HMS King Edward VII, named after King Edward VII, was the lead ship of her class of pre-dreadnought battleships built for the British Royal Navy. Armed with a battery of four  and four  guns, she and her sister ships marked a significant advance in offensive power compared to earlier British battleship designs that did not carry the 9.2 in guns. King Edward VII was built at the Devonport Dockyard, and was laid down in March 1902, launched in July 1903, and completed in February 1905.

The ship entered service with the Atlantic Fleet as the fleet flagship before being transferred to the Channel Fleet in 1907, where she also served as the flagship. The Channel Fleet became the Home Fleet in 1909, where she remained for the next several years. During this period, the fleet was repeatedly reorganized, with King Edward VII ultimately ending up in the 3rd Battle Squadron by 1912, along with her sisters. The ships were sent to the Mediterranean during the First Balkan War to enforce the transfer of Scutari to Albania. Following the outbreak of the First World War in August 1914, the 3rd Battle Squadron became part of the Grand Fleet, where King Edward VII served for the next two years. The Grand Fleet conducted numerous sweeps into the North Sea in the hope of catching German vessels at sea, but rarely found action.

On the morning of 6 January 1916, while steaming to Belfast for a refit, King Edward VII struck a naval mine that had been laid by the German auxiliary cruiser . Attempts to tow King Edward VII to port failed when she took on a dangerous list, so she was abandoned and her crew evacuated to several destroyers. King Edward VII sank later that day.

Design

Following the development of pre-dreadnought type battleships carrying heavy secondary guns of  diameter in the Italian Regia Marina and the United States Navy, the Royal Navy decided to build similar ships. Initial proposals called for a battleship equipped with eight  guns to support the main battery, though under the direction of William Henry White, the Director of Naval Construction, these were replaced with four  guns. The new ships, though based on the general  type that had formed the basis of the preceding four battleship designs, marked the first significant change in the series. Like all late pre-dreadnoughts that entered service in the mid-1900s, King Edward VII was made almost instantaneously obsolescent by the commissioning of the all-big-gun  in December 1906, armed with a battery of ten heavy guns compared to the typical four of most pre-dreadnoughts.

King Edward VII was  long overall, with a beam of  and a draft of . The King Edward VII-class battleships displaced  normally and up to  fully loaded. Her crew numbered 777 officers and ratings. The King Edward VII-class ships were powered by a pair of 4-cylinder triple-expansion engines that drove two screws, with steam provided by sixteen water-tube boilers. The boilers were trunked into two funnels located amidships. The King Edward VII-class ships had a top speed of  from .

King Edward VII had a main battery of four  40-calibre guns mounted in twin-gun turrets fore and aft. These were supported by a heavy secondary battery of four  guns in four single turrets, two on each broadside. The ships also mounted ten  45-calibre guns mounted in casemates, in addition to fourteen 12-pounder  guns and fourteen 3-pounder  guns for defence against torpedo boats. As was customary for battleships of the period, she was also equipped with five  torpedo tubes submerged in the hull; two were on each broadside, with the fifth in the stern.

King Edward VII had an armoured belt that was  thick; the transverse bulkheads on the aft end of the belt was  thick. The sides of her main battery turrets were also 8 to 12 in thick, atop 12 in barbettes, and the 9.2 turrets had  sides. The casemate battery was protected with  of armour plate. Her conning tower had 12-inch-thick sides. She was fitted with two armoured decks,  thick, respectively.

Service history

Pre-First World War

When King Edward VII was laid down at Devonport Dockyard on 8 March 1902, the first plate was laid by King Edward VII, who with his wife Queen Alexandra had just attended the naming and launching ceremony of . King Edward VII was launched by her namesake on 23 July 1903 and was completed in February 1905. Edward VII consented to having King Edward VII carry his name on the condition that she always serve as a flagship. The Royal Navy honoured this wish throughout her career. King Edward VII was commissioned on 7 February at Devonport Dockyard for service as Flagship, Commander-in-Chief, Atlantic Fleet. She underwent a refit in 1906–1907, during which her superstructure 12-pounder guns were temporarily relocated to the top of her main battery turrets. Her Atlantic Fleet service ended when she paid off at Portsmouth Dockyard on 4 March 1907.

On 5 March, King Edward VII was recommissioned as flagship of Admiral Lord Charles Beresford, Commander-in-Chief, Channel Fleet. She underwent another refit at Portsmouth in 1907–1908. During this refit, her 12-pounders returned to their original locations, and the 3-pounders on her bridge were removed. Under a fleet reorganisation on 24 March 1909, the Channel Fleet became the 2nd Division, Home Fleet. Accordingly, King Edward VII was recommissioned as the Flagship, Vice Admiral, Home Fleet on 27 March. She underwent a refit at Portsmouth from December to February 1910. She was recommissioned at Portsmouth on 1 August 1911 as the Flagship, Vice Admiral, Third and Fourth Divisions, Home Fleet.

Under a fleet reorganisation in May 1912, King Edward VII and all seven of her sisters – , , , , , , and  – were assigned to form the 3rd Battle Squadron, assigned to the First Fleet, Home Fleet. King Edward VII was commissioned at Sheerness as the Flagship, Vice Admiral, 3rd Battle Squadron, First Fleet, Home Fleet, on 14 May 1912. The 3rd Battle Squadron was detached to the Mediterranean in November 1912 because of the First Balkan War (October 1912 – May 1913); it arrived at Malta on 27 November 1912 and subsequently participated, as part of an international force, in a blockade of Montenegro and in an occupation of Scutari to force the Macedonians to relinquish the city to the newly-formed Albania. The squadron returned to the United Kingdom in 1913 and rejoined the Home Fleet on 27 June 1913.

First World War

Upon the outbreak of the First World War, the 3rd Battle Squadron was assigned to the Grand Fleet and based at Rosyth, with King Edward VII continuing her service as squadron flagship, at the time under the command of Vice Admiral Edward Bradford. The squadron was reinforced with the five s, and was used to supplement the Grand Fleet's cruisers on the Northern Patrol. On 6 August, the day after Britain declared war on Germany, elements of the Grand Fleet sortied to inspect the coast of Norway in search of a German naval base violating Norwegian neutrality. King Edward VII and the rest of the 3rd Battle Squadron provided distant support to the operation. No such base was found, and the ships returned to port the next day. On 14 August, the ships of the Grand Fleet went to sea for battle practice before conducting a sweep into the North Sea later that day and into 15 August.

In late August, King Edward VII reported that two of her four 12-inch guns had developed cracks in the inner tubes, necessitating replacement. She accordingly left Scapa Flow for Devonport to have the guns replaced, Bradford shifting his flag to her sister ship Dominion temporarily. King Edward VII returned to the fleet on 2 September, at which point Dominion was sent to have her guns replaced. On 2 November, the squadron was detached to reinforce the Channel Fleet and was rebased at Portland. The squadron returned to the Grand Fleet on 13 November, although King Edward VII remained behind temporarily, not returning to the Grand Fleet until 30 November. During sweeps by the fleet, she and her sisters often steamed at the heads of divisions of the far more valuable dreadnoughts, where they could protect the dreadnoughts by watching for mines or by being the first to strike them.

On 14 December, the 1st Battlecruiser Squadron, 2nd Battle Squadron, and accompanying cruisers and destroyers left port to intercept the German forces preparing to raid Scarborough, Hartlepool and Whitby. On the first reports of contact with German units on the morning of 16 December, the Grand Fleet commander, Admiral John Jellicoe, ordered Bradford to take the 3rd Battle Squadron to support the ships in contact at 10:00. Four hours later, they met the 1st and 4th Battle Squadrons, en route from Scapa Flow, though they failed to reach the German High Seas Fleet before the latter withdrew. The Grand Fleet remained at sea until late on 17 December, at which point the 3rd Battle Squadron was ordered back to Rosyth. King Edward VII and the rest of the squadron joined the Grand Fleet for another sweep into the North Sea on 25 December. The fleet returned to its ports two days later, having failed to locate any German vessels.

The 3rd Battle Squadron went to sea on 12 January 1915 for gunnery training, steaming north and passing to the west of Orkney on the night of 13–14 January. After completing training on the 14th, they returned to Rosyth on 15 January. On 23 January, the 1st and 2nd Battlecruiser Squadrons sortied to ambush the German I Scouting Group in what resulted in the Battle of Dogger Bank the following day. Later on the 23rd, the rest of the Grand Fleet, including King Edward VII, sortied to support the battlecruisers. The 3rd Squadron ships left first and steamed at full speed to reach ships of the Harwich Force, which had reported contact with German vessels. The battlecruisers intervened first, and King Edward VII and her sisters arrived around 14:00, by which time the battlecruisers had sunk the armoured cruiser  and the surviving German ships had fled. The 3rd Battle Squadron patrolled the area with the rest of the Grand Fleet over the night before being detached at 08:00 on 25 January to steam to Rosyth.

Elements of the Grand Fleet went to sea repeatedly over the next few months. The 3rd Battle Squadron patrolled the central North Sea in company with the 3rd Cruiser Squadron from 10–13 March. The two units again went to sea to sweep the central North Sea from 5–8 April. A major fleet operation followed on 11 April, with the entire Grand Fleet sortieing for a sweep of the North Sea on 12–13 April. The squadrons returned to their ports on 14 April to replenish their fuel. Another such operation followed on 17 April, which also failed to find any German ships. The 3rd Battle Squadron returned to Rosyth late on 18 April. The fleet sortied again on 21 April, returning to port two days later. The 3rd Battle Squadron, joined by the 3rd Cruiser Squadron, patrolled the northern North Sea from 5–10 May, during which a German U-boat attacked the battleships but failed to score a hit.

Another sweep into the North Sea took place from 17–19 May, and no German forces were encountered. The fleet went to sea again on 29 May for a patrol south to the Dogger Bank before returning to port on 31 May, again without having located any German vessels. The Grand Fleet spent much of June in port conducting training, but the most modern units went to sea on 11 June for gunnery practice to the northwest of Shetland. While they were training, King Edward VII and the rest of the 3rd Battle Squadron, along with the 3rd Cruiser Squadron, patrolled the central North Sea. Fleet activities were limited in July, owing to a threatened strike by coal miners, which began on 18 July and threatened the supply of coal for the fleet's ships. The strike continued into August, which led Jellicoe to continue to limit fleet activities to preserve his stocks of coal. The fleet saw little activity in September, and during this period, the Grand Fleet began to go to sea without the 3rd Battle Squadron.

Loss
On 6 January 1916, King Edward VII—having transferred her flag temporarily—departed Scapa Flow at 07:12 on a voyage around the northern coast of Scotland to Belfast, where she was scheduled to undergo a refit. At 10:47, she struck a mine that had been laid by the German auxiliary cruiser  off Cape Wrath five days before. Möwe had slipped past British patrols and laid 252 mines under cover of darkness and a snow storm. The explosion occurred under the starboard engine room, and King Edward VII took on a list of 8° to starboard. Her commanding officer, Captain (later Admiral) Crawford Maclachlan, ordered her helm put over to starboard to close the coast and beach the ship if necessary, but the helm jammed hard to starboard and the engine rooms quickly flooded, stopping the engines. Counterflooding reduced her list to 5°. Signals to the passing collier Princess Melita induced her to close with King Edward VII and attempt to tow the battleship. Initially believing the attack to have been from a German U-boat, the flotilla leader  and twelve destroyers sortied to come to King Edward VIIs aid. After arriving on the scene, Kempenfelt joined the tow attempt. Towing began at 14:15, but King Edward VII settled deeper in the water and took on a 15° list in a rising sea and strong winds and soon proved to be unmanageable. Princess Melitas towline parted at 14:40, after which Captain Maclachlan ordered Kempenfelt to slip her tow as well.

With flooding continuing and darkness approaching, Captain Maclachlan ordered King Edward VII abandoned. The destroyer  came alongside at 14:45, and she and destroyers  and , took off the crew with the loss of only one life (a man fell between the battleship and one of the rescue vessels), the last man off being Captain Maclachlan, who boarded destroyer  at 16:10. Fortune, Marne, and Musketeer departed to take the battleship's crew to port, while Nessus stayed on the scene until 17:20 with tugs that had arrived to assist. After Nessus departed, the tugs continued to stand by, and saw King Edward VII capsize at 20:10 and sink around nine hours after the explosion. The cause of her loss was initially unknown, as the British were at that time unaware of Möwes minefield, and the battleship Africa had passed through the area earlier that day without incident. A shortage of minesweepers also delayed discovery of the minefield.

