Bergrún Íris Sævarsdóttir (f. 1985) er barnabókahöfundur og teiknari. Fyrir bækur sínar hefur hún hlotið Íslensku bókmenntaverðlaunin, Vestnorrænu barnabókaverðlaunin, Barnabókaverðlaun Guðrúnar Helgadóttur og Fjöruverðlaunin. Hún var bæjarlistamaður Hafnarfjarðar árið 2020.

Bækur

 2020 Töfralandið

 2020 Kennarinn sem hvarf sporlaust

 2019 Kennarinn sem hvarf - Bókin hlaut Barnabókaverðlaun Guðrúnar Helgadóttur og Fjöruverðlaunin

 2019 Lang-elstur að eilífu - Bókin hlaut Íslensku bókmenntaverðlaunin og Vestnorrænu barnabókaverðlaunin

 2019 Hauslausi húsvörðurinn

 2018 Lang-elstur í leynifélaginu

 2018 Næturdýrin (með Ragnheiði Gröndal)

 2017 Lang-elstur í bekknum

 2015 Viltu vera vinur minn?

 2015   Sjáðu mig sumar

 2014   Vinur minn, vindurinn

Tilvísanir
Íslenskir rithöfundar
Íslenskir barnabókahöfundar

Bergrún Íris Sævarsdóttir


Richard Marcinko (né le  à Lansford et mort le  dans le comté de Fauquier), surnommé « Rogue Warrior », est un militaire américain.

Commander des SEAL de la marine américaine et vétéran de la guerre du Viêt Nam, il est le premier commandant de la SEAL Team Six.

Après avoir pris sa retraite de la marine américaine, il est devenu auteur , animateur radio, consultant militaire et conférencier.

Enfance
Ses parents George et Emilie Teresa Pavlik Marcinko sont tous les deux d'origine tchèque. Son père est mineur à Landsford mais la perte de son emploi amène la famille à déménager à New Brunswick, New-Jersey en 1952. Richard est enfant de chœur à la paroisse catholique Hongroise de St Ladislus. Dès l'âge de cinq ans, il commence à travailler en livrant des journaux. Par la suite, il travaille parallèlement à sa scolarité comme serveur et cuisinier, lui permettant d'avoir un bon train de vie pour son jeune âge. Ses parents divorcent en 1957 et il suit sa mère et son frère pour habiter dans un logement social.

Il décide d'arrêter l'école en 1958 et le 15 octobre de la même année, il se présente à Camp Lakes, dans l'Illinois pour s'engager et faire ses classes.

Engagé comme opérateur radio, Marcinko passe la qualification UDT (Underwater Demolition Team, équipe de démolition sous-marine) en 1961 et sert dans l'UDT-21, puis suit l'école des élèves-officiers en 1965 et est affecté au . Il est à la tête d'une escouade de la  déployée au Viêt Nam, de janvier à juin 1967 ; puis d'une section, la , déployée de décembre 1967 à juin 1968, notamment pendant l'offensive du Têt. Il sera également attaché naval à Phnom Penh, au Cambodge, en 1973-74. Il commande ensuite le  de 1974 à 1976.

Marcinko est par la suite officier de liaison de la Navy auprès de la  qui planifie une opération pour libérer les otages américains de Téhéran. Il est ensuite choisi pour créer une nouvelle unité SEAL, spécialisée dans le contre-terrorisme et la libération d'otages : le SEAL Team Six, qu'il commandera trois ans. Peu avant la fin de son commandement, une procédure disciplinaire déclenchée par l'accident d'un des véhicules de son unité en-dehors du service se conclut par une lettre de réprimande envers Marcinko.

Peu après, il est nommé à la tête des opérations de la  (« cellule rouge »), une équipe chargée d'identifier les vulnérabilités des bases de la marine aux attaques de groupes terroristes en simulant les techniques que ceux-ci pourraient employer. Pendant ce temps, ses activités à l'époque où il commandait le SEAL Team Six sont l'objet d'une enquête du Naval Investigative Service. Marcinko est relevé du commandement de la  en 1986 et il prend sa retraite de la marine en 1989. Il est ensuite poursuivi devant la justice civile, et est jugé coupable en janvier 1990 d'association de malfaiteurs, corruption, conflit d'intérêts et de faux témoignage et condamné à 21 mois de prison et  d'amende.

Bibliographie
Sources secondaires
 .
 .
 .
Mémoires
 .

Notes et références

Liens externes

Naissance en novembre 1940
Naissance dans le comté de Carbon (Pennsylvanie)
Étudiant de l'université d'Auburn
Étudiant de la Naval Postgraduate School
Commander de l'United States Navy
Personnalité des Navy SEAL
Militaire américain de la guerre du Viêt Nam
Écrivain militaire américain
Récipiendaire de la Legion of Merit
Récipiendaire de la Silver Star
Décès à 81 ans
Décès en Virginie
Décès en décembre 2021

Richard Marcinko


Yer çekimi ( ile gösterilir), kütleçekimi (Dünya içindeki kütle dağılımından) ve merkezkaç kuvvetinin (Dünya'nın dönüşünden) birleşik etkisi nedeniyle nesnelere aktarılan net ivmedir. Yönü bir şakul topuzuyla çakışan, gücü veya büyüklüğü  normuyla temsil edilen vektörel bir niceliktir.

Bu vektör niceliğinin ivmesi SI birimlerinde metre bölü saniye kare (m/s2 veya m·s−2) veya eşdeğer olarak kilogram başına newton (N/kg veya N·kg−1) olarak ifade edilir. Dünya'nın yüzeyine yakın yerlerde, yer çekimi ivmesi yaklaşık olarak  olup, hava direnci göz ardı edildiğinde serbest düşen bir nesnenin hızı her saniye yaklaşık olarak  artar. Bu nicelik bazen gayri resmi olarak küçük  ile gösterilir (bunun tersine, kütle çekimi sabiti büyük  ile gösterilir).

Dünya'nın yer çekimi kuvvetinin kesin gücü konuma bağlı olarak değişir. Dünya'nın yüzeyindeki nominal "ortalama" değeri, standart yer çekimi olarak tanımlanır ve  olarak belirlenmiştir. Bu nicelik; ,  (ancak bu bazen Dünya'daki normal ekvatoral değer anlamına gelir, ), , gee, veya basitçe  (bu aynı zamanda yerel değer değişkeni için de kullanılır) olarak çeşitli şekillerde gösterilir.

Bir nesnenin Dünya yüzeyindeki ağırlığı, Newton'un ikinci hareket yasası ( ()) ile belirtilen, o nesne üzerindeki aşağıya doğru kuvvettir. Kütleçekim ivmesi, toplam yer çekimi ivmesine katkıda bulunur, fakat Dünya'nın dönüşü gibi diğer faktörler de buna katkıda bulunur ve bu nedenle nesnenin ağırlığını etkiler. Yer çekimi, normalde gelgit etkileri olarak açıklanan Ay ve Güneş'in kütleçekim etkisini içermez.

Büyüklükteki sapma
Eşit kütle yoğunluğuna sahip veya yoğunluğu sadece merkezden uzaklığa bağlı olan (küresel simetri) dönmeyen mükemmel bir küre, yüzeyinin tüm noktalarında eşit büyüklükte bir kütleçekimi alanı üretecektir. Ancak, Dünya dönüyor ve küresel simetrisi yoktur. Kutuplarda biraz daha düzken, Ekvatordaki şişme nedeniyle basık küremsidir. Bu nedenle, yüzeyi boyunca kütleçekim büyüklüğünde hafif sapmalar oluşur.

Dünya yüzeyindeki yer çekimi, Peru'daki Nevado Huascarán dağında 9,7639 m/s2'den, Kuzey Buz Denizi yüzeyinde 9,8337 m/s2'ye kadar yaklaşık olarak %0,7 oranında değişkenlik gösterir. Büyük şehirlerde, Kuala Lumpur, Meksiko ve Singapur'da 9,7806 ile Oslo ve Helsinki'de 9,825 aralığında değişir.

Geleneksel değer
1901'deki üçüncü Ölçüler ve Ağırlıklar Genel Konferansı'nda, Dünya'nın yüzeyi için standart bir yer çekimi ivmesi tanımlandı: gn = 9,80665 m/s2. Bu, 1888'de Paris yakınlarındaki Pavillon de Breteuil'de yapılan ölçümlere dayanıyordu ve deniz seviyesinde 45°'lik bir enleme dönüştürmek için teorik bir düzeltme uygulanmıştı. Dolayısıyla bu tanım, belirli bir yerin değeri veya dikkatlice hesaplanmış bir ortalama değil, daha iyi bir gerçek yerel değer bilinmiyorsa veya önemli değilse kullanılacak bir değer için oluşturulmuş mutabakattır. Aynı zamanda kilogram-kuvvet ve pound-kuvvet birimlerini tanımlamak için de kullanılır.

Dünya yüzeyindeki yer çekimi ivmesini; Dünya'nın ortalama yarıçapı (), deneysel olarak belirlenen kütle çekimi sabiti ve 5,9722  kg'lık Dünya kütlesi kullanılarak hesaplamak, 9,80665 m/s2'lik standart yer çekiminden biraz daha büyük olan 9,8203 m/s2'lik bir ivme değerini verir. Standart yer çekiminin değeri,  bir yarıçapta Dünya üzerindeki yer çekimine karşılık gelir.

Enlem

Dünya'nın yüzeyi döndüğü için, ivmesi olan bir referans çerçevesidir. Dünya'nın dönüşü tarafından üretilen dışa doğru merkezkaç kuvveti, Ekvatora yakın enlemlerde kutup enlemlerine göre daha büyüktür. Bu, düşen nesnelerin görünür aşağı ivmesini küçük bir derecede azaltarak (Ekvatorda maksimum %0,3'e kadar) Dünya yerçekimini dengeleyen bir etki yapar.

Farklı enlemlerdeki yerçekimi farkının ikinci büyük sebebi, Dünya'nın ekvatorda şişkin oluşunun (dönüşten kaynaklanan merkezkaç kuvvetinin neden olduğu) Ekvator'daki nesnelerin, kutuplarda bulunan nesnelere göre gezegenin merkezinden daha uzakta olmasına neden olmasıdır. İki cisim (Dünya ve tartılan cisim) arasındaki çekim kuvveti aralarındaki mesafenin karesiyle ters orantılı olduğundan, Ekvator'daki bir cisim, kutuplardan birindeki bir cisimden daha zayıf bir kütle çekimine maruz kalır.

Kombine edildiğinde ekvator şişkinliği ve dönmeye bağlı yüzey merkezkaç kuvvetinin etkileri, Ekvatorda deniz seviyesindeki yer çekiminin yaklaşık olarak 9,780 m/s2'den, kutuplarda yaklaşık 9,832 m/s2'ye kadar artmasına neden olur. Bu nedenle bir nesne kutuplarda, Ekvatordan yaklaşık %0,5 oranında daha ağır olur.

Yükseklik

Yeryüzünden yükseldikçe yerçekimi azalır, çünkü daha yüksek bir irtifaya çıkıldıkça Dünya'nın merkezine olan uzaklık artar. Diğer tüm faktörler eşit olduğunda, deniz seviyesinden  yüksekliğe çıkmanın ağırlık kaybı yaklaşık %0,29'dur. (Yüksekteki hava yoğunluğundaki azalma nesnenin kaldırma kuvvetini azalttığı için görünür ağırlığı etkileyen ek bir faktördür. Bu, 9.000 metre yükseklikteki bir kişinin görünen ağırlığını yaklaşık %0,08 arttırır.)

Yörüngede bulunan astronotların yerçekimsiz ortamda oldukları düşüncesi yaygın bir yanılgıdır, çünkü Dünya'nın yerçekiminden kaçmak için yeterince yüksekliktedirler. Aslında, ISS'nin tipik yörüngesi olan  yükseklikte yerçekimi hala Dünya yüzeyindekinin yaklaşık %90'ı kadar güçlüdür. Ağırlıksızlık, yörüngede olan nesnelerin serbest düşüşte olmaları nedeniyle gerçekleşir.

Yer yüksekliğinin etkisi, yerin yoğunluğuna bağlıdır. Deniz seviyesinden  yükseklikte dağların üzerinde uçan bir kişi, aynı yükseklikte deniz üzerinde uçan birinden daha fazla yerçekimi hissedecektir. Ancak, yer yüzeyinde duran bir kişi, yükseklik arttıkça daha az yerçekimi hisseder.

Aşağıdaki formül Dünya'nın yerçekimi değişimini yüksekliğe bağlı olarak yaklaşık hesaplar:

 deniz seviyesinden  yüksekliğindeki yerçekimi ivmesidir.
 Dünya'nın ortalama yarıçapıdır.
 standart yerçekimi ivmesidir.

Bu formül, Dünya'yı kütle dağılımı açısından radyal olarak simetrik bir mükemmel küre olarak ele alır; daha doğru matematiksel bir işlem aşağıda belirtilmiştir.

Derinlik

Yeryüzünün merkezinden  uzaklıktaki yerçekimi için yaklaşık bir değer, Dünya'nın yoğunluğunun küresel olarak simetrik olduğu varsayımıyla elde edilebilir. Yerçekimi, yarıçapı  olan kürenin içindeki kütleyle sınırlıdır. Dışarıdan yapılan tüm katkılar, yerçekiminin ters kare yasasının bir sonucu olarak iptal edilir. Başka bir sonuç, yerçekiminin tüm kütlenin merkezde yoğunlaşmış gibi aynı olmasıdır. Bu nedenle, bu yarıçapta yerçekimi ivmesi
 olur.
Burada  kütle çekimi sabiti ve ,  yarıçapı içindeki toplam kütledir. Dünyanın sabit bir  yoğunluğu olsaydı, kütle  ve yerçekiminin derinliğe bağımlılığı
 olurdu.
 derinliğindeki yerçekimi ,  şeklinde verilir; burada , Dünya yüzeyindeki yerçekiminden kaynaklanan ivme,  derinlik ve , Dünya'nın yarıçapıdır. Eğer yoğunluk, merkezdeki  yoğunluğundan yüzeydeki  yoğunluğuna kadar artan yarıçapla doğrusal olarak azalıyorsa, o zaman  ve bağımlılık
 olur.

Sismik seyahat sürelerinden çıkarılan gerçek yoğunluk ve yerçekimi derinlik bağımlılıkları (bkz. Adams-Williamson denklemi), aşağıdaki grafiklerde gösterilmiştir.

Yerel topoğrafya ve jeoloji
Dağların varlığı gibi yerel topoğrafya farklılıkları, civardaki kaya yoğunluğu gibi jeolojik faktörler ve daha derin tektonik yapılar, yerel ve bölgesel olarak Dünya'nın yerçekimi alanında farklılıklara neden olur. Bunlar yer yer oldukça yaygın olan kütleçekim anomalileri olarak bilinir ve deniz seviyesinde kabarmalara, sarkaçlı saatlerin senkronizasyon dışına çıkmasına neden olabilir.

