Karabiber (Piper nigrum), çiçekli bitkilerden Piperaceae familyasına ait bitkilerin meyvelerinin kurutulup, baharat şeklinde kullanılmasıyla elde edilen toz şeklidir. Beyaz biber, yeşil biber gibi çeşitleri de vardır. Kökeni Hindistan olmasına karşılık, tüm sıcak iklimlerde yetiştirilebilir.

Küre biçimli, eriksi tipte meyveleri vardır, kabuğunun dış kısmı etli, iç kısmı serttir. Olgunlaşmadan önce toplanıp kurutulursa karabiber olgunlaştıktan sonra kabukları soyularak kurutulursa beyazbiber elde edilir. Her iki biber de baharat olarak kullanılır.

Bitkiler

Biber bitkisi destekleyen ağaçlarda yüksekliği  'a kadar büyüyen çok yıllık odunsu asmadır. Uzayan sapların yere değdiği yerde kolayca köklenen, yayılan bir asmadır. Yapraklar dönüşümlü, tam, 5–10 cm arası uzunlukta ve 3 – 6 cm çaprazlıdır. Çiçekleri küçüktür, yaprak düğümlerinde 4–8 cm uzunlukta sarkık dikenler üzerinde çıkarlar, sivri uçlar meyve olgunlaştıkça 7 –15 cm'a kadar uzarlar. Karabiberin meyvesine sert çekirdekli meyve (drube) ve kurutulduğunda karabiber denir.

Biber ne çok kuru ne de sele duyarsız, nemli, iyi drene edilen ve organik madde bakımından zengin toprakta yetiştirilebilir (asmalar deniz seviyesinin 900 m üzerinde çok iyi sonuç vermezler). Bitkiler yaklaşık 40 – 50 cm uzunluğunda, komşu ağaçlara bağlanarak veya yaklaşık 2 m mesafelerde tırmanma çerçevelerine bağlanarak çoğaltılır. Biber bitkileri kaba kabuğa daha kolay tırmandığından, kaba kabuklu ağaçlar yumuşak kabuklu ağaçlara tercih edilir. Rakip bitkiler temizlenir, geriye sadece gölge sağlamak ve serbest havalandırmaya izin vermek için yeterli ağaç kalır. Kökler yaprak malç ve gübre ile kaplanır ve filizler yılda iki kez kesilir. Kuru topraklarda genç bitkiler ilk üç yıl kuru mevsim boyunca gün aşırı sulanmaya ihtiyaç duyar. Bitkiler dördüncü veya beşinci yıldan itibaren ve daha sonra tipik olarak yedi yıl boyunca meyve verir. Çelikler genellikle hem verim hem de meyve kalitesi için seçilen kültür türleridir.

Tek bir gövdede 20 ila 30 meyve veren başak bulunur. Hasat, sivri uçların dibindeki bir veya iki meyve kırmızıya dönmeye başlar başlamaz ve meyve tamamen olgunlaşmadan ve hala sertleşmeden başlar; tamamen olgunlaşmasına izin verilirse, meyve keskinliğini kaybeder ve sonuçta düşer ve kaybolur. Başaklar toplanır ve güneşte kuruması için dağıtılır ardından karabiber başakları çıkarılır.

Karabiber Güneydoğu Asya'ya  veya  veya Güney Asya' ya özgüdür. Piper cinsi içinde P.caninum gibi diğer Asya türleriyle en yakından ilgilidir.

Yabani biber Hindistan 'ın Batı Ghats bölgesinde yetişir. 19. yüzyıla gelindiğinde İskoç hekim Francis Buchanan (aynı zamanda botanikçi ve coğrafyacıydı) tarafından yazılan A journey from Madras through the countries of Mysore, Canara and Malabar (Volume III) türkçe:
Madras'tan Mysore, Canara ve Malabar ülkelerine bir yolculuk (Cilt III) kitabında bahsedildiği gibi ormanlar geniş yabani biber asmaları içeriyordu. Bununla birlikte, ormansızlaşma, yetiştirilen çeşidin kalitesi ve verimi arttıkça yabani biberin Goa 'dan Kerala' ya kadar olan daha sınırlı orman yamalarında yabani biber büyümesine neden oldu. Bugüne kadar yabani bibere başarılı bir ticari biber aşısı yapılamamıştır.

Üretim ve ticaret

2018'de Vietnam 262.658 ton veya dünya toplamının %36'sını üreten dünyanın en büyük karabiber üreticisi ve ihracatçısıydı(tablo). Diğer büyük üreticiler Brezilya, Endonezya ve Hindistan idi. Küresel biber üretimi mahsul yönetimi, hastalık ve hava durumuna göre yıllık olarak değişir. Vietnam, yurtiçi üretiminin neredeyse hiçbirini kullanmadan ihracat pazarına hakimdir.

Karabiber tüm baharat ithalatının %20'sini oluşturan dünyada en çok ticareti yapılan baharatlar arasındadır.

Beslenme
Bir yemek kaşığı (6 gram) öğütülmüş karabiber orta miktarda  günlük değer in veya DV'in % 13'ü)K vitamini, demir (% 10 DV), manganez (% 18 DV), eser miktarda diğer temel besinler, protein ve diyet lifi içerir.

Koku

Biber baharatlı acısını çoğunlukla hem dış meyveden hem de tohumdan elde edilen piperine den alır. Karabiber kütlece % 4,6 ile % 9,7 arasında piperin ve biraz daha fazla beyaz biber içerir. Rafine edilmiş piperin, chili pepper 'larda bulunan capsaicin kadar ağırlıkça yaklaşık yüzde bir daha acıdır. Karabiber üzerinde kalan dış meyve tabakası da germacrene (% 11), limonene (% 10), a-phellandrene (% 9) ve beta-karyofilen (% 7) 'i kapsayan narenciye, odunsu ve çiçeksi notaları veren aromaya  katılan terpenleri içerir.
Bu kokular çoğunlukla beyaz biberde eksiktir çünkü fermantasyon ve diğer işlemler meyve tabakasını (aynı zamanda biraz baharatlı piperin de içerir) ortadan kaldırır. Diğer aromalar da bu süreçte yaygın olarak gelişir ve bunlardan bazıları aşırı olduğunda kötü tatlar olarak tanımlanır: Öncelikle 3-metilindol (domuz gübresine benzer), 4-metilfenol (at gübresi), [[3-metilfenol]] (fenolik) ve butirik asit (peynir). Biber aroması rotundone (3,4,5,6,7,8-Hekzahidro-3α, 8α-dimetil-5α- (1-metiletenil) azulen - 1 (2H) -bir), 0,4 nanogram/litre'lik su ve şarapta konsantrasyonlarda tespit edilebilen Cyperus rotundus yumrularında keşfedilen sesquiterpene: mercanköşk, kekik, biberiye, fesleğen, kekik ve sardunyanın yanı sıra bazı Şiraz şaraplarında da rotundon bulunur.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Karabiberin kökeni ve kültürü

Karabibergiller
Baharat bitkileri
Monoamin oksidaz inhibitörleri
Carl Linnaeus tarafından adlandırılmış taksonlar

Karabiber


An Microtatorchis wilhelminae in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Pieter van Royen. An Microtatorchis wilhelminae in nahilalakip ha genus nga Microtatorchis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Microtatorchis

Microtatorchis wilhelminae


القسم الخماسي  وتعني حرفياً «قسم بخمس فقرات» كان القسم الذي وقع عند استعراش الإمبراطور ميجي في 7 أبريل 1868. وضح هذا القسم الخطوط العريضة لأهداف فترة حكم الإمبراطور ميجي وهو وضع القاعدة لليابان الحديثة، وكان هذا القسم ذو تأثير كبير إن لم يكن من ناحية مادية فمن ناحية معنوية أثناء فترة ميجي وحتى دخول القرن العشرين، وبالإمكان اعتباره أول دستور لليابان الحديثة.

نص القسم
يتكون نص القسم من خمس فقرات ترجمتها على الشكل التالي:

مراجع

اليابان في 1868
إصلاح ميجي
دساتير بائدة
قسم
الإمبراطور ميجي

قسم خماسي


A parenting plan is a child custody plan that is negotiated by parents, and which may be included in a marital separation agreement or final decree of divorce. Especially when a separation is acrimonious to begin with, specific agreements about who will discharge these responsibilities and when and how they are to be discharged can reduce the need for litigation. Avoiding litigation spares parties not only the financial and emotional costs of litigation but the uncertainty of how favorable or unfavorable a court's after-the-fact decision will be.  Moreover, the agreement itself can authorize the employment of dispute-resolution methods, such as arbitration and mediation, that may be less costly than litigation.

Drafting a parenting plan
A well-drafted parenting plan addresses both the custodial rights and responsibilities of parents who share custody of a minor child or children, and the logistical and other procedures for carrying out its substantive requirements. Parents can agree to a plan that takes into consideration their children's ages and needs and, if they continue to co-parent effectively, can adjust their plans over time to ensure that their plan remains in the best interest of their children.

Guidelines
Some jurisdictions have guidelines, either default rules (i.e., rules that apply only in the absence of provisions to the contrary) or hard-and-fast requirements to which all agreements must adhere, addressing the content of parenting plans. Moreover, courts in some communities offer proposed templates whose terms take into account community-specific factors such as availability of day-care services, school-bus routes and schedules, and schedules of school and community athletics and other activities.

Content
Topics addressed in a parenting plan may include, but are not limited to:

Physical custody (how the child's time is to be divided between the separating parents and their separate households; a well-drafted plan will specifically contemplate holidays and school vacations)
Transferring the child from one parent to the other: schedule, method, and location
Departures from the typical custody schedule (e.g., overnight stays with the other parent or with other relatives during a given parent's normal custody time)
Restrictions, as needed, on places visited and/or persons associated with while the child is present
Legal custody (decision-making authority and rights to information)
Authority over physical and mental health-care decisions; access to health records
Authority to change the place at which a child resides while in the physical custody of a given parent
Authority over educational decisions such as where the child attends school; access to educational records
Authority to take the child on travel, especially travel outside the geographic jurisdiction of the court adjudicating the separation or divorce
Authority to claim the child as a dependent for income-tax purposes
Financial support obligations:
Provision for basic needs
Payment for education
Payment of health-insurance premiums and other medical expenses
Inclusion of the other parent and/or the child in a given parent's estate planning, including both the probate process (disposition of assets by will) and procedures outside of probate (payout of life-insurance policies, distribution of survivor benefits, etc.)
Communication between parents:
Obligation to keep the other parent apprised of contact information both of a given parent and of the child while with that parent
Right of the other parent to information about circumstances and events affecting the child's well-being
Procedures for resolving disputes, including but not limited to disputes about the meaning of the plan's language and disputes alleging improper performance of the plan's provisions
Provisions, if desired, for alternative dispute resolution such as arbitration and mediation

In some cases, parenting plans may be established through the combined effect of multiple agreements each addressing a different subject. For example, one agreement may address physical custody while another addresses financial support.

Entry by a court
A parenting plan agreed upon by the parties in an out-of-court setting is often termed "endorsed", "stipulated" or "on consent." A judge who finds a stipulated parenting plan to be consistent with the child's best interest may be able approve the plan without requiring the parties or the child to be present in court, sparing the parents inconvenience and the child the emotional stress of dealing with authority figures in an unfamiliar setting.

Australia
Parenting Plans in Australia are a written agreement between two parents and are made without the assistance or endorsement of a court, but can be made with the assistance of a mediator. Parenting plans can include as many or as few considerations about the child or children as both parents agree to. However child support payments are not generally included as payable child support is calculated by the Australian Government Child Support Agency (CSA).

Parenting plans are non-binding and not legally enforceable but may be written in such a way that they can submitted to a court for endorsement. Once endorsed the parenting plan becomes a binding consent order. Even if not endorsed by a court so as to be legally enforceable, if legal action is initiated after a parenting plan has been agreed between the parents, the court will give careful consideration and considerable weight to the agreed plan as it shows the intent of each parent at the time of signing.

There is no such thing as a "standard" parenting plan as each one is unique, but unofficial example parenting plans are available.

Belgium & the Netherlands
The parental plan is introduced in the legislation in the Netherlands and there is a law project in Belgium to introduce it is, as well.

Great Britain
In England and Wales the Children and Family Court Advisory and Support Service, a non-departmental public body, produces a booklet Parenting Plans Putting your children first: a guide for separating parents.

Romania
Upon the introduction of the joint-custody in the national legislation in Romania, a standard parenting plan was released with the public. Parental plans appeared for the first time with the mediation law, which provided in Articles 2 and 64 that parents may be mediated about how to raise children after divorce. Thus, although in Romania, in 2006-2011, only the notion of single custody was actually applicable in fact through mediation agreements, mediators have implemented legal arrangements for joint legal custody. The plan was adapted to the specific of Romania and it is now being used by the mediators across the county. Due to the introduction (as of October 2011) of the joint parental authority, the notion of parental plan has legal support through, Article 506 of the new Civil Code. There is a proposal of non-governmental associations to implement the parental plan in tertiary legislation (implementation guide under the aegis of authorized institutions), but also to introduce this plan into primary legislation (these are amendments to Law 272/2004 initiated by the DGPC).

United States

In the United States of America, many state courts require that separating or divorcing couples who have children include a parenting plan among the terms of their separation agreement and/or their eventual divorce decree. Separated or unmarried parents may enter into a parenting plan of their own creation without going to court, but that plan won't be enforceable in court.

Parenting plans are usually initiated as part of a divorce decree or custody case between unmarried parents.  Divorced parents whose child custody is governed by a parenting plan can request that a court amend the plan or replace it with a new one.  In jurisdictions whose laws permit the practice, some plans permit the parties to amend certain provisions, such as those specifying where a parent will live during that parent's time with the child, by agreement without court approval.

