Jean-Pierre Vuillemin (Rambervillers, 21 de janeiro de 1967) é um prelado francês da Igreja Católica, bispo de Le Mans.

Jean-Pierre Vuillemin estudou no Seminário Interdiocesano de Lorraine e foi ordenado sacerdote em 11 de junho de 1994 para a diocese de Saint-Dié.

Depois da ordenação, foi primeiro capelão em Bruyères e Mirecourt. De 2001 a 2004 estudou no Institut Catholique de Paris, onde se doutorou em direito (Dr. iur. utr.) em 2006. De 2004 a 2011 foi oficial do tribunal eclesiástico interdiocesano das dioceses de Saint-Dié, Nancy e Verdun e da arquidiocese de Dijon. Desde então é funcionário do tribunal interdiocesano de Besançon. A partir de 2004 também foi pároco em Dompaire e a partir de 2012 pároco e reitor em Épinal.

O Papa Francisco o nomeou bispo titular de Thérouanne e bispo auxiliar de Metz em 8 de janeiro de 2019. Foi consagrado bispo pelo Bispo de Metz, Jean-Christophe Lagleize, em 3 de fevereiro do mesmo ano na Catedral de Metz. Os co-consagradores foram o bispo de Saint-Dié, Didier Berthet, e seu predecessor, Jean-Paul Mathieu.

De 13 de agosto de 2021 a 4 de setembro do ano seguinte, administrou a diocese de Metz durante a vacância da Sede como Administrador Apostólico..

Em 3 de abril de 2023, foi nomeado como bispo de Le Mans.

Ligações externas

Bispos católicos da França

Jean-Pierre Vuillemin


موسى بن عبد الله المحض بن الحسن المثنى بن الحسن السبط بن علي بن أبي طالب الحسني العلوي الهاشمي القرشي، أحد عظماء الطالبيين، في القرن الثاني الهجري، ولد في المدينة في حدود سنة 130هـ.

نسبه وعائلته
هو:  موسى بن  عبد الله الكامل بن الحسن المثنى بن  الحسن بن علي بن أبي طالب بن عبد المطلب بن هاشم بن عبد مناف بن قصي بن كلاب بن مرة بن كعب بن لؤي بن غالب بن فهر بن مالك بن النضر بن كنانة بن خزيمة بن مدركة بن إلياس بن مضر بن نزار بن معد بن عدنان.

إخوته
 محمد الملقب بالنفس الزكية.
 إبراهيم المعروف ب(قتيل باخمرى).
 إدريس. وأمه عاتكة بنت عبد الملك بن الحرث المخزومي القرشي.
 سليمان (وأمه عاتكة بنت عبد الملك بن الحرث المخزومي) القرشي.
 يحيى المعروف ب(صاحب الديلم).

عقبه
أعقب ثلاثة رجال وهم:
 عبدالله
 إبراهيم
 محمد ، ولا عقب له
وتسع بنات هن:
 زينب
 فاطمة
 أم كلثوم
 رقية
 خديجة
 صفية
 أم الحسن

حليته ولقبه

أبوه شيخ بني الحسن أبو محمد عبد الله الكامل بن الحسن، وأمه هند بنت أبي عبيدة بن زمعة بن الأسود بن المطلب، كان أديباً فاضلاً، وشاعراً لبيباً، وكان أسود اللون فلقبته أمه بالجون، وكانت ترقصه وهو طفل وتقول:

حبسه أبو جعفر المنصور في محبس الهاشمية بالعراق مع جملة من أبناء الحسن بن الحسن.

علمه ومنعه من التحديث

قال عبد الله في العلل: سمعت أبي يقول: رأيت موسى بن عبد الله بن حسن وكان رجلاً صالحاً وهو من ولد الحسن بن علي بن أبي طالب.
وروى الخطيب في التاريخ بسنده، أنه قال: منعت من الحديث، ولولا ذلك لحدثتك.
وروى الخطيب أيضًاً، قال يحيى ابن معين: موسى بن عبد الله ثقة مأمون.
وقال الذهبي في الميزان: قال جماعة عن ابن معين ثقة.

وقال أيضاً: وقال البخاري: فيه نظر، وله حديث في تحريم الدبر".اهـ.

قلت: أما قول البخاري فيه نظر، وذلك لجهالة حاله عند البخاري، فالبخاري متوقف في أمره ولم يجرحه.
وكل من ذكر موسى بن عبد الله في الضعفاء، ذكره لجهالة حاله عنده، وأحال القول للبخاري، كالذهبي في المغني (2/440)، والعقيلي في الضعفاء (4/159)، ولم يجرحه أحد، فقد ذكره أبن عدي (ت365هـ) في الكامل (8/62)، وبين سبب ذكره وهو جهالة حاله، حيث قال: وموسى بن عبد الله هذا هو مثل موسى الأسواري لا يعرفان.
وذكره ابن أبي حاتم (ت327) في الجرح (8/173) ولم يجرحه، حيث قال: روى عن أبيه، روى عنه إبراهيم بن عبد الله بن حاتم الهروي.

قلت: جهالة حاله، لتخفيه، وتستره من الحاكم، وقد بالغ الحاكم حتى منعه من التحديث، وعند الله تجتمع الخصوم، فقد روى الخطيب في تاريخه: أن قال موسى، قال: قد منعت من التحديث، ولولا ذلك لحدثتك.

قلت: فلا يستغرب قول البخاري، أن يجهل حال رجل قد تخفى في البصرة، وسويقة، وفوق ذلك منع من التحديث، أما من عرف حاله، ورأه فقد وثقه وأقر له بالصلاح، فقد قال عنه يحيى بن معين: كما رواه الخطيب في التاريخ (15/13) بسنده: موسى بن عبد الله ثقة مأمون، وقال عنه أحمد في العلل (2/44): رأيت موسى بن عبد الله بن حسن وكان رجلاً صالحًا وهو من ولد الحسن بن علي بن أبي طالب

قلت: كل من ذكر موسى بن عبد الله كالخطيب وأخرج له حديث ((كل صلاة لا يقرأ فيها بفاتحة الكتاب فهي خداج)) ولم يجرحه، حتى محقق تاريخ بغداد الدكتور بشار عواد لم يجرحه وهو من أهل الصنعة، قال عن إسناد الحديث: إسناده ضعيف لضعف أبي بكر محمد بن عمر الجعابي، وأحمد بن إبراهيم، ومحمد بن أحمد لم نعرفهم، وكذلك ذكره ابن عدي ولم يجرح، وبرر قول البخاري، وذكره الذهبي والعقيلي وابن حجر وابن أبي حاتم ولم يجرحوه، ولا شك أن توثيق ابن معين لسماعه منه أو عنه.

قلت: موسى بن عبد الله: مدني ثقة، صالح من أتباع التابعين، وثقه كل من رأه وسمع منه، وسكت وتوقف فيه من جهل حاله عنده، ولم يجرحه أحد، والله العالم.

وفاته

وقال أبو نصر البخاري في سر السلسلة: مات موسى بن عبد الله بسويقة المدينة.

وقال أبو إسماعيل بن طباطبا: بسويقة: صاحبها أبو عبد الله موسى الجون بن عبد الله بن الحسن بن الحسن.

وقال ابن خلدون في تاريخه: كان موسى الجون بن عبد الله بن الحسن المثنى بن الحسن السبط لما اختفى أخواه محمد وإبراهيم، طالبه أبو جعفر المنصور باحضارهما فضمن له ذلك ثم اختفى وعثر عليه المنصور فضربه ألف سوط، فلما قتل أخوه محمد المهدي بالمدينة، اختفى موسى الجون إلى أن هلك.
عاش موسى بن عبد الله إلى عهد الرشيد وتخفى في سويقة المدينة، مات وقبر بها سنة 180هـ؛ وكان عمره عند وفاته خمسين سنة.

قال البيهقي في كتابه اللباب: قتل بالسياط في حبس الهاشمية وهو ابن خمسين سنة.

قلت: زرنا سويقة، ورأينا في طرفها مقبرة قديمة، وسورها حديث، والراجح إن يكون بها قبر موسى الجون، والله العالم.

أعقابه
أعقب موسى :
 عبد الله الشيخ الصالح وفيه العدد.
 إبراهيم من عقبه ملوك يمامة نجد.
 محمد لا عقب له.
وتسعة بنات.

المصادر

 الذهبي : ميزان الأعتدال ،4/404.
 ابن أبي حاتم : الجرح والتعديل ،8/173.
 العقيلي : الضعفاء ،4/159.
 ابن عدي : الكامل في الضعفاء ،8/62.
 أحمد بن حنبل : العلل ،2/44 *
 الخطيب البغدادي :تاريخ بغداد ج15/ 11
 ابي نصر البخاري : سر السلسلة العلوية ص9.
 ابن طباطبا : أبناء الإمام في مصر والشام ،ص88.
 العبيدلي : تهذيب الأنساب، ص 34
 ابن فندق : لباب الأنساب ،1/410
 تاريخ الدوري :2/593.
 الاصفهاني : مقاتل الطالبيين، ص333 *
 إبراهيم بن طباطبا، منتقلة الطالبية، ص174 *
 ابن فضل العمري : مسالك الابصار 23/527.
 عمدة الطالب -ابن عنبة: عمدة الطالب ص 111.
 ابن كثير : البداية والنهاية، ج10/315 *
 ابن خلدون : التاريخ، 98/4.
 الصفدي : الوافي بالوفيات ،26/524.
 السخاوي التحفة اللطيفة ، 208/3.
 الأعرجي : مناهل الضرب، ص205.
 إيهاب الكتبي : المنتقى في أعقاب الحسن المجتبى، ص167
 عباس محمد زيد : أئمة أهل البيت .

أشخاص من المدينة المنورة
تابعون
حسنيون
رواة الحديث

موسى بن عبد الله الكامل


1898, los últimos de Filipinas est un film espagnol réalisé par Salvador Calvo, sorti en 2016.

Synopsis
1898, pendant la révolution philippine, le 2ème bataillon expéditionnaire dirigé par le capitaine Enrique de las Morenas y Fossí et le lieutenant Martín Cerezo est envoyé de Manille pour reprendre la ville de Baler prise par les insurgés l'année précédente.

Fiche technique
 Titre : 1898, los últimos de Filipinas
 Réalisation : Salvador Calvo
 Scénario : Alejandro Hernández
 Musique : Roque Baños
 Photographie : Alex Catalán
 Montage : Jaime Colis
 Production : Enrique Cerezo et Pedro Costa (producteurs délégué)
 Société de production : 13 TV, CIPI Cinematografica et Televisión Española
 Pays :
 Genre : Drame, historique et guerre
 Durée : 105 minutes
 Dates de sortie :
 :

Distribution
 Luis Tosar : le lieutenant Martín Cerezo
 Javier Gutiérrez Álvarez : le sergent Jimeno
 Álvaro Cervantes : le soldat Carlos
 Karra Elejalde : frère Carmelo
 Carlos Hipólito : Dr. Vigil
 Ricardo Gómez : le soldat José
 Patrick Criado : le soldat Juan
 Eduard Fernández : le capitaine Enrique de las Morenas
 Miguel Herrán : le soldat Carvajal
 Emilio Palacios : Moisés
 Alexandra Masangkay : Teresa
 Pedro Casablanc : le lieutenant-colonel Cristóbal Aguilar
 Raymond Bagatsing : le commandant Luna
 Ciro Miró : Jinete
 Frank Spano : l'émissaire Tagalo

Distinctions
Le film a été nommé pour neuf prix Goya et a remporté le prix Goya des meilleurs costumes.

Notes et références

Liens externes

Film espagnol sorti en 2016
Film dramatique espagnol
Film historique espagnol
Film de guerre espagnol
Film se déroulant aux Philippines
Film se déroulant au XVIIIe siècle
Film sur la guerre américano-philippine

1898, los últimos de Filipinas


Alen Markaryan (d. 30 Haziran 1966, İstanbul), Ermeni kökenli Türk amigo, spor yazarı ve Çarşı grubunun liderlerinden biri. BJK İnönü Stadyumu'nda oynanan futbol maçlarında kapalı tribünü, basketbol karşılaşmalarında ise pota arkası tribününü yönetir. Müsabakaların başlamasına dakikalar kala taraftarlarca sahaya davet edilir. Bir süre önce Beşiktaş TV'de yayınlanan "Karakartal Forum" programının yorumcularından birisiydi. İstanbul Çarşı ve Alen Markaryan, Çarşı'nın İstanbul'dan sonra en büyük ve etkili yerlerinden biri olan İzmir'e devamlı olarak ziyaretler gerçekleştirmekte ve Anadolu'nun birçok bölgesine seyahat etmektedirler. Quaresma adında bir kitabı bulunan Alen Markaryan aktif olarak makaleler, köşe yazıları ve şu an üzerinde çalıştığı kitabının yazımını sürdürerek yazarlığına devam etmektedir.

Amigoluğun dışında Balmumcu'daki Aleni Kebap Salonu'nun işletmecisidir. Evli ve bir kız çocuğu babasıdır. Şu an Akşam Gazetesi'nde yazarlık yapmaktadır.

Dış Bağlantılar

 Resmi sitesi
 Ayşe Arman röportajı
 Alen'e amigo diye kız vermemişler

1966 doğumlular
20. yüzyıl Türk gazetecileri
21. yüzyıl Türk gazetecileri
İstanbul doğumlu Ermeni gazeteciler
Türkiye Ermenileri
Yaşayan insanlar
Beşiktaş JK

Alen Markaryan


Svijet

Natjecanja

Svjetska natjecanja

Kontinentska natjecanja

Europska natjecanja
 Od 14. do 21. kolovoza – Europsko prvenstvo u vaterpolu u Jönköpingu u Švedskoj: prvak Mađarska
 Od 15. do 24. rujna – Europsko prvenstvo u košarci u Belgiji: prvak SFRJ. Hrvatski igrači koji su igrali za reprezentaciju Jugoslavije su bili Krešimir Ćosić, Vinko Jelovac, Željko Jerkov i Duje Krstulović.

Osnivanja

Rekordi

Nagrade

Ostali događaji

Rođenja

Smrti

Hrvatska i u Hrvata

Natjecanja

Timski športovi

Pojedinačni športovi

Osnivanja

Rekordi

Nagrade

Ostali događaji

Rođenja

Smrti

Izvori

Vanjske poveznice

Šport u 1977.


Dragen er en dansk børnefilm fra 1996 instrueret af Annette Riisager og efter manuskript af Anne-Marie Mosbech.

Handling
9-årige Niels er alene med sin mor i et sommerhus. Helst sidder han verdensfjern for sig selv i et skur og bygger et modelskib. Men den forsigtige dreng møder en dag den lidt ældre dominerende Eva, der tiltrækker ham ved sin charme og sine underlige lege. Hun vil lege "kæreste", og hun vil lokke til kysseri, men Niels er i mere end én forstand bange for det dybe vand.

