JSC Kalashnikov Concern (), known until 2013 as the Izhevsk Machine-Building Plant (), is a Russian defense manufacturing concern and joint-stock company headquartered in the city of Izhevsk in the Republic of Udmurtia as well as the capital city of Moscow. The concern designs and produces a wide range of civilian and military weapons including assault rifles, sniper rifles, designated marksman rifles, machine guns, squad automatic weapons, hunting rifles, shotguns, guided artillery projectiles, and a wide range of other precision weapons including remote controlled weapon stations, unmanned vehicles and military robots.

The Kalashnikov Concern produces about 95% of all small arms in Russia and supplies to more than 27 countries around the world, making it the largest firearm manufacturer in Russia. Notable products include the Kalashnikov (AK) assault rifle series, the RPK light machine gun series, the Dragunov SVD semi-automatic sniper rifle, the SKS semi-automatic carbine, the Makarov PM pistol, the Saiga-12 shotgun, and the submachine guns Vityaz-SN and PP-19 Bizon. These firearms, except for the SVD, SKS and the PM, were based on the famous AK series, due to its reliability to endure harsh conditions, low production costs, availability in nearly every geographical region, and ease of use.

As of 2018, 26% of the Concern's shares belong to Rostec, while 74% of the company belongs to private investors (Alexey Krivoruchko, Andrei Bokarev and Nikolaos i. Panagogiannopoulos).

The Concern contains three firearm brands: "Kalashnikov" (combat and civilian weapons), "Baikal" (hunting and civilian guns), and "Izhmash" (sporting rifles). The concern is developing new business lines that include remote weapon stations, unmanned aerial and ground vehicles, and multi-functional special-purpose boats.

History

First years
On June 10, 1807 by the decree of the Emperor of All Russias Alexander I a firearms factory was established in the city of Izhevsk, the construction and operation of which was headed by the chief mining engineer of the city ironworks Andrey Deryabin. Architects, Semyon Yemelyanovich Dudin and Andrey Deryabin developed a long-term master plan for further comprehensive development of the arsenal. Due to the proximity of the ironworks, the armory was supposed to be built on the bank of the Izh River, which immediately solved the problem of raw material supply.

Deryabin employed Russian and Udmurtian agricultural workers living in the city. At that time, agricultural workers had to settle in the arsenal and work there. Neighboring settlements were exempt from this rule, but they had to provide the arsenal with carts, horses and harnesses. Deryabin also hired foreign arsenal experts to train Russian craftsmen; in 1807 the arsenal produced seven long guns, five pistols and six backswords.

The first weapons developed by the armory were the No. 15 17.7mm muskets, produced in the autumn of 1807. In 1808, the musket was later mass-produced for infantry equipping. The plant supplied the Imperial Russian Army with over 6,000 of the No. 15 17.7mm muskets. In 1809, the arsenal produced rifles, muskets, carbines, and flint explosives for cavalry units. It also produced pistols and gun parts and remelted trophy weapons. During the Napoleonic Wars, especially during the French invasion of Russia, firearms were quickly produced for the Russian army, even though the arsenal had not been finished yet. In the first four years, the factory produced 2,000 long-barreled guns; in 1814, production increased to 10,000 guns and 2,500 swords; by 1830, desired annual output was 25,000 long-barreled guns and 5,000 backswords.

Between 1811 and 1816, ten stone factory buildings, several wooden buildings and the main tower-like building of the arsenal were constructed. In 1817, the construction of the main arsenal building was completed. This four-story building was one of the first multi-storey industrial buildings in Russia. The production process was multi-layered, starting with rough preparatory work (on the lower floors) and ending with the assembly of weapons (on the upper floors).

Mid to Late 1800s
Starting in the 1830s, the armory started manufacturing "Gartung" short rifles, "Phalis" breech-loading rifles, and boarding guns for the Baltic Fleet of the Imperial Russian Navy. In 1835, the armory transferred cold steel production of swords and lances to Zlatoust, focusing mainly on firearm production. In 1844, the armory started upgrading current guns into more rapid firing percussion muskets. The armory also started using the caplock mechanism for its products in 1845. During the Crimean War, Izhevsk supplied the Russian Imperial Army with 130,000 rifles, with a third of them grooved. By 1857, 50 years after the creation of the armory, over 670,000 flintlock firearms, over 220,000 percussion firearms, over 58 thousand rifles, as well as a plentiful number of swords and lances were produced.

In 1867, the armory was reorganized into a lease and a private commercial enterprise. At this time, the armory was retrofitted and equipped with steam-engines, new machines, and an open-hearth furnace. This allowed the armory to produce more breech-loading weapons for the Russian Imperial Army, notably the "Krnk" and "Berdan" type rifles. The Berdan rifle was the most widely produced firearm at the plant during the time as well, indirectly allowing Russia to approach the European industrial empires' level of armaments.

By 1870, production rate at the armory exceeded both the armories of Tula and Sestroretsk. Later, when the methods of high-quality steel production were well mastered, Izhevsk became the source of gun barrels and barrel receivers for Russian plants. For example, armory enterprises in Tula used annually up to 360,000 barrels from the armory at Izhevsk. In 1884, the plant was later returned to the state and became Izhevsk Gun and Steel Factories (IGSF). In 1885, IGSF started manufacturing hunting weapons and tools. In 1891, IGSF started mass-producing the Mosin–Nagant rifle. The IGSF also started using DC generators to produce electricity to illuminate the plant as well as to power the machines. The IGSF was the only Russian enterprise that produced firearms for all branches of the Russian military. Thanks to the IGSF, Izhevsk became a large industrial center in Russia.

