The State Auditor of North Carolina is a statewide elected office in the U.S. state of North Carolina. The state auditor is a constitutional officer responsible for overseeing and reviewing the financial accounts of all state government agencies. The auditor also conducts performance audits of state agencies, ensures state agencies' accounting conforms with Generally Accepted Accounting Principles, evaluates the integrity of computer-generated information, and investigates the misuse of state funds or property. The incumbent is Beth Wood, who became state auditor on January 10, 2009.

Auditors have been employed by North Carolina's government since it was an English colony. The Office of Auditor of Public Accounts was created in 1862. Six years later it was replaced by the Office of State Auditor, filled by a candidate popularly elected every four years and not subject to term limits. The state auditor was responsible for several accounting and fiscal duties for much of the position's existence, though these were assigned elsewhere in the 20th century. The state auditor leads the Department of State Auditor and sits on the North Carolina Council of State.

History of the office
The Fundamental Constitutions of Carolina, adopted on March 1, 1669, for the Province of Carolina, provided for twelve auditors to maintain various accounts, but there is no evidence that the offices were ever brought into use. Over the following decades, boards of auditors were appointed by the North Carolina General Assembly and the King of England's comptrollers to attend to matters in various localities as stipulated by the English crown. In 1782 the General Assembly appointed Richard Caswell as the Comptroller of the State of North Carolina, responsible for the maintenance of public accounts. The assembly also established ten boards of auditors for different areas of the state.

In 1862 the General Assembly altered the previous system by establishing the Office of Auditor of Public Accounts, who was to be elected every two years by the legislature. The post was abolished in 1865. The North Carolina Constitution of 1868 created the Office of State Auditor, superseding the auditor of public accounts and abolishing the post of comptroller. The auditor was to "superintend the fiscal affairs of the State; examine and settle accounts of persons indebted to the State; liquidate claims by persons against the State; and to draw warrants on the State Treasurer for moneys to be paid out of the treasury." The document also moved the office out of the legislative branch of government and into the executive branch, stipulating that its holder was to be popularly elected every four years.

The auditor's original duties included writing an annual report on state revenue and spending—including projections for the following fiscal year, maintaining general accounts of the state, recommending improvements to state fiscal management, settling claims against the state and its own claims against persons, certifying treasury balances, and issuing warrants for treasury disbursements. In 1872 the auditor was made responsible for compiling local tax lists for county sheriffs to aid in their collection and ascertaining that sheriffs properly collected. The office was relieved of these responsibilities in 1923. In 1921 the General Assembly empowered the auditor to audit and adjust public accounts and tasked them with overseeing all state accounting systems. In 1955 the assembly transferred the general accounting duties and responsibility for treasury disbursement warrants to the Budget Bureau. In 1971 North Carolina adopted a new constitution which altered the office little, though the Executive Organization Act of 1971 created the Department of State Auditor. In 1974 the General Assembly authorized the state auditor to conduct operational audits of state agencies.

Ralph Campbell Jr., sworn in to the office of state auditor in 1993, was the first black person ever elected to a statewide executive office in North Carolina. During his tenure he equipped auditing staff with computers. Les Merritt, who assumed office in 2005, was the first Certified Public Accountant to serve as state auditor. Beth Wood, sworn-in on January 10, 2009, was the first woman to hold the office.

Powers, duties, and structure

The state auditor is a constitutional officer. Article III, Section 7, of the Constitution of North Carolina stipulates the popular election of the state auditor every four years. The office holder is not subject to term limits. In the event of a vacancy in the office, the Governor of North Carolina has the authority to appoint a successor until a candidate is elected at the next general election for members of the General Assembly. Per Article III, Section 8 of the constitution, the auditor sits on the Council of State. The auditor is ex officio a member of the Local Government Commission, the Capital Facilities Finance Agency, the Debt Affordability Advisory Committee, and several other bodies. They are a nonvoting member of the Office of State Budget and Management's Council of Internal Auditing. They are fifth in line of succession to the governor. As with all Council of State officers, the auditor's salary is fixed by the General Assembly and cannot be reduced during their term of office. In 2022, the auditor's annual salary was .

The state auditor leads the Department of State Auditor. The department is split into a general administration division and an auditing division. The former division is led by the state auditor's chief deputy and handles administrative concerns including personnel matters, internal budgeting and procurement, and intra-department coordination. The latter division is headed by a deputy state auditor and several audit managers and is responsible for conducting audits. As of December 2022, the department has 124 employees retained under the terms of the State Human Resources Act. The department is headquartered in the Albemarle Building in downtown Raleigh. It also maintains offices in Pitt, New Hanover, Forsyth, and Buncombe counties.

Article V, Chapter 147 of the North Carolina General Statutes grants the state auditor broad authority to examine all documents and financial affairs of all state agencies. The official is also responsible for auditing federal grant programs in the state and can audit private entities which receive state funds. The state auditor works with the state controller to compile the state's annual comprehensive financial report and, as required by federal law, issues the Statewide Single Audit Report. The auditor's office performs various financial and technological audits and other investigations, including performance audits of state agencies, ensuring state agencies' accounting conformity with Generally Accepted Accounting Principles, evaluations of the integrity of computer-generated information, and inquiries into the misuse of state funds or property. The Department of State Auditor maintains a tip line to collect reports on government malfeasance. It can conduct special investigations at the request of the General Assembly or the governor. The auditor is empowered to summon people to produce records and answer questions under oath, but does not have law enforcement powers and cannot bring criminal charges against individuals. The office does not conduct personal tax audits. The auditor can request advisory opinions on legal matters from the North Carolina Attorney General.

List of North Carolina State Auditors

References

Works cited

External links

General information

 Auditor of North Carolina at OurCampaigns.com
 Auditor of North Carolina at The Political Graveyard

1863 establishments in North Carolina

North Carolina State Auditor


Extermination or exterminate may refer to:

 Pest control, elimination of insects or vermin
 Genocide, extermination—in whole or in part—of an ethnic, racial, religious, or national group
 Homicide or murder in general
 "Exterminate!", the battle cry of the Daleks in the British television show Doctor Who
 As a proper noun
 Extermination (comics), a Marvel Comics crossover event featuring the X-Men
 Extermination (video game), a 2001 PlayStation 2 game by Deep Space
 ExtermiNation, a 2015 album by heavy metal band Raven
 "Exterminate!" (song), a 1992 song by Snap!

See also
 Kill (disambiguation)
 Extinction
 Extermination camps
 Exterminator (disambiguation)
 Termination (disambiguation)

Extermination


Alfred Adler (7 Şubat 1870 – 28 Mayıs 1937), bireysel psikoloji ekolünün kurucusu, Yahudi kökenli Avusturyalı psikiyatrist.  Derinlik psikolojisinin üç büyük kurucusundan biridir. (diğerleri: Freud, Jung.) Adler, bireyin yeniden uyum sürecinde sosyal unsurun önemini vurgulayan ve psikiyatriyi topluma taşıyan ilk kişi olmuştur. 2002'de yayınlanan A Review of General Psychology araştırması, Adler'i 20. yüzyılın en seçkin 67. psikoloğu olarak sıraladı.

Hayatı

Çocukluk ve gençliği
Alfred Adler, 7 Şubat 1870'de, Avusturya, Viyana'nın batı ucundaki bir köyde, şehrin 15. bölgesi olan Rudolfsheim-Fünfhaus'ın modern kısmı, Rudolfsheim, Mariahilfer caddesi 208 numarada  (Penzing) doğdu. Yahudi Pauline (Beer) ve Leopold Adler çiftinin yedi çocuğundan ikincisiydi. Leopold Adler Macaristan doğumlu bir tahıl tüccarı'ydı. Alfred'in küçük erkek kardeşi, Alfred henüz üç yaşındayken yanındaki yatakta öldü ve çocukluğu boyunca ağabeyiyle çekişti. Bu rekabet, Adler'in annesinin erkek kardeşini ona tercih ettiğine inandığı için alevlendi. Babasıyla olan iyi ilişkisine rağmen, annesiyle olan ilişkisinde hala aşağılık duygularıyla boğuşuyordu.

Alfred aktif, popüler bir çocuk ve aynı zamanda ağabeyi Sigmund'a karşı rekabetçi tavrıyla tanınan ortalama bir öğrenciydi. Önceleri, Alfred'i dört yaşına kadar yürümekten alıkoyan raşitizm hastası oldu. Dört yaşında zatürree oldu ve bir doktorun babasına "Oğlun kayıp" dediğini duydu. İki kez ezilmesi ve küçük erkek kardeşinin ölümüne tanık olmasının yanı sıra, bu hastalık ona ölüm korkusu aşıladı. Bu zamanda doktor olmaya karar verdi. Psikoloji, sosyoloji ve felsefe konularına çok meraklıydı.
Viyana Üniversitesi'nde okuduktan sonra göz doktorluğu ve daha sonra nöroloji ve psikiyatri alanlarında uzmanlaştı.
Viyana Üniversitesi Tıp Okulunda doktorluk eğitimi aldı ve 1895'te mezun oldu.

Kariyeri
Pratisyen hekim olarak çalıştığı ilk doktorluk yıllarından başlayarak hastayı çevresiyle ilişkileri içerisinde ele almak gerektiğini vurguladı ve bireyle ilgili sorunlara yönelik insancıl, bütünselci ve organik bir yaklaşım geliştirdi. Bedensel düzensizliklerle ilişkili olarak psikoloji ile ilgilenmeye başladı. 1902'de Sigmund Freud ile tanıştı, öğrencisi oldu ve birlikte Adler'in başkanlığında Viyana Psikanaliz Topluluğu'nu kurdular. Bir süre sonra Freud ile fikir ayrılıkları ortaya çıktı. Adler'in Organların Yetersizliği kitabından sonra tamamen uzlaşılmaz bir hale geldi ve 1911'de, Adler, izleyicileriyle beraber Freud'u açıkça eleştirerek bireysel psikolojiyi geliştirmeye başladı.

Hans Vaihinger'in ruhsal inşa fikirlerinden etkilendi ve erkek egemen toplumda doğal bir sonuç olarak "Erkeksi Başkaldırı" ile organik aşağılık ve telafi teorisini geliştirdi (bkz. Aşağılık kompleksi). Adler, Freud'un teorileri ile karşı görüşe geldi, fikir ayrılığı 1911'deki Weimar Psikanaliz Kongresi'nde aleni oldu. Adler, Freud'un inandığı seks içgüdüsünün baskınlığı ve ego dürtüsünün libidinal(?) olup olmadığı ile çekişiyordu, Freud'un bilinçaltına atma üzerine fikirlerini de eleştirmişti. Adler bilinçaltına atma teorisinin, erkeksi başkaldırının aşırı telafisi ve aşağılık hislerinden türetilmiş sinirsel bir durum olan ego -savunma eğilimleri- konsepti ile değiştirilmesi gerektiğine inanıyordu, Oedipal Kompleksleri önemsizdi. Adler Viyana Topluluğundan ayrıldı ve 1912'de Bireysel Psikoloji Topluluğu adını alan, Özgür Analitik Araştırmalar Topluluğu'nu kurdu.

1912'de ana fikirlerini tanımladığı Über den Nervösen Charakter kitabını yazdı. Kişinin bilinçsiz öz ereğinin temel amaçlarının baskıladığı ayrı aşamaların aşağılık hislerini üstünlüğe (veya bilakis yeterliliğe) dönüştürdüğü ifade ederek insan kişiliğinin erek bilimsel açıklanabileceğini iddia etti. Adler'e göre öz erek arzularına, toplumsal ve etnik gereksinimler karşı koyar, düzeltici etkenler umursanmaz ve kişi aşırı telafi ederse aşağılık kompleksi oluşabilir, kişi benmerkezci, güç düşkünü ve saldırgan veya daha kötüsü olabilirdi.
Üstünlük çabası ve anne baba baskısı önemli.

I. Dünya Savaşı ile çalışmaları durdu, bu sırada Avusturya Ordusunda doktorluk görevi yaptı. Savaş sonrası 1930'lara olan etkisi epey arttı, 1921'den itibaren bir takım çocuk rehberliği klinikleri kurdu ve Avrupa ve Amerika Birleşik Devletleri'nde sık sık okutman, 1927'de Kolombiya Üniversitesi'nde misafir profesör oldu. Tedavi edici yöntemlerinde sosyal ilgiyi cesaretlendirip ve ödüllendirip fakat şımartma ve ihmalden kaçınarak sorunları çocukta önceden tutup, yetişkin ruha yoğunlaşmaktan kaçındı. Yetişkinlerde tedavi, suçlama veya üstünlük taslama tutumlarının tedavi edilen kimse tarafından dışarıda bırakılmasına dayanmaktaydı, kişisel davranışın farkına varılmasının artışı ile karşı koymanın azaldığını ve reddetmenin terse döndüğünü ifade etti. Yaygın tedavi araçları mizah kullanımı, tarihi anları ve mantığa aykırı emirleri içermekteydi. Adler'in popülaritesi görece optivizmi ve fikirlerinin Freud ve Jung'unkilerle karşılaştırıldığında anlaşılabilir olması ile ilişkiliydi. Adler sıklıkla, Kişinin davranış şablonu analizi toplumla, işi ve cinsiyeti ile ilişkilidir, savını vurgulamıştı.

1934'te Avusturya Hükûmeti, Yahudi olduğu için Adler'in kliniklerinin çoğunu kapattı. Adler 1935'te Long Island Tıp Kolej'ine Profesör olarak Avusturya'dan ayrıldı.

Ölümü
28 Mayıs 1937'de, İskoçya'nın Aberdeen Üniversitesi'ne yaptığı üç haftalık bir ziyaret sırasında aniden öldü. Sokakta yürürken yere yığıldığı ve kaldırımda hareketsiz yattığı görüldü. Adamın biri koşarak yakasını çözerken, Adler oğlunun adı olan "Kurt" diye mırıldandı ve öldü. Yapılan otopsi, ölümünün kalp kasındaki dejenerasyondan kaynaklandığını belirledi. Cesedi Edinburgh'daki Warriston Crematorium'da yakıldı, ancak külleri asla geri alınmadı. 2007'de külleri Warriston Krematoryumu'ndaki bir tabutta yeniden bulundu ve 2011'de defnedilmek üzere Viyana'ya gönderildi.

Kişilik Gelişiminde Anne ve Baba Etkisi
Adler, çocuğun ileriki yıllarında kişilik sorunu yaşamasına neden olacak iki tür anne baba davranışı belirlemiştir. Bunlardan birincisi çocuklarına özen gösteren ve aşırı koruma sağlayan, sonuç olarak çocukta şımarma tehlikesi yaratan anne baba davranışıdır. Adler'e göre böyle bir anne baba tutumu yanlıştır. Bunun yerine çocuklar hata yapsalar bile kendi sorunlarını çözmelerine ve bazı kararları kendilerinin almalarına izin vermek uzun vadede onların iyiliğine olacaktır.