Bu anomalilerin incelenmesi yerçekimi jeofiziğinin temelini oluşturur. Dalgalanmalar son derece hassas gravimetrelerle ölçülür, topoğrafya ve diğer bilinen faktörlerin etkisi elenir ve elde edilen verilerden sonuçlar çıkarılır. Bu teknikler, petrol ve mineral yataklarını bulmak için madenciler tarafından kullanılmaktadır. Daha yoğun kayalar (genellikle mineral cevherleri içeren) Dünya yüzeyinde normalden daha yüksek bölgesel yerçekimi alanlarına neden olur. Daha az yoğun tortul kayaçlar ise tam tersi etki gösterir.

NASA GRACE tarafından elde edilen Dünya'nın yerçekimi türevi haritası ile son zamanlardaki volkanik faaliyetlerin, dağ silsilesi yayılımının ve volkanların konumları arasında güçlü bir ilişki bulunmaktadır. Bu bölgeler, teorik tahminlerden daha güçlü bir çekime sahiptir.

Diğer faktörler
Hava veya su içinde, nesneler destekleyici bir kaldırma kuvvetiyle karşılaşırlar ve bu kuvvet, (bir nesnenin ağırlığı olarak ölçülen) yerçekimi kuvvetinin görünür etkisini azaltır. Bu etkinin büyüklüğü, sırasıyla hava yoğunluğuna (ve dolayısıyla hava basıncına) veya su yoğunluğuna bağlıdır.

Ay ve Güneş'in kütleçekim etkileri (aynı zamanda gelgitlerin nedeni olan) Dünya'nın yerçekimi kuvvetinin görünür gücü üzerinde çok küçük bir etkiye sahiptir ve bu etki, onların göreli konumlarına bağlıdır; tipik değişimler bir gün boyunca 2 µm/s2 (0,2 mGal) civarındadır.

Yön

Yerçekimi ivmesi, büyüklüğü yanı sıra yönü olan bir vektör niceliğidir. Küresel simetrik bir Dünya'da yerçekimi doğrudan kürenin merkezine yönelirdi. Ancak, Dünya'nın şekli hafifçe daha düz olduğundan, yerçekimi yönünde önemli sapmalar meydana gelir. Bu sapmalar, temel olarak jeodezik enlem ile jeosantrik enlem arasındaki farktır. Dağlar gibi yerel kütle anomalileri nedeniyle oluşan daha küçük sapmalar ise dikey sapma olarak adlandırılır.

Dünya çapında karşılaştırmalı değerler
Dünya genelinde çeşitli şehirlerde yerçekimi kuvvetinin hesaplanması için bazı kalıplar mevcuttur. Yüksek enlemli şehirlerdeki (Anchorage 9,826 m/s2, Helsinki 9,825 m/s2) yerçekimi kuvvetinin ekvatorda bulunan şehirlere (Kuala Lumpur 9,776 m/s2) göre yaklaşık %0,5 daha büyük olduğu açıkça görülebilir. Rakımın etkisi ise Meksiko (9,776 m/s2; rakım ) ve yaklaşık olarak 39° Kuzey'de bulunan Denver (9,798 m/s2; ) ile Washington, D.C. (9,801 m/s2; ) şehirlerinin karşılaştırılması ile görülebilir. Ölçülen değerler, T.M. Yarwood ve F. Castle'ın "Physical and Mathematical Tables" kitabından (Macmillan, revize edilmiş baskı 1970) elde edilebilir.

Matematiksel modeller
Arazi deniz seviyesindeyse, Jeodezik Referans Sistemi 1980 için, enlemi  olan yerdeki  ivme tahmin edilebilir:

Bu, Uluslararası Yerçekimi Formülü 1967, 1967 Jeodezik Referans Sistemi Formülü, Helmert denklemi veya Clairaut'un formülüdür.

Enlemin bir fonksiyonu olarak g için alternatif bir formül, WGS (Dünya Jeodezik Sistemi) 84 Elipsoidal Yerçekimi Formülü'dür:

Burada,
 sırasıyla ekvatoral ve kutupsal yarı eksenlerdir;
 küremsi eksantrikliğin karesidir;
 sırasıyla ekvatorda ve kutuplarda tanımlanan yerçekimidir;
 (formül sabiti);
Daha sonra, burada ,
 olarak kabul edilir.

Burada Dünya'nın yarı-eksenleri:

 olarak kabul edilir.

WGS-84 formülü ile Helmert denklemi arasındaki fark 0,68 μm·s−2'den azdır.

Kaynakça

Kuvvet sistemleri ve denge
Kütleçekimi
Jeodezi

Yerçekimi


علي أبو الريش روائي وشاعر وإعلامي إماراتي، حاصل على جائزة الإمارات التقديرية للعلوم والفنون والآداب للرواية من قبل رئيس الدولة عام 2008م.

مولده ونسبة
ولد علي عبد الله محمد أبو الريش في 9 يونيو 1956 في منطقة المعيريض في إمارة رأس الخيمة.

ترجمته
تخرج من جامعة عين شمس قسم علم النفس، وبعد تخرجة سنة 1979م انضم إلى عالم الصحافة وإلى جريدة الاتحاد حيث عمل في القسم الثقافي فيها، وأخذ يترقى في المناصب حتى وصل في 2007 إلى منصب مدير التحرير. له عمود يومي بالجريدة.
يعمل حالياً مدير لمشروع (قلم) بهيئة أبوظبي للثقافة والتراث.

مؤلفاته
 الاعتراف 1982. (وقع اختيارها كواحدة من ضمن أفضل مائة رواية عربية)
 السيف والزهرة.
 رماد الدم.
 نافذة الجنون.
 تل الصنم.
 ثنائية مجبل بن شهوان.
 سلائم.
 ثنائية الروح والحجر.
 التمثال 2001.
 زينة الملكة
 فرت من قسورة
 الغرفة 357
 ثنائية الحب والماء والتراب
 ام الدويس. 2016.
 جلفار
 امرأة استثنائية
 قميص سارة. 2014.
 عبد التواب البغدادي
 عقدتي أنا
 وجوه إماراتية.
 الغربية طائر بثمانية أجنحة : تأملات في فلسفة الرمز والمكان. 2015.
 رؤى فلسفية في الحكم والفروسية : مقاربة فلسفة محمد بن راشد آل مكتوم بالفلسفات الكبرى. 2016.
 زايد الشخصية الأخلاقية. 2017.
 حقيقة الإرهاب : المشي يسبق الوعي. 2018.
 دبي .. أيقونة الحياة. 2018.
 الحرية خارج الحرية : سحر اللحظة .. رقصة الموت. 2018.
 تأملات في السعادة والإيجابية : مقاربة فكر محمد بن راشد آل مكتوم بأفكار فلاسفة التنوير. 2018.
 البحر في الذاكرة الإماراتية : تراجيديا الحياة والموت. 2019.
 الليل الأبيض (رواية). 2020.
 ورطة آدم (رواية). 2020.
 تجليات محمد بن راشد آل مكتوم في حب الخيل وفلسفة القصيدة. 2021.
 الإنسان ذاك الكائن الخيالي : الألعاب الشعبية نموذجاً. 2021.
 عصائب الجائحة (مجموعة قصصية). 2021.
 الخوف من شيء ما (رواية). 2022.

الجوائز والتكريم

 جائزة التميز الإعلامي في الدورة الرابعة لجائزة تريم عمران الصحفية عام 2000م.
 جائزة مهرجان الرواد العرب من جامعة الدول العربية في الدورة الثانية عام 2002م.
 جائزة أفضل تأليف إماراتي عن روايته زينة الملكة عام 2004م.
 جائزة مسرح رأس الخيمة الوطني للإبداع الأدبي عام 2004م.
 جائزة أفضل كاتب محلي في مجال الإبداع الأدبي عام 2007م
 حصل على جائزة الإمارات التقديرية للعلوم والفنون والآداب سنة 2008 تسلمها من يد الشيخ خليفة بن زايد آل نهيان رئيس الدولة.

مراجع

وصلات خارجية
 مقابلة توثيقية مع علي أبو الريش «الجزء الأول» / قناة العربية
 مقابلة توثيقية مع علي أبو الريش «الجزء الثاني». قناة العربية

أشخاص على قيد الحياة
إعلاميون إماراتيون
خريجو جامعة عين شمس
روائيون إماراتيون
كتاب إماراتيون
كتاب إماراتيون في القرن 20
كتاب إماراتيون في القرن 21
مواليد 1956
كتاب قصة قصيرة إماراتيون

علي عبد الله أبو الريش


Lazar Lazarević  (Hotanj Hutovski, 28. prosinca 1838. – Mostar, 17. rujna 1919.) bio je prelat Katoličke Crkve koji je služio kao provikar Trebinjsko-mrkanske biskupije od 1867. do 1919. godine. Također, bio je upraviteljem u duhovnim pitanjima dviju hercegovačkih biskupija, od 1910. do 1912. godine. Bio je veliki zagovornik neovisnosti Trebinjsko-mrkanske biskupije od upravljanja iz susjednih biskupija.

Životopis

Djetinjstvo i školovanje

Lazar Lazarević rođen je 28. prosinca 1838. u Hotnju Hutovskom kod Neum, od oca Andrije i majke Anđe rođ. Šutalo. U to vrijeme Trebinjsko-mrkanskom biskupijom upravljaju dubrovački biskupi. Lazarević je osnovno obrazovanje stekao kod isusovačkih svećenika u Gracu kod Neuma. Dubrovački biskup Toma Jederlinić šalje Lazarevića na studij na Papinsko sveučilište Gregoriana u Rimu gdje boravi od 1853. do 1865. godine. Dana 2. travnja 1865., nakon završetka studija, zaređen je za svećenika Trebinjsko-mrkanske biskupije. Lazarević je najprije bio postavljen za kapelana svom stricu Nikoli Lazareviću, župnik u Dubravama. Godine 1867. postavljen je za župnika u Stocu i provikara trebinjsko-mrkanskog.

Godine 1872. Lazarević dovršava gradnju pučke škole, a 1873. godine postaje njezin upravitelj. Iste godine sagradio je kapelu na Pješivcu te je želio napraviti župnu crkvu. Tijekom ustanka kršćana protiv Osmanskog Carstva 1875. godine, osmanske vlasti su tražile od Lazarevića da pokuša smiriti katolike uključene u ustanak, ali nije uspio. Zbog straha se ipak vratio u svoju župu, ali je 1. srpnja 1875. otišao u Dubrovnik. U Dalmaciju su pobjegli i brojni drugi svećenici, zajedno s katoličkim stanovništvom. Brojne crkve i kuće su bile uništene. Situacija se popravila nakon austrougarskog oslobođenja 1878. godine te su se izbjeglice vratile svojim kućama. Crkve i škole su se obnavljale i gradile nove, čime se povećavao broj katolika. Po dolasku austrougarskih snaga, Lazarević je predvodio brojna slavlja diljem biskupije.

Austrougarska uprava

Tijekom razgovora o ustrojstvu Crkve u Bosni i Hercegovini guverner Kraljevine Dalmacije general Gabrijel Rodić i dubrovački biskup Ivan Zaffron usprotivili su se ideji da se Trebinjsko-mrkanska biskupija izuzme od dubrovačkog biskupa, ali katoličko stanovništvo i kler htjeli su svog biskupa. Zaffron je kasnije podržao inicijativu i predložio apostolskog vikara Egipta biskupa Ljudevita Ćurčiju za novog trebinjsko-mrkanskog biskupa. Austrougarska vlada, međutim, nije mogla udovoljiti tim zahtjevima zbog financijskih obveza i obzira prema pravoslavcima. Vlast nije mogla dopustiti da katolici, kojih je bilo manje, imaju više biskupa nego pravoslavni pa su Konvencijom iz 1881. pristali da se Trebinjsko-mrkanska biskupija prepusti upravi dubrovačkog biskupa.

Trebinjsko-mrkanski katolici postali su frustrirani nedostatkom materijalne pomoći nove vlasti i neaktivnošću novog dubrovačkog biskupa Mate Vodopića. Buconjić je sustavno uzurpirao sjeverne i sjeveroistočne dijelove Trebinjsko-mrkanske biskupije za svoju Mostarsko-duvanjsku biskupiju. Prema buli "Ex hac augusta", granice Mostarsko-duvanjske biskupije stizale su do Novog Pazara, dok je sjeverna granica između Mostarsko-duvanjske i Trebinjsko-mrkanske biskupije ostala nejasna.

Lazarević je pisao 11. lipnja 1887. Propagandi u Rimu tražeći ponovno imenovanje novog biskupa i zaštitu katolika od nove vlasti. Sredinom 1887. Lazarević je pisao i austrougarskoj vladi u Sarajevu o Buconjićevom prodoru u Trebinjsko-mrkansku biskupiju, ali njegova molba nije naišla na pozitivan odgovor. Lazarević je također upozorio Vodopića na njegove dužnosti apostolskog upravitelja, ali Vodopić je pokazao malo zanimanja.

Pročelnik Propagande kardinal Giovanni Simeoni zamolio je državnog tajnika kardinala Mariana Rampollu da pomogne u poboljšanju položaja katolika u Trebinjsko-mrkanskoj biskupiji. Rampolla je obavijestio papu o situaciji; papa je zatražio nove pregovore s austrougarskom vladom. Kardinal Luigi Galimberti, novi nuncij u Beču, započeo je pregovore s ministrom vanjskih poslova grofom Gustavom Kálnokyjem i pokazao mu Rampollino pismo. Kálnoky je o situaciji obavijestio ministra financija Benjamina Kállaya te je u lipnju 1888. Kállay je naredio istragu o pretenzijama Buconjića na Trebinjsko-mrkansku biskupiju. I Buconjićev prethodnik apostolski vikar Barišić zatražio je još 1846. da mu se podredi Trebinjsko-mrkanska biskupija.

Trebinjsko-mrkansko svećenstvo je 5. rujna 1888. ponovno zatražilo od nuncija Galimbertija novog biskupa i da biskup Buconjić poštuje granice Trebinjsko-mrkanske biskupije utvrđene bulom "Ex hac augusta" iz 1881. godine. Austrougarska vlada u Sarajevu i Zajedničko ministarstvo financija iznijeli su 17. lipnja 1889. Galimbertiju svoj prijedlog u kojem su predložili mostarsko-duvanjskom biskupu da upravlja Trebinjsko-mrkanskom biskupijom. Austrougarska vlada je također tražila da mostarsko-duvanjski biskup, iako samo apostolski upravitelj, ima redovitu nadležnost u Trebinjsko-mrkanskoj biskupiji i da može imenovati franjevce na svećeničke dužnosti. Kardinali Simeoni i Rampolla složili su se s prvim prijedlogom, ali su odbili ostale. Austrougarska vlada je obaviještena o svojoj odluci 23. rujna 1889. godine. Dana 16. lipnja 1890. Propaganda je dekretom odredila da će mostarsko-duvanjski biskup upravljati Trebinjsko-mrkanskom biskupijom, a papa je tu odluku potvrdio 8. srpnja iste godine. Novim dekretom Buconjićeva nadležnost proširena je na cijelu Hercegovinu.

Generalni i kapitularni vikar

Godine 1899. Lazarevića kao župnika u Stocu zamijenio je don Vide Putica. Nakon što je Paškal Buconjić 1890. godine preuzeo upravu nad Trebinjsko-mrkanskom biskupijom, Lazarević se preselio u Mostar, gdje je obnašao dužnost savjetnika biskupa za Trebinjsko-mrkansku biskupiju. Godine 1907. Lazarević je imenovan generalnim vikarom dviju hercegovačkih biskupija.