Notes

References

Further reading

External links

King Edward VII-class battleships
Ships built in Plymouth, Devon
1903 ships
World War I battleships of the United Kingdom
Maritime incidents in 1916
Ships sunk by mines
World War I shipwrecks in the Atlantic Ocean
Shipwrecks of Scotland

HMS King Edward VII


Le LAG3, LAG-3 (pour ) ou CD223, est une protéine avec un rôle d'inhibiteur de point de contrôle. Son gène LAG3 est situé sur le chromosome 12 humain.

Rôles

Le LAG3 se situe sur la paroi des lymphocytes T activés et sur celles des lymphocytes NK.

Il régule l'activité des lymphocytes CD4. Il se lie au complexe majeur d'histocompatibilité de classe , permettant au mélanome d'être résistant à l'apoptose.

Cible thérapeutique
L'expression du LAG3 sur la paroi des lymphocytes est fortement augmentée au niveau de plusieurs cancers.

Le relatimab est un anticorps monoclonal ciblant cette protéine. Utilisé en association avec le nivolumab, il permet une meilleure réponse au traitement en cas de mélanome avancé.

Notes et références

Chromosome 12 humain
Cluster de différenciation

LAG3


Abwehr (Amt Ausland-Abwehr), je obavještajna služba Vrhovnog zapovjedništva oružanih snaga nacističke Njemačke i zajedno s Reichssicherheitshauptamt (RSHA) najznačajniji faktor obavještajno-sigurnosnog sistema Trećeg Reicha. U odnosu na Odjeljenje za strane vojske (Fremde Heere), Vrhovnog zapovjedništva kopnene vojske (OKH) i njegove obavještajno-izviđačke organe postrojbi, Abwehr se javljao kao centralna, strategijska i vojno-obavještajna institucija s osnovnim zadatkom da u inozemstvu organizira i provodi subverzivna djelovanja najšireg obujma. Nastala je spajanjem Odjeljenja na inozemstvo (Ausland) i Obranu (Abwehr) pri Ministarstvu obrane. Prvo odjeljenje se bavilo održavanjem veze između vojske i vanjskih poslova, drugo obavještajnom djelatnošću. Dva su zapovjednika vodila Abwher za vrijeme Hitlerove vlasti, prvi je bio kontraadmiral Konrad Patzig, kojega je 1. siječnja 1935. godine naslijedio viceadmiral Wilhelm Canaris.

Organizacija i djelovanje
U strategijsku vojno-obavještajnu službu Abwehr se razvio u razdoblju 1933. – 1939. usporedno s jačanjem agresivne politike Hitlerove njemačke. Osim brojno veoma jakog centra u Berlinu, postojala je razgranta mreža centara i podcentara kako na području Njemačke tako i u inozemstvu.

Služba je bila podijeljena na tri glavna sektora:

Teritorijalna organizacija Abwehra u granicama Raicha utemeljena je u vojno-teritorijalnoj podjeli; pri svakom zapovjedništvu vojnog okruga formiran je ured Abwehra, (Abwehrstelle—Ast) a oni su, po potrebi, mogli osnivati niže organizacijske grupe (Nebenstelle—Nest) ili da odrede tzv. isturene Abwehr časnike. Svaki od ovih punktova bio je obavezan organizirati posebnu mrežu agenata i rukovodi njenom djelatnošću. Centrala Abwehra je direktno organizirala svoje centre gotovo u svim europskim državama.

Pred početak Drugog svjetskog rata Abwehr proširuje mrežu svojeg djelovanja i u vojsci; pri zapovjedništvu grupa armija i u unutar armija formira se Abwehr zapovjedništvo — AK za sva tri sektora rada, čija se nadležnost kretala u granicama operacija tih jedinica. Ove jedinice su dalje formirale niže strukture tzv. Abwehr truppove te obavještajne punktove, tzv. Meldeköpfe. Ast, Nest i AK bili su dvostruko vezani: za centralu u Berlinu i za načelnika obavještajne službe jedinice u čijoj su se zoni nalazili.

Na okupiranim područjima Abwehr također osniva mrežu svojih organa analogno onoj u granicama Nemačke. U Poljskoj prilikom priprema za agresiju na SSSR, izučava poseban stožer (pod tajnim imenom Stab Walli) za izvođenje obavještajno-diverzantskih akcija protiv SSSR. Takva organizaciona struktura postojala je sve do svibnja 1944., kada je zbog učešća zapovjednika Abwehra u pripremama atentata na Hitlera, Abwehr kao posebna institucija ukinut i uključen u RSHA pod nazivom Amt-Mill, s tim što su prvi i drugi sektor ušli u RSHA, a treći u sastav Gestapoa.

Djelovanje Abwehra na području Jugoslavije

Obavještajno-subverzivnu aktivnost prema Jugoslaviji Abwehr intenzivira naročito poslije Anschlussa. Iz svojih centara u Beču, Grazu i Klagenfurtu, organi Abwehra uspostavljaju veze s mnogim pripadnicima njemačke narodnosti (folksdojčeri) u zemlji. Među njima stvaraju brojnu i dobro organiziranu mrežu, opskrbljuju ih radio-stanicama i oružjem, te pripremaju za sabotažno-diverzantske akcije. Punktovi Abwehra u Austriji posjedovali su, između ostaloga i karakteristike cjelokupne radio mreže u Jugoslaviji, što im je omogućavalo neometano praćenje radio poruka. Ast u Beču bio je u stalnoj vezi s tajnom skupinom, tzv. Organizacijom Jupiter, koju je Abwehr II organizirao u Jugoslaviji. Bila je sastavljena uglavnom od domaćih nijemaca. Članovi organizacije imali su zadatak da organiziraju obavještajnu mrežu za potrebe Abwehra, vrše diverzije i sabotaže. U vrijeme agresije njemačke vojske na Jugoslaviju zauzmu posebno važne objekte na pravcima prodora njemačkih jedinica, izvode oružane prepade na jugoslavensku vojsku, preuzimaju vlast, šire defetizam i paniku i sl.
Centar Abwhehra u Jugoslaviji nalazio se u njemačkom veleposlanstvu u Beogradu. Uspostavio je veze i s mnogim političarima te vojnim i privrednim dužnosnicima vladajućeg režima, što je olakšalo izvođenje općih planova nacističke Njemačke u pripremanju agresije i u toku Travanjskog rata. Pored toga, Abwehr II formirao je i nekoliko Brandenburg jedinica, od kojih je jedna zauzela Đerdap, četiri sata prije početka napada (6. travnja u 2 sata).

Tijekom okupacije, Abwehr razvija široku mrežu svojih organa u svim krajevima jugoslavije. Ast je uspostavljen već u svibnju 1941. (u Zagrebu i u Beogradu), a sredinom 1943., nakon formiranja Zapovjedništva za Jugoistok, postojeći Ast organi prerastaju u Abwehr zapovjedništvo s oko 10 — 12 Abwehr trupova (kasnije nazvanih Frontaufklärungstrupp  — FAT). U jesen 1943, usporedo s povlačenjem njemačkih postrojbi s okupiranih područja, Abwehr počinje stvarati tzv. pozadinsku mrežu (Rück Netz), sa zadatkom da prikuplja obavještajne podatke vojne prirode; u njenom, organiziranju sudjeluju FAT-1281/R u Beogradu i FAT129/R u Zagrebu. Pred kraj rata formiran je i FAT-127/R u Celju koji je trebao preuzeti već stvorenu mrežu na području Slovenije, Trsta, Istre i Jadranskog primorja. Pored pozadinske agenture, Abwehr zajedno s RSHA pokušava da izučiti i diverzantske grupe za naknadno ubacivanje u neprijateljsku pozadinu.

Kasnije je cijelu ovu organizaciju preuzela VI uprava RSHA, s pukovnikom Ottom Skorzenjem na čelu.

Literatura

 "Abwehr", U: Vojna enciklopedija, sv. 1., Beograd: Izdanje redakcije Vojne enciklopedije, 1970., str. 5. – 6.

Nacizam
Sigurnosno-obavještajne službe
Njemačka u Drugom svjetskom ratu

Abwehr


Secretum, dinler tarihi uzmanı Rita Monaldi ile 17. yüzyıl müziği üzerine uzmanlaşan müzikolog Francesco Sorti'nin 20 dile çevrilen, 45 ülkede yayımlanan ve yoğun ilgi gören kitapları Imprimatur'dan sonra yazdıkları, 18. yüzyıl Roma'sında geçen tarihsel olayları irdeleyen kitaptır.

Yazarlar, romanı İtalya ve Vatikan arşivlerinde tarihçilerin gözünden kaçan belgelere dayanarak yazdılar. Romanı, ülkeleri İtalya'da kimse yayımlamaya cesaret edememiştir.

Konusu
Pek çok önemli konuğun davetli olduğu Spada Malikanesi'nde düzenlenen görkemli düğün töreninin ardında Avrupa tarihini karartan entrikalar dönmektedir.

Güneş Kral XIV. Louis'nin ajanı Rahip Atto Melani, tarihin yönünü değiştiren bir aşk, yeni papanın seçimi, Kardinaller Meclisi, taht kavgaları ve sırlar malikanenin bir hizmetlisinin ağzından anlatılıyor.

Dış bağlantılar
Secretum

Tarihî romanlar

Secretum


Prins Alexander af Sverige (Alexander Erik Hubertus Bertil; født 19. april 2016 i Danderyd) er en svensk prins og hertug af Södermanland. Han er søn af prins Carl Philip og prinsesse Sofia og er nummer fem i den svenske tronfølje efter sin far og før sin lillebror prins Gabriel.

Fødsel
Den 19. april 2016 kl 18:25 blev prins Alexander født på Danderyd Hospital. Han vejede ved fødslen 3595 gram og var 49 centimeter lang. Dagen efter fødselen blev skudt 21 salutskud fra Skeppsholmen Salutsstation samt fra stationer i Constance, Härnösand, Karlskrona og Göteborg. Den 21. april blev der holdt et kabinetsmøde på slottet, hvor kong Carl XVI Gustaf annoncerede prinsens navn og hertugdømme.

Fredag den 22 april 2016 blev der afholdt taksigelsesgudstjeneste, Te Deum, i det kongelige kapel på det kongelige slot, for at fejre fødselen. Ved tjenesten var der deltagelse af blandt andet den nærmeste familie og parlaments- og regeringsrepræsentanter.

Dåb
Prins Alexander blev døbt den 9. september 2016 det kongelige kapel på Drottningholm Slot. Hans faddere er hans faster kronprinsesse Victoria af Sverige, hans moster, Lina Frejd, sin fars fædrene fætter Victor Magnuson, Jan-Åke Hansson (som også var prins Carl Philips forlover ved sit bryllup) og sin mors ven Cajsa Larsson.

Titler, prædikater og æresbevisninger

Titler og prædikater
 19. april 2016 – 6. oktober 2019: Hans Kongelige Højhed Prins Alexander af Sverige, Hertug af Södermanland

 7. oktober 2019 - nu: Prins Alexander af Sverige, Hertug af Södermanland

Æresbevisninger

Svenske dekorationer
 : Ridder af Serafimerordenen  (2016)
 : Ridder af Karl XIIIs orden - regnes fra fødselen.

Referencer

Eksterne henvisninger

Huset Bernadotte
Prinser fra Sverige
Hertuger af Södermanland
Personer fra Stockholm
Riddere af Serafimerordenen

Prins Alexander af Sverige


Peach Air foi uma companhia aérea charter inglesa com sede em West Sussex. Operou entre 1996 e 1999.

História
A Peach Air foi fundada em 1996. Fazia parte da Caledonian Airways, criada para operar para o operador turístico Goldcrest.

Em 1999, Thomas Cook Group concluiu a aquisição do Carlson Leisure Group, que operava a Caledonian Airways e a Peach Air. Isso levou a uma reformulação completa por Thomas Cook de sua crescente operação de turismo.

Em 2000, Thomas Cook renomeou suas operações de companhias aéreas charter como JMC Air, parte de uma nova marca universal voltada para o cliente JMC.

A Flying Colours encomendou 2 aeronaves Airbus A330-200 para iniciar operações de longa distância; essas aeronaves chegaram após o rebranding como JMC Air.

A JMC Air foi renomeada como Thomas Cook Airlines em 2002.

A Thomas Cook Airlines UK anunciou então uma fusão com a companhia aérea MyTravel Airways, fundada em Manchester. As empresas-mãe se fundiram em junho de 2007, com a fusão das duas companhias aéreas em novembro daquele ano.