Yapıtları
 Organların Yetersizliği Üzerine İnceleme - 1911
 Nevrotik Yapı Üzerine - 1912
 Tedavi ve Eğitim - 1914
 Bireysel Psikolojinin Uygulanması ve Kuramı - 1917
 İnsanı Tanımak - 1927
 Bireysel Psikoloji Tekniği - 1928'de birinci bölüm, 1930'de ikinci bölüm
 Yaşamı Tanımak - 1929
 Okulda Bireysel Psikoloji - 1929
 Yaşamı Tanımak - 1930
 Psikoterapi ve Eğitim - 1919-1929
 Nevrozlar - 1929
 Eşcinsellik Sorunu - 1930
 Çocuk Eğitimi - 1930
 Yaşamı Biçimlendirme - 1930
 Psikoterapi ve Eğitim II - 1929 - 1932
 Yaşamın Anlamı - 1933
 Psikoterapi ve Eğitim III - 1933-1937

Kaynakça

Avusturyalı psikologlar
Avusturyalı hekimler
1870 doğumlular
1937 yılında ölenler
Bireysel psikoloji
Yahudi asıllı Avusturyalılar
Yahudi bilim insanları
Avusturya Yahudileri
Viyana Üniversitesinde öğrenim görenler

Alfred Adler


Santa Catarina Ixtahuacán («Santa Catarina»: en honor a su santa patrona Catalina de Alejandría; «Ixtahuacán»: del náhuatl, signifa «llanura para cultivar») es un municipio del departamento de Sololá de la región sur-occidente de la República de Guatemala.

Durante la época colonial fue parte del corregimiento de Totonicapán y después de la Independencia de Centroamérica en 1821, pasó a formar parte del departamento de Sololá/Suchitepéquez y estaba en el distrito de Sololá para la impartición de justicia.

En 1838 estuvo entre los poblados que formaron el Estado de Los Altos que se segregó del Estado de Guatemala por iniciativa de los criollos liberales de la región; pero el 1 de octubre de 1839 una revuelta en contra del impuesto indígena en el nuevo estado estalló en Santa Catarina Ixtahuacán y fue reprimida violentamente.  Los indígenas de la localidad, enardecidos, acudieron al gobierno conservador de Guatemala para quejarse, y recibieron el apoyo del hombre fuerte del régimen, el general mestizo Rafael Carrera.  Carrera recuperó el Estado de los Altos por la fuerza en 1840, y desde entonces este ha permanecido en Guatemala.

Después de la Revolución Liberal de 1871 ocurrida seis años después de la muerte del general Carrera, los liberales recuperaron el poder en Guatemala, y el 12 de agosto de 1872 separaron el extenso departamento de Sololá/Suchitepéquez creando el nuevo departamento de Quiché con los distritos de la Sierra y Quiché; por su parte, Santa Catarina Ixtahuacán pasó al departamento de Totonicapán.  Posteriormente, fue adjudicada definitivamente al departamento de Sololá en 1883.

En 1998, la cabecera municipal se vio severamente afectada por el huracán Mitch, obligando al traslado a la Nueva Santa Catarina Ixtahuacán; sin embargo, en 2005, la Tormenta Stan demostró la vulnerabilidad del nuevo asentamiento.

Toponimia

Muchos de los nombres de los municipios y poblados de Guatemala constan de dos partes: el nombre del santo católico que se venera el día en que fueron fundados y una descripción con raíz náhuatl; esto se debe a que las tropas que invadieron la región en la década de 1520 al mando de Pedro de Alvarado estaban compuestas por soldados españoles y por indígenas tlaxcaltecas y cholultecas. En este caso, el nombre de Santa Catarina le fue conferido en honor a Santa Catalina de Alejandría mientras que «Ixtahuacán» proviene del idioma náhuatl, específicamente de los términos «can» que significa «lugar», «ua» que significa «posesivo calificativo de paraje», e «ixtli» que significa «vista», los cuales en conjunto quieren decir «Lugar de amplia vista»

Divisíón política
El municipio cuenta con muchos centros poblados que se dividen entre la cabecera municipal y las aldeas que también se dividen en diferentes sectores. Cuenta con un total de diez aldeas, noventa y cinco caseríos y un paraje.  La distribución de los caseríos es la siguiente:

{| class="wikitable mw-collapsible mw-collapsed" align=center width=70% style='font-size:0.9em'
|+style=color:black;|Caseríos del municipio por aldea
|- style="color:white;" align=center
!style="background:#659ec7;"| Aldea
!style="background:#659ec7;"| Caseríos
|-
!style="background:lemonchiffon;"| Santa CatarinaIxtahuacán
|

 Chuicutama
 Pacutama I
 Pacutama II
 Xetinamit
 Vista Hermosa
 Pacorral I
 Xeabaj I
 Xeabaj II
|-
!style="background:lemonchiffon;"|Antigua SantaCatarina Ixtahuacán
|

 Chicorral
 Chiriximay
 Chuisibel
 Nuevo Tzamchaj
 Palomob
 Paquisic
 Xecalbal
 Tzamchaj
|-
!style="background:lemonchiffon;"|Chirijox
|

 Chuaxajil
 Comon Oj
 Chuachabaj
 Pakawex
 Pala
 Paximbal
 Simatuj
 Tzumajhui
|-
!style="background:lemonchiffon;"|Xepiacul
|Panimaquim, Tzamjuyup y Pacaman
|-
!style="background:lemonchiffon;"|Tzamjuyup
|Chajuap, Pasacuach, Xecaquixcan, Pasaquijuyup y Xolja
|-
!style="background:lemonchiffon;"|Tzucubal
|Paquila
|-
!style="background:lemonchiffon;"|Chiquisis
|Nuevo Chajuap, Nuevo Pacorral II y Pacorral II
|-
!style="background:lemonchiffon;"|Tzampoj
|

 Chuicumatza
 Chuicumatza Sis
 Nuevo Xolja
 Chuigirondina
 Chuiquila
 Chisajcaba
 Chuisamayac
 La Unión
 Pasis
 Xolquila
|-
!style="background:lemonchiffon;"|Chui SantoTomás
|

 Chuimaza
 Chuituj
 Maxanija
 Pacanal I Sector A
 Pacanal I Sector B
 Pacanal II
 Paquip
 Tzamabaj
|-
!style="background:lemonchiffon;"|La Ceiba
|Chinima, Pasin y Tzanjuyub
|-
!style="background:lemonchiffon;"|Pacamaché
|Chuacruz, Chuajil, Pajoca, Pasin y Xojolá
|-
!style="background:lemonchiffon;"|Guineales
| La Buena Esperanza
 Chirijmazá
 Chuachimup II
 Chuachinup
 El Cerrito
 Chuiatzam
 Chuicoza
 Chuisacabaj
 Las Palmas
 Paculam
 Palilic
 Pasenyebá
 Patzhé
 San Miguelito
 Xetulul
 Chuamango
 Chuicomo
 Chuimajuyup
 La Calera
 Pachoj
 Pacut
 Paguiney
 Patzaj
 Puaj Aj
 Xecuchin
 Xoljuyub
|}

Geografía física

El municipio de Santa Catarina Ixtahucán tiene una extensión territorial de 218 km².

Clima

La cabecera municipal de Santa Catarina Ixtahuacán tiene clima templado; (Clasificación de Köppen: Cwb).

Ubicación geográfica
Se encuentra a una distancia de 41 km de la cabecera departamental Sololá; sus colindancias son:

 Este: Santa Lucía Utatlán, Santa Clara La Laguna, Santa María Visitación y San Juan La Laguna, municipios del departamento de Sololá
 Norte, oeste, noroeste y noreste: Nahualá, municipio del departamento de Sololá
 Sur: Chicacao, Santo Tomás La Unión, San Pablo Jocopilas, Samayac y San Francisco Zapotitlán, municipios del departamento de Suchitepéquez

Gobierno municipal

Los municipios se encuentran regulados en diversas leyes de la República, que establecen su forma de organización, lo relativo a la conformación de sus órganos administrativos y los tributos destinados para los mismos.  Aunque se trata de entidades autónomas, se encuentran sujetos a la legislación nacional y las principales leyes que los rigen desde 1985 son:

El gobierno de los municipios está a cargo de un Concejo Municipal mientras que el código municipal —ley ordinaria que contiene disposiciones que se aplican a todos los municipios— establece que «el concejo municipal es el órgano colegiado superior de deliberación y de decisión de los asuntos municipales […] y tiene su sede en la circunscripción de la cabecera municipal»; el artículo 33 del mencionado código establece que «[le] corresponde con exclusividad al concejo municipal el ejercicio del gobierno del municipio».

El concejo municipal se integra con el alcalde, los síndicos y concejales, electos directamente por sufragio universal y secreto para un período de cuatro años, pudiendo ser reelectos.

Existen también las Alcaldías Auxiliares, los Comités Comunitarios de Desarrollo (COCODE), el Comité Municipal del Desarrollo (COMUDE), las asociaciones culturales y las comisiones de trabajo. Los alcaldes auxiliares son elegidos por las comunidades de acuerdo a sus principios y tradiciones, y se reúnen con el alcalde municipal el primer domingo de cada mes, mientras que los Comités Comunitarios de Desarrollo y el Comité Municipal de Desarrollo organizan y facilitan la participación de las comunidades priorizando necesidades y problemas.

Los alcaldes que ha habido en el municipio son:

 2012-2016: Macario Tambriz Xocol
 2016-2020: Pascual Tambriz Tzep

Historia

Los primeros pobladores que habitaron en el municipio fueron procedentes del poblado de San Carlos Sija del departamento de Quetzaltenango. Los pobladores existieron en el siglo , aproximadamente en los años 500 a 600 d. C, y eran del grupo étnico k'ich'e.

Las personas tuvieron que establecerse en varios lugares hasta que en el siglo  llegaron al territorio actual de Santa Catarina Ixtahuacán y fundaron el poblado en el año 1600. Posiblemente haya sido categorizada el 1 de marzo de 1777 formando parte del corregimiento de Totonicapán.

Tras la Independencia de Centroamérica

La región de Atitlán fue uno de los distritos originales del Estado de Guatemala cuando éste fue creado oficialmente en 1825 y pertenecía al departamento de Sololá/Suchitepéquez. En ese año, la Asamblea Legislativa del Estado también dividió al Estado de Guatemala en once distritos para la impartición de justicia, y Santa Catarina Istaguacán —como se le llamaba entonces— fue parte del circuito de Sololá en el Distrito N.º7 (Sololá), el cual incluía también a Concepción, Panajachel, Santa Catarina Palopó, San Antonio Palopó, San Jorge, San Andrés Semetabaj, Santa Lucía Utatlán, Santa Cruz y Argueta.

El efímero Estado de Los Altos

A partir dl 3 de abril de 1838, Santa Catarina Ixtahuacán fue parte de la región que formó el efímero Estado de Los Altos, el cual fue autorizado por el Congreso de la República Federal de Centro América el 25 de diciembre de ese año forzando a que el Estado de Guatemala se reorganizara en siete departamentos y dos distritos independientes el 12 de septiembre de 1839:

 Departamentos: Chimaltenango, Chiquimula, Escuintla, Guatemala, Mita, Sacatepéquez, y Verapaz
 Distritos: Izabal y Petén

Los criollos de la región occidental de la actual Guatemala habían mostrado intenciones de obtener mayor autonomía con respecto a las autoridades de la ciudad de Guatemala desde la época colonial, pues consideraban que los criollos capitalinos, que tenían el monopolio comercial con España, no les daban un trato justo. Así, su representante en las Cortes de Cádiz había solicitado la creación de una intendencia en Los Altos, gobernada por autoridades propias, pero la Independencia de Centroamérica canceló esta posibilidad, aunque el separatismo de los altenses perduró. Tras la disolución del Primer Imperio Mexicano y la consecuente separación de las Provincias Unidas del Centro de América, Los Altos continuó buscando su separación de Guatemala. Hubo dos condiciones que fueron favorables a las pretensiones de la élite criolla altense: la creación de un marco legal en la constitución centroamericana para la formación de nuevos estados dentro del territorio de la república y la llegada al gobierno de los federalistas liberales, encabezados por Francisco Morazán.  El área de Los Altos estaba poblada mayoritariamente por indígenas, quienes habían mantenido sus tradiciones ancestrales y sus tierras en el frío altiplano del oeste guatemalteco. Durante toda la época colonial habían existido revueltas en contra del gobierno español. Luego de la independencia, los mestizos y criollos locales favorecieron al partido liberal, en tanto que la mayoría indígena era partidaria de la Iglesia Católica y, por ende, conservadora.

Pero las revueltas indígenas en el Estado de Los Altos fueron constantes por el maltrato de los criollos liberales y alcanzaron su punto crítico el 1.º de octubre de 1839, cuando hubo una sublevación en Santa Catarina Ixtahuacán, Sololá, por el incremento del impuesto indígena. Cuando tropas altenses reprimieron la sublevación y mataron a cuarenta vecinos, los indígenas encolerizados acudieron al caudillo conservador Rafael Carrera, en busca de protección; se dice que uno de ellos llevó la cabeza de su hijo muerto como prueba de la tiranía del jefe de estado Molina. Por otra parte, en octubre de 1839 la tensión comercial entre Guatemala y Los Altos dio paso a movimientos militares; hubo rumores de que el general Agustín Guzmán —militar mexicano que estaba al mando de las Fuerzas Armadas de Los Altos— estaba organizando un ejército en Sololá con la intención de invadir Guatemala, lo que puso a ésta en máxima alerta.

Tras algunas escaramuzas, los ejércitos se enfrentaron en Sololá el 25 de enero de 1840; Carrera venció a las fuerzas del general Agustín Guzmán e incluso apresó a éste mientras que el general Doroteo Monterrosa venció a las fuerzas altenses del coronel Antonio Corzo el 28 de enero.  El gobierno quetzalteco colapsó entonces, pues aparte de las derrotas militares, los poblados indígenas abrazaron la causa conservadora de inmediato; al entrar a Quetzaltenango al frente de dos mil hombres, Carrera fue recibido por una gran multitud que lo saludaba como su «libertador».

Carrera impuso un régimen duro y hostil para los liberales altenses, pero bondadoso para los indígenas de la región —derogando el impuesto personal— y para los eclesiásticos restituyendo los privilegios de la religión católica; llamando a todos los miembros del cabildo criollo les dijo tajantemente que se portaba bondadoso con ellos por ser la primera vez que lo desafiaban, pero que no tendría piedad si había una segunda vez. El general Guzmán, y el jefe del Estado de Los Altos, Marcelo Molina, fueron enviados a la capital de Guatemala, en donde fueron exhibidos como trofeos de guerra durante un destile triunfal el 17 de febrero de 1840; en el caso de Guzmán, engrilletado, con heridas aún sangrantes, y montado en una mula. El 26 de febrero de 1840 el gobierno de Guatemala colocó a Los Altos bajo su autoridad y el 13 de agosto nombró al corregidor de la región, el cual servía también como comandante general del ejército y superintendente.