Nakon Buconjićeve smrti, prema odredbama kanonskog prava, 19. prosinca 1910. metropolit nadbiskup Josip Stadler imenovao je Lazarevića upraviteljem u duhovnim pitanjima dviju hercegovačkih biskupija. Materijalnu skrb o biskupijama dobio je Glavaš, koji je svojim položajem dodatno obogatio Hercegovačku franjevačku provinciju. Franjevci su Lazarevićevo imenovanje kapitularnim vikarom vidjeli kao uvod u njegovo biskupsko imenovanje te su u tome vidjeli prijetnju svojim interesima.

Trebinjsko-mrkansko svećenstvo ponovo je tražilo svog biskupa i zatražilo imenovanje Lazarevića, a kasnije i Anđelka Glavinića, župnika u Trebinju. Nadbiskup Stadler je, međutim, želio na biskupsku službu imenovati vlastitog generalnog vikara Stjepana Hadrovića. Trebinjsko-mrkansko svećenstvo je to doživjelo kao izdaju i žestoko se suprotstavilo Stadlerovu planu. Provincijal Franjevačke provincije Bosne Srebrene, Alojzije Mišić, vladin kandidat za biskupsku dužnost, pisao je svom kolegi franjevcu i apostolskom upravitelju banjolučkom Marijanu Markoviću rekavši da mu je Vlada savjetovala da franjevci učine sve što je u njihovoj moći da zadrže biskupsko mjesto u Mostaru.

Nakon sukoba oko kandidata za biskupa u Mostaru, austrougarske vlasti su 5. siječnja 1912. po drugi put Rimu službeno predložile Mišića. Papa je prihvatio prijedlog, a car ga imenovao novim biskupom 14. veljače. Papa je Mišića proglasio novim biskupom 29. travnja 1912. godine.

Lazarević je umro u Mostaru 17. rujna 1919. godine i pokopan je ispred crkve u neumskom Gradcu.

Izvori

Literatura

Knjige

Članci

Mrežne stranice

Hrvatski katolički svećenici
Trebinjsko-mrkanska biskupija

Lazar Lazarević


Andriy Ilytch Jouk né le  à Vovchyk, Raïon de Loubny, Gouvernement de Poltava en Russie impériale et mort le  à Vienne en Autriche, est une personnalité politique ukrainienne, diplomate, syndicaliste, journaliste et rédacteur en chef.

Biographie
Andriy Jouk est issu d'une famille cosaque. Après des études secondaires, il est employé comme greffier du comté de Lubny Zemstvo en 1898. Il était membre d'un groupe ukrainien local dirigé par Mykola Porch qui constituera en 1900 la principale organisation du Parti révolutionnaire ukrainien.

À partir de 1901, il a commencé à être publié, la première publication est apparue dans le Bulletin Littéraire-Scientifique. La même année, il a obtenu un poste au bureau des statistiques de la province de Poltava, dirigé par Alexandre Roussov. Il a rapidement déménagé à Bilopillia où il a travaillé comme fonctionnaire à la gare.

En 1901 à 1902, il fut enrôlé dans l'armée, mais à l'automne 1902, il fut réformé pour cause de maladie.

En 1903, il a déménagé à Kharkiv en essayant de créer un cercle politique parmi les employés des chemins de fer. Il distribua de la littérature clandestine à la gare de Lioubotyn, mais il fut arrêté, puis amnistié en octobre 1904 et libéré de la prison de Kharkiv.

À partir de 1905, il fut l'un des dirigeants du Parti ouvrier social-démocrate ukrainien. Il a participé aux événements de la révolution de 1905 en tant qu'agitateur agricole avec Dmytro Antonovitch.

En 1906, il est arrêté pour la deuxième fois et incarcéré à la prison Lukianovka à Kiev.

En 1907, il est libéré de prison sous caution avec les membres du Comité central du Parti ouvrier social-démocrate ukrainien Volodymyr Vynnytchenko et Volodymyr Stepankivsky. Peu de temps après, le , tous trois traversèrent la frontière austro-russe.

En Autriche-Hongrie
Après être allé à l'étranger, Andriy Jouk a vécu à Lviv. Il s'est engagé dans des activités journalistiques, a collaboré avec les journaux sociaux-démocrates ("Zemlya i Volya", "Pratsya") et nationaux-démocrates ("Dilo", "Rada").

À partir de 1909, il commence à soutenir le courant "révisionniste" du Parti ouvrier social-démocrate ukrainien, lance un débat multipartite pour mettre la question nationale au premier plan du programme et trouver des alliés dans le camp de la démocratie nationale, pour laquelle il est finalement exclu du parti en 1911 avec ses partisans Vladimir Dorochenko et Volodymyr Stepankivsky.

En 1912, il fonde le Comité d'information ukrainien.

En août 1914, il s'installe à Vienne. Le  Comité d'information ukrainien devient l'union pour la libération de l'Ukraine (Soiuz Vyzvolennia Ukrainy SUV).

En 1915, est fondé à Vienne la Rada de tous les ukrainiens ainsi que l'administration militaire des volontaires ukrainiens dont Andriy Jouk prend la direction. La même année, il collabore à la La Revue ukrainienne qui est une lettre d'information ukrainienne illustrée en français, publiée à Lausanne en Suisse, de 1915 à 1917 sous la direction rédactionnelle de Arthur Seelieb.

Durant la Première Guerre mondiale, Andriy Jouk est un des principaux membres de l'Union pour la libération de l'Ukraine, du Conseil principal ukrainien (1914-1915), du Conseil général ukrainien (1915-1916) et du mouvement Dniepr ukrainien.

En 1918, durant la Grande guerre fut établi une représentation diplomatique ukrainienne dans les capitales européennes après le traité de Brest-Litovsk.
Avec l'arrivée à Vienne de Viatcheslav Lipinsky, le représentant de l'hetman ukrainien, Andriy Jouk fut nommé commissaire spécial au ministère des Affaires étrangères, puis nommé conseiller ministériel auprès du Ministre des Affaires étrangères à Vienne. Andriy Jouk, en tant que diplomate, a participé à deux conférences diplomatiques ukrainiennes tenue au cours de l'été 1919 à Vienne et à Karlsbad.

Entre deux guerres
En 1920 Andriy Jouk était membre du Rada nationale pan-ukrainienne à Vienne, mais cette Rada s'est rapidement dissoute. Le gouvernement soviétique considérait les responsables communistes ukrainiens comme des patriotes ukrainiens et bâtisseurs de nations. Andriy Jouk croyait que la tendance à l'ukrainisation de l'époque jetterait les bases d'un développement de la vie économique et culturelle ukrainienne. A cette époque, de nombreux exilés ukrainiens partageaient le même point de vue que Jouk et plusieurs personnalités culturelles majeures telles que le professeur Mykhaïlo Hrouchevsky sont retournées dans L'Ukraine soviétique ne sachant pas ce que son avenir lui réserverait.

Andriy Jouk se préparait également à retourner en Ukraine soviétique jusqu'à ce qu'un diplomate soviétique le persuade de rester à Vienne. C'était une décision sage parce que la tendance à l'ukrainisation était terminée au bout de dix ans et pendant la répression stalinienne des années 1930 des exilés ukrainiens qui étaient revenus, ont disparu. Cependant Jouk et sa famille voulurent retourner à Lviv, mais le gouvernement polonais s'est opposé à son retour et pendant longtemps refusé son entrée. Néanmoins, avec l'aide d'amis, il a pu retourner à Lviv à l'été l930. Il est revenu à un moment particulièrement difficile du programme de pacification du gouvernement polonais dirigée contre les Ukrainiens. Il a été obligé de faire profil bas car il aurait pu être emprisonné ou expulsé à tout moment par les autorités polonaises. Jouk a trouvé un emploi à la tête de la section statistique de l'Union des coopératives ukrainiennes à Lviv. Il a également maintenu des contacts avec les exilés politiques de l'Ukraine soviétique grâce à l'assistance mutuelle et la coopérative d'édition "Khrotytsia". Andriy Jouk a travaillé dans l'exécutif de cette coopérative et comme éditeur associé de leurs publications.

Andriy Jouk a également été fondateur et secrétaire de l'Association des travailleurs coopératifs ukrainiens à Lviv, une association de sympathisants et d'intellectuels du mouvement coopératif. Le mouvement coopératif ukrainien s'est développé régulièrement malgré l'opposition des autorités polonaises. Ce mouvement a fourni un emploi à de nombreux Ukrainiens qui ont été empêchés par les politiques du gouvernement polonais d'obtenir un emploi dans le gouvernement et même dans l'industrie privée.

Seconde Guerre mondiale et après-guerre
En 1939, avec le déclenchement de la Seconde Guerre mondiale et l'arrivée de l'armée soviétique à Lviv, Jouk réussit à s'enfuir à Vienne. Pendant les années de guerre, Andriy Jouk n'a pas pris une part active dans la politique. Il a écrit des articles occasionnels pour les quelques périodiques et journaux ukrainiens qui étaient publié dans l'Europe occupée par les nazis et recueilli des informations publiées sur les événements en Ukraine.

Avec l'arrivée des troupes soviétiques à Vienne en 1945, Andriy Jouk était à nouveau en danger mais la division de Vienne en zones d'occupation par les armées alliées lui a permis de rester en zone américaine. Andriy Jouk a repris sa longue correspondance avec ses amis et a été consulté par de nombreux Ukrainiens universitaires en tant que spécialiste de l'histoire politique ukrainienne. Il avait conservé la garde des archives politiques et de toutes les autres associations politiques et culturelles ukrainiennes dans lesquelles il avait collaboré. Avec l'évacuation des forces d'occupation alliées en 1955, la communauté ukrainienne de Vienne a repris sa vie communautaire normale. Andriy Jouk a continué à s'intéresser à la politique et à l'économie ukrainiennes. Il continua la de rédaction d'articles sur des thèmes historiques ukrainiens dans des journaux et des revues. Il a correspondu avec des personnalités ukrainiennes du monde entier sur des sujets politiques et historiques en particulier  sur l'histoire du USDRP et de l'union pour la libération de l'Ukraine.

Andriy Jouk est décédé le  à Vienne.

Références

Liens externes

Archives nationales du Canada, division des manuscrits, collection Andry Zhuk
Fonds Andry zhuk, Bibliothèques et archives du Canada
Encyclopédie de l'Ukraine
Guerre et révolution en Ukraine; Bibliothèque de l'université de Toronto

Personnalité politique ukrainienne du XXe siècle
Diplomate ukrainien du XXe siècle
Syndicaliste ukrainien
Journaliste de l'Empire russe au XXe siècle
Journaliste ukrainien du XXe siècle
Rédacteur en chef
Écrivain ukrainien francophone
Naissance en juillet 1880
Naissance dans le gouvernement de Poltava
Décès en septembre 1968
Décès à Vienne (Autriche)
Décès à 88 ans

Andriy Jouk


Das Mirror-Syndrom (syn. Triple-Ödem, Ballantyne-Syndrom) bezeichnet ein selten in der Schwangerschaft auftretendes Krankheitsbild, welches durch das gleichzeitige Vorhandensein von mütterlichen Ödemen und einem fetalen Hydrops gekennzeichnet ist.

Der Name Mirror-Syndrom bezieht sich auf die Ähnlichkeit zwischen den mütterlichem Ödemen und dem fetalen Hydrops. Die Erstbeschreibung erfolgte 1892 durch John William Ballantyne.

Häufigkeit
Die Krankheit ist sehr selten, auch wenn angenommen werden muss, dass sie nicht jedes Mal richtig erkannt wird. In einer systematischen Übersichtsarbeit von 2010 wurden insgesamt 56 Fallberichte gefunden.

Ursachen
Die Pathogenese und die Pathophysiologie des Mirror-Syndroms sind derzeit unklar. Die Ursachen für einen fetalen Hydrops können unter anderem sein:
 Rhesus-Inkompatibilität
 Fetofetales Transfusionssyndrom
 Virusinfektionen
 Fetale Missbildungen

Symptome der Mutter
 Ödeme
 Hypertonus (Bluthochdruck)
 Proteinurie (Eiweißausscheidung im Urin)

Auch wenn die mütterlichen Symptome denen einer Präeklampsie ähneln, haben die beiden Krankheiten nichts miteinander zu tun.

Symptome des Feten
Beim Feten zeigen sich ein
 Hydrops und
 gegebenenfalls ein Polyhydramnion.

Differentialdiagnose
 Präeklampsie
 HELLP-Syndrom

Therapie
Eine kausale Therapie besteht nicht, bei entsprechendem Krankheitsverlauf ist eine rasche Entbindung anzustreben. Kann jedoch die Ursache des fetalen Hydrops beseitigt werden, bessern sich auch die mütterlichen Symptome rasch. Während die mütterlichen Symptome auch nach der Entbindung rückläufig sind und damit die mütterliche Prognose gut ist, ist die fetale Prognose vom Schwangerschaftsalter bei Entbindung und von der zugrunde liegenden fetalen Grunderkrankung abhängig.

Einzelnachweise

Krankheitsbild in Gynäkologie und Geburtshilfe

Mirror-Syndrom


Worland may refer to:
Worland (surname)
Gus Worland: Marathon Man, an Australian reality television series
Worland, Missouri, an unincorporated community in Bates County
Worland, Wyoming, a city in Washakie County
Worland High School, a public high school in Worland
Worland House, a historic building in Worland
Worland Municipal Airport near Worland
Worland Ranch near Worland

Worland


Das 1. Bochumer Bildhauersymposium war ein Bildhauersymposium, das 1979/80 in Bochum ausgerichtet wurde und sich der Metall-Bildhauerei widmete.

Ziele und Rezeption
Das Symposium, von der Stadt Bochum ausgerichtet und vom Museum Bochum kunstfachlich begleitet, war von Museumsdirektor  Peter Spielmann angeregt worden, nachdem der Ankauf der Skulptur Terminal von Richard Serra durch die Stadt zu heftigen Reaktionen in der Bevölkerung geführt hatte. Ziel des Symposiums, das unter dem Motto Stadt und Bildhauerei stand, war es ebenso, dem Lebensraum Industriestadt durch Kunstakzente ein Stück Urbanität hinzuzugewinnen, wie bei der Bevölkerung Verständnis für moderne Kunst zu wecken.

Eine Fachjury hatte neun internationale Künstler zu dem Symposium nach Bochum eingeladen. Einzige Auflage für die Künstler war, dass das Material Metall für ihre Arbeiten vorgegeben war. Die Künstler durften den Aufstellungsort ihrer Skulptur im öffentlichen Stadtraum frei wählen. Jedem Künstler wurde zudem ein Patenbetrieb
vermittelt, der ihm Arbeitsplatz, technische Unterstützung und Material kostenlos zur Verfügung stellte – gewissermaßen eine moderne Form des Mäzenatentums.
Zum Projekt gehörte die Zusammenarbeit und der enge Kontakt zwischen Künstler und Metallarbeitern ebenso wie die Präsentation des Kunstwerks vor Ort vor einem größeren Publikum. Insgesamt waren zwanzig Bochumer Firmen bei Herstellung und Aufstellung der Skulpturen involviert bzw. unterstützten das Projekt durch Spenden.

