Aqueduct Press est une maison d'édition fondée par L. Timmel Duchamp en 2004 et basée à Seattle, Washington, États-Unis, qui publie des travaux de littératures de l'imaginaire présentant un point de vue féministe.

Dès 2007, Aqueduct Press publie les WisCon Chronicles sur la WisCon, conférence de science-fiction féministe. Nombres de titres publiés par cette maison d'édition ont été primés.

Histoire
Aqueduct Press a été fondée en 2004 par L. Timmel Duchamp et constitue la première maison d'édition de science-fiction féministe. La société s'est concentrée sur la publication de fiction spéculative contenant un élément féministe. Depuis 2004, elle publie les Conversation Pieces qui est écrit par de nombreuses autrices et contient des recueils de poèmes, de fiction et d'essais.

Les titres comprennent à la fois de la fiction et de la critique, et également plusieurs des ouvrages de L. Timmel Duchamp, qui a cependant surtout œuvré comme éditrice. Parmi les autrices publiées on trouve :  Eleanor Arnason, Suzy McKee Charnas, Nicola Griffith, Gwyneth Jones, Ursula K Le Guin, Rosaleen Love, Helen Merrick et . Karen Joy Fowler et  ont aussi collaboré comme éditrices. It Walks in Beauty, une anthologie de l'œuvre de Chandler Davis publiée en 2010, est le premier livre écrit par un homme publié par Aqueduct Press.

WisCon Chronicles
En 2007, Aqueduct Press publie une série de livres sur la WisCon, intitulée WisCon Chronicles, avec The WisCon Chronicles: Vol. 1, édité par L. Timmel Duchamp. Le volume 2 était The WisCon Chronicles: Volume 2: Essais provocateurs sur le féminisme, la race, la révolution et l'avenir, édité par Duchamp et Eileen Gunn ; suivi de The WisCon Chronicles: Vol. 3 : Le carnaval de la SF féministe, édité par  ; Les Chroniques du WisCon : Vol. 4 : Voix du WisCon  édité par , et The WisCon Chronicles : Volume 5 : Écriture et identité raciale, édité par Nisi Shawl et publié à la  WisCon 35 (27-30 mai 2011), où Shawl était l'invitée d'honneur. Le volume 5, comme le volume 4 avant lui, a été financé par une subvention de la Society for the Furtherance & Study of Fantasy & Science Fiction [(SF) 3 ]. The WisCon Chronicles 6: Futures of Feminism and Fandom, édité par Alexis Lothian, a été publié au WisCon 36 en 2012 ; et The WisCon Chroncles 7: Shattering Ableist Narratives, édité par JoSelle Vanderhooft, a été publié au WisCon 37 fin mai 2013.

Titres primés
Aqueduct Press a publié plusieurs titres primés et présélectionnés. Leur premier titre gagnant était Life de Gwyneth Jones publié en 2004. Aqueduct  a remporté le prix Philip K. Dick 2005, a été nominé sur la liste restreinte du prix commémoratif James Tiptree Jr 2005 et s'est classé  aux prix Locus 2005 du meilleur roman de science-fiction. Toujours en 2004, Love's Body de L. Timmel Duchamp, Dancing in Time a été nominé sur la liste restreinte pour le James Tiptree Jr Memorial Award 2005, s'est classé  aux Locus Awards 2005 pour la meilleure collection, et With Her Body de Nicola Griffith a été finaliste. aux Gaylactic Spectrum Awards 2005 pour la meilleure autre œuvre et au Lambda Literary Award 2005 pour la meilleure science-fiction / fantastique / horreur. En 2006, le livre d'Andrea Hairston Mindscape a été finaliste pour le prix Philip K. Dick 2007 et a été nommé comme livre d'honneur aux James Tiptree Jr Memorial Awards 2007. Dangerous Space de Kelley Eskridge s'est classé  aux Locus Awards 2008 et en 2009, Filter House de Nisi Shawl a remporté le James Tiptree Jr Memorial Award et a été nominé sur la liste restreinte pour la meilleure collection des World Fantasy Awards 2009 .

Redwood and Wildfire d'Andrea Hairston publié par Aqueduct Press en 2011 a remporté le prix Otherwise.

Références

Liens externes

Littérature féministe
Entreprise ayant son siège à Seattle
Science-fiction féministe
Maison d'édition spécialisée dans la littérature de science-fiction

Aqueduct Press


Mersiha "Meri" Husagic (* 31. Januar 1989 in Bijeljina, Jugoslawien) ist eine bosnisch-deutsche Schauspielerin.

Leben
Die Eltern von Husagic flohen 1992 mit ihr vor dem Bürgerkrieg aus einem Dorf zwischen Sarajevo und Tuzla. Nach dem Abitur absolvierte sie von 2009 bis 2012 eine Schauspielausbildung an der Schule für Schauspiel Hamburg. Neben Rollen in diversen Vorabend-Serien wie Notruf Hafenkante sowie dem Kultfilm Dorfpunks und der Kinder- und Jugendserie Die Pfefferkörner wirkte sie in zahlreichen Krimiserien, u. a. drei Tatort-Folgen, mit. Sie hatte auch verschiedene Engagements an Hamburger Theatern. Husagic lebt in Hamburg.

Von 2018 bis 2020 stand sie für die ZDF-Krimiserie SOKO München als Kommissarin Theresa Schwaiger vor der Kamera. Die ersten Folgen waren ab Januar 2019 zu sehen. Mit der Episode Countdown endete 2020 die Serie.

Filmografie

Weblinks

 Mersiha Husagic bei castupload.com
 Mersiha Husagic bei der Agentur Gottschalk Behrens Unkelbach

Einzelnachweise

Filmschauspieler
Theaterschauspieler
Darstellender Künstler (Deutschland)
Deutscher
Geboren 1989
Frau
Bosnischer Emigrant in Deutschland
Bosnier

Mersiha Husagic


Níkos Krístoðúlíðís (grískt letur: Νίκος Χριστοδουλίδης; f. 6. desember 1973) er kýpverskur háskólaprófessor, ríkiserindreki og stjórnmálamaður sem er núverandi forseti Kýpur. Hann var kjörinn forseti þann 12. febrúar árið 2023.

Krístoðúlíðís var útnefndur talsmaður ríkisstjórnar Kýpur þann 11. apríl 2014. Hann var útnefndur utanríkisráðherra í annarri ríkisstjórn Níkosar Anastasíaðís þann 1. mars 2018 og gegndi því embætti til 11. janúar 2022. Krístoðúlíðís bauð sig fram sem óháður frambjóðandi í forsetakosningum Kýpur árið 2023 og vann sigur, en honum hafði þá verið vísað úr stjórnarflokknum DISY.

Æviágrip
Níkos Krístoðúlíðís er fæddur þann 6. desember 1973 í Geroskípú. Faðir hans er frá þorpinu Gíolú en móðir hans er upprunnin í Geroskípú.

Krístoðúlíðís nam stjórnmálafræði, hagfræði og grísk fræði við Queens College. Hann fór síðan í framhaldsnám í stjórnmálafræði í New York-háskóla og í opinberum erindrekstri í Möltuháskóla.

Árið 2003 hlaut hann doktorsgráðu í stjórnmálafræði og opinberri stjórnsýslu frá Háskólanum í Aþenu.

Ferill í utanríkisþjónustu og háskólastarfi
Árið 1999 hóf Níkos Krístoðúlíðís feril í untanríkisþjónustu Kýpur. Hann varð aðalræðismaður Kýpur í London, staðgengill sendinefndar Kýpur í Aþenu og ráðgjafi fastanefndar Kýpur hjá Evrópusambandinu í Brussel.

Krístoðúlíðís starfaði jafnframt við sagnfræði- og fornleifafræðideild Háskóla Kýpur sem sérfræðingur í mannkynssögu frá lokum seinna stríðs. Þann 1. september árið 2013 var Krístoðúlíðís útnefndur framkvæmdastjóri utanríkismálaskrifstofu Níkosar Anastasíaðís, forseta Kýpur.

Ráðherra
Þann 14. apríl 2014 var Níkos Krístoðúlíðís útnefndur talsmaður ríkisstjórnar Anastasíaðís. Eftir að Anastasíaðís var endurkjörinn í febrúar 2018 var Krístoðúlíðís útnefndur utanríkisráðherra Kýpur. Hann tók við embættinu þann 1. mars 2018 og gegndi því þar til hann sagði af sér þann 10. janúar 2022.

Forsetakosningarnar 2023
Níkos Krístoðúlíðís gaf kost á sér sem óháður frambjóðandi í forsetakosningum Kýpur árið 2023 eftir að honum hafði verið vísað úr stjórnarflokknum DISY. Hann lenti í fyrsta sæti í fyrri umferð kosninganna þann 5. febrúar með 32,04 % atkvæðanna, á undan frambjóðanda vinstriflokksins AKEL, Andreas Mavrojíannís, og frambjóðanda DISY, Averof Neofýtú, sem komst ekki í seinni umferð. Litið var á Krístoðúlíðís sem lærling fráfarandi forsetans Níkosar Anastasíaðís. Hann naut jafnframt stuðnings kýpversku rétttrúnaðarkirkjunnar og nokkurra íhaldssamra og þjóðernissinnaðra stjórnmálaflokka.

Krístoðúlíðís var kjörinn forseti í seinni umferð kosninganna þann 12. febrúar 2023 með 51,97 % atkvæða gegn 48,03 % sem Mavrojíannís hlaut. Krístoðúlíðís var þá 49 ára gamall og er því yngsta manneskjan sem hefur náð kjöri til þessa embættis.

Krístoðúlíðís er þekktur fyrir óbilgirni sína gagnvart Kýpurtyrkjum Hann hefur tekið harðari línu en keppinautar sínir gagnvart möguleikanum á að hefja aftur viðræður við Norður-Kýpur. Hann hefur jafnframt viðrað möguleikann á því að veita öfgahægriflokkum aðild að stjórn sinni, meðal annars flokknum Elam, sem er opinberlega mótfallinn endursameiningu Kýpur.

Forseti lýðveldisins
Níkos Krístoðúlíðís tók við embætti forseta Kýpur þann 28. febrúar 2023.

Einkahagir
Eiginkona Krístoðúlíðís er Filippa Karsera. Þau eiga fjórar dætur.

Tilvísanir

Forsetar Kýpur

Níkos Krístoðúlíðís


thttpd (tiny/turbo/throttling HTTP server) is an open source software web server from ACME Laboratories, designed for simplicity, a small execution footprint and speed.

Design and features
thttpd is single-threaded and portable: it compiles cleanly on most Unix-like operating systems, including FreeBSD, SunOS 4, Solaris 2, BSD/OS, Linux, and OSF/1. It has an executable memory size of about 50 kB.
While it can be used as a simplified replacement to more feature-rich servers, it is uniquely suited to service high volume requests for static data—for example as an image hosting server. The first "t" in thttpd stands for variously tiny, turbo, or throttling.

thttpd has a bandwidth throttling feature which enables the server administrator to limit the maximum bit rate at which certain types of files may be transferred.  For example, the administrator may choose to restrict the transfer of JPEG image files to at most 20 kilobytes per second.  This prevents the connection from becoming saturated so that the server will still be responsive under heavy load, with the tradeoff that file transfer speed is reduced. thttpd did not support the X-Forwarded-For header

Forks
There are at least 2 public forks of thttpd:
 sthttpd by Anthony Basile, focusing on Gentoo Linux patches
 Merecat by Joachim Nilsson, adding a number of features, most notably SSL support

See also
 Comparison of web server software
 Embedded HTTP server
 NanoHTTPD

References

External links
 thttpd web site
 Description of throttling in thttpd documentation
 thttpd, unofficial resources (links, patches, etc.)
 thttpd AT mail.acme.com mailing list archive at http://marc.info
 Connection throttling patch

Free software programmed in C
Free web server software
Cross-platform free software
Unix network-related software
Software using the BSD license

Thttpd


Le raïon de Polohy (en ) est un raïon (district) dans l'oblast de Zaporijjia en Ukraine. Avec la réforme administrative de 2020, le raïon englobe l'ancien Polohy, Tokmak, Orikhiv, Houliaipole ainsi que le raïon de Bilmak.

Lieux d'intérêt

Références

Polohy

Raïon de Polohy


Giulia Barreto Benite (උපත ජුනි 14, 2008) යනු බ්‍රසීලියානු නිළියකි.[1] ඇය මොනිකා සහ Friends: Bonds හි මොනිකාගේ චරිතය නිරූපණය කිරීම සඳහා ප්‍රසිද්ධියක් උසුලයි.

අන්තර්ගතය

1 චරිතාපදානය සහ වෘත්තිය

2 චිත්‍රපටකරණය

2.1 රූපවාහිනිය

2.2 සිනමාව

3 සම්මාන සහ නාමයෝජනා

4 යොමු කිරීම්

5 බාහිර සබැඳි

චරිතාපදානය සහ වෘත්තිය

Giulia උපත ලැබුවේ Clenci Benite සහ Adriana Barreto ගේ දියණිය වන São Paulo හි ය.[1][2] ඇයට නාට්‍ය ශිෂ්‍යාවක් වූ බෙලා බෙනයිට් [2] නම් සහෝදරියක් සිටී. ඇගේ සොහොයුරියගේ ආභාසය ඇතිව, Giulia චිත්‍රපට සඳහා විගණන කිහිපයක් කළ නමුත් එය සාර්ථක වූයේ නැත.[3] 2017 අප්‍රේල් මාසයේදී ඇය Bonds චිත්‍රපටයේ මොනිකාගේ චරිතයට පණ පෙවීමට විගණනයට සහභාගී වී එම කොටස ලබා ගත්තාය.[4] බැඳුම්කර 2019 දී නිකුත් කරන ලද අතර Giulia ඇගයීමට ලක් විය.[5] මෙම භූමිකාව ඇයට නව කාර්යයක් ලබා දුන් අතර, තවමත් 2019 දී ඇය Segunda Chamada[6][5] මාලාවට සහභාගී වූ අතර Luis Lobianco, Lorena Queiroz සහ Pedro Miranda සමඟින් 10 Horas para o Natal [7] චිත්‍රපටිය පටිගත කළාය. ] මොනිකාගේ චරිතය වෙනුවෙන් ඇය My Nick Awards වෙතින් වසරේ එළිදරව් සම්මානය දිනා ගත්තාය.[9][10][11] 2021 දී, ඇය Bonds, Lições අනුපිළිවෙලෙහි රඟපානු ඇත.[12][13]

චිත්‍රපටකරණය

රූපවාහිනිය

වසර මාතෘකා චරිත සටහන්

2019 Segunda Chamada Giovana Carrasco[6][5] කථාංග 3ක්

සිනමාව

වසරේ මාතෘකා චරිතය

2019 මොනිකා සහ මිතුරන්: බැඳුම්කර මොනිකා සූසා[4][2]

2020 10 හෝරාස් පැරා ඔ නටල් ජුලියා[8][7]

2021 Turma da Mônicaː Lições Mônica Sousa[12][13]

සම්මාන සහ නාමයෝජනා

වසර සම්මාන කාණ්ඩයේ වැඩ ප්‍රතිඵලය

2019 Meus Prêmios Nick[9][10][11] වසරේ හෙළිදරව්ව

මොනිකා සහ මිතුරන්: බැඳුම්කර

දිනුවා

Giulia Benite


Colby Lopez (n. 28 mai din 1986 în Davenport, Iowa) cunoscut mai ales sub numele său de ring, Seth Rollins, este un wrestler profesionist american care lucrează pentru WWE în brandul RAW.

