Fiordland National Park occupies the southwest corner of the South Island of New Zealand. It is by far the largest of the 13 national parks in New Zealand, with an area of , and a major part of the Te Wahipounamu World Heritage Site. The park is administered by the Department of Conservation.

 of Fiordland were set aside as a national reserve in 1904, following suggestions by then-future Prime Minister Thomas Mackenzie and Southland Commissioner of Crown Lands, John Hay, that the region should be declared a national park.

The area had already become a destination for trampers, following the opening up of the Milford Track from Lake Te Anau to Milford Sound in 1889 by New Zealand explorers Quintin McKinnon and Donald Sutherland, which received significant publicity from a 1908 article in the London Spectator describing it as the "Finest Walk in the World".

The Fiordland "public reserve" was created as a park administered by the Department of Lands and Survey - in practical terms similar to a National Park.  The only two officially named "national parks" in New Zealand at the time, Tongariro National Park and Egmont National Park, were administered by park boards.  Consolidation of the management of these parks led to the National Parks Act of 1952, which brought Fiordland National Park into the fold, formally making it the third National Park in New Zealand.

The only main road into the park,  (SH 94), reached the Homer Tunnel area in 1935, but it was only with the tunnel's completion in 1953 that Milford Sound was accessible by road - to date the only fiord in the national park with road access.

Fiordland became the scene of one of New Zealand's most significant conservation debates when in the 1960s it was proposed to raise the level of Lake Manapouri to assist hydro-electricity production at West Arm. The ensuing battle resulted in government ultimately bowing to the weight of petitions and passing a bill in the 1970s that gave the lake statutory protection.

In 1986, Fiordland National Park was individually recognised as a World Heritage Site, and in 1990, together with three other national parks to the north, as part of the Te Wahipounamu World Heritage Area.

The park's protected area includes all of the islands along its coast, as well as the remote Solander Islands.  Although the park's seaward-boundary is at the mean high water mark, a total of ten adjoining marine reserves protect large areas of water in several of the fiords.  The most recent expansion of Fiordland National Park was the 1999 addition of the  Waitutu Forest.  Possible future additions are Big Bay, parts of the Livingston/Eglinton Ranges, and the Dean/Rowallan catchment area.

Geographical features

During the cooler past, glaciers carved many deep fiords, the most famous (and most visited) of which is Milford Sound / Piopiotahi. Other notable fiords include Doubtful Sound / Patea and Tamatea / Dusky Sound. The retreat of the glaciers after the ice age left behind U-shaped valleys with sheer cliffs and as a result Fiordland's coast is steep and crenellated, with some of the 15 fiords reaching as far as  inland.

The southern ranges of the Southern Alps / Kā Tiritiri o te Moana cover most of Fiordland National Park and, combined with the deep glacier-carved valleys, present a highly inaccessible landscape.  At the northern end of the park, the Darran Mountains contain several peaks rising to over , with views of Mount Aspiring / Tititea to the north in the neighbouring Mount Aspiring National Park.  Further south, the Franklin Mountains, Stuart Mountains, and Murchison Mountains reach around , with the peaks diminishing in height from north to south.  The Kepler, Dingwall, Kaherekoau, Princess and Cameron Mountains further south only reach .

The carving action of the glaciers has succeeded in cutting off islands from the mainland, leaving two large uninhabited offshore islands, Secretary Island and Resolution Island, as well as many smaller ones.  Although these glaciers are long-gone, a few small glaciers and permanent snow fields remain, with the southernmost glacier situated below Caroline Peak.

Several large lakes lie wholly or partly within the park's boundaries, notably Lake Te Anau and Lake Manapouri, both on the western boundary of the national park, as well as the southern lakes Lake Monowai, Lake Hauroko, and Lake Poteriteri.  All of these lakes exhibit the topography typical of glacier-carved valleys, with Lake Te Anau and Lake Manapouri in particular having several arms similar in look to the fiords on the west coast of the park.

The Sutherland Falls, to the southwest of Milford Sound on the Milford Track, are among the world's highest waterfalls.  Other tall waterfalls in the park include Browne Falls, Humboldt Falls, Lady Alice Falls, and Bowen Falls, as well as countless temporary waterfalls in the fiords that come alive following rainfall.

Prevailing westerly winds blow moist air from the Tasman Sea onto the mountains; the cooling of this air as it rises produces a prodigious amount of rainfall, exceeding seven metres in many parts of the park. This supports the lush temperate rain forests of the Fiordland temperate forests ecoregion.

Vegetation and wildlife
Fiordland National Park contains the majority of the largest area of unmodified vegetation in New Zealand.  The dense forests, often clinging to steep valley sides, comprise mostly silver beech and mountain beech, but also podocarps.  A large variety of shrubs and ferns, often dominated by crown fern, make up a rich understory of plants, with the forest floor covered in mosses and liverworts.  The abundant vegetation is supported by the high rainfall, but continues to be damaged by introduced species such as red deer and possum.

The park is also a significant refuge for many threatened native animals, ranging from dolphins and bats to reptiles, insects, and birds. Among the birds are several endangered species endemic to New Zealand such as the takahē, mōhua (yellowhead), and the critically endangered kakapo, the only flightless parrot in the world.  The vulnerable Fiordland crested penguin and southern brown kiwi are also almost exclusively found within the park.

The special nature of the Fiordland area for conservation was recognised in the late 1890s by Richard Henry, pioneering the transfer of threatened species such as kakapo and kiwi to islands in Dusky Sound.  Conservation work and management of endangered species continues via a number of programmes by the Department of Conservation. The Takahē Recovery Programme ensures the survival of the last wild population of takahē.  This unique bird, the largest living member of the rail family, was once thought to be extinct. After rediscovery of the takahē in the Murchison Mountains in 1948, a special area of  was set aside in Fiordland National Park for its conservation, with the population reaching a milestone of 300 birds in 2016. Although the National Park comprises 15% of New Zealand's conservation estate, it receives less than 1% of the Department of Conservation's pest-control budget.

Several offshore islands belonging to Fiordland National Park are dedicated sanctuaries for threatened native species:

Anchor Island - kakapo, little spotted kiwi, tieke (saddleback), mōhua
Bauza Island - tieke
Breaksea Island - tieke, mōhua, knobbled weevil, Fiordland skink
Chalky Island - Te Kakahu skink, tieke, mōhua, kakapo, little spotted kiwi, orange-fronted kakariki
Coal Island - tokoeka (Haast brown kiwi), mōhua
Indian Island
Passage Islands
Resolution Island - New Zealand rock wren, mōhua, tieke, knobbled weevil
Secretary Island - Fiordland crested penguin, kiwi/tokoeka, rock wren, kōkako, takahē, mōhua, endemic mistletoe species

Mōhua and tokoeka (Haast brown kiwi) have also been released on Pomona Island in Lake Te Anau, and the Eglinton Valley contains significant populations of long-tailed bats.

In addition to these sanctuaries, there are also three sizeable possum-free islands in the fiords of the national park: Cooper Island and Long Island in Dusky Sound / Tamatea, and Great Island in Taiari / Chalky Inlet.  However, these islands are still occupied by stoats, rats or mice, compromising their suitability as bird sanctuaries.

Public access

Main road access into Fiordland National Park is limited to the Milford Road (SH 94), which runs north from Te Anau, skirting the edge of the park before entering the park as the highway joins the valley of the Eglinton River just north of Te Anau Downs. From there the road continues to the northwest corner of the park, reaching its terminus at Milford Sound / Piopiotahi, where there is a large car park, a wharf for the tour boats, and a visitor centre.  An unsealed side road in the upper Hollyford Valley leads to the start of the Hollyford Track.

A handful of other roads provide access to various entry points into the national park:
  runs close to the park's boundary between Te Anau and Manapouri, with minor side roads to two entry points along the Kepler loop track,
 a narrow winding gravel road runs along the Borland and the Grebe Valley, providing access to three tramping tracks and to a campsite at Lake Manapouri's South Arm,
 a short unsealed access road leads to a campsite at Lake Monowai and the start of two tramping tracks,
 another unsealed road runs up the Lill Burn Valley and to tramping tracks in the area south of Lake Hauroko, including a track to Lake Poteriteri, the largest lake in New Zealand with no road access.

A gravel road not connected to the rest of the public road network links Doubtful Sound with the western edge of Lake Manapouri via Wilmot Pass.  That road is only used by shuttle buses for Doubtful Sound tours from Manapouri, which include a boat transfer across Lake Manapouri and bus transfer over Wilmot Pass to tour boats awaiting at a small jetty in Doubtful Sound.

Light aircraft and helicopter services link with Milford Sound, which also has a small boat marina.

Parts of Fiordland National Park are a designated Wilderness Area and aircraft landings are not permitted.  The Wilderness Areas award special protection for large tracts of wild land containing natural features of such significance that they are preserved in their natural condition, without any man-made structures or facilities.  Entry is usually restricted to foot travel, there are typically no tramping tracks, and in some cases, special permits are required, such as for several offshore islands and the Takahē Specially Protected Area in the Murchison Mountains.

Activities

Fiordland National Park is the most popular national park in New Zealand for international visitors.  Well over half a million people visit the national park every year, however, the visitor numbers are almost exclusively concentrated in the park's north-eastern corridor from Te Anau to Milford Sound.

Most tourists are attracted to the easily accessible areas of the national park such as Milford Sound, where boat tours of the fiord and kayaking are the most popular activities.  Some boat tour packages include a visit to the Milford Discovery Centre & Underwater Observatory.
Along the Milford Road from Te Anau there are also camping grounds and several short walks, some of which are even accessible by wheelchair.  Popular stopping points along the road are at the Mirror Lakes, the Homer Pass area immediately to the east of the tunnel, and The Chasm.

Te Anau, situated on the shore of Lake Te Anau, is the closest town to the national park and provides many accommodation options as well as all the amenities expected of a small town.  The only other settlement close to the park is the much smaller Manapouri.

Doubtful Sound also offers boat tours.  These day-long tours depart from Manapouri and include return boat transfer across Lake Manapouri and bus transfer over Wilmot Pass to get to Doubtful Sound.  From Te Anau, boat trips across the lake to the Te Ana-au Caves are available.

Fiordland National Park is also a popular destination for alpine climbers and especially for trampers, with the multi-day Milford, Kepler and Hollyford tracks, and half of the Routeburn Track within the park.  The latter three can also be walked in and out as day walks, whereas access to both ends of the Milford Track is only via boat and is regulated and must be pre-booked, in particular during the summer peak season.

Aside from these major tramping tracks, which also offer guided walks, dozens of lesser known tracks are maintained by the Department of Conservation, ranging from tracks requiring intermediate skills, such as the Hump Ridge Track and the Lake Marian track to advanced multi-day hikes like the Dusky Track and several routes that should only be attempted by experienced trampers.  Fiordland is a challenging tramping destination, and given the size of the national park, there are few tracks.  Off-track travel by expert trampers often relies on following deer trails.  Sandflies, flooding and poor weather are a hazard, and being stranded for a day or two due to flooded river crossings is not uncommon on tracks like the Dusky Track.  Trampers on these remote tracks also face three-wire bridges, tree falls, and rough terrain where mud can be knee-deep.

Milford Sound / Piopiotahi, Te Houhou / George Sound, Doubtful Sound / Patea, and Dusky Sound / Tamatea are the only fiords accessible via tracks or routes.  Inland, the southern lakes of Lake Monowai and Lake Hauroko have road access to campsites and tracks, and Lake Poteriteri can be reached via a tramping track.

The steep granite peaks of the Darren Mountains are a popular area for mountain climbers.
The park is also a renowned destination for rainbow trout and brown trout fly fishing.

In popular culture
Parts of the 2017 film Alien: Covenant were filmed in the park.

Helicopter hunting

Red deer were introduced to New Zealand in the 1850s and they subsequently colonised the Fiordland Park area. By the 1920s, the large herds of wild deer in the NZ back country competing with sheep and cattle for feed resulted in pressure on the NZ government from the farming community, and deer cullers were employed by the Internal Affairs department to indiscriminately shoot deer in an effort to reduce the population. Costs were recouped from the sale of deer hides.

During the early 1960s, an international market for wild venison was established, and with no restrictions on hunting, market hunters established themselves in the rugged park country and used pack horses, jetboats and fixed wing aircraft to get the carcasses out to market. Experiments with shooting wild deer from helicopters were highly successful and a competitive industry was based on this technique. By the late 1970s, the deer population in Fiordland had been severely reduced, and combined with a flourishing deer farming industry this has reduced the impact of aerial hunting over the national park.

Market hunting from helicopters continues today in a reduced fashion, with the largest market being Germany. The Department of Conservation uses helicopters to poison the possum population with aerial dropping of 1080 poison, despite some public opposition.

See also
National parks of New Zealand
Forest parks of New Zealand
Regional parks of New Zealand
Protected areas of New Zealand
Conservation in New Zealand
Department of Conservation

References

External links

 Fiordland National Park, Department of Conservation
 Fiordland Coastal Newsletter

National parks of New Zealand
Protected areas of Southland, New Zealand
Protected areas established in 1952

Fiordland National Park


Eva Brunner-Szabo (* 27. Mai 1961 in Oberwart; † 2. März 2012) war eine österreichische Fotografin und Multi-Media-Künstlerin.

Leben
Eva Brunner-Szabo besuchte von 1975 bis 1980 die HBLA für wirtschaftliche Frauenberufe in Oberwart und absolvierte ab 1981 ein Studium der Kommunikationswissenschaften an der Universität Wien, das sie 1990 mit der Promotion abschloss. Ab 1991 war sie Mitarbeiterin der Medienwerkstatt Wien – Studio für Video, Multimedia, Film und wirkte ab 1993 als Kuratorin der VIDEO-EDITION-AUSTRIA. Seit 1995 führte sie gemeinsame Projekte mit Gert Tschögl durch, die ab dem Jahr 2000 unter dem Label memoryPROJECTS stattfanden. 1996/97 machte sie eine Ausbildung zur Multi-Media Producerin bei SAE Institute in Wien und war von 1996 bis 2004 Lektorin an der Universität Wien. 2004 wurde sie Kuratorin und Mitbegründerin des DVD-Labels INDEX.

Anerkennungen
Für ihre fotografischen Arbeiten erhielt Brunner-Szabo mehrere Auszeichnungen, u. a.
 2011: Anerkennungspreis für Künstlerische Fotografie in der Kategorie Medienkunst des Niederösterreichischen Kulturpreises

Weblinks

 Sammlung Mediennachrufe

Einzelnachweise

Fotograf (20. Jahrhundert)
Fotograf (21. Jahrhundert)
Fotograf (Wien)
Medienkünstler (Österreich)
Österreicher
Geboren 1961
Gestorben 2012
Frau

Eva Brunner-Szabo


Jeannie Berlin (født Jeannie Brette May; 1. november 1949) er en amerikansk manuskriptforfatter og skuespiller.

Berlin blev født som Jeannie Brette May i Los Angeles og er datter af skuespilleren Elaine May (født Berlin) og opfinder Marvin May. May instruerede filmen Hjerteknuseren, hvor Berlin modtog en Golden Globe og en nominering Oscar for bedste kvindelige birolle.

I 1970'erne omfattede hun også filmene Getting Straight (1970), Blod og jordbær (1970), Alexanders stående problem (1971) og Sheila Levine, sjov pige i New York (1975). Hun havde også en hovedrolle i Old Fashioned Murder, et afsnit i 1976 af tv-serien Columbo. Efter et årtier langt fravær fra scenen medvirkede hun i filmene Margaret (2011) og Inherent Vice (2014).

Berlin gjorde sin teaterdebut på Broadway i Mays skuespil After the Night and the Music (2005). I 2012 optrådte hun i skuespillet Other Desert Cities på Mark Taper Forum i Los Angeles.

Referencer

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra Californien
Manuskriptforfattere fra USA
Personer fra Los Angeles
Amerikanere i 1900-tallet
Amerikanere i 2000-tallet

Jeannie Berlin


Des élections législatives ont eu lieu en Libye pour élire la Chambre des représentants le 7 janvier 1956.

La Chambre des représentants comptait 55 sièges, un pour 20 000 habitants. Après les élections de 1952, les partis politiques et les rassemblements politiques avaient été interdits, de sorte que tous les candidats se sont présentés à l'élection en tant qu'indépendants. En conséquence, le vote était largement basé sur la personnalité, les liens de clan et le népotisme. Trente candidats ont été élus sans opposition.