Destinos

Frota

A frota da Peach Air consistia nas seguintes aeronaves (Junho de 1997):

Ver também

 Lista de companhias aéreas fora de operação

British Airways
Empresas aéreas extintas em 2000
Empresas aéreas fundadas em 1996

Peach Air


فيربوفيتس (Вербовець) هي مدينة في مقاطعة إفانو-فرانكيفسكا في أوكرانيا.

يبلغ عدد سكانها حوالي 3325   نسمة.

مراجع

مدن أوكرانيا

فيربوفيتس (إفانو-فرانكيفسكا)


Kalochóri, en , est un village du dème de Délta, district régional de Thessalonique, en Macédoine-Centrale, Grèce.

Selon le recensement de 2011, la population du village compte .

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Village en Macédoine-Centrale

Kalochóri (Thessalonique)


සිරිසේන කැබිනට් මණ්ඩලය යනු, ජනාධිපති මෛත්‍රීපාල සිරිසේන විසින් නායකත්වය සැපයෙන, ශ්‍රී ලංකාවෙහි  15වන මධ්‍යම ආණ්ඩුව  වෙයි. ජනාධිපතිවරණයෙන් පසුව, 2015 ජනවාරි මාසයෙහිදී එය පිහිටුවන ලදි. 2019 ජනවාරි 11 දින වන විට,  කැබිනට් මණ්ඩලයෙහි සාමාජිකයන් 30 දෙනෙකු– ජනාධිපතිවරයා, අග්‍රාමාත්‍යවරයා සහ අමාත්‍යවරු 28 දෙනෙකු– සිටියහ. කැබිනට් මණ්ඩලයෙහි සාමාජිකයන් නොවන කැබිනට්-නොවන අමාත්‍යවරු පස්දෙනෙකුද, රාජ්‍ය අමාත්‍යවරු 17 දෙනෙකු සහ නියෝජ්‍ය අමාත්‍යවරු අටදෙනෙකුද සිටියහ.

කැබිනට් අමාත්‍යවරු
අමාත්‍යවරු පත්කෙරෙන්නේ ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවෙහි 43(1) ඡේදය ප්‍රකාරව වෙයි.

සටහන්

ආශ්‍රිත

සිරිසේන කැබිනට් මණ්ඩලය


Strade Bianche for kvinder 2019 var den 5. udgave af cykelløbet Strade Bianche. Løbet var en del af UCI Women's World Tour og blev arrangeret 9. marts 2019. Det blev vundet af hollandske Annemiek van Vleuten fra Mitchelton-Scott, foran danske Annika Langvad.

Hold og ryttere

Danske ryttere
Cecilie Uttrup Ludwig kørte for Bigla Pro Cycling
Annika Langvad kørte for Boels-Dolmans

Resultater

Startliste

Eksterne henvisninger

2019
Cykelløb i 2019

Strade Bianche for kvinder 2019


ග්‍රීක පුරාකථා සංග්‍රහය ප්‍රකාර, ඇස්ක්ලිපියස්ගේ දණ්ඩ (), යනු, සුව කිරීම සහ වෛද්‍ය විද්‍යාව ආශ්‍රිත දේවතාවෙකු වන, ග්‍රීක දෙවි  ඇස්ක්ලිපියස් විසින් ලෙලවන ලද සර්පයෙකු-එතුනු දණ්ඩකි.

ආශ්‍රිත

සංකේත
ඇස්ක්ලිපියස්
රාජකීය වෛද්‍ය යුධ හමුදා බලකාය

no:Asklepios#Asklepiosstaven

ඇස්ක්ලිපියස්ගේ දණ්ඩ


Groß Rönnau er en by og en kommune i det nordlige Tyskland, beliggende i Amt Trave-Land under Kreis Segeberg. Kreis Segeberg ligger i den sydøstlige del af delstaten Slesvig-Holsten.

Geografi
Groß Rönnau ligger omkring fire kilometer nord for Bad Segeberg ved floden Trave. Mod vest går Bundesstraße B 404/Bundesautobahn 21 fra Bad Segeberg mod Bad Oldesloe, mod syd går B 206 fra Bad Segeberg mod Lübeck.

Eksterne kilder/henvisninger

 Kommunens websted
 Statistikamt Nord – Bevölkerung der Gemeinden in Schleswig-Holstein 4. Quartal 2014 (XLSX-Data) (Fortschreibung auf Basis des Zensus 2011)

Byer i Slesvig-Holsten
Kommuner i Slesvig-Holsten
Byer i Kreis Segeberg

Groß Rönnau


Philipp Otto Runge (Wolgast, 23. srpnja 1777. – Hamburg, 2. prosinca 1810.) je njemački slikar i crtač iz razdoblja romantizma. Kasno je započeo svoju karijeru i umro je mlad, ali ipak se smatra jednim od najvažnijih njemačkih slikara romantizma.

Život i djelo

Rođen je Wolgastu, u zapadnoj Pomeraniji tada još pod švedskom vladavinom 1777., kao deveto od jedanaestero djece u obitelji brodograditelja. Kao dijete bio je boležljiv te je često izostajao iz škole, a već u ranoj dobi od majke je naučio škarama izrezivati siluete i to je radio cijelog svog života. Godine 1795. započeo je šegrtovanje u trgovačkom poduzeću svog starijeg brata Daniela u Hamburgu. U 1799. Daniel odlučuje financijski podržati njegov studij slikarstva pod vodstvom Jensa Juela na Akademiji u Copenhagenu. Godine 1801. Runge se seli Dresden kako bi nastavio studije gdje upoznaje značajne slikare tog doba, kao što su Caspar David Friedrich, Ludwig Tieck, ali i njegova buduća supruga Pauline Bassenge. Započinje također detaljno proučavati spise Jakoba Boehmea njemačkog mistika iz 17. stoljeća. Godine 1803., za posjeta Weimaru, Runge neočekivano upoznaje Johanna Wolfganga Goethea i oni postaju dobri prijatelji, tim više što su dijelili zajednički interes za boju i umjetnost.

Godine 1804. vjenča se i seli se sa svojom suprugom u Hamburg. Zbog ratne opasnosti tijekom Napoleonove opsade Hamburga on i supruga sele se 1805. u njegovu rodnu kuću u Wolgastu gdje žive do 1807. Tijekom 1805. Rungeovo dopisivanje s Goetheom glede umjetničkog stvaranja i boje postaje sve intenzivnije. Nakon povratka u Hamburg 1807., on i njegov brat Daniel osnivaju novo poduzeće u kojemu će Philipp ostati raditi cijeli život. Iste godine on razvija koncept sfere boja. Godine 1808. pojačao je svoj rad na boji, uključujući i eksperimentiranja s miješanjem boja na disku. Objavljuje također pisane inačice narodnih bajki Ribič i njegova žena i Bademovo stablo, kasnije uključene u zbirku priča braće Grimm. Godine 1809. Runge završava svoj rad na pisanom djelu Farben-Kugel (sfera boja), kasnije objavljenom 1810. u Hamburgu. Iste godine, već ozbiljno obolio od tuberkuloze, Runge slika još jedan autoportret, kao i portret svoje obitelji i svog brata Daniela. Zadnje od njegovo četvero djece rođeno je dan poslije njegove smrti.<ref>Runge, P. O. 1840/41, Hinterlassene Schriften', 2. sveska., D. Runge, ed., Hamburg: Perthes.'</ref>

Runge je bio duboko kršćanski i mistično orijentiran, te je u svojim likovnim djelima pokušavao izraziti koncept harmonije svemira kroz simbolizam boje, oblika i brojeva. Smatrao je plavu, žutu i crvenu boju simbolima kršćanskog Trojstva i izjednačio plavu s Bogom Ocem i noći, crvenu s jutrom, sumrakom i Isusom i žutu s Duhom Svetim (Runge 1841., I, str. 17.). Pisao je također poeziju a pri kraju života planirao je niz od četiri slike naslovljene Doba dana, smišljene da budu izložene u posebnoj zgradi gdje će se moći razgledati isključivo uz pratnju glazbe i čitanje poezije. Ovaj je pristup bio vrlo raširen među umjetnicima romantizma, koji su pokušavali dostići vrhunac "potpune umjetnosti", ili fuzije svih oblika umjetnosti. Godine 1803. Runge je već izradio grafike velikog formata na temelju niza crteža Doba dana koje su imale veliki prodajni uspjeh i predstavljeni su i Goetheu. Runge je naslikao dvije inačice Jutra (danas u Kunsthalleu u Hamburgu), ali druga doba dana nisu prešla fazu crteža. "Jutro" je predstavljalo početak nove vrste slikanja pejzaža u kojem se snažno oslikavaju emocije i religijski doživljaj.

Runge je također bio jedan od najznačajnijih njemačkih portretista svog razdoblja i mnogi njegovi portreti se danas nalaze u Hamburgu. Njegov je stil krut, oštar i intenzivan, na momente gotovo naivan.

 Runge i boja

Rungeov interes za boju bio je prirodni ishod njegovog rada kao slikara i njegovog istraživačkog uma. Među njegovim prihvaćenim principima bio je da "koliko je poznato, postoje samo tri boje, žuta, crvena i plava" (pismo Goetheu od 3. srpnja 1806.). Njegov cilj je bio izgradnja potpunog svijeta boja miješanjem triju osnovnih, ili međusobno ili zajedno s bijelom i crnom bojom. U istom opširnom pismu, Runge je prilično detaljno objašnjavao njegov pogled na red boja i skicirao je krugove s mješavinama boja, gdje tri primarne boje formiraju jednakostranični trokut, a s njihovim komplementarnim bojama formiraju šesterokut. Došao je do koncepta sfere boja negdje oko 1807., sudeći prema pismu Goetheu od 21. studenog iste godine, tako da je proširio njegov krug boja u sferu, s bijelom i crnom bojom smještenima na polovima. Tijelo miješanja boja u obliku dvostruke trostranične piramide već je bio predložio Tobias Mayer 1758., što je Runge znao. Njegovo proširenje tog geometrijskog tijela na kuglu imalo je više idealističke razloge nego logičku potrebu. Njegovim eksperimentiranjem s diskovima miješanja boja iz 1807., nadao se doći do znanstvenih temelja za oblik kugle. Nakon ohrabrenja od Goethea i drugih njegovih prijatelja, napisao je znanstveni rad 1808. u kojem opisuje svoju sferu boja, naknadno ponovo objavljen u Hamburgu 1810. Osim opisa sfere boja u radu se nalazi ilustrirani esej o pravilima harmonije boja i jedan o bojama u prirodi kojeg je napisao njegov prijatelj Henrik Steffens. Ručno oslikane ilustracije prikazuju dva različita pogleda na sferu boja i vodoravne i okomite presjeke s prikazom unutrašnjosti (vidi sliku lijevo). Rungeova rana smrt ograničila je utjecaj njegovog djela. Goethe, koji je pročitao rukopis prije njegovog objavljivanja, spomenuo ga je u svojem djelu Farbenlehre'' ("teorija boja") iz 1810. kao "uspješan završetak ove vrste istraživanja." Djelo je ubrzo zasjenjeno novim hemisfernim sustavom Michela Eugènea Chevreula iz 1839. Sustav sferičnog rasporeda boja patentirao je 1900. Albert Henry Munsell, ali je ubrzo bio zamijenjen iregularnim oblikom tijela.

Izvori

Vanjske poveznice
 P. O. Runge, umjetnik
 Radovi u Web Gallery of Art
 Tekst P. F. Schmidta "Philipp Otto Runge; sein Leben und sein Werk", Leipzig: Insel Verlag 1923.
 Runge-Haus u Wolgastu
 Engleski prijevod "Farben-Kugel" i dodatni materijal
 Njemački majstori 19. stoljeća: Slike i crteži Savezne Republike Njemačke, katalog izložbe u The Metropolitan Museum of Art s potpunim tekstom, sadrži i tekst o Philippu Ottu Rungeu (br. 70. – 73.)

Njemački slikari
Slikari romantizma

Philipp Otto Runge


Die Bürgerschaftswahl in Bremen 1959 war die fünfte Wahl zur Bürgerschaft in der Freien Hansestadt Bremen. Sie fand am 11. Oktober 1959 statt.

Ergebnis
Die Wahlbeteiligung lag bei 79,2 Prozent. Die SPD konnte ihre bisherige absolute Mehrheit der Sitze verteidigen. Die CDU schied aus der Regierungskoalition aus, SPD und FDP regierten im Senat Kaisen VI weiter.