El este logodit cu Becky Lynch din august 2019. În prezent, cei doi așteaptă un copil.

Este un multiplu campion și a făcut parte din The Shield, împreună cu Roman Reigns și Dean Ambrose.

Manevre de Final
 King's Landing / Ripcord Knee (2017-prezen)
 Pedigree (2015-2017)
 Snap single underhook front facelock drop (2015)
 Curb Stomp / Piece of Mind / Blackout (2012-15, 2018-prezent)
Superkick(2019)

Titluri în WWE
 WWE Universal Championship (2 ori)
 WWE Intercontinental Championship (2 ori)
 WWE World Heavyweight Championship (2 ori)
 WWE United States Championship (1 dată)
 Money in the Bank (2015)
 Royal Rumble (2019)
 Slammy Awards (2 ori)
 WWE/Raw Tag Team Championship (6) cu Roman Reigns (1), Dean Ambrose (2), Braun Strowman (1), Buddy Murphy (1) și Jason Jordan (1)
NXT Inaugural Champion

Wrestleri americani

Seth Rollins


Sydney Dance Company is a contemporary dance company in Australia. They have performed at the Sydney Opera House in Australia, the Joyce Theater in New York, the Shanghai Grand Theatre in China, and the Stanislavsky Theatre in Moscow.

History
Sydney Dance Company was founded in 1969 as the dance-in-education group Ballet in a Nutshell by Suzanne Musitz (Davidson), later changing its name to Athletes and Dancers, and Dance Company (NSW).

From 1975 to 1976, the company was led by Dutch choreographer Jaap Flier and later by Australian choreographer Graeme Murphy in 1976. In 1979, Graeme Murphy and his wife, Janet Vernon, also a dancer, renamed the company as Sydney Dance Company and served as artistic directors for three decades. During their tenure, the company became the first Western contemporary dance company to perform in the People's Republic of China.

Company productions have incorporated works from notable musicians. The production Some Rooms (1983) featured a selection of existing music by composers such as Keith Jarrett, Francis Poulenc, Benjamin Britten, and Samuel Barber. Hate (1982) featured a score by the Australian composer Carl Vine, and the 1985 production Boxes included original music by composer and musician Iva Davies.

In May 2007, the company announced that Tanja Liedtke as its new artistic director; however on 17 August of that year Liedtke was accidentally killed in a traffic accident in the northern suburbs of Sydney

In December 2007, Executive Director Noel Staunton launched the company's 2008 season, announcing three guest choreographers, Meryl Tankard, Rafael Bonachela and Aszure Barton, to create new works for the company. Bonachela was subsequently appointed the Company's new Artistic Director.

In December 2008, Foxtel signed a three-year sponsorship of the company involving special broadcasts and incorporating the company into subscription television programs Australia's Next Top Model and Project Runway Australia.

In December 2009, Anne Dunn was appointed Executive Director of the Company.

Rafael Bonachela has been the artistic director of the company since 2009. His first commissioned work for the company, 360°, was as a guest choreographer. His works include unfold (2009), 6 Breaths (2010), LANDforms (2011) and 2 One Another (2012), Irony of Fate, Soledad, and The Land of Yes & The Land of No. He has worked with guest choreographers Kenneth Kvarnstrom (Mercury 2009), Adam Linder (Are We That We Are 2010), Emanuel Gat (Satisfying Musical Moments 2010), and Jacopo Godani (Raw Models 2011). Other guest choreographers include Alexander Ekman and Gideon Obarzanek, as well as collaborations with the Australian Chamber Orchestra and the Sydney Symphony Orchestra and with composers 48nord and Ezio Bosso.

In 2014, the company announced it was granted permission to perform William Forsythe's 1993 work Quintett. The work is set to Gavin Bryars' Jesus' Blood Never Failed Me Yet.

Notable alumni
 Gideon Obarzanek, founder and former artistic director of Melbourne dance company Chunky Move
 Paul Mercurio who has gone on to make several movies including Strictly Ballroom which was directed by Baz Luhrmann.
 Stephen Page, now choreographer and director of Bangarra Dance Theatre
 Josef Brown, who has been playing the lead character Johnny Castle in the stage version of Dirty Dancing since it opened in Sydney in 2004

Awards

Mo Awards
The Australian Entertainment Mo Awards (commonly known informally as the Mo Awards), were annual Australian entertainment industry awards. They recognise achievements in live entertainment in Australia from 1975 to 2016. Sydney Dance Company won two awards in that time.
 (wins only)
|-
| 1989
| Sydney Dance Company
| Dance Performance of the Year
|
|-
| 1990
| Sydney Dance Company - King Roger
| Dance Performance of the Year
|
|-

References

Culture of Sydney
Dance companies in Australia
Contemporary dance companies

Sydney Dance Company


Fritz Reuter (7 Ekim 1810 - 12 Temmuz 1874) Alman romancı.

Devrimci gösterilere katılmakla haksız yere suçlandı ve 1836 yılında ölüme mahkûm edildi. Cezası hafifletilerek otuz yıl kalebentliğe çevrildi. Altı yıllık hapisten sonra serbest bırakıldı. Sırasıyla jimnastik öğretmenliği ve eğitmenlik yaptı. Aşağı Almanca ile yazdığı eserlerinde, halk tiplerini ve törelerini büyük bir gerçekçilikle dile getirdi.

Eserleri
 Lauschen un Rimels (1853) (manzum hikâyeler)
 Kein Hüsung (Evsiz Barksız) (1858)
 Ut de Franzosentid (Fransız İşgalinden Hatıralar) (1860)
 Ut Mine Festungstid (Hapishane Günlerim) (1862)

1810 doğumlular
1874 yılında ölenler
19. yüzyıl Alman yazarları
Rostock Üniversitesinde öğrenim görenler
19. yüzyıl Alman roman yazarları

Fritz Reuter


Lychnophorinae, podtribus glavočika dio tribusa Vernonieae.. Sastoji se od 12 rodova; tipični je Lychnophora iz Brazila.

Podtribus je opisan 1873.

Rodovi
 Subtribus Lychnophorinae Benth.
 Eremanthus Less. (35 spp.)
 Anteremanthus H. Rob. (2 spp.)
 Chronopappus DC. (2 spp.)
 Vinicia Dematt. (1 sp.)
 Lychnophorella Loeuille, Semir & Pirani (11 spp.)
 Lychnocephalus Mart. ex DC. (8 spp.)
 Lychnophora Mart. (38 spp.)
 Maschalostachys Loeuille & Roque (2 spp.)
 Minasia H. Rob. (7 spp.)
 Piptolepis Sch. Bip. (18 spp.)
 Prestelia Sch. Bip. (3 spp.)
 Proteopsis Mart. & Zucc. ex Sch. Bip. (2 spp.)

Izvori

Vernonieae

Lychnophorinae


Tomasz Mariusz Rząsa (født 11. marts 1973 i Kraków, Polen) er en polsk tidligere fodboldspiller (venstre back).

Rząsa spillede over en 12-årig periode 36 kampe for Polens landshold, og scorede ét mål. Han repræsenterede sit land ved VM 2002 i Sydkorea og Japan, og fik spilletid i én af polakkernes tre kampe i turneringen.

På klubplan spillede Rząsa størstedelen af sin karriere i udlandet, hvor han blandt andet repræsenterede schweiziske Grasshoppers, hollandske Feyenoord og østrigske SV Ried. Han var med til at vinde UEFA Cuppen med Feyenoord i 2002, og spillede hele kampen i klubbens finalesejr på 3-2 over Borussia Dortmund.

Titler
Schweiziske Super League
 1996 og 1997 med Grasshoppers

UEFA Cup
 2002 med Feyenoord

Johan Cruijff Schaal
 1999 med Feyenoord

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Polen
Fodboldspillere fra Grasshopper-Club Zürich
Fodboldspillere fra FC Lugano
Fodboldspillere fra BSC Young Boys
Fodboldspillere fra De Graafschap
Fodboldspillere fra Feyenoord Rotterdam
Fodboldspillere fra SC Heerenveen
Fodboldspillere fra SV Ried
Fodboldspillere fra FK Partizan
Fodboldspillere fra ADO Den Haag
Personer fra Kraków
Deltagere ved verdensmesterskabet i fodbold 2002

Tomasz Rząsa


Miguel Jiménez puede referir a:

 Miguel Jiménez (n. 1970), boxeador de Puerto Rico.
Miguel Jiménez López (1875-1955), político colombiano.
 Miguel Ángel Jiménez (n. 1964), golfista español.
 Miguel Hernán Jiménez (n. 1980) es un futbolista chileno.
 Miguel Jiménez (n. 1990), futbolista mexicano.
 Miguel Jiménez (n. 1969), jugador de béisbol.

Miguel Jiménez


SPN may refer to:

Places
 Saipan International Airport (IATA airport code: SPN), Saipan
 Shahjahanpur railway station (station code: SPN), Uttar Pradesh, India
 Spooner Row railway station (National Rail station code: SPN), South Norfolk, England
 Spree-Neisse station (station code: SPN), Brandenburg, Germany; see List of railway stations in Frankfurt

Telecommunications, computing, cryptography
 Shortest job next, or shortest process next
 Service Principal Name (SPN), used in the Kerberos protocol
 Service provider name, stored on mobile phone subscriber identity module (SIM)
 Substitution–permutation network, a mathematical operation used in cipher algorithms
 Sum-Product Networks, a type of probabilistic machine learning model

Other uses
 Sanapaná language (ISO 639 code: spn)
 Sp(n), a type of symplectic group in mathematics
 Savanna Pastoral Neolithic, a culture and collection of societies in the archaeological record of the Rift Valley
 State Policy Network, a U.S. national network of conservative and libertarian think tanks
 Service Professionals Network, a social media and business directory website.
 Scientific pitch notation, a method to specify musical pitch
 Solitary pulmonary nodule, or coin lesion in the lung
 CD43 or SialoPhoriN, a protein
 Supramolecular polymer networks
 Shorthand for the TV show Supernatural
 Swiss Pool for the Insurance of Nuclear Risks

See also

 Sp!n
 spin (disambiguation)

SPN


Sir John Mandeville este presupusul autor al Călătoriilor lui Sir John Mandeville (The Travels of Sir John Mandeville), o lucrare cu memorii de călătorie care a circulat între 1357 și 1371. Cel mai vechi text supraviețuitor este în limba franceză.

Cu ajutorul traducerilor în multe alte limbi, lucrarea a dobândit o popularitate extraordinară. În ciuda naturii extrem de nesigure și deseori fantastice a călătoriilor pe care le descrie, lucrarea a fost folosită ca o referință - Cristofor Columb, de exemplu, a fost puternic influențat atât de această lucrare, cât și de Călătoriile anterioare ale lui Marco Polo.

Note

Vezi și
Istoria științifico-fantasticului

Folclor european
Legende medievale

John Mandeville


La Coupe des Pays-Bas de football 1982-1983, nommée la KNVB beker, est la  édition de la Coupe des Pays-Bas. La finale se joue en matchs aller et retour, le 10 mai 1983 au  stade De Meer à Amsterdam et le 17 mai 1983 au stade de Goffert à Nimègue.

Le club vainqueur de la coupe est qualifié pour la Coupe d'Europe des vainqueurs de coupe de football 1983-1984.

Finale
L'Ajax Amsterdam gagne les deux finales contre le NEC Nimègue sur le même score, 3 à 1, et remporte son neuvième titre.

Cette saison l'Ajax réussit le doublé coupe-championnat, NEC Nimègue termine dernier du championnat et est relégué mais se qualifie pour la Coupe d'Europe des vainqueurs de coupe de football 1983-1984 en tant que finaliste perdant.

Notes et références

Lien externe
 tous les résultats de la compétition sur rsssf.com

1982-1983
Pays-Bas
Football
Football


Eric Patrick Clapton (d. 30 Mart 1945, İngiltere, Ripley), İngiliz Blues gitaristi, şarkıcı ve besteci. Lakabı "Slowhand"dir.

The Yardbirds, Bluesbreakers, Cream, Blind Faith, Derek and Dominos gibi gruplarda çaldı.
"Tears In Heaven" isimli şarkısıyla 6 dalda Grammy ödülü kazandı.

Hayatı
Eric Clapton, 1945 yılında, Patricia Molly Clapton ve Edward Walter Fryer'ın evlilik dışı çocuğu olarak dünyaya geldi. 9 yaşına kadar büyükanne ve büyükbabasını kendi anne ve babası, annesi Patricia'yı ise ablası olarak bildi.

1964 yılında, The Yardbirds adlı blues-rock grubunda çalmaya başladı, fakat 1965'in Mart ayında bu grubun pop müziğe kaydığını düşünerek gruptan ayrıldı.

Aynı yıl John Mayall & Bluesbreakers grubuna katılarak kendini bir blues gitaristi olarak kanıtladı. Hayranları, bu grupla çaldığı dönemde ona "God" (Tanrı) lakabını taktılar ve duvarlara "Clapton is God." sloganları yazılmaya başladı.

1966 yılının ortalarında Clapton yanına Jack Bruce ve Ginger Baker'ı (bateri) da alarak Cream adlı grubu kurdu. Bu grupla yaptıkları 3 albümün ardından grup 1968 yılında dağıldı. Yapımcıları 1969 yılında "Goodbye" adlı, konser kayıtlarından oluşan albümü piyasaya sürdü.