Medvirkende

 Austa Jespersen, Eva
 Bjarke Smitt Vestermark, Niels
 Mikael Birkkjær, Morbror
 Michael Moritzen, Evas far
 Lene Laub Oksen, Evas fars kæreste

Referencer

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Børnefilm fra Danmark
Danske film fra 1996

Dragen (film)


Paul Michael Romer ()  un economist american. În 2018 i-a fost decernat Premiul Nobel pentru Științe Economice "pentru integrarea inovațiilor tehnologice în analiza macroeconomică pe termen lung" (împreună cu William Nordhaus).

Publicații

 "Growth Cycles", în colaborare cu George Evans și Seppo Honkapohja (American Economic Review, June 1998).
 "Preferences, Promises, and the Politics of Entitlement" (Individual and Social Responsibility: Child Care, Education, Medical Care, and Long-Term Care in America, Victor R. Fuchs (ed.), Chicago: University of Chicago Press, 1995).
 "New Goods, Old Theory, and the Welfare Costs of Trade Restrictions," Journal of Development Economics, No. 43 (1994), pp. 5–38.
 "Looting: The Economic Underworld of Bankruptcy for Profit" în colaborare cu George Akerlof (Brookings Papers on Economic Activity 2, William C. Brainard and George L. Perry (eds.), 1993, pp. 1–74).
 "Economic Integration and Endogenous Growth," în colaborare cu Luis Rivera-Batiz (Quarterly Journal of Economics CVI, May 1991, pp. 531–55).
 "Endogenous Technological Change" (Journal of Political Economy, October 1990).
 "Increasing Returns and Long Run Growth" (Journal of Political Economy, October 1986).
 "Cake Eating, Chattering and Jumps: Existence Results for Variational Problems" (Econometrica 54, July 1986, pp. 897–908).

Note

Nașteri în 1955
Economiști americani
Laureați ai Premiului Nobel pentru Economie

Paul Romer


زمرتن هي إحدى القرى التابعة إلى معتمدية مارث من ولاية قابس، وهي مقر عمادة. وكانت تابعة إداريا إلى مطماطة.
 تقول الأسطورة إن أول من سكن زمرتن جاء من جبل فاساطو بجنوب نالوت بليبيا. وأنه هو الذي بنى القصر، وكانت لديه معصرة تنتج الكثير من الزيت.
 ثم قدم عرش الدهاهقة من ليبيا أيضا.
 في منتصف القرن التاسع عشر جاء الدويرين من الدويرات.
 أما عرش أولاد عيسى فقد جاؤوا من بلدة القطار قرب مدينة قفصة.

مرجع
H. Menouillard, "Contribution à l'étude de l'origine de la population des Montagnes de Matmata", in، Revue Tunisienne, Janv. 1912, pp. 31–32

قرى ولاية قابس

زمرتن


Jean-Étienne-Franklin Dubois né le  à Paris, où il est mort le , est un peintre français.

Biographie
Jean-Étienne-Franklin Dubois est le fils d'Étienne Dubois et Marie Victoire Faliest. Il est le frère du peintre François Dubois (1790-1871).

Élève de Jean-Baptiste Regnault à l'Académie royale de peinture et de sculpture, il obtient le prix pour la tête d'expression en 1821.

Il épouse Clarisse Scolastique Chenel en 1837.

Il meurt le  à Paris, où il est inhumé le  au cimetière de Montmartre.

Notes et références

Liens externes

Peintre français du XIXe siècle
Élève de l'Académie royale de peinture et de sculpture
Naissance en janvier 1796
Naissance à Paris
Décès en juin 1854
Décès dans l'ancien 1er arrondissement de Paris
Décès à 58 ans
Personnalité inhumée au cimetière de Montmartre

Jean-Étienne-Franklin Dubois


අවලෝකිතේශ්වර යනු සියලු සම්මා සම්බුදුරජාණන් වහන්සේලාගේ මහා කරුණාව මූර්තිමත් කෙරෙන ශ්‍රේෂ්ඨතම පරමබෝධිසත්ත්වයන් ය. මෙම බෝධිසත්ත්වයන් විවිධ අයුරින් නිරූපණය සහ විස්තර කෙරෙන අතර, ඇතැම් සංස්කෘතීන්වල මෙම බෝධිසත්ත්වයාණන් වහන්සේ කාන්තාවක හෝ පුරුෂයකු ස්වරූපයෙන් ද වන්දනාවට ලක්වේ. චීන බුද්ධාගම තුළ අවලෝකිතේශ්වර බෝධිසත්වයන් තරමක් වෙනස් කාන්තා ස්වරූපයකින් යුතුව ගුවාන්යින් බෝධිසත්ත්වවරිය ලෙස වන්දනාමාන කෙරේ. කාම්බෝජය තුළ මෙම බෝසතුන් ලෝකේස්වරක් ලෙසත්, ජපානය තුළ කන්සොන් හෝ කන්නොන් ලෙසත් හැඳින්වේ.

නිරුක්තිය
අවලෝකිතේශ්වර යන්න "පහළ" යන අරුතැති අව නම් ක්‍රියා උපසර්ගය, "නිරීක්ෂණය, ආවේදනය, දැකීම" අරුතැති ලෝක් යන ක්‍රියා පදයෙහි අතීත කෘදන්තය වන ලෝකිත සහ "අධිපති", "පාලක" යන අරුතැති ඊශ්වර යන ප්‍රත්‍යයන් තුන එක්වී සෑදුණකි. සන්ධි වීමේ දී, අ+ඊශ්වර යන්න ඒශ්වර ලෙස යෙදේ. සංයුක්තය ලෙස සැලකූ විට මෙම වදනෙහි අරුත "(ලෝකය දෙස) අවලෝකනය කරන අධිපතියා" යන්නයි. නාමයෙහි ලෝක ("ලෝකය") යන්න අන්තර්ගත නොවූවත්, එම අරුත හැඟවේ. මෙය කාම්බෝජ ස්වරූපය වන ලෝකේස්වරක් යන්න තුළ දැකගත හැක.

මේවාත් බලන්න
 ගුවාන්යින්
 ඊශ්වර
 ශුද්ධ භූමි බුදු දහම
 විෂ්ණු

සටහන්

බාහිර සබැඳි

 පෝතලහි අවලෝකිතේශ්වරගේ සම්භවය
 අවලෝකිතේශ්වර නාමය විස්තර කිරීමක්
 මන්ත්‍ර අවලෝකිතේශ්වර
  අවලෝකිතේශ්වර සදහා Brittanica.com ඇති විස්තර

බෝධිසත්ත්ව‍වරු
බෞද්ධ තන්ත්‍ර
යිදම්වරු
බෞද්ධ දෙවිවරු

අවලෝකිතේශ්වර


Danilo Pereira da Silva, mais conhecido como apenas Danilo (São Paulo, 7 de abril de 1999) é futebolista brasileiro que atua como atacante. Atualmente joga pelo Rangers Football Club.

Carreira

Início
Nascido em São Paulo, Danilo iniciou sua carreira na escolhinha do São Caetano, indo depois para a Portuguesa onde ficou dos sete aos dez anos antes de ir ao Corinthians, em 2010. Ficou por cinco anos na base do Timão, tendo atuado com jogadores como Pedrinho, Fabrício Oya e Carlos Augusto antes de ser dispensado do clube paulista, migrando para o Audax onde permaneceu por apenas um ano e também foi dispensado. Depois, jogou por um ano e cinco meses na Ponte Preta, onde também acabaria dispensado.

Mesmo jogando bem e treinando nos profissionais com apenas 16 anos, acabou dispensado da Macaca. Após isso, um empresário chamado Ricardo Villas Boas o viu e acreditou no seu potencial, começando a empresaria-lo. Danilo então foi ao Vasco passar por um período de testes, porém antes mesmo de assinar um contrato foi liberado. Ainda assim, tentou um teste mais uma vez, nessa vez no Santos, onde ficou sendo avaliado por um tempo e foi finalmente efetivado no Peixe em 2017, após o técnico Arão Alves aprova-lo no time Sub-17.

Ajax
Após ser o destaque do Peixe no Paulista Sub-20 com sete gols e sete assistências, antes mesmo de ir para os profissionais chegou uma proposta do Ajax para leva-lo, que acabou se concretizando em setembro de 2017 devido ao fato de seu contrato com o clube paulista ser apenas de formação, sendo uma facilitador para a transferência. Para ter uma adaptação mais rápida no país, Danilo fez um intercâmbio e foi mandado pelo Ajax para morar na casa de uma família neerlandesa junto com mais dois jogadores da base do clube. Primeiramente foi relacionado ao Jong Ajax (time B), onde foi campeão da Eereste Divisie de 2018–19 e na temporada seguinte o artilheiro da equipe na competição com 19 gols. As boas atuações fizeram o técnico Erik ten Hag promovê-lo ao time principal.

Twente
Em 2020, foi emprestado ao Twente para ganhar mais minutos após ter atuado em apenas três jogos na temporada passada. Teve um ótimo começo de temporada, com seis gols e quatro assistências em sete jogos pela Eredivisie. No primeiro turno da temporada, finalizou com 11 tentos em 18 jogos, além de ser o terceiro no ranking da artilharia do campeonato.

Teve uma passagem muito boa pelo clube neerlândes, atuou em 34 jogos e marcou 17 gols, além de cinco assistências.

Retorno ao Ajax
Em 15 de dezembro de 2021 no jogo de volta da primeira fase da Copa Neerlandesa, Danilo fez dois gols na vitória de 4–0 sobre o Barendretch e foi eleito o homem do jogo, chegando a cinco gols em 10 partidas na temporada. No jogo seguinte das oitavas da Copa em 21 de janeiro do ano seguinte, Danilo fez mais quatro gols na goleada de 9–0 sobre o Excelsior Maassluis. Ao fim da Copa Neerlandesa, sagrou-se artilheiro da competição com seis gols.

Feeynoord
Apesar de sua última temporada pelo Ajax ter sido boa com oito gols em 17 jogos, Danilo continuou sem espaço na equipe de Erik ten hag e optou por transferir-se ao Feyenoord. Então em junho de 2022 Danilo foi anunciado como novo reforço do Feyenoord, assinando contrato até 2026 pelo valor de 20 milhoed de euros. Logo na sua estreia em 7 de agosto de 2022, Danilo fez dois gols na vitória de 5–2 sobre o Vitesse na estreia da Eredivisie.

Em 13 de janeiro, fez dois gols na vitória de 3–1 sobre o Zwolle nas 16 avos de final da Copa Neerlandesa e ajudou seu clube conseguir a classificação para a próxima fase. Voltou a fazer um doblete na vitória por 3–1 sobre o Emmen na 33ª rodada da Eredivisie.

Rangers
Em 28 de julho de 2023, Danilo foi anunciado como novo reforço do Rangers para a temporada e assinou por cinco anos, escolhendo a camisa 99 para utilizar. Fez sua estreia no dia seguinte, no empate de 2–2 com o Hoffenheim em um amistoso de pré-temporada. Seu primeiro gol pelos Light Blues foi marcado em 13 de agosto a goleada sobre o Livington na primeira rodada da Scottish Premiership por 4–0.

Seleção Brasileira

Sub-23
Após boas atuações pelo Twente, Danilo foi chamado por André Jardine para jogos amistosos contra a Coreia do Sul e o Egito em novembro de 2020, substituindo o lesionando Antony.

Estatísticas
Atualizadas até dia 15 de agosto de 2023.

Clubes

 a. Jogos da Copa dos Países Baixos
 b. Jogos da Liga dos Campeões da UEFA e Liga Europa da UEFA
 c. Jogos do Supercopa dos Países Baixos

Títulos

Ajax B

 Eereste Divisie: 2017–18

Ajax

 Eredivisie: 2018–19, 2020–21
 KNVB Cup: 2018–19

Feyenoord

 Eredivisie: 2022–23

Prêmios individuais

 Artilheiro da KVNB Cup de 2018–19: 6 gols

Naturais da cidade de São Paulo
Futebolistas do estado de São Paulo
Futebolistas do AFC Ajax
Futebolistas do FC Twente
Futebolistas do Feyenoord Rotterdam
Futebolistas do Rangers Football Club
Jogadores da Seleção Brasileira de Futebol Sub-23
Futebolistas brasileiros expatriados
Brasileiros expatriados nos Países Baixos
Brasileiros expatriados no Reino Unido

Danilo (futebolista, 1999)


Jacques Baril (né Jacques-Camille-Marcel Baril le  à Saint-Germain-de-Marencennes et mort le  à Ivry-sur-Seine) est un historien de la danse et écrivain français.

Il a été professeur d'histoire de la danse, de sociologie et de droit des artistes à l'École supérieure d'études chorégraphiques.

Publications
 Dictionnaire de danse, Paris, éditions du Seuil, 1964.
 Janine Charrat, la tentation de l'impossible, Paris, M. Brient, 1964.
 « La Danse, art éternel », La Revue française n° 276, Paris, octobre 1974.
 La Danse moderne : d'Isadora Duncan à Twyla Tharp, Paris, Vigot, 1977.

Notes et références

Liens externes

Écrivain français du XXe siècle
Historien de la danse
Naissance en janvier 1924
Naissance en Charente-Inférieure
Décès en juin 1984
Décès à Ivry-sur-Seine
Décès à 60 ans

Jacques Baril (écrivain)


The Pratt & Whitney PW6000 is a high-bypass turbofan jet engine designed for the Airbus A318 with a design thrust range of .

Design and development
Pratt & Whitney designed the engine with minimum complexity to significantly reduce maintenance cost and achieve weight and fuel consumption savings. However, tests revealed that the initial five-stage high compressor based design did not meet promised fuel burn performance. As a result, many of the original customers switched their orders to the rival CFM56-5. To address the problem, Pratt & Whitney re-certified an updated design utilizing a six-stage high compressor designed by MTU Aero Engines in order to achieve promised performance. The German company manufactured the high-pressure compressor and the low-pressure turbine. The HP compressor is driven by a single-stage turbine. On the LP spool a three-stage turbine drives a single-stage fan and a four-stage LP compressor.

The engine made its first flight August 21, 2000 on a test aircraft flown from Plattsburgh International Airport (KPBG), successfully completing a 1-hour-20-minute flight. The engine final assembly line is located at MTU Aero Engines at their location in Hanover, Germany.

LAN Airlines confirmed an order for 15 Airbus A318 aircraft, for a total of 34 engines (30 installed and 4 spares) powered by PW-6000 engines on 15 August 2005. In addition, LAN signed with Pratt and Whitney to power up to 25 option aircraft.  If LAN exercises all options it would mean an additional 56 (50 installed and six spare) engines.