Références

Liens externes

1956
Libye
1956 en Libye
Janvier 1956

Élections législatives libyennes de 1956


Outcast  je osmi studijski album njemačkog thrash metal sastava Kreator. Objavljen je u 22. srpnja 1997. godine, a objavila ga je diskografska kuća GUN Records.

Na albumu se nastavlja eksperimentiranje s industrial metalom, no ovaj put uvode i elemente gothic rocka i gothic metala.

Popis pjesama

Osoblje
Kreator
Mille Petrozza – vokali, gitara, programiranje
Jurgen Reil – bubnjevi, programiranje
Christian Giesler – bas-gitara
Tommy Vetterli – gitara, programiranje
Dodatni glazbenici
Guido Eickelmann – programiranje
Vincent Sorg – programiranje, klavir, pomoćnik inženjera zvuka
Ostalo osoblje
Vincent Wojno – produciranje, snimanje
Jörg Umbreit – pomoćnik inženjera zvuka
Sascha Kramski – pomoćnik inženjera zvuka
Ronald Prent – miksanje
Joerg Steinfadt – pomoćnik miksera
Dirk Rudolph – dizajn
Harald Hoffmann – fotografija
Christian Loenhoff – ilustracije
Britta Kühlmann – inženjer zvuka

Izvori

Albumi sastava Kreator
Albumi iz 1997.

Outcast (album)


Clou var en dansk restaurant, beliggende på Øster Farimagsgade 8 i København. Den var siden februar 2014 været tildelt én stjerne i Michelinguiden. Clou blev åbnet i september 2012 og lukkede i 2020.

Historie
Tvillingerne Jonathan og Alexander Kjølhede Berntsen åbnede restauranten 22. september 2012. De havde fra 2009 til 2010 drevet restauranten 'Berntsens Ballade', der trods gode anmeldelser bukkede under for følgerne af finanskrisen. Mange af deres tidligere gæster havde forhørt sig, om de ville åbne en ny restaurant, og blandt disse var flere, der gik ind som investorer. Clou kom til af bestå af en vinbar med tapas og franske vine, en vinhandel og en gourmetrestaurant. I slutningen af 2013, overtog Jonathan driften af Clou alene og lavede hele restauranten om til a la carte og "set-menu" restaurant. Clou ejes af Mohammed Aoussar.

Holdet på Clou vandt i oktober 2013 den spanske konkurrence Copa Jerez, hvor restauranter fra mange lande konkurrerer om at lave de bedste vinsammensætninger til deres egen menu. Endvidere vandt Jonathan Berntsen også prisen for bedste kok.

I foråret 2014 blev Clou tildelt sin første stjerne af Michelinguiden. Ved de efterfølgende årlige uddelinger har Clou bevaret sin stjerne, hvor februar 2018 var den seneste.

Referencer

Eksterne henvisninger
 Clou's officielle hjemmeside

Værtshuse og spisesteder i København
Tidligere danske restauranter med Michelin-stjerne
Danske virksomheder etableret i 2012
Frederiksstaden

Clou


Passio Kiliani ist die Bezeichnung für zwei hagiographische Schriften aus dem 9. Jahrhundert über das Leben des heiligen Kilian von Würzburg.

Inhalt
Der vornehme Ire Killena wird Bischof und erhält den Namen Kilian. Er wandert mit etlichen Gefährten in der Nachfolge Christi bis Würzburg, wo zu diesem Zeitpunkt Herzog Gosbert herrscht. Dieser wird in der Passio als Heide dargestellt, dürfte aber in Wirklichkeit bereits christlich gewesen sein. Kilian und seine Gefährten kommen bei dem Versuch der Heidenmission unter Papst Konon im Jahr 689 ums Leben: Auf Befehl von Gailana, der Gattin des Herzogs, werden sie enthauptet. Die Angaben über das Herrscherhaus und dessen Stammbaum in der Passio Kiliani geben wichtige Hinweise auf die politischen Verhältnisse im 7. und 8. Jahrhundert in Franken.

Passio minor
Die kürzere Version ist die ältere. Sie ist unter dem Titel Passio Kiliani martyris Wirziburgensis bekannt geworden und wurde 1910 von Wilhelm Levison publiziert. Dieser datierte sie auf die Zeit um 840 mit der Einrichtung des ostfränkischen Königtums durch Ludwig den Deutschen im Jahr 833 als terminus post quem. Er berief sich dabei auf eine anachronistische Herrschertitulatur in der Schrift. Pippin wird dort als erster König der Ostfranken bezeichnet, der zu dem Zeitpunkt geherrscht habe, als die Reliquien Kilians und seiner Gefährten erhoben worden seien. A. Bigelmair hielt die Passio minor für älter. Er ging davon aus, dass sie schon um die Zeit der Reliquienerhebung, also wohl 752, entstand. J. Dienemann dagegen glaubte, sie sei im Zusammenhang mit der Translation der Reliquien und der Feier in Anwesenheit Karls des Großen im Jahr 788 niedergeschrieben worden.

Die älteste bekannte Handschrift, der St. Galler Codex Sangallensis 566, stammt aus der Zeit um 870. Die Passio minor wurde wahrscheinlich von einem mainfränkischen Geistlichen verfasst. Sie diente als Quelle für die jüngere und umfangreichere Passio maior.

Passio maior
Die Passio maior dürfte in den 880er Jahren vom selben Verfasser wie die ältere Vita des Burchard von Würzburg geschrieben worden sein.

Textausgabe
 Franz Emmerich: Der heilige Kilian. Regionarbischof und Märtyrer. Historisch-kritisch dargestellt, Würzburg : Göbel 1896 link
 Cynthia J Hahn: Passio Kiliani. KOMM, Kommentarband. Graz : Akad. Druck- u. Verlagsanst., 1988

Weblinks
 Passio minor - Deutsche Übersetzung und lateinischer Text
 Passio major - Deutsche Übersetzung und lateinischer Text

Einzelnachweise

Klilian
Kilian (Heiliger)
Literatur (9. Jahrhundert)
Literatur (Mittellatein)

Passio Kiliani


Banjaši, romska etnička skupina sa šireg područja Srbije. Podrijetlom su iz Oltenije odakle su se u Srbiju doselili zajedno s Vlasima Caranima i Bufanima doselili u prvoj polovini XVIII stoljeća.

Jezik Banjaša je oltensko narječje rumunjskog jezika. Jezik ističu na prvom mjestu kod svoje identifikacije, a imaju u većoj mjeri sačuvanu rumunjsku etničku svijest.

Izvori

Romi u Srbiji

Banjaši


Die St. Thomas Aquinas High School ist eine im Südwesten der Stadt Fort Lauderdale im US-Bundesstaat Florida gelegene weiterführende Schule in privater Trägerschaft des Erzbistums Miami. Sie entstand 1952 durch Ausgliederung aus einer 1936 gegründeten Schule  und wurde 1961 nach dem katholischen Heiligen Thomas von Aquin benannt. Im Jahr 1996 erhielt sie den Blue Ribbon Award, die höchste Auszeichnung des Bildungsministeriums der Vereinigten Staaten für Exzellenz im Bildungsbereich.

Die St. Thomas Aquinas High School wird von rund 2.170 Schülern besucht, die von etwa 130 Lehrern unterrichtet werden. Zu den Aufnahmevoraussetzungen zählen das Bestehen eines Eingangstests sowie zwei Empfehlungsschreiben der zuvor besuchten Schule. Überregional bekannt ist sie in den USA vor allem durch die Erfolge ihrer Schüler im sportlichen Bereich, aufgrund der ihre Sportabteilung unter anderem im Jahr 2005 den dritten Platz auf einer landesweiten Rangliste des Magazins Sports Illustrated belegte. Das American-Football-Team der Schule gewann bis 2021 zwei Landesmeistertitel und zehnmal die Meisterschaft des Staates Florida.

Zu den Absolventen der St. Thomas Aquinas High School zählen unter anderem die Tennisspieler Chris Evert und Mark Merklein, die American-Football-Spieler Michael Irvin und Brian Piccolo, die amerikanischen Fußball-Nationalspieler Alejandro Bedoya und Eric Eichmann, die Volleyball-Nationalspielerin Foluke Akinradewo, die Olympiasiegerin und mehrfache Weltmeisterin im 400-Meter-Lauf Sanya Richards-Ross, der Leichtathlet Arman Hall, der Golfspieler Jason Dufner, der Schriftsteller Michael Connelly, die Schauspieler Billy Crudup und Chris Conrad, der Drehbuchautor, Filmproduzent und Regisseur Steve Conrad sowie der Politiker und frühere Gouverneur von Maryland Parris Glendening.

Literatur

 Bernard McCormick: Salute to a Super School. St. Thomas Aquinas Celebrates 75 Years. In: Gold Coast Magazine. 47(9)/2011. Gulfstream Media Group, S. 81–88,

Weblinks

 St. Thomas Aquinas High School Offizielle Website (englisch)

Einzelnachweise

Highschool in den Vereinigten Staaten
Bildung in Fort Lauderdale
Organisation (Fort Lauderdale)
Thomas von Aquin als Namensgeber
Thomas von Aquin
Gegründet 1952

St. Thomas Aquinas High School


Olmaz Olsun, Sezen Aksu'nun 1976 çıkışlı üçüncü 45'liğidir. Bu 3. kırkbeşlik sayesinde giderek ünlenen Sezen Aksu bir yılbaşı gecesi televizyonda söylediği Olmaz Olsun şarkısıyla ertesi gün tüm Türkiye'nin konuştuğu ünlü olmuştu.

Albüm Şarkıları
 Olmaz Olsun (söz-müzik-düzenleme: Şanar Yurdatapan)
 Seni Gidi Vurdumduymaz (söz-müzik: Sezen Aksu, düzenleme: Atilla Özdemiroğlu)

Kaynakça
sezen-aksu com

Sezen Aksu albümleri
1976 albümleri
Pop albümleri

Olmaz Olsun (albüm)


Dipterosiphonia, rod crvenih algi smješten u vlastiti tribus Dipterosiphonieae, dio porodice Rhodomelaceae. Postoji šest priznatih vrsta; tipična je morska alga D. dendritica.

Vrste
 Dipterosiphonia australica Womersley
 Dipterosiphonia dendritica (C.Agardh) F.Schmitz - tip
 Dipterosiphonia parva (Dickie) Skottsberg & Levring
 Dipterosiphonia prorepens Falkenberg
 Dipterosiphonia reversa C.W.Schneider
 Dipterosiphonia rigens (C.Agardh) Falkenberg

Izvori

Rhodomelaceae

Dipterosiphonia


Potres u Irpiniji 1980. () dogodio se u Italiji 23. studenog 1980., s magnitudom momenta od 6,9 i maksimalnim Mercallijevim intenzitetom od X (ekstremno). Ostavila je najmanje 2483 mrtvih, najmanje 7700 ozlijeđenih i 250 000 beskućnika.

Događaj

Potres se dogodio u 18:34 UTC (19:34 lokalno), sa središtem u selu Castelnuovo di Conza, Campania, južna Italija. Nakon prvog potresa uslijedilo je 90 naknadnih potresa. Bila su tri glavna potresa, svaki s epicentrom na drugom mjestu, unutar 80 sekundi. Najveći udar zabilježio je vršno ubrzanje od 0,38g, s 10 sekundi gibanja većim od 0,1g. Kombinacija tri glavna šoka proizvela je 70 sekundi trešnje veće od 0,01 g. Stoga je podrhtavanje bilo jako i dugo je trajalo. Najviše su pogođeni gradovi u pokrajini Avellino. U Sant'Angelo dei Lombardi 300 je ubijeno, uključujući 27 djece u sirotištu, a osamdeset posto grada je uništeno, a mnoge povijesne zgrade ostale su u ruševinama jer se grad nikada nije u potpunosti oporavio do 2021. Stotinu je nastradalo u Balvanu kada se srednjovjekovna crkva srušila tijekom nedjeljne službe. Gradovi Lioni, Conza della Campania (blizu epicentra) i Teora su uništeni, a deseci građevina u Napulju su sravnjeni sa zemljom, uključujući stambenu zgradu od 10 katova. Šteta je bila više od 26.000 km 2, uključujući Napulj i Salerno.

Obnova
Talijanska vlada potrošila je 59 trilijuna lira na obnovu, dok su druge nacije poslale priloge. Zapadna Njemačka je doprinijela s 32 milijuna američkih dolara (USD), a Sjedinjene Države sa 70 milijuna američkih dolara.

Međutim, početkom 1990-ih izbio je veliki korupcijski skandal. Od milijardi lira koje su bile namijenjene za pomoć stradalima i obnovu, najveći dio nestao je iz fondova za obnovu nakon potresa 1980-ih. Od 40 milijardi dolara potrošenih na obnovu nakon potresa, procjenjuje se da je 20 milijardi dolara otišlo na stvaranje potpuno nove društvene klase milijunaša u regiji, 6,4 milijarde dolara otišlo je kriminalnoj Camorri, dok je još 4 milijarde dolara otišlo političarima na mito. Samo preostalih 9,6 milijardi dolara, četvrtina ukupnog iznosa, potrošeno je zapravo na potrebe ljudi.

Camorra je nakon potresa ušla u građevinsku industriju.

Povezani članci
 Dodatak:Popis potresa 1980.
 Dodatak:Popis potresa u Italiji
 Dodatak:Popis potresa u Irpiniji
 Potres u Irpiniji 1930.

Izvori

Daljnje čitanje

Vanjske poveznice
  INGV - sismica Map
  Memory and Images Earthquake 1980
  Earthquake 1980 Gesualdo
  INGV page on the earthquake

 1980-11-23
 1980-11-23

Potres u Irpiniji 1980.


The voiced retroflex approximant is a type of consonant used in some languages. The symbol in the International Phonetic Alphabet that represents this sound is , and the equivalent X-SAMPA symbol is r\`. The IPA symbol is a turned lowercase letter r with a rightward hook protruding from the lower right of the letter.

The velar bunched approximant found in some varieties of Dutch and American English sounds similar to the retroflex approximant but it has a very different articulation.

Features
]

Features of the voiced retroflex approximant:

Occurrence

See also
 Alveolar approximant
 Retroflex consonant
 R-colored vowel
 Index of phonetics articles

Notes

References

External links

Retroflex consonants
Pulmonic consonants
Oral consonants
Central consonants

Voiced retroflex approximant


Marvin Harold Hewitt (March 24, 1922 – March 31, 1991) was an American impostor who became, among other things, a university physics professor.

Hewitt was born in Philadelphia on March 24, 1922, the son of Samuel Hewitt, a police officer who was killed in 1947.

Hewitt was a high school drop-out with no qualifications who wanted to become an academic. He always used names and identities of real-life people in his impostures. He later claimed that he had a "compulsion to teach".

Hewitt's first imposture began in 1945 when he selected a famous name from a list of university teachers and used it to apply for a position of an aerodynamic engineer. However, the name was too recognizable and he was soon exposed.

The next identity Hewitt adopted was that of Julius Ashkin, a physics professor. He applied and was accepted first into a pharmacological college in Philadelphia and the next year into teacher's college in Minnesota. When he began to gain academic fame, the real Ashkin wrote him to suggest that he stop.

Hewitt proceeded to adopt the persona of Georg Hewitt, former chief researcher of Radio Corporation of America. When he was found out, he switched to that of philosophy professor Clifford Berry.

In 1954, Hewitt was on his fifth teaching job as Dr. Kenneth Yates, an associate professor of physics at the University of New Hampshire. At that stage two other colleges had discovered that his credentials were false when they noticed that the real Kenneth Yates was currently working for an oil company. They had only removed him from the faculty and the university authorities had decided to let him leave quietly when the details leaked out.

Hewitt died on March 31, 1991, aged 69.

References

The Compulsion. Time magazine. March 15, 1954
Honest career for Ph(ony)D: brilliant hoaxer Marvin Hewitt becomes a respected engineer. Life magazine. January 21, 1957, pp. 57–82.

