Yaghi-Șiian, cunoscut și ca Yaghi-Shiyan () a fost un conducător turcic din secolul al XI-lea. A fost o figură importantă a primei Cruciade.

Guvernator
În anii 1080, majoritatea Anatoliei și Siriei erau conduse de două rude ale sultanului selgiuc, Malik-Șah I; Anatolia era condusă de Suleiman, vărul sultanului, și Siria de Tutuș I, fratele sultanului. Între cele două regiuni, mai există încă fortăreața bizantină Antiohia (Antakya) și ambii domnitori încercau să captureze orașul.

Suleiman a reușit să cucerească orașul de la bizantini în 1085 în numele lui Malik, iar Yaghi-Șiian a fost numit guvernator al orașului de către sultan în anul următor.

Șahul a murit în 1092, iar succesorul său Tutuș ia acordat lui Yaghi-Șiian mai multe teritorii cu orașele Manbij și Turbessel. Când Tutuș a murit în 1095, fiii săi, Ridwan și Dukak, au luptat pentru controlul Siriei, Alepului și Damascului. Yaghi-Șiian, guvernatorul orașului din apropiere, a devenit adânc implicat în lupta pentru putere care a urmat în Siria. Deși inițial a colaborat cu Ridwan pentru a cuceri Edessa în anul 1096, anul viitor și-a schimbat poziția și l-a sprijinit pe Dukak împotriva lui Ridwan și a aliatului său,  al Artuchizilor. Însă armata sa a fost învinsă, fiind nevoit să accepte supremația lui Ridwan.

Mai târziu, în 1097, Ridwan s-a certat cu atabegul său, Janah ad-Dawla, cu care Yaghi-Șiian avea o vendetă personală, acesta devenind mai receptiv la o alianță. Acest lucru a fost completat prin căsătoria fiicei sale cu Ridwan. Cei doi au fost pe punctul de a ataca Shaizarul când sosesc știrile despre sosirea primelor cruciați, astfel că toate părțile s-au retras în orașele lor pentru a se pregăti pentru atacurile viitoare.

Prima cruciadă
Când a parvenit vestea despre sosirea armatei cruciate care se apropia de Antiohia, Yaghi-Șiian a încercat să formeze un front unit pentru apărarea orașului. Dar din cauza neînțelegerilor dintre guvernatorii selgiucizi și anarhia după moartea lui Malik-Șah, el a primit foarte puțin sprijin. Sukman, al cărui principat era departe spre est și departe de calea cruciadelor, a refuzat să îl ajute pe Yaghi-Șiian. Chiar și Ridwan, al cărui domenii erau alături de Antiohia, a trimis doar un număr mic de trupe. Potrivit lui David Nicolle, neîncrederea reciprocă dintre Yaghi-Șiian și Ridwan a influențat prima cruciadă.

În timpul iernii din anii 1097–1098, Antiohia a fost asediată de cruciați, iar Yaghi-Șiian a căutat ajutor de la Dukak. El a trimis frecvent chemări împotriva taberei creștine și a atacat rutele de alimentare cruciate. Yaghi-Șiian știa de la informatorii săi că existau disensiuni între creștini; atât Raimond de Toulouse, cât și Boemund de Taranto doreau orașul pentru ei înșiși. În timp ce Boemund a fost plecat după provizii pe 29 decembrie 1097, Raimond a atacat, dar a fost împins de trupele lui Yaghi-Șiian. La 30 decembrie, întăririle de la Dukak au fost înfrânte de armata lui Boemund și s-au retras în Homs.

Abia după începutul asediului, Ridwan a decis să părăsească Alepul și să-i provoace pe cruciați. Armata lui Ridwan a fost înfrântă într-o bătălie care a avut loc la 8-9 februarie 1098. În timp ce armata cruciaților era departe de zidurile orașului luptând cu Ridwan, Yaghi-Șiian a pornit pentru ai ataca soldații rămași pentru a apăra tabăra, dar și el a fost împins când cruciații victorioși s-au întors. În luna martie, Yaghi-Șiian i-a atacat cruciații care aduceau lemn și alte materiale înapoi din portul Sf. Simeon; când tabăra cruciaților din Antiohia a auzit că Raimond și Boemund "au fost uciși", a existat o confuzie în masă și Yaghi-Șiian a atacat restul armatei lui Godfrey de Bouillon. Boemund și Raimond s-au întors repede și Yaghi-Șiian a fost împins încă o dată înapoi în oraș.

În acest moment guvernatorul a apelat la Kerbogha din Mosul pentru ajutor. Cruciații știau că trebuie să ia orașul înainte ca armatele lui Kerbogha să ajungă. Boemund a negociat în secret cu una dintre gărzile lui Yaghi-Șiian, un convertit armean pe nume Firouz, care pe 3 iunie i-a ajutat pe oamenii lui Boemund să deschidă porțile orașului, cruciaților.

În noaptea de 3 iunie 1098, cruciații au intrat în oraș; Yaghi-Șiian a fugit cu garda sa, în timp ce fiul său a rămas în urmă pentru a apăra cetatea. În timpul scăpării sale, Yaghi-Șiian a căzut din calul său și, în timp ce gardienii lui nu l-au mai putut transporta pe guvernatorul rănit, l-au lăsat pe pământ și au plecat fără el. El a fost găsit de un armean care ia tăiat capul și la trimis drept dar lui Boemund.

Note

Bibliografie
 Nicolle, David (2011). First Crusade (1096-1099). İstanbul: Türkiye İș Bankası. ISBN 978-605-360-245-3.
 Altan, Ebru (2014). İslam Ansiklopedisi (Islam Encyclopaedia). İstanbul: Diyanet Vakfı.
 Yücel, Yașar. Türkiye Tarihi I. İstanbul: AKDTYK Yayınları.

Nașteri în 1011
Decese în 1098
Conducători selgiucizi
Musulmani ai Primei Cruciade
Oameni din secolul al XI-lea

Yaghi-Șiian


Sığın, sığın geyiği, taçboynuzlu geyik ya da mus (Alces alces), geyikgiller (Cervidae) familyasının ve karacagiller (Capreolinae) alt familyasının monotipik Alces cinsinden, Kuzey Avrasya ile Kuzey Amerika'da yaşayan, kürek boynuzlu ve boynu sakallı, yarı sucul iri bir geyik türü. Yaşayan geyik türleri içinde en iri olanıdır. Diğer geyik türlerinin aksine yalnızcıl bir hayvandır ve sürü oluşturmazlar. Hantal ve yavaş olsa da ürktüğünde ya da kızdırıldığında şaşırtıcı biçimde hızlı ve saldırgan olabilmeleriyle ünlüdür. Sonbaharda, Eylül ve Ekim aylarındaki çiftleşme döneminde erkekler arasında sık sık kavga çıkar. Gündüzleri beslenen sığınların ana düşmanları kurt, ayı ve insandır.

En fazla sığın barındıran ülkeler içinde ilk sırayı Kanada (500.000 ~ 1.000.000) alır ve onu sırasıyla Rusya (700.000 ?), İsveç (300.000 ~ 400.000 ), Norveç (120.000), Finlandiya (115.000) izler.

19. yüzyıl ortalarına kadar Kafkasya'da oldukça yaygın olan ve Türkiye'de de görülen Alces alces caucasicus (Kafkas sığını) alt türünün popülasyonu bu tarihten sonra aşırı avlanma ve yaşam alanlarının yok olması yüzünden azalmaya başlamış ve nihayet 1810 yılında soyu tamamen tükenmiştir.

Adlandırma ve etimoloji
Türkçede ala sığın adı alageyik (Dama dama) için kullanılır. Türkçe yazılı kaynaklarda yalın olarak sığın adı alageyik anlamında da  geçmektedir. Alageyik (Dama dama) Anadolu-İran kökenli olup Orta Asya'da bulunmaz. Türk Dil Kurumunun eski Osmanlıca yazılı kaynaklardan tarama yoluyla toparladığı Tarama Sözlüğünde ṣıġın / sıġın (ya da ṣıġın geyik, ṣıġın geyigi) kelimesi "yabani geyik ve sığır" olarak tanımlanmıştır. XVIII. yüzyıl Osmanlı Coğrafya yazarı Uluslu İbrahim Hamdi Efendinin el yazmasındaki sığın geyiği adı çevirmeni tarafından günümüz Türkçesine Cervus elaphus olarak çevrilmiştir. Azericede hem sığın hem de sığır biçimi geçer. Kırım Tatarcasında sığın / сығын kelimesi geyik anlamındadır.

Hasan Eren'in Türk Dilinin Etimolojik Sözlüğü (Ankara 1999; sayfa: 363) :
{| class="wikitable"
|- bgcolor="#dddddd"
|
sığın 'ala geyik'

~ Türkmence sūğun (geyik), Karakalpakça suwın (geyik), Altayca, Teleütçe sığın, Şorca, Sagayca sīn, Oyratça sūn

Eski çağlardan beri kullanılır. Kâşgarlı Mahmud'a göre, Orta Türkçede (Divânu Lügati't-Türk) sığun olarak geçer.  Eski Kıpçakçada da sığın biçimi kullanılır
|}

Türkçede İngilizceden geçen Elk (İng. elk) ile Amerikan İngilizcesinde geçen Mus (İng. moose) adları da kullanılır. Fakat Amerikan İngilizcesinde Elk adı Kanada geyiği (Cervus canadensis) için kullanılmaktadır ve bu anlam Türkçe kaynaklara da yansır.

Yanlış ve yetersiz bir adlandırmayla Kanada ren geyiği adı da geçer.

Yayılımı
Eski ve Yeni her iki Dünya'da da temsil edilen iki geyik türünden biri sığın, diğeri ise ren geyiğidir. Türkiye ve İran gibi geçmişte iki asır önce daha geniş araziye yayılan sığın popülasyonları yıllar içinde avcılık ve diğer insan aktiviteleri sonucu günümüzde yalnızca Kuzey Yarımkürenin tayga ve ılıman geniş yapraklı ve karışık ormanlarında görülebilmektedir. Günümüz sığın coğrafyası Güneyde 50. paralel ile Kuzeyde 67. paralel arasıdır.

Kuzey Amerika'nın kuzeyinde, Alaska, Kanada ve Amerika Birleşik Devletleri'nin kuzeybatısında 4 alt tür hâlinde görülür. ABD'nin Alaska eyaletinde ve Kanada'nın Yukon bölgesinin batı kıyılarında dünyanın en büyük geyiği olan ve  Alaska geyiği de denilen Alaska sığını (Alces alces gigas), kuzeybatı ABD'de Yellowstone sığını da denilen Shiras sığını (A. a. shirasi), orta ve güneybatı Kanada'da Batı Kanada sığını (A. a. andersoni),  güneydoğu Kanada'da Doğu Kanada sığını (A. a. americana) alt türleri yayılım gösterir. En fazla sığın barındıran ülkeler içinde ilk sırayı Kanada (500 000 ~ 1 000 000) alır.

Günümüzde Danimarka hariç İskandinavya'da (Finlandiya, İsveç, Norveç), Estonya ve Rusya'nın kuzey batısında yaygın olan Avrupa sığını (A. a. alces) alt türü Polonya, Litvanya ve Beyaz Rusya hariç Orta ve Batı Avrupa'da daha az olarak, Çekya, Slovakya ve kuzey Ukrayna, Polonya ve Litvanya'da ise kalıntılar hâlinde görülür. Eskiden daha geniş olarak Fransa, Almanya, İsviçre ve Benelüks ülkelerinde de yayılım gösteren bu alt tür 1970'lerden bu yana Bohemya'da da insan eliyle sonradan yaygınlaştırılmaya çalışılmaktadır. İskoçya ile İngiltere'de de sonradan insan eliyle yayılması sağlanmaktadır.

Geçmişte daha geniş olarak Rusya'nın doğusundaki ormanlarda ve Çin ile Kore Yarımadası'nda da yayılım gösteren Amur ya da Ussur sığını da denilen Güney Sibirya sığını (A. a. cameloides) alt türü günümüzde yalnızca Rusya'da Doğu Sibirya'da, Amur bölgesinde, Moğolistan'da ve Mançurya'da görülebilmektedir.

Batı, Doğu ve Kuzey Sibirya'da, Yenisey ırmağının doğusunda, Yakutistan'da, Magadan Oblastı ve Habarovsk Krayında da görülen Yakut sığını (A. a. pfizenmayeri) ile Doğu Sibirya'da, Kamçatka ve Çukotka yarımadalarında görülen Çukotka ya da Kamçatka sığını (A. a. buturlini) adları da verilen alt türlerinin sistematikteki konumu net değildir ve bu iki alt tür Sibirya sığını (A. a. pfizenmayeri) adı altında tek alt türde de toplanır.

19. yüzyıl başlarına kadar Kafkasya'da (Rusya, Gürcistan, Azerbaycan ve İran) oldukça yaygın olan ve Türkiye'de de görülen Kafkas sığını (Alces alces caucasicus) alt türünün popülasyonu bu tarihten sonra aşırı avlanma ve yaşam alanlarının yok olması yüzünden azalmaya başlamış ve nihayet iki asır önce 1810  yılında soyu tamamen tükenmiştir. Kafkasya popülasyonunun bir alt tür olduğu ancak tükendikten bir buçuk asır sonra 1955 yılında N. Werestschagin tarafından tanımlanıp ortaya konulmuştur.

Yeni Zelanda'da 1900 yılında Kanada'dan getirilen sığınları Hokitika bölgesine sokma girişimi başarısız olunca, 1910 yılında Fiordland bölgesine 10 dişi, 4 erkek ve 6 yavru aktarılmıştı. Yeni Zelanda sığınlarının en son kaydı 1952 yılına aittir. 1972 yılında bir sığın boynuzu bulundu ve 2002 yılında toplanan kıl örneklerinin DNA analizi sonucu sığına ait olduğu anlaşıldı. Otomatik kameralar fotoğraf yakalamada başarısız olsa da kapsamlı arama yapılmış ve yatak noktaları ve boynuz işaretleri görülmüştür.