1969'da Blind Faith ile çıkardığı, grubun adını taşıyan bir albümden sonra, Derek and the Dominos adlı grup içerisinde Bobby Whitlock (vokal ve klavye), Jim Gordon (bateri), Carl Radle (bas) ile çalmaya başladı. Grupla çıkardığı Layla and Other Assorted Love Songs albümündeki Layla, en çok bilinen şarkılarından oldu. Clapton bu şarkıyı, o zaman George Harrison'ın karısı olan Pattie Boyd için yazmış ve Leyla ile Mecnun hikâyesinden esinlenmiştir.
George Harrison'ın eşi olan Pattie ile yaşadığı ilişki ve ayrılık sonucu eroine başladı. Müzik kariyerine 2 yıllık bir ara verdi. Eroinle mücadelesi sırasında çektiği sıkıntılar sonucu Eric Clapton, bağımlılara yardım için Crossroads adında bir madde ve alkol bağımlılığı rehabilitasyon merkezi kurdu. Bu rehabilitasyon merkezine gelir sağlayabilmek için 2004'ten beri üçer yıl arayla (2004-2007-2010-2013-2016-2019-****) "Katılan sanatçıların her birini, alanında en iyilerden kendim seçip davet ediyorum" dediği "Crossroads Guitar Festival" adında bir hayır organizasyonu düzenlemektedir. Bu konserlerde efsane sanatçıların yanı sıra yetenekli gençler de kendilerini gösterme fırsatı yakalayabilmektedirler. Bu konserlerden elde edilen gelir, bahsi geçen rehabilitasyon merkezine aktarılmaktadır.

1991 yılında Clapton, Tutti Frutti kızlarından biri olan Lori Del Santo'dan doğan 4 yaşındaki oğlu Conor'u, Del Santo'nun evinin bulunduğu bir gökdelenin 53. katından düşmesi sonucu kaybetti. Ona yazdğı 'Tears In Heaven' şarkısı Billboard hot 100 listesinde 2. sıraya kadar çıktı. Toplam 19 Grammy ödülü bulunmaktadır. Efsanevi müzisyen Eric Clapton geçirdiği bir sinir rahatsızlığı nedeniyle artık gitar çalamadığını 2016 Haziran'ında açıkladı.Alkol ve reçeteli ilaç bağımlılığıyla mücadele eden 71 yaşındaki sanatçı, "Geçen sene sırtımda ciddi bir ağrı hissetmeye başladım. İlk önce belime doğru indi, ardından da bacaklarınıza elektrik veriliyormuş gibi hissetmenize neden olan periferal nöropati adındaki bir hastalığa dönüştü" dedi ancak o zamanlar "Artık çalamayacağım" demesine rağmen konserlerine devam etmektedir.

Albümleri

The Yardbirds, (1962-1965)
1964 Five Live Yardbirds (live)
1965 For Your Love
1965 Having a Rave Up
1965 Blues Nights

Bluesbreakers, (1965-1966)
1966 Bluesbreakers with Eric Clapton

Cream, (1966-1968)

1966 Fresh Cream
1967 Disraeli Gears
1968 Wheels of Fire
1969 Goodbye

Blind Faith, (1968-1969)
1969 Blind Faith

Derek and the Dominos, (1970)
1970 Layla and Other Love Songs

70 sonrası Solo Albümleri
1970 Eric Clapton
1974 461 Ocean Boulevard
1975 There Is One Every Crowd

1976 No Reason to Cry
1977 Slowhand
1978 Backless
1981 Another Ticket
1983 Money and Cigarettes
1985 Behind The Sun
1986 August
1989 Journeyman
1992 Unplugged
1994 From The Cradle
1998 Pilgrim
2001 Reptile
2004 Me and Mr. Johnson
2004 Sessions For Robert J.
2005 Back Home
2010 Clapton

2013 Old Sock

Film Müzikleri
1968 Wonderwall Music (Wonderwall)

1985 Edge of Darkness
1985 Back To The Future (Heaven is one step away)
1987 Cehennem Silahı
1988 Homeboy
1989 Cehennem Silahı 2
1991 Rush
1992 Cehennem Silahı 3
1996 Phenomenon

Toplama veya Ortak Albümler

1968 Lumpy Gravy (Frank Zappa ile)
1968 The Beatles/White Album (The Beatles ile)
1974 Dark Horse (George Harrison ile)
1976 The Best of George Harrison (George Harrison ile)
1979 George Harrison (George Harrison ile)
1984 The Pros and Cons of Hitch Hiking (Roger Waters ile)

1986 Persona (Liona Boyd ile)
1987 Cloud Nine (George Harrison ile)
1989 Best of Dark Horse 1976-1989 (George Harrison ile)

1992 The One (Elton John ile)
1993 Ten Summoner's Tales (Sting ile)
1997 Retail Therapy (Simon Climie ile)
1999 Supernatural (Santana ile)
2000 Riding with the King (B.B. King ile)
2003 Ringo Rama (Ringo Starr ile)
2005 Africa Unite: The Singles Collection (Bob Marley ile)

1971 Pop History
1972 The Pop History of Eric Clapton
1972 Eric Clapton at his Best
1973 Clapton
1973 Eric Clapton's Rainbow Concert
1975 Blues World of Eric Clapton
1975 E.C. Was Here
1976 Greatest Hits
1980 Classic Cuts
1980 Just One Night
1981 Steppin' Out
1982 Time Pieces: Best of Eric Clapton
1984 Too Much Monkey Business
1988 Crossroads
1991 24 Nights
1992 Unplugged
1993 Stages
1997 Live In Montreux
1998 Rock Report: Deserted Cities of The Heart
1999 Chronicles
2002 One More Rider One More Car
2010 Clapton

Kaynakça

Yaşayan insanlar
1945 doğumlular
Kanada asıllı İngilizler
20. yüzyılda İngiliz erkek şarkıcılar
21. yüzyılda İngiliz erkek şarkıcılar
İngiliz blues gitaristleri
İngiliz rock gitaristleri
İngiliz blues şarkıcıları
İngiliz rock şarkıcıları
İngiliz besteciler
Blues rock müzisyenleri
Electric blues müzisyenleri
İngiliz müzik yapımcıları
İngiliz otobiyograflar
Solo gitaristler
Plastic Ono Band üyeleri
The Dirty Mac üyeleri
Grammy Ödülü sahipleri
BRIT Ödülü sahipleri
Ivor Novello Ödülü sahipleri
Atco Records sanatçıları
Polydor Records sanatçıları
Reprise Records sanatçıları
RSO Records sanatçıları
Warner Bros. Records sanatçıları
Berklee College of Musicte öğrenim görenler
Kingston Üniversitesinde öğrenim görenler
Britanya İmparatorluk Nişanı komutanları
Yılın Şarkısı Grammy Ödülü sahipleri
En İyi Erkek Pop Vokal Performansı Grammy Ödülü sahipleri
Yılın Kaydı Grammy Ödülü sahipleri
Yılın Albümü Grammy Ödülü sahipleri
Favori Erkek Pop/Rock Sanatçısı Amerikan Müzik Ödülü sahipleri
Amerikan Müzik Ödülü sahipleri

Eric Clapton


Danica Tomić (Dalj, 25. srpnja, 1905. – ?, 16. prosinca 1961.) bila je avijatičarka i prva žena s pilotskom dozvolom u Kraljevini Jugoslaviji.

Danica je bila udana za Miodraga Tomića što joj je omogućilo pristup knjigama i drugim sadržajima vezanim za avijaciju. 1928. godine, prilikom obilježavanja 15. godišnjice Zračne luke Beograd, Tomić je izvodila aerobatske manevre kao prva žena u tadašnjoj Jugoslaviji. 1930. prijavila se na poziv za civilnu pilotsku školu objavljen u Politici, a 1933. godine dobila je i certifikat za turističkog pilota. Javno dostupni izvori o njezinu životu nakon 1933. godine su vrlo oskudni dok su njezina supruga njemački okupatori uhitili i zarobili kao ratnog zarobljenika. Miodrag Tomić je preživio zarobljeništvo te se par po okončanju rata preselio u Sjedinjene Američke Države.

Izvori

Životopisi, Dalj
Srbi u Hrvatskoj
Hrvatski zrakoplovci
Zrakoplovstvo u Jugoslaviji
Zrakoplovstvo u Srbiji

Danica Tomić


Finalen om verdensmesterskabet i fodbold 2014 var den 20. finale siden turneringens etablering i 1930. Den blev spillet den 13. juli 2014 foran 74.738 tilskuere på Maracanã i Rio de Janeiro, og skulle finde vinderen af VM i fodbold 2014. De deltagende hold var  og . Tyskland vandt kampen med 1-0 efter forlænget spilletid. Dette var fjerde gang tyskerne blev verdensmestre.

Kampen blev ledet af den italienske dommer Nicola Rizzoli, hvilket var hans fjerde kamp i turneringen.

Kampen

Detaljer

Eksterne henvisninger

Finalen
2014 - finalen
Tysklands fodboldlandshold
Argentinas fodboldlandshold
Sport i Rio de Janeiro

Verdensmesterskabet i fodbold 2014 - finalen


Le Pinstripe Bowl 2021 est un match de football américain de niveau universitaire joué après la saison régulière de 2021, le  au Yankee Stadium situé à Bronx dans l'État de New York aux États-Unis.

Il s'agit de la  édition du Pinstripe Bowl.

Le match met en présence l'équipe des Terrapins du Maryland issue de la Big Ten Conference et l'équipe des Hokies de Virginia Tech issue de la Atlantic Coast Conference.

Il débute à  locales (20h15 en France) et est retransmis à la télévision par ESPN.

Sponsorisé par la société New Era Cap Company, le match est officiellement dénommé le 2021 New Era Cap Company Pinstripe Bowl.

Maryland gagne le match sur le score de 54 à 10.

Présentation du match

Il s'agit de la  rencontre entre les deux équipes, les Terrapins menant la série avec 16 victoires pour 15 aux Hokies.

Terrapins du Maryland

Avec un bilan global en saison régulière de 6 victoires et 6 défaites (3-6 en matchs de conférence), Maryland est éligible et accepte l'invitation pour participer au Pinstripe Bowl de 2021.

Ils terminent  de la Division Est de la Big Ten Conference derrière #2 Michigan, #6 Ohio State, #10 Michigan State et Penn State.

À l'issue de la saison 2021, ils n'apparaissent pas dans les classements CFP, AP et Coaches.

Il s'agit de leur première apparition au Pinstripe Bowl.

Hokies de Virginia Tech

Avec un bilan global en saison régulière de 6 victoires et 6 défaites (4-4 en matchs de conférence), Virginia Tech est éligible et accepte l'invitation pour participer au Pinstripe Bowl de 2021.

Ils terminent  de la Division Coastal de l'Atlantic Coast Conference derrière #10 Pittsburgh et Miami (FL).

À l'issue de la saison 2021, ils n'apparaissent pas dans les classements CFP, AP et Coaches.

Il s'agit de leur première apparition au Pinstripe Bowl.

Résumé du match

Articles connexes
 Culture du football américain
 Football américain universitaire aux États-Unis
 Lexique du football américain et canadien
 Liste des College Bowls de football américain
 Championnat NCAA de football américain
 Championnat NCAA de football américain 2021

Lien externe

 Site officiel du bowl.

Notes et références

2021
Terrapins du Maryland
Hokies de Virginia Tech
Bowl universitaire américain en janvier 2021

Pinstripe Bowl 2021


النهج الإديسوني إلى الابتكار يتميز بالاكتشاف عن طريق التجربة والخطأ بدلا من اتباع نهج نظري منهجي. هذا قد يكون مصطلح ملائم، لكنه وصف غير دقيق ومضلل لطريقة الاختراع التي استخدمها فعلا توماس إديسون. على سبيل المثال كثيرا ما يستشهد به للنهج الاديسوني هو العملية الناجحة ولكن طويلة الأمد التي يقال انه قد اتبعها لابتكار المصباح الكهربائي الساطع.التجربة والخطأ وحدها لا تعتبر سبب نجاح اديسون مع الإضاءة الكهربائية في حين فشل آخرون كثر (فريدل وإسرائيل (1987) قائمة 23 آخرين) أو سجله الرائع من حوالي 1100 براءة اختراع (انظر قائمة اديسون لبراءات الاختراع).

السجلات التاريخية تشير إلى أن نهج أديسون كان أكثر تعقيدا بكثير، وأنه جعل يستخدم النظريات المتاحة، ولم يلجأ إلى التجربة والخطأ إلا حين لم توجد نظريات كافية.

التجربة والخطأ (مطاردة ومحاولة)
بناء على دراسة مفصلة لكتاباته، عدد من العلماء قد أشاروا إلى أن اديسون عموماً لجأ إلى التجربة والخطأ عند غياب النظريات الكافية. على سبيل المثال، عند تطوير ميكروفون الكربون (أو مرسل حبوب الكربون) والذي أصبح أساساً للهواتف لمئات السنين اللاحقة، أديسون والعاملين معه جربوا المئات من المواد، وأخيراً استقروا على السّناج (أسود الكربون)باعتبارها وسيلة مقاومة متغيرة. أديسون لم يتمكن من استخدام النظرية لحل هذه المشكلة لأنه -كما لاحظ جورمان وكارلسون- في ذلك الوقت «حتى الآن لم يتمكن أحد من أن يطور نظرية كيميائية يستطيع أديسون أن يستخدمها كي يحدد شكل من أشكال الكربون له الخصائص الكهربائية التي يريدها هو» (جورمان وكارلسون، 1990).

أديسون لم يكن وحده في استخدام التجربة والخطأ (أو كما وصفها هيوز بأنها «مطاردة ومحاولة») لأنه - مثل الآخرين - كان يعمل عند حواف النظرية المعاصرة. توماس ميدغلي (الذي يحمل شهادة الدكتوراه وكان المخترع لرابع إيثيل الرصاص والمبردات من الهيدروكربون المهلجنة) قال عن التجربة والخطأ:«هو الخدعة لتحويل مطاردة أوزة برية إلى اصطياد ثعلب» (نقلا عن هيوز في 2004).

عمل رائج متل هذا يتطلب الجمع بين النظرية والنهج التجريبي. أديسون استخدم «النهج النظري من القاع إلى القمة» عند تطوير الإضاءة الكهربائية وإجراء تحليل مفصل لكامل نظام الإضاءة الكهربائية على أساس قوانين جول وأوم. هذا أدى به إلى الاستنتاج أنه ليكون ناجحا اقتصاديا، عليه أن ينتج مصباحا عالي المقاومة (حوالي 100 أوم). (فريدل وإسرائيل 1987) في اللحظة التي ظهرت فيها الحاجة إلى وجود مصباح عالي المقاومة، كان عليه أن يواجه حقيقة عدم وجود نظريات الانبعاث الضوئي لوصف سلوك المواد عند تسخينها إلى الإتقاد. عندها شرع في بحث منهجي عن مادة مناسبة وعن التقنيات اللازمة لصنعها في أحجام اقتصادية.

