est un ancien village de la préfecture de Yamanashi, ayant existé jusqu'au , date de son intégration dans la ville de Fuefuki. Il faisait partie du , dissout après son départ.

Géographie

Topographie et hydrographie

Ashigawa était un petit village de montagne blotti entre le  et le mont Fuji. Le village est situé dans les monts Misaka, qui séparent la préfecture en une partie proche du reste du pays (国中地方) et une partie plus intérieure (郡内地方).

La rivière Ashi (芦川), un affluent du fleuve Fuji et d'où le village tire son nom, y prend sa source et y forme la .

Villes limitrophes

Entités territoriales limitrophes à la date de la fusion du . À sa fondation en 1941, Ashigawa est entouré des villages de Kamikuishiki,  (右左口村),  (境川村),  (花鳥村),  (黒駒村),  (河口村), Ōishi et  (西湖村) à partir de l'ouest. Le , Nishinoumi absorbe le village  (長浜村) et devient le village de  (西浜村). Le , Ubaguchi fusionne avec le village de  (柏村) pour former le bourg de Nakamichi. Le 10 avril de la même année, Nishihama absorbe le village d' (大嵐村) pour former le village d' (足和田村). Le 29 avril, Kurokoma fusionne avec le village de  pour former le bourg de  (御坂町). Le , Kawaguchi, Ōishi et les villages de  (小立村) et  (船津村) fusionnent pour former le bourg de  (河口湖町). Le , les bourgs de Misaka et  (八代町) se partagent le village de Hanatori. Le , Kawaguchiko, Ashiwada et le village de  (勝山村) deviennent ensemble le bourg de Fujikawaguchiko. Le , Sakaigawa, Yatsushiro, Misaka et les bourgs d'Isawa,  et  fusionnent pour devenir la ville de Fuefuki. Le , la ville Noyau de Kōfu et le bourg de Fujikawaguchiko se partagent Kamikuishiki, tandis que Nakamichi est absorbé par Kōfu.

Administration territoriale
Depuis sa fusion en 2006, le village d'Ashigawa est devenu un quartier de Fuefuki. Il compte les  (大字, un type de district) de Kamiashigawa, Nakaashigawa, Shin-Ihara (新井原) et Ōshuku.

Climat
La température annuelle moyenne est de , soit trois degrés de moins que la capitale préfectorale. Les étés y sont frais, mais il neige beaucoup en hiver. Un vent fort souffle d'est en ouest le long de la vallée de la rivière Aki.

Symboles
Son arbre officiel était le bouleau de Mandchourie (appelé localement , littéralement « bouleau blanc »), tandis que sa fleur officielle était le muguet commun (appelé localement ). Les symboles naturels représentatifs sont adoptés le .

Le drapeau et le symbole sont choisis le . Ils symbolisent l'harmonie et l'unité entre les habitants. Le cercle représente la rivière, tandis que les deux carrés à gauche et à droite représentent la lettre A (ou le caractère « あ » qui se prononce ), première lettre du nom du village.

Histoire

Moyen Âge
Selon l'Azuma Kagami, en 1180, les , famille importante de la province de Kai y a implémenté une route importante, la  (若彦路). Durant l'époque Sengoku, de nouvelles routes dont celle reliant Kai à Suruga ont diminué l'importance de la route Wakahiko.

En 1582, Oda Nobutada place les villages de Nakaashigawa et Kamiashigawa dans la région de Takei (竹居), tandis qu'Ōshuku, qui avait une importance commerciale, est placé sous la juridiction du bureau de  (九一色郷).

Époque moderne

Les villages de  (上芦川村),  (中芦川村) et  (鶯宿村) sont créés durant l'époque d'Edo. Ils étaient dans la région  (九筋二領) de la province de Kai, Kamiashigawa et Nakaashigawa dans le bureau de Koishiwa (小石和筋) et Ōshuku dans le bureau de Nakagun (中郡筋). Kamiashigawa et Nakaashigawa sont sous contrôle direct du Shogunat, tandis qu'Ōshuku est sous contrôle des Hatamoto Watanabe. Les trois villages passent sous contrôle du Domaine de Kōfu en 1705, puis sous contrôle direct du Shogunat en 1724. En 1746, Ōshuku passe sous contrôle des familles  et .

En mai 1868, 24 postes de garde sont installés dans la province de Kai, et des fonctionnaires sont installés à Kamiashigawa au poste de garde d'Ashigawa. L'année suivante, la famille Tayasu fait sécession, mais on ne sait si Ōshuku y a prêté allégeance. Lors des réformes territoriales de l'ère Meiji en 1872, les trois villages font alors partie de la  section du  (八代郡). L'année suivante, ils sont placés dans le  district de la nouvelle préfecture de Yamanashi. Les premiers maires des trois villages sont Iitaka Jūbei (飯高 重兵衛), Ashizawa Zen'enmon (芦沢 善右衛門) et Miyakawa Yoshizō (宮川 吉造) respectivement. Les trois bureaux municipaux étaient alors fusionnés et un seul bureau était en place à Nakaashigawa. Lors des , les trois villages sont intégrés dans le nouveau district de Higashiyatsushiro, divisé de l'ancien district de Yatsushiro.

En 1872, les réformes scolaires permettent la création d'écoles primaires dans les trois villages. Précédemment, les temples étaient utilisés comme écoles. En 1887, les écoles sont consolidées pour n'en faire qu'une seule à Nakaashigawa. En 1889, un syndicat pour les trois villages est créé. En 1923 ouvre une centrale électrique financée par la compagnie électrie d'Ōshuku (鶯宿水力電気株式会社).

Établissement du village
Le , le village d'Ashigawa est créé par la fusion des villages de Kamiashigawa, Nakaashigawa et Ōshuku. La charte du village est adoptée le . Le  de 1991 tue une personne à Ashigawa.

En octobre 2002, une commission spéciale entre les municipalités de Kōfu, , Kamikuishiki et Ashigawa est organisée. Elle a pour sujet la fusion des trois derniers à la ville de Kōfu et se conclut par la fusion de Nakamichi et d'une partie de Kamikuishiki à Kōfu. Une nouvelle session municipale est organisée en octobre 2004 entre Ashigawa et Fuefuki pour la fusion d'Ashigawa à la nouvelle ville. Elle se conclut par la décision de fusionner le . Le , après 65 ans d'existence, le village d'Ashigawa est intégré à la ville de Fuefuki et est supprimé.

Démographie

Du début du siècle à la Seconde Guerre mondiale, la population a grimpé rapidement, dû à une délocalisation des habitants en ville vers la campagne lors de la guerre. Cependant, après la guerre, la population a connu une chute généralisée par un exode rural dû à un plus grand nombre d'emplois en ville.

En 2003, le village d' fusionne avec cinq municipalités pour former la ville de Minami-Alps, faisant d'Ashigawa la localité la moins peuplée de la préfecture. L'exode rural a accéléré avec le départ des jeunes et le vieillissement de la population. En 1988, la société d'études à l'étranger Yamamura y a été fondée dans le but d'attirer de nouveaux villageois et une maison a été mise en place pour un enseignant local en 1983, 1984 et 1989.

Économie
Au début des Temps modernes, l'activité principale était la riziculture, plus présente à Ōshuku, mais plus récemment, le village vivait de sériciculture et secondairement de la production de charbon de bois et de konjac.

Culture et patrimoine

Patrimoine matériel
Les murs de pierre séparant les champs à Ashigawa sont âgés de plusieurs centaines d'années et continuent d'être entretenus chaque année par les locaux. On y retrouve aussi la Maison au casque (兜造りの民家), une grande demeure privée sise sur un des anciens murs de pierre.

Sur les flancs de la montagne sur lequel se trouve la Hōshuji (宝珠寺), à Nakaashigawa, se trouve une centaine de stèles en commémoration à Guanyin.

Patrimoine naturel
Le village se situe dans la vallée de l'Ashi, un lieu prisé pour la pêche au  (ヤマメ), sous-espèce du saumon masou.

Chaque année en mai s'y déroule le festival du village des muguets (すずらんの里祭り), car le village est l'un des meilleurs lieux pour la cueillette du muguet au pays.

Transports
Le , le village atteint les  jours sans accidents routiers mortels, et reçoit des félicitations de la . Des villageois se réunissent à l'école primaire et secondaire et brandissent une bannière portant l'inscription «  ». Le , le village achève  jours sans accidents et une cérémonie a lieu aux bureaux de la police préfectorale.

La compagnie de bus d'Ashigawa (芦川村営バス) dessert la communauté. Aucune  n'y mène, mais les routes préfectorales  et  y passent.

La gare ferroviaire la plus proche est celle d', sur la ligne Chūō, dans l'ancien bourg d'Isawa, aujourd'hui à Fuefuki. Le  (若彦トンネル), nommé d'après l'ancienne route Wakahiko, permet de relier l'ancien village d', aujourd'hui à Fujikawaguchiko à Ashigawa depuis son inauguration en 2010.

Personnes notables
  (1994-), grimpeuse, y a étudié.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Fuefuki

Bibliographie
 .
 .
 .
 .
 .

Liens externes

Fuefuki
Ancienne municipalité dans la préfecture de Yamanashi
Ancien village au Japon

Ashigawa (Yamanashi)


Hi Franklin John "Frank" Gorshin, Jr. (April 5, 1933 – May 17, 2005) in usa ka aktor nga Amerikano.

Mga natawo han 1933
Gorshin, Frank
Mga turók

Frank Gorshin


"Cha Cha Cha" é uma canção do rapper Käärijä que representou a Finlândia no Festival Eurovisão da Canção 2023, após a sua vitória na final nacional a 25 de fevereiro de 2023.

Lista de posições

Charts semanais

Ligações externas

  Cha Cha Cha em eurovision.tv

Singles de 2023

Cha Cha Cha


Isı aktarımı, sıcaklıkları farklı iki veya daha fazla nesne arasında iletim, taşınım ya da ışınım yoluyla (veya bu yolların birbiri ile olan birleşimları yoluyla) gerçekleşen enerji aktarımının incelenmesidir. Bu transferin matematiksel olarak modellenmesi ısı aktarımı dersinin temel konusunu oluşturur. Termodinamik, akışkanlar mekaniği ve malzeme ile ilişkilidir.

Taşınımla Isı Aktarımı temel olarak moleküllerin kitleler halinde hareketinden kaynaklanır. İki farklı sıcaklıktaki yüzey arasında hareket halindeki akışkan bu hareketi sırasında ısı taşınımını sağlar.

İletimle Isı Aktarımı ise durgun bir ortamda gerçekleşir, birbirleriyle temas halindeki moleküllerin kafes yapısındaki titreşimler sayesinde ısı bir sonraki moleküle taşınır.

Işınımla Isı Aktarımında ise ısı aktarımı için bir ortama gerek duyulmaz. Birbirini gören yüzeyler arasında sıcaklık farkı olduğu sürece ışınımla ısı aktarımı olduğunu söylemek mümkündür.

Soğutma ve Isıtma Denklemleri
;
;
;
;
;
;
;
;
;
= Algılanabilir Isı (Btu / Hr.);
= Latent Isı (Btu / Hr.);
= Toplam Isı (Btu / Hr.);
= Sıcaklık Farkı (°F.);
= Nem Oranı Farkı (Gr.H2O / Lb.DA);
=Nem Oranı Farkı (Lb.H2O / Lb.DA) ;
= Entalpi Farkı (Btu / Lb.DA);
CFM = Hava Akış Hızı (Dakikada Metreküp)
U = U Değeri (Btu / Hr. Sq. Ft. °F.);
A = Alan (Sq. Ft.);
SHR = Hassas Isı Oranı;
= Tasarım Basıncında Buharlaşmanın Gizli Isısı (1989 ASHRAE Temelleri);

Isı Aktarımı Türleri
 İletim, madde veya cismin bir tarafından diğer tarafına ısının iletilmesi ile oluşan ısı transferinin bir çeşididir. Isı aktarımı daima yüksek sıcaklıktan, düşük sıcaklığa doğrudur. Yoğun maddeler genelde iyi iletkendirler; örneğin metaller çok iyi iletkenlerdir.
 Taşınım, katı yüzey ile akışkan arasında gerçekleşen ısı aktarımının bir çeşididir. Akışkan içindeki akımlar aracılığı ile ısı aktarılır. Akışkan içindeki veya akışkanla sınır yüzey arasındaki sıcaklık farklarından ve bu farkın yoğunluk üzerinde oluşturduğu etkiden doğabilmektedir.
 Işınım yolu ile ısı aktarımı, fotonlar (elektromanyetik ışınım) yolu ile olan ısı aktarımıdır.

Kaynakça

Isı Aktarımı
Taşınım olayları

Isı transferi


كارلو روبيا  هو عالم فيزياء إيطالي. حاز جائزة نوبل للفيزياء سنة 1984 بالمشاركة مع سيمون فان دير مير عن اكتشافهما بوزون W وبوزون Z.

ولد كارلوروبيا في 31 مارس 1934 في ضاحية فينيسيا - جيليا بإيطاليا. وأشرف على الأبحاث الجارية في مركز البحوث الأوروبي بالقرب من جينيف CERN والتي أدت إلى هذا الاكتشاف.

روابط خارجية

مراجع

أشخاص جامعة كولومبيا
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص مرتبطون بسيرن
أشخاص من غوريتسيا
أعضاء أجانب في الأكاديمية الروسية للعلوم
أعضاء أجانب في الأكاديمية الوطنية الأمريكية للعلوم
أعضاء أجانب في الجمعية الملكية
أعضاء الأكاديمية البابوية للعلوم
إيطاليون حازوا جائزة نوبل
حائزون على جائزة نوبل في الفيزياء
خريجو جامعة بيزا
خريجو جامعة كولومبيا
سيناتور مدى الحياة (إيطاليا)
علماء الفيزياء التجريبية
علماء فيزياء الجسيمات
فيزيائيون إيطاليون
قادة وسام استحقاق جمهورية بولندا الأسمى
مسيحيون حازوا جائزة نوبل
مواليد 1934
مواليد في غوريتسيا
أعضاء هيئة تدريس جامعة هارفارد
فيزيائيون إيطاليون في القرن 20

كارلو روبيا


An Festuca multinodis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Donald Petrie ngan Eduard Hackel. An Festuca multinodis in nahilalakip ha genus nga Festuca, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Festuca

Festuca multinodis


Kamer Daron Acemoğlu (d. 3 Eylül 1967, İstanbul), Türk-Amerikalı ekonomist.

Daron Acemoğlu, 1993 yılından beri Massachusetts Teknoloji Enstitüsünde (MIT) akademik kariyerine devam ederken, 2000 yılında ekonomi profesörü ünvanını almıştır. Siyasal ekonomi, ekonomik kalkınma, ekonomik büyüme, gelir ve ücret dengesi eşitsizliği, çalışma ekonomosi, iktisat teorisi ve beşeri sermaye ve eğitim konularında çalışmalar yapar. Siyaset bilimci James A. Robinson'la birlikte yazdığı Diktatörlük ve Demokrasinin Ekonomik Kökenleri (2006) ve Ulusların Düşüşü: Güç, Refah ve Yoksulluğun Kökenleri (2012) adlı eserleri çok sayıda ödüle değer görülmüştür. 2021 yılı itibarıyla IDEAS/RePEc araştırma veri tabanına göre, dünyadaki en çok alıntı yapılan ilk 10 ekonomist arasındadır.

Yaşamı
1967 yılında İstanbul'da doğdu. Ermeni kökenlidir. Babası hukukçu Kevork Acemoğlu'dur. İlköğrenimini İstanbul Kadıköy'deki Aramyan Uncuyan Ermeni İlkokulunda tamamladıktan sonra 1986'da Galatasaray Lisesinden mezun oldu.