Alt türleri
Monotipik Alces cinsinin tek türü (Alces alces) ve Avrasya'da 5, Kuzey Amerika'da 4, toplam 9  (tanımlanıp adlandırılmış fakat sinonim olabilecek kuşkulular dahil: 17 ) alt türü vardır. Bunlardan Kafkasya'daki alt türünün soyu tükenmiştir.

Buna karşın, 2005 yılında yayımlanan Mammal Species of the World e göre Alces cinsi monotipik olmayıp iki türden (Alces alces ile Alces americanus)  ve ikişer alt türden (Alces alces alces, Alces alces caucasicus, Alces americanus americanus, Alces americanus cameloides) oluşur.

Anatomi

Boy ve ağırlık
Ortalama olarak, yetişkin bir sığının omuz yüksekliği 1,8-2,1 m dir. Erkekler 380–720 kg, dişiler 270–360 kg ağırlığındadır. Sığın alt türleri içinde en büyüğü omuz yüksekliği 2,1 m ve ortalama ağırlığı erkeklerde 634,5 kg ve dişilerde 478 kg olan Alaska alt türüdür (A. a. gigas). Erkek sığınlardaki en büyük ölçü kaydı olarak Yukon Nehrinde Eylül 1897 tarihinde tutulan kayıttır ve bu kayda göre omuz yüksekliği 233 cm, ağırlığı ise 820 kg dır. Günümüzde bizondan sonra Kuzey Amerika ve Avrupa'nın en büyük ikinci memelisidir. Ömrü ortalama 15-25 yıldır.

Boynuz
Geyikgiller familyasının diğer türlerinde ağaç gibi dendritik dallanma gösteren boynuzlar, tıpkı erkek alageyiklerde (Dama dama) olduğu gibi erkek sığınlarda (Alces alces) da el ayasına benzeyen palmat ("kürek boynuz") biçimlidir.

Genellikle ergin erkeklerde boynuzlar 1,2 m ile 1,5 m arasındadır. Avrupa'daki alt türünün (A. a. alces) boynuz açıklığı 1,35 ve boynuz ağırlığı da 20 kg dır. Sığın alt türleri içinde en büyük boynuza sahip olanı boynuz açıklığı 1,8 m olan Alaska'daki alt türüdür (A. a. gigas). Alaska sığını gelmiş geçmiş en büyük geyik türü olan fosil İrlanda sığını (Megaloceros giganteus) türüyle aynı omuz yüksekliğine (2,1 m) sahip olsa da ondan boynuz açıklığı (Alces alces gigas: 1,8 m; Megaloceros giganteus: 3.65) ile ayrılır. Yine de Alaska sığını yaşayan en büyük geyik konumundadır. Alaska alt türünde en yüksek boynuz ölçüsü 10-12 yaşlarındaki erkeklerde görülmektedir

Genç sığının ikinci yaşında çıkan ilk boynuzları çok kısadır. Ertesi yıl her iki yanda da iki uçlu bir çatal boynuz oluşur ve ardından da bunlardan üç boynuz ucu gelişir. Sığınların yaş tespitinde boynuz sayısı ölçü alınmaz. Kışın attıkları boynuzların yenisini Nisan-Temmuz aylarında çıkarırlar.

Dudak
Uzun, esnek ve sarkık üst dudağı en karakteristik özelliklerinden biridir.

Sakal
Çan görünümlü olan ve "çan" (İng. bell) olarak da adlandırılan "sakal" aslında boğazından aşağıya sarkan kıllı deri parçasıdır. Her iki cinste de olan sakal 3 ilâ 5 yaşlarında çıkar ve daha sonra 20–25 cm uzunluğuna erişir. Bazı bireylerinde daha uzun olabilmektedir. Yaşlı geyiklerde sakal neredeyse yok olur.

Post
Kılları sık ve kabadır. En uzun kıllar omuz başlarında bulunur. Kıl uzunluğu genelde 16–18 cm olsa da bazı bireylerde bu değer 24–25 cm'e kadar çıkabilir. Ense kılları omuzdakilerden daha kısadır. Baş ve bacaklardaki kıllar da kısadır. Kuyrukları 10 cm uzunluktadır.

Biyolojisi
Sığınlar çoğunlukla gündüz beslenen gündüzcül hayvanlardır. Diğer geyik türlerinin aksine yalnızcıl bir hayvandır ve sürü oluşturmazlar. Çiftleşme döneminde çok nadiren bir araya gelip geçici ufak grup oluşturabilirler. Sonbaharda, Eylül ve Ekim aylarındaki çiftleşme döneminde, çok eşli olan erkek sığınların birkaç dişi bulmak için aranırken karşılaşan erkekler arasında sık sık kavga çıkar. Her iki cins de çiftleşmek için birbirlerini ararlar. Erkekler bu dönemde 500 metre uzaktan duyulabilen kalın böğürme sesleri çıkarırlar. Buna karşılık dişilerin çıkardığı sesler daha hafif feryadımsı seslerdir.

Dişilerde gebelik süresi 8 aydır ve bu sürenin sonunda Mayıs ya da Haziran  aylarında 1 (ya da 2)  yavru yaparlar. Kahverengi görünümlü annelerinin aksine yeni doğan sığın yavruları kızılımsı renktedir. Yavrular annelerinden ancak sonraki yavru doğmadan hemen önce ayrılırlar.

Besini

Bataklıklara uyum sağlayan genişlemiş parmaklara sahiptir. Diğer geyik türleri gibi otçul bir hayvan olan sığınların besini karacıl ya da sucul değişik bitki ve meyvelerdir. Söğüt, titrek kavak (Avrasya'daki Populus tremula ile Amerika'daki  P. tremuloides), akçaağaç ve huş gibi ağaçlarının taze filizleriyle de beslenirler. Karadaki besinleri sodyum açısından fakir olduğu için bu ihtiyacını sudaki lotus ve nilüfer gibi su bitkilerinden sağlar. Kışın ana yollardaki kar ve buzları eritmek üzere dökülen tuzları yalamak için sık sık yolda görülebilirler. Su bitkileri kalori açısından fakir olsa da sığınların besinlerinin yaklaşık yarısını oluşturur. Yetişkin sığınlar vücut ağırlıklarını korumak için günde 9,770 kalori almaları gerekir. Tipik bir sığın 360 kg ağırlığındadır ve günlük 32 kg besin tüketir.

Almanya'da Bavyera eyaletinin doğusundaki Orta Avrupa sığınlarının yazlık besinini söğüt (Salix sp), titrek kavak (Populus tremula), adi huş (Betula pendula), barut ağacı (Frangula alnus) oluşturur. Ayrıca sarıçam (Pinus sylvestris) ve Orta Avrupa göknarı (Abies alba) gibi kozalaklı ağaçlarla da beslenen sığınlar, diğer bir kozalaklı ağaç olan ladin (Picea abies) ağacına genelde dokunmazlar. Kışın ise çalılarla ve ağaç kabuklarıyla beslenirler.

Üst ön dişleri olmayan sığınların yalnızca alt çenede sekiz tane sivri kesici dişleri bulunur. Kaba dili, dudak ve diş etleri odunsu bitkilerin parçalanmasına yardımcı olur. Altı çift küçük azı dişleri ile altı çift azı dişleri yiyeceğin öğütülmesi işini üstlenir.

Suya girme

Sığınların suya girmesinin ana sebebi suda yetişen su bitkilerinden sodyum ihtiyacını karşılamaktır. Ayrıca kutup altı bölgelerde yaz aylarında suya girerek çok yoğun olan Simuliidae familyasından sivri sineklerin bunaltıcı sokuşlarından kurtulmaktır.

Saldırganlık
Genellikle insanlara karşı saldırgan olmayan sığınlar, ancak kışkırtma veya saldırı anında korkmuş olduklarında saldırganlık gösterirler. Sığınlara saldırı daha çok ayı ve kurtlardan gelir. İnsandan ya da onun köpeğinden ürküp korkan sığınlar saldırganlaşır. Sonbahardaki çiftleşme döneminde salgılanan yüksek düzeydeki hormonlar yüzünden erkek sığınların en saldırgan oldukları dönemdir ve bu dönemde karşılaştıkları insanlara karşı saldırgan tavırları kaçınılmazdır. Yanında yavrusu olan dişi sığınlar da yaklaşan insanlara karşı annelik içgüdüsüyle saldırgan olabilirler. Sığınlar diğer tehlikeli hayvanların aksine yaşadıkları habitat dolayısıyla insanlarla karşılaşma oranları düşüktür ve daha çok yoldan karşıya geçişlerde denk gelinir.

Günde ortalama 10–15 km yol yürüyen Almanya'nın Bavyera eyaletinin doğusundaki Orta Avrupa sığınlarının çiftleşme mevsimi Eylül sonu ile Ekim başlarındadır ve bu dönemde agresif ve dikkatsiz davranan sığınlar trafik kazası riskini artırır.

Evcilleştirme
Sığınların evcilleştirilme denemeleri Sovyetler Birliğinde İkinci Dünya Savaşından önceye uzanır. 1949 yılında Peçora-İlıç Doğa Korunağında ilk çiftliğin kurulmasıyla evcilleştirme çalışmaları teknik olarak başlatıldı. 1963 yılından bu yana Kostroma Sığın Çiftliğinde devam edilen bu evcilleştirme çalışmaları sonucu 2003 yılında 33 tane evcilleşmiş sığın kayda geçmiştir. Bugün bu evcil sığınlardan süt elde edilmektedir. Çiftlik ayrıca ziyaretçi turist gruplarını da kendine çeker.

Düşmanları
Sığınların birincil düşmanları olarak Kuzey Amerika'da boz kurt (Canis lupus), boz ayı (Ursus arctos) ve Amerikan kara ayısı (Ursus americanus) görülmektedir. Avrasya'daki birincil düşmanları arasında boz kurt ve boz ayıdan başka Sibirya kaplanı (Panthera tigris altaica) da görülür. Bazı bölgelerde kurtların birincil ana besinini yalnızca sığınlar oluşturur. Buna karşılık, Superior Gölündeki Isle Royale adasının boz kurtları ile sığınları arasında kışın yapılan 25 yıllık bir araştırmaya göre 2-8 yaş arasındaki sığınların kurtlarca öldürülmesi çok nadirdir.

İkincil düşmanları arasında ilk sırayı insan (Homo sapiens) alır. İnsanın ve insan aktivitelerinin etkisi soy tüketicidir. İki asır öncesine kadar Türkiye ve İran dahil bütün Kafkasya'da yaygın olan Alces alces caucasicus (Kafkas sığını) alt türünün yok olmasının ana sebebi insanların aşırı avcılığı ve insan aktiviteleri sonucu habitat bozumudur. Pumanın Kuzey Amerika'da (Güneybatı Kanada ile kuzeybatı ABD) yaşayan alt türü ve günümüzdeki sayıları ancak 50 kadar olan Kuzey Amerika puması (Puma concolor couguar) ikincil doğal düşmanıdır. Kuzey Amerika'nın kuzeybatısında adalar arasında yüzen sığınlar için ikincil düşman olarak görülen katil balina (Orcinus orca) denizden gelen tek düşmandır. Kanada'da ikincil düşman olarak görülen sığın kenesi asalakları arasında en ölümcül olanıdır.

Sığın av köpekleri

Yüksek popülasyonlu iri geyik olmalarından dolayı İskandinavya'da sığın avı gözdedir. Geleneksel sığın avında kullanılan tazı grubundan iki (ya da üç) köpek ırkı da İskandinavya kökenlidir. Bunlardan büyük olanı İsveç sığın tazısı (İsveççe: Jämthund; İngilizce: Swedish Elkhound), küçük olanı da  Norveç sığın tazısı (Norveççe: Norsk elghund grå ile Norsk elghund svart; İngilizce: Norwegian Elkhound) adını alır. İsveç sığın tazısının erkekleri 58–63 cm, dişileri ise 53–58 cm boyundadır. Norveç sığın tazısının "Gri" ve "Siyah" olmak üzere iki formu vardır. Gri formunun erkekleri 52, dişileri 49 cm, siyah formunun erkekleri 47, dişileri 44 cm dir.

Asalakları

Sığın kenesi (Dermacentor albipictus ; İngilizcede: moose tick) :  Özellikle Dermacentor albipictus albipictus alt türü sığınlarda asalak olan tek konaklı kenedir. Kanada'daki en önemli kene türü budur. Kanada ve ABD'nin kuzeyinde, kışın sığınların % 100'ü kenelerce enfektasyona uğrar. Öyle ki, Ontario'da Chapleau Crown Game Preserve adlı av sahasında bir sığından tam 13.000 (onüçbin) kene çıkarılmıştır. Kışın çetin şartlarında yiyecek azlığından zayıflamış sığınlardan bir de kenelerin anemi oluşturacak kadar kan emmesi eklenince ölümlerin sıklığı kaçınılmazdır. Geyik avcısı olan insanlarda da nadiren görülebilmektedir.
Sığın sineği (Cephenemyia ulrichii ; İngilizcede: moose botfly, elk botfly, moose nose botfly, moose throat botfly) : Oestridae familyasından 16–18 mm uzunluğunda olan ve sığınların burun delikleri ile farenks boşluğunda asalak olan tehlikeli bir sinektir. İskandinavya'nın kuzeydoğusundaki en yaygın sığın asalağıdır. Ana konukçusu sığın olsa da, karacalarda da görülebilir. Ender olarak bölgedeki insanlarda da, özellikle gözlerde larva bırakabilirler.
Lipoptena cervi (İngilizcede: deer ked, deer fly) : Hippoboscidae familyasından, sığınlardan başka kızıl geyik, karaca ve alageyiklerde de asalak olan kan emici bir sinekdir. Esas olarak Avrasya'da görülse de sonradan Kuzey Amerika'ya da yayılmıştır.
Yuvarlak solucanlar (nematodlar) : Trichostrongylidae familyasından Nematodirus, Trichuris gibi nematodlar sığınların bağırsaklarında iç parazit olarak yaşarlar.

