Marko Uvodić (Split, 27. svibnja 1877. – Split, 3. ožujka 1947.), hrvatski književnik i novinar te prvi ravnatelj Muzeja grada Splita.

Godine 1884. stupio je u pučku školu koju je završio 1889., kada je nastavio pohađati sedmogodišnju Veliku realku. Nakon mature godinu je dana pohađao Višu tehniku u Beču. Zaposlio se na radnom mjestu sudskog činovnika te je, nakon 25 godina službe, umirovljen 1922. Svoje je radove objavljivao u raznim listovima, dnevnicima, tjednicima, većinom splitskim. Često ih je objavljivao pod inicijalima, odnosno pseudonimima. Uređivao je par periodičnih listova (Grom, Splitski krnjeval, Ježinac, Primorska pošta,...).

Pripovijetke o splitskoj sirotinji pisao je splitskom čakavštinom, a 1940. zajedno s drugim djelima sabrao ih je u zbirci Libar Marka Uvodića Splićanina. Godine 1952. posmrtno mu je objavljen Drugi libar Marka Uvodića Splićanina.

Izvori

 Životopisi, Split
 Hrvatski novinari
 Hrvatski književnici

Marko Uvodić


Erwin Wendelin Spahn (* 15. Jänner 1898 in Wien; † 3. Juni 1941 im KZ Dachau) war ein österreichischer Schriftsteller und Librettist.

Leben

Spahn wurde als Erwin Grünspan in Wien geboren, wohnte bis 1938 in Wien 2, Obere Donaustraße 59 und arbeitete dort als Schriftsteller und Librettist, u. a. für Hermann Leopoldi und Ernst Arnold; er schrieb weit über hundert Texte für Komponisten wie Edmund Eysler, Willy Engel-Berger, Leopold Kraus-Elka und andere; ein Großteil davon waren Wienerlieder.

Spahns Texte sprachen sowohl den Intellekt als auch das Gefühl der Hörer an. Seine in Zusammenarbeit mit Hermann Leopoldi entstandenen Lieder weisen deutliche Zeitbezüge auf, wie das ironische Ich bin ein unverbesserlicher Optimist (1929, Co-Autor ist Robert Katscher) und das lokalpatriotische Ich bleib' in Wien (1932). Ausgerechnet im Milieu der studentischen Verbindungen, die die heftigsten Vertreter des rassistischen Antisemitismus waren, ist das sentimental – erinnerungsselige Lied auf Das Töchterlein vom Herr'n Pedell (1929) angesiedelt; später dann werden die Couplets nachdenklicher: Für 32 Groschen … (1933), aus dem Weltekel und Sehnsucht nach Harmonie sprechen; das nach 1934 entstandene Walzerlied Landsleit', in dem die Zuhörer aufgefordert werden, nicht mehr zu "politisier'n", sondern friedlich zu bleiben, bis hin zu dem bitteren Bekenntnis am Ende des Bürgerkrieges Arm, arm sind wir jetzt von 1935.

Anders die Lieder mit Ernst Arnold, deren Spektrum von der Alt-Wiener Idylle (Der Herr von Schubert, 1927), dem Rührlied auf die Hundetreue (1927) und das Mutterherz (1928), über Loblieder auf Berühmtheiten wie den populären Schauspieler und Sänger Alexander Girardi (Unser Xand'l, 1927) oder den Komponisten Ludwig van Beethoven (1927), bis zur Exotik (Blume des Ostens. Chinesischer Blues, 1927) reicht. Auf literarische Vorbilder deuten Turandot und Die Frau, nach der man sich sehnt, beide 1927, nach Übersee die Tanzlieder im Blues-Tempo Paß auf (1926) und Oh Miss Maud (1929). Das Hundethema greift auch das Foxtrot-Couplet Was hat der Bonzo wieder angestellt (1929) wieder auf, diesmal jedoch von der heiteren Seite. Anregung wird wohl jener Comic-Hund gleichen Namens gewesen sein, den der Engländer George E. Studdy erfunden hat.

Für Willy Engel-Berger und andere Komponisten verfasste er Schlagertexte. Sie werden durch die Darbietung von namhaften Tanzkapellen in Österreich wie in Deutschland rasch populär. Dazu tragen auch die Grammophonplatte und später noch der Rundfunk ihr Teil bei.

Spahn arbeitete auch für Tonfilm und Revue. Er schrieb Schlagertexte zu Die große Sehnsucht (Deutschland 1930, Regie: Stefan Szekély, Musik: Joe Alex) und zu der Wiener Revue Achtung Kurve! (1930, Musik: Willy Engel-Berger).

Spahns Texte wurden von ersten Künstlern Österreichs interpretiert: außer von Hermann Leopoldi und Ernst Arnold auch von Fritz Imhoff, Jacques Rotter, Walter Simlinger und Ernst Davis. Im "Reich" wurden sie u. a. von Alice Hechy, Max Mensing und Leo Monosson vorgetragen.

Erwin Grünspan, der sich mit Künstlernamen Erwin Wendelin Spahn nannte, war jüdischer Abstammung. Nach dem Anschluss Österreichs durch die Nationalsozialisten im Jahr 1938 wurde Spahn nach Sachsenhausen deportiert, von dort ins KZ Dachau, wo er verstarb.

Werke

Texte für Hermann Leopoldi

 Arm, arm, arm sind wir jetzt!…
 Camilla (mit Hans Weidt)
 Da pfeif ich mir ein Liedel!
 Das große Wunder, das man "Liebe" nennt
 Das Töchterlein vom Herrn Pedell
 Deine Augen sind Magnete
 Ein Loblied auf die Schwiegermama
 Ein Walzer aus Wien und ein Mädel aus Wien
 Ich bin ein unverbesserlicher Optimist (mit R. Katscher)
 Ich bleib in Wien
 Landsleut!
 Macht Platz für die Jugend
 Mein Schatz ist ein Matrose
 Müller Marianne (mit Alfred Möller)
 Österreichische Fremdenverkehrswerbung (mit Theodor Waldau)
 Temperenzler-Fox

Texte für Ernst Arnold

(alle im Verlag Blaha; das angegebene Datum ist das der Werkeanmeldung)

 Abschiedslied (Laß noch einmal dir in die Augen schau'n), op. 243, Lied (mit E. Arnold), 3. Januar 1929, Druckausgabe: Gesang/Klavier
 An's trink ma no!, op. 359, Wienerlied (mit Fritz Gerold), 18. April 1935, Druckausgabe: Gesang/Klavier
 Auf der Türkenschanze ist es Mai…! (Ein Wienerlied aus vergangenen Tagen), op. 190, Wienerlied, 24. November 1926, Druckausgabe: Gesang/Klavier
 Blume des Ostens, op. 245, Chinesischer Blues, 3. Januar 1929, Druckausgabe: Gesang/Klavier
 Die Frau nach der man sich sehnt, op. 227, Tango, 30. August 1928, Verlag Blaha
 Ein Beethoven Lied (Da schwiegen die lästernden Zungen), op. 203, Lied, 20. Februar 1927, Druckausgabe: Gesang/Klavier
 Das ist der Herr von Schubert (Eine Altwiener Walzeridylle), op. 191, Lied, 24. November 1926, Druckausgabe: Gesang/Klavier
 Heut' versauf' i' meiner Alten ihr Wirtschaftsgeld, op. 331, Wienerlied (mit E. Arnold), 8. Juni 1934, Druckausgabe: Gesang/Gitarre (VA)
 I' waß an Wein, op. 228, Wienerlied (mit Erwin Wendelin), 30. August 1928, Druckausgabe: Gesang/Klavier
 Immer kann nicht Frühling sein, op. 214, Bostonlied, Datum der Werkeanmeldung: 12. Dezember 1927, Druckausgabe: Gesang/Klavier
 Lass´ die Leute reden, op. 242, Lied (mit Erwin Wendelin), 3. Januar 1929, Druckausgabe: Gesang/Klavier
Das Lied von der Hundetreue (Ein treues Herz, ein treuer Blick), op. 206, Lied (mit Erwin Wendelin), 27. Mai 1927, Druckausgabe: Gesang/Klavier
 Man geht aneinander vorüber, op. 209, Lied, 12. Dezember 1927, Druckausgabe: Gesang/Klavier
 Mutterherz, op. 230, Lied (mit E. Arnold), 30. August 1928, Druckausgabe: Gesang/Klavier
 O Miss Maud, op. 250, Blues, 30. Juni 1929, Druckausgabe: Gesang/Klavier
 Pass' auf!, op. 197, Lied und Blues, 24. November 1926, Druckausgabe: Gesang/Klavier
 So kann das nicht weiter geh´n (Da muß was g´scheh´n), op. 244, Couplet, 3. Januar 1929, Druckausgabe: Gesang/Klavier
 Turandot, op. 199, Lied, 20. Februar 1927, Druckausgabe: Gesang/Klavier
 Unser Xandl – der Girardi, op. 205, Lied, 20. Februar 1927, Druckausgabe: Gesang/Klavier
 Was hat der Bonzo wieder angestellt? (Eine philosophische Hundebetrachtung), op. 240, Lied (mit E. Arnold), 3. Januar 1929, Druckausgabe: Gesang/Klavier
 Was weißt du!, op. 200, Bostonlied, 24. November 1926, Druckausgabe: Gesang/Klavier
 Der Wein, nur der Wein!, op. 152, Wiener Bostonlied, 2. September 1925, Druckausgabe: Gesang/Klavier

Texte für Willy Engel-Berger

 Ich kauf mir ein Auto (mit Willy Engel-Berger) : Wien, Scala, ca. 1930, folio, 3 pp, farb. ill. Obrosch., Noten u. Text.
 Du hast so blaue Augen, wie die blaue Adria. Foxtrott (mit Willy Engel-Berger)
 Warum so allein, schöne Frau? Slowfox aus der Revue Achtung Kurve! (mit Willy Engel-Berger)
 Träume kleines Mädel, träume…! Lied und Tango aus der Wiener Revue Achtung Kurve! Tango für Gesang und Klavier, zweihändig von Willy Engel-Berger; in: Wiener Monatshefte für Musik – Zeitschrift für Musik, Musikliteratur, Theater und Konzert; Ausgabe U – 2. Jahrgang; 1. Heft. Julius Töpfner, Wien, 1930
 Grüß mir meinen Schatz am Rhein! Rhumba / Musik von Willy Engel-Berger und Will Meisel, Text von Erwin W. Spahn.

Tondokumente (Auswahl)

Revue und Tonfilm

 Warum so allein, schöne Frau? Slowfox aus der Revue Achtung Kurve! (Willy Engel-Berger, Text: Erwin W.Spahn). Saxophon-Orchester ,Dobbri' mit Gesang: Max Mensing. Beka B.6914-II (mx. 38 117), aufgen. im Jänner 1930
 Das Mädel hat Sex Appeal (Espanjade). Paso Doble aus dem Tonfilm Die große Sehnsucht (Musik von Joe Alex. Text von Karl Brüll und Erwin W. Spahn. Arrangement: Nico Dostal)
Marek Weber und sein Orchester, Refraingesang: Leo Monosson [als 'Leo Moll'] Electrola E.G.2075 (mx. 60-1218)

Zusammenarbeit mit Ernst Arnold

 Hundetreue. Lied (Ernst Arnold – Text: E. W. Spahn) Ernst Arnold, mit Orchester. Columbia D 8499 (mx. L 224)
 Mutterherz. Lied (Ernst Arnold – Text: E. W. Spahn) Ernst Arnold, mit Orchester. Polydor 23 263 (mx. 889 BT)
 Was hat der Bonzo wieder angestellt? Lied und Foxtrot (Ernst Arnold – Text: E. W. Spahn) Jazz-Orchester Ernst Holzer mit Refraingesang Fritz Imhoff. Polydor 23 282 / B 43 226 (mx. 939 BT), aufgen. 1930

Zusammenarbeit mit Hermann Leopoldi

 Ich bin ein unverbesserlicher Optimist. Foxtrot von Hermann Leopoldi und Robert Katscher. Text: Robert Katscher und Erwin W. Spahn. Saxophon-Orchester ,Dobbri' mit Gesang: Max Mensing. Parlophon B.4487 (mx. 38 140) – Berlin 1929
 Österreichische Fremdenverkehrs-Werbung. Potpourri (Hermann Leopoldi, Text: Erwin W. Spahn und Wauwau) Hermann Leopoldi, Humorist. HMV AN 597 (2 WX 182-III)
 Mein Schatz ist ein Matrose. Foxtrot (Hermann Leopoldi, Text: Erwin W. Spahn) Saxophon-Orchester 'Dobbri' mit Gesang: Max Mensing, und Frauen-Terzett. Parlophon B.12 257-I (mx. 38 650)
 Mein Schatz ist ein Matrose. Foxtrot (Hermann Leopoldi, Text: Erwin W. Spahn) Tanz-Orchester Dajos Béla, mit Gesang: Alice Hechy und Männer-Chor. Odeon O-2939 b (Be 9027), aufgenommen in Berlin, August 1930
 Das Töchterlein vom Herrn Pedell. Lied (Hermann Leopoldi, Text: Erwin W. Spahn) Ernst Davis, Tenor mit Klavierbegleitung. Odeon A 86 093 (Ve 1499)
Deine Augen sind Magnete. Foxtrot (Hermann Leopoldi, Text: Erwin W. Spahn) Hermann Leopoldi singt und spielt. HMV AM 2230 (Bv 605), aufgenommen in Wien 1930
 Der Temperenzler (Hermann Leopoldi, Text: Erwin W. Spahn) Hermann Leopoldi singt und spielt. HMV AN 345 (CV 607), aufgenommen in Wien 1930
 Ich bleib' in Wien! (Hermann Leopoldi, Text: Erwin W. Spahn) Hermann Leopoldi singt und spielt. HMV AM 3974 (OWX 197-II), aufgenommen in Wien 1932
 Für 32 Groschen. Lied (Hermann Leopoldi, Text: Erwin W. Spahn) Hermann Leopoldi singt und spielt. HMV BA 395 (OWX 607-III), aufgenommen in Wien 1933
 Landsleit'! Stimmungs-Walzer (Musik: Hermann Leopoldi, Text: Erwin W. Spahn) Walter Simlinger, mit Dietrichs Schrammel-Quartett Wien. Parlophon B.49 367 (mx. 105.727) – ca. 1934

Rezeption
In der Serie Babylon Berlin, Folge 1, ab 15:35 singt die Hauptfigur Charlotte Ritter zusammen mit ihrer Schwester Toni auswendig den Refrain des Liedes Deine Augen sind Magnete. Olaf Guercke sieht die Funktion des Lieders darin, dem gegenwärtigen Publikum "die Modernität und Unbeschwertheit der Weimarer Kultur als Antithese zur nationalsozialistischen Verwüstung nahezubringen". Die Autoren zeigen damit, wie das humorvolle Lied "in einer Alltagssituation 1929 als Teil der Populärkultur seine Wirkung entfaltet". So wird der Absicht der Nationalsozialisten entgegengewirkt, die mit der physischen Vernichtung von Spahn auch dessen Verankerung im kulturellen Gedächtnis zunichtemachen wollten.