Tras la Reforma Liberal de 1871

Luego de la Reforma Liberal de 1871, el gobierno de facto del presidente provisiorio Miguel García Granados dispuso crear el departamento de Quiché para mejorar la administración territorial de la República dada la enorme extensión del territorio de los departamentos de Totonicapán/Huehuetenango y de Sololá/Suchitepéquez. De esta cuenta, el 12 de agosto de 1872 el departamento de Sololá/Suchitepéuez perdió sus distritos de Suchitepéquez, de la Sierra y de Quiché y por ello Santa Catarina Ixtahuacán pasó al departamento de Totonicapán, junto con Totonicapam, San Cristóbal, San Andrés Xecul, San Francisco El Alto, San Carlos Sija, San Antonio Sija, San Bartolo Agua Caliente, Calel, Momostenango, Santa María Chiquimula, San Antonio Ilotenango, Nagualá y Santo Tomás Perdido, en la costa de Suchitepéquez.

Anexión a Sololá

A partir del año de 1883 forma parte del departamento de Sololá.

Tras el Huracán Mitch: Nueva Santa Catarina Ixtahuacán

El 2 de noviembre de 1998 el huracán Mitch causó varios desastres en toda Guatemala; el municipio de Santa Catarina Ixtahuacán fue uno de los más afectados, ya que después de las fuertes lluvias y fuertes vientos varias familias tuvieron que trasladarse a un lugar diferente ya que las casas en donde vivían fueron muy maltratadas y otros derrumbadas totalmente. De acuerdo a los geólogos que investigaron el lugar, declararon que el territorio es un lugar de alto riesgo y debido a eso se tuvieron que trasladarse a otro lugar.

Los pobladores se establecieron en un lugar llamado «Chwipatan», también llamado «Cumbre de Alaska» el 11 de enero de 2000. Actualmente se localizan en ese lugar y fue llamado «Nueva Santa Catarina Ixtahuacán». Después de eso han existido tanto «Nueva Santa Catarina Ixtahuacán» como «Antigua Santa Catarina Ixtahuacán». A pesar del traslado, aún es un lugar muy riesgoso; los embates del huracán Stan en 2005 destruyendo varios cultivos y afectaron considerablemente a los pobladores.

Véase también

 Elecciones municipales de Guatemala de 2015
 Historia Territorial de Guatemala
 Organización territorial de Guatemala

Notas y referencias

Referencias

Bibliografía

Bibliografía adicional

Enlaces externos

Municipios de Sololá
Patronazgo de Santa Catalina de Alejandría
Poblados del extinguido Estado de Los Altos
Toponimia náhuatl de Guatemala

Santa Catarina Ixtahuacán


هيروديا أو هيرودياس (باليونانية: Ἡρῳδιάς ، Hērǭdiás ؛ حوالي 15 ق.م - بعد 39 م)، أميرة من سلالة هيروديان اليهودية في زمن الإمبراطورية الرومانية. تربطها الكتابات المسيحية بإعدام يوحنا المعمدان.

هي ابنة أرسطوبولس، وحفيدة هيرودس الكبير. وأخت هيرودس أغريباس الأول. تزوجت هيرودس ابن هيرودس الكبير ومريمنة، ويسمى في الأناجيل فيلبس (إنجيل متى 14:3 وإنجيل مرقس 6: 17). ولكنها طلقته وتزوجت أخاه. فأخذ يوحنا المعمدان يوبخها ويندد بعملها إلى أن حرضت إبنتها سالومي على طلب رأسه من زوجها ، فقتله زوجها (إنجيل متى 14: 3- 10). وبقيت هيروديا مع زوجها هيرودس أنتيباس حتى بعد أن نفي إلى ليون وسكنت معه هناك.

وكان يوحنا المعمدان مسموع الكلمة نافذ الرأي في زمانه، فأثر ذلك على هيروديا التي حقدت وأضمرت الكره والعداءة إليه . وبدأت تخطط للخلاص منه، فتزينت وتجملت وبرزت أمام عمها وعشيقها هيرودس الذي كان مهووسا بحسنها فبكت بشدة وأوهمت الملك بأن هنالك من يتطاول عليه وهو النبي يوحنا المعمدان فملأت صدره وأوغلت الأحقاد فيه حتى تأكدت من أن هيرودس سينتقم من يوحنا المعمدان.

فسألها عما بدا لها في نفسها فقالت بأنها تريد رأس يوحنا المعمدان في طشت من ذهب. ولم يكن هيرودس قادرا على رفض طلبها بالرغم من احترامه الشديد ليوحنا المعمدان وخوفه منه، ولكن بعد أن واعدها به وأقسم لها بأنه سينفذ كل ما تأمر به. فقام هيرودس بأمر حجابه بقطع رأس يوحنا المعمدان وقدموه له ولهيروديا في طشت من ذهب.

خبر هيروديا في أحاديث الشيعة

((جاء في قصص الراوندي))

في عقيدة الشيعة، أنه عن جعفر الصادق قال: إن ملكا كان على عهد يوحنا المعمدان عليهما السلام، لم يكفه ما كان عليه من الطروقة، حتى تناول امرأة بغيّا، فكانت تأتيه حتى أسنت! فلما أسنت هيأت ابنتها ثم قالت لها: إني أريد أن آتي بك الملك، فإذا واقعك فيسأل ما حاجتك، فقولي: حاجتي أن تقتل يوحنا المعمدان. فلما واقعها! سألها عن حاجتها فقالت: قتل يوحنا المعمدان.

فبعث إلى يوحنا المعمدان فجاؤوا به، فدعا بطشت فذبحه فيها، وصبوه على الأرض، فيرتفع الدم ويعلو، فأقبل الناس يطرحون عليه التراب، فيعلو عليه الدم حتى صار تلا عظيما، ومضى ذلك القرن.

فلما كان من أمر بخت نصر (بختنصر أو نبوخذ نصر) ما كان رأى ذلك الدم فسأل عنه فلم يجد أحدا يعرفه حتى دل على شيخ كبير فسأله فقال: أخبرني أبي عن جدي أنه كان من قصة يوحنا المعمدان عليهما السلام كذا وكذا، وقص عليه القصة والدم دمه، فقال بخت نصر: لا جرم لأقتلن عليه حتى يسكن، فقتل عليه سبعين ألفا. فلما وفي عليه سكن الدم، وهذه رواية ضعيفة ليس لها أساس من الصحة.

فكانت البغي هي هيروديا وكان الملك هو هيرودس

وفي خبر آخر: إن عيسى ابن مريم بعث يوحنا المعمدان عليهما السلام في اثني عشر من الحواريين يعلمون الناس وينهوهم عن زواج ابنة الأخت، قال وكان لملكهم ابنة أخت تعجبه! وكان يريد أن يتزوجها

فلما بلغ أمها أن يوحنا المعمداننهى عن مثل هذا الزواج، أدخلت ابنتها على الملك مزينة فلما رآها سألها عن حاجتها قالت: حاجتي أن تذبح يوحنا المعمدان. فقال: سليني غير هذا، فقالت: لا اسألك غير هذا. فلما أبت دعا بطشت ودعا يوحنا المعمدانفذبحه! فبدرت قطرة من دمه فوقعت على الأرض، فلم تزل تعلو، حتى بعث الله بخت نصر عليهم، فقتل منهم سبعين ألفا حتى سكن، وهذه الرواية لا يعلم لها أساس من الصحة.

المصدر: قصص الأنبياء للسيد نعمة الله الجزائري - كمال الدين ص:158.

هيروديا في إنجيل المسيحية

هيروديا في إنجيل مرقس/ الإصحاح السادس

14 فسمع هيرودس الملك، لأن اسمه صار مشهورا. وقال: إن يوحنا المعمدان قام من الأموات ولذلك تعمل به القوات

15 قال آخرون: إنه إيليا. وقال آخرون: إنه نبي أو كأحد الأنبياء

16 ولكن لما سمع هيرودس قال: هذا هو يوحنا المعمدان الذي قطعت أنا رأسه. إنه قام من الأموات

17 لأن هيرودس نفسه كان قد أرسل وأمسك يوحنا المعمدان وأوثقه في السجن من أجل هيروديا امرأة فيلبس أخيه، إذ كان قد تزوج بها

18 لأن يوحنا المعمدان كان يقول لهيرودس: لا يحل أن تكون لك امرأة أخيك

19 فحنقت هيروديا عليه، وأرادت أن تقتله ولم تقدر

20 لأن هيرودس كان يهاب يوحنا المعمدان عالما أنه رجل بار وقديس، وكان يحفظه. وإذ سمعه، فعل كثيرا، وسمعه بسرور

21 وإذ كان يوم موافق، لما صنع هيرودس في مولده عشاء لعظمائه وقواد الألوف ووجوه الجليل

22 دخلت ابنة هيروديا ورقصت، فسرت هيرودس والمتكئين معه. فقال الملك للصبية: مهما أردت اطلبي مني فأعطيك

23 وأقسم لها أن مهما طلبت مني لأعطينك حتى نصف مملكتي

24 فخرجت وقالت لأمها: ماذا أطلب؟ فقالت: رأس يوحنا المعمدان

25 فدخلت للوقت بسرعة إلى الملك وطلبت قائلة: أريد أن تعطيني حالا رأس يوحنا المعمدان على طبق

26 فحزن الملك جدا. ولأجل الأقسام والمتكئين لم يرد أن يردها

27 فللوقت أرسل الملك سيافا وأمر أن يؤتى برأسه

28 فمضى وقطع رأسه في السجن. وأتى برأسه على طبق وأعطاه للصبية، والصبية أعطته لأمها

29 ولما سمع تلاميذه، جاءوا ورفعوا جثته ووضعوها في قبر

المصدر إنجيل مرقس الكائن في ويكي مصدر : إنجيل مرقس

هيروديا في إنجيل لوقا/ الإصحاح الثالث

جاء ذكر هيروديا في الإصحاح الثالث من إنجيل لوقا
 ((اما هيرودس رئيس الربع فاذ توبخ منه لسبب هيروديا إمراة فيلبس اخيه ولسبب جميع الشرور التي كان هيرودس يفعلها))

المصدر إنجيل لوقا الكائن في ويكي مصدر : إنجيل لوقا

هيروديا في إنجيل متى/ الإصحاح الرابع عشر

1 في ذلك الوقت سمع هيرودس رئيس الربع خبر يسوع

2 فقال لغلمانه هذا هو يوحنا المعمدان قد قام من الاموات ولذلك تعمل به القوات

3 فان هيرودس كان قد امسك يوحنا المعمدان واوثقه وطرحه في سجن من اجل هيروديا إمراة فيلبس اخيه

4 لان يوحنا المعمدان كان يقول له لا يحل ان تكون لك

5 ولما اراد ان يقتله خاف من الشعب لانه كان عندهم مثل نبي

6 ثم لما صار مولد هيرودس رقصت ابنة هيروديا في الوسط فسرت هيرودس

7 من ثم وعد بقسم انه مهما طلبت يعطيها

8 فهي إذ كانت قد تلقنت من امها قالت اعطيني ههنا على طبق راس يوحنا المعمدان

9 فاغتم الملك ولكن من اجل الاقسام والمتكئين معه امر ان يعطى

10 فارسل وقطع راس يوحنا المعمدان في السجن

11 فاحضر راسه على طبق ودفع إلى الصبية فجاءت به إلى امها

12 فتقدم تلاميذه ورفعوا الجسد ودفنوه ثم اتوا واخبروا يسوع

المصدر: إنجيل متى الكائن في ويكي مصدر: إنجيل متى

المصادر

أميرات
أميرات قديمات
المرأة في العهد الجديد
اليهود واليهودية في الإمبراطورية الرومانية
سلالة هيرودية حاكمة
سنة الوفاة غير معروفة
سنة الولادة غير معروفة
سياسيون رومان قدماء
شخصيات الأناجيل الكنسية
شخصيات من العهد الجديد
ملكية يهودية
مواليد عقد 10 ق م
مواليد في القدس
نساء القرن 1
وفيات القرن 1

هيروديا


Hudson Hawk este un film american de comedie și de acțiune din 1991 regizat de Michael Lehmann. Rolurile principale au fost interpretate de actorii  Bruce Willis, Danny Aiello, Andie MacDowell, James Coburn, David Caruso, Lorraine Toussaint, Frank Stallone, Sandra Bernhard și Richard E. Grant. A "beneficiat" de Zmeura de Aur pentru cel mai prost film. Filmul a avt un buget de 65 milioane $ dar a avut încasări de doar 17 milioane $.

Prezentare

Distribuție
 Bruce Willis - Eddie Hawkins/Hudson Hawk
 Danny Aiello - Tommy "Five-Tone" Messina
 Andie MacDowell - Anna Baragli
 James Coburn - George Kaplan
 Sandra Bernhard - Minerva Mayflower
 Richard E. Grant - Darwin Mayflower
 Donald Burton - Alfred
 Andrew Bryniarski - Butterfinger
 David Caruso - Kit Kat
 Lorraine Toussaint - Almond Joy
 Don Harvey - Snickers
 Doug Martin - Igg
 Steve Martin - Ook
 Leonardo Cimino - Cardinal
 Frank Stallone - Cesar Mario
 Carmine Zozzara -Antony Mario
 Enrico Lo Verso - Apprentice
 Leonardo Cimino - Cardinal
 Frank Welker - Bunny the Dog (voce)
 William Conrad - Narator

Note

Legături externe

Vezi și
 Listă de filme de acțiune din anii 1990
 Listă de filme de comedie din anii 1990

Filme din 1991
Filme americane
Filme în limba engleză
Filme regizate de Michael Lehmann
Filme Silver Pictures
Filme TriStar Pictures
Filme de comedie din anii 1990
Zmeura de Aur pentru cel mai prost film
Filme de acțiune din anii 1990Filme de acțiune
Coloane sonore de Michael Kamen

Hudson Hawk


Monfragüe er et comarca (område uden administrativ rolle) i Extremadura, i det vestlige Spanien, hvor nationalparken Parque Nacional Monfragüe ligger.

Historie
Fra 1979 var området beskyttet som naturpark, et lavere niveau af beskyttelse end nationalpark. I 1988 blev det erklæret som fuglebeskyttelsesområde, ind til nationalparkstatus blev tildelt i 2007. Området ligger i et 	1.161 km² 	(116.160 ha) stort Biosfærereservat med samme navn, som blev oprettet i 2003 af UNESCO.