Hastalıkları
Esas olarak evcil sığır (Bos taurus) ve mandalarda görülen ve etmeni Brucella abortus olan bruselloz hastalığı sığınlarda da görülebilmektedir. Sığınlarda görülen diğer hastalıklar arasında, "bovine viral diarrhoea/mucosal disease-like syndrome", "Moose Wasting Syndrome" (MWS), "Chronic Wasting Disease" sayılabilir.

Rusya'daki yerleşimlerde sığınlı armalar

Popüler kültüre etkisi

Bullwinkle J. Moose
Elliot Moose (TV dizisi)
Honk, the Moose
Mariner Moose
Moose A. Moose
Morris the Midget Moose
Mr. Moose
Stoorn

Kaynaklar

Dış bağlantılar
Elchplan für Bayern  ("Bavyera Sığın Planı")

Asgari endişe altındaki hayvanlar

Arktika memelileri
Amerika Birleşik Devletleri'ndeki memeliler
Finlandiya'daki memeliler
İsveç'teki memeliler
Kanada'daki memeliler
Norveç'teki memeliler
Rusya'daki memeliler
Sibirya faunası
Türkiye'de yok olan hayvan türleri
Holarktik biyocoğrafik bölgesi faunası
Avrasya megafaunası
Kuzey Amerika megafaunası
Kuzey Asya megafaunası
Carl Linnaeus tarafından adlandırılmış taksonlar

Sığın


كفرفاقود هي إحدى القرى اللبنانية من قرى قضاء الشوف في محافظة جبل لبنان. ترتفع عن سطح البحر حوالي 450 متر وتبعد عن العاصمة بيروت حوالي 35 كلم

المراجع

أماكن مأهولة في قضاء الشوف
أماكن مأهولة في لبنان
مدن لبنان

كفرفاقود


Omdurman (Arapça: أم درمان - Umm Durman), Sudan'ın Hartum Eyaleti'nde şehir.

Nil nehrinin batısında ve başkent Hartum'un karşı kıyısındadır. Nüfusu 2010'da 3 milyon olarak belirlenmiştir, ekonominin ülkedeki merkezidir ve Sudan'ın en büyük şehridir.

1884 yılında; kendini Mehdi ilan eden Muhammed Ahmed, askeri merkezi olarak burayı kullanmış; 1885 yılında İngiltere ordusu tarafından Hartum'da öldürüldükten sonra yerine kendini Halife ilan eden Abdullah bin Muhammed yerine geçip Omdurman'ı başkent yapmıştır.

1898'de meydana gelen Omdurman Savaşı'nda İngiltere ordusu galip gelip Sudan İngiltere'nin bir sömürgesi olmuştur. 1956 yılında da bağımsızlığını kazanan Sudan'ın en büyük şehri haline gelmiştir.

Bilgi kutusu bulunmayan yerleşim yerleri

Omdurman


بريمنتس  هي مدينة صغيرة بمقاطعة هافل لاند في ولاية براندنبورغ. تبعد حوالي 65 كلم غرب برلين. يعود أول ذكر تاريخي لهذه المدينة إلى عام 1375 وكانت آنذاك تدعى باسم بريبينتس.

مراجع

منطقة بوتسدام
بلدات براندنبورغ
بلديات براندنبورغ

بريمنتس


Palheiro do Mar es un islote en aguas del océano Atlántico al noroeste de la isla Salvaje Grande (en portugués: Selvagem Grande), en las islas Salvajes (ilhas Selvagens). Están incluidas en la Región autónoma de Madeira, territorio insular de Portugal, y son reclamadas por España.

Referencias

Enlaces externos
 Mapa de localización de la isla

Palheiro do Mar

Palheiro do Mar


In biology, polymorphism is the occurrence of two or more clearly different morphs or forms, also referred to as alternative phenotypes, in the population of a species. To be classified as such, morphs must occupy the same habitat at the same time and belong to a panmictic population (one with random mating).

Put simply, polymorphism is when there are two or more possibilities of a trait on a gene. For example, there is more than one possible trait in terms of a jaguar's skin colouring; they can be light morph or dark morph. Due to having more than one possible variation for this gene, it is termed 'polymorphism'. However, if the jaguar has only one possible trait for that gene, it would be termed "monomorphic". For example, if there was only one possible skin colour that a jaguar could have, it would be termed monomorphic.

The term polyphenism can be used to clarify that the different forms arise from the same genotype. Genetic polymorphism is a term used somewhat differently by geneticists and molecular biologists to describe certain mutations in the genotype, such as single nucleotide polymorphisms that may not always correspond to a phenotype, but always corresponds to a branch in the genetic tree. See below.

Polymorphism is common in nature; it is related to biodiversity, genetic variation, and adaptation. Polymorphism usually functions to retain a variety of forms in a population living in a varied environment. The most common example is sexual dimorphism, which occurs in many organisms. Other examples are mimetic forms of butterflies (see mimicry), and human hemoglobin and blood types.

According to the theory of evolution, polymorphism results from evolutionary processes, as does any aspect of a species. It is heritable and is modified by natural selection. In polyphenism, an individual's genetic makeup allows for different morphs, and the switch mechanism that determines which morph is shown is environmental. In genetic polymorphism, the genetic makeup determines the morph.

The term polymorphism also refers to the occurrence of structurally and functionally more than two different types of individuals, called zooids, within the same organism. It is a characteristic feature of cnidarians.
For example,  Obelia has feeding individuals, the gastrozooids; the individuals capable of asexual reproduction only, the gonozooids, blastostyles; and free-living or sexually reproducing individuals, the medusae.

Balanced polymorphism refers to the maintenance of different phenotypes in population.

Terminology

Monomorphism means having only one form. Dimorphism means having two forms.
 Polymorphism does not cover characteristics showing continuous variation (such as weight), though this has a heritable component. Polymorphism deals with forms in which the variation is discrete (discontinuous) or strongly bimodal or polymodal.
 Morphs must occupy the same habitat at the same time; this excludes geographical races and seasonal forms. The use of the words "morph" or "polymorphism" for what is a visibly different geographical race or variant is common, but incorrect. The significance of geographical variation is that it may lead to allopatric speciation, whereas true polymorphism takes place in panmictic populations.
 The term was first used to describe visible forms, but it has been extended to include cryptic morphs, for instance blood types, which can be revealed by a test.
 Rare variations are not classified as polymorphisms, and mutations by themselves do not constitute polymorphisms. To qualify as a polymorphism, some kind of balance must exist between morphs underpinned by inheritance. The criterion is that the frequency of the least common morph is too high simply to be the result of new mutations or, as a rough guide, that it is greater than 1% (though that is far higher than any normal mutation rate for a single allele).

Nomenclature

Polymorphism crosses several discipline boundaries, including ecology, genetics, evolution theory, taxonomy, cytology, and biochemistry. Different disciplines may give the same concept different names, and different concepts may be given the same name. For example, there are the terms established in ecological genetics by E.B. Ford (1975), and for classical genetics by John Maynard Smith (1998). The shorter term morphism was preferred by the evolutionary biologist Julian Huxley (1955).

Various synonymous terms exist for the various polymorphic forms of an organism. The most common are morph and morpha, while a more formal term is morphotype.  Form and phase are sometimes used, but are easily confused in zoology with, respectively, "form" in a population of animals, and "phase" as a color or other change in an organism due to environmental conditions (temperature, humidity, etc.). Phenotypic traits and characteristics are also possible descriptions, though that would imply just a limited aspect of the body.

In the taxonomic nomenclature of zoology, the word "morpha" plus a Latin name for the morph can be added to a binomial or trinomial name. However, this invites confusion with geographically variant ring species or subspecies, especially if polytypic. Morphs have no formal standing in the ICZN. In botanical taxonomy, the concept of morphs is represented with the terms "variety", "subvariety" and "form", which are formally regulated by the ICN. Horticulturists sometimes confuse this usage of "variety" both with cultivar ("variety" in viticultural usage, rice agriculture jargon, and informal gardening lingo) and with the legal concept "plant variety" (protection of a cultivar as a form of intellectual property).

Mechanisms

Three mechanisms may cause polymorphism:
 Genetic polymorphism – where the phenotype of each individual is genetically determined
 A conditional development strategy, where the phenotype of each individual is set by environmental cues
 A mixed development strategy, where the phenotype is randomly assigned during development

Relative frequency

Endler's survey of natural selection gave an indication of the relative importance of polymorphisms among studies showing natural selection. The results, in summary: Number of species demonstrating natural selection: 141. Number showing quantitative traits: 56. Number showing polymorphic traits: 62. Number showing both Q and P traits: 23. This shows that polymorphisms are found to be at least as common as continuous variation in studies of natural selection, and hence just as likely to be part of the evolutionary process.

Genetics

Genetic polymorphism

Since all polymorphism has a genetic basis, genetic polymorphism has a particular meaning:
 Genetic polymorphism is the simultaneous occurrence in the same locality of two or more discontinuous forms in such proportions that the rarest of them cannot be maintained just by recurrent mutation or immigration, originally defined by Ford (1940). The later definition by Cavalli-Sforza & Bodmer (1971) is currently used: "Genetic polymorphism is the occurrence in the same population of two or more alleles at one locus, each with appreciable frequency", where the minimum frequency is typically taken as 1%.

The definition has three parts: a) sympatry: one interbreeding population; b) discrete forms; and c) not maintained just by mutation.

In simple words, the term polymorphism was originally used to describe variations in shape and form that distinguish normal individuals within a species from each other. Presently, geneticists use the term genetic polymorphism to describe the inter-individual, functionally silent differences in DNA sequence that make each human genome unique.

Genetic polymorphism is actively and steadily maintained in populations by natural selection, in contrast to transient polymorphisms where a form is progressively replaced by another. By definition, genetic polymorphism relates to a balance or equilibrium between morphs. The mechanisms that conserve it are types of balancing selection.

Mechanisms of balancing selection
 Heterosis (or heterozygote advantage): "Heterosis: the heterozygote at a locus is fitter than either homozygote".
 Frequency dependent selection: The fitness of a particular phenotype is dependent on its frequency relative to other phenotypes in a given population. Example: prey switching, where rare morphs of prey are actually fitter due to predators concentrating on the more frequent morphs.
 Fitness varies in time and space. Fitness of a genotype may vary greatly between larval and adult stages, or between parts of a habitat range.
 Selection acts differently at different levels. The fitness of a genotype may depend on the fitness of other genotypes in the population: this covers many natural situations where the best thing to do (from the point of view of survival and reproduction) depends on what other members of the population are doing at the time.

Pleiotropism

Most genes have more than one effect on the phenotype of an organism (pleiotropism). Some of these effects may be visible, and others cryptic, so it is often important to look beyond the most obvious effects of a gene to identify other effects. Cases occur where a gene affects an unimportant visible characteristic, yet a change in fitness is recorded. In such cases, the gene's subsurface effects may be responsible for the change in fitness. Pleiotropism is posing continual challenges for many clinical dysmorphologists in their attempt to explain birth defects which affect one or more organ system, with only a single underlying causative agent. For many pleiotropic disorders, the connection between the genetic abnormality and its manifestations is neither apparent nor understood.
"If a neutral trait is pleiotropically linked to an advantageous one, it may emerge because of a process of natural selection. It was selected but this doesn't mean it is an adaptation. The reason is that, although it was selected, there was no selection for that trait."

Epistasis

Epistasis occurs when the expression of one gene is modified by another gene. For example, gene A only shows its effect when allele B1 (at another locus) is present, but not if it is absent. This is one of the ways in which two or more genes may combine to produce a coordinated change in more than one characteristic (for instance, in mimicry). Unlike the supergene, epistatic genes do not need to be closely linked or even on the same chromosome.

Both pleiotropism and epistasis show that a gene need not relate to a character in the simple manner that was once supposed.

The origin of supergenes

Although a polymorphism can be controlled by alleles at a single locus (e.g. human ABO blood groups), the more complex forms are controlled by supergenes consisting of several tightly linked genes on a single chromosome. Batesian mimicry in butterflies and heterostyly in angiosperms are good examples. There is a long-standing debate as to how this situation could have arisen, and the question is not yet resolved.

Whereas a gene family (several tightly linked genes performing similar or identical functions) arises by duplication of a single original gene, this is usually not the case with supergenes. In a supergene some of the constituent genes have quite distinct functions, so they must have come together under selection. This process might involve suppression of crossing-over, translocation of chromosome fragments and possibly occasional cistron duplication. That crossing-over can be suppressed by selection has been known for many years.

Debate has centered round the question of whether the component genes in a super-gene could have started off on separate chromosomes, with subsequent reorganization, or if it is necessary for them to start on the same chromosome. Originally, it was held that chromosome rearrangement would play an important role. This explanation was accepted by E. B. Ford and incorporated into his accounts of ecological genetics.

However, many believe it more likely that the genes start on the same chromosome. They argue that supergenes arose in situ. This is known as Turner's sieve hypothesis. John Maynard Smith agreed with this view in his authoritative textbook, but the question is still not definitively settled.

Ecology

Selection, whether natural or artificial, changes the frequency of morphs within a population; this occurs when morphs reproduce with different degrees of success. A genetic (or balanced) polymorphism usually persists over many generations, maintained by two or more opposed and powerful selection pressures. Diver (1929) found banding morphs in Cepaea nemoralis could be seen in prefossil shells going back to the Mesolithic Holocene. Non-human apes have similar blood groups to humans; this strongly suggests that this kind of polymorphism is ancient, at least as far back as the last common ancestor of the apes and man, and possibly even further.