Siehe auch
 Liste der Mitglieder der Bremischen Bürgerschaft (5. Wahlperiode)

Quellen
 Wahlen in Deutschland
 Wahlarchiv der Tagesschau

1959
Bremen Burgerschaft

Bürgerschaftswahl in Bremen 1959


Çavuşköy, Antalya ilinin Manavgat ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe

Mahallenin OSMANLI döneminde kurulduğu söylenenler arasındadır.mahallenin kuruluşu eski olduğundan dolayı çevrede gösterdiği öncülükler neticesinde sorumlu,etkili,yetkli anlamı olan Çavuş ismini almıştır.

Coğrafya
Antalya iline 95 km, Manavgat ilçesine 18 km uzaklıktadır.

Nüfus

Manavgat'ın mahalleleri

Çavuşköy, Manavgat


القنفذ سونيك:الفيلم (لغة إنجليزية: Sonic the Hedgehog: The Movie ) هو فيلم (أنمي) تم إنتاجه في اليابان 31 مايو عام 1996.

الشخصيات
 سونيك
الأداء الصوتي: ماسامي كيكتشي (الياباني), مارتن بورك (الأنجليزي)
 تيلز
الأداء الصوتي: هِكيرو شينا (الياباني), لايني فرايزر (الأنجليزي)
 ناكلز
الأداء الصوتي: ياسُنوري ماتسُموتو (الياباني), بيل وايز (الأنجليزي)
 د. إغمان
الأداء الصوتي: جونبيه تاكيغتشي (الياباني), إدوين نيل (الأنجليزي)

مراجع

وصلات خارجية

 موقع الأنمي نتورك

أفلام أي دي في
أعمال مقتبسة من ألعاب سيغا
أفلام أنمي
أفلام إنتاج 1996
أفلام إنتاج 1999
أفلام خيالية للأطفال
أفلام كوميديا إنتاج عقد 1990
أفلام كوميديا يابانية
أفلام ما بعد نهاية العالم
أنمي للرسوم المتحركة الأصلية
إستديو بيرو
القنفذ سونيك

القنفذ سونيك: الفيلم


La regla de oro o límite constitucional del déficit es una disposición en una constitución cuyo objetivo es limitar la posibilidad de un Gobierno de gastar más de lo que recauda, limitando así el crecimiento de la deuda pública para garantizar la sostenibilidad de las finanzas públicas a largo plazo.

Países con regla de oro

Alemania
El artículo 110 de la Constitución alemana dispone que los ingresos y gastos del Estado deben estar equilibrados. El artículo 115 dispone adicionalmente que el endeudamiento anual no puede exceder los gastos por inversiones previsto en los presupuestos del mismo año. El único caso en el cual esta regla no se aplica es el de la lucha contra perturbaciones del equilibrio económico mundial.

En 2009 se endurecieron las disposiciones constitucionales con la reforma de los artículos 109, 115 y 143, añadiéndose un techo al déficit estructural del 0,35% a partir de 2014 para el Estado central y a partir de 2020 para los laender.

Suiza
El 22 de junio de 2001, la Asamblea Federal de Suiza reformó el artículo 126 de la Constitución helvética. Esta reforma fue aprobada por referéndum popular el 1 de diciembre de 2001. El artículo 126 obliga al Gobierno Federal a mantener en equilibrio a largo plazo los gastos y los ingresos.

Estados Unidos
La Constitución de los Estados Unidos no incluye una regla de oro. No obstante, esta Constitución, en su artículo 1 (sección 8), confiere al Congreso el poder exclusivo de incurrir en deudas. El Congreso fija un techo de deuda que queda en vigor hasta que el déficit presupuestario incrementa la deuda en exceso del límite. Desde 1944, el techo ha sido revisado 103 veces.

Estados Federales
Los Estados Federales de Estados Unidos tienen una larga historia de limitaciones constitucionales a la capacidad de los gobiernos de endeudarse. Rhode Island fue el primer estado en incluir en su Constitución una disposición de este tipo, en 1842. En 1860, 19 estados habían adoptado leyes y/o enmiendas constitucionales en este sentido.

España

El 7 de septiembre de 2011 fue votada una modificación del articulado de la Constitución española introduciendo una regla de oro presupuestaria. La enmienda limita al 0.40% el déficit estructural anual del Estado (central, autonómico y municipal) a partir de 2020.

Otros países
Polonia tiene desde 1997 un techo a la deuda pública, limitada en el 60%. Francia e Italia están en proceso de tramitar reformas en sus constituciones para introducir la obligación de equilibrar las cuentas públicas.

Referencias

Finanzas

Regla de oro presupuestaria


جامعة توكاي  هي إحدى الجامعات الخاصة في اليابان. تقع في مدينة طوكيو. تأسست سنة 1942م على يد الدكتور «شيجيكيتشي ماتسوماي».

مراجع

وصلات خارجية

 الموقع الجامعة الرئيسي

تأسيسات سنة 1942 في اليابان
جامعات خاصة في اليابان
جامعات وكليات في محافظة كاناغاوا
جامعات ومعاهد في طوكيو
كرة قدم أمريكية في اليابان
هيئات تعليمية أسست في 1942

جامعة توكاي


Rebecca, 1940 yılı yapımı Oscar ödüllü bir psikolojik gerilim filmidir. Alfred Hitchcock tarafından yönetilmiştir. İngiliz yazar Daphne du Maurier'in 1938 tarihli romanı Rebecca'''dan uyarlanmıştır.

Du Maurier'in romanı Charlotte Bronte'nin Jane Eyre adlı romanından esinlenerek yazılmıştır. Filmde oynayan Joan Fontaine, aynı zamanda 1944 yapımı Jane Eyrede de başrol oynamıştır.

 Ödüller
 Aday oldukları
 1941 Oscar - En iyi erkek başrol oyuncusu (Laurence Olivier)
 1941 Oscar - En iyi kadın başrol oyuncusu (Joan Fontaine)
 1941 Oscar - En iyi kadın yardımcı oyuncu (Judith Anderson)
 1941 Oscar - En iyi siyah-beyaz sanat yönetmenliği (Lyle R. Wheeler)
 1941 Oscar - En iyi yönetmen (Alfred Hitchcock)
 1941 Oscar - En iyi efektler (Jack Cosgrove, görsel ve Arthur Johns, ses)
 1941 Oscar - En iyi film kurgusu (Hal C. Kern)
 1941 Oscar - En iyi özgün müzik (Franz Waxman)
 1941 Oscar - En iyi senaryo (Robert E. Sherwood ve Joan Harrison)

 Kazandıkları
 1941 Oscar - En iyi siyah-beyaz görüntü yönetmenliği (George Barnes)
 1941 Oscar''' - En iyi film (David O. Selznick)

Dış bağlantılar
  Rebecca, IMDB
  www.filmsite.org'da Rebecca

En İyi Film Akademi Ödülü sahipleri
1940 çıkışlı filmler
1940'larda gerilim filmleri
Britanyalı romanlarından uyarlanan filmler
Alfred Hitchcock'un yönettiği filmler
Franz Waxman'ın müziğini yaptığı filmler
Daphne du Maurier uyarlamaları
Psikolojik gerilim filmleri
United Artists filmleri
Amerika Birleşik Devletleri romantik dram filmleri
Amerika Birleşik Devletleri gizem filmleri
Amerika Birleşik Devletleri yapımı siyah-beyaz filmler
Amerika Birleşik Devletleri Ulusal Film Arşivi filmleri
Konusu sayfiye evinde geçen filmler
1940'larda İngilizce filmler

Rebecca (film)


O HMS Neptune foi um couraçado operado pela Marinha Real Britânica. Sua construção começou em janeiro de 1909 no Estaleiro Real de Portsmouth e foi lançado ao mar em setembro do mesmo ano, sendo comissionado em janeiro de 1911. Era armado com uma bateria principal de dez canhões de 305 milímetros em cinco torres de artilharia duplas, tinha um deslocamento de mais de 23 mil toneladas e alcançava uma velocidade máxima de 21 nós. Seu projeto foi baseado na Classe St Vincent, mas com várias modificações como um novo arranjo das armas principais.

O Neptune teve um início de carreira tranquilo e passou seus primeiros anos na Frota Doméstica. Com o início da Primeira Guerra Mundial em 1914 passou a integrar a Grande Frota, porém pouco fez durante todo o conflito e passou a maior parte de seu tempo realizando patrulhas de rotina e treinamentos no Mar do Norte. Sua única ação ocorreu na virada de maio para junho de 1916 na Batalha da Jutlândia. Foi considerado obsoleto depois do fim da guerra e colocado na reserva em 1919, onde permaneceu até ser descomissionado em março 1921 e desmontado logo em seguida.

Referências

Bibliografia

Ligações externas

Navios de 1909
Navios construídos na Inglaterra
Couraçados da Marinha Real Britânica
Couraçados do Reino Unido na Primeira Guerra Mundial

HMS Neptune (1909)


In restaurants, à la carte (; ) is the practice of ordering individual dishes from a menu in a restaurant, as opposed to table d'hôte, where a set menu is offered. It is an early 19th century loan from French meaning "according to the menu".

The individual dishes to be ordered may include side dishes, or the side dishes may be offered separately, in which case, they are also considered à la carte.

History
The earliest examples of à la carte are from 1816 for the adjectival use ("à la carte meal", for example) and from 1821 for the adverbial use ("meals were served à la carte"). These pre-date the use of the word menu, which came into English in the 1830s.

See also
 Omakase, Japanese expression for letting the chef decide
 Table d'hôte, the opposite of à la carte
 Buffet
 List of French words and phrases used by English speakers
 Pro rata, a method of billing or other calculation based on proportional usage

References

Bibliography

 Committee on Nutrition Standards for Foods in Schools, Food and Nutrition Board, Institute of Medicine (2007). Nutrition Standards for Foods in Schools. National Academies Press. page 83.
 Mosimann, Anton (1983). Cuisine à la carte. Macmillan Publishers Limited. 304 pages.

External links

Restaurant menus

À la carte


Alman Basın Ajansı (DPA), Almanya'nın en büyük haber ajansı. 18 Ağustos 1949'da Goslar'da kuruldu. Kadrolu çalışan sayısı 800'ü bulan DPA, 2004 yılında 94 milyon Euro ciro elde etmiştir. Ajans, Almancanın yanı sıra İngilizce, İspanyolca, Arapça ve Türkçe yayın yapmaktadır. DPA'nın 100'den fazla ülkede bürosu vardır.

Dış bağlantılar
 DPA'nın resmi ağ sayfası

Almanya merkezli haber ajansları
1949'da kurulan kuruluşlar

Deutsche Presse-Agentur


Todd Steven Hodne (23 de abril de 1959 – 29 de abril de 2020) foi um linebacker de futebol americano e criminoso condenado de Wantagh, Long Island, New York.

Hodne ganhou notoriedade após um número de ataques sexuais que ele cometeu enquanto atendia a Penn State University, assim como em sua cidade natal; ele cometeu no mínimo doze estupros e agressões sexuais entre 1978 e 1979. Em 1987 Hodne matou um motorista de táxi durante um assalto e foi condenado por assassinato, passando o resto de sua vida na prisão. Um extenso artigo publicado na ESPN.com por Tom Junod e Paula Lavigne em 2022 levou ao interesse nacional nos crimes de Hodne e sua conexão ao Penn State Football, que já havia passado por outra controvérsia relacionada a ataques sexuais anos antes envolvendo o treinador assistente Jerry Sandusky (que, por coincidência, estava dentre os funcionários na época dos ataques de Hodne).

Passado
Hodne jogava como linebacker no time de futebol da St. Dominic High School em Oyster Bay, New York. Ele foi recrutado para Penn State onde, como calouro, ele jogou em ao menos sete jogos, incluindo a Fiesta Bowl de 1977. No verão antes do seu segundo ano, ele e dois amigos de Long Island invadiram e roubaram uma loja de discos; depois de ser preso com acusações de furto, ele foi suspenso do time pela temporada, porém o treinador Joe Paterno disse que ele podia voltar ao time "se ele tiver um bom ano acadêmico e nos provar que [o roubo] foi um erro."