Beliggenhed
Parken ligger nord for Trujillo, og går fra øst mod vest langs dalen af floden Tagus (eller Tajo). Den omfatter en lang bjergryg, som gennemskæres af floden, som på vestsiden skaber en imponerende klippevæg, Peña Falcon (falkeklippen). På østsiden ligger ruinen af slottet Monfragüe. Floden Tietar løber ind i parken fra nord-øst og løber sammen med Tagus lige øst for Peña Falcon. Den lille landsby i parken Villareal de San Carlos er den eneste i området.

Natur
Habitater i parken omfatter tætte krat, små egeskove, og mange klippepartier.
Der var store forandringer i årene mellem 1960-70 da der blev bygget dæmning over floden Tagus, hvilket ændrede dens løb gennem parken. Parken blev også ændret ved et projekt hvor man plantede eukalyptustræer, men denne ikke-hjemmehørende art bliver udryddet, da kommerciel skovdrift er forbudt i Spanske nationalparker.

Fugle
Fuglebeskyttelsesområdet strækker sig uden for parken, hvor yngleområder er koncentreret, til de omgivende græsningsområder, hvor de søger føde.

Monfragüe er et fremragende sted for rovfugle, med mere end 15 regelmæssigt ynglende arter, herunder verdens største ynglekoncentration af munkegrib, en stor bestand af gåsegrib, og flere par spansk kejserørn, kongeørn og høgeørn. Klipperne på nordsiden af floden gennem parken, tiltrækker fotografer fra hele verden, og regeringen har bygget observationsposter langs flodens løb.
Andre vigtige ynglefugle i parken er sort stork og stor hornugle, og der er en høj tæthed af blåskader. Det er også et af de få steder i Europa hvor der yngler kaffersejler.

Eksterne kilder og henvisninger

 Om nationalparken på parquedemonfrague.com (spansk)
 <small>Oprettet hovedsageligt efter ver 750374827 på engelsk wikipedia

Nationalparker i Spanien
Biosfærereservater under UNESCO

Monfragüe Nationalpark


Three ships of the United States Navy have been named Albemarle,  after the Albemarle Sound in North Carolina.

 , was a schooner captured and taken into the Navy in 1863 and sold in October 1865.
 , a sunken former Confederate ironclad, raised and taken into the Navy in 1865, and sold in 1867.
 , was a seaplane tender in service from 1940 to 1960 and scrapped in 1975.

Sources

United States Navy ship names

USS Albemarle


Toptepe, Samsun ilinin Kavak ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe

Coğrafya
Samsun iline 66 km, Kavak ilçesine 16 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kavak'ın mahalleleri

Toptepe, Kavak


Juan Moreira (? - April 1874) is a well-known figure in the history of Argentina. An outlaw, gaucho and folk-hero, he is considered one of the most renowned Argentinian rural bandits.

Early life
Moreira was born in the administrative area of La Matanza, in the Province of Buenos Aires, Argentina.  The first thirty years of his life were relatively uneventful, working in rural areas until he could buy his own ranch, some cattle, and land for farming. One characteristic that set him apart from others was that he rarely drank.  Moreira devoted his free time to perfecting his skill on the guitar, which attracted the attention of Vicenta, the daughter of a local rancher.  She fell in love with Moreira and eventually married him, with the full consent of her father.

Shortly after Moreira married Vicenta, his troubles began. The Deputy Mayor of the area, known as Don Francisco, had also fallen in love with La Vicenta, so as a form of vengeance he began charging Moreira fines for everything he could think of, real or imaginary. The first thing he did was charge Moreira 500 pesos for having his wedding celebration without proper authorization.

About that time, Moreira had lent Mr. Sardetti, a grocery-store owner, the sum of 10,000 pesos to buy merchandise. Fed up with asking for his money back, Moreira went to the Deputy Mayor, without any documentation, as was the custom at that time between men of their word, and reported what had happened in hopes that the Deputy Mayor would insist that Sardetti pay him back.  It is unclear if Sardetti and Don Francisco were conspiring against Moreira, but Sardetti denied the story, and Moreira was thrown in jail for 48 hours for a form of attempted robbery.

Point of no return

This situation made Moreira so angry that he swore that he would stab Sardetti for every single peso he had lost. Moreira fulfilled his oath when he killed Mr. Sardetti in a facon duel at Sardetti's grocery store.  Returning home after a night of wandering, he found Don Francisco and four other soldiers waiting to arrest him. He resisted, and during the fight, Don Francisco and two soldiers were killed.

Extremely able in knifefights, Moreira won them all, even against more than one person. He gained such fame for this that men looked for him and picked fights with him to gain the glory of defeating him, but he never lost. He avoided fights whenever he could, and only killed after repeated provocation and in self-defense.  Eventually, he served as a bodyguard for powerful politicians who promised to clean Moreira's reputation, but they never did so.

It is said that Moreira never took the saddle off his horse, just in case he had to make a quick escape. He spent much of this part of his life wandering through different towns and cities of the Province of Buenos Aires, Argentina, including Navarro, Las Heras, Lobos, Veinticinco de Mayo and the lands of the Indian Cacique Coliqueo.

Death
In April, 1874, Casimiro Villamayor, the justice of the peace in Lobos, was ordered by Mariano Acosta, governor of the Province of Buenos Aires, to send a posse led by Commander Bosch from the police department in Buenos Aires to arrest Moreira. They surrounded the grocery and saloon (pulpería) named La Estrella, where Moreira was holed up. Moreira fought like a wild animal against the police, and he was at the point of leaping over the wall which separated him from his horse when he was bayoneted in the left lung by one of the officers, Sergeant Chirino. Moreira managed to shoot at Chirino, who lost an eye, as well as to injure one other officer before he died. He was survived by his wife and a child, also named Juan.  He was buried at the Lobos cemetery.

Legacy
Juan Moreira is one of the most important figures in the popular history of Argentina.   His life was laden with the violence and injustice which typified the unfair treatment received by the gauchos, treatment which led to his death. His skull and some personal belongings can be seen at Juan Domingo Perón Museum. His life inspired a very popular novel by romantic author Eduardo Gutiérrez, which in turn inspired at least four biographical films entitled Juan Moreira. The most important of these films, Juan Moreira was directed by Leonardo Favio in 1973, starring Rodolfo Bebán as the title character. The night of his death was fictionalized by Jorge Luis Borges in a short story, La noche de los dones.

See also

Juan Moreira (disambiguation)

References

External links
Online newspaper article on Moreira (Spanish) and main source

Year of birth missing
1874 deaths
Argentine murderers
Argentine outlaws
Deaths by bayonet
People from La Matanza Partido
Argentine literature
Argentine folklore
Gaucho culture

Juan Moreira


John Davison Rockefeller ml. (Cleveland, Ohio, 29. siječnja 1874. – Tucson, Arizona, 11. svibnja 1960.), američki poduzetnik i filantrop, pripadnik moćne i bogate obitelji Rockefeller. Bio je starješina obitelji od 1937. godine do smrti.

Životopis

Bio je jedini sin u obitelji Johna D. Rockefellera (1839. – 1937.) i Laure C. Spelman. Odrastao je u Clevelandu, u Ohiju, zajedno s tri sestre: Alta, Bessie i Edith. Po završetku studija na sveučilištu Brown, 1897. godine, pridružio se ocu u upravljanju kompanijom Standard Oil, no nikada nije u potpunosti preuzeo upravljanje, već se usmjerio na filantropiju. Poslije radničkih nemira koji su ugušeni masakrom u Ludlowu, u travnju 1914. godine, John D. ml. se okrenuo humanitarnom radu.

Tijekom Drugog svjetskog rata (1939. – 1945.) organizirao je humanitarnu pomoć američkim vojnicima i njihovm obiteljima. Poslije završetka rata darovao je Ujedinjenim narodima zemljište za izgradnju njihova sjedišta, čime je vezao njihovo sjedište s SAD-om. Godine 1958. donirao je 5 milijuna dolara Lincolnovom centru za primijenjene umjetnosti u New Yorku. Izgradio je i znameniti Rockefeller centar u New Yorku.

Obitelj

Godine 1901. oženio se s Abby Greene Aldrich (1874. – 1948.), kćerkom američkog senatora Nelsona W. Aldricha, s kojom je imao šestero djece:
 Abby (1903. – 1976.)
 John D. III. (1906. – 1978.)
 Nelson A. (1908. – 1979.)
 Laurence S. (1910. – 2004.)
 Winthrop (1912. – 1973.)
 David (1915. – 2017.)

Godine 1948. umrla je Johnova supruga Abby od upale pluća te se John D. ml. 1951. godine ponovno oženio s Marthom Baird, s kojom nije imao djece.

Bilješke

Vanjske poveznice

 John D. Rockefeller Jr. - Britannica Online, pristupljeno 21. ožuka 2017.
 John D. Rockefeller Jr. - biography.com, pristupljeno 21. ožuka 2017.

Životopisi, SAD
Američki poduzetnici
Dinastija Rockefeller

John D. Rockefeller ml.


Johnny Got His Gun este un film american dramatic antirăzboi din 1971 scris și regizat de Dalton Trumbo. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Timothy Bottoms, Jason Robards, Donald Sutherland, Diane Varsi și Kathy Fields. Scenariul (realizat de Trumbo în colaborare cu Luis Buñuel) se bazează pe un roman omonim scris de  Trumbo.

Johnny Got His Gun a avut un succes mic la lansarea sa și a fost repede uitat de publicul larg. Cu toate acestea Jimmy Carter a cerut tuturor noilor membri ai cabinetului său de stat să vizioneze filmul la scurt timp după alegerea sa ca guvernator al Georgiei  în 1971. Filmul a devenit cel mai bine cunoscut când a fost încorporat în videoclipul formației Metallica "One", a cărui popularitate a transformat ulterior Johnny Got His Gun într-un film idol. În cele din urmă, membrii Metallica au cumpărat drepturile de autor ale acestui  film, pentru a nu schimba videoclipul melodiei și pentru a nu plăti redevențe.

Prezentare

Distribuție
 Timothy Bottoms - Joe Bonham
 Kathy Fields - Kareen
 Marsha Hunt - mama lui Joe
 Jason Robards - tatăl lui Joe
 Donald Sutherland - Christ
 David Soul - Swede WWI Soldier
 Anthony Geary - Redhead WWI Soldier
 Charles McGraw - Mike Burkeman
 Sandy Brown Wyeth - Lucky
 Don 'Red' Barry - Jody Simmons (ca Donald Barry)
 Diane Varsi - Soră medicală #4

Note

Legături externe

 Johnny Got His Gun  la Cinemarx

Vezi și
 Listă de filme despre primul război mondial
 Film idol

Filme din 1971
Filme americane
Filme în limba engleză
Filme regizate de Dalton Trumbo
Filme anti-război
Filme despre Primul Război Mondial
Filme Cinemation Industries
Filme idol
Metallica
Filme despre Frontul de Vest (Primul Război Mondial)
Filme americane despre Primul Război Mondial

Johnny a luat arma


Sangue, Suor e Raça é um álbum de estúdio da cantora e compositora brasileira Elza Soares em colaboração com o cantor e compositor brasileiro Roberto Ribeiro, lançado em 1972 pela Odeon e com produção musical de Lindolfo Gaya.

Antecedentes
Mesmo após o sucesso de Elza Pede Passagem (1972), álbum que marcou o retorno de Elza do exílio na Itália, a cantora se viu em tensões com a gravadora Odeon, com a ascensão da cantora Clara Nunes como artista maior no samba. Parte do repertório que faria parte de seu futuro trabalho acabou por ser reservado a Nunes, o que fez os planos de Elza mudarem. Por isso, a artista decidiu produzir um álbum colaborativo com o estreante Roberto Ribeiro.

Produção
Com produção musical de Lindolfo Gaya e arranjos de Dom Salvador, que já tinha trabalhado no álbum anterior, Sangue, Suor e Raça não foi um álbum de fácil produção. A gravadora relutou por ele ser desconhecido e por ele ser um cantor de escola de samba desacostumado ao estúdio, e quando aceitou gravá-lo, passou a recusar registrá-lo na capa. A desculpa era que ele era feio, mas Elza suspeitava de discriminação racial, o que se confirmou quando, segundo ela, um diretor disse: "Não quero esse nego feio e sujo na capa!". Elza disse que ou o disco saía ou eles a perderiam, e o projeto foi concretizado.

Lançamento
Sangue, Suor e Raça foi lançado em 1972 pela Odeon em vinil.

A obra foi relançada em CD em 2003 dentro da caixa Negra, com direção de Marcelo Fróes.

Faixas
A seguir lista-se as faixas de Elza Soares:
Lado A
"Swing Negrão / Brasil Pandeiro / O Samba Agora Vai / É Com Esse Que Eu Vou"
"Aurora de Um Sambista"
"Domingos Domingueira"
"Cicatrizes"
"Isto É Papel João / Cocorocó / Decadência"
Lado B
"Recordação de Um Batuqueiro"
"O Que Vem de Baixo Não Me Atinge"
"Lenço Cor de Rosa"
"Sacrifício"
"Coisa Louca / A Razão Dá-se a Quem Tem / O Que Se Leva Desta Vida"

Álbuns de 1972
Álbuns de Elza Soares
Álbuns de Roberto Ribeiro
Álbuns em língua portuguesa
Álbuns produzidos por Lindolfo Gaya

Sangue, Suor e Raça


Fastenberg ist der Name folgender geographischer Objekte:

Berge:
 Fastenberg, , Berg im Erzgebirge, Sachsen

Orte:
 Fastenberg (Gemeinde Schladming), Ortschaft der Gemeinde Schladming, Bezirk Liezen, Steiermark

Fastenberg (Begriffsklärung)


Katarina Bulatović (Serbisk: Катарина Булатовић; født d. 15. november 1984 i Kragujevac, Serbien) er en tidligere montenegrinsk håndboldspiller som senest spillede højre back for Győri Audi ETO KC.

Hun regnes for at være en af montenegrinsk kvindehåndbolds største spiller nogensinde, sammen med andre tidligere stjerner som Bojana Popović og Maja Savić.

Karriere

Klubhold
Bulatović' første seniorklub var for ŽRK Knjaz Miloš, hvor hun spillede fra 2001 til 2005. Derefter skiftede hun til hovedstadsklubben RK Lasta Beograd, der på daværende tidspunkt var aktuel i kvindernes EHF Cup. I sommeren 2006, skrev hun kontrakt med den danske storklub Slagelse DT. I Slagelse hun have træner Anja Andersen, som hun i forvejen også havde som landstræner for det serbiske landshold. Med Slagelse vandt hun det danske mesterskab og EHF Champions League i 2007. I 2008 forlod hun Slagelse DT, som en række andre store spiller såsom Maja Savić, Cecilie Leganger og Anja Andersen, grundet økonomiske problemer i klubben.

