Os ciclones Judy e Kevin foram um par de ciclones tropicais intensos que atingiram a ilha de Vanuatu, no Pacífico, com 48 horas de diferença um do outro em março de 2023. Eles foram a quarta e a quinta tempestades nomeadas da temporada de ciclones do Pacífico Sul de 2022–23, respectivamente, bem como o segundo e o terceiro ciclones tropicais severos da temporada. No final de fevereiro, Judy havia afetado as Ilhas Salomão, e pouco depois, Kevin começou a afetar o país.

As nações foram atingidas por ventos fortes e mares destrutivos. Vanuatu foi fortemente afetada, sendo atingida por ambos os ciclones com dois dias de intervalo. O governo pediu ajuda à Austrália e à Nova Zelândia logo após a dissipação de Judy. Em 3 de março, quando Kevin estava impactando as ilhas, um terremoto de magnitude 6,5 atingiu a oeste do Espírito Santo e, em seguida, um tremor secundário de magnitude 5,5 atingiu a ilha logo depois. No entanto, nenhuma morte ou ferimento significativo foi relatado em relação a nenhum dos ciclones.

História meteorológica

Ciclone Judy

Em 23 de fevereiro, o Serviço Meteorológico de Fiji (FMS) informou que o distúrbio tropical 08F havia desenvolvido cerca de  ao sudeste de Halalo em Wallis e Futuna. Nesta fase, a perturbação foi mal organizada, pois a circulação de baixo nível do sistema estava totalmente exposta, enquanto a convecção atmosférica se formava nos quadrantes norte e leste da circulação. Nos dias seguintes, o sistema moveu-se lentamente para o oeste e gradualmente se consolidou em um ambiente marginal para a ciclogênese tropical, com temperaturas muito quentes na superfície do mar de  sendo compensado por níveis moderados a altos de cisalhamento vertical do vento.

Durante 26 de fevereiro, à medida que a perturbação continuou a se desenvolver, o Joint Typhoon Warning Center (JTWC) dos Estados Unidos emitiu um alerta de formação de ciclones tropicais (TCFA) no sistema, enquanto o FMS relatou que 08F havia se desenvolvido em uma depressão tropical. Por volta de 1100 VUT (00:00 UTC ) em 27 de fevereiro, o JTWC classificou a depressão como ciclone tropical 15P e iniciou alertas sobre ela, depois de receber uma imagem ASCAT-B de alvo que mostrou que ventos de até  estavam ocorrendo no quadrante leste do sistema. Mais ou menos na mesma época, o FMS informou que o sistema havia se desenvolvido em um ciclone tropical de categoria 1 na escala australiana de intensidade de ciclones tropicais e o chamou de Judy, enquanto estava localizado a cerca de  ao sudeste de Fatutaka nas Ilhas Salomão. O ciclone então começou a se consolidar, com o aprofundamento da convecção central à medida que se movia para sudoeste sob a influência de uma cordilheira subtropical a sudeste.

Às 09:00 UTC de 28 de fevereiro, Judy havia se fortalecido para um ciclone tropical equivalente à categoria 1 na escala de ventos de furacões Saffir-Simpson (SSHWS). Judy se desenvolveu ainda mais devido às altas temperaturas da superfície do mar de , levando o FMS a atualizar seu status para ciclone tropical de categoria 2 no mesmo dia, antes de atualizar ainda mais para um ciclone tropical severo de categoria 3 em 28 de fevereiro. Continuando a se intensificar rapidamente, Judy então se fortaleceu em um ciclone equivalente à categoria 2. Por volta das 22:00 UTC daquele mesmo dia, Judy atingiu a ilha de Efate em Vanuatu, com ventos sustentados de 1 minuto de . Em 1 de março, o FMS informou que Judy havia se tornado um ciclone tropical severo de categoria 4. O JTWC seguiu o exemplo, atualizando o sistema para um ciclone tropical equivalente à categoria 3. Judy então atingiu seu pico de intensidade às 12:00 UTC do mesmo dia, com ventos sustentados de  em 10 minutos. e ventos sustentados de 1 minuto de . No entanto, o aumento do cisalhamento do vento logo afetou o sistema e, em 2 de março, o FMS relatou que os ventos de Judy haviam caído para , tornando-se um ciclone tropical severo de categoria 3. Ao mesmo tempo, o JTWC rebaixou o sistema para um ciclone tropical equivalente à categoria 2.

Virando para sudeste, Judy enfraqueceu ainda mais para um ciclone tropical equivalente à categoria 1, pois o ambiente desfavorável que consistia em resfriar as temperaturas da superfície do mar e o forte cisalhamento do vento desfez a convecção central da tempestade. Ao mesmo tempo, o FMS passou a responsabilidade de alertar o sistema para o MetService da Nova Zelândia, uma vez que deixou sua área de responsabilidade. Às 06:00 UTC do dia seguinte, o MetService rebaixou Judy para um ciclone tropical de categoria 2. Três horas depois, o JTWC reclassificou Judy como um sistema subtropical, observando que sua convecção central havia sido severamente cortada a sudeste, expondo parcialmente seu centro de circulação de baixo nível, juntamente com erosão significativa de suas periferias ocidentais devido a uma intrusão de um vale nivelado a sudoeste. Em 4 de março, Judy fez a transição para um ciclone extratropical com força de tempestade, com seus ventos enfraquecendo para força de vendaval 12 horas depois. Foi observado pela última vez como uma força de vendaval baixa dois dias depois, em 6 de março, cerca de  ao sul de Tubuai, Polinésia Francesa, então se dissipou ao mesmo tempo em que foi notado pela última vez como uma força de vendaval baixa.

Ciclone Kevin

Em 27 de fevereiro, o Australian Bureau of Meteorology (BoM) informou que a baixa tropical 18U havia se desenvolvido dentro de um vale de monção de baixa pressão por volta de  ao nordeste de Cooktown em Queensland. Naquela época, o baixo tinha um centro de circulação de baixo nível mal organizado, porém foi melhorando à medida que o ambiente para a ciclogênese tropical tornou-se mais favorável, com  temperaturas da superfície do mar, cisalhamento moderado do vento e fraco fluxo equatorial em altitude. No dia seguinte, o sistema progrediu para leste enquanto se organizava gradualmente, com seu centro de circulação de baixo nível sendo deslocado para leste por convecção profunda. Em 1 de março, o JTWC emitiu um TCFA sobre o sistema, enquanto o BoM passou a responsabilidade de alertar o sistema para o FMS ao entrar na bacia do Pacífico Sul, designando o sistema como depressão tropical 09F.

Às 21:00 UTC daquele mesmo dia, 09F se fortaleceu em um ciclone tropical de categoria 1 na escala australiana, com o FMS nomeando-o como Kevin. O JTWC posteriormente seguiu o exemplo e iniciou alertas sobre o sistema. Movendo-se para leste-sudeste sob a influência de uma cordilheira subtropical na mesma direção, Kevin se intensificou em um ciclone tropical de categoria 2 três horas depois, quando a convecção profunda envolveu firmemente seu centro de circulação de baixo nível parcialmente exposto. Às 18:00 UTC de 2 de março, Kevin se intensificou para um ciclone tropical severo de categoria 3. O JTWC subseqüentemente atualizou o sistema para um ciclone tropical equivalente à categoria 1 na escala Saffir-Simpson três horas depois, quando um grande nublado denso central (CDO) se desenvolveu sobre seu centro de circulação de baixo nível. Devido a um ambiente favorável de temperaturas quentes da superfície do mar, baixo cisalhamento do vento e escoamento radial moderado, Kevin se intensificou para um ciclone tropical equivalente à categoria 2 no dia seguinte, antes de passar por uma fase de rápida intensificação. Às 18:00 UTC do mesmo dia, o FMS informou que Kevin se intensificou ainda mais para um ciclone tropical severo de categoria 4. O JTWC posteriormente atualizou o sistema para um ciclone tropical equivalente à categoria 3 três horas depois, enquanto se movia sobre Erromango e Tanna Island em Vanuatu, antes de limpar , o que fez Kevin atingir seu pico de intensidade como um ciclone tropical equivalente à categoria 5 na escala Saffir-Simpson em 4 de março, com ventos de  de acordo com o JTWC. Ao mesmo tempo, o FMS seguiu o exemplo e atualizou o sistema para um ciclone tropical severo de categoria 5. Kevin então atingiu seu pico de intensidade às 06:00 UTC do mesmo dia, de acordo com o FMS, com ventos sustentados de  em 10 minutos.. No entanto, o resfriamento da temperatura da superfície do mar e o aumento do cisalhamento do vento fizeram com que o sistema enfraquecesse para um ciclone tropical equivalente à categoria 4 nove horas depois, quando a estrutura da tempestade começou a se desfazer nas imagens de satélite. Por volta das 18:00 UTC do mesmo dia, o FMS rebaixou Kevin para um ciclone tropical severo de categoria 4, com o JTWC posteriormente rebaixando o sistema para um ciclone tropical equivalente à categoria 3, observando a deterioração significativa de sua estrutura convectiva. O FMS passou a responsabilidade de alertar o sistema para o MetService em 5 de março, ao deixar sua área de responsabilidade enquanto seguia leste-sudeste.

Ao mesmo tempo, o JTWC rebaixou ainda mais Kevin para um ciclone tropical equivalente à categoria 2, pois continuou a enfraquecer rapidamente. Por volta das 06:00 UTC do mesmo dia, o MetService informou que Kevin enfraqueceu ainda mais para um ciclone tropical severo de categoria 3. O JTWC subseqüentemente rebaixou o sistema para um ciclone tropical equivalente à categoria 1, antes de reclassificar Kevin como um ciclone subtropical e emitir seu aviso final nove horas depois, quando o centro de circulação de baixo nível tornou-se parcialmente exposto devido à convecção desacoplada para sudeste. O MetService rebaixou ainda mais Kevin para um ciclone tropical de categoria 2 às 18:00 UTC do mesmo dia, antes de passar para um ciclone extratropical com força de vendaval em 6 de março. Os remanescentes do sistema continuaram para sudeste, antes de enfraquecer abaixo da força do vendaval no final de 8 de março. Os restos de Kevin foram notados pela última vez nos boletins do MetService em 11 de março, antes de se dissiparem totalmente no dia seguinte, ao serem absorvidos por uma frente quente.

Efeitos

Ilhas Salomão
Em 26 de fevereiro, o Serviço Meteorológico das Ilhas Salomão começou a emitir boletins meteorológicos especiais, alertando que Judy deveria causar ventos fortes, mar agitado, ondas moderadas a fortes e inundações costeiras nas partes do sul da província de Temotu dentro de 12 - 24 horas. Eles também observaram que ventos fortes de , mares moderados a agitados, chuvas fortes e trovoadas devem se desenvolver na maioria das províncias, já que a baixa tropical precursora de Kevin se moveu em direção às ilhas da província de Rennell e Bellona. Depois que Judy foi nomeada, o SIMS emitiu um alerta de ciclone tropical para a província de Temotu e um alerta de distúrbio tropical para o restante das Ilhas Salomão.

O ciclone Judy afetou as Ilhas Salomão no final de fevereiro, enquanto o sistema que se tornou Kevin começou a afetar o país logo depois. Ventos fortes e ondas devastadoras atingiram as muitas ilhas do país por dias. Escolas e empresas foram fechadas em Honiara devido aos ventos. O navio M/V Vatud Star encalhou devido a uma onda traiçoeira. Um pequeno barco que transportava passageiros a caminho de Honiara para a Província Central afundou devido às ondas fortes, mas todos conseguiram nadar para a segurança. As ondas gigantes produzidas pelas tempestades destruíram 12 casas em West Honiara. As comunicações com Lata foram interrompidas.

Vanuatu

Preparações
em 27 Em fevereiro, o governo de Vanuatu emitiu alertas amarelos para as províncias de Torba, Sanma, Penama e Malampa e alertas azuis para as províncias de Shefa e Tafea antes da chegada do ciclone Judy. As quatro províncias amarelas logo foram colocadas sob alerta vermelho, à medida que o ciclone avançava de norte a sul pelo país. O Vanuatu National Disaster Management Office (NDMO) abriu abrigos públicos em Port Vila. O NDMO trabalhou com o Conselho Cristão de Igrejas de Vanuatu para estabelecer abrigos em igrejas no restante da Ilha de Efate e nas ilhas menores vizinhas. Voluntários locais coordenaram com agências internacionais para alertar os moradores sobre a tempestade e fornecer informações de segurança. Escolas e empresas foram fechadas em todo o país e a Air Vanuatu cancelou todos os voos. A UNICEF informou que tinha pessoal de resposta pré-implantado em Vanuatu. A agência tinha estoques de emergência em todo o país, incluindo kits de higiene, kits de saúde, tendas e lonas para apoiar mais de 20.000 pessoas. A Care International pré-posicionou suprimentos domésticos e materiais de construção em Port Vila e Tanna Island.

Antes da chegada do ciclone Kevin em 3 de março, centenas de moradores fugiram para abrigos públicos.

Impacto

A totalidade de Vanuatu foi afetada por um ou ambos os ciclones em um período de quatro dias. Segundo a DG ECHO, toda a população experimentou ventos de pelo menos  ; aproximadamente 251.000 pessoas (80 por cento da população) foram afetados por ventos de categoria –, dos quais 150.000 foram afetados por ventos de categoria –. As primeiras avaliações indicaram que os piores danos ocorreram nas províncias de Malapa, Penama e Shefa. As tempestades impediram o acesso à água corrente nessas áreas e a contaminação do escoamento tornou as águas dos rios impróprias para consumo. Extensas quedas de energia ocorreram, com Port Vila permanecendo offline até 4 de março. O Aeroporto Internacional de Bauerfield sofreu danos. Ventos fortes de Judy arrancaram o telhado da ala infantil do Hospital Central de Vanuatu. Análises de satélite de imagens do Sentinel-2 pelo UNOSAT em 4 de março revelou danos extensos na província de Shefa com danos potenciais de tempestades ao longo da costa oeste da Ilha Efate. Estruturas danificadas foram encontradas na Ilha Aniwa e na Ilha Erromango, na Província de Tafea.

