori

 Jurica Gizdić: "90 godina Splitsko-dalmatinskog nogometnog saveza", Split, 2010., , str. 108-109
 nkgoskkastela.hr, Jurica Gizdić:"Počelo je prije osam desetljeća", Kaštel Gomilica, 2004., , str. 164-166, preuzeto 24. ožujka 2023.

Splitsko-dalmatinska-1
1998-99

1. ŽNL Splitsko-dalmatinska 1998./99.


An Eragrostis rufinerva in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Liang Chi Chia. An Eragrostis rufinerva in nahilalakip ha genus nga Eragrostis, ngan familia nga Poaceae.

Mabibilngan ini ha Hainan. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Eragrostis

Eragrostis rufinerva


Anstey es una parroquia civil y un pueblo del distrito de East Hertfordshire, en el condado de Hertfordshire (Inglaterra).

Geografía
Según la Oficina Nacional de Estadística británica, Anstey tiene una superficie de 8,7 km².

Demografía
Según el censo de 2001, Anstey tenía 338 habitantes (50,59% varones, 49,41% mujeres) y una densidad de población de 38,85 hab/km². El 19,82% eran menores de 16 años, el 75,74% tenían entre 16 y 74, y el 4,44% eran mayores de 74. La media de edad era de 38,75 años. Del total de habitantes con 16 o más años, el 28,78% estaban solteros, el 58,67% casados, y el 12,55% divorciados o viudos.

El 94,41% de los habitantes eran originarios del Reino Unido. El resto de países europeos englobaban al 0,88% de la población, mientras que el 4,71% había nacido en cualquier otro lugar. Según su grupo étnico, el 97,94% eran blancos, el 1,18% mestizos, y el 0,88% chinos. El cristianismo era profesado por el 73,29%, mientras que el 13,95% no eran religiosos y el 12,76% no marcaron ninguna opción en el censo.

Había 126 hogares con residentes y 6 vacíos.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Hertfordshire
Parroquias civiles de Hertfordshire

Anstey (Hertfordshire)


The Sims 4: Seasons peti je paket proširenja za The Sims 4 koji je objavljen 22. lipnja 2018. U igru uvodi godišnja doba i praznike. Igra koristi elemente iz The Sims 2: Seasons i The Sims 3: Seasons.

Igra
 Nova karijera: Vrtlarstvo
 Nove mogućnosti i interakcije igara: Godišnja doba, vrijeme, praznici, kalendar
 Novi interaktivni objekti: termostat, dječji bazen
 Nove smrti: toplotni udar, smrzavanje, udarac groma, davanje buketa smrtnog cvijeća starijoj

Praznici
Četiri su unaprijed pripremljena praznika: Dan ljubavi, Harvestfest, Winterfest i Silvestrovo. Ovo simulira praznike u stvarnom svijetu. Za razliku od prethodnih igara, igrač može stvoriti vlastiti praznik pomoću značajke Kalendar. Ono što jedan praznik razlikuje od drugog jesu njegove tradicije.

Tradicije su aktivnosti koje Sims rade praznicima. Primjerice, na novogodišnji blagdan Sims žele donijeti odluke i odbrojavati do ponoći. Blagdani utječu ne samo na igrača Sims, već i na Sims u istoj datoteci spremanja.

Osim zadanih praznika i praznika koje su stvorili igrači, neki se događaju slučajno. Na primjer, Neighborhood Brawl blagdan je borbe koji se nasumično pokreće kao mali praznik.

Kalendar
The Sims 4: Seasons predstavlja novu ikonu kalendara koja prikazuje igrače planirane i nadolazeće događaje za njihove Simse. Ikona kalendara također se može koristiti za unaprijed planiranje novih događaja.

Izvori

The Sims
The Sims 4
Maxis
Electronic Arts
EA Games

The Sims 4: Seasons


3. ŽNL Koprivničko-križevačka u sezoni 2016./17. predstavlja 3. rang županijske lige u Koprivničko-križevačkoj županiji, te ligu sedmog ranga hrvatskog nogometnog prvenstva.
Sudjelovalo je 27 klubova podijeljenih u tri skupine: Đurđevac (7 klubova, prvak Rudar iz Glogovca), Koprivnica (10 klubova, prvak Podravac iz Torčeca) i Križevci (10 klubova, prvak Kalnik).

Đurđevac

Ljestvica

Rezultatska križaljka

Koprivnica

Ljestvica

Rezultatska križaljka

Križevci

Ljestvica

Rezultatska križaljka

Unutarnje poveznice
 3. ŽNL Koprivničko-križevačka
 1. ŽNL Koprivničko-križevačka 2016./17.
 2. ŽNL Koprivničko-križevačka 2016./17.