Die im Symposium entstandenen Kunstwerke wurden in der Bochumer Öffentlichkeit "sehr kontrovers diskutiert".
Ingo Bartsch konstatiert hierzu: "Die Kluft zwischen der populären Auffassung von Kunst und deren experimentellen Erscheinungsweisen ist zu jeder Zeit tief." Gleichwohl wurden die Kunstwerke schließlich von der Stadt Bochum angekauft.

Die Arbeiten von Morellet, Szankowski und Trantenroth wurden im Zuge von Baumaßnahmen später eingelagert, die übrigen sechs während des Symposiums entstandenen Arbeiten stehen noch heute an ihrem ursprünglichen Standort.

Beteiligte Künstler

Jury
Die Jury des 1. Bochumer Bildhauersymposiums, die die einzuladenden Künstler auswählte, bestand aus:
 Peter Baum, Leiter der Neuen Galerie der Stadt Linz (Österreich)
 Karl Prantl, Bildhauer, Pöttsching (Österreich)
 Ryszard Stanislawski (1921–2000), Museumsdirektor Łódź (Polen)
 Boris Kelemen, Museumsdirektor Zagreb (Kroatien)
 Schang Hutter, Bildhauer, Küttigkofen (Schweiz)
 Peter Spielmann, von 1972 bis 1997 Direktor des Kunstmuseums Bochum. Als gebürtiger Tschechoslowake und Kenner der osteuropäischen Kunstszene ermöglichte er durch seine Kontakte einen in der damaligen Bundesrepublik einzigartigen Blick auf die aktuelle Kunstszene der sogenannten "Ostblockstaaten".

Als Vorbilder für das Symposium dienten die Symposien Europäischer Bildhauer in St. Margarethen (seit 1959), das forum metall in Linz (1977) sowie die tschechoslowakischen Symposien in Ostrau (1967, 1969) und Reichenberg (1969).

Literatur
 Stahlstandorte. Terminal von Richard Serra und neun Werke des 1. Bochumer Symposiums Stadt und Bildhauerei 1979/80. Broschüre, Stadt Bochum Kulturamt und Kunstmuseum Bochum, 1987, Text und Zusammenstellung: Ingo Bartsch
 Stadt und Bildhauerei, 1. Bochumer Bildhauersymposium 1979/80. Veranstalter: Stadt Bochum, Hrsg. Museum Bochum, 1981, Redaktion: Ute Dreckmann

Weblinks
 1. Bochumer Symposium Stadt und Bildhauerei 1979/80 - artibeau : kunst in bochum - umsonst und draußen
 SkulpTour Bochum - Welt der Form

Einzelnachweise

Bildhauersymposion
Bochum
Kunst (Bochum)
Geschichte (Bochum)

1. Bochumer Bildhauersymposium


Nutella este o cremă de ciocolată făcută de către Ferrero în anul 1964/1965.

Note

Legături externe

Bucătăria italiană
Ferrero
Produse alimentare
Mărci italiene
Fondări în 1964

Nutella


Alexander Martin Clunes OBE DL (born 28 November 1961) is an English actor, comedian, director and television presenter. He is best known for portraying Martin Ellingham in the ITV comedy-drama series Doc Martin and Gary Strang in Men Behaving Badly. Clunes has narrated a number of documentaries for ITV, the first of which was Islands of Britain in 2009. He has since presented a number of documentaries centred on animals.  He has also voiced Kipper the Dog in the animated series Kipper.

Clunes was appointed an Officer of the Order of the British Empire (OBE) in the 2015 Birthday Honours for services to drama, charity and the community in Dorset.

Early life
Clunes was born on 28 November 1961 in Wimbledon (then in Surrey, now in Greater London), the son of actor Alec Clunes and his second wife, Daphne  ( Acott) Clunes (4 July 1928 – 17 September 2007). Clunes was educated at the Royal Russell School in Croydon, and later at the Arts Educational Schools, London. He has an older sister Amanda. Clunes is related to actor Jeremy Brett, who was variously described as either Clunes' uncle or cousin.

Career
Clunes served his first role in rep at the Mercury Theatre, Colchester, and his first television appearance was in an adaptation of Mikhail Bulgakov's The White Guard for the BBC Play of the Month in 1982, followed by the Doctor Who story Snakedance in 1983. A sporadic career led to his supplementing his income as a photo model for Gilbert and George, and he can be seen in their 1983 work World. He got his first regular television role as one of the sons in the BBC sitcom No Place Like Home, and then starred in two series of the sitcom All at No 20.

While Clunes was appearing on stage at the Hampstead Theatre, Harry Enfield came to see him; the acquaintanceship developed into a friendship where Clunes played characters in Enfield's sketch shows (most notably one of the Rugby Players). Enfield then recommended Clunes for the role of Gary in the sitcom Men Behaving Badly, written for Enfield by Simon Nye, for which Clunes won a BAFTA television award for Best Comedy Performance in 1996. He played the part of Group Captain Barker in the two-part TV mini-series Over Here that same year. In 1993, he played Dick Dobson in Demob about a pair of demobilised soldiers who have to adjust to civilian life after entertaining Second World War troops with a raunchy cabaret act.

Since 1994, Clunes has frequently appeared on the BBC One panel show Have I Got News for You as a panelist or a guest presenter. Clunes has since appeared in films and television shows such as An Evening with Gary Lineker, Staggered (starred and directed), Hunting Venus, The Booze Cruise, Saving Grace and Jeeves and Wooster. In 1998, he was featured in Sweet Revenge and appeared as Richard Burbage in the film Shakespeare in Love. Clunes has also acted frequently for the radio, including a guest appearance in the BBC Radio 4 series Baldi.

In 2001, he played Captain Stickles in the BBC adaptation of R. D. Blackmore's Lorna Doone. In 2002, Clunes played serial killer John George Haigh in a Yorkshire TV production A Is for Acid, and took the lead in ITV's production of Goodbye Mr Chips. Clunes was one of the eponymous leads in the 2004 ITV comedy-drama William and Mary, with Julie Graham. Clunes had worked with Julie Graham previously on Dirty Tricks (2000). From 2004 until the conclusion in 2022 Clunes played the lead role of Doctor Martin Ellingham in the ITV comedy drama series Doc Martin. In August 2007, Clunes starred in the ITV/TVNZ co-production The Man Who Lost His Head.

Clunes is a regular voice-over artist and is the voice of Kipper in the animated children's series Kipper the Dog. For six years (1993–1999) he also did voice acting for Safeway adverts; he provided the voice of Harry in Safeway's 'When Harry Met Molly' advertising campaign during said years. Clunes appeared in a television dramatisation of Fungus the Bogeyman playing Jessica White's father. Between 2009 and 2010, Clunes starred on BBC One television in the title role of Reggie Perrin, a re-make of classic 1970s British situation comedy The Fall and Rise of Reginald Perrin. In 2015, Clunes played the role of Sir Arthur Conan Doyle in the ITV mini-series Arthur & George. In 2018, Clunes played the role of DCI Colin Sutton in the ITV drama Manhunt (first screened in 2019). In 2019, Clunes return to sitcom with the BBC1 series Warren, saying "It was just so funny, I couldn't turn it down".

Film
Clunes played Brock in the 1990 film The Russia House. He played a character called Martin in the 1992 film Carry On Columbus; Richard Burbage in the 1998 film Shakespeare in Love; and Anthony Staxton-Billing in Sweet Revenge the same year. In 2000, Clunes played the role of Dr. Martin Bamford in the film Saving Grace, and the follow-up to that film Doc Martin the following year (2001), he played James Chancellor in Global Heresy.

In 2011, Clunes voiced the mischievous dog Dudley in the short film Me or the Dog, starring Edward Hogg and directed by Abner Pastoll. Clunes then starred in the 2014 film Nativity 3: Dude, Where's My Donkey?.

Documentaries
In 2008, Clunes presented Martin Clunes: A Man and his Dogs, which was aired on 24 August 2008.
In 2009, Clunes presented a three-part ITV series Islands of Britain, which saw him travelling around several of the country's lesser known islands. In 2010 Clunes presented ITV mini-series Horsepower about man's relationship over time with the horse. This was followed by Heavy Horsepower which aired in 2013. In January 2011, Clunes presented documentary Martin Clunes: Man to Manta. In June 2012 Clunes presented a documentary series on ITV about the lemurs of Madagascar called Martin Clunes: The Lemurs of Madagascar.

On 31 January 2013, Clunes narrated ITV documentary Secret Life of Dogs. Then, on 2 and 3 June 2014, he narrated two more follow-up documentaries, Secret Life of Cats and Secret Life of Babies. On 4 April 2014 Clunes hosted a one-off ITV documentary called Martin Clunes & A Lion Called Mugie, following the work of conservationists in Kenya as well as tracking the progress of a lion called Mugie. The documentary was filmed over a period of three years. In August 2014 Clunes narrated ITV's three-part documentary series Kids with Cameras: Diary of a Children's Ward which saw Newcastle's children's ward through the eyes of its patients. In April 2015 Clunes narrated Carry on Forever, a three part documentary series for ITV3. It was shown over the Easter weekend.

In May 2015, Clunes presented Man & Beast with Martin Clunes, a two-part factual series for ITV, which looked at the relationship between humans and animals. In 2016, he narrated Rising Damp Forever, a two-part documentary series for ITV3. He also voiced ITV programmes Secrets of Growing Old, Secrets of Growing Up and Britain's Favourite Dogs. Also in 2016, Martin Clunes: Islands of Australia (also known as Islands of Oz) was released as a three-part Australian documentary television series produced by Prospero Productions for the Seven Network that "follows acclaimed actor and comedian Martin Clunes as he explores the most diverse, intriguing, remote and spectacular islands that surround Australia." In 2019, Martin Clunes: Islands of America was released as a four-part documentary where he traveled to remote islands across the United States.

Personal life
Clunes's first marriage was to actress Lucy Aston in 1990. They divorced in 1997 and Clunes married future Doc Martin producer Philippa Braithwaite late that year. In 1999, Braithwaite gave birth to their daughter Emily. , Clunes and his family live in Beaminster, Dorset, where they run a farm with heavy horses.

Traffic offences
In 1995, Clunes was fined £350 for being about 1.5 times the legal limit for alcohol while driving. In 2012, he was dropped from an advertising role with Churchill's Insurance after amassing 12 points on his licence for four separate speeding offences, which also led to him being suspended from driving.

Charity
A sponsor of numerous charities, Clunes made a short on-line film with Stephen Fry about HIV discrimination for the Terrence Higgins Trust.

Clunes supports Weldmar Hospicecare Trust in Dorset and is a Patron of Julia's House, the Dorset and Wiltshire children's hospice. The Buckham Fair is organised in support of these charities. In January 2011, Clunes became a patron of Animal Care in Egypt (ACE).

Clunes was a patron of the Born Free Foundation, and had filmed several adverts for the charity. However, he was dropped by the foundation in May 2019, after he was filmed riding an elephant in an episode of the ITV documentary series My Travels with Other Animals. He has also been involved in the Comic Relief charity which funds Survival International and African Initiatives, two organisations working with the Maasai on indigenous land rights issues. He is a celebrity supporter of The Dog Rescue Federation.

Filmography
Television

Film

Awards
1995 – British Comedy Awards, Top TV Comedy Actor : Men Behaving Badly – Gary Strang
1996 – BAFTA Awards, Best Comedy Performance : Men Behaving Badly – Gary Strang
1999 – Screen Actors Guild Awards, Outstanding Performance by a Cast : Shakespeare in Love – Richard Burbage

Honours
Clunes was made an Officer of the Order of the British Empire (OBE) in the Civil Division on 13 June 2015 in the 2015 Queen's Birthday Honours List. He was appointed as a Deputy Lieutenant (DL) of the County of Dorset on 19 June 2019.

Bournemouth University awarded him the honorary degree of Doctor of Arts (D.Arts) on 9 November 2007. He has been president of the British Horse Society since 1 June 2011.

References

External links

1961 births
Living people
20th-century English male actors
21st-century English male actors
Best Comedy Performance BAFTA Award (television) winners
British male comedy actors
Deputy Lieutenants of Dorset
Doc Martin
English broadcasters
English male film actors
English male television actors
English male voice actors
English television personalities
English television presenters
Film directors from London
Male actors from London
Officers of the Order of the British Empire
Outstanding Performance by a Cast in a Motion Picture Screen Actors Guild Award winners
People educated at the Arts Educational Schools
People educated at Royal Russell School
Actors from Wimbledon, London

Martin Clunes


Zálesní Lhota (deutsch Huttendorf) ist ein Ortsteil und Katastralbezirk der Gemeinde Studenec in Tschechien. Er liegt sieben Kilometer südwestlich von Vrchlabí und gehört zum Okres Semily.

Geographie
Zálesní Lhota erstreckt sich im Riesengebirgsvorland im Quellgrund des Baches Lhotský potok. Nördlich erhebt sich der U svatého Prokopa (467 m), im Südosten der Červený kopec (484 m), im Süden die Horka (589 m), südwestlich der Strážník (630 m) und im Nordwesten die Hůra (566 m).
Nordwestlich des Dorfes verläuft die Bahnstrecke Velký Osek–Trutnov.

Nachbarorte sind Horní Branná und Dolní Branná im Norden, Kunčice nad Labem im Nordosten, Na Močidle und Horní Kalná im Osten, Nový Svět, Dolní Kalná und Čistá u Horek im Südosten, Karlov, Bukovina u Čisté, Na Horce und Studenec im Süden, Na Táboře im Südwesten, Rovnáčov im Westen sowie Martinice v Krkonoších im Nordwesten.

Geschichte
Der Strážník war im Frühmittelalter ein Wachberg zum Schutz der Handelswege am Fuße des Riesengebirges. Unter dem lateinischen Namen Custodius ist er in Chroniken aus dem 11. Jahrhundert nachweisbar.