O ciclone Judy trouxe ventos com força de furacão para a Ilha Efate em 28 de fevereiro, e seu olho passou diretamente sobre a capital Port Vila. As ilhas Erromango e Tanna perderam todas as comunicações em 1 de março, com o último permanecendo isolado quase uma semana depois. O ciclone tropical Judy vem trazendo fortes chuvas e ventos fortes, e exigindo a retirada de moradores da capital, Port Vila. No entanto, não há relatos de mortes ou ferimentos graves em Port Vila devido ao ciclone Judy.

Como o ciclone Kevin estava impactando a nação em 3 de março, o sismo de 6,5 M atingiu a oeste do Espírito Santo a uma profundidade de . O terremoto teve uma intensidade máxima de Mercalli Modificada de VI, indicando fortes condições de agitação. O Centro de Alerta de Tsunami do Pacífico indicou que não há risco de tsunami. Um tremor secundário de terremoto de magnitude 5,5 atingiu a ilha logo depois.

Efeitos em outros lugares
Em 28 de fevereiro, o MetService da Nova Zelândia observou o risco de ventos fortes e grandes ondas para a Nova Caledônia quando o ciclone Judy passou para o nordeste. Um alerta pré-ciclone foi emitido para a província de Loyalty Islands em 2 de março enquanto Kevin passava para o nordeste.

O Serviço Meteorológico de Tonga afirmou que os ciclones provavelmente permaneceriam longe o suficiente para não causar muito impacto; no entanto, existia uma pequena chance de Kevin afetar o reino. Durante a noite de 4 – 5 de março, Kevin entrou nas águas territoriais de Tonga no grupo de ilhas ʻOtu Muʻomuʻa perto de Tele-ki-Tokelau e Tele-ki Tonga. a partir de 6 de março nenhum dano foi relatado.

Embora Kevin tenha permanecido bem ao sul e oeste de Fiji em 3 de março, o mau tempo associado a um vale levou à emissão de avisos de chuva forte para as províncias de Ba, Kadavu, Lau, Lomaiviti, Nadroga-Navosa e Ra. O Serviço Meteorológico de Fiji alertou que as ilhas mais ao sul podem ter ventos de  juntamente com ondas oceânicas prejudiciais. Ventos fortes derrubaram uma árvore poinciana real em Naikabula, província de Ba, destruindo uma casa no processo.

Consequências

Ilhas Salomão

Vanuatu
O governo de Vanuatu declarou estado de emergência em 2 de março. Logo após a passagem de Judy, o governo solicitou assistência internacional da Austrália e da Nova Zelândia. O primeiro se comprometeu a fornecer água, suprimentos médicos e equipes de avaliação de danos até 6 de março. De acordo com o acordo FRANZ, o Alto Comissariado da Nova Zelândia chefiou a coordenação com a Austrália, França e Nova Zelândia para esforços de socorro. Em dois dias, duas aeronaves C-17 Globemaster chegaram a Port Vila carregando os suprimentos iniciais e uma equipe de resposta rápida de 12 pessoas. em 5 de março, o HMAS Canberra da Royal Australian Navy partiu de Sydney, na Austrália, em direção a Vanuatu. O navio carregava 600 funcionários da Força de Defesa Australiana, três helicópteros CH-47 Chinook e embarcações de desembarque para implantação. O navio também poderia servir como um hospital móvel. A World Vision Australia montou um centro de desastres para distribuir suprimentos em Port Vila. A Nova Zelândia, ainda se recuperando dos impactos do ciclone Gabrielle, implantou uma aeronave C-130 Hercules transportando água, kits de abrigo temporário e kits de higiene em 4 de março. Uma equipe de sete membros também foi enviada para auxiliar na coordenação da resposta. Além disso, o governo fez uma doação em dinheiro de NZ$ 150.000 para Vanuatu. O primeiro-ministro de Papua Nova Guiné, James Marape, ofereceu assistência a Vanuatu em 6 de março.

A UNICEF enviou uma equipe de 16 membros a Vanuatu para realizar avaliações de necessidades e auxiliar na distribuição de suprimentos até 4 de março. Eles fizeram parceria com a Vanuatu Red Cross Society por 4 de março para distribuir suprimentos de emergência aos residentes afetados. A agência também prometeu suprimentos adicionais de estoques em Fiji. A DG ECHO enviou o seu Coordenador de Resposta Rápida para realizar uma avaliação das necessidades em 6 de maio.

A Digicel suspendeu as tarifas de chamada para Vanuatu de Fiji, Samoa, Tonga e Nauru de 6 a 19 de maio.

Ver também

 Outras tempestades chamadas Judy
 Outras tempestades chamadas Kevin

Referências

Ligações externas

Temporada de ciclones no Pacífico Sul de 2022-2023
Ciclones tropicais em 2023
Ciclones tropicais nas Ilhas Salomão
Ciclones tropicais em Vanuatu
Ciclones tropicais em Fiji
Ciclones de categoria 4 no Pacífico Sul
Ciclones de categoria 5 no Pacífico Sul
Eventos de fevereiro de 2023
Eventos de março de 2023

Ciclones Judy e Kevin


Yolüstü, Merzifon - Amasya ili Merzifon ilçesine bağlı köy
 Yolüstü, Ardanuç - Artvin ili Ardanuç ilçesine bağlı köy
 Yolüstü, Karacasu - Aydın ili Karacasu ilçesine bağlı mahalle
 Yolüstü, Hasankeyf - Batman ili Hasankeyf ilçesine bağlı köy
 Yolüstü, Sason - Batman ili Sason ilçesine bağlı köy
 Yolüstü, Edirne - Edirne ili merkez ilçesine bağlı köy
 Yolüstü, Elâzığ - Elâzığ ili merkez ilçesine bağlı köy
 Yolüstü, Hınıs - Erzurum ili Hınıs ilçesine bağlı mahalle
 Yolüstü, Ödemiş - İzmir ili Ödemiş ilçesine bağlı mahalle
 Yolüstü, İnebolu - Kastamonu ili İnebolu ilçesine bağlı köy
 Yolüstü, Kızıltepe - Mardin ili Kızıltepe ilçesine bağlı mahalle
 Yolüstü, Rize - Rize ili merkez ilçesine bağlı köy
 Yolüstü, Koyulhisar - Sivas ili Koyulhisar ilçesine bağlı köy
 Yolüstü, Reşadiye - Tokat ili Reşadiye ilçesine bağlı köy
 Yolüstü, Arsin - Trabzon ili Arsin ilçesine bağlı mahalle

Yolüstü


Aderus grandiceps é uma espécie de inseto besouro da família Aderidae. Foi descrita cientificamente por Maurice Pic em 1900.

Distribuição geográfica
Habita na Sumatra (Indonésia).

Referências

grandiceps
Insetos descritos em 1900
Espécies descritas por Maurice Pic

Aderus grandiceps


معرض دبي الدولي لكتاب الطفل يحتل معرض دبي الدولي لكتاب الطفل موقعاً مركزياً في إستراتيجية تشجيع القراءة التي تتبناها مؤسسة محمد بن راشد آل مكتوم، وهو يمثّل مناسبة سنوية للالتقاء والتفاعل بين كافة الأطراف ذات الصلة، من مؤلفين ورسامين وناشرين، بالإضافة إلى الجمهور بصفة عامة، ومنه تنبثق فعاليات وأنشطة وشراكات جديدة تنسجم مع الهدف الأسمى المتمثل في نشر وتعزيز القراءة بين الأطفال في العالم العربي.

رسالة المعرض

يسعى المعرض لرفع مستوى القراءة بين الأطفال العرب إلى معدلات تضاهي المستويات العالمية، وذلك عبر مبادرات متعددة تستهدف تشجيع الأطفال على القراءة، وتعزيز صناعة نشر كتب الأطفال، وتحفيز الأطفال على اقتناء الكتب والاستمتاع بقراءتها.

أهداف المعرض

- تشجيع الأطفال في العالم العربي على القراءة

- تعزيز التفاعل بين المؤلفين والكتّاب والرسامين والناشرين العرب والعالميين في مجال كتاب الطفل

- دعم حركة التأليف والنشر في مجال كتاب الطفل العربي

- ترجمة أفضل الإصدارات العالمية لكتب الطفل إلى اللغة العربية

- تمويل الأبحاث المتعلقة بأدب الطفل

- دعم الرسامين العرب في مجال أدب الطفل

انظر أيضًا
 معرض أبو ظبي الدولي للكتاب
 معرض الشارقة الدولي للكتاب

المصادر

معارض دولية
معارض كتاب في الإمارات العربية المتحدة

معرض دبي الدولي لكتاب الطفل


Sen Çal Kapimi (no Brasil: Será Isso Amor?) é uma telenovela turca estrelada por Hande Erçel e Kerem Bürsin. Estreou oficialmente na Fox em 8 de julho de 2020 e concluída em 8 de setembro de 2021.

Resumo das temporadas

Primeira Temporada
Eda Yıldız mora com sua tia e trabalha na floricultura da família. Ela quer estudar e ter uma boa carreira, mas não consegue concluir sua graduação na faculdade de arquitetura paisagística por causa de Serkan Bolat. Ele é o dono de um renomado escritório de arquitetura, que oferece bolsas de estudo, mas que acaba as cancelando. Ela conhece Serkan Bolat em uma cerimônia de formatura e com raiva, algema-se a ele. Serkan tem uma ex-namorada, Selin, que ficou noiva recentemente após o rompimento deles. Para recuperá-la, Serkan oferece a Eda um contrato no qual ela deve fingir ser sua noiva por dois meses e em troca ele pagará viagem, alimentação, estudo e estadia na Itália. Inicialmente, ela rejeita a oferta, porém acaba aceitando, contanto que ele lhe dê um emprego em sua empresa. Com o passar do tempo, o casal vai desenvolvendo um sentimento de amor mútuo e após altos e baixos no relacionamento, Serkan descobre que está com câncer.

Segunda Temporada
Serkan Bolat e Eda Yıldız passam por momentos difíceis durante o tratamento de câncer de Serkan, que fica obcecado com sua doença e
vira um homem completamente diferente após a cura, despertando o medo do apego emocional. Isto acaba atrasando várias vezes seu casamento com Eda, além de recusar completamente a ideia de ser pai. Serkan volta a se concentrar apenas em seu trabalho, que aos poucos o afasta de Eda. Mais tarde, ela vai para a Itália para concluir seus estudos, enquanto ele continua com sua vida. Quando o casal finalmente se reencontram após cinco longos anos, a vida tem uma surpresa para ambos: Eda tem uma filha chamada Kiraz.

Episódios

Exibição no Brasil
No Brasil, a novela foi lançada aos poucos pela HBO Max. Cinco episódios chegavam de uma vez toda sexta-feira no streaming a partir do dia 4 de abril de 2022. A segunda temporada foi lançada no Brasil no dia 19 de setembro de 2022. A telenovela logo se tornou um sucesso no país, mesmo sem dublagem. A versão da dublagem em português chegou apenas em janeiro de 2023.

Está sendo transmitida pelo TNT Novelas desde 26 de junho de 2023, com dublagem em português, passando por diversos horários, sendo uma das primeiras telenovelas do novo canal.

Originalmente, a comédia romântica contém apenas 52 capítulos, mas foi reeditada pela distribuidora Madd Entertainment para a versão internacional, a qual contém capítulos mais curtos com um total de 161 episódios, sendo 121 da primeira temporada e 40 da segunda.

Elenco

Personagens principais
 Hande Erçel como Eda Yıldız (episódios 1–52)
Sonhadora e apaixonada por flores, Eda convive com a dor da perda prematura dos pais. Ela tem um inimigo ferrenho: Serkan Bolat, que cancelou sua bolsa de estudos, impedindo-a de se formar como arquiteta paisagista e estudar na Itália. Por isso ela trabalha na floricultura da tia, que a criou e que a trata como se fosse sua própria filha. As duas dividem a casa com a amiga de infância de Eda, Melo.

 Kerem Bürsin como Serkan Bolat (episódios 1–52)
Hipocondríaco, obsessivo, frio e viciado em trabalho, Serkan Bolat é um rico arquiteto de renome internacional e dono da Art Life. Com a intenção de impedir o casamento de sua ex-namorada, Selin, ele propõe a Eda fingir ser sua namorada por dois meses e em troca, ele devolverá sua bolsa de estudos.

Personagens coadjuvantes
 Anil Ilter como Engin Sezgin (episódios 1-52), o melhor amigo de Serkan e trabalham juntos na Art Life. É casado com Piril.
 Başak Gümülcinelioğlu como Piril Baytekin (episódios 1–52), amiga de Serkan que mais tarde, também se aproxima de Eda. Ela é casada com Engin Sezgin.
 Elçin Afacan como Melek Yucel / Melo (episódios 1–52), amiga íntima de Eda e também colega de casa.
  Melisa Döngel como Ceren Bașar (episódios 1–37), amiga de Eda. É advogada assim como sua família.
 M. Sitare Akbas como Figen Yildirim / Fifi (episódios 1-28), uma das amigas de Eda.
 Bige Önal como Selin Atakan (episódios 1–22, 29–38), ex-namorada e amiga de infância de Serkan, é a Relações Públicas da Art Life e sócia nos negócios da família construídos por seus pais.
 Cagri Citanak como Ferit Simsek (episódios 1-39), noivo de Selin e o motivo do noivado falso de Eda e Serkan.
 Ilkyaz Arslan como Leyla Haktan (episódios 1-39), assistente de Serkan.
 Sarp Bozkurt como Erdem Sangay (episódios 1-52), assistente de Engin.
 Evrim Dogan como Ayfer Yildiz (episódio 1-52), tia de Eda.
 Neslihan Yeldan como Aidan Bolat (episódios 1-52), mãe de Serkan.
 Maya Başol como Kiraz (episódios 40–52), filha de Serkan e Eda.
 Sinan Helvacı como Burak Balcı (episódios 40–52), amigo próximo de Eda, que está secretamente apaixonado por ela.
 İsmail Ege Şaşmaz como Kaan Karadağ (episódios 1–10), um velho amigo de faculdade de Serkan, que está competindo com ele.