Prior to the LAN order, 84 CFM56-5 powered Airbus A318 aircraft had been ordered, with 28 currently in service as of December 2005.

Applications

 Airbus A318

Specifications

See also

References

 https://web.archive.org/web/20160210191426/http://www.pw.utc.com/Content/Press_Kits/pdf/ce_pw6000_pCard.pdf

External links

 Pratt & Whitney PW6000 product page
 Cutaway drawing of a PW6000
 Cutaway drawing of a PW6000
 Exploded view of a PW6000 (Hi-Res picture)
 Exploded view of a PW6000 (Lo-Res picture)

High-bypass turbofan engines
PW6000
2000s turbofan engines

Pratt & Whitney PW6000


Din,  nadiren de olsa ilmet, genellikle doğaüstü, transandantal ve cansal unsurlarla ilişkilendirilmiş, çeşitli ayinler ve uygulamaları içeren, ahlak, dünya görüşleri, kutsal metinler ve yerler, kehanetler, etik kuruluşlarından oluşan bir sosyo-kültürel sistemdir.

Zaman zaman inanç sözcüğünün yerine kullanıldığı gibi bazen de inanç sözcüğü din sözcüğünün yerinde kullanılır. Dinler tarihine bakıldığında farklı kültür, topluluk ve bireylerde din kavramının farklı biçimlere sahip olduğu, dinlerin mensupları tarafından her çağda coğrafya ve kültür değerlerine göre yeniden tasarlandığı görülür. Arapça kökenli bir sözcük olan din sözcüğü, köken itibarıyla "yol, karar, ödül" gibi anlamlara sahiptir.

Tanımlama
Dinin farklı tanımları olup bu tanımlar dine bakış açısına göre birbirinden farklılık göstermektedir. Bir dine bağlı olanlar dini kendi inançları açısından tanımlamışlardır. Dine inceleme konusu bir nesne olarak bakan bilim insanları ise elde ettikleri verilere göre dinin bir tanımını yapmışlardır. Bu tanımların hiçbiri dinin gerçek yapısını ortaya koyan tanımlar değildir. Şimdiye kadar üzerinde ittifak edilen bir din tanımı olmamıştır. Bunun sebebi, dinlerin farklı yapılara sahip olmasıdır.

Din bilimlerinin farklı alanlarında uzman olan pek çok din bilimcisinin kendine özgü bir din tanımı vardır. Şimdiye kadar yapılan din tanımları normal bir kitap hacmini dolduracak kadar çoktur. Ancak bu din bilimcileri dini kendi alanları açısından tanımlamışlardır. Örneğin konuya din sosyolojisi açısından yaklaşan Émile Durkheim, "Din, bir cemaatin meydana gelmesini sağlayan ayin ve inançlar sistemidir." demiştir. Durkheim bu tanımında, dinin toplumdaki sosyal fonksiyonunu esas almıştır.  "Din; dua, kurban ve inançla kendini gösteren bir arzudur." diyen Ludwig Andreas Feuerbach ise din psikolojisi açısından bir tanım yapmıştır. Buna benzer birçok tanımı sıralamak mümkündür. Ancak bu iki örnek din bilimcilerinin din tanımlarının birbirinden ne kadar farklı olduğunu açıkça ortaya koymaktadır.

Din bilimcilerinin bu din tanımlarında kutsallık, inanç, zihni meleke, mutlak itaat duygusu, arzu, toplumsal değerler bilinci, tabiat üstü yüce varlık ve tanrı fikri gibi hususlar ön plana çıkmaktadır. Din bilimcilerinin her biri bu kavramlardan birine ağırlık vererek din tanımı yapmıştır. Bu tanımlardaki ayrılık temelde iki nedenden kaynaklanmaktadır. Bu nedenlerden biri dinin karmaşık yapısıdır. Diğeri ise tanımı yapanların subjektif yaklaşımlarıdır. Dinin bütün dinleri kapsayacak objektif bir tarifini ancak dinin sınırlarının belirlenmesinden sonra yapmak mümkün olabilir.

Ortaya çıkışı
Dinin nasıl ortaya çıktığı, kaynağının ne olduğu konusunda kutsal kitapların verdiği bilgilerden başka herhangi bir tarihî belge yoktur. Bu bakımdan bilimsel yöntemlere başvurarak dinin başlangıcı ve kaynağı hakkında kesin bir şey söylemek mümkün değildir. Bununla birlikte, dinin kaynağını bulmaya teşebbüs eden bazı sosyal bilimciler ortaya çıkmıştır. Elde ettikleri veriler çerçevesinde dinin kökeni hakkında bir takım teoriler ileri sürmüşlerdir. Bir dönem bu teoriler Batı dünyasında kabul görmüş, bilim çevrelerinde heyecan uyandırmışsa da daha sonra bunların eleştirisi yapılıp tartışmalı hâle gelmişlerdir.

Dinin kaynağı hakkındaki görüşler evrimci görüş ve vahiy temelli görüş olmak üzere iki başlık altında toplanmaktadır.

Evrimci görüş
Evrime paralel olarak insanın kültür bakımından da evrim geçirdiğinin ispatlanması için çeşitli alanlardan bilim insanları çalışmalara başladılar. Antropologlar, etnologlar, sosyologlar ve psikologlar arasından bazı bilim insanları dinin kökeninin ilkel hayat yaşayan ilkel kabilelerin din ve kültürlerinin incelenmesi ile bulunabileceği iddiasında idiler. Yeni Zelanda, Avustralya, Afrika ve Asya'da yaşayan bazı ilkel kabilelerin inançlarından hareket ederek dinin kökeni hakkında değişik görüşler ortaya atmaya başladılar. Edward Burnett Tylor dinin başlangıcının animizm, James Frazer büyü, Durkheim totemizm olduğunu ileri sürdü. Diğer bilim insanları tarafından başka teoriler de ortaya atıldı. Bütün bu teoriler yaklaşım tarzlarına göre psikolojik ve sosyolojik temelli teoriler idi. Bu teorilere göre, insan tabiattan korktuğu veya cemaat şuurunu devam ettirmek istediği için dine yönelmişti ve bu teoriler bazı bilim çevrelerinde geniş kabul görmüştü. Bu bilim çevrelerinde dinin insan hayatından çıkmasının çok uzun zaman almayacağı kanaati hakim olmaya başlamıştı. Max Müller, 1878'de bu konuya dair "Her gün, her hafta, her ay en çok okunan gazeteler din çağının geçtiğini, inancın bir yanılsama ya da çocukluk hastalığı olduğunu, tanrıların bir insan buluşu olduğunun sonunda ortaya çıkarıldığını yazıyorlar..." şeklinde görüş belirtirken 1905'te Crawley, bilimle dinin karşıtlığını göstermek için din düşmanlarının kıyasıya bir mücadeleye giriştiklerini, dinin, mitlerin oluşturulduğu ilkel çağın bir kalıntısından başka bir şey olmadığı düşüncesinin her yerde yayıldığını ve ortadan kalkmasının sadece bir zaman sorunu olduğunu yazmıştı.

Vahiy temelli görüş
İnsanın ve dinin kaynağı hakkındaki evrimci görüş karşısında bilim insanları arasında vahiyci görüşü savunanlar da çıktı. Aslında Protestan bir rahip olan Wilhelm Schmidt, ilkeller arasında yaptığı etnolojik çalışmalardan sonra yayınladığı Der Ursprung der Gottesidee eserinde dinin ilk şeklinin tektanrıcılık olduğunu ileri sürdü.

Filolog Max Müller, dinin kaynağını dilbilimsel metotlarla tanrısal ilk vahye dayandırmaya çalıştı. Tanrı fikrinin tarihini ele alan Müller'e göre bu fikir, tanrının dünyayı yaratması esnasında ilk vahiyle başladı. İnsana yaşam nefesini üfleyerek tanrısallığın "sezgisini" yerleştirdi. Başlangıçta tanrı "insan ırkının bütün atalarına" kendini aynı tarzda bildirdi. Ancak insan, dil hataları nedeniyle bu tanrıya değişik isimler verdi. Zamanla bu isimlerin her birinin farklı tanrılara işaret ettiği yanılgısına varıldı. Böylece çoktanrıcılık doğdu. Max Müller, Hinduizmin kutsal kitabı Vedalar üzerinde yaptığı dilbilimsel incelemelerle bunu ispat etmeye çalıştı. Müller'in asıl ortaya koymak istediği ise "bütün dinlerde, değişik dillerle ifadesini bulan şey, aynı tanrısal gerçek, aynı vahiydir." cümlesiyle özetlediği tespitiydi.

Dinin kökeninin tektanrıcı vahiy olduğunu savunanlar belli bir dinî inanca sahip olanlardır. Wilhelm Schmidt, Hristiyanlığın Protestan mezhebine bağlı rahip bir bilim insanıdır. Max Müller de inançlı bir Hristiyandır. Onun geleneksel Hristiyan anlayışından  ayrıldığı nokta bütün dinlerin kaynağının aynı tanrısal vahiy olduğu anlayışıdır. Geleneksel Hristiyan anlayış, tanrısal vahiy dini olarak sadece Yahudiliği ve Hristiyanlığı görmektedir. Bu anlayışa göre Hristiyanlık Yahudiliğin bir devamıdır fakat Hristiyanlığın çıkışıyla Yahudiliğin hükmü kaldırılmıştır. Diğer dinler ise tamamen şeytan uydurmasıdır. Tanrının bu dinlerle hiçbir işi olmamıştır. Hinduizm de aynı yaklaşımı sergiler. Budizmin din anlayışı tamamen farklıdır. Budizm, tanrısız bir din olarak bilinir. Bu din, ne kendini ne de diğer dinleri tanrısal vahye dayandırır.

Dinle ilişkili kavramlar

Din ve bilim
Dinî bilgi, çoğu dindar insana göre dinî önderler, kutsal metinler ve/veya şahsi ilham ile kazanılır. Bazı dinlere göre bu tür bir bilgi sınırsız bir mahiyettedir ve her türlü soru ve soruna cevap niteliği taşır. Bazı dinlere göre ise dinî bilgi hayata özellikle dinî ve pratik anlamda etki ederek gözlem ile elde edilen bilgiyi tamamlayıcı niteliğe erişir. Bazı dinler ve dindar grup ve bireylere göre ise bahsedilen yollardan elde edilen dinî bilgi kesin, şüphesiz ve asla yanılmaz türdendir. Dinî bilginin tanımı, idrak ve tahlil ediliş biçimleri çoğu zaman dinden dine, mezhepten mezhebe ve bireyden bireye değişiklik gösterir.

Bilimsel bilgi ve metot ise, tam tersi biçimde dünya ile birebir temasa dayanır ve sadece evren ile ilgili kozmolojik soru ve sorunlara cevap arar. Tüm bilimsel bilgi şüphe ihtimali barındırır ve daha sağlam delillere dayanacak gelişim ve değişime açıktır.

Din, felsefe ve metafizik
Dinî ve bilimsel doktrinler arasında metafiziğin felsefi perspektifi yer almaktadır. Bu yaklaşım, Antik Çağ'da evren, insanlık ve tanrı kavramının doğası üzerine mantıksal yargılar çıkarmaya çalışmaktaydı. Din ve bilim arasındaki anlaşmazlığı çözmek için geliştirilmiş önemli felsefi araçlardan biri de Ockhamlı William tarafından dini savunmak için geliştirilen Ockham'ın usturasıdır. Ancak bu argüman sıklıkla bilim felsefesinde bilimi savunmak için kullanılmaktadır.

Bu hususta not edilmesi gereken bir şey de felsefenin bilgi dalıdır. Bu dal, insan bilgisinin doğası ve sınırlarının yanı sıra inançların, doğru veya yanlış olduğunun nasıl tahlil edileceğini veya kabul edileceğini sorgular.

Din ve mit
Din, kaynağı vahye dayanan ve insanın mutluluğunu amaçlayan bir kurallar sistemidir. İnsanın varoluşuyla birlikte gelen inanma ihtiyacına cevap verir ve inançlıların yaşamına anlam katar. İnsanın nereden gelip nereye gittiğini, bu dünyada niçin bulunduğunu cevaplandırmaya çalışır. Bu bakımdan dinin insan yaşamında önemli bir yeri vardır. Ancak din, bu konuda yalnız olmayıp bu rolünü mitlerle paylaşmaktadır.

Mit, tarihin herhangi bir dönemlerinde gerçekten olmuş olayları mecazi bir dille anlatan kutsal öykülere verilen addır. Ancak çoğu zaman söylence, destan, halk öyküsü ve masal gibi edebiyat türleri ile karıştırılmaktadır. Miti diğerlerinden ayıran özelliği gerçekten olmuş olayları konu edinmesidir. Mitos, bu olayları farklı bir dille anlatır. Anlatımda kullanılan dil yalın değildir; mecazi anlatımlar ve semboller içerir. Mitlerdeki anlatım dili anlatılan olayların gerçek dışıymış gibi görünmelerine yol açar.

Ezoterizm ve mistisizm
Mistisizm, felsefe ve metafiziğin aksine mantığın yücelme ve aydınlanmanın en önemli yolu olmadığını öne sürer. Daha çok yoga, oruç, dönme (örneğin sema), çile ve hatta psikoaktif maddelerin kullanımı gibi çeşitli fiziksel disiplinlerde odaklanır.

Mistisizm, mutlak, ilahi olan, ruhani hakikat veya tanrı ile veya onun varlığının bilinci ile birleşmeye çalışmak, bunun için çeşitli yol ve öğretileri takip etmek, buna rasyonel düşünce ile ulaşılamayacağını bildirmektir. Mistikler, deneysel ve entelektüel kavrayışın ötesinde çeşitli gerçekliklerin varlığına inanır ve bunlara kişisel deneyimlerle ulaşılabileceğini düşünürler. Ezoterizm ise inanç yerine entelektüel anlayışa dayanarak dinden daha sofistike olduğunu ve psikospiritüel transformasyon teknikleriyle felsefede çeşitli gelişmelere neden olabilineceğini öne sürer. Ezoterizm sadece gelişmiş, imtiyazlı kişilere açık olup kuşaktan kuşağa aktarılan "gizli" bilginin varlığından bahseder. Bu kamuya açık olan ezoterik bilginin tersidir. Özellikle ruhsal uygulamalara ve disiplinlere önem verir. Antik Yunanistan'ın mistik dinleri ve modern Scientology tarikatı ezoterizmin örneklerindendir.

Ayrıca bakınız
Dünyada dinlere göre nüfus
Dinî inanç, grup ve akımlar listesi

Kaynakça

Kültür
Ruhanilik
Ana madde konuları

Din


Iago Aspas Juncal (Moaña, Pontevedra, 1 August din 1987) este un fotbalist spaniol. Joacă ca atacant la Celta Vigo. Este fratele fotbalistului Jonathan Aspas, și vărul lui Adrian Cruz Juncal.