World War I and the Interwar Period
During the First World War, IGSF supplied the Imperial Russian Army with over 1.4 million new rifles and approximately 188,000 remelted shoulder weapons. Prior to the Russian Revolution, the IGSF took leading positions of the Russian defense industry in terms of manufacturing and manpower capacity. By 1917, about 34,000 people worked at IGSF. In 1918, a design bureau was established in the IGSF.
After the formation of the Soviet Union in 1922, large changes came to the IGSF. The state's first hunting gun factory was opened on the enterprise's premises in the same year. The IGSF required more highly trained personnel in order to accommodate new production and to work on newer machines. Thus, by 1929, IGSF-bound personnel had to be trained at the Izhevsk Technical School. In 1930, a new open-hearth furnace was put into operation and in-house production of machines at the factory was launched.

More re-organization took place in the 1930s, including the conversion of the IGSF into a Chief Designer Bureau, as well as the adoption and production of several new models of firearms: a modified Mosin–Nagant rifle design of 1891/1930, the battle rifle AVS-36, made by Sergei Simonov, and the SVT-38 self-loading rifle and the TT pistol, made by Fedor Tokorev. This gave rise to a flow line method of production. In 1938, the conveyor belt was implemented into the assembly of gun barrels and other parts, greatly increasing the production rate of firearms for the Soviet Army. In 1933, a New Design Bureau, "BNK", was established at the factory to develop and modify firearms. Today, the bureau is named the "Armory Design Center" (KOC). In the bureau's lifetime, about 300 models of small-arms, air ordnance, sport, hunting weapons, and other types of equipment were developed, most of which was in series production at the plant. In 1939, the main plant of the IGSF, Plant No. 180,was split into two independent enterprises: Metallurgical Plant No. 71 and Engineering Plant No. 74, which manufactured weapons. Engineering Plant No. 74 would later be renamed the Izhevsk Machine-Building Plant, or simply, Izhmash.

World War II
During World War II, Engineering Plant No. 74 served as the main firearm manufacturer for the Soviet Armed Forces. Since Operation Barbarossa left the Soviet Union in a very desperate position, the plant produced as many firearms as it was physically capable of, more firearms than its lifespan for 92 years prior. From 1941 to 1942, the plant set up mass production of Vasily Degtyarev's PTRD anti-tank rifle, Sergei Simonov's PTRS-41 anti-tank rifle, the Berezin UB aircraft machine gun armament, the 37mm Shpitalny Sh-37 and Nudelman-Suranov NS-37 aircraft guns, and sniper rifles with optic sights, along with the TT pistol and the Nagant M1895 revolver. A total of 11,450,000 rifles and carbines were produced in the plant, exceeding all the combined German firearm manufacturers' outputs of 10.3 million. Besides firearms, the plant also produced over 15,000 aircraft guns and over 130,000 anti-tank weapons.

On 20 July 1942, Plant No. 622 separated itself from Plant No. 74, using equipment transferred from the evacuated mechanical plants at Tula and Podolsk. During the war, the plant manufactured more than 1 million pistols and 200,000 anti-tank rifles. Plant No. 622 would later be renamed as the Izhevsk Mechanical Plant, or simply, Izhmekh.

Post-World War II
After World War II, the Izhevsk Machine-Building Plant later recovered the production of its civilian arms and transportation. The plant also hired war veteran and ex-tank driver and mechanic, Mikhail T. Kalashnikov, after noticing his submachine gun design that gave him distinction as a gun designer. In 1947, Kalashnikov created his assault rifle, the 7.62×39mm AK-47. The AK-47 became the standard rifle of the Soviet Army in the same year, and later grew popular around the world. The AK-47 gave the plant fame and newer potential in the arms industry. The plant also created newer hunting weapons based out of the Mosin–Nagant rifle as well as sporting weapons. These sporting weapons helped the Soviet Union's team to win shooting competitions in European championships and the Summer Olympic Games numerous times.

Kalashnikov later designed newer firearms: the AKM and the AK-74 assault rifle, the RPK light machine gun, and the PK belt-fed machine gun. These firearms helped contribute to greater firepower for the Soviet Army as well as numerous nations that had imported them. Izhevsk Machine-Building Plant gun designer Yevgeny Dragunov also help contribute to the plant's fame by creating his SVD sniper rifle. Designed in 1963 and based out of sporting rifles, the SVD became the squad support weapon for the Soviet Army in the same year as well as starting a new trend of semi-automatic sniper rifles.

In 1975, the Izhevsk Machine-Building Plant changed its name to the Izhmash Industrial Association.

Contemporary Era
After the dissolution of the Soviet Union, Izhmash struggled with a decline in demand and competition with overseas firearm manufacturers. As a result, Izhmash created the Saiga semi-automatic rifle, and started producing the Tigr, a civilian version of the SVD which was created back in the 1970s, in batches. Izhmash also expanded to the Western market, which was extremely successful, especially with the Saiga. Izhmash also created two new sniper rifles, the SV-98 and the SV-99, which had a more enhanced fire precision than the regular SVD, for special units of the Russian Armed Forces.

Despite the success, by 2008, Izhmash was composed of numerous enterprises that were on the verge of bankruptcy. The Russian state corporation, Rostekhnologii (Russian Technologies, now Rostec), revealed the poor state Izhmash was in by 2010. Only 32 companies of Izhmash were actually operating with a multi-level management system, high overheads and doubled up functions. The combined liability of Izhmash in early 2011 was ₽19 billion. The use of the existing modern equipment hardly exceeded 20%.

As a result, Rostec took control of Izhmash and started restructuring and consolidating the company in 2011. According to Rostec, one of the objectives was to retain its research, industrial and human resources and turn Izhmash into a leading global small arms manufacturer. Izhmash was later reestablished through assets consolidation by 2012. As a result, there was a threefold increase in profits and a 10% cut in costs. In 2011, Izhmash increased the utilization rate of modern multipurpose equipment from 20% to 70%. The effect from the efforts to enhance production performance amounts to ₽100 million.

Kalashnikov Concern
On 13 August 2013, Izhmash and Izhmekh (formerly Izhevsk Mechanical Plant) merged, with the new concern named Kalashnikov Concern. Thanks to the merger, Kalashnikov Concern is Russia's largest and most important arms manufacturer.