Literatur
 Franziska Ernst: Hermann Leopoldi. Biographie eines jüdisch-österreichischen Unterhaltungskünstlers und Komponisten. Diplomarbeit an der Historisch-Kulturwissenschaftlichen Fakultät der Universität Wien, 2010 (Online; PDF; 1,4 MB)

 Berthold Leimbach (Hrsg.): Tondokumente der Kleinkunst und ihre Interpreten 1898–1945. Selbstverlag, Göttingen 1991
 Norbert Leser: Skurrile Begegnungen. Mosaike zur österreichischen Geistesgeschichte. Mit einem Vorwort von William M. Johnston. Böhlau, Wien 2011, ISBN 978-3-205-78658-0, S. 244.
 Frank Stern, Barbara Eichinger (Hrsg.): Wien und die jüdische Erfahrung 1900–1938. Akkulturation – Antisemitismus – Zionismus. Böhlau, Wien 2009, ISBN 978-3-205-78317-6.
 Georg Traska, Christoph Lind: Hermann Leopoldi, Hersch Kohn – Eine Biographie. Mandelbaum Verlag, Wien 2012, ISBN 978-3-85476-383-3.
 Monika Kornberger: Ernst Wendelin Spahn, in dies.: "Einmal sang die Liebe uns ein Lied". Deutscher Schlager der Zwischenkriegszeit in Wien und seine Protagonisten. Ein Handbuch. Hollitzer Verlag, Wien 2021 (Musikkontext 14), ISBN 978-3-99012-824-4, S. 421–444.

Einzelnachweise

Autor
Liedtexter
Österreicher
Geboren 1898
Gestorben 1941
Mann

Erwin W. Spahn


تالييسن  هو شاعر بريطاني عاش في القرن السادس الميلادي زمن بريطانيا بعد الرومانية وبقيت أعماله في كتاب تالييسن، وهو مخطوط باللغة الويلزية الوسطى. كان تالييسن شاعرا شهيرا ويعتقد أنه غنى في بلاطات ثلاثة ملوك بريطانيين.

حدد الباحث إيفور ويليامز أحد عشر قصيدة من القرون الوسطى نسبت إلى تالييسن قد يعود أصلها إلى بدايات القرن السادس، ويحتمل أن تكون من تأليف شخصية تالييسن التاريخية. يمدح الجزء الأكبر من عمله الملك أورين من ريغيد وابنه أوين ماب أورين، رغم أن العديد من القصائد تشير إلى أنه كان شاعرا في بلاط الملك بروخفيل إسغيثروغ من بويس وخليفته كينان غاروين، وذلك إما قبل مجيئه إلى بلاط أورين أو خلال تلك الفترة. بعض الأحداث التي أشارت إليها القصائد، مثل معركة أرفديريد (حوالي 573)، ذكرت في مصادر أخرى.

يشار إلى تالييسن في الشعر الويلزي القديم بلقب «تالييسن زعيم الشعراء» Taliesin Ben Beirdd. وقد تم ذكره كأحد خمسة شعراء بريطانيين مشهورين في كتاب تاريخ البريطانيين بقلم جيفري مونماوث، إلى جانب مع تالهايرن تاد أوين، أنيرين، بلوخفارد، كيان غوينيث غواود، وذكر أيضا في مجموعة من القصائد المعروفة باسم Y Gododdin. حظي تالييسن بتقدير كبير في منتصف القرن الثاني عشر باعتباره المؤلف المفترض لعدد كبير من الأساطير الرومانسية.

تذكر الأساطير أنه تم تبنى تالييسن وهو طفل على يد الأمير إلفين بن غويذنو غارانير، وأنه تنبأ بوفاة الملك مالغون غوينيذ بالحمى الصفراء. أصبح تالييسن بطلا أسطوريا في العديد من القصص، وكان رفيق الملك بران والملك آرثر. سجلت سيرة حياته التي وردت في الأساطير في عدد من السجلات اللاحقة، وأقدم رواية كاملة عنه الآن موجودة في سجل عن تاريخ العالم بقلم المؤرخ إليس غروفيد في القرن السادس عشر.

السيرة

تفاصيل حياة تالييسن قليلة. أول ذكر له جاء في الأنساب الساكسونية الملحقة بأربعة مخطوطات من كتاب تاريخ البريطانيين. يسمي الكاتب خمسة شعراء، من بينهم تالييسن، عاشوا في عهد إيدا ملك برنيسيا (القرن السادس الميلادي) والقائد البريطاني دوتيغرن. كما ذكره الشاعر البريطاني أنيرين.

ينسب إلى تالييسن تأليف عدة قصائد في مديح أورين ملك ريغيد (توفي 590)،  والقصائد هذه تذكر وادي نهر إيدن وقائد الأعداء فلاموذين Fflamddwyn ،  الذي حدّده المؤرخون مع إيدا ملك برنيسيا أو ابنه ثيودريك. تشير هذه القصائد إلى انتصارات أورين في معارك أرغود لويفان ونهر كلايد وغوين استراد. كما غنى تالييسن في مدح كينان غاروين، ملك مملكة باويس في ويلز، وذكر سلفه بروخويل إيسغيثروغ أيضا في قصائد لاحقة.

وفقا للأساطير التي ظهرت في كتاب تالييسن، فإن راعيه الأول إلفين ابن غويذنو غارانير، الذي كان سيدا على أرض ضائعة تدعى كانترير غوالود في خليج كارديغان، وهجا عدوه القوي الملك مالغون غوينيذ، قبل فترة وجيزة من وفاة الأخير (ربما في 547 م).

كما تذكر الثلاثيات الويلزية أن تالييسن أنجب ابنًا يدعى أفاون، وكان محاربًا شديدًا، ويحتمل أنه مات في لوثيان. تذكر الحكايات أن قبر تالييسن موجود قرب قرية تري تالييسن بالقرب من لانغينفيلي ويدعى بيد تالييسن، لكن هذا القبر يرجع إلى العصر البرونزي، كما أن القرية لم تسمى على الشاعر بل سميت في القرن التاسع عشر على هذا القبر.

الحكايات الأسطورية

ظهرت حكايات مفصلة عن سيرة تالييسن منذ القرن الحادي عشر. سجل المؤرخ إليس غروفيذ من القرن السادس عشر قصة أسطورية عن تالييسن تشبه قصة البطل الأيرلندي فين ماك كول وسلمون الحكمة.

تذكر قصة أخرى أن اسمه الأصلي كان غويون باخ. وكان خادما للساحرة كيريدوين وأُجبرته على تقليب مرجل الإلهام لمدة عام كامل حتى تتمكن الساحرة من إكمال إكسير الإلهام. بعد الانتهاء من إعداد الإكسير، انبثقت ثلاث قطرات على إبهام غويون باخ. وضع غويون باخ ابهامه في فمه ليسكّن الألم، فشرب القطرات وأصبح مثقفا. خاف غويون باخ من انتقام كيريدوين، فهرب وتحول إلى حبة قمح، قبل أن تأكله كيريدوين، ثم ولد منها وأخذ اسم تالييسن.

تذكر هذه القصص أيضا أن تالييسن كان ابن إلفين أب غويذنو بالتبني، وهو الذي أعطاه اسم تالييسن، والذي يعني «الحاجب المشع»، وأصبح إلفين لاحقًا ملكًا على إقليم كيريديغيون في ويلز. تقول الأسطورة أن تالييسن تربى بعد ذلك في بلاط الملك في أبرديفي وأنه زار الملك مالغون غوينيد (عمّ إلفين) في سن الثالثة عشرة، وتنبأ بموت مالغون. وهناك عدد من القصائد المنسوبة إلى تالييسن تلمح إلى هذه الأسطورة، ولكنها تعود إلى ما بعد زمن الشاعر بكثير.

ارتبط تالييسن لاحقا مع حكايات الملك آرثر، وربما تعود هذه الفكرة إلى قصة كولوخ وأولوين، التي قد تعود إلى القرن الحادي عشر. تم توسيع هذه الفكرة في الشعر الإنجليزي الحديث، مثل كتاب «رعويات الملك» لتينيسون وكتاب «تاليسن عبر لوغرس» بقلم تشارلز ويليامز. لكن هذا أيضا يتناقض مع مصادر العصور الوسطى، حيث تقول أن تالييسن التاريخي عاش في النصف الأخير من القرن السادس، في حين أن المؤرخين يضعون حكم آرثر بين انتصاره في مونس بادونيكوس في حوالي العام 500 م، ووفاته أو اختفائه بعد معركة كاملان عام 532 (حسب الحوليات الويلزية) أو عام 542 (حسب تاريخ ملوك بريطانيا). كما يظهر تالييسن أيضا كمرافق للملك بران المبارك، بهذا فقد تم وضعه كشخصية أسطورية عاشت في أزمنة مختلفة.

ادّعت مخطوطة كتبها ملفق في القرن الثامن عشر يدعى يولو مورغانوغ، أنه كان ابن القديس هينوغ من لانهينوك. لكن هذا يتعارض مع التقاليد الأخرى. ويقال إنه تلقى تعليمه في مدرسة كاتوج في لانفيثين في غلامورغان، والتي درس فيها أيضا المؤرخ غيلداس. قبض عليه القراصنة الأيرلنديين وهو صغير، ويقال إنه نجا بأن استخدم ترسا خشبيا كقارب. وحطّ على سد مائي يخص إلفين، أحد أبناء أورين (إلا أن جميع المصادر الويلزية القروسطية تذكر أن والد إلفين كان يدعى غويذنو غارانير). جعله أورين معلم إلفين وأعطاه أملاكا. ولكنه دخل بلاط أورين وأصبح أهم شعرائه، وتبعه في حروبه وكتب عن انتصاراته.

التأثيرات

الأدب

يظهر اسم تالييسن (بتهجئة Taliessin)، في كتاب غزليات ملك يقلم ألفريد تينيسون. كما اتخذ الشاعر الويلزي الحديث جون ديفيز من دنبيشاير (1841-1894) اسم فنيا هو تالييسن هيراثوغ.

يظهر تالييسن كشخصية في رواية توماس لوف بيكوك الرومانسية الساخرة بعنوان «مصائب إلفين» The Misfortunes of Elphin من عام 1829، حيث تم العثور عليه هو طفل يطفو في زروق من قبل بطل الرواية «إلفين».

كما ظهر في عدد من الأعمال والروايات التجارية الحديثة التي تمزج بين التاريخ وأسطورة آرثر، بما في ذلك ظهوره المطول في سلسلة «وقائع أمير الحرب» بقلم برنارد كورنويل، ونسيج فيونافار بقلم جاي جافريل كاي. وهو أيضا شخصية مركزية في رواية مونهارت بقلم تشارلز دي لينت. كما يظهر بدور الشاعر الرئيسي لمملكة بريدين في روايات الأطفال التي ألفها لويد ألكسندر والمبنية على حكايات مابينوغيون الويلزية.

الهندسة المعمارية

قام المهندس المعماري الأمريكي، فرانك لويد رايت، بتسمية منزله والاستوديو الخاص به في ويسكونسن باسم تالييسن، وبتسمية منزله والاستوديو الخاص به بالقرب من سكوتسديل في أريزونا باسم تالييسن وست. يذكر أن أم رايت، وتدعى آنا لويد جونز، هي ويلزية المولد.

موسيقى كلاسيكية

كتب الملحن الكلاسيكي النرويجي مارتين رومبيرج كونشرتو على ألتو ساكسفون وأوركسترا في ثمانية أجزاء مقتبس من الحكاية بعنوان «حكاية تالييسن». تم عرض الكونشرتو لأول مرة في عام 2009 من قبل جمعية الأوركسترا الأكاديمية في غوتنغن، مع عازف الساكسفون النرويجي أولا أسدال روكونس بعزف منفرد. تم نشر العمل بعدها في جامعة بيودوت في باريس وعزفته ميتيلساشيش فيلهارموني، وأوركسترا سينفونيا الشمالية في سانت بطرسبرغ وأوركسترا نيجني نوفغورود فيلهارمونيك، والأخيرتان قادهما ماسترانجيلو.

مراجع

مصادر

 Ford, Patrick K. 1977. The Mabinogi and Other Medieval Welsh Tales Berkeley: University of California Press.
 Ford, Patrick K. 1992. Ystoria Taliesin University of Wales Press: Cardiff.
 Ford, Patrick K. 1999. The Celtic Poets: Songs and Tales from Early Ireland and Wales Ford and Bailie: Belmont, Mass.
 Haycock, Marged 2007. Legendary Poems from the Book of Taliesin (CMCS, Aberystwyth)
 Haycock, Marged. 1997. "Taliesin's Questions" Cambrian Medieval Celtic Studies 33 (Summer): 19–79.
 Haycock, Marged. 1987. "'Some talk of Alexander and some of Hercules': three early medieval poems from the 'Book of Taliesin." Cambridge Medieval Celtic Studies 13 (1987): 7–38.
 Haycock, Marged. 1987–88. "Llyfr Taliesin," National Library of Wales Journal 25: 357–86.
 Haycock, Marged. 1983–84. "Preiddeu Annwn and the Figure of Taliesin" Studia Celtica18/19: 52–78.
 Koch, John and John Carey. 2003.The Celtic Heroic Age 3rd ed. Celtic Studies Publishing: Malden, Mass.
 Williams, Ifor. 1960. Canu Taliesin. Translated into English by J. E. Caerwyn Williams as The Poems of Taliesin Dublin Institute of Advanced Studies: Dublin. (first edition 1967, reprinted 1975, 1987)
 Williams, Ifor. 1944. Lectures on Early Welsh poetry. Dublin: DIAS
 English Writers: An Attempt Towards a History of English Literature, Henry Morley, William Hall Griffin, Published by Cassell & Company, limited, 1887

وصلات خارجية

 Taliesin: The Bards and Druids of Britain by David William Nash, 1858
 The Book of Taliesin at the National Library of Wales. Gives access to colour images of Peniarth MS 2.
 The Book of Taliesin, in Welsh, with English translations by W.F. Skene (1858) (Note: Skene's text and translation are not reliable by the standards of modern scholarship)
 Facsimile version of the Ystoria Taliesin with modern English Translation taken from Elis Gruffudd's Cronicl y Chwe Oesoedd (Chronicle of the Six Ages)

أساطير ويلزية
شخصيات في أعمال جيفري مونماوث
شعراء القرن 6
شعراء باللغة الويلزية
شعراء ويلزيون من العصور الوسطى
مواليد عقد 530
وفيات عقد 590
ويلزيون
شعراء ويلزيون في القرن 6

تالييسن


Sanja Radosavljević er en serbisk håndboldspiller som spiller for slovenske RK Krim og Serbiens kvindehåndboldlandshold. Hun deltog sammen med landsholdet til VM i håndbold 2015 i Danmark.

Kilder

Eksterne henvisninger

Håndboldspillere fra Serbien

Sanja Radosavljević


Cette page présente les meilleures performances des skieurs et skieuses français dans les épreuves de ski alpin des Jeux olympiques depuis leur création en 1936.

Les titres olympiques ont été décernés les années suivantes :
 descente : à partir de 1948
 super G : à partir de 1988
 slalom géant : à partir de 1952
 slalom : à partir de 1948
 combiné : en 1936 et 1948, puis à partir de 1988

Les représentants français ont remporté :

 12 titres pour les hommes
 4 titres pour les dames

Classement de chaque discipline
Les tableaux qui suivent listent les skieurs et skieuses français ayant terminé au moins une fois dans les dix premiers d'une des épreuves des jeux olympiques.