1922 births
1991 deaths
Impostors
People who fabricated academic degrees

Marvin Hewitt


An Mesadenus glaziovii in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Célestin Alfred Cogniaux, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Schltr.. An Mesadenus glaziovii in nahilalakip ha genus nga Mesadenus, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mesadenus

Mesadenus glaziovii


لينتس أو لينز  مدينة في شمال النمسا يمر بها نهر الدانوب تعتبر أهم مدن شمال النمسا. تعتبر المدينة عاصمة مقاطعة النمسا العليا وثالث أكبر مدينة في البلاد وتبعد عن حدود جمهورية التشيك 30 كم فقط. يبلغ عدد سكان المدينة 189،343 نسمة (2007) ويبلغ عدد سكان المدينة مع ضواحيها 271،000 نسمة.

خصائصها
مدينة لينز هي القلب التجاري النابض للنمسا فالحركة التجارية المستمرة وكثافتها السكانية إضافة إلى كونها مدينة العمل الدائم جعل منها المدينة التي لا تنام.

وهي مدينة صاخبة، الحركة لاتتوقف فيها، الزحام في كل مكان، المدينة عصرية ابتداء من قطارات الترام السريعة التي تكتظ دوما بالركاب، ومن الأهمية التي تحظى بها مدينة لينز موقعها الاستراتيجي الذي يربطها بألمانيا وموقعها في المنتصف بين سالزبورغ وفيينا إضافة إلى اشتراكها مع مدينة فيينا في نهر الدانوب.

يقطع مدينة لينز شارع Landstrasse الذي هو علامة مميزة في مدينة لينز وهو شارع تجاري طويل جداُ يقسمها إلى نصفين شرقي وغربي ويربط شمالها بجنوبها ويمتد من منطقة الجبل POSTLINGBERG شمالاً ليقطع نهر الدانوب ويمر بالساحة الكبرى Hauptplatz وينتهي بالمدينة الشمسية SOLAR CITY جنوباً.

مدينة لينز تتفوق على فيينا من ناحية التسوق فشارع لاند شتراسي Landstrasse يمكن قطعه من فندق نوفوتيل جنوب لينز إلى الساحة المركزية Hauptplatz في حوالي 20 دقيقة بالترام السريع الذي يتوقف عند العديد من محطات الترام، حيث يوجد عدد كبير من المحلات والاسواق والمراكز التجارية.

الأماكن السياحية
 الساحة الكبرى Hauptplatz:

والتي تعتبر أكبر ساحة في النمسا حيث تبلغ مساحتها 220 في 60 متر وأكثر ساحة شهرة في النمسا، تنتشر على جنباتها المقاهي والمطاعم وتقام فيها بعض العروض الترفيهية، ويقع في قلبها عمود رخامي أبيض منحوت عليه بعض الاشكال ويسمى Trinity Column يبلغ ارتفاع هذا العمود 20 متراً وقد تم الانتهاء من بناءه عام 1723، وهو عبارة عن عمود رخامي أبيض من عمل سبستيان ستومفيغر Sebastian Stumpfegger، ويحمل هذا العمود 3 منحوتات في تعبير عن النجاة من الكوارث الثلاثة وهي الحرب عام 1704 م – الحريق عام 1712 – والطاعون عام 1713حسب ثقافتهم

كما يقع في مركز الساحة أيضاً مكتب استعلامات السياح ويمكن ملاحظة ازدحامه في أوقات مختلفة من اليوم
 شارع لاند شتراس Landstrasse
 منطقة الجبل Postlingberg
 قلعة لينز التاريخية Schloss Linzer والمتحف
 نهر الدانوب
 محطة القطار
 معرض الفنون الألكترونية ARS ELECTONICA (على زاوية نهر الدانوب بعد الجسر مباشرة).
 حديقة الحيوانات في منطقة جبل البوستلنقPOSTLINGBERG – المحطة الثانية وتحوي الحديقة أكثر من 800 حيوان (ماعز لاما ببغاوات نعام دجاج تماسيح واقوانات وثعابين)

مراجع

أماكن مأهولة على ضفاف الدانوب
حملة النفط للحرب العالمية الثانية
عواصم ولايات النمسا
مدن وبلدات النمسا العليا
هولوكوست في النمسا

لينتس


නර්ගීස් සුළි කුණාටුව ඉතා බිහිසුණු නිවර්තන සුළි කුණාටුව 2008 මැයි 02 දින මියන්මාරය( බුරුමය) හරහා හමා ගියේය. එය මහා මාරන්තික ඛේදවාචකයක් වූයේ 23,335 ට පමණ මාරකයක් වූ නිසාවෙනි. තවද, අතුරුදන් වී ඇති වී සංඛ්‍යාව දැනට 37,019 වන අතර ගණනය කර ඇති ලෙස‍ට අවසානයේ මෙහි එකතුව 100 000 කට ආසන්න විය හැකි බවට මත ඉදිරිපත් කර ඇත.

උතුරු ඉන්දියානු සාගර කලාපයේ මෙතෙක් සිදු වූ මාරාන්තික  සුළි කුණාටුව අතුරින් 'නර්ගීස්' කුණාටුව දෙවැනි වී ඇත්තේ 'නිනා' කුනාටුවට පමණි. එහෙත් නම් නොකළ කුණාටුද ඇතුළත් වූ පසු 'නර්ගීස්' සුළි කුණාටුව 8 වන තැනට පත්වේ. නමුත් මියන්මාරයට බල පෑ සුළි කුණාටු අතුරින් එය 2006 දී හටගත් මාලා සුළි කුණාටුවට පමණක් දෙවැනි වේ.

2008 වසරේ උතුරු ඉන්දියානු මුහුදු සුළි කුණාටු කාලසීමාවේදී සිදු වූ මෙම 'නර්ගීස්' සුළි කුණාටුව එකී කාලය තුළ උතුරු ඉන්දීය මුහුදු කලාපයේ නම් කළ පළමු සුළි කුණාටුවයි. එය වර්ධනය වීම ඇරඹී ඇත්තේ අප්‍රේල් 27 වන දින බෙංගාල බොක්කේ මධ්‍යම  ප්‍රදේශය ආශ්‍රිතවයි. පසුව එය වයඹ දෙසට ගමන් කරනවාත් සමගම ක්ෂණිකව ඉතා බිහිසුණූ කුණාටුවකට පරිවර්තනය විය.
අප්‍රේල් 29 වන විට තිබූ වියළි වායු තත්වය 'නර්ගීස්' සුළි කුණාටුව අඩපන කළ ද නැගෙනහිර දෙසට ගමන් ඇරඹීමත් සමග ක්ෂණිකව එය ඉතා තීව්‍ර වූ අතර පැයට කිලෝමීටර් 165 ක වේගයකින් ගමන් කළේ මැයි 02 වන දිනය. නමුත් එහි වේගය පැයට කිලෝමීටර් 215  පමණ වන බවට සුළි කුණාටු අවධානම් ඇඟවීමේ ඒකාබද්ධ මධ්‍යස්ථානය ගණනය කොට ඇත. මියන්මාරයට ආසන්න 'අයියර්වාඩ්' නම් වෙරළ සීමාවට ළඟා වෙද්දී සුළි කුණාටුව වඩ වඩාත් තීව්‍ර වූ අතර 'රැන්ගූන්' නගරය දෙසින් හමා ගිය පසු සුළි කුණාටුව දුර්වල වෙමින් මියන්මාර් හා තායිලන්ත දේශ සීමා  ආසන්නයට වත්ම එය සම්පූර්ණයෙන්ම පහව ගියේය.

සුළි කුණාටුව හඳුන්වන 'නර්ගීස්' යන නාමය  උර්දු නමක් වන අතර එහි අර්ථය 'ඩැෆොඩිල්' මල  යන්නයි. ඉතා දරුනු නර්ගීස් කුණාටුව - ඉතා දරුනු මට්ටමට වැටෙන සුළි කුණාටු 4ක් ඇති විය. (SSHS)

2008-04-27 වනදා ඇති වූ අතර 2008-05-03 වන දින පහව ගියේය.
ඉහළම සුළං වේගයන්
165 km/h [විනාඩි 03 යි] , 215 km/h [විනාඩි 01 යි]
පහළම පීඩන තත්වයන්
962 hPa
ශ්‍රී ලංකාව, ඉන්දියාව, බංග්ලාදේශය, මියන්මාරය යන රටවලට ද බලපාන ලදී.

කුණාටුවේ ඉතිහාසය

කුණාටුවේ ගමන් මග

2008 අප්‍රේල් මාසයේ අග භාගයේ ඉන්දියාවේ නැගෙනහිර ගිණිකොන දිග බෙංගාල බොක්කෙන් චෙන්නායි ආශ්‍රිත ප්‍රදේශයේ කුණාටු තත්වයක් වර්ධනය වෙමින් පැවතුනි. අප්‍රේල් 27 වැනි දින පෙ.ව.3.00 ට ඉන්දියාවේ කාලගුණ විද්‍යා දෙපාර්තමේන්තුව මෙම තත්වය අවපාතයක් ලෙස හැඳින්වූයේය. ඉන් පැය නමයකට පසු මෙම තත්වය දැඩි වී ගැඹුරු අවපීඩන තත්වයකට පත් විය. මෙම අවස්ථාවේදීම ඒකාබද්ධ සුළි සුලං අනතුරු ඇඟවීමේ මධ්‍යස්ථානය මෙය නිවර්ථන කලාපීය සුළි සුළඟක් (OIB) ලෙස වර්ග කළේය. අප්‍රේල් 28 ඉන්දියානු වේලාවෙන් පෙ.ව. 5.30 ට ඉන්දීය කාළගුණ දෙපාර්තමේන්තුව මෙම තත්වය සුළි සුළඟක් ලෙස වැඩි වෙමින් පවතින බව සොයා ගත්තේය. මෙම අවස්ථාව වන විට සුළි සුළං කලාපය තිබුනේ චෙන්නායි නගරයෙන් නැගෙනහිර දෙසට සැතපුම් 340 ක් දුරිනි.

අප්‍රේල් 28 දින 'නර්ගිස්' සම්පූර්ණයෙන්ම වාගේ නිශ්චල තත්වයක පැවතුනි. පසුව එදිනම කුණාටුව සුළි සුළඟක් බවට පත් විය. මෙම කාලසීමාව තුල ඉන්දියන් කාලගුණ විද්‍යා දෙපාර්තමේන්තුව මෙම සුළි කුණාටුව ඉතා හානිකර සුලි කුණාටුවක් බව ප්‍රකාශ කළේය. අප්‍රේල් 29 දින උදේ JTWC (ආයතනය) නර්ගිස් කුණාටුවේ වේගය පැයට සැ. 100 කට ළං වී ඇති බව ප්‍රකාශ කරන ලදී. මුලදී ප්‍රකාශ කෙරුනේ සුළි කුණාටුව බංග්ලාදේශයට හෝ නැගෙනහිර ඉන්දියාවට කඩා වදිනු ඇත යනුවෙනි. පසුව සුලි කුණාටුව ගමන් මාර්ගය අපැහැදිළි බවත් පෙන්නුම් කළ අතර වාතය වියලි වීම සහ අඩු වීම නිසා දුර්වල බවට පත් වී තිබුණි. කුණාටුවේ මධ්‍යම ප්‍රදේශයේ ගැඹුරු කේන්ද්‍රිය පෙදෙස බොහෝ අඩු විය. එම අවස්ථාවේම කුණාටුවේ ගමන් මග ඊසාන දෙසට හැරුණි. අප්‍රේල් 29 දින කුණාටුව නැවත වර්ධනය වීමක් පෙන්ණුම් කළේය.

නර්ගිස් කුණාටුව ගොඩ බිමට කඩා වැදීමට ආසන්නයේ:

මැයි 1 වැනි දින නැගෙනහිර දෙසට හැරීමෙන් පසු නර්ගිස් කුණාටුව වේගවත් වර්ධනයක් පෙන්නුම් කළේය. මැයි 2 වෙනි දින බුරුමයේ වෙරළට සුළි කුණාටුව කඩා වදින විට එහි වේගය පැයට සැත 135 ක් දක්වා වැඩි වී තිබුනි. මෙම අවස්ථාවේදී ඉන්දියානු කාලගුණ විද්‍යා දෙපාර්තමේන්තුව සුළි කුණාටුවේ වේගය පැයට කි.මී. 165 (සැ. 105) කට ළං වී ඇති බව සොයා ගෙන තිබුනේය. මැයි 2 වැනි දින 1200 UTC වේලාව නර්ගිස් සුළි කුණාටුව බුරුමයේ අයෙයර්වඩි පෙදෙසට කඩා වැදුනේය. ගොඩබිමේදී කුණාටුවේ වේගය ක්‍රමයෙන් අඩු වූ අතර,අන්දමන් මුහුදු ප්‍රදේශයේදී වේගය අඩු වීමේ සීඝ්‍රතාවය අඩු විය. මැයි 3 දින ආරම්භවත්ම IMD ය සුළි කුණාටුව ගැන එහි අවසාන උපදේශය ප්‍රකාශයට පත් කළේය. කුණාටුව බුරුම තායිලන්ත දේශ සීමාව අසල, කඩතොලු වූ බිම් පෙදෙස දක්වා ඊසාන දෙසට ගමන් කළ පසු ඉතා ඉක්මණින් දුර්වල වූ අතර, එය අවම නිවර්තන කලාපීය කුණාටු තත්වයක් දක්වා අඩු වීමෙන් පසු JTWC ය නර්ගීස් ගැන එහි අවසාන උපදේශය ප්‍රකාශ කළේය.

අන්තර්ජාතික සහන

2008 මැයි 6 වෙනි දින නිව්යොර්ක් හි සිටින බුරුම රජයේ නියෝජිතයින් එක්සත් ජාතින්ගේ සංවිධානයෙන් තමන්ට උදව් ලබා දෙන ලෙස විධිමත් ඉල්ලීමක් කළහ. ඒ සමගම අනෙක් අතට බුරුම රජය බොහෝ මූලික උදව් සම්බන්ධයෙන් දැඩි ස්ථාවරයක සිටියේය. 2008 මැයි 7 වැනි දින වන විට බුරුම රජය ජාත්‍යන්තර  ආධාර සඳහා නිල වශයෙන් එකඟතාව පළ කර නොතිබුණි. එසේ වුවද "අන්තර්ජාතික උපකාර ලබා ගැනීමට කැමති වෙමු. එහෙත් වඩාත් යෝග්‍ය ක්‍රමය ද්වීපාර්ශික ක්‍රමයයි. ආණ්ඩුවෙන් ආණ්ඩුවට ආදී වශයෙනි" යැයි රජය කියා සිටියේය. ඒ වන විට බරපතලම ගැටලුව වී තිබුනේ රටට ඇතුලු වීම සඳහා වීසා ලබා ගැනීමයි.

තායිලන්තයේ තායි රාත් පුවත් පතේ 2008 මැයි 8 දින වාර්තාවකට අනුව එක්සත් ජාතින්ගෙන් ලැබුණු සහන සැපයුම් ද්‍රව්‍ය අඩංගු ඉතාලි ගුවන් යානාවලට හා පාරිභෝගික ද්‍රව්‍ය ටොන් 25 ක් මියැන්මාර් භූමියට ගොඩ බෑමට බුරුම ජුන්ටා පාලනය අවසර දී ඇත. බොහෝ රටවල් සහ සංවිධාන සහන සේවා නොපමාව සැපයීමට ඉතා කැමැත්තෙන් සිටියහ. මෙවැනි බොහෝ රටවල්වල නිලධාරින් සහ ද්‍රව්‍යය, තායිලන්තයේ සහ යැංගොන් ගුවන් තොටුපලේ අවසරය ලැබෙන තෙක් රැඳි සිටියහ. එයට හේතුව වූයේ බුරුම රජය ඔවුනට වීසා සැපයීමට අදි මදි කළ හෙයිනි. මෙම දේශපාලනමය ආරවුල හේතුවෙන් බුරුම ජුන්ටා රජය නිල වශයෙන් එම ද්‍රව්‍ය භාර ගන්නා තත්වයට එළඹෙන විට ඒවා ප්‍රයෝජනයට ගත නොහැකි තත්වයට පත් විය හැකිය යන ගැටලුව ඇති විය.