In July 2014, Kalashnikov Concern was sanctioned by the United States and the European Union as a result of the Russian annexation of Crimea and Russian military intervention in Ukraine. Since Europe and the United States were the largest customers of the concern's civilian firearms, the concern was forced to rethink its marketing strategy. The concern opened five new markets and started selling its civilian firearms to ten new foreign countries, which helped the concern make up for its losses.

In the same year, Kalashnikov Concern has presented "Strategy 2020", which includes technical re-equipment and production modernization. When implemented, the project will qualitatively improve production technology and greatly reduce running costs and energy consumption while also improving working conditions and overall productivity.

On 9 February 2017, Rostec's management board gave permission to transfer Kalashnikov Concern to private investors. As of now, Rostec owns 26% of the concern while private investors own 74%.

In 2022, the Concern had reportedly achieved a 40% record yearly increase in weapons production for domestic needs and for export and also completed one licensed production agreement. The Concern reported in May 2023 that it had achieved a 10-year record in weapons deliveries during the first quarter of the year and that it has established a drone production unit. It was reported in late August 2023 that the production of 9K121 Vikhr, Strela and Kitolov missiles rose almost 1.5 fold.

Organization
JSC "Kalashnikov Concern" has its headquarters in city of Izhevsk and the Khamovniki District in the capital city of Moscow.

JSC "Kalashnikov Concern" is composed of the two largest firearm manufacturers in Izhevsk:
JSC "Kalashnikov Concern" – JSC "Kalashnikov Concern" produces and tests combat small arms, sporting and hunting weapons, aircraft guns, precision guided artillery shells, test and control machines of complexes, as well as machines and high-quality tools. This company is also the mother company of the holding company JSC "Kalashnikov Concern" as well. The company is formerly known as the Izhevsk Machine-Building Plant, also known as Izhmash.
JSC "Izhevsk Mechanical Plant" – Also known as Izhmekh, the Izhevsk Mechanical Plant is focusing on modern technologies of machine building, metallurgy, instrument making, microelectronics, producing civil and service weapons, power tools, packaging equipment, oil and gas equipment, medical equipment, precision steel casting.
JSC "Kalashnikov Concern" divides its firearm products into three brands.
Kalashnikov – Kalashnikov produces military weapons such as firearms as well as vehicles.
Baikal – Baikal produces hunting firearms and jackets
Izhmash – Izhmash creates sporting firearms out of the basis of weapons of Kalashnikov Concern.
JSC "Kalashnikov Concern" has four subsidiaries:
JSC "Mytishchi Machine Building Plant" – The JSC "Mytishchi Machine Building Plant" specializes in caterpillar chassis as well as tracked vehicles.
JSC "Vympel Shipbuilding Plant" – JSC "Vympel Shipbuilding Plant" produces civilian, military, and utility boats.
LLC "Rybinsk Shipyard" – LLC "Rybinsk Shipyard" is a shipbuilding company that produces high-speed boats and motor yachts.
Zala Aero – Zala Aero is actually composed of several companies, and produces mainly unmanned aerial vehicles.

Corporate governance
Vladimir Grodetsky, who headed Izhmash NPO since 1996 as general director left the bureau in 2011. He was later replaced by Maxim Kuzyuk, who left the bureau in June 2012. Alexander Kosov was later appointed as a temporary general director of the bureau from June to December. In December 2012, Konstantin Busygin was appointed general director of Izhmash. Busygin was later responsible for transformation of Izhmash and Izhmekh into the JSC "Kalashnikov" Concern, of which he became CEO.

On 30 January 2014, Rostec's supervisory board approved the appointment of Alexei Krivoruchko, its new shareholder, as CEO of the Kalashnikov Concern, replacing Konstantin Busygin. He took up his duties on 31 January 2014. According to the interlocutor of the agency, since 2011, this is the fourth change of the general director at the enterprise.

In August 2021 Vladimir Lepin was appointed Kalashnikov Concern CEO in place of Dmitry Tarasov.

General Directors of Izhmash NPO (1993–2013)
Vladimir Grodetsky (1996–2011)
Maxim Kuzyuk (2011 – June 2012)
Alexander Kosov (acting: June 2012 – December 2012)
Konstantin Busygin (December 2012 – August 2013)

CEOs of Kalashnikov Concern (2013–present)
Konstantin Busygin (August 2013 – January 2014)
Alexei Krivoruchko (January 2014 – June 2018)
Vladimir Dmitriyev (June 2018 - August 2019)
Dmitry Tarasov (September 2019 - August 2021)
Vladimir Lepin (August 2021 – present)

Products

Izhevsk Arsenal
Although the arsenal was under construction in 1807, production of weapons immediately started: mainly long guns, pistols, and backswords. One notable long gun the arsenal made was the No. 15 17.7mm muskets, of which 6,000 of them were supplied to the Imperial Russian Army. The arsenal later manufactured rifles, muskets, carbines, and flint blunderbusses for cavalry in 1809. The venture also produced pistols and gun parts and remelted trophy weapons. Firearms were produced at a rapid pace for the Russian Army during the Napoleonic Wars, mainly in the French invasion of Russia, even though construction of the armory had not been finished yet. During the first four years, the factory produced 2,000 long guns. In 1814, the output grew up to 10,000 guns and almost 2,500 backswords. By 1830, the armory achieved the desired annual output of 25,000 long guns and 5,000 backswords.

Starting in the 1830s, the armory started manufacturing "Gartung" short rifles, "Phalis" breech-loading rifles, and boarding guns for the Baltic Fleet of the Imperial Russian Navy. In 1835, the armory transferred cold steel production of swords and lances to Zlatoust, focusing mainly on firearm production. In 1844, the armory started upgrading current guns into more rapid firing percussion muskets. The armory also started using the caplock mechanism for its products in 1845. During the Crimean War, Izhevsk supplied the Russian Imperial Army with 130,000 rifles, with a third of them grooved. By 1857, 50 years after the creation of the armory, over 670,000 flintlock firearms, over 220,000 percussion firearms, over 58 thousand rifles, as well as a plentiful number of swords and lances were produced. When the methods of high-quality steel production were well mastered, Izhevsk became the source of gun barrels and barrel receivers for Russian plants. For example, armory enterprises in Tula used annually up to 360,000 barrels from the armory at Izhevsk.