A court reviewing a petition for amendment or replacement of a court-ordered parenting plan will employ the "child's best interest" standard in light of circumstances or changes in circumstances such as a parent's relocation, the presence or absence of child abuse in one or both parents' households, and health problems of a parent or the child. If the parents in a custody dispute request, many states allow children who are old enough to state an informed preference, to testify about their own preferences as to custody and parenting time, with their opinion taken into consideration by the court along with all other evidence relating to their best interest.  The weight assigned by the court to a child's testimony will vary with factors such as the child's intellectual and psychological maturity, for which the child's age is often used as a proxy; the child's level of insight into his or her situation; and the credibility of the child's testimony as affected by factors ranging from the child's level of honesty to any undue influence on the child by either or both parents.

Most states require that court-ordered parenting plans set forth the minimum amount of parenting time and access to which a noncustodial parent is entitled. In these states, an agreement's failure to specify the non-custodial parent's minimum level of access can constitute grounds for appeal of the adjudicating court's approval of the plan.  In cases where separated or divorced parents live near each other, most U.S. states' family courts follow a default rule of granting the non-custodial parent the right of visitation on every second weekend and some holidays.  Where parents live farther apart, states such as Florida, Oregon, New Hampshire and New York allow the combination of these visits into longer stretches of time to reduce traveling.

See also
 Family dispute resolution

References

Child custody
Marriage

Parenting plan


Med problemløsning forstår man processen fra en mere eller mindre veldefineret nu-tilstand til en mål-tilstand, som ikke kan løses uden anvendelse af intelligent handling, typisk via tankeprocesser. Undersøgelser af problemløsning er tæt knyttet til undersøgelser af tænkning, og har rødder i flere forsøg herfra. Et eksempel er  observationer om kattes tilgang til et bestemt problem. Kattene han observerede løste et problem med at komme ud af et bur, så de kunne få mad. Her observerede Thorndike at kattene ville hoppe rundt i buret tilfældigt, og afprøve forskellige fremgangsmåder for at løse opgaven . Dette viste en problemløsningsmetode som hedder forsøg-og-fejl. Essensen med denne metode er, som kattene Thorndike observeret, at prøve sig frem med forskellige fremgangsmåder, indtil opgaven er løst.

G.H. Wheatley gav følgende humoristiske definition af problemløsning: "Problemløsning er dét man gør, når man ikke ved hvad man skal gøre".

Problemrepræsentation
Under problemløsning dannes der mentale repræsentationer, som fremstiller problemets karakter. Disse repræsentationer består af tanker og forestillinger om problemet. Alle de tænkeligt mulige situationer som kan opstå i sammenhæng med løsningen af problemet, og relationerne mellem situationerne opstår i disse repræsentationer. Repræsentationerne kaldes et "problem space" eller, på dansk, et problemfelt. En måde et problemfelt kan repræsenteres på er gennem starttilstande, deltilstande og måltilstande. Her er starttilstandene og måltilstandene forbundet gennem mindre deltilstande i et 'netværk'.

I 1960'erne formulerede Newell og Simon en teori, som byggede på at problemrepræsentationer, som f.eks. tilstands repræsentation, danner sig som et 'mentalt kort'. Dette tillader en person at vurdere hvilke løsninger der kan være effektive at afprøve.

Newell og Simon opbyggede forskellige antagelser i sammenhæng med ideen om at tænkning kunne forestilles som abstrakte manipulationer. Disse manipulationer kunne principielt anvendes til et hvilket som helst veldefineret problem. Antagelserne er, at mennesker har en begrænset kapacitet til informationsbearbejdning, at informationsbearbejdning er seriel, og at det er muligt at aktivere relevant viden fra langtidshukommelsen. Disse kendetegn for menneskers problemløsning er, i følge Newell og Simon, også kendetegnene for problemløseren GPS (general problem solver). Dette er et program udviklet i 1959 af Newell og Simon, og var udfoldet af et tidligere program, den logiske teoretiker (the ). Programmet kan løse en række veldefinerede problemer, som f.eks.  problemet. GPS'en fungerer til løsning af problemer som har objekter og operationer. Dette er grundet i at veldefinerede problemer bliver løst vha. operationer. En række operationer kan afprøves for at nå en måltilstand under problemløsningen.

Teorien om, at GPS'en løste problemer på en lignende måde til mennesker, var testet, ved at forsøgspersoner, præsenteret med et problem, blev instrueret i at tale højt under løsningsprocessen. Den verbaliserede proces blev derefter sammenlignet med processen som GPS gennemgår i problemløsning. Der blev fundet ligheder mellem disse fremgangsmåder, som f.eks at begge tilfælde ofte baserede sig på tommelfingerregler.

Problemløsningsstrategier
Problemløsning kan opdeles i og baseres på to forskellige typer af strategier: Algoritmisk eller heuristisk.

Algoritmer er regler eller programmer der kan være omkostningsfulde grundet mængden af tid og ressourcer de kræver, men som vil generere en korrekt løsning. Heuristikker, derimod, er langt hurtigere og mere effektive til at afsøge og finde løsninger på problemer, men når til gengæld ikke altid frem til den korrekte løsning. Der findes mange forskellige heuristikker som kan bruges under problemløsning, og de har alle fordele og ulemper alt efter hvilket problem man står overfor at skulle løse. Her er der blandt andet også mennesker som arbejder med specifikke videns domæner, som efterhånden kan lære at bruge domænespecifikke heuristikker under problemløsning. Herunder vil nogle af de heuristikker der kan bruges som problemløsningsstrategier gennemgås.

Analogier
Når analogier bruges som problemløsningsstrategier betyder det at der bruges kendte situationer og erfaringer derfra, til at forsøge at løse det pågældende problem. Analogier har en vigtig heuristisk betydning som hjælpemiddel til at løse problemer.  Ved analogier bruges lighederne mellem tidligere oplevede situationer og det pågældende problem, til at forsøge at bryde problemet ned til noget, der minder om situationer der er oplevet og løst før.

Der er ofte tale om tre forskellige ligheder mellem problemer:

 En overfladisk lighed - hvor detaljer er fælles for problemerne
 En strukturel lighed - hvor der er relationer mellem årsagerne for problemerne
 En procedural lighed - hvor de operationer der omformer problemerne er ensartede.

Ved brugen af analogier er det også vigtigt hvor vidt mennesker kan overføre (transfer) viden mellem to problemer.

Hertil er et eksempel fra et studie af Gick og  hvor forsøgspersoner skulle løse en kræftbehandlings problematik. Her blev det vist at næsten ingen forsøgspersoner fandt frem til løsningen selv, men at langt størstedelen kunne løse problematikken efter de blev givet et hint gennem en analogi. Her blev det dog også vist at disse forsøgspersoner fik at vide at analogien kunne bruges under løsningen af problematikken. For andre forsøgspersoner der blev præsenteret for analogien ude af kontekst for problematikken var det lidt under halvdelen der kunne løse problematikken.

Det kan altså være svært for mennesker at bruge analogier hvis ikke problemer har overfladisk lighed, og kan nogle gange først se strukturelle ligheder mellem problematikker hvis de bliver gjort opmærksomme på dem.

Middel-mål-analyse
Ved middel-mål-analyse ser man som start på to tilstande for problemet: Starttilstanden og måltilstanden. Starttilstanden er det punkt hvorpå man befinder sig i starten af problemløsningen, og måltilstanden er det sted man ønsker at ende med problemløsningen. Der kan være et meget stort skridt mellem disse tilstande, og man forsøger derfor at dele problemet op i mindre tilstande eller delmål som er opnåelige og som nærmer sig måltilstanden og mindsker afstanden til denne. Denne metode er rekursiv fordi man hele tiden sammenligner afstandene fra det punkt man befinder sig på til måltilstanden og forsøger at mindske den afstand med nye delmål. Delmålene kan dog stadig ske at være for store problemer at løse, og man kan derfor finde yderligere delmål til disse. Målet med denne metode er at opdele det pågældende problem i mindre og mindre dele, indtil man er i stand til at nå frem til deltilstandene og til sidst måltilstanden.

Andre problemløsningsstrategier
Udover de tidligere nævnte problemløsningsstrategier er der også andre metoder for problemløsning:

Bakkebestigning er en metode hvor man arbejder sig fra starttilstanden til en deltilstand som er tættere på måltilstanden end starttilstanden. Her bevæger man sig altså i mindre skridt for at kunne komme tættere på måltilstanden. Denne metode minder om middel-mål-analyse, men kan skille sig ud ved ofte at være mindre strategisk og gennemtænkt.

Arbejde baglæns er en metode hvor man, til forskel for de andre metoder, starter fra et problems måltilstand og arbejder sig baglæns fra denne mod starttilstanden. Her er målet altså at kunne se hvilke skridt der kan tages mod målet ved at starte ved det og se hvilke deltilstande der kan føre til måltilstanden.

Generér-og-test er en metode hvor man laver et løsningsforslag og tester det med det samme for at se om det løser problematikken man står overfor. Dette fortsættes med nye løsningsforslag indtil problemet er blevet løst. Denne metode bliver dog mere og mere omkostningsfuld jo flere mulige løsningsforslag der findes.

Hjernevridere
Hjernevridere er opgaver, som kan opfattes som problemer:
 Sudoku: Problemløsningen er at lære: Hvilke kriterier der er for at placere tal. Lære teknikker til at finde ud af hvilke tal, der kan placeres hvor.
 Anagram: Ord eller sætning, vis bogstaver byttes rundt hvorved et nyt ord eller sætning med nye ord fås.

Mulig fremgangsmåde ved (matematiske) opgaver
How to Solve It (1945) er en lille bog af matematikeren , der beskriver metoder til problemløsning.

Fire principper
How to Solve It foreslår følgende trin når et matematisk problem skal løses:
 Først, skal du forstå problemet.
 Efter forståelse, skal en plan laves.
 Udfør planen.
 Vurdér dit arbejde. Hvordan kan det blive bedre?

Hvis disse teknikker fejler, anbefaler Pólya: "Hvis du ikke kan løse et problem, så er der et lettere problem: Find det." Eller: "Hvis du ikke kan løse det foreslåede problem, så prøv at løse et relateret problem. Kan du forslå et lettere tilgængeligt relateret problem?"

I bogen uddybes principperne.

Kilder/referencer

Tænkning
Innovation
Kognitionspsykologi
Neuropsykologi
Undersøgelser
Sind
Matematikundervisning

Problemløsning


Simon Hantaï (født 7. december 1922 i Biatorbágy, død 12. december 2008 i Paris) var en ungarsk maler.

Han studerede kunst i Budapest, Italien og Frankrig. Han er far til musikerne Marc, Jerôme og Pierre Hantaï.

Referenser

Malere fra Ungarn

Simon Hantaï


La route régionale 888 () est une route régionale allant de Sotkamo jusqu'à Puolanka en Finlande.

Présentation
La route 888 part de la route principale 76 à Sotkamo puis traverse Revonkanta, Ristijärvi et Uva avant de se terminer au village Kantola de Puolanka en croisant la route principale 78.

Parcours
 Sotkamo
  Kaitainsalmi
  Revonkanta
 Ristijärvi
  Uva
  Kantola

Références

Annexes

Liens externes

Cartes

Articles connexes
 Seututie

888

Transport à Sotkamo
Transport à Puolanka
Transport à Ristijärvi

Seututie 888


Lauderdale Lakes may refer to:

 Lauderdale Lakes, Florida, a city in Broward County, Florida, United States
 Lauderdale Lakes, Wisconsin, a census-designated place in La Grange, Walworth County, Wisconsin, United States

Lauderdale Lakes


Marinada je sastav osnovan 2003. kao autorski projekt Marina Alvira (ex Zona Industriale). Tek se kasnije formirala u bend. Glazba je jedinstveni spoj elektronike i akustike, minimalizma, lo-fi elektronike i synth-popa uz višeglasno "klapsko" pjevanje Marinovih introvertnih i minimalističkih stihova. Imaju pjesme, odnosno albume na hrvatskom i na engleskom jeziku.

Goran Pavlov s Potlista nazvao ih je "art-klapom".

Članovi
Marin Alvir - vokal, bas, synth
Robert Merlak - sintisajzer, fx, dsp, trake, samplerist
Marko Čavrak - prateći vokal, sintisajzer
Saša Matić - prateći vokal, elektronski bubanj, perkusije
Nenad Tubin - elektronski bubnjevi, udaraljke
Josip Maršić - synth, bas

Diskografija

Studijski albumi
Napomena: Za albume objavljene iste godine nije jasno kojim su redom objavljivani pa su ovdje navedeni proizvoljnim redom.
Plešem na tati (2021., Slušaj najglasnije)
Barbajol (2021., Slušaj najglasnije)
Hladno prešano (2020., Slušaj najglasnije)
Na vrućem krovu (2019., Slušaj najglasnije)
Marzon (2018., Slušaj najglasnije)
Melem (2017., Slušaj najglasnije)
U međuvremenu (2017., Slušaj najglasnije)
Sve je savršeno točno (2016./2017., Slušaj najglasnije)
Ponoćna zabava (2016., Slušaj najglasnije)
Marinada i društvo (2015., Slušaj najglasnije)
Devetnaest (2014., Slušaj najglasnije)
Na dobrom glasu (2014., Slušaj najglasnije)
Ručni rad (2013., Slušaj najglasnije)
Za crne tipke i bijele zube (2013., Slušaj najglasnije)
Čovjek svjetla (2011., Slušaj najglasnije)
Tourists (2011., Slušaj najglasnije)
Ultramarinada (2010., Slušaj najglasnije)
Za svaki dan (2010., Slušaj najglasnije)
Hot Post (2010., Slušaj najglasnije)
Tajni svijet (2009., Slušaj najglasnije)
Majstor i marinada (2009., Slušaj najglasnije)
Drvo života/ Mikroklima/ Za žene i muškarce (2008., Slušaj najglasnije) - trostruki album, računa se kao tri zasebna albuma premda su objavljeni kao jedno izdanje na tri cd-a
Analog Dog (2007., Slušaj najglasnije)
Son Of The Sun (2007., Slušaj najglasnije)
U Rijeci kiša pada (2006., Slušaj najglasnije)
Marinada (2006., Slušaj najglasnije)

Albumi uživo
Live in Rijeka (2006., Slušaj najglasnije), zapis s koncerta snimljenog u Seas '05, Rijeka, Marganovo

Kompilacije
Marinirani hitovi 2004-09 (2016., Slušaj najglasnije)

Singlovi
Čista ljubav, EP (2012., Mrnd/d.i.y.)
Novorođene pjesme, EP (2014., d.i.y.)