Referințe

Nașteri în 1987
Fotbaliști spanioli
Fotbaliști internaționali spanioli
Fotbaliști ai FC Liverpool
Fotbaliști ai FC Sevilla
Fotbaliști ai Campionatului Mondial de Fotbal 2018
Fotbaliști ai RC Celta de Vigo

Iago Aspas


Árið 463 (CDLXIII í rómverskum tölum)

Atburðir
 Childerik 1., konungur salísku Franka, og Aegidíus, rómverskur hershöfðingi, mynda bandalag gegn Vestgotum (Vísigotum). Aegidíus stjórnaði svæði í norðvestanverðri Gallíu sem að nafninu til tilheyrði Vestrómverska keisaradæminu. Aegidíus neitaði hins vegar að viðurkenna völd keisarans Libíusar Severusar sem var í raun strengjabrúða germanska hershöfðingjans Ricimers, hins raunverulega stjórnanda ríkisins. Aegidíus stjórnaði sinu yfirráðasvæði, sem kallað hefur verið konungdæmið Soissons, í eigin nafni.

 Orrusta við Orléans. Aegidíus stýrir sameinuðum herafla Franka og Rómverja í Gallíu, gegn Vestgotum. Vestgotar höfðu þá farið með herafla frá yfirráðasvæði sínu í suður-Gallíu norður á bóginn. Aegidíus sigrar her Vestgota og stöðvar innrás þeirra.

 Svefar, germanskur þjóðflokkur sem sest hafði að í norðvestur-Hispaníu, berjast innbyrðis í borgarastyrjöld. Stríðandi fylkingar Svefa eru sameinaðar undir stjórn konungsins Reimismunds árið eftir, 464.

 Gundíok, konungur Búrgunda og mágur Ricimers, er útnefndur yfirmaður herafla vestrómverja í Gallíu (magister militum) af Libíusi Severusi keisara. Vestrómverska ríkið hefur á þessum tíma misst mestöll völd sín í Gallíu.

Fædd

Dáin
 Frumar - svefískur konungur (áætluð dagsetning).
 Richimund - svefískur konungur (áætluð dagsetning).

463
461-470

463


Muzoon Almellehan (; nascida em 1999) é um ativista síria e refugiada reassentada no Reino Unido. Ela é conhecida por seu trabalho para manter as meninas sírias na escola e é conhecida como a "Malala da Síria". Em junho de 2017, ela se tornou a mais jovem Embaixadora da Boa Vontade do UNICEF.

Biografia
Muzoon Almellehan nasceu em 16 de abril de 1999, filha de Eman e Rakan Almellehan, e foi criado na cidade síria de Daraa. Seu pai era professor. Ela tem dois irmãos e uma irmã, que são entre um e quatro anos mais novos que ela. Depois que a guerra civil síria estourou, sua cidade foi sitiada pelo governo. No início de 2014, sua família mudou-se para a Jordânia, quando os combates se agravaram em 2014 e ela precisou viver em campos de refugiados por três anos. A família Almellehan foi forçada a se mudar várias vezes.

Quando sua família fugiu de Daraa pela primeira vez para se refugiar nos campos de refugiados da Jordânia, tudo o Muzoon Almellehan que levou consigo foram seus livros, porque a educação era a coisa mais importante para ela. O primeiro acampamento em que viveram foi Za'atari, de onde se mudaram para Azraq, outro acampamento jordaniano. Enquanto estava lá, sua família recebeu ofertas para se mudar para o Canadá ou a Suécia. O pai de Almellehan os rejeitou por razões logísticas.

Mais tarde, Almellehan negociou a mudança de sua família para o Reino Unido, sob um plano anunciado em setembro de 2015 por David Cameron, pelo qual o governo britânico planejava aceitar 20.000 refugiados sírios. A família foi trazida para Newcastle dois meses e meio depois, estando entre os primeiros refugiados sírios admitidos no Reino Unido. As crianças Almellehan foram matriculadas em uma escola local. Almellehan estava entre as nove crianças refugiadas na Kenton School, e manifestou interesse em se tornar jornalista. Ela afirmou que achou difícil se ajustar à variante local do inglês.

Ativismo
Muzoon Almellehan foi levada a defender a educação das meninas pelo fato de que metade das 40 meninas de sua classe em Za'atari abandonou a escola para se casar. O casamento infantil, embora não seja particularmente comum na Síria, aumentou dramaticamente após o início da guerra civil. Muzoon Almellehan ficou conhecida por tentar persuadir os pais a deixar seus filhos, principalmente meninas, em escolas para refugiados, em vez de fazê-los se casar cedo. Ela também tentou persuadir as crianças a permanecerem na escola e evitar o casamento infantil.

Muzoon Almellehan é amiga de Malala Yousafzai, que ela conheceu em 2014, quando Malala estava visitando o campo de refugiados em que Muzoon vivia. Posteriormente, Malala convidou Muzoon para a cerimônia em que Malala recebeu o Prêmio Nobel da Paz. Malala também visitou Muzoon após a chegada de Muzoon ao Reino Unido. O ativismo de Muzoon recebeu reconhecimento em vários países, e a levou a receber o apelido de "Malala da Síria".

Em 16 de outubro de 2017, Muzoon viajou de volta à Jordânia pela primeira vez após sua migração para conhecer, apoiar e ajudar os estudantes do país atingido pela guerra, que estavam determinados a obter educação mesmo durante as circunstâncias mais difíceis do país.

Reconhecimentos
Em 2015  e em 2017 , ela foi listada como uma das 100 mulheres da BBC.

Almellehan tornou-se o mais jovem Embaixador da Boa Vontade da UNICEF em junho de 2017.

Veja também

 Malala Yousafzai
 Mulheres na categoria BBC 100 Mulheres
 100 Mulheres (BBC)

Pessoas na lista BBC 100 Mulheres de 2015
Pessoas vivas
Nascidos em 1999
Ativistas da Síria
Pessoas na lista BBC 100 Mulheres de 2017

Muzoon Almellehan


القُرَّاص  هو جنس من كاسيات البذور ضمن عائلة القراصية. يُطلق عليها أيضًا اسم قُرَّيْص أو الأنْجُرة أو حُرَّيْق.

من أنواع القراص الواطنة في الوطن العربي
 القراص الثألولي  في بلاد الشام ومصر المغرب العربي ومعظم مناطق أوروبا
 القراص ثنائي المسكن  في بلاد الشام ويتبعه أنوعة:
 القراص ثنائي المسكن نويع ثنائي المسكن  في بلاد الشام:* القراص ثنائي المسكن نويع الكردستاني  في بلاد الشام
 القراص الحارق ، ينتشر في الوطن العربي ومعظم مناطق العالم.
 القراص الغشائي  في بلاد الشام والمغرب العربي وبعض مناطق شمال حوض المتوسط
 القراص الكييفي  في بلاد الشام ومعظم مناطق شرق أوروبا
 القراص الهش  في بلاد الشام وتركيا

من أنواعه الأخرى
 القراص الرقيق ، ينتشر في أمريكا الشمالية.
 القراص القنبي ، ينتشر في غرب ووسط آسيا.

الاستعمال

القراص نبات كان يستعمل بكثرة في قرية أرادن - سرسنك في العراق في الصناعات وخاصة لصناعة الأصباغ النسيجية. وكذلك كان يستعمل طبيا لغرض البواسير وفقر الدم وتهدئة الأعصاب والاكزمة. ومقوي للجسم والمفاصل. ويصنع منه مرهم، يتم خلاله غلي كمية من عشب القراص في شحم الحيوان.

أوصافها
يوجد منها نوعان: الصغير وعلوه نحو 50 سم. والكبير وعلوه نحو متر، عشبة ساقها مربعة الاضلاع، أوراقها مسننة كبيرة بشكل القلب تكسوها والساق شعيرات دقيقة تؤلم اليد إذا لمستها وتثير الحكة، أما الازهار فصغيرة خضراء اللون، بشكل عناقيد، تتدلى إلى الأسفل، تزهر بين شهري تموز وأيلول. الأزهار خضراء صغيرة تحمل في نورات سنبلية مفلطحة تخرج من جانب إبط الورقة وهي مخنثة أي وحيدة الجنس، كأسها يتكون من 2-4 بتلات، الشمراخ الزهري المذكر أقصر من المؤنث، البذور دقيقة صفراء داكنة.
القراص نبات كان يستعمل بكثرة في قرية ارادن - سرسنك - عراق في الصناعات وخاصة لصناعة الاصباغ النسيجية. وكذلك كان يستعمل طبينا لغرض البواسير وفقر الدم تهدءت الاعصاب والاكزمة. ومقوي للجسم. المفاصل. ويعمل مرهم منه، يغلي كمية من عشب القراص في شحم الحيوان وخاص كان المفضل شحم الخنزير لان مفعوله كان احسن لمعالجة شلل الاطراف، بتتليك الاطراف بمخلوط مرهم القراص.

تأكل الحيوانات هذا العشب بشراهة وخاصة الدواجن والطيور وكذلك كنت أرى الارانب تختفي به وكذلك القطط.
ملاحضة: نبات القراص آمن للاستهلاك الآدمي، لا يحتوي على أي مادة سامة، فقط يجب مراعات قطفه من اماكن غير ملوثة، وخاصة الذي ينمو على اطراف البساتين (تربة مشبعة بالمبيدات السامة)، وايضا على اطراف الطرقات (سموم السيارات-الاطارات...الخ).

المواد الفعالة

حمض النمليك (الفورميك) – الهستامين - السيريتونين - الاسيتال كولين - السكرتين – الكلوروفيل – أملاح الصوديوم البوتاسيوم والكالسيوم

إن اجتماع هذه المواد الفعالة ينشط الدورة الدموية في الجلد ثم يؤدي إلى تخديره بعد حين، لذا كان يستخدم من قبل مرضى الروماتزم المفصلي حيث كانوا يضربون المفاصل المؤلمة بعيدان القراص الخضراء التي تحتوي على هذه المواد في أشواكها.
مواد تلهب الجلد، وتدر البول، وتلين الامعاء، وتنقي الدم، وتوقف نزيفه ومواد أخرى كثيرة جدا ً، فمادة السكرتين Sekretin هي عبارة عن خميرة تذوب في الماء، تفرزها خلايا حيوانية، ونباتية ولها خاصة تحويل بعض المواد Enzym المدرة لعصارة المعدة وغدة البنكرياس الهاضمتين للطعام. ويحوي القراص على كمية وافرة من الحديد الذي يكون قسما ً من كريات الدم الحمراء فيساعد على تقويتها وتكوينها، وكذلك مادة الكلوروفيل chlorophyll وهي المادة الخضراء في النباتات، وكانت في السابق تستعمل في الصناعة فقط، ولكن ثبت في الحرب العالمية الأخيرة انها مطهر فعال للجروح الملوثة، وفعالة حتى في الحالات التي لا يفيد فيها البنسلين ومركبات السولفا.

كما ثبت أنها في العشبة الجافة مجددة لشباب الجسم كله، كما أنها تشفي فقر الدم وضعف القلب، وتقلل من زيادة ضغط الدم في تصلب الشرايين، وتهدئ الاعصاب (النرفزة) وتنظم الهضم، وعملية تماثل الغذاء. وفي القراص أيضا ً (هورمون). تماما ً كالهرمون الجنسي الموجود في مبايض انثى الإنسان والحيوان. وفوق هذا كله فالقراص أغنى النباتات بالفيتامين (A)و (K)(B12) وفيه الكثير من الأملاح اللازمة لجسم الإنسان، كأملاح الصوداو والبوتاس، والكلس، مما يجعلها مقبولة ومرغوبة جدا ً لدى الدواجن، التي تقدم على أكلها بشراهة، لشعورها بالغريزة، بما فيها من جم الفوائد الصحية.

الجزء الطبي منها
العشبة المزهرة بكاملها بما فيها الجذور أيضا ً من بداية شهر تموز حتى أوائل شهر أيلول، وإذا كان المطلوب منها الجذور فقط وجب إخراجها قبل موعد الازهار.

استعمالها طبيا ً

من الخارج
لوقف الرعاف النزيف من الأنف تغطس قطعة من القطن في عصارة عشبة القراص حتى تتشبع ثم تحشى في فتحة الأنف (النازفة). كذلك تعالج الحروق من الدرجة الأولى- التي يحمر بها الجلد فقط- بكمادات من مزيج مكون من ملعقة صغيرة من صبغة القراص مخففة بمقدار كبير من الماء الساخن، وفي الوقت نفسه يشرب المصاب خمس نقط من الصبغة في ملعقة كبيرة من الماء.

ويستعمل خل القراص بفركه يومياً باستخدام قطعة من القماش في جلد الرأس لتقوية الشعر وتعويض ما يسقط منه.

ويعمل خل القراص بغلي مقدار (200) غرام من العشبة (مفرومة) بـلتر واحد من الماء ونصف لتر من الخل لمدة نصف ساعة ثم يصفى بعدها ويحفظ في زجاجة للإستعمال عند الحاجة.
وفي حالات الشلل الناتجة عن انفجار شريان في الدماغ تدلك الاطراف المشلولة بمرهم يعمل من عشبة القراص والمادة الدهنية للمرهم كالمعتاد.

من الداخل
يؤكل الجزء الغض من عشبة القراص بمزجه مع خضار السلطة، أو يهرس ويعصر ويشرب عصيره (100-125 غراما ً) لتنقية الدم وتجديد شباب الجسم، أو لمعالجة الأمراض التي سيأتي ذكرها فيما يلي وبعد فصل الربيع يستعمل مستحلب العشبة، ما عدا جذورها، وذلك بنسبة ملعقتين صغيرتين من العشبة المفرومة (ساق، أوراق، أزهار) لكل كوب واحد من الماء، ويشرب منه مقدار كوبين في اليوم.

اما جذور القراص فتستعمل كمغلي بنسبة ملعقة كبيرة من الجذر المقطع إلى فنجانين من الماء، ويغلى لمدة عشر دقائق.
وأما الصبغة فتعمل من مقدار (20) غراما ً من العشبة كلها (الجذر والساق والاوراق والازهار) في الربيع يضاف إليها مقدار (60) غراما ً من الماء النقي في زجاجة محكمة السد، وتترك في مكان حار لمدة (14) يوما ً.
ويستعمل القراص بالطرق السالفة الذكر من الداخل في معالجة فقر الدم والنزيف الداخلي في الرئة (السل الرئوي) أو الجهاز الهضمي (القرحة المعدية والمعوية) أو البواسير أو الجهاز البولي أو نزيف الرحم. وفي أمراض تصلب الشرايين وزيادة ضغط الدم واضطرابات الهضم والإفراز البلغمي في الصدر- السعال الرطب- وفي حالات المغص الكلوي (رمل وحصاة الكلى) أو النقرس والانصبابات المائية (اوزيما) في الجسم- يفضل استعمال مغلي الجذور لأنه أكثر فعالية في إدرار البول من مستحلب أجزاء العشبة الآخر.