Convicção de estupro
Depois veio a tona que Hodne havia abusado sexualmente ao menos duas estudantes de Penn State enquanto estudava na universidade. Ele foi trazido a julgamento pelo segundo caso, sendo condenado. Ao invés de ser enviado para custódia antes da sentença, Hodne foi permitido uma fiança e voltou para casa. Então, ele voltou ao seu comportamento predatório e foi preso em maio de 1979 em quatro acusações de estupro, além de outras acusações. Hodne entrou em um acordo de delação em setembro mesmo ano onde se decarou culpado de duas das acusações de estupro assim como duas de abuso sexual e uma de roubo em segundo-grau. Ele foi sentenciado a um mínimo de sete anos e um máximo de vinte e um anos, que deveriam ser servidos consecutivamente com sua convicção da Pensilvânia.

Liberdade condicional
Em 1986, Hodne foi elegível à liberdade condicional. Mesmo com as objeções do promotor de Nassau County que julgou o caso, que escreveu uma carta ao conselho de liberdade condicional da Unidade Correcional Leste de Nova York, onde ele estava cumprindo sua pena, detalhando a série de estupros cometidos por Hodne quando ele voltou pra Wantagh da Pensilvânia, o conselho votou por unanimidade dar a liberdade para Hodne. Ele novamente voltou a Wantagh, onde arranjou um emprego na companhia de melhorias de casas de sua família, e começou a ver um terapeuta regularmente.

Porém, Hodne repetidamente violava os termos de sua liberdade condicional. Ele se viciou em cocaína, perdeu o emprego, e parou de ir para a terapia. ele foi expulso do apartamento de sua namorada em Bethpage após a senhoria descobriu que ele estava vivendo ali, depois deixou um centro de reabilitação após uma semana.

Assassinato
Em 11 de agosto de 1987, Hodne chamou um táxi para o buscar em um restaurante White Castle em Huntington, New York. O motorista era um homem chamado Jeffrey Hirsch, que era casado, tinha quatro filhos e tinha se mudado de volta para Long Island para cuidar de sua mãe doente. Hirsch levou Hodne para uma rua ao lado do Walt Whitman Mall, Onde Hodne puxou uma faca e tentou o assaltar. Os dois homens lutaram, e no meio da briga Hodne dominou Hirsch e o estrangulou, quebrando o osso hióide do pescoço de Hirsch.

Após um morador chamar o 911, Hodne fugiu da cena e foi eventualmente pego por uma unidade K9. Ele forjou uma história em que ele e Hirsch estavam tentando arranjar drogas, que deixou ele ir embora com uma garantia para casa. Seu agente de condicional, Lenny Smith, depois o visitou para checar nele, e Hodne o contou a mesma história. Porém, o irmão de Hodne achava que ele estava mentindo e falou isso para o agente.

Hirsch ficou com morte cerebral por causa do ataque e foi desconectado do suporte de vida seis dias depois. Hodne foi preso e condenado pelo assassinato, alegando auto-defesa. Ele foi condenado pelo assassinato e recebeu uma sentença de 25 anos até prisão perpétua. Ele depois retratou a alegação de auto-defesa na sua primeira e única audiência de condicional na condenação de assassinato.

Morte
Hodne morreu em 29 de Abril de 2020 de câncer.

Referências

Mortes por câncer em Nova Iorque
Linebackers de futebol americano

Todd Hodne


«Let Love Rule» es un sencillo del artista estadounidense Lenny Kravitz. La canción forma parte del álbum Let Love Rule, lanzado en 1989.

Posicionamiento en las listas

Véase también
 Discografía de Lenny Kravitz

Referencias

Enlaces externos
 Página web oficial de Lenny Kravitz

Sencillos de 1989

Let Love Rule (canción)


Lucimar Teodoro (nascida em 1 de maio de 1981) é uma atleta brasileira que concorre na categoria atletismo, especializada nos 400 metros rasos e nos 400 metros com barreiras.

Lucimar Teodoro nasceu em Guararapes, São Paulo, e começou a competir no atletismo sênior em 2001. Ela participou de sua primeira Olimpíada nos Jogos de Atenas 2004 como parte da equipe de revezamento 4 × 400 metros. No entanto, a equipe não chegou à final do evento. Lucimar venceu tanto o 400m rasos quanto o 400m com barreiras nos campeonatos nacionais de 2005 e chegou às semifinais do evento de 400m rasos no Campeonato Mundial de Atletismo de 2005. Em seguida, ela competiu no Campeonato Mundiai em Osaka, desta vez nos 400m com barreiras, mas não avançou para as finais. Nos Jogos Olímpicos de Pequim 2008, Lucimar representou o Brasil nas 400m com barreiras e no revezamento 4×400 metros.

Ela estabeleceu um novo recorde sul-americano nos 400m barreiras com um tempo de 55,84segundos em Belém, no Grande Prêmio Brasil Caixa, em maio de 2009. Depois disso, ela terminou em segundo lugar no Troféu Brasil Caixa de Atletismo, tendo perdido para Luciana França, que chegou perto de bater o recorde de Lucimar (completou a prova em 55,90segundos). Em julho, Lucimar conquistou o ouro nos Jogos da Lusofonia de 2009.

No entanto, ela testou positivo para substâncias proibidas (Fenproporex) logo depois e foi provisoriamente banida da competição e não foi selecionada para o Campeonato Mundial de Atletismo de 2009. Após admitir o uso de uma substância proibida, ela foi suspensa das competições pelo período mínimo de dois anos pela Confederação Brasileira de Atletismo.

Conquistas

recordes pessoais

 Todas as informações retiradas do perfil da IAAF.

Ligações externas

Desportistas do estado de São Paulo
Atletas do Brasil nos Jogos Pan-Americanos
Desportistas do Brasil em casos de doping
Atletas olímpicos do Brasil
Atletas nos Jogos Olímpicos de Verão de 2008
Atletas nos Jogos Olímpicos de Verão de 2004
!Wikiconcurso Mulheres Brasileiras no Esporte (artigos)

Lucimar Teodoro


Forseti Filippseyja er bæði þjóðhöfðingi landsins og stjórnarleiðtogi. Núverandi forseti er Bongbong Marcos.

Listi yfir forseta Filippseyja frá upphafi. Tímabilið 1901-1935 er forsetalaust, enda stjórnuðu Bandaríkjamenn landinu.

Forseti Filippseyja


156880 Bernardtregon este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
156880 Bernardtregon este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Saint-Véran de Observatorul din Saint-Véran. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,38 ua, o excentricitate de 0,02 și o înclinație de 3,0° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 156001-157000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2003
Centura de asteroizi

156880 Bernardtregon


An Plocoglottis pseudomoluccana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Schltr.. An Plocoglottis pseudomoluccana in nahilalakip ha genus nga Plocoglottis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Plocoglottis

Plocoglottis pseudomoluccana


Klubrádió ist ein privater unabhängiger Hörfunksender in Ungarn. Der "Talk- und Nachrichtensender", wie sich Klubrádió selbst bezeichnet, gilt als Ungarns "einziger Oppositionssender". Ihm wurde mit Wirkung zum 15. Februar 2021 als letztem bedeutendem unabhängigem Radiosender von der Fidesz dominierten Medienaufsicht Ungarns (NMHH) wegen "fortgesetzten Gesetzesverstößen" die UKW-Sendelizenz entzogen.

Klubrádió setzt seinen Betrieb als Internetradio fort. Am 11. März 2021 hat der nur mit regierungsnahen Leuten besetzte Medienrat NMHH den Ehalt der Frequenz 92,9 MHz abgelehnt, die Bewerbung würde weder inhaltlich noch formell den Anforderungen entsprechen, der Geschäftsplan wäre nicht fundiert. Arató dementiert, verweist auf 20-jährigen erfolgreichen Betrieb und kündigt an, Berufung einzulegen.

Geschichte
Der Ungarische Automobilclub Magyar Autóklub bewarb sich 1999 für zwei ausgeschriebene UKW-Frequenzen für Budapest. Im Dezember 1998 erhielt er den Zuschlag für eine Frequenz, baute die Infrastruktur des Senders auf und begann im April 1999, als erster Sender eines Autoclubs in Europa ein 24-Stunden-Programm auszustrahlen. Später verkaufte der Club den Sender an eine Firma, die der liberalen Partei Bund Freier Demokraten (SZDSZ) nahesteht. Der Sender änderte ab 2001 sein Format in ein reines Wort- und Nachrichtenprogramm.

Die rechtskonservative Regierung Viktor Orbáns schuf 2010 mit dem Mediengesetz die Staatliche Behörde für Medien und Nachrichtenübermittlung (NMHH), die über die Lizenzierung verfügt und mehrmals versuchte, den Betreibern des Klubradios die Sendefrequenz zu entziehen. Aufgrund verschiedener Gerichtsbeschlüsse und internationalen Drucks erhielt der Sender 2013 eine dauerhafte (sieben plus fünf Jahre) Zulassung, allerdings nur für den Großraum Budapest. Im September 2020 teilte der ungarische Medienrat mit, dass der im Februar 2021 auslaufende siebenjährige Frequenzvertrag nicht verlängert wird, was von einem Budapester Gericht bestätigt wurde.

Weblinks
 Web-Präsenz des Senders
 Live-Stream
 Ungarn dreht letztes Oppositions-Radio ab (fr-online, 21. Dezember 2011)
 Klubradio in Ungarn darf senden (Kölnische Rundschau, 28. Februar 2012)

Einzelnachweise

Nachrichtensender (Hörfunk)
Hörfunksender (Ungarn)
Medien und Politik
Sendestart 1999

Klubrádió


A Igreja Presbiteriana da Graça da Nova Zelândia - IPGNZ (em inglês Grace Presbyterian Church of New Zealand) é uma denominação presbiteriana e reformada na Nova Zelândia. Foi formada em 2003, por um grupo de 7 igrejas que se separam da Igreja Presbiteriana de Aotearoa Nova Zelândia.

A partir disto, novas igrejas foram plantadas e outras se juntaram a denominação. Em 2021, a IPGNZ já era formada por 21 igrejas, espalhadas por todo o país.

História
O Presbiterianismo chegou à Nova Zelândia a partir da migração e trabalho missionário das Ilhas Britânicas do Século XIX.

Em 1901 foi formada a Igreja Presbiteriana de Aotearoa Nova Zelândia (IPANZ)  a partir da união dos sínodos presbiterianos do país.

Todavia, a IPANZ tornou-se cada vez maia tolerante a Teologia Liberal ao decorrer do Século XX. Em 1953, dezenas de igrejas se desligaram da denominação e formaram as Igrejas Reformadas da Nova Zelândia. Em 1960, o mesmo ocorreu, levando a formação da Igreja Presbiteriana Ortodoxa da Nova Zelândia (IPONZ).

Em 2003, a IPANZ votou para permitir a ordenação de ministros que tivessem relações sexuais fora do casamento, o que incluia ministros em relacionamentos entre pessoas do mesmo sexo (naquele ano o casamento entre pessoas do mesmo sexo ainda não era permitido no país).

Sendo assim, no mesmo ano, um grupo de igrejas presbiterianas se separou da IPANZ e, juntamente com as igrejas que anteriormente formavam a IPONZ, formaram a Igreja da Presbiteriana da Graça na Nova Zelândia.

Em 2004, a IPANZ reverteu sua decisão de 2003, mas os dois grupos presbiterianos não se reuniram novamente.

Doutrina

A IPGNZ subscreve a Confissão de Fé de Westminster, se opõe a ordenação de mulheres e só considera válido o casamento entre homem e mulher. A denominação ensina que a prática homossexual é pecaminosa e se opõe ao aborto.

Relações Intereclesiásticas

A IPGNZ é membro da Fraternidade Reformada Mundial. Possui também relacionamento de igreja-irmã com a Igreja Presbiteriana do Brasil, da qual recebe missionários.

Além disso, possui contatos ecumênicos com as Igrejas Reformadas da Nova Zelândia.

Denominações presbiterianas na Nova Zelândia
Igrejas membras da Fraternidade Reformada Mundial


مدينة الملك عبد الله الرياضية مجمع رياضي يقع في مدينة بريدة في منطقة القصيم تم افتتاحها عام 1983. يمثل المجمع مدينة رياضية متكاملة مساحتها الإجمالية 160.000 متر مربع ومدرجاته تتسع لحوالي 34 ألف متفرج وأبرز الفرق التيّ يحتضن الملعب مبارياته هما نادي الرائد ونادي التعاون.