Ostalo
S više od jednim albumom po godini postojanja uz Gori Ussi Winnetou su diskografski najaktivniji domaći bend.

Izvori

Riječki glazbeni sastavi

Marinada (glazbeni sastav)


Flaón o fracón era el nombre que se daba a una cuña de madera que se adaptaba a la parte interior de la tarja, para ceñirle al peto a fin de que no diese bofetada.

Sello
Se llamó también al sello mayestático de los reyes de Aragón y, en general, a los sellos que van pendientes del diploma, si es de cera y de gran tamaño.

Referencias

Indumentaria militar
Partes de una prenda

Flaón


Glasanje ili glasovanje je metoda kojom skupina birača donosi zajedničke odluke ili izražava mišljenje, obično nakon rasprava, debata ili izbornih kampanja.

Demokracije biraju visoke dužnosnike glasovanjem. Stanovnici mjesta koja zastupaju izabrani dužnosnici nazivaju se "birači", a oni koji su glasali za izabranog kandidata na glasačkom listiću nazivaju se "glasači". Postoje različiti sustavi prikupljanja glasova, ali iako se mnogi sustavi koji se koriste u odlučivanju mogu koristiti i kao izborni sustavi, svi koji zadovoljavaju proporcionalnu zastupljenost mogu se koristiti samo na izborima.

U manjim organizacijama, glasovanje se može odvijati na različite načine. Formalno glasanjem za izbor, npr. na radnom mjestu, biranjem članova političkih udruga ili sl. Neformalno glasovanje može se dogoditi kao usmeni dogovor ili kao verbalna gesta kao što je podignuta ruka ili elektroničko glasanje.

U demokraciji se vlast bira glasovanjem na izborima između više kandidata. U predstavničkoj demokraciji, glasovanje je način na koji biračko tijelo imenuje svoje predstavnike u vladu, a izabrani predstavnici donose odluke. U izravnoj demokraciji, glasovanje je metoda kojom biračko tijelo izravno odlučuje, pretvara prijedloge zakona u zakone itd. Izborna promidžba je skup radnji koje poduzimaju sudionici izborne promidžbe u svrhu javnog predstavljanja i obrazlaganja svojih izbornih programa biračima. Izborna promidžba počinje danom objave zbirnih lista, a završava 24 sata prije dana održavanja izbora.

Većina glasova je formalni izraz izbora pojedinca za ili protiv prijedloga (na primjer, predložene rezolucije); za ili protiv glasačkog pitanja; ili za određenog kandidata na izborima ili za političku stranku. Preferencijalnim glasom birača daje se glas odabranom zastupniku ili više njih. Na izborima većina zemalja koristi tajno glasovanje, praksu koja sprječava zastrašivanje birača i štiti njihovu političku privatnost.

Glasovanje se obično odvija na biračkom mjestu; u većini zemalja je dobrovoljno, u drugima je obvezno, poput Australije.

Izvori

Izbori

Glasanje


Buftea es una ciudad con estatus de oraș de Rumania en el distrito de Ilfov, situada a 20 kilómetros al noroeste de Bucarest. Su población es cada vez mayor debido a su proximidad a la capital. Con 25.105 habitantes es la capital de distrito más pequeña de Rumania por la población. La localidad de Buciumeni es administrada por la ciudad.

La ciudad de Buftea es célebre por albergar los estudios MediaPro Pictures, el Palacio de Buftea y el Palacio de la familia Ştirbei.

Geografía

Se encuentra a una altitud de 104  a 20 km de la capital, Bucarest.

Demografía
Según estimación 2012 contaba con una población de 20 587 habitantes.

Referencias

Enlaces externos

 Este artículo contiene datos geográficos extraídos de Google Earth.

Localidades del distrito de Ilfov

Buftea


L'inspecteur en chef Armand Gamache est le personnage principal d'une série de romans policiers écrits par l'auteure canadienne Louise Penny. La série se déroule autour de la vie de l'inspecteur en chef Armand Gamache de la Sûreté du Québec, la police provinciale du Québec. Les livres de la série ont été nominés et ont reçu de nombreux prix.

Le premier livre de la série, Still Life, a été publié en 2006 et a remporté le prix , le prix Arthur-Ellis, le prix Dilys, le prix Anthony et le prix Barry. Les romans suivants de la série ont remporté les principaux prix d'écriture criminelle dans trois pays. Plusieurs d'entre eux ont également figuré sur la liste des meilleures ventes du New York Times, atteignant même la première place.

La série Armand Gamache

La série de livres sur l'inspecteur en chef Armand Gamache est écrite par Louise Penny. Avant d'écrire à plein temps, Louise Penny a travaillé pendant 18 ans comme journaliste radio et animatrice pour CBC Radio à Thunder Bay (Ontario) et Winnipeg (Manitoba). Elle a commencé à écrire un roman historique, mais elle est passée à l'écriture de romans policiers après avoir eu du mal à le terminer. Elle a inscrit le premier livre de la série, , au concours Debut Dagger au Royaume-Uni, où elle s'est classée deuxième sur 800 inscriptions.

La série s'articule autour du personnage de l'inspecteur en chef Armand Gamache. Les histoires se déroulent généralement dans le village imaginaire de Three Pines au Québec (Canada), Gamache enquêtant sur les meurtres de diverses personnes dans chaque roman. De langue maternelle française, Gamache parle anglais avec un accent britannique. Dans le premier livre Still Life, on découvre qu'il a appris l'anglais alors qu'il était étudiant au Christ's College, un des 31 collèges de l'université de Cambridge, où, selon le roman A Great Reckoning, il préparait un diplôme en histoire.

Les livres ont été décrits comme des énigmes « axés sur les personnages » qui approfondissent les relations entre les personnages à chaque livre de la série. Three Pines est un lieu fictif situé dans la province de Québec, Penny mettant en place les personnages en utilisant l'histoire du Canada pour montrer leurs personnalités et leurs antécédents. Dans la série, quelques intrigues se déroulent en dehors de Three Pines.

La série de livres contient peu ou pas de sexe ou de violence et a été qualifiée d'alternative plus douce et plus gentille au roman policier moderne. Penny elle-même a déclaré que « The Murder Stone, comme tous les romans de Gamache, parle d'amour et d'amitié. D'appartenance et d'espoir. Et de la découverte de la bonté enfouie. Dans la nature sauvage. Dans la moelle ».

Dans How the Light Gets In, Penny écrit : « Armand Gamache a toujours eu des croyances démodées. Il croit que la lumière bannit les ombres. Que la bonté est plus puissante que la cruauté, et que la bonté existe, même dans les endroits les plus désespérés. Il croit que le mal a ses limites ». Dans de nombreux livres à partir de Still Life, Gamache dit aux nouveaux détectives qui rejoignent son équipe « quatre admissions qui peuvent mener à la sagesse : J'avais tort. Je suis désolé. Je ne sais pas. J'ai besoin d'aide ».

L'approche de Gamache est davantage exposée dans A Better Man, lorsqu'il partage avec l'un de ses collègues un conseil qu'il a lui-même reçu au début de sa carrière : « Avant de parler... vous devriez vous poser trois questions... Est-ce vrai ? Est-ce que c'est gentil ? Est-il nécessaire de le dire ? ».

Les livres

En 2022, la série comptait 17 livres, tous publiés par Minotaur Books, une marque de St. Martin's Press. Le premier livre est sorti en 2005, aux États-Unis, et le plus récent en 2021. Plusieurs livres ont été traduits en français.

Il existe également une courte nouvelle intitulée The Hangman, qui met en scène l'inspecteur Gamache et se déroule à Three Pines. Elle ne fait pas partie de la série et a été écrite comme une histoire simple pour les adultes apprenant à lire l'anglais.

Références

Voir aussi

Liens externes
 Site officiel de l'inspecteur en chef Armand Gamache
 Site officiel de Louise Penny

Personnage de roman policier
Policier de fiction

Armand Gamache


Eduardo Miranda Sousa, (Barranco, Lima, 29 de junio de 1909 - Lima, 23 de octubre de 1990) fue ingeniero y político peruano. Durante el gobierno constitucional de Manuel A. Odría, fue ministro de Fomento (1952-1954), diputado por Tumbes y presidente de la Cámara de Diputados (1954-1955). También se encargó accidentalmente del ministerio de Relaciones Exteriores en varias oportunidades, por ausencia de su titular Ricardo Rivera Schreiber, entre 1952 y 1954.

Biografía

Sus padres fueron Catalino Segundo Miranda Quevedo (ingeniero de minas y alcalde de Barranco) y Ángela Sousa Matute. Cursó sus estudios escolares en el Colegio San José de Cluny y en el Colegio Alemán. Luego pasó a la Escuela Nacional de Ingenieros y obtuvo su título de ingeniero civil en 1940, consagrándose desde entonces a su profesión.

Incursionó en la política en 1950, cuando fue elegido diputado por el departamento de Tumbes. Desempeñaba esa representación cuando el presidente Manuel A. Odría lo convocó para integrar su gabinete ministerial, nombrándolo Ministro de Fomento, cargo que ejerció del 4 de agosto de 1952 a 26 de julio de 1954. Accidentalmente, se encargó del despacho del ministerio de Relaciones Exteriores, en varias oportunidades, por ausencia del canciller Ricardo Rivera Schreiber.

Luego fue elevado a la presidencia de la Cámara de Diputados durante las legislaturas de 1954 y 1955. Durante su gestión se aprobó la ley que concedió por primera vez en el Perú el derecho de sufragio a las mujeres. Culminado su mandato parlamentario en 1956, volvió a la vida privada.

Referencias
 GeneaNet: Eduardo Miranda Sousa - Árbol genealógico Francisco Javier Carbone Montes.
 Tauro del Pino, Alberto: Enciclopedia Ilustrada del Perú. Tercera Edición. Tomo 11, MEN/OJE. Lima, PEISA, 2001. ISBN 9972-40-160-9
 Web del Congreso del Perú: Presidente de la Cámara de Diputados / Eduardo Sousa Miranda

Nacidos en Lima
Fallecidos en Lima
Diputados de Perú 1950-1956
Ingenieros de Perú
Ministros de Fomento y Obras Públicas de Perú
Ministros de Relaciones Exteriores de Perú
Presidentes de la Cámara de Diputados de Perú

Eduardo Miranda Sousa


පරවි දූව මාතර නගරයේ වෙරළ තීරයට ඉතා ආසන්නව පිහිටා ඇති බෞද්ධ විහාරස්ථානයක් සහිත කුඩා දූපතකි. එය මාතර ප්‍රධාන බස් නැවතුම්පළ ඉදිරිපස මුහුද මැද පිහිටා ඇත. එයට පිවිසීම සඳහා පාලමක් ඉඳි කර ඇත. එය කිහිප වරක්ම විටින් විට අලුත්වැඩියා කරනු ලැබ ඇත. එය සංචාරකයන්ගේ ද බැතිමතුන්ගේ ද ආකර්ෂණය දිනාගත් ස්ථානයකි.

පරවි දූව


Le mouvement Emtidad (arabe : حركة إمتداد) est un parti politique irakien créé sur le square al-Haboubi de Nassiriya au cours des manifestations anti-gouvernementales de 2019-2021.

Le nom du parti se traduit par extension, car il se définit dès sa création comme le prolongement politique des revendications exprimées par les protestataires en vue des élections législatives irakiennes de 2021. Le mouvement y effectue une percée et remporte 9 sièges, dont celui de son fondateur le pharmacien Alaa el-Rikabi élu à Nassiriya.

Parti politique en Irak

Mouvement Emtidad


البولنديون أو البولونيون (بالبولنديَّة: Polacy) هم أمة ومجموعة عرقيَّة سلافيَّة غربيَّة ويعود أصلها إلى بولندا في وسط أوروبا، ويشتركون في أصل مشترك وفي الثقافة والتاريخ، وهم الناطقون باللغة البولنديَّة. ويُقدّر عدد سكان بولندا بحوالي 38.5 مليون نسمة (استناداً إلى إحصاء عام 2011)، منهم 36.2 مليون أعلنوا أنهم بولنديين فقط. يوجد شتات بولندي واسع النطاق في جميع أنحاء أوروبا، والأمريكتين، وفي أستراليا. اليوم، توجد أكبر تجمعات حضرية بولنديَّة ضمن مناطق وارسو والتجمع الحضري في سيليزيا. وتصل أعداد البولنديين والأشخاص من أصول بولندية بشكل كامل أو جزئي خارج وطنهم، حوالي 60 مليون نسمة.

يعود تاريخ بولندا إلى أكثر من ألف سنة، إلى عقد 930 وعقد 960 م، عندما قام البولنديون - وهم قبيلة سلافية غربيَّة مؤثرة في منطقة بولندا الكبرى، وموطنًا لمدن مثل بوزنان وغنيزنو وكاليش وكونين وريتزينيا - بتوحيد القبائل الليتشيتيكية المختلفة تحت سيطرة سلالة بياست، وبالتالي خلقت الدولة البولندية. كان حدث التنصير لبولندا، في عام 966 م، علامة على ظهور بولندا في المجتمع المسيحي الغربي. ومع معمودية بولندا في عام 966، أصبحت الأمة البولنديَّة في الدائرة الثقافية المسيحية الغربية. ولا يزال يعتنق أغلب الطليان المسيحية دينًا على مذهب الرومانية الكاثوليكية.