සහන සැපයීම් සඳහා තවත් උත්සාහයන්

2008 මැයි 8 දින වන විට "බුරුම ජනතාව සඳහා පදනම" අනාථ වූවන් දහස් ගණනකට කලින්ම සහන සැලසීම සඳහා කණ්ඩායමක් සූදානම් කර ගෙන සිටියහ. මෙම සංවිධානය බෞද්ධ ස්වේච්ඡා සේවකයින්ගේ පාලනය යටතේ තිබුනු හෙයින් බුරුම රජයෙන් ඊට අවසරය ලැබුණි.

අන්තර් ජාතික රතු කුරුස ෆෙඩරේෂණය සහ රෙඩ් ක්‍රෙසන්ට් සොසයිටීස් නම් සංවිධාන ඇමෙරිකන් ඩොලර් 189000 ක් ලබා දෙන බවට පොරොන්දු වූහ. සුළි සුළඟට මැදි වී දිවි බේරා ගත් අයට සෑම සියලු දෙයක්ම අවශ්‍ය බව රතු කුරුස සංවිධානයේ ප්‍රකාශකයෙකු වූ මැට් කොච්‍රේන් කීවේය. ඔවුනට නොතෙමි සිටීම සඳහා තාවකාලික වාසස්ථාන අවශ්‍යය. ආහාර අවශ්‍යය. ඔහු තව දුරටත් කීවේ පල් වතුර රැඳි ස්ථාන මැලේරියා මදුරුවන් බෝවීමට කදිම පසු බිමක් බැවින් කෘමිනාශක බෙහෙත් ගැල් වූ මදුරු දැල් ද අවශ්‍ය බවයි.

සේව් ද චිල්ඩ්රන් ආයතනය සහන කටයුතු සඳහා අවසර ලැබුනු එක් ආයතනයකි. දුරස්ථ ප්‍රදේශවලට උදව් ලැබෙන විට පීඩාවට පත් වන අයගේ සංඛ්‍යාව බොහෝ දුරට වැඩි විය හැකි බව ඔව්හු කීහ.

රට හා	දායකත්වය

රට පෞද්ගලික සහන සේවා කණ්ඩායම්

රට තුළ සහන සේවා කටයුතු ක්‍රියාත්මක කිරීම සඳහා ජාත්‍යන්තර සංවිධාන කිහිපයකට (සිද්ධි දාමයට පෙර හෝ ඉන් පසු) අනුමැතිය ලැබී ඇත. මින් සමහරක් සහන සේවා කටයුතුවලට සහයෝගය ලබා දීම සිදු කරති. එවන් සංවිධාන කිහිපයක් පහත දැක්වේ.
·	Aidmatrix මෙම සංවිධානය මඟින් සහන සේවා කටයුතු සඳහා දායක වීමට කැමැත්තක් දක්වන විවිධ ආයතන, කණ්ඩායම් සහ පුද්ගලයන් සඳහා සම්බන්ධීකරණ සේවා සපයන අන්තර්ජා දොරටුවක් ක්‍රියාත්මක කරයි. මේ ඔස්සේ ද්‍රව්‍යමය ආධාර, මූල්‍යමය ආධාරය ලබා ගැනීමෙත් රාජකාරී ස්ථානයන්හිද සාමූහිකව ආධාර රැස් කිරීමේ ව්‍යාපෘති ක්‍රියාත්මක කිරීම සඳහා පහසුකම් සැපයීමත් සිදු කෙරේ.
·	Giving Children Hope මෙම සංවිධානය සිය බිම් මට්ටමේ සාමාජිකයන් ඇසුරින් හදිසි සහන සේවා සැපයුම් බෙදා හැරීමට කටයුතු කර ඇත.
·	CARE මෙම සංවිධානයේ මූලස්ථාන කිහිපයක් යැන්හොන්හි පිහිටා තිබූ අතර ඉන් සමහරකට හානි සිදු වී ඇත. නමුත් මෙහි නිලධාරීන්ට සහ සාමාජිකයින්ට හානි සිදු වී නොමැත. මේ වන විට ඔවුන් සතුව වෙනත් සම්පත් පවතින අතර ආධාර ලබා දීම සඳහා සූදානමින් සිටිති. මේ වන විට ද ඉලක්කගත ආධාර ප්‍රමාණයක් ඔවුන් සතුව පවතී.
·	Chevron Corporation ඇමරිකානු ඩොලර් මිලියන 2ක ආධාර මුදලක් ලබා දීමට තීරණය කර ඇත. ඉන් අඩක් රතු කුරුස සංවිධානයට ලබා දීමටත් ඉතිරිය International Organization for Migration, Mercy Corps, Pact and Save the Children යන සංවිධාන අතර බෙදා දීමටත් සැලසුම් කර ඇත.
·	Church World Service ආයතනය Myanmar Council of Churches සංවිධානය සමඟ එක්ව සහන සේවා කටයුතු දියත් කර ඇත. ඔවුන් සතුව ද මේ වන විට ඉලක්කගත ආධාර ප්‍රමාණයක් පවතී.
·	Direct Relief International බිම් මට්ටමේ සංවිධාන කිහිපයක් හා එක්ව සහන සේවා කටයුතු ක්‍රියාත්මක කරයි. පරිපාලන කටයුතු සදහා වැය නොකරන, මුළුමනින්ම සහන සේවා ව්‍යාපෘති සඳහා යෙදවෙන සාමාන්‍ය ආධාර ඔවුන් සතුව පවතී.
·	Doctors Without Borders/Médecins Sans Frontières - සංවිධානයේ කණ්ඩායමක් බිම් මට්ටමේ ක්‍රියාත්මක වන අතර ඔවුන් මේ වන විට සහන සේවා කටයුතු සඳහා දායකත්වය සපයමින් සිටිති. සාමාන්‍ය ආධාර සැපයුම් තොරතුරු මොවුන්ගෙන් ලබා ගත හැක.
·	Foundation for the People of Burma - සංවිධානය රුන්ගුන්හි ක්‍රියාත්මක වෙමින් සෘජුව සහන සේවා කටයුතු ක්‍රියාත්මක කරයි. සහන සේවා කටයුතු බෞද්ධාගමික ස්වේච්ඡා සේවකයින් අතින් ක්‍රියාත්මක ව අතර තවදුරටත් ලැබෙන ආධාර භාර ගැනීම සඳහා බලාපොරොත්තුවෙන් සිටිති.
·	GlobalGiving සංවිධානය දැනටමත් මියන්මාරයේ ක්‍රියාත්මක වන බිම් මට්ටමේ සංවිධාන කිහිපයක් සමඟ නිශ්චිත සහන සේවා ව්‍යාපෘති ක්‍රියාත්මක කරති. ඔවුන් හා ක්‍රියාත්මක වන සංවිධාන අතරට IDE , CHF International හා International Medical Corps යන ඒවා අයත් වේ.
·	Hungarian Baptist Aid සංවිධානය Baptist World Aid හි සෙවිමේ හා ගලවා ගැනීමේ කණ්ඩායම් සහ වෛද්‍ය කණ්ඩායම් සමඟ එක්ව ක්‍රියා කරයි. ඊට අමතරව මේ වන විට මානුෂීය ආධාර සැපයීමටත් විශේෂ ජල පිරිපහදු සහ මළු වශයෙන් ජලය ලබා දීමේ ඒකකයක් ඇරඹීමටත් ඔවුහු ක්‍රියාත්මක වෙමින් සිටිති.
·	Lutheran World Relief සංවිධානය  Church World Service සංවිධානය ඔස්සේ සහන සේවා කටයුතු ක්‍රියාත්මක කරයි. ඔවුන් විශේෂිත මියන්මාර / බුරුම සුළි කුණාටු ආධාර වැඩ සටහනක් ආරම්භ කර ඇත.
·	මියන්මාර රතු කුරුස සංවිධානය සිය මවු ආයතනයේ නිල වෙබ් අඩවිය හරහා ආධාර ලබා දෙන ලෙස ඉල්ලීමක් කර ඇත. මේ වන විට ඔවුන් බිම් මට්ටමේ ක්‍රියාත්මක වන අතර ඉලක්කගත ආධාර ලබා දීමට සූදානමින් සිටී. මේ සඳහා ආධාර කිරීමට දක්වන්නේ නම් නිල වෙබ් අඩවිය වෙත පිවිස "Myanmar Cyclone Nargis"  ය‍ටතේ "I would like my contribution to go to:" යන යොමුව තෝරාගන්න.
·	Save the Children ආයතනය මියන්මාර්යේ ක්‍රියාත්මක වන විශාලතම රාජ්‍ය නොවන සංවිධානවලින් එකකි. එමඟින් මේ වන විට සියළු අංශ ආවරණ වන පරිදි දැවැන්ත සහන වැඩ පිළිවෙලක් ක්‍රියාවට නංවා ඇත. මෙම සංවිධානය හරහා ද ඉලක්කගත ආධාර ලබා දිය හැක.
·	ShelterBox ඕස්ට්‍රේලියානු ශාඛාව සහ අනෙකුත් Rotary International සමුහයේ සංවිධාන ද සහන සේවා කටයුතු සඳහා දායකත්වය දක්වති. මැයි 10 වැනි දා පටන් ShelterBoxes සාමාජිකයින් මියන්මාරය වෙත පැමිණීම ආරම්භ විය.
·	UNICEF ආයතනය මේ වන විටද රට තුළ ක්‍රියාත්මක වන අතර ආධාරක සැපයුම් ලබා දී ඇත. මෙම සංවිධානය හරහා ද ඉලක්කගත ආධාර ලබාදීමේ ක්‍රමවේදයක් ක්‍රියාත්මක වේ.
·	Unitarian Universalist Service Committee සංවිධානය Unitarian Universalist Association සංවිධානය සමඟ එක්ව මියන්මාර සුළි කුණාටුවෙන් ජීවිත බේරාගත් පුද්ගලයන් සඳහා මානුෂීය ආධාර අරමුදලක් ආරම්භ කර ඇත. ගැටළු සහගත තත්වයන්ට මුහුණ දීම සඳහා UUSC ආයතනය සැලසුම් සහගතව ක්‍රියාත්මක වේ. අයිතිවාසිකම්වලට තර්ජන එල්ල වූ, සාම්ප්‍රදායික සහන සේවා ව්‍යාපෘති වලින් නොසලකා හැරි සහ ඔවුන්ට මඟ හැරුණු පුද්ගලයන් පිළිබඳ මොවුන්ගේ වැඩි අවධානය යොමු වේ. මොවුන් හරහා ද ඉලක්කගත ආධාර සැපයීම් කළ හැක.
·	World Vision සංවිධානයේ සාමාජිකයන් 600ක් මේ වන විට බිම් මට්ටමේ ක්‍රියාකාරීව (වීඩියෝ ක්ලිපය බලන්න) මොවුන් ද ඉලක්කගත ආධාර ලබාදීමේ පහසුකම් සපයා ඇත.

නිෂ්පාදනයට සිදු වන බලපෑම
වී වගාව සඳහා ඉරවඩි ඩෙල්ටා ප්‍රදේශය ඉතා සශ්‍රීක බිම් කඩක් වන අතර "සහල් නැලිය" ලෙස ද හැඳින්වේ. මෙම ප්‍රදේශයෙන් ලැබුණු වී නිෂ්පාදන මඟින් බුරුම ජනතාවට ප්‍රමාණවත් තරම් (ආසියානු ප්‍රමිතීන්ට අනුව) සහල් සපයා ඉතිරිය අපනයනය කිරීමට ද බුරුමය සමත් විය. නාර්ගීස් චණ්ඩ මාරුතය අස්වනු නෙළන කාලයට ආසන්නව සිදු කළ බලපෑම හේතුවෙන් වී නිෂ්පාදනය අඩු වී සාගත තත්වයක් උද්ගත වීමේ හැකියාවක් පවතී. එක්සත් ජාතීන්ගේ ආහාර හා කෘෂිකර්ම සංවිධානයේ ගණනය කිරීම්වලට අනුව බුරුමයේ මුළු වී නිෂ්පාදනයෙන් 65%ක ප්‍රමාණයක් චණ්ඩ මාරුතය නිසා බලපෑමට ලක්ව ඇත. මේ තත්වය හේතුවෙන් අනාගතයේ සහල් හිඟයක් ඇති වුව හොත් තත්වය ඉතා භයානක විය හැකි බව ඔවුන්ගේ මතයයි. මෙම තත්වය නිසා දැනට උද්ගතව ඇති ආපදා තත්වය තවදුරටත් වර්ධනය විය හැකි බව ඔවුන් ප්‍රකාශ කර තිබේ. කෙසේ නමුත් යම් හෙයකින් සරත් සෘතුවේ සහ ගිම්හානය අවසානයේ ලැබෙන අස්වනු හොඳ තත්වක පැවතුණහොත් ආපදා අවම කරගත හැකි වනු ඇත.

සුළි කුණාටු
නර්ගීස්' සුළි කුණාටුව

නර්ගීස්’ සුළි කුණාටුව


Les ordres criminels sont le nom donné à une série d'ordres, de directives et de décrets donnés lors de l'invasion de l'Union soviétique pendant la Seconde Guerre mondiale par le haut commandement de la Wehrmacht. Ces ordres ont conduit à des atrocités généralisées sur le front de l'Est.

Les ordres

 Décret Barbarossa, publié le 13 mai 1941
 Directives pour la conduite des troupes en Russie, publiées le 19 mai 1941
 Ordre des commissaires, publié le 6 juin 1941
 Ordres concernant le déploiement de la police de sécurité et du service de sécurité au sein de l'armée, publiés le 28 avril 1941
 Ordres relatifs au traitement des prisonniers de guerre, émis de juin à décembre 1941

Notes et références

Voir aussi

 Ordre des commandos
 Mythe d'une Wehrmacht aux mains propres

Crime de guerre du Troisième Reich
Front de l'Est de la Seconde Guerre mondiale
Crime de guerre du Troisième Reich en Russie

Ordres criminels


Šafran (podlesak; lat. Crocus), biljni rod trajnica s podzemnim gomoljem iz porodice Iridaceae. Od dvjestotinjak vrsta većina raste na Sredozemlju i Maloj Aziji. Šafran su još stari Grci, Egipćani i Rimljani koristili kao začin i sredstvo za bojanje tekstila i zidova.

U Hrvatskoj raste oko 10 vrsta, među kojima prugasti podlesak, dalmatinski podlesak, vrtni šafran, išarani podlesak, proljetni šafran, i drugi. Mnoge vrste uzgajaju se zbog cvjetova lijepih boja kao ukrasne biljke.