وفي الافات الجلدية المزمنة المصحوبة بحكة (أكزيما... الخ) تستعمل الصبغة (3 نقاط) ثلاث مرات في اليوم.
ولمعالجة النقرس والبول السكري وإدرار الحليب عند المرضع، يفضل شرب العصارة من العشبة كلها على استعمال المستحلب أو المغلي لمدة طويلة. هذا ويلاحظ أن الافراط في استعمال القراص قد يسبب اضراراً للدورة الدموية.

ويستعمل مستحلب بذور القراص لمعالجة الإسهال عند الأطفال، وذلك بنسبة ملعقة صغيرة من البذور والقشور التي تضاف على فنجان من الماء.

يؤكد الأطباء الروس انهم أحرزوا نجاحاً كبيراً في معالجة داء الخنازير وأنواع السرطانات صبغة القراص.

قديما أطنب العشابون العرب في فوائد القراص ومحاسنه، أما حديثا فقد كان يستعمل في بعض أغراض الصناعة حتي تم اكتشاف منافعه الطبية خصوصا كمضاد حيوي قوي تتعدي قوته العديد من المضادات الحيوية المشهورة سواء من الجيل القديم أو الحديث وتتلخص فوائده في الآتي:
- كمضاد حيوي فعال في علاج الكثير من الأمراض
- مضاد للنزيف والرعفة
- علاج الشلل
- علاج الروماتيزم
- مقوي لجهاز المناعة
- ملين
- علاج الجروح المستعصية
- علاج البواسير
- لمشاكل الخصوبة

يقبل الدجاج عليه بشراهة لغناه بالعناصر اللازمة لنموه خصوصا عناصر الخصوبة ولوحظ أن الدجاج الذي يتغذي عليه أكثر خصوبة.

انظر أيضا
 الحماض

هوامش

مراجع
 كتاب التداوي بالأعشاب، للدكتور أيمن رويحه

وصلات خارجية
 Nature's Secret Larder
 Flora Europaea: Urtica
 Flora of North America: Urtica
 Flora of China: Urtica
 Plants for a Future database search for Nettle
 HerbalGram and American Botanical Council website search for Urtica
 Historical & Current Uses for Nettles

أجناس القراصية
أجناس نباتية
أصنوفات سماها كارولوس لينيوس
أصنوفات وصفت في 1753
خضراوات ورقية
قراصية
نباتات صالحة للأكل
نباتات طبية

قراص


Altoman, zapovjednik, vojvoda i namjesnik srpskog despota Đurđa Brankovića za planinska krajeve Zete, područja iznad Kotora i Budve, koje je Srpska Despotovina dobila poslije smrti Balše III. Kada su Mlečani 1442. osvojili ta područja, Altoman je jedno vrijeme stolovao u Podgorici, kasnije je od Mlečana Drivast (Drišt, Drisht), Bar i Budvu.

Altoman je s 12 000 Srba i Turaka-plačenika, prodro u lipnju 1448. prema moru i opustošio područje do Kotora, ali je dočekan od Mlečana i poražen. Pošto ni kasnije nisu ostvarene despotove pretenzije na spomenute gradove, Altoman je krajem 1450. upao s jakim snagama na prostor Skadra pustošeći i pljačkajući njegovu okolicu. Dvije godine kasnije ponovno prodire s 12 000 vojnika na područje Skadra koje pustoši, a zatim se zbog koncentracije jačih mletačkih snaga okreće prema zapadu i upada u Crnogorsko primorje.

Tamo su ga 1452. dočekale snage tadašnjeg mletačkog kapetana Stefana I. Crnojevića i kotorskog kneza, te ga odlučno porazile.

Literatura

 "Altoman", U: Vojna enciklopedija, sv. 1., Beograd: Izdanje redakcije Vojne enciklopedije, 1970., str. 105.
 K. Tireček. Istoriia Srba, I i II knjiga, Beograd, 1952.

Srpski vojni zapovjednici

Altoman


Tuna Ötenel (d. 13 Kasım 1947, İstanbul), Türk caz müzisyeni, piyanist, saksofoncu ve besteci

1947 yılında İstanbul'da doğdu. Babası Bulgaristan göçmeni Ahmetoğlu Cevdet Bey, annesi Belkıs Hanım'dır. Cevdet Bey çok yönlü bir müzisyendi. Keman çalan Cevdet Bey'e kemanı çok güzel çaldığı için Ötenel soyadı verilmişti. Müzisyen bir ailenin içinde büyüyen Tuna Ötenel'e de, Bulgaristan'dan Türkiye'ye uzanan Tuna nehrinin ismi verildi.

Yaşamı
Küçük yaşlarda babasından piyano dersleri alarak müziğe başlayan Tuna Ötenel, 5 yaşında babasının orkestrasına eşlik etmeye başlamıştı. Piyanonun yanı sıra,  çeşitli vurmalı çalgılar ve boyu yetişmediği için ayakta davul çalan Ötenel için bu yıllar, tam bir çekirdekten yetişme dönemi oldu. Ötenel, 1959'da, daha ilkokulu bitirmeden girdiği Ankara Devlet Konservatuvarı Piyano Bölümü sınavını, öğretmenleri yeteneğine hayran bırakarak kazandı. Arkadaşları, dinlediği melodiyi hemen ezberleyen Ötenel'e ''Şeytan Kulak'' adını takmışlardı. Ulvi Cemal Erkin ve Ferhunde Erkin'in öğrencisi olan Ötenel, Metin Gürel'le tanıştı ve caz müziğine ilgi duymaya başladı. Bu nedenle, bütün notları çok iyi olduğu hâlde okuldan uzaklaştırıldı. 1973 yılında, tiyatro sanatçısı Berin Ötenel (Süngü) ile evlendi. 12 Eylül 1973 tarihinde oğulları, trombon sanatçısı Meriç Ötenel dünyaya geldi.

Çalışmaları
Konservatuvardan ayrıldıktan sonra, babasının orkestrası ve Ankara Radyosu Çocuk Kulübü'nde çalmaya başlayan Ötenel, 1964 yılında, "Cazı ondan öğrendim" dediği, Metin Gürel'in orkestrasında çalışmaya başladı. Gürel'in 1968 yılında, kendisine bir alto saksofon hediye etmesiyle, Ötenel tenor ve alto saksofon da çalmaya başladı ve döneminin en ünlü saksafoncusu oldu.

Metin Gürel Orkestrası'ndan ayrıldıktan sonra, Şanar Yurdatapan, Atilla Özdemiroğlu ve Cezmi Başeğmez gibi müzisyenlerle birlikte Dün, Bugün, Yarın Orkestası'nda ve ardından da başka orkestralarda çalışan Ötenel, piyano ve saksofonda Tuna Ötenel, bas gitarda Kudret Öztoprak ve davulda Erol Pekcan'dan oluşan Erol Pekcan Orkestrası'nda çalışmaya başladı. Bu üçlü, 1978 yılında Türkiye'nin ilk caz uzunçaları Caz Semai'''yi yaptı. Albüm anonim bir halk türküsü olan Ali'yi Gördüm Ali'yi dışında, Tuna Ötenel'in bestelerinden oluşuyordu.

Tuna Ötenel, Okay Temiz ve neyzen Aka Gündüz Kutbay'la Avrupa turnesine çıktı, İsveç'te trompetçimiz Muvaffak Falay'la (Maffy) çaldı, Okay Temiz'in Zikir albümünde yer aldı ve Modern Folk Üçlüsü ile yurt dışında birçok turneye katıldı. Türkiye'de Emin Fındıkoğlu Orkestrası ve 1987 – 89 yılları arasında Süheyl Denizci yönetimindeki TRT Hafif Müzik Ve Caz Orkestrası'nda solist olarak çalıştı.

1995 yılında kendi bestelerinden oluşan Sometimes albümünü, kontrbasta Miles Davis, Bud Powell, Dizzy Gillespie gibi ünlü isimlerle birlikte çalmış olan Pierre Michelot ile davulda Stan Getz ve Dizzy Gillespie ile çalmış olan Philippe Combelle eşliğinde, 1998'de L'Ecume De Vian - Vian Köpüğü adlı albümünü gerçekleştirdi. Bu albümün tanıtım konserini ODTÜ 3. Caz Günleri'nde yaptı. Albüm çıktığı yıl Jazz dergisi okuyucuları tarafından "Yılın Caz Albümü" seçildi.

Herbie Hancock, Benny Carter, Harry 'Sweets' Edison, Karyn Korg, Hilton Ruiz, Buster Williams gibi dünyaca ünlü müzisyenlerle çaldı. Piyanonun yanı sıra bateri, kontrbas ve saksafon çaldı, bestecilik ve aranjörlük yaptı. Avrupa'da birçok festival ve kulüpte çaldı.

2000 yılında, Pierre Michelot ve Philippe Combelle'e  trombonda Raul De Souza'nın da katılımı ile Fransa'da kaydedilen ve bütün dünyada satışa sunulan Voyageur albümü Türkiye'de henüz yayınlanmadı.

2005 yılında anısına Auro Records'tan How Much Do You Love Me? adını taşıyan albümü çıktı. Bu albümde piyano ve saksafon çalan Tuna Ötenel'e, gitarda Neşet Ruacan, trompette İmer Demirer, kontrbasta Kürşat And ve davulda Ateş Tezer eşlik etti.

Tuna Ötenel, 2003 yılından itibaren 3 yıl Bilgi Üniversitesi Müzik Bölümünde Caz Piyano dersleri vermiştir.

Diskografi
 Caz Semai (Erol Pekcan ve Kudret Öztoprak ile birlikte) , 1978
 Sometimes, 1994,  Uzelli
 Vian Köpüğü-L'Ecume de Vian (Pierre Michelot ve Philippe Combelle ile birlikte), 1998, Aura Records
 Voyageur (Pierre Michelot, Philippe Combelle ve Raul De Souza ile birlikte), 2000, Jazzenvil
 How Much Do You Love Me?, 2005, Aura Records
 TUNA ÖTENEL TRT İstanbul Hafif Müzik ve Caz Orkestrası Yıldızları, 2011, TRT Arşiv Serisi 218

Ödülleri
 Yaşam Boyu Başarı Ödülü, 15. İstanbul Caz Festivali, 2008
 Meslek Hizmet Ödülü'', Koru Rotary Kulübü, 2010

Kaynakça

Türk caz piyanistleri
1947 doğumlular
Yaşayan insanlar
Türk caz saksofoncuları
Türk caz bestecileri
Türk caz müzisyenleri

Tuna Ötenel


Josef Scheicher (* 18. Februar 1842 in Lichtenhof bei St. Stefan ob Stainz; † 28. März 1924 in Wien) war ein österreichischer katholischer Priester und Politiker.

Leben
Josef Scheicher war der Sohn der Bauernfamilie Maria und Josef Scheicher am Hof vlg. "Geidl" im Ort Lichtenhof in der Weststeiermark. Mit 13 Jahren bestand er die Aufnahmeprüfung am Akademischen Gymnasium in Graz und wurde dort aufgenommen. Bereits im zweiten Jahr wechselte er in das bischöfliche Knabenseminar und trat einer deutschnational gesinnten Pennälerverbindung bei. Seine erste "Studentenwohnung" befand sich im ehem. Jesuitengymnasium, dem sogenannten "Taubenkobel" an der Ecke Hofgasse/Sporgasse in Graz. Die Seminarausbildung beendete er vorzeitig, die Matura wollte er im Jesuitenkloster St. Andrä im Lavanttal nachholen. Das Noviziat in diesem Kloster wurde ebenfalls vorzeitig beendet, ein Herzleiden, an dem er seit fünf Jahren litt, hatte sich bemerkbar gemacht. Am Gymnasium der Franziskaner in Rudolfswerth im damaligen Krain konnte er die Matura nachholen, die er mit Auszeichnung bestand. Da sein Gesundheitszustand für das Ordensleben aber nicht stabil genug erschien, riet man ihm zu einer Laufbahn als Weltpriester. Der Novizenmeister in Rudolfswerth war mit dem damaligen Bischof von St. Pölten Joseph Feßler befreundet und vermittelte eine Aufnahme in das dortige Priesterseminar. Am 26. September 1865 trat er in das Priesterseminar St. Pölten ein und empfing am 27. Juni 1869 die Priesterweihe.

Ab 1872 studierte er katholische Theologie in Wien und gehörte dem Frintaneum an. Am 17. März 1875 wurde er zum Doktor der Theologie promoviert, nachdem er für seine Dissertation nur wenige Wochen benötigt haben sollte und kehrte nach Waidhofen zurück.

Josef Scheicher wurde am 31. März 1924 am Wiener Zentralfriedhof begraben. Am Begräbnis nahmen Erzbischof Piffl, der Herausgeber der Zeitung Reichspost (und späterer Gründer der Furche) Friedrich Funder und der damalige Bundeskanzler Ignaz Seipel teil, der auch den Nachruf hielt. Die Grabstelle wird von einer Skulptur des Guten Hirten geschmückt. Sie wurde 2012 von Vertretern seiner Heimatgemeinde St. Stefan ob Stainz renoviert und wird aus privaten Mitteln, aus der Gemeinde und Pfarre St. Stefan ob Stainz betreut.

Aus Anlass des 180. Geburtstages wurde im Februar 2022 an seinem Geburts- und Heimathaus eine Gedenktafel angebracht.

Tätigkeit
Nach der Priesterweihe 1869 arbeitete er als Kaplan (Kooperator) in Waidhofen an der Ybbs, dort begann auch seine politische Laufbahn. Er lernte die Not der ländlichen Bevölkerung kennen und begann mit seinen Bestrebungen, Selbsthilfegruppen und Bildungsvereine einzurichten. Und er machte erste Erfahrungen: Bereits nach seiner ersten Predigt zum Kaiser-Geburtstag (damaliger Kaiser: Franz Joseph I.) war er von liberalen Bürgern bei Gericht angezeigt worden, weil seine Predigt hochverräterisch und aufrührerisch gewesen sei. Das Spannungsverhältnis zum Liberalismus sollte ihn durchs Leben begleiten und fand auch in seiner Publikationstätigkeit einen Niederschlag. 1875 leitete er die Redaktion der Zeitschrift "St. Pöltner Bote", ab 1879 war Josef Scheicher Professor für Moraltheologie im Priesterseminar in St. Pölten. Er war Prälat und Apostolischer Pronotar.