The relative proportions of the morphs may vary; the actual values are determined by the effective fitness of the morphs at a particular time and place. The mechanism of heterozygote advantage assures the population of some alternative alleles at the locus or loci involved. Only if competing selection disappears will an allele disappear. However, heterozygote advantage is not the only way a polymorphism can be maintained. Apostatic selection, whereby a predator consumes a common morph whilst overlooking rarer morphs is possible and does occur. This would tend to preserve rarer morphs from extinction.

Polymorphism is strongly tied to the adaptation of a species to its environment, which may vary in colour, food supply, and predation and in many other ways including sexual harassment avoidance. Polymorphism is one good way the opportunities get to be used; it has survival value, and the selection of modifier genes may reinforce the polymorphism. In addition, polymorphism seems to be associated with a higher rate of speciation.

Polymorphism and niche diversity

G. Evelyn Hutchinson, a founder of niche research, commented "It is very likely from an ecological point of view that all species, or at least all common species, consist of populations adapted to more than one niche". He gave as examples sexual size dimorphism and mimicry. In many cases where the male is short-lived and smaller than the female, he does not compete with her during her late pre-adult and adult life. Size difference may permit both sexes to exploit different niches. In elaborate cases of mimicry, such as the African butterfly Papilio dardanus, female morphs mimic a range of distasteful models called Batesian mimicry, often in the same region. The fitness of each type of mimic decreases as it becomes more common, so the polymorphism is maintained by frequency-dependent selection. Thus the efficiency of the mimicry is maintained in a much increased total population. However it can exist within one gender.

Female-limited polymorphism and sexual assault avoidance

Female-limited polymorphism in Papilio dardanus can be described as an outcome of sexual conflict. Cook et al. (1994) argued that the male-like phenotype in some females in P. dardanus population on Pemba Island, Tanzania functions to avoid detection from a mate-searching male. The researchers found that male mate preference is controlled by frequency-dependent selection, which means that the rare morph suffers less from mating attempt than the common morph. The reasons why females try to avoid male sexual harassment are that male mating attempt can reduce female fitness in many ways such as fecundity and longevity.

The switch

The mechanism which decides which of several morphs an individual displays is called the switch. This switch may be genetic, or it may be environmental. Taking sex determination as the example, in humans the determination is genetic, by the XY sex-determination system. In Hymenoptera (ants, bees and wasps), sex determination is by haplo-diploidy: the females are all diploid, the males are haploid. However, in some animals an environmental trigger determines the sex: alligators are a famous case in point. In ants the distinction between workers and guards is environmental, by the feeding of the grubs. Polymorphism with an environmental trigger is called polyphenism.

The polyphenic system does have a degree of environmental flexibility not present in the genetic polymorphism. However, such environmental triggers are the less common of the two methods.

Investigative methods

Investigation of polymorphism requires use of both field and laboratory techniques. In the field:
 detailed survey of occurrence, habits and predation
 selection of an ecological area or areas, with well-defined boundaries
 capture, mark, release, recapture data
 relative numbers and distribution of morphs
 estimation of population sizes

And in the laboratory:
 genetic data from crosses
 population cages
 chromosome cytology if possible
 use of chromatography, biochemistry or similar techniques if morphs are cryptic

Without proper field-work, the significance of the polymorphism to the species is uncertain and without laboratory breeding the genetic basis is obscure. Even with insects, the work may take many years; examples of Batesian mimicry noted in the nineteenth century are still being researched.

Relevance for evolutionary theory

Polymorphism was crucial to research in ecological genetics by E. B. Ford and his co-workers from the mid-1920s to the 1970s (similar work continues today, especially on mimicry). The results had a considerable effect on the mid-century evolutionary synthesis, and on present evolutionary theory. The work started at a time when natural selection was largely discounted as the leading mechanism for evolution, continued through the middle period when Sewall Wright's ideas on drift were prominent, to the last quarter of the 20th century when ideas such as Kimura's neutral theory of molecular evolution was given much attention. The significance of the work on ecological genetics is that it has shown how important selection is in the evolution of natural populations, and that selection is a much stronger force than was envisaged even by those population geneticists who believed in its importance, such as Haldane and Fisher.

In just a couple of decades the work of Fisher, Ford, Arthur Cain, Philip Sheppard and Cyril Clarke promoted natural selection as the primary explanation of variation in natural populations, instead of genetic drift. Evidence can be seen in Mayr's famous book Animal Species and Evolution, and Ford's Ecological Genetics. Similar shifts in emphasis can be seen in most of the other participants in the evolutionary synthesis, such as Stebbins and Dobzhansky, though the latter was slow to change.

Kimura drew a distinction between molecular evolution, which he saw as dominated by selectively neutral mutations, and phenotypic characters, probably dominated by natural selection rather than drift.

Examples

See also

 Fondation Jean Dausset-CEPH
 Single-nucleotide polymorphism (SNP)

References

External links

 Guide to reptile morphs
 Heterostyly in the Cowslip (Primula veris L.)

Morphas

Polymorphism (biology)


Le RD-0243 est un module de propulsion composé d'un moteur principal RD-0244 et d'un moteur vernier RD-0245. Tous deux sont des moteurs-fusées à ergols liquides, brûlant de l'UDMH et du N2O4. Le moteur principal RD-0244 fonctionne selon le cycle à combustion étagée riche en oxydant, tandis que le moteur vernier RD-0245 utilise le cycle générateur de gaz, plus simple. Puisque l'encombrement est une priorité pour les missiles embarqués dans les sous-marins, ce module est immergé dans le réservoir de carburant. Sa période de développement alla de 1977 à 1985, son premier vol ayant eu lieu le 27 décembre 1981. Initialement développé pour le missile RSM-54, il fut ensuite utilisé sur le lanceur Shtil', issu de la reconversion du missile.

Références

Voir aussi

Articles connexes
R-29RM Shtil
Shtil'
Moteur-fusée à ergols liquides

Liens externes
 KbKhA official information on the engine.

Moteur-fusée de l'Union soviétique
Moteur-fusée à hypergol
Moteur-fusée utilisant le cycle à combustion étagée

RD-0243


Partagerait bonheur... (徵婚啟事, Zhēnghūn qǐshì) est un film taïwanais réalisé par Chen Kuo-fu, sorti en 1998.

Synopsis
Du Jia-zhen, une jolie ophtamologiste a un amant marié qui ne lui donne plus de nouvelles. Elle décide de passer une annonce matrimoniale.

Fiche technique
 Titre : Partagerait bonheur...
 Titre original : 徵婚啟事 (Zhēnghūn qǐshì)
 Réalisation : Chen Kuo-fu
 Scénario : Chen Kuo-fu, Chen Shih-chieh et Chen Yu-hui
 Musique : Steve Liu
 Photographie : Ho Nan-hong
 Montage : Chang Dar-lung
 Production : Chung Hu-pin, Hsu Li-kong et Lee Hsing
 Société de production : Central Motion Pictures, Spring International et Zoom Hunt International Productions
 Société de distribution : Connaissance du Cinéma (France)
 Pays :
 Genre : Comédie dramatique et romance
 Durée : 104 minutes
 Dates de sortie :
 :  (Taipei)
 :

Distribution
 Rene Liu : Dr. Du Jia-zhen
 Wu Bai
 Chen Chao-jung
 Ku Pao-ming
 King Shih-chieh
 Eli Shih

Accueil
Le film a reçu un accueil favorable de la critique. Il obtient un score moyen de 72 % sur Metacritic.

Notes et références

Liens externes

Film taïwanais sorti en 1998
Comédie dramatique taïwanaise
Film romantique taïwanais
Film mettant en scène un médecin

Partagerait bonheur...


Tamna livadarka (lat. Agrocybe erebia) je jestiva gljiva iz porodice (Strophariaceae), iz reda listićarki (Agaricales).

Opis
 Klobuk tamne livadarke je širok od 3 do 6 centimetara, u mladosti zvonoliko konveksan, zatim otvoren i vrlo često s izvrnutim i rebrastim rubom, gotovo uvijek ispupčen, gladak, slabo mesnat; po vlažnom vremenu vodenast, u mladosti i za vlažna vremena sjajan, tamnosmeđ, zatim postaje blijedosmeđ.
 Listići su najprije bjelkasti, zatim prljavosmeđi, tanki, prirasli za stručak ili ponegdje slabosilazeći, oštrica je maljavo pahuljičasta.
 Stručak je visok od 4 do 10 centimetara (do 20 cm), od 1 cm debeo, valjkast, prema dolje često zadebljan, najprije pun, zatim šupalj; donji dio stručka ima boju kao i klobuk, prema klobuku sve bljeđi, iznad vjenčića uzdužno narebran, na dodir postaje crnkast; nosi trajan viseći vjenčić koji je s gornje strane rebrast, a s donje gladak.
 Meso je bjelkastosmeđe, tanko, čvrsto; miris nije izražen, okus blag.
 Spore su eliptično vretenaste, 10 – 12 x 7 – 8 μm, otrusina je mutnosmeđasta.

Stanište
Tamna livadarka najčešće raste busenasto, ali se javlja i pojedinačno ljeti i početkom jeseni po parkovima, pašnjacima, ispod grmlja i u šumama.

Upotrebljivost
Tamna livadarka je jestiva.

Sličnosti
Tamna livadarka se najlakše prepozna po tipičnom vjenčiću koji je s gornje strane široko, gotovo brazdasto narebran čija se rebra nastavljaju po stručku sve do listića. Ako se obrati pažnja na spomenute značajke, isključena je mogućnost zamjene s nejestivim vrstama gljiva.

Slike

Izvori

Agaricales
Jestive gljive

Tamna livadarka


Setea este un film românesc din 1961 regizat de Mircea Drăgan. Rolurile principale au fost interpretate de actorii George Calboreanu, Colea Răutu, Ilarion Ciobanu, Flavia Buref, Jules Cazaban, Sandu Sticlaru, Mircea Balaban și Ion Besoiu. A primit Premiul de Argint la a doua ediție a Festivalului Internațional de Film de la Moscova.

Rezumat

Distribuție

 George Calboreanu — Gavrilă Ursu, țăran chiabur din Deleni, promotorul unui mod tradițional-patriarhal de viață
 Colea Răutu — Ardeleanu, delegatul Comitatului Județean de Partid în comuna Deleni
 Ilarion Ciobanu — Mitru Moț, țăran sărac recent întors de pe front, președintele Comisiei de Împroprietărire
 Flavia Buref — Iuliana, fiica lui Gavrilă Ursu, iubita lui Mitru Moț
 Jules Cazaban — baronul Romulus Papp de Zerind, proprietarul mai multor moșii
 Sandu Sticlaru — Petre, țăran sărac, prietenul lui Mitru Moț
 Mircea Balaban — dr. Honoriu Spinanțiu, avocat cu studii la Budapesta, președintele organizației PNȚ
 Ion Besoiu — Baniciu, teroristul legionar aflat în serviciul baronului Papp
 Ștefan Ciubotărașu — badea Sofron, primarul comunei Deleni
 Vasile Tomazian — Mavă, țăranul care-l apără pe baronul Papp
 Alexandru Virgil Platon — Ezechil, fiul lui Gavrilă (menționat Virgil Platon)
 Toma Dimitriu — Gozaru, conducătorul muntenilor moțogani refugiați pe moșia baronului Papp
 George Măruță — mr. Ionașcu, pretorul fascist, omul de încredere al baronului Papp
 Eliza Petrăchescu — nevasta lui Gavrilă
 Constantin Țăpârdea — Picu, fratele nelegitim al lui Gavrilă, unchiul lui Ezechil (menționat Constantin Țăpărdea)
 Nae Ștefănescu — șeful postului de jandarmi din comuna Deleni
 Amza Pellea — Adam Adam, țăran sărac
 Lazăr Vrabie — Crișan, prim-secretarul organizației județene a PCR
 Elisabeta Preda — nevasta lui Petre
 Draga Olteanu Matei — Catița, țărancă văduvă și săracă (menționată Draga Olteanu)
 Mihai Mereuță — Avram Iancu, muntean moțogan
 Ernest Maftei — țăranul bătăios
 Mircea Constantinescu — Meleuță
 Nucu Păunescu — Melinte, plutonier de jandarmi, comandantul unității care păzește clădirea Preturii
 Mihai Vasile Boghiță — Ion Brad, muntean moțogan (menționat Vasile Boghiță)
 Adrian Grigoriu — feciorul lui Mavă
 Paul Sava — Stancu, mecanicul comunist ucis în Gara Tărnauți
 Simion Negrilă — Marcu, fiul lui Gavrilă
 Dem Savu — Adam, fiul lui Gavrilă (menționat Dem. Savu)
 Benedict Dabija — David, fiul lui Gavrilă
 Sabin Făgărășanu — Isaia, fiul lui Gavrilă
 Dumitru Furdui — Iosif, țăran sărac
 Rozalia Avram — nevasta lui Marcu
 Maria Marselos — nevasta lui David
 Tatiana Tereblecea — nevasta lui Adam
 Georgeta Răutu — nevasta lui Isaia
 Victorița Dobre — Măriuța Avram, țărancă văduvă și săracă
 Ludmila Petrov — văduva lui Miron
 Puica Stănescu — nevasta lui Sofron
 Costin Popescu — membru al grupului lui Baniciu
 Traian Petruț — membru al grupului lui Baniciu
 Ion Porsilă — membru al grupului lui Baniciu
 George Cărare — toboșarul comunei Deleni

Primire
Filmul a fost vizionat de 4.524.604 de spectatori la cinematografele din România, după cum atestă o situație a numărului de spectatori înregistrat de filmele românești de la data premierei și până la data de 31.12.2014 alcătuită de Centrul Național al Cinematografiei.