In 1867, the armory was reorganized into a lease and a private commercial enterprise. At this time, the armory were renovated and it was equipped with steam-engines, new machines, and an open-hearth furnace. This allowed the armory to produce more breech-loading weapons for the Russian Imperial Army, notably the "Krnk" and "Berdan" type rifles. The Berdan rifle, designed by American firearm expert and inventor Hiram Berdan, became the standard issue rifle of the Imperial Russian Army in 1870. The Berdan rifle was the most produced firearm of the plant at the time as well, allowing Russia to approach the European industrial empires' level of armaments.

Izhevsk Gun and Steel Factories
In 1884, the plant was returned to the state and became Izhevsk Gun and Steel Factories (IGSF). In 1885, IGSF started manufacturing hunting weapons and tools. In 1891, IGSF started mass-producing the Mosin–Nagant bolt-action military rifle in a development of nine years, based on the design of the 1898 Mauser rifle (Gewehr 98) with new unique features such as a push feed recessed bolt head. In addition to being one of the most produced rifles in mass-produced military bolt-action rifles in history, the Nagant is also used in every war from the time it was developed to the modern day. The rifle was produced from both the Imperial period and the Soviet era, with military production concluded in 1965, but production for civilian use is continued to the modern day. In addition to the Mosin–Nagant rifle, Belgian industrialist Léon Nagant, who was a co-inventor of, developed the Nagant M1895 revolver. The revolver has a unique "gas-seal" system that provides a boost to muzzle velocity as well as make the weapon suppressed. The sidearm, like the Nagant rifle, was produced in the Soviet era as well, and was mass-produced and used widespread.

Izhevsk Machine-Building Plant

Izhmash

Kalashnikov Concern

Kalashnikov CV-1
On August 23, 2018, Kalashnikov Concern introduced a new electric car prototype, the CV-1. Its exterior design was based on the rare 1970s Soviet large family car IZh 2125 "Kombi". The range on one charge was claimed to be 350 km.

Kalashnikov UV-4
Alongside the reveal of the CV-1, Kalashnikov also showed a prototype for the UV-4 4-door electric quadricycle, with a taxi variant being revealed in August 2019. The UV-4 was shown again in patent images later in November 2021, this time along with a 3-wheel, 2-door vehicle based on it.

See also
Kalashnikov USA

Defense industry of Russia
List of companies of Russia
List of modern armament manufacturers
Other Russian firearm companies
OJSC Degtyarev Plant
OJSC Vyatskiye Polyany Molot Machine-Building Plant
TsNIITochMash
TsKIB SOO
International large firearm companies
Colt's Manufacturing Company
FN Herstal
Heckler & Koch
Sig Sauer
Fabryka Broni

Notes

References
Lapin, Terence W. (2003). The Mosin–Nagant Rifle, 3rd ed. Tustin, California: North Cape Publications. .
Lapin, Terence W. (2013). The Mosin–Nagant Rifle, 6th ed. Tustin, California: North Cape Publications. .
Wilson, Royce: "The Nagant M1895 Revolver". Australian & New Zealand Handgun, Issue 4 (January 2006).

External links

1807 establishments in the Russian Empire
Companies based in Udmurtia
Companies formerly listed on the Moscow Exchange
Companies nationalised by the Soviet Union
Corporate groups
Defence companies of the Soviet Union
Firearm manufacturers of Russia
Golden Idea national award winners
Izhevsk
Manufacturing companies established in 1807
Rostec
Russian brands
Russian entities subject to the U.S. Department of the Treasury sanctions

Kalashnikov Concern


Andrea Donna de Matteo (born January 19, 1972) is an American actress. She is best known for her role as Adriana La Cerva on the HBO television drama The Sopranos (1999–2006), for which she received the Primetime Emmy Award for Outstanding Supporting Actress in a Drama Series in 2004. Other notable roles include Gina Tribbiani on Joey (2004–2006), Wendy Case on Sons of Anarchy (2008–2014), Angie Bolen on Desperate Housewives (2009–2010), and Detective Tess Nazario on Shades of Blue (2016–2018).

Early life
De Matteo was born in Whitestone, Queens, New York City. Her mother, Donna, is a playwright and playwriting teacher who has been on faculty at HB Studio, and her father, Albert, was a furniture manufacturer who was owner and CEO of Avery Boardman and Carlyle. She is of Italian descent, and grew up in a Catholic family.

After graduating from the Loyola School, de Matteo earned a Bachelor of Fine Arts in film production from New York University's Tisch School of the Arts, intending to become a film director. She additionally studied acting at the HB Studio.

Career
De Matteo's role in The Sopranos was one of her earliest, helping to launch her career. She has appeared in several films including Swordfish, Deuces Wild, The Perfect You, Prey for Rock & Roll and the 2005 remake of John Carpenter's 1976 action film Assault on Precinct 13. She had the starring role in Abel Ferrara's R Xmas for which she received some very positive reviews.

In 2004, de Matteo won an Emmy for Best Supporting Actress (Drama) for her role as Adriana on The Sopranos (season 5) and was nominated for a Golden Globe the same year, for the same role.

From 2004 to 2006, de Matteo portrayed Joey Tribbiani's sister Gina in the Friends spin-off Joey. The show was cancelled after two seasons.

De Matteo played the role of Wendy Case in the FX original series Sons of Anarchy. The pilot episode aired September 3, 2008, and De Matteo continued making regular appearances into the series' sixth season. She was promoted to a series regular for the seventh and final season.

De Matteo played Angie Bolen, the mother of the Bolen family, on season 6 of the ABC show Desperate Housewives. She left Desperate Housewives at the season 6 finale in 2010, due to personal reasons.

In 2012, she guest starred in Showtime's Californication.