قدم البولنديون مساهمات مهمة للعالم في كل مجال رئيسي من مجالات المسعى الإنساني. ومن المهاجرين البولنديين البارزين الفيزيائيين ماري كوري وجوزيف روتبلت، وعالم الرياضيات ستانيسلو أولام، وعازفي البيانو فريدريك شوبان وآرثر روبنشتاين، والممثلات هيلينا مودجيسكا وبولا نيغري، والروائي جوزيف كونراد، والقادة العسكريين تاديوش كوسيوسكو وكازيمير بولاسكي، ومستشار الأمن القومي الأمريكي زبغنيو بريجينسكي، والسياسية روزا لوكسمبورغ، وصانعي الأفلام صمويل غولدوين ووارنر برذرز، ورسام الكاريكاتير ماكس فليشر، وسيدة الأعمال هيلينا روبنشتاين وغيرهم.

أصول
عاش السلاف في المنطقة التي تُعرف حاليًا ببولندا منذ 1500 سنة على الأقل. انقسمت تلك الشعوب إلى وحدات قبلية، وعُرفت القبائل الكبيرة منها بالقبائل البولندية. جُمعت أسماء تلك القبائل في قائمة كتبها الجغرافي البافاري مجهول الاسم في القرن التاسع. أفضت تلك القبائل في القرن التاسع والعاشر إلى نشوء ممالك متطورة في بولندا العظمى، وعلى طول نهر فيستولا (ومنه جاء اسم قبيلة فيستولا التي عاشت داخل إمبراطورية مورافيا العظمى)، وساحل بحر البلطيق. أفضى آخر تحول قبلي إلى نشوء دولة ونظام سياسي طويل الأمد: بولندا، إحدى الأمم السلافية الغربية.

يرى المؤيدون لفكرة بياست، ومن أبرزهم يان لودفيج بوبوافسكي، أن الأراضي التي كانت تحكمها سلالة بياست البولندية هي الموطن الأصلي للسلاف والبولنديين الأصليين من قديم الأزل، وتسلل إليها لاحقًا الشعوب الكلتية والألمانية والبلطيقية وغيرهم من الشعوب الدخيلة. حظيت مدرسة السكان الأوائل لما قبل التاريخ البولندي بدعم رسمي وتأييد شعبي بدرجة كبيرة في بولندا عقب عام 1945. طبقًا لتلك النظرية، تنتمي الحضارة اللوساتية (وهي حضارة من العصر الحديدي الأول كانت تقع بين نهري فيستولا وأودر) إلى الحضارات السلافية، بينما تصنف تلك النظرية القبائل الأخرى غير السلافية التي كانت تعيش في تلك المنطقة في أزمنة متفرقة عبر التاريخ باعتبارهم مهاجرين أو زوار. وعلى النقيض، يرى نقاد تلك النظرية، مثل ماريا جيمبوتاس، أنها مجرد فرضية بدون إثبات، وأن تاريخ هجرة السلاف الغربية ما يزال مبهمًا بدرجة كبيرة، وأن الصلة السلاف بالحضارة اللوساتية ليست حقيقية، وأن وجود مجموعة من الشعوب المختلطة عرقيًا ودائمة التغير في السهل الأوروبي الشمالي هو أمر حقيقي لا شك فيه.

إحصاءات
يشكل الشعب البولندي سادس أكبر مجموعة قومية في الاتحاد الأوروبي. تتفاوت التقديرات من مصدر لآخر، ورغم ذلك تشير البيانات إلى أن العدد الكلي للبولنديين حول العالم يقدر بنحو 60 مليون يعيش منهم 18-20 مليون تقريبًا خارج بولندا، ومعظم هؤلاء ليسوا أبناء مهاجرين من أصل بولندي بل مواطنين بولنديين. ثمة 38 مليون بولندي في بولندا وحدها. ثمة أقليات بولندية كذلك في البلدان المجاورة وأقليات محلية في جمهورية التشيك، والمجر، وسلوفاكيا، وليتوانيا الشمالية والشرقية، وأوكرانيا الغربية، وبيلاروسيا الغربية. ثمة أقليات محلية صغيرة أخرى في البلدان القريبة مثل مولدوفا. ثمة أقلية بولندية كذلك في روسيا تشمل بولنديين أصليين إلى جانب أولئك الذين طُردوا من بلادهم في أثناء الحرب العالمية الثانية وعقبها؛ يُقدر عدد البولنديون فيما كان يُعرف سابقًا بالاتحاد السوفيتي بنحو 3 ملايين.

يشير مصطلح «بولونيا» في بولندا عادةً إلى ذوي الأصول البولندية الذين يعيشون خارج الحدود البولندية، وعددهم يتراوح من 10 إلى 20 مليون فرد حسب التقديرات الرسمية. تضم الولايات المتحدة وكندا والبرازيل عددًا ملحوظًا من ذوي الأصول البولندية. وتجمع بين فرنسا وبولندا صلة تاريخية قوية، إذ تضم فرنسا مجموعة كبيرة نسبيًا من البولنديين، وقد عاش البولنديون على أرض فرنسا منذ القرن الثامن عشر. استقر ما يزيد عن مليون مواطن بولندي في بداية القرن العشرين في فرنسا، حيث هاجر معظمهم في فترة ما بين الحربين، ومنهم أولئك المهاجرين البولنديون الفارين من الاحتلال النازي أو الحكم السوفيتي اللاحق.

استقر عدد كبير من المهاجرين البولنديين في الولايات المتحدة في شيكاغو (التي اشتهرت بكونها أكثر مدينة تتسم بالطابع البولندي خارج بولندا)، وميلووكي، وأوهايو، وديترويت، ونيو جيرسي، ومدينة نيويورك، وأورلاندو، وبيتسبرغ، وبوفالو، ونيو إنجلاند. يقع أكبر تجمع للبولنديين الأمريكيين في إحدى بلديات نيو إنجلاند في نيو بريتن، كونيتيكت. هاجرت الأغلبية من البولنديين الكنديين إلى كندا بعد الحرب العالمية الثانية. ارتفع عدد المهاجرين البولنديين فيما بين 1945 و1970، وارتفع مجددًا عقب سقوط الشيوعية في بولندا عام 1989. استقر معظم البولنديون المهاجرين للبرازيل في ولاية بارانا، واستقر عدد أقل منهم في ريو غراندي دي سول، وإسبيريتو سانتو، وساو باولو. تضم مدينة كوريتيبا ثاني أكبر جالية بولندية في العالم بعد شيكاغو، وتشيع فيها الموسيقى والأكلات والثقافة البولندية.

وقعت هجرة كبيرة وحديثة نسبيًا للبولنديين عقب انضمام بولندا للاتحاد الأوروبي في 2004 وافتتاح سوق عمل الاتحاد الأوروبي، حيث حصل ما يقرب من 2 مليون بولندي، معظمهم من الشباب، على وظائف خارج البلد. يقدر عدد البولنديين العاملين في المملكة المتحدة بنحو نصف مليون عامل. واعتبارًا من عام 2011، بوسع البولنديون العمل بحرية في جميع أنحاء الاتحاد الأوروبي وليس في المملكة المتحدة فقط بل في بلدان أخرى مثل أيرلندا والسويد. نما المجتمع البولندي في النرويج بصفة ملحوظة ووصل عدد البولنديون فيها إلى 120,000، ما يجعل البولنديون أكبر مجموعة من المهاجرين في النرويج. انخفض عدد البولنديون خارج بولندا في الآونة الأخيرة فقط، حيث غادر منهم 116,000 المملكة المتحدة في عام 2018.

ثقافة
تتميز ثقافة بولندا بتاريخ يمتد لأكثر من 1000 عام. طورت بولندا الواقعة في أوروبا المركزية شخصية متأثرة بموقعها الجغرافي في محل التقاء الثقافات الأوروبية المركزية (النمساوية، والألمانية، والمجرية، والسلوفاكية)، والغربية (الفرنسية، والإسبانية، والهولندية)، والجنوبية (الإيطالية واليونانية) والبلطيقية (الليتوانية، والإستونية، واللاتفية)، والشرقية (البيلاروسية والأوكرانية)، والقوقازية (العثمانية التركية، والأرمينية، والجورجية). تأثرت ثقافة بولندا كذلك بثقافات المهاجرين إليها مثل المجريين، والتشيك، والسلوفاكيين، واليهود، والألمان، والهولنديين؛ وتحالفاتها السياسية مع ليتوانيا والمجر وساكسونيا وفرنسا والسويد؛ وفتوحات التحالف البولندي الليتواني الشرقية مثل أوكرانيا وبيلاروسيا ومولدوفا ورومانيا ولاتفيا؛ وغزاة الأراضي البولندية مثل الإمبراطورية الروسية، ومملكة بروسيا، ومملكة هابسبورغ التي عُرفت لاحقًا بالإمبراطورية النمساوية أو النمسا والمجر.

مع مرور الزمن، أضحت الثقافة البولندية متأثرة بدرجة كبيرة بصلاتها مع العالم الجرماني والمجري واللاتيني والأقليات العرقية الأخرى في بولندا. اشتهر أهل بولندا بترحيبهم وحسن استضافتهم للفنانين من الخارج (لا سيما إيطاليا) وانفتاحهم على الاتجاهات الثقافية والفنية الرائجة في البلدان الأوروبية. نظرًا لموقع بولندا المركزي، تصادف البولنديون بالحضارتين الغربية والشرقية منذ زمن بعيد، وبناء عليه تطورت بولندا اقتصاديًا وثقافيًا وسياسيًا. قال الجنرال الألماني هيلموت كارل فون مولتكه في كتاب «بولندا: لوحة تاريخية (1885)» أن: «بولندا كانت من أكثر دول أوروبا تحضرًا في القرن الخامس عشر».

أضحى الاهتمام بالتقدم الثقافي في بولندا له الغلبة على النشاط الاقتصادي والسياسي. واجهت بولندا أزمات شديدة، لا سيما في الحرب العالمية الثانية والأعوام اللاحقة. أدت تلك العوامل إلى طبيعة الفنون البولندية المتنوعة بكل تعقيداتها.

كانت بولندا ملاذًا للعديد من اليهود من جميع أنحاء أوروبا، وفي القرن العشرين هاجر منهم الكثيرون إلى إسرائيل. وُلد العديد من رجال الدولة الإسرائيليين في بولندا، مثل مؤسس إسرائيل ديفيد بن غوريون، ورئيس إسرائيل السابق شيمون بيريز، ورؤساء الوزراء إسحاق شامير ومناحم بيجن.

مراجع

سلاف غربيون
عرقيات سلافية
مجموعات عرقية في الولايات المتحدة
مجموعات عرقية في بولندا
مجموعات عرقية في روسيا

بولنديون


Kan vi bo sammen? er en dansk dokumentarfilm fra 1988, der er instrueret af Maj-Britt Lilholt.

Handling
Kollektive boformer medfører andre kvaliteter og problemer end en traditionel husstand. Formålet med filmen er at oplyse og inspirere planlæggere og potentielle beboere samt at gøre op med nogle af omverdenens fordomme og afspejle forskellige kollektive måder at bo på.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1988

Dokumentarfilm fra Danmark

Kan vi bo sammen?


Corentin Tolisso (Tarare, Francuska, 3. kolovoza 1994.) francuski je nogometaš i nacionalni reprezentativac. Trenutno igra za Lyon. S Francuskom osvojio naslov svjetskog prvaka 2018. godine.

Karijera

Klupska karijera
Tolisso je nogometnu karijeru započeo u lokalnim klubovima oko rodnog Tararea. Nakon toga počeo se razvijati u Lyonovoj omladinskoj školi da bi 2013. ušao u prvu momčad. Tadašnji trener Rémi Garde uveo ga je u igru kao kasnu zamjenu u visokoj ligaškoj pobjedi protiv Nice. Tjedan dana nakon nastupa u utakmici Europa lige, Tolisso s klubom potpisuje prvi profesionalni ugovor. Većinu sezone korišten je kao uslužni igrač mijenjajući na poziciji desnog beka Daboa te ozlijeđene Gourcuffa i Fofanu kao srednji vezni. Zbog odsutnosti Fofane i Greniera dobiva više igre tijekom sljedeće sezone (2014./15.). Završetkom iste, Tolisso, Fekir i Lopes su nagrađeni boljim ugovorima koji su produženi do 2020.

Sljedeće sezone igrač je za klub ostvario pet prvenstvenih pogodaka i šest asistencija te je prvenstvo završio na drugom mjestu, iza nedodirljivog PSG-a. Zbog toga je postao zanimljiv klubovima diljem Europe (primjerice Napoliju) ali je odlučio ostati u klubu kako bi još napredovao. Tolisso je dobio čast da 2. listopada 2016. bude kapetan svoje momčadi u Rhônskom derbiju protiv lokalnog rivala AS Saint-Étiennea. Tome su prethodile ozljede kapetana Gonalonsa i dokapetana Lacazettea a susret je odigran na novom Lyonovom stadionu Parc Olympique Lyonnais. Veznjak je tu sezonu završio s 14 pogodaka i sedam asistencija u 47 utakmica (u svim natjecanjima zajedno) te je uveden u najbolju momčad Europa lige.

14. lipnja 2017. njemački gigant Bayern je objavio dovođenje Tolissa s kojim je potpisan petogodišnji ugovor. Vrijednost transfera iznosila je 41,5 milijuna eura dok je šest milijuna osigurano za potencijalne bonuse. U to vrijeme to je za Lyon predstavljao rekordni iznos koji je nakon manje od mjesec dana srušio Lacazette (prodaja u Arsenal za 53 milijuna €).  To je ujedno bio i bundesligaški i Bayernov transferni rekord budući da je prijašnji držao Javi Martínez (iz Athletic Bilbaa za 40 milijuna).