Note

Legături externe

Filme din 1961
Filme regizate de Mircea Drăgan
Filme românești
Filme în limba română
Filme dramatice românești
Ecranizări de romane românești
Filme cu legionari

Setea (film din 1961)


Talod (en guyaratí: તલોદ ) es una ciudad de la India en el distrito de Sabarkantha, estado de Guyarat.

Geografía
Se encuentra a una altitud de 114  a 44 km de la capital estatal, Gandhinagar, en la zona horaria UTC +5:30.

Demografía
Según estimación 2011 contaba con una población de 19 225 habitantes.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Guyarat

Talod


Octavo is a technical term describing the format of a book.

Octavo may also refer to:
pseudonym of Henri Julien (1852–1908), French Canadian artist
 Octavo (Discworld), a grimoire in the Discworld series by Terry Pratchett
 Octavo Corp., a company in Oakland, California, that publishes digital editions of rare books — see Rare Book Room

See also
 Octave
 Octavio

Octavo (disambiguation)


A Assembleia Nacional () é o órgão nacional do Poder Legislativo da Costa do Marfim. Trata-se de um parlamento unicameral composto por 255 deputados eleitos democraticamente para um mandato de 5 anos. A sede do parlamento marfinense está localizada no distrito de Plateau, em Abdijã, capital administrativa de facto do país. Foi fundada oficialmente em , data que marcou o início do período histórico denominado Primeira República.

Segundo a atual Constituição do país, para eleger-se deputado(a) da Assembleia Nacional, é exigido que o(a) candidato(a) seja um(a) cidadão(ã) marfinense nato(a) com idade superior à 25 anos. Desde a eleição parlamentar de 2011, o grupo político ligado ao atual presidente da Costa do Marfim, Alassane Ouattara, detém a maioria absoluta das cadeiras do parlamento marfinense. Atualmente, o presidente da Casa é o deputado Adama Bictogo, que assumiu a função após a morte de seu antecessor, Amadou Soumahoro, em .

Bancadas parlamentares

Assembleia
Costa do Marfim

Assembleia Nacional da Costa do Marfim


روابط إضافية

 Zverev Recent Match Results
 Zverev World Ranking History
 Zverev ITF Junior Profile

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
ألمان متجنسون
ألمان مغتربون في موناكو
ألمان من أصل روسي
روس مهاجرون إلى ألمانيا
رياضيون من موسكو
لاعبو كرة مضرب ألمان
لاعبو كرة مضرب من موسكو
مواليد 1987

ميشا زفيريف


Diane McNaron (* 1958 in Texas; gestorben am 20. Februar 2022 in Birmingham (Alabama)) war  eine US-amerikanische Sängerin und Cabaretleiterin.

Leben
McNaron studierte an der Opernproduktion an der Florida State University bei Hans Busch, Max Roethlissberger und Ross Allen. Daneben nahm sie Gesangsunterricht bei den Kurt-Weill-Spezialisten Randolph und Lys Symonette, außerdem bei Gianna d'Angelo an der Indiana University, bei Eleanor Steber, Ena Thiessen, Gino Bechi und Vahan Khanzadian.

Sie wirkte als Professorin und Opernleiterin an der University of Adelaide, der Northern Arizona University, der Northwestern State University und am Belmont College und leitete die Aufführung von mehr als vierzig Opern, Musicals, musikalischen Revues und Cabaretproduktionen. Mit der 1980er Jahre war sie künstlerische Leiterin der Opera de Lafayette in Indiana.

Zwischen 1995 und 1997 schrieb sie eine Reihe von Cabaret-Programmen, darunter The truth about Love, Viennese, please! und A french revue. 1998 gründete sie die First Light Gala zur Unterstützung des First Light Women's Shelter in Birmingham, Alabama, 2001 die BAA Cabaret Series der Birmingham Art Association. Zudem produziert sie regelmäßig Veranstaltungen für das Birmingham Peace Project. Seit 2004 leitet sie das von ihr begründete Political Incorrect Cabaret, ein Ensemble von Sängern, Tänzern und Musikern, das politisches Cabaret im Stil der Weimarer Republik aufführt.

Neben Opernrollen wie Musetta in La Bohème, Sophie in Der Rosenkavalier und Adele in Die Fledermaus sang sie Solopartien in den Requiems von Wolfgang Amadeus Mozart, Johannes Brahms und Gabriel Fauré, Georg Friedrich Händels Messiah und Joseph Haydns Nelsonmesse. 2000 nahm sie zugunsten von Ärzte ohne Grenzen die CD Music in Flight mit Kompositionen Kurt Weills, Hanns Eislers, Paul Dessau und LaDonna Smith' auf. Auf dem 2008 erschienenen Album Rosas de Pulpa; Rosas de Cal sang sie begleitet von der Pianistin Heather Coltman Lieder von Valdo Sciammarella.

Weblinks
 Homepage von Diane McNaron
 The Political Incorrect Cabaret

Quellen
 CD Universe - Rosas De Pulpa... Rosas De Cal CD
 [ Allmusic - Diane McNaron]

Einzelnachweise

Sänger klassischer Musik
Jazz-Sänger
US-Amerikaner
Geboren 1958
Gestorben 2022
Frau

Diane McNaron


David Dumont (né le  à Chauny) est un coureur cycliste français.

Biographie

Amateur, il remporte notamment le Tour de Moselle en 1994 et le Ruban granitier breton en 1999.

En 2004, il court chez les professionnels au sein de la petite équipe Oktos-Saint-Quentin, en troisième division.

Palmarès
 1992
  du Prix du Conseil Général du Val-d'Oise
 1994
 Classement général du Tour de Moselle
 1995
 Grand Prix d'Amnéville
 Prix de Coucy-le-Château
 1996
  du Grand Prix de Saint-Hilaire-du-Harcouët
 1997
  du Grand Prix de Blangy
 1998
 Grand Prix de Beauchamps
 1999
 Classement général du Ruban granitier breton

Notes et références

Liens externes

Coureur cycliste français
Naissance en février 1971
Naissance à Chauny

David Dumont


An Epidendrum ibarrae in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Roberto González Tamayo. An Epidendrum ibarrae in nahilalakip ha genus nga Epidendrum, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Epidendrum

Epidendrum ibarrae


Anne Tedlok Brooks
Anne Tedlock Brooks (1905, Columbus, Kansas -1980), foi uma escritora americana de romances para jovens. Brooks estudou no Kansas State Teachers College, na Universidade de Oregon, e na Universidade de São Francisco. Ela também publicou sob o pseudônimo  Ann Carter e Cynthia Millburn. Ela e seu marido Mark L. Brooks tiveram um filho Markus William Brooks já falecido.

Lista de livros

Escritoras dos Estados Unidos

Anne Tedlock Brooks


In der Liste der Baudenkmale in Gnoien sind alle denkmalgeschützten Bauten der Stadt Gnoien (Mecklenburg-Vorpommern) und ihrer Ortsteile aufgelistet (Stand 10. Februar 2021).

Legende

Baudenkmale nach Ortsteilen

Gnoien

|}

Dölitz

|}

Kranichshof

|}

Ehemalige Denkmäler

Gnoien

|}

Kranichshof

|}

Quelle

Einzelnachweise

Gnoien
!Baudenkmale

Liste der Baudenkmale in Gnoien


Manggarai es un kabupaten de la isla de Flores, provincia de Nusa Tenggara Oriental, Indonesia. Su capital es Ruteng.

Manggarai tiene un territorio de 1.686,66 km² y una población, en 2008, de 512.065 habitantes.

Kabupaten de Islas menores de la Sonda orientales

Manggarai


La Supercoupe d'Espagne 2008 (en espagnol : Supercopa de España 2008) est la vingt-troisième édition de la Supercoupe d'Espagne, épreuve qui oppose le champion d'Espagne au vainqueur de la Coupe du Roi. Disputée en match aller-retour les  et , l'épreuve est remportée par le Real Madrid aux dépens de Valencia CF sur le score cumulé de 6 à 5.

Il s'agit du huitième titre du Real Madrid dans cette compétition.

Compétition

Références

Lien externe
 Supercoupe d'Espagne sur www.rsssf.com

2008
Football en Espagne en 2008
Football en août 2008
Face-à-face du Real Madrid
Face-à-face du Valence CF

Supercoupe d'Espagne de football 2008


An Poa longiramea in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Albert Spear Hitchcock. An Poa longiramea in nahilalakip ha genus nga Poa, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Poa

Poa longiramea


المواءمة اللفظية المعنوية هي مقابلة لفظ دخيل بآخر أصيل في اللغة يشبهه في اللفظ والمعنى، بغية تعويضه به. وربما سميت في العربية تعريب الأساليب.

أمثلة

عربية
 أرضي شوكي من الإنجليزية أرتيشوكي (artichoke)
 شربة بالضم، ومعناها في الأصل ما أشرب به الشيء وامتزج به ومقدار شربة [بالفتح] ماء أو نحوه، من الفارسية شوربا مركبة من  أي مالح و أي حساء.
 تقني، في الأصل من الإتقان أي حسن الصنع (التقن هو الطبيعة، وتقن اسم رجل كان يجيد الرمي فضرب به المثل)، من الفرنسية تكنيك (technique)
 لج، الأمر من ولج يلج ولوجا بمعنى ادخل، من الإنجليزية لك إن (log in) بمعنى عرف
 الحليل، ومعناه الزوج، من الألمانية أليل (Allelomorph) أي  الآخر

 سخام (scam)
 بكتيرية أجرعية (agrobacterium)
 كيسة (kyst)
 لبس كلامي (lapsus calami)
 رافعة قنطرية > gantry crane "رافعة بدعامة معدنية"
 شواش > chaos

فرنسية
 Couplage téléphonie-informatique > CTI > Computer telephony integration

أخرى
 ترجمة ابن بارون الكتاب العبري إلى العربية، في كتابه الموازنة بين اللغة العبرانية والعربية:

عبرية
 أهد (אהד) من العربية هاود مهاودة
 بلت (בולט) من الإنجليزية بلد (bold) أي غليظ

أيسلندية
 تيكني (tækni) من تيكي (tæki) بمعنى الأداة، مواءمة للدنمركية تكنيك (teknik)

انظر أيضًا
 ائتلاف
 ترجمة لفظية تلفظية
 تشابه لفظي
 نحل
 دخالة
 قرابة
 مولد

مراجع

مصادر
 محمد حسن عبد العزيز. خصائص العربية المعاصرة – مظاهر حداثتها في المفردات والتراكيب.

 Maman, Aaron (2004) Comparative Semitic philology in the Middle Ages: from Sa'adiah Gaon to Ibn Barūn (10th-12th c.).
 Zuckermann, Ghil'ad (1999). Review Article of Nakdimon Shabbethay Doniach and Ahuvia Kahane (eds), The Oxford English-Hebrew Dictionary. Oxford – New York: Oxford University Press, 1998", International Journal of Lexicography 12.
 方欣欣: 《由换称现象看借词的理据性》
 Zuckermann, Ghil'ad (2009), "Hybridity versus Revivability: Multiple Causation, Forms and Patterns", Journal of Language Contact.
 Sapir, Yair and Zuckermann, Ghil'ad (2008), "Icelandic: Phonosemantic Matching", in Judith Rosenhouse and Rotem Kowner (eds), Globally Speaking: Motives for Adopting English Vocabulary in Other Languages, Clevedon-Buffalo-Toronto: Multilingual Matters.
 Zuckermann, Ghil'ad (2003), Language Contact and Lexical Enrichment in Israeli Hebrew Palgrave Macmillan, Houndmills. (ISBN 1-4039-1723-X)
 Zuckermann, Ghil'ad (2003),Language Contact and Globalisation: The Camouflaged Influence of English on the World's Languages – with special attention to Israeli (sic) and Mandarin, Cambridge Review of International Affairs 16 (2), pp. 287–307.
 Zuckermann, Ghil'ad (2004),Cultural Hybridity: Multisourced Neologization in 'Reinvented' Languages and in Languages with 'Phono-Logographic' Script, Languages in Contrast 4 (2), pp. 281–318.
 Zuckermann, Ghil'ad (2005),"Phono-Semantische Abgleichung", Semantik im Lexikon, Stefan Langer & Daniel Schnorbusch (eds), Gunter Narr, Tübingen, pp. 223–267.
 Zuckermann, Ghil'ad (2006),'Etymythological Othering' and the Power of 'Lexical Engineering' in Judaism, Islam and Christianity. A Socio-Philo(sopho)logical Perspective, Explorations in the Sociology of Language and Religion, Tope Omoniyi & Joshua A. Fishman (eds), Amsterdam: John Benjamins, pp. 237–258.
 Zuckermann, Ghil'ad and Walsh, Michael (2011),Stop, Revive, Survive: Lessons from the Hebrew Revival Applicable to the Reclamation, Maintenance and Empowerment of Aboriginal Languages and Cultures, Australian Journal of Linguistics 31 (1), pp. 111–127.

وصلات خارجية
 لغة العرب. كلمات ومناسبات

اتصال لغوي
اللغة العبرية
تنميط لغوي
دلالات
صرف
صفائية لغوية
و
علم المعاني
قواعد اللغة
لغات مولدة
لغات هجين ولغات مولدة
لغويات اجتماعية
لغة صينية

مواءمة لفظية معنوية


Antonio Almada y Alvarado (Álamos, Sonora, 8 de octubre de 1786 - 15 de abril de 1846) fue un político sonorense. Vocal de la primera diputación provincial de Sonora-Sinaloa en 1822, alcalde constitucional de Álamos tres años después, diputado en segundo Congreso Constitucional del Estado de Occidente, en 1828 fue a la ciudad de México comisionado por la misma a gestionar la separación de Sonora y Sinaloa. Juez de paz y presidente municipal en 1834, se adhirió al Plan de Cuernavaca que proclamó el centralismo en la República, secundó el movimiento federalista del general Urrea, desempeñó la prefectura política y se sometió al gobierno del presidente Bustamante el 11 de septiembre de 1838.