Das Dorf entstand wahrscheinlich am Übergang vom 14. zum 15. Jahrhundert im Zuge der deutschen Kolonisation der Wälder des Riesengebirgsvorlandes. Die erste schriftliche Erwähnung des nach dem Lhotensysten angelegten Dorfes Lhota erfolgte im Jahre 1403. Die geschützte Lage im Tal des Lhotský potok bot gute Bedingungen für die Landwirtschaft, insbesondere die Rinderzucht. Zudem wurden am Hang des Strážník Bergbauversuche auf Silbererze unternommen. 1561 wurde das zum Gut Studenetz gehörige Dorf als Welhota und 1601 als Lhoty Zahaysky bezeichnet. Die Konsolidation des Allodialgutes Studenetz mit dem Lehngut Forst erfolgte wahrscheinlich zu Beginn des 17. Jahrhunderts unter Hans Christian von Waldstein auf Arnau und Rochow. Aus dem Jahre 1650 ist der Ortsname Kasspar Rychtarz Zelhoty überliefert, danach entstanden durch Verballhornung des ursprünglichen Namens die Bezeichnungen Hottendorf (1658), Hutn Dorff (1662), Huttendorff (1698) und schließlich ab 1790 Huttendorf. Nachfolgende Grundherren waren u. a. ab 1679 Wilhelm Maximilian von Waldstein sowie ab 1699 Friedrich Leopold Kotulinsky von Kotulin und Křistkowitz und dessen Frau Elisabeth Ludmilla von Waldstein. Ignaz Dominik Chorinsky von Ledska, der beide Güter in der zweiten Hälfte des 18. Jahrhunderts besaß, ließ ab 1770 das Schloss Forst als neuen Herrschaftssitz erbauen. Die Feste Studenetz diente fortan als Verwaltungssitz des von Forst räumlich abgetrennten Gutes Studenetz sowie als Wohnhaus der herrschaftlichen Beamten. Studenetz und Lischnay wurden bereits bei der Einführung der Hausnummern als ein Ort betrachtet. 1781 ließ Graf Chorinsky in Studenetz die neue Kirche Johannes des Täufers und eine Schule errichten, die auch Huttendorf betreuten. 1794 verkaufte Chorinsky den Besitz an Wenzel Berger von Bergenthal, den später sein Sohn Ignaz beerbte. Seit dem Beginn des 19. Jahrhunderts bildeten die Hausweberei und -spinnerei einen wesentlichen Erwerbszweig. Im Jahre 1834 lebten in den 169 Häusern von Huttendorf/Zalesnj Lhota 1076 deutschsprachige Bewohner. Das Oberdorf wurde von der Hauptstraße zwischen Prag nach Hohenelbe durchquert. In Huttendorf bestand eine hölzerne Filialkirche der Pfarre Studenetz. Die südöstlich des Dorfes an der Straße nach Kallna gelegene, aus fünf Häusern bestehende Ansiedlung Neuwelt bzw. Brannaer Häuser war nach Starkenbach untertänig. Die Dörfer des Gutes Studenetz waren mit Ausnahme von Huttendorf rein oder überwiegend tschechischsprachig, die des räumlich abgetrennten Gutes Forst rein deutschsprachig. Bis zur Mitte des 19. Jahrhunderts blieb Huttendorf immer dem vereinigten Lehngut Forst und Allodialgut Studenetz untertänig.

Nach der Aufhebung der Patrimonialherrschaften bildete Huttendorf / Zálesní Lhota ab 1850 eine Gemeinde in der Bezirkshauptmannschaft Starkenbach / Jilemnice. 1886 verkaufte Karl Berger von Bergenthal die Güter an den Textilunternehmer Franz Kluge. Zu Beginn des 20. Jahrhunderts hatte die Gemeinde etwa 1300 Einwohner. Zwischen 1908 und 1924 wurde alternativ zu Zálesní Lhota auch der tschechische Ortsname Zahajská Lhota verwendet. 1930 hatte die Gemeinde 1038 Einwohner, 1939 waren es 938. Infolge des Münchner Abkommens wurde Huttendorf 1938 dem Deutschen Reich zugeschlagen und gehörte bis 1945 als Grenzort zum Landkreis Hohenelbe. Nach dem Ende des Zweiten Weltkrieges kam Zálesní Lhota zur Tschechoslowakei zurück und wurde wieder in den Okres Jilemnice eingegliedert. Im Zuge der Aufhebung des Okres Jilemnice wurde die Gemeinde 1960 dem Okres Semily zugeordnet. Mit Beginn des Jahres 1981 erfolgte die Eingemeindung nach Studenec.

Zálesní Lhota hatte im Jahre 1991 407 Einwohner. Beim Zensus von 2001 lebten in den 158 Wohnhäusern von Zálesní Lhota 379 Personen. Heute ist Zálesní Lhota ein Wintersportzentrum, am Strážník wird ein Skilift betrieben.

Ortsgliederung
Zu Zálesní Lhota gehört die Ansiedlung Nový Svět (Neuwelt).

Sehenswürdigkeiten
 Kirche des hl. Johannes von Nepomuk, erbaut 1884 anstelle eines hölzernen Vorgängerbaus
 mehrere barocke Heiligenstatuen
 gezimmerte Riesengebirgschaluppen

Söhne und Töchter des Ortes
 Jiří Šlitr (1924–1969), Schauspieler, Sänger und Komponist
 Květoslava Jeriová-Pecková (* 1956), Skilangläuferin

Einzelnachweise

Weblinks

Ortsteil in Tschechien
Ersterwähnung 1403
Studenec u Horek

Zálesní Lhota


ABS හෙවත් anti-lock braking system (අගුලු විරෝධී තිරිංග පද්ධතිය) කියන්නේ මෝටර් රථ වල යොදා ගන්නා ආරක්ෂක තිරිංග පද්ධතියක්. මෙම පද්ධතියේ සේවය අපට වැඩියෙන්ම අවශ්‍ය වෙන්නේ හදිසියේ තදින් තිරිංග තද කරන අවස්ථාවකදී. මෙලෙස ක්‍ෂණිකව තදින් තිරිංග තද කිරීමේදී රෝද සිරවිමකට ලක්වී වාහනය ලිස්සා යන්න පුළුවන්. විශේෂයෙන්ම, වැසි දිනයකදී හෝ හිම පතනයකදී වැනි අවස්ථාවකදී මෙලෙස වාහනය ලිස්ස්යා යාමේ ඉඩකඩ බොහොමත්ම වැඩියි. වාහනයයේ රෝද ලිස්සිමට පටන් ගත් විට රියදුරාට සුක්කානම කරකවා වාහනය පාලනය කරන්න හැකි වෙන්නේ නෑ. ඒ වගේම තමයි මෙවන් අවස්ථාවක වාහනය නවතා ගන්න යන දුර ප්‍රමාණය ලිස්සා නොයන අවස්ථාවක යන දුර ප්‍රමාණයට වඩා වැඩියි. මේ නිසා බරපතල අනතුරු ඇතිවීමේ අවධානමක් තියෙනවා. ABS පද්ධතිය මගින් සිදු කරන්නේ තිරිංග තද කිරීමකදී වාහනයේ රෝද හිරවීම වලක්වා වාහනය ලිස්සායාමට ඇති අවධානම වලක්වා ගැනීමයි. මේ නිසා කෙටි දුරකදී වාහනය නතර කර ගත හැකි වනවා වගේම වාහනය මනාව පාලනය කර ගන්නත් රියදුරු ට අවස්ථාව ලැබෙනවා.

ඕස්ට්‍රේලියාවේ මොනාෂ් විශ්ව විද්‍යාලයෙන් සිදුකළ සමීක්ෂණයකදී හෙළිවී තියෙනවා ABS තිරිංග පද්ධතියක් වාහනයක ඇති විට වාහන එකිනෙක හා ගැටීමෙන් අනතුරු සිදුවීමේ අවධානම 18% කින් සහ වාහනය පාලනය කර ගත නොහැකිව මාර්ගයෙන් පිටතට ලිස්සා ගොස් අනතුරු සිදුවීම අවධානම 35% කින් ද අඩු වන බව. මීට අමතරව, ඇමෙරිකාවේ Insurance Institute for Highway Safety (IIHS) නම් ආයතනය මගින් සිදු කල සමීක්ෂණයකදී සොයාගෙන තිබෙනවා ABS පද්ධතිය සහිත මෝටර් සයිකල් පැදවීමේදී මාරක අනතුරු ඇතිවීමේ අවධානම 37%කින් අඩු වන බව. මේ අනුව ABS පද්ධතියක වැදගත්කම ඔබට හොඳින් වැටහෙනු ඇති.

ABS පද්ධතියේ ඇති වැදගත්කම නිසාම 2007 වසරේ සිට යුරෝපයේ අලෙවි කරන සියලුම කාර් සඳහා ABS පද්ධතිය අනිවාර්න්ම තිබිය යුතු බවට නීති පනවා තිබෙනවා. මෙයින් තවත් ඉදිරියට යමින් ඇමෙරිකාව 2011 වසරේදී නීති සම්පාදනය කර තිබෙනවා ABS පද්ධතිය මෙන්ම Electronic Stability Control (ඉලෙක්ට්‍රොනික ස්ථායිතා පාලනය) පද්ධතියත් අනිවාර්යයෙන්ම කාර් වල තිබිය යුතු බවට.

ඉතිහාසය
ABS තිරිංග පද්ධතියක් පලමු වරට නිෂ්පාදනය වූයේ ගුවන් යානා සඳහායි. ඒ 1929 ප්‍රංෂ වාහන හා ගුවන්යානා නිර්මාපකයෙකු වූ ගේබ්‍රියල් වයොසන් (Gabriel Voisin) විසිනුයි. මෙය යාන්ත්‍රික පද්ධතියක් වූ අතර, ජව රෝදයක් මගින් ක්‍රියාත්මක විය.ගුවන් නියමුවා හදිසියේ දැඩිව තිරිංග තද කරන අවස්ථාවකදී ගුවන් යානය ලිස්සා යාම වලක්වා ගැනීම සඳහා තමයි මෙය යොදාගෙන තියෙන්නේ. ඉන් පසු මෙය ගුවන් යානා සඳහා භාවිත වුවද මෝටර් වාහන සඳහා භාවිත වීමට ආරම්භ වූයේ 1960 පසුවයි. Ferguson P99 රේසින් කාරය, Jensen FF, ෆොර්ඩ් Zodiac යනාදී මෝටර් වාහන වල භාවිත කලද එය ජනප්‍රිය නොවූයේ නිෂ්පාදනයට වැය වු මිල අධික වීම හා ප්‍රායේගික ගැටළු හේතුවෙනි.
පලමු වරට ඉලෙක්ට්‍රොනික ක්‍රියාකාරිත්වයෙන් යුතු ABS පද්ධතියක් නිර්මානය වූයේ 1960 අවසාන භාගයේ කොන්කෝර්ඩ් ගුවන්යානා සඳහායි. ක්‍රයිස්ලර් සමාගම තම ඉම්පෙරියල් රථයට ABS පද්ධතියක් සවි කර වෙලඳපොලට යැවූ අතර ඉන් පසු අනෙක් මෝටර් වාහන නිෂ්පාදන සමාගම් ද එය අනුගමනය කලේය. BMW සමාගම විසින් පලමු වරට ඉලෙක්ට්‍රොනික හයිඩ්‍රොලික් පද්ධතියක් සහිත යතුරුපැදිය හඳුන්වා දෙන ලදී.

ක්‍රියාකාරීත්වය

ABS පද්ධතියක් ප්‍රධාන උපාංග 4 කින් සමන්විත වේ. ඒවා පහත පරිදි හඳුන්වාදිය හැක.

1) වේග ස්ංවේදක - Speed sensors වාහනයේ එක් එක් රෝදය කැරකෙන වේගය කුමක්ද යන්න ඉලෙක්ට්‍රොනික පාලක ඒකකයට ලබා දීම සඳහා මෙය යොදා ගනු ලබයි. එක් රෝදයකට එක බැගින් වාහනයේ රෝද හතරටම මෙම වේග සංවේදක සවි කොට ඇත. සමහර වාහන වල මෙම සංවේදක වාහනයේ අවකලකයේ (Differential) සවි කර තිබෙනු දක්නට ලැබේ.

2) වෑල්ව - Valves සාමාන්‍ය තිරිංග පද්ධතියකද අපට වෑල්ව දැක ගත හැකිය. මේවා බොහෝවිට වාහනයේ ඉදිරිපස හා පසුපස රෝද වලට වෙන වෙනම හයිඩ්‍රොලික් සැපයුම ලබා දීම සඳහා මාස්ටර් පොම්පය සමග පිහිටනු ලබයි. මේ අයුරින් ම ඇඹ්ශ් ක්‍රමයේදීත් එක් එක් රෝදයට සැපයෙන හයිඩ්‍රොලික් සැපයුම පාලනය කිරීමට හැකි වන පරිදි වෙන වෙනම් වෑල්ව හතරක් තිබේ.

3) පොම්පය - Pump වෑල්වයක් හරහා හයිඩ්‍රොලික් පීඩනය මුදා හැරිය පසු නැවත වෙනත් වෑල්වයක්ට හයිඩ්‍රොලික් පීඩනය ලබා දීමට අවශ්‍ය පීඩනය උත්පාදනය කිරීමට මෙය ABS පද්ධතියට සම්බන්ධ කොට ඇත. පාලක ඒකකය මගින් මෙම පොම්පයේ ක්‍රියාව නිරතුරුවම ස්ංවේදනය කරනු ලබයි.

4) ඉලෙක්ට්‍රොනික පාලක ඒකකය - ECU (electronic control unit) තිරිංග යෙදූ පසු රෝද වල වේගය මැන බලා ඊට අදාලව රෝද වෙත හයිඩ්‍රොලිච් පීඩනය යැවීම හා නිදහස් කිරීම සඳහා නිර්මාණය කරඇති ඉලෙක්ට්‍රොනික උපාංග සහිත කොටසකි. පොම්පය හා වෑල්ව යන කොටස් එක්වී Modulator unit යන ඒකකය නිර්මාණය වේ.

මෝටර් වාහනයක රියදුරා විසින් වාහනයේ තිරිංග ක්‍රියාත්මක කල විට ඉලෙක්ට්‍රොනික පාලක ඒකකය මගින් එය සංවේදනය කරයි. පසුව වෑල්වය සෙමින් නිදහස් කරමින් රෝදය වෙතට හ‍යිඩ්‍රොලික් පීඩනය ලැබීමට සලස්වයි. එවිට රෝදයේ රෝධක ක්‍රියාත්මක වීම නිසා රෝදයේ වේගය අඩුවීගෙන ගොස් රෝදය ලොක් වීමට ආසන්න අවස්ථාවට පැමිනේ. එවිට ඒ බව පාලක ඒකකය සංවේදනය කර,නැවත වෑල්වය සෙමින් වැසීම සිදු කරයි. එවිට රෝදයට ලැබෙන හ‍යිඩ්‍රොලික් සැපයුම අඩාල වීම නිසා නැවත රෝදය කරකැවීමට පටන් ගනී. මෙම ක්‍රියාවලිය සිදු වීමට ගත වන්නේ ඉතාමත් කෙටි කාලයකි. තත්පරයකට කිහිපවාරයක්ම මෙය සිදුවේ. මේ අයුරින් මෙම ක්‍රියාවලිය සෑම රෝදයකටම ක්‍රියාත්මක වීම නිසා වාහනය ඉක්මණින් නවතා ගැනීමට හැකියාව ලැබේ.

තිරිංග පද්ධති වර්ග

භාවිත වන වෑල්ව ප්‍රමාණය හා යොදාගන්නා වේග සංවේදක ගණන අනුව තිරිංග පද්ධති වර්ග කිහිපයකි.