De Matteo played the stepmother of Steve Wilde, the main character of the FOX comedy Running Wilde, appearing in season 1, episode 9. De Matteo co-starred as Krissi Cates in the film adaptation of Dark Places (2015), with Charlize Theron, Chloë Grace Moretz, and Nicholas Hoult. In 2015, she was cast as Det. Tess Nazario in the NBC drama series Shades of Blue, starring alongside Jennifer Lopez and Ray Liotta.

De Matteo and Chris Kushner began hosting a rewatch podcast of The Sopranos on March 13, 2020, called Made Women; in July, the podcast was retooled and renamed Gangster Goddess Broad-Cast.

In September 2022, De Matteo announced she would soon open an account on the OnlyFans platform. It went live in August 2023.

Personal life
In 1997, de Matteo opened Filth Mart, an East Village clothing store with her then-boyfriend Michael Sportes. They closed the store in 2004.

De Matteo started dating musician Shooter Jennings in 2001. They became engaged on June 11, 2009, when Jennings proposed onstage at the Stanley Theater during a show in Utica, New York. They have two children together, daughter Alabama Gypsyrose Jennings and son Waylon Albert "Blackjack" Jennings. Jennings and de Matteo eventually ended their relationship without marrying. In July 2015, de Matteo became engaged to Whitesnake bass guitarist Michael Devin.

De Matteo lost her apartment home of 22 years, as did dozens of other residents, when a gas explosion and raging fire destroyed three East Village, Manhattan buildings on March 26, 2015.

Filmography

Film

Television

References

External links

20th-century American actresses
21st-century American actresses
Actresses from New York City
American film actresses
American people of Italian descent
American television actresses
Living people
1972 births
Outstanding Performance by a Supporting Actress in a Drama Series Primetime Emmy Award winners
Tisch School of the Arts alumni
People from Whitestone, Queens
People from the East Village, Manhattan
Loyola School (New York City) alumni
Jennings family

Drea de Matteo


Louise Angélique Motier de la Fayette (8 November 1618 – 11 January 1665) was a French courtier and close friend and confidante of King Louis XIII. She later left the court and entered a convent. She was known for her influence upon the monarch both before and after she left the court.

Life

Louise was one of the fourteen children of Jean comte de La Fayette, and Marguerite de Bourbon-Busset. She was born in Amathay-Vésigneux. Her mother was a  member of House Bourbon-Busset an illegitimate branch of the royal House of Bourbon. Her sister-in-law was Madame de La Fayette (1634–1693) the author of La Princesse de Clèves, France's first historical novel and one of the earliest novels in literature.

Life in the royal court
Through her grandmother, Louise de Bourbon-Busset, she came to the French court to Paris, and became maid-of-honor to Anne of Austria. In 1635 Cardinal Richelieu sought to attract the attention of Louis XIII to her in the hope that she might counterbalance the influence exercised over him by Marie de Hautefort.

However, "[t]he hedonism and promiscuity of many courtiers repelled [Louis XIII] and attempts to provide him with a mistress failed lamentably."
The affair did not turn out as the minister wished. The King was attracted to Louise because of her "innocence and purity", and he did indeed make her the confidante of his affairs. But when he divulged to her his resentment for the Cardinal, she, far from repeating Louis's confidences to the minister, set herself to encourage the King in his resistance to Richelieu's dominion.

She refused, nevertheless, to become Louis's mistress, and after taking leave of the King in Anne of Austria's presence, retired to the convent of the Order of the Visitation of Holy Mary in 1637.

Nun
As a Visitandine nun she was repeatedly visited by Louis, with whom she maintained a correspondence. Richelieu intercepted the letters, and by omissions and falsifications succeeded in destroying their mutual confidence. The cessation of their intercourse was regretted by the queen, who had been reconciled with her husband through the influence of Louise. At the time of her death in January 1665, Mlle de La Fayette was superior of a convent of her order which she had founded in 1651 with Henrietta Maria widow of Charles I of England at Chaillot.

Notes

References

 Mémoires de Madame de Motteville
 Victor Cousin, Madame de Hautefort (Paris, 1868)
 L'Abbé Sorin, Louise-Angle de La Fayette (Paris, 1893).

1618 births
1665 deaths
People from Doubs
French nobility
17th-century French nuns
French royal favourites
Visitandine nuns
French ladies-in-waiting
French maids of honour
Court of Louis XIII
Household of Anne of Austria

Louise de La Fayette


අන්තර්ජාල රූපවාහිනි හෝ අන්ත්ජාල TV යනු අන්තර්ජාලය හරහා බෙදාහරින රූපවාහිනියකි. අන්තර්ජාලය රූපවාහිනිය මගින් ප්‍රෙක්ෂකයන්ට ඔවුන්ට දැකිමට අවශ්‍ය දේ දර්ශන අඩංගු ප්‍රධාන කාලයෙන් තෝරා ගැනිමට ඉඩ ප්‍රස්ථාව ලැබේ. අන්ත්ජාල රූපවාහිනියේ ප්‍රාථමික ආකෘතිය අන්තර්ජාල TV හෝ අන්තර්ජාල පිහිටිමේ ඇති තෝරාගත් විඩියෝවක් වන ආවේනික වෙබ් අඩවිය වේ. එය IPTV වලට වඩා වෙනස් වන අතර  TPTV ආවේණික විස්තර සේවා සැපයුම් ජාලයක් ලෙස ක්‍රියා කරයි.

අන්තර්ජාල TV වෙළදපොලට ක්ෂනික වන අතර සාපේෂ අඩු ආයෝජක හේවත් වේ. අන්තර්ජාල TV මගින් පවතින යටිතල පහසුකම් හා බ්‍රොඩ්බෑන්ඩ්, ADSC, W1-F1 කම්බි යන චන්ද්‍රිකා විවිධ සේවා අවශ්‍ය වටින උපකරණයක් ලෙස සලකන අතර නව ආදායම් ලබ ගැනිමේ මාර්ග‍ලෙස සලකනු ලැබේ.