Herefter skiftede hun til den montenegrinske storklub ŽRK Budućnost Podgorica. Med Budućnost vandt hun EHF Cup Winners' Cup i 2010 og Champions League i 2012, samt det nationale mesterskab og pokalturnering i 2009, 2010, 2011 og 2012. I sommeren 2012, skiftede hun til den satsende rumænske klub CS Oltchim Râmnicu Vâlcea. Hun var blot én sæson i Vâlcea, grundet også klubben også havde økonomiske problemer. Hun skiftede i stedet til i nykårende EHF Champions League-vindere fra ungarske Győri ETO KC, hvor hun også det ungarsk mesterskab, den ungarske pokalturnering og EHF Champions League i 2014.

I sommeren 2014, vendte hun tilbage til ŽRK Budućnost Podgorica, hvor hun skulle dele pladsen på højre backen med danske Camilla Dalby. Hun vandt Champions League i 2014, for fjerde gang i karrieren. Her vandt hun det nationale mesterskab og pokalturnering i 2015, 2016 og 2017. I 2017 skrev hun under med den russiske storklub Rostov-Don, med hvem hun vandt det russiske mesterskab- og pokalturnering, samt deltagelse ved Final 4-stævnet i 2018 i Budapest. Hun vendte dog hjem til Budućnost, sæsonen efter, hvor både klubben og hende selv ikke leverede de forventede præstationer. Hun skiftede i sommeren 2019, til hendes tidligere klub i ungarske Győri ETO KC, hvor hun spillede frem til den 30. september 2020, hvor hun stoppede karrieren.

Landshold
Hun har siden 2011, optrådt for det montenegrinske landshold, med hvem hun har vundet en OL-sølvmedalje ved Sommer-OL 2012 i London. Hun kom på All Star-holdet ved Sommer-OL 2012, som bedste højre back og blev ligeledes turneringens topscorer med 53 mål, i 8 kampe. Få måneder efter, vandt hun sammen med , EM 2012 i Serbien, efter finalesejr over i  i 4x forlænget spilletid. Også ved EM-slutrunden, blev det til en udnævnelse på All-Star holdet og endnu en gang topscorer med 56 mål.

Hun deltog ved også ved Sommer-OL 2016 i Rio de Janeiro, og forventede også at deltage under Sommer-OL 2020 i Tokyo, men grundet udskydelsen, valgte Bulatović dog at stoppe endegyldigt på landsholdet.

Bedrifter

Klubhold
 Damehåndboldligaen:
 Vinder: 2007
 Montenegrinsk Førsteliga:
 Vinder: 2008, 2009, 2010, 2011, 2012, 2015
 Pokalturnering Montenegro:
 Vinder: 2008, 2009, 2010, 2011, 2012, 2015
 Liga Naţională:
 Vinder: 2013
 EHF Champions League:
 Vinder: 2007, 2012, 2014, 2015
 Semifinalist: 2011, 2013
 EHF Cup Winners' Cup:
 Vinder: 2010

Landshold
 EM i Håndbold:
 Vinder: 2012
 Sommer-OL:
 Sølv: 2012

Personlige udmærkelser
 OL Top Scorer: 2012
 EM Top Scorer: 2012
 All-Star Højre Back ved OL: 2012
 All-Star Højre Back ved EM : 2012
 Montenegros Sportsperson of the Year: 2012, 2014
 All-Star Team i EHF Champions League: 2014

Referencer

Eksterne henvisninger

Håndboldspillere fra Serbien
Håndboldspillere fra Győri Audi ETO KC
Håndboldspillere fra SCM Râmnicu Vâlcea
Håndboldspillere ved sommer-OL 2012
Olympiske sølvmedaljevindere fra Montenegro
Medaljevindere ved sommer-OL 2012

Katarina Bulatović


ලංකාවේ රාජාණ්ඩුව (ලාංකීය රාජාණ්ඩුව) වනාහී 1948 සිට 1972 දක්වා ආවේණික රජෙකු ලංකා ඩොමීනියන් රාජ්‍යයේ (වර්තමානයෙහි ශ්‍රී ලංකාව)  මහරජ ලෙසින්  රජ කල ආණ්ඩුක්‍රමයකි. පොදු රාජ්‍ය මණ්ඩල රාජ්‍යයන් ගණනාවක් හා සමග මෙම මහරජගේ ආධිපත්‍යය හවුලේ භුක්ති විඳීමට ලංකාවට සිදු විය. රජුගේ ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාමය භූමිකාවේ බොහෝ ලෙසින් ලංකාවේ අග්‍රාණ්ඩුකාරවරයා වෙත පවරා තිබුණි. 1701 ඉංග්‍රීසි නිරාකරණ පණත විසින් නියම කරනු ලැබුණු ක්‍රම වේදයක් පරිදී රාජකීය උරුමක්‍රමය ක්‍රියාත්මක විය .

1972 මැයි 22 දිනදී රාජාණ්ඩුව අහෝසි කරන ලද්දේ, ලංකාව  පොදු රාජ්‍ය මණ්ඩලය තුල ජනරජයක් බවට පත්වී එහි නම ශ්‍රී ලංකාව බවට වෙනස් කිරීමත් සමගය.

අභිධානය
ලංකාව අරභයා, රැජිණගේ නිල අභිධානය වූයේ: දෙවන එලිසබෙත්, ලංකාවේ සහ ඕතුමන්ගේ අනෙකුත් රාජ්‍යයන් හා භූමි ප්‍රදේශයන්හී රාජණිය, පොදු රාජ්‍ය මණ්ඩලයෙහි නායිකාව.

ලංකාවේ රජවරු

මෙයද බලන්න
 සිංහලේ රාජාවලිය
 ලංකාවේ අග්‍රාණ්ඩුකාරවරයා
 ලංකාවේ ආණ්ඩුකාරවරයා
 ශ්‍රී ලංකාවේ ජනාධිපතිවරයා

ආශ්‍රිත

ලංකාණ්ඩුව
ශ්‍රී ලංකාවේ දේශපාලනය
ලංකාව

ලංකාවේ රාජාණ්ඩුව


Mayil Yusif oghlu Gedimov (1962 - 3 de dezembro de 1982) foi um militar azerbaijano do Exército Vermelho soviético que morreu ao afastar um carro em chamas durante um incêndio, sendo celebrado como um herói mártir na sua cidade no Azerbaijão.

Ele recebeu postumamente a Ordem da Estrela Vermelha.

Biografia
Mayil Gedimov nasceu em 1962, em uma família da classe trabalhadora na aldeia de Sahlaba, no distrito de Mirbashir (Tártaro) na República Socialista do Azerbaijão. Em 1980, concluiu o curso completo de "Frutas e Verduras" na escola e adquiriu a especialidade de agrônomo. Em 1981, ele completou o curso de condução de 6 meses da escola técnica de construção profissional do distrito de Aghdam, em Khachin.

Mayil foi convocado para o serviço militar em maio de 1981. Ele prestou serviço militar na unidade militar número 09356 no distrito de Akhalkalaki, na Geórgia, URSS. Enquanto cumpria seu dever militar, foi heroicamente martirizado em 3 de dezembro de 1982, ao salvar um regimento inteiro de um incêndio ao afastar um carro em chamas da área.

Morte e condecoração
Por seu heroísmo, Mayil Gadimov foi condecorado postumamente com a Ordem da Estrela Vermelha em 31 de agosto de 1983 pelo Presidium do Soviete Supremo da URSS sob a ordem nº 9912-X, em homenagem à escola onde estudou.

Família
A família tinha 6 filhos: 4 irmãos e 2 irmãs. Mayil foi escolhido entre seus pares por sua bravura e patriotismo desde tenra idade; ele viveu apenas 20 anos e não iniciou uma vida familiar. Nesses 20 anos, conquistou o amor e o respeito de todos que o conheceram e, após sua morte, tornou-se motivo de honra e orgulho para eles. Antes que sua família pudesse se acostumar com sua ausência, ela perdeu outro filho: seis anos após a morte de Mayil, em 12 de dezembro de 1988, seu irmão Ahliman Gadimov morreu. Após este incidente, sua família teve dias mais difíceis e tristes. Depois de algum tempo, os pais de Mayil também morreram.

Funeral
O corpo de Mayil Gadimov foi trazido da Geórgia para o Azerbaijão e enterrado no distrito da Tartária, onde nasceu e cresceu, em 6 de dezembro de 1982. Representantes do distrito, amigos da escola e professores participaram da cerimônia fúnebre. Após a cerimônia, muitos eventos foram realizados para perpetuar a memória deste mártir local na escola onde ele estudou.

Ligação externa
 República do Azerbaijão  (em azeri)

Referências

Mortos em 1982
Ordem da Estrela Vermelha

Mayil Gadimov


Evanger Station (Evanger stasjon) er en jernbanestation på Bergensbanen, der ligger i byområdet Evanger i Voss kommune i Norge. Stationen består af krydsningsspor og sidespor, to perroner og en stationsbygning samt pakhus i gulmalet træ.

Stationen åbnede som holdeplads sammen med Vossebanen 11. juli 1883. Fra april 1894 til 1907 hed den Ævanger. Den blev opgraderet til station 1. juli 1910. Den blev fjernstyret 19. juni 1980, og 1. januar 1988 blev den gjort ubemandet.

I forbindelse med udbygningen af Evanger kraftverk fra 1963 blev materialer fra tunnelboringen lagt i Evangervatnet og benyttet til udvidelse af byområdet. Der blev anlagt et sidespor fra Evanger Station over en ny bro til kraftværket i fjeldet ved centrum på den anden side af elven.

Litteratur

Eksterne henvisninger

Noter

Stationer på Bergensbanen
Etableret i 1883
Jernbanestationer i Hordaland

Evanger Station


Carl Christoffer Georg Andræ (14. október 1812 – 2. febrúar 1893) var danskur herforingi, stærðfræðingur og stjórnmálamaður sem var forsætisráðherra Danmerkur á árunum 1856-57. Sem stærðfræðingur var hann höfundur kosningakerfis sem við hann er kennt og var um langt árabil notað í Danmörku.

Ævi og störf
C.C.G. Andræ var sonur yfirmanns í danska hernum sem lést þegar pilturinn var á öðru aldursári. Hinn ungi Andræ ákvað að fylgja í fótspor föðursins og fékk skjótan framgang innan hersins. Í náminu komu í ljós miklir stærðfræðihæfileikar og var Andræ m.a. sendur til Parísar til að nema meiri stærðfræði. Hann þokaðist sífellt ofar í virðingaröð hersins, en sinnti jafnframt kennslu í háskóla hersins.

Stjórnmálaafskipti Andræ hófust árið 1848 þegar hann varð konungsskipaður fulltrúi á stjórnlagaþingi sem vann að því að semja stjórnarskrá Danmerkur. Tillögur stjórnvalda gengu út á að skipta þinginu upp í tvær deildir, þar sem efnamönnum væru í raun tryggð völdin í efri deildinni. Frjálslyndari öfl kölluðu eftir þingi í einni deild sem byggðist á lýðræðislegri sjónarmiðum. Andræ freistaði þess að miðla málum og talaði fyrir útfærslu í einni deild þar sem hagsmunir íhaldsmanna væru þó tryggðir. Sú hugmynd skilaði litlum árangri en varð þó til að vekja athygli á Andræ í ýmsum kreðsum.

Stuðningur Andræ við þing í einni málstofu gerði það að verkum að hann var gerður að frambjóðanda vinstriaflanna í þingkosningunum 1849 og komst þegar í forystustöðu þar.

Hann var endurkjörinn á þing árið 1853, þá fyrir Kaupmannahöfn. Hann lenti þegar í harðri stjórnarandstöðu við Ørsted-stjórnina. Þegar sú stjórn féll 1854 voru þeir Andræ, Scheele og Hall allir taldir vænlegir arftakar, en málamiðlunin varð sú að Peter Georg Bang varð forsætisráðherra, nánast að nafninu til, en félagarnir tóku sæti í stjórninni. Andræ varð fjármálaráðherra og reyndist afar áhrifamikill.

Andræ tók við forsætisráðherraembættinu síðla árs 1856 en lét það af hendi til Hall sjö mánuðum síðar, eftir mikil átök innan stjórnar sem einkum snerust um afstöðuna til Slésvíkurmálsins. Hann sat þó áfram í ríkisstjórninni um hríð sem fjármálaráðherra. Eftir að ráðherradómi lauk sat Andræ lengi á þingi, var löngum talinn til hóps íhaldsmanna en hélt þó alltaf sjálfstæði sínu. Hann lést árið 1893.

Ritverk
 Poul Andræ, Geheimekonferentsraad Carl Georg Andræ – En biografisk Fremstilling med Bidrag til belysning af hans Samtidige, 2. bindi, Lehman & Stages Boghandel, 1909.
 Poul Andræ, Andræ og Fællesforfatningen af 2. Oktober 1855.

Tilvísanir

Forsætisráðherrar Danmerkur

Carl Christoffer Georg Andræ


Phrissura es un género monotípico  de mariposas de la familia Pieridae. Su única especie: Phrissura aegis, es originaria del sudeste de Asia en Borneo y las Filipinas.

Referencias

Pierini
Géneros de lepidópteros

Phrissura


Þórður Gilsson (Thordhur, 1075 - 1150) fue un caudillo de Staðarfell, Dalasýsla, en la Islandia medieval, goði y padre de Sturla Þórðarson que sería el patriarca del poderoso clan Sturlungar en el . Hijo de Gils Snorrason y Þórdís Guðlaugsdóttir. Casó con Vigdís Svertingsdóttir y tuvieron dos hijos, el mencionado Sturla, Snorri Þórðarson y dos hijas Þórdís Þórðardóttir y Guðrún Þórðardóttir. Su figura histórica aparece en la saga Sturlunga, saga Eyrbyggja, saga de Víga-Glúms, y saga de Njál.

Jesse Byock le cita como ejemplo de ambicioso stórbændr (terrateniente) y precursor de los grandes caudillos protagonistas de la guerra civil islandesa (periodo conocido como Sturlungaöld).

Referencias

Bibliografía
 Björn Þorsteinsson: Íslensk miðaldasaga, 2. útg., Sögufélagið, Rvk. 1980.
 Byock, Jesse L.: Medieval Iceland: Society, Sagas, and Power, University of California Press, USA 1990.
 Gunnar Karlsson: "Frá þjóðveldi til konungsríkis", Saga Íslands II, ed. Sigurður Líndal, Hið íslenzka bókmenntafélag, Sögufélagið, Reykjavík 1975.
 "Goðar og bændur", s. 5-57, Saga X, Sögufélagið, Reykjavík 1972.
 Vísindavefurinn: Hvað var Sturlungaöld?

Enlaces externos
 Islendingabók
 Landnámabók

Saga de Njál
Saga Eyrbyggja
Saga Sturlunga
Saga de Víga-Glúms

Þórður Gilsson


ماناسلو (मनास्लु) أو كوتانغ هو ثامن أعلى جبل في العالم يقع في مانسيري، هيمال كجزء من سلسلة جبال الهيمالايا في نيبال.