Lisans derecesini İngiltere'nin York Üniversitesi'nde Matematiksel Ekonomi ve Ekonometri Bölümü'nde (1989) tamamladı; yüksek lisans (1990) ve doktora (1992) derecelerini Londra Ekonomi Okulundan aldı. 1992-1993 yılları arasında Londra Ekonomi Okulu'nda ders verdi. 1993'ten itibaren akademik kariyerine ABD'de Massachusetts Teknoloji Enstitüsü'nde (MIT) devam etmektedir. 2000 yılında ekonomi profesörü ve 2019 yılında da, üniversitede bir öğretim üyesine verilebilecek en yüksek unvan olan enstitü profesörü ünvanını almıştır.

MIT'deki akademik kariyerinin ilk yıllarında, The Economic Journal'da yayınlanan "Consumer Confidence and Rational Expectations: Are Agents' Beliefs Consistent With the Theory?" (Tüketicinin Kendine güveni ve Rasyonel Beklentiler: Faillerin İnançları Teori ile Tutarlı mıdır?)  başlıklı makalesi "1996 yılının en iyi makalesi" ödülüne değer görüldü. 2005 yılında ekonomi bilimine en büyük katkıyı yapan 40 yaş altındaki bir bilim insanına her iki yılda bir verilen John Bates Clark madalyasına layık görüldü. Siyaset bilimci James A. Robinson'la birlikte yazdığı Economic Origins of Dictatorship and Democracy (Diktatörlük ve Demokrasinin Ekonomik Kökenleri) 2006 yılında yayımlandı. Kurumların ekonomik gelişim ve siyasal ekonomideki yeri üzerine çalışmaları, Türkiye Bilimler Akademisi (TÜBA) tarafından 2006 yılında Bilim Ödülü'ne layık görüldü.

Acemoğlu ve Robinson'un 2012 yılında yayımlanan Why Nations Fail: Origins of Power, Poverty and Prosperity (Ulusların Düşüşü: Güç, Refah ve Yoksulluğun Kökenleri) adlı kitabı New York Times gazetesinin çok satan kitaplar listesine de girdi. Acemoğlu ve Robinson bu kitapta, uluslararasındaki refah farklarının ana nedeninin coğrafi, tarihi ya da kültürel faktörler olmadığını; farklılığın temel nedeninin ulusların sahip olduğu ekonomik ve siyasi kurumların niteliğinde yattığını öne sürmüştür.

Klasik büyüme ve kalkınma teori ve modellerine farklı bir perspektifle yaklaşımı nedeniyle Sosyal Bilimler dalında 2013 yılı T.C. Cumhurbaşkanlığı Kültür ve Sanat Büyük Ödülü'nün, Acemoğlu'na verilmesi uygun görüldü. Acemoğlu'na ödülü, 24 Aralık 2013 tarihinde gerçekleşen törende Cumhurbaşkanı Abdullah Gül tarafından verilmiştir.

Utrecht, Bilkent, Bath, Boğaziçi ve Atina üniversiteleri ile Paris'teki École Normale Supérieure tarafından fahri doktor unvanıyla ödüllendirilen. Acemoğlu'na 2019 yılında MIT tarafından "Enstitü Profesörü', 2021 yılında İngiliz Akademisi tarafından Onur Üyesi unvanı verilmiştir.

Acemoğlu, Review of Economics and Statistics ve Journal of Economic Growth dergilerinin yardımcı editörlüğünü yürütmektedir. Bilim Akademisi üyesidir.

Acemoğlu, oyun ve optimizasyon teorisi üzerine yaptığı araştırmalarıyla tanınan Asuman Özdağlar ile evlidir ve çiftin Arda ve Aras adlarında iki erkek çocuğu vardır.

Eleştiriler
Daron Acemoğlu 2008 küresel finansal krizi ertesinde yayınlanan bir makalesinde, krizin iktisatçıların daha önce kabul etmiş olduğu belli başlı varsayımları sorgulaması için bir fırsat olduğunu öne sürmüş ve bu varsayımları veri alan iktisatçılar arasına kendisini de dahil etmiştir.
Robinson ve Verdier ile birlikte yazdığı "Hepimiz Daha Çok İskandinavlar Gibi Olamaz mıyız?" kapsamlı bir sosyal güvenlik ağına, refah devletine ve daha sınırlı eşitsizliğe dayalı toplumlar." "Bütün ülkeler daha geniş bir güvenlik ağı ve daha eşitlikçi bir yapıyla 'İskandinavyalılar' gibi olmak isteyebilir" sonucuna vardılar, ancak ABD "acımasız [kapitalizm] lideri" olmaktan çıkarsa, ekonomik büyüme tüm dünya küçülürdü. The New York Times için 2015 yılında yazdığı bir yazıda ABD'nin İskandinav modelini benimsemesine karşı çıktı. Tekrar savundu: "ABD vergilendirmeyi Danimarka seviyelerine yükseltirse, büyüme ve refah için olumsuz sonuçlarla birlikte girişimciliğin ödüllerini azaltacaktır." İskandinavya'nın yoksulluğu azaltma, vatandaşları için eşit koşullar yaratma ve daha yüksek sosyal hareketlilik deneyimine övgüde bulundu. Bu, ampirik olarak ABD'nin ekonomik büyümesinin acımasız ve sevimli politikalardaki ayrışmadan önce geldiğini ve gelişmiş ülkeler için eşitsizlik ile yenilik arasında bir ilişki olmadığını savunan Lane Kenworthy tarafından eleştirildi.

Ödüller
 2013: Cumhurbaşkanlığı Kültür ve Sanat Büyük Ödülü

Ayrıca bakınız
 Ulusların Düşüşü
 Dar Koridor

Dış bağlantılar

 Daren Acemoğlu CV
 Yayınları

Kaynakça

Yaşayan insanlar
1967 doğumlular
Türkiye Ermenileri
Amerika Birleşik Devletleri'ndeki Türk göçmenler
Amerika Birleşik Devletleri vatandaşlığına kabul edilenler
Ermeni asıllı Amerikalılar
Amerikalı ekonomistler
Türk ekonomistler
Galatasaray Lisesinde öğrenim görenler
Massachusetts Teknoloji Enstitüsü öğretim üyeleri
Türk ekonomi akademisyenleri
Bilim Akademisi üyeleri
İstanbul doğumlu akademisyenler
Beyoğlu doğumlular

Daron Acemoğlu


An Gaimardia amblyphylla in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Winifred Mary Curtis. An Gaimardia amblyphylla in nahilalakip ha genus nga Gaimardia, ngan familia nga Centrolepidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Gaimardia

Gaimardia amblyphylla


الأشعث بن قيس (599 - 661 م) صحابي من صحابة النبي محمد ممن أسلم عام الوفود. واسمه معديكرب، ولقب بالأشعث واشتهر به؛ لأنه كان أشعث الرأس دائمًا. كان أحد ملوك كندة حتى الإسلام، ولم تتفق كندة عليه ولا على جده ملكا بعد وفاة الملك امرؤ القيس بن حجر. ارتد الأشعث وتبعته أقوام من بني معاوية، وقيل امتنع عن الزكاة. وهو ابن خال معاوية بن خديج التجيبي أحد ولاة بني أمية. وزوج أخت أبي بكر الصديق. قاتل في اليرموك والقادسية، وكان ممن أجزل لهم خالد بن الوليد في العطاء مما أثار غضب عمر بن الخطاب؛ لأن ابن الخطاب أرادها لضعاف وفقراء المسلمين. وكان أحد أمراء موقعة صفين، وممن أشار على الخليفة علي بن أبي طالب بالتحكيم وهو سبب موقف الإثنا عشرية منه. غلب الأعور السلمي على الماء في تلك الموقعة وتولى ولاية أذربيجان في عهد عثمان بن عفان.  وهو والد محمد بن الأشعث وجد عبد الرحمن بن محمد صاحب المواقع المشهورة مع الحجاج بن يوسف.

نسبه
معديكرب بن قيس بن معديكرب بن معاوية بن جبلة بن عدي بن ربيعة بن معاوية الأكرمين بن الحارث الأصغر بن معاوية بن الحارث الأكبر بن معاوية بن ثور بن مرتع بن معاوية بن كندة.

حاله في الجاهلية
ولد في شبوة عام 23 قبل الهجرة. وكان جده معدي كرب بن معاوية أول ملوك كندة في هذه الناحية، واقتتل مع قبائل من كندة من بنو تجيب مع بني عمرو بن معاوية وقبائل أخرى فانقسمت القبيلة على أكثر من ملك. أقتتل والد الأشعث مع قبيلة مراد وقتل في المعركة وهو الذي عرف بالأشج. خلف الأشعث أباه وكان آخر الملوك في قومه. وذكرت كتب الشيعة أنه وأباه كانا يهوديان، وهو مالم يظهر في كتب الأخبار الأخرى. ملك على أهل نجران في الجاهلية قبل الإسلام وسقطت عنهم العبودية في خلافة عمر بن الخطاب.

إسلامه
أسلم عام الوفود، وورد أنه قدم في ستين إلى ثمانين راكب من قومه وفي الروايات اختلاف عن ما كان بين الأشعث والنبي . فرواية تقول أنه دخل على النبي مرتديا حريرا على عنقه فسأله النبي: «أو لم تسلموا؟» قالوا بلى فسألهم عن الحرير في أعناقهم وشقوه ثم قال الأشعث: «يا رسول الله نحن بنو آكل المرار وأنت ابن آكل المرار» فتبسم النبي قائلا: «ناسبوا هذا النسب العباس بن عبد المطلب وربيعة بن الحارث» ذلك بأنهما كانا يقولان بأنهما أبناء آكل المرار عند ترحالهما. ثم قال رسول الله لهم: «لا نحن بنو النضر بن كنانة لا نقفوا أمنا، ولا ننتفي من أبينا» فقال لهم الأشعث: «والله يا معشر كندة لا أسمع رجلا يقولها إلا ضربته بثمانين». وفي هذه الرواية نظر لأن كتب الإخباريين لم تذكر حجر بن عمرو المعروف بآكل المرار من أجداد الأشعث بل إن جد الأشعث اقتتل مع أبناء آكل المرار جد الشاعر الجاهلي امرئ القيس. ومن أخذ بهذه الرواية قال: إن للنبي محمد جدة من كندة هي أم كلاب بن مرة إياها أراد الأشعث وهي من قصدها النبي بقوله «لا نقفو أمنا» أي لا نتبع أنساب أمهاتنا. بينما المثبت عند الإخباريين أن أم كلاب بن مرة هذا كانت من كنانة فلا يوجد سبب لقول النبي: «لا نقفو أمنا» فوضعت الرواية على الأشعث.

فسكت رواة عن هذه الرواية مكتفين بذكر أن الأشعث قدم على رأس سبعين راكب على النبي.
وورد أنه قدم على الرسول وشعره يصل لمنكبه فقال رجل عندما رأى الأشعث: «الحمد لله يا أشعث الذي نصر دينه وأعز نبيه وأدخلك وقومك في هذا الدين كارهين» فأمر الأشعث أحد عبيده ليضربه، وجاء في نفس الرواية أن الأشعث وقومه مكثوا بضعة أيام في المدينة ينحرون الجزر ويطعمون الناس. وورد أن الأشعث قال للرسول: «أتتكافأ دماؤنا» فرد النبي :«نعم ولو قتلت رجلا من باهلة لقتلتك به».

أدواره لصالح الخلافة
ولاه عثمان بن عفان ولاية أذربيجان وكان ممن شارك في يوم اليرموك وأصيبت عينه فيها. شارك في القادسية وأصفهان مع النعمان بن مقرن والمدائن وجلولاء ونهاوند، واختط بالكوفة دارًا في كندة ونزلها. وشهد تحكيم الحكمين، وكان آخر شهود الكتاب. وكان كبير أمراء جيش علي بن أبي طالب في معركة صفين.

ذريته
وله من الأولاد: النعمان، والحارث، وأمهما بنت جمد الكندي، ومحمد، وقيس، وإسحاق، وإسماعيل، وحبّانة، وأم قريبة، وجعدة، وأمهم أم فروة بنت أبي قحافة أخت أبي بكر الصديق.

وفاته
توفي سنة 40 للهجرة وقال بعضهم بعد علي بن أبي طالب بأربعين ليلة. وأمر الحسن بن علي أن يغسل بالكافور وأن يوضؤوه. وكانت ابنة الأشعث جعدة وقيل جعيدة زوجة للحسن بن علي، وصلى عليه الحسن.

المراجع

أشخاص بهم عور
أشخاص من الخلافة الراشدة
أشخاص من الفتح الإسلامي لفارس
أشخاص من الفتنة الأولى
أشخاص من شبه الجزيرة العربية
حروب الردة
صحابة
عرب في القرن 1 هـ
عرب في القرن 7
قبيلة كندة
مواليد 23 ق هـ
مواليد 599
مواليد عقد 590
مواليد في شبوة (محافظة)
وفيات 40 هـ
وفيات 661
وفيات في الكوفة
ولاة الخلفاء الراشدين
ولاة مسلمون

الأشعث بن قيس


Eysteinn Jónsson (født 13. november 1906, død 11. august 1993) var en islandsk politiker, der fra 1962-68 var formand for Fremskridtspartiet.
Eystein regnes som en af Islands mest indflydelsesrige politikere i det 20. århundrede. Han begyndte sin politiske karriere kun 27 år gammel, da han blev valgt til Altinget i 1933, og året efter blev han finansminister som det yngste medlem af en islandsk regering nogensinde. Han sad i Altinget i over 40 år frem til 1974. Eystein befandt sig på partiets lighedsorientede venstrefløj og var en stærk tilhænger af andelsbevægelsen.

Eystinn repræsenterede Suður-Múlasýsla frem til 1959, hvorefter han var tingmand for Austurland-kredsen. Han var kortvarigt sit partis grupperformand i 1934 og igen 1943-69.

Han var minister 1934-1942 og 1947-1958, i hovedparten af årene som finansminister, og afsluttede sin politiske karriere med tre år som formand for det samlede Alting 1971-74.

Familie
Eysteinn var søn af præsten Jón Finnsson og Sigríður Hansína Hansdóttir. Han var gift med Solveig Eyjólfsdóttir (født 2. november 1911, død 29. juni 1995). De fik fem sønner og en datter.

Eksterne henvisninger
 profil på Altingets netsted

Altingsmedlemmer
Ministre fra Island

Eysteinn Jónsson


An Pleurothallis rostratissima in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carlyle August Luer ngan José Portilla. An Pleurothallis rostratissima in nahilalakip ha genus nga Pleurothallis, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Ecuador. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Pleurothallis

Pleurothallis rostratissima


Metitepina (DCI; códigos de desenvolvimento: Ro 8-6837 (maleato) e VUFB-6276 (mesilato); também conhecida como metiotepina) é uma droga psicotrópica do grupo dos tricíclicos que nunca foi comercializada. Atua como um antagonista não seletivo de serotonina, dopamina e receptores adrenérgicos e possui propriedades antipsicóticas.

Ver também
 Cetanserina

Tioéteres
Antagonistas de serotonina
Antagonistas de dopamina
Antipsicóticos

Metitepina


Katenanlar mekanik olarak birbirine bağlanmış moleküler yapılardır. İsmini Latince zincir anlamına gelen catena kelimesinden almışlardır.

Halkalar arasında kimyasal bağlar yoktur ve moleküller birbirlerine zincirler gibi mekanik bir yolla bağlanmışlardır. İlk bileşik 1964 yılında 20 basamaklı bir kimyasal işlem sonucunda sentezlendi. Kullanım alanları şu anda mevcut değildir.

Moleküler topoloji
Aromatik hidrokarbonlar
Organik yarı iletkenler

Katenan


Zmajevac je uzvisina iznad Zenice. Najviša kota je na 638 metara nadmorske visine. Nalazi se sjeverozapadno od Zenice. Dalje prema jugozapadu je Grm, te nešto dalje prema jugu i jugoistoku su Velika Broda, Mala Broda i Zenica. Prema narodnoj predaji, ime je dobio prema zmajevima "što vatru bljuvaše", i gdje su bivakovali vukodlaci. S južne strane oko Zmajevca teče rječica Kočeva.