Igrač je uskoro debitirao u utakmici njemačkog Superkupa kojeg je Bayern osvojio nakon jedanaesteraca protiv Borussije Dortmund. Francuz je igrao do 84. minute kada ga je zamijenio Renato Sanches. Te sezone Tolisso je s Bavarcima osvojio Bundesligu dok je sljedeću (2018./19.) započeo kao svjetski prvak. Međutim, igrač je uskoro u susretu protiv Bayer Leverkusena zadobio rupturu ligamenta na desnom koljenu. Francuski izobornik Didier Deschamps tada je izjavio: "Tolisso će se vratiti jak, ako ne i jači". Tijekom zimske stanke i treninga Bavaraca u katarskoj Dohi, objavljena je informacija da Corentin može trčati bez problema u anti-gravitacijskoj sobi. Na teren se vratio u ožujku 2019., prema riječima tadašnjeg trenera Nike Kovača, "ranije od očekivanog".

U sezoni 2019./20. Corentin je s klubom osvojio svoj treći naslov nacionalnog prvaka.

Reprezentativna karijera
Tolisso je rođen u Francuskoj ali je zbog roditelja Togoanaca imao mogućnost da igra za tamošnji nacionalni sastav. Izbornik Claude Le Roy imao je namjeru dovesti ga u reprezentaciju, dok je Corentin priznao togoanske korijene ali i odanost Francuskoj.

Igrač je igrao za francuske mlade sastave dok je za seniore debitirao 28. ožujka 2017. zamijenivši Thomasa Lemara u domaćem porazu od Španjolske. Svojim igračkim performansama svidio se izborniku Deschampsu koji ga je uveo na konačni popis reprezentativaca za Svjetsko prvenstvo u Rusiji. Ondje je igrao u prvoj utakmici skupine protiv Australije dok je u osmini finala s Argentinom ušao u igru umjesto Matuidija. U sljedećoj utakmici s Urugvajem, Tolisso je startao u prvoj momčadi te je asistirao Griezmannu za pogodak. U susretima polufinala i finala, Corentin je ulazio u igru kao zamjena a Francuska je osvojila naslov svjetskog prvaka nakon dvadeset godina.

Pogodci za reprezentaciju

Osvojeni trofeji

Klupski trofeji

Reprezentativni trofeji

Individualni trofeji

Ordeni
 Chevalier of the Légion d'honneur: 2018.

Izvori

Vanjske poveznice
 Profil igrača  na web stranicama Francuskog nogometnog saveza
 Profil igrača na Transfermarkt.com

Francuski nogometaši
Nogometaši FC Bayern Münchena
Nogometaši Olympique de Marseillea
Svjetski prvaci u nogometu
Aktivni nogometaši

Corentin Tolisso


Olaylar
 4 Haziran - Glarus, İsviçre birliğine katıldı.
 27 Haziran - Zug, İsviçre birliğine katıldı.
 Bizans İç Savaşı başladı.
 Süleyman Paşa, Çimpe Kalesi'ni aldı. Osmanlılar Avrupa'da ilk hakimiyetini sağladı. (Gelibolu'nun Fethi)
 Ramazanoğulları Beyliği kuruldu (dağılışı 1608).
 Her yıl Ağustos, Eylül aylarında düzenlenen Elmalı Yeşilyayla Yağlı Güreşleri'nin birincisi düzenlendi.
 Corpus Christi College kuruldu.

Doğumlar
 Hacı Bayram-ı Veli, Türk mutasavvıf ve şair (ö. 1430)

Ölümler
 13 Mart - Ashikaga Tadayoshi, Aşikaga şogunluğunun kurucusu Japon yönetici ve asker (d. 1306)
 6 Aralık - VI. Clemens, papa (d. y. 1291)
 tarihi bilinmeyen
 II. Hâkim, Abbasi hanedanına mensup İslam halifesi

1352


The Help (deutsch: Die Hilfe) steht für:

 The Help (Band), amerikanisch-deutsche Rockband
 The Help (Fernsehserie), eine US-amerikanische Fernsehserienkomödie der Regisseure Gerry Cohen und Ron Leavitt dem Jahr 2004
 Originaltitel des Romans Gute Geister
 The Help (Film), auf dem Roman basierendes Filmdrama des Regisseurs Tate Taylor aus dem Jahr 2011

Siehe auch:
 Help (Begriffsklärung)

The Help


ريشارد فال  (3 أبريل 1882 في غيفيتش، النمسا-المجر - بداية عام 1945 في معسكر الاعتقال أوشفيتس) كان ملحناً وقائد أوركسترا نمساوي من أصل يهودي. معزوفته المعروفة والتي ألفها عام 1925 هي ماذا تفعل بركبتك، عزيزي هانس. بالألمانية (Was machst du mit dem Knie lieber Hans).

حياته
ترعرع ريشارد في وسط عائلة موسيقية. كان أخواه الاثنان ليو فال، وزيغفريد فال والوالد أيضا يعملون في مجال التلحين وقيادة الأوركسترا. عمل ريشارد كمايسترو أوبرات في برلين بين عامي 1908 و1909 ثم انتقل إلى "مسرح يوهان شتراوس في فيينا وعمل هناك بين عامي 1909 و1910. عمل منذ عام 1930 كملحن موسيقى أفلام في هوليوود. في عام 1932 رجع مرة أخرى إلى أوروبا. في ألمانيا ألف ريشارد ألحانًا لأفلام مثل "شوق 202" و"فتاة واحدة ومليون". في عام 1938 هرب عن طريق فرنسا إلى هوليوود، ولكن لأسباب مجهولة عاد مرة أخرى إلى فرنسا عام 1943.

في عام 1943 تم ترحيل ريشارد من فرنسا إلى معسكر الاعتقال من طرف النازيين. وهناك توفي كما يُعتقد في بداية عام 1945.

أعماله
أغاني

 الشاب. نص: آرثر ريبنر (1923).
 عزيزتي كاترينا، تعالي لي إلى الصين. الأغنية والنص: فريتز لونير-بيدا (1927).
 عمتي، عمتك. نص:فريتز لونير-بيدا (1925).
 ماذا تفعل بركبتك، عزيزي هانس. نص:فريتز لونير-بيدا (1925).
 إذا لم يفعل المرء بعد. نص: آرثر ريبنر (1923).

مراجع

وصلات خارجية

 مقال عن ريشارد فال (باللغة الألمانية).

قادة فرق موسيقية ذكور
قادة فرق موسيقية في القرن 20
قادة فرق موسيقية نمساويون
قادة فرق موسيقية نمساويون في القرن 20
مدنيون نمساويون قتلوا في الحرب العالمية الثانية
ملحنون وملحنات نمساويون
مواليد 1882
موسيقيون ذكور في القرن 20
موسيقيون ذكور نمساويون في القرن 20
مؤلفو موسيقى أفلام
مؤلفون موسيقيون في القرن ال20
نمساويون توفوا في الهولوكوست
وفيات 1945
وفيات في معسكر أوشفيتز بيركينو
يهود نمساويون توفوا في الهولوكوست

ريشارد فال


La baronía de Griñó es un título nobiliario español creado por el rey Alfonso XIII en favor de Juan Miguel Griñó y Fargas mediante real decreto del 27 de julio de 1920 y despacho expedido el 11 de septiembre del mismo año.

Barones de Griñó

Historia de los barones de Griñó

 Juan Miguel Griñó y Fargas (Lérida, 12 de octubre de 1883-Madrid, 6 de octubre de 1964), I barón de Griñó, gentilhombre de cámara del rey, caballero de la Orden de Isabel la Católica, miembro de la Asociación de Hidalgos a Fuero de España.
Casó el 11 de febrero de 1910, en Montserrat (Barcelona), con Rosa Rabert Codinach. El 8 de octubre de 1965, previa orden del 18 de mayo del mismo año para que se expida la correspondiente carta de sucesión (BOE del día 25), le sucedió su hijo:

 Juan José Griñó y Rabert (Olot, Gerona, 23 de julio de 1913-Vigo, 9 de mayo de 1990), II barón de Griñó, abogado, miembro de la Asociación de Hidalgos a Fuero de España.
Casó el 9 de septiembre de 1936 con María de la Concepción Pascual de Bonanza y Ferrer (1914-1982). El 26 de noviembre de 1991, previa orden del 16 de octubre del mismo año para que se expida la correspondiente carta de sucesión (BOE del día 28), le sucedió su hija:

 Juana María Griñó y Pascual de Bonanza (San Juan, Alicante, 25 de septiembre de 1938-Vigo, 5 de noviembre de 2010), III baronesa de Griñó.
Casó el 9 de septiembre de 1961, en Vigo, con Alejandro Autrán y Árias-Salgado. El 23 de septiembre de 2011, previa orden del 22 de julio del mismo año para que se expida la correspondiente carta de sucesión (BOE del 19 de septiembre), le sucedió su hijo:

 Alejandro Luis Autrán Griñó (n. Vigo, 21 de junio de 1962), IV barón de Griñó.

Referencias

Griñó
España en 1920

Baronía de Griñó


Ayancık, Sinop ilinin bir ilçesidir. 23.734 nüfusludur. Ayancık Kilisesi ilçedeki tarihi bir merkezdir. İlçenin birkaç kilometre dışında bulunan Akgöl, ilçenin en önemli güzelliklerinden biridir.

Suni limanların yapılmasıyla balıkçılık da gelişmiştir. Yer şekilleri ve arazi yapısı tarım için uygun olmasa da ilçe ekonomisinde tarımın önemli yeri vardır. Keten sanayisi de son yıllarda önemli aşama kaydetmiştir.

İlçe, Ayancık Tepesi'nin eteğinde, Ayancık Çayı'nın denize döküldüğü yerde, açık denize bakar şekilde kurulmuştur. Liman şehridir ve liman açık denize baktığı için fırtınalara açıktır. İl merkezine 54 km uzaklıktadır. Yenikonak tek bucağıdır. Türkeli ise 1957 yılında ilçe olmuştur. İlçe yüzölçümü 876 kilometrekaredir. Komşu ilçeleri Türkeli, Erfelek ve Boyabat'tır.

Tarihçe
Ayancık İlçesinin tarihi ilk çağlara kadar uzanır. Ayancık ve çevresinde yaşayan ilk kavimler Paflogonyalılar, Amazonlar, Akalar ve Dorlardır. İlk çağda Paflogonya Batı Karadeniz bölümünde Bitinya, Pontusya ve Galatya arasında kalan yerdir. Paflogonyalılar bu bölgede bilinen ilk yerli halktır. MÖ 1200 yıllarına kadar Etiler'e bağlı, onların korumaları altında yaşamışlardır.

Ayancık ve çevresi 11. yüzyılın sonlarında ilk kez Danişmentoğullarının egemenliğine girmiştir. Bölge 1204'te Anadolu Selçuklularının, 1259'da Pervaneoğulları Beyliğinin, 1292'de Candaroğulları Beyliğinin eline geçmiştir. 1460 yılında Fatih Sultan Mehmet Trabzon seferine giderken Sinop ve çevresini Osmanlı Devletine bağlamıştır. Osmanlı devrinde İstefan idari bölge yapılmıştır. (Yun Stephánê "taç").

İlçeye eski ismini veren İstefan bugünkü Çaylıoğlu köyüdür. Tanzimat Devrine kadar Ayancık ve çevresi Kastamonu'ya bağlı dört kadılıktan birinin yönetimi alanı içinde kalmıştır. Tanzimat ile başlayan, daha sonra devam eden yenileşme hareketleri sırasında Ayancık ve çevresinde ilçe yönetimi kurulması düşünülmüş, İlçe merkezi olarak da Ayandon kabul edilmiştir. Ayancık, Cumhuriyetin ilanına kadar Kastamonu İline bağlı iken, Cumhuriyetin ilanından sonra yapılan idari düzenlemede Sinop İline bağlı İlçe olmuştur.

Ayancık ve Ayancık Çayı doğusundaki köylere egemen olan Şüküroğulları 1860 yıllarda Çaylıoğulları ile anlaşarak ilçe merkezinin Ayancık'a taşınmasını kendi çıkarları ile uygun görmüşler ve 1860'lı yıllarda bir değirmen ve birkaç önemsiz yapıdan oluşmuş küçük bir yerleşim yeri olan Ayancık, zaman içinde kaymakamlık ve askerlik şubesi gibi resmi kurumların ve birçok konut ve ticaret yapılarının kurulması ile hızla gelişmiştir. Alman ve Belçika sermayeli kereste fabrikasının 1929 yılında işletilmeye başlanması, bölge ekonomisi ve sosyal hayatında dönüm noktası olmuştur. Ayancık bu tarihten sonra sürekli gelişme göstermiştir. Zingal Şirketi'ne ait kereste fabrikasının faaliyette olduğu dönemlerde ilçede orman ile bağlantı için teleferik; orman, fabrika ve liman bağlantısını sağlayan demiryolu hattı yapılmıştır. (Dekovil Hattı) Ancak 90'lı yıllarda, bugünkü Hakan Ünsal Caddesi'nin altyapı çalışmaları sırasında elden geçirilen yol ile birlikte tamamen ortadan kalkmıştır. 1860'lı yıllarda yapılan eski hükûmet konağı binası 1952'de yanmış, yerine bugünkü mevcut bina yapılmıştır.

Ayancık Kereste Fabrikası
Fabrika Zindan ve Çangal ormanları Tarım Bakanlığı tarafından 10 Şubat 1926 yapılan 50 yıllık sözleşme ile Türkiye Kibrit Tekeli Türk Anonim Şirketi'ne verilmiştir. Bu sözleşme daha sonra kısa adı Zingal olan Zindan ve Çangal Ormanları Türk Anonim Şirketi'ne devredilmiştir. Bu devir işleminin ardından Ayancık Kereste Fabrikası Belçikalı iş insanı Bay Filipar tarafından kurulmuştur.

Zingal adı Zindan ormanlarının ilk, Çangal ormanlarının ise son hecesinden oluşmaktadır. Kurulduğu yıllarda Avrupa'daki en büyük kereste fabrikalarından biriydi.