Vanjske poveznice
 Nogometni savez Koprivnićko-križevačke županije
 ns-kckz.hr, 3. ŽNL Koprivničko-križevačka - Đurđevac, ljestvica i rezultati
 ns-kckz.hr, 3. ŽNL Koprivničko-križevačka - Koprivnica, ljestvica i rezultati
 ns-kckz.hr, 3. ŽNL Koprivničko-križevačka - Križevci, ljestvica i rezultati

Izvori

 ns-kckz.hr, 3. ŽNL Koprivničko-križevačka - Đurđevac, ljestvica i rezultati , pristupljeno 4. lipnja 2017.
 ns-kckz.hr, 3. ŽNL Koprivničko-križevačka - Koprivnica, ljestvica i rezultati , pristupljeno 4. lipnja 2017.
 ns-kckz.hr, 3. ŽNL Koprivničko-križevačka - Križevci, ljestvica i rezultati , pristupljeno 4. lipnja 2017.
 ns-kckz.hr, dokumenti, pristupljeno 4. lipnja 2017.
 ns-kckz.hr, Službeno glasilo NS Koprivničko-križevačke županije br. 17/2017, objavljeno 17. svibnja 2017., preuzeto 4. lipnja 2017.
 rsssf.com, Hrvatska 2016./17., 7. rang - 3. ŽNL

2016-17
Koprivničko-križevačka-3

3. ŽNL Koprivničko-križevačka 2016./17.


أولي مادسن ، من مواليد 21 ديسمبر 1934، وتوفي في 26 مارس 2006، لاعب كرة قدم دنماركي سابق.

لعب مع منتخب الدنمارك لكرة القدم.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية دنماركيون
رياضيون دنماركيون مغتربون في هولندا
رياضيون من كوبنهاغن
لاعبو الدوري الهولندي الدرجة الأولى
لاعبو سبارتا روتردام
لاعبو كأس أمم أوروبا 1964
لاعبو كرة قدم دنماركيون
لاعبو كرة قدم دنماركيون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في هولندا
لاعبو كرة قدم مغتربون في هولندا
لاعبو كرة قدم من كوبنهاغن
لاعبو منتخب الدنمارك لكرة القدم
مهاجمو كرة قدم رجالية
مواليد 1934
مواليد في كوبنهاغن
وفيات 2006

أولي مادسن


මාලින්ද පුෂ්පකුමාර පා දඟ පන්දු යවන ශ්‍රීලංකා කණ්ඩායමේ ටෙස්ට් වරම් ලත් ක්‍රීඩකයෙකි. වයස අවුරුදු 30 වන මොහු සිය දෙමව්පියන් මෙන්ම සොහොයුරන් සමග ගාල්ල ප්‍රදේශයේ ජීවත් වේ. ලුම්බිණි විදුහලෙන් ක්‍රිකට් ක්‍රීඩාවට අත්පොත් තැබූ මොහු චිලව් මේරියන්ස් ක්‍රීඩා සමාජයේ පළපුරුදු ක්‍රීඩකයෙකි.

මාලින්ද පුෂ්පකුමාර


Das Danajon-Riffsystem (eng.: Danajon Bank) liegt im Süden der Camotes-See, im Norden der Insel Bohol und im Südosten der Insel Cebu vorgelagert. Es handelt sich um ein Komplex von acht großen Korallenriffen, von denen das Caubyan- und das Calituban-Riff das einzige Doppel-Barriereriff der Philippinen ausbilden, das allein eine Fläche von 271,7 km² belegt. Das Danajon-Riffsystem ist der größte Korallenriffkomplex der Philippinen und übertrifft in seinen Dimensionen bei weitem die Korallenbänke im weltweit bekannten Apo Reef Marine Natural Park, in der Mindoro-Straße.

Zum Danajon-Riffsystem werden die Inseln Mactan, Lapinin, der Olango-Archipel und 40 weitere Inseln gezählt. Geographisch dehnt sich das Riffsystem von der Straße von Cebu bis zu den Gewässern vor der Insel Leyte aus. Es hat eine Ausdehnung von 72 km Länge und die Breite variiert zwischen 9 und 25 km. Die Küstenlänge, der das Danajon-Riffsystem vorgelagert ist, beträgt ca. 699 km. Die Gewässer um das Riffsystem umfassen eine Fläche von 2.476 km².

Die Gewässer um das Danajon-Riffsystem werden als eigenständiges Ökosystem und als ein Peripheriegewässer der Camotes-See beschrieben. Die Korallenriffe dehnen sich insgesamt auf einer Fläche von 624,30 km² aus, Mangrovenwälder belegen eine Fläche von 52,50 km² an der Küstenlinie.

Das Danajon-Riffsystem ist eines der weltweit größten Riffsysteme, eines das weitestgehend unbekannt ist und als am wenigsten erforscht gilt. Es hat eine große ökologische Bedeutung für die asiatische Region, nicht nur als marines Ökosystem, sondern auch als Rast- und Überwinterungsquartier für Zugvögel wie den Schneereiher (Egretta eulophotes).

Weblinks
The Fisheries of the Central Visayas, Status and Trends  PDF-Dokument 4,13 MB (englisch)
Vorstellung des Doppel-Barriereriffs auf Oneocean.org (PDF; 286 kB)

Geographie (Philippinen)
Bohol
Cebu
Korallenriff

Danajon-Riffsystem