Vrste

 Crocus abantensis T.Baytop & B.Mathew
 Crocus abracteolus Kernd. & Pasche
 Crocus adami J.Gay
 Crocus adamioides Kernd. & Pasche
 Crocus adanensis T.Baytop & B.Mathew
 Crocus aerius Herb.
 Crocus akdagensis Kernd. & Pasche
 Crocus akkayaensis Kernd. & Pasche
 Crocus alatavicus Regel & Semen.
 Crocus albocoronatus (Kernd.) Kernd., Pasche & Harpke
 Crocus aleppicus Baker
 Crocus alexandri Nicic ex Velen.
 Crocus almehensis C.D.Brickell & B.Mathew
 Crocus ancyrensis (Herb.) Maw
 Crocus angustifolius Weston
 Crocus antalyensioides Rukšāns
 Crocus antalyensis B.Mathew
 Crocus antherotes Kernd. & Pasche
 Crocus archibaldiorum (Rukšāns) Rukšāns
 Crocus arizelus Kernd. & Pasche
 Crocus armeniensis Rukšāns
 Crocus artvinensis (J.Philippow) Grossh.
 Crocus asumaniae B.Mathew & T.Baytop
 Crocus athous Bornm.
 Crocus atrospermus (Kernd. & Pasche) Kernd. & Pasche
 Crocus atticus (Boiss. & Orph.) Orph.
 Crocus autranii Albov
 Crocus autumnalis Mill.
 Crocus babadagensis Kernd. & Pasche
 Crocus balansae J.Gay ex Maw
 Crocus banaticus J.Gay
 Crocus baytopiorum B.Mathew
 Crocus berytius Kernd. & Pasche
 Crocus beydaglarensis Kernd. & Pasche
 Crocus bifloriformis Kernd. & Pasche
 Crocus biflorus Mill.
 Crocus boissieri Maw
 Crocus bolensis (Rukšāns) Rukšāns
 Crocus boryi J.Gay
 Crocus boulosii Greuter
 Crocus bowlesianus Kernd. & Pasche
 Crocus bozdagensis Rukšāns & Zubov
 Crocus brachyfilus I.Schneid.
 Crocus brickellii Rukšāns
 Crocus bydzowskyanus Rukšāns & Zubov
 Crocus caelestis (Kernd. & Pasche) Kernd., Pasche & Harpke
 Crocus calanthus Kernd. & Pasche
 Crocus cambessedesii J.Gay
 Crocus cancellatus Herb.
 Crocus candidus E.D.Clarke
 Crocus cappadocicus (B.Mathew) Rukšāns
 Crocus caricus (Kernd. & Pasche) Kernd., Pasche & Harpke
 Crocus carpetanus Boiss. & Reut.
 Crocus cartwrightianus Herb.
 Crocus caspius Fisch. & C.A.Mey. ex Hohen.
 Crocus christianii Rukšāns & Zubov
 Crocus chrysanthus (Herb.) Herb.
 Crocus clusii J.Gay
 Crocus cobbii Kernd. & al.
 Crocus coloreus Kernd. & Pasche
 Crocus concinnus Kernd. & Pasche
 Crocus corsicus Vanucchi
 Crocus crewei Hook.f.
 Crocus cvijicii Kosanin
 Crocus cyprius Boiss. & Kotschy
 Crocus dalmaticus Vis.
 Crocus damascenus Herb.
 Crocus danfordiae Maw
 Crocus danubensis Kernd., Pasche, Randjel. & V.Randjel.
 Crocus demirizianus Erol & Can
 Crocus dilekyarensis Rukšāns
 Crocus dispathaceus Bowles
 Crocus duncanii Rukšāns
 Crocus duplex Weston
 Crocus erolii Rukšāns
 Crocus etruscus Parl.
 Crocus fauseri Kernd. & Pasche
 Crocus fibroannulatus (Kernd. & Pasche) Kernd., Pasche & Harpke
 Crocus filis-maculatis Kernd. & Pasche
 Crocus flavus Weston
 Crocus fleischeri J.Gay
 Crocus gargaricus Herb.
 Crocus geghartii Sosn.
 Crocus gembosii Rukšāns
 Crocus georgei Rukšāns
 Crocus gilanicus B.Mathew
 Crocus goulimyi Turrill
 Crocus graveolens Boiss. & Reut.
 Crocus gunae Rukšāns
 Crocus guneri (Yüzb.) Rukšāns
 Crocus hadriaticus Herb.
 Crocus hakkariensis (B.Mathew) Rukšāns
 Crocus hartmannianus Holmboe
 Crocus harveyi Rukšāns
 Crocus hatayensis Rukšāns
 Crocus haussknechtii (Boiss. & Reut. ex Maw) Boiss.
 Crocus heilbronniorum Erol
 Crocus hellenicus (Rukšāns) Rukšāns
 Crocus henrikii Rukšāns
 Crocus hermoneus Kotschy ex Maw
 Crocus heuffelianus Herb.
 Crocus hittiticus T.Baytop & B.Mathew
 Crocus homeri Rukšāns
 Crocus hyemalis Boiss. & Blanche
 Crocus ibrahimii (Rukšāns) Rukšāns
 Crocus ilgazensis (B.Mathew) Rukšāns
 Crocus ilvensis Peruzzi & Carta
 Crocus imperati Ten.
 Crocus incognitus Kernd. & Pasche
 Crocus inghamii Rukšāns
 Crocus ionopharynx (Kernd. & Pasche) Kernd., Pasche & Harpke
 Crocus iranicus Rukšāns
 Crocus isauricus Siehe ex Bowles
 Crocus istanbulensis (B.Mathew) Rukšāns
 Crocus jablanicensis Randjel. & V.Randjel.
 Crocus kangalensis Kernd. & Pasche
 Crocus karamanensis Kernd. & Pasche
 Crocus karduchorum Kotschy ex Maw
 Crocus kartaldagensis Kernd. & Pasche
 Crocus katrancensis Kernd. & Pasche
 Crocus kerndorffiorum Pasche
 Crocus kofudagensis Rukšāns
 Crocus korolkowii Maw & Regel
 Crocus kosaninii Pulevic
 Crocus kotschyanus K.Koch
 Crocus kurdistanicus (Maroofi & Assadi) Rukšāns
 Crocus laevigatus Bory & Chaub.
 Crocus lazicus Boiss.
 Crocus leichtlinii (Dewer) Bowles
 Crocus leucostylosus (Kernd. & Pasche) Kernd., Pasche & Harpke
 Crocus ligusticus Mariotti
 Crocus longiflorus Raf.
 Crocus lyciotauricus Kernd. & Pasche
 Crocus lycius (B.Mathew) Rukšāns
 Crocus lydius Kernd. & Pasche
 Crocus macedonicus Rukšāns
 Crocus malatyensis Kernd. & Pasche
 Crocus malyi Vis.
 Crocus marasensis Kernd. & Pasche
 Crocus mathewii Kernd. & Pasche
 Crocus mawii Kernd. & Pasche
 Crocus mazziaricus Herb.
 Crocus mediotauricus Kernd. & Pasche
 Crocus melantherus Boiss. & Orph. ex Maw
 Crocus mersinensis Kernd. & Pasche
 Crocus michelsonii B.Fedtsch.
 Crocus micranthus Boiss.
 Crocus minimus Redouté
 Crocus minutus Kernd. & Pasche
 Crocus moabiticus Bornm.
 Crocus mouradi Whittall
 Crocus muglaensis Rukšāns
 Crocus multicostatus Kernd. & Pasche
 Crocus munzurense Kernd. & Pasche
 Crocus musagecitii Erol & Yildirim
 Crocus mysius Kernd. & Pasche
 Crocus naqabensis Al-Eisawi & Kiswani
 Crocus neapolitanus (Ker Gawl.) Loisel.
 Crocus neglectus Peruzzi & Carta
 Crocus nerimaniae Yüzb.
 Crocus nevadensis Amo & Campo
 Crocus nivalis Bory & Chaub.
 Crocus niveus Bowles
 Crocus novicii V.Randjel. & Miljkovic
 Crocus nubigena Herb.
 Crocus nudiflorus Sm.
 Crocus ochroleucus Boiss. & Gaill.
 Crocus olivieri J.Gay
 Crocus oreocreticus B.L.Burtt
 Crocus oreogenus Kernd. & Pasche
 Crocus orphei Karampl. & Constantin.
 Crocus pallasii Goldb.
 Crocus pamphylicus (B.Mathew) Rukšāns
 Crocus paschei Kernd.
 Crocus pelistericus Pulevic
 Crocus pelitensis Kernd. & Pasche
 Crocus pestalozzae Boiss.
 Crocus pilousii Rukšāns & Zubov
 Crocus ponticus Kernd. & Pasche
 Crocus pseudonubigena (B.Mathew) Kernd., Pasche & Harpke
 Crocus pulchellus Herb.
 Crocus pulchricolor (Herb.) Herb. ex Tchich.
 Crocus pumilus (Rukšāns) Rukšāns
 Crocus punctatus (B.Mathew) Kernd., Pasche & Harpke
 Crocus puringii Rukšāns
 Crocus randjeloviciorum Kernd., Pasche, Harpke & Raca
 Crocus rechingeri Kernd. & Pasche
 Crocus reinhardii Rukšāns
 Crocus reticulatus Steven ex Adam
 Crocus rhodensis Rukšāns
 Crocus robertianus C.D.Brickell
 Crocus romuleoides Kernd. & Pasche
 Crocus rujanensis Randjel. & D.A.Hill
 Crocus ruksansii Zubov
 Crocus sakaltutanensis Rukšāns
 Crocus sakariensis (Rukšāns) Rukšāns
 Crocus salurdagensis Kernd. & Pasche
 Crocus salzmannii J.Gay
 Crocus samarasii Rukšāns
 Crocus sanandajensis Kernd. & Pasche
 Crocus sarichinarensis (Rukšāns) Rukšāns
 Crocus sativus L.
 Crocus scardicus Kosanin
 Crocus scharojanii Rupr.
 Crocus schneideri Kernd. & Pasche
 Crocus seisumsiana Rukšāns
 Crocus siculus Tineo
 Crocus sieberi J.Gay
 Crocus sieheanus Barr ex B.L.Burtt
 Crocus simavensis Kernd. & Pasche
 Crocus sipyleus (F.Candan & Özhatay) Rukšāns
 Crocus sivasensis Kernd. & Pasche
 Crocus sozenii Rukšāns
 Crocus speciosus M.Bieb.
 Crocus stevensii Rukšāns
 Crocus striatulus Kernd. & Pasche
 Crocus stridii Papan. & Zacharof
 Crocus suaveolens Bertol.
 Crocus suworowianus K.Koch
 Crocus tahtaliensis Kernd. & Pasche
 Crocus taseliensis Kernd. & Pasche
 Crocus tauri Maw
 Crocus tauricus (Trautv.) Puring
 Crocus thirkeanus K.Koch
 Crocus thomasii Ten.
 Crocus thracicus Yüzb. & Aslan
 Crocus tommasinianus Herb.
 Crocus tournefortii J.Gay
 Crocus tuna-ekimii Yüzb.
 Crocus turcicus (B.Mathew) Rukšāns
 Crocus uschakensis Rukšāns
 Crocus vaclavii Rukšāns
 Crocus vallicola Herb.
 Crocus variegatus Hoppe & Hornsch.
 Crocus veluchensis Herb.
 Crocus veneris Tapp. ex Poech
 Crocus vernus (L.) Hill
 Crocus versicolor Ker Gawl.
 Crocus vitellinus Wahlenb.
 Crocus wattiorum (B.Mathew) B.Mathew
 Crocus weldenii Hoppe & Fürnr.
 Crocus xantholaimos (B.Mathew) Rukšāns
 Crocus xanthosus Kernd. & Pasche
 Crocus yakarianus Yildirim & Erol
 Crocus yalovensis Rukšāns
 Crocus yaseminiae Erol
 Crocus yataganensis (Kernd. & Pasche) Kernd., Pasche & Harpke
 Crocus youngiorum Rukšāns & Zetterl.
 Crocus zagrosensis Kernd. & Pasche
 Crocus zanjanensis Kernd. & Pasche
 Crocus zetterlundii Rukšāns
 Crocus ziyaretensis Kernd. & Pasche
 Crocus zubovii Rukšāns
 Crocus ×fritschii Derganc
 Crocus ×hybridus Petrovic
 Crocus ×paulineae Pasche & Kerndorff

Vanjske poveznice

Izvori

Vanjske poveznice

Ixieae

Šafran


Luís Miguel Cintra (* 29. April 1949 in Madrid, Spanien) ist ein portugiesischer Theaterregisseur und Schauspieler.

Werdegang
Er wurde in Madrid als Sohn des portugiesischen Philologen Luís Filipe Lindley Cintra geboren. 1966 begann er ein Studium an der Literaturwissenschaftlichen Fakultät der Universität Lissabon, das er mit einer Arbeit über Romanische Philologie abschloss. Bereits 1967 hatte er sich der Theatergruppe der Fakultät angeschlossen. Von 1971 bis 1973 besuchte er die englische Bristol Old Vic Theaterschule, mit einem Stipendium der Gulbenkian-Stiftung. Zurück in Lissabon gründete er mit Jorge Silva Melo zusammen das Teatro da Cornucópia, das schnell zu den renommiertesten Theatern des Landes aufstieg. Als erstes Stück inszenierte Cintra dort Der Menschenfeind von Molière. Es folgten Stücke von u. a. Marivaux, Maxim Gorki, Brecht und Georg Büchners Woyzeck. Seine Valentin-Inszenierung E não se pode exterminá-lo? 1979 wurde von der schwedischen Regisseurin Solveig Nordlund gefilmt und als fünfteilige Fernsehsendung von der RTP ausgestrahlt. 1987 inszenierte er seine erste Oper, Dido and Aeneas von Henry Purcell am Lissabonner Teatro Nacional de São Carlos.

1989 inszenierte er erstmals ein Theaterstück außerhalb Portugals, La Mort du Prince et Autres Fragments von Fernando Pessoa, für das Festival von Avignon, was im Januar 1990 am Théâtre de la Bastille in Paris erneut aufgeführt wurde. Das Theater, vor allem an seinem Teatro da Cornucópia, blieb bis heute das Hauptbetätigungsfeld Cintras, der trotzdem auch immer wieder als Filmschauspieler vor der Kamera stand.

In den 1990er Jahren schrieb er auch das Drehbuch für diverse Fernsehspiele. 1989 sprach er das Hörbuch von Camilo Castelo Brancos Klassiker Amor de Perdição ein.

Nach einer Ehrauszeichnung der Stadt Paris 1995 wurde ihm 1998 von Staatspräsident Jorge Sampaio der portugiesische Orden des heiligen Jakob vom Schwert im Großoffiziers-Rang verliehen.

Rezeption
Seit João César Monteiro ihn ab 1970 für das portugiesische Kino gewann, gilt Cintra als der überzeugendste Schauspieler Portugals. Seine markante Stimme, sein überzeugendes, eindringliches Spiel, etwa in Rollen als leidender Mächtiger oder vom Schicksal Gequälter, überzeugten somit nicht nur das Theaterpublikum, sondern in der Folge auch die Cineasten. Besonders Monteiro und Manoel de Oliveira konnten ihm hier Figuren bieten, in denen seine Intelligenz und sein facettenreiches Spiel zur vollen Blüte kamen. So ist ihm ein Ehrenplatz als einer der bedeutendsten Schauspieler des Landes der letzten Jahrzehnte bereits heute sicher.

Filmografie

Literatur
 Jorge Leitão Ramos: Dicionário do Cinema Português 1962 – 1988. Editorial Caminho, Lissabon 1989, ISBN 972-21-0446-2.
 Jorge Leitão Ramos: Dicionário do Cinema Português 1989 – 2003. Editorial Caminho, Lissabon 2005, ISBN 972-21-1763-7.
 A. Murtinheira, I. Metzeltin: Geschichte des portugiesischen Kinos. Praesens Verlag, Wien 2010, ISBN 978-3-7069-0590-9.

Weblinks

 Ausführliches Interview (port.) (PDF; 3,8 MB)

Siehe auch
 Portugiesischer Film

Einzelnachweise

Träger des Ordens des heiligen Jakob vom Schwert (Großoffizier)
Filmschauspieler
Theaterregisseur
Drehbuchautor
Portugiese
Geboren 1949
Mann

Luís Miguel Cintra


Der Neißeviadukt Zittau, auch Neißetalviadukt genannt, ist eine Eisenbahnbrücke über die Lausitzer Neiße zwischen Deutschland und Polen bei Zittau. Der 745 Meter lange Viadukt gehört zu den größten und ältesten Eisenbahnbrücken in Deutschland. Eröffnet wurde er am 1. Dezember 1859 mit der Strecke der Zittau-Reichenberger Eisenbahn (ZRE) zwischen Zittau und Reichenberg.

Beschreibung

Der Viadukt überspannt mit 39 Bögen das Neißetal. Er befindet sich im Stadtteil Zittau Ost sowie auf dem Gebiet der polnischen Ortschaft Porajów (Großporitsch). Er unterführt neben dem deutsch-polnischen Grenzfluss auch die Schmalspurbahn Zittau–Kurort Oybin in das Zittauer Gebirge.

Der Grenzfluss selbst wird mit lediglich zwei Bögen überspannt, wobei der mittlere auf einer Flussinsel steht. Die meisten Bögen befinden sich auf Zittauer Flur zwischen dem Ende des heranführenden Bahndamms vom Bahnhof Zittau kommend und der Lausitzer Neiße. Eine kleinere Anzahl von Bögen befindet sich auf polnischer  Seite.

Geschichte

Am Ende des Zweiten Weltkrieges war der Zittauer Viadukt wie der benachbarte Neißeviadukt in Görlitz am 7. Mai 1945 von der Wehrmacht zur Sprengung vorgesehen, um den Vormarsch der Roten Armee aufzuhalten. Der Fahnenjunker Dietrich Scholze verhinderte die Sprengung des Viadukts und riskierte damit sein Leben. Scholze war Zugführer der Eisenbahnpioniere, die den Viadukt sprengen sollten. Er ließ die von seiner Einheit eingebauten Zündkabel und Sprengkapseln wieder entfernen und in die Lausitzer Neiße werfen.