Von 1891 bis 1898 gehörte er dem St. Pöltner Stadtausschuss an, 1890 bis 1919 war er Abgeordneter zum Landtag, von 1897 bis 1909 auch des Niederösterreichischen Landesausschusses und zuletzt Mitglied der provisorischen Landesversammlung in Niederösterreich. 1894 bis 1918 gehörte Josef Scheicher dem österreichischen Reichsrat an, danach war er vom 21. Oktober 1918 bis zum 16. Februar 1919 Mitglied der provisorischen Nationalversammlung. Seine Arbeitsgebiete waren vorrangig das Gemeindewesen, das Gesundheitswesen und der Straßenbau. Er gründete eine Reihe von Volksbildungsvereinen und gab Publikationen zu sozialen Themen heraus. Seine Autobiografie "Erlebnisse und Erinnerungen" umfasst sechs Bände.

Ein neugotisches Kirchenfenster der Pfarrkirche St. Stefan ob Stainz aus dem Jahr 1879 nennt als Stifter Josef Scheicher (in der Apsis, Evangelienseite).

Josef Scheicher wird einer der bedeutendsten Streiter für die christlichsoziale Bewegung genannt. Dass Niederösterreich zum Kernland der Christlichsozialen Partei wurde, soll zu einem großen Teil auf sein Wirken zurückzuführen sein. Er unterstützte die sozialreformatorische Entwicklung Karl von Vogelsangs und die demokratische Selbstverwaltung der Gemeinden. Josef Scheicher wird auch als maßgeblicher Förderer des Antisemitismus in Niederösterreich beschrieben, in seinen Reden kamen judenfeindliche Angriffe vor. Er war Ehrenbürger mehrerer Gemeinden, so von Tulln, St. Georgen am Reith, Reinsberg, Traismauer, Tausendblum und Brand-Laaben sowie Ehrenmitglied der katholischen Studentenverbindungen Norica Wien, Ferdinandea Prag, Austria Wien und Rudolfina Wien.

1911 veröffentlichte Scheicher den Zukunftsroman Aus dem Jahre 1920 – Ein Traum in dem der nach 23 Jahren von seiner gescheiterten Nordpolfahrt zurückgekehrte Andrée erfährt, dass Österreich als "Ostmark" nun Kern des Staatenbundes der "Vereinigen Oststaaten" ist, der – ein Bollwerk gegen den Pangermanismus bildend – nun an der Spitze der europäischen Staaten steht. Diese Entwicklung geht auf die Idee eines St. Pöltener Abgeordneten zurück – womit Scheicher auf sich verweist – und ist hauptsächlich eine Folge des Exodus der Juden, nach dem dann wieder eine christliche Gesinnung im Land Einzug hielt. Nessun Saprà zufolge ist die "stark antisemitische Utopie" Scheichers "als Literatur […] völlig unbedeutend, als Zeugnis für die geistige Verfasstheit der Bildungsschicht dieser Epoche ein nahezu einmaliges Dokument."

Werke
Die Werke Josef Scheichers sind in Bibliotheken teilweise auch unter der Namensvariante Joseph Scheicher verzeichnet.
 Interessantes Priesterleben. 1923.
 Arme Brüder. Ein Stück Zeit- und Kirchengeschichte. 1913.
 Erlebnisse und Erinnerungen: 1. Aus der Jugendzeit. 2. Aus der Studienzeit. 3. Aus dem Priesterleben. 4.-6. Aus dem politischen Leben. 1907–1912.
 Der Österreichische Klerustag. 1903.
 Aus dem Jahre 1920. Ein Traum. St. Pölten, Verlag Gregora 1900.
 Am Erkerfenster.Novellenkranz in zwei Bänden, 1879.
 Ostmark-Geschichten. Gesammelte Erzählungen, Novellen und Humoresken 1898.
 Praktisches Handbuch des katholischen Eherechtes. Freiburg im Breisgau, Verlag Herder, 4. Auflage 1891.
 Compendium repetitorium theologieae moralis. Editio III. revisa. Wien, Verlag Fromme 1890.
 Allgemeine Moraltheologie.1885.
 Duchovenstvo a socialnl otazka. (tschechische Übersetzung von: Die Geistlichkeit und die sociale Frage.) Brünn: Benediktinerdruckerei. 1884
 Der Klerus und die soziale Frage Innsbruck, Verlag Rauch 1884. 2. Auflage in fünf Sprachen übersetzt 1896.
 Der Lichtenhofer. Ein Lebensbild aus den steyrischen Alpen. Wien, Verlag Kirsch, 1882.
 Wählt nicht liberal! Ein Ruf an seine Landsleute. Wien 1877.
 Jahrbuch des konstitutionellen Volks-Vereines für das Viertel Ober-Wiener-Wald. St. Pölten 1877 ff.

Literatur
 Hedwig David: Josef Scheicher als Sozialpolitiker. Dissertation an der Philosophischen Fakultät Wien, 1946.

 Josef Kendl: Josef Scheicher, Priester und Politiker an der Schwelle einer neuen Zeit. Dissertation an der katholisch-theologischen Fakultät der Universität Salzburg. St. Pölten 1967.
 Alois Prinz von und zu Liechtenstein: Bericht über die anläßlich der Fahnenweihe und 25-jährigen Jubelfeier des katholischen Arbeiter-Vereines für Niederösterreich am 31. Mai 1896 stattgefungene Festversammlung und Wiedergabe der von … Prinz Alois Lichtenstein und … Josef Scheicher gehaltene Festrede. Verlag Ambrosius Opitz, Wien 1896.
 Rupert Stipper: Dr. Josef Scheicher. Ein großer Sohn der Weststeiermark. In: Zeitfenster: Unsere Heimat neu entdeckt! Ausgabe 1, Jahrgang 2022. Zeitschrift des Historischen Vereins Viana Styria. Deutschlandsberg 2022. S. 3–4.
 Anton Szanya: Der Traum des Josef Scheicher: Staatsmodelle in Österreich 1880–1900. Studien-Verlag Wien 2009. ISBN 978-3-7065-4424-5
 Werner Tscherne: Josef Scheicher – Kämpfer, Priester und Politiker. Ein steirischer Mitbegründer der Christlichsozialen Partei. Zu seinem 155. Geburtstag. In: Zeitschrift des Historischen Vereines für Steiermark. Graz, 1997. S. 215 ff.

Weblinks

Einzelnachweise

Landtagsabgeordneter (Niederösterreich)
Landtagsabgeordneter (Cisleithanien)
Abgeordneter zum Abgeordnetenhaus (Österreich)
Moraltheologe
CS-Mitglied
Korporierter im CV
Römisch-katholischer Geistlicher (20. Jahrhundert)
Römisch-katholischer Geistlicher (19. Jahrhundert)
Römisch-katholischer Theologe (20. Jahrhundert)
Römisch-katholischer Theologe (19. Jahrhundert)
Absolvent der Universität Wien
Person (St. Pölten)
Person (Kaisertum Österreich)
Österreicher
Geboren 1842
Gestorben 1924
Mann

Josef Scheicher


Bebe Moore Campbell (18 de fevereiro de 1950 - 27 de novembro de 2006) foi uma autora, jornalista e professora americana. Campbell foi o autor de três best-sellers do New York Times : Brothers and Sisters, Singing in the Comeback Choir e What You Owe Me, que também foi um "Melhor Livro de 2001" do Los Angeles Times . Seus outros trabalhos incluem o romance Your Blues Ain't Like Mine, que foi um Livro Notável do Ano do New York Times e vencedor do NAACP Image Award for Literature; suas memórias, Sweet Summer: Growing Up With and Without My Dad ; e seu primeiro livro de não ficção, Success Women, Angry Men: Backlash in the Two-Carreer Marriage . Seus ensaios, artigos e trechos aparecem em muitas antologias.

Infância e educação
Nascida Elizabeth Bebe Moore, filha única, e criada na Filadélfia, Pensilvânia, ela se formou na Philadelphia High School for Girls e obteve um diploma de bacharel em educação primária pela Universidade de Pittsburgh. Ela era um membro honorário da irmandade Alpha Kappa Alpha.

Carreira
As obras de ficção de Campbell costumavam transmitir o impacto prejudicial que o racismo infligiria aos indivíduos e seus relacionamentos. Em 1992, Campbell's lançaria seu primeiro e mais aclamado romance, Your Blues Ain't Like Mine, que foi descrito como um dos livros mais influentes de 1992 pela revista The New York Times. Este livro, inspirado no assassinato de Emmett Till em 1955, descreve os impactos desse crime sem sentido vivido pela família da vítima. Campbell, inspirada pelo espancamento de Rodney King e pelos tumultos subsequentes em Los Angeles, escreveu seu segundo romance intitulado Brothers and Sisters. Este romance seria nomeado como um best-seller da The New York Times Magazine apenas duas semanas após seu lançamento em 1994.

O interesse de Campbell pela saúde mental foi o catalisador de seu primeiro livro infantil, Às vezes, minha mãe fica com raiva, publicado em setembro de 2003. Este livro ganhou o Prêmio de Literatura de Destaque da National Alliance on Mental Illness (NAMI) em 2003. O livro conta a história de como uma garotinha lida com o fato de ser criada por sua mãe doente mental. Campbell foi membro da National Alliance for the Mentally Ill e membro fundador da NAMI-Inglewood. Seu livro 72 Hour Hold também lida com doenças mentais. Sua primeira peça, Even with the Madness, estreou na cidade de Nova York em junho de 2003. Este trabalho revisitou o tema da doença mental e a família. Como jornalista, Campbell escreveu artigos para The New York Times Magazine, The Washington Post, Los Angeles Times, Essence, Ebony, Black Enterprise, bem como outras publicações. Ela era comentarista regular do Morning Edition, um programa da National Public Radio.

Vida pessoal e morte
Campbell morava em Los Angeles, Califórnia, com seu marido, Ellis Gordon Jr.; eles criaram dois filhos, um filho, Ellis Gordon III, e uma filha, a atriz Maia Campbell, do casamento anterior de Campbell com Tiko Campbell. Maia Campbell é mais conhecida por seu papel como "Tiffany" em In the House. Bebe Moore Campbell morreu de câncer no cérebro, aos 56 anos, em 27 de novembro de 2006, e foi enterrada no Inglewood Park Cemetery, Inglewood, Califórnia. Sua citação favorita sobre ser escritora era: "A disciplina é a serva da inspiração".

Os arquivos pessoais de Campbell estão alojados na coleção Bebe Moore Campbell no Centro de Serviços de Arquivos da Universidade de Pittsburgh.

Trabalhos selecionados

Novels
 Your Blues Ain't like Mine (1992)
 Brothers and Sisters (1994)
 Singing in the Comeback Choir (1998)
 What You Owe Me (2001)
 72 Hour Hold (2005)

Children's books
 Sometimes My Mommy Gets Angry (2003)
 Stompin' at the Savoy (2006)

Non-fiction books
 Successful Women, Angry Men: Backlash in the Two-Career Marriage (1986)
 Sweet Summer: Growing Up with and without My Dad (1989)

Radio plays
 Sugar on the Floor
 Old Lady Shoes

Selected articles and essays
 "Staying in the Community" (1989)
 "Daddy's Girl" (1992)
 "Remember the 60's?" (1992)
 "Brothers and Sisters" (1993)
 "I Felt Rage – Then Fear" (1993)
 "Only Men can Prevent Spousal Abuse" (1994)
 "Coming Together: Can We See Beyond the Color of Our Skin?" (1995)
 "The Boy in the River" (1999)
 "Poor Health of African Americans" (2000)

Referências

 "Uma entrevista com Bebe Moore Campbell" (excerto), Callaloo Volume 22, Número 4: Outono de 1999, pp. 954-972. Através do Projeto Musa. Acesso em 24 de setembro de 2017.

Ligações externas

 Entrevista do Global Lens (vídeo)
 Obituário em aalbc.com
 Artigo do USA Today, 27 de novembro de 2006.

Mulheres romancistas dos Estados Unidos
Alunos da Universidade de Pittsburgh
Mortos em 2006
Nascidos em 1950
!Mais Teoria da História na Wiki (Negres)
!Mais Teoria da História na Wiki (Mais Pretas)

Bebe Moore Campbell


Jakob Huber (* 1. November 1883 in Jonen; † 11. März 1953 in Brienz) war ein Schweizer Berufsoffizier. Er war Generalstabschef der Schweizer Armee von 1940 bis 1945.

Leben

Jakob Huber wurde 1883 als Sohn des Landwirts Johann Arnold und seiner Frau Elisabeth Huber (geb. Rüttimann) in Jonen, Kanton Aargau, geboren. Er absolvierte ein Studium der Chemietechnik in Winterthur und arbeitete im Anschluss daran als Chemiker in Aarau, Zürich und Frankreich sowie als Vermessungsgeometer in Tunis und Ägypten.

Später begann Huber eine Karriere beim Militär. 1911 wurde er Instruktionsoffizier. Zwei Jahre darauf wurde er nach Deutschland zum 38. Artillerieregiment in Stettin abkommandiert. Von 1926 bis 1930 leitete er als Stabschef die 6. Division. Anschließend kommandierte er die Artilleriebrigade 5. Von 1933 bis 1934 war er Stabschef des 3. Armeekorps. Im Jahre darauf wurde er Kommandant der Festung Saint Maurice. 1937 übernahm er die Leitung der Sektion für Rückwärtiges und Festungswesen der Generalstabsabteilung. Ende 1937 war Huber alleiniger Unterstabschef und Stellvertreter des Generalstabschefs. Er wurde zum Oberstdivisionär befördert, fühlte sich jedoch durch die 1938 erfolgte Ernennung des Obersten Hans Frick zum Unterstabschef für Frontbelange und Ablehnung seiner Reformvorschläge durch Generalstabschef Jakob Labhart benachteiligt. Im November 1939 bat er General Henri Guisan um Versetzung. Guisan übertrug Labhart das Kommando des neuen 4. Armeekorps und ernannte Huber zum Chef des Generalstabs, zuerst ad interim. Am 23. März 1940 übernahm Huber dieses Amt endgültig und übte es bis 1945 aus. Zum Jahresende wurde Huber zum Oberstkorpskommandanten befördert und ging als Beamter der Generalstabsabteilung in Pension. Huber gilt neben Guisan als bedeutendster Schweizer Militär während des Zweiten Weltkriegs.

Werke
 Bericht des Chefs des Generalstabes der Armee an den Oberbefehlshaber der Armee über den Aktivdienst 1939–1945. Eidgenössische Drucksachen- und Materialzentrale, Bern 1946.

Literatur

 Karl J. Walde: Generalstabschef Jakob Huber, 1883–1953. Aarau: Sauerländer 1983. ISBN 3794124774.