10 Şubat 1926 tarihli sözleşmeye uymayıp ormanları aşırı kullanması, kesilen ormanların yerine ağaçlandırma çalışmalarını ihmal etmesi ve günde üç vardiya şeklinde normal üretimin 3-4 katı üretim yapacak şekilde fabrikanın çalıştırılamıyla fabrikanın kapanma süreci başladı. Şirketin yaptığı bu umursuzca kesim Ayancık ormanlarını bozmuş ve azaltmaya başlatmıştır. Bu nedenle Bakanlar Kurulu 1926 yılında yapılan sözleşmeyi feshederek fabrikanın işletmesine el konulmuştur. Zingal şirketi, el koyma ve satın alma kararına karşı Danıştay'da dava açmış ve itirazlar sonrası Adnan Menderes hükümeti bu dönemde Zingal şirketi ile anlaşarak 27 Ekim 1954'te 3.618.587,25 lira karşılığında fabrika ve diğer tesisleri satın almıştır.

Zingal ile yapılan anlaşmaların sonucunda şirkete bağlı ormanlar, Sinop Revir Amirliği'ne bağlı Ayancık Bölge Şefliği'ne geçmiştir. Atılan bu adımdan sonra Ayancık İşletme Müdürlüğü (1945) resmen kurulmuştur. Zingal şirketinin ormanlarımızı gelişigüzel kullanması sonucunda fabrika tesislerinin satın alınması işleminde geç kalınmış olsa bile bütün ormanlara devlet tarafından el konulduğundan fabrika  27 Nisan 1945'te Ayancık Devlet İşletmesi olarak resmen faaliyete geçmiştir. Fabrika 1945 yılından 1967 yılına kadar 12 bölge halinde (Akgöl, Çangal, Çangal Örnek, Ciple, Göldağ, İnaltı, Kumluk, Kepez, Kazköy, Handere merkez, Yemişli ve Zindan) faaliyette bulunarak üretim yapmıştır.

Ayancık HES Projesi
Şehir içi hidroelektrik santrallerinin (HES) ilk örneği olan Sinop'un Ayancık ilçesindeki HES projesi 2011 yılında Ulusoy Holding İlk Elektrik Enerji Üretim Sanayi A.Ş tarafından başlatılmıştı. Ayancık HES santral binası yapı izin belgesi ve iş yeri açma ruhsatı Ayancık Belediyesi tarafından 11 Ocak 2016 tarihinde iptal edilerek tesis mühürlendi. Santralin kurulu gücü 15.6 MW'dir.

Ayancık HES projesine karşı ilk olarak 51 bölge sakini dava açtı. 2011'deki açılan davada, Samsun 1. İdare Mahkemesi, 'yürütmenin durdurulması' ve 'projenin iptali'ne karar verdi. İdare Mahkemesi'nin HES'e, 'dur' demesinin üzerine konu, Danıştay'a taşındı. Danıştay, idare mahkemesinin kararını hukuka uygun buldu. Ancak Ulusoy Holding İlk Elektrik Enerji Üretim Sanayi A.Ş, 'karar düzeltme' talebinde bulundu. 6 Şubat 2019'da Danıştay, oy çokluğuyla bu talebi reddetti ve 'karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere' onadı.

Nüfus

Coğrafya
Batı Karadeniz coğrafi bölgesinde yer alan Ayancık İlçesi; Kuzeyde Karadeniz, Güneyde Sinop İli Boyabat İlçesi ve Kastamonu İli Taşköprü İlçeleri, Batıda Sinop İli Türkeli İlçesi ve Doğuda ise Sinop İli Erfelek İlçesi ile çevrilidir. İlçemizin İl'e  olan bağlantısı 55 Km.' lik sahil karayolu ile sağlanır.İlçenin toplam arazisi 86.600 (Ha) olup, Yüzölçümü 866 km² ve Rakım 10 m.' dir. İlçe merkezi 202 metre yükseklikteki "Maltepe" ve "Ayantepe" ile deniz arasında Ayancık Çayı Vadisinde kurulmuştur. İlçe adını Ayan tepesinden almıştır.

Sınırlı ve toplam 86.600 (Ha) büyüklükte tarım arazisine sahiptir. Ancak, % 71.86 gibi büyük bir kısmı tarım dışı arazidir. Tarım arazisi olarak tanımlanan arazinin sadece % 28.14 lük kısmından ibaret olan arazilerin de, büyük bir kısmını eğimli araziler teşkil etmektedir. Çok az bir kısım arazi ise vadi yataklarındaki küçük düzlüklerden ibarettir.Buna karşılık, toprak yapısı itibarı ile killi ve kalkerli bir karaktere sahip bulunduğundan orman ürünlerinin yetişmesine son derece elverişlidir. Bölgede 59.058 (Ha) ağaçlı, 2.883 (Ha) ağaçsız olmak üzere toplam 61.941 (Ha) ormanlık saha bulunmaktadır.

Yörenin doğal bitki örtüsünü ormanlar oluşturmaktadır. Bitki örtüsü çok zengin ve yoğun olup, yükselti kuşaklarına göre farklılaşmaktadır. Kıyı kesiminde yayvan yapraklı orman dokusu, makilik ve fundalıklar ile kültür bitkileri yaygındır. Kıyıdan itibaren yükseldikçe iğne yapraklı ağaç ve bitki türleri yoğunluk kazanmaktadır. Ormanlarda çam, köknar, meşe, gürgen, kayın, dişbudak, karaağaç, ıhlamur, çınar, kestane, kavak çeşitli maki ve çalı türleri yer almaktadır. Özellikle ilçenin güneyindeki Çangal Ormanları biyolojik açıdan çok zengindir. İlçe genelinde ormanlık alanlarda çam, köknar, meşe, gürgen, kayın, dişbudak, kara ağaç, kavak türleri vardır. Yeşilin her tonunu bu ormanlarda görmek mümkündür. Kıyı şeridindeki çeşitli ağaç türlerinden oluşan bitki örtüsü içine yer yer Akdeniz bitkilerine de rastlanır. Güneye doğru inildikçe iklim kuraklaşmaya başlar ve bozkır bitkileri görülür.

Ayancık İlçesi deprem bölgesi sınıflandırılmasında 4. bölgede bulunulmaktadır.

İklim
Ayancık yöresinde tipik Karadeniz iklimi egemendir. Kışları serin ve yağışlı, yazları kurak ve nemlidir.Yıllık ortalama sıcaklık 14.0 C derece' dir. En yüksek ortalama Temmuz ayında olup, 22.2 C, en düşük ortalama sıcaklık ise Ocak-Şubat aylarında oluşan 6.6 C dir.  Deniz suyu sıcaklığı Haziran ve Temmuz ayları itibarıyla ortalama 23-24 derecedir. Yıllık ortalama nisbi nem oranı % 72' dir. Nem oranı en yüksek değerine % 76 ile Mart, en düşük değerine ise %70 ile Haziran, Temmuz ve Aralık aylarında ulaşmaktadır.

Yıllık ortalama yağış 676 kg/m²' dir. En çok yağış 139,2 mm ile Aralık, en az yağış 34,9 mm ile Temmuz ayında görülmektedir. Yüksek kesimleri kış sezonu süresince genelde karla kaplı geçer. Yılda fırtınalı gün sayısı ortalama 9,2' dir. En çok esen rüzgâr güney, en kuvvetli rüzgârlar ise kuzey ve kuzeybatı rüzgârlarıdır.

İlçenin tarıma elverişli arazilerinde sebze meyve alanları potansiyeli oldukça yüksektir. Üretim değeri bakımından sofralık çekirdekli üzüm, fındık, kivi, kestane, elma ve ceviz en çok üretilen meyve olup; Sinop ve bölgede önemli bir yere sahiptir. Ayancık tarla bitkileri üretimi bakımından incelendiğinde en çok tahıl grubunun ekildiği bu grupta da buğday ve mısırın en çok üretim yapıldığı görülmektedir. Sebze üretiminde de fasulye (taze) ve lahana üretimin fazla olduğu görülmektedir.

Eğitim
İlçe okuma-yazma oranı % 99 dur. İlçemizde bulunan tüm İlköğretim okullarında tam gün olarak eğitim öğretime devam edilmektedir. Okul öncesi eğitim, bağımsız bir anaokulu ve İlköğretim okullarındaki anasınıflarında verilmektedir. Ayrıca Sinop Üniversitesine bağlı Ayancık Meslek Yüksek Okulunda da eğitim verilmektedir. İlçe kütüphanesi başta öğrenciler olmak üzere yöre halkının hizmetine sunulmuştur.

Ulaşım
Ayancık 55 km'lik sahil yolu ile Sinop'a bağlanmıştır. İç kesimlerle olan bağlantısı Çangal yolu üzerinden Kastamonu yolu ile sağlanmaktadır. Bazı İl Merkezleri ile İlçelere olan uzaklıkları: Samsun: 218 km, Kastamonu: 140 km,  Ankara: 435 km, İstanbul: 630 km, Türkeli: 35 km, Boyabat: 72 km, Gerze: 94 km, Erfelek 46 km'dir. İlçeler arası ulaşım minibüslerle sağlanmaktadır.

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Ayancık Kaymakamlığı
 Ayancık Meslek Yüksekokulu

Ayancık


Svinestalde er en dansk stor fed grisedokumentarfilm.

Handling
Principperne for indretningen af en svinestald vises i tegninger. Derefter besøger man en landmand, som ombygger en gammel dårlig stald til en tidssvarende svinestald.

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark

Svinestalde


Eugen Lungu (n. 1 octombrie 1949 în Hăsnășenii Mari, Bălți, Republica Moldova) este un critic și istoric literar, eseist și editor din Republica Moldova.

Copilăria și studiile
Eugen Lungu s-a născut la 1 octombrie 1949 în satul Hăsnășenii Mari, Bălți, Republica Moldova. Tatăl său, Gherasim Lungu, a fost socotitor la SMT, iar mama – Olga (n. Măslin), casnică. În anul 1966 absolvește Școala nr. 1 (azi Liceul "M. Eminescu") din Bălți. Este licențiat al Facultății de Litere, Universitatea de Stat din Chișinău (1975).

Activitatea didactică, editorială și publicistică
Imediat după absolvirea facultății, a activat în calitate de profesor de limbă și literatură, la școala medie din Cărbuna, Anenii Noi (1975-1976). Ulterior, a fost lector la Universitatea "Alecu Russo" din Bălți (1976-1978). În august-decembrie 1977 urmează cursuri de recalificare (literatura universală) la Institutul Pedagogic de la Moscova. Revenit acasă, devine redactor, apoi redactor-șef adjunct la Editura Literatura Artistică (1978-1987). A fost colaborator la revista Columna (1987-1991), la ziarele Sfatul Țării, Observator (1991-1993), colaborator salariat la revistele Basarabia, Sud-Est cultural, redactor-șef la Editura Enciclopedică (1993-1994). Din anul 1994 (de la fondare) până în prezent este redactor-șef al Editurii Arc.
Debut absolut: Tinerimea Moldovei, 1979. Debut editorial: Mihai Eminescu. Opere, în trei volume, ediție critică și adnotată (în colaborare), Editura Literatura Artistică, Chișinău, 1981. A publicat articole și studii în revistele: Basarabia, Sud-Est cultural, Contrafort, Semn, Columna, Observatorul, Sfatul Țării, Flux, Jurnal de Chișinău, Literatura și arta, Noi, Caiete critice, Vatra, Vatra veche, Familia, Observator cultural ș.a.

Volume de critică literară și eseuri
 Raftul cu himere , Editura Știința, Chișinău, 2004.
 Spații și oglinzi, Editura Prut Internațional, Chișinău, 2009.
 Poetul care a îmbrățișat luna, Editura Prut Internațional, Chișinău, 2014.
 Panta lui Sisif , Editura Cartier, Chișinău, 2014.
 De ce spunem așa , Editura Arc, Chișinău, 2014.
Complexul Orfeu , Editura Arc, Chișinău, 2019.
Artă și critică, Editura Prut Internațional, Chișinău, 2019.
Mircea V. Ciobanu, Eugen Lungu: între spațiile și oglinzile timpului, carte-interviu, Editura Prut Internațional, Chișinău, 2019.

Antologii
 Мелодиiï кодр. Оповідання молодих молдавських письменникiв. Видавництво ЦК ЛКСМУ «Молодь», Киïв, 1984. Упорядник Еуджениу Лунгу. (O antologie de proză tânără basarabeană, similară celei de la Kiev, a apărut și în Republicile Baltice.)
 Bătăi în ușă. Antologie de literatură rusă (Anna Ahmatova, Vladimir Vîsoțki ș.a.). Selecție și prefață. Editura Hyperion, Chișinău, 1990.
 Mare-i ziua fără tine. Poezii de dragoste. Antologie, prefață și note. Editura Hyperion, Chișinău, 1990.
 Poeți de pe vremea lui Eminescu. Selecția textelor, studiu introductiv, note și comentarii critice. Editura Literatura Artistică, Chișinău, 1990; ediția a II-a  în 1999, Editura Cartier;  ediția a III-a   în 2016, editura Cartier.
 Portret de grup. O altă imagine a poeziei basarabene. Antologie a poeziei generației optzeci. Selecție (în colaborare) și studiu introductiv. Editura Arc, Chișinău, 1995; Ediția a II-a , Cartier, Chișinău,  2015.
 Portret de grup. După 20 de ani.  Antologie. Selecție și studiu introductiv. Editura Cartier, Chișinău, 2015.
 Eseuri, critică literară (colecția Literatura din Basarabia în secolul XX). Selecție, studiu introductiv și note biobibliografice. Editurile Știința, Arc, Chișinău, 2004.
 Sunt norii albi, dar umbra lor e neagră... Volum cu și despre Aureliu Busuioc. Coordonare și texte: Mircea V. Ciobanu, Eugen Lungu, Editura Prut, 2016.
 Antologia poeților minori din epoca Alecsandri & Bolintineanu. În două volume. Antologie, comentarii critice, adnotări și referințe critice de Eugen Lungu. Prefața și capitolele dedicate scriitorilor  Cezar Bolliac și C.A. Rosetti de Eugen Simion. Academia Română, Fundația Națională pentru Știință și Artă, Muzeul Național al Literaturii Române, București, 2017.
A colaborat cu articole la Visuotinę lietuvių enciklopediją (Enciclopedia universală a Lituaniei), Mokslo ir enciklopedijų leidybos centras, Vilnius, vol. XV, 2009, vol. XX, 2011.