Geologija
Potječe iz miocena i nalazi se do aluvijskog dijela na kojem se većim dijelom nalazi grad Zenica, do uskog pojasa glavne ugljenske zone (gline, pješčenjaci i lapori),u krovinskoj vapnenačkoj zoni s krovinskim slojevima ugljena.

Galerija

Izvori

Brda u Bosni i Hercegovini
Zenica

Zmajevac (Zenica)


Farragut West es una estación en las líneas Azul, Plata y Naranja del Metro de Washington, administrada por la Autoridad de Tránsito del Área Metropolitana de Washington. La estación se encuentra localizada en 900 18th St. NW en Washington D. C.. La estación Farragut West fue inaugurada el 1 de julio de 1977.

Descripción
La estación Farragut West cuenta con 2 plataformas laterales. La estación también cuenta con 0 de espacios de aparcamiento, 4 espacios para bicicletas y con  casilleros.

Conexiones
La estación es abastecida por las siguientes conexiones de autobuses:
 Rutas del MetroBus

Referencias

Enlaces externos

 WMATA: Estación Farragut West
 Líneas del Metro de Washington

Estaciones de Metro de Estados Unidos inauguradas en 1977
Estaciones de la línea Azul (Metro de Washington)
Estaciones de la línea Naranja (Metro de Washington)
Estaciones de la línea Plata (Metro de Washington)

Farragut West (Metro de Washington)


Bogdanović o Bogdanovich puede hacer referencia a:

 Bogdanovich, pueblo del óblast de Sverdlovsk, Rusia.
 Bojan Bogdanović (1989), baloncestista croata.
 Bogdan Bogdanović (1992), baloncestista serbio.
 Daniel Bogdanović (1980), futbolista maltés.
 Luka Bogdanović (1985), baloncestista serbio.
 Peter Bogdanovich (1939-2022), director de cine estadounidense.
 Rade Bogdanović (1970), futbolista serbio.

Bogdanović


Rudolf Nafziger (født 11. august 1945, død 13. juli 2008) var en tysk fodboldspiller (angriber).

På klubplan spillede Nafziger for henholdsvis Bayern München og Hannover 96 i hjemlandet, østrigske LASK Linz samt FC St. Gallen i Schweiz. Hos Bayern var han med til at vinde den tyske pokaltitel i henholdsvis 1966 og 1967 samt Pokalvindernes Europa Cup i 1967.

Nafziger spillede desuden én kamp for det vesttyske landshold, en venskabskamp mod Østrig 9. oktober 1965.

Titler
DFB-Pokal
 1966 og 1967 med Bayern München

Pokalvindernes Europa Cup
 1967 med Bayern München

Coupe de Suisse
 1969 med FC St. Gallen

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Tyskland
Fodboldspillere fra FC Bayern München
Fodboldspillere fra Hannover 96
Fodboldspillere fra LASK Linz
Fodboldspillere fra FC St. Gallen

Rudolf Nafziger


زاريتشنيي  هي مدينة في مقاطعة إيفانوفو أوبلاست في روسيا.

يبلغ عدد سكانها حوالي 1297 نسمة.

صفحات توضيح أسماء أماكن
مدن مقاطعة إيفانوفو

زاريتشنيي (إفانوفو)


Agave dolichantha ist eine Pflanzenart aus der Gattung der Agaven (Agave) in der Unterfamilie der Agavengewächse (Agavoideae). Das Artepitheton dolichantha leitet sich von den griechischen Worten dolichos für 'lang' sowie anthos für 'Blüte' ab.

Beschreibung
Agave dolichantha ist kahl. Die in einer basalen Rosette zusammenstehenden Laubblätter sind nicht beschrieben. Die Spitzen der Zwiebelschalen sind grob faserig.

Der "ährige" Blütenstand erreicht wahrscheinlich eine Höhe von etwa 100 Zentimeter. Die zwei bis acht Blüten stehen entlang der Achse deutlich voneinander getrennt in bis zu vier Paaren oder zu zweit bis zu viert in einem endständigen "Büschel". Der Schaft ist etwas rot gefleckt. Die sitzenden Blüten duften während der Anthese. Der  Fruchtknoten ist 9 bis 16 (selten bis 19) Millimeter lang. In der Blütenknospe sind die Perigonblätter rosafarben, während der Anthese sind sie weiß oder purpurfarben überhaucht. Die 60 bis 100 Millimeter lange Blütenröhre ist in ihrem basalen Teil (fast) aufrecht, schmal röhrenförmig und misst 2 Millimeter im Durchmesser. Sie erweitert sich allmählich trichterförmig und ist im oberen Teil um die Hälfte oder ein Drittel erweitert. Von der Mitte an oder darüber ist die Blütenröhre auswärts gebogen. Ihre Mündung ist schief. Die elliptischen Zipfel sind 15 bis 20 (selten bis 26) Millimeter lang. Die Staubbeutel ragen kaum aus der Blütenröhre heraus. Der 80 bis 100 Millimeter lange Griffel besitzt flache Zipfel, die nicht aus der Blütenröhre herausragen.

Über die Früchte und Samen ist nichts bekannt.

Systematik und Verbreitung
Agave dolichantha ist im mexikanischen Bundesstaat Jalisco verbreitet. Sie wurde erst Mitte der 1990er Jahre in der Natur wiederentdeckt. Bis dahin war sie nur auf Grund unvollständiger, zum Verkauf angebotener Exemplare bekannt.

Die Erstbeschreibung als Polianthes longiflora durch Joseph Nelson Rose wurde 1903 veröffentlicht. Joachim Thiede und Urs Eggli stellten die Art 1999 in die Gattung Agave. Dabei mussten sie einen neuen Namen wählen, da bereits die Art Agave longiflora  (1977) existierte.

Die Art gehört in die Untergattung Manfreda und wird dort der Polianthes-Gruppe zugeordnet.

Nachweise

Literatur

Einzelnachweise

Weblinks

 Herbarbelege von Polianthes longiflora

Agaven
Dolichantha

Agave dolichantha


Ahatlı, Zonguldak ilinin Çaycuma ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köy, 1928 yılından beri aynı adı taşımaktadır. 19 Mart 2023'te köyün ilçe merkezine "mahalle" olarak bağlanması için plebisit seçimi düzenlenmiş, sandıktan 413'e karşı 626 oyla "Hayır" çıkmıştır.

Coğrafya
Köy, Zonguldak il merkezine 45 km, Çaycuma ilçe merkezine 3 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Çaycuma belde ve köyleri

Ahatlı, Çaycuma


Društvo za tjelesni odgoj Partizan (boš. i srp. Društvo za tjelesno vaspitanje) je športsko-rekreacijsko društvo u Kreki. Bio je mjesto okupljanja mladeži iz Tuzle i Kreke. Bio je rasadnik mladih športaša. Bilo je športskih i drugih zabavnih sadržaja, okupljalište mladih, mjesto za druženje, športska natjecanja, treninge i dr. Zahvaljujući tome krečanski šport je bio na visokoj razini, kako na u BiH, tako i u cijeloj SFRJ tijekom šezdesetih i sedamdesetih godina 20. stoljeća. Vježbala se gimnastiku, mali nogomet, stolni tenis, rukomet, košarku, odbojku, streljaštvo, atletiku. Prvi susret sa športom mnogima je bio baš u ovom društvu. Rat je onemogućio normalan rad. Općina nije vratila objekta u stanje kakav je bio do "izuzimanja za ratne potrebe". Naredbom općinskog organa obrane iz 1995.g. izvršeno je izuzimanje zgrade u te svrhe, uz obvezu njegovog vraćanja u prijašnje stanje nakon korištenja. Prošlo je i dvadeset godina od rata i ništa se nije promijenilo na bolje. Ostao je jedini objekt koji nije obnovljen. Igralište je zapušteno, sve je zaraslo, zgrada je postala odlagalištem smeća i danas je u ruševnom stanju.

Izvori

Kreka
Šport u Tuzli
Partizani
Partizan

DTV Partizan Kreka


(239792) Hankakováčová, denumire internațională (239792) Hankakovacova, este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
239792 Hankakováčová este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la LightBuckets de T. Vorobjov. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,74 ua, o excentricitate de 0,09 și o înclinație de 1,7° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 239001-240000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2010
Centura de asteroizi

239792 Hankakováčová


Jean Rousset (* 20. Februar 1910 in Genf; † 14. September 2002 ebenda) war ein Schweizer Romanist und Literaturwissenschaftler.

Leben und Werk

Rousset studierte Geisteswissenschaften  (und Jura) an der Universität Genf. Seine Lehrer waren Albert Thibaudet und Marcel Raymond. Rousset war von 1938 bis 1943 Französischlektor an den Universitäten Halle und München, ab 1949 Assistent an der Universität Genf. Er promovierte 1953 über La Littérature de l'âge baroque en France. Circé et le paon (Paris 1953; spanisch Barcelona 1972; italienisch Bologna 1985) und war von 1953 bis 1976  als Kollege von Marcel Raymond und Jean Starobinski Professor für französische Literatur an der Universität Genf.

Rousset war Mitglied der Académie royale de langue et de littérature françaises de Belgique und der Accademia Nazionale dei Lincei in Rom.  Er war Ehrendoktor der Universitäten Lausanne, Cluj-Napoca, Paris (Sorbonne), Venedig und Trient.

Weitere Werke

Verfasser

Forme et signification. Essais sur les structures littéraires de Corneille à Claudel, Paris 1962 (italienisch Turin 1976)
L'Intérieur et l'extérieur. Essais sur la poésie et sur le théâtre au 17e siècle, Paris 1968
Narcisse romancier. Essai sur la première personne dans le roman, Paris 1973
Leurs yeux se rencontrèrent. La scène de première vue dans le roman, 1973
Le mythe de Don Juan, Paris 1978 (italienisch Parma 1980)
Leurs yeux se rencontrèrent. La scène de première vue dans le roman, Paris 1981
Le lecteur intime. De Balzac au journal, Paris 1986
Passages, échanges et transpositions, Paris 1990
Dernier regard sur le baroque, Paris 1998

Hrsg. und Übersetzer

Max Picard, L'homme du néant, 1946 (Hitler in uns selbst)
Jean de La Ceppède, Choix de textes, Paris 1947
Andreas Gryphius, Choix de textes, Paris 1947
Pierre de Ronsard, Œuvres choisies, Paris 1948
Angelus Silesius, Le voyageur chérubinique & La sainte joie de l'âme, Paris 1949 (Cherubinischer Wandersmann & Heilige Seelen-Lust)
Alfred Andersch, Les cerises de la liberté,  Paris 1954, Arles 1990 (Die Kirschen der Freiheit)
Anthologie de la poésie baroque française, 2 Bde., Paris 1961, 1988, 1992

Literatur

Robert Vigneault: Jean Rousset et le baroque, in: Etudes françaises 6, 1970, S. 65–78
Roger Francillon, Jean Rousset ou la passion de la lecture, Genf 2001
 John E. Jackson, in: Le Temps 16. September 2002
Isabelle Rüf: Rousset, maître modeste et audacieux, in: Le Temps 21. September 2002
Michel Contat, in: Le Monde 27. September 2002
La critique littéraire suisse autour de l'Ecole de Genève. In memoriam Jean Rousset, hrsg. von Olivier Pot, Tübingen 2002
Michel Jeanneret: In memoriam Jean Rousset (1910-2002),  in: Dix-septième siècle 221, 2003, S. 579–584
Jean Rousset, L'aventure baroque, hrsg. von Michel Jeanneret, Genf 2006 (darin u. a. Jean Starobinski über Jean Rousset)

Weblinks

 http://www.jose-corti.fr/auteursessais/rousset.html
 http://www.cairn.info/revue-dix-septieme-siecle-2003-4-page-579.htm

Romanist
Hochschullehrer (Universität Genf)
Mitglied der Académie royale de langue et de littérature françaises de Belgique
Mitglied der Accademia dei Lincei
Schweizer
Geboren 1910
Gestorben 2002
Mann
Absolvent der Universität Genf

Jean Rousset


An Festuca reclinata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Jason Richard Swallen. An Festuca reclinata in nahilalakip ha genus nga Festuca, ngan familia nga Poaceae.

Mabibilngan ini ha Colombia. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Festuca

Festuca reclinata


Juan Ribot (fl. 1646-1654) fue un pintor español activo en Huesca y su ámbito de influencia.

En 1646, vecino de Huesca, recibió como discípulo a Francisco Matías Lorente, sobrino del capellán de la iglesia parroquial de Monzón, con quien firmó el contrato de aprendizaje. Un año después contrató el dorado y policromado de una peana de la Virgen del Rosario y del retablo de Santo Tomás de Villanueva en la iglesia parroquial de Grañén. En 1649 aparece como pintor del cabildo de la catedral de Huesca, cobrando por la pintura de unos candelabros y de algunas tablas para el monumento de Semana Santa. El mismo año recibió otro aprendiz, Gaspar de Lax, natural de Monzón. Las noticias concluyen en julio de 1654 cuando, hallándose enfermo, dictó su testamento.

Referencias

Bibliografía

Pintores de España del siglo XVII

Juan Ribot


7235 Hitsuzan este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
7235 Hitsuzan este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Geisei de Tsutomu Seki. El prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,24 ua, o excentricitate de 0,17 și o înclinație de 5,0° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 7001-8000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1986
Centura de asteroizi

7235 Hitsuzan


Optička debljina (točnije rečeno optička debljina atmosfere) je broj koji pokazuje kroz koliko puta veću debljinu Zemljine atmosfere moraju proći Sunčeve zrake kad padaju koso nego kad padaju okomito na površinu Zemlje.

Apsorbiranje Sunčeva zračenja u atmosferi
Svaki plin selektivno apsorbira elektromagnetsko zračenje, i to s obzirom na valnu duljinu λ. Također svaki plin ima konstantan koeficijent apsorpcije, koji ovisi o valnoj duljini zračenja i o stanju plina. Energiju zračenja apsorbiraju molekule plina, pretvarajući je u neki drugi oblik energije, pa zato apsorbirana energija zračenja ovisi o gustoći plina, te o debljini sloja plina kroz koji zračenje prolazi.

Za monokromatsko zračenje odnos je jakosti (intenziteta) zračenja Iλs nakon prolaza kroz sloj zraka masenog koeficijenta apsorpcije αλm, debljine s, gustoće ρ(s), i jakosti upadnog zračenja Iλ0 opisan Lambert-Beer-Bougertovim zakonom:

Eksponent  zove se optička debljina atmosfere. Ona je ovisna o položaju Sunca, najmanja je za Sunce u zenitu, a najveća za Sunce na obzoru (horizontu).

Masa zapaženog stupca zraka s osnovicom površine (ploštine) A jest:

Omjer te mase m za neki položaj Sunca M i za Sunce u zenitu M0 zove se optička masa atmosfere:

Ovisnost optičke mase atmosfere o kutnoj visini Sunca navedena je u tablici:

Za različite kutne visine Sunca prikazane su u tablici pripadne vrijednosti optičke mase atmosfere. Vidi se da pri položaju Sunca na obzoru (horizontu) Sunčevo zračenje prolazi kroz 35,4 puta veću masu stupca zraka nego kad je Sunce u zenitu. To je razlog da u jutarnjim satima, nakon izlaska Sunca, Sunčevo ozračenje na površini Zemlje naglo raste, a u večernjim satima, pred zalazak Sunca naglo pada.

Atmosfera se neposredno ne zagrijava time što molekule zraka apsorbiraju Sunčevo elektromagnetsko zračenje. Apsorbirana energija zračenja očituje se u raznim fotokemijskim, fotoelektričnim i drugim molekularnim procesima, pa tako, na primjer, u velikim visinama apsorpcijom ultraljubičastog zračenja nastaje ozon. U troposferi, uz vodenu paru, i ugljikov dioksid apsorbira infracrveno zračenje, a Sunčevo zračenje apsorbiraju i primjese u atmosferi (prašina) i kapljice oblaka i magle.