تحتوي المدينة على المباني التالية
 مبنى الإدارة مكون من دورين يتوسط المدخل للمدينة خاص بمكتب الهيئة العامة للرياضة وشؤون الأندية
 مبنى بيت الشباب مكون من ثلاث ادوار الدور الأرضي إداري والأول والثاني لاستقبال الضيوف والمعسكرات يتسع لحوالي 180 شخص عبارة عن 22 غرفة مزدوجة و22 غرفة جماعية
 المطعم يتسع لحوالي 300 شخص ومجهز بكافة المعدات الحديثة
 مبنى الهوايات يحتوي على مكتبة وقاعة للحكام وغرف تدريب وألعاب التنس والبلياردو.
 المسرح يجمع بين الأنشطة الثقافية والندوات الثقافية والعلمية والاجتماعية ويتسع لحوالي 580 مقعد

تحتوي المدينة أيضا على الملاعب التالية
 ملعب كرة قدم رئيسي: سعته 30,000 مقعد، وسعة المنصة 180 مقعد
وقد استضاف الملعب العديد من المباريات التي تقام في جميع المسابقات الكروية وأشهرها لقاءات الديربي القصيمي بين الرائد والتعاون
كذلك احتضن الملعب العديد من الدوريات التأهلية في جميع المنافسات والدرجات
وأيضاً على مجال التصفيات الآسيوية للمنتخبات أقيمت عليه تصفيات كأس آسيا لعام 1993
بمشاركات منتخبات السعودية وسوريا وهونج هونج وبنجلادش
وأيضًا أقيم عليه معسكر للمنتخب السعودي للفريق الأول والشباب
وكذلك منافسات البطولة الخليجية 29 للأندية بمشاركة نادي الرائد
أيضًا لقاء ودي بين نادي التعاون ومنتخب كوريا ج
 ملعب رديف.
 الصالة المغلقة: يتم فيها ممارسة الأنشطة كاليد والسلة والطائرة وألعاب جماعية أخرى تتسع لحوالي 1117 شخص تقريبا.
 صالة الرعاية الطبية يوجد بها صالة حديد مزودة بالسونا وأجهزة اللياقة البدنية.
 المسبح: يصنف من ضمن المسابح الدولية 50م*25م ثمان حارات يتسع لحوالي 4000 مقعد.

مراجع

الرياضة في منطقة القصيم
بريدة
مدن رياضية
ملاعب كرة قدم في السعودية

مدينة الملك عبد الله الرياضية (بريدة)


Uffizi Galerisi (İtalyanca: Galleria degli Uffizi), Floransa'da tarihi şehir merkezinde bulunan ünlü bir sanat müzesi. İtalya'nın en önemli ve en çok ziyaret edilen müzelerinden biri olmanın yanı sıra dünyanın en büyük ve en ünlü müzelerinden biridir. Özellikle İtalyan Rönesansı dönemine ait paha biçilmez eserlere sahiptir.

İki katlı U şeklindeki müzede, dünyaca ünlü tablolar sergilenir. "Uffizi", İtalyanca "ofisler" demektir. Müzenin bu adı, eskiden burasının Medici ailesi zamanında şehrin yönetim merkezine bir köprüyle bağlı olan ofislerden oluşmasından ileri gelmektedir.

Tarih
Sarayın inşasına Cosimo I de' Medici için 1560 yıllarında Giorgio Vasari tarafından Floransa Sulh yargıçları ofisi olarak başlandı. Bundan dolayı isim "uffizi" ("ofisler") dir. Yapıma Giorgio Vasari'nin tasarımlarına göre Alfonso Parigi ve Bernardo Buontalenti tarafından devam edildi ve 1581 yılında sona erdi. İç avlu (cortile) çok uzun ve dar olup, Arno Nehri'ne açılır.

Onun muazzam koleksiyonundan dolayı, sahip olduğu bazı eserler geçmişte Floransa'daki diğer müzelere transfer edildi. Örnek olarak bazı meşhur heykeller Bargello'ya gitti. 2006 yılında halihazırdaki proje depolarda bulunan birçok sanat eserini halkın görüşüne sunmak için müzenin sergi alanı 6,000 metre²'den hemen hemen 13.000 metre²'yi hedefler.

1993 yılında bomba yüklü bir arabanın, Via dei Georgofili'de infilak etmesi sonucu beş kişi ölmüş ve sarayın bir kısmı hasara uğramıştır. En şiddetli hasar Niobe odasındaydı, klasik heykeller ve neoklasikal iç kısım restore edildi, gerçi onun freskleri tamir boyunca zarara uğradı.

Bugün Uffizi Floransa'da en popüler turist çeken yerlerden biridir. Yüksek sezonda (özellikle Temmuz) bekleme zamanı beş saatin üzerinde olabilir. Bilet rezervesi yapmış turistler daha kısa bir zaman içinde müzeyi ziyaret edebilir.

2007 yılı Ağustos ayı başlarında Floransa büyük bir yağmur fırtınasına yakalandı ve galeri kısmen sel baskınına uğradı. Tavandan doğru yağmur sızıntısı olduğundan ziyaretçiler boşaltılmak zorunda kalmıştı.

Galeri

Ayrıca bakınız

 Accademia Müzesi, Venedik

Kaynakça

Uffizi

Uffizi


Crkva sv. Petra u Ivanić-Gradu je rimokatolička crkva u mjestu Ivanić-Grad, zaštićeno kulturno dobro.

Opis dobra
Župna crkva sv. Petra okružena parkom čini reprezentativnu zonu naselja Ivanić-Grada. Sagrađena je 1831. g. kao prostrana jednobrodna crkva s apsidalno zaključenim nešto užim svetištem. Prostor je ritmiziran masivnim polustupovima koji zajedno sa susvodnicama koje ih povezuju i utisnutim češkim svodovima tvore jarmove. Svođenim trijumfalnim lukovima riješen je prijelazi iz lađe u svetište kao i prijelaz iz lađe u prostor s pjevalištem. Volumen crkve određuje zvonik koji izrasta iz središnje osi glavnog pročelja. Interijer crkve u cijelosti je oblikovan i dekoriran u historicitičkom stilu pa predstavlja jedan od rijetkih primjera gesamtkunstwerka na ovom području.

Zaštita
Pod oznakom Z-1587 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "sakralna graditeljska baština".

Izvori

Zaštićene sakralne građevine u Zagrebačkoj županiji
Građevine u Ivanić-Gradu
Katoličke crkve u Hrvatskoj

Crkva sv. Petra u Ivanić-Gradu


Skovsende (dansk) eller Schausende (tysk) er en landsby i det nordlige Tyskland, beliggende under Kreis Slesvig-Flensborg i delstaten Slesvig-Holsten. Den ligger desuden nordøst for Lyksborg by i det nordlige Angel, Sydslesvig. Landsbyen blev første gang nævnt i 1668 og hører historisk under Munkbrarup Sogn (Munkbrarup Herred). Den har sit navn fra det nærliggende Fredskov (Friedeholz).

Nord for Skovsende ligger det 1929 inddigede Holnæs Nor. Øst for Skovsende ligger Pugum Sø, Draget og Bogholm (Bockholm) med Bogholmvig. Området umiddelbart syd for Skovsende kaldtes for Skidehulvej, Skidenhulvej (Schiedenhohlweg) eller Ulnæs (Ullniß). Her oprettede Christian 4 1668 fire husmandssteder . Navnet Skidehulvej henviser til beliggenheden ved en moradsig hulvej.

I 1772 blev der anlagt et større teglværk ved Skovsende. I 1896 blev der oprettet et fyrtårn, som i 1964 blev erstattet af det nuværende Holnæs Fyr.

I anden halvdel af 1900-tallet blev der bygget flere parcelhuse samt to ved kysten beliggende højhuse.

Trivia
Den danske nazist Frits Clausens bedstefar stammede fra Skovsende.

Eksterne henvisninger

Referencer

Lyksborg
Byer i Slesvig-Holsten
Byer i Kreis Slesvig-Flensborg

Skovsende (Lyksborg)


Friedrich Dolezalek ist der Name folgender Personen:

* Friedrich Dolezalek (Chemiker) (1873–1920), deutscher Physikalischer Chemiker und Hochschullehrer
 Friedrich Dolezalek (Physiker) (* 1941), deutscher Physiker

Friedrich Dolezalek


An Pariana strigosa in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Jason Richard Swallen. An Pariana strigosa in nahilalakip ha genus nga Pariana, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Pariana

Pariana strigosa


تمت منافسات تايكوندو الألعاب الأولمبية الصيفية 2008 في الفترة الواقعة بين 20 و23 أغسطس/آب في بكين عاصمة الصين. حيث قامت ثمانية اختبارات: 4 للرجال و 4 للسيدات.

لائحة الميداليات

الميداليات

وصلات داخلية
 ألعاب أولمبية صيفية 2008

التايكوندو في 2008
أحداث الألعاب الأولمبية الصيفية 2008
التايكوندو في الألعاب الأولمبية الصيفية
منافسات التايكوندو في الألعاب الأولمبية الصيفية 2008
منافسات تايكوندو في الصين


In North American sports, realignment or releaguing refers to a major change in the competitive structure of one or more existing leagues. The mechanics differ somewhat between amateur and professional sports.

Professional sports
In professional sports, this occurs when a league decides to change which teams are in which divisions, usually by creating new divisions. In all of the four major North American sports leagues, all of the teams are grouped into one of two conferences (or leagues in baseball) while each conference/league is further subdivided into divisions. Teams in the same division play each other more regularly than teams in the same conference, and much more often than teams in the other conference. Teams from the same division can form intense rivalries. The top team from a division is always guaranteed a playoff spot and guaranteed a higher seeding in the playoffs.  Divisions are usually based on geography, both to minimise travel costs and to encourage regional rivalries.

Divisions are not always static. Sometimes a team may relocate to a new city, and as a result the division may become geographically skewed. For instance, when the Atlanta Thrashers of the NHL became the Winnipeg Jets in 2011, they would have been a team from a northwestern city playing in the Southeast Division, but the NHL chose not to realign at this time, leading to lengthy road trips for the Jets and the other teams in their division.

Also, divisions need to be roughly equal in size to ensure that each team has an equal chance of becoming division champion. When a league introduces new teams in new markets, placing them in the division best suited to their geography may result in more teams in that division, so realignment is necessary. The 1969 baseball realignment coincided with the addition of four teams, whereas its 1994 realignment creating extra divisions in both the American League and the National League came a year after the league added the Colorado Rockies and Florida Marlins. The National Football League realigned to its current eight-division format after a series of team relocations had created geographically skewed divisions.

Sometimes a sport will favor old division rivalries over geographical consistency. The rivalries the Dallas Cowboys of the NFL maintain with the teams of the eastern seaboard, especially the Washington Commanders, meant they were kept in an eastern division after realignment, even though they are geographically dissimilar to their division rivals.

College sports
In college sports, the term "realignment" is used to refer to a situation in which large numbers of schools switch their conference affiliation in a short period of time. Especially in the top level of college sports, NCAA Division I, several schools change their affiliations in one or more sports every year. However, the term is usually reserved for situations which affect large numbers of conferences—most notably in 1996, 2005, 2010–2014, and most recently the early 2020s.

Each of the four realignment periods below was driven mainly by one or a few conferences:
1996: Formation of the Big 12 and C-USA, expansion of the WAC (which split up only three years later)
2005: Expansion of the ACC
2010: Expansion of the Big Ten, Pac-12, and SEC, plus further expansion of the ACC, leading to a concurrent reduction in the number of Big 12 members and the split of the Big East Conference
 A separate but related phase that involved only men's ice hockey was triggered by Penn State adding the sport, enabling the Big Ten to start a men's ice hockey league. This led to the demise of the original CCHA, the creation of the NCHC, and major membership turnover in the WCHA.
2021:
 First phase: Further expansion of the SEC, leading to sweeping changes in the Big 12 membership that cascaded through most D-I conferences
 In ice hockey, the revival of the CCHA by seven schools that left the men's side of the WCHA, leading to the WCHA becoming a women-only league
 Second phase: Started with the announced move of the two most prominent Pac-12 programs to the Big Ten, and later followed by eight more Pac-12 members announcing their departure for other conferences, resulting in that league's effective demise

Sports terminology

Realignment (sports)


Kabala predstavlja najpoznatiji, iako ne i jedini, vid židovskog misticizma. Prethodili su joj tzv. merkava misticizam (mistika Božjih kola, prema Ezekijelovoj viziji), i aškenazi hasidizam (Njemačka, Porajnje od 1150  dalje). Misticizam je prisutan kao mistika slova hebrejskog alefbetau predkabalističkom djelu Sefer Jecira (Knjiga oblikovanja, često prevođena kao: Knjiga stvaranja). Kabala je u svojoj biti mistička, u onom smislu u kojem Karl Rahner govori o budućnosti vjere. U tom smislu čovjek koji prakticira Kabalu treba živjeti ono što misli, tako da ono mišljeno živi kroz njega. Dakle, postoji potreba da ono mišljeno – u filozofiji, ili ono vjerovano – u religiji, postanu stvar iskustva, nešto doživljeno. Mistika je poseban pristup spoznaji; mistik spoznaje na taj način da se ne odvaja od predmeta spoznaje, nego je u nj uključen; ono što on spoznaje neodvojivo je od njega samog, ili: predmet je u spoznavanju samo-odnosan jer je u njega uključen subjekt, što znači svijest subjekta spoznaje.