Descente

Hommes

Dames

Super G
Cette compétition est organisée depuis 1987.

Hommes

Dames

Slalom géant

Hommes

Dames

Slalom

Hommes

Dames

Combiné

Hommes

Dames

Synthèse des titres remportés

Hommes

Seul Jean-Claude Killy a remporté un titre dans l'ensemble des disciplines de son époque (descente, slalom géant, et slalom).

Dames

Notes et références

Articles connexes
 Ski alpin aux Jeux olympiques
 Meilleures performances françaises en Coupe du monde de ski alpin
 Meilleures performances françaises aux Championnats du monde de ski alpin

Meilleures performances françaises en ski alpin aux Jeux olympiques


Nirvanol, também conhecido como 5-etil-5-fenil-hidantoína, é um derivado da  com propriedades anticonvulsivantes. Seu padrão fenil substituído – 5-etil-5-fenil – é semelhante ao do fenobarbital. É utilizado no tratamento da choreia.

Metabolismo
O metabolismo do nirvanol é estereosseletivo: o enantiômero (S)- sofre hidroxilação 14 vezes mais que o enantiômero (R)- na posição 4 do grupo fenil substituído.

O nirvanol é o principal metabólito ativo da .

Antiepiléticos e anticonvulsivantes

Nirvanol


Prva Panonija ili Panonija Prima (lat. Pannonia Prima), provincija kasnog Rimskog Carstva.

Povijest
Prva Panonija nastala je 297. kada je car Dioklecijan, u sklopu reorganizacije države, podijelio Gornju Panoniju na Savsku i Prvu Panoniju. Središte provincije bio je grad Savarija, današnji Sambotel u Mađarskoj. Proces reorganizacije dovršen je do vladavine Konstantina I. Velikog.

Kao granična provincija, Panonija se nalazila pod stalnim udarom bezbožnih barbara, koji su se značajno pojačali tijekom Velike seobe naroda. Od vremena cara Gracijana provinciju započinju naseljavati Huni, koji su njome i potpuno zavladali do 427. Ipak, Prva Panonija će službeno ostati provincija Carstva sve do pada Ostrogotskog Kraljevstva 553.

Zemljopis
Središte provincije bio je grad Savarija, današnji Sambotel u Mađarskoj. Provincija je bila omeđena Alpama na zapadu, Dunavom na sjeveru, Dravom na jugu te na istoku crtom koja je spajala Dunav i Dravu u razini Balatona. Na području provincije nalaze se teritoriji pet današnjih država: Austrije, Hrvatske, Mađarske, Slovačke i Slovenije.

Izvori

Panonija

Prva Panonija


La Iglesia de San Carlo alle Mortelle (en italiano, Chiesa di San Carlo alle Mortelle) es un templo católico de Nápoles, de estilo barroco, dedicada a san Carlos Borromeo. El nombre de Mortelle alude a la vegetación de mirto que crecía en el lugar hasta finales del  o a la propriedad de la familia española Trojanis y Mortela.

Obras en el
La iglesia se comenzó a edificar en 1616 siguiendo las trazas del clérigo barnabita Giovanni Ambrogio Mazenta, quien tomó como modelo otros templos milaneses de su congregación, como la iglesia de San Alejandro in Zebedia, diseñada por el también barnabita Lorenzo Binago. Mazenta, ocupado en otras obras de la congregación, confió el proyecto al arquitecto napolitano Giovanni Cola di Franco, quien había levantado en la ciudad la iglesia de Santa Maria la Nova. A partir de 1621, fue Bartolomeo Picchiatti quien se encargó de la dirección de las obras y quien proyectó el colegio. Sin embargo, la edificación sufrió retrasos y en 1628 solo se había completado la sacristía y el presbiterio. Entre 1632 y 1638 se construyó parte del colegio, donde Antonio de Bellis pintó algunos frescos. La obra del colegio se concluyó finalmente en 1650.

En 1646 se redactó un proyecto que afectaba también a las partes ya construidas. Quedaban por completar el coro y el pórtico del claustro, pero durante el curso de los trabajos la planta fue modificada de nuevo y se redujo el presbiterio.

Tras la peste de 1656, que se llevó a numerosas personas (entre otras, al pintor Antonio de Bellis), la obra pasó a estar a cargo del arquitecto e ingeniero real Francesco Antonio Picchiatti, quien propuso reestructurar el colegio. Tras el terremoto de 1688 se restauró la iglesia y la sacristía y en 1696 se efectuaron nuevas labores en el presbiterio.

A principios del  está presente en las obras el arquitecto barnabita Marcello Zucca, quien completó la fachada de San Alejandro in Zebedia; en la iglesia napolitana realizó un rico altar.

A partir de la década de 1730 se inició la construcción de la fachada monumental, hasta entonces sin labrar. El proyecto fue de Enrico Pini, alumno de Ferdinando Sanfelice; en 1743 se completó el primer orden de la fachada, con decoración en estuco de Giuseppe Scarola y del escultor Domenico Catuogno; en las hornacinas que flanquean la puerta se pueden ver las estatuas de san Liborio y del beato Alesandro Sauli; sobre la puerta, la imagen de san Carlos Borromeo.

El segundo cuerpo de la fachada se realizó en la segunda mitad del siglo, seguramente con trazas de Luca Vecchione.

A mediados de siglo, en el intervalo entre la construcción del primer cuerpo de la fachada y el segundo, consta que trabajó en la iglesia Nicola Tagliacozzi Canale, quien realizó labores de consolidación del complejo: cerró el portal lateral y añadió los arcos entre la nave y el presbiterio, de tal modo que cambió radicalmente el plan originario del templo.

En el edificio situado a la derecha de la iglesia se levantaba el claustro y el colegio adyacente, donde se conservan frescos de Francesco Solimena.

La noche del 23 de septiembre de 2009 la iglesia sufrió importantes destrozos como consecuencia del hundimientos de una cavidad subterránea que causó un socavón en la calle de San Carlo alle Mortelle, la destrucción parcial del pavimento de la iglesia (que databa de finales del XVIII) y la clausura del templo, así como de cinco edificios de la zona. La iglesia fue reabierta al público en febrero de 2017.

Véase también
 Real Laboratorio de Piedras Duras de Nápoles
 Real Fábrica de Tapices de Nápoles

Notas

Bibliografía
 REGINA, Vincenzo: Le chiese di Napoli. Viaggio indimenticabile attraverso la storia artistica, architettonica, letteraria, civile e spirituale della Napoli sacra. Nápoles: Newton e Compton, 2004.

Enlaces externos

Carlo alle Mortelle
Carlo alle Mortelle
Carlo alle Mortelle
Arquitectura de 1650
Mortelle

Iglesia de San Carlo alle Mortelle


Sery Toualy (født 1986) er en ivoriansk håndboldspiller. Hun spiller på Elfenbenskystens håndboldlandshold, og deltog under VM 2011 i Brasilien.

Kilder

Håndboldspillere fra Elfenbenskysten

Sery Toualy


Vila Real belediyesi, Portekiz'in Norte bölgesine bağlı Douro altbölgesinin belediyelerinden biridir.

Bucaklar
Belediyede 30 bucak (Por.: freguesia) yer almaktadır.

Kardeş şehirler
Vila Real belediyesinin kardeş şehirleri:
 Grasse - Fransa
 Mende - Fransa
 Osnabrück - Almanya
 Ourense -İspanya

Dış bağlantılar

 Vila Real fotoğrafları

Portekiz'in belediyeleri
Douro

Vila Real


Erling Kittelsen (født 10. april 1946) er en norsk forfatter. Han blev tildelt Aschehougprisen i 1990 og Doblougprisen i 2002.

Bibliografi
 Fredsslutning. Samtale med Edda (2016)

Referencer

Forfattere fra Norge
Modtagere af Aschehougprisen
Vindere af Doblougprisen

Erling Kittelsen


Als Ungefährtatbestand bezeichnet man in der historischen Rechtswissenschaft einen strafrechtlich relevanten Tatbestand, bei welchem von einer Vorsatzvermutung abgesehen wird. Er steht daher rechtshistorisch am Übergang zwischen Erfolgshaftung und Verschuldenshaftung. Ungefährtatbestände sind etwa im frühfränkischen Strafrecht belegt, das bereits zwischen objektiver und subjektiver Tatseite unterschied, jede Tat jedoch grundsätzlich als Ausdruck eines verbrecherischen Willens betrachtete. Lediglich die Ungefährtatbestände, die fest bestimmt waren (z. B. die Verletzung eines Menschen durch Tierfallen), wurden hiervon ausgenommen.

Literatur
 Artikel: Erfolgsstrafrecht. In: Erler, Adalbert ; Cordes, Albrecht: Handwörterbuch zur deutschen Rechtsgeschichte. Bd. 1. Berlin : Schmidt, 1971.

Recht (Mittelalter)
Strafrechtsgeschichte

Ungefährtatbestand


An Stanhopea maculosa in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni George Beauchamp Knowles ngan Frederic Westcott. An Stanhopea maculosa in nahilalakip ha genus nga Stanhopea, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Stanhopea

Stanhopea maculosa


Benedetto Gennari (1563-1610) foi um pintor italiano do início do período barroco, ativo principalmente em Ferrara e Cento.

Seu local de nascimento é mal registrado. Adotou um estilo influenciado por Caravaggio e, aos 19 anos, trabalhava na casa de Mirandola em Cento. Nessa cidade, ajudou a decorar o Palazzo della communita e a igreja do Espírito Santo. Guercino tornou-se seu aprendiz em 1607.  Seus sobrinhos Benedetto Gennari II e Cesare Gennari, filhos de seu irmão Ercole Gennari, também eram pintores.

Referências
Pintores da Itália

Benedetto Gennari


Dar Fertit (auch Dar Fartit) ist ein historischer Begriff für die Niederungen des südlichen Darfur (Dar Fur) im Sudan und des östlichen Hochlands im Osten der heutigen Zentralafrikanischen Republik, der den Nebenfluss Weißen Nil beinhaltet.

Dar bedeutet "Heimat". Als Fertit werden zusammenfassend viele Ethnien und Sprachgruppen im südlichen Darfur und im südsudanesischen Bundesstaat Western Bahr el Ghazal verstanden, die nicht zu den Dinka, Arabern und nicht zu den Luo gehören. Seit 1840 wurde die Region, zusammen mit dem heutigen Südsudan, von keinem anderen Staat beansprucht. Nicht einmal die muslimischen Sultane, die dort Sklavenhandel betrieben, beanspruchten das Gebiet. 1873 annektierte Ägypten unter dem Osmanischen Reich das Gebiet und expandierte um den weißen Nil herum.

Geschichte
Von 1700 an wurden Darfur und andere Sultanate oft überfallen, um Menschen zu versklaven oder eben jenige wieder abzugeben. Der Name Fertit, dessen Etymologie unbekannt ist, wurde auf die Bevölkerung südlich von Darfur übertragen und bezeichnete Nicht-Muslime, die rechtlich nicht zu versklaven sind. Im 19. Jahrhundert flohen schwarzafrikanische Bevölkerungsteile aus dem Westen und Norden auf der Suche nach Schutz vor Überfällen oder Angst vor Sklaverei nach Dar Fertit. Als Ägypten in den Süden des Sudan expandierte, erhielten private Kaufleute eine Konzession, die es ihnen erlaubte, Elfenbein zu fördern und weitere Menschen als Sklaven zu unterjochen. Diese Kaufleute agierten außerhalb ihrer Festungen, die sie eigens errichteten, genannt zaribas.

Mitte des 19. Jahrhunderts eroberte Al-Zubayr Rahma, einer der Sklavenhändler, Dar Fertit und machte es zu seinem persönlichen Besitz.

Literatur
 Edward Lewis: The Kafia Kingi enclave: People, politics and history in the north–south boundary zone of western Sudan.Rift Valley Institute (RVI), London/Nairobi 2010.

Geschichte (Sudan)
Region im Sudan
Geschichte (Zentralafrikanische Republik)

Dar Fertit


Jean Rouaud (n. 13 decembrie 1952, Campbon) este un scriitor francez.

Opere

Autobiografie familială
 Les Champs d'honneur, 1990
 Des hommes illustres, de Minuit, 1993
 Le Monde à peu près, de Minuit, 1996
 Pour vos cadeaux, de Minuit, 1998
 Sur la scène comme au ciel, de Minuit, 1999
 Comment gagner sa vie honnêtement (la Vie poétique, 1), Gallimard, 2011
 Une façon de chanter (la Vie poétique, 2), Gallimard, 2012
 Un peu la guerre (la Vie poétique, 3), Grasset, 2014
 Être un écrivain (la Vie poétique, 4), Grasset, 2015

Eseuri
 Cadou Loire-Intérieure, Joca Seria, 1999
 Les Corps infinis, Gallimar, 2001
 Préhistoires, Gallimard, 2007
 Souvenirs de mon oncle, Naïve, 2009
 Manifestation de notre désintérêt, Climats, 2013
 Misère du roman, Grasset, 2015
 Tout paradis n'est pas perdu, Grasset, 2016

Cărți ilustrate
 Carnac ou le Prince des lignes, du Seuil, 1999
 La Belle au lézard dans un cadre doré, Albin Michel, 2002
 Les Champs d'honneur, 2005
 Moby Dick, Casterman, 2007

Premii
 Premiul Goncourt (1990) pentru Les Champs d'honneur
 Premiul André-Gide (2004) pentru La désincarnation

Note

Literatură
 Corinna Dehne: Der "Gedächtnisort" Roman. Zur Literarisierung von Familiengedächtnis und Zeitgeschichte im Werk Jean Rouauds. Erich Schmidt, Berlin 2002 ISBN 978-3-503-06148-8
Jan-Pieter Barbian: Jean Rouaud. in dsb. (Red.): Vive la littérature! Französische Literatur in deutscher Übersetzung. Hg. & Verlag Stadtbibliothek Duisburg. ISBN 9783892796565 S. 32f mit Abb.

Legături externe

 http://www.jean-rouaud.com

Nașteri în 1952
Literatura secolului al XX-lea
Laureații Premiului Goncourt

Jean Rouaud


Rhona Lloyd (née le 17 octobre 1996 à Édimbourg) est une joueuse professionnelle de rugby à XV écossaise qui joue au poste d'ailier. Sélectionnée à 25 reprises en équipe d'Écosse avant l'âge de 23 ans elle a notamment participé à plusieurs tournois des Six Nations et à la coupe du monde jouée en 2022.

En club, elle évolue dans l'équipe des Lionnes du Stade bordelais depuis 2021.

Biographie

Carrière en club
Tandis qu'elle étudie en dernière année à d'Édimbourg, elle remporte avec l'équipe universitaire la finale des BUC à Twickenham.

Elle est la capitaine de l'équipe des Murrayfield Wanderers U18 qui remporte la Brewin Dolphin Cup.