Seit längerer Zeit setzt sich der Viadukt gleichmäßig auf gesamter Länge infolge der großflächigen Grundwasserabsenkung um den benachbarten polnischen Braunkohletagebau Turów. Seit 1990 vermessen Ingenieure jährlich den Viadukt und stellten zwischen 1990 und 2002 eine Setzung um acht Zentimeter fest.

Der Unterhalt des Brückenbauwerks und des Gleises unterliegt DB Netz. Die Infrastrukturgrenze zum staatlichen polnischen Eisenbahninfrastrukturunternehmen PKP Polskie Linie Kolejowe (PLK) liegt einige Meter östlich des Viaduktes. Die letzte umfassende Instandsetzung erfolgte im Jahr 2002. Die Streckengeschwindigkeit auf der Brücke beträgt seitdem 90 km/h.

Literatur

 Wilfried Rettig: Eisenbahnen im Dreiländereck. Ostsachsen (D), Niederschlesien (PL), Nordböhmen (CZ). Band 1: Geschichte der Hauptstrecken, Betriebsstellen, Elektrifizierung und Fahrtbeschreibungen. EK-Verlag, Freiburg (Breisgau) 2010, ISBN 978-3-88255-732-9, S. 63.

Weblinks

Einzelnachweise

Eisenbahnbrücke in Sachsen
Eisenbahnbrücke in Polen
Brücke in Europa
Bogenbrücke
Steinbrücke
Lausitzer Neiße
Internationale Brücke
Erbaut in den 1850er Jahren
Verkehrsbauwerk in der Woiwodschaft Niederschlesien
Bauwerk in Zittau
Verkehr (Zittau)
Brücke im Landkreis Görlitz
Gmina Bogatynia
Grenze zwischen Deutschland und Polen
Kulturdenkmal in Zittau
Schienenverkehr (Landkreis Görlitz)

Neißeviadukt Zittau


උතුරු ලන්ඩන මධ්‍යම මුස්ලිම් දේවස්ථානය ලෙසින්ද හැඳින්වෙන, ෆින්ස්බරි පාක් මුස්ලිම් දේවස්ථානය යනු, ෆින්ස්බරි පාක් නැවතුම් ස්ථානය අසල,  ආසනල් පාපන්දු සමාජයෙහි එමිරෙට්ස් ක්‍රිඩාංගණය සමීපයෙහි,  ඉස්ලිංටන්හී  ලන්ඩන පේරුවෙහි පිහිටි මහල්-5 කින් සමන්විත  මුස්ලිම් දේවස්ථානයකි.  එක්සත් රාජධානියෙහි පුණ්‍යාතනයක් ලෙසින් ෆින්ස්බරි පාක් මුස්ලිම් දේවස්ථානය ලියාපදිංචිව ඇති අතර, ඉස්ලිංටන්හී සහ අවට උතුරු ලන්ඩන පේරුවන්හී දේශීය ප්‍රජාව වෙත සේවය සපයයි.

අන්තගාමී දේශකයෙක්වූ අබු හම්සා අල්-මස්රි 1997 වසරෙහිදී එහි ඉමාම්වරයා වීමත් සමගම මෙම මුස්ලිම් දේවස්ථානය වෙත අවධානය යොමු විය. ත්‍රස්ත-විරෝධී පොලීසිය විසින් එය වැටලීම හා සමගම 2003 වසරෙහිදී එහි භාරකරුවන් විසින් මෙම මුස්ලිම් දේවස්ථානය වසා දැමුණු අතර , නව නායකත්වයක් යටතේ 2005 වසරෙහිදී එය යළි-විවෘත කෙරිණි. මෙතැන් සිට, මෙම මුස්ලිම් දේවස්ථානය විසින් එහි අන්තවාදී   අතීතය  අවඥාවට ලක් කරමින්, දේශීය ප්‍රජාව සමග සමීපයෙන් කටයුතු කරමින් අනෙකුත් ලබ්ධීන් සමග සංවාදයක් ඇරඹීමට සමත් විය. මුස්ලිම් දේවස්ථානයෙහි මෙම  විපරිමාණය පුළුල් ප්‍රශංසාවට ලක් විය.  2017 ජූනි මාසයෙහිදී, වාහනයක්-ගැටීමට සැලැස්වීමෙන් දියත් කල ප්‍රහාරයක් මුස්ලිම් දේවස්ථානය අසල සිදු කෙරිණි.

ෆින්ස්බරි පාක් මුස්ලිම් දේවස්ථානය


කේරලයෙහි පතිත රතු වැස්ස  සංසිද්ධිය යනු, 2001 ජූලි 25 දින සිට සැප්තැම්බර් 23 දක්වා, දකුණු ඉන්දියාවෙහි, කේරල ප්‍රාන්තයෙහි,  රෙදි රෝස පැහැ ගැන්වීම සිදු කරමින්,   විකීර්ණ ලෙසින් (විටින් විට) රතු පැහැති ධාරානිපාත වැස්සක් පතිත වීමේ,  රතු වැස්ස  සිද්ධියකි.  කහ, කොළ, සහ කළු වැස්සද වාර්තා වී තිබුණි.  1896දී පවා කේරලයේ වර්ණවත් වැසි වාර්තාවී, එයින් පසු බොහෝ වතාවක් වාර්තාවී තිබුණු අතර, වඩාත් මෑතදී වාර්තාවී තිබුණේ  2012 ජූනි මාසයේදීය.

ආලෝක අන්වීක්ෂ පරික්ෂණයකින් අනතුරුව, මුලින්ම අනුමාන කළේ වැස්ස වර්ණවත් වූයේ කල්පිත උල්කා පිපුරුම් නිසා බව වුවද, ඉන්දියානු රජය විසින් අධිකාරි ලත් අධ්‍යයනයකින් අනතුරුව නිගමනයට එළඹියේ, වැස්ස වර්ණවත් වී ඇත්තේ ප්‍රාදේශීය බහුප්‍රජ භෞමික ඇල්ගී විශේෂයකින් වාතවාහීවූ බීජාණු නිසා බවයි.

මුලදී අවධානයට පාත්‍ර නොවූ කේරල වර්ණවත් වැසි, 2006 මුල් භාගයේදී පුළුල් අවධානයට ලක්වූයේ, වර්ණවත් අංශූන්,  පාරභෞමික සෛල බවට ආන්දෝලනාත්මක තර්කයක්, කෝටයම්හී, මහත්මා ගාන්ධි විශ්වවිද්‍යාලයෙහි, ගොඩ්ෆ්‍රි ලුවිස්  සහ සන්තෝශ් කුමාර් විසින් යෝජනා කර ඇති බව,  ජන මාධ්‍ය විසින් වාර්තා කිරීමත් හා සමගය.   2012, නොවැම්බර් 15 සිට 2012, දෙසැම්බර් 27 දින දක්වා විටින් විට, ශ්‍රී ලංකාවේ නැගෙනහිර සහ උතුරු-මැද පළාත්වලින්ද රතු වැසි වාර්තා වී ඇති අතර, එහි ශ්‍රී ලංකා වෛද්‍ය පර්යේෂණ ආයතනයෙහි විද්‍යාඥයින් විසින් ඒවායේ හේතුව නිර්ණය කිරීමට පරික්ෂණ කරමින් සිටිති.

සිදුවීම

2001, ජූලි 25 දිනදී, කේරල වර්ණ වැසි පතනය වීම ඇරඹුනේ, ප්‍රාන්තයේ දකුණු කොටසෙහි කෝටයම් සහ ඉඩුක්කී දිස්ත්‍රික්ක වලිනි. කහ, කොළ, සහ කළු වැසිද වාර්තා විය.  ඊළඟ දින දහය තුලදී, රතු වැසි පතනය වීම් තවත් බොහෝමයක් වාර්තාවූ අතර, එම පකනයන්ගේ වාර ගණන සැප්තැම්බර අග වන විට හීනවී ගියේය.  ස්වදේශිකයන් පවසන පරිදී, පළමු වර්ණවත් වැස්සට පෙරාතුව ඝෝෂාකාරී හෙණ ගැසීම්  හා විදුලි කෙටීම් පැවතුනු අතර, එයින් අනතුරුව  වෘක්ෂ ගොමු වලින් රැළිවැටිනු  "පිළිස්සුනු" අළු පැහැති කොළ ඇද හැලෙමින් පැවතිනි. රැළිවැටිනු කොළ සහ  හදිසියේ අතුරුදහන් වන හා යළි මතුවන ළිං මේ කාලයේදී මෙම ප්‍රදේශයෙන් වාර්තා විය. .    එය දර්ශීය වශයෙන්, වර්ග කිලෝමීටර කිහිපයකට වඩා විශාල නොවූ, කුඩා ප්‍රදේශයන් පුරාවට පතනය වූ අතර, සමහරවිට එය කෙතරම් ස්ථානීය වූයේද යත්, රතු වැස්සට මීටරකිහිපයකට ඔබ්බෙන් සාමාන්‍ය වැස්ස පතනය විය. රතු වැසි පතනයන් දර්ශීය වශයෙන් පැවතියේ විනාඩි 20 කට අඩු වේලාවකි.  වැසි ජලය එක් එක්  මිලි ලීටරයක් තුල  රතු අංශූන් මිලියන 9 ක් පමණ අඩංගු වූ අතර, වැසි ජලය එක් එක්  ලීටරය තුල දළ වශයෙන්, ඝන ද්‍රව්‍යය  මිලි ග්‍රෑම් 100 ක් අඩංගු විය. පතනය වූයේ  යැයි ඇස්තමේන්තු ගත කළ මුළු රතු වැසි ප්‍රමාණය මතට මෙම අගයයන් බහිර්නිවේශනය කිරීම තුලින්, කේරලය මත පතිතවූ රතු අංශු ප්‍රමාණය    යැයි නිමානය කොට ඇත.

ආශ්‍රිත

කේරලයෙහි පතිත රතු වැස්ස


NGC 519 es una galaxia elíptica de la constelación de Cetus.

Fue descubierta el 20 de noviembre de 1886 por el astrónomo Lewis Swift.

Véase también
Lista de objetos NGC

Referencias

0519
Galaxias elípticas
Constelación de Cetus

NGC 519


الأمير المختار عزُّ الملك محمد بن عبيد الله بن أحمد بن إسماعيل بن عبد العزيز المُسَبِّحي (10 رجب 366هـ/ 4 مارس 977م - ربيع الثاني 420هـ/إبريل-مايو 1029م) هو أديب وكاتب وشاعر ومؤرخ عاش في مصر زمن الخلافة الفاطميَّة. ولد بمصر وتوفي بها.

كان من أقطاب الدولة الفاطمية. واتصل بخدمة الحاكم بأمر الله العبيدي، وتولى له الوزارة سنة (398 هـ) ، وشغل عدة مناصب هامة أخرى، شغف بتدوين التاريخ والّف فيه عدة كتب من أهمها تاريخه الكبير بعنوان «أخبار مصر» الذي بلغ ثلاثة عشر ألف ورقة.

سيرته
ولِدَ محمد بن عبيد الله بن أحمد في العاشر من رجب سنة 366هـ، وكان ميلاده في مدينة الفسطاط التاريخيَّة في مصر، وتعود أصول أسرته إلى مدينة حران في الشمال الشامي العراقي، وفي الفسطاط نشأ محمد بن عبيد الله، وفي 398هـ تجنَّد في الجيش الفاطمي، وتدرَّج في مكانته حتى أوكِلت إليه ولاية عددٍ من أقاليم مصر في الصعيد، وتولَّى بعدها ديوان الترتيب، وأصبح من المُقرَّبين للخليفة الحاكم. وإلى جانب سيرته العسكريَّة فقد كان أديباً فاضلاً وكاتباً بارعاً، وله دراية في التاريخ والرياضيات والفلك، وألَّف قرابة ثلاثين كتاباً، ضاع معظمها، في مجالات متنوِّعة، وأشهر مؤلفاته كتاب «التاريخ الكبير». وقد كان يجيد نظم الشعر أيضاً، وله أشعار في الرثاء. تُوفِّي محمد بن عبيد الله المسبحي في ربيع الآخر من سنة 420هـ.

مؤلفاته

تُنسَب إليه المؤلفات التالية:

 «التاريخ الكبير».
 «التلويح والتصريح».
 «الراح والارتياح».
 «الغرَق والشَرَق».
 «الطعام والإدام».
 «درك البغية».
 «قصص الأنبياء».
 «الأمثلة للدول المقبلة».
 «القضايا الصائبة في معاني أحكام النجوم».
 «جونة الماشطة».
 «الشجن والسكن في أخبار أهل الهوى وما يلقاه أربابه».
 «السؤال والجواب».
 «مختار الأغاني ومعانيها».
 «أشعار الشعراء وأخبار المغنيين ومجالس القضاة والحكام والمعدلين».
 «الطعام والأدام».
 «المفاتحة والمناكحة في أصناف الجماع».
 «الأمثلة للدول المقبلة».
 «جونة الماشطة».
 «كتاب الشجن والسكن في أخبار أهل الهوي وما يلقاه أربابه».

تاريخه الكبير
وهو في 12 مجلد في 13 ألف ورقة، قال عنه المسبحي: التاريخ الجليل قدره الذي يستغنى بمضمونه عن غيره من الكتب الواردة في معانيه، وهو أخبار مصر ومن حلها من الولاة والأمراء والأئمة والخلفاء، وما بها من العجائب والأبنية واختلاف أصناف الأطعمة، وذكر نيلها، وأحوال من حل بها إلى الوقت الذي كتبنا فيه تعليق هذه الترجمة، وأشعار الشعراء وأخبار المغنين وجالس القضاة والحكام والمعدلين والأدباء والمعتزلين وغيرهم.

ويسميه السمعاني: تاريخ المغاربة ومصر. ويقصد بالمغاربة الفاطميين.

ويرجع إلى هذا التاريخ: ابن العديم والمقريزي وابن تغري بردي والسخاوي والسيوطي.

وطبع ما وجد منه وهو الجزء الأربعون ويتحدث هذا الجزء من أثناء سنة 414 هـ إلى سنة 416 هـ.

وواضح من جزئه هذا أنه مرتب على السنين.

مراجع

أشخاص من الدولة الفاطمية القرن 10
أشخاص من الدولة الفاطمية القرن 11
حكام الدولة الفاطمية
دارسون من الدولة الفاطمية
عرب في القرن 10
عرب في القرن 11
كتاب القرن 11
كتاب عرب في القرن 10
كتاب عرب في القرن 11
مسلمون سنة مصريون
مسؤولون من الدولة الفاطمية
مواليد 366 هـ
مواليد في الفسطاط
مؤرخو القرن 11
مؤرخون مصريون
مؤرخون مصريون في القرن 10
وفيات 420 هـ
وفيات 421 هـ
مؤرخون مصريون في القرن 11
مؤرخون من الدولة الفاطمية القرن 10

عز الملك المسبحي


Zoran "Bata" Mirković (Belgrado, Yugoslavia, 21 de septiembre de 1971), es un ex-futbolista serbio, se desempeñaba como defensa o lateral derecho y jugó para las selecciones de Yugoslavia y Serbia y Montenegro.

Clubes

Palmarés

FK Partizan

 Superliga de Serbia: 1993-94, 1995-96, 2003-04
 Copa de Yugoslavia: 1994

Juventus FC

 Copa Intertoto: 1999

Fenerbahçe SK

 Superliga de Turquía: 2000-01

Futbolistas de la República Federal de Yugoslavia en la Copa Mundial de 1998
Futbolistas de la selección de fútbol de Yugoslavia en los años 2000
Futbolistas de la selección de fútbol de Serbia y Montenegro
Futbolistas del FK Rad
Futbolistas del Atalanta Bergamasca Calcio

Futbolistas de la Juventus de Turín
Futbolistas del Partizán de Belgrado
Futbolistas del Fenerbahçe Spor Kulübü
Nacidos en Belgrado

Zoran Mirković


Die Obere Dummeniederung ist ein Naturschutzgebiet in den niedersächsischen Gemeinden Bergen an der Dumme und Schnega in der Samtgemeinde Lüchow (Wendland) im Landkreis Lüchow-Dannenberg.