මෙහි channel යනුවෙන් දක්වා ඇත්තේ භාවිතා වන වෑල්ව ප්‍රමාණය වේ. වාහනයේ බර, ගමන්කල හැකි වේගය, නිෂ්පාදක සමාගම වැනි කරුණු අනුව මෝටර් වාහනයක සවිකරන ABS පද්ධතියේ වර්ගය එකිනෙකට වෙනස් වේ
.
 1) Four-channel, four-sensor ABS

 2) Three-channel, four-sensor ABS

 3) Three-channel, three-sensor ABS

 4) Two-channel,four sensor ABS

 5) One-channel, one-sensor ABS

ආශ්‍රිත

බාහිර සැබැදි

ඉබේ පැදවෙන ආරක්ෂණ තාක්ෂණයන්
යාන්ත්‍රික බල පාලනය
යතුරු පැදි තාක්ෂණය
වාහන තිරිංග තාක්ෂණයන්

ABS තිරිංග පද්ධති


العذراء  أو السنبلة هي كوكبة في دائرة البروج صورها اليونانيون في صورة عذراء ولكنهم اختلفوا في نسبتها، أما الصوفى فقد صورها بصورة امرأة رأسها يقع جنوب الصرفة (النجم الذي على طرف ذيل الأسد) وقدماها تقعان قدام «الزبانيين» الذين على كتفى الميزان ويسمى العرب النجوم الاربعة التي على منكبها الأيسر «العواء» وهي المنزلة الثالثة عشر من منازل القمر، أما ألمع نجومها فهو السماك الأعزل (السنبلة)Spica وسمى بالأعزل تمييزاً له عن «السماك الرامح». وتحتوى هذه الكوكبة على على العديد من المجرات البعيدة كما أنها تحتوى على م87.

أهم النجوم
وسمى هذا البرج في المجسطى بالسنبلة وتدخل الشمس هذا البرج في بداية الخريف ومن أهم نجوم هذه الكوكبة:
 السماك الأعزل ويسمى أيضا بالسنبلة وهو أكثر ما يميز العذراء
 العراف وهو يوجد على الجناح الأيسر
 عريش
 المتقدم للقطاف

اقرأ أيضا

 برج العذراء
 أبل 1835
 مجرتي التوائم السيامية

المراجع

الكوكبات المدرجة من قبل بطليموس
كوكبات
كوكبة العذراء

العذراء (كوكبة)


La gare de Baba Ali est une gare ferroviaire algérienne située sur le territoire de la commune de Saoula, dans la wilaya d'Alger.

Situation ferroviaire
La gare est située sur la ligne d'Alger à Oran, entre les gares de Aïn Naâdja et de Birtouta.

Histoire

Service des voyageurs

Accueil

Desserte
La gare de Baba Ali est desservie par les trains du réseau ferré de la banlieue d'Alger assurant les liaisons Alger - El Affroun et Alger (gare de l'Agha) - Zéralda.

Intermodalité
La gare est desservie par les bus des lignes :
101,
102,
121,
122 et
123 du réseau de bus de l'ETUSA.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Ligne d'Alger à Oran
 Liste de gares en Algérie
 Réseau ferré de la banlieue d'Alger

Liens externes
 .

Gare dans la wilaya d'Alger
Gare-Baba Ali
Gare du réseau ferré de la banlieue d'Alger

Gare de Baba Ali


Le théâtre Gustave-Doré est une ancienne salle de spectacles situé , rue Charles-Gerhardt dans le  .

Il tenait son nom du graveur et illustrateur Gustave Doré (1832-1883) et de la rue dans laquelle l'impasse débouche.

Historique

La salle est fondée par une troupe d'acteurs amateurs essentiellement étudiants, les Joyeux Comédiens.

Programmation
 1944 : À cheval sur la mer / L'Ombre de la ravine de John Millington Synge, traduction de Maurice Bourgeois, et La Première Famille de Jules Supervielle, mise en scène André Brut, avec Loleh Bellon, Roland Bailly, Guy Piérauld, Jean Poiret, Remo Forlani

Notes et références

Liens externes

Gustave Doré

Théâtre Gustave-Doré


Zmajeva usta (pčelinjak; lat. Horminum), monotipski biljni rod trajnica iz porodice medićevki, raširen po Europi. Jedina vrsta je H. pyrenaicum, u Hrvatskoj nazivana zmajva usta ili prinejski pčelinjak. Dobila je ime po Pirenejima, a raste i u Hrvatskoj.

Galerija

Izvori

Vanjske poveznice

Prunellinae
Flora Njemačke
Flora Švicarske
Flora Austrije
Flora Španjolske
Flora Francuske
Flora Italije
Flora Slovenije
Flora Hrvatske

Zmajeva usta (biljni rod)


The City of Yarra is a local government area (LGA) in Victoria, Australia in the inner eastern and northern suburbs of Melbourne. It is the second smallest LGA in the state with an area of , and in June 2021 it had a population of 91,543, making it the second most densely populated LGA, with around 4,695 people per square kilometre. The City of Yarra was formed in 1994 as a result of the amalgamation of the former Cities of Richmond, Collingwood, Fitzroy, and parts of Carlton North (previously part of the City of Melbourne) and parts of Alphington and Fairfield (previously part of the former City of Northcote).

The administrative centre of the City of Yarra is the old Richmond Town Hall in Bridge Road, Richmond. The Collingwood Town Hall in Hoddle Street, Abbotsford is also still used by the council as secondary offices and as a service centre, and the Fitzroy Town Hall in Napier Street, Fitzroy is used for the local library and for use as a community space. Some council committees also meet at the Fitzroy and Collingwood Town Halls.

The city is culturally and socially diverse. The 2016 Australian Census found that 38.8% of residents were born outside Australia, with the largest numbers being born in England, New Zealand, Vietnam, China and Greece.

The suburbs of the City of Yarra were established in the mid-to-late 19th century and retain a Victorian appearance. The majority of housing in the city is made up of Victorian cottages or terraces or apartments built from the 1960s.

The City of Yarra has some of Melbourne's best shopping streets. These include Bridge Road and Swan and Victoria streets in Richmond, Brunswick and Gertrude streets in Fitzroy and Smith Street in Collingwood. In 2021, Smith Street was named the coolest street in the world.

As of November 2022, the mayor is independent councillor Claudia Nguyen, and the deputy mayor is Greens councillor Edward Crossland. The CEO since June 2022 is Sue Wilkinson.

Council
Yarra City Council is composed of nine councillors elected proportionally as three separate wards, each electing three councillors. All councillors are elected for a fixed four-year term of office. The Mayor is elected annually in November by a special meeting of the full council. The most recent local government election was held in October 2020.

The current Council, elected in 2020, in order of election by ward, is:

Past councillors

5 Wards (1996–2004)

3 wards (2004–2024)

Election results

2020 election results

Australia Day
In August 2017, the Yarra City Council voted unanimously at a town hall meeting to cancel annual Australia Day events, including citizenship ceremonies and instead hold a culturally sensitive event "marking the loss of Indigenous culture". The council also voted to begin lobbying the federal government to change the date of Australia's national day and to use council publications and media to campaign in favour of changing the date. Then Prime Minister, Malcolm Turnbull, accused the council of "using a day that should unite Australians to divide Australians". The City of Darebin later followed suit.

Townships and localities
In the 2021 census, the city had a population of 90,114 up from 86,657 in the 2016 census.

^ - Territory divided with another LGA

Economy

The City of Yarra has a high concentration of fashion, technology, and media businesses. Companies located in the City of Yarra include:
 Aesop has its global headquarters on Smith Street, Fitzroy.
 Carsales has its head office located on Punt Road, Richmond.
 Computershare, one of the largest stock exchange technology and registrar service businesses in the world is located on Johnston Street, Abbotsford.
 Country Road, an upscale Australia clothing and homewares manufacturer and retailer is headquartered on Church Street, Richmond
 Epworth the not-for-profit private health care group, employ 1,800 staff at their head office, and largest hospital, on Bridge Road.
 GSK operates offices of its pharmaceutical division on Johnston Street, Abbotsford.
 Just Group and its brands Just Jeans, Jay Jays, Jacqui E, Portmans, Dotti, Peter Alexander, and Smiggle are headquartered on Church Street, Richmond
 Madman Entertainment has its head office in the Richmond suburb and in the Melba Ward in Yarra.
 REA Group which includes realestate.com.au has its head office located on Church Street, Richmond.
 Schwartz Publishing publisher of The Monthly, Quarterly Essay and the book imprint Black Inc is located on Langridge Street, Collingwood.
 SitePoint, a global technology publisher and its website subsidiaries 99designs.com, Flippa.com, Learnable.com and Wave Digital are based on Cambridge Street and Wellingston Street, Collingwood.
 Star Entertainment Group, an ASX-listed radio broadcaster best known for SEN 1116, is based on Swan Street, Richmond.

References

External links
Official website
Public Transport Victoria local public transport map
Link to Land Victoria interactive maps

Local government areas in Melbourne

City of Yarra


L'Omega Constellation est une gamme de montres bracelets mécaniques à remontage automatique ou à quartz, produite à partir de 1952 par la manufacture horlogère suisse Omega et ayant comme point commun d'initialement représenter le segment luxe d'Omega et d'être toutes certifiées chronomètre par le COSC. Les montres Constellation sont ornées d'un petit médaillon au dos, représentant l'observatoire de Genève entouré de huit étoiles.

Modèles

Omega a produit différents modèles de montres Constellation, avec de nombreuses variations de couleur, de bracelet, de mouvement et de taille.

Quelques modèles connus :

 À cadran dit "Pie-pan" à partir de 1952
 À bracelet intégré à partir 1969
 À mouvement Electroquartz f8192 Hz dévoilé en 1970
 Time Computer à quartz et affichage numérique à partir de 1972
 Manhattan à partir de 1982
 Globemaster à partir de 2015 réintroduisant le cadran "pie-pan" et certifié "master chronomètre"

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Omega (entreprise)

Liens externes
 Références historiques Omega : de la Constellation à la Globemaster (moonphase.fr)

Modèle de montre
Horlogerie suisse

Omega Constellation


1. lipnja
U Srijemskim Čakovcima nedaleko Vukovara intervenirala JNA zbog oružanog sukoba među mještanima, sada u mjestu 17 tenkova, četiri oklopna transportera i dva sanitetska vozila JNA.
Iz Trebinja čelnik Srpske demokratske stranke za BiH Radovan Karadžić pozvao Dubrovnik da se pridruži tzv. Zajednici općina istočne i stare Hercegovine, svojevrsnom pandanu krajini u Republici Hrvatskoj.
Cjepanje Jugoslavije bilo bi anakronizam i Europska zajednica ne smije učiniti ništa čime bi to pomogla, izjavio predsjedavajući EZ Jacques Poos za EZ-Magazin iz Baden Badena, ali buduću Jugoslaviju vidi kao savez država, koji nastaje na demokratski način. 2. lipnja Cestovnom hajdučijom, koja je inaugurirana na prilazima Kninu 17. kolovoza prošle godine u vrijeme pune turističke sezone, ugrožena egzistencija više od 120.000 ljudi koji žive isključivo od turizma.Pokret za Jugoslaviju (srbijanski novokomunisti) sa svoje godišnje konferencije u Beogradu zahtijevao da se američki ambasador Warren Zimmermann protjera iz Jugoslavije. 3. lipnja U dijelovima Hrvatske ne prestaju diverzije i eksplozije: na cesti Ilok - Šid na teritoriju Republike Hrvatske specijalna policija iz Srbije uhitila četiri osobr; srušen most na Vuki; Martićevci nasumce pucaju po hrvatskim selima...U Vojnom sudu u Zagrebu počelo suđenje vojniku JNA Ivanu Medvedoviću, jer je iznosio neistinite tvrdnje da jedinica JNA u kojoj je bio i on priprema klanje i ubijanje pripadnika MUP-a Republike Hrvatske u okolici Vrhovina i Plitvica te da JNA ima razrađen plan napada na pripadnike MUP-a i narod. 4. lipnja
Predsjednik Republike Hrvatske dr. Franjo Tuđman primio u Banskim dvorima ambasadora Australije u SFRJ Francisa Milnea, te mu najavio, ako ne dođe do naglog pozitivnog obrata u stajalištima Srbije, osamostaljenje Hrvatske i Slovenije.U Kninu počelo prikupljanje potpisa za povratak u zemlju ratnog zločinca i četničkog vojvode Momčila Đujića.Četnički teroristi oteli petoricu Vinkovčana, među njima i poznatog proizvođača kulena Stanka Bošnjaka, te s otetim osobnim automobilom i hladnjačom odvezli ih u Mirkovce.

 5. lipnja
U izjavi za Glas Amerike hrvatski predsjednik dr. Franjo Tuđman naglasio da je sarajevski, šesti po redu, susret republičkih predsjednika završni sastanak  je li moguć sporazum o preobrazbi jugoslavenske zajednice u savez suverenih republika, ili, ako nije, razlaz.Kontraobavještajna služba JNA /KOS/ u Splitu uhitila četvoricu Splićana sudionika demonstracija pred zgradom Komande Vojnopomorske oblasti 5. svibnja. 6. lipnja
U Sarajevu održan šesti sastanak predsjednika republika, među ostalim odlučeno da se kriza izazvana neimenovanjem predsjednika Predsjedništva SFRJ što hitnije riješi u skladu s Ustavom i Poslovnikom, te da se održi poseban sastanak predsjednika Hrvatske, Srbije i Bosne i Hercegovine, zbog loših međunacionalnih odnosa u tim republikama.Vojni sud u Zagrebu osudio časnika JNA Ivana Medvedovića na godinu i pol zatvora zbog iznošenja vijesti i tvrdnji za koje je znao da su lažne.
State Department pismeno obavijestio Savezni sekretarijat za vanjske poslove da su zahtjevi za dozvolu komercijalne prodaje oružja vlastima jugoslavenskih republika odbijeni i da će biti i ubuduće odbijani.

7. lipnja
Potpredsjednik Sabora Republike Hrvatske Vladimir Šeks najavio u Osijeku da će od polovice lipnja Sabor neprekidno zasjedati, a zasjedanje će trajati dok se ne riješi daljnji status Hrvatske.
Oko 2.000 stanovnika Kručeva već više od dva mjeseca opkoljeno od strane Martićevih odmetnika.
Predstavnici Odbora za zaštitu ljudskih prava Hrvatskog sabora boravili na kninskom i skradinskom području te utvrdili da Srbima prava nisu ugrožena, ako jesu, onda su to Hrvatima na tim područjima.
U kombinatu Borovo teroristima koji su sudjelovali u krvavim sukobima u Borovu Selu pojedini rukovodioci daju neplaćeni dopust kako bi opravdali njihov boravak na barikadama i osujetili otkaze.
Bivši policajci i umirovljeni oficiri JNA, uz uvozne teroriste, a tu je i JNA generalno, glavni organizatori pobune i dobave oružja u Lici, kaže zapovjednik Policijske uprave Gospića Josip Bulog.

8. lipnja
Ponovno pucnjava i barikade u istočnoj Slavoniji: oružane provokacije u općinama Osijek, Vukovar, Vinkovci...

9. lipnja

10. lipnja
Istražni sudac Vojnog suda u Sarajevu Alaga Bajramović donio rješenje da se istraga protiv uhićenih Splićana vodi u Sarajevu, jer istra2ni sudac Vojnog suda u Splitu nije bio spreman preuzeti vođenje predmeta.

11. lipnja
Inspektori saveznog SUP-a i predstavnici JNA pri posjetu mjestima šibenske općine ni jednom riječju ne spominju teror kninskih martićevaca.
Militantni Srbi uz povike Ovo je Srbija zauzeli u Krnjaku nedaleko Karlovca pogon zagrebačke tvornice Kraš.
Srbijanska milicija sve češće preko Dunava upada na područje Hrvatske, najčešće kod Iloka.
Pronađen u Dunavu leš Vukašina Šoškočanina, komandira obrane Borova Sela, koji se na srbijanskoj televiziji hvalio kako je ubio šest Hrvata, a da će, ako treba, ubit ih još 606.