සටහන්

| Internet television
|}
{|

අන්තර්ජාලය

අන්තර්ජාල රූපවාහිනී


Maðkígull (fræðiheiti: Zaglossus bruijni), einnig kallaður nýjugíneumjónefur eða langnefur, er nefdýr sem finnst í Nýju-Gíneu. Hann étur einkum ánamaðka.

Tenglar

Nefdýr
Spendýr í Ástralíu

Maðkígull


Tyrkiets kvindefodboldlandshold repræsenterer Tyrkiet i internationale fodboldturneringer for kvinder. Holdet blev etableret i 1995 og konkurrerer i kvalifikationerne til EM i fodbold for kvinder og VM i fodbold for kvinder.

Resultater

VM i fodbold for kvinder

EM i fodbold for kvinder

Aktuel trup
Listen over antal kampe og mål medregner kun A-landskampe.

 Cheftræner: Talat Tuncel
 Træner: Aytürk Kıyıcı
 Målmandstræner: Yasin Cirav

Seneste resultater

Venskabskampe er ikke inkluderet.

Referencer

Kvindefodboldlandshold
Kvindefodboldlandshold

Tyrkiets kvindefodboldlandshold


Cirsium scariosum, vrsta glavočike iz roda osjaka. Endem iz Meksika. Raširena je po Kanadi (Quebec, Alberta, Britanska Kolumbija) i zapadu Sjedinjenih Država

Postoji sedam varijeteta.

Varijeteti
 Cirsium scariosum var. americanum (A.Gray) D.J.Keil
 Cirsium scariosum var. citrinum (Petr.) D.J.Keil
 Cirsium scariosum var. coloradense (Rydb.) D.J.Keil
 Cirsium scariosum var. congdonii (R.J.Moore & Frankton) D.J.Keil
 Cirsium scariosum var. robustum D.J.Keil
 Cirsium scariosum var. thorneae S.L.Welsh
 Cirsium scariosum var. toiyabense D.J.Keil

Sinonimi
 Carduus butleri Rydb.
 Carduus drummondii var. acaulescens Coville
 Carduus lacerus Rydb.
 Carduus magnificus A.Nelson
 Carduus scariosus (Nutt.) A.Heller
 Cirsium butleri Rydb.
 Cirsium drummondii var. lanatum Petr.
 Cirsium foliosum var. minganense (Vict.) B.Boivin
 Cirsium hookerianum var. scariosum (Nutt.) B.Boivin
 Cirsium lacerum Rydb.
 Cirsium magnificum Rydb.
 Cirsium minganense Vict.
* Cirsium minganense f. album Vict. & J.Rousseau
 Cnicus scariosus A.Gray

Izvori

Osjak

Cirsium scariosum


أي-102 أو اس.أي-7  (SA-7) هو الإقلاع الثاني لصاروخ ساتورن حاملا مركبة قيادة تقليد أعطتها ناسا اسم Boilerplate في برنامج أبولو. كان ذلك في عام 1965.

الغرض

الإقلاع أي-102 كان بغرض إعادة الإقلاع أي-101 خيث قوم الصاروخ ساتورن بحمل نظاما شكليا يسمى boilerplate 15 بمركبة القيادة ووحدة الخدمة Command and Service Module التي ستحمل رواد الفضاء إلى القمر. وكان الفرق بين النظام Boilerplate 13 المستخدم في أي-101 ونظام Boilerplate 15 المستخدم هنا هو تزويد النظام 15 بنظام لضبط محركات الصاروخ لتسجيل درجة حرارة المحركات ودرجة اهتزازها. والفرق الثاني أن نظام الإنقاذ على أي-102 سوف يقوم بعمله بواسطة تشغيل صاروخ الإنقاذ. استخدم الإقلاع أي-102 النظام الشكلي لمركبة الفضاء المسمى boilerplate BP-15.

وما هوأهم من ذلك أن في التجربة أي-102 سيحمل الصاروخ حاسوبا قابلا للضبط من الأرض بعكس ما كان ساريا في الاختبارات السابقة أن حمل الصاروخ جهازا مبرمجا جاهزا غير قابل للتغيير أثناء الطيران.

تكوين وحدة المركبة (BP-15)

يتكون النموذج Boilerplate من نظام إنقاذ تيعمل بصاروخ صغير يبلغ طوله 7و4 متر وتركيبة حامل طولها 3 متر تحمل مركبة القيادة القمعية الشكل Command Module ذات قاعدة قطر 9و3 متر وارتفاع 6و3 متر بالإضافة إلى وحدة خدمة Service module أسطوانية بقطر 9و3 متر وارتفاع 6و3 متر. وكان ذلك الجزء مثبت أعلى المرحلة الثانية لصاروخ ساتورن 1.

تتعادل وحدة المركبة الشكلية الموصوفة أعلاه مع الوحدة الحقيقية المأهولة من حيث المقاييس والوزن ومركز الثقل. [مركبة القيادة ووحدة الخدمة يشكلان سويا الوحدة التي تسافر إلى القمر]. وقد زود النموذج ب 133 مقياس لقياس درجة الحرارة، والشحن الكهربي الغير مرغوب فيه، ودرجة الارتجاج وكذلك قياس ديناميكا الطيران. وتقوم أجهزة القياس هذه بإرسال قراءتها إلى مركز القيادة الفضائية على الأرض. وبلغ وزن ذلك النموذج 6و16 طن وارتفاعه 24,4 متر فوق المرحلة الثانية للصاروخ ساتورن 1.

التجهيز للإقلاع

وردت مرحلتي الصاروخ يومي 7 و 12 يونيو 1964 إلى مركز كنيدي للفضاء حيث شيدت على منصة الإقلاع رقم 37B. ثم اكتشف شرخ شعري في المحرك رقم 6 مما أدي إلى فك جميع المحركات وارسالها إلى المصنع لإجلفحصها. وواجه كاقم المهندسون على الأرض تلك الصعوبة لأول مرة مع صاروخ من نوع ساتورن 1. وأدى ذلك إلى تأجيل الإقلاع لمدة أسبوعين. ثم جاء اعصاري كليو و دورا فتسببا في تأخير إضافي لمدة عدة أيام.