Izvori

Spektroskopija
Elektromagnetizam
Atmosfera

Optička debljina


Takahiro Futagawa (født 27. juni 1980) er en japansk fodboldspiller.

Japans fodboldlandshold

|-
|2006||1||0
|-
!Total||1||0
|}

Eksterne henvisninger

Japan National Football Team Database

Fodboldspillere fra Japan

Takahiro Futagawa


Busembatya sau Busembatia este un oraș din Districtul Iganga, Regiunea Estică, Uganda.

Busembatia este aflată la marginea de nord a Distructului Iganga, care este la  74 de kilometri nord-est de Jinja. Busumbatia este o zonă de podiș înconjurată de mlaștini, care este mediul perfect pentru creșterea orezului, care este o cultură aducătoare de bani în Uganda. Înainte ca energie electrică să fie răspândită, oamenii veneau din toată Busoga pentru a-și aduce orezul lor la fabricile de Busembatia. Acum, că cablurile de alimentare au atins multe din zonele rurale, mai puțini oameni consideră că este folositoare călătoria spre oraș. Ca urmare, rata de creștere a populației în Busembatia a scăzut efectiv; un lucru neobișnuit într-o țară cu o populație în creștere rapidă.

Referințe

Orașe din Uganda

Busembatya


Lacul Tăul Păpușii (sau Tăul Adânc) este un lac glaciar situat în Parcul Național Retezat din Munții Retezat (Carpații Meridionali, România), la o altitudine de 2150 m. Are o suprafață de 0,29 hectare și o adâncime maximă de patru metri.

Se află la poalele vârfurilor Păpușa și Țapu, iar accesul până la el este dificil. Are forma unui fluture și este populat cu păstrăvi. Lacul este unul din izvoarele râului Bărbat.

Referințe

Lacuri glaciare din România
Munții Retezat

Lacul Tăul Păpușii


بيتر بوند (Peter Pond) هو جندي و رحالة ومستكشف ورسام خرائط أمريكي. ولد في مدينة ميلفورد في كينيكتيكت عام 1739 م ومات عام 1807 م. كان تاجر فراء ومؤسس شركة نورث ويست. ومن أهم إنجازاته هو رسم خرائط لمناطق شمالية والتياشتهرت في أوروبا وكانت متداولة عالميا في القرن الثامن عشر.

سيرته
بدأ بيتر بوند عمله كتاجر فراء مع والده في مدينة ديترويت بولاية ميشيغن. وكان تشمل تجارته ولايتي مينيسوتا وويسكونسن.

ومن خلال عمله تعرف على ألكسندر هنري، سيمون ماكتافيش، والاخوه توماس. ومعا أسسوا شركة نورث ويست والتي نافست بشدة شركة هادسون باي. وفي سببل البحث عن مصادر جديدة للفراء قام باستكشاف المناطق الواقعة غربي البحيرات الكبرى. وفي عام 1778 أنشأ موقع للتجارة على ملتقى نهر ستورغيون ونهر ساسكاتشوان الشمالي فيما أصبح فيما بعد مدينة برنس البرت في ساسكاتشوان التي تحولت إلى معلم تاريخي.

في عام 1783م استكشف منطقة آتاباسكا. وبمساعدة السكان الأصليين رسم خريطة دقيقة للمنطقة. وبسبب عصبيته الزائدة، اتهم بجريمتي قتل. ومع انه حكم بالبراءة، فإن شركاءه استبدلوه بألكسندر ماكينزي ومنثم ترك الشركة في عام 1788م. وفي عام 1790م، باع كل أسهمه في الشركة إلى وليم ماكيلفراي وعاد إلى ميلفورد حيث توفي بعام 1807م.

مواقع خارجية
 'قاموس السير الذاتية الكندي
 البحث عن الثراء، المجموعات الكندية
 موقع جمعية بيتر بوند

مراجع

مستكشفو أمريكيون من أمريكا الشمالية
أشخاص من ميلفورد (كونيتيكت)
أمريكيون
تجار فراء أمريكيون
مبارزون ومبارزات
مستكشفو أمريكا الشمالية
مستكشفو كندا
مواليد 1739
مواليد في ميلفورد (كونيتيكت)
وفيات 1807
وفيات في ميلفورد (كونيتيكت)

بيتر بوند


Montana (ᐊᑳᒥᕽ ou akâmihk en cri) est une bande crie en Alberta au Canada. Sa principale réserve est . En , elle a une population inscrite de . Elle est signataire du Traité numéro 6.

Géographie
La Première Nation de Montana possède une réserve, , qui couvre une superficie de , située à  au sud de Wetaskiwin en Alberta. Elle partage également la réserve  avec trois autres Premières Nations. Celle-ci est située  à  à l'ouest de Wetaskiwin et couvre une superficie de .

Démographie
Les membres de la Première Nation de Montana sont des Cris. En , la bande avait une population inscrite totale de  dont 276 vivaient hors réserve.

Gouvernance
La Première Nation de Montana est affiliée avec le conseil tribal cri de Maskwacis.

Notes et références

Annexes

Articles connexes
 Bande indienne
 Cris

Lien externe
  Détails sur la Première nation par Relations Couronne-Autochtones et Affaires du Nord Canada

Première nation en Alberta
Cris

Première Nation de Montana


El Quilotoa es un volcán lleno de agua en su cráter de  de diámetro en su borde que se formó por el colapso de este volcán de dacita seguido por una erupción de VEI-6 hace aproximadamente 800 años, lo que produjo un flujo piroclástico y lahares (flujos de lodo) que alcanzaron el Océano Pacífico, que lanzó cenizas volcánicas a todo lo largo de los Andes septentrionales.

Anteriormente al colapso se produjeron otras ocho grandes erupciones en el Quilotoa, la primera de ellas hace 200.000 años
.

Desde entonces la caldera ha acumulado un lago de cráter  de profundidad, y cuyos minerales disueltos le han conferido un tono verdoso. Hay fumarolas en el fondo del lago y existen manantiales calientes por la banda este del volcán.

Además de la laguna de color verde esmeralda, se puede realizar varios deportes como el senderismo alrededor del volcán, paseo en bote o kayak, además se puede observar mamíferos como venados, lobos de páramo, conejos, zorros entre otros. Hay impresionantes paisajes para los amantes de la fotografía.

Desde el jueves 12 de enero de 2017 la entrada a este mágico lugar es gratuita, gracias a un convenio firmado entre el Ministerio de Turismo y de Ambiente, el Servicio de Gestión Inmobiliaria del Sector Público (Inmobiliar),  la Policía Nacional y el Centro Turístico Comunitario Lago Verde Quilotoa.

Algunos hostales sencillos se han desarrollado en el área más próxima y ofrecen servicios como mulas y guías para la caminata de 5 horas alrededor de la caldera (cuyo diámetro es de unos 3 km en la coronación y subiendo 3 picos de lava de más de 3,800m). Hay una bajada directa a la playa que tarda alrededor de una hora para personas con un buen rendimiento físico y un promedio de dos horas si se dirige a un paso regular (y un estimado de entre una a tres horas de subida a través de un ascenso vertical de 280 metros), todo esto debido al rocoso camino que presenta y a varios obstáculos en el camino, como por ejemplo el medio de transporte que se utiliza para subir a la cima nuevamente, mulas. Hay alojamiento básico abajo en la cuenca que se encuentra a 3.500m snm.

Se permite acampar en el fondo del cráter, aunque no hay agua potable (excepto por las botellas de medio litro vendidas en los hostales), sin embargo existen baños con servicios higiénicos y urinarios tanto para hombres como para mujeres.

Se puede alquilar kayak para hacer navegación sobre la laguna del volcán.

Referencias

Enlaces externos

 http://rutaviva.com/destinos-ec/sierra/cotopaxi/pujili/laguna-volcan-quilotoa.html
 Travel information
 Travel information
 Jan 2009 Updated travel info
 Events in Quilotoa

Volcanes de Ecuador
Tresmiles de Ecuador

Quilotoa


Baranjska nogometna liga je od sezone 1980./81. bila podjeljena na dva razreda: prvi i drugi (ranije Baranjska liga i Prvi razred). Prvak lige bi se kvalificirao u Ligu ONS Beli Manastir, dok je posljednjeplasirani klub ispadao u Drugi razred.

Izvori

 Boro Borivoj Novaković, "50 godina nogometa u Baranji (1947/48-1996/97)", Beli Manastir 2005.,

1982-83
Baranja-1

Baranjska nogometna liga 1. razred 1982./83.


Žabovřesky ist der Name mehrerer Orte in Tschechien

 Žabovřesky, Gemeinde im České Budějovice
 Žabovřesky nad Ohří, Gemeinde im Okres Litoměřice
 Žabovřesky, Stadtteil von Brno, Okres Brno-město
 Žabovřesky, Ortsteil von Chlístov u Benešova, Okres Benešov
 Žabovřesky, Ansiedlung von Zbraslav, Prag

Žabovřesky (Begriffsklärung)


Giles Farnaby (Truro, 1563 – Londres, 25 de noviembre de 1640) fue un compositor y virginalista inglés de finales del renacimiento e inicios del barroco.

Resumen biográfico
Nacido según algunas fuentes en Truro, capital de Cornualles, según otras en Londres, fue hijo de un notable londinense, probable pariente de Thomas Farnaby (1575-1647) y ciertamente primo de Nicholas Farnaby (1560-1630), quien le enseñó música. Atraído por el arte de su primo, fabricante de teclados, Giles compuso la mayoría de sus obras para virginal. Casado con Katherine Roane el 25 de mayo de 1587, con quien en 1591 tuvo la primera de cinco hijas. El 7 de julio de 1592 obtiene su título en la Universidad de Oxford, exactamente el mismo día y lugar de graduación de otro compositor reconocido: John Bull. Luego fue profesor de música en la casa de Sir Nicholas Saunderson en Fillingham. En 1614 regresó a Londres, donde murió en 1640 a la edad de 77 años.

Obras
De las muchas composiciones que realizó durante su vida solamente se conservan 52, 51 de las cuales están incluidas en Fitzwilliam Virginal Book, donde se encuentran además cuatro partituras de su hijo Richard (1594-1623). Todas son obras para teclado.

Referencias

 R. Marlow, Giles and Richard Farnaby in Lincolnshire, en Music and Letters, XLII, 1961, 151.

Enlaces externos

 Partituras de Giles Farnaby en WIMA

 Partituras de  Giles Farnaby en IMSLP

Compositores del Barroco del Reino Unido
Músicos de Inglaterra del siglo XVII
Músicos de Inglaterra del siglo XVI
Compositores ingleses del siglo XVI
Nacidos en Londres
Nacidos en Truro
Madrigalistas ingleses
Virginalistas ingleses

Giles Farnaby


علي الصقلي الحسيني (15 مايو 1932 - 5 نوفمبر 2018) أديب وأستاذ جامعي مغربي درس بالقرويين ونال جائزة في الأدب، تقلَّد عدة وظائف أدبية وإدارية، شاعر معروف له إنتاجات مهمة، من بين أعماله: النشيد الوطني المغربي الرسمي ودواوين شعرية للأطفال.

مسيرته
ولد علي الصقلي الحسيني عام 1932 بمدينة فاس، تابع تعليمه بجامعة القرويين حيث حصل على الإجازة في الأدب سنة 1951 وعُين أستاذا بنفس الجامعة. التحق سنة 1956 بالديوان الملكي، حيث عُيِّن مستشارا بوزارة الخارجية فأُستاذاً مُلحقاً بكلية الآداب والعلوم الإنسانية بالرباط سنة 1964، كما عُين سنة 1971 مفتشا عاما بوزارة التربية الوطنية.
انضم علي الصقلي إلى اتحاد كتاب المغرب سنة 1967.

مؤلفاته
قام بتأليف عشرات الكتب والسلاسل والروايات والدواوين الشعرية كما اهتم بالكتابة للأطفال وبالتأليف المدرسي له. من مؤلفاته:
 النشيد الوطني المغربي - النشيد الشريف -
 مسامير ومزامير، ريحان وألحان: شعر، الدار البيضاء، مطبعة النجاح الجديدة، 1982، 238 ص.
 المعركة الكبرى: مسرحية شعرية في ثلاثة فصول، الدار البيضاء، مطبعة النجاح الجديدة، 1983، 208 ص.
 حول رواية المعركة الكبرى، الدار البيضاء، مطبعة النجاح الجديدة، 1983، 111ص.
 مع الأسيرتين، الدار البيضاء، 1987، 95 ص.
 الأميرة زينب: رواية شعرية في ثلاثة فصول، الدار البيضاء، د. ن، 1989، 227

جوائز
حصل سنة 1981 على جائزة المغرب عن مؤلفه «المعركة الكبرى». حاز على جائزة الملك فيصل العالمية في الآداب سنة 1411 هـ/ 1991 م في أدب الأطفال مشاركة مع أحمد نجيب وعبد التواب يوسف.

وفاته
توفي علي الصقلي الحسيني يوم 5 نوفمبر من العام 2018 عن عمر يناهز الـ 86 سنة.

مراجع

كتاب من فاس
أشخاص من فاس
حائزون على جائزة الملك فيصل العالمية في اللغة العربية والأدب
خريجو جامعة القرويين
روائيون مغاربة
سفراء المغرب
شعراء مغاربة
كتاب أدب أطفال مغاربة
كتاب أناشيد وطنية
كتاب مغاربة في القرن 20
مغاربة حازوا جائزة الملك فيصل العالمية
مواليد 1351 هـ
مواليد 1932
مواليد في فاس
وفيات 1440 هـ
وفيات 2018
وفيات في الرباط

علي الصقلي الحسيني


Sir Nicholas Barton Harvey (born 3 August 1961) is a British Liberal Democrat politician. He was the member of parliament (MP) for North Devon from 1992 to 2015 and the Minister of State for the Armed Forces from 2010 to 2012.

Early life and education
Harvey was born in Chandler's Ford, Hampshire, and was educated at Queen's College, an independent school in the county town of Taunton in Somerset. He then attended the Middlesex Polytechnic at Enfield where he was awarded a BA degree in business studies in 1983. He was the president of the students' union from 1981 to 1982.

Early career
He joined Profil PR Ltd in 1984 as a communications and marketing executive, before being appointed by the public relations firm Dewe Rogerson (now known as Citigate Dewe Rogerson) as a marketing executive in 1986. He worked as a communications consultant from 1991 until his election to parliament.

Parliamentary career
He was elected as the vice-chairman of the Union of Liberal Students for a year in 1981. He unsuccessfully contested the London Borough of Enfield seat of Enfield Southgate at the 1987 general election. He finished in second place some 18,345 votes behind the then government whip Michael Portillo. He was elected to the House of Commons for North Devon at the 1992 general election by defeating the Conservative MP, Antony Speller, who had ended the parliamentary career of former Liberal leader Jeremy Thorpe in the same seat at the 1979 general election. Harvey won the seat with a majority of just 794, but remained the MP there until 2015. He made his maiden speech on 11 May 1992.

He was made a spokesman on transport in 1992 by Paddy Ashdown, before being moved to speak on trade and industry in 1994. He became the spokesman on constitutional affairs following the 1997 general election. He became a member the front bench team under Charles Kennedy in 1999 when he became the party's health spokesperson. After the 2001 general election, he became the Liberal Democrat spokesperson for culture, media and sport until he stood down in 2003 to spend more time with his young family. He was a member of both the home affairs select committee and the standards and privileges committee since the 2005 general election. He was the vice-chairman of the all party group on beer. Until 2009, in addition to his career as an MP, he devoted time to advising a commercial public relations agency, Harrison Cowley, for which he declared an annual income of up to £10,000.