Participações
 Ali Ersan Duru como Efe Akman (episódios 13–21), arquiteto conceituado no exterior que será sócio da empresa de Serkan.
 Hakan Karahan como Alexander Zucco (episódios 24–27, 29–34)
 Ayşegül İşsever como Semiha Yıldırım (episódios 23–28), avó de Eda pelo lado paterno. Extremamente rica, não aprecia seu vínculo com Serkan Bolat.
 Buğrahan Çayır como Tahir (episódios 23–28)
 İlayda Çevik como Balça Koçak (episódios 22–28), será brevemente a Relações Públicas da Art Life e antagonista de Eda.
 Mert Öcal como Prens Seymen (episódios 25–26)
 Sarp Can Köroğlu como Deniz Saraçhan (episódios 29–37), amigo de Eda desde o ensino fundamental, está secretamente apaixonado por ela.

Recepção
Durante a exibição de seu episódio final na Turquia em 8 de setembro de 2021, Sen Çal Kapımı tornou-se o episódio de televisão mais comentado da história do Twitter, estabelecendo mais de 8.4 milhões menções, batendo o recorde do episódio The Long Night de 2019, pertencente a série estadunidense Game of Thrones.

Na Itália, Sen Çal Kapımı estreou em 2021 pelo Canale 5, obtendo bom desempenho,. sendo confirmada a exibição de sua segunda temporada em setembro do mesmo ano. Na Espanha, a telenovela foi ao ar inicialmente na Telecinco, entretanto, após obter visualizações abaixo das expectativas, foi transferida para Divinity, sendo exibido à tarde, onde destacou-se, sendo considerada um "talismã de verão" do ano de 2021. Em 4 de abril de 2022, Sen Çal Kapımı estreou no Brasil através do serviço de streaming HBO Max, como a primeira telenovela a ser inserida no catálogo do país. Seu êxito com a exibição de cinco capítulos semanais, fez com que Sen Çal Kapımı figurasse em primeiro lugar entre as produções mais assistidas da HBO Max Brasil. Com isso, o serviço de streaming decidiu reeditar os episódios para diminuir a duração de cada um, a fim de prolongar seu período de estreia de novos episódios. A seguir, foi escolhida com uma das primeiras telenovelas a serem exibidas pela récem-criada emissora por assinatura TNT Novelas, a partir de 26 de junho de 2023.

Transmissão internacional

Ligações externas

Telenovelas da Turquia
Telenovelas em turco
Programas de televisão da Turquia que estrearam em 2020
Programas de televisão da Turquia encerrados em 2021
Telenovelas da década de 2020
Telenovelas da Fox (Turquia)
Programas da HBO Max
Séries de televisão de comédia romântica da Turquia

Sen Çal Kapımı


Amadora, Portekiz'in Lizbon bölgesine bağlı Büyük Lizbon alt bölgesinin belediyelerinden biridir. 23.77 km²'lik yüzölçümü ve 175,872 kişilik nüfusuyla, Portekiz genelindeki en sık nüfusa sahip belediye konumundadır.

Amadora, 11 Eylül 1979'da Oeiras Belediyesi'nden ayrıldığından bu yana, kendi belediyesi olan bir şehir durumundadır.

Bucaklar

Belediyede 11 bucak (Por.: freguesia) yer almaktadır.

 Alfornelos (Amadora)
 Alfragide
 Brandoa
 Buraca (Amadora)
 Damaia (Amadora)
 Falagueira (Amadora)
 Mina (Amadora)
 Reboleira (Amadora)
 São Brás (Amadora)
 Venda Nova (Amadora)
 Venteira (Amadora)

Dış bağlantılar
 Amadora fotoğrafları

Portekiz'in belediyeleri
Büyük Lizbon

Amadora


Kasper Sand Kjær (født 4. maj 1989 i Randers) er siden folketingsvalget 2019 medlem af Folketinget for Socialdemokratiet. Han var fra valget i 2019 til juni 2020 Socialdemokratiets ordfører for uddannelse og forskning samt formand for Folketingets Beskæftigelsesudvalg. Fra juni 2020 er han kultur- og medieordfører for Socialdemokratiet samt formand for Uddannelses- og Forskningsudvalget. Han er desuden formand for Dansk Institut for Demokrati og Partier (DIPD).

Baggrund
Kasper Sand Kjær har en bachelor i uddannelsesvidenskab fra Aarhus Universitet (Danmarks institut for Pædagogik og Uddannelse, Emdrup). Han er student fra Randers Statsskole i 2008.

Karriere
Kasper Sand Kjær har været aktiv i diverse ungdomsorganisationer siden 2003, bl.a. Danske Skoleelever.

Fra 2012 til 2014 var han formand for DSU Københavnskredsen og Distrikt København. Fra 2012 til 2015 var han tillige ansat som ungdomskonsulent i LO.

Til Danmarks Socialdemokratiske Ungdoms kongres i 2014, stillede han op som formand i et kampvalg mod Alexander Grandt Petersen. Han tabte valget til samme.

I december 2015 blev Kasper Sand Kjær valgt som formand for Dansk Ungdoms Fællesråd (DUF), en post han bestred indtil d. 11. juni 2019, hvor han trak sig tilbage som formand efter at være blevet valgt til Folketinget.

I 2018 overtog Kasper Sand Kjær hvervet som folketingskandidat for Socialdemokratiet i Ballerupkredsen.

Referencer

Foreningsformænd fra Danmark
Nuværende folketingsmedlemmer fra Socialdemokraterne
Folketingsmedlemmer i 2010'erne
Personer fra Randers
Personer fra Gladsaxe

Kasper Sand Kjær


الأسد الملك II: عهد سِمبا  هو فيلم رسوم متحركة من إنتاج شركة والت ديزني صدر بتاريخ 27 أكتوبر، 1998 وهو تكملة فيلم الأسد الملك.

حبكة الأحداث
سِمبا يحاول بجديةٍ حماية ابنته كيارا من الخطر الذي يعتبر كوڤو (خليفة سكار) جزءًا منه، أما بالنسبة لكيارا فإنها تصر على المضي قدمًا في حياتها دون مراقبة والدها أو تيمون وپومبا لها. أما كوڤو الذي تربى منذ الصغر على كره سِمبا وأعدت أمه زيرا خطة الانتقام الكبير عبر كيارا يجد نفسه بين عهده لأمه وحبه لكيارا ويحتم عليه الاختيار.

أداء الأصوات

النسخة العربية

تم الإخراج على يد المخرج عصام السيد، أول مخرج تطأ قدمه نسخ شركة والت ديزني العربية عقب أفتتاح فرع الشركة العربي بالشرق الأوسط،
أخرج على يده عدة أفلام تضمن الأسد الملك، الأسد الملك II: عهد سمبا، هرقل، أحدب نوتردام وغيرهم من أفلام الشركة المختلفة.

تمت كتابة الحوار والأشعار على يد كاتب النص والشاعر عمرو حسني، عمل إيضًا على عدة أفلام مختلفة تضمنت رابونزل، حياة حشرة، كابوس ليلة عيد الميلاد، حياة الامبراطور الجديدة، علاء الدين، شركة المرعبين المحدودة وغيرهم من أفلام الشركة وغيرها.

تقوم بإخراج الغناء المخرجة الموسيقية والمؤدية جيهان الناصر، المؤدية لدور شريكي من مسلسل إلينا من آفالور، والدة دمبو من فيلم دمبو، والدة حاذوقة من فيلم كيف تروض تنينك 2، باربي من شريك، الغناء المنفرد من تنة ورنة، الغناء المنفرد من النسخة شبه الرسمية لفيلم أسطورة مريدا، مؤدية صوت كوكبة من عائلة ميكي ماوس وكالوهون من رالف المدمر، مذر جوثل من رابونزل، بوكاهونتاس من فيلم بوكاهونتاس، الصوت الغنائي لإزميرالدا من فيلم أحدب نوتردام وميجارا من فيلم هرقل بالإضافة إلى إخراجها الغنائي على عدد كبير من أفلام ديزني.

في الإصدارات الحديثة من الفيلم، تمت تبديل عدة مقاطع صوتية، تضمنت إزالة جملة "هناخد بالتار" وإستبدالها بجملة "مخادع جبان" من أغنية مخادع.. جبان، وإزالة جملة "قلب كبير" من نهاية أغنية كلنا.. قلب كبير.

تمت أعمال دبلجة الفيلم في ستوديو إكو ساوند، مصر.

الأغاني العربية
 عايش جواك - هشام نور
 كلنا.. قلب كبير - هشام نور، علياء عساف
 نام حبيبي كوفو - هالة فاخر، بالاشتراك مع: خالد حمزة، نهى الجندي
 يوبندي - عاطف الشرقاوي، جيهان الناصر، رياض الهمشري
 مخادع.. جبان - غناء جماعي
 حبنا حيعيش - جيهان الناصر، رياض الهمشري

وصلات خارجية

مصادر

Disney Character Voices International Inc

http://www.dvdizzy.com/forum/viewtopic.php?f=1&t=30941

الأسد الملك
أفلام الأسد الملك
أفلام الأصدقاء
أفلام أخرجها داريل روني
أفلام أسترالية
أفلام أطفال في 1998
أفلام أمريكية
أفلام إنتاج 1998
أفلام باللغة الإنجليزية
أفلام باللغة الإنجليزية في عقد 1990
أفلام باللغة الزولوية
أفلام باللغة السواحلية
أفلام بلوغ سن الرشد الأمريكية
أفلام بلوغ سن الرشد عقد 1990
أفلام تضم شخصيات مؤنسة
أفلام تقع أحداثها في أوغندا
أفلام تقع أحداثها في إفريقيا
أفلام حركة أمريكية
أفلام دراما رومانسية أمريكية
أفلام دراما رومانسية إنتاج عقد 1990
أفلام دراما كوميدية أمريكية
أفلام درامية 1998
أفلام ديزني تون ستوديوز
أفلام رسوم متحركة
أفلام رسوم متحركة أسترالية
أفلام رسوم متحركة أطفال درامية أمريكية
أفلام رسوم متحركة أطفال مغامرات أمريكية
أفلام رسوم متحركة أطفال موسيقية أمريكية
أفلام رسوم متحركة أمريكية
أفلام رسوم متحركة أمريكية في عقد 1990
أفلام رسوم متحركة تقع أحداثها في إفريقيا
أفلام رسوم متحركة درامية
أفلام رسوم متحركة درامية أمريكية
أفلام رسوم متحركة عن الانتقام
أفلام رسوم متحركة عن أسود
أفلام رسوم متحركة عن ملكيون
أفلام رسوم متحركة في 1998
أفلام رسوم متحركة مغامرة
أفلام رسوم متحركة موسيقية
أفلام رومانسية درامية 1998
أفلام رومانسية رسوم متحركة
أفلام روميو وجولييت
أفلام طويلة 1998
أفلام عن القردة
أفلام عن الملوك
أفلام عن انحياز
أفلام فيديوهات مسجلة 1998
أفلام فيديوهات مسجلة درامية
أفلام فيديوهات مسجلة متممة
أفلام مبنية على أعمال وليم شكسبير
أفلام متممة أسترالية
أفلام متممة أمريكية
أفلام متممة إنتاج عقد 1990
أفلام مغامرات كوميدية أمريكية
أفلام مغامرات كوميدية في عقد 1990
أفلام مغامرة إنتاج عقد 1990
أفلام موسيقية 1998
أفلام موسيقية درامية في عقد 1990
أفلام موسيقية عقد 1990
حائزون على جائزة آني
رسوم متحركة درامية

الأسد الملك II: عهد سمبا


MTV MIX foi um canal de música por assinatura lançado no Japão pela parceria entre Viacom International Media Networks e HJ Holdings em 1 de junho de 2017. Sua programação era composta por videoclipes internacionais e locais, e uma variedade de reality shows populares da MTV. O canal encerrou as suas atividades em 31 de agosto de 2020, e esteve disponível nos serviços Hulu e Prime Video Channels.

História
Em 26 de abril de 2017, foi anunciado o lançamento da MTV MIX durante uma conferência da indústria de mídia, APOS, como fruto de uma parceria entre a Viacom International Media Networks Asia e o grupo HJ Holdings, controlador do Hulu Japão. Foi o primeiro canal linear OTT baseado em assinatura da Viacom na Ásia. Após um ano de seu lançamento, foi disponibilizado no serviço Prime Video Channel, aumentando a sua base de clientes.

O encerramento do canal ocorreu em 31 de agosto de 2020, após um período sem adição de novos conteúdos.

Canais de televisão fundados em 2016
Canais de televisão por Internet
Canais de televisão extintos em 2020

MTV MIX


Večernja molitva časoslova je molitva u vrijeme zalaska sunca u pravoslavnoj, katoličkoj, anglikanskoj i luteranskoj liturgiji kanonskih sati.

Riječ dolazi od grčkog ἑσπέρα "hespera" i latinskog "vesper", što znači "večer". Pojam se također koristi u nekim protestantskim denominacijama (poput Prezbiterijanske Crkve i adventista sedmog dana) kako bi se opisalo večernje moljenje.

Molitva se događa u vrijeme sumraka. Njome se zahvaljuje za dan koji je prošao i čini se večernja žrtva hvale Bogu (Psalam 141: 1).