Allgemeines
Das Naturschutzgebiet mit dem Kennzeichen NSG LÜ 274 ist 650 Hektar groß. Es ist nahezu vollständig Bestandteil des FFH-Gebietes "Landgraben- und Dummeniederung" und des gleichnamigen EU-Vogelschutzgebietes. Im Nordosten grenzt es an das Naturschutzgebiet "Gain", im Nordwesten kleinflächig an das Naturschutzgebiet "Schnegaer Mühlenbachtal". Weiterhin grenzt es vielfach an Teilflächen des Landschaftsschutzgebietes "Gain-Mühlenbach-Obere Dummeniederung". Das Gebiet steht seit dem 26. April 2007 unter Naturschutz. Zuständige untere Naturschutzbehörde ist der Landkreis Lüchow-Dannenberg.

Beschreibung
Das Naturschutzgebiet liegt nordöstlich und südlich von Bergen an der Dumme und verläuft größtenteils entlang der Landesgrenze zu Sachsen-Anhalt innerhalb des Naturparks Elbhöhen-Wendland. Es stellt die obere Dumme und ihre Zuflüsse sowie den relativ engen Talraum zwischen Harpe südlich von Schnega und Belau und die sich deutlich erweiternde Niederung zwischen Belau und dem Naturschutzgebiet "Gain" unter Schutz. In Bergen an der Dumme beschränkt sich das Naturschutzgebiet auf den Bachlauf und einen schmalen Uferstreifen.

Die Dumme und der Schnegaer Mühlenbach unterhalb von Jiggel sind als naturnahe Gewässer auf weiten Strecken nicht ausgebaut. Sie verfügen über eine überwiegend kiesig-steinige Sohle und werden streckenweise von naturnahen Laubwäldern, Hochstaudenfluren, Röhrichten und Seggenriedern begleitet.

Die Niederung ist geprägt von unterschiedlich genutzten landwirtschaftlichen Nutzflächen sowie Waldflächen und Brachen. Die landwirtschaftlichen Nutzflächen sind überwiegend als Wiesen und Weiden genutztes Grünland, aber auch Ackerflächen.

Die obere Dummeniederung ist Lebensraum zahlreicher, teilweise gefährdeter Tiere und Pflanzen. So kommen im Naturschutzgebiet u. a. Fischotter, Kammmolch, Steinbeißer, Bachneunauge und Bachmuschel sowie Seeadler, Rotmilan, Weißstorch, Kranich, Neuntöter, Sperbergrasmücke, Schafstelze und Braunkehlchen vor.

Durch den nördlich von Bergen an der Dumme liegenden Teil des Naturschutzgebietes verläuft ein mit Informationstafeln ausgestatteter Rundweg, der bis in das Naturschutzgebiet "Gain" führt.

Weblinks

Naturschutzgebiet im Landkreis Lüchow-Dannenberg
Schutzgebiet (Umwelt- und Naturschutz) in Europa
Bergen an der Dumme
Geographie (Schnega)

Obere Dummeniederung


Mănăstirea Albotina (în ) este o mănăstire medievală rupestră, în prezent inactivă, aparținând de Episcopia de Vidin, eparhie a Bisericii Ortodoxe Bulgare, în poiana Albotina de-a lungul râului Topoloveț între satele Gradeț și Rabrovo, în apropiere de satul Deleina.

Complexul mănăstirii a fost construită în calcarele masivului de pe latura de nord a râului, la aproximativ 25 de metri înălțime, folosind peșteri naturale și vestigii de piatră, cu spații goale și nișe cu scopuri religioase de zi cu zi. Mănăstirea este atinsă de un drum abrupt și îngust de nisip, la începutul căruia a fost construit un robinet de apa, cunoscut sub numele de Haiduk cheshma (cișmeaua haiducului). Fiind ușor accesibilă, mănăstirea rupestră a fost folosită de ciobani și de tăietorii de piatră ca loc de adăpost. Căutătorii de comori au jefuit-o și vandalizat-o de-a lungul timpului.

Mănăstirea Albotina a fost activă în secolul al XIV-lea, conform fragmentelor păstrate ale frescelor și inscripțiilor, precum și a podoabelor (cercei, brățări) găsite în cele 29 de morminte creștine descoperite. Numărul mare de înmormântare a laicilor în rândul clericilor este o dovadă că mănăstirea era un sanctuar reputațional și un loc dorit pentru pacea veșnică a donatorilor săi. Printre înregistrările istorice rare, este demn de menționat menționarea actualului sat inexistent Altovin într-un registru al cazei Vidin din 1560.

Complexul mănăstirii este alcătuit din opt camere la rând, biserica fiind situată în sectorul mijlociu, în cea mai concavă parte a curbei masivului stâncos. Biserica conține trei nave și este orientată conform canonului de la vest la est, părțile sale sudice și sud-vest fiind complet devastate. Prezența unui baptisteriu indică folosirea lăcașului nu doar în scop monahal, ci și pentru liturghii publice. În nord-vestul mănăstirii se află un al doilea etaj care cuprinde cea de-a doua cea mai mare cameră a mănăstirii, care probabil a fost folosită pentru o reședință. În partea de vest a mănăstirii au fost amplasate și alte clădiri: chiliile călugărilor, bucătăria, pivnița, depozitele. Două rezervoare de apă pot fi de asemenea văzute.

Numele bisericii mănăstirii este necunoscut, dar există presupuneri că acesta a fost dedicată învierii lui Isus, ca urmare a păstrat vechea tradiție de a juca hora în memoria celor decedați în a doua zi de Paști. Acest obicei este practicat pe scară largă de către românii timoceni care atârnă portrete cu rudele lor decedate pe ramurile unui venerabil copac în lunca de sub mănăstire. Fiecare horă care joacă înainte de prânz este dedicată separat unei persoane decedate, iar după-amiaza și dansurile sunt dedicate persoanelor vii. Bulgarii și românii culeg frăsinel și împart câte o creangă pentru fiecare persoană decedată

Mănăstirea Rupestră Albotina a fost declarată monument de cultură în monitorul oficial al Bulgariei pe 28 decembrie 1927, articolul 221, iar pe 26 decembrie 1969, articolul 100.

Galerie de imagini

Referințe

Vezi și

 Mănăstirea Aladja
 Mănăstirea Sfântul Dimitrie Basarabov
 Bisericile rupestre de la Ivanovo

Mănăstiri ortodoxe din Bulgaria
Biserici din secolul al XIV-lea

Mănăstirea Albotina


(qui signifie « lézard d'Ulugh Beg ») est un genre de dinosaures théropodes du clade Carcharodontosauria de la formation de Bissekty du Crétacé supérieur, en Ouzbékistan. L'espèce type est .

Découverte et dénomination
Ulughbegsaurus a été initialement découvert dans la formation de Bissekty, en Ouzbékistan, dans les années 1980 sur la base de l'holotype UzSGM 11-01-02, consistant en un maxillaire gauche partiel. L'holotype, malgré son importance, resta dans la collection du Musée géologique d'État du Comité d'État de la République d'Ouzbékistan sur la géologie et les ressources minérales, Tachkent, Ouzbékistan, jusqu'en 2019, date à laquelle il a été redécouvert. Deux spécimens supplémentaires référencés ont été attribués au genre, dont CCMGE 600/12457, une branche jugale d'un maxillaire gauche qui était précédemment référencée au dromaeosauridé Itemirus et ZIN PH 357/16, l'extrémité postérieure d'un maxillaire droit.

Des dents isolées de la formation de Bissekty présentent des similitudes avec la morphologie des Carcharodontosauria, suggérant qu'elles pourraient appartenir à Ulughbegsaurus ou peut-être à un autre genre de carcharodontosauriens.

Le genre et l'espèce ont ensuite été nommés en 2021 par Tanaka et al., en l'honneur du sultan et scientifique timuride du XVe siècle Ulugh Beg et du pays de sa découverte.

Description
La longueur du corps dUlughbegsaurus est estimée entre 7,5 et 8 m et son poids à plus de une tonne.

 Classification
Tanaka et al. ont effectué deux analyses phylogénétiques en utilisant deux ensembles de données différents pour déterminer les relations d'''Ulughbegsaurus. La première l'a placé dans une polytomie incluant Neovenator et d'autres mégaraptoriens, tandis que la seconde l'a placé dans une polytomie incluant d'autres carcharodontosauriens basaux ; les Megaraptora ont été plutôt retrouvés comme membres des Tyrannosauroidea.

Les deux analyses sont présentées ci-dessous :Cladogramme 1 : Hendrickx & Mateus dataset
 Cladogramme 2' Chokchaloemwong et al. dataset

 Paléobiologie
Ulughbegsaurus coexistait dans l'environnement de la formation de Bissekty aux côtés d'autres théropodes carnivores, dont le tyrannosauroïde Timurlengia et le dromaeosauridé Itemirus''. En raison de sa taille, il a pu être le prédateur suprême de l'environnement, ce qui montre que les carcharodontosauridés étaient encore les théropodes carnivores dominants (au lieu des tyrannosauroïdés) jusqu'au Turonien, au moins en Asie.

Liens externes

Notes et références

Notes

Références

Theropoda
Genre de dinosaures non aviens (nom scientifique)
Taxon fossile décrit en 2021
Paléontologie en Ouzbékistan

Ulughbegsaurus


An Carex pallidula in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Harri Harmaja. An Carex pallidula in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Carex

Carex pallidula


Brusand Station (Brusand stasjon) er en jernbanestation på Jærbanen, en del af Sørlandsbanen, der ligger i bygden Brusand i Hå kommune i Norge. Den består af to spor med to perroner. Stationsbygningen er opført i træ i 1919 efter tegninger af Jens Flor. Stationen ligger med udsigt over indsøen Bjårvatnet.

Stationen åbnede som holdeplads 13. december 1879, året efter åbningen af Jærbanen. Oprindeligt hed den Bru-Bro, men den skiftede navn til Bru omkring 1894 og til Brusand 1. januar 1922. Omkring 1911 blev den opgraderet til station, men 1. juli 1926 blev den atter nedgraderet til holdeplads. Den blev gjort ubemandet 1. juli 1965.

Eksterne henvisninger

Noter

Stationer på Jærbanen
Etableret i 1879

Brusand Station


O roubo da história é um livro escrito por Jack Goody e publicado em inglês no ano de 2007. O argumento central do livro é que os europeus roubaram a história dos outros povos ao escreverem a sua história a partir de uma visão eurocêntrica, que ajudou a forma a ideia de um excepcionalismo europeu em relação à criação de valores, instituições e sentimentos. Goody argumenta que processos tidos como especificamente ocidentais, como a democracia ou o capitalismo, são ilusões derivadas das apropriações culturais etnocêntricas europeias.

O livro foi traduzido em 2008 para o português brasileiro e publicado pela editora Contexto.

Referências

Livros em inglês

O roubo da história


Idalion o Idalión (, Idalion, en fenicio: ) era una antigua ciudad en Chipre, próxima a la actual Dali, Distrito de Nicosia y cercana a las antiguas minas de cobre de las montañas Troodos. La ciudad fue fundada, según la tradición, por el héroe rey aqueo Calcanor, descendiente de Teucro, el fundador de la Salamina chipriota tras la guerra de Troya. El asentamiento más antiguo conocido, por su comercio del cobre con las ciudades costeras de Enkomi y Citio, data de finales del siglo XIII a. C. a principios del siglo XIII a. C.

Historia
Su nombre antiguo era "Ed-di-al" (680 a. C.-669 a. C.), figura como una de las diez ciudades-reino de Chipre listadas en el Prisma de Asarhaddón, rey asirio y en una estela de Sargón II. Existe también una inscripción del siglo XIII a. C. de Ramsés III en Egipto, donde se refieren determinadas entidades políticas chipriotas, siendo una de ellas la de "Ithal"...que es la que luego sería conocida como Idalión. El reino floreció hasta que a mediados del siglo V a. C. fue asediada y tomada su capital por los reyes fenicios de Citio. El nombre de la ciudad en griego significa "yo veo el sol".

La primera evidencia de presencia no-chipriota aparece en el Período Arcaico (c. 550 a. C.) en las inscripciones encontradas en el Témenos de Adonis en la Acrópolis Este. "Idalium perfumado por el romero" aparece en la poesía de Propercio y otros como el lugar donde Venus (la original pre-griego "Reina de los Cielos", a veces llamada por los estudiosos como "Señora de los Animales") se reunió con Adonis (el original pre-griego consorte de la Reina del Cielo o "Señor", a veces llamado por los estudiosos como "Maestro de los Animales"). La ciudad era originalmente el centro del culto a la "Gran Diosa" de Chipre, la "Wanassa" o Reina del Cielo y de su consorte el "Wanax" o Señor. Este culto parece haber comenzado en el siglo XII a. C. o siglo XI a. C. y continuaría a lo largo de la época romana, aunque pasando por un proceso de sincretismo, pasando por ser Idalión el centro de culto a la diosa Afrodita ("Afrodita Idalia") y de la divinidad heleno-fenicia Reshef-Apolo. En el lugar, se encontró un modelo en terracota (hoy en el Museo del Louvre) que se supone representa el templo de "Reshef-Apolo" Según la leyenda, fue el lugar donde Adonis, el mítico amante de la diosa Afrodita fue muerto por el celoso Ares, el dios de la guerra, que se había transformado en un jabalí.

Las excavaciones arqueológicas oficiales comenzaron en 1991 y siguen en la actualidad. Excavado sólo en parte, se ha encontrado un gran complejo fortificado que puede ser identificado como palacio o como centro administrativo del antiguo Idalión, así como restos de murallas y tumbas.

Galería

Referencias

Enlaces externos

  British Museum. Consultado el 11 de abril de 2013.

Localidades de Chipre
Lugares de la Eneida
Antiguas ciudades en Chipre
Localidades del culto de Afrodita

Idalion


La roca del Diamante () es un pequeño islote deshabitado del mar Caribe localizado en el sureste de Martinica, a unos tres kilómetros de la punta de Diamante en el canal de Santa Lucía (canal de Sainte-Lucie). La isla debe su nombre a las reflexiones de las paredes en determinados momentos del día, que evocan los de una piedra preciosa.

Geografía
Vestigio de la fuerte actividad volcánica que afectó a la región, hace casi un millón de años, la isla se presenta como una roca basáltica de 175 m.   Cubierta con matorrales y cactus, la isla es de fácil acceso y ocupa una posición estratégica al norte del canal de Santa Lucía, que sirvió para controlar la navegación entre Martinica y su vecina meridional, Santa Lucía.

Historia
En el , la guerra entre Francia e Inglaterra asolaba a las Indias Occidentales, ambas trataban de obtener el control del arco de islas, por lo que los británicos decidieron ocupar la Roca Diamante. En enero de 1804, tomando ventaja de la sorpresa y ayudado por el clima favorable, el contra-almirante Samuel Hood, a bordo del HMS Centauro, tomó la Roca Diamante y se apresuró a fortificarla con la instalación de cinco cañones en la parte superior.

Durante diecisiete meses, las tropas francesas intentaron en vano recuperar la isla, pero en 1805 el gobernador de la isla Villaret de Joyeuse, con la ayuda del almirante Pierre-Charles Villeneuve, confió esta misión a una flotilla franco-española al mando del capitán  Julien Marie Cosmao-Kerjulien, que logró arrebatar la Roca del diamante a los británicos. La guarnición, que carecía de alimentos y agua, se entregó a las fuerzas francesas el 2 de junio de 1805.

Véase también
 Batalla de la roca del Diamante
 Antillas Francesas
 Francia de Ultramar

Referencias

 Vivían Stuart, George Teeple Eggleston: His Majesty's Sloop-of-war. Diamond Rock. Hale, London 1978

Enlaces externos
 Mapa de localización del islote

Cuellos volcánicos
Archipiélagos e islas de Martinica

Roca del Diamante


Olaylar
Bizans-Sasani Savaşı: Şehrbârâz komutasındaki Pers ordusu, Antakya, Suriye ve Mezopotamya'daki Bizans kalelerinin çoğunu ele geçirdi.