أسلوب إديسون
المؤرخ توماس هيوز (1977) يصف ملامح أسلوب اديسون. باختصار، هي:
 يقول هيوز: «في صياغة أفكار حل المشكلة هو كان مخترعا؛ في تطوير الاختراعات كان أسلوبه أقرب إلى الهندسة؛ وفي حرصه على التمويل والتصنيع، والأنشطة الأخرى التي تتبع التطوير والاختراع، كان مبتكرا».
 اديسون «ببراعة اختار» المشاكل التي استفادت مما يعرفه هو بالفعل.
 أسلوب اديسون كان لاختراع نظم بدلا من مكونات النظم. اديسون لم يخترع مجرد مصباح كهربائي، لقد اخترع نظاما اقتصاديا للإضاءة قابلا للتطوير، بما في ذلك المولدات والكابلات، والقياس، وهلم جرا.
 طريقة اديسون في الاختراع كانت تقوم على التجربة مرارا وتكرارا للأجهزة والأدوات في بيئات أكثر تعقيدا؛ ليتوصل تدريجيا لظروف استخدامها النهائي.
 اديسون خلط الاختراع مع الاقتصاد. نظام الإنارة الكهربائية خاصته صمم ليكون منافسا اقتصاديا للإضاءة بالغاز.
 اديسون جمع ونظم الموارد التي من شأنها أن تؤدي إلى الاختراعات الناجحة:
 الرجال من ذوي المهارات التي من شأنها أن تساعد المهمة.
 المعدات—آلات وأدوات ومواد كيميائية وغيرها
 كتب حول هذا الموضوع. فقد بدأ مشروعه باستعراض أدبي شامل.
 بيئة حيث الغرض كان هو الاختراع وليس شيئا آخر، مثل الصناعات التحويلية.
 أديسون كان القائد الكاريزمي الذي استند على أفكار أولئك الذين عملوا معه.
 اديسون مهووس في سعيه لتحقيق النتائج، ولم يسمح للأشياء مثل قلة النوم، أو التكلفة، أن تردعه.
 خلافا لرأي عام، فإن اديسون استفاد من الأسلوب العلمي ولكن بطريقة كانت تقتصر على المهمة في متناول اليد، ولم يسع إلى تطوير نظريات معممة.
 والشيء المميز لنهج اديسون الفكري أنه كان شكاكا دائما، وأبدا لم بأخذ الأمور مسلما بها.
 اديسون أدلى الاستخدام الفعال للاستعارات عندما يصور اختراعاته.
 لديه قدرة كبيرة على فهم العلاقات الكمية على الرغم من تدريبه الحسابي المحدود.
 كان يعمل بتصور فكرة والعمل على تحقيقها.
 أديسون (والعاملين معه) امتلكوا مهارة يدوية ممتازة.
 اديسون كان أيضا مبدعا جدا في رسم، مما مكنه من التصور وممارسة أفكاره على الورق.
 اديسون استخدم المطاردة والمحاولة على نطاق واسع ولكن فقط عندما لا توجد نظرية وبطريقة منتظمة وليس بطريقة عشوائية.
 أديسون كان يتميز بقدرته على التعامل مع التغيرات المعقدة.

اديسون واستعراض الأدب
من أقوال اديسون: «عندما أريد أن أكتشف شيئا، أبدأ بقراءة كل شيء تم في ذلك الإتجاه في الماضي -- عن طريق تناول كل ما في المكتبة من كتب في ذلك الموضوع. أرى ما تم إنجازه من العمل والنفقة الكبيرة في الماضي. أجمع البيانات من عدة آلاف من التجارب كنقطة انطلاق، ومن ثم أصنع الآلاف الأخرى».
اديسون قدم جميع أنواع الاكتشافات في حياته. يجب علينا جميعا أن نكون سعداء جدا أن توماس اديسون قد صنع المصباح [ب]، وإلا لما كنا قادرين على رؤية غروب شمس الماضي.

انظر أيضاً
 تقنيات الإبداع

المراجع
 أوراق مشروع أديسون
 فريدل، روبرت، وبول وإسرائيل. 1987. اديسون الضوء الكهربائي: السيرة الذاتية للاختراع. نيو برونزويك، ونيو جيرسي: مطبعة جامعة رتجرز.
 هيوز، وتوماس P. 1977. اديسون الأسلوب. في التكنولوجيا عند المنعطف، الذي حرره البنك الدولي بيكت. سان فرانسيسكو: سان فرانسيسكو الصحافة المحدودة، 5-22.
 هيوز، وتوماس P. 2004. أمريكا سفر التكوين: قرن من الاختراعات التكنولوجية والحماس 1870-1970. 2e éd. شيكاغو: مطبعة جامعة شيكاغو.
 غورمان، مايكل إي، وجورج برنارد كارلسون. 1990. تفسير اختراع كعملية معرفية: حالة الكسندر غراهام بيل، توماس أديسون والهاتف. العلوم والتكنولوجيا والقيم الإنسانية 15 (2):131 - 164.

توماس إديسون

نهج إديسوني


Stari grad je mjesna zajednica grada Tuzle.

Zemljopisni položaj
Nalazi se sjeverno od rijeke Jale. Okružuju ga Slatina, Kicelj, Borić, Srpska varoš, Centar, Goli brijeg, Kula i Brdo.

Povijest

Stanovništvo
Spada u urbano područje općine Tuzle. U njemu je 31. prosinca 2006. godine prema statističkim procjenama živjelo 5.760 stanovnika u 1.713 domaćinstava.

Izvori

Tuzla

Tuzla – Stari grad


Der Lupghar Sar ist ein  (oder ) hoher Berg in Pakistan.

Lage

Er ist der westlichste Siebentausender des Hispar Muztagh in der Karakorum-Hauptkette. Mit seinen südöstlichem Nachbarn Momhil Sar und Trivor bildet er die Momhil-Gruppe. Der Lupghar Sar liegt östlich des Hunza-Tals auf Höhe des Ortes Gulmit.

Sein Name stammt aus der Wakhi-Sprache und bedeutet "die Spitze des großen Felsens".

Er steht in der Liste der höchsten Berge der Erde auf dem 105. Platz und ist der 37.-höchste Berg in Pakistan.

Der Lupghar Sar besitzt drei Gipfel: West-, Mittel- und Ostgipfel. Alle drei Gipfel sind ungefähr gleich hoch und liegen auf einem langgezogenen Gipfelgrat. Trotzdem erscheint der Berg aus dem Hunzatal im Profil als spitze Pyramide.

Besteigungsgeschichte
Der Westgipfel des Lupghar Sar wurde am 18. Juni 1979 von Hans und Sepp Gloggner, Mitglieder der so genannten Tegernsee-Expedition, erstbestiegen. Die Aufstiegsroute führte von Gulmit den Gharesagletscher hinauf zum Fuß des Südwestgrats des Berges. Über den Südwestgrat erreichten sie den Gipfel.
2018 eröffnete Hansjörg Auer am 7157 Meter hohen Lupghar Sar West eine neue Route im Alleingang. Es war gleichzeitig die erste Durchsteigung der Westwand des Bergs.

Einer achtköpfigen japanischen Expedition gelang die Besteigung des Lupghar Sar im gleichen Jahr.
Ihre Aufstiegsroute führte ebenfalls über den Südwestgrat. Am 4. August erklommen Tatsuo Nazuka, Yuichi Watanabe und Hitoshi Shimizu zuerst den Westgipfel und anschließend den Mittelgipfel.
Es gab mindestens zwei Versuche, den Ostgipfel zu besteigen. Die Aufstiegsroute zum Ostgipfel führt vom Momhilgletscher hinauf zum Grat zwischen Lupghar Sar Ost und Dut Sar.

Eine japanische Expedition versuchte im Jahr 1986 vergeblich, den Bergsattel auf dem Grat zu erreichen. Einer italienischen Expedition gelang im Jahr 1993 ebenfalls keine Besteigung des Ostgipfels.

Weblinks

 Karte bei himalaya-info.org

Einzelnachweise

Hispar Muztagh
Berg im Karakorum

Lupghar Sar


was a Japanese man who was titled the oldest living person after the death of Niwa Kawamoto on 16 November 1976, also from Japan. Izumi's claimed 1865 birth date was accepted by Guinness World Records, which recognized him as the oldest verified man ever, but this was eventually withdrawn in 2010; in the 2012 edition, Christian Mortensen was named the "oldest verified man ever" and Izumi was not mentioned.

Biography
Guinness World Records found a document attesting that he was 24 years old in 1889 when he was exempted from military service to deal with sugar cane fields.

Izumi drank brown sugar shōchū (a Japanese alcoholic beverage often distilled from barley or rice), and took up smoking at age 70.  Izumi's personal physician strongly advised him against drinking shōchū as his kidneys were not strong enough to process shōchū in his advanced age, but Izumi went on to say: "Without shōchū there would be no pleasure in life. I would rather die than give up drinking." He retired from sugar cane farming in 1970.

Death and uncertainty over age
After a brief hospitalization, Izumi died of pneumonia at 21:15 JST on 21 February 1986. At the time, he was considered the only person ever verified to have reached the age of 120, although subsequent research has cast doubt on his actual age. In April 1987, 14 months after Izumi's death, the Department of Epidemiology at the Tokyo Metropolitan Institute of Gerontology reported that research into Izumi's family registration records indicated he might have been 105 when he died. The 2011 Guinness World Records book states that the birth certificate submitted as evidence might have actually belonged to a deceased brother, and the family may have re-used "Shigechiyo" as a necronym.

With the closing of the "Guinness World Record Museum" in Niagara Falls, Ontario, in September 2020, the display and reproduction of Izumi now resides in a private collection in Canada.

The oldest undisputed case of male longevity is Jiroemon Kimura, also from Japan, who died at age 116 years and 54 days. Jeanne Calment holds the record for verified female longevity at 122 years and 164 days.

See also
 Longevity
 Longevity claims
 Longevity myths
 Senescence
 Supercentenarian

References

19th-century births
1986 deaths
Deaths from pneumonia in Japan
Japanese centenarians
Longevity claims
Men centenarians
People from the Amami Islands
Year of birth uncertain

Shigechiyo Izumi


Moed Katan (en hébreu : מועד קטן, littéralement "petite fête") (également orthographié Mo'ed Katan ou, plus rarement, Mo'ed Qatan)  est un traité du Talmud, l'avant-dernier de l'ordre des fêtes Son sujet principal est celui des jours de demi-fête, jours intermédiaires entre le premier et le dernier jour de la fête de Pessah ou de la fête de Souccot.

Contenu

Moed Katan dans le Talmud de Babylone
La Guemara du Talmud de Babylone commente et amplifie le traité de la Mishna. Si le consensus de la Mishna concernant les jours de demi-fête peut se résumer en ce que les jours de fête ne sont pas chômés, mais qu'ils y est recommandé de travailler le moins possible, et également qu'il y est interdit de se marier afin de ne pas accumuler deux joies et donc d'oublier la joie de la fête, le Talmud va préciser ces dispositions, proposant différents cas particuliers, ou tenter d'expliquer ces règles à partir de passages de la Torah.

Ce traité est également connu pour trouver de longs développements sur la question de la levée, pendant les jours de demi-fêtes, de l'isolement des lépreux ou des excommuniés, ainsi que sur la question du deuil, de sa durée et de ses rituels.

Les travaux agricoles interdits ou autorisés pendant les jours de demi-fête

La levée de l'isolement pendant les jours de demi-fête

Les règles du deuil

Moed Katan dans le Talmud de Jérusalem

Analyse historico-critique
Dans leur ouvrage Reconstructing the Talmud, les rabbins Joshua Kulp et Jason Rogoff proposent une analyse critique de l'origine des règles de deuil détaillés par le menu dans ce traité du Talmud.

Notes et références

Talmud

Moed Katan (Talmud)


එඩ්වඩ් කුමරු කෙන්ට්හි ආදිපාදවරයා දෙවන එලිසබෙත් මහ රාජෝත්තමාවියගේ ඥාති සහෝදරයෙක් වේ.

එඩ්වඩ් කුමරු, කෙන්ට්හි ආදිපාදවරයා


"The Sidewinder Sleeps Tonite" er en sang af det alternative rockband R.E.M., og den blev udgivet som den anden single fra deres album Automatic for the People fra 1992. Den er inspireret af sangen "The Lion Sleeps Tonight", både mht. titlen og opbningsomkvædet.. Bandet brugte "The Lion Sleeps Tonight" som en B-side til singlen. Den blev udgivet i 1992 på gruppens album Automatic for the People, og den blev senere udgivet som en single i 1993, hvor den nåede nummer 17 på UK Singles Chart.

Sangen var inkluderet på R.E.M.'s Warner Bros. "best of" album In Time: The Best of R.E.M. 1988–2003 i 2003, som en af de fire sange fra Automatic for the People på opsamlingsalbummet. I albumnoterne bemærkede Peter Buck remarked: "vi inkluderede denne sang op Automatic for at gøre op med den fremherskende stemning på albummet. Teksten omhandledede dødeligehed, tidens gange, selvmord og familie, og vi følte at et lyspunkt var nødvendigt. I retrospekt så er konsensus i bandet, at den måske var lidt for letsindig."

Tekst
Teksten er berømt for, at være nem at misforstå. I en undersøgelse fra 2010 var linjen "Call me when you try to wake her" fra omkvædet den mest misforståede sangtekst i Sotrbritannien, hvor den slog andenpladse "Purple Haze", med flest misforståelse i undersøgelsen kaldet "Calling Jamaica".

Et grin af Michael Stipe kan høre ved 2:33, umiddelbart efter han synger afslutningensteksten i tredje vers "or a reading by Dr. Seuss" som referer til Dr. Seuss' rim. Da han forsøgte at udtale Dr. Seuss, blev Stipe ved med at sige "Zeus" og grinet kom som følge af hans egen manglende evne til at udtale teksten korrekt, hvilket Mills blev ved med at påpege. Stipe elsekede Dr. Seuss som barn, men udtalte altid hans navn forkeret.

Sangens fulde titel bruges ikke i teksten, men en linje lyder "the sidewinder sleeps in a coil" ligesom den senere linje "the sidewinder sleeps on its back". En sidewinder er en særlig type klapperslange (Crotalus cerastes), og også en antik type telefon med et optrækshåndtag. Teksten referer flere gange til at foretage og undgå telefonopkald.