Opća struktura rimskog obreda katoličke službe Večernje ima ovaj raspored:
Večernja se otvara pjevanjem: "O Bože,dođi i spasi me! Gospodine, dođi što prije i pomozi mi! Slava Ocu i Sinu i Duhu Svetomu, kako bijaše na početku, tako i sada i vazda u vijeke vijekova. Amen. Aleluja." "Aleluja" se izostavlja u korizmi.
 Pjeva se zadani himan iz himnarija.
 Pjeva se zadani psalmodij: u liturgiji u općoj uporabi od 1970. godine postoje dva psalma i hvalospjev iz Novoga zavjeta, dok se u starijoj tradiciji umjesto toga pjeva pet psalama. Svaki psalam (i hvalospjev) završava sa Slava Ocu i prethodi i slijedi antifonom.
 Nakon psalama, čita se iz Biblije.
 Zatim slijedi kratki responzorij, koji se sastoji od stiha, odgovora, u prvoj polovici samo od Slava Ocu, a zatim opet od stiha.
 Zatim se pjeva Veliča (Magnificat) - pjesma Blažene Djevice Marije iz Evanđelja po Luki 1,46-55. Magnificat uvijek prethodi antifoni, a nakon toga slijede Gloria i antifona.
 Slijede zagovorne molitve, Oče naš, a zatim zatvaranje molitvom (oratio) i konačni blagoslov.
 Na kraju često slijedi blagoslov s Presvetim.

Izvori

Kršćanske molitve

Večernja molitva časoslova


Zdunowo () ist eine Ortslage im Stettiner Ortsteil Wielgowo-Sławociesze (deutsch Augustwalde-Franzhausen).

Lage
Zdunowo liegt inmitten eines Kiefernwaldes an der einstigen pommerschen Bahnstrecke Poznań–Szczecin zwischen Stettin und Stargard.

Hohenkrug gehörte bis 1945 zum Landkreis Greifenhagen. Bis 1945 befand sich in Hohenkrug eine Papiermühle der Feldmühle (Unternehmen).

Tuberkulosekrankenhaus

Unweit des Bahnhofes liegt mit einer Gesamtgröße von etwa 22 ha das Gelände der einstigen Lungenheilstätte Hohenkrug, erbaut von Wilhelm Meyer-Schwartau. Zwischen 1915 und 1930 wurde in Hohenkrug ein für 270 Betten ausgelegtes Tuberkulose-Sanatorium gebaut. Patienten wurden nach den neuesten Methoden der damaligen Zeit behandelt. Ein moderner, gut ausgestatteter Operationstrakt mit septischen und aseptischen Operationssälen wurde eingerichtet. Die bemerkenswerte Architektur der Gebäude und der jahrhundertealte Park mit seinem besonderen Mikroklima bildeten einen malerischen Rahmen für diesen Therapie- und Rehabilitationskomplex. Der erste Direktor des Sanatoriums war der Internist Hermann Braeuning, der Oberarzt in Stettin und 1911–1915 Leiter der Tuberkuloseambulanz gewesen war. Trotz knapper Geldmittel, wirtschaftlich schlechter Zeiten, Inflation und Armut der Bevölkerung gelang es ihm, aus der Einrichtung eine moderne Forschungs-, Lehr- und Heilstätte zu machen. Die modellhafte Organisation des Hauses zog zahlreiche Ärzte aus dem In- und Ausland an. Auch Patienten mit Knochentuberkulose konnte geholfen werden. Anfang 1930 wurde auch die Behandlung der urogenitaler Fälle möglich.

Therapeutische Methoden

Anfangs bestand die Behandlung der Patienten mit Lungentuberkulose vor allem in Isolierung, Ruhe, energiereicher Ernährung und symptomatischer Therapie. Zur Anwendung kam auch eine Reiztherapie mit Tuberkulininjektionen und Lichtexposition. Diese Stimulation wurde von der chirurgischen Behandlung schrittweise verdrängt. Dazu zählten die Pleurolyse und die Thorakoplastik mit Durchtrennung oder Resektion der Rippen sowie die einseitige Stilllegung des Zwerchfells zur Verminderung des sog. Atmungstraumas durch Quetschung des Nervus phrenicus oder Phrenikotomie im Halsbereich. Im Zweiten Weltkrieg richtete die Wehrmacht im Sanatorium Hohenkrug ein Militärkrankenhaus ein. Nach dem Krieg entwickelte sich die Lungentuberkulose wieder zu einem Problem. Die Behörden der Volksrepublik Polen eröffneten 1949 im selben Haus ein Tuberkulose-Sanatorium mit 400 Betten. Das therapeutische Grundkonzept ähnelte dem der Vorkriegszeit. Erst der routinemäßige Einsatz von  Antituberkulotika in den 1950er Jahren brachte einen radikalen Umbruch in der Bekämpfung der Tuberkulose.

Für die wachsende Zahl von Patienten mit Urogenitaltuberkulose wurde 1958 eine Spezialabteilung eingerichtet. Ihr Initiator und erster Leiter war Prof. Alfons Wojewski (1912–1992). Ihm folgte 1962 Dr. Marian Gondzik (1920–1997). In Tierversuchen wies er nach, dass die Ansteckung mit Tuberkulose beim Koitus möglich ist.

Heutige Nutzung

Heute ist das Krankenhaus in Hohenkrug – das Szpital Zdunowo – ein eigenständiges Gesundheitssystem mit Abteilungen für Tuberkulose, Innere Medizin und Orthopädie. In Westpommern ist es die einzige Einrichtung, die eine chirurgische Behandlung von bösartigen Lungentumoren in Verbindung mit einer primären oder ergänzenden Chemotherapie anbietet.

Literatur
 Hermann Bernhard Braeuning: Tuberkulosekrankenhaus und Tuberkulosefürsorge sowie ihre Entwicklung aus dem Städtischen Krankenhause, in: A. Gottschalk, O. Meyer, E. Mühlmann (Hrsg.): Die Städtischen Krankenanstalten Stettins. Selbstverlag (1931), S. 94–112.
 Thaddäus Zajaczkowski: The Tuberculosis Hospital in Hohenkrug, Stettin, Department of Genitourinary Tuberculosis. Annales Academiae Medicae Stetinensis 58 (2012), S. 66–76.

Weblinks

 Geschichte der Heilstätte Hohenkrug
 Der Wohnort Hohenkrug

Einzelnachweise

Stadtteil von Stettin
Ort in Pommern
Ort der Woiwodschaft Westpommern
Tuberkulose
Krankenhaus in Polen
Gesundheitswesen (Stettin)

Zdunowo (Stettin)


Spielberg er en bykommune i Østrig med cirka 5.300 indbyggere. Den er beliggende i Bezirk Murtal i delstaten Steiermark.

Ved byen ligger racerbanen Red Bull Ring (tidligere også kaldt A1-Ring og Österreichring), hvor der blandt andet bliver kørt Formel 1-løbet Østrigs Grand Prix.

Den amerikanske filminstruktør og producent Steven Spielberg har sit efternavn efter byen. Hans forfædre, som var af ungarsk herkomst, boede i området, før de senere udvandrede til USA. Et torv i byen er opkaldt "Steven Spielberg Platz".

Eksterne henvisninger

 Spielbergs officielle hjemmeside

Byer i Steiermark

Spielberg (Østrig)


Anthephorinae, podtribus trava u tribusu, Paniceae, dio potporodice Panicoideae. Postoji osam rodova.

Rodovi
 Anthephora Schreb. (10 spp.)
 Chaetopoa C. E. Hubb. (2 spp.)
 Chlorocalymma Clayton (1 sp.)
 Digitaria Haller (255 spp.)
 Trichachne Nees (16 spp.)
 Leptoloma Chase (8 spp.)
 Tarigidia Stent (2 spp.)
 Taeniorhachis Cope (1 sp.)
 Thyridachne C. E. Hubb. (1 sp.)
 Trachys Pers. (4 spp.)

Izvori

Paniceae

Anthephorinae


Posljednja patrola, hrvatski dokumentarni film o Domovinskom ratu autora Dine Mataza. Na filmu je radio pet mjeseca. Neumorno je pretraživao, dovlačio ljude da bi film izgledao što bolje. Mataz kaže da je ciljao da film ostane budućim generacijama koje nikada ne smiju zaboraviti hrvatske heroje i Domovinski rat. Na snimanje ga je potaknula činjenica što se godinama dolazilo na komemoracije za Stjepana Mlakara i na tome se je sve završavalo, sve je ostalo na marginama školskih udžbenika. Također ga je osobito potaknulo i potresno svjedočenje medicinske sestre Zdenke Jurenac koja je izašla na teren i spasila život hrvatskom policajcu.

Sastavljen je od skromne arhivske građe iz medija i privatnih obiteljskih albuma te od svjedočanstava sudionika događaja. Tema filma je teroristički napad kod sela Pušine 11. kolovoza 1991. koji je bio posljednji čin pobunjenih Srba na orahovačkom području prije nego što su izbila ratna djelovanja. Već sutradan je proglašena autonomna oblast pobunjenih Srba, t.zv. SAO Zapadna Slavonija. Kraj je ostao okupiran četiri mjeseca sve do prosinca 1991. kad su u operaciji Papuk '91. oslobođena podpapučka sela.

Zatvorena pretpremijera bila je u Čačincima 29. srpnja 2020., a premijera 11. kolovoza u Četekovcu u sklopu dana sjećanja na Stjepana Mlakara.

Izvori
 film

Hrvatski dokumentarni filmovi o Domovinskom ratu

Posljednja patrola


Ghita de Alizarr (en el inglés original, Ghita of Alizarr) es una serie de historietas de fantasía heroica creada por Frank Thorne en 1979, la más famosa de las suyas. Su protagonista homónima es una guerrera y antigua prostituta, cuyo carácter desinhibido la hace atípica dentro del género.

Trayectoria
Tras haber ilustrado Red Sonja para Marvel Comics, Frank Thorne creó su propia heroína bárbara, ya sin las restricciones del Comics Code, para el número 7 de "1984", de 1979.

En España, fue publicada con años de retraso, entre 1981 y 1983, en los números 31 a 51 de la edición española de la revista "1984".

Bibliografía

Referencias

Enlaces externos

 Ghita de Alizarr de Frank Thorne (1979) por Rafael Marín, "Bibliópolis".

 [http://www.tebeosfera.com/obras/series/ghita_of_alizarr_thorne_1979.html Ficha de Ghita de Alizaar] en Tebeosfera, por Félix López.

 Fichas en BD Gest', La Bédéthèque:
 Ed. estadounidense, en inglés.

Historieta de Estados Unidos
Historieta fantástica
Fantasía heroica
Espada y brujería
Historieta erótica
Historietas de 1979

Ghita de Alizarr


O Cortiço (titled in ) is an influential Brazilian novel written in 1890 by Aluísio Azevedo. The novel depicts a part of Brazil's culture in the late Nineteenth century, represented by a variety of colorful characters living in a single Rio de Janeiro tenement. It is written with the intention of belonging to the Realism movement leaning towards Naturalism, much like Flaubert's Madame Bovary.

Azevedo's The Slum tells the stories of Portuguese and other European immigrants, mulattos, and former African slaves living and working together in a single community. It explores the author's intensely naturalistic beliefs, having various characters being defined and changed by their environment, race and social position.

Examples are: the division between the lackadaisical, yet passionate, mulattos and the hard-working, driven Portuguese immigrants, how the climate and culture of Brazil can slowly transform these immigrants' behavior in atavistic ways. In addition, the role of women is a key theme, with all female characters in one way or another revealing their purpose in the slum.

In 2013 the book became a Musical on Brazilian Broadway starring Gabriel Boni Rodrigues and Rafael Morelli. Today the play is with Daniel Tupauan and Christian Coronel.

Additional information

1890 Brazilian novels
Naturalist novels

O Cortiço


This is a list of aviation-related events from 1913:

Events

 The Serbian air force is established as an army air service. Six officers receive pilot training in France.
Mexican pilot Gustavo Salinas Camilla and Frenchman Didier Masson, flying for rebel forces led by Pancho Villa during the Mexican Revolution, attack Mexican federal ground and naval forces.
 The Imperial Japanese Navy places its first aviation ship, the naval auxiliary Wakamiya, in service to operate naval floatplanes.
 The Imperial Russian Navy experiments with shipboard airplane operations for the first time, embarking a Curtiss floatplane aboard the protected cruiser Kagul in the Black Sea. It is its only such experiment prior to World War I.
 The Royal Swedish Navy acquires its first seaplane.
 Short Brothers patents the first folding wing mechanism.
 Pierre Levasseur's manufacturing firm, Société Pierre Levasseur Aéronautique, which previously made propellers, begins to manufacture aircraft.
 In the United Kingdom, a Sopwith Type C floatplane succeeds in lifting a 14-inch (356-mm), 900-lb (408-kg) torpedo into the air.

January–June
13 January – Brazilian naval aviation commences with the foundation of a flying school.
8 February – Russian pilot N. de Sackoff becomes the first pilot shot down in combat when his biplane is hit by ground fire following a bombing run on the walls of Fort Bezhani during the First Balkan War. Flying for Greece, he comes down near Preveza, on the coast north of the Ionian island of Lefkada, secures local Greek assistance, repairs his airplane, and flies back to base.
11 February – The Chilean Army establishes a Military Aviation School at Lo Espejo (now El Bosque).
March – The Republic of China obtains twelve military aircraft from France.
13 February – The Kingdom of Serbia adopts regulations governing the operation of aircraft, making it the fifth country to do so after Germany, the United Kingdom, France, and Austria-Hungary.
15 March – The United States Army forms the 1st Aero Squadron under Capt Charles Chandler at Texas City to scout for Mexican incursions along the border.
 1 April – The Romanian Military Aeronautics Service is established. Will become the Romanian Air Corps in 1915.
 April – Austro-Hungarian Navy battleships transport flying boats from Pola to the Gulf of Cattaro as part of an international peacekeeping force sent to the region toward the end of the First Balkan War.
16 April – The inaugural 1913 Schneider Trophy race is won by Maurice Prévost in a Deperdussin monoplane, who completes 28 circuits of the  course with an average speed of 73.63 km/h (45.75 mph).
24 April – The French aviator Eugene Gilbert makes a record non-stop cross-country flight of 826 km (523 miles), flying from Villacoublay, France, to Vitoria-Gasteiz, Spain. The flight takes 8 hours 23 minutes.
27 April – Flying a Gage biplane, Robert G. Fowler makes the first nonstop flight across the Isthmus of Panama, covering 83 km (52 miles) in 1 hour 45 minutes  Technically, this is the first nonstop flight across North America from the Atlantic to the Pacific.
7 May – HMS Hermes, formerly a protected cruiser, recommissions as the Royal Navys first experimental seaplane carrier.
13 May – The Cuban aviator Domingo Rosillo makes the first flight across the Florida Strait, flying 90 miles (145 km) from Key West, Florida, to Havana, Cuba, in 2 hours 8 minutes in a Morane-Saulnier monoplane, aided by a naval escort to ensure that he keeps on course.
15 May – Cuban-born pilot Austin Parlá flies across the Florida Strait without surface support, relying only on a compass, the first person to do so.
26 May (13 May O.S.) – Igor Sikorsky flies the world's first four-engine fixed-wing aircraft as he takes his Bolshoi Baltisky biplane (original version of the Russky Vityaz) Ilya Mourometz into the sky for the Imperial Russian Air Service near Saint Petersburg (following test hops flown since three days earlier). Powered by 220 horsepower engines, the bomber could carry up to 1,543 pounds of bombs and has room for four machine guns and a crew of five. It is also the first plane fitted with a lavatory.
 9 June – A German Zeppelin flies from Baden-Baden, Germany, to Vienna, Austria-Hungary, in only half the time required by the fastest train.
 21 June – Georgia "Tiny" Broadwick becomes the first woman to parachute from an airplane, jumping over Los Angeles, California, from a plane piloted by Glenn L. Martin.