Uvodno o Kabali

Temeljni pojmovi Kabale
En Sof je naziv za čisti, neoblikovani i neiskazivi bitak prije svakog oblikovanja; to je ono beskrajno što postoji prije svake manifestacije, čak i prije Boga koji je određen kao vrhovni subjekt i najviša snaga stvaranja. No, ipak se u Kabali ponekad izraz En Sof rabi sinonimno kao Bog (ali nikada Bog namjesto En Sofa!).

Božji atributi su svojstva koja se pripisuju Bogu a u Bibliji ih nalazimo u 1. Ljetopisa 29,11[1]: Uzvišenost, Mudrost, Umnost, Milosrdna ljubav, Pravednost, Ljepota i sklad, Pobjedonosnost, Slava, Biti-svemu-temelj, Kraljevstvo.

Emanacija (proistjecanje) je proces očitovanja Božjh atributa kroz svjetove (četiri svijeta: arba olamot). To očitovanje (manifestiranje) odvija se kroz četiri razine i na svakoj od njih Božji se atributi očituju različito.

Četiri svijeta su: Acilut – razina na kojoj se Bog očituje svojim govorom; Beria – razina na kojoj se Bog očituje svojom snagom kojom stvara svijet bića; Jecira – razina na kojoj se Bog očituje bogatstvom svojih likova; Asija – ovaj fizički svijet, razina konkretnih individualnih bića s kojima stupamo u odnos i koja su predmet našeg djelovanja.

Sefiroti su putovi ili kanali očitovanja (manifestiranja) Božjih atributa kroz svjetove. Ti Božji atributi očituju se na način koji odgovara naravi dotičnog svijeta; tako na primjer, u svijetu Acilut očituju se u svojoj dimenziji logosnosti (što podrazumijeva i riječ koja ih označuje); u svijetu Beria očituju se u svojoj dimenziji snage (snagosnosti); u svijetu Jecira očituju se u dimenziji forme, u svojoj oblikovanosti; u svijetu Asija očituju se u svojoj konkretnoj individualnosti i moći djelovanja u vanjskom svijetu.

Pet razina duše (nešamot) su očitovanja moći duše – koja je uvijek jedna duša – na raznim razinama svjetova (arba olamot): u svijetu Asija to je Nefeš; u svijetu Jecira to je Ruah; u svijetu Beria to je Nešama;u svijetu Acilut to je Haja, u En Sofu, koji zapravo nije svijet nego prethodi svim svjetovima,  to je Jehida, koja kao kao što je En Sof neodrediv, bez atributa, tako je i ona bez ikakvih određenja naprosto svijest sama ili čista svijest.

Koju perspektivu otvara Kabala?
Zašto čovjek bježi u surogate?

Ako se stalno zadržavamo i upiljimo pogled samo na fizičku razinu  postojanja (Asija svijet), tada suviše lako – zbog nezadovoljenja našeg cjelovitog bića – pronalazimo surogate (nadomjestke) za tu razinu postojanja te u slučaju očajavanja bježimo u: narkomaniju, alkoholizam, a u moderno doba – u virtualni svijet.

U stvari, mi nemudro bježimo iz ovog svijeta, jer ga olako reduciramo na vidljivu, pojavnu razinu, na to kako stvari izgledaju na površini. Ovaj se svijet ne smije svoditi na fizičku razinu – Asija svijet, i o tome nam govori Kabala. Ona proširuje naš pogled na sve razine postojanja od ovog fizičkog svijeta do najvišeg svijeta Boga: u Kabali govorimo o svjetovima Asija, Jecira, Beria, Acilut i En Sof.

Kabala nas uči da pažljivo zastanemo pri fenomenima ovog svijeta pa da razmatramo one više i suptilnije razine postojanja; da od fizičkih bića u svijetu Asija prelazimo na čiste likove u svijetu Jecira, pa na supstanciju bića u svijetu Beria, na to kako Bog izgovara biće u svijetu Acilut, svjetlosno biće u En Sof. Te više razine bića, u finijim i bogatijim slojevima, u njegovoj blizini Bogu, ne možemo naći pri površnom gledanju u ovom svijetu; isto tako ni u surogatu za ovaj svijet kao što je virtualni svijet;

Iza slika na Internetu ne stoji ništa više od te slike, ne stoji ideja (čisti lik) bića, ni njegova snaga (snagotnina), ni njegova izgovorenost u Bogu, ni njegovo čisto svjetlosno biće u En Sofu. Za to je potrebna Kabala i njena praksa u realnom svijetu.

U čemu se sastoji praksa Kabale?
U tome da pažljivo zastanemo pri pojavama ovog svijeta, i da se stupnjevito uzdižemo na sve finije razine postojanja. To činimo primjenom:

U svijetu Asija putem asana (položaji tijela u yogi) i pranajame (vježbe disanja u yogi); kad izvodimo asane i pranajamu mi se uzdižemo u svijet kretanja unutarnje snage – Beria; putem pratjahare (povlačenje duševne energije iz predmeta osjetila) uzdižemo se u svijet unutarnjih likova – Jecira;

U praksi čiste Kabbale primjenjivat ćemo:

a)     meditaciju (hitbonenut) kojom se uzdižemo kroz svijet Beria i Acilut te transcendiramo u En Sof;

b)     molitvu, u duhu kavana, kojom se uzdižemo u svijet Acilut.

Javlja se pitanje: Kako se možemo uzdizati u više svjetove kad je pri tome potrebno izvoditi praksu na razini tog istog svijeta u koji se nastojimo uzdići?

Tako da usmjerujemo svoju svijest: Mi realno počinjemo praksu u ovom Asija svijetu, od ovog fizičkog tijela, ali se snagom duše usmjerujemo na onu razinu na koju se želimo uzdići. Presudni čimbenik je naša volja, a to je snaga duše oblikovana sadržajem kojemu stremimo. Koji su to konkretni postupci koji pripadaju Kabali kao mističkom pristupu sadržajima Biblije?

Budući Kabbala podrazumijeva tri vida – teozofijski, meditativni, teurgijski, to će onda postupci (koraci metode) biti specifični za svaki od tih vidova Kabale.

Misticizam Kabale

Što je mistika?
Izraz mistika potječe od grčke riječi myein: zatvoriti oči, i gledati duboko unutar sebe i tamo pronaći temeljno polje čiste svijesti – svijesti kao takve koja zbiljski postoji i istovjetna je, na kraju puta, samom postojanju (govoreći filozofski: čistom bitku).

Filozofija starih Grka još je uvijek življena filozofija; novovjekovna filozofija postaje stvar sustava; moderna filozofija više nije potraga za mudrošću, nego se reducirala na analizu jezika, i simbola  psihe. Zbog toga u traženju smisla (svijeta i života) – za kojim je prestala potraga u modernoj filozofiji – na scenu stupa mistika. Ono o čemu se ne može misliti treba biti iskušano, u tom smislu da  filozofija iskuša ono što je prije samo mislila, a vjera da zadobije kao unutarnji doživljaj onaj sadržaj u koji je tek slijepo vjerovala. Znakovita je izjava Karla Rahnera: "Vjernik (der Frome) budućnosti bit će mistik – onaj koji je nešto iskusio – ili ga neće biti."

Kakav je odnos mistike i znanosti?
U znanosti subjekt istraživač nešto čini u jedinstvenom polju razdjeljenom na subjekt i objekt; subjekt nešto čini izvan sebe – istražuje svoj predmet. U mistici mistik sebe ne izdvaja iz jedinstvenog polja, nego ostaje sastavni element istraživanja u tom polju.

Sam subjekt ujedno je i objekt istraživanja; subjekt se smješta u predmet (objekt) svog vlastitog istraživanja. No, mistik mora nešto činiti i pritom to čini unutar sebe samog, on radi na samom sebi. Osoba  više nije vanjski predmet, nego je to on sam: predmet proučavanja ujedno je i subjekt koji proučava i govori; čovjek nije sam sebi otuđen kao pred-metnut, nego živi sebe u svijetu kao pojavu i kao zoon politikon (živo biće koje živi u državi). Istražujući samog sebe  na svim razinama duše, mistik ujedno istražuje sve razine svjetova i Božjeg stvaranja. Mistik istražuje unutar sebe:

a)     svoj govor kako ga čuje dušom Haja;

b)     kretanje snage u sebi, kako ga osjeća dušom Nešama;

c)     pojavu čistih likova u sebi, kako ih vidi dušom Ruah;

d)    samog sebe kao jedno od bića u svijetu, kako ga živi organsko tijelo i duša Nefeš.

Kršćanska mistika i židovska mistika
Mistika u kršćanstvu sastoji se u življenju vjere, ali sadržaj kršćanske vjere nije otvorena misao, nego je zatvorena dogma. Nije potrebno isticati da kršćanstvo izvire iz židovstva, da je njegov izdanak. Židovsko učenje podrazumijeva:

1. Bibliju – Božja riječ kojom Bog nagovara čovjeka;

2. Talmud koji predstavlja tumačenje biblijskog teksta, koje podrazumijeva židovsku hermeneutiku danu u modelu PaRDeS (akronim prvih slova od četiri razine tumačenja: Pešat, Remez, Deraš, Sod)

3. Živjeti po Božjoj riječi, a ne samo tumačiti tekstove; živjeti to tumačenje što znači oblikovati svoj život po najdubljem smislu (razina Sod) Božje riječi. U tome je najdublji smisao Kabale.

Kako prakticirati mistiku Kabale?
Ne postoji nekakva metoda u mistici; sama praksa mistike je njena metoda. Mistika je već sama po sebi izvjesna metoda koja uključuje sam subjekt u predmet spoznavanja: subjektov predmet proučavanja  ujedno je i sam subjekt. Predmet mističkog spoznavanja je objekt u funkciji subjekta – onako kako je doživljen od subjekta. Stoga se mistička praksa Kabale sastoji u praksi mističkih postupaka ustaljenih u praksi židovske vjere, i to su: molitva (tfila) povezana s praksom duboke usredotočenosti (כַוָנָה kavana), meditacija (hitbonenut) i prianjanje Bogu (d'vekut) kojim se postiže mističko sjedinjenje s Bogom (unio mystica, u Kabali to je jihudim)

Kroz molitvu (tfila)
Imenica tfila (תְפִלָה) dolazi od glagola hitpallel što znači moliti. Sam glagol hitpallel predstavlja refleksivni oblik glagola palal (פלל) što znači suditi, tako da moliti ukazuje na neko prosuđivanje samog sebe, više nego na nekakvo moljenje ili upućivanje zamolbe Bogu. Ustvari, moliti, u skladu s izloženom etimologijom, ukazuje na nekakvu sebe-prosudbu pri kojoj sebe izlažemo pred Bogom da bismo sebe promijenili. Molitva je paradigmatična praksa zbiljske vjere.

Praksa zbiljske vjere je otvorenost dinamičnom zbivanju najviše Snage, koja je neki Tko - Bog, i u su-hodu s tom Snagom. Molitva se sastoji u obraćanju u vjeri toj najvišoj Snazi, u razgovoru s njom kao živućim subjektom - osobom (u eminentnom smislu). Ako je vjera  (emuna) jedno prepuštanje i otvorenost događanju najviše Snage - moment pasivnog prihvaćanja i pomirenosti s onim što Snaga hoće, s njezinom voljom (racon), onda se molitva sastoji u nekom ulaženju u prostor Snage, jednom tihom približavanju, primicanju Snazi s namjerom da joj se nešto predloži; molitva je podastiranje zahtjeva, molbe, sugestije vlastite volje u smislu "Bože, ja bih htio to-i-to ako je to u skladu s Tvojom voljom".

Praksa molitve, da bi ona postigla veći intenzitet, treba se izvoditi u duhu kavana (כַוָנָה) što znači potpunu usredotočenost, koncentriranost, pomnost na svaku riječ molitve.