After the 2010 general election, as part of the Liberal Democrat – Conservative coalition, he was made minister for the armed forces. After the September 2012 reshuffle, he was knighted as a Knight Bachelor.

He was also a member of the public bill committee for the Defence Reform Act 2014.

He lost his seat in the General Election 2015 by 6,936 votes. He contested the seat unsuccessfully in the General Election 2017, increasing his vote by 8.6%, but falling 4,332 votes short.

Corporate career
After leaving Parliament, he was chair of the trustees of the Joseph Rowntree Reform Trust and worked for Global Partners, where he was an adviser on Egypt and Jordan.

In August 2017, he was appointed interim chief executive of the Liberal Democrats, following the resignation of Tim Gordon. He was appointed as permanent Chief Executive on 28 November 2018, but stood down less than a year later.

Political views
He was the only Liberal Democrat MP to vote against the Maastricht Treaty in 1992 and was a critic of Liberal Democratic leader Charles Kennedy, having called into question his "political direction" and "leadership skills". He returned to the front bench as defence spokesperson under Kennedy's successor, Sir Menzies Campbell. He voted against the Iraq War and called repeatedly for troops to be withdrawn under a phased timetable. He also voted against the government's decision to renew Britain's nuclear deterrent, Trident.

Personal life
Harvey married Kate Harvey in May 2003 in North Devon. They have a daughter born in 2002 and a son born in 2004.

Notes

External links

1961 births
Alumni of Middlesex University
Liberal Democrats (UK) MPs for English constituencies
Living people
People educated at Queen's College, Taunton
People from Chandler's Ford
UK MPs 1992–1997
UK MPs 1997–2001
UK MPs 2001–2005
UK MPs 2005–2010
UK MPs 2010–2015
Knights Bachelor

Nick Harvey


Archibald Chapman Hart (* 27. Februar 1873 in Lennoxville, Québec, Kanada; † 24. Juli 1935 in Teaneck, New Jersey) war ein US-amerikanischer Politiker. Zwischen 1912 und 1917 vertrat er zweimal den Bundesstaat New Jersey im US-Repräsentantenhaus.

Werdegang
Im Jahr 1882 kam Archibald Hart mit seinen Eltern zunächst nach New York City. Zwei Jahre später zog die Familie nach Hackensack, wo er die öffentlichen Schulen besuchte. Nach einem anschließenden Jurastudium und seiner 1896 erfolgten Zulassung als Rechtsanwalt begann er in Hackensack in diesem Beruf zu arbeiten. Während des Spanisch-Amerikanischen Krieges von 1898 diente er in einer Freiwilligeneinheit aus New Jersey. Anschließend gehörte er vier Jahre lang der Nationalgarde von New Jersey an. Später arbeitete Hart als Bankier, Verleger und in der Immobilienbranche. Politisch wurde er Mitglied der Demokratischen Partei. Im Juli 1908 war er Delegierter zur Democratic National Convention in Denver, auf der William Jennings Bryan zum dritten Mal als Präsidentschaftskandidat nominiert wurde.

Nach dem Rücktritt des Kongressabgeordneten William Hughes wurde Hart bei der fälligen Nachwahl für den sechsten Sitz von New Jersey als dessen Nachfolger in das US-Repräsentantenhaus in Washington, D.C. gewählt, wo er am 5. November 1912 sein neues Mandat antrat. Da er bei den regulären Wahlen des Jahres 1912 von seiner Partei nicht mehr nominiert wurde, konnte er bis zum 3. März 1913 nur die laufende Legislaturperiode im Kongress beenden. Nach dem Tod des 1912 zu seinem Nachfolger gewählten Lewis J. Martin wurde Hart erneut bei einer Nachwahl in den Kongress gewählt. Nach einer Wiederwahl konnte er diesmal zwischen dem 22. Juli 1913 und dem 3. März 1917 sein Mandat im US-Repräsentantenhaus ausüben. Im Jahr 1916 verzichtete er auf eine erneute Kandidatur.

Nach dem Ende seiner Zeit im US-Repräsentantenhaus praktizierte Archibald Hart wieder als Anwalt. Außerdem nahm er auch seine anderen früheren Tätigkeiten wieder auf. Zwischen 1920 und 1930 fungierte er als Staatsanwalt im Bergen County. Er starb am 24. Juli 1935 in Teaneck und wurde in Hackensack beigesetzt.

Weblinks

Mitglied des Repräsentantenhauses der Vereinigten Staaten für New Jersey
Mitglied der Demokratischen Partei (Vereinigte Staaten)
Staatsanwalt (Vereinigte Staaten)
Rechtsanwalt (Vereinigte Staaten)
US-Amerikaner
Geboren 1873
Gestorben 1935
Mann
Person (Teaneck)

Archibald C. Hart


El Challenge Sprint Pro 2011 se disputó en Quebec (Canadá), el 8 de septiembre 2011.

Se celebró el día antes del Gran Premio de Quebec, prueba perteneciente al UCI WorldTour. Cada equipo participante en el Gran Premio de Quebec escogió a un corredor, y también participaron 2 corredores canadienses clasificados en una prueba paralela al principio del día.

Mediante eliminatorias 3 o 4 corredores, los 2 primeros de cada eliminatoria se clasificaron progresivamente hasta llegar a la final. Michael Mørkøv, del equipo Saxo Bank, batió en la final al español Enrique Sanz, Simon Clarke y Robert Hunter, respectivamente

Participantes

Primera Ronda

Cuartos de final

Semifinales

Final

Enlaces externos
 Web oficial del Challenge Sprint Pro
 Web oficial del Challenge Sprint Pro Canadá
 Challenge Sprint Pro 2011 (Cyclingnews.com)

Canadá en 2011
Deporte en Quebec
Ciclismo en 2011
2011

Challenge Sprint Pro 2011


Josefines bondegård er en dansk dokumentarserie i 7 afsnit fra 2015, der er instrueret af Emil Langballe.

Handling
Den 7-årige Josefine er en energisk og foretagsom pige med krudt bag i. En slags pige-udgave af Emil fra Lønneberg. Josefine bor sammen med hele sin familie; mor, far, storebrødre, storesøster, morfar og mormor på en bondegård i Ryslinge på Fyn. Familien vil gerne være 100 % selvforsynende og derfor oplever Josefine meget, som andre børn ikke oplever. Der skal laves mudderpøl til de nye smågrise, den nyfødte ged skal have sutteflaske og kaninerne skal slagtes. Livet blandt dyrene på bondegården er fuld af spændende oplevelser, og Josefine møder hverdagen med liv og død med åben pande og lyst sind. Hver dag byder på nye eventyr, imens seerne lærer hvor maden kommer fra.

Afsnit

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarserier fra Danmark
Danske film fra 2015

Josefines bondegård


Yahyalı, Sakarya ilinin Akyazı ilçesine bağlı bir mahalledir.

Coğrafya
Sakarya il merkezine 25 km, Akyazı ilçesine 3 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Akyazı'nın mahalleleri

Yahyalı, Akyazı


A classe Almirante Latorre consistia em dois encouraçados super- encouraçados projetados pela empresa britânica Armstrong Whitworth para a Marinha do Chile. Eles deveriam ser a resposta do Chile para a corrida de dreadnoughts da América do Sul, mas ambos foram comprados pela Marinha Real antes da conclusão para uso na Primeira Guerra Mundial. Apenas um, , foi finalizado como encouraçado; Almirante Cochrane, foi convertido em porta-aviões. Seus nomes chilenos, homenageavam os Almirantes Juan José Latorre e Thomas Cochrane.

No final do século XIX e início do século XX, o Chile travava uma intensa competição naval com a vizinha Argentina. Isso terminou pacificamente em 1902, mas menos de uma década depois a Argentina respondeu ao pedido do Brasil por dois dreadnoughts com dois próprios. O congresso chileno respondeu alocando dinheiro para seus próprios dreadnoughts, que foram encomendados do Reino Unido apesar de uma forte pressão do governo americano pelos contratos, provavelmente devido aos laços tradicionalmente fortes do Chile com os britânicos.

O Almirante Latorre, que estava mais próximo da conclusão, foi comprado em 1914 e comissionado ao serviço britânico como HMS Canada em outubro de 1915. O navio passou seu serviço de guerra com a Grande Frota, participando da Batalha da Jutlândia. Após a guerra, o HMS Canada foi colocado em reserva antes de ser vendido de volta ao Chile em 1920 como Almirante Latorre. A tripulação do encouraçado instigou um motim naval em 1931. Após vários anos de inatividade, o navio passou por uma grande reforma no Reino Unido em 1937, permitindo mais tarde patrulhar a costa do Chile durante a Segunda Guerra Mundial. Após um incêndio na sala das caldeiras e um curto período como navio-prisão, o Almirante Latorre foi demolido em 1959. Depois que o Almirante Cochrane foi comprado pelos britânicos em 1918, decidiu-se converter o navio em um porta-aviões. Após vários atrasos, Almirante Cochrane foi comissionado na Marinha Real como HMS Eagle em fevereiro de 1924. Serviu na Frota do Mediterrâneo e na Estação da China no período entre guerras e operou no Atlântico e no Mediterrâneo durante a Segunda Guerra Mundial antes de ser afundado em agosto de 1942 durante a Operação Pedestal.

Bibliografia

 Brown, David. "HMS Eagle." Em Profile Warship, editado por Antony Preston, 249–272. Windsor, Reino Unido: Publicação de Perfil, 1973.  .  .
 Scheina, Robert L. "Argentina". Em Gardiner e Gray, Conway's, 400-403.

Classes de couraçados
Armada do Chile

Classe Almirante Latorre


An Vriesea roberto-seidelii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Wilhelm Weber. An Vriesea roberto-seidelii in nahilalakip ha genus nga Vriesea, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Vriesea

Vriesea roberto-seidelii


Anachnid est le nom de scène de Kiki Harper, une musicienne électronique canadienne basée à Montréal, au Québec. Elle est surtout connue pour avoir remporté le prix Félix de l'artiste autochtone de l'année lors des 43e prix Félix en 2021.

Biographie
D'origine Oji-Cris et Micmacs, elle a grandi principalement dans l'ouest du Québec. Elle se produit en anglais. Elle a choisi son nom de scène Anachnid parce qu'elle considère l'araignée comme son animal spirituel. Elle crée ses premières chansons, Windigo et La Lune, avec l'équipe de création Musique nomade en 2018. Son premier album, Dreamweaver, sorti en février 2020, a été sélectionné pour le Prix de musique Polaris 2020. Cet album a aussi reçu des nominations pour l'artiste autochtone de l'année et l'album anglophone de l'année aux 42e prix Félix.

Récompenses
 Elle a remporté le prix de l'auteur-compositeur autochtone de l'année aux Indigenous Music Awards en 2019.
 Son album, Dreamweaver, a été sélectionné pour le Prix de musique Polaris 2020.
 Prix Artiste autochtone de l'année au Gala de l'ADISQ en 2021.

Notes et références

Articles connexes

 Musique nomade

Chanteuse canadienne de pop
Musicienne canadienne de musique électronique
Musicienne des Premières nations
Personnalité micmaque

Anachnid


NGC 5742 est une galaxie lenticulaire située dans la constellation de la Balance. Sa vitesse par rapport au fond diffus cosmologique est de , ce qui correspond à une distance de Hubble de . NGC 5742 a été découverte par l'astronome américain Francis Leavenworth en 1885.

À ce jour, une mesure non basée sur le décalage vers le rouge (redshift) donne une distance d'. Cette valeur est est très loin à l'extérieur des valeurs de la distance de Hubble. Notons que c'est avec la valeur moyenne des mesures indépendantes, même s'il n'y en a qu'une seule, que la base de données NASA/IPAC calcule le diamètre d'une galaxie.

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des objets du New General Catalogue

Liens externes

 NGC 5742 sur le site du professeur C. Seligman

5742
Constellation de la Balance
Galaxie lenticulaire
Objet céleste découvert en 1885
Objet céleste découvert par Francis Leavenworth

NGC 5742


Kaštel Gospodnetić, kaštel u Dolu, općina Postira, na otoku Braču; zaštićeno kulturno dobro.

Opis dobra
Kuća Gospodnetić u Dolu na Braču smještena je na padini u sjeveroistočnom dijelu naselja. Oko sklopa je zid sa skarpom i kordonskim vijencem, ostatak nekadašnjeg obrambenog dvorišta na kojem je lučni ulaz s bunjatom i bogatim baroknim grbom plemićke obitelji Gospodnetić. Kuća je dvokatnica u obliku slova L s ugaonom kulom na sjeverozapadu i vrijedan je primjer stambene arhitekture s monumentalnim krovom pokrivenim nepravilnim kamenim pločama. Sklop Gospodnetić je građen kao utvrđeni dvorac 17. st., a nakon temeljite obnove koncem 19. st. sačuvan je izvorni interijer i kontinuitet stanovanja obitelji Gospodnetić od vremena izgradnje kaštela.

Zaštita
Pod oznakom Z-4777 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "profana graditeljska baština".

Izvori

Zaštićene javne građevine u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Građevine u Dolu na Braču

Kaštel Gospodnetić u Dolu


Jacques Pavanes (Jacobus Pavanas), ou Pouent, Pavan, Pauvant (vers 1500 à Boulogne-sur-Mer alors en Picardie - 28 août 1526 à Paris) est un étudiant membre du Cénacle de Meaux, considéré comme l'un des premiers martyrs de la Réforme.

Biographie
Elève et ami de Jacques Lefèvre d'Etaples,  également originaire de Picardie, il le suit lorsque celui-ci fonde avec Guillaume Briçonnet le Cénacle de Meaux.

Il est tout particulièrement sensible aux prédications virulentes de Guillaume Farel. Il traduit les écrits de Martin Luther. Il écrit contre le purgatoire, l'invocation à la Vierge et aux saints, l'eau bénite, la messe, les bulles et les indulgences papales. En 1524, il reste proche de Farel en exil, qui vient d'être renvoyé du Cénacle par Briçonnet pour sa trop grande proximité avec la Réforme allemande, et lui écrit : « Lefèvre demande s'il pourrait faire imprimer à Bâle un Commentaire sur l'Epître aux Romains ».

Le 29 juillet 1525, le cardeur de laine Jean Leclerc est arrêté à Metz pour avoir brisé des statues de la Vierge, puis est condamné à être torturé et brûlé à petit feu.

Jacques Pavanes est arrêté et emprisonné à la Conciergerie. Il abjure à la Noël 1525 et ses livres sont brûlés : « La tête nue, et tenant la torche de cire ardente, devant la grande église de Notre-Dame, criant Dieu à merci et à Notre-Dame, de ce qu'il avait dit en suivant la secte de Luther ; et furent brûlés devant lui aucuns livres qu'il avait translatés et de latin en français tenant le parti dudit Luther, lesquels il lut de mot à mot, en déclarant qu'ils étaient faux et damnables ; et de là il fut mené pour être par long espace de temps prisonnier en la prison des Célestins au pain et à l'eau ».

Après sa libération, il reprend ses prédications évangélistes.

Il est de nouveau arrêté et brûlé vif le 28 août 1526 en place de Grève, à Paris. Avant de mourir, il harangue les spectateurs avec une telle efficacité que Pierre Cornu, docteur en théologie de la Sorbonne, écrit qu'il « vaudrait mieux avoir coûté à l'Eglise un milion d'or et que l'on n'eût jamais laissé parler Jacques Pavanes devant le peuple ».

Mathieu Saulnier, arrêté avec Pavanes, échappe au supplice puis est libéré. Jacques Lefèvre, Gérard Roussel et Michel d'Arande doivent fuir. Pierre Caroli est poursuivi, Martial Mazurier est arrêté : il sort de la Conciergie après s'être rétracté, puis est de nouveau arrêté pour avoir brisé une statue de saint François stigmatisé à la porte d'un couvent des Cordeliers. Il est sauvé du bûcher par une intervention de Marguerite d'Angoulême.