July–December
1 July – The Royal Netherlands Army forms its Aviation Division (Luchtvaart Afdeling)
5 July – A seaplane carrier participates in the British Royal Navys annual maneuvers for the first time, as HMS Hermes embarks two seaplanes, the Short Folder S.64 biplane and a Caudron G.3 amphibian. The Short aircraft is the first with folding wings to be used aboard a ship. The maneuvers, which conclude on October 6, demonstrate both the feasibility of extended operations by aircraft at sea and the value of folding wings.
17 July – The Royal Navy introduces the term "seaplane"; previously, seaplanes had been known as "hydro-aeroplanes." The term "seaplane" comes into general use during the year.
28 July – A Caudron G.3 amphibian takes off from a platform aboard the Hermes while she is underway and lands at Great Yarmouth. It is the first time an aircraft launches from the deck of a ship and lands ashore.
7 August – American-born aviation pioneer Samuel Franklin Cody is killed with his passenger (English cricketer William Evans) when his Cody Floatplane breaks up in flight over Hampshire in England.
20 August – The French aviator Adolphe Pegoud becomes the first person in Europe to jump from an airplane and land safely when he parachutes from 700 feet (213 m) above Buc, Yvelines, France.
1 September – Adolphe Pégoud makes the first inverted flight, flying upside down for 0.4 km (0.25 mile).
3 September – During the Imperial German Navy′s autumn 1913 maneuvers, an Avro 503 flown by Leutnant W. Langfeld becomes the first airplane to fly the 40 miles across the North Sea from Wilhelmshaven to Heligoland. It flies back to the German mainland on 15 September, landing at Cuxhaven.
9 September
Imperial Russian Army pilot Pyotr Nesterov becomes the first person to loop an airplane, flying a Nieuport IV monoplane over Syretzk Aerodrome near Kiev, Russia.
Maurice Prevost reaches 204 km/h (127 mph) in a Deperdussin racing aeroplane.
Helgoland Island air disaster: The first fatalities aboard a German airship occur when the Imperial German Navy Zeppelin dirigible LZ 14 (naval designation L 1) is forced down into the North Sea off Heligoland during a thunderstorm, killing 16 of the 22 men on board. Among the dead are the commanding officer of the Naval Airship Division, Kapitänleutnant Matzing.
13 September –  Aurel Vlaicu, Romanian engineer and inventor, dies near Câmpina, Romania, while attempting to fly across the Carpathian Mountains in his Vlaicu II airplane.
20 September – The second annual Aerial Derby takes place, sponsored by the Daily Mail newspaper. Nine participants fly a single circuit of a 94-mile (151-kilometer) course, starting and finishing at Hendon Aerodrome in London, with control points at Kempton Park, Esher, Purley, and Purfleet. Gustav Hamel is the overall winner in a Morane-Saulnier airplane with a time of 1 hour 15 minutes 49 seconds and receives a gold trophy and £200 prize. Shell awards prizes of £100, £70, and £50 for the handicap competition, which Bentfield Hucks wins in a Blériot airplane.
21 September – Adolphe Pégoud loops a Blériot XI over France, believing it to be the first loop in history. The feat is widely publicized as the worlds first loop until word of Pyotr Nesterovs loop over Russia of 12 days before spreads.
23 September – Roland Garros makes the first flight across the Mediterranean Sea,  from Saint-Raphaël, Var, France, to Bizerte, Tunisia, in 7 hours 53 minutes.
 October – The Imperial Japanese Navy includes an aviation ship, the naval auxiliary Wakamiya, in its annual naval exercises for the first time. Wakamiya operates one or two Farman floatplanes during the exercise, which lasts into November.
 17 October – Johannisthal Air Disaster: Imperial German Navy Zeppelin LZ 18 (naval designation L 2) burns in mid-air near Johannisthal Air Field in Germany and crashes, killing all 28  on board.
 November
The first air-to-air combat in history takes place over Mexico when aircraft exchange pistol shots during the Mexican Revolution, apparently scoring no hits.
The second Cody V biplane, having flown for around  hours only between January and March, is presented to the Science Museum in London.
 29 November – Raymonde de Laroche flies  solo in four hours to win her the 1913 Fémina Cup for the longest solo flight by a woman that year.
 December – The United States Army makes its 1st Aero Squadron, previously a provisional organization, into its first official aviation squadron.
13–14 December – German balloonist Hugo Kaulen stays aloft for 87 hours. This record lasts until 1935.

First flights
 Avro 511 (probable first flight)
 Nieuport-Macchi Parasol
 Autumn 1913 – Grigorovich M-1

January
 Avro 501

May
26 May – Sikorsky Russky Vityaz (see Events above)

August
12 August – Bristol T.B.8

September
18 September – Avro 504

November
 Sopwith Tabloid

December
11 December – Sikorsky Ilya Muromets

Entered service

Notes

References
Layman, R.D., Before the Aircraft Carrier: The Development of Aviation Vessels 1849–1922, Annapolis, Maryland: Naval Institute Press, 1989,

Aviation
Aviation by year

1913 in aviation


Clark Fork ist eine Stadt im Idaho Panhandle im Norden des US-Bundesstaates Idaho. Sie gehört zum Bonner County, dessen County Seat die Stadt Sandpoint innehat. Die Bevölkerungszahl lag laut census USA im Jahr 2010 bei 536. Clark Fork liegt auf einer Höhe von 640 m (2.090 Fuß) über dem Meeresspiegel auf einer Fläche von 2,6 km².

Lage

Clark Fork liegt im östlichen Teil des Bonner County nahe der Grenze zu Montana und der Cabinet Range der Rocky Mountains. Der gleichnamige Clark Fork River mündet in den Lake Pend Oreille. Der Cabinet Gorge Dam staut den Fluss nahe der Ortschaft und versorgt die Gegend mit Energie. Weiter flussaufwärts befindet sich eine Fischzuchtanlage. Das Farmland nördlich des Flusses gilt als besonders fruchtbar.

Clark Fork befindet sich etwa 40 km östlich von Sandpoint, es ist die erste Stadt am Highway 200 nach der Überquerung der Grenze zwischen Montana nach Idaho. Die Stadt liegt am Ufer des Clark Fork River und wurde in den späten 1800er Jahren gegründet, nachdem die Northern Pacific Railway hier ein Abstellgleis neben dem Fluss gebaut hatte.

Die Stadt wurde nach dem berühmten William Clark benannt, der 1804 mit Meriwether Lewis eine Expedition zur Erschließung dieses Gebietes leitete. Wahrscheinlich entdeckten Lewis und Clark den Clark Fork River in der Nähe von Missoula im Oktober 1805. Heute in der "Wilderness Area" im Schatten der Cabinet Mountains gelegen, bietet Clark Fork noch viel vom Charme des alten amerikanischen Westens. Es gibt zahlreiche Möglichkeiten zum Jagen und Fischen innerhalb des Clark Fork Valleys. Der Fluss ist ein bevorzugtes Laichgebiet für die Fischarten Rainbow, Cutthroat, Mackinaw und den gefährdeten Bull Trout, die seine unberührten Bergzuflüsse zum Ablaichen nutzen.

Geschichte
Als sich 1916 der Bau einer Brücke über den Clark Fork River der Vollendung näherte, sagte ein Berichterstatter sinngemäß: "Auf diese einfache Weise wird das Einzugsgebiet des Clark Fork Rivers am Ende zur Durchgangsstraße im nördlichen Teil dieses Staates. Es ist die einzig mögliche Passage im Norden." Zu diesem Schluss war der Reporter aufgrund der Tatsache gekommen, weil Lewis und Clark diesen Weg nach Westen ein Jahrhundert zuvor gefunden hatten und trotz intensiver Suche durch eine wachsende Gemeinschaft kein besserer Weg gefunden worden war, als den Fluss mit der Fähre zu überqueren.

Die Topographie des Geländes bot nur wenige Möglichkeiten, um den Fluss bei Reisen nach Osten oder Westen zu überqueren. Dies galt bis weit ins 20. Jahrhundert, bis die Menschen gelernt hatten die Felswände der Cabinet Mountains mit Maschinen zu bearbeiten. Auch heute noch zeigen sich auf einer Reise von Heron (Montana) nach Clark Fork (Idaho) deutlich die Formationen, die Clark Fork seine Rolle in der Geschichte der Region verschaffte und ein Grund für den ursprünglichen Fährbetrieb war.

Lalia Moore schrieb in ihrem Wörterbuch von den Ortsnamen Idahos, dass die Örtlichkeit (Clark Fork) scheinbar schon 1809 von Pelzjägern so bezeichnet wurde. Mit ihnen begann der frühe Fährbetrieb, wenngleich diese lediglich aus Baumstämmen gefertigt und mit einer provisorischen Plattform versehen war. Es wird angenommen, dass dort in Clark Fork ein privater oder eine kostenpflichtige Fähre betrieben wurde.

Erste Hinweise auf den Fährbetrieb bieten Aufzeichnungen aus dem Jahre 1893. Da diese mindestens 10 Jahre nach der Ankunft der Eisenbahnlinie der Northern Pacific Railways erfolgte, ist es sehr wahrscheinlich, dass beim Bau der Eisenbahnbrücke und der Gleisanlagen eine beträchtliche Anzahl an Flussüberquerungen notwendig war. Ein wesentlicher Faktor beim Betrieb der Fähre war die erhebliche Wassermenge und die Strömungsgeschwindigkeit. Der "Pend d'Oreille Review" berichtete am 29. Dezember 1916, dass "der Fluss Clark Fork größeres Wasservolumen aufweise als der Snake River. Zeitweise betrage der Durchfluss bei Hochwasser bis zu 94.000 Kubikmeter pro Sekunde. Die durchschnittliche Breite des Flusses liegt etwa bei 400 Metern." Am 13. Mai 1904 wurde John Lloyd und John Hagbo ein Angebot für ein Fährschiff gemacht, das 275,00 $ kostete.

Demografie

Nach den Angaben des Census aus dem Jahre 2000 lebten in Clark Fork 530 Einwohner, 138 Familien in insgesamt 238 Haushalten. Die Bevölkerungsdichte betrug 208,8 Einwohner pro Quadratkilometer. Es gab insgesamt 286 Wohneinheiten auf einem Gelände von 112,7 km², welches den eigentlichen Ort und die umliegenden zur Gemeinde gehörigen Eigentumsgrundstücke mit einschließt.

Persönlichkeiten
 Compton I. White lebte und arbeitete in Clark Fork.
 Compton I. White junior besuchte die dortige Schule, war von 1947 bis 1950 Schulrat und 1958 bis 1962 Bürgermeister der Stadt Clark Fork.

Weblinks
 Offizielle Website
 Clark Fork, Idaho auf city-data.com Statistiken
 Einwohnerzahlen auf citypopulation.de

Einzelnachweise

Ort in Idaho
William Clark als Namensgeber

Clark Fork (Idaho)


Rund um den Finanzplatz Eschborn-Frankfurt 2019 var den 57. udgave af cykelløbet Rund um den Finanzplatz Eschborn-Frankfurt. Det var det 22. arrangement på UCI's World Tour-kalender i 2019 og blev arrangeret 1. maj 2019. Løbet blev vundet af tyske Pascal Ackermann fra .

Hold og ryttere

Danske ryttere
Magnus Cort kørte for
Michael Valgren kørte for
Casper Pedersen kørte for

Resultater

Eksterne henvisninger

2019
UCI World Tour 2019


Dubai Tour 2016 var den 3. udgave af cykelløbet Dubai Tour. Løbet var en del af UCI Asia Tour-kalenderen og blev arrangeret i perioden 3. til 6. februar 2016. Løbet blev vundet samlet af Marcel Kittel fra .

Hold og ryttere

Danske ryttere
Sebastian Lander kørte for
Martin Mortensen kørte for

Etaperne

Trøjernes fordeling gennem løbet

Resultater

Referencer

Eksterne henvisninger

Dubai Tour
UCI Asia Tour 2016

Dubai Tour 2016


An Aloe yemenica in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni John Richard Ironside Wood. An Aloe yemenica in nahilalakip ha genus nga Aloe, ngan familia nga Xanthorrhoeaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Aloe

Aloe yemenica


Chinchipe (Chenchipe), nekadašnje indijansko pleme s obje obale donjeg toka rijeke Chinchipe. Jezično su možda bili srodni patagon i bagua Indijancima, šti bi ih uključivalo u karipsku jezičnu porodicu.

Chinchipe su bili lovci i ribari koji su se služili lovačkim i ribarskim mrežama i lovačkim zamkama. Muškarci su obično su hodali goli, a ponekad su možda nosili i pamučne košulje. Ove kosulje kod Chirino, Patagón i Copallín Indinjaaca, mogle su biti i pamučne i vunene; penis bi privezali uzicom, što je još uvijek običaj među nekontaktiranim plemenima zapadnog bazena Amazone. Ženska nošnja sastojala se od suknje koja je dosezala do potkoljenica, a još češće ogrtač–manta, koji se omata oko tijela, a jedna ruka se ostavlja slobodna.