Mike Mills sagde: "Den ahndler om en person, der ikke har sted at bo. En del handler også om, hvad mennesker kan gøre, som maskiner ikke kan. Resten af den - det har jeg ingen ide om, hvad handler om."

Mills sagde eftersigende, "halvdelen af sangen er om én som forsøger at komme i kontakt med en, som én som kan sove på hans gulv. Den anden halvdel; der er du på egen hånd."

I albumnoterne til Part Lies, Part Heart, Part Truth, Part Garbage 1982–2011, skrive Stipe at sangen indeholder en af hans favorittekster: "'Their world has flat backgrounds and little need to sleep but to dream.' Cartoon characters never just get sleepy, they always have to have a dream of some floaty kind."

Musikvideo
Musikvideoen blev udgivet i februar 1993, og den blev instrueret af Kevin Kerslake, produceret af Tina Silvey og Line Postmyr via produktionerfirmaet company Silvey & Co. og redigeret af Robert Duffy. Silvey og Postmyr producerede mange af Kerslakes
musikvideoer i begyndelsen af 1990*erne (bl.a. Rides "Vapour Trail" og "Leave Them All Behind",
Nirvanas "In Bloom", Red Hot Chili Pepperss "Soul to Squeeze" samt Soundgardens Motorvision.) Videoen The video is often fejlagtigt tilskrevet Peter Care— i det tidligere R.E.M.-hovedkvarter, this has since been rectified—som aldrig havde kontrakt med Silvey & Co. og som instuerede via Propaganda Films' søsterfirma Satellite Films fra 1992 til 2000. The wrong director credit originated on the rec.music.rem newsgroup.

Spor
Alle sange er skrevet af Bill Berry, Peter Buck, Mike Mills og Michael Stipe.

US CD Single
 "The Sidewinder Sleeps Tonite" – 4:06
 "The Lion Sleeps Tonight" (Solomon Linda, Luigi Creatore, Hugo Peretti, George David Weiss) – 2:41

UK "Collector's Edition" CD Single 1
 "The Sidewinder Sleeps Tonite" – 4:06
 "The Lion Sleeps Tonight" (Linda, Creatore, Peretti, Weiss) – 2:41
 "Fretless"1 – 4:51

UK "Collector's Edition" CD Single 2
 "The Sidewinder Sleeps Tonite" – 4:06
 "Organ Song" – 3:25
 "Star Me Kitten" (demo) – 3:05

DE CD Maxi-Single
 "The Sidewinder Sleeps Tonite" – 4:06
 "The Lion Sleeps Tonight" (Linda, Creatore, Peretti, Weiss) – 2:41
 "Fretless"2 – 4:51
 "Organ Song" – 3:25

UK og DE 7" og kassettesingle
 "The Sidewinder Sleeps Tonite" – 4:06
 "Get Up" – 2:39

Hitlister

Referencer

Sange fra 1993
R.E.M. sange

The Sidewinder Sleeps Tonite


Orfáni, en , est un village et un ancien dème du district régional de Macédoine-Orientale-et-Thrace en Grèce. Depuis 2010, il est fusionné au sein du dème de Pangéo.

Selon le recensement de 2011, la population du dème compte  tandis que celle du village s'élève à .

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Ancien dème en Grèce
Village en Macédoine-Orientale-et-Thrace
Géographie de Kavála (district régional)

Orfáni


Sidiclei de Souza (født 13. maj 1972) er en brasiliansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Vissel Kobe og Gamba Osaka.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Brasilien

Sidiclei de Souza


Die Fußball-Afrikameisterschaft der Frauen 2012 (engl.: African Women Championship, franz.: Championnat d'Afrique de football féminin) war die achte offizielle Ausspielung der afrikanischen Kontinentalmeisterschaft im Frauenfußball und fand vom 28. Oktober bis zum 11. November zum zweiten Mal nach 2008 in Äquatorialguinea statt. Spielorte waren wie vor vier Jahren die Hauptstadt Malabo und Bata. Da die beiden ersten Meisterschaften ohne Endrunde ausgetragen wurden, zählt die CAF dieses Turnier als dessen achte Auflage.

Gastgeber Äquatorialguinea nutzte zum  zweiten Mal nach 2008 seinen Heimvorteil und wurde Afrikameister im Frauenfußball. Torschützenkönigin wurde ebenfalls zum zweiten Mal nach 2008 Genoveva Añonma vom Titelträger Äquatorialguinea mit 6 Toren.

Qualifikation

Qualifizierte Mannschaften:

Äquatorialguinea (Gastgeber), DR Kongo, Äthiopien, Südafrika, Elfenbeinküste, Nigeria (Titelverteidiger), Senegal, Kamerun

Die Mannschaften der Elfenbeinküste und des Senegals konnten sich erstmals qualifizieren. Da Ghana die Endrunde verpasste, war Nigeria nun die einzige Mannschaft, die an allen bisherigen Endrunden teilnahm.

Modus
Die acht qualifizierten Mannschaften wurden auf zwei Gruppen zu je vier Mannschaften aufgeteilt. Innerhalb der Gruppen spielt jede Mannschaft einmal gegen jede andere.

Bei Punktgleichheit mehrerer Mannschaften in den Gruppenspielen entscheiden die Ergebnisse aus den direkten Begegnungen über die Platzierung. Dabei werden erst die summierten Punkte, dann die Tordifferenz und danach die Anzahl der erzielten Tore verglichen. Ergibt sich hierdurch keine Platzierung, werden die Tordifferenz und die Anzahl der erzielten Tore aus allen Gruppenspielen herangezogen. Sollte danach noch immer keine Entscheidung gefallen sein entscheidet das Fairplay-Verhalten der Mannschaften. Liegen auch hier zwei oder mehrere Mannschaften gleichauf, entscheidet das Los.

Die Gruppensieger und Gruppenzweiten erreichen das Halbfinale und spielen dort im K.-o.-System "über Kreuz" gegeneinander. Die Halbfinalsieger erreichen das Finale, die Verlierer spielen um Platz drei. Ab dem Halbfinale folgt bei unentschiedenem Spielstand eine Verlängerung vom zwei mal fünfzehn Minuten und falls danach noch kein Sieger feststeht ein Elfmeterschießen.

Spielorte
Die Afrikameisterschaft 2012 fand wie 2008 in zwei Stadien statt.

Vorrunde
Die Gruppenauslosung erfolgte am 17. Juli 2012 in Kairo.

Gruppe A

|}

|}

Gruppe B

|}

|}

Finalrunde

Halbfinale

|}

Spiel um Platz 3

|}

Finale

|}

Äquatorialguinea gewann in Malabo vor 20.000 Zuschauern.

Schiedsrichterinnen

Beste Torschützinnen

Hinzu kamen weitere 16 Spielerinnen mit je einem Treffer sowie ein Eigentor.

Weblinks
 Offizielle Turnierseite auf cafonline.com (engl./franz.)

Einzelnachweise

2012
Afrikameisterschaft der Frauen 2012
Afrikameisterschaft der Frauen
Sportveranstaltung in Malabo
Sportveranstaltung in Bata (Stadt)


Ivan Tomko Mrnavić (Marnavić; Marnavich, Giovanni Tomco) (Šibenik, 7. veljače 1580. (1579.) – Rim, 1. travnja 1637. (1639.)) hrvatski katolički svećenik, teolog, književnik i povjesničar

Životopis
Rodio se je u Šibeniku. U rodnom je gradu pohađao sjemenište. 1602. je godine otišao u Rim, gdje je na Ilirskom kolegiju završio studij teologije i filozofije 1603. godine. Vratio se je potom u Šibenik i iste je godine zaredio se za svećenika. Od 1606. je godine šibenskim kanonikom, a uskoro potom i tajnikom kaptola. Dok je bio u Ugarskoj, upoznao se je sa svojim njegovim sugrađaninom, čanadskim biskupom Faustom Vrančićem. Vrančić ga je 1614. preporučio Papi V. u Rimu kao prevoditelja crkvenih knjiga s latinskoga i talijanskog na hrvatski jezik. Na stogodišnjicu smrti Petra Berislavića 1620., objavljuje u Mletcima njegov životopis.

Poslije 1622. osnovana je u Rimu Kongregacija za širenje vjere (Congregatio de propaganda fide) pa je surađivao na objavljivanju glagoljskih crkvenih knjiga. Od 1627. je zagrebački kanonik, zbog čega je više puta išao u Zagreb. Često je iz rodnoga grada putovao u inozemstvo. Nerijetko je odredište bio Rim u kojem je predavao bogoslovlje. U Rimu je čestim stanovnikom do 1631. godine, jer je ondje tiskao ili pripremao za tiskanje svoja djela, koja je pisao na latinskom, talijanskom i hrvatskom jeziku te preveo mnoge ilirske knjige na latinski jezik. U Rimu je također bio članom tamošnjeg Zavoda sv. Jeronima. Više je puta bio izabran za predsjednika zbora (kongregacije) sv. Jeronima. Od 1631. godine je počasni građanin Rima. Od 1631. do 1635. (1639.) je naslovnim biskupom Bosanske biskupije. Umro je u Rimu 1637. godine.

Izvori

Vanjske poveznice
WorldCat
VIAF

Životopisi, Šibenik
Životopisi, Zagreb
Životopisi, Rim
Hrvatski biskupi
Hrvatski rimokatolički teolozi
Hrvatski književnici
Hrvatski povjesničari
Hrvatski prevoditelji
Hrvati u Italiji
Rimokatolička Crkva u Bosni i Hercegovini

Ivan Tomko Mrnavić


Cuibul Prințesei a fost o căbănuță din lemn, construită în 1898, în pădurea de lângă Castelul Peleș din Sinaia, la înălțimea de 8 m de la sol, între niște brazi falnici, la cererea viitoarei regine Maria a României pe când aceasta avea 21 de ani și era încă principesă de coroană.

La cererea unchiului său, regele Carol I al României, principesa a organizat acolo ceaiuri pentru oaspeții pe care regele îi considera mai pretențioși. Printre care cei mai importanți oaspeți au fost surorile Mariei, prințesele Victoria Melita, Alexandra, Beatrice, fratele principesei, Alfred de Edinburgh, marii duci ai Rusiei Boris și Andrei, Ferdinand I al Bulgariei cu soția sa Maria-Louisa, arhiducele Franz Ferdinand al Austriei și Sofia Chotek, Charlotte și Bernhard von Meiningen, feldmareșalul von Beck. Vizitatorii cuibului, denumit și Juniperus, își înscriau numele în cartea de oaspeți.

Sub titlul "Ceaiul dela Cuibul prințesei", în ziarul Tribuna de vineri 3/16 iulie 1909, publicat la Arad, apărea următoarea relatare:
La orele 5 după amiază membrii familiei regale archiducele Francisc Ferdinand, și soția sa, prințesa Sofia de Hohenberg, au venit la Cuibul prințesei unde au luat ceaiul. N'au fost învitați la acest ceai decât principele și principesa Schdnberg Hartenstein, suita archiducelui și d-na și d. prim ministru I. Brătianu. Ceaiul a durat o oră.

Pentru a construi "cuibul", prințesa Maria a fost ajutată de sora ei Victoria Melita, poreclită Ducky, care era căsatorită cu Marele Duce Ernst Ludwig de Hessa.

O rețea din grinzi din lemn de 15/22 cm cu lungimi între 5 și 12 metri unea șase brazi, pentru a susține podeaua. Pentru pereți s-au folosit bârne semicirculare din trunchiuri de copaci descojite, îmbinate la capete în "coadă de rândunică". Acoperișul din șindrilă era străpuns de arborii de susținere și de coșul de fum al micii bucătării. Bucătăria era prevăzută cu tot ce este necesar pentru a pregăti feluri de mâncare simple și făcut ceaiul. Salonul era mobilat atractiv, cu cărți din abundență pe rafturi, materiale de desenat și pictat, etc., care puteau fi găsite întotdeauna acolo.

În biografia sa, intitulată "Povestea vieții mele", regina Maria descria astfel acest "cuib":
Era alcătuită din trei încăperi, un balcon larg și o galerie care se întindea de-a lungul unei laturi, străjuind o mare înălțime… La această priveliște se ajungea prin intermediul unei scări adăpostite într'un turn de lemn copiat după clopotnițele noastre țărănești, iar între turn și casă a fost construită o punte mobilă care ducea spre înaltul meu refugiu; atunci când a fost terminată, mă aflam într'o fortăreață și puteam sfida lumea de jos.

Realizarea practică i-a fost încredințată arhitectului regal, André Lecomte du Noüy, ajutat de Karel Líman, arhitectul castelului Peleș. Întreaga construcție a fost terminată în patru luni, inaugurarea făcându-se în iulie 1898. Construcția a rezistat până după Primul Război Mondial, când s-a prăbușit în timpul unei furtuni violente.

Note

Legături externe
"Cuibul Princesei" de la Peleș - căsuța din copaci a reginei Maria

Familia Regală a României

Cuibul Prințesei


Kazunari Okayama (født 24. april 1978) er en japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Yokohama F. Marinos, Kawasaki Frontale, Kashiwa Reysol, Vegalta Sendai og Consadole Sapporo.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Kazunari Okayama


Les Sengele ou Basengele (au singulier Musengele) sont une population bantoue, proche des Mongo, de langue bantoue, vivant au sud-ouest de la République démocratique du Congo, dans la province du Mai-Ndombe (ancien Bandundu), à l'ouest du lac Mai-Ndombe. Les groupes culturels géographiquement les plus proches d'eux sont les Boma, les Sakata et les Iyenge.

Langue
Ils parlent le sengele, une langue bantoue, dont le nombre de locuteurs était estimé à  en 2002.

Culture
Comme d'autres populations du sud-ouest congolais , ils pratiquent l'art de la statuaire en bois.

Les couples funéraires eteti étaient placés sur les tombes de personnages importants, à titre commémoratif, mais ne détenaient aucun pouvoir spirituel ou magique. Comme ils étaient exposés aux intempéries, leur durée de vie était réduite et ils sont donc devenus extrêmement rares.On retrouve ces paires funéraires chez différentes cultures mongo-occidentales (dont les Sengele font partie), mais encore davantage plus au nord, par exemple chez les Gobu de la République centrafricaine.

Notes et références

Voir aussi

Bibliographie

 Mpase Nselenge Mpeti, L'évolution de la solidarité traditionnelle en milieu rural et urbain au Zaïre : le cas des Ntomba et des Basengele du Lac Mai-Ndombe (préface de Jan Vansina), Presses Universitaires du Zaïre, Kinshasa, 1974, 284 p.