12. lipnja
U Splitu održan najavljeni susret trojice republičkih predsjednika - dr. Tuđmana, Miloševića i Izetbegovića - na kojem je najavljena mogućnost podjele BiH na kantone.
Alija Izetbegović po dolasku u Sarajevo iz Splita izjavio novinarima da se protivi podjeli BiH i njezinoj kantonizaciji.
Od 18. lipnja Sabor Republike Hrvatske trajno zasjeda, sve dok se ne donesu sve državno-pravne odluke i zakoni neophodni za uspostavljenje čistog modela samostalne i suverene Hrvatske.
Njemački parlament pozvao svoju vladu da se u Europskoj zajednici zauzme za Jugoslaviju da će biti samo rezultat slobodnog samoopredjeljenja njezinih naroda.
Hrvatski nogometni savez postao članom FIFE (Svjetskog nogometnog saveza).
Američki ambasador Warren Zimmermann posjetio Hrvatsku, te se sastao s predsjednikom Tuđmanom, ustavnim predsjednikom Predsjedništva SFRJ Mesićem, predsjednikom sabora dr. Domljanom i predsjednicom Hrvatske narodne stranke dr. Dabčević-Kučar, najavljujući da Amerika podržava demokraciju i miran način rješavanja jugoslavenske krize.

14. lipnja
Počeo carinski rat između Slovenije i savezne vlade, jer ta republika odbija uplaćivati carine u blagajnu SIV-a.
U Zagrebu objavljene presude četvorici optuženih za pripremanje i pomaganje oružane pobune protiv Republike Hrvatske: Željko Ražnatović Arkan osuđen na 20 mjeseci zatvora, a svi osuđeni (do pravomoćnosti presude pušteni su iz pritvora na slobodu.
Situacija u Jugoslaviji bit će jedna od tema o kojoj će se raspravljati na skorom ministarskom sastanku KESS-a u Berlinu.

15. lipnja
Ukazom predsjednika Republike Hrvatske dr. Franjo Tuđman imenovan za opunemoćenog predstavnika Republike Hrvatske u Velikoj Britaniji dr. Drago Štanbuk, koji ujedno postaje i voditeljem Hrvatskog inozemnog ureda u Londonu.

16. lipnja
U Zagrebu u prostorijama NK Jarun svečano obilježena druga obljetnica osnutka Hrvatske demokratske zajednice.
Prva veća borbena akcija Hrvatskog ratnog zrakoplostva zrakoplovima. Na neprijateljsko taborište na planini Dinari ručno su izbačene improvizirane bombe.(): 16. lipnja 1991. - Prva akcija HRZ-a HRT. 16. lipnja 2020. Pristupljeno 17. lipnja 2020.

17. lipnja
Američki državni tajnik James Baker, prema pisanju New York Timesa, predložio predsjednicima šest jugoslavenskih republika da se s njim sastanu u Beogradu.

18. lipnja
U Zagrebu započelo neprekidno zasjedanje Sabora Republike Hrvatske sa zadaćom donošenja svih zakona i drugih državno-pravnih dokumenata neophodnih za razdruživanje od ostalih republika i Jugoslavije.
I dalje nemirne noći u vukovarskoj i vinkovačkoj općini; pucnjava u Mirkovcima, Bršadinu, Ostrovu i Novim Jankovcima.
Splitski gradonačelnik prof. dr. Petar Slapničar pismom zatražio od predsjednika Vojnog suda u Sarajevu da omogući posjet pritvorenim Splićanima, koji se nalaze u vojnom istražnom zatvoru u Sarajevu.
U beogradskom dnevniku Politika šef KGB-a general V. Krjučkov izjavio da bi u interesu svih naroda Jugoslavija trebala ostati jedinstvena.
Agencija UPI javlja da se američka administracija sprema podržati ograničenu autonomiju šest jugoslavenskih republika, u pokušaju da potakne federalne jedinice da očuvaju jedinstvo zemlje, te da će to u Beogradu svojim sugovornicima prenijeti državni tajnik James Baker.
Pokušaj talijanskog ministra vanjskih poslova Giannija de Michelisa da, u ime Europske zajednice kreditom Jugoslaviji od četiri do pet milijardi dolara, spriječi raspad te države zakašnjeli je pokušaj jer je njeni narodi više ne žele, piše austrijski dnevnik Salzburger Nachrichten.

19. lipnja
Hrvatska država već i prije proglašenja suverenosti postala je stvarnost međunarodnog života - rekao u povodu izlaženja 10.000 broja Večernjeg lista u ekskluzivnom intervjuu za predsjednik Republike Hrvatske dr. Franjo Tuđman.
U Beogradu razgovarali predsjednici Srbije, Hrvatske i Bosne i Hercegovine Slobodan Milošević, dr. Franjo Tuđman i Alija Izetbegović, međutim među njima ostale razlike o karakteru državne jedinice.
Njemački Budenstag prihvatio nacrt deklaracije o Jugoslaviji, u kojem se naglašava pravo jugoslavenskih naroda da sami odluče o budućem ustrojstvu zemlje.
Talijanski ministar de Michelis izjavio novinarima u Berlinu da bi jednostrano proglašenje nezavisnosti Slovenije i Hrvatske bilo kršenje načela KESS-a.
Ministri vanjskih poslova KESS-a u Berlinu donijeli posebnu Izjavu o Jugoslaviji, u kojoj je podrška demokratskom razvoju stavljena ispred dijela teksta koji govori o podršci jedinstvu i teritorijalnom integritetu, te pozivaju da se put iz sadašnje teške i opasne situacije pronađe bez primjene sile.

20. lipnja
U Kninu zatvoreno sedam hrvatskih redarstvenika, zbog, kako je izjavio Milan Martić, špijunske djelatnosti i rušenja legalnih organa krajine.
Savezno vijeće Skupštine SFRJ uputilo je zahtjev Predsjedništvu SFRJ da izabere, proglasi i objavi izbor predsjednika i potpredsjednika na temelju Ustava i poslovničkog redoslijeda do 25. srpnja.

21. lipnja
Američki državni tajnik James Baker u Beogradu razgovarao u šest republičkih državnika, no s blic mirovne misije Baker otišao zabrinut.
BAKER je došao u Beograd kako bi ohrabrio saveznu administraciju u nastojanju da spriječi raspad zemlje, piše beogradski dnevnik Borba.

22. lipnja
Srpski teroristi u Republici Hrvatskoj ne sustaju: i dalje eksplozije u Osijeku, Dalju, Belom Manastiru, Glini...
Proteklog vikenda srpski teroristi na cesti Gospić - Gračac oteli tri policajca i djevojku koja je bila s njima, zatim ih odvezli u Knin, gdje su policajce zadržali a djevojku, Anu Pavičić, nakon saslušanja, pustili.

23. lipnja
Dvanaest zemalja članica EZ-a složili se u Luxembourgu da ne priznaju nezavisnost Slovenije i Hrvatske, ako te dvije republike jednostrano odluče napustiti jugoslavensku federaciju.
Stajalište dvanaest država EZ-a da neće priznati nezavisnost Slovenije i Hrvatske zapanjuje nas, pogotovo što ono dolazi pred formalno odlučivanje naših dviju republika - stoji u izjavi Slovenskog sekretarijata za međunarodnu suradnju, objavljenoj kasno večeras u Ljubljani.
JNA samovoljno iz Ljubljanske zrakoplovne luke Brnik odvezla dvanaest zrakoplova tipa kraguj iz sastava Teritorijalne obrane Slovenije.

24. lipnja
Savezni premijer Ante Marković govorio u Saboru Republike Hrvatske zauzimajući se za nepromjenjivost vanjskih i unutarnjih granica SFRj, te za europeizaciju Jugoslavije kao cjeline.
Hrvatski predsjednik dr. Franjo Tuđman, u stanci saborskog zasjedanja, primio predsjednika Savezne Vlade Antu Markovića, te ga upozorio da se Hrvatska ne odcjepljuje od Jugoslavije, nego razdružuje, na čemu neprekidno radi Sabor.
Europska zajednica i Jugoslavija potpisale u Bruxellu treći, dosad najopsežniji, financijski protokol: u pet godina Jugoslaviji gotovo milijardu dolara.
Kholova Krščanska unija distancirala se od zaključaka EZ o Jugoslaviji - nepriznavanja nezavisnosti Slovenije i Hrvatske u slučaju jednostranog odvajanja - te navodi odluku Bundestaga obvezatnu i za njemačku vladu da zajednički opstanak Jugoslavije ne može se iznuditi protiv slobodne volje i ravnopravnosti svih Jugoslavenskih naroda, a najmanje putem privrednog i financijskog pritiska sa strane jedne zajednice koja se poziva na slobodno samoodređenje.

25. lipnja
Sabor Republike Hrvatske prihvatio Ustavnu odluku o suverenosti i samostalnosti Republike Hrvatske, te druge temeljne državno-pravne odluke kojima je Hrvatska postala suverena i samostalna republika.
U trenutku kada je predsjednik dr. Franjo Tuđman s govornice Hrvatskog sabora obznanio svijetu volju naroda da Hrvatska bude slobodna država, sa zvonika Crkve Sv. Marka zazvonila su zvona, a sabornicom prolomio pljesak i zapjevana Lijepa naša, a predsjednik Sabora dr. Žarko Domljan uzviknuo: Rođena je država Hrvatska! Neka joj je sretan i dug život!
Skupština Republike Slovenije proglasila samostalnost i nezavisnost Slovenije.
U Saveznom vijeću Skupštine SFRJ u povodu rasprave o razdruživanju Slovenije poslanih iz Crne Gore Mijat Šuković zatražio intervenciju vojske.
Savezno vijeće Skupštine SFRJ usvojilo militantniju verziju zaključaka, kojima od savezne vlade i JNA traži da poduzmu mjere i radnje kojima bi se spriječilo prekrajanje Jugoslavije.
Martićevci okupirali sela Bratiškovce, Platovo, Dobrijeviće i Gardijane, a sela Piramatovce i Krković koja razbijaju nacionalnu cjelovitost tzv. krajine u općini Šibenik, poručuju oni bit će pokorena.
Martićevci i naoružani srpski civili blokirali sve ulaze u Dvor na Uni.

26. lipnja
Čestitke u povodu proglašenja hrvatske samostalnosti stižu Saboru, Predsjedniku Republike i Vladi Republike Hrvatske iz domovine i svijeta.
Srpski teroristi divljaju Hrvatskom: u Glini Martićevi odmetnici napali policijsku postaju, troje mrtvih i deset ranjenih osoba.
Sabor Republike Hrvatske donio odluku o priznanju Republike Slovenije kao suverene i samostalne države.
Tenkovi JNA kruže Slovenijom nakon njezinog osamostaljivanja, na nekim cestama građani napravili barikade, koje Armija pokušava ukloniti.
Savezna vlada, pod predsjedanjem Ante Markovića, donijela odluku kojom daje saveznoj policiji i Armiji odriješene ruke, jer je u nekim mjestima Slovenije došlo do nasilnog preuzimanja pojedinih funkcija federacije, prije svega u svezi prelaska državne granice.
Narodna Skupština Srbije prijeti i postavlja ultimatum saveznoj vladi, da će ako ne intervenira u sukobima u Hrvatskoj, Vlada Srbije poduzeti sve mjere u zaštiti srpskog naroda u svim dijelovima Jugoslavije.
Američki State Department izdao priopćenje u kojem izražava 'žaljenje što su Republika Slovenija i Hrvatska proglasile neovisnost od Jugoslavije.

 27. lipnja
Slovenija opozvala svoje predstavnike u saveznim organima, a Janez Drnovšek povukao se s funkcije člana Predsjedništva SFRJ.
Republika Hrvatska zatražila od JNA da se povuče u vojarne i da više ne sprječava organe rada i sigurnosti u slamanju oružane pobune i terorizma u Hrvatskoj, jer, u protivnom, organi MUP-a i Zbora narodne garde suprotstavit će se jedinicama Armije.
Predsjednik Republike Hrvatske dr. Franjo Tuđman imenovao general-pukovnika Martina Špegelja za zapovjednika Zbora narodne garde.
U Osijeku tenkovi JNA gazili automobile po ulicama, a oficiri pucali na građane.
Savezno izvršno vijeće predložilo moratorij od četiri mjeseca na primjenu svih odluka koje se odnose na odcjepljenje i razdruživanje.
Velik zaokret američke politike: Bijela kuća podržava nacionalne težnje Hrvatske i Slovenije za autonomijom i suverenitetom, no do nove zajednice mora doći mirnim putem.

 28. lipnja
Narodna banka Jugoslavije donijela odluku kojom izbacuje narodne banke Hrvatske i Slovenije iz jedinstvenog jugoslavenskog monetarnog sustava.
Američki Senat usvojio Rezoluciju kojom se oštro osuđuje 'posezanje za silom u rješavanju političkih razlika u Jugoslaviji.
U Beograd stigla europska mirovna misija: predstavljajući Ministarskog vijeća EZ Jacques Poos /Luxembourg/, Gianni de Michelis /Italija/ i Hans van der Broek /Nizozemska/.
Europska zajednica iz Luxembourga zahtijeva prekid nasilja, povratak vojske u vojarne, te obnovu dijaloga sukobljenih strana, Jugoslaviji zamrznuta ekonomska pomoć. a prijeti se i gospodarskom izolacijom, ako se ne nađe demokratsko i mirno rješenje. Od Hrvatske i Slovenije zahtijeva se da prihvate tromjesečni moratorij na svoje odluke o samostalnosti.

 29. lipnja
Vrhovno državno vijeće Republike Hrvatske, pod predsjedanjem dr. Franje Tuđmana, odlučno osudio pogrešna tumačenja i iskrivljavanja nekih članova Predstavništva SFRJ dogovora s predstavnicima EZ, jer Republika Hrvatska nije odustala od ustavne odluke o suverenosti i samostalnosti niti su predstavnici EZ od nje to tražili.
Javnost u Srbiji razočarana slabim učincima JNA u Sloveniji, potvrdila TV anketa među građanima Beograda, većina ih misli da je armija morala biti mnogo agresivnija nego što je bila.

 30. lipnja
Ustavni predsjednik SFRJ Stipe Mesić donio odluku da Štab Vrhovne komande JNA odmah obustavi svoje vojne operacije u Sloveniji.
U Ljubljani savezni premijer Ante Marković i predsjednik slovenske vlade Lojze Peterle dogovorili povlačenje JNA u vojarne od 1. srpnja.
State department izrazio duboku zabrinutost zbog sve većeg pribjegavanja sili, a Washington posebno ne odobrava zastrašivanja i prijetnje koje dolaze od Vrhovne komande JNA''.

Izvori

1991/6

Kronologija Domovinskog rata: lipanj 1991.


Basiluzzo je namjanji od 8 talijanskih otoka u Tirenskom moru koji čine Liparske otoke, niz vulkanskih otoka sjeverno od Sicilije. Otok ima površinu od jedva 1 km².