كلمة ماناسلو هي كلمة من اللغة السنسكريتية تعني «جبل الروح».

مراجع

جبال نيبال
جبال هيمالايا يتجاوز ارتفاعها 8000 متر
سلاسل جبلية في نيبال

ماناسلو


Fanny Elssler (rođena kao Franziska Elssler; Beč, 23. lipnja 1810. - Beč, 27. studenog 1884. godine) bila je austrijska balerina.

Fanny Elssler rođena je 23. lipnja 1810. godine u Gumperdofu blizu Beča. Kao mlada upisala je školu baleta i pohađala je do 1818. godine. Proglašena za jednu od najboljih plesačica, odlazi u Berlin 1830. zatim u Pariz 1834. godine, gdje Marie Taglioni, balerina iz ere romantičnog baleta i središnja osoba u povijesti europskog plesa u njoj pronalazi konkurenciju. Nakon što je blistala u ulozi Zoloe (Le Dieu et la Bayadère) i Lise (Le Diable boiteux), Fanny Elssler nastavlja sudjelovati u nizu predstava koje joj daju još veću popularnost.

Nakon uspješne turneje u Sjevernoj Americi 1840. godine, koja je odvodi čak do Havane, vraća se u Europu i izvodi po prvi put u Londonu ulogu Giselle, koja je bila predstavljena dvije godine ranije u Parizu u izvedbi Carlotte Grisi. Fanny Elssler napušta scenu 1851. godine i povlači se u Hamburg, a zatim se ponovno vraća u Beč, gdje pomno prati kazališni i umjetnički život.

Danas je smatraju vrhunskom balerinom iz ere romantizma. Očarala je suvremenike svojom senzualnošću i sposobnošću izvedbe i najdramatičnijih situacija. Imala je dvije sestre: Teresu (1808.-1878.) i Herminu (1811.-1898.) koje su također bile plesačice.

Izvori

Balerine
Austrijski umjetnici

Fanny Elssler


Mystic River is a 2003 American neo-noir crime drama film directed and co-produced by Clint Eastwood, and starring Sean Penn, Tim Robbins, Kevin Bacon, Laurence Fishburne, Marcia Gay Harden and Laura Linney. The screenplay, written by Brian Helgeland, was based on the 2001 novel of the same name by Dennis Lehane. It is the first film in which Eastwood was credited as composer of the score.

In addition to being a critical and commercial success, Mystic River was nominated for six awards at the 76th Academy Awards for Best Picture, Best Director, Best Actor for Penn, Best Adapted Screenplay, Best Supporting Actress for Harden, and Best Supporting Actor for Robbins. Penn and Robbins won in their respective categories, making Mystic River the first film to win both awards since Ben-Hur in 1959 and last until Dallas Buyers Club in 2013.

Plot
In 1975, Irish-American friends Jimmy Markum, Sean Devine, and Dave Boyle are playing street hockey in Charlestown, Boston. After deciding to write a mural of their names on a patch of wet concrete, two men, claiming to be police officers, kidnap Dave and sexually abuse him for four days until he escapes.

Twenty-five years later, Jimmy is an ex-convict and neighborhood convenience store owner; Sean is a detective with the Massachusetts State Police whose pregnant wife Lauren recently left him, and Dave is a blue-collar worker continually haunted by the abduction and rape he suffered. Jimmy and Dave are related by marriage, Dave's wife Celeste and Jimmy's second wife Annabeth being cousins.

Jimmy's daughter from his first marriage, Katie, plans to run away to Las Vegas with Brendan Harris, a boy from a family Jimmy despises whom she has been secretly dating. One night, Dave sees Katie and her friends at a local bar. That same night, Katie is murdered, and Dave comes home bloodied and injured. He tells his wife that he fought off a mugger and possibly killed him. Sean and his partner Whitey Powers investigate the murder while Jimmy, distraught at his daughter's death, conducts a separate investigation using his neighborhood connections.

A witness statement suggests that Katie may have known her killer. The detectives learn that the gun used to kill her, a .38 Special revolver, was also used in a liquor store robbery in 1984 by "Just Ray" Harris, the father of Brendan. Harris has been missing since 1989, but Brendan claims he still sends his family $500 monthly. Brendan feigns ignorance about Ray's gun. Whitey suspects Dave, who keeps changing the story about his hand being injured. Dave continues to behave erratically, which upsets Celeste to the point that she leaves their home and tells Jimmy she suspects Dave might be involved in the murder.

Jimmy and his friends invite Dave to a local bar, get him drunk and confront him when he is about to vomit. Jimmy admits to Dave that he killed "Just Ray" for implicating him in the liquor store robbery, which resulted in his imprisonment. Dave reveals to Jimmy that he did kill someone that night, but it was not Katie. He beat to death a child molester whom he found with a child prostitute. Jimmy does not believe Dave and pulls out a knife. He promises to let Dave live if he confesses to Katie's murder. However, when Dave admits to killing Katie, Jimmy kills him and disposes of his body in the adjacent Mystic River.

Meanwhile, after finding his father's gun missing, Brendan confronts his mute younger brother "Silent Ray" and his friend John O'Shea about Katie's murder. Brendan beats the two boys, trying to get them to admit their guilt, and then John pulls out Ray's gun and is about to shoot Brendan. Sean and Whitey, having connected the two boys to the murder, arrive and disarm and arrest John and Ray.

The next morning, Sean tells Jimmy that John and "Silent Ray" confessed to killing Katie as part of a prank gone wrong. Sean asks Jimmy if he has seen Dave, who is wanted for questioning in the murder of a known child molester. Jimmy does not answer, instead thanking Sean for finding Katie's killers, but remarks, "if only you'd be a little faster." Sean then asks Jimmy if he intends to send Celeste a monthly $500.

Sean reunites with Lauren after apologizing for pushing her away while Jimmy confesses what he's done to Annabeth, who tells him he is "a king, and a king knows what to do and does it. Even when it's hard." During a local parade, Dave's son Michael waits for his father. Sean sees Jimmy and mimics a gunshot at him with his hand, whereas Jimmy spreads his arms in a "can't help it" gesture.

Cast

Production
Principal photography took place on location in Boston. Eastwood stated that the three lead actors were his first choices for the roles.  Michael Keaton was considered for the role that Kevin Bacon played.

Release

Critical response
On Rotten Tomatoes, the film has an approval rating of 88% based on 206 reviews, with an average rating of 7.80/10. The site's critics consensus reads: "Anchored by the exceptional acting of its strong cast, Mystic River is a somber drama that unfolds in layers and conveys the tragedy of its story with visceral power." On Metacritic, the film has a weighted average score of 84 out of 100, based on reviews from 42 critics, indicating "universal acclaim". Audiences polled by CinemaScore gave the film an average grade of "B+" on an A+ to F scale.

Peter Travers of Rolling Stone wrote "Clint Eastwood pours everything he knows about directing into Mystic River. His film sneaks up, messes with your head, and then floors you. You can't shake it. It's that haunting, that hypnotic."

On September 8, 2003, David Edelstein wrote a long article for The New York Times with the headline: "Dirty Harry Wants to Say He's Sorry (Again)." The piece examines Mystic River in the context of Eastwood's entire oeuvre, raising questions about the portrayal of violence in film.

Reviewing the film for The New York Times on October 3, 2003, A.O. Scott wrote a long review of this "mighty" work, at one point observing: "Dave's abduction is an act of inexplicable, almost metaphysical evil, and this story of guilt, grief and vengeance grows out of it like a mass of dark weeds. At its starkest, the film, like the novel by Dennis Lehane on which it is based, is a parable of incurable trauma, in which violence begets more violence and the primal violation of innocence can never be set right. Mystic River is the rare American movie that aspires to—and achieves—the full weight and darkness of tragedy."

On October 12, 2003, The New York Times A. O. Scott wrote a piece headlined "Ms. Macbeth and her cousin: The women of Mystic River" which he opened with: "One of the most haunting scenes in Clint Eastwood's Mystic River—a film that consists almost entirely of haunting scenes—comes just before the end. The main dramatic action, we have every reason to suspect, is complete... A long, climactic night of revelation and confrontation is over, and the weary streets of Boston are flooded with hard autumnal light. The break of day brings a new insight, one that has less to do with the facts of the story than with its meaning. All along, Mystic River has seemed, most obviously, to be about those three men... But it turns out to be just as much about three (or more) damaged families, about the terror and mystery of marriage and about the fateful actions of two women."

In the New York Times, on June 8, 2004, anticipating the DVD and CD release, Dave Kehr praised the film as "a symphonic study in contrasting voices and values. Long fascinated by music as a subject,... Mr. Eastwood here creates a genuinely musical style, using his performers like soloists, from Mr. Robbins's moody baritone to Mr. Penn's spiky soprano. Their individual arias are incorporated into a magnificent choral piece".

Box office
The film earned $156,822,020 worldwide with $90,135,191 in the United States and $66,686,829 in the international box office, which is significantly higher than its $25–30 million budget.

Accolades

References

Bibliography

 Ostermann, Eberhard. Mystic River oder die Abwesenheit des Vaters. In: E.O.: Die Filmerzählung. Acht exemplarische Analysen. Munich (Fink) 2007. pp. 29–43. .

External links

2003 films
2003 crime drama films
2003 crime thriller films
2003 psychological thriller films
2000s mystery drama films
2000s mystery thriller films
2000s psychological drama films
American crime drama films
American crime thriller films
American films about revenge
Films about child sexual abuse
American mystery drama films
American mystery thriller films
American neo-noir films
American psychological drama films
American psychological thriller films
2000s English-language films
Best Foreign Film César Award winners
American detective films
Fictional portrayals of the Boston Police Department
Films about death
Films about families
Films about Irish-American culture
Films about pedophilia
Films based on American crime novels
Films based on works by Dennis Lehane
Films directed by Clint Eastwood
Films featuring a Best Actor Academy Award-winning performance
Films featuring a Best Drama Actor Golden Globe winning performance
Films featuring a Best Supporting Actor Academy Award-winning performance
Films featuring a Best Supporting Actor Golden Globe winning performance
Films produced by Clint Eastwood
Films produced by Robert Lorenz
Films scored by Clint Eastwood
Films set in 1975
Films set in 2000
Films set in Boston
Films shot in Boston
Films with screenplays by Brian Helgeland
Malpaso Productions films
Village Roadshow Pictures films
Warner Bros. films
Films about post-traumatic stress disorder
2000s American films

Mystic River (film)


رانتشو سانتا مارغاريتا  هي إحدى مدن مقاطعة أورانج، كاليفورنيا. تم إعطاءها لقب مدينة في 1 يناير، 2000.

التركيبة السكانية
حدّد مكتب تعداد الولايات المتحدة بيانات التركيبة السكانية لرانتشو سانتا مارغاريتا في تعداد الولايات المتحدة. في ما يلي، التركيبة السكانية حسب تعدادي 2000 و2010.

تعداد عام 2000
بلغ عدد سكان رانتشو سانتا مارغاريتا 47,214 نسمة بحسب تعداد عام 2000، وبلغ عدد الأسر 16,253 أسرة وعدد العائلات 12,411 عائلة مقيمة في المدينة. في حين سجلت الكثافة السكانية . وبلغ عدد الوحدات السكنية 16,515 وحدة بمتوسط كثافة قدره .
وتوزع التركيب العرقي للمدينة بنسبة 81.59% من البيض و1.75% من الأمريكيين الأفارقة و0.42% من الأمريكيين الأصليين و7.40% من الأمريكيين ذوي الأصول الآسيوية و0.21% من سكان جزر المحيط الهادئ و4.49% من الأعراق الأخرى و4.15% من عرقين مختلطين أو أكثر و13% من الهسبانيون أو اللاتينيون من أي عرق.

بلغ عدد الأسر 16,253 أسرة كانت نسبة 52.7% منها لديها أطفال تحت سن الثامنة عشر تعيش معهم، وبلغت نسبة الأزواج القاطنين مع بعضهم البعض 64.7% من أصل المجموع الكلي للأسر، ونسبة 8.5% من الأسر كان لديها معيلات من الإناث دون وجود شريك، بينما كانت نسبة 3.1% من الأسر لديها معيلون من الذكور دون وجود شريكة وكانت نسبة 23.6% من غير العائلات. تألفت نسبة 17.7% من أصل جميع الأسر من عدة أفراد يعيشون في نفس المنزل ونسبة 2.4% كانت تتألف من شخص يعيش بمفرده يبلغ من العمر 65 عاماً أو أكثر. وبلغ متوسط حجم الأسرة المعيشية 2.90، أما متوسط حجم العائلات فبلغ 3.35.

بلغ العمر الوسطي للسكان 31.9 عاماً. وكانت نسبة 33.6% من القاطنين تحت سن الثامنة عشر، وكانت نسبة 5.7% بين الثامنة عشر والرابعة والعشرين عاماً، ونسبة 41.4% كانت واقعةً في الفئة العمرية ما بين الخامسة والعشرين والرابعة والأربعين عاماً، ونسبة 15.9% كانت ما بين الخامسة والأربعين والرابعة والستين، ونسبة 3.4% كانت ضمن فئة الخامسة والستين عاماً فما فوق. يوجد لكل 100 أنثى 96.8 ذكر، ويوجد لكل 100 أنثى في الثامنة عشر من عمرها فما فوق 92.9 ذكر.

بلغ متوسط دخل الأسرة في المدينة 78,475 دولارًا، أما متوسط دخل العائلة فبلغ 88,216 دولارًا. وكان متوسط دخل الذكور 61,314 دولارًا مقابل 40,799 دولارًا للإناث. وسجل دخل الفرد الخاص بالمدينة 31,531 دولارًا. وكانت نسبة 1.5% من العائلات ونسبة 2.9% من السكان تحت خط الفقر، وكان من هؤلاء نسبة 3.1% تحت سن الثامنة عشر ونسبة 4.2% في الخامسة والستين من العمر وما فوق.

تعداد عام 2010
بلغ عدد سكان رانتشو سانتا مارغاريتا 47,853 نسمة بحسب تعداد عام 2010، وبلغ عدد الأسر 16,665 أسرة وعدد العائلات 12,547 عائلة مقيمة في المدينة. في حين سجلت الكثافة السكانية . وبلغ عدد الوحدات السكنية 17,260 وحدة بمتوسط كثافة قدره .
وتوزع التركيب العرقي للمدينة بنسبة 78.20% من البيض و1.85% من الأمريكيين الأفارقة و0.38% من الأمريكيين الأصليين و9.09% من الأمريكيين ذوي الأصول الآسيوية و0.21% من سكان جزر المحيط الهادئ و5.59% من الأعراق الأخرى و4.67% من عرقين مختلطين أو أكثر و18.60% من الهسبانيون أو اللاتينيون من أي عرق.