Premii
 Premiul ASPRO (1995).
 Premiile Uniunii Scriitorilor din Moldova (2004, 2009).
 Premiul de Excelență (2013).
 Premiul "Constantin Stere" acordat de Ministerul Culturii al Republicii Moldova (2015).
 Premiul Primăriei mun. Chișinău (2015).
 Premiul Național (în echipă, 2015).
 Premiul "Titu Maiorescu" al Academiei Române (2006).

Distincții
 Ordinul "Gloria Muncii" (2010, Republica Moldova)
 Ordinul "Meritul Cultural" în grad de Ofițer (2014, România).

Afilieri
 Membru al Uniunii Scriitorilor din Republica Moldova.
 Membru al PEN-Clubului Internațional.

Referințe critice
"Apariția volumului Poeți de pe vremea lui Eminescu certifică și capacitatea conștiinței estetice actuale din Basarabia de a se detașa de eminescianism, de a-1 privi ca pe un fenomen istoricizat. Comentariile critice semnate de eminentul critic și istoric literar Eugen Lungu se remarcă prin luciditate. Este evident că a trecut vremea admirației naive și nediferențiate față de literatura trecutului."

"Surpriza oferită de Eugen Lungu este remarcabilă: cititorul român contemporan ia nemijlocit cunoștință de colegii întru poezie și întru Junimea ai lui Eminescu și poate să judece singur starea poeziei noastre dintre 1860 și 1890 (sau 1900). Mai mult încă, editorul intervine cu adnotări dintre cele mai avizate, cu judecăți de valoare făcute în cunoștință de cauză, cu o perspectivă izvorâtă dintr-o apreciere corectă a fenomenului literar junimist. Nu am remarcat în amplele «consemnări critice» (aproape o sută de pagini) decât puține și nesemnifi¬cative asperități. Chiar limbajul criticului este colorat, nuanțat și, pe alocuri, savuros."

"Volumul [lui Eugen Lungu] nu are doar semnificația unui demers recuperator, ci este un instrument de lucru bine făcut și extrem de util, primul care își propune să restituie și să repună, totodată, în drepturi producția lirică a Junimii din epoca ei de glorie, una dintre cele mai importante din deceniile șase, șapte și opt ale secolului trecut, aceea în ambianța căreia s-a cristalizat și s-a im¬pus opera eminesciană de maturitate."

"Comentariile dlui Eugen Lungu sunt exemplare prin inconformismul lor decent, prin pigmentul critic ce subminează venerația desuetă, duhul mimetic, ponciful lipsit de vlagă. Departe de-a ceda discursului convențional, retorismului ce încă mai face ravagii, inclusiv în patria-mamă, în sfera evocării «marilor clasici», criticul și istoricul literar basarabean se arată foarte avi¬zat asupra neajunsurilor estetice ale obiectului d-sale, capabil a-1 amenda cu bun-simț și umor."

"Încerc dar, printr-o lectură nouă, să fac inventarul acestui univers poetic bântuit de fantasme de tot felul, la 1870, ca și la 1850. Mă fo¬losesc de antologia remarcabilă pe care a întocmit-o Eugen Lungu – Poeți de pe vremea lui Eminescu – pentru a înfățișa acest univers imaginar ce trezise ironia nemiloasă, dar dreaptă a lui Maiorescu."

"Eugen Lungu a reușit să pună foarte bine în valoare ideile înnoitoare și personalitățile basarabene cu deschidere spre dialog. [...] Volumul Raftul cu himere ne relevă un eseist savuros, scriind atractiv despre boemă, negativism, moara ca topos, relicvele islamice în cultura română, absintul în poezie și arte, literatura licențioasă, cenzură – subiecte care nu sunt la îndemâna oricui."

"Poate cel mai valoros critic literar basarabean actual, Eugen Lungu [...] se dezvăluie ca un foarte serios, dar și cumva «răsfățat» exeget, sistematic în explorarea temelor pe care și le alege, însă înclinat mai degrabă către degustarea textelor decât către construcția interpretativă. Își alege cu plăcere subiectele și-și pornește glosele în planuri diverse, parcă urmându-și capriciile: uneori inventariază date de istorie literară, mai ales pentru a pune în evidența lucruri spectaculoase ori bizarerii, alteori face colaje din dicționare sau se abandonează conexiunilor comparatiste, sărind de la un autor la altul și de la o epocă la alta."

"Eugen Lungu are o anume strategie scripturală, o face pe modestul, se declară ignorant, se ferește de parada de erudiție și nu vrea să fie arbitru (deși, tocmai verdictele sale se rețin). Spații și oglinzi (studiul care dă și titlul cărții) este cea mai consistentă panoramă a criticii din Basarabia."

"Nu există un prototip după care Eugen Lungu își compune textele. "Regia" lor scoate la iveală un spirit histrionic și ludic, înzestrat cu ironie, umor, talent literar. Majoritatea eseurilor au, totuși, ceva în comun: referințe etimologice, explorări și incursiuni – istorice, literare, mitologice, cinematografice – în "lumea" cuvintelor sau a expresiilor analizate. Astfel, aceste studii neconvenționale de istorie a limbii devin la fel pasionante și de atractive precum documentarele de la Discovery."

"Cel mai bun critic de la Chișinău, Eugen Lungu, a realizat încă din 1990 o antologie utilă pentru studiul tectonicii literare a epocii junimiste, intitulată Poeți de pe vremea lui Eminescu. În ea erau cuprinși poeții care alcătuiseră, între 1866-1889, fundalul pe care s-a construit edificiul eminescian ... Antologia lui Eugen Lungu este una minuțioasă, atât ca repertoriu, cât și ca selecție a poemelor. Criticul nu s-a mulțumit cu numele în jurul cărora Maiorescu, în Direcția nouă..., glosează mai consistent, ca Samson Bodnărescu, Matilda Cugler, Theodor Șerbănescu și Dimitrie Petrino, care apar, alături de Alecsandri și Eminescu, chiar în subtitlul primului capitol al studiului."

Note

Bibliografie
 Andrei Nestorescu, Poeți de pe vremea lui Eminescu, în Paradox, 1-15 mai 1990;
 Lucian Vasiliu, Poeți de pe vremea lui Eminescu, în  Dacia literară, Iași, 1990, nr. 1, noiembrie;
 Alex. Ștefănescu, În grafie latină, în România literară, 13 decembrie 1990;
 Mircea Anghelescu, Poeții Junimii, în  Luceafărul, 10 octombrie 1990;
 Dan Mănucă, Editorial basarabean, în România literară, 17 ianuarie 1991;
 Dumitru Micu, Contemporanii lui Eminescu în antologie, în Caiete critice, nr. 1-2, 1992;
 Adrian Săvoiu, Poeți de pe vremea lui Eminescu, în Limbă și literatură, nr. 1-2, 1992, p. 119-121;
 Liviu Grăsoiu, Miscellanea, în Viața românească, nr. 2-3, 1993;
 Dumitru Micu, Scurtă istorie a literaturii române, I. De la începuturi până la Primul Război Mondial, Editura Iriana, București, 1994, p. 292-293;
 Al. Cistelecan, Poeți, vă ordon, treceți Prutul! Al doilea optzecism, în Cuvântul, octombrie 1995;
 Octavian Soviany, Optzeciștii din Basarabia. Portret de grup fără grup, în Cuvântul, octombrie 1995;
 Alex Ștefănescu, Un sindicat al poeziei, în România literară, 13-19 decembrie 1995;
 Ioana Pârvulescu, Wind of Change, în România literară, 13-19 decembrie 1995;
 Constantin Ciopraga, O altă imagine a poeziei basarabene, în Dacia literară, nr. 2, 1996;
 Gheorghe Crăciun, O nouă carte de vizită, în Vatra, nr. 2, 1996;
 Peter Quince, Portret de grup, în Euphorion, nr. 2, 1996;
 Cornel Regman, O antologie surpriză: "Portret de grup. O altă imagine a poeziei basarabene", în Jurnalul literar, februarie-martie 1996;
 Alexandru Mușina, Atlantida (poetică) de dincolo de Prut, în Vatra, nr. 3, 1996;
 Caius Dobrescu, Într-o lume a viitorului, în Vatra, nr. 3, 1996;
 Al. Cistelecan, Antologia pe ață, în Vatra, nr. 3, 1996;
 Titu Popescu, Portret de grup, în Argo (Bonn, Germania), solstițiul de vară (sic!), 1996;
 Marco Cugno, Ritratto di gruppo – poeti della Bessarabia, în Si scrive. Rivista di letteratura (Italia), numero unico, 1996;
 Gheorghe Grigurcu, "Noii" poeți basarabeni, în Viața românească, nr. 1-2, 1997;
 Cicerone Poghirc, Poezie din Basarabia, în Lupta (Le Combat, Franța), nr. 284, 1997;
 Mihai Cimpoi, O istorie deschisă a literaturii române din Basarabia, Chișinău, 1997;
 Alexandru Burlacu, Poeți junimiști văzuți de Eugen Lungu, în vol.: Proza basarabeană: fascinația modelelor, Chișinău, 1999;
 Al. Cistelecan, Top-ten, Editura Dacia, Cluj-Napoca, 2000, p. 36-39;
 Gheorghe Grigurcu, Contemporani cu Eminescu, în România literară, 29 martie-4 aprilie 2000;
 Teodor Vârgolici, Anul Eminescu: Poeți junimiști din epoca eminesciană, în Adevărul literar și artistic, 9, nr. 519, 23 mai 2000;
 Panorama criticii literare românești, 1950-2000 (critici și istorici literari, teoreticieni, eseiști, esteticieni). Dicționar ilustrat alcătuit de # # Irina Petraș, Casa Cărții de Știință, Cluj, 2001, p. 379;
 Liviu Papuc, Codicil la procesul Eminescu – Petrino, în Convorbiri literare, iunie 2002;
 Ion Bogdan Lefter, Literatura/critica basarabeană: izolare și sincronizare, în Observator cultural, 9-15 noiembrie 2004;
 Mircea V. Ciobanu, Omul Cărții sau vânătorul de himere, prefață la vol.: Raftul cu himere, Chișinău, 2004;
 Dan C. Mihăilescu, Liberi ca păsările eseului, în Ziarul de duminică, 11 martie 2005;
 Ion Simuț, Există o critică regională?, în România literară, 13-19 iulie 2005;
 Ion Simuț, Ieșirea din provincialism, în România literară, 20-26 iulie 2005;
 Vitalie Ciobanu, Șlefuitorul de lentile, în Contrafort, 2005, nr. 3-5;
 Ion Bogdan Lefter, Un critic basarabean, în 9AM, 13 septembrie 2005;
 Dicționarul general al literaturii române, în șapte volume. Academia Română. Coord. general Eugen Simion. Vol. L-O, Editura Univers Enciclopedic, București, 2005, p. 145;
 Alexandru Burlacu, Eugen Lungu la raftul cu himere, în vol.: Burlacu Al., Texistențe, Chișinău, 2007;
 Adrian Ciubotaru, Complexul Eugen Lungu sau Nu jucați oină pe gazoane englezești, în Semn, 2009, nr. 4;
 Grigore Chiper, Erudiția prin eseuri și cronici de carte, în Contrafort, 2010, nr. 1-2;
 Mircea V. Ciobanu, Spații și oglinzi, în România literară, 5-11 februarie 2010;
 Dicționarul scriitorilor români din Basarabia. 1812-2010. Coord. Valeriu Nazar. Ediția a II-a revăzută și completată, Editura Prut Internațional, f.a., p. 328-329;
 Ecaterina Țarălungă, Enciclopedia identității românești, Editura Litera Internațional, București, 2011, p. 452.
 Dicționarul literaturii române, în două volume. Academia Română. Coordonator general  Eugen Simion. Vol. A-L, Editura Univers Enciclopedic Gold, București, 2012, p. 838;
 Dan C. Mihăilescu, comentariu la volumul De ce spunem așa (emisiunea televizată Omul care aduce cartea din 10 martie 2015);
 Iordan Datcu, Restituirea operei lui Ion Buzdugan, în Convorbiri literare, septembrie 2015;
 Cornel Regman, Poeți și prozatori tineri în anii '70-'90. Prefață de Gheorghe Grigurcu. Ediție îngrijită de Ștefăniță Regman. Editura Muzeul Literaturii Române, București, 2015, p. 279-283;
 Mircea V. Ciobanu, Optzeciștii basarabeni, en gros și en détáil, în Sud-Est cultural, 2015, nr. 4; Lucia Țurcanu, Portret de grup cu imagini în mișcare, în Sud-Est cultural, 2015, nr. 4;
 Maria Șleahtițchi, Scriitori la Est de Vest. Eugen Lungu, în Scriptor, nr. 1-2, 2016, p. 52-55;
 Romanian writers of the '80s and '90s. A Concise Dictionary. Coordinated and with an Introduction by Ion Bogdan Lefter. Colecția Mediana, Editura Paralela 45, f.a. p. 163-164.
 Adrian Ciubotaru, Eugen Lungu, terra incognita, în Sud-Est cultural, 2016, nr. 3.
 Lucia Țurcanu, O antologie de colecție, în Revista literară, 2016, nr. 12.
 Lucia Țurcanu, Generația '80 din Basarabia, în revista Vatra, 2016, nr. 9-10.
 Răzvan Voncu, Eminescu și poezia "direcției noi", în România literară, 13 ianuarie 2017.
 Mircea V. Ciobanu, Anul [2016] și cărțile lui, în Sud-Est cultural, 2017, nr. 1.
 Mircea V. Ciobanu, Poeți de pe vremea dimineții literaturii, în Revista literară, 2017, nr. 6.
Adrian Ciubotaru, În contratimp cu memoria, în Contrafort, 2017, nr. 11-12.
Lucia Țurcanu, Portret de grup: reprezentarea poeziei românești din Basarabia în schimbare. Dosar de presă, în Literatură, reprezentări, negocieri. Volum colectiv, coordonare: Maria Șleahtițchi, Editura Arc, 2018, p. 109-140.
Lucia Țurcanu, Marca E.L., în revista Moldova, 2019, septembrie-octombrie.
Moldpres. Agenția Informațională de Stat, Criticul literar Eugen Lungu a împlinit 70 de ani, 1 octombrie 2019.
Mircea V. Ciobanu, Despre complexul lui Orfeu și alte anxietăți ale literarului, în Viața românească, 2020, nr. 1.
Emilian Galaicu-Păun, Pedeapsă sau "frumoasă și de folos zăbavă", Radio Europa Liberă. Moldova, 27 februarie 2020.
Maria Pilchin, Eugen Lungu: trei cărți, o singură lansare, în Revista literară, 2020, nr. 2.
Emilian Galaicu-Păun, Eugen Lungu. Complexul Orfeu, Radio Europa Liberă. Moldova, 16 martie 2020.