الإقلاع

اقلع الصاروخ بتاريخ 18 سبتمبر 1964 في تمام الساعة 16:22 بالتوقيت العالمي المنسق. ثم فصلت المرحلة الأولى بعد فترة اشتعال لمدة 148 ثانية، وبدأت المرحلة الثانية العمل بعد 7و1 ثانية لاحقة. وبعد 10 ثوان انفصل نظام الإنقاذ طبقا للتخطيط.

بعد 10 دقائق و 21 ثانية من الانطلاق وكل الصاروخ إلى مدار حول الأرض مشابها للمدار الذي سيتخذه رواد الفضاء مستقبلا عند ذهابهم إلى القمر، المدار الذي ينطلقون منه إلى القمر. قام النموذج بخمس دورات حول الإرض ووصلت قياسات مستمرة من 131 مقياس إلى الأرض.

وبعد 59 دورة حول الأرض سقط الصاروخ محترقا في الجو يوم 22 سبتمبر فوق المحيط الهندي.

تأثير نتائج الإقلاع على برنامج أبولو
تحققت جميع معطيات ذلك الاختبار. وتحققت ميزات محركات الصاروخ ساتورن وأجهزة التوجيه والمكونات البنائية. كذلك عمل نظام الإنقاذ بنجاح وأثبت أنه مناسب تماما لكبسولة الفضاء.

وكان الشيء الوحيد الذي أخفق خلال تلك الاختبار عو عدم سقوط ال 8 كاميرات التي صورت عمليات انفصال المراحل في المكان المختار لها حيث وقعت تحت طائلة الإعصار جلاديس ، ثم انقطعت مجهودات البحث عنهم. وبعد شهرين عثر على اثنتان منهم وكانت الأفلام فيهما في حالة جيدة.

خصصت الثلاثة رحلات القادمة لإطلاق أقمارا صناعية من نوع بيجاسوس لدراسة الشهب الصغيرة.

اقرأ أيضا
 أبولو 8
 أبولو 10
 أبولو 11
 نيل أرمسترونج
 قائمة بعثات أبولو

مراجع

وصلات خارجية

 The Apollo Spacecraft: A Chronology
 http://nssdc.gsfc.nasa.gov/database/MasterCatalog?sc=1964-057A
 Moonport: A History of Apollo Launch Facilities and Operations
 http://science.ksc.nasa.gov/history/apollo/sa-7/sa-7.html
 Stages to Saturn
<noinclude>

اختبار الرحلات الفضائية
برنامج أبولو
مركبات فضائية أطلقت في 1964
مهام برنامج أبولو

AS-102


Fakahatchee Strand State Preserve est un parc d'État de Floride situé juste à l'ouest de Copeland, en Floride. Créé en 1975, il est situé dans le Fakahatchee Strand, un marécage à Big Cypress, à proximité de la Big Cypress, une section des Everglades.

Flore
Le parc s'étend sur une étroite forêt marécageuse large en moyenne de 6 km, qui abrite une flore variée. Les plantes comprennent notamment le plus vaste ensemble de palmiers royaux des Etats-Unis, le cyprès chauve, 15 espèces de broméliacées, les fougères et une importante concentration d'orchidées.

Faune
Parmi la faune du parc se trouvent un certain nombre d'espèces menacées et en voie de disparition : la panthère de Floride, le tantale d'Amérique, l'ours noir, l'écureuil renard et le vison des Everglades. Le parc abrite également des cerfs de Virginie, des ratons laveurs, des opossums, des buses à épaulettes, des dindons sauvages, des hiboux et des vautours. Des alligators, des canards, des grues du Canada, des spatules rosées, des pygargues à tête blanche et des balbuzards pêcheurs peuvent être vus dans le parc.

Activités récréatives
Les activités comprennent l'observation des plantes et de la faune. Les installations comprennent Janes Scenic Drive, une route de gravier non pavée de 18 km de long, une promenade en bois (Big Cypress Bend) posée au dessus d'une zone marécageuse où vivent des alligators et traversant la forêt de cyprès.

Dans la culture populaire
Le marais, qui abrite la rare orchidée fantôme (Dendrophylax lindenii), a été présenté dans le roman The Orchid Thief de Susan Orlean. Le livre a été la source du scénario de Charlie Kaufman pour le film Adaptation .

Le marais est présenté dans un épisode de la série The Finder, où le protagoniste Walter Sherman recherche un pilote disparu dans des circonstances mystérieuses. Les restes du pilote et l'avion ont été retrouvés dans le Fakahatchee.

Galerie

Liens externes

 Fakahatchee Strand Preserve State Park dans les parcs d'État de Floride
 Fakahatchee Strand Preserve State Park à Absolutely Florida

Fakahatchee
Fakahatchee
Fakahatchee
Fakahatchee

Parc d'État Fakahatchee Strand Preserve


Pretraži po Doktoru
1 • 2 • 3 • 4 • 5 • 6 • 7 • 8 • 9 • 10 • 11 • 12 • 13 • 14
Ovo je 'popis emitiranih epizoda serije' Doctor Who. Imena je epizodama nadjenuo BBC.

Prvi Doktor
Prvi Doktor (William Hartnell) (1963. – 1966.)

Sezona 1

Sezona 2

Sezona 3

Sezona 4

Drugi Doktor
Drugi Doktor (Patrick Troughton) (1966. – 1969.).

Sezona 4

Sezona 5

Sezona 6

Treći Doktor
Treći Doktor (Jon Pertwee) (1970. – 1974.).

Sezona 7
Ova je sezona prva prikazana u boji.

Sezona 8

Sezona 9

Sezona 10

Sezona 11

Četvrti Doktor
Četvrti Doktor (Tom Baker) (1974. – 1981.).