Rhona Lloyd a principalement joué pour le club écossais des Loughborough Lightning, aux côtés de joueuses de renommée internationale comme Emily Scarratt et la capitaine anglaise Sarah Hunter. Le Daily Telegraph la décrit comme une « marqueuse d'essai sensationnelle » en novembre 2019, après qu'elle a aplati dix fois le ballon dans l'en-but adverse en seulement six matches de championnat dans les Tyrrells Premier 15.

En octobre 2021 elle déménage en France et joue dans le club d'Elite 1 des Lionnes du Stade bordelais.

Carrière internationale
Après qu'elle a joué en équipe d'Ecosse de rugby à 7 U19 et U20 pendant la saison 2013-2014, elle fait en 2016 ses débuts internationaux en rugby à XV contre l'Angleterre lors du match d'ouverture du Tournoi féminin des Six Nations au Broadwood Stadium.

Elle marque son premier essai international lors du dernier match de ce tournoi contre l'Irlande à Dublin et son deuxième lors des éliminatoires de la Coupe du monde de rugby contre l'Espagne à Madrid en novembre 2016.

En 2017 elle contribue à la victoire 15-14 des Écossaises contre le Pays de Galles lors du Six Nations féminin 2017 avec un essai en deuxième mi-temps.

Après une blessure à l'épaule qui ralentit sa progression en 2018, elle revient en course pour le Six Nations 2019.

Rhona Lloyd participe à la tournée en Afrique du Sud de 2019, au cours de laquelle l'équipe écossaise a remporté deux de ses matchs, jouant pour la première fois dans l'hémisphère sud.

Elle participe au Tournoi des Six Nations féminin 2020, 2021 et 2022 et à la Coupe du monde jouée en 2022 en Nouvelle-Zélande.

Elle fait partie de l'équipe de Grande-Bretagne féminine de rugby à sept médaillée d'or aux Jeux européens de 2023 à Cracovie.

En 2023 elle participe pour l'équipe d'Écosse à la première édition du championnat du monde WXV, au sein de la deuxième poule.

Vie privée
Rhona Lloyd raconte avoir commencé à jouer au rugby après que la joueuse internationale écossaise Sarah Quick est venue animer une séance d'initiation dans son école d'Édimbourg, à la . A 16 ans, elle est la seule fille de son école à pratiquer ce sport.

Elle a figuré dans le top 100 du Royaume-Uni pour le sprint sur 60 m.

Elle étudie les sciences biomédicales à l'université d'Édimbourg puis à l'université de Loughborough, tout en effectuant un stage d'analyste à la Fédération britannique d'athlétisme.

Références

Liens externes

Joueuse internationale écossaise de rugby à XV
Ailier (rugby à XV)
Joueuse du Stade bordelais
Naissance en octobre 1996
Naissance à Édimbourg
Médaillée d'or aux Jeux européens

Rhona Lloyd


هرمان مولر  سياسي ألماني (18 مايو 1876-20 مارس 1931). تولى منصب المستشار في جمهورية فايمار الإمبراطورية الألمانية مرتين:
 من 27 مارس إلى 8 يونيو 1920.
 من 28 يونيو 1928 إلى 27 مارس 1930.

لم يتول أحد في تاريخ ألمانيا منصب المستشار مرتين غيره هو وفيلهلم ماركس.

مولده وحياته السياسية
وُلد هرمان مولر في 18 مايو 1876 في مانهايم، وكان ينتمي للحزب الديمقراطي الاجتماعي (SPD) وأحد رؤساء الحزب خلال الفترة من 1919 إلى 1928. في حكومة جوستاف باور كان وزيرًا للشؤون الخارجية للرايخ الألماني من 21 يونيو 1919 حتى 26 مارس 1920، وكان أحد السياسيين الألمان الموقعين على معاهدة فرساي في 28 يونيو 1919 بحكم منصبه. على إثر انقلاب كاب-لوتفيتس في مارس 1920، كُلِّف مولر بتشكيل الحكومة الاتحادية، وأصبح بذلك مستشار الرايخ الألماني ولكن لمدة أقل من شهرين (27 مارس -21 يونيو 1920)، حيث استقال تحت ضغط الحلفاء بسبب الاضطرابات التي نشأت في أعقاب الانقلاب في منطقة الرور وعملت حكومته على إخمادها. في نفس العام، تولى مولر رئاسة كتلة الحزب الديمقراطي الاجتماعي في الرايخستاغ (وهو مجلس النواب الألماني آنذاك) المُنتِخب عام 1919، أوائل عهد جمهورية فايمار، واستمر مولر في رئاسة الحزب حتى عام 1928، عندما انتُخِب مستشارًا للرايخ للمرة الثانية خلفًا لفيلهيلم ماركس. في 27 مارس 1930، اضطر مولر إلى الاستقالة لأن كتلة حزبه البرلمانية رفضت اتفاق حل وسط بشأن إصلاحات التأمين ضد البطالة الذي وافقت عليه أحزاب الائتلاف الأخرى في الحكومة. حتى استقالته، وانسحابه من الحياة السياسية. كان مولر هو آخر مستشار يعتمد على الأغلبية البرلمانية، قبل أن يدخل خليفته المستشار هاينريش برونينغ مرحلة الوزارات الرئاسية لجمهورية فايمار. ينتمي مولر إلى منظمة حماية الجمهورية.

وفاته
بعد انتخابات سبتمبر 1930 التي شهدت مكاسب هائلة للحزب النازي (حزب العمال القومي الاشتراكي الألماني) بزعامة أدولف هتلر، دعا مولر حزبه إلى دعم حكومة برونينغ من دون أن يكون متحالفًا معها، وانسحب بعدها من الحياة العامة. بعد ذلك بستة أشهر توفي مولر في 20 مارس 1931 في برلين إثر عملية جراحية للمرارة، ودفن في المقبرة الرئيسية فريدريشسفيلده، وقد شكلت وفاته ضربة قاصمة للاشتراكيين الديموقراطيين في تلك الفترة.

روابط خارجية

مراجع

أشخاص من الإمبراطورية الألمانية
أشخاص من دوقية بادن الكبرى
أشخاص من مانهايم
أعضاء الجمعية الوطنية (جمهورية فايمار)
أعضاء الرايخستاغ في جمهورية فايمار
ألمان معادون للشيوعية
سياسيون في الحزب الديمقراطي الاجتماعي الألماني
سياسيون من مانهايم
مستشارو ألمانيا
مستشارو ألمانيا في القرن 20
مواليد 1876
وزراء خارجية ألمانيا
وفيات 1931

هرمان مولر (سياسي)


The Good House  é um filme americano de comédia dramática lançado em 2022 e dirigido por Maya Forbes e Wally Wolodarsky. O roteiro foi escrito por Thomas Bezucha em colaboração com os diretores e baseado no romance homônimo de Ann Leary.

Este é o último filme da Amblin Partners a ser produzido em parceria com a Participant para conteúdos de justiça social. No entanto, essa parceria chegou ao fim em 30 de novembro de 2020, quando a Participant rescindiu sua participação acionária na Amblin Partners e encerrou seu relacionamento com a empresa.

Elenco

Produção
As filmagens do projeto tiveram início no Canadá em 23 de setembro de 2019, com Maya Forbes e Wally Wolodarsky como diretores e roteiristas. O elenco foi anunciado com as estrelas Sigourney Weaver e Kevin Kline, bem como Morena Baccarin, Rob Delaney, Beverly D'Angelo, David Rasche e Rebecca Henderson, que se juntaram ao projeto no mês seguinte. Em 5 de novembro de 2019, Kelly AuCoin e Kathryn Erbe foram adicionados ao elenco.

Lançamento
O filme teve sua estreia mundial no Festival Internacional de Cinema de Toronto em 15 de setembro de 2021. Originalmente, a Universal Pictures estava programada para distribuir nos Estados Unidos e em alguns outros territórios internacionais, mas os direitos do filme nos Estados Unidos foram posteriormente colocados à venda. Em 13 de junho de 2022, dias antes da estreia do filme no Tribeca Film Festival em 18 de junho, a Lionsgate e a Roadside Attractions adquiriram os direitos norte-americanos do filme. Após a estreia do filme em Tribeca, ele foi lançado em 30 de setembro do mesmo ano.

Recepção
"Regresso ao Amor" possui uma aprovação de 72% no site pelo Rotten Tomatoes, com base em 79 análises, tendo uma média de 6,1/10. Os críticos concordam que "Regresso Ao Amor" tem algumas falhas, mas com performances sólidas de Kevin Kline e Sigourney Weaver, o filme se destaca como uma boa opção para o público. No Metacritic, que utiliza uma média ponderada, o filme recebeu uma pontuação de 62 em 100 com base em 16 críticas, o que indica uma recepção positiva por parte dos críticos.

Filmes dos Estados Unidos de 2021
Filmes de comédia dramática dos Estados Unidos
Filmes de comédia dramática da década de 2020
Filmes com trilha sonora de Theodore Shapiro
Filmes da FilmNation Entertainment
Filmes da Lions Gate
Filmes da DreamWorks
Filmes em língua inglesa

Regresso ao Amor


L'étude des noms de personnes en grecs anciens est une branche de l'onomastique, l'étude des noms, et plus précisément de l'anthroponomastique, l'étude des noms de personnes. Il existe des centaines de milliers, voire des millions de noms grecs enregistrés, ce qui en fait une ressource importante pour toute étude générale de la dénomination, ainsi que pour l'étude de la Grèce antique elle-même. Les noms se retrouvent dans des textes littéraires, sur des pièces de monnaie et des anses d'amphores estampées, sur des tessons de poterie utilisés dans les ostracismes, et, beaucoup plus abondamment, dans des inscriptions et aussi sur des papyrus en Egypte. Cet article se concentre sur les noms grecs du , lorsque les preuves commencent, jusqu'à la fin du .

Noms uniques et noms dans les familles

Les anciens Grecs avaient généralement un nom, mais souvent un autre y était ajouté dans certains contextes pour faciliter l'identification, comme le nom d'un père (patronyme) dans le cas génitif, ou dans certaines régions, comme formulation adjectivale. Une troisième dénomination pouvait être adjointe pour indiquer l'appartenance de l'individu à une parenté particulière, à un autre groupement ou à une ville d'origine (lorsque la personne en question était loin de cette ville). Ainsi l'orateur Démosthène, tout en proposant des décrets à l'assemblée athénienne, était connu sous le nom de « Démosthène, fils de Démosthène de Péania » ; Péania était le dème ou sous-unité régionale de l'Attique à laquelle il appartenait de naissance. Dans de rares occasions, si une personne était illégitime ou avait pour père un non-ressortissant, elle pouvait utiliser le nom de sa mère (métronyme) au lieu de celui de son père. Dix jours après une naissance, les parents des deux côtés étaient invités à un sacrifice et à une fête appelés dekátē (  ), « dixième jour ». C'est à cette occasion que le père nomme officiellement l'enfant.

En portant le même nom que son propre père Démosthène était un cas inhabituel ; il était plus courant que les noms alternent entre les générations ou entre les lignées d'une famille. Ainsi, il était usuel de nommer un premier fils d'après son grand-père paternel, et le second d'après le grand-père maternel, grand-oncle ou grand-tante. Un orateur dans une affaire judiciaire grecque a expliqué qu'il avait nommé ses quatre enfants d'après, respectivement, son propre père, le père de sa femme, un parent de sa femme et le père de sa propre mère. Alternativement, les membres de la famille pourraient adopter des variantes du même nom, comme par exemple « Demipos, fils de Demotimos ». La pratique consistant à donner aux enfants le nom de leurs grands-parents est encore largement pratiquée en Grèce aujourd'hui.

Nommer les femmes
Dans de nombreux contextes, l'étiquette exigeait que les femmes respectables soient décrites comme l'épouse ou la fille de X plutôt que par leurs propres noms. Cependant, sur les pierres tombales ou les dédicaces, elles devaient être identifiés par leur nom. Ici, la formule patronymique « fils de X » utilisée pour les hommes pourrait être remplacée par « femme de X », ou complétée par « fille de X, épouse de Y ».

Beaucoup de femmes portaient des formes de noms masculins courants, avec une terminaison féminine substituée au masculin. De nombreux noms usuels liés à des réalisations masculines spécifiques avaient un équivalent féminin commun ; le pendant de Nikomachos, « victorieux au combat », serait Nikomachē. Le goût mentionné ci-dessus pour donner aux membres de la famille des noms apparentés était l'un des motifs de la création de ces formes féminines. Il y avait aussi des noms féminins sans équivalent masculin, comme Glykera, « doux » ; Hedistē, « le plus délicieux ».

Une autre manière distinctive de former des noms féminins était le suffixe diminutif neutre -ion (-ιον, tandis que le suffixe correspondant masculin était -ιων), suggérant l'idée d'une « petite chose ». Par exemple, Aristion d'aristos « meilleur » ou Mikrion de mikros « petit ». Par extension à cet usage, les noms des femmes ont peut-être parfois été formés à partir de celui des hommes par un changement en une terminaison neutre sans le sens diminutif comme Hilaron de hilaros, « gai ».

Formation des noms
Il y avait cinq principaux types de noms de personnes en Grèce :

Noms composés
Démosthène est composé de deux racines grecques ordinaires (une structure au moins aussi ancienne que proto-indo-européenne) : demos « peuple » et sthénos « force ». Un grand nombre de noms grecs ont cette forme, composés de deux éléments clairement reconnaissables (bien que parfois raccourcis): Nikomachos de nike « victoire » et mache « bataille », Sophokles de sophos « sage, habile » et kleos « gloire », Polycrate de poly « beaucoup » et kratos « pouvoir ». Les éléments utilisés dans ces composés sont généralement positifs et de bon augure, mettant l'accent sur des idées telles que la beauté, la force, la bravoure, la victoire, la gloire et l'équitation. L'ordre des éléments était souvent réversible : aristos et kleos donnent à la fois Aristokles et Klearistos . De tels composés ont une signification plus ou moins claire. Mais comme l'avait déjà noté Aristote deux éléments pouvaient être rapprochés de manière illogique. Ainsi, le très productif hippos « cheval » a donné, parmi des centaines de composés, non seulement des noms significatifs comme Philippos « amoureux des chevaux » et Hippodamas « dompteur de chevaux », mais aussi Xenippos « cheval étranger » et Andrippos « cheval d'homme ». Il y avait, à leur tour, de nombreux autres noms commençant par Xen- et Andre- . Ces composés « irrationnels » sont nés d'une combinaison d'éléments communs. L'un des motifs était la tendance des membres d'une même famille à recevoir des noms qui se faisaient écho sans être identiques. Ainsi nous rencontrons Demippos, fils de Demotimos, où le nom du fils est irrationnel, « cheval du peuple » et le nom du père signifiant « honneur du peuple », c'est-à-dire honoré parmi le peuple.

Noms abrégés
Une deuxième grande catégorie de noms était les versions abrégées (« hypocoristique » ou en allemand Kosenamen) des noms composés. Ainsi, à côté des nombreux noms commençant par Kall- « beauté » comme Kallinikos « de la belle victoire », se trouvent les raccourcis Kallias et Kallon (masculin) ou Kallis (féminin). A côté des noms de victoire tels que Nikostratos « armée de la victoire », il y a Nikias et Nikon (masculin) ou Niko (féminin). Ces raccourcis étaient diversement formés et très nombreux : plus de 250 raccourcis de noms en Phil(l)- (« amour ») et racines apparentées ont été dénombrés.