Hommage de Simon Goulart
Simon Goulart écrit un poème en hommage à Jacques Pavanes, paru dans Les vrais portraits des hommes illustres de Théodore de Bèze (1581) : Arrière humaine sagesse,

Force, grandeur et noblesse,

Qui à la terre s'attend.

Ce n'est de votre industrie,

Bruit, orgueil ni braverie

Que la vérité dépend.

Dieu fait sa grandeur connaître

Et sa sagesse paraître

Et sa puissance sentir

A ce monde qui l'oublie

Par la faiblesse et folie

Qu'il en tire et fait sortir.

Le cœur abusé méprise

de notre grand Dieu l'Église.

Et t'accorde que les mains

Dont cet ouvrage il avance

N'ont vigueur ni apparence

Entre celles des humains.

Mais aussi l'on me confesse

que l'Heur, l'Honneur, la Sagesse,

Et du monde le plus beau,

Est éteint par l'ignorance,

Petitesse et Impuissance,

Peinte au vif en ce tableau.

Le premier porte en la face

O Dieu, les traits de ta grâce

Domptant l'erreur en son fort.

PAVANES dedans la flamme,

Triomphe du monde infâme

De l'erreur et de la mort.

Notes et références

Naissance à Boulogne-sur-Mer
Décès en août 1526
Histoire de la Réforme
Victime des guerres de religion
Répression du protestantisme
Religion sous l'Ancien Régime
Bibliste
Théologien chrétien du XVe siècle
Théologien pré-réformateur
Théologien français

Jacques Pavanes


البيرانا  أو  أو الضاري هو أحد أنواع الأسماك التي تعيش في المياة العذبة والتي تعيش في أنهار أمريكا الجنوبية. ومن المعروف عنها أسنانها الحادة وشهيتها للحوم. الاسم مؤلف من كلمتين بيرا بمعنى سمكة ونا بمعنى أسنان.

التصنيف

ينتمي البيرانا إلى عائلة السيراسالمنا، التي تتضمن أيضًا أسماكًا آكلة للأعشاب قريبة لها من نفس العائلة تدعى بالباكو. في التقاليد، هناك 4 أنواع فقط يعتبر أنها حقًا تنتمي إلى عائلة البيرانا، وهي بريستوبريكون، بيجوسينتروس، بيجوبريستيس وسيراسالموس، نظرًا إلى أسنانها الحادة.

أماكن العيش
تعيش أسماك البيرانا في نهر الأمازون، الأورينوكو، أنهار غيانا، نهر بارانا، ونهر سان فرانسيسكو، بعض أنواع البيرانا تعيش في مجالات تضاريسية واسعة، وهي تبرز في أكثر من الأنهار المذكورة سابقًا، أما البقية فهي تبرز بشكل محدود.

الوصف

عادةً ما يكون طول أسماك البيرانا من 15 إلى 25 سنتيمتر طولاً، بالرغم من أن بعض البحّارين وجدوا أسماكًا يصل طولها إلى 43 سنتيمتر طولاً.

يتم التعرّف على السيراسالموس، البريستوبريكون، البيجوسينتروس والبيجوبريستيس بسهولة بسبب أسنانها البارزة، أسماك البيرانا عادةً ما تملك صفّاً وحيدًا من الأسنان الحادّة في كل فكّ، وهي متقاربة ومترابطة، وهذا يفسّر سرعة هذه الأسماك في التقطيع.

الحياة البيئية

 إن أسماك البيرانا لها نَهَم شديد في أكل اللحوم، لذلك فهي تقضي على أي كائن حي بمجرد تواجده في منطقتها وتكون هذه السمكة متنقّلة باستمرار في مجموعات كبيرة ولا تحافظ على مكان واحد لها.
 موسم التبييض لها من شهر مارس إلى شهر أغسطس، وهي تضع عدة آلاف من البيض في وقت واحد، وفترة التفقيس ما بين 10 إلى 15 يوما اعتمادا إلى حرارة ماء النهر المتواجده فيها.
 وتقضي أسماك البيرانا معظم وقتها في الصيد، وهي ذات شهيّة كبيرة للطعام، وتعتمد أسماك البيرانا في الصيد على أساليب وتكتيكات مثل: السرعة والمفاجأة عندما تقوم بالصيد.
وعلى الرغم من أنها تقوم برحلة الصيد في جماعات إلا أنها عندما تهجم فريستها تكون كل سمكة مسؤولة عن صيد فريسة مُنفصلة. وتمتاز هذه الأسماك بحاسة شم رائعه بل إن وجود دم في الماء يجعل هذه السمكه في حالة هيَجان أشبه بالجنون. كما أنها تحسّ بأية ذبذبة غير مألوفة في الماء من حولها، وهذا يعني أن أي حركة في الماء تؤدّي إلى جذب أسماك البيرانا الضارية إلى موقعها مباشرة في مجموعات كبيرة وباستطاعة أسماك البيرانا أن تبتلع السمكة الصغيرة كلّها دفعة واحدة. وأمّا في حالة الأسماك الكبيرة فهي تقوم بمهاجمتها عن طريق قطع وتمزيق القطع الكبيرة منها ولا سيما اللحوم وتبتلع تلك القطع بأقصى سرعة ممكنة لتستعد للقيام بالنهشة التالية.
وفي المياه الطينية أو في الأوقات التي يندر فيها الطعام يكون أي حيوان يدخل الماء لأجل الشراب معرّضا للافتراس بواسطة هذه الأسماك.

العلاقة بالإنسان

 تُعتبر أسماك البيرانا مصدر إزعاج للصيّادين فهي تمزّق لهم شباك الصيد لتفتحها وتهرب أو تقوم بالهجوم على الأسماك الأخرى في نفس الشبكة مما يجعل صيدها في الشبكة مزعجا للغاية.
ويمكن تربية هذه الأسماك في البيوت بواسطة أحواض الزينة .

خطرها على الإنسان
خطر هذه السمكة يكمُن في فكّها السفلي وهو مصدر قوّتها الذي يتصل بأسنان حادة تشبه الشفرة وهنا الخطر لأن البيرانا تقطع قطع من هنا إن كنت تملك البيرانا في حوض للزينة عليك الحذر بحيث أي خطأ تفقد به (أصبع) لذا يستوجب الحذر في الإطعام والتنظيف.

وأشير إلى أن البيرانا لا يقتصر خطورتها على السمك وحده بل أيضاً هي عدو للبشر وتشير الإحصائيات إلى أنه في البرازيل تحدث ما يقارب 40 حالة أسبوعياً من الإصابات نتيجة هجوم البيرانا.

لذا استوجب هذا الأمر على الحكومة البرازيلية أن تضع أشباك وإشارات تحمي وتحذّر الناس من هذه السمكة وتفصل أماكن السباحة عنها وهنا تتضح الصورة في حظر ومنع تداول هذه السمكة دوليّاً فعملية استيراد هذه السمكة في دولة الأردن مثلاً ممنوع ومحظور والفكرة كما يقول أحد تجار السمك أن الخوف لا يقتصر على البشر فقط وإنما من إقدام البعض على الرمي بهذه الأسماك في أحد الأنهار أو السدود والنتيجة هي التكاثر والضرر .

انظر أيضا
 قائمة أسماك الزينة

مراجع

وصلات خارجية
 Eric J. Lyman: Piranha meat could take a bite out of what ails you, Houston Chronicle, July 17, 1998

أسماء شائعة للأسماك
أسماك أمريكا الجنوبية
أسماك زينة
بيراناس
حيوانات الأمازون
حيوانات البانتانال
سلمون مسنن

بيرانا


Biochemical Pharmacology, abgekürzt Biochem. Pharmacol., ist eine zweimal im Monat erscheinende wissenschaftliche Fachzeitschrift. Die erste Ausgabe erschien im Juli 1958. Die Zeitschrift veröffentlicht Artikel zur Interaktion von Arzneistoffen und nichttherapeutischen Fremdstoffen mit biologischen Systemen. Ein besonderer Schwerpunkt der Zeitschrift stellen Wirkungsmechanismen sowie der Metabolismus von Arzneistoffen und toxischen Substanzen dar.

Der Impact Factor des Journals lag im Jahr 2019 bei 4,960. Nach der Statistik des ISI Web of Knowledge wurde das Journal 2014 in der Kategorie Pharmakologie und Pharmazie an 23. Stelle von 254 Zeitschriften geführt.

Chefredakteur ist Sam J. Enna, University of Kansas Medical Center, Kansas City, Vereinigte Staaten von Amerika.

Weblinks
 Artikelindex der aktuellen Ausgabe

Einzelnachweise

Biochemiezeitschrift
Pharmakologiezeitschrift
Englischsprachige 14-tägliche Zeitschrift
Ersterscheinung 1958
Medizinische Fachzeitschrift (Vereinigtes Königreich)
Elsevier

Biochemical Pharmacology


Oskar znanja hrvatska je državna nagrada koja se svake godine dodjeljuje učenicima za izniman uspjeh i postignute rezultate na državnim i međunarodnim natjecanjima u znanju, te državnom natjecanju glazbe i plesa.

O nagradi
Nagradu od 2005. godine dodjeljuju Agencija za odgoj i obrazovanje i Ministarstvo znanosti i obrazovanja u suradnji s Hrvatskom zajednicom županija.

Dodjeljuje se učenicima pobjednicima državnih natjecanja i onima koji su osvojili jedno od prva tri mjesta na međunarodnim natjecanjima u znanju, te učenicima i studentima glazbenih i plesnih škola i muzičkih akademija koji su osvojili prve nagrade i prva mjesta na državnim natjecanjima glazbe i plesa. Učiteljima i nastavnicima mentorima za njihov rad s učenicima dodjeljuju se zahvalnice.

Kipiće Oskara znanja izrađivali su Vlasta Zelenko Sokolić, Nenad Sokolić i Alem Korkut, a od 2015. godine izrađuju ih učenici Centra za odgoj i obrazovanje Čakovec u suradnji sa Srednjom školom August Šenoa iz Garešnice.

Povezani članci
 LiDraNo
 Nagrada Vladimir Nazor
 Nagrada Luka Ritz

Izvori
 Najizvrsniji učenici nagrađeni Oskarom znanja, www.azoo.hr, objavljeno 29. lipnja 2017., pristupljeno 27. rujna 2021. (HAW)
 Oskari znanja i učenicima ETŠ-a, objavljeno 19. lipnja 2007., pristupljeno 27. rujna 2021. (HAW)
 Na troškove izrade kipića Oskar znanja u osam godina potrošeno gotovo milijun kuna, www.srednja.hr, objavljeno 10. lipnja 2015., pristupljeno 27. rujna 2021. (HAW)

Vanjske poveznice
Mrežna mjesta
 Oskar znanja, službeno mrežno mjesto
 Agencija za odgoj i obraovanje, službeno mrežno mjesto

Hrvatske nagrade
Odgoj i obrazovanje u Hrvatskoj

Oskar znanja


الإمام يحيى بن زيد (107 هـ - 125 هـ) صاحب إحدى الثورات التي انطلقت ضد بني أمية، بعد استشهاد أبيه وبعد فشل ثورته في الكوفة. ذهب إلى خراسان وأخذ يدعو الناس للثورة على بني أمية، واستطاع أن يكوّن له جيشاً من الثائرين، ولكن ثورته لم تنجح وانتهت باستشهاده وهزيمة جيشه، ودفن في محل شهادته في الجوزجان من أفغانستان. تنسب له مجموعة من المزارات في بعض المدن الإيرانية منها في جرجان، وسبزوار، وورامين. ومن خلال لقائه بالمتوكل يعلم إنه لم يكن مدعياً للإمامة، ولكن بعض الباحثين شكّك في هذا الأمر.

نسبه
هو يحيى بن زيد بن علي بن الحسين بن علي بن أبي طالب وأمه ريطة بنت أبي هاشم عبد الله بن محمد بن الحنفية بن علي بن أبي طالب

صفته
كتب يوسف بن عمر إلى عامله نصر بن سَيَّار على خراسان يطلبه، فذكر له حليته وقال: «هو: قطط الشَّعْر حَسَن اللحية حين استوت لحيته». وكان كأبيه في الشجاعة وقوة القلب ومبارزة الأبطال، وله مقامات مشهورة بخراسان أيام ظهوره بها في حروبه من قتل الشجعان الذين بارزوه، والنِّكَايَةِ في الأعداء الذين قاتلوه.

ذكر بيعته
قد كان زيد بن علي أوصاه حين رُمِيَ بقتال الظالمين وأعداء الدين، فلما استشهد أبوه خرج من الكوفة متنكراً مستتراً مع نفر من أصحابه، فدخل (خراسان)، وانتهى إلى بلخ ونزل على الحـُرَيش بن عبد الرحمن الشيباني.

وكتب يوسف بن عمر يطلبه إلى نصر بن سيار، فكتب نصر إلى عامله عقيل بن معقل الليثي عامله على (بلخ) يطلبه، فذكر له أنَّه في دار الحُرَيش، فطالبه بتسليمه منه، فأنكر أن يكون عارفاً لمكانه، فضربه ستمائة سوط، فلم يعترف، فقال له: والله لا أرفع الضرب عنك حتى تسلمه أو تموت. فقال له الحُرَيش: «والله لو كان تحت قَدَمَيَّ هاتين ما رفعتهما عنه، فاصنع ما بدا لك» !! فلما خشي ابنه ـ قريش ـ على أبيه القتل، دَسَّ إليه بأنه يدل عليه إن أفْرَج عن أبيه، فدل عليه وأُخِذ وحُمِلَ إلى نصر بن سيار، فقيده وحبسه وكتب بخبره إلى يوسف بن عمر.

وكتب يوسف إلى الوليد بن يزيد بذلك، فكتب الوليد يأمره بالإفراج عنه وترك التعرض له ولأصحابه، فكتب يوسف إلى نصر بما أمره به، فدعاه نصر وحَلَّ قيده، وقال له: لا تثير الفتنة، فقال له يحيى: «وهل فتنة في أمة محمد أعظم من فتنتكم التي أنتم فيها من سفك الدماء، والشروع فيما لستم له بأهل». فسكت عنه نصر وخلى سبيله.

فخرج من عنده وجاء إلى (بيهق) وأظهر الدعوة هناك، وبايعه فيها سبعون رجلا، واجتمع إليه نفر، فكتب نصر بن سيار إلى عمرو بن زُرَارة بقتاله وكتب إلى قيس بن عباد عامل (سرخس)، وإلى الحسن بن زيد عامل (طوس) بالانضمام إليه، فاجتمعوا وبلغ القوم زهاء عشرة آلاف، وخرج يحيى بن زيد إليهم فقاتلهم وهزمهم وقَتَل عمرو بن زرارة واستباح عسكره، وأصاب منهم دواب كثيرة، وخرج حتى نزل أرض (جوزجان)، ونزل قرية من قراها يقال لها: (أرغويه)، ولحق به جماعة من عساكر خراسان وبايعوه، وبقي على أمره مدة يسيرة.

استشهاده

في حوالي سنة 120 هـ، اتسع نفوذ دعاة بني العباس في خراسان ضد السلطة الأموية. وكان الإمام يحيى بن زيد الشهيد قد خرج أيضاً على الأمويين. وكان والده زيد الشهيد قد قُتل على يد الأمويين، فقصد خراسان واختفى في منزل حُريش بن عمرو في بَلْخ، وكان الخليفة الأموي آنذاك هو الوليد بن يزيد بن عبد الملك بن مروان.

في عام 125 هـ، بعث الوليد بن يزيد إلى عامله على خراسان نَصر بن سيّار أنّ الإمام يحيى بن زيد في منزل حريش في بَلخ. فأمر نصر بن سيّار عقيلَ بن مَعقِل العِجلَيّ والي بلخ أن يقبض على يحيى، فأتى عقيل العِجليّ بحريش وجَلَده ستّمائة جَلدة، ولكنه لم يَشِ بمكان يحيى.