Vezi și
 Editura ARC
 Uniunea Scriitorilor din Republica Moldova
 Editura Cartier

Nașteri în 1949
Critici literari români
Membri ai Uniunii Scriitorilor din Republica Moldova
Moldoveni în viață
Laureați ai Premiului Național
Decorați cu Ordinul Gloria Muncii al Republicii Moldova
Români basarabeni
Eseiști români
Istoric literar

Eugen Lungu


القدماء ويلقبون أيضا بالسلفاء أو بناة البوابات، هم عبارة عن جنس خيالي بالغ القوة في سلسلة الخيال العلمي ستارغيت، ويرجح أنهم من البشر الأوائل الذين سكنوا الأرض، وقد تفشى في تلك الفترة وباء قاتل فتك اضطرّ البعض منهم للرحيل عن الأرض والانتقال بمدينتهم الطائرة أطلنطس إلى مجرّة بيجاسوس. ظهرت لغتهم أول مرة بالموسم الأول، وذكروا بالموسم الثاني بحلقة الجنس الخامس، وظهروا بنهاية الموسم الثالث بحلقة غريزة الأمومة.

يعتبرون من أقوي الأجناس في عالم ستارغيت (إلى جانب ثلاثة أجناس أخرى كانوا حلفاهم في وقت ما : الأسجارد والنوكس والفرلينجس)، إن لم يكونوا الأقوي على الإطلاق. قاموا منذ عشرات الملايين من السنين ببناء بوابات النجوم ونشرها في مختلف المجرات التي ذهبوا إليها سواء أ قاموا باستخدامها ام لا.

في مرحلة متقدمة من تاريخهم، بلغوا مرحلة من التطور أمكنهم فيها التخلص من أجسادهم والصعود لمستوى أعلى من الوجود، على هيئة طاقة، واكتسبوا قدرات خارقة تؤهل أحدهم لإبادة جيوش وأساطيل فضائية كاملة في لحظات معدودة بمجرد التفكير في الأمر.

مراجع

أجناس ستارغيت

القدماء (ستارغيت)


Teodora Hazarska (grčki Θεοδώρα των Χαζάρων) bila je druga carica supruga Justinijana II. († 11. prosinca 711.), cara Istočnog Rimskog Carstva. Njezin je brat bio kagan Hazara Busir, ali nije poznato na koji su način Teodora i Busir bili povezani s Biharom, koji je bio otac buduće carice Tzitzak.

Nije poznato koje je bilo izvorno Teodorino ime. Udala se za Justinijana godine 703., dok je on bio u progonstvu na dvoru njezina brata. Premda je izvorno bila paganka, Teodora se ipak preobratila na kršćanstvo, religiju svog supruga te je dobila ime Teodora ("Božji dar"). Moguće je da je to ime bilo izabrano u znak sjećanja na prijašnju caricu Teodoru, ženu Justinijana I. Busir je paru dao kuću, ali je Justinijanov neprijatelj, car Tiberije III., doznao za Teodorin i Justinijanov brak te je ponudio mito Busiru, kako bi mu Busir predao Justinijana, koji je uspio pobjeći zahvaljujući Teodori. Godine 705., Justinijan je uspio svrgnuti Tiberija III. te je opet bio car. Nakon što je Teodora stigla u Carigrad, okrunjena je za Augustu te je tako bila legitimna carica.

Jedino dijete Justinijana i Teodore bio je sin Tiberije.

Izvori i bilješke

Auguste
Bizantske carice

Teodora Hazarska


Santiago Jácome (nacido 4 de abril de 1973 en Quito). es un exfutbolista ecuatoriano. Jugó como defensa para Liga Deportiva Universitaria.

Carrera

Con Liga Deportiva Universitaria ganó 5 títulos nacionales. Jugó la mayor parte de su carrera en LDU con excepción del año 1994 en que jugó por U. Católica.

En el 2001 fue uno de los jugadores que decidió quedarse en LDU para afrontar la disputa de la Serie B y conseguir el ascenso al final del año. Esta decisión junto con su nivel de juego ha hecho que sea uno de los jugadores más reconocidos por la hinchada de LDU en toda su historia.

En 2007, año en el que sufrió una grave lesión de rodilla, decidió retirarse del fútbol profesional siendo campeón nacional por quinta vez con LDU

Desde el 2008 ejerce funciones administrativas en el equipo de fútbol de LDU, actualmente es el gerente deportivo del equipo de fútbol de LDU.

Clubes

Palmarés

Campeonatos nacionales

Referencias

Futbolistas de Ecuador
Futbolistas de la selección de fútbol de Ecuador
Futbolistas de la Liga Deportiva Universitaria de Quito
Futbolistas del Club Deportivo de la Universidad Católica (Ecuador)

Santiago Jácome


«Renegade» —en español: «Renegado»— es un sencillo y una canción de la banda estadounidense de rock alternativo Paramore. Fue lanzada el 11 de octubre de 2011 y es la segunda canción de la serie de Paramore Singles Club, que fue anunciado en el día del lanzamiento.

Se anunció que la banda lanzará tres sencillos hasta el final de 2011 con un sencillo editado por mes, "Renegade", siendo el primero seguido de "Hello Cold World" el 7 de noviembre e "In the Mourning", el 5 de diciembre.

La canción fue grabada junto con el anterior sencillo de la banda, "Monster", durante una sesión de grabación corta con el productor Rob Cavallo, que dio lugar a cuatro canciones que la banda decidió lanzar de forma individual, para que puedan ser compradas exclusivamente en el Club de Singles en su web oficial en vez de lanzarlo por iTunes, y fue presentada por primera vez el 8 de septiembre de 2011 por el 15º aniversario del sello discográfico Fueled by Ramen.

Recepción

La canción ha tenido una recepción positiva hasta el momento. Popcrush.com dio a la canción una crítica positiva afirmando que "está llena de vida, es para sentirse bien, una canción que sin duda hará que su bombeo de la sangre y los pies en el suelo", también complementado por el estilo vocal de Hayley Williams, que es "hermoso pero rígido, pero trae un nuevo elemento de auto satisfacción de la colección de canciones de la banda. Es familiar, sin ser demasiado familiar".

Katherine St Asaph, de Popdust.com, sin embargo, describió la voz de Hayley Williams como "una mezcla bastante baja" pero aun así felicitó a la canción y su producción diciendo que "Renegade es perfectamente lisa, es un power pop perfectamente inmediato. Nada de lo que hace es nuevo para el género;. [...] ni tampoco es un trozo más masivo de pop-punk, o el más feroz o cualquier otro superlativo. Sin embargo, es casi una anomalía". Ella terminó la crítica con una nota muy positiva, dando a la canción una calificación de cuatro estrellas y media de cinco, felicitando una vez más, el trabajo de la banda, alegando que la canción es "lo que mejor sabe hacer Paramore".

Personal
 Hayley Williams: voz
 Jeremy Davis: bajo
 Taylor York: guitarra

Referencias

Enlaces externos
 Sitio oficial de Paramore

Sencillos de 2011
Canciones de 2011
Sencillos de Paramore
Sencillos de pop punk
Sencillos de rock
Canciones de rock alternativo
Canciones en inglés

Renegade (canción)


A Paris-Roubaix 2008 foi a 106.ª edição desta corrida de ciclismo que teve lugar a 13 de abril de 2008 sobre uma distância de 259,5 km.

O ciclista belga Tom Boonen ganhou por segunda vez esta prova depois de impor-se no sprint a Fabian Cancellara e Alessandro Ballan, respectivamente.

Participantes

A: abandono
HD: fora de controle

Classificação final

Referências

Ligações externas

 Paris Roubaix 2008 (cqranking.com)

UCI ProTour de 2008
2008
Desporto na França em 2008
2008 no ciclismo

Paris-Roubaix de 2008


Jan sau Hans Savery cel Tânăr (1589, Haarlem – înmormântat la 7 august 1654, Utrecht) a fost un pictor al  Epocii de Aur Olandeze. Deși mai adesea menționat ca Jan în legătură cu pictura sa cea mai cunoscută, și-a semnat lucrările cu Hans, ambele nume fiind derivative de la Johannes.

Biografie
Savery a fost fiul lui Jacob Savery (ca 1565 - 1603) și nepotul lui Hans Savery cel Bătrân (1564 - ca. 1623) și Roelant Savery (1576-1639), toți trei pictori născuți în Kortrijk în Olanda spaniolă, care s-a mutat spre nord, în orașul Haarlem, între 1584 și 1586. El a fost probabil elev al unchiului său Roelant, pe care l-a însoțit la curtea regală din Praga înainte de 1613, l-a asistat în Utrecht din 1619 și al cărui atelier el l-a continuat după 1639.

Hans Savery este cel mai bine cunoscut pentru reprezentarea sa a păsării dodo din 1651, deținută în prezent de către Muzeul de Istorie Naturală a Universității Oxford. Se crede că Lewis Carroll (care a fost, de asemenea, matematician la Oxford) a fost inspirat de imaginea păsării dodo realizată de Savery, atârnând la Oxford pentru a include creatura ca un personaj în Aventurile lui Alice în Țara Minunilor. Unchiul său Roelandt a furnizat probabil lucrările originale pe care Jan Savery a bazat pictura sa reprezentând pasărea dodo.

Surse

Nașteri în 1589
Decese în 1654

Jan Savery


Marina  Blumin ( en hébreu, née le  à Dnipropetrovsk) est une chanteuse et actrice israélienne.

Biographie
À trois ans, Blumin émigre en Israël avec ses parents. La famille y vit avec des amis à Ramat Gan avant de s'installer à Bnei Brak dans le quartier de Pardes Katz. Dès son plus jeune âge, elle veut être chanteuse, apprend à jouer du piano auprès de sa mère, Ella, pianiste classique et chante dans une chorale. Plus tard, Marina va dans un conservatoire, où sa mère enseigne.

Marina est diplômée du lycée Ironi Alef de Tel Aviv. À 15 ans, elle se produit dans des clubs de jazz après que le pianiste Rick Birman l'a prise sous son aile. Elle se produit au Red Sea Jazz Festival à Eilat. Elle chante avec Common Band, un groupe ethnique fusion rock-jazz dans des festivals et des clubs, et en solo, Beit Sefer LeMiskhak sur le premier album d'Ohad Ben Avi.

En 2007, Marina auditionne pour la cinquième saison du télé-crochet Kokhav Nolad et est acceptée. Elle chante principalement des chansons pop et folk israéliennes, arrangées avec du jazz. Marina se qualifie pour la finale avec Boaz Mauda et Shlomi Bar'el, elle termine deuxième. Le prix est un contrat d'enregistrement avec Helicon, une maison de disques israélienne.

Blumin ne sert pas dans l'Armée de défense d'Israël et est accusée d'objection de conscience, même si elle avait mentalement le droit de le faire et sert plutôt comme professeur de chant bénévole au village de jeunesse Ben Shemen. En , elle donne son premier concert solo au festival Yamei Zemer à Holon, dirigé par Zadok (Zedi) Zarfati. En , elle sort un duo avec Boaz Muda intitulé Mi Haya Ma'amin. En , elle sort son premier single solo Sof Sof. Elle décide de ne pas sortir son album en hébreu mais d'enregistrer un album en anglais Step into My World, avec un titre en russe, qui paraît en . Le premier single Two Pigs sort en  et un deuxième single Tango le . Le , une information affirme que la radio 88FM, chargée de sélectionner l'artiste d'Israël au Concours Eurovision de la chanson 2015, avait approché Blumin. Mais cela n'est jamais arrivé.

En 2016, Blumin sort son deuxième album studio, Armonot Ashan, celui-ci est entièrement en hébreu à l'exception du dernier morceau, qui est en anglais.

Marina s'est produite lors des cérémonies d'ouverture des Maccabiades le .

Blumin est actrice d'abord dans deux productions du théâtre Cameri : Requiem de Hanoch Levin (à quinze ans) et la comédie musicale The Producers à dix-huit. Elle participe à deux reprises au Festival d'Acre, où elle chante dans la pièce Schmetterling (Farewell, Butterfly). En 2006, elle joue dans Rabak et en écrit la musique.

Blumin travaille pour la première fois pour la télévision en 2009 dans un épisode de la série Timrot Ashan . À partir de 2019, elle est dans la série télévisée Fauda.

Discographie
Albums
 2013 : Step into My World
 2016 : Armonot Ashan

Singles
 2008 : Mi Haya Ma'amin (avec Boaz Mauda)
 2013 : Two Pigs
 2013 : Tango
 2018 : Glow Now
 2018 : Zero
 2018 : We should meet again
 2019 : Yesh po bayait
 2019 : Boar bi Hashinuy
 2020 : Tni lo lir'ot
 2020 : Bo elay
 2020 : Beyachad (avec Guy Mentesh)
 2020 : Let him see

Références

Liens externes

Source de la traduction

Chanteuse israélienne
Actrice israélienne
Participant à Idol
Naissance en décembre 1987
Naissance à Dnipropetrovsk

Marina Maximilian Blumin