Weblinks

Einzelnachweise

Oberstkorpskommandant (Schweiz)
Generalstabschef (Schweiz)
Schweizer Berufsmilitär
Schweizer
Geboren 1883
Gestorben 1953
Mann

Jakob Huber (Offizier)


The stole is a liturgical vestment of various Christian denominations, which symbolizes priestly authority; in Protestant denominations which do not have priests but use stoles as a liturgical vestment, however, it symbolizes being a member of the ordained. It consists of a band of colored cloth, usually of silk, about seven and a half to nine feet long and three to four inches wide, whose ends may be straight or may broaden out in the shape of a spade or bell. The center of the stole is worn around the back of the neck and the two ends hang down parallel to each other in front, either attached to each other or hanging loose. The stole is almost always decorated in some way, usually with two crosses, or sometimes another significant religious design. It is often decorated with contrasting galloons (ornamental trim) and fringe is usually applied to the ends of the stole following . A piece of white linen or lace may be stitched onto the back of the collar as a sweat guard, which can be replaced more cheaply than the stole itself.

Etymology and history

The word stole derives via the Latin stola, from the Greek στολή (stolē), "garment", originally "array" or "equipment".

The stole was originally a kind of shawl that covered the shoulders and fell down in front of the body; on women they were often very large. After being adopted by the Church of Rome around the seventh century (the stole having also been adopted in other locales prior to this), the stole gradually became narrower and started to feature more ornate designs, developing into a mark of dignity. Nowadays, the stole is usually wider and can be made from a wide variety of material.

There are many theories as to the "ancestry" of the stole. Some say it came from the tallit (Jewish prayer mantle), because it is very similar to the present usage (as in the minister puts it on when he or she leads in prayer) but this theory is no longer regarded much today. More popular is the theory that the stole originated from a kind of liturgical napkin called an orarium (cf. orarion) very similar to the sudarium. In fact, in many places the stole is called the orarium. Therefore, it is linked to the napkin used by Christ in washing the feet of his disciples, and is a fitting symbol of the yoke of Christ, the yoke of service.

The most likely origin for the stole, however, is to be connected with the scarf of office among Imperial officials in the Roman Empire. As members of the clergy became members of the Roman administration (see Constantine I and Christianity) they were granted certain honors, one specifically being a designator of rank within the imperial (and ecclesiastical) hierarchy. The various configurations of the stole (including the pallium or the omophorion) grew out of this usage. The original intent, then was to designate a person as belonging to a particular organization and to denote their rank within their group, a function which the stole continues to perform today. Thus, unlike other liturgical garments which were originally worn by every cleric or layman, the stole was a garment which was specifically restricted to particular classes of people based on occupation.

Stoles were already used in pre-Roman Italic religion. In the Umbrian Iguvine Tablets, a stole was used by an officiating priest during offering rituals. It was worn on the shoulder during a sacrifice, and then placed on an offering cake:

While you are slaying it, wear a stole on your right shoulder. When you have slain it, place (the stole) upon the mefa cake. While you are presenting it, wear the stole on your right shoulder. Present grain-offerings and sacrifice with mead. (ibid, pg. 164)

Symbolism and color

Together with the cincture and the now mostly defunct maniple, the stole symbolizes the bonds and fetters with which Jesus was bound during his Passion; it is usually ornamented with a cross. Another version is that the stole denotes the duty to spread the Word of God. In the Catholic Church's Latin liturgical rites, the priests' stole represents priestly authority, while the diaconal stole (which is diagonally and conjoined at the side) represents service. In the Eastern Orthodox Church the symbolism is the same, though it also symbolizes particularly the anointing with oil which accompanies ordination, and which flows down the body as the stole does.

The stole worn for the celebration of the Holy Mass and the Liturgy of the Hours matches the liturgical color of the day.

Use

Western Christianity

Roman Catholic
In the Latin Catholic tradition the stole is the vestment that marks recipients of Holy Orders. It is conferred at the ordination of a deacon, by which one becomes a member of the clergy after the suppression of the tonsure and minor orders after the Second Vatican Council.

A bishop or other priest wears the stole around his neck with the ends hanging down in front, while the deacon places it over his left shoulder and ties it cross-wise at his right side, similar to a sash.

Before the reform of the liturgy after the Second Vatican Council, priests who were not bishops were required to cross the stole over the breast (as pictured below), but only at Mass or at other functions at which a chasuble or cope was worn. It is now often worn hanging straight down without being crossed across the breast. The General Instruction of the Roman Missal, which is the liturgical law for the Roman Catholic Church concerning the Mass, no longer makes explicit that a Priest must cross his stole. It states, "the stole is worn by the Priest around his neck and hanging down in front of his chest..." (GIRM §340). Unless there is a law promulgated by a particular diocese or other ordinary, it is left to the priest to interpret what this means. On solemn occasions, the Pope wears, as part of his choir dress, a special stole of state highly decorated and bearing his personal coat of arms.

For the celebration of the Mass, the principal celebrant as well as concelebrants wear the stole over the alb but under the chasuble.  Likewise, the deacon wears the stole over the alb but under the dalmatic.  The stole is also worn over the surplice or alb for the distribution and reception of Holy Communion.

The priest or deacon who presides in paraliturgical celebrations, such as the Stations of the Cross, usually wears the stole over the surplice (or alb), and always under the cope.

In Catholic practice, the vesting prayer for the stole is:

Protestant
In Protestant churches, the stole is most often seen as the symbol of ordination and the office of the ministry of Word and Sacrament. Stoles are often given by the congregation (sometimes hand-made or decorated) as a love gift at ordination or at other life milestones. Generally, Protestant clergy wear the stole in the same manner as Catholic priests—around the back of the neck with the ends hanging down the front (though not crossed). Stoles are commonly worn by ordained ministers in Anglican (see below), Lutheran (see below), Methodist (see below), Presbyterian, United Church of Christ, Christian Church (Disciples of Christ), and other denominations. The clergy of some other Protestant denominations will wear stoles, though normally those in the less liturgical churches will wear either a pulpit robe (with a preaching scarf) or simply a suit during church services.

Anglican

During the English Reformation, the stole, along with most other sacramental vestments, were removed from the Church of England. The Oxford Movement began an interest in pre-Reformation worship, and eventually the stole (along with other vestments) were revived among Anglo-Catholic clergy. Though today, it is not uncommon for a Low Church priest to wear a stole with choir dress, stricter ones may still object to its use, and wear the tippet instead. This re-introduction of the stole continued to cause concern even in the 20th century. During the 1950s, the Bishop of London, William Wand, and the Bishop of Oxford, Kenneth Kirk refused to ordain any candidate to the priesthood who would not wear a stole. Many candidates objected to wearing it because of their theological and traditional allegiances. Finally, Geoffrey Fisher, Archbishop of Canterbury, had to resolve the matter, and instructed that all bishops must not refuse ordination simply because the candidate was unwilling to wear the stole.  Today, there is less controversy. When a stole is used in a deacon's ordination, it may be conferred on him or her and worn over the shoulder. At ordination to the priesthood, the newly ordained priest then wears the stole around his or her neck, hanging down in front, either straight down or less commonly crossed across the front of the body and secured with the cincture.

Lutheran

In the Evangelical Lutheran Church in America (ELCA), both Ministers of Word and Sacrament (pastors) and Ministers of Word and Service (deacons) are entitled to wear the stole as both orders are ordained, though many deacons choose not to do so. ELCA pastors generally wear the stole hanging straight down while deacons wear them over one shoulder as in the Anglican and Roman traditions.

In the Lutheran Church–Missouri Synod (LCMS) and the Independent Evangelical-Lutheran Church (Germany), only pastors wear the stole, as there is only the one order of ordination, that of pastor, in these Lutheran traditions. (The office of bishop for Episcopal polity and president for Congregational Polity is not a separate order of ordination.)

However, certain Lutheran churches, such as the Evangelical Lutheran Church of Finland and the Church of Sweden, practice the three-fold ministry of holy orders (in that the orders of deacon, priest, and bishop are separate ordinations). In such churches, wearing a deacon's stole when assisting in a liturgy is an official rule, and different rubrics exist for the use of the stole by priests and bishops. Ordained clergy of the Church of Sweden follow the use described for Anglican deacons and priests in this article, except the practice of wearing the stole hanging straight down is reserved for bishops (priests wear it crossed over the chest except over a surplice, when no cincture is worn).

Methodist
In the United Methodist Church, ordained deacons wear a stole around the shoulder as in the Anglican and Roman traditions. An ordained elder wears the stole in the same fashion as an Anglican or Roman Catholic priest, with the role of elder being the Methodist equivalent, among other Protestant denominations, to that office. The English word "priest" is in fact derived from the Greek word presbyter, which means "elder".

Eastern Christianity

Byzantine practice
In The Byzantine Rite practice of the Eastern Orthodox and Greek Catholic churches, the stole worn by a deacon is called an orarion, while that worn by a priest or bishop is called an epitrachelion (a bishop additionally wears an omophorion), all similar in meaning and use to the Western stole.  In Greek Orthodox practice, the deacon wears a double orarion, meaning it comes over the left arm and under the right. Minor clerics (and in Greek and Melkite traditions the altar servers as well) wear an orarion wrapped around their waist, crossed in back, and then either crossed again in front and tucked under the belted section or not crossed and tucked in (see explanation of subdeacon below).

The priest's epitrachelion consists of a long strip of cloth, hung around the neck with the two strips fastened together in front, either by buttons or by stitching. The epitrachelion comes down in front almost to the hem of his robes, and is symbolic of the priest's "anointing" (Septuagint: Psalm 132:2; KJV: Psalm 133:2). Traditionally—though not necessarily—the epitrachelion will have seven crosses on it: six in the front (three on each side) and one on the back of the collar. The priest traditionally blesses the cross on the collar and kisses it before he puts it on, and kisses it again when he takes it off. When he is vesting for the Divine Liturgy, he says the following prayer before putting on the epitrachelion:

Blessed is God, Who poureth out His grace upon His priests, like the oil of myrrh upon the head, which runneth down upon the beard, upon the beard of Aaron: which runneth down to the fringe of his raiment. (Cf. Psalm 132:2, LXX)

In the Russian Orthodox tradition, the priest may say a special blessing and sprinkle the epitrachelion with holy water before it is worn for the first time. A priest is not permitted to celebrate even the simplest service, even the Daily Office, unless he is wearing the epitrachelion (and in some traditions the epimanikia, or "cuffs", as well). When a member of the faithful goes to Confession, the priest places the edge of his epitrachelion over the head of the penitent as he confesses his sins. After the absolution, the penitent will often kiss the priest's hand and then one of the crosses on the edge of the epitrachelion. At an Orthodox wedding, the priest will have the bridal couple hold the edge of his epitrachelion as he leads them in a procession three times around the Gospel Book, symbolizing the pilgrimage of life.

The protodeacon or archdeacon wears the orarion "doubled", i.e., over the left shoulder, under the right arm, and passing again over the left shoulder. The two ends hang down, one in the front and one in the back, coming down almost to the hem of his sticharion (dalmatic).

A deacon wears an orarion which simply passes over the left shoulder, the two ends of which hang straight down, one in the front and one in the back, coming down almost to the hem of his sticharion. This is only common in the most traditional Orthodox churches. In many Eastern traditions, the stole is always worn "doubled" unless the deacon in question is wearing only his exorasson (outer cassock) and then it is essentially folded and worn over the left shoulder.

The subdeacon wears his orarion over both shoulders, crossed in the back and the front. Those acting as subdeacons (i.e., vested and serving as subdeacons but without having been ordained) wear their orarion crossed only in the back, to show that they do not bear holy orders.

Oriental Orthodox

In the Oriental Orthodox Churches, the priestly stole is very similar to the epitrachelion described above; however, instead of a long narrow strip of fabric that is wrapped around the neck and fastened together, it is often cut out of a single broad piece of cloth that has a hole cut in it for the head to pass through. Sometimes, depending upon the liturgical Rite, it also extends farther down the back.

British monarch
The British monarch, although not in holy orders, is anointed with the oil of chrism and invested with a stole during the coronation rite. This stole, made of gold silk, is officially named the Stole Royal or Armilla, and is one of several coronation robes kept overnight in the Jerusalem Chamber of Westminster Abbey before the day of the coronation. The coronation (which is always in the context of a Eucharist) is an official liturgy of the Church of England; the Archbishop of Canterbury has responsibility for the ceremony and is almost always its presider.

Mandaean
A stole is used in the Mandaean religion by the priests during rituals.

Unitarian Universalist
A stole/scarf/tippet is worn in the Unitarian Universalist religion by some ministers during weekly services. The garment is a symbol of ministry. UU stoles often are adorned with the Unitarian Universalist chalice and come in a wide range of colors. Other participants in the service may also wear stoles, such as the green stole worn by chalice lighters.

See also

 Tippet
 Omophorion
 Pallium
 Tallit
 Mandaean priest#Clothing
 Xiapei

References
 Encyclopædia Britannica, 11th ed., vol. 26, p. 953.

External links

 Stole article from the Catholic Encyclopedia (1912)

Eucharistic vestments
Roman Catholic vestments
Anglican vestments
Eastern Christian vestments
Lutheran vestments
Protestant vestments
History of clothing
Scarves
Shawls and wraps
Christian terminology

Stole (vestment)


Mil Mi-24 (Rusça: Миль Ми-24); NATO rapor ismi: "Hind") 1972 yılından beri Mil Moskova Helikopter Fabrikası tarafından üretilen ve elli ülke tarafından kullanılmakta olan Sovyet tasarımı, saldırı ve düşük kapasiteli askeri taşıma helikopteridir. Sovyet pilotları ona "uçan tank" (летающий танк) adını takmışlardır. Daha yaygın lakapların arasında "Galina" (ya da "Galya"), kamuflaj deseni ve düz camlı olması sebebiyle "Krokodil" (Крокодил, timsah) ve "Bardak" (Стакан) vardır. Rusya 2007 yılında 250 adet Mi-24 helikopterini 2015 yılı itibarıyla daha modern 300 adet Ka-50, Mi-28 ile değiştirileceğini duyurdu.

Tasarım özellikleri
Mi-24 dünyada kullanılmaya başlanan ilk saldırı helikopterindendir. Gövdesi çok sağlam bir zırhla kaplanmıştır. 12,7 mm'lik uçaksavar mermisine dayanabilir. Kokpiti, pilotları NBC (Nükleer, biyolojik, kimyasal) saldırılara karşı koruyabilir. 12,7 mm'lik bir topa sahiptir, güdümlü anti tank füzesi ve 57 mm'lik roket atabilir. Gövde içinde tam donanımlı 8 asker, 4 sedye 2400 kilograma kadar yük ya da mühimmat taşıyabilir ki bu onun en önemli özelliklerinden biridir.

Kullanıcılar

Teknik Veriler

Ayrıca bakınız
 Mil Moskova Helikopter Fabrikası
 Mihail Mil
 Mil Mi-8
 Mil Mi-17

Kaynakça

Mil helikopterleri
Askerî helikopterler

Mil Mi-24


Dominykas ist ein männlicher Vorname.