Kroz meditaciju (הִתבוֹנְנוּת, hitbonenut)
Što znači meditirati u Kabali?

Ako se pod riječju meditirati razumije jedno opće osvješćivanje Božjeg puta emanacije onda bi to značilo: uzdizati duh od pojavnog bića u svijetu Asija, preko čistog lika bića – Jecira, preko Božje snage zahvaljujući kojoj biće postaje zbiljskim – Beria, preko logosnosti bića kako je ona dana u Božjem govoru – Acilut,  i nakon toga transcendirati do Božjih atributa prije njihova emaniranja kroz sefirote.

Ako se misli na jednu specifičnu praksu uvida i sjedinjavanja s Bogom i njegovim atributima, onda bi trebalo imati na umu sistematski prikaz svih praksi u Kabali. Budući da se svaka praksa Kabale sprovodi na potezu Božji atribut – svjetovi/duše, na primjeru atributa biti-temelj-svemu (Jesod) to izgleda ovako: uzdizati duh od konkretnih očitovanja života, preko čistih likova života, preko snage koju Bog daje životu, preko same logosne naravi/biti života, do samog temelja života u Bogu. Ili, za sefira Keter: Uzdizati duh od nekog uzvišenog bića ili bića/pojave uzvišenosti, preko čistog lika (ideje) uzvišenosti, preko snage koju Bog daje uzvišenosti, preko same logosne biti uzvišenosti, do samog Božjeg atributa uzvišenosti. Ali, što bi to konkretno moglo biti, koji je to materijalni predložak za početak meditacije?

Prema Yitzchak Ginsburghu, sefira Keter emanira sve do ljudske fiziologije gdje se pojavljuje kao dišni sustav, pa bi dišni sustav predstavljao očitovanje Božje uzvišenosti; bi li onda dišni sustav, grudni koš ili funkcija disanja mogla biti startnom točkom za meditaciju?

Po Yitzchak Ginsburghu bi slijed uzdizanja do Boga bio ovaj: Disanje → psihička moć transcendiranja →  emuna (vjera) → Božja uzvišenost. Ili bi trebalo početi od samog Božjeg atributa uzvišenosti, meditirati nad njim i spoznati, u meditaciji, slijed emaniranja kroz arba olamot. Budući da nismo sigurni da Božji atribut uzvišenost emanira na kraju puta u fiziologiji disanja, to bismo mogli pouzdati se u jedan molitveno-kontemplacijski pristup direktno Božjoj uzvišenosti. Ali, zar Kabala ne znači preuzimanje tradicije stečenih uvida, stoga bi i učenje Y. Ginsburgha trebalo biti mjerodavno za praksu meditacije; dakle krenuti od dišnog sustava i uzdizati se do Božje uzvišenosti! Božja uzvišenost očituje se:

Općenito kao neka pojava uzvišenosti ili neko uzvišeno biće; u anatomiji kao mjesto iznad glave; u fiziologiji kao dišni sustav, i dalje kao neka psihička sposobnost – u svijetu Jecira; kao neka vrlina duha – u svijetu Beria; kao Božji iz-govor vrline – u svijetu Acilut.

 Kroz prianjanje Bogu (d'vekut)
Imenica dǝvekut (דְבֵקוּת) dolazi od glagola davak (דבך): prionuti, prilijepiti se. Devekut  možemo prevesti kao prijanjanje Bogu, priljubljivanje Bogu; dolazi od korijena riječi devek (דבק) koja doslovno znači ljepilo. Nerijetko se opisuje kao duboko meditativno stanje,  koje se postiže za vrijeme molitve, proučavanja Tore, ili za vrijeme izvršavanja 613 zapovjedi (micvot)  i predstavlja duboko ukorijenjenu praksu u židovskom vjerskom životu, naročito u hasidizmu (pokret u istočnoj Europi nastao u drugoj pol. 18. st., utemeljitelj je Bal Šem Tov).

D'vekut se spominje u Bibliji u smislu čvrstog držanja uz Boga, na primjer Pnz 4,4: "A svi vi koji se čvrsto držite Gospodina, Boga svoga, živi ste i danas." (V'atem, hadvekim, baJHWH elohekem-hajjim kulhem hajjom.)

Sjedinjenje s Bogom (Jihudim)
Jihudim (ujedinjavanje, heb: יִחוּדִִִים) je praksa duše Jehida, a sastoji se u objedinjavanju Božjih imena u ono bezimeno koje je najdublji temelj i izvor sveg postojanja. U Kabali pod izrazom jihudim mislimo na :

1.      Sjedinjenje sefirota Tiferet (kao predstavnika parcufa Ze'ir Anpin) i Malkut (istovjetna parcufu Nukva). Na razini fizičkog tijela Tiferetu odgovara položaj u grudnom košu (ili dijafragmi), a Malkutu odgovara položaj u ustima kao organu govora (komunikacije). Malkut je sefira kojom emanira Božji atribut kraljevanja što podrazumijeva komunikaciju, dakle govor.

2.      Sjedinjenje, doslovno erotsko, muškog vida Boga (parcuf: Ze'ir Anpin) i ženskog vida (parcuf: Nukva). Naravno da je to sjedinjenje neka vrst replike erotskog sjedinjavanja muškarca i žene ili, možda obrnuto: ljudsko sjedinjavanje je blijeda replika Božjeg sjedinjavanja. Interesantno je spomenuti da se činom erotskog sjedinjavanja muškarca i žene može teurgijski djelovati, po Kabali, na sjedinjavanje u okrilju Boga muškog i ženskog vida – upravo na to se misli kada se govori o erotici Kabale.

Izvori

Literatura

 Amerl, Rudolf (1997), Hebrejsko-hrvatski rječnik. Zagreb: Kršćanska sadašnjost.
 Biblia hebraica stuttgartensia (1967/77). Stuttgart: Deutsche Bibelgesellschaft.
 Drob, Sanford (2000), Symbols of Kabbalah. Jason Aronson.
 Elior, Rachel (2010), Jewish Mysticism: The Infinite Expression of Freedom.
 Idel, Moshe (1995), Hasidism Between Ecstasy and Magic. SUNY Press.
 Idel, Moshe (2009), Kabbala und Eros. Frankfurt/Main: Verlag der Weltreligionen.
 Jeruzalemska Biblija (2004). Zagreb: Kršćanska sadašnjost.
 Langer, Georg (1989), Die Erotik der Kabbala. München: Diederichs.
Leet, Leonora (1999), The Secret Doctrine of the Kabbalah. Rochester, Vermont: Inner Traditions.
 Scholem, Gershom (1995), Major Trends in Jewish Mysticism. New York: Schocken Books.
 The Interlinear NIV Hebrew-English Old Testament (1987). Grand Rapids (MI): Zondervan Publishing House.
 Wittgenstein, Ludwig (1971), Tractatus Logico-philosophicus, Logisch-philosophische Abhandlung. Suhrkamp Verlag.

Kabala
Misticizam
Judaizam
Meditacija
Židovski misticizam

Kabala i mistika


Mladen Lompar (Cetinje, 22. ožujka 1944. – Kotor, 15. kolovoza 2017.), crnogorski pjesnik, esejist i likovni kritičar

Životopis
Rođen na Cetinju. Muzejski savjetnik. U Beogradu završio Filozofski fakultet, odjel za povijest umjetnosti. Radio je kao kustos u Narodnom muzeju. Obnašao je dužnost Umjetničkog muzeja Crne Gore na Cetinju od 1984. do 1995. godine. S položaja je smijenjen jer nije dopustio da se u Muzej unesu ukradene slike s hrvatskog ratišta. Živio na Cetinju. Po dobi je bio najstariji i u književnom krugo miljeu najpoznatiji u onom malom formativnom krugu crnogorskih indipendista okupljenih u Književnoj općini Cetinja. Bio je među nekolicinom koji nikad nije odstupio, iznevjerio ili izdao prvobitne ideje časti i prijateljstva, borbe za nacionalna i građanska prava. U kritičnim situacijama, poput kad se spremala partijska odmazda prema čelnicima Književne opštine Cetinja ili nekoliko godina kasnije kad je trebalo spašavati Sretena Vujovića od policije poslije napada na Momira Bulatovića, pokazao se hrabrijim i hladnokrvnijim od bukača. Pridonio je nemjerljivo u osnivanju Književne opštine Cetinja. Osobito je pridonio u pokretanju, profiliranju u vizualnom i koncepcijskom smislu časopisa Ars. Bio je idealist koji je životom potvrdio stvarnost da idealisti stvaraju svjetove, ali da im se idejama okoristi drugi, manje maštoviti i nadareniji za realpolitiku. Kad se Crna Gora osamostalila, teško mu je padalo što je u godinama poslije kad se očekivalo da će se crnogorstvo nezaustavljivo emancipirati, dogodilo da je nacionalna politika propala zbog nedoraslosti, površnosti ili nevoljnosti vlasti, i kao posljedica odumiranje institucija i asocijacija koje su imale presudnu ulogu u buđenju nacionalne svijesti i građanskog otpora 1990-ih. Osobito ga je teško pogađalo konvertitstvo i renegatstvo onih svojih supatnika iz prve polovice devedesetih godina 20. stoljeća. Povlačio je usporednice s činjenicom da je najveći motiv u narodnoj književnosti poslije junaštva izdaja. Kao najveći pjesnički talent, najbolja je djela stvorio u zreloj životnoj dobi. Kao pravi izvorni pjesnik, bio je izvrsni poznavatelj likovnosti. Pjesme su mu melankolične, refleksivne i nostalgične vizije Cetinja i Mediterana. Za crnogorsko pjesništvo zaslužan je jer je unio dotad nepoznatu rafiniranost i otmjenost crpeći si nadahnuća iz stare dukljanske baštine, Crnojevića tiskare, legendi o gospođama Jakvinti i Darinki i dr. U pjesništvu je u ranoj fazi bio istančano lirski, jezgrovitih jezičnih sklopova i ljubavne tematike. 1991. je prešao na druge načine iskazivanja,  od Prostora izgubljene svjetlosti. Prepoznatljiva slobodna stiha i po izostavljanju znakova razgotka i parentezama. Nacionalna zajednica Crnogoraca Hrvatske objavila je izbor njegove poezije.

Preveden je na nekoliko jezika: slovenski, makedonski, bugarski, francuski, engleski, albanski.

Pisao o crnogorskim slikarima. Autor brojnih izložbi crnogorske umjetnosti i muzejskih postavki. Vodio je izdavačku kuću koja je objavljivala naslove mladih i afirmiranih crnogorskih pisaca, te naslove iz povijesti.

Bio je član i potpredsjednik Dukljanske akademije znanosti i umjetnosti, Crnogorskog društva nezavisnih književnika (i jedan od osnivača) i predsjednik Crnogorskog PEN centra. Bio je glavni i odgovorni urednik časopisa Ars.
Bio je komesar II. i III. Cetinjskog bijenala.

Djela
Djela:
 Pustinožitelj, 1970.
 Karabojno žitije, 1972.
 Tajni osvit, 1975.
 Noć poslije, 1981.
 Uzalud riječ, 1986.
 Dnevnik iz boce, 1991.
 Prostor izgubljene svjetlosti, 1991.
 Dodir za gubilište, 1993.
 Kraljica Jakvinta, opat Dolči i vrijeme stida, 1995.
 Tri pisma Darinki i narod jedinstvenog kraja, 1996.
 Boca lude princeze, 1997.
 Triptihon iz nacionalne biblioteke, 1998.
 Tišina četvrtog pečata, 1999.
 Noć iz lapidarija, 2003.
 Sjena na sceni, 2004.
 Senca na prizorišču, 2006.
 Triptihon iz nacionalne biblioteke, 2008.
 Vrijeme u kojem sam prošlost hronike rastrojstva, 2008.
 Sedam redova života, 2009.

Objavio je monografije o crnogorskim slikarima.

Nagrade
Nagrade:
 Nagrada DANU Zlatni pečat Crnojevića, 2002.
 Nagrada Risto Ratković, 2004.
 Trinaestosrpanjska nagrada, 2007.
 Nagrada Vito Nikolić, 2009.
 Nagrada Miroslavljevo evanđelje
 Nagrada Aleksandar Leso Ivanović

Izvori

Crnogorski pjesnici
Crnogorski esejisti
Likovni kritičari
Povjesničari umjetnosti
Životopisi, Cetinje
Crnogorski kritičari

Mladen Lompar