Doğumlar
 II. Leo, papa (ö. 683)
 Aşina Zhong, Sol Bilge Prensi (ö. 675)
 Eudokia Epifaneia, Bizans İmparatoru Herakleios'un kızı

Ölümler

611


An Tillandsia bryoides in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni August Heinrich Rudolf Grisebach ngan John Gilbert Baker. An Tillandsia bryoides in nahilalakip ha genus nga Tillandsia, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Tillandsia

Tillandsia bryoides


Folkets forsvarsenheder (kurdisk: Yekîneyên Parastina Gel; arabisk: وحدات حماية الشعب), også kendt som YPG, er den bevæbnede gren af det Demokratiske unionsparti i Rojava. I den syriske borgerkrig indtog YPG oprindelig en defensiv holdning, men senere er gruppen også gået ind i territorier kontrollerede af Islamisk Stat. I YPG indgår tillige Kvindernes forsvarsenheder (YPJ). Forsvarsenhederne har under sin eksistens også tiltrukket sig et stort antal frivillige fra udlandet, blandt andet amerikanere, tyskere, og svenskere. Også tyrkiske anarkister og kommunister har deltaget i kampene på YPGs side.

Militær tradition

Som en guerillakampgruppe er YPG afhængig af hurtighed, styrke og overraskelse. Det kan "hurtigt fremsende til fronten og koncentrere sine styrker for hurtigt at omdirigere tyngdepunktet i sit angreb til at omgå og baghold sin fjende. Nøglen til dens succes er autonomi. YPGs brigader er tildelt en høj grad af frihed og kan tilpasse sig en skiftende slagmark."

YPG er stærkt afhængig af snigskytter og understøtter dem ved at undertrykke fjendtlig beskydning ved brug af mobile tunge maskingeværer. Det bruger også vejsidebomber for at forhindre omringsmanøvrer, især om natten. Dens linjer er endnu ubrudte som følge af angreb af islamiske stat (Isil) med kræfter, der har bedre udstyr, herunder hjelme og skudsikre veste.

YPG og HPG har også trænet og udstyret mere end 1.000 yazidider, der opererer i Sinjar bjergområdet som lokale forsvarsenheder under deres tilsyn.

Kvindernes beskyttelsesenheder (YPJ)

Kvindernes beskyttelsesenheder (Kurdisk: Yekîneyên Parastina Jin, YPJ), også kendt som Kvindernes forsvarsenheder, er en kønsseparatistisk brigade hos YPG udelukkende bestående af kvinder, som blev oprettet i 2012. Kurdiske medier har rapporteret, at YPJs tropper var af afgørende betydning under belejringen af Kobane. Organisationen består ikke bare af kurder, men af arabiske, assyriske, tjerkesiske og udenlandske kvinder.

YPJ voksede ud af den kurdiske modstandsbevægelse. Tidligt i marts 2013 blev den første YPJ-bataljon dannet i Jandairis. Den 8. marts bestod YPJ af fire bataljoner: en i Afrin, en i al-Malikiyah, en i al-Darbasiyah og en i Qamishli. Sidst i 2014 havde YPJ over 7.000 (eller 10.000 ifølge TeleSUR) frivillige krigere i aldrene 18 til 40 år. Ved november i 2016 var antallet af kurdiske og arabiske krigere steget til 20.000 og i marts 2017 kunne organisationen mønstre 24.000.

Efter slaget om Kobanî fortsatte YPJ at kæmpe side om side med YPG som del af de Syriske Demokratiske Styrker (SDF), bl.a. i offensiven mod Islamisk Stats større baser i Tabqa og Raqqa. Under den tyrkiske invasion i Afrin-kantonen er YPJs enheder endnu en gang involveret i kampene.

YPGs Historie

PKK og kolde krig

Kurdistans Arbejderparti (PKK) blev grundlagt i Tyrkiet i 1978. Som en venstreorienteret bevægelse fandt det en sikker havn i Syrien under og efter den kolde krig. Dette ændrede sig, da i 1998 Tyrkiet truede med at gå i krig over PKK tilstedeværelse, en krise, der endte med udvisning af Abdullah Öcalan og PKK fra Syrien.

PYDs oprettelse i 2003

Den Demokratiske Union Parti (PYD) blev grundlagt i 2003 som en af mange kurdiske oppositionspartier i det syriske parlament. Tyrkiske embedsmænd har fastholdt, at det var den politiske gren af det sortlistede PKK i Syrien. PYD markerede sig som den eneste kurdiske parti, der fuldt ud støttede Qamişlo-opstanden i 2004. Som følge heraf blev det brutalt undertrykt i årene op til den syriske borgerkrig, hvilket satte det i svag position på sit starten.

Borgerkrigen i Syrien 2011

Det vides ikke, hvornår YPG militserne blev grundlagt, men nogle kilder har placeret deres oprindelse så tidligt som 2004 efter, at den syriske regering knuste et oprør i byen med det største kurdisk flertal, Qamişlo, hvorved 30 kurdere blev dræbt. Det udviklede sig ikke som en væsentlig kraft, førend det syriske oprør brød ud i 2011, men det er muligt, at militser havde organiseret hemmeligt i den mellemliggende tid.
PKK-krigere, der levede i eksil i Irak var af syrisk oprindelse eller var blevet trænet der, benyttede lejligheden til at vende tilbage til Syrien.

YPG anses som den væbnede fløj af PYD. Andre grupper, der deltager i YPG, omfatter det kurdiske Demokratiske Progressive Parti i Syrien (KDPP).

Kontrol af kurdiske områder i juli 2012

I juli 2012 havde YPG et sammenstød med syriske regeringsstyrker i den kurdiske by Kobane og de omkringliggende områder. Efter forhandlinger trak regeringsstyrkerne sig tilbage, og YPG overtog Kobane, Amuda, og Afrin. I december 2012 havde det udvidet tilstedeværelsen til 8 brigader, som blev dannede i Qamişlo, Kobane, og Ras al-Ayn (SERE Kaniyê) og i distrikterne Afrin, Al-Malikiyah, og Al-Bab.

Islamistiske angreb gør YPG dominerende i slutningen af 2012

YPG indtog ikke i første omgang en offensiv rolle i den syriske borgerkrig. Det sigtede mest mod at forsvare de kurdiske flertalsområder og undgik at engagere kræfter fra den syriske regerings side, som stadig kontrollerede flere enklaver på kurdisk område. YPG ændrede denne politik, da Ras al-Ayn blev taget af den al-Qaeda tilknyttede Al-Nusra Front. Først erobrede YPG de omgivende regeringskontrollerede områder Al-Darbasiyah (kurdisk: Dirbêsî), Tel Tamer og af Al-Malikiyah (kurdisk: Derika Hemko) for at forhindre, at FSA i at få mere magt i området. Den efterfølgende slag ved Ras al-Ayn startede for alvor i november 2012 da al-Nusra Fronten og en anden al-Qaeda tilknyttet gruppe, Ghuraba al-Sham, den 19. angreb kurdiske stillinger i byen. Kampen endte med en YPGs sejr i juli 2013.

Mens mange oprørsgrupper stødte sammen mod PYD, gjorde jihad- og Salafi-grupper det mest konsekvent. YPG viste sig at være den eneste kurdiske milits i stand til effektivt at modstå fundamentalisterne. Mens YPG beskyttede kurdiske samfund, var det i stand til at udtrække en gevindst: det forhindrede fremkomsten af nye, rivaliserende militser og tvang eksisterende til at samarbejde med dem eller slutte sig til PYD styrker på deres betingelser. Det var sådan, at de islamistiske angreb gjorde det muligt for YPG at forene kurderne under sit banner og forårsagede den til at blive de facto hær for kurderne i Syrien.

Kurdisk kontrol af Til Kocer i 2013

I oktober 2013 overtog YPG krigere kontrollen med Til Kocer i Syrien efter intense sammenstød med ISIL. Sammenstødene varede cirka tre dage, hvor Til Kocer grænseporten til Irak blev taget i en større offensiv om natten den 24. oktober. PYDs leder Saleh Muslim fortalte Stêrk TV, at denne succes skabte et alternativ mod bestræbelserne på at holde den territorium under embargo.

Bekæmpelse af ISIL i 2014

Konflikter mellem rebelgrupper indbyrdes under den syriske borgerkrig førte til åben krig mellem Den Frie Syriske Hær og ISIL i januar 2014. YPG samarbejdede med FSA for at bekæmpe ISIL i Ar-Raqqah provinsen; gruppen dannede også en operationsmetode med flere FSA fraktioner, kaldet "Eufrat Vulkanen". Men det generelle resultat af denne kamp var enorme fremskridt for ISIL der adskilte den østlige del af Syrisk Kurdistan fra de vigtigste FSA oprørere. ISIL fulgte op på succesen ved at angribe kurderne i Kobane kantonen i marts og kæmpede sig vej til Kobane porten i september.

Den faktiske belejring af Kobane faldt omtrent sammen med, at den amerikansk-ledede intervention i Syrien blev alvorlige ved at starte bombardementer på syrisk territorium. Mens verden frygtede en anden massakre i Kobane, begyndte amerikanerne at give tæt luftstøtte til YPG. Mens de fleste iagttagere forventede, at ISIL hurtigt ville knuse kurderne, udviste YPG en overraskende og beslutsom modstand. I månedsvis dækkede vestlige medier en lang og fanatisk kamp mellem en organisation, der netop havde begået folkemord (ISIL) og en officielt demokratisk organisation (YPG), der beskæftigede kvindelige krigere og blev isoleret af Tyrkiet. Mens det varede, var YPG immun over for kritik, og da det var ovre i marts 2015, havde USA og YPG kæmpet på samme side i et halvt år.

I mellemtiden havde situationen været stabil i Afrin og Aleppo. Kampen mellem FSA og ISIL havde ført til en normalisering i forholdet mellem FSA og YPG siden slutningen af 2013. I februar 2015 underskrev YPG en retslig aftale med Levant Fronten i Aleppo.

Offensiv med amerikansk og russisk støtte i foråret 2015

Under andre omstændigheder kunne tyrkisk pres have stoppet samarbejdet mellem YPG og USA efter belejringen af Kobane. Men i foråret 2015 var ISIL ved at erobre Ramadi. YPG var den eneste gruppe, der var i stand til og villig til at offensivt engagere og lægge pres på ISIL og havde opbygget et ry som en pålidelig militær partner. Med amerikansk tæt luftstøtte, offensiver i nærheden Hasakah og fra Hasakah vestpå kulminerede i erobringen af Tell Abyad, der forbinder Kobane med Hasakah i juli 2015.

Med disse offensiver havde YPG begyndt at gøre fremskridt i områder, der ikke altid har haft et kurdisk flertal. Da det kom ind i grænsebyen Tell Abyad i juni 2015 flygtede dele af befolkningen fra de intense kampe. Man kan antage, at disse flygtninge omfattede et betydeligt antal ISIL samarbejdspartnere, men det ville ikke løse problemet. Det var tydeligt, at hvis YPG ønskede at handle uden for selve Syrisk Kurdistan, kunne det kun gøre dette som en del af en bredere styrke, der omfattede de arabiske fraktioner.

Dannelsen af SDF i efteråret 2015

De syriske demokratiske kræfter blev etablerede i Hasakah den 11. oktober 2015. De har deres oprindelse i YPG-FSA samarbejdet mod ISIL, der førte til oprettelsen af "Eufrat Vulkanens" fælles operationer i 2014. Mange af partnerne er de samme, og selv logo og flag med et blåt Eufrat har fælles træk. Forskellen er, at "Eufrat Vulkanen" handlede om koordinering mellem kurdere og arabere, mens SDF er en organisation af kurdere og arabere.

Den første succes for SDF var befrielsen af den strategiske etnisk arabiske by Al-Hawl fra ISIS under al-Hawl offensiven i november 2015. Dette blev fulgt op i december af Tishrin Dæmning- offensiven. Dæmningen blev erobret den 26. december. Deltagende kræfter omfattede YPG, Jaysh al-Thuwwar (Hæren af Rebeller), den stammeledede gruppe Jaysh al-Sanadeed og en assyrisk kristen gruppe. Koalitionen havde tung udrustning og blev støttet af intensive USA-ledede luftangreb. Det ser ud til at erobringen af denne hydroelektrisk dæmning vil have en positiv indvirkning på økonomien i Syrisk Kurdistan.

Tyrkisk beskydning i 2016

Efter de tidlige 2016 succeser for den syriske hær i det nordlige Aleppo, flyttede YPG elementer af SDF ind i nogle FSA-holdt områder i området. Tyrkisk artilleri afskar der efter YPG og dets allierede i nærheden af Menagh flybase og på andre positioner.

Udenlandske frivillige

Den tidligere soldat i den amerikanske hær Jordan Matson var blandt de første udenlandske frivillige i YPG. Skadet af en ISIL selvmordsbombe, igangsatte han en "Løver fra Syrisk Kurdistan"-rekrutteringskampagne for udenlandske frivillige, der blev lanceret den 21. oktober 2014 på en Facebook-side. Efterfølgende tilsluttede mere end 400 frivillige fra Nordamerika, Australien, Europa og Sydamerika sig YPG frem til den 11. juni 2015, herunder mindst ti amerikanske frivillige, hvoraf tre var US Army-veteraner. Han-kinesere fra det Storbritannien og Kina har også sluttet sig til gruppen.

Udstyr

Sammenlignet med andre fraktioner engageret i den syriske borgerkrig har YPG ikke modtaget betydelig udenlandsk bistand i form af våben og militært udstyr. Ifølge YPG førte omstændighederne til at de fik udstyr i mindre omfang fra den syriske hær end andre oppositionsgrupper gjorde.

Noter

Kurdere

YPG


Hydrodamalinae es una subfamilia extinta de mamíferos sirenios de la familia Dugongidae. El último representante de esta subfamilia, la vaca marina de Steller, fue cazada hasta su extinción en 1760 aproximadamente.

Referencias
 D. P. Domning. 2008. Sirenia. In C. M. Janis, K. M. Scott, and L. L. Jacobs (eds.), Evolution of Tertiary Mammals of North America II:629-638.

Dugongidae

Hydrodamalinae


Deneysel edebiyatın bir kolu olan deneysel şiir, şairin daha önceki tarzından çok farklı kelime deneyleri üzerine kurduğu şiirdir. Teknik olarak da farklılıklar içeren bu tarz şiirde anlatım tekniğinin yanında anlamsal kırılmalar da söz konusudur. Fransız filozof Jacques Derrida'nın dekonstrüktivizm felsefesinden de yola çıkılarak anlatım ve anlam, obje ile suje arasındaki "geleneksel" bağlar yeniden inşa edilmeye çalışılır. Daha çok 18. yüzyıl düşünürlerin felsefeleriyle temellenmiş de olsa bu tür düşünüş tarzlarına Sokratesçi ve Platoncu düşünceye kadar gidilebilir. 19. yüzyıl Fransız şiiri ve 20. yüzyıl'da özellikle Fransa'dan Orta Avrupa'ya yayılmış olan devrimci edebiyat, Türkiye'deki deneysel şiir gelişimine kaynaklık etmiştir

Örnekler
Arif Dino'nun Düş ve Uykusuzluk, Asaf Halet Çelebi'nin Kitaplar, Nâzım Hikmet'in Kızkapan Oğlu Vehpi ve Çocuk Muhittine Dair, Seyhan Kurt'un Hüznün Sözyitimleri, Efe Murat Balıkçıoğlu'nun Sistem, Yusuf Bal'ın Müberra, Revan ve Ölmeyen Ölülerin Vedasında şiirleri bu tarz şiirlere örnek olarak verilebilir.

Kaynakça

Şiir

Deneysel şiir


Cami, İzmir ilinin Bayındır ilçesine bağlı bir mahalledir.

Coğrafi yapı ve özellikleri
Küçük Menderes'in kuzey kolunun oluşturduğu alüvyon ovanın kuzey kenarında kurulmuştur. Yörede yazlar kurak ve sıcak, kışlar ılık ve yağışlı geçmektedir. Kuzey kısımları ormanlık diğer yerler ise zeytinlik ve tarım alanı şeklindedir.

Nüfus

Kaynakça

Bayındır'ın mahalleleri
Evrifaessa Bot tarafından oluşturulan mahalle maddeleri

Cami, Bayındır


Drywood Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Drywood Township (Kansas)
 Drywood Township (Missouri)

Drywood Township