Herkunft und Bedeutung

Beim Namen Dominykas handelt es sich um eine litauische Variante des lateinischen Namens Dominicus.

Das Diminutiv des Namens lautet Domas.

Verbreitung
Dominykas ist in erster Linie in Litauen verbreitet. Dort ist der Name sehr beliebt und zählt seit 2003 zu den 10 meistvergebenen Jungennamen (Stand 2021).

Namensträger
Dominykas Galkevičius (* 1986), Fußballspieler

Einzelnachweise

Männlicher Vorname
Litauischer Vorname
Theophorer Personenname

Dominykas


Mary Agnes Dalrymple Bishop (nascida Dalrymple; Springfield, 12 de agosto de 1857 – Quincy, 14 de junho de 1934) foi uma jornalista, editora-chefe de jornal americana. Ela era uma linguista talentosa e, ao longo de sua vida, continuou a estudar idiomas com vários professores.

Primeiros anos e educação
Mary Agnes Dalrymple nasceu na cidade de Springfield, em Massachusetts, em 12 de agosto de 1857. Ela era a única filha de John Dalrymple e sua esposa Frances Ann Hewitt. Ela se orgulhava de sua antiga ascendência escocesa e de sua capacidade de rastrear a família desde a Escócia até a França, onde, no início do século XII, William de Darumpill obteve uma dispensa papal para se casar com seu primo em primeiro grau, Anges Dalrymple, ambos Dalrymples de Lochinch, Stranraer, Escócia; uma família cujo chefe é o Conde de Stair. Sua mãe, Frances, era filha de Eli e Mary (Harwood) Hewitt, e descendente de Peregrine White, filho de William e Susan White, os Peregrinos do Mayflower.

Nos jornais locais, seus poemas de infância foram impressos rapidamente, mas a leitura de "Recollections of a Busy Life", do político americano Horace Greeley, no qual ele dava alguns bons conselhos para escritores jovens, fez com que ela decidisse não se sentir tentada a permitir que seu doggerel a ser publicado. Quando ela tinha menos de dois anos de idade, seus pais se mudaram com ela para Grafton, vila de Massachusetts. Bishop aprendeu a ler de maneira precoce, isto é, com apenas quatro anos de idade. Seu talento para cantar também se desenvolveu cedo, e ela estava em constante demanda como artista.

Bishop foi instruída por professores particulares. Em 1865, ela ingressou na escola primária em Grafton, Massachusetts, e ao sair do ensino médio em 1875, foi a primeira garota a concluir o curso clássico.

Aos dezesseis anos, ainda na escola, ela se tornou a editora local do Grafton intitulado Herald.

Carreira

Professora
Embora tenha recebido uma bolsa de estudos na Wesleyan University, ela decidiu ingressar imediatamente na profissão escolhida como professora, começando na semana seguinte à sua formatura no ensino médio. Ela deu aulas nas escolas públicas de Grafton e Sutton por muitos anos. Durante esse tempo, ela deu palestras com bastante frequência nas proximidades e, muitas vezes, apareceu no drama doméstico, fazendo seu maior sucesso como Lady Macbeth.

Escritora
Suas histórias e poemas foram publicados pela Westborough Chronotype. Ela contribuiu com artigos botânicos sobre a flora da seção para os jornais de Worcester e foi correspondente local da Associated Press. À medida que sua escrita se tornou mais conhecida, seu trabalho apareceu no The Youth's Companion e em outros periódicos de circulação nacional, nunca adotando um pseudônimo e raramente usando seu próprio nome ou iniciais.

Editora e gerenciadora periódica
Em 1887, ela recebeu honrarias pela sua indicação como editora do Massachusetts Plowman (também conhecido como The Massachusetts Plowman) de Boston (1840-1906), então considerada a principal autoridade agrícola e agrícola. Durante vários anos, escreveu para o periódico em quatorze colunas de material original a cada semana, e selecionou poemas e contos para publicação, além de fazer outros trabalhos editoriais para suas oito páginas e relatar estenograficamente as reuniões de agricultores realizadas sob seus auspícios. O cargo que lhe foi oferecido nunca havia sido ocupado por uma mulher e, de fato, o trabalho que ela fez nunca foi tentado anteriormente, pois ela teve o encargo de quase todo o jornal desde o início. Alguns meses depois que ela aceitou o cargo, o proprietário morreu, e o papel inteiro ficou em suas mãos por seis meses. No outono, o jornal foi comprado por outro proprietário, mas o principal trabalho editorial permaneceu em suas mãos. O jornal foi ampliado de quatro para oito páginas nesse meio tempo e, como antes, foi publicado a cada semana. Seu melhor trabalho para The Boston Globe foi a história de Grafton, escrita em seu 250º aniversário.

Ela foi membro do comitê executivo da New England Woman's Press Association, da qual ela foi uma dos primeiros membros.

Outras atribuições
Sempre interessada no sufrágio igual, ela se registrou com as primeiras eleitoras. Outra medida de reforma que a interessava era a proibição do tráfico de bebidas, e ela era ativa como membro da União Feminina de Temperança Cristã. Durante a Primeira Guerra Mundial, ela estava ocupada escrevendo, tricotando e fazendo outros trabalhos para os homens em serviço, como membro da Cruz Vermelha e da Associação de Ajuda Hospitalar. Além disso, ela também foi membro de diversas organizações, como a Associação de Enfermagem Comunitária e Distrital, a Day Nursery Association Parents e Teachers Association, a Women's City Club of Boston, o Quincy Woman's Club, o Wollaston Woman's Club, o Professional Woman's Club, a Washington American League of Penwomen, o New York Women's Press Club, entre outras.

Vida pessoal
Seu casamento com Frederick Herbert Bishop, gerente da Universal Winding Company e que era natural de Wollaston, bairro de Quincy, ocorreu em Grafton, em 21 de setembro de 1889. Embora ela não tivesse filhos, ela era mãe do filho de Frederick por seu primeiro casamento, um filho, Francis Herbert Boshop (nascido em 1886). Quatro outras crianças foram levadas para a casa: Grace Irene, Walter Howard Olilver, Miriam Nelson e Virginia.

Bishop estava interessada em literatura em geral e, junto com seu marido, eles se envolveram em atividades literárias. Sua casa estava localizada em Wollaston Heights. Após ser infectada por uma doença por várias semanas, ela morreu em sua casa em Wollaston, no dia 14 de junho de 1934.

Bibliografia

Ligações externas

  (em inglês)

Jornalistas dos Estados Unidos
Mortos em 1934
Nascidos em 1839
!Mais Teoria da História na Wiki (Wikiconcurso de edição)

Mary Agnes Dalrymple Bishop


Chaophraya Kosathibodi (Thai: , , "Minister für Äußere Angelegenheiten und Handel", eigentlich Pan (, ) oder mit Beinamen Kosa Pan (, ); * vor 1650; † 1700 in Ayutthaya) war ein siamesischer Diplomat und Staatsmann. Er wurde bekannt durch seine erfolgreiche diplomatische Mission von Siam nach Europa im Jahr 1686.

Verwandtschaft
Kosa Pan war der jüngere Bruder des Phraklang (Finanzminister) Lek () († 1683) und ein Neffe des Königs Ekathotsarot (reg. 1605 bis 1610). Es wird angenommen, dass Kosa Pan und sein Bruder die gleiche Amme wie der spätere König hatten, so dass sie besondere Gunstbezeugungen genossen. Zu seinen späten Nachkommen zählt der Begründer der Chakri-Dynastie in Siam, König Rama I. (reg. 1782 bis 1809).

Gesandtschaft nach Frankreich 1686

1686 wurde Kosa Pan, der damals den feudalen Titel Ok-Phra Wisut Sunthon trug, von König Narai dem Großen (reg. 1656 bis 1688) mit zwei weiteren Gesandten nach Europa geschickt (Ok-Luang Kanlaya Ratchamaitri und Ok-Khun Sisawan Wacha), um freundschaftliche Beziehungen zu Frankreich aufzubauen oder zu vertiefen. Die Siamesen begleiteten Alexandre de Chaumont (1640 bis 1710) und François-Timoléon de Choisy nach Frankreich, die 1685 nach Siam gekommen waren. Daneben war auch der Jesuit Guy Tachard auf der Rückreise nach Frankreich. Kosa Pan und seine Gesellschaft brachten das Anerbieten einer ewigen Allianz zwischen Siam und Frankreich. Er blieb zwischen Juni 1686 und März 1687 in Europa.

Die Mission von Kosa Pan erregte großes Aufsehen, nicht nur in Frankreich, sondern in ganz Europa. Man landete in Brest und begab sich auf eine Reise bis nach Versailles zu König Ludwig XIV.

Siamesische Revolution von 1688
Kosa Pan wurde nach seiner Rückkehr nach Ayutthaya einer der wichtigsten Unterstützer von Phetracha, dem Gegenspieler von König Narai. Phetracha schaltete Narai aus und verwies die Franzosen des Landes. Kosa Pan wurde sein Phraklang (Außen- und Handelsminister). 1690 traf er mit dem deutschen Gelehrten Engelbert Kaempfer zusammen, der sich auf einer langen Asienreise befand.

Späteres Leben
1699 empfingen Phetracha und Kosa Pan den Jesuitenpater Guy Tachard, doch blieb es bei einem formellen Austausch. Kurze Zeit später fiel Kosa Pan in Ungnade und starb im Juni 1700 an den Folgen von Misshandlungen. Nach anderen Angaben tötete er sich selbst.

Literatur
 Dirk Van der Cruysse, Michael Smithies (Hrsg.): The Diary of Kosa Pan, Thai Ambassador to France June-July 1686. Silkworm Books, Chiang Mai 2002. ISBN 974-7551-58-6.
 Geoffrey C. Gunn: First Globalization. The Eurasian exchange, 1500-1800. Rowman & Littlefield, London 2003. ISBN 0742526623.
 Morgan Sportès: We are Siamese if You Please. In: The UNESCO Courier, Band 47, 1994, S. 48–49.
 Morgan Sportès, Kanika Chansang: Kosapan face aux intrigues françaises. In: Journal of the Siam Society, Band 83, 1995, S. 79–91

Weblinks

Einzelnachweise

Thailändischer Diplomat
Politiker (Thailand)
Thailänder
Siamesischer Adliger
Geboren im 17. Jahrhundert
Gestorben 1700
Mann

Kosa Pan


Liechtenstein este una dintre țările cu tradiție în domeniul secretului bancar. Odată cu criza financiară din 2008, țările membre ale Organizației pentru Cooperare și Dezvoltare Economică (OCDE) au stabilit impunerea de sancțiuni țărilor care nu respectă standardele OCDE în privința taxelor. În septembrie 2009, conducerea principatului Liechtenstein a anunțat că a încheiat un acord cu autoritățile germane privind schimbul de informații financiare secrete din sectorul bancar, pentru a evita evaziunea fiscală. Este un stat cu taxe mici, maximum 20% pentru firme cu o cotă unică de 12,5% și susține un parteneriat economic strâns cu Elveția, țară a cărei monedă o și folosește.

Cele mai mari industrii din Liechtenstein sunt cea electronică, textilă, a instrumentelor de precizie, fabricarea metalelor, unelte de putere, dibluri, calculatoare, farmaceutice, și produse alimentare.

Note

Liechtenstein
Liechtenstein

Economia Liechtensteinului


Kropschen part 1 er en dansk eksperimentalfilm fra 1990, der er instrueret af Frants A. Pandal og Ulrik Al Brask.

Handling
Den fuldstændige historie om kroppen.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1990

Eksperimentalfilm fra Danmark

Kropschen part 1


Das sogenannte Kuratenhaus ist der Pfarrhof der Wallfahrtskirche Maria Taferl in der Marktgemeinde Maria Taferl in Niederösterreich und seit 1969 eine Ordensniederlassung der Oblati Mariae Immaculatae.

Architektur
Der lang gestreckte, zweigeschossige Barockbau steht im Westen der Wallfahrtskirche. Er wurde 1708 errichtet, 1716 aufgestockt und 1766 renoviert. Die 15-achsige Front hat zwei Portalvorhallen mit Rundgiebeln und Rundbogenportalen. Im Erdgeschoss haben die Fenster schmiedeeiserne Steckgitter, im Obergeschoss Fensterkörbe, um 1730. Das Erdgeschoss hat Stichkappengewölbe, das Obergeschoss flache Decken.

Ausstattung
Es gibt ein urkundlich 1771 genanntes Kaiserzimmer mit Rokokoeinrichtung. Dort gibt es Bilder mit den Porträts von Kaiser Joseph II. um 1785, Kaiserin Maria Theresia mit Franz von Lothringen, Kardinal Leopold Freiherr von Firmian um 1770/72. Es gibt die Ölbilder Letztes Abendmahl von Martin Johann Schmidt aus 1799 und David mit der Zither nach 1790. Weiters gibt es ein Bild Belagerung der Stadt Krems durch die Franzosen 1809.

Literatur
 Dehio Niederösterreich nördlich der Donau 1990, Maria Taferl, Pfarrhof (Kuratenhaus), Seite 721.

Kuratenhaus
Pfarrhaus in Niederösterreich
Erbaut in den 1700er Jahren
Barockbauwerk in Niederösterreich
Diözese St. Pölten
Baudenkmal (Niederösterreich)

Kuratenhaus Maria Taferl


Discopodium es un género monotípico de plantas en la familia de las Solanáceas. Su única especie:  Discopodium penninervium, es nativa de África.

Descripción
Es un arbusto que alcanza un tamaño de 1 a 2 m de altura o pequeño árbol de hasta 6 m de altura. La hojas son, por lo general,  ovales a elípticas, los márgenes enteros o doblados y arrugados. Las inflorescencias  en grupos de 5 a 10 flores, se encuentran en las axilas. La corola es de color amarillo verdoso de 8 a 10 mm de largo y de forma de campana a  forma de urna. Los frutos son bayas de color rojo, esféricos con un diámetro de 7 mm.  Los frutos contienen 14 a 20 semillas.

Distribución
Se limita a los bosques de montaña del este, centro y occidente tropical de África, donde crecen en altitudes 2000-3000 metros.

Taxonomía
Discopodium penninervium fue descrita por Christian Ferdinand Friedrich Hochstetter y publicado en Flora 27: 22, en el año 1844.
Sinonimia
 Discopodium eremanthum Chiov.
 Discopodium grandiflorum Cufod.
 Discopodium penninervium var. magnifolium Chiov.

Referencias

Enlaces externos

Physaleae

Discopodium


An Dendrobium vannouhuysii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Johannes Jacobus Smith. An Dendrobium vannouhuysii in nahilalakip ha genus nga Dendrobium, ngan familia nga Orchidaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 D. v. rhombipetalum
 D. v. vannouhuysii

Mga kasarigan

Dendrobium

Dendrobium vannouhuysii