Referencias

Nacidos en Álamos
Políticos de Sonora

Antonio Almada y Alvarado


Mert Erdoğan (* 1. März 1989 in Ereğli) ist ein türkischer Fußballspieler, der für 1461 Trabzon spielt.

Karriere

Vereinskarriere
Mert Erdoğan begann mit dem Vereinsfußball in der Jugend von MKE Ankaragücü. Im Sommer 2004 erhielt er einen Profi-Vertrag, spielte aber weiterhin für die Reservemannschaft. Erst gegen Ende der Saison 2007/08 wurde er neben seiner Tätigkeit bei der Reserve auch am Profi-Training beteiligt und in die  Kader der Ligaspiele aufgenommen. So machte er am 13. April 2009 in einer Ligapartie gegen Manisaspor sein Profi-Debüt. Die nächste Spielzeit saß er überwiegend auf der Ersatzbank und kam auf lediglich drei Pflichtspiele.

Ab der Saison 2009/10 spielte er nacheinander jeweils für eine halbe Spielzeit bei Konyaspor, Bugsaşspor, Türk Telekomspor und Denizli Belediyespor. Mit letzterem gelang ihm der Aufstieg in die dritthöchste türkische Spielklasse.

Die Saison 2011/12 kehrte er zu Ankaragücü zurück. Nachdem Ankaragücü in den ersten Wochen der Saison in finanzielle Engpässe geriet und über lange Zeit die Spielergehälter nicht zahlen konnte, trennten sich viele Spieler. Erdoğan wurde dann in den Profi-Kader geholt und kam begünstigt durch Spielermangel nahezu immer als Stammspieler zum Einsatz.

Zur Rückrunde der Saison 2013/14 wechselte Erdoğan zum Zweitligisten 1461 Trabzon.

Weblinks

Fußballspieler (1461 Trabzon)
Fußballspieler (Bugsaşspor)
Fußballspieler (Sarayköy 1926 FK)
Fußballspieler (Konyaspor)
Fußballspieler (MKE Ankaragücü)
Fußballspieler (Türk Telekomspor)
Sportler (Ankara)
Geboren 1989
Türke
Mann

Mert Erdoğan


Safe condition - document in the past perfect er en eksperimentalfilm fra 1995 instrueret af Lars Mathisen efter manuskript af Lars Mathisen.

Handling
»Safe Condition, Document in the Past Perfect« af billedkunstneren Lars Mathisen er en kunstvideo, som også kan bruges i uddannelsessektoren. Videoens råmateriale består af redigerede optagelser fra en ukendt dansk families private s/h 16mm film. Disse optagelser kan dateres til perioden fra 1932 til 1954 og dækker begivenheder omkring hjemmet, på arbejdet, i fritiden, ved højtider, på feriesteder osv. Der er nogle historiske pejlingspunkter i materialet som f.eks. optagelser fra en rejse til Olympiaden i Berlin i 1936 og billeder fra Rådhuspladsen i København dagen efter befrielsen i 1945. Optagelserne er sat sammen med et interview med den legendariske Charles Manson, optaget i 1985. Manson taler om opdragelse, familie, moral, fængselslivet, ensomhed, erkendelse, religion, politik, økologi og historie.

Referencer

Eksterne henvisninger

Eksperimentalfilm fra Danmark
Danske film fra 1995


La Coupe des Pays-Bas de football 1967-1968, nommée la KNVB beker, est la  édition de la Coupe des Pays-Bas. La finale se joue le 3 juin 1968 au Zuiderpark Stadion à La Haye.

Le club vainqueur de la coupe est qualifié pour la Coupe des coupes 1968-1969.

Finale
L'ADO La Haye bat l'Ajax Amsterdam 2 à 1 et remporte son premier titre. Le club de La Haye empêche à l'Ajax de réaliser son doublé coupe-championnat et se qualifie pour la Coupe des coupes 1968-1969.

Notes et références

1967-1968
Pays-Bas
Football
Football


ගලේ යකා, ඉදිගොල්ලේ යකා, ගලේ බණ්ඩාර දෙයියෝ හෙවත්  ඊරි යකා යනු  වැද්දන් වන්දනාකරනා දෙවත්‍වයට පත් යක්‍ෂ ගෝත්‍රිකයෙකි.

ගලේ යකා


سايلنت هيل 3 ؛ التلة الصامتة الجزء الثالث (Silent Hill 3) لعبة فيديو رعب البقاء والجزء الثالث سلسلة سايلنت هيل، من إنتاج ونشر شركة كونامي، متوفرة لـ بلاي ستيشن 2 ومايكروسوفت ويندوز وهي تكملة مباشرة للأول لعبة سايلنت هيل، تتبع هيذر المراهقة التي تتورط في مكائد الطائفة الدينية، والتي تسعى إلى إحياء الآله الخبيثة. تم إصدار اللعبة في مايو 2003، مع منفذ مايكروسوفت ويندوز وصدرت نسخة عالية الدقة مُعاد تصميمها كجزء من مجموعة Silent Hill HD Collection (2012) لجهاز بلاي ستيشن 3 وإكس بوكس 360.

تم التخطيط أصلاً لتكون أطلاق النار على السكك الحديدية، كنتيجة للمبيعات البطيئة في البداية لـ سايلنت هيل 2 في اليابان، تم تطوير سايلنت هيل 3 في وقت واحد تقريبًا جنبًا إلى جنب مع دفعة أخرى في السلسلة، سايلنت هيل 4: الغرفة (2004). من بين التأثيرات على سايلنت هيل 3 فيلم سلم يعقوب وأعمال الروائي ستيفن كينغ. باعت سايلنت هيل 3 أكثر من 300,000 نسخة بحلول نوفمبر 2003 وحققت نجاحًا كبيرًا، وحصلت على الثناء لعرضها، بما في ذلك البيئات والرسومات والصوت، بالإضافة إلى عناصر الرعب الشاملة والموضوعات التي استمرت من الأقساط السابقة؛ كانت هناك أيضًا انتقادات طفيفة لقصر طول اللعبة وآليات اللعب. تم تبني القصة بأسهاب في فيلم سايلنت هيل: الوحي 3D لعام 2012.

أسلوب اللعب
سايلنت هيل 3 هي لعبة فيديو رعب البقاء حيث يتحكم اللاعب في هيذر، وهي مراهقة تستيقظ من كابوس في مركز تجاري وتحاول العودة إلى منزل والدها، بينما تتنقل في بيئات تتأرجح بين الواقع والعالم الآخرالذي هو نسخة أكثر دموية وخارقة للطبيعة. تشبه طريقة اللعب في إلى حدٍ كبير سالفتها، حيث يتم تعيين طريقة اللعب في منظور الشخص الثالث ومقسمة بين عناصر القتال والاستكشاف وحل الألغاز. يمكن تحديد صعوبة كل من عناصر القتال والألغاز في اللعبة بشكل منفصل. في حالة صعوبات اللغز، هناك فرق كبير بين مستوى الصعوبة «المتوسط» ومستوى الصعوبة «الصعب»؛ يتطلب أحد الألغاز على المستوى «المتوسط» التعرف على الأنماط البسيطة فقط، بينما تتطلب نسخة مستوى الصعوبة «الصعبة» لنفس اللغز معرفة مسرحيات شكسبير حتى تكتمل.

للمساعدة في الاستكشاف، تحصل هيذر على مصباح يدوي وراديو في وقت مبكر، حيث يتصاعد الأخير عند اقتراب الوحوش. يمكنها العثور على المواد «الصحية»، مثل أدوات الإسعافات الأولية ومشروبات الطاقة ولحم البقر المُقدد، الذي يستخدم لجذب الوحوش بعيدًا عن طريقها؛ ومجموعة من الأسلحة النارية وأسلحة المشاجرة لصد الوحوش. يمكنها أيضًا صدّ وتنفيذ مناورات الخطوات الجانبية لتجنب الأعداء. ستقوم هيذر أيضًا بتحديث أي خرائط ذات صلة بالمنطقة مع ملاحظات على الأبواب المغلقة والمناطق التي يتعذر الوصول إليها والأدلة المحتملة للألغاز. بينما تظل مخططات الطوابق للبيئات المختلفة متسقة إلى حد كبير بين الواقع والعالم الآخر، فقد يتعذر الوصول إلى مناطق معينة في العالم الآخر، مع ظهور حواجز أو خلجان لا نهاية لها في الشارع، على سبيل المثال. تتميز اللعبة أيضًا بأسلحة وأزياء غير قابلة للفتح.

القصة

أن سلسلة silent hill من أكثر الألعاب التي تهتم بالقصص والسيناريو..
فكما أبهرتنا silent hill 2 بقصتها..
ستبهرنا silent hill 3 برواية جديدة، ولكن هذه المرة مع شخصية انثوية لها طابع خاص ومميز..
الرواية الجديدة من سلسلة silent hill تتحدث عن قصة فتاة تدعى Heather ..
هذه الفتاة تريد أن تعرف من أين أتت، أي انها تريد أن تعرف حقيقة ولادتها..
كانت Heather تتسوق في أحد المجمعات كأي يوم عادي من حياتها.. ذهبت لتتناول العشاء
في مطعم اسمه Happy Burger , فجلست بإحدى مقاعد المطعم لكي تنتظر وصول الوجبة..
وهي تنتظر أصابها النعاس فقررت أخد قيلولة بسيطة..

وفجأة ترى نفسها في كابوس مخيف ! , ثم استيقظت وجدت نفسها نائمة على طاولة غريبة
ومختلفة عن طاولة المطعم !

خرجت من المطعم بسرعة ووجدت هاتف، التقطت الهاتف وقامت بالاتصال لوالدها...
أثناء تحدثها مع والدها، لاحظت أنه يوجد رجل بجانبها يرتدي معطف بني
ويبدو انه ينتظر شيء ما. Heather انهت المكالمة وذهبت للرجل الغريب
وقالت له انه بإمكانه استخدام الهاتف الآن، ولكنه لم يجب عليها واكتفى بهز رأسه..

Heather قررت الرحيل من المجمع واثناء سيرها للخروج اقترب منها الرجل الغريب
وقال لها انه يريد التحدث معها، قال لها ان اسمه Douglas Cartland ويعمل
كمحقق، وقال لها انه يريد أن يتحدث معها، ويحتاج من وقتها مدة
لاتزيد عن نصف ساعة، حيث قال انه بإمكانه مساعدتها في اكتشاف حقيقة ولادتها..
ولكن Heather لم تهتم لكلامه واستمرت في سيرها للخروج من المجمع..

قام Douglas Cartland بالصراخ عليها واخبرها بأن الأمر مهم جدا وانه جاد في كلامه، انزعجت
Heather وقامت بالركض وخرجت خارج المجمع، ولكن ماذا يحدث هنا؟ ماذا حدث بالمدينة؟
تفاجئت Heather وقالت انها ليست مدينتي !
 انها مدينة silent hill ..

ما مصير Heather وكيف وصلت إلى مدينة silent hill ؟ ماذا حدث اثناء نومها بالمطعم؟
وما قصة الرجل الغريب؟ كيف عرف بأن Heather تريد أن تعرف حقيقة ولادتها؟
وهل ستعرف Heather حقيقة ولادتها فعلاً؟
كل هذا ستجده في أحد أروع العاب الرعب وأروع ما قدمته سلسلة silent hill

silent hill 3

نبذة عنها
تم اصدارها في 3 يوليو 2003 في اليابان لأول مره، ثم اصدرت في أمريكا الشمالية والشرق الأوسط في السادس من أغسطس في العام نفسه.

الجرافيكس

لطالما ابهرتنا silent hill برسومها القوية والتي تعتبر من أقوى الرسومات في الاجيال الماضية..
فكما تميزت silent hill 2 بقوة الرسوم في ملامح الوجه والدقة في رسوم الوحوش ومظهر المدينة..
هاهي silent hill 3 تبهرنا بجرافيكس اقوى من ذي قبله بـ 3 اضعاف.. لم يتوقع أحد أن تتحسن ملامح
الوجه ورسوم الملابس، البيئة في silent hill 3 أصبحت أكثر دقة وجمالاً عن silent hill 2 ..
الانميشن تطور بشكل كبير واصبحت تحركات الشخصية أكثر سلاسة وواقعية، الاسلحة رسومها أصبحت أكثر دقة
واحترافية، وتم تصميم بعض الوحوش الجديدة وكالعادة شكلها غريب ولكن دقة التصميم والرسم يبهرنا دائما..

حيث تعد من أقوى الألعاب من هذا الجيل بالجرافيكس..

الأصوات

أكثر ما يميز سلسلة Silent Hill .. فكل جزء يأتي لنا أكيرا بمكتبة صوتية جديدة تماماً
ومختلفة عن ذي قبلها..

Silent Hill 3 تقدم لنا أصوات مرعبة جديدة وعددها أكثر من الاصوات الموجودة
في Silent Hill 2 , أيضا تقدم لنا بعض المقطورات الحزينة التي تأتي في المقاطع المؤثرة..

ولكن Silent Hill 3 حاولت أن تقدم تجربة أكثر رعب، فأصبحت عدد المقطورات الحزينة
أقل من الموجودة في Silent Hill 2 , الآن ستسمع أصوات مرعبة ومقطورات مخيفة
طيلة وقتك وأنت تلعب.
أيضا قام أكيرا بالتعاون مع مغنية تدعى Mary Elizabeth لتغني على بعض الالحان
الذي يصنعها.. فأصبحت المقطورات أكثر طولاً وابداعاً..

قام أكيرا على العمل على اشياء كثيرة في Silent Hill 3
فلم يكتفي بأن يكون مدير الاصوات والساوند تراك بل أصبح منتج اللعبة بأكملها..
وتخصص الإنتاج لا يعطى الا لشخص تستطيع أن تثق به، فـ Konami لم تعطي الإنتاج
لـ أكيرا هدراً.. بل لمعرفتها انه شخص يمتلك فكر عالي ويساعد على نجاح اللعبة بشكل كبير

وهذا ما حدث فعلاً..