Articles connexes
 Démographie de la république démocratique du Congo
 Liste des groupes ethniques d'Afrique

Liens externes

 La part de l'ombre. Sculptures du sud-ouest du Congo, musée du quai Branly, 2021-2022 (guide de visite, 6 p.)

Groupe ethnique en république démocratique du Congo

Sengele (peuple)


Zarza ist der Familienname folgender Personen:

 Anselmo Zarza Bernal (1916–2014), mexikanischer Geistlicher, emeritierter Bischof von León
 Enrique López Zarza (* 1957), mexikanischer Fußballspieler und -trainer

Zarza


مانويل أورتيز توريبيو  (مواليد 22 أغسطس 1984 في ولبة - إسبانيا) لاعب كرة قدم إسباني يلعب حاليا لصالح نادي الدرجة الثانية ريال سرقسطة الإسباني منذ 2014 في مركز الوسط المدافع كما يجيد اللعب في مركز قلب الدفاع .

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في الهند
لاعبو كرة قدم رجالية إسبان مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية إسبان
لاعبو وسط كرة قدم رجالية
مدافعو كرة قدم رجالية
لاعبو مراكز متعددة كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من ولبة
رياضيون إسبان مغتربون في النرويج
رياضيون إسبان مغتربون في الهند
لاعبو أوساسونا
لاعبو الدوري الإسباني
لاعبو الدوري الإسباني الدرجة الثانية
لاعبو الدوري الإسباني الدرجة الثانية ب
لاعبو إشبيلية
لاعبو إشبيلية أتلتيكو
لاعبو دوري السوبر الهندي
لاعبو ريال سرقسطة
لاعبو كرة قدم أندلسيون
لاعبو كرة قدم إسبان
لاعبو كرة قدم إسبان مغتربون
لاعبو كرة قدم مغتربون في الهند
لاعبو كرة قدم من ولبة
لاعبو نادي إلتشي
لاعبو نادي إيركوليس
لاعبو نادي مالقا
لاعبو نادي مدينة بونه لكرة القدم
مواليد 1984
مواليد في ولبة

مانويل أورتيز توريبيو


علم موسكو هو علم موسكو عاصمة روسيا الاتحادية. أحمر غامق في وسطه شعار موسكو الذي يظهر القديس جرجس مرتديًا دروعًا ووشاحًا أزرق، ويمسك في يده اليمنى حربة ذهبية، وهو يمتطي حصانًا فضيًا، ويطعن بحربته تنينًا. اعتمد العلم في 1 فبراير 1995.

المراجع

أعلام اخترعت في 1995
أعلام مدن في روسيا
الثقافة في موسكو
القديس جرجس والتنين
تأسيسات سنة 1995 في روسيا
تاريخ موسكو

علم موسكو


Peace on Earth ( ) is a 1985 science fiction novel by Polish writer Stanisław Lem. The novel describes, in a satirical tone, the ultimate implications of the arms race. It is a continuation of the adventures of Ijon Tichy.

Plot summary
The evolution of artificial intelligence has allowed major world powers to sign a rather curious treaty: the Moon is divided into national zones (proportional to each nation's Earth real estate) and all weapons development and production must be moved there to be handled by factories. This is supposed to completely demilitarize Earth, achieving the long-sought dream of world peace. A MAD stabilizing factor is apparently preserved by the ability of countries, in case of war, to quickly ship weapons down from the Moon.

Unknown to most people, a problem arises. The ever-increasing amount of autonomy given to Moon's automata, in order to conduct more-effective espionage in neighbors' nation facilities and also to defend one's own, leads to localized robotic conflicts on the Moon's surface. Eventually, after a number of events, there is a total discontinuation of any communication with the Moon. After a number of failed expeditions to reveal the truth on what is going on beneath the Moon's surface, Ijon Tichy is called to the rescue.

Right before the return he was hit by a laser weapon which has led to his callosotomy. The resulting split personality leads to his inability to communicate properly both with the people and between the two "alter egos". This results in a good deal of slapstick comedy, e.g., involving hilarious conflicts between Tichy's left and right hand or leg. With the help of his friend, professor Tarantoga, he eventually succeeds in talking to himself.

Another consequence of Tichy's visit is that he accidentally brings to the Earth particles of mysterious Moon dust, which turns out to be the result of military-robotic "necroevolution", described in Lem's novel The Invincible and which brings a quiet devastation of the whole Earth's technological infrastructure and information stored in it.

Publication history: first prints
Finished in 1984, it was first published in Sweden in 1985 under the title Fred på jorden by Brombergs, translated by  ,

In 1986 it was published in and in East Germany as Der Flop by  Volk und Welt, . and in West Germany as  Frieden auf Erden by , , both translations are by Hubert Schumann.

The first edition in Poland by Wydawnictwo Literackie was in 1987,

The first Russian translation (Мир на Земле) was published in the literary magazine Звезда Востока () in Uzbek SSR  in 1988, issues 9 and 10, translated by И. Левшин and К. Душенко. In book form it was published in the collection  Операция «Вечность» [Operation "Eternity"],  Mir Publishers, , pp. 19-272  translated by Е. Вайсброт.

It was  translated into English in 1994.

Commentary
Lem wrote that contrary the impression, the book intention was not political fiction, but it was an attempt to envision a situation when two independent consciousnesses evolve in one brain. He explained that to this end he undertook an extensive study of professional literature and as a result the background of this plot element was 80% scientific and 20% fictional invention.

Wojciech Orliński notes that the novel is a fabularization of the ideas put forth in the Library of the 21st Century, Lem's faux review of the (non-existing) book  "Weapon Systems of The Twenty First Century or The Upside-down Evolution". In fact, in Chapter 2 Tichy reads this book.

 observes that the finale of the novel involving the destruction of information resembles the finales of several other Lem's novels: Professor A. Dońda, The Invincible, and Memoirs Found in a Bathtub.

References

External links

1985 novels
Novels by Stanisław Lem
1985 science fiction novels
Novels set on the Moon
Polish novels
Polish science fiction novels

Peace on Earth (novel)


Youri Volokhine, né en 1966, est un égyptologue Suisse.

Biographie
Youri Volokhine a obtenu une licence ès Lettres en histoire des religions à l'université de Genève en 1991 après des études d'histoire des religions, d'égyptologie et de sanscrit (1986-1991).

De 1991 à 1998, il a été assistant du professeur Philippe Borgeaud dans l'unité d'histoire des religions antiques de l'université de Genève. En 1995-1996, il a suivi des études d'égyptologie à l'EPHE ( et ) à Paris. Il a soutenu en 1998 une thèse de doctorat codirigée par les professeurs Philippe Borgeaud et Pascal Vernus (EPHE, ) portant sur « Le visage dans la pensée et la religion de l'Égypte ancienne ».

De 2000 à 2002, il a séjourné en Égypte, en tant que membre scientifique  de l'Institut français d'archéologie orientale (Le Caire). Il a travaillé sur plusieurs chantiers archéologiques, dont le Qasr el-Agoûz (temple de Thot) et Ermant (temple de Montou).

Depuis 2002, il est maître d'enseignement et de recherche en histoire des religions (Faculté des Lettres, Université de Genève).

En 2005, il a été nommé Maître d'enseignement et de recherche en histoire des religions à l'université de Genève.

Publications
 La frontalité dans l'iconographie de l'Égypte ancienne, Cahiers de la Société d'Égyptologie, Genève, 2000.
 avec Christophe Thiers, 'Ermant . Les cryptes du temple ptolémaïque, MIFAO 124. IFAO, Le Caire, 2005.
 Les objets de la mémoire. Pour une approche comparatiste des reliques et de leur culte, Studia Religiosa Helvetica, Peter Lang, 2005.
 Le porc en Égypte ancienne : mythes et histoire à l'origine des interdits alimentaires, Presses universitaires de Liège, 2014, 306 p. – , .
 À propos de la construction d'un débat sur les mythes égyptiens, Revue de l'histoire des religions (4/2018), , Armand Colin.

Bibliographie
 Philippe Matthey, John Scheid, « Entretien avec John Scheid », dans : ASDIWAL, Revue genevoise d'anthropologie et d'histoire des religions, , 2007, .
 Elsa Oréal, « Noir parfait, un jeu de mots de l'égyptien au grec », dans : Revue des Études Grecques, tome 111, Juillet-décembre 1998, .
 Dimitri Meeks, « Notion de « dieu » et structure du panthéon dans l'Égypte ancienne », dans : Revue de l'histoire des religions, tome 205, , 1988, .
 Philippe Derchain, « L'authenticité de l'inspiration égyptienne dans le Corpus Hermeticum », dans : Revue de l'histoire des religions, tome 161, , 1962. .

Liens externes

 Volokhine sur unige.ch
 Le porc en Égypte ancienne Texte intégral dans la revue de l'histoire des religions, édition Armand Colin.

Index égyptologique
Égyptologue suisse
Naissance en 1966

Youri Volokhine


Gidleigh Castle er en borg i landsbyen Gidleigh på kanten af Dartmoor omkring 3 km nordvest fra byen Chagford, Devon.

Det var en ombygget herregård bygget af William de Prouz omkring 1324. I dag er kun borgtårnet bevaret som en ruin i to etager. Ruinen er fredet.

Se også
 Liste over borge og slotte i England

Referencer

Eksterne henvisninger
 Gidleigh Castle 1
 Gidleigh Castle 2
 Fry, Plantagenet Somerset, The David & Charles Book of Castles, David & Charles, 1980.

Slotte i Devon
Borgruiner i Storbritannien

Gidleigh Castle


Die Copa del Generalísimo 1958/59 war die 55. Austragung des spanischen Fußballpokalwettbewerbes, der heute unter dem Namen Copa del Rey stattfindet.

Der Wettbewerb startete am 21. Dezember 1958 und endete mit dem Finale am 21. Juni 1959 im Estadio Santiago Bernabéu in Madrid. Titelverteidiger des Pokalwettbewerbes war Atlético Bilbao. Den Titel gewann der CF Barcelona durch einen 4:1-Erfolg im Finale gegen den FC Granada.

Vorrunde
Die Hinspiele wurden am 21. Dezember 1958, die Rückspiele am 1. März 1959 ausgetragen.

|}

Entscheidungsspiel
Das Spiel wurde am 19. März in Madrid ausgetragen.

|}

Runde der letzten 32
Die Hinspiele wurden am 26. April, die Rückspiele am 3. Mai 1959 ausgetragen.

|}

Entscheidungsspiele

|}

Achtelfinale
Die Hinspiele wurden am 10. Mai, die Rückspiele am 17. Mai 1959 ausgetragen.

|}

Entscheidungsspiel
Das Spiel wurde am 19. Mai in Valladolid ausgetragen.

|}

Viertelfinale
Die Hinspiele wurden am 24. Mai, die Rückspiele am 31. Mai 1959 ausgetragen.

|}

Halbfinale
Die Hinspiele wurden am 7. Juni, die Rückspiele am 14. Juni 1959 ausgetragen.

|}

Entscheidungsspiel
Das Spiel wurde am 16. Juni in Madrid ausgetragen.

|}

Finale

Weblinks
 Spielplan und Ergebnisse (linguasport.com)

1959
Fußballsaison 1958/59

Copa del Generalísimo 1958/59


Aus den Liedern verschiedener Völker (WoO 158) ist eine Liedersammlung bestehend aus insgesamt 36 Liedern des Komponisten Ludwig van Beethoven, die im Auftrag des Edinburgher Verlegers George Thomson in den Jahren 1815 bis 1816 sowie 1817 oder 1818 in Wien entstanden.

Allgemeines
Im 19. Jahrhundert wurde die Sehnsucht nach der unverdorbenen Natürlichkeit der Stimme des Volkes geradezu modisch. Die Begeisterung für die eigene Volksmusik hat auf den traditionsbewussten britischen Inseln früher und stärker eingesetzt als auf dem Kontinent. Schon vor der Mitte des 18. Jahrhunderts erregten etwa einige walisische Harfenspieler mit dem Vortrag von Volksliedern ihrer Heimat die Aufmerksamkeit der Londoner Musikszene. Einfachheit, Unmittelbarkeit, Erhabenheit, Natur: vieles, was man von einer Kunst forderte, die sich dem aristokratischen Prunk der Barockzeit entgegenstellen sollte, meinte man in der Volksdichtung und im Volkslied zu finden.

Entstehungsgeschichte
Für Ludwig van Beethoven standen klar materielle Fragen im Zentrum seines Interesses, als er dem Edinburgher Verleger George Thomson 1806 auf dessen Anfrage zusagte, zunächst einige schottische und walisische Volkslieder zu arrangieren. Die Inflation und Beethovens Versuche, einen aristokratischen Lebensstil zu pflegen, hatten seinen Geldbedarf erhöht, und daher gab er, als er vier Jahre später endlich mit der Arbeit begann, Thomson gegenüber den Tarif bekannt, seinen eigenen Marktwert dabei genau abmessend: Vier Dukaten pro Lied sollten es sein, soviel, wie Joseph Haydn erhalten hatte: "Haydn selbst versicherte mir, daß er für jedes Lied 4 Dukaten erhalten hat, obwohl er nur für das Cembalo und eine Violine schrieb, ohne Ritornell und ohne Violoncello. Was Herrn Kozeluch betrifft, der ihnen jedes Lied mit Begleitung für 2 Dukaten liefert, meinen Glückwunsch … Ich meinerseits halte mich Herrn Kozeluch (Miserabilis) in dieser Musikgattung überlegen."

Immerhin äußern sich hier gleich nach dem Feilschen um die Kosten pro Arrangement-Stimme auch Überlegungen zur musikalischen Qualität. Wenig später zeigte Beethoven auch wieder die gewohnte Unnachgiebigkeit in künstlerischen Fragen: Als Thomson sich beschwerte, einige der Lieder seien für das Amateurpublikum, dem sie zugedacht waren, zu schwierig, und um Vereinfachung bat, antwortete Beethoven beleidigt: "Ich kann leider Ihren Wunsch nicht erfüllen. Ich pflege meine Kompositionen nicht zu retouchieren. Ich habe es nie gemacht, da ich mir darüber gewiß bin, daß die kleinste Änderung den gesamten Charakter der Komposition verändert."

Die Lieder entstanden in mehreren Etappen in den Jahren 1815 bis 1816 sowie 1817 oder 1818.