بلغ عدد الأسر 16,665 أسرة كانت نسبة 46.2% منها لديها أطفال تحت سن الثامنة عشر تعيش معهم، وبلغت نسبة الأزواج القاطنين مع بعضهم البعض 60.9% من أصل المجموع الكلي للأسر، ونسبة 10.2% من الأسر كان لديها معيلات من الإناث دون وجود شريك، بينما كانت نسبة 4.2% من الأسر لديها معيلون من الذكور دون وجود شريكة وكانت نسبة 24.7% من غير العائلات. تألفت نسبة 19.2% من أصل جميع الأسر من عدة أفراد يعيشون في نفس المنزل ونسبة 4.6% كانت تتألف من شخص يعيش بمفرده يبلغ من العمر 65 عاماً أو أكثر. وبلغ متوسط حجم الأسرة المعيشية 2.87، أما متوسط حجم العائلات فبلغ 3.33.

بلغ العمر الوسطي للسكان 36.0 عاماً. وكانت نسبة 29% من القاطنين تحت سن الثامنة عشر، وكانت نسبة 7.9% بين الثامنة عشر والرابعة والعشرين عاماً، ونسبة 28.6% كانت واقعةً في الفئة العمرية ما بين الخامسة والعشرين والرابعة والأربعين عاماً، ونسبة 28.8% كانت ما بين الخامسة والأربعين والرابعة والستين، ونسبة 5.7% كانت ضمن فئة الخامسة والستين عاماً فما فوق. وتوزع التركيب الجنسي للسكان بنسبة 48.9% ذكور و51.1% إناث.

أعلام
 زاك كوباياشي
 غافين إسكوبار

مراجع

أماكن مأهولة أسست في 2000
مدن كاليفورنيا
تأسيسات سنة 2000 في كاليفورنيا
مدن في مقاطعة أورانج (كاليفورنيا)

رانتشو سانتا مارغاريتا (كاليفورنيا)


Ibrahim Bušatlija (Vitina, 1930. – 28. siječnja 2019.), bosanskohercegovački geograf, geomorfolog, akademik  ANU BiH.

Životopisi
Rođen 1930. u od starina begovskoj obitelji Bušatlija. U rodnom mjestu završio osnovnu. U Mostaru je završio učiteljsku školu. Od 1943. godine sudionik NOB. Poslije rata sudionik omladinskih radnih akcija. U selu Svinjarini u mostarskoj općini bio učitelj, poslije jednu školsku godinu upravitelj škole 1947./1948. godine. Kritizirao je "magazine za elitu", "zadruge" i "dvostruke plaće" pa je premda sudionik NOB, bio zatočen na Golom otoku. Školske 1950./1951. zavšio je u Sarajevu Višu pedagošku školu- grupa zemljopis i povijest. Predavao zemljopis i povijest u Čitluku i Kalinoviku, gdje je bio i direktor i povremeno inspektor za osnovnu nastavu. U Sarajevu je školske 1955./56. do 1957. godine nastavnik u osnovnoj školi "Blagoje Parović".  Isto vrijeme je profesor zemljopisa na Drugoj gimnaziji u Sarajevu, nakon što je lipnja 1957. diplomirao na Filozofskom fakultetu - grupa zemljopis. Sljedeće školske godine izabran je za asistenta na Odsjeku za geografiju Filozofskog fakulteta u Sarajevu. Već školske godine 1959./60. izabran u zvanje predavača na predmetu geomorfologija, Odsjeka za geografiju. 1965. godine je doktorirao temom "Reljef u površinskom slivu Nevesinjskog polja". Doktorirao je zemljopis na sarajevskom Prirodno-matematičkom fakultetu.
Siječnja 1966. izabran je za docenta docenta za predmet geomorfologija na Odsjeku za geografiju. Sedam je mjeseci školske 1966./67. bio na specijalizaciji po geomorfološkom kartiranju na Moskovskom sveučilištu imena Lomonosova. Predavao je na Prirodno-matematičkom fakultetu u Sarajevu predmete Metodologija i povijest zemljopisnih istraživanja, opću fizičku geografiju, geomorfologiju, regionalnu geografiju te geografiju Bosne i Hercegovine. Bio je dugogodišnji profesor na Odsjeku za geografiju istog fakulteta, a kao predavač radio je na Poljoprivrednom fakultetu i Fakultetu političkih znanosti Sveučilišta u Sarajevu.

Obnašao je razne dužnosti u društveno-političkim organizacijama (SKJ, Sindikatu, Marksističkom centru, Savez boraca, Omladinskoj organizaciji i drugim.). Djelovao pri športskim, kulturno-prosvjetnim i strukovnim organizacijama (Geografsko društvo, Speleološko društvo). Bio je član uredništava stručnih časopisa pri raznim komisijama na Sveučilištu, na Fakultetu, Savezu geografskih društava Jugoslavije itd.

Bio je predsjednik Pomorskog društva BiH iz Sarajeva. Članom je postao nakon na agresije na BiH. Bio je i član Vijeća kongresa bošnjačkih intelektualaca.

Pred kraj života zalagao se za "povratak" Sutorine Bosni i Hercegovini te se protivio izgradnji Pelješkog mosta. Njegovo Pomorskog društvo iz Vogošće je za gradnju Pelješkog mosta koji Hrvatska gradi na svome teritoriju reklo u pismu Europskoj komisiji i predsjedniku Jean-Claudeu Junckeru, predsjedniku Europskog vijeća Donaldu Tusku, predsjedniku Europskog parlamenta Antoniju Tajaniju, potpredsjednici Europske komisije i visokoj predstavnici za vanjsku i sigurnosnu politiku Federici Mogherini i cijeloj listi nižerangiranih europskih dužnosnika kojima je Bosna i Hercegovina u opisu posla.da je "Republika Hrvatska proglasila državni suverenitet na pomorskom području Bosne i Hercegovine" i da je to hrvatska "ilegalna ratna odluka od 2. veljače 1994. o prisvajanju morskog teritorija Bosne i Hercegovine".<ref>Dnevnik.ba Pomorsko društvo iz Vogošće pisalo dužnosnicima EU: 'Hrvatska je prisvojila tuđe more...''' 7. veljače 2019. (pristupljeno 6. ožujka 2019.)</ref>

Preminuo je u 89. godini života u Sarajevu.

 Djela
Autor je više znanstvenih i stručnih radova, studija, priručnika i udžbenika. Bio je i član Geografskog društva BiH, Speleološkog društva BiH, Bošnjačko-bosanskog patriotskog fronta i drugih.Dnevnik.ba Preminuo "borac za bosansko more", profesor Ibrahim Bušatlija, 29. siječnja 2019. (6. ožujka 2019.)
Pred agresiju na Bosnu i Hercegovinu i u tijeku rata pisao je znanstvene radove radove iz područja geopolitike, političke geografije, koji su se odnosili na geopolitički, geostrateški i političko-geografski položaj Države Bosne i Hercegovine. Između ostalih napisao je knjige
 Kras Bosne i Hercegovine Neum i bosansko primorje Visoke planine BiH''

Odlikovanja
Odlikovan je:
 Srebrenom plaketom Narodne tehnike
 Spomen plaketom Geografskog društva BiH
 Plaketom Sveučilišta u Sarajevu
 Priznanjem Speleološkog društva BiH

Izvori

Geografi
Geomorfolozi
Bosanskohercegovački znanstvenici
Životopisi, Ljubuški

Ibrahim Bušatlija


Konjsko polje je krško polje u Bosni i Hercegovini. Smješteno je u podnožju planine Ljubišnje, u istočnoj Hercegovini.

Nalazi se u porječju Trebišnjice, na 829 metara nadmorske visine. Prostire se na 1,49 km2 površine. Nije plavno.

Ime je dobilo po stadima konja koja su nekada dovođena na ispašu u polje.

Izvori

Krška polja u Bosni i Hercegovini

Konjsko polje


Le Service national des migrations d'Ukraine (SMS) est une agence gouvernementale ukrainienne qui gère la politique dans les domaines de l'immigration (légale et illégale), de l'émigration et de la citoyenneté, ainsi que du système d'enregistrement des résidents. Créé en 2010, l'agence est placée sous la tutelle du ministère de l'Intérieur ukrainien.

Notes et références

Institution en Ukraine
Agence gouvernementale ukrainienne

Service national des migrations (Ukraine)


هيسبيريا  هي إحدى مدن مقاطعة سان بيرناردينو، كاليفورنيا. تم إعطاءها لقب مدينة في 1 يوليو، 1988.

التركيبة السكانية
حدّد مكتب تعداد الولايات المتحدة بيانات التركيبة السكانية لهيسبيريا في تعداد الولايات المتحدة. في ما يلي، التركيبة السكانية حسب تعدادي 2000 و2010.

تعداد عام 2000
بلغ عدد سكان هيسبيريا 62,582 نسمة بحسب تعداد عام 2000، وبلغ عدد الأسر 19,966 أسرة وعدد العائلات 15,775 عائلة مقيمة في المدينة. في حين سجلت الكثافة السكانية . وبلغ عدد الوحدات السكنية 21,348 وحدة بمتوسط كثافة قدره .
وتوزع التركيب العرقي للمدينة بنسبة 74.28% من البيض و4.03% من الأمريكيين الأفارقة و1.27% من الأمريكيين الأصليين و1.07% من الأمريكيين ذوي الأصول الآسيوية و0.19% من سكان جزر المحيط الهادئ و14.46% من الأعراق الأخرى و4.69% من عرقين مختلطين أو أكثر و29.40% من الهسبانيون أو اللاتينيون من أي عرق.

بلغ عدد الأسر 19,966 أسرة كانت نسبة 48.2% منها لديها أطفال تحت سن الثامنة عشر تعيش معهم، وبلغت نسبة الأزواج القاطنين مع بعضهم البعض 58.9% من أصل المجموع الكلي للأسر، ونسبة 13.8% من الأسر كان لديها معيلات من الإناث دون وجود شريك،  بينما كانت نسبة 6.3% من الأسر لديها معيلون من الذكور دون وجود شريكة وكانت نسبة 21% من غير العائلات. تألفت نسبة 16.5% من أصل جميع الأسر من عدة أفراد يعيشون في نفس المنزل ونسبة 7.6% كانت تتألف من شخص يعيش بمفرده يبلغ من العمر 65 عاماً أو أكثر. وبلغ متوسط حجم الأسرة المعيشية 3.12، أما متوسط حجم العائلات فبلغ 3.47.

بلغ العمر الوسطي للسكان 32.0 عاماً. وكانت نسبة 32.7% من القاطنين تحت سن الثامنة عشر، وكانت نسبة 9.2% بين الثامنة عشر والرابعة والعشرين عاماً، ونسبة 27.2% كانت واقعةً في الفئة العمرية ما بين الخامسة والعشرين والرابعة والأربعين عاماً، ونسبة 19.6% كانت ما بين الخامسة والأربعين والرابعة والستين، ونسبة 10.8% كانت ضمن فئة الخامسة والستين عاماً فما فوق. يوجد لكل 100 أنثى 97.2 ذكر، ويوجد لكل 100 أنثى في الثامنة عشر من عمرها فما فوق 93.9 ذكر.

بلغ متوسط دخل الأسرة في المدينة 40,201 دولارًا، أما متوسط دخل العائلة فبلغ 43,004 دولارًا. وكان متوسط دخل الذكور 39,776 دولارًا مقابل 25,665 دولارًا للإناث. وسجل دخل الفرد الخاص بالمدينة 15,487 دولارًا. وكانت نسبة 11.1% من العائلات ونسبة 14.1% من السكان تحت خط الفقر، وكان من هؤلاء نسبة 18.6% تحت سن الثامنة عشر ونسبة 6.4% في الخامسة والستين من العمر وما فوق.

تعداد عام 2010
بلغ عدد سكان هيسبيريا 90,173 نسمة بحسب تعداد عام 2010، وبلغ عدد الأسر 26,431 أسرة وعدد العائلات 21,146 عائلة مقيمة في المدينة. في حين سجلت الكثافة السكانية . وبلغ عدد الوحدات السكنية 29,004 وحدة بمتوسط كثافة قدره .
وتوزع التركيب العرقي للمدينة بنسبة 61.14% من البيض و5.80% من الأمريكيين الأفارقة و1.24% من الأمريكيين الأصليين و2.09% من الأمريكيين ذوي الأصول الآسيوية و0.30% من سكان جزر المحيط الهادئ و24.53% من الأعراق الأخرى و4.91% من عرقين مختلطين أو أكثر و48.90% من الهسبانيون أو اللاتينيون من أي عرق.

بلغ عدد الأسر 26,431 أسرة كانت نسبة 49.8% منها لديها أطفال تحت سن الثامنة عشر تعيش معهم، وبلغت نسبة الأزواج القاطنين مع بعضهم البعض 56% من أصل المجموع الكلي للأسر، ونسبة 16% من الأسر كان لديها معيلات من الإناث دون وجود شريك،  بينما كانت نسبة 8.1% من الأسر لديها معيلون من الذكور دون وجود شريكة وكانت نسبة 20% من غير العائلات. تألفت نسبة 15.3% من أصل جميع الأسر من عدة أفراد يعيشون في نفس المنزل ونسبة 6.3% كانت تتألف من شخص يعيش بمفرده يبلغ من العمر 65 عاماً أو أكثر. وبلغ متوسط حجم الأسرة المعيشية 3.41، أما متوسط حجم العائلات فبلغ 3.76.

بلغ العمر الوسطي للسكان 30.5 عاماً. وكانت نسبة 32.3% من القاطنين تحت سن الثامنة عشر، وكانت نسبة 10.5% بين الثامنة عشر والرابعة والعشرين عاماً، ونسبة 25.8% كانت واقعةً في الفئة العمرية ما بين الخامسة والعشرين والرابعة والأربعين عاماً، ونسبة 22.4% كانت ما بين الخامسة والأربعين والرابعة والستين، ونسبة 9% كانت ضمن فئة الخامسة والستين عاماً فما فوق. وتوزع التركيب الجنسي للسكان بنسبة 49.6% ذكور و50.4% إناث.