شخصيات سايلنت هيل 3

تتميز silent hill دائما بعمق القصة، والشخصيات جزء مهم يساعد على تعمق القصة

أكثر وأكثر، ففي silent hill كل شخصية لها طابع خاص ولها حكايتها..

silent hill 3 هذه بعض الشخصيات المهمة في اللعبة:

الاسم: Heather

العمر: 17 سنة

معلومات:

الشخصية الرئيسية باللعبة، حيث هي من ستتحكم بها طوال الوقت

Heather بنت عادية في سن المراهقة، تحب أن تتسوق يوم واحد في كل اسبوع ولا

تحب أن تكون محصورة في مكان واحد بالعالم، بل تحب التسوق في أكثر من مكان

وتحب السفر والتنقل كثيراً

ويبدو انها قادرة على الصمود لكي تبقى حية في مدينة silent hill , ولكن ما يجعلنا

نقلق انها ليست محترفة في التصرف، فهي مازالت صغيرة بسن المراهقة، وهذا أول

تحدي لها للبقاء على قيد الحياة..

اما بالنسبة لمواصفاتها، هي تملك شعر ناعم باللون الأشقر، شعرها ليس طويل ومزاجها جدا قصير

هي تبدو لطيفة وطريفة لكل شخص، أيضاً هي متعلقة بوالدها بشكل كبير وتحبه كثيراً..

أيضا هي لاتحب التحدث مع الغرباء..

Heather لا تملك عمل لجلب المال.

الاسم: Claudia Wolf

العمر: 29 سنة

معلومات:

Claudia تمتلك وجه شاحب وشعر أشقر طويل، ولا تبدو شخصية عادية، وقد تكون

هي السبب لوجود الوحوش وانتقال Heather لمدينة silent hill ..

Claudia كاهنة في مجموعة تدعى Cult Teachings , وقالت لـ Heather انها

الوحيدة القادرة على اعطائها الجنة

الاسم: Douglas Cartland

العمر: في أواخر الـ 50

معلومات:

Douglas هو رجل كبير بالسن، أول لقاء لـ Heather معه كان في المجمع بعدما

استيقظت من النوم ولاقت نفسها في مدينة silent hill , ويبدو ان Heather لم تعجب به

وترتاح له ..

هو يملك شعر ولحية باللون الرمادي، هو رجل مباحث ويريد أن يعلم بعض الاشياء

عن Heather لكي يفسر لها سبب وجودها بالمدينة، هذا ما قاله ..

Douglas كان يعمل لدى Claudia لكي يوقف Heather عن اكمال مسارها للخروج

من المدينة وجلب المشاكل لها، ولكنه تدارك نفسه وتراجع عن قراره، وهو الآن يحاول

ان يثبت انه شخص طيب ..

دائما يكون حظه سيء، فدائما يلاقي Heather في مكان خطر ووقت خاطئ، وهو يريد

أن يقابلها للحديث معها فقط ومساعدتها، ولكن حظه دائما ما يقف ضده، فملاقاته بها

في مكان خطر ووقت غير مناسب يجعل Heather تخاف وتقلق منه، فلا يمكنه الحديث معها ..

الاسم: Vincent

العمر: مابين 24 - 26

معلومات:

Vincent يبدو أنه رجل غريب جدا ودائما ما يطلب من الناس الوثوق به، ولكن Heather

لا تريد الوثوق به ..

أول لقاء لـ Heather مع Vincent كان في متجر يدعى Hilltop Center , وبالتحديد

في عيادة للأمراض النفسية موجودة داخل المتجر، وهذا يوضح أن Vincent خبير في مجال

الطب النفسي ..

هو يملك شعر بني ويلبس النظارات، وغالباً ما يبتسم ..

Vincent هو أيضا كاهن بمجموعة Cult Teachings , ومشهور في المجموعة

باسم: Father Vincent ..

الأعداء

الوحوش في silent hill 3 شبيهة بـالموجودة في silent hill 2 ...

تم إضافة وحوش جديدة وكالعادة شكلها غريب وبشع، تمتاز بالمظهر المخيف
وتحركات الوحوش أصبحت أكثر رعب الآن، الوحوش تم زيادتها بشكل ملحوظ جدا
فستكون مرتبك في معظم مراحل اللعبة، أيضا كل وحش يمتاز بشيء معين
وهذه ميزة جميلة باللعبة، حيث أن بعض الوحوش لا ترى في الظلام
والبعض الآخر لا يرى شي في الاماكن المنيرة ..

الأسلحة

أن silent hill تتميز بضعف الاسلحة وقلتها .. بالإضافة إلى قلة الذخائر بالنسبة للأسلحة
النارية .. أيضا تعتمد كثيرا على الهروب وحل الالغاز، ويجب عليك التفكير كثيرا قبل استخدام أي سلاح
ناري، فمن الأفضل أن تستخدم الاسلحة اليدوية أكثر عن باقي الانواع من الاسلحة ..

الاسلحة في silent hill 3 لم تتغير كثيراً عن سابقتها silent hill 2 .. انما تم زيادتها وتم
تحسين تصميمها، فأصبحت أكثر واقعية بسبب الجرافيكس القوي الذي تواجد في silent hill 3 ..

ومازالت اللعبة تعتمد على ضعف الاسلحة وقلتها، فالذخائر ستكون قليلة جدا جدا، فلا تهدرها

أيضا تم إضافة الرشاشات في هذا الجزء، وهذا يعطي اللاعب حماس أكثر ..

وقد تم إضافة الكثير من الاسلحة الفرعية التي تتطلب البحث أو شروط لفتحها،

هذه بعض الاسلحة الرئيسية:

الاسم: Knife
وصف بسيط: سلاح جيد للدفاع عن النفس، سريع نوعاً ما

الاسم: Handgun
وصف بسيط: يمكنك تعبئة 10 رصاصات في الذخيرة الواحدة، صغير الحجم وليس قوي جدا
عندما تقارنه بالاسلحة النارية الأخرى، ولكنه يمتاز بسهولة الاستخدام

الاسم: Steel Pipe
وصف بسيط: يمتاز هذا السلاح بالطول، طوله قد يصل إلى 3 أقدام، ليس قوي جدا، ولكنه
سهل الاستخدام

الاسم: Shotgun
وصف بسيط : يمكنك تعبئة 6 رصاصات في الذخيرة الواحد، رائع جدا في صد هجوم العدو
من النادر أن ترى ذخائره بكثرة، ممتاز جدا لمواجهة الزعماء، ومدمر للاعداء ..
يمتاز بالقوة الصارمة

الاسم : Maul
وصف بسيط : من أكبر الاسلحة اليدوية، ثقيل نوعاً ما، صعب الاستخدام ولكنه قوي نوعاً ما

الاسم : Katana
وصف بسيط : سيف يمتد طوله إلى قدمين، قوي جدا وسهل الاستخدام، من أكثر الاسلحة
اليدوية قوة وصرامة

الاسم : Submachine Gun
وصف بسيط : يمكنك تعبئة 32 رصاصة في الذخيرة الواحدة، قوي وسريع جدا

بالنسبة للأسلحة الفرعية، تمتاز بأنها أقوى بكثير من الاسلحة العادية، ولكن لها متطلبات
للفتح، فمنها من يطلب البحث فقط، ومنها من يطلب حل لغز معين، والاخر انهاء اللعبة مرتين مثلاً ..

الاسم : Flamethrower

الاسم : Beam Saber

الاسم : Silver Pipe

الاسم : Gold Pipe

الاسم : Stun Gun

الأستقبال
تلقى Silent Hill 3 تقييمات إيجابية ، حيث حصلت على تصنيف 85/100 في ميتاكريتيك لإصدار PlayStation 2.

العائدات والارباح

حققت الكثير من الإيرادات والارباح في كل من أمريكا الشمالية واليابان..

مواضيع لها صلة بالموضوع

 Official websites for , Japan

مراجع

وصلات خارجية

ألعاب إكس بوكس
ألعاب بلاي ستيشن 2
ألعاب رعب
ألعاب رعب نفسي
ألعاب سايلنت هيل
ألعاب فيديو 2003
ألعاب فيديو البقاء
ألعاب فيديو تضم بطلات
ألعاب فيديو تضم خصوم إناث
ألعاب فيديو تقع أحداثها في متنزهات ملاهي
ألعاب فيديو تقع أحداثها في مستشفى الأمراض النفسية
ألعاب فيديو تقع أحداثها في مين
ألعاب فيديو ذات نهايات بديلة
ألعاب فيديو سجلها أكيرا ياماوكا
ألعاب فيديو عن الطوائف
ألعاب فيديو فردية
ألعاب فيديو مطورة في اليابان
ألعاب كونامي
ألعاب ويندوز
تتمة ألعاب فيديو
لاقط الحركة ألعاب فيديو
ألعاب فيديو رعب عقد 2000

سايلنت هيل 3


Villa ist der Titel eines landschaftshistorischen Essays von Rudolf Borchardt. Der ersten Buchausgabe von 1908, die im Auftrag Alfred Walter Heymels als Privatdruck erschien, ging 1907 eine zweiteilige Veröffentlichung in der Frankfurter Zeitung voraus.

Vom Beispiel der italienischen Villa ausgehend setzt sich Borchardt mit kultur- und architekturhistorischen Fragen auseinander, beschäftigt sich mit gesellschaftspolitischen Hintergründen und postuliert grundsätzliche Unterschiede zwischen romanischem und nordischem Naturgefühl.

Für Borchardt ist die italienische Villa Zeugnis der Überlieferung und bildet mit der Landschaft, aus der sie geschichtlich hervorgegangen ist, eine ästhetische Einheit.

Inhalt

Zu Beginn befasst sich Borchardt in kritisch-scharfer Form mit Problemen des Fremdenverkehrs und unterscheidet ein wirkliches Italien von dem der meisten Reisenden.

Italien sei eines der unbekanntesten Länder Europas geworden, seit die Eisenbahnen es "für den Verkehr erschlossen haben." Dem heutigen Reisenden schließe "eine Verschwörung von Eisenbahnverwaltungen […] Hoteliers, Fremdenindustrien, Fremdenstädten, Fremdenführern, Baedeker an der Spitze, von jeder Berührung mit den Realitäten ab." Der Urlauber sei durch die zeitlich beschränkten Billets zur raschen Rückkehr gezwungen, könne seine Eindrücke nicht vertiefen und sei weit entfernt von Goethes Erfahrungen.
So komme es zu Vorurteilen und Klischees.

Die Villa selbst kenne der Durchschnittsreisende "nur aus wirrer Ferne, als zerrissenes Massenbild", das durch ein Eisenbahnfenster nur halb gesehen und rasch verloren sei. Der Tourist, "dieser armselig moderne Typus des Italienreisenden" finde all die schönen Einzelheiten nicht, etwa die verwilderten Gärten, die unzugänglich oder schwer erreichbar sind. Nur wenige hätten die Villa Medici von Artimino gesehen, "stundenweit bergauf von dem leeren Signa, diesen steingewordnen Traum von königlicher Bergeinsamkeit" oder die Villa von Marlia mit ihrer "Schwermut von wilden Blüten."

Borchardt grenzt die Villa vom Landhaus nördlich der Alpen ab. Sie sei "kein Zufallshaus auf einer Handbreit Land, […] sondern ein geschichtlich gewordener, an Ort und Stelle vollendeter Übergang" von einer Burg eines Dynasten zu einem mächtigen "Hofhause seiner Enkel", eine "Institution des italienischen Gesamtdaseins."

Mit der Umgebung bilde sie eine Einheit, die über landschwärmende Empfindsamkeit hinausgehe. Für Borchardt ist es nicht bloß die optische Fügung in die Struktur der Landschaft, das vollendete Verhältnis zu Hügeln und Nachbarhügeln, kleinen Dörfern, Baumgruppen und Einzelwipfeln, Weingärten und dem Ölberg, die aus der Ferne dem Künstlerauge ein angenehmes und geschlossenes Bild vermitteln würde. Da keine "Menschenabsicht diese Notwendigkeit des Schönen zu schaffen vermocht hätte", sei die Villa geschichtlich mit ihrer Landschaft verbunden und nur darum ästhetisch.

Indem sie eine Kontinuität von Jahrtausenden verkörpere, gehöre sie ins Zentrum der Geschichte der Landgüter. So ist sie lebendiges Symbol von Einfluss und Vermögen, "durch und durch real, etwas mit Geld und Macht Zusammenhängendes" und vermag nach außen den Zusammenhang mit Wirtschaft und Herrschaft friedlich zu stilisieren. Hiervon ausgehend habe die lateinische Seele den Begriff entwickelt, der den Gegensatz von Stadt und Land beinhalte und von den Dichtern verewigt worden sei.

Borchardt grenzt deutsche und italienische Naturempfindung voneinander ab. Bleibe es "südliche Religion, sich die bezwungene und nützende Natur zu heiligen", sei es "nordische, sich an die selbstherrlich wilde, spurenlose, selbstgenüge aufzugeben." Was der südlichen heilig sei, mache der nordischen Angst.

Die deutsche Empfindung sei die eines auf Freiheit und Sehnsucht gestellten Individuums, die "ins Volksmärchen und Volkslied so lauter und mächtig" einströme "wie in die gedrängte Herzenspracht einer Goetheschen Strophe." Das italienische Gefühl sei "wie alle archaische Empfindung in der Volksbreite latent und gebunden…mit dem Weltgefühl des Herrn aufs tiefste verwachsen, Provinz einer Kultur, an der nur Besitzende und die ihnen Assimilierten beteiligt werden."

Während die deutsche Villa für Borchardt eher "Bauausdruck des Rentiers" sei und an dem "Herrn auf dem Lande etwas Kleinbürgerliches hafte", setze ihr italienisches Pendant "den Herrn und immer wieder den Herrn voraus."