Noms simples
Des noms ordinaires et des adjectifs les plus divers ont été utilisés comme noms, soit non ajustés, soit avec l'ajout d'une grande variété de suffixes. Par exemple, une vingtaine de noms différents sont formés à partir daischros « laid », dont celui du poète que nous connaissons sous le nom d'Eschyle, l'orthographe latine d'Aischylos. Parmi les nombreuses catégories de noms et d'adjectifs dont dérivent les noms les plus courants figurent les couleurs (Xanthos « jaune »), les animaux (Moschos « génisse » et Dorkas « chevreuil »), les caractéristiques physiques (Simos « nez retroussé »), les parties du corps (Kephalos, de kephale « tête » et beaucoup de divers termes d'argot pour les organes génitaux). Peu de ces noms simples sont aussi courants que les noms composés les plus usuels, mais ils sont extraordinairement nombreux et variés. L'identification de leurs origines met souvent à l'épreuve la connaissance des confins du vocabulaire grec. Ici, la quête de dignité que l'on voit dans les noms composés disparaît en grande partie. Certains sont carrément irrespectueux à nos oreilles comme Gastron « ventre de pot » ou Batrachos « grenouille » ou Kopreus « merdeux », mais ils sont probablement à l'origine des surnoms affectueux appliqués dans de nombreux cas aux petits enfants, et repris par la suite au sein des familles.

Noms théophores (« portant des dieux »)
De très nombreux Grecs portaient des noms dérivés de ceux des dieux. Bien qu'il n'était pas normal avant la période romaine que les Grecs portent exactement les mêmes noms que les dieux, les deux noms grecs les plus courants (Dionysios et Demetrios ; féminin Dionysia et Demetria) étaient de simples formations adjectivales des noms divins Dionysos et Demeter. Il y avait aussi des noms théophoriques composés, formés avec une grande variété de suffixes, dont les plus courants étaient -doros « don de » (par exemple Dionysodoros « don de Dionysos ») ou -dotos « donné par » (Apollodotos). De nombreux noms étaient également basés sur des titres cultes de dieux : Pythodoros, de Pythios « Apollon ». Les noms formés à partir du simple « dieu » theos, tels que Theodotos/Theodora, étaient également courants. Tous les dieux majeurs sauf le dieu de la guerre, Arès, et les dieux associés aux enfers (Perséphone, Hadès, Plouton [= Pluton latin]) ont généré des noms théophoriques, tout comme certains dieux inférieurs (les fleuves en particulier) et les héros. Lorsque de nouveaux dieux ont pris de l'importance (Asclépios) ou sont entrés en Grèce de l'extérieur (Isis, Sarapis), ils ont également généré des noms théophores formés de manière normale (par exemple Asclepiodotos, Isidoros, Sarapias).

Lallnamen
C'est le mot allemand utilisé pour les noms qui ne dérivent pas d'autres mots mais qui sont plutôt des sons émis par les petits enfants s'adressant à leurs proches. Ce sont des sortes de noms d'emprunts ou des diminutifs. En général, ils sont constitués de consonnes ou de syllabes répétées (comme l'anglais Dada, Nana ) - des exemples sont Nanna et Papas. Leur fréquence s'est considérablement accrue à partir d'une base faible à l'époque romaine, probablement sous l'influence d'autres traditions telles que la phrygienne, dans lesquelles de tels noms étaient très courants.

Une brève histoire de la dénomination grecque
Les principales caractéristiques générales de la formation des noms grecs énumérées ci-dessus se retrouvent dans d'autres langues indo-européennes (les sous-groupes indo-iranien, germanique, celtique, baltique et slave); ils ressemblent à un héritage antique au sein du grec. Les pratiques de nommage des Mycéniens des  avant notre ère, dans la mesure où ils peuvent être reconstituées à partir du début grec connu sous le nom linéaire B, semblent déjà afficher la plupart des caractéristiques du système visible lorsque l'alphabétisation a repris dans le , bien que des noms non grecs soient également présents. Il est aussi vrai de la poésie épique d'Homère, où de nombreux héros ont des noms composés de types familiers (Alexandros, Alkinoos, Amphimakhos). Mais les noms de plusieurs des plus grands héros (par ex. Achille, Ulysse, Agamemnon, Priam ) ne peuvent être interprétés en ces termes et ont rarement été repris par les mortels jusqu'à ce qu'un goût pour les noms « héroïques » se développe sous l'empire romain ; ils ont une origine différente et inexpliquée. Le système décrit ci-dessus a subi peu de changements avant la période romaine, bien que l'ascension de la Macédoine au pouvoir ait valu à cette région une nouvelle popularité, comme Ptolémée, Bérénice et Arsinoé. Des noms alternatifs (« X également connu sous le nom de Y ») ont commencé à apparaître dans des documents au

Un phénomène différent, celui des individus portant deux noms (par exemple, Hermogène Théodotos), a émergé parmi les familles de haut rang social, en particulier en Asie Mineure à l'époque impériale romaine, peut-être sous l'influence des modèles de nommage romains. L'influence de Rome est certainement visible à la fois dans l'adoption des noms romains par les Grecs et dans la transformation drastique des noms par les Grecs qui ont acquis la citoyenneté romaine, un statut marqué par la possession non pas d'un mais de trois noms. Ces Grecs prenaient souvent le praenomen et le nomen des auteurs ou des commanditaires de leur citoyenneté, mais ont conservé leur nom grec comme cognomen pour donner des formes telles que Titus Flavius Alkibiade. Diverses formes mixtes ont également émergé. Le suffixe latin ianus, indiquant à l'origine la famille natale d'un Romain adopté dans une autre famille, a été repris pour signifier initialement « fils de » (par exemple Asklepiodotianos = fils d'Asklepiodotos), puis plus tard comme source de nouveaux noms indépendants.

Une autre impulsion est venue avec la propagation du christianisme, qui a apporté une nouvelle popularité aux noms du Nouveau Testament, aux noms de saints et de martyrs, et aux noms grecs existants tels que Theodosios « don de dieu », qui pourraient être réinterprétés en termes chrétiens. Mais des noms non-chrétiens, même des noms théophoriques tels que Dionysios ou Sarapion, ont continué à être portés par les chrétiens - un rappel qu'un nom théophorique pouvait devenir un nom comme un autre, son sens originel étant oublié. Un autre phénomène de l'Antiquité tardive () a été l'abandon progressif de l'utilisation du nom du père au génitif comme identifiant. Une tendance s'est plutôt manifestée pour indiquer la profession ou le statut d'une personne au sein de l'église chrétienne : charpentier, diacre, etc. De nombreux noms grecs sont parvenus par diverses voies à l'anglais moderne, certains facilement reconnaissables comme Hélène ou Alexandre, d'autres modifiés comme Denis (de Dionysios).

Suffixes
De nombreux noms grecs utilisaient des suffixes distinctifs qui transmettaient une signification supplémentaire. Le suffixe ides (idas dans les régions doriques comme Sparte) indique une descendance patrilinéaire, par exemple Léonidas (« fils du lion »). Le suffixe diminutif ion était également courant, par exemple Hephaestion (« petit Héphaïstos »).

Les noms comme histoire
L'épigraphiste français Louis Robert a déclaré que ce qui est nécessaire dans l'étude des noms, ce ne sont pas « des catalogues de noms mais l'histoire des noms et même l'histoire au moyen des noms (l'histoire par les noms) ». Les noms sont une source historique négligée mais, dans certaines régions, cruciale. De nombreux noms sont caractéristiques de villes ou de régions particulières. Il est rarement sûr d'utiliser le nom d'un individu pour l'attribuer à un lieu particulier, car les facteurs qui déterminent les choix individuels de nom sont très divers. Mais lorsqu'un important groupe de noms est présent, il est généralement possible d'identifier avec beaucoup de plausibilité l'origine du groupe en question. Par de tels moyens par exemple, les origines de bandes de mercenaires ou de groupes de colons nommés dans des inscriptions sans indication de leur patrie peuvent souvent être déterminées. Les noms sont particulièrement importants dans les situations de contact culturel : ils peuvent répondre à la question de savoir si une ville particulière est grecque ou non grecque, et documenter les changements et les complexités de l'auto-identification ethnique, même au sein des familles individuelles. Eux aussi, à travers des noms théophoriques, fournissent des preuves cruciales pour la diffusion de nouveaux cultes, et plus tard du christianisme.

En revanche, deux autres méthodes d'exploitation des noms pour l'histoire sociale, autrefois très populaires, sont tombées en désuétude. Certains noms et classes de noms étaient souvent portés par des esclaves, puisque leurs noms étaient donnés ou changés à volonté par leurs propriétaires, qui n'aimaient peut-être pas leur accorder des noms dignes. Mais aucun nom, ou très peu, n'était ainsi porté exclusivement, et de nombreux esclaves avaient des noms impossibles à distinguer de ceux des hommes libres ; on ne peut jamais identifier un esclave par son seul nom. Des arguments similaires s'appliquent aux « noms de courtisanes ».

L'étude des noms grecs

Jean Antoine Letronne (1851) fut le pionnier d'ouvrages soulignant l'importance du sujet. Wilhelm Pape et Benseler (1863-1870) ont écrit un livre de référence mais il est aujourd'hui remplacé par celui de Bechtel (1917) qui cherche à expliquer la formation et la signification des noms grecs, bien que les études de O. Masson et al. rassemblées dans Onomastica Graeca Selecta (1990-2000) sont consultés régulièrement.

L. Robert, Noms indigènes dans l'Asie Mineure gréco-romaine (1963) est, malgré son titre, une tentative réussie de montrer que de nombreux noms attestés en Asie mineure et supposés indigènes sont en fait grecs. C'est une démonstration éclatante des ressources de la dénomination grecque.

Le point de départ fondamental est maintenant le Lexique des noms de personnes en grec, en plusieurs volumes, écrit par P.M. Fraser et toujours en cours d'augmentation avec la collaboration de nombreux chercheurs. Cet ouvrage répertorie, région par région, non seulement tous les noms attestés dans le territoire mais tous les porteurs de ce nom (on peut ainsi mesurer la popularité du nom). Le grand nombre de noms grecs attestés en Égypte sont accessibles sur Trismégiste People. Plusieurs volumes d'études ont été publiés qui s'appuient sur les collections complètes de la nouvelle fondation créée par : S. Hornblower et E. Matthews (2000) ; E. Matthews (2007) ; RWV Catling et F. Marchand (2010) ; R. Parker (2013).

Notes et références

Liens externes

 Lexique des noms personnels grecs, Université d'Oxford

Pages avec des traductions non relues

Noms de personnes en grec ancien


مظهر أبو النجا (12 يوليو 1940 - 1 مايو 2017)، ممثل كوميدي مصري.

عن حياته
عمل موظفا في شركة كابو للنسيج بالإسكندرية، ثم اتجه إلى المسرح. وعمل في العديد من المسرحيات التي أنتجها وقام ببطولتها محمد نجم من بين مسرحياته: موزة وتلات سكاكين وزوج في المصيدة. انتقل عام 1971 إلى مسرح الريحاني وقدم كممثل: «باي باي» و«الملاك الأزرق» و«الأخوة الأندال» ولقد اشتهر بعبارة اعتمد عليها في إحداث الضحك هي «يا حلاوة». من أهم أفلامه: «لمؤاخذة يا دعبس» و«المشاغبون في البحرية» و«المخطوفة» و«الغني والفقير».

وفاته
توفي في صباح يوم الاثنين الموافق 1 مايو 2017 بأحد المستشفيات الخاصة، عن عمر يناهز 76 عاما، بعد صراع مع المرض حيث عانى من مرض الفشل الكلوي في الفترة الأخيرة قبل وفاته.

أعماله

من المسرحيات

 مسرحية عش المجانين شفيق ياراجل مع محمد نجم.
 مسرحية عبده يتحدى رامبو مع محمد نجم.. عام 1990.
 مسرحية الكدابين اوي مع محمد نجم.
 مسرحية عليوه مسافر لندن.
 مسرحية الفهلوي.
 مسرحية دلوعة يا بيه 1986.
 مسرحية نصب واحتيال مع داود حسين وانتصار الشراح وسناء يونس.
 مسرحية عنتر وابله (مسرحية قطرية) مع غانم السليطي وعبد العزيز جاسم وهدية سعيد.
 مسرحية شعبان فوق البركان مع وحيد سيف.
 مسرحية لعبة زواج مع سيد زيان.
 مسرحية أولاد دراكولا مع محمد نجم.
 مسرحية مين ما بحبش زوبة مع سيد زيان
 مسرحية في بيتنا مرشح (مسرحية قطرية) مع عبدالعزيز جاسم

الأفلام
 القرموطي في أرض النار (2017)
 حسن وبقلظ (2016)
 هالو كايرو 2011
 لمؤاخذة يا دعبس (2000)
 المشاغبون في البحرية (1992)
 المخطوفة (1991)
 انتحار مدرس ثانوي (1989)
 الغنى والفقير (1989)
 النصيب مكتوب (1987)
 وصية رجل مجنون (1987)
 الناس الغلابة (1986)
 إللي خد حاجة يرجعها (1984)
 إحنا بتوع الإسعاف (1984)
 فقراء لا يدخلون الجنة (1984)
 كله تمام (1984)
 نهاية رجل متزوج (1983)
 مسعود سعيد ليه (1983)
 العسكري شبراوى (1982)
 كرامتى (1979)
 إحنا بتوع الأتوبيس (1979)
 رجب فوق صفيح ساخن (1979)
 شقة وعروسة يارب (1978)
 الولد الغبى (1977)
 المزيكا في خطر (1976).... خانكة
أزواج طائشون مع النجم عادل إمام (1976)
 البحث عن المتاعب (1975)
 شياطين إلى الأبد (1974)
 الأبرياء (1971)
 ما حسابشى حسابه
 المضيفات الثلاثة
 رمضان مبروك أبو العلمين حموده مع النجم محمد هنيدي (2009)
 عنترة ابن ابن ابن شداد مع النجم محمد هنيدي (2017)
 توفي صباح الاثنين 1/5/2017
 كلماته المشهورة #يا_حلاوة

المصادر

وصلات خارجية

أشخاص من محافظة الدقهلية
ممثلو مسرح مصريون
ممثلون مصريون
مواليد 1359 هـ
مواليد 1360 هـ
مواليد 1361 هـ
مواليد 1940
وفيات 1438 هـ
وفيات 2017

مظهر أبو النجا


عبد القادر محمد طاش ولد في عمان عام 1921 ، حصل على شهادة الثانوية من مدرسة المطران في عمان عام 1942.

عمل سكرتيرا لنادي الملك حسين عام 1945 ثم موظفا في دائرة الاستيراد والتصدير ومراقبة العملة عام 1947.

و لقد كان عضو في مجلس إدارة البنك الأهلي الأردني، وعضوا في مجلس إدارة شركة الأجواخ الأردنية عام 1962، ثم أصبح نائبا لمدير البنك الأهلي الأردني عام 1967.

كما انتخب عضوا في مجلس النواب الأردني في الفترة 1956 - 1957. وكان آخر منصب شغله وزيرا للمالية عام 1970.