إلاّ أن قريش بن حريش خَشِيَ على والده من الهلاك، فقام بتسليم يحيى وأصحابه إلى عقيل، فحبسه نصر بن سيّار في قلعة مرو. ثمّ إنه طلب من الوليد أن يعفو عنه، فوصل نصر بن سيار أمر الوليد بإطلاقه، فأكرمه بألفَي درهم، وبغلَين، واسترضاه (وعلى قول اليعقوبي: إن الإمام يحيى فرّ من السجن).
ترك الإمام يحيى بلخ، قاصداً سَرخس وبَيْهق، والتحَمَ في معركةٍ بسبعين نفراً من أصحابه مع عمرو بن زُرارةَ الوالي الأموي على نيسابور، الذي واجهه بجيش تعداده ألف مقاتل.

لم يشترك الخراسانيون في المعركة، وانهزم جيش عمرو، وقُتل عمرو نفسه في المعركة. وتوجّه الإمام يحيى بن زيد إلى هَرات وسرَخس وبارغيس. ولأنّ سلم بن أحوز المازني قائد جيش نصر بن سيّار كان في ذلك الوقت يتعقّبه، فإن يحيى وأصحابه قصدوا جَوْزَجان، وهناك التحم الطرفان في معركة في قرية أرغوي (تعرف اليوم بقراغوي) في جَوزَجان، وقُتل الإمام يحيى على يد جندي يقال له عيسى من عنزة بعد ان اصابه بسهم في جبهته في شهر شعبان عام 125 الهجري.

ومقامه الشريف اليوم مشهود مزور في مدينة سَرِبُل (رأس الجسر) الأفغانية.

أولاده
الذي أجمع عليه أصحاب الأنساب من الطالبيين وغيرهم أنَّه وَلَدَ: أم الحسن، وهي حَسَنَة، وأمها مَحَبَّة بنت عمر بن علي بن الحسين، وقال غيرهم: له أحمد، والحسن، والحسين، درجوا وهم صغار، وأم الحسين درجت صغيرة، وأجمعوا على أن لا بقية ليحيى وأن ولده انقرضوا

المصادر

 الإفادة في تاريخ الأئمة السادة للإمام الناطق بالحق أبي طالب يحيى بن الحسين بن هارون الهاروني الحسني
http://hamidaddin.net/ebooks

وصلات خارجية
 كتب علوم آل محمد صلى الله عليه وآله وسلم
 الزيدية ومرجعها الإمام الحجة المجدد للدين مجد الدين بن محمد بن منصور المؤيدي رضوان الله وسلامه عليهم
 مؤسسة الإمام زيد بن علي الثقافية
 مركز بحوث ودراسات المدينة المنورة

أهل البيت
تابعون
علماء دين مسلمون
مواليد 107 هـ
وفيات 125 هـ
وفيات 743

يحيى بن زيد


Wanda Aleksandra Landowska (5 juli 1879 – 16 August 1959) var en polsk-fransk musiker, hvis forestillinger, undervisning, optagelser og skrifter spillede en stor rolle i den fornyede popularitet, som tilfaldt cembalo som instrument i begyndelsen af 20. århundrede. Hun var den første inyere tid, som indspillede Johann Sebastian Bach's Goldberg Variationer på cembalo (1933). Hun blev fransk statsborger i 1938.

Biografi

Landowska blev født i Warszawa af jødiske forældre. Hendes far var advokat, og hendes mor, som var lingvist, har oversat Mark Twain til polsk. Hun begyndte at spille klaver i en alder af fire og studerede ved konservatoriet i Warszawa sammen med Jan Kleczyński og Aleksander Michałowski. Hun har også studeret komposition hos Heinrich Urban i Berlin og fik lektioner i Paris hos Moritz Moszkowski. Efter at have indgået ægteskab med den polske folklorist, Henry Lew i 1900 i Paris, underviste hun i klaverspil på Schola Cantorum der (1900-12).

Hun lærte senere at spille på cembalo i Berlin Hochschule für Musik (1912-19). Hun var især interesseret i musikvidenskab, og foretrak værker af Bach, Couperin og Rameau. Hun besøgte museer overalt i Europa, hvor hun også anskaffede gamle cembaloer, som hun fik renoveret. Disse var store, kraftigt byggede instrumenter med en 16-fods stopper (et sæt af strenge en oktav under normal tonehøjde). Den særlige lyd, dette forårsagede, blev kritiseret af Bach-specialisten Pablo Casals, hvortil hun replicerede: "Du spiller Bach på din måde, og jeg vil spille ham på hans måde".

En række nye, væsentlige værker blev skrevet til hende personligt: Manuel de Falla's El retablo de maese Pedro (Master Peter' s dukketeater) markerede en tilbagevenden af cembaløt til de moderne orkestre. Falla komponerede senere en cembalo-koncert til hende, og Francis Poulenc skrev sin Koncert champêtre til hende.

Landowska var stærkt engageret i musikundervisning. Hun underviste ved Curtis Institute of Music fra 1925-28. Hun etablerede École de Musique Ancienne i Paris i 1925. Fra 1927åbnede hun sit hjem i Saint-Leu-la-Forêt, som blev et center for studier og fremførelse af klassisk musik. På dette tidspunkt optrådte Landowska på en salon for lesbiske, som tilhørte Natalie Clifford Barney.

Da den tyske Hær invaderede Frankrig, flygtede Landowska med sin studerende og sambo Denise Restout. Efter at have forladt Saint-Leu i 1940 opholdt de sig i Banyuls-sur-Mer, en kommune i det sydlige Frankrig, hvor hendes ven, billedhuggeren Aristide Maillol boede. Herfra rejste de senere videre og sejlede fra Lissabon til USA, i forventning om, at den Nazistiske trussel var midlertidig, medbragte hun blot to kufferter. Hun ankom til New York den 7. december 1941, datoen for bombningen af Pearl Harbor. Hendes hjem i Saint-Leu blev plyndret, og hendes instrumenter og håndskrifter blev stjålet, så hun ankom uden væsentlige værdier.

Hendes optræden med Bachs "Goldberg-Variationer" på New Yorks Town Hall i 1942 var den første gang i det 20 århundrede, hvor stykket blev spillet på cembalo, det instrument, stykket oprindeligt var blevet komponeret for.

Hun bosatte sig i Lakeville, Connecticut i 1949, og reetablerede sig som en udøvende kunstner og lærer, samtidig med at hun ofte var på turneer. Hendes sidste offentlige optræden var i 1954. Hendes partner, Denise Restout, var redaktør og oversætter af hendes skrifter om musik, herunder Musique ancienne, og Landowska på Musik, udgav i 1964.

Landowska indspillede fortrinsvis på Victor Talking Machine Company/RCA Victor og Gramophone Company/EMI.

Død
Hun døde i Lakeville, Connecticut den 16. august 1959, 80 år gammel.

Anmeldelser og udtalelser

 "Næsten overflødigt at sige, at hendes spil er fuld af energiske gesta og individuelle ideer.(…) Nej, hvad der rører mig i Landowskas gengivelser er hendes poetiske indblik i, Scarlattis musik; hun har ikke bare genopdaget den korrekte forbindelse mellem komponist og instrument, hun tror på det, og føler det inderligt."
 "Hun har altid spillet musik 'som den er skrevet" med det resultat, at en serie af hurtige noder ikke lyder som 'bundter af dem" (Nord-1700), men som en symaskine. Takket være sin brede indflydelse kan denne indsigt høres hos hendes elever den dag i dag."

Se også

 Moderne cembalo

Henvisninger

Eksterne links

 Smith, Patricia Juliana Landowska profil , GLBTQ.com (2002)
 "Wanda Landowska biografi" , Naxos.com
 Den Fortolkning af Bachs Værker  af Wanda Landowska (oversat af Edward Burlingame Hill)
 Wanda Landowska 's kommentarer til Bach' s Well Tempered Clavier

 Hjemmeside af Amsterdam Udgivere af korrespondance mellem Wanda Landowska og Manuel de Falla af den hollandske musikforsker Loes Dommering-van Rongen. Den korrespondance, der dækker årene fra 1922 til 1931, amsterdampublishers.com

Jøder fra Frankrig
Musikere fra Frankrig
Musikere fra Polen
Jøder fra Polen

Wanda Landowska


සිසුපාල්ගාර් හෙවත් සිශුපාල්ගාර් යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ ඉන්දියාවේ ඔඩිෂාහි ඛුර්දා දිස්ත්‍රික්කයේ පිහිටි නටබුන් වූ බලකොටුවකි. මෙය ඉන්දියාවේ විශාලතම සහ වඩාත්ම හොඳින් සංරක්ෂණය වී පවත්නා මුල්කාලීන ඓතිහාසික බලකොටු ප්‍රදේශයක් වේ.

විස්තරය

සිසුපාල්ගාර් පුරාතන නගරයේ නටබුන් සොයාගැනුණේ ඉන්දියාවේ ඔඩිෂාහි අගනුවර වන භුබනේස්වර් ආසන්නයෙනි. සිසුපාල්ගාර් ජාතික ආරක්ෂිත ස්මාරකයකි. ගෘහනිර්මාණ සැලැස්ම සහ මුල්කාලීන කැනීම්වල දී සොයාගත් පුරාවස්තූන් අනුව, බී. බී. ලාල් නිගමනය කළේ මෙම බලකොටු නගරය දියුණුව පවතින්නට ඇත්තේ ක්‍රි.පූ. 3වන සියවසත් සහ ක්‍රි.ව. 4වන සියවසත් අතර කාලයේ බවයි. නව සොයාගැනීම් මත පදනම්ව, එම්. ස්මිත් සහ ආර්. මෝහන්ති පවසන්නේ මෙම බලකොටු නගරය පැවතියේ ක්‍රි.පූ. 5වන සියවස අටව කාලයේ සිට ක්‍රි.ව. 4වන සියවසෙන් පසු කාලය දක්වා බවයි. මේ අනුව, මෙම ආරක්ෂිත ජනාවාසය මෞර්ය අධිරාජ්‍යයට පෙර ඇරඹී ඇත. නගරයේ ජනගහනය 20,000 සිට 25,000 දක්වා ප්‍රමාණයක වන්නට ඇත. පුරාවිද්‍යාඥයන් විසින් භූභෞතික සමීක්ෂණ, ක්‍රමගත පෘෂ්ඨ එකතූන් සිදුකොට ඇති අතර බලකොටු ප්‍රදේශයේ 4.8 kmක පරිමිතියකින් යුත් ප්‍රදේශයක කැනීම් කටයුතු සිදුකොට ඇත. ඔවුන් තනි නිවෙස් සහ නගර මෙන්ම ගෘහ නිර්මාණය පිළිබඳව ද අධ්‍යයනය කොට ඇත. සම්භාව්‍ය ඇතැන්ස්හි ජනගහනය 10,000ක් වූයේ යැයි සිතේ තබාගත් විට මෙහි ජනගහනය පිළිබඳ දළ අදහසක් ලබාගත හැක. කෙසේනමුත්, මෙම නගරයේ ජනගහනය  පිළිබඳ අදහස් දැක්වීමට ඉක්මන් නොවිය යුතු බව පුරාවිද්‍යාඥයන් පවසන්නේ දැනට කැනීම් කොට ඇත්තේ නගරයේ කොටසක පමණක් වන නිසායි. මෙම අඩවියේ පළමු කැනීම් කටයුතු සිදුකළේ 1948දී බී. බී. ලාල් විසිනි. ඇමරිකානු-ඉන්දියානු කණ්ඩායමක් 2001දී මෙහි වැඩ කටයුතු ආරම්භ කරන ලදී. 2005දී භූමි විනිවිදුම් රේඩාර් තාක්ෂණය මගින් දකුණු ප්‍රාකාරයේ භව්‍ය පිහිටීමක් පිළිබඳ අනාවරණය විය. ලේසර් පරිලෝකකය ආධාරයෙන් බලකොටුවේ මධ්‍යය තෙක් (D කලාපය) කුළුණු ව්‍යූහ 19ක් ත්‍රිමාණව අනාවරණය කොටගෙන ඇත. මෙය බාධාවන්ට ලක්ව ඇති අතර අසම්පූර්ණ ය. චතුරස්‍රාකාර සැලැස්මේ බෑවුම් දොරටු දෙක මගින් විනිවිද යයි. සමකාලීන ජෞගාඩා සැලැස්ම 10° දක්ෂිණාවර්තව උතුරට විහිදේ. 1125 m x 1115 m (මසත්කය මිනුම් කළ විට) වර්ග ප්‍රමාණයෙන් යුත් සිසුපාල්ගාර් හි පෘෂ්ඨය ජෞගාඩාවලට වඩා විශාල ය. සිසුපාල්ගාර්හි ආරක්ෂක විධිවිධාන මේ කාලයේ ඉන්දියාව පිළිබඳ වඩාත්ම අනාවරණය වූ තොරතුර වේ. පුරාතන ජනාවාස එතරම් ඝනත්වයකින් ව්‍යාප්ත නොවන්නට ඇත.

නටබුන් සංරක්ෂණය
ලාල්ගේ කාලයේ මෙම අඩවිය කැලයෙන් වැසී ගොස් තිබිණි. මෙම පුරාතන ආරක්ෂිත ජනාවාසයේ භූමියෙන් විශාල පෙදෙසක් පෞද්ගලික භූක්තියට පත්ව ඇත. මෙම අඩවිය ජාතිකව ආරක්ෂිත නිසා මෙය ඉන්දියාවේ පුරාවිද්‍යා දෙපාර්තමේන්තුව යටතේ පවතියි. 2005දී ඉන්දු-ජර්මන් කණ්ඩායමක් මෙම ජාතික ආරක්ෂිත අඩවියේ සිදුකොට ඇති නීතිවිරෝධී ඉදිකිරීම් පිළිබඳ වාර්තා කොට ඇත.  2002 සිට, වාර්ෂික චන්ද්‍රිකා ඡායාරූප මගින් මෙහි වයඹදිග චතුර්ථකයේ නීතිවිරෝධී ගොඩනැගිලි බහුලව ඇති බව අනාවරණය කොට ඇත. එය 2010 සිට වේගයෙන් වර්ධනය වේ. බලෙන් අල්ලාගන්නා ඉඩම්වල ක්‍රමයෙන් ගොඩනැගිලි ද්‍රව්‍ය ද අසුරා ඇත. අත්තිවාරම් බිත්ති ද ඉදිකෙරේ. නිලධාරීන් ක්‍රියා කිරීමට පෙර ඉක්මණින් ගොඩනැගිලි තැනීම සිදුවේ. 2010 සිට, මෙම පුද්ගලයින් දකුණු නගර ප්‍රාකාරය වෙත ද ළඟාවන බැව් පෙනෙන්නට ඇති නමුත්, නිලධාරීන් මේ සම්බන්ධයෙන් අවධානය යොමු කරන බවක් නොපෙනේ.

සුප්‍රකට ඉතිහාඥ කරුණා සාගර් බෙහෙරා මෙම පොළොවේ වැළලුණු උරුමය සංරක්ෂණය පිළිබඳ හඬනගා ඇත. ඔහු සඳහන් කොට ඇත්තේ, "1940 දශකයේ පසු කාලයේ මෙහි පළමු කැනීම්වලින් හමුවූ රන් කාසි සහ ටෙරාකොට මැටි බඳුන් පසුව අතුරුදන් වීම ලජ්ජාවට කාරණකි."