Nastambe su bile krovinjare bez zidova.

Izvori

cariban
Ekvadorski Indijanci
Peruanski Indijanci
Indijanska plemena

Chinchipe


توزيعة لينكس خفيفة صغيرة الحجم (بالإنجليزية lightweight Linux distribution) المقصود بها تلك التي تستهلك أقل نسبيا من موارد الحاسوب، على سبيل المثال توزيعة لوبونتو تتطلب معالج بانتيوم 2 و128 ميغابايت من ذاكرة الوصول العشوائي كحد أدنى وهي بديل أخف من أبونتو الذي يتطلب 1جيغا بايت من الذاكرة الحية ومعالج بواحد جيغا هرتز.

مفهوم lightweight غير متفق عليه إلا أن تعريف بول شيرمان مثالي حيث قال: أن المقصود به أمران أن يستطيع العتاد القديم تشغيل النظام وأن تبقى الواجهة بعيدة عن طريقك.

توزيعات توصف أنها خفيفة صغيرة الحجم
 باسيك لينكس قادر على تشغيل حاسب بمعالج إنتل 386 وذاكرة قدرها 3 ميغا بايت.
 بودهي لينكس توزيعة بسيطة مبنية على أبونتو 10.04.
 دام سمول لينكس خفيفة كفاية لتشغيلها بمعالج إنتل 486 و16ميغا بايت من الذاكرة الحية.
 سليتاز ,تيني لينكس كور ,إكس بود توزيعات تستلزم 25 ميغا بايت ,11 ميغا بايت ,64 ميغا بايت على الترتيب.
 زوبونتو ولوبونتو مبنيتان على أبونتو الأولى بواجهة إكس إف سي إي والثانية ب إل إكس دي إي.
 بوبي لينكس أخف من التوزيعات الأخرى نسبيا.

المصادر

توزيعات لينكس خفيفة
توزيعات لينكس

توزيعة لينكس خفيفة


المجتمع القمري  كان ناديا ومجتمعا علميا غير رسمي من صناعيين وفلاسفة طبيعة ومفكرين كانوا يجتمعون بانتظام بين 1765 و1813 في برمينغهام بإنجلترا.

مراجع

أندية أدبية وثقافية
أندية وجمعيات في مقاطعة مدلاند الغربية
انحلالات سنة 1813 في إنجلترا
تأسيسات سنة 1765 في إنجلترا
تاريخ برمنغهام
ثورة صناعية
جمعيات علمية
منظمات انحلت في 1813
منظمات أسست في 1765
الثورة الصناعية في إنجلترا

المجتمع القمري


Tarjei Bø (født 29. juli 1988 i Stryn) er en norsk skiskytte, som har vundet en række medaljer ved blandt andet VM og OL.
Han er storebror til Johannes Thingnes Bø, der ligeledes er skiskytte.

Tarjei Bø viste sig første gang for alvor på den internationale scene, da han i 2006 vandt guld og sølv ved junior-VM. De følgende år vandt han flere junior-VM-medaljer.

Fra 2009 har han deltaget i seniorkonkurrencer, og her kom hans første store resultat ved vinter-OL 2010 i Vancouver, hvor han efter en 21. plads på 20 km-distancen sammen med Emil Hegle Svendsen og de to veteraner Ole Einar Bjørndalen og Halvard Hanevold udgjorde det norske hold på 4×7,5 km stafet, der vandt guld foran Østrig og Rusland.

Ved VM det følgende år i Khanty-Mansijsk fik han sit helt store gennembrud med fem medaljer. Han vandt bronze på 10 km og 12,5 km jagtstart samt guld på 20 km og i stafet (herrer og mikset). Ved VM i 2012 i Ruhpolding vandt han guld i herrernes stafet, og ved VM 2013 i Nové Město na Moravěblev det til tre guld i henholdsvis 15 km samt stafet for herrer og mikset hold.

Hans vinter-OL 2014 i Sotji blev ikke særligt succesfuldt, idet han sluttede langt nede i felterne i de tre individuelle konkurrencer, han stillede op i. I herrernes stafet tog brødrene Bø
og Bjørndalen de tre første ture for Norge, hvilket bragte holdet i spidsen, men Emil Hegle Svendsen på sidsteturen havde været syg op til konkurrencen, og han missede fire af sine skud, hvilket betød, at Norge røg ned på fjerdepladsen. Imidlertid blev russeren Jevgenij Ustjugov i februar 2020 fældet af dopingmisbrug, hvorved alle hans resultater fra 2013/14-sæsonen blev annulleret. Da han var med på det russiske vinderhold i stafetten i Sotji, ligger Norge egentlig til at blive rykket en tak op til bronzepladsen, men efter russerens appel af sin dom er dette ikke sket per marts 2021.

Ved VM i 2015 i Kontiolahti vandt han fem medaljer: I 10 km, 12,5 km og 15 km individuelt vandt han bronze, og i herrernes stafet blev det til sølv, mens han vandt endnu en bronze i mikset stafet. Ved VM på hjemmebane i Oslo 2016 vandt han guld i herrernes stafet og bronze i mikset stafet.

Ved vinter-OL 2018 i Pyeongchang fik han i de individuelle løb placeringer mellem nummer fire og tretten (bedst på 12,5 km jagtstart), mens han var med til at vinde sølv i herrernes stafet. Nordmændene kom her næsten et minut efter de svenske guldvindere, men var selv mere end et minut bedre end tyskerne på tredjepladsen.

Ved VM 2019 i Östersund vandt Bø bronze i 20 km-løbet, og han var med til at vinde guld i herrernes stafet, og ved VM i 2020 var han igen med på holdene, der vandt sølv i herrernes stafet og guld i mikset stafet. Ved VM i 2021 var han endnu engang på det norske stafethold, der denne gang vandt guld.

Referencer

Eksterne henvisninger

Skiskytter fra Norge
Deltagere for Norge ved vinter-OL 2010
Medaljevindere fra Norge ved vinter-OL 2010
Medaljevindere ved vinter-OL 2010
Deltagere for Norge ved vinter-OL 2014
Skiskytter ved vinter-OL 2014
Skiskytter ved vinter-OL 2010
Deltagere for Norge ved vinter-OL 2018
Skiskytter ved vinter-OL 2018
Deltagere for Norge ved vinter-OL 2022
Skiskytter ved vinter-OL 2022
Medaljevindere ved vinter-OL 2022
Olympiske mestre fra Norge
Olympiske sølvmedaljevindere fra Norge

Tarjei Bø


Ibrahim Koné, né le  à Abidjan, est un footballeur international guinéen évoluant au poste de gardien de but au Hibernians FC.

Biographie

En club

Né à Abidjan, Koné commence sa carrière au CF Excellence. Il rejoint ensuite l'AS Denguelé.

Le 1 mars 2009, il quitte l'AS Denguelé et rejoint l'US Boulogne. Le 23 septembre 2009, Koné fait ses débuts avec l'US Boulogne contre le Paris Saint-Germain en Coupe de la Ligue (défaite 0-1). Il y joue l'intégralité de la rencontre.

En équipe nationale
Koné représente la Côte d'Ivoire lors de la Coupe du monde des moins de 17 ans 2005 organisée au Pérou et lors du Tournoi de Toulon 2007. Lors de cette dernière compétition, il est élu meilleur gardien de but du tournoi.

En 2011, il participe avec la Côte d'Ivoire au championnat d'Afrique des nations des moins de 23 ans. Il joue trois matchs lors de cette compétition organisée au Maroc, encaissant quatre buts.

D'origine guinéenne, Koné accepte de représenter l'équipe de Guinée le 25 avril 2018.

Il joue son premier match en équipe de Guinée le 9 septembre 2018, contre la République centrafricaine (victoire 1-0). Lors de l'été 2019, il participe à la Coupe d'Afrique des nations organisée en Égypte. Il joue trois matchs lors de ce tournoi, qui voit la Guinée s'incliner en huitièmes de finale face à l'Algérie.

En , il est retenu par le sélectionneur Kaba Diawara afin de participer à la Coupe d'Afrique des nations 2021 organisée au Cameroun.

Références

Liens externes

Footballeur international guinéen
Footballeur ivoirien
Gardien de but de l'US Boulogne
Joueur du Pau FC
Joueur des Hibernians FC
Gardien de but au football
Naissance en décembre 1989
Naissance à Abidjan

Ibrahima Koné (football, 1989)


منير العبيدي رسام وناقد وكاتب من العراق.
ولد في قرية بهرز الواقعة على ضفاف نهر ديالى في محافظة ديالى في العراق في العام 1949.
ضهرت موهبته في الرسم في طفولته وتبلورت تلك الموهبة في شبابه حيث كان عضواً في جماعة المرسم الحر بأشراف الدكتور الفنان خالد الجادر، وعضو جماعة الاداب للفنون التشكيلية التي كانت تضم كلا من عماد عبد السلام رؤوف، علا الطائي، عبد الهادي العادلي واخرين.
تخرج من قسم التاريخ جامعة بغداد في العام 1970 واتجه إلى العمل السياسي حيث عرف بفكره اليساري.
رسام وكاتب وناقد عرف بكثير من معارضة الشخصية والمشتركة في العراق وبلدان أخرى ومقالاته التي اثّرت الرأي العام.
عضو نقابة الفنانين العراقيين وجمعية الفنانين التشكيلين في العراق. مقيم في ألمانيا منذ العام 2000.

 1970 المعرض الأول لجماعة الآداب على قاعة كلية الآداب في بغداد
 1977 الدراسة في معهد العلوم الاجتماعية ـ موسكو
 1978 مسؤول المكتب الصحفي لصحيفة طريق الشعب في محافظة ديالى
 1985 التفرغ للعمل الفني.
 1985-89 العديد من المشاركات في المعارض الجماعية في قاعة الاورفلي، معارض مهرجان الواسطي..
 1989 المعرض الشخصي الأول على قاعة الرشيد - بغداد
 1990 إعادة تأسيس جماعة «أصدقاء الفن» مع الفنان موفق الخطيب وفنانين آخرين وافتتاح القاعة الخاصة بالجمعية ومعرض مشترك.ومعرض يضم المجموعة الفنية الدائمة لاعضاء الجمعية
 1991 ـ93 المشاركة في عدد من المعارض الجماعية أهمها معرض تأملات عراقية على قاعة النصر (المتحف الوطني للفن الحديث سابقا)
 1993 المعرض الشخصي الثاني في برلين
 1994 المعرض الشخصي الثالث على قاعة الاورفلي في بغداد
 1994- 97 الاشتراك في معارض جماعية في دمشق(قاعة نصير شورى)عمّان(قاعة حمورابي والاورفلي)تونس وغيرها.
 1997 المعرض الشخصي الرابع على قاعة حمورابي في عمان
 1997 ـ 2000 المشاركة بعشرات الأعمال في المعارض الجماعية في بغداد وعمان وعواصم عربية أخرى.
 2000 مغادرة العراق والإقامة في ألمانيا
 2000- 2003 المشاركة في ثلاثة معارض مشتركة في العاصمة الألمانية برلين
 2004 المعرض الشخصي الخامس على قاعة (BOX 66) في العاصمة الألمانية برلين
 2006 المعرض الشخصي السادس على قاعة (Bilderschmuck Gallerie) في برلين
 الكتابة في العديد من الصحف العراقية

تاثر منير العبيدي جدا بقريته التي اضافت الكثير إلى ملامحه الشخصية والتي بدت واضحة في أعماله الفنية ومقالاته الأدبية.
يعد العبيدي من الفنانين الذين اجادوا رسم الطبيعة وخصوصا النخلة العراقية وطريق البساتين والقرى والأرياف وبساتين محافظة ديالى الجميلة ونهري ديالى وخريسان وقطاف البرتقال في مدينة البرتقال والشناشيل والجبال في شمال العراق.يتمتع الأسلوب الفني للفنان في اكتشاف الوان جديدة تثري لوحاته بمزيج من الدفئ الممزوج بالعاطفة نحو الأرض والإنسان والطبيعة الجميلة التي تتمتع بها أرض العراق.دراساته الأدبية ومقالاته النقدية تنم عن خبرة تاريخية في تحليل الشخوص بحكم دراسته للتاريخ والأدب وتاريخ الفن عبر السنين الذي تقدم بفنه نحو العالمية.'''

مصادر

انظر أيضا
بتول الخضيري

علي السباعي

[/http://www.munir-alubaidi.de]

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من قبيلة العبيد
أشخاص من محافظة ديالى
خريجو جامعة بغداد
رسامون عراقيون
فنانون تشكيليون عراقيون
كتاب وكاتبات عراقيون
مواليد 1949
نقاد عراقيون

منير العبيدي


Dalmatinska nogometna liga u sezoni 1982./83. je predstavljala ligu četvrtog stupnja nogometnog prvenstva Jugoslavije.
Sudjelovalo je 16 klubova, a prvak je bio "Jadran" iz Kaštel Sućurca.

Ljestvica

 Kardeljevo – tadašnji naziv za Ploče

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Povezani članci
 Hrvatska nogometna liga 1982./83.
 Međuopćinska nogometna liga Split – Makarska 1982./83.

Izvori
 Jurica Gizdič: HNK Sloga : 90 godina nogometa u Mravincima : 1925. – 2015., Mravince, 2015., , str. 89-91
 Jurica Gizdić, Anđelo Raffanelli: Vječni Zmaj pod Biokovom, Makarska, 2007., , str. 107-108

1982-83
1982-83
Dalmacija

Dalmatinska nogometna liga 1982./83.


Kim Sang-hee (en hangeul 김상희), née le  à Gongju en Corée du Sud, est une femme politique sud-coréenne, vice présidente de l'Assemblée nationale de Corée du Sud depuis 2020. Militante féministe, il s'agit de la première femme à accéder à ce poste en Corée du Sud.