ثم أصبح رئيس مجلس إدارة البنك الأهلي الأردني

المراجع
موسوعة الشخصيات الأردنية- تأليف سامر حجازي-1992م- دار الصاح- عمان - الأردن

أشخاص يحتمل أن يكونوا أحياء
أعلام الشراكسة في الأردن
صفحات تحتاج تصنيف سنة الوفاة
مواليد 1921
مواليد في مدينة عمان
وزراء مالية أردنيون

عبد القادر طاش (وزير)


Kengeri (en canarés: ಕೆಂಗೇರಿ ) es una ciudad de la India en el distrito de Bangalore rural, estado de Karnataka.

Geografía
Se encuentra a una altitud de 801  a 19 km de la capital estatal, Bangalore, en la zona horaria UTC +5:30.

Demografía
Según estimación 2011 contaba con una población de 43 848 habitantes.

Referencias

Enlaces externos
 Este artículo contiene datos geográficos extraídos de Google Earth.

Localidades de Karnataka

Kengeri


Francisco Moreno Barrón (Salamanca, Estado de Guanajuato, México, 3 de outubro de 1954) é um clérigo mexicano e arcebispo católico romano de Tijuana.

Francisco Moreno Barrón recebeu o Sacramento da Ordem pela Arquidiocese de Morelia em 25 de fevereiro de 1979. Depois de cinco anos como pároco, tornou-se secretário executivo da comissão de pastoral juvenil lá.

Em 2 de fevereiro de 2002, o Papa João Paulo II o nomeou Bispo Titular de Gaguari e Bispo Auxiliar de Morelia. O Arcebispo de Morelia, Alberto Suárez Inda, o consagrou em 20 de março do mesmo ano; Co-consagradores foram o Núncio Apostólico no México, Arcebispo Giuseppe Bertello, e o Bispo de Zamora, Carlos Suárez Cázares.

De 2003 a 2009, Moreno foi Presidente da Comissão Episcopal para Famílias, Jovens e Leigos da Conferência Episcopal Mexicana.

Em 28 de março de 2008, o Papa Bento XVI o nomeou ao Bispo de Tlaxcala. A posse ocorreu em 28 de maio do mesmo ano.

O Papa Francisco o nomeou arcebispo de Tijuana em 16 de junho de 2016. A posse ocorreu em 11 de agosto do mesmo ano.

Ver também

Arcebispos católicos do México

Francisco Moreno Barrón


إقليم مصراته أو  المفوضية العامة لإقليم مصراته. تأسست في سنة 1937 في اطار مستعمرة ليبيا الإيطالية، وقسمت إلى 3 مقاطعات هي:
 مصراتة (المركز الإداري)
 زليتن
 الخمس

كانت معظم السكان من العرب وأقلية من الأمازيغ إضافة إلى مجموعة من السودانيين واليهود. في حين تركز تواجد الإيطاليون في مصراتة والخمس، في العام 1943 احتلتها قوات الحلفاء أثناء الحرب العالمية الثانية.

تكون الإقليم جغرافيا من نصف مساحة إقليم طرابلس تقريبا، حيث جاور من الجنوب المنطقة الجنوبية العسكرية ومن الشمال البحر المتوسط ومن الشرق مع إقليم بنغازي ومن الغرب مع إقليم طرابلس.

ملاحظات ومصادر
Guida d'Italia del TCI, Possedimenti e colonie, Milano, 1929

م
مصراتة

إقليم مصراتة


40 dana za život (eng. 40 Days for Life), međunarodna je pro-life molitveno-edukativna inicijativa za zaštitu majki i nerođene djece, koju su 2004. godine pokrenule kršćanske zajednice u Bryan College Stationu u Teksasu, SAD. Pokretač inicijative je teksaški motivacijski govornik, publicist i pro-life aktivist Shawn Carney.

Kampanje se sastoje od četrdeset dana molitve i posta zajedno s bdjenjem ispred klinike ili bolnice u kojima se vrše pobačaji te u osvješćivanju mjesne zajednice o prizivu savjesti zdravstvenih djelatnika i ciljevima inicijative. Međunarodne se molitvene kampanje održavaju dvaput godišnje, u jesen (uoči Došašća) i u proljeće (tijekom korizme, od Pepelnice do Cvjetnice), dok se mjesne kampanje mogu nastaviti tijekom cijele godine.

Povijest

Koncept 40 dana za život nadahnuće ima u Bibliji. Noa je bio u Arci četrdeset dana, Mojsije je četrdeset dana bio na brdu Sinaj, a Isusova kušnja u pustinji trajala je također četrdeset dana. U kampanji sudjeluju mjesni volonteri i vjernici laici. Nacionalni uredi koordiniraju komunikaciju i osiguravaju obuku i druge potrepštine za volontere.

U Hrvatskoj je Inicijativa 40 dana za život započela tijekom korizme 2014. godine, bdijenjima ispred Kliničkoga bolničkoga centra Sestre milosrdnice u Zagrebu. Od 2020. godine inicijativa izdaje tromjesečnik Pohod.

Djelovanje i postignuća

Djelovanje i postignuća u svijetu
U prvih deset godina djelovanja iniicijative u svijetu (zaključno s 2017.):
 spašeno je 13998 života (toliko je majki prijavilo odustajanje od pobačaja, stvaran broj je viši)
 zatvoreno 90 klinika za pobačaje (većinom u SAD-u zalaganjem Students for Life of America)
 170 radnika u klinikama za pobačaje dalo je otkaz
 u molitvi i bdijenju sudjelovalo je preko 750.000 ljudi u 741 gradu iz 47 država svijeta

Djelovanje i postignuća u Hrvatskoj
Inicijativa je bila održana u Bjelovaru, Čakovcu, Dubrovniku, Đakovu, Gospiću, Imotskom, Karlovcu, Kninu, Koprivnici, Križevcima, Labinu, Makarskoj, Metkoviću, Novoj Gradiški, Osijeku, Poreču, Požegi, Puli, Rijeci, Samoboru, Sisku, Slavonskom Brodu, Splitu, Šibeniku, Trogiru, Varaždinu, Velikoj Gorici, Vinkovcima, Virovitici, Vrbovcu, Vukovaru, Zaboku, Zadru, Zagrebu i Zaprešiću. Također je proširena i u Sloveniju, Bosnu i Hercegovinu, Srbiju i Njemačku.

Centri za život i savjetovališta za trudnice osnovana su u Zagrebu, Splitu, Zadru, Vukovaru i Vinkovcima.

Programi i projekti
 Međunarodna konferencija Život, dakle, biraj!, godišnja konferencija u Zagrebu
 Utrka za život, godišnja utrka u Zagrebu
 Prava ljubav čeka, program za mlade o svetosti ljudske spolnosti i predbračnoj čistoći
 Vikend Srca Marijina, program za supružnike koji ne mogu imati djecu
 Oprostom oslobođene, program za iscjeljenje rana (spontanog ili izabranog) pobačaja za majke
 Iscjeljenje očeva srca, program za iscjeljenje rana (spontanog ili izabranog) pobačaja za očeve
 Muževni budite, projekt o katoličkoj muževnosti i suvremenoj krizi muževnosti
 Spomenik Ruža hrvatska otkriven ispred Nacionalne memorijalne bolnice Vukovar u spomen na trudnicu Ružicu Markobašić i njezinog nerođenog sina Antuna, koji su ubijeni na Ovčari u studenom 1991. godine.

Održavaju se i marijanske procesije za život i marijanski koncerti u čast Bezgrešnom Srcu Marijinu, Jerihonska bdjenja i sedmodnevna neprekinuta klanjanja pred Presvetim oltarskim sarkamentom.

Izdanja
 40 dana..., dokumentarni film
 Život je dragocjen, spot
 Ulje pomazanja, spot
 40 dana za život, knjiga
 Krunica i litanije za život u (pred)bračnoj čistoći, molitvenik
 Život, dakle, biraj, glazbeno-molitveni album
 Pohod, časopis

Nagrade i priznanja
 2016.: Nagrada Svjedok godine za 2016. godinu pripala je Inicijativi 40 dana za život i njenom glavnome koordinatoru Anti Čaljkušiću.

Kritike
Zagovornici pobačaja, u više država i tijekom više kampanja izražavali su javno protivljenje održavanjem prosvjeda protiv 40 dana za život kao što je, među ostalima, "40 dana izbora". Zagovornici pobačaja slijedili su pravne puteve kao što su tampon-zone, posebno u Kanadi i Europi, kako bi spriječili sudionike inicijative u održavanju kampanja pred bolnicama ili privatnim klinikama koje su vršile pobačaje.

U nekim slučajevima, zagovornici pobačaja burno su reagirali protiv sudionika 40 dana za život. Kampanja iz jeseni 2010. privukla je pozornost kada je pružatelj usluga pobačaja u Tennesseeju uhićen jer je mahao pištoljem na tri sudionika 40 dana za život koji su se molili ispred ustanove za pobačaj u Južnoj Karolini. Tijekom proljetne kampanje 2019. pretučen je 85-godišnji sudionik 40 dana za život u San Franciscu, ukraden mu je znak, a incident je snimljen na video.

Povezani članci
 Pro-life pokret
 Kultura života
 Katolički pogled na pobačaj
 Pravo na život
 Dan nerođenog djeteta
 Marko Glogović

Izvori

 O nama, 40danazazivot.com, pristupljeno 30. kolovoza 2021.

Vanjske poveznice
Ostali projekti

Mrežna mjesta
 40 dana za život, službeno mrežno mjesto inicijative
 40 Days for Life, službeno mrežno mjesto inicijative (SAD)
 40 dana za život - Hrvatska, Facebook stranice inicijative
 Hrvatska za Život, stranice Udruge Hrvatska za Život
 muzevnibudite.com

Pro-life pokret u SAD-u
Pro-life pokret u Hrvatskoj
Aktivističke kampanje

40 dana za život


Shizuka Nakamura (中村 静香, Nakamura Shizuka?, nascută 9 septembrie 1988, în Uji, Kyoto, Japonia) este un gravure idol și actriță care este reprezentată de Oscar Promotion. Ea a fost un membru în Pretty Club 31 și Teenage Club.

Referințe

Legături externe
 Official blog and profile (Japanese)
 Official blog    (Japanese)

Nașteri în 1988
Actrițe japoneze
Gravure idol japoneze
Oameni în viață
Oameni din Kyoto

Shizuka Nakamura


نشرة الأخبار هي مقالة دورية تنطلق في مواعيد محددة طبقا لجدول زمني يتيح لمتلقيها استقبال الأخبار المتعلقة به سواء في الإطار المحلي أو الإطار الإقليمي أو الدولي وتطلق نشرة الأخبار على مصدر الأخبار من خلال منظومتين شهيرتين الاذاعة والتليفزيون وأحيانا تسمى بتوقيت اذاعتها. مثلا إذا كانت تذاع عند الساعة السادسة فيقال «نشرة السادسة» والإذاعة هي أشهر في تقديم نشرة الأخبار عن التليفزيون بسبب أقدمية الإذاعة وكذلك سهولة استخدام جهاز الاستقبال «الراديو» في أي مكان وبابسط الطاقة الكهربائية ولا يطلق على المقالات المكتوبة نشرة الأخبار فهي دائما متعلقة بمذيع يتلو على مستميعيها ما كتبه محررها.

انظر أيضًا
 حظر نشر الأخبار
 صحافة رقمية
 ثقافة الصحافة
 تاريخ الصحافة
 شفافية الإعلام
 قوانين الصحافة
 صحافة مستقلة
 صحافة استقصائية
 صحافة جديدة
 أخلاقيات الصحافة
 صحافة مصورة
 قانون إعلام
 جواز صحفي
 صحافة مؤتمرات الفيديو
 أكاديمية بي بي سي

مراجع

أخبار تلفزيونية
إعلام
صحافة إذاعية
مسلسلات تلفزيونية إخبارية
مصطلحات تلفاز

نشرة الأخبار


Rote Orchideen ist ein deutscher Spielfilm aus dem Jahr 1938 unter der Regie von Nunzio Malasomma. Olga Tschechowa, Albrecht Schoenhals, Camilla Horn und Herbert Hübner spielen die Hauptrollen in dieser Spionagegeschichte.

Handlung
Ein Phantasiestaat irgendwo im Norden Europas: Im Rüstungswerk F.N.G. ist eine wichtige Zeichnung kopiert und an den Feind weitergegeben worden. Der Verdacht fällt auf Chefingenieur Alexander Nica und seinen Assistenten Laurenz. Beide werden vor Gericht gestellt, von  Nachtwächter Bruns belastet und wegen Werksspionage zum Tode verurteilt. Nica gelingt vor der Urteilsverkündung die Flucht. Er versucht nun, Beweise zu finden, um das Gericht von seiner und Laurenz' Unschuld zu überzeugen. Der Schlüssel dafür scheint ein geheimnisvoller, codierter Brief zu sein, den die Baronin Ogolenska bei einem Besuch in Nicas Wohnung zurückgelassen hat. Nica weiß, dass er nur Licht in die Angelegenheit bringen kann, wenn er an den Entschlüsselungscode gelangt, den er im Haus des weltfremden Professors Castro an der Riviera vermutet. Als er den Code dort findet, stellt er fest, dass das Haus Castros als Zentrale einer weit verzweigten Organisation dient. Auch Baronin Ogolenska arbeitet bereitwillig mit dieser zusammen. Mit dem gefundenen Code könnte Nica seine und Laurenz' Unschuld beweisen. Als er so schnell wie möglich zurück zu Laurenz will, findet er die Opernsängerin Maria Dorando verletzt am Straßenrand. Er hilft ihr, obwohl er weiß, dass er eigentlich keine Zeit verlieren darf, weil Castros Leute hinter ihm her sind. Als Castros Leute ihn stellen wollen, lässt sich Nica von der Polizei als vermeintlicher Autodieb verhaften. Castro hat seine Leute angewiesen, sich Nica zu schnappen, sobald er wieder freigelassen wird. Dem Ingenieur gelingt es jedoch, seine Verfolger abzuschütteln und zur Oper zu fahren, wo Maria Dorando gerade einen Auftritt hat. Er versteckt den Code in einer roten Orchidee, die er Maria zuwirft. Um ihn wiederzubekommen, verbringt er den Abend mit der Operndiva, wobei beide feststellen, dass sie mehr als nur Sympathie füreinander empfinden.

Professor Castro taucht bei Maria auf und behauptet, dass Nica in Wirklichkeit ein Agent sei, der Beweise gegen ihren Bruder Antonio sammele, um diese vor Gericht gegen ihn verwenden zu können. Antonio ist der zwielichtigen Baronin Ogolenska verfallen und arbeitet daher für Castro als Sekretär. Maria glaubt dem Professor und will nun von Nica nichts mehr wissen. Als Nica einige Zeit später dem Überwachungskommissar der F.N.G.-Werke Moras den Code übergeben will, stellt er verzweifelt fest, dass die Orchidee leer ist. Er glaubt, dass sein und des Freundes Schicksal nun besiegelt ist und folgt Moras zurück in seine Heimat.