ගැලරිය

සටහන්

ආශ්‍රේයයන්
Martin Brandtner, Kalinga und seine Hauptstadt in frühgeschichtlicher Zeit. Zum Bedeutungswandel einer ethnischen und geographischen Beziehung (Hamburg 2000)
B.B. Lal, Sisupalgarh 1948: An Early Historical Fort in Eastern India. Ancient India 5, 1949, 62-105
Dieter Schlingloff, Die altindische Stadt eine vergleichende Untersuchung (Mainz 1969)
M. Smith, Sisupalgarh Project (2001), http://www.sscnet.ucla.edu/ioa/smith/
Paul Yule, Early Historic Sites in Orissa (Delhi 2006)
 http://archiv.ub.uni-heidelberg.de/savifadok/volltexte/2008/147/
 http://archiv.ub.uni-heidelberg.de/savifadok/frontdoor.php?source_opus=147&la=de/
 http://heidicon.ub.uni-heidelberg.de/EZDB-BildSuche?easydb=9ag4sm4rpao9ep96tq7bft69f0/
 http://archiv.ub.uni-heidelberg.de/savifadok/volltexte/2011/1793/

බාහිර සබැඳි

 http://archiv.ub.uni-heidelberg.de/savifadok/schriftenreihen_ebene2.php?sr_id=12&la=de

ඔඩිෂාවේ බලකොටු
ඔඩිෂාවේ පුරාවිද්‍යා ස්මාරක
පුරාතන ඉන්දියානු නගර
ඔඩිෂාවේ පුරාවිද්‍යා අඩවි
භුබනේස්වර්හි සංචාරක ආකර්ෂණයන්

සිසුපාල්ගාර්


An Ficinia deusta in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Peter Jonas Bergius, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Margaret Rutherford Bryan Levyns. An Ficinia deusta in nahilalakip ha genus nga Ficinia, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Ficinia

Ficinia deusta


كالي (بالسنسكريتية: काली)، تُعرف أيضًا باسم كاليكا (بالسنسكريتية: कालिका) أو شياما (بالسنسكريتية: श्यामा)، إلهة هندوسية، هي رئيسة المهافديات، وهن مجموعة من إلهات التنترا.

كان ظهور كالي الأول بصفة مدمرة لقوى الشر. هي أقوى هيئات الشاكتي، وإلهة واحدة من الفئات الفرعية الأربعة للكولامارغا، فئة من فئات الشيفاوية التنترية. مع مرور الوقت، عبدت الحركات التعبدية والطوائف التنترية كالي بطرق شتى، بصفتها الأم الإلهية، أو أم الكون، أو آدي شاكتي، أو آدي باراشاكتي. تعبدها الشاكتية الهندوسية والطوائف التنترية باعتبارها حقيقة البراهمان المطلقة إضافة إلى ذلك. تُعتبر أيضًا الحامية الإلهية وواهبة الموكشا، أو التحرر. غالبًا ما تصور كالي واقفة أو راقصة فوق بعلها، الإله الهندوسي شيفا، الذي يستلقي بهدوء ويتمدد تحتها. يعبد الهندوس كالي في كافة أرجاء الهند.

التأثيل
كالي هي الصيغة المؤنثة من «الزمن» أو «كُليّة الزمن» بالتبعية للاسم المذكر «كالا»، والمقصود بالزمن «جانب الطبيعة المتغير الذي يميت الأشياء أو يحييها». تتضمن الأسماء الأخرى كالاراتري («الليلة داكنة الزُرقة»)، وكاليكا («الزرقاء الداكنة»).

هناك فرق بين لفظتي كالا، التي تعني «ميقاتًا»، وكالا التي تعني «أزرقًا داكنًا» المتجانستان، لكنهما اقترنتا بفعل التأثيل الخاطئ. يُرى الاقتران في أحد أبواب المهابهارتا، يصور شخصية أنثوية تحمل أرواح المقاتلين والحيوانات القتلى. تُدعى الشخصية كالاراتي (ما يترجمه توماس كوبيرن -باحث في تاريخ أدب الإلهة السنسكريتي- إلى «ليلة من موت») وكالي (الذي، كما ذكر كوبيرن، يمكن قراءته هنا إما كاسم علم أو كوصف معناه «الزرقاء الداكنة»). كالي هي الصيغة المؤنثة من كالا أيضًا، وكالا أحد ألقاب شيفا، لذا هي زوج شيفا.

أصولها
يذكر هيو أُربان أنه على الرغم من ظهور كلمة كالي مبكرًا في أثارفا فيدا، كان أول استخدام لها كاسم علم في كاثاكا غريا سوترا (19.7). تظهر كالي في مونداكا أوبانيشاد (القسم الأول، الفصل الثاني، الآية الرابعة) لكن ليس باعتبارها إلهة بصراحة، بل بصفتها اللسان الأزرق الداكن من سبعة ألسنة آجني الوامضة، وآغني إلهة النار الهندوسية.

وفق ديفيد كينزلي، ذُكرت كالي كإلهة مستقلة للمرة الأولى في الطريقة الهندوسية نحو عام 600م، وهذه النصوص «عادة ما تضعها على هامش المجتمع الهندوسي أو في ساحة المعركة». غالبًا ما تُعتبر الشاكتي الخاصة بشيفا، وتُقرن به اقترانًا وثيقًا في العديد من البورانات.

يتمثل ظهورها الأكثر شهرة في ساحة المعركة في نصوص ديفي ماهاتميام العائدة للقرن السادس. إلهة أول فصل في ديفي ماهاتميام هي ماهاكالي، التي تظهر على هيئة الإلهة يوغا نيدرا من جسد فيشنو النائم لتوقظه بغية حماية براهما والعالم من الشيطانين، مادهو وكايتابها. عندما استفاق فيشنو، شن حربًا على الشيطانين. بعد معركة طويلة مع السيد فيشنو، وعندما لم يُهزم الشيطانان، اتخذت ماهاكالي هيئة ماهامايا لتفتن الأسورين (asuras). وعندما افتُتن بها مادهو وكايتابها، قتلهما فيشنو.

تُرى، في فصول لاحقة، قصة هلاك شيطانين على يد كالي. يهاجم تشاندا وموندا الإلهة دورغا. تستجيب دورغا بغضب شديد يُحيل وجهها ظلامًا، ويسفر عن ظهور كالي من جبهتها. تظهر كالي عجفاء زرقاء داكنة لها عينان غائرتان، وترتدي ساريًا من جلد النمر وطوقًا من الرؤوس البشرية. تدحر كالي الشيطانين مباشرة. لاحقًا في المعركة نفسها، لا تستطيع هزيمة الشيطان راكتابيجا بسبب قدرته على استنساخ نفسه من كل قطرة تلامس الأرض من دمائه. يظهر عدد لا يُحصى من نسخ راكتابيجا في ساحة المعركة. تهزمه كالي في النهاية بمصها دمه قبل أن يصل إلى الأرض، وأكلها نسخه الكثيرة. كتب كينزلي إن كالي تمثل «سخط دورغا المتشخّص، وهياج غضبها المتجسد».

تشمل القصص الأخرى حول أصلها بارفاتي وشيفا. تُصوّر بارفاتي عادةً كإلهة حميدة وودودة. تصف اللينغا بورانا شيفا وهو يطلب من بارفاتي أن تهزم الشيطان داروكا، الذي حظي ببركةٍ تجعله لا يُقتل إلا على يد أنثى. تندمج بارفاتي بجسد شيفا، وتظهر مرة أخرى بهيئة كالي لهزيمة داروكا وجيوشه. تخرج دمويتها عن السيطرة ولا تهدأ إلا بتدخل شيفا. تحتوي الفامانا بورانا على نسخة مختلفة من علاقة كالي ببارفاتي. عندما يخاطب شيفا بارفاتي على أنها كالي «الزرقاء الداكنة»، تشعر بإهانة شديدة. تمارس بارفاتي أعمال التقشف لتخسر بشرتها الداكنة وتصبح غاوري، الذهبية. أما غلافها الداكن فيصير كاوسيكي، الذي يخلق كالي عندما يغضب. كتب كينزلي فيما يتعلق بالعلاقة بين كالي، وبارفاتي، وشيفا:«بالنسبة إلى علاقتها مع شيفا، هي تظهر (أي كالي) لتلعب دورًا معاكسًا لدور بارفاتي. بارفاتي تهدئ شيفا، وتوازن ميوله التدميرية أو المعادية للمجتمع؛ إذ تُدخله في جو من الحياة المنزلية وتحثه بنظراتها الرقيقة على كبح الجوانب التدميرية لرقصة تاندافا خاصته. كالي هي «زوجة» شيفا إن صح التعبير، تُلهبه وتشجع جنونه ومعاداته للمجتمع وعاداته التدميرية. لم تكن كالي أبدًا الشخص الذي يهدئ من روع شيفا، بل كان على شيفا أن يهدئ كالي».

أساطير
تظهر كالي في قسم الموت من المهابهارتا (10.8.64). تُدعى كالاراتري (يعني حرفيًا: «الليلة داكنة الزرقة») وتظهر لجنود الباندافا في أحلامهم، إلى أن تظهر، في النهاية، في خضم الاقتتال في أثناء هجوم أشواتثاما ابن درونا.

قاتلة راكتابيجا
في أسطورة كالي الأشهر، تجرح دورغا ومساعدوها، الماتريكا، الشيطان راكتابيجا، بشتى الطرق مستخدمين شتى الأسلحة في محاولة تدميره. سرعان ما يكتشفون أنهم قد زادوا الطين بلة لأن راكتابيجا كان يستنسخ نفسه من كل قطرة قطرت من دمائه. تمتلئ ساحة المعركة تدريجيًا بنُسخه. تستدعي دورغا كالي لمقارعة الشياطين. يصف ديفي ماهاتميام الواقعة:«أرسلَت فجأة، من صفحة جبهتها (جبهة دورغا)، الحانقة الكالحة، كالي ذات القسمات الرهيبة، متسلحة بسيف وأنشوطة، رافعةً الخاتفانغا العجيبة (هراوة مزينة بالجماجم)، متزينةً بطوق من الجماجم، مكسية بجلد النمر، المُروّعة بجسدها الأعجف، المصحوب بفم فاغر مخيف ذو لسان يتدلى خارجًا، وعينان داكنتا الحمُرة، وزئير يهز جنبات السماء، فانهالت بالاعتداء المتهور والذبح على الأسورات العظام في ذلك الجيش، والتهمت جحافل أعداء الأرباب».تستنزف كالي راكتابيجا ونسخه المطابقة، وترقص على جثث المذبوحين. في نسخة ديفي ماهاتميا من القصة، توصف كالي أيضًا بأنها ماتريكا وبأنها الشاكتي الخاصة بدورغا أو قوتها. مُنحت لقب كاموندا (تشاموندا)، أي قاتلة الشيطانين تشاندا وموندا. في الغالب الأعم تُعرّف تشاموندا بأنها كالي وهي مشابهة جدًا لها في المظهر والعادات.

مرجع

أشكال بارفاتي
إلهات الأمومة
إلهات الزمن والقدر
إلهات العدالة
إلهات الموت
إلهات تدمير
إلهات خلق
إلهات هندوسية

كالي


Spear of Destiny est un groupe de rock britannique, fondé en 1982 par deux anciens membres de Theatre of Hate, le chanteur et compositeur Kirk Brandon et le bassiste Stan Stammers. La formation est en perpétuelle évolution. Dix de leurs chansons se classent dans le UK Singles Chart, dont quatre dans le Top 50, et une, Never Take Me Alive, dans le Top 20 en 1987.

Historique
La formation originale du groupe est composée de Kirk Brandon, Stan Stammers, le batteur Chris Bell (un ancien de Thompson Twins) et le bassiste Lascelles James. À la fin de 1983, cette formation est remplacée par Dolphin Taylor (de Stiff Little Fingers) à la batterie, Alan St Clair à la guitare, John Lennard (ex-Theatre of Hate) au sax et Neil Pyzer aux claviers et au second saxophone. En 1984, John Lennard est remplacé au sax par Mickey Donnelly.

Spear of Destiny enregistre une session pour John Peel (enregistrée le , retransmise sur BBC Radio 1 le ), qui dit d'eux : .

Le premier album du début de 1983, Grapes of Wrath, est en réalité plus un album de Theatre of Hate que de Spear of Destiny. Les chansons datent de l'époque de Theatre of Hate et ont le son caractéristique du groupe (y-compris le saxophone). Leur deuxième album, One Eyed Jacks, un mélange de ballades poignantes et émouvantes et d'hymnes rock 'n' roll tapageurs, est considéré par beaucoup comme leur meilleur. Il atteint la  dans le UK Albums Chart. Mais la réputation de Spear of Destiny au milieu des années 1980 dépend avant tout de ses performances en live.

En 1985, l'album World Service atteint le Top 20 britannique. Le membre fondateur Stan Stammers s'en va en 1986. À la suite de la sortie du quatrième album en 1987, Outland, et de son hit du Top 15 Never Take Me Alive, le groupe commence à obtenir un succès plus grand dans les charts et à organiser des concerts à guichets fermés. Ils jouent en première partie de U2 au stade de Wembley. Cependant, la malchance les frappe à la veille de leur apparition au festival de Reading, lorsque Brandon développe une arthrite réactive qui oblige le groupe à suspendre tous ses projets pendant près d'un an.

Dans les années 1980, la formation accueille également le guitariste Marco Pirroni (d'Adam and the Ants), le batteur Pete Barnacle (ex-Gillan) et le bassiste Chris Bostock (Subway Sect et JoBoxers).

En 1995, Kirk Brandon et Stan Stammers forment le groupe éphémère Kirk Brandon's 10:51. L'année suivante, ils reforment Theatre of Hate, qui se réunit régulièrement depuis. Brandon est aussi membre du supergroupe punk Dead Men Walking créé en 2001.

Spear of Destiny continue à se produire et à enregistrer des disques, soit 15 albums studio au total. La santé de Brandon reste cependant très instable, en partie à cause de plusieurs crises cardiaques. En 2011, plusieurs concerts sont annulés en raison de ses problèmes de santé. Depuis 2012, ils font des représentations régulières et un nouvel album paraît en 2014 : 31, un chiffre correspondant au nombre d'années d'existence du groupe.

La composition actuelle de Spear of Destiny, la plus durable à ce jour, comprend Kirk Brandon, Adrian Portas (New Model Army, Sex Gang Children) à la guitare, Craig Adams (The Sisters of Mercy, The Cult, The Mission, The Alarm (groupe), Theatre of Hate) à la basse et Phil Martini (Jim Jones and the Righteous Mind) à la batterie. Le comparse de longue date de Brandon, Steve Allan-Jones, assure les claviers. En 2018, Spear Of Destiny sort l'album Tontine, entièrement financé par une prévente privée auprès des fans, et publié sur le label Eastersnow Recording Company de Brandon. En 2019, le line-up se renforce du saxophoniste Clive Osborne. En 2020 et 2021, le groupe effectue une tournée pour le  de World Service, son album le plus connu.

Discographie

Albums studio
(Année, titre et classement dans le UK Albums Chart).
 1983 : Grapes of Wrath -
 1984 : One Eyed Jack -
 1985 : World Service -
 1987 : Outland -
 1988 : The Price You Pay -
 1991 : Sod's Law
 1997 : Religion
 2000 : Volunteers
 2003 : Morning Star
 2005 : Loadestone
 2006 : Elephant Daze
 2007 : Imperial Prototype
 2010 : Omega Point
 2014 : 31
 2018 : Tontine

Albums live
 1993 : Live at the Lyceum 22.12.85
 1994 : Radio One Live in Concert (1987)
 2000 : The Preacher (1983)
 2001 : Kings of London (2000)
 2002 : Live at the Colchester Arts Centre

Compilations
 1987 : S.O.D. - The Epic Years -
 1991 : The Collection
 1995 : Time of Our Lives: The Best Of
 1998 : The Best of Spear of Destiny
 2005 : The Best of Spear of Destiny
 2012 : The Singles 1983-88
 2022 : Liberators!: The Best of 1983-88

Singles

Notes et références

Liens externes

Groupe anglais de post-punk
Groupe anglais de new wave
Groupe anglais de rock alternatif
Groupe musical formé en 1982
Groupe musical de Londres
Artiste de Virgin Records

Spear of Destiny (groupe)