Thomson klagte noch 1821 in einem Brief an einen Freund: "Ich gebe mich nicht der Erwartung hin, jemals einen Gewinn aus dem zu ziehen, was Beethoven für mich geleistet hat; er komponiert für die Nachwelt. Ich hatte gehofft, sein Genius würde sich hinabneigen und sich dem schlichten Charakter der Nationalmelodien anpassen, doch er erwies sich im allgemeinen als zu gelehrt und zu exzentrisch für meine Zwecke und alle meine Golddukaten … waren weggeworfenes Geld."

Liedertitel
 I. Kontinentale Lieder:
 Nr. 1. Ridder Stig tjener i Congens Gaard (dänisch) [dt.: Ritter nah'n dem Königsschloss]
 Nr. 2. Horch auf, mein Liebchen, ich bin der Gugu
 Nr. 3. Wegen meiner bleib d'Fräula nur da ganz allein
 Nr. 4. Wann i in der Früh aufsteh (Tiroler Lied)
 Nr. 5. I bin a Tyroler Bua (Tiroler Teppichkrämerlied)
 Nr. 6. A Madel, ja, a Madel (Tiroler Lied)
 Nr. 7. Wer solche Buema afipackt (Tiroler Lied)
 Nr. 8. Ih mag di nit nehma du töppeter Hecht (Tiroler Lied)
 Nr. 9. Oj Oj upiłem się w karczmie (polnisch) [dt.: Auf, auf, ihr Freunde]
 Nr. 10. Poszła baba po popiał i diabeł je utopił (polnisch) [dt.: Lenz und Liebeswonnen enden]
 Nr. 11. Já nò quiero embarcarme, pues es (portugiesisch) [dt.: Ich traue nicht den Wogen]
 Nr. 12. Seus lindos olhos mal que me viram (portugiesisch) [dt.: Als ihre Augen kaum ich gesehen]
 Nr. 13. Во лесочке комарочков много народилось (russisch) [dt.: In dem Wald, dem grünen Walde]
 Nr. 14. Ах, реченьки, реченьки, холодные водыньки (russisch) [dt.: Ach, ihr Bächlein, kühlen Wasser]
 Nr. 15. Как пошли наши подружки в лес по ягоды гулять (russisch) [dt.: Uns're lieben Mädchen gingen Beeren pflücken]
 Nr. 16. Schöne Minka, ich muss scheiden!
 Nr. 17. Lilla Carl, sov sött i frid! (schwedisch) [dt.: Schlaf, mein Liebling, schlafe ein]
 Nr. 18. An ä Bergli bin i gesässe
 Nr. 19. Una paloma blanca (spanisch) [dt.: Mein Täubchen ist entflogen]
 Nr. 20. Como la mariposa soy (spanisch) [dt.: Die Rose lockt den Falter]
 Nr. 21. La tiranna se embarca (spanisch) [dt.: Auf, Gefährten, macht euch bereit!]
 Nr. 22. Édes kinos emlékezet (ungarisch) [dt.: Nach der Heimat Rebenfluren]
 Nr. 23. Canzonetta veneziana (italienisch) [dt.: Vom rosigen Munde in zärtlicher Stunde]
 II. Britische Lieder (Texte nicht überliefert, ungedruckt):
 Nr. 1. Adieu, my lov'd harp (irisch)
 Nr. 2. Castle O'Neill (irisch)
 Nr. 3. O was not I a weary wight! (Oh ono chri!) (schottisch)
 Nr. 4. Red Gleams the Sun on yon Hill Top (schottisch)
 Nr. 5. Cold Frosty Morning (alternativ: Erin! Oh, Erin!) (schottisch)
 Nr. 6. O Mary ye's be clad in Silk (schottisch)
 Nr. 7. Lament for Owen Roe O'Neill (irisch)
 III. Lieder unbekannter Herkunft:
 Nr. 1. When my Hero in court appears
 Nr. 2. Non, non, Colette n'est point trompeuse
 Nr. 3. Sleep'st thou or wak'st thou
 Nr. 4. Bonnie wee thing
 Nr. 5. From thee, Eliza, I must go
 Nr. 6. Schottisches Lied

Weblinks
 Diverse Skizzen, Briefe, Erstdrucke etc. im Digitalen Archiv des Beethoven-Hauses Bonn

Einzelnachweise und Fußnoten

Beethoven
Lied

Aus den Liedern verschiedener Völker


Die Route nationale 622, kurz N 622 oder RN 622, war eine französische Nationalstraße, die von 1933 bis 1973 zwischen einer Straßenkreuzung mit der ehemaligen Nationalstraße 125  nordöstlich von Carbonne und Hérépian verlief. Ihre Länge betrug 205 Kilometer. 1973 wurde der Abschnitt zwischen Soual und Castres in die neue Streckenführung der Nationalstraße 126 integriert.

Weblinks

 Route nationale française 622 auf WikiSara ()

622

Route nationale 622


Philibert Jacques Melotte (29 January 1880 – 30 March 1961) was a British astronomer whose parents emigrated from Belgium.

In 1908 he discovered a moon of Jupiter, today known as Pasiphaë. It was simply designated "Jupiter VIII" and was not given its present name until 1975. The outer main-belt asteroid 676 Melitta, the only asteroid he discovered, is named after the Attic form of the Greek Melissa, the bee, but its resemblance to the discoverer's name is not fortuitous.

The conspicuous star cluster in the Coma Berenices constellation is commonly designated Mel 111 since it appeared in Melotte's 1915 catalogue of star clusters, but not in Charles Messier's famous catalogue of deep sky objects or in the New General Catalogue since it was not proved to be a true cluster until 1938 by the astronomer R J Trumpler.

Melotte was awarded the Jackson-Gwilt Medal of the Royal Astronomical Society in 1909. A collection of his papers is held at Cambridge University Library.

See also
List of astronomical catalogues
Collinder catalogue - a similar catalogue of open star clusters published by Per Collinder in 1931.

References

External links
 The Melotte Catalogue of Star Clusters
 RGO 74: Papers of Philippe Jacques Melotte

1880 births
1961 deaths
20th-century British astronomers
British people of Belgian descent
Discoverers of asteroids
Discoverers of moons

Philibert Jacques Melotte


Das Estadio Nacional Universidad Complutense, auch bekannt als Campo Central de la Ciudad Universitaria oder einfach El Central, ist ein Rugbystadion in der spanischen Hauptstadt Madrid. Die auf dem Hauptcampus der Universität Complutense Madrid gelegene Spielstätte wurde am 12. Oktober 1943 eingeweiht. Das Stadion dient der Spanischen Rugby-Union-Nationalmannschaft sowie den Vereinen CD Arquitectura und CR Cisneros als Heimstätte.

Geschichte
Die Planungen für den Bau der Ciudad Universitaria (span. für "Universitätsstadt"), und somit auch des Rugbystadions, begannen am 17. Mai 1927, als der damalige König Alfons XIII. per Dekret den Bauauftrag erteilte. Die ursprünglich für 1936 erwartete Fertigstellung des Komplexes verzögerte ich jedoch durch den Ausbruch des Spanischen Bürgerkriegs. Das in Bau befindliche Universitätsgelände selbst war im November 1936 ein wichtiger Schauplatz der Schlacht um Madrid, die Frontlinie verlief während der größten Zeit der Belagerung der Stadt durch die Truppen Francisco Francos quer durch den Campus. Viele der fast fertiggestellten Bauwerke wurden dabei zerstört oder schwer beschädigt. Die feierliche Eröffnung der Sportanlagen und des Rugbystadions erfolgte erst am 12. Oktober 1943, am spanischen Nationalfeiertag. Die Architekten der Spielstätte waren Luis Lacasa Navarro (1899–1966), der den spanischen Pavillon auf der Weltausstellung in Paris gemeinsam mit Josep Lluís Sert erbaut hatte, ferner Javier Barroso Sánchez-Guerra sowie der bekannte Bauingenieur Eduardo Torroja Miret.

Neben diversen Universitätssportvereinen begann die Spanische Nationalmannschaft das Stadion ab 1952 als Heimstätte zu nutzen. Seither waren zahlreiche renommierte Auswahlen im Estadio Nacional zu Gast, um auf das Team der Iberer zu treffen. Am 20. November 1982 spielten die Spanier beispielsweise gegen die New Zealand Māori, im November 1989 war die zweite Nationalmannschaft Australiens zu Gast, mit Spielern wie John Eales, Jason Little, David Nucifora oder David Knox, die wenig später die Weltmeisterschaft gewinnen sollten. Im Januar 1992 spielte France XV, Frankreichs zweite Mannschaft mit der Rugbylegende Philippe Sella, im Estadio Nacional. Am 24. Oktober 1992 traf die Auswahl Argentiniens in einem Testspiel auf Spanien, das Match endete mit einem unerwartet knappen 34:43 zugunsten der Südamerikaner. Im Zuge der Qualifikation für die Weltmeisterschaft 1995 spielten die Spanier gegen den frischgebackenen Five-Nations-Gewinner Wales. Am 1. November 2001 wurde den Spaniern die Ehre zuteil, in einem Testspiel auf die Wallabies zu treffen, das 10:92 ist die bislang höchste Niederlage der Hausherren.

Lage und öffentliche Verkehrsmittel
Das Stadion liegt in der Ciudad Universitaria, einem Campus im Stadtbezirk Moncloa-Aravaca im Westen der Stadt, auf dem sich diverse Einrichtungen der Universität Complutense Madrid, der Polytechnischen Universität Madrid und der Nationalen Fernuniversität befinden. Das Estadio Nacional ist Teil des Sportkomplexes Complejo Deportivo Zona Sur auf der Avenida Juan de Herrera, umringt von den Straßen Calle del Obispo Trejo und Calle de Martín Fierro. Das Stadion kann über die Metro-Linien 6 (Station Ciudad Universitaria) und 3 (Station Moncloa) sowie mit den Buslinien G, U, 46, 82, 83, 132, 133, 160, 161, 162 und N20 erreicht werden.

Bilder

Weblinks

 Offizielle Website Universität Complutense
 Complejo Deportivo Zona Sur
 Offizielle Website Spanischer Rugbyverband

Einzelnachweise

Rugbystadion in Spanien
Rugby Union (Spanien)
Stadion in Madrid
Erbaut in den 1940er Jahren


Hildegard Burjan (Görlitz, Njemačka, 30. siječnja 1883. – Beč, 11. lipnja 1933.) njemačka je katolička blaženica i aktivistica, utemeljiteljica laičke zajednice "Caritas socialis" (CS) te niza organizacija za borbu za prava žena, radnika i obitelji. Bila je vijećnica u gradu Beču i zastupnica u austrijskom parlamentu.

Rođena je u Görlitzu kraj Dresdena u Njemačkoj u obitelji njemačkih Židova. Studirala je germanistiku i filozofiju na Sveučilištu u Zürichu. Godine 1907. udala se za Aleksandra Burjana, s kojim se nastanila u Beču. Godine 1909. krstila se i obratila na katoličanstvo. Započela je socijalni rad, uspostavivši 1912. godine kršćansko društvo za prava žena i obitelji. Nakon Drugog svjetskog rata bila je vijećnica u Beču, a 1919. ušla je u parlament kao prva žena u njemu, koja se zalagala za kršćanski socijalni nauk. Radila je za zaštitu majki i djece te obrazovanje žena. Zalagala se za jednake plaće muškaraca i žena, za prava radnika te pomoć siromašnim obiteljima.

Godine 1919. osniva Kongregaciju Caritas Socialis. Umrla je 11. lipnja 1933.

Godine 1963. kardinal Franz König otvorio je proces beatifikacije, koji je trajao 49 godina. Papa Benedikt XVI. priznao ju je blaženom 29. siječnja 2012. Svečani čin u ime Pape učinio je predstojnik Kongregacije za proglašenje svetaca, kardinal Angelo Amato.

Njemački blaženici
Katolički aktivisti
Njemački aktivisti

Hildegarda Burjan


قماطية هي قرية لبنانية من قرى قضاء عاليه في محافظة جبل لبنان. تقع قرب سوق الغرب وبدادون.

المراجع

أماكن مأهولة في قضاء عاليه
أماكن مأهولة في لبنان

قماطية


Le Cadre stratégique permanent (CSP), ou Cadre stratégique permanent pour la paix, la sécurité et le développement (CSP-PSD), est une coalition de mouvements politiques et militaires du nord du Mali, formée le . Elle réunit initialement la Coordination des mouvements de l'Azawad (CMA) et la Plateforme des mouvements du 14 juin 2014 d'Alger, cependant les mouvements de la Plateforme quittent le CSP en septembre 2023.

Histoire
Après des affrontements les ayant opposés dans les années 2010, la Coordination des mouvements de l'Azawad (CMA) et la Plateforme des mouvements du 14 juin 2014 d'Alger cherchent à marquer leur réconciliation dans le cadre de l'application de l'accord d'Alger. L'annonce est faite le , après deux jours de discussion à Rome. La nouvelle coalition annonce alors que constatant , elle se fixe pour objectif de  et .

Le 10 septembre 2023, le CSP accuse la junte et le groupe Wagner de  et annonce . Dans les jours qui suivent, elle revendique plusieurs attaques contre l'armée malienne et Wagner.

Le 24 septembre, le Mouvement pour le salut de l'Azawad (MSA), dirigé par Moussa Ag Acharatoumane, annonce qu'il se retire du CSP, regrettant la . Le 26 septembre, la Plateforme des mouvements du 14 juin 2014 d'Alger annonce à son tour qu'elle se retire du CSP. Elle condamne à cette occasion les attaques contre l'armée malienne et exprime un soutien  au gouvernement. Le Groupe autodéfense touareg Imghad et alliés (GATIA) se divise cependant entre une aile intégrée au CSP, dirigée par Fahad Ag Almahmoud, et une aile favorable à la junte, dirigée par El Hadj Ag Gamou.

Lien externe
 Site internet

Notes et références

Faction armée de la guerre du Mali
Politique au Mali
Faction armée en Afrique

Cadre stratégique permanent


බෑන්ඩ්නිව්ස් ටීවී යනු බ්‍රසීලයට අයත් කේබල් සහ සැටලයිට්, ප්‍රවෘත්ති නාලිකාවකි. නාලිකාවේ හිමිකාරීත්වය Grupo Bandeirantes සතු වෙයි. බ්‍රසීලයේ කේබල්/සැටලයිට් වෙළඳපොලට නිකුත් කල දෙවන ප්‍රවෘත්ති නාලිකාව මෙය වෙයි.