Jeunesse et études
Kim Sang-hee est née le  à Gongju, en Corée du Sud. Après l'obtention de son diplôme de fin d'études du lycée de Gongju, elle suit une licence en pharmacie à l'Université pour femmes Ewha. Étudiante pendant les années de l'administration Park Chung-hee, elle participes aux mouvements étudiants contre son régime.

Elle commence sa carrière dans la société civile.

Elle contribue à la création de l', première association de Corée du Sud visant à faire valoir les droits des femmes, et à lutter contre le sexisme et les discriminations faites aux femmes en 1987. De 1997 à 2004, elle est membre du bureau directif de cette association, qu'elle préside cette association de 2005 à 2007.

En 2005, elle reçoit une médaille de l'Ordre du Mérite Civil de la part du gouvernement sud-coréen pour son travail pour son travail contre les discriminations faites aux femmes. Elle a notamment contribué à l'abolition du système patriarcal Hojuje et à la mise en place d'une loi plus sévère à l'encontre des violences sexuelles.

Carrière électorale
Kim Sang-hee fait ses débuts en politique en 2007, en rejoignant le parti démocrate de Corée du Sud. Elle remporte sa première élection législative en 2008, et décroche un siège à la proportionnelle. Elle est réélue en 2012, 2016 et 2020 en tant que représentante du district de Bucheon.

En 2012, elle s'oppose au candidat sortant , et gagne l'élection, devenant la représentante du district de Bucheon. À l'issue de cette élection, elle prend la tête de la Commission de l'égalité des sexes et de la famille de l'Assemblée nationale.

En 2016, à l'issue de sa réelection, Kim Sang-hee s'implique dans des projets de loi liés à la garde d'enfants, aux droits et au traitement des mères célibataires, et sur les affaires d'agressions sexuelles. En 2017, elle prend la tête du comité sur le vieillissement de la population, mis en place par le président Moon Jae-in.

En 2020, elle est réélue pour la seconde fois en tant que représentante du district de Bucheon. Elle est rejoint à l'Assemblée nationale sud-coréenne par d'autres militantes féministes sud-coréennes, comme , , , elles aussi membres de l'association des femmes coréennes. La même année, elle est nommée à la tête du siège des contre-mesures de prévention des épidémies du Parti démocratique sud-coréen, lors de la pandémie de Covid-19.

Le 5 juin 2020, elle est élue vice présidente de l'assemblée nationale de Corée du Sud, et devient la première femme à occuper ce poste en Corée du Sud. Lors de son élection, elle s'engage à œuvrer pour un parlement plus paritaire, qui représenterait au mieux le peuple sud-coréen. Elle travaille conjointement avec Park Byeong-seug, président de l'Assemblée nationale, et , autre vice président issu du parti d'opposition Pouvoir au peuple.

En tant que vice présidente de l'assemblée, elle effectue également plusieurs visites à l'international, notamment en Indonésie, pour solidifier les relations entre les deux pays.

Prises de positions
Kim Sang-hee est très impliquée dans la lutte contre les discriminations faites aux femmes. Par son élection au poste de vice présidente de l'assemblée nationale de Corée du Sud, elle espère inspirer une nouvelle génération de femmes à se lancer dans la politique, et briser le plafond de verre qui existe encore pour les femmes dans la politique en Corée du Sud.

Elle s'implique également dans les questions écologiques et environnementales depuis son entrée dans la politique. Elle s'est notamment battue pour le maintien de la zone de la vasière de Seocheon, sur laquelle une zone industrielle aurait dû être construite. À la suite de la catastrophe nucléaire de Fukushima, elle estime également que si le gouvernement japonais refuse d'analyser la qualité de l'eau, la Corée du Sud devrait arrêter d'importer des produits japonais. En 2006, elle est également nommée par le président Roh Moo-hyun à la tête du Comité consultatif du Président pour le développement durable.

Controverses
En 2020, Kim Sang-hee défend , une députée accusée de détournements de fonds publics, avant ses aveux. Elle continue alors de défendre Yoon, en appuyant sur le fait que ses détracteurs sont des .

Notes et références

Annexes

Articles connexes
 Moon Jae-in
 Assemblée nationale (Corée du Sud)

Liens externes
 Site personnel de Kim Sang-hee
 Profil de Kim Sang-hee sur le site de l'Assemblée Nationale sud-coréenne

Parlementaire en Corée du Sud
Femme politique sud-coréenne
Naissance en mai 1954
Naissance dans le Chungcheong du Sud
Étudiante de l'université pour femmes Ewha
Pionnière en politique
Féministe sud-coréenne

Kim Sang-hee


Nogometni klub Mosor Žrnovnica (NK Mosor; NK Mosor Žrnovnica; Mosor Žrnovnica; Mosor) je nogometni klub iz Žrnovnice, grad Split, Splitsko-dalmatinska županija, Republika Hrvatka. U sezoni 2020./21. klub se natječe u 2. ŽNL Splitsko-dalmatinskoj, ligi petog stupnja hrvatskon nogometnog prvenstva.
Klupske boje su crvena, bijela i plava.

O klubu
U kolovozu 2018. godine postojeći klub iz Žrnovnice, "HNK Mosor" je odustao od natjecanja u "1. ŽNL Splitsko-dalmatinskoj", te ugasio seniorsku momčad.

Kao reakciju na taj potez kluba, i dulje neslaganje s upravom kluba, skupina bivših igrača i članova kluba je 1. rujna 2018. godine održala osnivačku skupštinu novog kluba - NK "Mosor"'.

Klub je u početku oformio omladinske momčadi, a potom seniorsku. Nemaju na raspolaganju za rad igralište "Pricvić" u Žrnovnici, te za treninge i rad koriste terene i igrališta "Uniona" na TTTS-u, "Primorca" u Stobreču, te "Poljičanina 1921" u Srinjinama.
Klub je sa seniorskom momčadi krenuo u sezonu 2019./20. u "2. ŽNL Splitsko-dalmatinskoj", te kao domaćin igraju u Srinjinama na igralištu "Bačevac".

U rujnu 2020. godine odlukom graskih vlasti "Mosoru" je omogućeno a koristi lokalni stadion "Pricvić"''.

Uspjesi

Pregled plasmana po sezonama

Poznati igrači

Povezani članci
 Žrnovnica
 HNK Mosor Žrnovnica

Vanjske poveznice
 NK Mosor Žrnovnica na Facebooku

Izvori

 bisnode.hr, NK Mosor Žrnovnica

Nogometni klubovi u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Žrnovnica

Nogomet u Splitu

NK Mosor Žrnovnica (2018.)


La abadía de Saint-Sever o abadía de San Severo  es una abadía benedictina francesa fundada por el duque de Gascuña Guillermo Sancho a finales del , localizada en la comuna francesa de Saint-Sever, en el departamento de Landas.

Sus innumerables posesiones se extendían en el  del Medoc hasta Pamplona en España. Gregorio de Montaner, que gobernó la abadía de 1028 a 1072, la situó como un poderoso centro artístico que reunió a los escultores e iluminadores más valiosos, incluyendo a Stephanus Garsia, el autor de las miniaturas del llamado Beato de Saint-Sever.

La iglesia abacial fue clasificada Monumento Histórico de Francia (MH) el 18 de noviembre de 1911 y forma parte del Patrimonio de la Humanidad en 1998 bajo el título de Caminos de Santiago en Francia. y está situada en la Vía Limusina que llleva a la tumba del santo.

Abadía

La iglesia abacial de estilo románico es sorprendentemente grande. Presenta un coro de seis absidiolos de profundidad decreciente, de acuerdo con un plan benedictino. Las columnas de mármol del coro y el transepto proceden del palacio de los gobernadores romanos de Morlanne, en las inmediaciones. Son notables los capiteles policromados decorados con leones, que datan del . Se cuentan hasta 150, de las que 77 están autentificadas como galo-romanas y románicas. Las dimensiones de la iglesia son impresionantes: 71 m de largo y 31 m de ancho para la nave y 41 m para el transepto.

Se accede por las tribunas del transepto a las capillas. El transepto y las naves laterales permitían acoger a una gran multitud de fieles y peregrinos atraídos por esta etapa de la vía limusina (Via Lemovicensis) hacia Santiago de Compostela.

La abadía ha sufrido graves daños a lo largo de su historia:
 Un terremoto en 1372.
 Numerosos asedios en la Guerra de los Cien Años, período en que la Gascuña era objeto de disputa entre Francia e Inglaterra.
 El monasterio fue varias veces destruido y quemado por los franceses. Las naves laterales han sido posteriormente reconstruidas en parte.
 En las Guerras de Religión con las masacres de los años 1569 y 1570 y el saqueo y devastación del monasterio por los hugonotes de Montgomery, perseguidos por las tropas católicas de Blaise de Montluc.

Fue necesario esperar más de un siglo, antes de que la congregación de San Mauro se comprometiese a la reparación del ábside y los edificios conventuales. En la Revolución Francesa, la abadía fue desamortizada y los edificios conventuales asignados y vendidos, antes de que la iglesia volviese al culto en 1795. Los restauradores del , redecoraron la nave y las fachadas en estilo neorrománico, pastiche conforme al gusto de la época para la arquitectura medieval.

Orígenes

En el , Severo (san Severo en el futuro) fue enviado por el papa para evangelizar la Novempopulania. Sería martirizado y decapitado por los visigodos y, en el , los benedictinos construyeron una capilla para recoger su cuerpo.

La fundación de una abadía, cerca de la antigua colina de Morlanne, que domina el valle del Adur, fue a la vez un acto político y religioso que permitía a los condes de Gascuña asegurar mejor su autoridad.

Después de su victoria en la batalla de Taller hacia 982-983, el duque Guillermo Sancho de Gascuña compró en el 988 la tierra y decidió construir un monasterio. En ese momento, la región contaba con muchas ricas villas romanas, pero con ninguna ciudad importante. La abadía benedictina de Saint-Sever experimentará en todas las áreas, una expansión y radiación excepcionales, gracias sobre todo a Gregorio Montaner, un monje de Cluny, de origen español que se convertiría en abad en el año 1028. Fue bajo su abadengo, que duraría hasta 1072, cuando comenzaría la reconstrucción de la iglesia en el modelo de Cluny, con maestros de obra y escultores tan notables por su experiencia como por su espíritu innovador. A las obras, siguió un incendio en 1060.

Contexto histórico
El renacimiento gascón del  que siguió a las invasiones bárbaras, fue debido en parte a la proliferación de monasterios. Se deben al desbroce de tierras baldías y bosques y a la reagrupación del campesinado en torno a las abadías y prioratos. En paralelo, tanto los obispos como los abades están empeñados en la reconstrucción de las ciudades devastadas por los vikingos: Oloron, Nogaro, La Réole o Saint-Sever.

Una abadía poderosa
En todos los ámbitos religiosos, administrativos, sociales, económicos o culturales, Gascuña conoció un resurgimiento gracias a la abadía que se impone en toda la provincia como una verdadera potencia. En su apogeo, a finales del , el monasterio estaba rodeado de un vasto dominio, numerosas villas de época romana en la diócesis de Aire-sur-Adour, así como tierras e iglesias en un radio de 35 km. Fuera de esta diócesis, el monasterio adquirió dominios en Agen, Bazadais y Pays de Born (Priorato de Mimizan).

Además, Saint-Sever poseía una iglesia cerca de Pamplona, en Navarra, así como propiedades en la Gironda, entre otras, la iglesia de Soulac-sur-Mer. En Gascuña, la mayoría de las posesiones de Saint-Sever se correspondían con la ubicación estratégica de la época: sitio defensivo, zona de paso del Garona y el Adour, arteria principal de tráfico. En una distancia máxima de treinta kilómetros, las posesiones constituyen albergues para peregrinos.

En la elección de las adquisiciones, se tiene también en cuenta la fertilidad de la tierra. El valle del Adour, las costas de Buzet, las posesiones en Armagnac o las vides en la región bordelesa revelan los intereses y preocupaciones económicas de los monjes que plantaban viñas cerca de los monasterios. El declive comenzó con la Guerra de los Cien Años y se precipita con las guerras de religión. En 1569, los protestantes arrasaron los edificios conventuales, que no serían reconstruidos hasta finales del . Con la Revolución Francesa, los monjes fueron expulsados. La iglesia pudo dedicarse al culto, pero los edificios monásticos son ocupados por el Ayuntamiento y otras administrationes municipales.

El Beato de Saint-Sever

Los Beatos, que deben su nombre a su autor, Beato de Liébana (monasterio de Santo Toribio de Liébana) en la antigua Asturias española del , son manuscritos iluminados con el Comentario al Apocalipsis, el último libro del Nuevo Testamento, encuadrados en el debate teológico de la época.

El Beato de Saint-Sever podría haberse realizado alrededor de 1050-1070, unos cincuenta años después de la fundación  en un scriptorium que probablemente fuese el de la Abadía de Saint-Sever, pues según el ex libris de su primera página, está dedicado a Gregorio de Montaner, de origen español, que fue su abad entre 1028 y 1072 y está firmado por Stephanus Garsia, que también sería un monje copista e iluminador de probable origen español.

Inspirado en los Beatos españoles, ricamente decorado, es el único ejemplar al norte de los Pirineos. Su estilo es románico con influencias diversas. Además de los temas propios del Apocalipsis, se representa un mapa que representa el mundo conocido, incluyendo la Galia, Aquitania y Saint-Sever. Este documento fue preservado de las guerras de religión por manos piadosas. Se le reencontró entre las colecciones del cardenal arzobispo de Burdeos, François de Sourdis  a comienzos del  y pasaría más tarde a París, en el Arsenal, que posteriormente llegaría a ser la Biblioteca Nacional de Francia, donde se conserva en la actualidad.

Referencias

Enlaces externos

 La abadía de Saint-Sever (en francés). Consultado el 30 de diciembre de 2011.