Maria hatte den Code in der Orchidee an sich genommen, um ihren Bruder zu schützen. Sie zerstört den Code jedoch, als Castro ihn von ihr verlangt. Erst später erfährt sie, dass Castro sie belogen hat und sie mit ihrer Aktion das Leben Nicas aufs Spiel gesetzt hat. Verzweifelt bittet sie ihren Bruder um Hilfe, der nun Castros Machenschaften aufdecken will. Castro, durch seine Leute auf dem Laufenden gehalten, lässt Antonio ermorden. Es ist Überwachungskommissar Moras, der Nica und Laurenz rettet: Er kommt dem Nachtwächter Bruns auf die Schliche, der der einzige Belastungszeuge in diesem Prozess war. Es stellt sich heraus, dass Bruns ein Anhänger Castros ist und als seine Marionette aussagt, was immer er will. Castro und seine Leute werden verhaftet und Nica und Laurenz freigesprochen. Auch Maria und Nica sprechen sich aus und finden wieder zueinander.

Produktionsnotizen und Hintergrund
Die Dreharbeiten begannen Mitte Mai 1938, die Uraufführung des Films in Deutschland fand am 8. September 1938 im Berliner Atrium statt.

Produziert wurde der Film von der F.D.F. Fabrikation deutscher Filme GmbH (Berlin). Die Produktionsleitung hatte Hans von Wolzogen. Walter Janssen fungierte als Dialogregisseur. Für die Bauten waren Karl Weber und Erich Zander zuständig, für den Ton Eugen Hrich. Eugen Klagemann war der Standfotograf.

Der Verleih des Films, der originellerweise auch gelegentlich unter dem Titel Schwarze Orchideen lief, erfolgte durch die UFA.

Rote Orchideen gehört, ähnlich wie Gewitterflug zu Claudia, in ein Genre, das seinerzeit oft als Filmthema gewählt wurde, ohne dass eine genaue Bezeichnung dafür gefunden wurde. Vielleicht kommt man mit dem Begriff "Action-Film" diesen zu ihrer Zeit beliebten Filmen am nächsten, da sie sowohl mit Krimielementen wie auch abenteuerlichen und melodramatischen Sequenzen durchzogen sind. Nie ruht die Handlung, ständig passiert etwas und neue Figuren werden eingeführt, ungeahnte Verwicklungen werden aus dem Hut gezaubert. Von Bestechung, Bespitzelung bis über Mord ist alles im Film enthalten. Da braucht man eine Hauptfigur, an die man sich halten kann, und die in diesem Film von Olga Tschechowa verkörpert wird. Ihre Zuneigung zur Hauptfigur ist klar herauskristallisiert und hat Bestand. 1938 war für Olga Tschechowa ein erfolgreiches Jahr, in dem sie in gleich vier Filmen die Hauptrolle spielte und an dessen Ende sie zur Staatsschauspielerin ernannt wurde.

Lied im Film
 Durch die Nacht klingt ein Lied, Text von Willy Dehmel, Musik von Franz Grothe.

Kritik

Siehe auch
 Liste der während der NS-Zeit im Deutschen Reich uraufgeführten deutschen Spielfilme

Weblinks

 Rote Orchideen Original-Filmplakat bei liveauctioneers.com
 Rote Orchideen Illustrierter Film-Kurier Nr. 2836

Literatur
 Rote Orchideen. In: Manfred Hobsch: Film im Dritten Reich. Alle deutschen Spielfilme von 1933 bis 1945. Band 4, M-R. Schwarzkopf & Schwarzkopf, Berlin 2010, S. 546–449.

Einzelnachweise

Filmtitel 1938
Deutscher Film
Filmdrama
Kriminalfilm
Abenteuerfilm
Schwarzweißfilm
Kurt Heuser

Rote Orchideen


Loranthoideae, monotipski biljni rod smješten u vlastiti tribus Nuytsieae, dio porodice ljepkovki. Jedini predstavnik roda je N. floribunda, hemiparazitsko drvo, endem iz jugozapadnog dijela Zapadne Australije gdje je poznato kao moodjar i "australsko božićno drvo".

Može narasti do 10 metara visine.  Pripadnici plemena Noongar od njegove kore izrađuju štitove.

Tribusi i rodovi

 Subfamilia Loranthoideae Eaton
 Tribus Gaiadendreae Tiegh.
 Atkinsonia F. Muell. (1 sp.)
 Gaiadendron G. Don (3 spp.)
 Tribus Elytrantheae Danser
 Peraxilla Tiegh. (2 spp.)
 Alepis Tiegh. (1 sp.)
 Lepeostegeres Blume (10 spp.)
 Lysiana Tiegh. (8 spp.)
 Loxanthera (Blume) Blume (1 sp.)
 Elytranthe (Blume) Blume (8 spp.)
 Trilepidea Tiegh. (1 sp.)
 Amylotheca Tiegh. (5 spp.)
 Cyne Danser (7 spp.)
 Decaisnina Tiegh. (28 spp.)
 Macrosolen Blume (37 spp.)
 Septemeranthus L.J.Singh (1 sp.)
 Lepidaria Tiegh. (9 spp.)
 Lampas Danser (1 sp.)
 Thaumasianthes Danser (1 sp.)
 Tribus Psittacantheae Horan.
 Subtribus Tupeinae Nickrent & Vidal-Russ.
 Tupeia Cham. & Schltdl. (1 sp.)
 Subtribus Notantherinae Nickrent & Vidal-Russ.
 Notanthera (DC.) G. Don (1 sp.)
 Desmaria Tiegh. (1 sp.)
 Subtribus Ligarinae Nickrent & Vidal-Russ.
 Ligaria Tiegh. (2 spp.)
 Tristerix Mart. (13 spp.)
 Subtribus Psittacanthinae Engl.
 Tripodanthus (Eichler) Tiegh. (3 spp.)
 Psittacanthus Mart. (133 spp.)
 Aetanthus (Eichler) Engl. (18 spp.)
 Passovia Karst. ex Klotzsch (25 spp.)
 Oryctanthus (Griseb.) Eichler (17 spp.)
 Maracanthus Kuijt (3 spp.)
 Dendropemon (Blume) Rchb. (33 spp.)
 Cladocolea Tiegh. (28 spp.)
 Struthanthus Mart. (102 spp.)
 Pusillanthus Kuijt (2 spp.)
 Panamanthus Kuijt (1 sp.)
 Peristethium Tiegh. (17 spp.)
 Phthirusa Mart. (24 spp.)
 Oryctina Tiegh. (7 spp.)
 Tribus Lorantheae Rchb.
 Subtribus Ileostylinae Nickrent & Vidal-Russ.
 Ileostylus Tiegh. (1 sp.)
 Muellerina Tiegh. (5 spp.)
 Subtribus Loranthinae Engl.
 Cecarria Barlow (1 sp.)
 Loranthus L. (2 spp.)
 Hyphear Danser (4 spp.)
 Subtribus Amyeminae Nickrent & Vidal-Russ.
 Baratranthus (Korth.) Miq. (4 spp.)
 Sogerianthe Danser (5 spp.)
 Benthamina Tiegh. (1 sp.)
 Amyema Tiegh. (95 spp.)
 Dactyliophora Tiegh. (2 spp.)
 Diplatia Tiegh. (3 spp.)
 Distrianthes Danser (2 spp.)
 Helicanthes Danser (1 sp.)
 Papuanthes Danser (1 sp.)
 Subtribus Scurrulinae Nickrent & Vidal-Russ.
 Scurrula L. (27 spp.)
 Taxillus Tiegh. (35 spp.)
 Subtribus Dendrophthoinae Nickrent & Vidal-Russ.
 Helixanthera Lour. (40 spp.)
 Dendrophthoe Mart. (33 spp.)
 Tolypanthus (Blume) Blume (7 spp.)
 Trithecanthera Tiegh. (5 spp.)
 Subtribus neopoisan
 Vanwykia Wiens (2 spp.)
 Socratina Balle (3 spp.)
 Plicosepalus Tiegh. (13 spp.)
 Bakerella Tiegh. (16 spp.)
 Subtribus Emelianthinae Nickrent & Vidal-Russ.
 Phragmanthera Tiegh. (35 spp.)
 Moquiniella Balle (1 sp.)
 Oliverella Tiegh. (3 spp.)
 Erianthemum Tiegh. (16 spp.)
 Globimetula Tiegh. (13 spp.)
 Emelianthe Danser (1 sp.)
 Pedistylis Wiens (1 sp.)
 Spragueanella Balle (2 spp.)
 Subtribus Tapinanthinae Nickrent & Vidal-Russ.
 Oedina Tiegh. (4 spp.)
 Berhautia Balle (1 sp.)
 Tapinanthus Blume (30 spp.)
 Englerina Tiegh. (26 spp.)
 Actinanthella Balle (2 spp.)
 Agelanthus Tiegh. (56 spp.)
 Oncocalyx Tiegh. (11 spp.)
 Oncella Tiegh. (4 spp.)
 Loranthella S.Blanco & C.E.Wetzel (5 spp.)
 Septulina Tiegh. (2 spp.)

Sinonimi

Izvori

Vanjske poveznice

Ljepkovke

Loranthoideae


Rolf Eschenbach (* 12. Mai 1931 in Jena) ist ein deutscher und österreichischer Wirtschaftswissenschaftler.

Leben
Rolf Eschenbach wurde am 12. Mai 1931 in Jena/Thüringen geboren (Vater: Günther Wolfram Eschenbach; Mutter: Gertrud Eschenbach, geb. Merkel; zwei Geschwister) und verbrachte seine Kindheit und Jugend in Mitteldeutschland und Schlesien. Nach dem Abitur in Eisenberg/Thüringen im Jahre 1950 begann er eine Lehre als Brauer und Mälzer in der Brauerei Henninger in Frankfurt am Main, die er mit der Facharbeiterprüfung 1953 abschloss. In den darauffolgenden Wanderjahren arbeitete Rolf Eschenbach in mehreren Brauereien und Mälzereien in Stuttgart, Trier, Bern/Schweiz, Heidelberg, Frankfurt am Main, Lich und Kulmbach.

Von 1955 bis 1958 studierte Eschenbach das Brauwesen an der Technischen Universität München in Weihenstephan, an der er 1956 zum Diplombraumeister und 1958 zum Dipl.-Brauereiingenieur graduierte.

Von 1958 bis 1964 war Eschenbach Prüfungsassistent in der Landestreuhand Weihenstephan, einer Wirtschaftsprüfungs- und Steuerberatungsgesellschaft, und zugleich wissenschaftlicher Assistent an der Technischen Hochschule München, Institut für Wirtschaftslehre der Brauerei in Weihenstephan bei Franz Kinnebrock (WP und StB). Seine damaligen Hauptarbeitsgebiete waren Unternehmensplanung sowie die Bewertung ganzer Unternehmen. Nach betriebswirtschaftlicher Promotion (1962) folgte die betriebswirtschaftliche Habilitation (1964). Tätigkeiten als öffentlich bestellter und vereidigter Sachverständiger für die Bewertung von Brauereien und Mälzereien an den Industrie- und Handelskammern München (1961 bis 1967) und Frankfurt am Main (1972 bis 1990) folgten. 1970 wurde Eschenbach zum außerplanmäßigen Professor an der Technischen Universität München bestellt.

Er war Mitglied des Vorstandes der Dortmunder Hansa-Brauerei (1967 bis 1972) und der Deutschen Brau AG in Hamburg (1972 bis 1975), sowie Aufsichtsrats- und Beiratsmitglied in verschiedenen Unternehmen in Deutschland und Österreich. Ab 1975 war Eschenbach ordentlicher Professor für Unternehmensführung der Wirtschaftsuniversität Wien und wurde 1999 emeritiert. Seine Lehr- und Forschungstätigkeit setzt er seitdem an der Wirtschaftsuniversität Wien fort.

1980 rief er den Österreichischen Controllertag, einen in Österreich führenden Kongress für zukunftsorientiertes Management und Controlling in Österreich, ins Leben. 1995 folgte die Gründung der Meisterklasse Osteuropa an der Wirtschaftsuniversität Wien, ein Ausbildungskonzept, das eine Zusatzausbildung zum Regelstudium für künftige Führungskräfte in Mittel- und Osteuropa bietet.

Während seiner Professur in Wien gründete Rolf Eschenbach 1982 das Österreichische Controller-Institut, einen gemeinnützigen Verein zur Förderung des Controllings, und wurde schließlich im Jahre 1991 Gründungspartner der Contrast Management Consulting GmbH, einer Unternehmensberatungsgesellschaft mit Sitz in Wien. Im Rahmen dieses Unternehmens war Eschenbach sowohl als Berater und Gutachter für österreichische und deutsche Unternehmen als auch für öffentliche Institutionen tätig.

Von 1997 bis 2006 war Rolf Eschenbach Gründungsmitglied und Vorsitzender des Aufsichtsrates des NPO-Instituts der Wirtschaftsuniversität Wien. Von 2002 bis 2013 war er Gutachter der Internationalen Stiftung für Qualität bei Bachelor- und Masterstudiengängen (FIBAA), Bonn.

Rolf Eschenbach publizierte rund 300 Bücher und Aufsätze in Fachzeitschriften und hielt circa 340 Vorträge und Gastvorlesungen im In- und Ausland. Seine Hauptarbeitsgebiete sind die strategische und operative Unternehmensführung, Controlling und Materialwirtschaft.

Von 1983 bis 1993 war Eschenbach Mitglied der Gemeindevertretung der evangelischen Pfarre AB Wien-Döbling. Er ist mit Hedi Eschenbach (geb. Zott) verheiratet, hat zwei erwachsene Kinder und besitzt sowohl die deutsche als auch die österreichische Staatsbürgerschaft.

Auszeichnungen
 1991: Großes Silbernes Ehrenzeichen für Verdienste um die Republik Österreich

Werke
Eschenbach gilt als einer der Pioniere des Controllings im deutschsprachigen Raum, seine Publikationsliste umfasst ca. 300 Titel. Darunter:

 Planung und Planungsrechnung in Brauereien. Nürnberg 1964.
 mit Fritz Ludwig Schmucker: Der Wert der Brauerei: Investitions- und Ertragsberechnungen. Nürnberg 1965.
 Erfolgspotential Materialwirtschaft.
 Die neue Emotionalisierung – Organisatorische und personelle Konsequenzen aus den neuen Tendenzen der Unternehmensführung. In: R. Eschenbach (Hrsg.): Neue Tendenzen und Werkzeuge im Controlling, Österreichischer Controllertag. Tagungsbericht. Service Fachverlag, Wien 1984, S. 95–121.
 Stand des Controlling in Österreich. In: E. Mayer, J. Weber (Hrsg.): Handbuch Controlling. C. E. Poeschel Verlag, Stuttgart 1990, S. 671–684.
 Zukunft des Controlling. In: R. Eschenbach (Hrsg.): Controlling. 2., überarbeitete und erweiterte Auflage. Schäffer-Poeschel Verlag, Stuttgart 1996, S. 715–725.
 Strategisches Controlling. In: R. Gleich, W. Seidenschwarz (Hrsg.): Die Kunst des Controlling: Prof. Dr. Peter Horváth zum 60. Geburtstag. Franz Vahlen Verlag, München 1997, S. 93–113.
mit Christian Kreuzer (Hrsg.): Controlling macht Schule. 3. Auflage. E. Weber Verlag, Eisenstadt 2015.
mit Helmut Siller: Controlling professionell - Gut gerüstet für digitale Herausforderungen. 3. Auflage, Schäffer Poeschl Verlag, Stuttgart 2019
mit Josef Baumüller und Helmut Siller: Funktions-Controlling. 2. Auflage, Springer Gabler Verlag, Wiesbaden 2021

Literatur
 Kürschners Deutscher Gelehrten-Kalender. 18. Ausgabe. Saur, München 2001, ISBN 3-598-23582-8, Band 1, S. 680.