නාලිකාවේ සාමාන්‍ය ආකෘතියට අනූව සෑම මිනිත්තු 30 කට වතාවක්, යාවත්කාලීන කරන ලද පුවත් විකාශය කරනු ලබන අතර, ඒ අතරතුර කාල සීමාවන් තුලදී විවිධ සංවාදමය වැඩසටහන්, ව්‍යාපාරික වැඩසටහන්, සංස්කෘතික අංග සහ කෙටි වාර්ථා වැඩසටහන් විකාශය කරයි.

මේවාද බලන්න
 ජාත්‍යන්තර ප්‍රවෘත්ති නාලිකා

භාහිර සබැදි

බෑන්ඩ්නිව්ස් ටීවී


Stephanov kvintet je galaktička skupina u zviježđu Pegazu. Vidljivo je grupirana skupina od pet galaktika od kojih četiti tvore prvu ikad otkrivenu kompaktnu galaktičku skupinu. Otkrio ju je 1877. godine u Marseilleskom opservatoriju.
Ovo je najproučavanija od svih kompaktnih galaktičkih skupina. Najsjajnija članica je spiralna galaktika NGC 7318B, kraj koje je ekstenzivno H II područje, gdje se aktivno formiranje zvijezda.
Ostale članice su NGC 7317, NGC 7318A, NGC 7319 i NGC 7320C.

U stvarnosti prve četiri galaktike (od NGC 7317 do NGC 7319) tvore kompaktnu skupinu i smješteni su u istom području svemira, izobličenih spiralnih krakova i diskova zbog plimne sile. Skupina je udaljena 340 milijuna svjetlosnih godina od Kumove slame.

Galaktike su privukle pozornost zbog nasilnih kolizija. Četiri od pet galaktika u Stephanovom kvintetu tvore fizičku asocijaciju, Hicksonovu kompaktnu skupinu 92, i dio su svemirskog plesa koji će najvjerojatnije završiti u spajanju galaktika. Radijska promatranja ranih 1970-ih otkrili su tajnovito vlakno emisije koje leži u međugalaktičkom prostoru između galaktika ove skupine.

Oznake ovog kvinteta su: Hickson 92 (HCG 92), Arp 319 i VV228.

Vidi
 Seyfertov sekstet
 Robertov kvartet
 Skupina NGC 7331

Izvori

Vanjske poveznice
GALEX: Stephan's Quintet and NGC 7331

Pegaz (zviježđe)

Stephanov kvintet


Arctotideae, tribus glavočika jezičnjaća. sastoji se od 15 rodova.

Podtribusi i rodovi
 Tribus Arctotideae Cass.
 Subtribus Arctotidinae (Cass.) Dumort.
 Dymondia Compton (1 sp.)
 Cymbonotus Cass. (3 spp.)
 Arctotis L. (67 spp.)
 Haplocarpha Less. (9 spp.)
 Arctotheca Vaill. (5 spp.)
 Subtribus incertae sedis
 Heterolepis Cass. (4 spp.)
 Subtribus Gorteriinae Benth.
 Gazania Gaertn. (19 spp.)
 Roessleria Stångb. & Anderb. (5 spp.)
 Hirpicium Cass. (3 spp.)
 Gorteria L. (11 spp.)
 Didelta L´Hér. (2 spp.)
 Berkheya Ehrh. (79 spp.)
 Cullumia R. Br. (16 spp.)
 Cuspidia Gaertn. (1 sp.)
 Heterorhachis Sch. Bip. ex Walp. (2 spp.)

Izvori

Vernonioideae

Arctotideae


في البصريات الموشور أو المنشور هو وسط شفاف مثل الزجاج، محدود بوجهين مستويين يتقاطعان حسب مستقيم يسمى حرف الموشور، قاعدة الموشور هي الوجه المقابل للحرف. زاوية الموشور (A) هي الزاوية المقابلة للقاعدة. ويرجع السبب في تحلل الضوء الأبيض إلى ألوانه المختلفة أثناء مروره داخل الموشور إلى اختلاف سرعة الضوء في مادة المنشور عن سرعته في الهواء. وهذا يؤدي إلى انكسار شعاع الضوء عند دخوله الوسط (الزجاج) بزوايا انكسار مختلفة، فيكون انكسار الضوء الأحمر أصغر من انكسار اللون الأزرق فينفصلا عن بعضهما (أنظر الشكل)، ويخرج الشعاعان الأحمر والأزرق من الموشور منفصلين. وحيث أن الضوء الأبيض مثل ضوء الشمس يحتوي على مجموعة من الألوان تشمل تحت الحمراء والحمراء والأصفر والأخضر بدرجاته والأزرق السماوي والأزرق بدرجاته إلى الأشعة البنفسجية وفوق البنفسجية، فأن جميع تلك الألوان الضوئية تنفصل عن بعضها البعض بفعل الموشور، لاختلاف معامل انكسار كل لون في الموشور، ونحصل على ما يسمى الطيف الضوئي.

يستخدم الموشور في عملية تحليل الضوء إلى ألوان الطيف (ألوان قوس قزح)، ونظراً لأن كل عنصر من العناصر الكيميائية له طيف ضوئي خاص به، مثل بصمة الإصبع بالنسبة للإنسان، ينبعث هذا الطيف الضوئي من العنصر عند إثارة ذراته بالحرارة العالية مثلا، يظهر بعد تحليله خلف الموشور على هيئة خطوط ضوئية متوازية، فيمكن عن طريق ذلك التعرف على العنصر.

معامل الانكسار

بفرض الموشور متماثل (على الأقل مثلث متساوي الساقين أو مثلث متساوي الأضلاع) وأن الشعاع الذي يحقق زاوية أقل انحراف  يمر داخل الموشور موازياً لقاعدته ورأسه الزاوية ، يمكن اشتقاق العلاقة بدلالة معامل انكسار كل من الموشور  والوسط خارج الموشور (عادة الهواء).

لإثبات ذلك سنفرض الموشور الموجود بالرسم المقابل. من الرسم نجد أن الشعاع الضوئي يسقط من D إلى A بزاوية  ومن ثم ينكسر داخل المنشور مكوناً زاوية الانكسار  وعليه يتحقق قانون الانكسار:

يمكن أيضا إثبات أن زاوية الانكسار  تشكل نصف زاوية رأس المنشور  في المثلث متساو الساقين. أحد الطرق لإثبات الأمر تكمن في تماثل زوايا المثلث وبإسقاط عمود من رأسه والذي بدوره ينصف زاوية الرأس نكون قد صنعنا مثلثا قائم الزاوية، يقطع امتداد الزاوية المنكسرة . الطريقة الأخرى تكمن في أن امتداد الزاويتين المنكسرتين سيشكل مع زاوية الرأس شكل رباعي دائري (لاحتوائه زاويتين متقابلتين قامتين هما العمودان الملونان بالأخضر). بالتالي يمكن كتابة العلاقة السابقة بالصورة:

مرة أخرى يكمل الشعاع المنكسر طريقه داخل الموشور موازيا للقاعدة ويخرج من الجانب الآخر عند النقطة B وينكسر مرة أخرى ماراً بالنقطة C. نظراً لتماثل المنشور، يمكننا تخيل العلاقة بشكل عكسي وإثبات زاوية انكساره عند الخروج هي أيضاً  بينما كانت قبل الخروج  شريطة أن معامل انكسار الوسط على الجانب الآخر هو نفسه معامل الانكسار على الطرف السابق قبل الدخول (أي أن الوسط خارج الموشور ثابت). لاحظ أيضاً أن:

وأن:

أي أن:

أو بعبارة أخرى

بتعويض هذه القيمة في قانون الانكسار مرة أخرى نجد أن:

اقرأ أيضا
 أشعة خضراء

مراجع

بصريات هندسية
مكونات بصرية
مواشير

موشور (بصريات)


Kanowna ist eine Geisterstadt in der Region von Goldfields-Esperance in Western Australia, Australien, die etwa 615 Kilometer östlich von Perth und 20 Kilometer nordöstlich von Kalgoorlie-Boulder entfernt liegt. Es handelt sich um eine Stadt, die in einem australischen Goldrausch entstand.

Name

Das Gebiet wurde zunächst White Feather 1893 genannt; und als dort Gold gefunden wurde, entstand eine Siedlung, die 1894 zur Stadt Kanowna ernannt wurde. Vermutlich stammt der Name nicht von den Aborigines, denn es gibt eine Viehstation am Cooper Creek in South Australia mit diesem Namen und in verschiedenen Quellen wird berichtet, dass der erste Goldsucher von dort kam. Kanowna könnte aber auch von "kana" oder "gana" stammen, was in der Sprache der Aborigines entweder Platz, an dem man schlecht schläft oder kann nicht schlafen bedeutet. Das Gebiet hat einen steinigen Untergrund, der ihn zu einem ungeeigneten Lagerplatz macht.

Geschichte

Nach dem Goldfund 1893 wurde im gleichen Jahr die Stadt gegründet, die 1894 von etwa 2500 und 1899 von 12.500 Personen bewohnt wurde.

Die Stadt wurde 1895 aus dem Gebiet White Feather verlegt, da dort eine Manufaktur zur Herstellung von Zement aufgebaut wurde.

Als das Gold, das in einem Schwemmland gefunden wurde, ausgegraben worden war, folgte der Goldabbau unterirdisch, allerdings liegen die Goldadern nicht oberflächlich, sondern in großer Tiefe. Als die Goldfunde zurückgingen, entvölkerte sich die Stadt und die Eisenbahnstation wurde in der Zeit der Großen Depression geschlossen. 1953 wurde der Ort aufgegeben. Heute ist von der Stadt lediglich das Gelände der Eisenbahnstation erkennbar und zwei Friedhöfe und Bergwerke sind erhalten geblieben. Die Kalgoorlie Historical Society hat die Plätze markiert, auf denen sich bedeutende Gebäude befanden.

Der Goldpreis, der in den 1970er Jahren anstieg, rief eine erneute Suche nach Gold hervor und als Geologen dort durch Bohrungen auf große Goldvorkommen stießen, wurde der Bergbau im Jahr 1984 wieder im Tagebau aufgenommen, der seit 2002 in der Kanowna-Belle-Goldmine in drei Bergwerken von Barrick Gold mit etwa 300 Beschäftigten im Untertagebau betrieben wird.

Literatur
 Laurie, Kris (Kristien Elizabeth) (1993) Kanowna heritage trail : commemorating Kanowna's centenary, 1893-1993. Kalgoorlie, W.A : Kalgoorlie-Boulder Tourist Centre for Delta Gold N.L.

Einzelnachweise

Ort in Western Australia
Geisterstadt

Kanowna (Western Australia)


Épater le bourgeois o Épater les bourgeois () es una frase francesa que se convirtió en un grito de guerra de los poetas decadentes y simbolistas franceses de finales del  como Baudelaire y Rimbaud.

Estos poetas, fascinados como estaban con el hachís, el opio y el ajenjo aparecen en la novela de Joris-Karl Huysmans À rebours (A contrapelo), publicada en 1884. Trata sobre un dandi sexualmente perverso que, desilusionado con la vida mundana, se recluye en su casa para disfrutar de su colección de piezas artísticas y estéticas favoritas, lejos de la sociedad burguesa que desprecia.

Los estetas de Inglaterra, como Oscar Wilde, compartieron estas mismas fascinaciones. Esta celebración de la "insalubre" y "antinatural" devoción a la vida, el arte, y el exceso ha sido un tema constante en la cultura.

Esta postura de ofender el "buen gusto" burgués, asumida por Alfred Jarry y su Patafísica, fue posteriormente asimilada como una forma de liberación y crítica por parte de los movimientos estéticos de Vanguardia, en particular por el dadaísmo y el surrealismo que lo sucedió, y luego por otras estéticas y movimientos críticos como el situacionismo, que derivó en técnicas como el happening, el flashmob y el détournement.

Referencias

Epater le bourgeois
Dadaísmo
Surrealismo
Patafísica

Épater le bourgeois


Svjetska liga u vaterpolu 2020. 19. je izdanje ovog natjecanja. Utakmice su odgađane zbog pandemije koronavirusa. Završni turnir se trebao održati od 23. do 28. lipnja 2020., a održan je od 26. lipnja do 1. srpnja 2021. godine u gruzijskom glavnom gradu Tbilisiju. Branitelj naslova bila je reprezentacija Srbije, a svoj ukupno treći naslov u povijesti osvojila je momčad Crne Gore.

Kvalifikacije

Europa

Skupina A

Skupina B

Skupina C

Skupina D

Završna runda

Završna runda odigrana je u mađarskom gradu Debrecenu od 8. do 10. siječnja 2021. godine.

Na završni turnir kavlificirale su se prve tri momčadi: Grčka, Crna Gora i Italija.

Ostali kontinenti

Kvalifikacijski turnir se trebao održati u Indianapolisu u SAD-u od 26. travnja do 2. svibnja 2021., umjesto od 28. travnja do 3. svibnja 2020. godine. Otkazan je.

Završni turnir

Skupina A

Skupina B

Izbacivanje

Izvori

2020
Šport u Gruziji

Svjetska liga u vaterpolu 2020.


Gablau ist ein Weiler des Ortsteils Cossengrün/Hohndorf/Schönbach der Stadt Greiz im Landkreis Greiz in Thüringen. Bis zum 31. Dezember 2012 gehörte er zur Gemeinde Vogtländisches Oberland.

Lage
Der Weiler Gablau befindet sich nahe der Landesgrenze zu Sachsen im stark kupierten Gelände des Thüringer Schiefergebirges. Die nächste Stadt ist Elsterberg. Der Weiler ist über die Bundesstraße 92 und Ortsverbindungsstraßen an den Verkehr gut angeschlossen.

Geschichte
Am 25. August 1291 wurde der Ort erstmals urkundlich genannt. Gablau hatte im Jahr 1864 15 Häuser, in denen 87 Menschen wohnten. Am 1. Juli 1950 wurde Gablau nach Leiningen eingemeindet, welches wiederum 1994 zu Hohndorf kam. Diese Gemeinde ging 1999 im Vogtländischen Oberland auf. Am 31. Dezember 2012 wurde der Weiler in die Stadt Greiz eingemeindet.

Literatur
 Klaus Müller: Beiträge zur Ortsgeschichte – Gablau bei Elsterberg im Vogtland. In: Jahrbuch des Museums Reichenfels-Hohenleuben 52 (2007), S. 71–81

Einzelnachweise

Weblinks

Ort im Landkreis Greiz
Ehemalige Gemeinde (Landkreis Greiz)
Geographie (Greiz)
Ersterwähnung 1291
Gemeindeauflösung 1950

Gablau