Abadías de Francia del siglo XI
Saint-Sever
Iglesias de Francia del siglo XI
Iglesias románicas de Francia
Saint-Sever
Bienes individuales inscritos Patrimonio de la Humanidad en Francia (Caminos de Santiago)
Abadías de Francia clasificadas monumento histórico en 1840
Monumentos históricos de Francia en la Via Lemovicensis
Arquitectura románica en Nueva Aquitania
Landas
Abadías de la región de Nueva Aquitania
Monumentos históricos de la región de Nueva Aquitania
Congregación de San Mauro

Abadía de Saint-Sever


Herrup Kirke ligger i landsbyen Herrup i Herrup Sogn, Holstebro Kommune (Viborg Stift).

Bygning og inventar
Herrup Kirke er hvidkalket og har rødt tegltag. Kirkens opførelsesår er tydeligt anført på tårnet.

Kirkerummet er overvejende hvidt suppleret med andre lyse farver (gråt, hvidt). Motivet på alterbilledet viser Jesus række ud efter apostlen Peter. I kirken findes et skib ved navn Pax ophængt i 1946. Af andre specielle ting kan nævnes, at der i tårnet er installeret et klokkespil etableret i 1984.

Historie
Oprindeligt var Herrup Sogn en del af Sevel Sogn som Sevel Søndersogn, og i begyndelsen af det 20. århundrede steg befolkningen her ganske hurtigt på grund af opdyrkning af heden samt etablering af et kalkværk i Bjergby. Derfor – og på grund af den relativt lange afstand til Sevel Kirke – opstod ønsket om at få egen kirke i området, og i 1913 blev der nedsat en lokal gruppe, der skulle arbejde for at realisere dette ønske. Opgaven var stor og uvant for bønderne i området, og desuden satte første verdenskrig en bremse for projektet. Men omsider lykkedes det, og første spadestik blev taget i 1920, hvorpå kirken blev indviet 27. august 1922.

Kirken har gennemgået en indvendig restaurering i 1996.

Referencer

Eksterne henvisninger
 Herrup Kirke på danmarkskirker.natmus.dk (Danmarks Kirker, Nationalmuseet)
 Herrup Kirke hos KortTilKirken.dk

Kirker i Holstebro Kommune
Kirker i Viborg Stift

Herrup Kirke


Arsenal ist ein 1935 gegründeter Sportverein aus der finnischen Hauptstadt Helsinki.

Der Verein hatte während seiner Geschichte verschiedene Abteilungen. So besteht die Eishockeyabteilung heute nicht mehr. In der Saison 1948/49 spielte die Abteilung jedoch noch in der ersten Liga. Auch die Fußballmannschaft hatte in den Nachkriegsjahren ihre erfolgreichste Zeit und spielte damals zeitweise in der zweithöchsten Liga.

Die erfolgreichste Sektion des Vereins ist die Handballabteilung. Sie spielte 47 Jahre ununterbrochen in der höchsten Spielklasse Finnlands. 1961, 1962 und 1963 wurde Arsenal finnischer Meister. Außerdem wurde Arsenal fünfmal Vizemeister und achtmal Dritter der finnischen Meisterschaft. Als finnischer Meister nahm Arsenal somit auch am Europapokal der Landesmeister teil. 1961/62 scheiterte der Verein am sowjetischen Vertreter Burewestnik Kiew mit 11:26, in der Folgesaison am IK Heim aus Schweden. 1963/64 fiel der Wettbewerb aus.

Weblinks
 Arsenal Helsinki eurohockey.com

Sportverein (Helsinki)
Helsinki Arsenal
Helsinki Arsenal
Helsinki Arsenal

Arsenal Helsinki


Krig kan henvise til:

 Krig – tilstand af væbnet konflikt mellem samfund eller stater
 Krig (dokumentarfilm) – dansk dokumentarfilm fra 2003 instrueret af Jens Loftager
 Krig (kortspil) – et kortspil

Krig (flertydig)


An Costularia pilisepala in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Ernst Gottlieb von Steudel, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Frank Dunn Kern. An Costularia pilisepala in nahilalakip ha genus nga Costularia, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Costularia

Costularia pilisepala


Dashing in December é um filme romântico americano dirigido por Jake Helgren, sendo um drama natalino com tema LGBTQ+ transmitido pela Paramount Network. O filme é estrelado por Peter Porte e Juan Pablo Di Pace nos papéis principais, além de Andie MacDowell, Caroline Harris, Carlos Sanz e Katherine Bailess.

Sinopse
Wyatt Burwall (Peter Porte) é um profissional de negócios bem sucedido, que deixou o rancho de sua mãe Deb (Andie MacDowell) no Colorado após a morte de seu pai e com uma carreira brilhante numa empresa de capital de risco em Nova York. Após 5 anos, ele retorna para rancho da família no Natal, em um esforço para convencer sua mãe a vendê-lo. Sua mãe e sua melhor amiga (e ex-namorada) Blake (Caroline Harris), por sua vez, o apresentam a Heath (Juan Pablo Di Pace), um rapaz que ajuda Deb a cuidar do rancho e sonha em salvar a amada propriedade e a mágica atração do rancho, o passeio de charrete puxada pelo casal de cavalos Dasher (de Wyatt) e Snowbelle (de Heath) pelas paisagens de inverno no Natal, e é tratado como parte da família. Embora sendo de mundos muito diferentes e de não suportarem um ao outro no início, ao compartilharem suas histórias de vida entre si (os dois são gays assumidos e tiveram seus próprios problemas no passado), um sentimento inevitável surge entre eles. Heath aos poucos desperta o espírito do Natal no coração solitário de Wyatt.

Elenco

 Peter Porte como Wyatt Burwall
 Juan Pablo Di Pace como Heath Ramos
 Andie MacDowell como Deb Burwall
 Caroline Harris como Blake Berry
 Carlos Sanz como Carlos Casas
 Katherine Bailess como Willa

Produção
Apesar de estar ambientado no estado do Colorado, o filme foi filmado em diferentes locais de Utah, como Salt Lake City, Midway e Heber City. A maior parte das filmagens ocorreram em setembro de 2020, sendo lançado em 13 de dezembro de 2020 pela Paramount Network com transmissões simultâneas na Pop TV, Logo TV e TV Land.

Filmes dos Estados Unidos de 2020
Filmes de romance dos Estados Unidos
Filmes com temática LGBT de 2020
Filmes com temática LGBT dos Estados Unidos
Filmes em língua inglesa
Filmes de romance da década de 2020

Dashing in December


Velika nagrada Vijetnama je bila planirana automobilistička utrka Formule 1 koja se trebala održati na stazi Hanoi. Staza je bila 5565 metara duga i sastojala se pretežno od javnih prometnica s posebno izgrađenim zgradama bokseva.

Iako je Bernie Ecclestone priznao da je odbio Vijetnam koji je 2016. htio ući u F1 kalendar, novi vlasnici Liberty Media, koja je Formulu 1 preuzela krajem 2016., dugo su vremena govorili kako bi voljeli vidjeti Formulu 1 u toj zemlju, a službena potvrda stigla je u studenom 2018. Uoči očekivanog ulaska ove zemlje u kalendar Formule 1, Red Bull Racing je održao F1 demonstraciju na ulicama Ho Chi Minha u Vijetnamu, a David Coulthard je zabavljao publiku vozeći Red Bull RB7 iz 2011. na kišnim Pirellijevim gumama, u svojoj prvoj vožnji F1 bolida nakon 18 mjeseci. Prva utrka se trebala voziti 5. travnja kao treća utrka u sezoni 2020. No zbog pandemije koronavirusa, FIA je 13. ožujka 2020. odgodila utrku. Kasnije u sezoni, gradonačelnik Hanoija Nguyen Duc Chung rekao je da će raspraviti o mogućnosti organiziranja utrke na kraju studenoga, no 16. listopada stigla je vijest da je Velika nagrada Vijetnama i službeno otkazana. Utrka je nakon toga bila planirana za 2021., no krajem 2020., gradonačelnik Hanoija Nguyen Duc Chung, uhićen je zbog korupcije i navodnog prisvajanja dokumenata koji su sadržavali državne tajne. Premda slučaj nije bio povezan s Formulom 1 i Velikom nagradom Vijetnama, FIA je odgodila utrku, pošto je Chung bio ključni čovjek u održavanju utrke, a vijetnamske vlasti rekle su vodstvu Formule 1 da vlada ima druge prioritete, uključujući parlamentarne izbore, pandemiju koronavirusa i oporavak od tajfuna. Trenutno su u tijeku pregovori za održavanjem utrke 2022., no s malim šansama, a pojedini izvori navode kako je moguće da se Velika nagrada Vijetnama neće nikada održati u Formuli 1.

Izvor

Vijetnam

Velika nagrada Vijetnama


Akseli Gallen-Kallela (født 26. april 1865, død 7. marts 1931) var en finsk maler. Han er mest kendt for sine malerier med motiver hentet fra det finske nationalepos, Kalevala. Hans malerier var af stor vigtighed for udviklingen af den finske nationalidentitet. Han skiftede navn fra Gallén til Gallen-Kallela i 1907.

Biografi
Akseli Gallen-Kallela blev født Axel Waldemar Gallén i Pori (svensk: Björneborg) i Finland. Hans familie var finlandssvensk. Hans far, Peter Gallén, arbejdede som politichef og advokat. Som 11-årig blev han sendt til Helsinki for at studere på latinskole, fordi hans far modsatte sig hans ambition om at blive maler. Efter farens død i 1879, indskrev Gallen-Kallela sig på Finlands Kunstforenings tegneskole (1881-84). Han modtog også privatundervisning af Adolf von Becker.

I 1884 flyttede han til Paris for at studere ved Académie Julian. I Paris blev han gode venner med den finske maler Albert Edelfelt, den norske maler Carl Dørnberger og den svenske forfatter August Strindberg.

I 1890 giftede han sig med Mary Slöör. Parret fik tre børn, Impi Marjatta, Kirsti og Jorma. På deres bryllupsrejse til Østkarelen, begyndte Gallen-Kallela at indsamle materiale til sine skildringer af Kalevala. Denne periode er karakteriseret af romantiske Kalevala-malerier, bl.a. Ainomyten fra 1891, samt adskillige landskabsmalerier.

I december 1894 flyttede Gallen-Kallela til Berlin for at føre personligt tilsyn med en fællesudstilling af egne og Edvard Munchs værker. Her kom han i kontakt med symbolisterne. I marts 1895 modtog han et telegram omhandlende datteren Impi Marjattas pludselige død af difteri. Det var et vendepunkt i hans kunstneriske virke. Gallen-Kallelas værker var før romantiske, men efter datterens død malede han mere aggressive værker såsom Sampos forsvar (1896), Joukahainens hævn (1897), Lemminkäinens mor (1897) og Kullervos forbandelse (1899).

Karriere
Gallen-Kallela malede freskoer til den finske pavillon på Verdensudstillingen i Paris i 1900. I disse freskoer lod han sine politiske budskaber skinne igennem. I freskoen Ilmarinen pløjer slangemarken bærer en af slangerne den russiske Romanov-krone, og processen med at fjerne slangerne fra marken var en klar reference til hans ønske om et uafhængigt Finland.

Verdensudstillingen i Paris sikrede Gallen-Kallela en status som Finlands førende kunstner. I 1901 blev han hyret til at male freskoen Kullervo drager i krig i Helsinki Studentersammenslutnings koncertsal. I perioden 1901-03 malede han freskoerne i Jusélius-mausoleet i Pori, der blev rejst til minde om industrimagnaten F.A. Jusélius' 11-årige datter. Freskoerne blev dog hurtigt ødelagt af fugt, og ved en brand i december 1931 forsvandt de fuldstændigt. Jusélius hyrede kunstnerens søn Jorma til at genskabe freskoerne, som han færdiggjorde kort tid før sin død i 1939.

I 1907 skiftede han navn til det mere finskkligende Akseli Gallen-Kallela. I 1907 flyttede han med sin familie til Nairobi i Britisk Østafrika (i dag Kenya), hvor han malede 150 ekspressionistiske oliemalerier og købte mange østafrikanske artefakter. Han vendte dog tilbage til Finland efter et par år, fordi han indså, at Finland var hans hovedinspiration. I perioden 1911-13 byggede han et atelier og hus ved Tarvaspäa omkring 10 kilometer nord for Helsinkis centrum.

I 1918 kæmpede Gallen-Kallela og sønnen Jorma ved fronten i Den finske borgerkrig. Da general Mannerheim senere hørte om dette, bad han Gallen-Kallela om at designe det nyligt uafhængige Finlands flag, officielle dekorationer og uniformer. I 1919 blev han udnævnt til Mannerheims adjudant.

Fra december 1923 til maj 1926 boede Gallen-Kallela i USA, hvor en udstilling med hans værker var på turné. I USA besøgte han bl.a. kunstnerkolonien i Taos, New Mexico, hvor han studerede det amerikanske urfolks kunst. I 1925 begyndte han at male illustrationer til sin egen version af Kalevala. Værket blev ikke færdiggjort, da han døde af en lungebetændelse i Stockholm den 7. marts 1931. Han var på vej tilbage til Finland fra et foredrag i København.

Hans atelier og hus ved Tarvaspäa slog i 1961 dørene op som Gallen-Kallela-museet. Det huser en del af hans værker.

Udvalgte malerier
 Dreng med krage (1884)
 Den gamle kone og katten (1885)
 Démasquee (1888)
 Familien Ahlström (1890)
 Ainomyten (1891)
 Mäntykoskivandfaldet (1892)
 Vinterscene fra Imatra (1893)
 Smedningen af Sampo (1893)
 Jean Sibelius (1894)
 Ruovesisøen (1896)
 Sampos forsvar (1896)
 Lemminkäinens mor (1897)
 Måneklar nat (1897)
 Brodermordet (1897)
 Joukahainens hævn (1897)
 Symposion (1894)
 Kullervos forbandelse (1899)
 Kullervo drager i krig (1901)
 Keitelesøen (1905)
 Ad Astra (1907)
 Väinämöinens bådtur (1909)

Galleri

Referencer

Eksterne henvisninger
 Gallen-Kallela-museets officielle hjemmeside

Malere fra Finland
Finlandssvenskere

Akseli Gallen-Kallela