Im weiteren Verlauf lobt Borchardt das Verhältnis zwischen den Contadini, den festen Pachtbauern, und den eigentlichen Herren durch die Institution der Halbpacht, die letztlich auf einer versteckten Wechselbeziehung unausgesprochener Verpflichtungen beruhe, wodurch "trotz des Anscheines eines aristokratischen Regims ein demokratisches Gemeinwesen" verwirklicht werde. Aus diesem Grund habe der Sozialismus, der für den "kleinen Mann" in Italien sonst so verlockend sei, in der toskanischen Campagna keinen Boden. Die Wortführer des Klassenkampfes kämen nur dort durch, wo "wurzellosen Arbeiterhunderte neuer Fabrikzentren […] im Verfolge stupider Majoritätsprinzipien die eingesessene Bevölkerung parlamentarisch überstimmen und repräsentieren" dürften, während der toskanische Bauer für die Agitation der "landfremden Schreikandidaten" nicht empfänglich sei.

Nach einer Beschreibung architektonischer Einzelheiten, kommt Borchardt am Ende auf das Wesen der Idylle zu sprechen, den Traum vom Land. Es sei ein Gesetz der Seele des Bauherrn, der dem "schweren Stadtpalast … mit seinen Fluren und Kammern, Sälen und Höfen, die zu viel wissen" und dem "gräßliche[n] Gespenst von Piazza mit den Gesichten lauernder Freunde und lächelnder Feinde" entkommen wollte. Borchardt spricht von lateinischem Schicksal, nicht vor sich fliehen zu können und von lateinischer Größe, nur bis zu dem Punkt fliehen zu wollen, wo die Villa steht. Man solle Horaz lesen, um die tiefe Beziehung mit Italien zu verstehen.

Entstehung und Hintergrund
Das Werk steht in Zusammenhang mit den poetischen und politischen Anschauungen des Autors, für den es einer schöpferischen Restauration bedurfte, um das zu überwölben, was er den "Bruch des 19. Jahrhunderts" nannte, der für ihn durch die Mechanisierung und den "Entwicklungsglauben des Verfalls" hervorgerufen worden war.

Seit 1904 lebte Borchardt in Italien, für ihn das Land der ungebrochenen Überlieferungen, in dem die  Kontinuität von Jahrtausenden spürbar war. Als Mieter verschiedener Villen – unter anderem bei Lucca und Pistoia – führte er dort mit seiner Familie ein Leben, das dem literarischen und kulturpolitischen Werk sowie der Gartenkunst gewidmet war. Die Liebe zu Italien und die Kenntnis seiner Literatur fand in den Übertragungen der Göttlichen Komödie und der Vita nova Dantes sowie anderen landschaftshistorischen Monographien ihren Niederschlag.

Der konservative Autor dokumentierte mit diesem Werk erneut sein Festhalten an Traditionen und seinen Glauben an geschichtliche Kontinuität. Seiner Schwester gegenüber erklärte er in einem Brief, weiter festhalten zu wollen an Traditionen "in einer Zeit, die die Zukunft unaufhörlich aus dem Boden zu stampfen versucht, aus der Misere des jeweils verlumpten Moments, der sich Gegenwart nennt."

So verweist das dem Essay vorangestellte Motto "Quocumque ingredimur, in aliquam historiam pedem ponimus", ein freies Zitat aus Ciceros philosophischem Werk De finibus bonorum et malorum, auf den Ursprung der Villentradition, von wo aus sie sich nach Auffassung Borchardts, bis in seine Gegenwart fortsetzte.

Rezeption
Der mit Borchardt befreundete und einflussreiche Hugo von Hofmannsthal lobte das Werk und schrieb ihm, wie sehr ihn die Lektüre beeindruckt habe. Es sei "nicht das Einzelne, sondern die Geste darin sowie die Möglichkeit, sich in geistigen Dingen […] auf jemanden verlassen zu können."

Ernst Robert Curtius bewertete den Essay als einen "Markstein der neueren Geistesgeschichte", der die römische Kontinuität der "europäischen Geistesform […] wieder ins Bewußtsein" gehoben und der "Neuwertung des Römertums und Virgils" den Weg bereitet habe.

Ralph-Rainer Wuthenow erkannte ein über den behandelten Gegenstand hinausgehendes Ordnungsdenken und betonte den paradigmatischen Charakter für die späteren Werke Borchards. Gerhard Schuster bemerkte, dass der Essay Fragment eines umfangreicheren, lange konzipierten Werks über Italien darstelle und ebenso wie andere Landschaftsstudien "für Deutschland und nach Deutschland hinüber gesprochen" sei.

Literatur

Textausgaben
 Rudolf Borchardt: Villa. In: Rudolf Borchardt: Gesammelte Werke in Einzelbänden. Prosa III. Hrsg. von Marie Luise Borchardt. Klett-Cotta, Stuttgart 1996, ISBN 3608938087, S. 38–70.

Sekundärliteratur
 Andreas Beyer: "Ist das die Villa?" Rudolf Borchardt in der Villen-Landschaft. In: Ernst Osterkamp (Hrsg.): Rudolf Borchardt und seine Zeitgenossen (= Quellen und Forschungen zur Literatur- und Kulturgeschichte. Bd. 10 [244]). De Gruyter, Berlin 1997, ISBN 978-3-11-015603-4, S. 194–209.

Einzelnachweise

Literarisches Werk
Essay
Literatur (20. Jahrhundert)
Literatur (Deutsch)
Architektur der Moderne

Villa (Prosa)


Maria Panínguaq Kjærulff (født 1980) er en grønlandsk billedkunstner. Hun er bachelor of Fine Arts i 2005 fra Nova Scotia College of Art and Design, Halifax, Canada og fra the Cooper Union School i New York. Hunn har været Artist in residence på ISCPhttps://iscp-nyc.org/ , New York 2009. Maria Panínguaq Kjærulff er maler, og hendes formsprog er ekspressivt. Hun har også tegnet frimærker og arbejdet med scenografi.

Udvalgte udstillinger
 2007 Det Nationalhistoriske Museum Frederiksborg Slot, Hillerød (gruppe/vandreudstilling i Norden)
 2008 Nuuk Kunstmuseum, Nuuk
 2010-11 SILA, Kimik, vandreudstilling (gruppeudstilling)
 2016 Aasiaat Museum, Aasiaat

Referencer

http://www.mariagreenland.com/

Kilder og eksterne henvisninger

Bodil Kaalund: Grønlandsk Kunst, 3. udgave. 2011

Jørgen Trondhjem: 100 års grønlandsk billedkunst, Turbine 2011

Billedkunstnere fra Grønland
Kunstnere fra Grønland

Maria Panínguak Kjærulff


Gamahidroksibutirat GHB (Xyprem) je sintetička droga, depresor središnjeg živčanog sustava. Ulična imena za GHB su G, liquid i tekući ecstasy. GHB po prirodi postoji u ljudskom mozgu no u mnogo nižim koncentracijama nego što pronalazimo pri zlouporabi GHB-a kao klupske droge.

GHB je vrsta psihotropne tvari. Uvršten je u Hrvatskoj na temelju Zakona o suzbijanju zlouporabe droga na Popis droga, psihotropnih tvari i biljaka iz kojih se može dobiti droga te tvari koje se mogu uporabiti za izradu droga, pod Popis droga i biljaka iz kojih se može dobiti droga, pod 2. Popis psihotropnih tvari i biljaka, Odjeljak 2 - Psihotropne tvari sukladno Popisu 2. Konvencije UN-a o psihotropnim tvarima iz 1971. godine. Kemijsko ime je γ-hidroksimaslačna kiselina.

Zloporaba
GHB i rohipnol dostupni su u bezmirisnim, bezbojnim i bezukusnim oblicima koji se često kombiniraju s alkoholom i ostalim pićima. Zloporabi ga se kao za počinjenje seksualnih napada (poznat i pod imenima droga za silovanje) zahvaljujući sposobnostima da žrtve onesposobi. Time se osigurava da se žrtva ne odupire seksualnom napadu. GHB se najčešće uzima oralno, ili u obliku tekućine ili u obliku praha. GHB također ima anaboličke efekte (stimulira sintezu proteina) i koriste ga bodybuilderi da bi smanjili masnoću i izgradili mišiće.

Utjecaj na mozak
U velikim dozama sedativ GHB ima posljedice u spavanju, te može rezultirati komom ili smrću.

Stvaranje ovisnosti
Ponavljana upotreba GHB-a može dovesti do efekata poput insomnije, anksioznosti, drhtanja i znojenja.

Ostale posljedice na zdravlje
Nesigurnosti povezane uz izvor droge, kemikalije i moguća onečišćenja do kojih dolazi tijekom same proizvodnje otežavaju odrediti toksičnost i popratne medicinske posljedice. Poznato je da ako se konzumira GHB može doći do kome i napadaja. Ako se kombinira s primjerice alkoholom može rezultirati mučninom i problemima s disanjem. GHB i dva njegova prekursora GBL i BD su bili uključeni u trovanje, predoziranje, silovanje na spoju i smrt.

Izvori

Vanjske poveznice
(nje.) Drugcom.de GHB

Psihoaktivne droge
Psihotropne tvari

Gamahidroksibutirat


Broder Peter Hagen (født 15. september 1768, død 28. februar 1850) var en dansk officer.

Hagen nævnes i 1788 som fændrik ved Danske Livregiment, og det oplyses, at han på det tidspunkt havde tjent 2½ år. I juni 1789 modtog han fremdeles gage som fændrik. Han overførtes senere til 2. bataljon, 1. infanteri, hvor han i 1792 blev karakteriseret sekondløjtnant, i 1793 virkelig sekondløjtnant. Han blev premierløjtnant i 1. sjællandske Batteri let Infanteri i 1799, i 1804 stabskaptajn, i 1808 blev han kompagnichef i det Jyske Jægerkorps, i 1821 major (med anciennitet fra 1816), i 1828 kommandør for nævnte korps, fik i 1829 oberstløjtnants karakter, fik i 1838 obersts karakter og blev samme år kommandør for 1 .jyske Infanteriregiment. Hagen fik ved omdannelsen af Hæren 20. maj 1842 afsked som generalmajor, men blev allerede fra 1. juni samme år ansat som kommandant i Københavns Fæstning. 20. marts 1848 fratrådte han stillingen og døde to år senere.

Hagen blev den 25. maj 1826 Ridder af Dannebrogordenen, 1. november 1828 Dannebrogsmand og 28. oktober 1836 Kommandør af Dannebrog.

Han var gift med Frederikke Paap, datter af en toldforvalter. Ægteskabet var barnløst.

Kilder
 Vilhelm Richter: Den danske Landmilitæretat 1801-1894, bind 1, København: Antikvariat Richard Levin & Co. ApS og Dansk Historisk Håndbogsforlag 1977, s. 155.

Generalmajorer fra Danmark
Danskere i 1700-tallet
Danskere i 1800-tallet
Kommandører af 1. grad af Dannebrog

Broder Peter Hagen


Kan şekilli elemanlar ve plazmadan oluşur. Plazmada ortalama 7-8g/dL protein bulunur. Plazma proteinleri 3 ana gruba ayrılır.
 albümin 4,5 g/100 ml
 globülin 2,5 g/100 ml
 fibrinojen 0,3 g/100 ml

Bu proteinler plazmanın içinde ya da hücrelerarası (interstisiyel) sıvıda fonksiyon yaparlar. Plazma proteinleri, hücreler tarafından kullanılmak üzere plazmadan ayrılamazlar. Hücreler kendi proteinlerini yapmak için plazmaki amino asitlerini kullanırlar. Uzun açlık durumlarında enerji verici olarak işlev görür ve vücutta bağışıklığın sağlanmasında görev alırlar.

Kan proteinleri


Damendoppel der Olympischen Sommerspiele 1996.

Titelverteidigerinnen waren Gigi Fernández und Mary Joe Fernández, die ihren Titel gegen Jana Novotná und Helena Suková in zwei Sätzen verteidigen konnten. Im Spiel um die Bronzemedaille gewannen Conchita Martínez und Arantxa Sánchez Vicario in drei Sätzen gegen Manon Bollegraf und Brenda Schultz-McCarthy.

Setzliste

Zeichenerklärung

Ergebnisse

Halbfinale, Finale

Obere Hälfte

Obere Hälfte 1

Obere Hälfte 2

Untere Hälfte

Untere Hälfte 1

Untere Hälfte 2

Weblinks
 Draw auf ITFtennis.com (englisch)

Tennis-Damendoppel
1996
Tennisturnier in Stone Mountain (Stadt)
Tennisturnier 1996

Olympische Sommerspiele 1996/Tennis/Damendoppel


Agrilus langei é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera. Foi descrita cientificamente por Obenberger, 1935.

Encontra-se no México e o sul dos Estados Unidos.

Referências

langei

Agrilus langei


Den store prøve er en dansk kortfilm fra 2014, der er instrueret af Lars Kristian Mikkelsen efter manuskript af ham selv og Rune Lünell.

Handling
Emma bor med sin mor, far og hunden Sif i et idyllisk parcelhus. Men faren Martin drikker, og det påvirker hele familiens dagligdag. Emma forsøger på egen hånd at tørlægge ham, men det fører kun til ophedede skænderier. Emma begynder til hundetræning hos Martins bror, Karl, hvor hun og Sif træner til den store hundeprøve. I en alliance med Karl forsøger Emma at hjælpe sin far ud af misbruget, og efter et trafikuheld stiller Emmas mor for første gang krav til Martin. Spørgsmålet er, om han kan bestå den store prøve.

Medvirkende
 Laura Bach
 Nicolai Dahl Hamilton
 Henning Valin Jakobsen
 Søren Penny Laursen
 Petra Scott Nielsen
 Søren Pilmark

Referencer

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Danske film fra 2014

Den store prøve