Stari Grci su ga zvali Hycesia.

Otok u popularnoj kulturi
Otok je prikazan u talijanskom filmu L'avventura, kada likovi iz filma na motornom brodu traže mjesto za kupanje. Krenuli su prema Basiluzzu, ali su se na kraju odlučiti odploviti do susjednog otoka Lisca Bianca.

Izvori

Vanjske poveznice

Liparski otoci

Basiluzzo


Rupert Davies (Liverpool, 22 de maio de 1916 - Londres, 22 de novembro de 1976) foi um ator britânico. Ele é mais lembrado por interpretar o papel-título na adaptação de Maigret para a BBC na década de 1960, baseado livro de mesmo nome de Georges Simenon.

Morte
Rupert morreu de câncer em Londres em 1976, deixando sua esposa, Jessica, e dois filhos, Timothy e Hoagan. Ele está enterrado no Cemitério Pistyll, perto de Nefyn, Gwynedd, País de Gales.

Ligações externas

Nascidos em 1916
Mortos em 1976
Atores do Reino Unido
BAFTA de melhor ator em televisão
Naturais de Liverpool
Ingleses de ascendência galesa

Rupert Davies


Vrchteplá este o comună slovacă, aflată în districtul Považská Bystrica din regiunea Trenčín. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 272 de locuitori.

Istoric
Localitatea Vrchteplá este atestată documentar din 1351.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Vrchteplá


GNE (originally GNUPedia) was a project to create a free content online encyclopedia, licensed under the GNU Free Documentation License, under the auspices of the Free Software Foundation. The project was proposed by Richard Stallman in December 2000 and officially started in January 2001. It was moderated by Héctor Facundo Arena, an Argentine programmer and GNU activist.

History
Immediately upon its creation, GNUPedia was confronted by confusion with the similar-sounding Nupedia project led by Jimmy Wales and Larry Sanger, and controversy over whether this constituted a fork of the efforts to produce a free encyclopedia. In addition, Wales already owned the gnupedia.org domain name.  The GNUPedia project changed its name to GNE (an abbreviation for "GNE's Not an Encyclopedia", a recursive acronym similar to that of the GNU Project) and switched to a knowledgebase. GNE was designed to avoid centralization and editors who enforced quality standards, which they viewed as possibly introducing bias. Jonathan Zittrain described GNE as a "collective blog" more than an encyclopedia. Stallman has since lent his support to Wikipedia.

In The Wikipedia Revolution, Andrew Lih explains the reasons behind the demise of GNE:
Richard Stallman who inspired the free software and free culture movement also proposed his own encyclopedia in 1999 and attempted to launch it in the same year that Wikipedia took off. Called Gnupedia it coexisted confusingly in the same space as Bomis's Nupedia, a completely separate product. Keeping with tradition Stallman renamed his project GNE – GNE's not an encyclopedia. But in the end Wikipedia's lead and enthusiastic community was already well established and Richard Stallman put the GNE project into inactive status and put his support behind Wikipedia.

The GNU Project offers the following explanation about GNE:
Just as we were starting a project, GNUpedia, to develop a free encyclopedia, the Nupedia encyclopedia project adopted the GNU Free Documentation License and thus became a free commercial project. So we decided to merge GNUpedia project into Nupedia. Now, the Wikipedia encyclopedia project has adopted the philosophy of Nupedia and taken it even further. We encourage you to visit and contribute to the site.

See also

List of online encyclopedias

References

External links

 GNE website ()

Online encyclopedias
Internet properties established in 2001
GNU Project
21st-century encyclopedias

GNE (encyclopedia)


Pinkye Morris es una productora mexicana de telenovelas.

Biografía

Comenzó su carrera en los años noventa introduciendo historias como Azul y La culpa, ambas en 1996.

Luego produce la telenovela  La casa en la playa junto con Yuri Breña en 2000 para el horario estelar.

Después deja de producir telenovelas y produce documentales y series.

Trayectoria

Telenovelas - Productor ejecutivo
 La casa en la playa (2000) (con Yuri Breña)
 La culpa (1996) (con Yuri Breña)
 Azul (1996) (con Yuri Breña)

Documentales y series
 Nuestra hora (2003)
 Manuel Álvarez Bravo: una mirada al  (2002)
 Cien años de Manuel Álvarez Bravo (2002)

Enlaces externos

Referencias

Productores de México
Productores de telenovelas

Pinkye Morris


Sarah Ann Ludford, Baroness Ludford (born 14 March 1951) is a British-Irish Liberal Democrat politician and member of the House of Lords. She served as a Member of the European Parliament (MEP) for London from 1999 until 2014.

Early life and education
Ludworth was born in the Blyth Rural District of East Suffolk to an English father and an Irish mother and grew up in Hampshire. On a scholarship, she attended the independent school Portsmouth High School. She went on to graduate with a Bachelor of Science and a Master of Science, both from the London School of Economics. She subsequently qualified as a barrister, joining Gray's Inn in 1979.

Political career
Ludford was created a life peer as Baroness Ludford, of Clerkenwell in the London Borough of Islington on 30 September 1997, after serving as a Councillor for the London Borough of Islington 1991–99. She was elected MEP for London at the European Parliament election in 1999 and returned in 2004 and 2009, before losing her seat in 2014.

A 2008-rule change by the European Parliament initially prevented Ludford (like other Eurodeputies) from taking her seat in the House of Lords in the UK Parliament due to her re-election to the European Parliament in the 2009 election.

She remains a member of the Liberal Democrat groups Friends of Israel and Friends of Turkey.

Political positions
A longstanding opponent of capital punishment, Baroness Ludford has been pressing European drug companies not to supply executioners in the United States with sedatives.

Other activities
 Fair Trials International, Patron
 JUSTICE, Vice President

Personal life
Ludford lives in Islington. She was married to Steve Hitchins, Leader of Islington Borough Council (2000–06) until his death in September 2019.

References

External links

www.burkespeerage.com
Sarah Ludford MEP official site
Sarah Ludford profile at the European Parliament
 profile at the site of the Liberal Democrats

Living people
1951 births
20th-century women MEPs for England
21st-century women MEPs for England
Alumni of the London School of Economics
Councillors in the London Borough of Islington
Liberal Democrats (UK) life peers
Liberal Democrats (UK) MEPs
MEPs for England 1999–2004
MEPs for England 2004–2009
MEPs for England 2009–2014
People educated at Portsmouth High School (Southsea)
People from Halesworth
Politicians from Hampshire
Politicians from Suffolk
English people of Irish descent
Women councillors in England
Life peeresses created by Elizabeth II

Sarah Ludford, Baroness Ludford


Articles with hCards

එල්මෝ රොද්‍රිගොපුල්ලේ (1941 ජූලි 18– 2021 ජූලි 20 ) ශ්‍රී ලංකා ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයෙක් සහ ක්‍රීඩා මාධ්‍යවේදියෙකි. ඔහු වසර 52 ක පමණ කාලයක් ක්‍රීඩා දිවියේ විවිධ පුවත්පත් සඳහා ප්‍රධාන වශයෙන් ක්‍රිකට් ආවරණය කරමින් ක්‍රීඩා මාධ්‍යවේදියෙකු ලෙස සේවය කළේය.  ඔහු ඔහුගේ ක්‍රීඩා තීරු සඳහා පුළුල් ලෙස පිළිගැනීමට ලක් වූ අතර ඇෆ්ගනිස්ථානය සහ අයර්ලන්තය හැර සියලුම ටෙස්ට් ක්‍රිකට් ක්‍රීඩා කරන රටවල ක්‍රිකට් ආවරණය කරන ඔහුගේ වැඩ සඳහා ප්‍රසිද්ධ විය.

වෘත්තීය
ඔහු ශාන්ත බෙනඩික්ට් විද්‍යාලයෙන් ප්‍රාථමික හා ද්විතීයික අධ්‍යාපනය හැදෑරූ අතර පාසල නියෝජනය කරමින් ක්‍රිකට් ක්‍රීඩා කිරීමට ද ගියේය. ඔහු 1960 දී ශාන්ත බෙනඩික්ට් විද්‍යාලයීය ක්‍රිකට් කණ්ඩායමේ නායකත්වයට ද පත් විය. ඔහු දේශීය ක්‍රිකට් ක්‍රීඩාවේදී ටැමිල් යූනියන් ක්‍රිකට් සහ මලල ක්‍රීඩා සමාජය, බර්ගර් විවේක සමාජය සහ සැරසන්ස් ක්‍රීඩා සමාජය නියෝජනය කළේය.  ඔහු සාරා කුසලාන තරඟාවලියේ සැරසන්ස් SC සඳහා නිත්‍ය අංගයක් විය.  වසරේ හොංකොංට එරෙහිව පැවති තරගයකදී මයිකල් තිසේරා විසින් නායකත්වය දැරූ ලංකා මණ්ඩල සභාපතිගේ XI කණ්ඩායමට ද එල්මෝ ක්‍රීඩා කළේය. කෙසේ වෙතත්, ඔහු කිසි විටෙකත් කණ්ඩායමට ජාතික කැඳවීමක් ලබා ගැනීමට තරම් සමීප නොවීය.

ඔහු 1976 දී බටහිර බර්ලිනයේ පුවත්පත් කලාව සඳහා වූ ආයතනයෙන් පුවත්පත් කලාව පිළිබඳ ඩිප්ලෝමාවක් ලබා ගත් අතර විවෘත විශ්වවිද්‍යාලයට අනුයුක්ත වූ Medicina Alternativa වෙතින් දර්ශනය පිළිබඳ ආචාර්ය උපාධියක් ද ලබා ගත්තේය.  ක්‍රිකට් ක්‍රීඩාවෙන් විශ්‍රාම ගැනීමෙන් පසු ඔහු විවිධ ක්‍රිකට් තරඟ සහ අනෙකුත් ක්‍රීඩා ඉසව් ආවරණය කරමින් මාධ්‍යවේදියෙකු ලෙස සිය වෘත්තීය ජීවිතය කරගෙන ගියේය. 1981 දී ශ්‍රී ලංකාව තරඟ තුනක ටෙස්ට් තරඟාවලියකට සහභාගී වීම සඳහා ශ්‍රී ලංකාව පකිස්ථානයේ සංචාරය කරන විට ජාත්‍යන්තර ක්‍රිකට් කවුන්සිලයෙන් ටෙස්ට් තත්ත්වය ලබා ගැනීමෙන් පසු ශ්‍රී ලංකා කණ්ඩායම පළමු වරට විදේශ ටෙස්ට් තරඟාවලියක් ක්‍රීඩා කරන පළමු ශ්‍රී ලාංකික මාධ්‍යවේදියා බවට පත් විය.  ඔහු 1972 ගිම්හාන ඔලිම්පික් උළෙල සඳහා ජර්මනියේ සංචාරය කිරීම සහ 1980 ගිම්හාන ඔලිම්පික් සඳහා රුසියාවේ සංචාරය කිරීම සඳහා ක්රීඩා මාධ්යවේදියෙකු ලෙස ඔලිම්පික් ඉසව් දෙකක් ආවරණය කළේය.

ටයිම්ස් ඔෆ් සිලෝන් සහ ඩේලි මිරර් පුවත්පත් කතුවරයෙකු ලෙස ඔහු පළමු වරට වැඩ කළේය. පසුව ඔහු එහි උපදේශක කර්තෘ වීමට පෙර 1987 දී ඩේලි නිවුස් ක්‍රීඩා කර්තෘවරයෙකු ලෙස සම්බන්ධ විය. පසුව ඔහු සන්ඩේ ඔබ්සර්වර් හි සහකාර කර්තෘවරයෙකු විය.  මීට අමතරව, ඔහු Cricinfo හි වාර්තාකරුවෙකු ලෙසද සේවය කළ අතර ශ්‍රී ලංකාව ඇතුළත් ජාත්‍යන්තර ක්‍රිකට් තරඟවලට අදාළ වෙබ් අඩවියට ක්‍රිකට් විස්තර ලිවීය.   1997 දී ඉන්දියාව සහ ශ්‍රී ලංකාව අතර පැවති එක්දින තරඟයකදී ඔහුගේ විස්තර විචාරය සම්බන්ධයෙන්ද ඔහු ප්‍රසිද්ධියට පත් විය, එහිදී ඔහු ක්‍රික්ඉන්ෆෝ වෙත ලිවීය, "එය විනිසුරු සහෝදරත්වයට සමච්චල් කිරීමක් සහ විනිසුරුවරයා යනු කුමක්ද" යනුවෙන් ස්ථාවර විනිසුරු රමන් ෂර්මාගේ තීරණය ගැන සඳහන් කළේය. ශ්‍රී ලංකා පන්දු යවන්නන්ගෙන් Lbw අභියාචනයක් සඳහා අත ඔසවමින් තිබියදී අජේ ජඩේජා දැවී යාමට තීරණය නොකළේය.

2013 වසරේ ඩයලොග් සම්මාන උලෙළේදී ශ්‍රී ලංකා ක්‍රිකට් ආයතනය විසින් ඔහුට විශිෂ්ට ජයග්‍රහණ සම්මානය පිරිනමන ලදී.  2019 දී, ඔහු ක්‍රීඩා ක්ෂේත්‍රයේ ඔහුගේ දායකත්වය වෙනුවෙන් කීර්තිමත් ජනාධිපති ජීවිත කාලය සඳහා විශිෂ්ටතා සම්මානයෙන් පිදුම් ලැබීය.

මරණය
ඔහුගේ 80 වැනි උපන්දිනයෙන් දින දෙකකට පසු ඔහු 2021 ජූලි 20 දින කොළඹ ජාතික රෝහලේදී මිය ගියේය.   ඔහුගේ මරණයට පෙර, ඔහු තවමත් සන්ඩේ ඔබ්සර්වර් හි සහකාර කර්තෘ ලෙස සේවය කළේය.

යොමු කිරීම්

Place of birth missing
1941 උපත්

එල්මෝ රුද්‍රිගොපුල්ලේ


Tribolium, rod jednogodišnjeg raslinja i trajnica iz porodice trava. Pripada mu 16 vrsta s juga Afrike koje su uključene tribusu Danthonieae. Neke vrste uvrezene su u Australiju i Sjevernu Ameriku (Kalifornija)

Vrste

 Tribolium acutiflorum (Nees) Renvoize
 Tribolium alternans (Nees) Renvoize
 Tribolium amplexum Renvoize
 Tribolium brachystachyum (Nees) Renvoize
 Tribolium ciliare (Stapf) Renvoize
 Tribolium curvum (Nees) Verboom & H.P.Linder
 Tribolium echinatum (Thunb.) Renvoize
 Tribolium hispidum (Thunb.) Desv.
 Tribolium obliterum (Hemsl.) Renvoize
 Tribolium obtusifolium (Nees) Renvoize
 Tribolium pleuropogon (Stapf) Verboom & H.P.Linder
 Tribolium purpureum (L.f.) Verboom & H.P.Linder
 Tribolium pusillum (Nees) H.P.Linder & G.Davidse
 Tribolium tenellum (Nees) Verboom & H.P.Linder
 Tribolium uniolae (L.f.) Renvoize
 Tribolium utriculosum (Nees) Renvoize

Izvori

Danthonioideae

Tribolium (Plantae)