Weblinks

Einzelnachweise

Ökonom (21. Jahrhundert)
Ökonom (20. Jahrhundert)
Hochschullehrer (Wirtschaftsuniversität Wien)
Träger des Großen Silbernen Ehrenzeichens für Verdienste um die Republik Österreich
Deutscher
Geboren 1931
Mann

Rolf Eschenbach


Eyvah Kızım Büyüdü, senaryosu Tayfun Güneyer tarafından yazılmış ve üç ayrı yönetmen tarafından yönetilmiş, ANS yapımı, Kanal D'de yayımlanan Türk televizyon dizisidir. 2 sezondan oluşan dizi, 34. bölümü ile sona erdi.

Bu dizi Eyvah Babam'''ın devamı niteliğinde çekildi. İlk beş bölümün yönetmeni Orhan Cesur oldu ve bu beş bölümde Eyvah Babam'ın yarım kalan konusu tamamlandı. Bundan başka ilk beş bölümde ekonomik sıkıntıların da etkisiyle dizinin kadrosu oldukça küçük tutuldu. Reytinglerin iyiye gittiği görüldükten sonra kadro yeniden genişledi. 6. bölümden itibaren asıl Eyvah Kızım Büyüdü'' dizisine geçiş yapıldı ve yönetmen koltuğuna Filiz Kaynak geçti. 25. bölümden itibaren ise Bülent Özdural dizinin yönetmeni oldu. Dizideki olaylar herhangi bir sonuca bağlanmamasına rağmen 34. bölümden sonra yayınına son verildi. Dizi yayındayken pazar akşamları haftalık bölüm tekrarları da yapıldı.

Sezonlar
 1. Sezon: 1 - 13 bölümler (22 Mart 2000 - 16 Ağustos 2000)
 2. Sezon: 14 - 34 bölümler (11 Eylül 2000 - 23 Mayıs 2001)

Oyuncu kadrosu ve karakterler

Kaynakça

2000'de başlayan Türk televizyon dizileri
2001'de sona eren Türk televizyon dizileri
Türk durum komedisi televizyon dizileri
Türk dramatik televizyon dizileri
Kanal D dizileri
2000'lerde Türkçe televizyon dizileri
ANS Productions dizileri

Eyvah Kızım Büyüdü


Donja Sestrica (Sestrica Mala) je nenaseljeni otočić u otočju Vrhovnjaci, na pola puta između Lastova i Mljeta, a nalazi se oko 10.7 km istočno od Lastova. Najbliži otoci su Gornja Sestrica (50 metara južno) i Donja Sestrica (10 metara sjeveroistočno).

Dimenzije hridi su otprilike 40 x 15 metara.

Izvori

Vrhovnjaci

Srednja Sestrica (Vrhovnjaci)


Ekho ist:

 der Name des Ekho Mountain, einem Berg in der Antarktika
 der Name des Ekho Lake, einem See in der Antarktika

Ekho ist der Familienname folgender Personen:
 Jimmy Ekho (1960–2008), Inuit-Künstler

Ekho


Portul serial sau interfață serială, cunoscut și sub numele de RS-232, este un port de comunicare al calculatoarelor folosit pentru conectarea unor periferice cum ar fi mouse, modem, imprimantă, scaner, microcontroler, și alte echipamente hardware. Porturile seriale sunt folosite și pentru conectarea a două sisteme de calcul într-o rețea peer-to-peer.

Spre deosebire de portul paralel, în cazul portului serial există o singură linie de date, prin care se poate transmite un singur bit la un moment dat. Din acest motiv cât și  modului mai complex de gestiune a comunicației, viteza interfeței seriale este sensibil mai mică decât cea a interfeței paralele. În schimb, portul serial a fost proiectat de la început pentru comunicații bidirecționale.

Sistemele de operare creează de obicei nume simbolice pentru porturile seriale. Calculatoarele IBM PC permiteau utilizarea a două porturi seriale, COM1 și COM2. Ulterior, numărul porturilor a fost extins cu încă două, COM3 și COM4. Începând cu sistemul de operare Windows 95, numărul porturilor seriale a fost extins la 128. Unix, etichetează de obicei dispozitivele de port serial /dev/tty*. Aceste porturi sunt gestionate cu ajutorul driverelor de dispozitiv care le controlează și pot fi accesate din programul BIOS al calculatoarelor.

Porturile seriale sunt încă utilizate în diverse aplicații și domenii deoarece sunt simple, ieftine și necesită foarte puțin software de suport din sistemul gazdă. Aceste aplicații includ sisteme de automatizare industrială, instrumente științifice, servere, echipamente de rețea (router și switch).

Calculatoarele moderne permit standarde de comunicare seriale mai rapide și mai complexe, cum ar fi USB și FireWire, pentru a înlocui RS-232. Computerele fără porturi seriale necesită adaptoare USB-serial pentru a avea compatibilitate cu dispozitivele seriale RS-232.

Serial RS232 port, also known as a COM port, serial line or RS-232 is one of the oldest computer interface. It can be found in many industrial and consumer devices. Until recently, the serial port is equipped with a RS232 in most desktops and on laptops.

The downside is a short convertor RS232 maximum cable length - according to only 15 meters (renewable), low noise immunity and risk of ground loops (connecting two devices powered from different potentials may be damaged or destroyed equipment).

Caracteristici
Interfața serială utilizează atât semnale pentru transmisia și recepția datelor, cât și
semnale pentru controlul fluxului de date între un echipament terminal de date (DTE), cum ar fi un calculator și un echipament pentru comunicația de date (DCE), un modem.

Conectori

Porturile seriale pot utiliza unul din două tipuri de conectori. Conectorul DB-25 (25
pini) a fost utilizat la calculatoarele din generațiile anterioare. Pentru a se reduce spațiul ocupat, conectorul DB-25 a fost înlocuit cu un conector de dimensiuni mai reduse DB-9,  cu 9 pini. Calculatoarele mai noi utilizează acest conector DB-9 cu 9 pini. Pentru porturile seriale ale calculatoarelor se utilizează conectori tată, iar pentru porturile seriale ale echipamentelor periferice se utilizează conectori mamă.

Computerele Macintosh timpurii au adoptat standardul RS-422 asociat cu acest standard pentru conectori.

Rata de transfer
Ratele de biți acceptate în mod obișnuit includ 75, 110, 300, 600, 1200, 2400, 4800, 9600, 19200, 38400, 57600, 115200, mai rar 230400, 256000, 460800 bps.

Circuite UART
Componenta principală a unui port serial este un circuit UART (Universal Asynchronous Receiver-Transmitter). UART este în esență un chip care condiționează datele care intră și ies din porturile seriale, cum ar fi terminalul de port serial RS232 al computerului. Fiecare computer conține un UART pentru a gestiona porturile seriale, iar unele modemuri interne au propriile UART-uri. Acest circuit realizează conversia datelor paralele de la calculator în formatul necesar pentru transmisia serială și conversia datelor seriale recepționate în formatul paralel utilizat de calculator. Circuitul adaugă bitul de start, bitul de stop și bitul de paritate la datele seriale transmise și detectează acești biți în cadrul datelor seriale recepționate. Seria de chipuri 16550 a fost UART-ul cel mai frecvent utilizat

Calculatoarele IBM PC și calculatoarele IBM PC/XT au utilizat circuite UART din familia 8250. Începând cu primele sisteme de 16 biți, a fost utilizat circuitul UART 16450, produs de firma National Semiconductor. Acest circuit este compatibil cu circuitele din familia 8250 la nivelul registrelor, dar permite comunicația cu viteze mai ridicate.

La calculatoarele IBM PS/2 a fost utilizat circuitul UART 16550, care a fost adoptat și pentru sistemele bazate pe procesorul Intel 80386 și următoarele. Circuitul 16550 funcționează similar cu circuitele 8250 și 16450, dar conține în plus câte o memorie FIFO de 16 octeți pentru transmisie și recepție. Această memorie permite viteze de comunicație superioare față de vitezele permise de circuitele anterioare. Începând cu sistemele bazate pe procesorul Pentium, circuitul UART 16550 a fost inclus în setul de circuite de pe placa de bază. Versiuni îmbunătățite ale circuitului UART 16550 sunt 16650, 16750 și 16850.

Exemple de interfețe seriale
CAN: magistrală serială utilizată în industria de automobile
Ethernet
Fibre Channel
FireWire
HyperTransport
InfiniBand: interfață de mare viteză, comparată cu Ethernet și Fibre Channel
I²C: utilizată între circuite integrate
MIDI: controlul instrumentelor muzicale și al computerelor
PCI Express
Serial ATA
SpaceWire: comunicații full duplex punct-la-punct în nave spațiale
SPI: interfață sincronă de mare viteză, ce operează în mod full duplex.
SONET: transmisii prin fibră optică de mare viteză folosind laser
USB

Vezi și
D-Sub
Interfață
Port paralel
Transmisie de date serială
Port (calculator)

Referințe și note

Legături extrene
Serial Interfaces Pinouts

Bibliografie
Jan Axelson: Serial Port Complete: Programming and Circuits for RS-232 and RS-485 Links and Networks, Lakeview Research, 1998, ISBN: 9780965081924

Conectori
Interfețe
Dispozitive periferice
Transmitere de date

Port serial


La statue-menhir de Cénomes est une statue-menhir appartenant au groupe rouergat découverte à Montagnol, dans le département de l'Aveyron en France.

Description
Elle a été découverte en 1940 par le docteur Brunel dans le ruisseau du Nuéjouls. Elle est constituée d'une dalle en grès dont le site d'extraction le plus proche est situé à environ  du site de sa découverte. Il s'agit du fragment supérieur d'une statue plus grande qui a été brisée. Il mesure  de hauteur sur  de largeur pour une épaisseur de .

C'est une statue atypique que Jean Arnal avait classé parmi les « hérétiques » dans le groupe dit de « Tauriac ». Le pourtour de la statue a été souligné par des bandes en relief sculptées. La statue est uniquement décorée d'une représentation gravée de « l'objet », il s'agit donc d'une statue masculine.

La statue est conservée au Musée Fenaille à Rodez.

Notes et références

Annexes

Bibliographie

Articles connexes
 Sites mégalithiques de l'Aveyron
 Liste des statues-menhirs de France

Cénomes
Site mégalithique dans l'Aveyron

Statue-menhir de Cénomes


حدائق فيلا بورغيزي (بالإيطالية:Villa Borghese) هي حديقة طبيعية واسعة على التصميم الطبيعي الإنجليزي للحدائق في روما، تضم عدد من المباني والمتاحف مثل جاليريا بورغيزي. هي ثالث أكبر حديقة عامة في روما بمساحة 80 هكتارا، بعد حديقة فيلا دوريا بامبيلي. تم تطوير هذه الحدائق على هضبة «بانشيانا» Villa Borghese Pincio

بنيت بواسطة المعماري فلامينيو بونيتسيو الذي طور اسكتشات أو رسومات أولية تخص شيبيوني بورغيزي من عصر النهضة في إيطاليا، والذي كان ينحدر من أسرة لنبلاء تلك الفترة، حيث استعملها ك«فيلا سوبربانا» villa suburbana وهي فيلا للاحتفالات على أطراف روما، وكمقر لمجموعته الفنية الخاصة. الحدائق بشكلها الحالي تم إعادة تصميمها في أوائل القرن التاسع عشر.

تاريخ

في العام 1605، الكاردينال شيبيوني بورغيزي ابن شقيق البابا باول الخامس وراعي برنيني، بدا بتحويل مزرعة العنب السابقة تلك إلى أكبر حدائق روما على الإطلاق منذ العصور القديمة.

مزرعة العنب السابقة تلك إضافة إلى حدائق لوتشولاني كانت الأشهر في عصر الجمهورية الرومانية القديم. في القرن التاسع عشر تغير تصميم وشكل الكثير من الحدائق إلى حديقة طبيعية واسعة على التصميم الإنجليزي. تم افتتاح حدائق فيلا بورغيزي بشكل غير رسمي منذ زمن طويل. قامت بشرائها بلدية روما في العام 1903 حيث تم فتحها للعامة. حدائق فيلا بورغيزي تحتوي على عدد من الفيلات. كما تؤدي طريق من أدراج إسبانيا بالقرب من ميدان (بيازا دي سبانيا) الشهير في روما إلى الحدائق. وهناك مدخل آخر من ناحية «بورتي ديل بوبولو» عبر ميدان (بيازا ديل بوبولو) الذي يحوي في وسطه مسلة مصرية تخص الفرعون المصري رمسيس الثاني. كما توفر هضبة بنشيانا Pincio في الجهة الجنوبية من الحديقة إطلالة مميزة على العاصمة الإيطالية روما.

الفيلات في الحديقة
 اليوم يوجد جاليريا بورغيزي في موقع الفيلا الرئيسية «فيلا بورغيزي» ذاتها.
 فيلا جوليا المجاورة لفيلا بورغيزي بنيت بين العامين 1551 - 1555 كمقر صيفي للبابا يوليوس الثالث، اليوم هي مقر للمتحف البتروسكاني.
 فيلا ميديشي التي تستضيف اليوم مقر الأكاديمية الفرنسية في روما، وحديقة فورتيتسولا القوطية التي تستضيف مجموعة أعمال الفن الأكاديمي الحديث للنحات بيترو كانونيتشا. في خمسينيات العام 1600 قام دييغو فيلازكيز برسم مجموعة من لوحات حديقة هذه الفيلا.
 فيلات أخرى متناثرة في فيلا بورجيزي هي بقايا من المعرض العالمي للفنون الذي تم في روما في العام 1911 احتفالا بالذكرى الخمسين لتوحيد إيطاليا.
 جاليريا ناتسونالي دي آرت موديرنا يمتلك مجموعات من اللوحات الفنية الحصرية من القرن التاسع عشر والقرن العشرين لفنانين إيطاليين.

مراجع

وصلات خارجية
 Villa Borghese
 معلومات تاريخية عن الحدائق

بورغيزي
بورغيزي
بورغيزي
مواقع جذب سياحي في روما
ملاعب أولمبية للفروسية
ملاعب الألعاب الأولمبية الصيفية 1960

حدائق فيلا بورغيزي


Fourteenth Army or 14th Army may refer to:

 14th Army (German Empire), a World War I field Army
 14th Army (Wehrmacht), a World War II field army
 Italian Fourteenth Army
 Japanese Fourteenth Army, a World War II field army, in 1944 converted to Japanese Fourteenth Area Army
 14th Army (Soviet Union)
 Soviet 14th Guards Army, which occupied Moldovan Transnistria during the Transnistria War
 Fourteenth Army (United Kingdom)
 Fourteenth United States Army, a World War II 'phantom' force

Fourteenth Army


Agrilus octosignatus é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Gyllenhal in Schönherr, 1817.

Referências

octosignatus

Agrilus octosignatus