المناخ
يظهر الجدول التالي التغييرات المناخية على مدار السنة لهيسبيريا:

مراجع

أماكن مأهولة أسست في 1988
تأسيسات سنة 1988 في كاليفورنيا
مدن كاليفورنيا
مدن في مقاطعة سان بيرناردينو (كاليفورنيا)
هيسبيريا (كاليفورنيا)

هيسبيريا (كاليفورنيا)


Otacı, Ankara ilinin Kızılcahamam ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe

Otacı kelimesi sözlük anlamı itibarıyla Şifa veren yer demektir.Rivayete göre Osmanlı Padişahı Yıldırım Bayezid Han ile Timur arasında, orta çağ tarihinin en kanlı meydan savaşlarından biri olan ve Osmanlı'nın yenilgisiyle sonuçlanan,Osmanlı Devleti'nin parçalanmasına ve Fetret Devri (1402-1413) olarak bilinen bir iktidar boşluğu döneminin yaşanmasına yol açan. Ankara Savaşı Köyümüze sınır olan Çubuk Ovası'nda yapılmıştır.Bu Savaşta Yıldırım Bayezıd Han ordusunda yaralanan askerleri Otacı Köyünün bulunduğu mevkiye sahra hastanesi kurarak tedavilerinin yapılmasını sağlamıştır.Bu yüzden köy, Şifa veren yer anlamına gelen OTACI adını almıştır.

Coğrafya
Ankara iline 84 km, Kızılcahamam ilçesine 23 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kızılcahamam'ın mahalleleri

Otacı, Kızılcahamam


Amasya, Amasya ilinin merkezi olan şehirdir. 2020 itibarıyla Amasya şehir merkezi 147.266 nüfusa sahiptir.

Orta Karadeniz Bölümü'nde yer alır. Anadolu'nun eski yerleşim alanlarından biridir. Hititlerden başlayarak çeşitli uygarlıkların merkezi olmuştur. Kentin bilinen en eski adı, söylendiği biçimi ile günümüze kadar hiçbir değişikliğe uğramadan gelen Amasya'dır. Eski kayıtlarda ve buluntularda Amesseia - Amacia - Amaccia ismi okunmaktadır. Amasya isminin açık bir şekilde okunduğu, Pers, Pontos ve Roma İmparatorluğu dönemlerinde ticarette kullanılan gümüş ve bronz sikkeler (paralar) üzerinde görmek mümkündür.

Bazı sikkeler üzerinde Amaccia veya Amacia isimlerine rastlanılmaktadır. Amasya'nın fethinden önce ve sonrasında da Türkler, Amasseia'yı veya Amaccia, Amacia Türkçede söylendiği gibi Amasya yapmışlardır.

Tahminen MÖ 60 ve MS 19. yıllarda Amasya'da doğduğu bilinen ve Coğrafya ilminin mucidi olarak tanınan Strabon, yazdığı ünlü coğrafya kitabında Amasya'dan Amasseia olarak söz etmektedir.

Tarihçe

Etimoloji
Strabon'a göre Amasya ismi, burada yaşamış olan bir Amazon kraliçesi olan Amasis'den gelmektedir. Bulunan Yunan ve Roma sikkelerinde görüldüğü üzere isim zamanla Αμάσεια, Amaseia, Amassia ve Amasia olarak değişmiş ve sonunda Türkler Amasya olarak adlandırmışlardır. Amasya'nın bugüne kadar 19 farklı devletin egemenliği altına girdiği söylenmektedir.

Hellenistik-Bizans dönemi Amasya
Amasya şehrinin kuruluş tarihi kesin olarak bilinmemekle birlikte yerleşimin Hitit dönemine kadar uzadığı tahmin edilmektedir. Seloukoslar döneminde önemli bir konuma sahip olan yerleşim daha sonra M.Ö 281 yılında kurulan Pontus Krallığı'na bir süre başkentlik yaptı. M.Ö 70 yılında general Lucius Licinius Lucullus tarafından Roma topraklarına katıldı. Diocletianus sonra M.S 3. yüzyılda gelişen yerleşim önemli bir dini merkez konumuna yükseldi. 4. yüzyılın ikinci yarısında Roma İmparatorluğu' nun ikiye bölünmesiyle yerleşim Doğu Roma İmparatorluğu topraklarına katıldı. 712 yılında Arap ordularınca ele geçirilen yerleşim kısa süre sonra III. Leon tarafından yeniden Bizans topraklarına katıldı. Yerleşim bu tarihten 11. yüzyıl sonlarına kadar Bizans hakimiyetinde kaldı.

Türkler'in Amasya'ya yerleşmesi
1071 yılında yaşanan Malazgirt Meydan Muharebesi sonrasında Anadolu'nun birçok şehri gibi Amasya da 11. yüzyıl içinde Türklerin egemenliğine geçti. Artuk Bey tarafından ele geçirilen yerleşim daha sonra Danişmend Gazi 'nin denetimine bırakıldı. 1080 yılında da yeni kurulan Danişmendliler Beyliği topraklarına katıldı. Şehir II. Kılıç Arslan tarafından 1175 yılında Anadolu Selçuklu Devleti topraklarına katıldı. Kılıçarslan tarafından oğlu Nizâmeddin Argunşah'a bırakılan yerleşim 1193 yılında Kılıçarslan'ın diğer bir oğlu olan Rükneddin Süleyman tarafından ele geçirildi. 1237 yılında başlayan Babai Ayaklanması'nda isyancıların denetimine giren yerleşim 1240 yılında Selçuklu kuvvetlerince yeniden ele geçirilmiş, isyanın ele başlarından Baba İshak da yakalanarak Amasya Kalesinde idam edilmiştir. Babai Ayaklanması ile iyice güçsüzleşen Selçuklular 1243 yılında meydana gelen Kösedağ Muharebesi ile Anadolu'da güç kaybetmeye başlamış, 14. yüzyıl başlarında da Amasya şehri Moğol valilerce yönetilmeye başlanmıştır.

Kısa süreliğine II. Gıyaseddin Mesud'un oğlu Tâceddin Altınbaş tarafından ele geçirilen yerleşim sonrasında Eretna Beyliği topraklarına katıldı. 14. yüzyılın ikinci yarısında yerleşim Emîr Hacı Şadgeldi tarafından ele geçirildi. Şadgeldi'nin ölümünden sonra oğlu Ahmed, Osmanlı hükümdarı I. Bayezid'tan destek istemiş ve şehri Kadı Burhâneddin'e karşı savunmuştur. Osmanlı-Kadı Burhaneddin mücadelesi sonrasında Amasya 1393 yılında Osmanlı topraklarına katıldı. Şehrin idaresine de şehzade Çelebi Mehmed getirildi.

Osmanlı dönemi Amasya
1402 yılında gerçekleşen Ankara Savaşı sonrasında Çelebi Mehmed Amasya'ya çekildi. Fetret Devri olarak adlandırılan dönemde kardeşleriyle ve diğer beyliklerle mücadelesini 1413 yılına kadar Amasya'dan sürdürdü. Osmanlı İmparatorluğu döneminde birçok padişah Amasya'da dünyaya gelmiş ve şehzadelik yapmıştır. Bu sebeple Amasya'nın Osmanlı tarihi açısından da büyük öneme sahiptir. I. Mehmet, II. Murat, Fatih Sultan Mehmet, Yavuz Sultan Selim gibi padişahlar Amasya'da şehzadelik yapmışlardır. 15. yüzyılda bir süre Rum Eyaleti merkez şehri konumunda bulundu. Ayrıca Amasya 16. yüzyıl sonlarına kadar Osmanlılar'ın doğu sınırında stratejik bir öneme sahip olmuştur. 1520 yılı tahririnde Amasya 48'i Müslüman, 4'ü gayrimüslim olmak üzere toplam 52 mahalleden oluşan bir şehir konumundaydı. 1555 yılında Amasya Antlaşması burada imzalanmıştır. Şehir, Celali isyanları sırasında 17. yüzyıl başlarında tahribata uğradı. Bundan sonra önemli bir olayın yaşanmadığı bir sancak merkezi olarak sakin bir dönem geçirdi.

Millî Mücadelede Amasya
19 Mayıs 1919 tarihinde Samsun'da başlayan Kurtuluş Savaşı'nın (Millî Mücadele)'nin ilk adımı, 12 Haziran 1919 tarihinde Mustafa Kemal'in Amasya'ya gelmesiyle atılmıştır.

Kurtuluş mücadelesinin planları hazırlanmış, Erzurum Kongresi ve Sivas Kongresi'nin toplanmasına burada karar verilmiş, 22 Haziran 1919 tarihinde yayınlanan "Amasya Genelgesi" ile "Milletin İstiklâlini Yine Milletin Azim ve Kararı Kurtaracaktır" denilerek Millî Mücadele burada fiiliyata geçirilmiştir. Bu itibarla, Amasya, Türkiye Cumhuriyeti'nin kuruluşunda da ilk önemli adımın atıldığı yer olmuştur.

1923 yılında yeni kurulan Türkiye Cumhuriyeti' nin idari taksimatı sonucunda Amasya ilinin merkez şehri oldu.

Coğrafya
Amasya Karadeniz'in hemen gerisinde yer alır. Şehir vadi tabanı üzerine kurulmuştur. Anadolu'nun iç kesimlerini Samsun Limanı'na bağlayan yol üzerinde bulunan Amasya, 1930'da inşa edilen demiryolu ile Samsun'a bağlanmaktadır.

İklim
İlde Karadeniz iklimi - kara iklimi arasında bir geçiş iklimi hüküm sürer. Yazları kara iklimi kadar kurak, Türkiye'de Karadeniz iklimi kadar yağışlı değildir. Kışları ise Karadeniz iklimi kadar ılıman, kara iklimi kadar sert değildir. Ayrıca Yeşilırmak ve vadinin verdiği yumuşatıcı etki de yadsınamaz boyuttadır. Kış mevsiminde vadinin verdiği özellikten dolayı yükseklerde kar olsa bile şehir merkezinde kar etkisizdir.

Eğitim

2006 yılında kurulan Amasya Üniversitesi 8 fakülte, 1 yüksekokul, 3 enstitü, 8 meslek yüksekokulu ile faaliyetlerini sürdürmektedir.

İlde ilk ve orta seviyede eğitim-öğretim, Millî Eğitim Müdürlüğüne ne bağlı okullarda yapılmaktadır. Yaygın eğitim ise Halk Eğitim Merkezi aracılığıyla yürütülmektedir.

Kültür

Tarihi yer olarak Amasya arkeoloji müzesi bahçesinde bulunan  Sultan Mesud Türbesi 12. yüzyılda yapıldığı bilinen türbe Amasya merkezi ilçesinde bulunmaktadır. 2010 yılında Minyatür Amasya Müzesi Amasya Merkez ilçesinde açılmıştır.

Mutfak
Amasya Baklalı Dolması 17.08.2021 tarihinde, Amasya Çöreği 24.08.2021 tarihinde, Amasya Etli Çiçek Bamyası Yemeği 22.11.2021 tarihinde, Amasya toyga çorbası 01.12.2021 tarihinde, Amasya Patlıcan Pehli 05.04.2022 tarihinde, Burmalı Amasya Çöreği 07.06.2022 tarihinde, Amasya Yağlısı 16.06.2022 tarihinde, Amasya Keşkeği 28.07.2022 tarihinde Türk Patent ve Marka Kurumu tarafından tescillenmiş ve coğrafi işaret almışladır.

Nüfus

Kaynakça
 Amasya Valiliği Web Sitesi
 Amasya Belediyesi Web Sitesi
 1973 Amasya İl Yıllığı (Amasya Valiliği)

Dış bağlantılar
 Amasya Valiliği
 Amasya Belediyesi
 Amasya Sultan II. Beyazıd Camii sanal fotoğraf görüntüsü

Amasya


An Festuca drymeja in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Franz Karl Carl Mertens ngan Wilhelm Daniel Joseph Koch. An Festuca drymeja in nahilalakip ha genus nga Festuca, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Festuca

Festuca drymeja


O Sands Fokker Dr.1 Triplane é um avião de construção caseira americano que foi projetado por Ron Sands Sr de Mertztown, Pensilvânia e produzido pela Wicks Aircraft and Motorsports. É uma réplica de avião de caça em tamanho real baseada no Fokker Dr.1 vintage de 1917. A aeronave é fornecida como um kit e na forma de planos para construção amadora.

Projeto e desenvolvimento
A aeronave apresenta um layout triplano com suporte de treliças, um cockpit aberto de assento único, trem de pouso convencional fixo e um único motor na configuração por tração.

O Sands Fokker Dr.1 Triplane é feito de tubos de aço soldado e madeira, com suas superfícies cobertas com tecido aeronáutico. A largura do cockpit é de 28 polegadas (71 cm). A faixa de potência aceitável é de 110 a 185 hp (82 a 138 kW) e os motores padrão usados são o Lycoming O-320 de 160 hp (119 kW), o Lycoming O-360 de 185 hp (138 kW), o Lycoming O-360 de 110 hp (82 kW), motor giratório Le Rhône 9J ou o motor radial Warner Scarab de 125 hp (93 kW). O motor "Le Rhône 9J" foi a base direta para o motor giratório alemão "Oberursel Ur.II" de 110 hp que impulsionou os "Dr.I" de produção em 1917-18.

A aeronave tem um peso vazio típico de 1.150 lb (520 kg) e um peso bruto de 1.600 lb (730 kg), dando uma carga útil de 450 lb (200 kg). Com capacidade de 23 galões americanos (87 L; 19 imp gal) de combustível a carga útil para o piloto e bagagem é de 142 kg (312 lb).

A distancia de decolagem padrão, de dia ao nível do mar, sem vento, com um motor de 185 hp (138 kW) é de 300 pés (91 m) e a distância de pouso é de 200 pés (61 m).

O projetista estimou o tempo de construção do kit fornecido em 3.000 horas.

Histórico operacional
Em 1998, a empresa informou que 100 conjuntos de planos foram vendidos e 15 aeronaves foram concluídas e voando.

Ligações externas

 Official photo gallery

Aviões monomotor
Aviões triplanos
Aeronaves de construção caseira

Sands Fokker Dr.1 Triplane


Jean Arze (ou Jean Arzé), né le  à Vannes, est un coureur cycliste français. Il évolue au niveau professionnel de 1964 à 1967.

Biographie

Palmarès

Palmarès amateur
 1960
 Paris-La Ferté-Bernard
 a étape de la Route de France
  de Paris-Dreux
 1961
 Circuit des Deux Provinces
 Tour de Guadeloupe :
 Classement général
 Deux étapes
  de Paris-Rouen
  du championnat de France sur route amateurs
  du championnat de France des sociétés
 1962
 Paris-Eu
 Paris-Verneuil
 Paris-Dreux
  de la Route de France
  du championnat de France des sociétés
  du Grand Prix de l'Équipe et du CV
 1963
  Champion de France des sociétés
 Tour des Bouches-du-Rhône :
 Classement général

 Paris-Mantes
  du Tour du Loir-et-Cher
 Paris-Forges-les-Eaux
 Paris-Pacy
 Grand Prix de l'Équipe et du CV

Palmarès professionnel
 1964
  du Circuit de la Vienne
  de Bordeaux-Saintes
 1966
  du Tour du Morbihan

Notes et références

Notes

Références

Liens externes

Coureur cycliste français
Naissance en septembre 1941
Naissance à Vannes

Jean Arze