Sezona 12

Sezona 13

Sezona 14

Sezona 15

Sezona 16

Sezona 17

Sezona 18

Peti Doktor
Peti Doktor (Peter Davison) (1981. – 1984.).

Sezona 19

Sezona 20

Children in Need 1983.

Sezona 21

Šesti Doktor
Šesti Doktor (Colin Baker) (1984. – 1986.).

Sezona 21

Sezona 22
U ovoj sezoni svaka epizoda traje 45 minuta.

Sezona 23
Ponovno svaka epizoda traje 25 minuta. The Trial of a Time Lord zamišljen je kao četiri zasebna serijala (The Mysterious Planet, Mindwarp, Terror of the Vervoids, The Ultimate Foe). Ovdje se smatra jednom sezonom.

Sedmi Doktor
Sedmi Doktor (Sylvester McCoy) (1987. – 1989., te 1996.).

Sezona 24

Sezona 25

Sezona 26

Osmi Doktor
Osmi Doktor (Paul McGann) (1996. i 2013.)

TV film

Mini-epizoda (kronološki)
 The Night of the Doctor (2013.)

Deveti Doktor
Deveti Doktor (Christopher Eccleston) (2005.)

Serijal 1
Od prve sezone Novog Whoa, napuštena je ideja višestrukih epizoda po "priči", koje su zamijenjene samostalnim epizodama, i ponekim dvodijelnim (ili trodijelnim epizodama), koje su dio veće radnje koja se obično otkriva u finalu sezone. Svaka epizoda traje najmanje 45 minuta, a ponekad i duže. Za svrhe promocije, BBC ispočetka započeo brojanje epizoda, iako se brojanje neslužbeno nastavilo od Season 26 iz 1989. godine.

Deseti Doktor
Deseti Doktor (David Tennant) (2005. – 2010.).

Od Tennantove ere nadalje, producenti su počeli mijenjati broj epizoda, ponekad dodavajući minizode (obično za dobrotvorne svrhe) i godišnji božićni specijal (oboje se ne smatraju dijelovima sezone). Par epizoda je nadišlo trajanje od 45 minuta, uključujući Božićne specijale i poneku epizodu u sezoni.

Serijal 2

Serijal 3

Serijal 4

Mini-epizode
 Children in Need Special (2005.)
 Time Crash (2007.)
 Music of the Spheres (2008.)

Animirane serije
 The Infinite Quest (2007.)
 Dreamland (2009.)

Jedanaesti Doktor
Jedanaesti Doktor (Matt Smith) (2010. – 2013.).

Serijal 5

Serijal 6
6. sezona je podijeljena na dva dijelča između 7. i 8. epizode.

Serijal 7
7. sezona je podijeljena na dva dijelča između 5. i 6. epizode. Božićni specijal 2012. prikazan je između njih.

Specijali 2013.
Posebna epizoda slavi pedesetu godišnjicu serije, uz Božićni specijal. Te se dvije epizode ne smatraju dijelom bilo koje sezone.

Minizode
 Space / Time (2011.)
 Death Is the Only Answer (2011.) - prikazana tijekom epizode Doctor Who Confidentiala
 Good as Gold (2012.) - prikazana tijekom epizode Blue Petera

Dvanaesti Doktor
Dvanaesti Doktor (Peter Capaldi) (od 2013.)

Serijal 8

Serijal 9

Serijal 10

Trinaesta Doktorica
Trinaestu Doktoricu glumi Jodie Whittaker, od 2017. godine nadalje.

Format sezone je promijenjen s prijašnjih 12 epizoda od 45 minuta i jednog Božićnog specijala, na 10 epizoda od 50 minuta i Novogodišnji specijal

Serijal 11

Serijal 12

Serijal 13

Specijali 2022.

Četrnaesti Doktor

Specijali 2023.

Serijal 14

Izvori
 Popis epizoda na The Doctor Who siteu
 Popis epizoda na IMDb-u
 Popis epizoda na Wikiji

Doctor Who
Popisi epizoda televizijskih serija

Popis epizoda Doctora Whoa


حسن محمد (9 يناير 1982 -) ممثل ومذيع بحريني.

عن حياته
بدأ مشواره الفني في المسرح عام 1993 في مسرحية حكاية المهرج مع المخرج والكاتب جمال الصقر، تتعدت مواهبه فقد عمل كممثل ومذيع ومغني، عمل في العديد من الأعمال المسرحية والتلفزيونية، في جانب التقديم عمل في الإذاعة والتلفاز، وفي عام 2012 قام بكتابة المسرحية البحرينية وين مانطقها عويا .. كما قام أيضا بكتابة مسرحية خفيف خفيف في عام 2016.

أعماله

من المسلسلات

من المسرحيات

|2019
سأبحر

البرامج

جوائز
2014: جائزة أفضل ممثل دور أول لمسرحية رحلة عمر في مهرجان الصواري

المراجع

وصلات خارجية

أشخاص على قيد الحياة
ممثلون وممثلات بحرينيون
مواليد 1402 هـ
مواليد 1982

حسن محمد


Vakizaşi (脇差, "yanda taşınan silah") , şoto bıçağına sahip, 30 ile 60 cm uzunluğu arasında (genellikle 50 cm) katanaya benzeyen fakat daha kısa olan Japon kılıcıdır. Samuraylar vakizaşi ve katanayı beraber taşırlardı. Çift kılıç taşımaya dayişo adı verilir. Dayi (uzun) katanayı temsil ederken şo (kısa) ise vakizaşiyi temsil etmektedir. Katana ana kılıç, vakizaşi ise eş kılıç olarak anılırdı.

Vakizaşiler değişik şekil ve ebatlarda, genellikle katanadan daha ince olarak imal edilirdi. Kabzası kare şeklinde, nadiren kabzasız olurdu.

Katananın müsait olmadığı durumlarda vakizaşi kullanılırdı. Samuraylar uyanık oldukları süre zarfında vakizaşiyi üzerlerinde taşırlardı. Uyudukları sırada da vakizaşi yastığın altında bulunurdu. Özellikle iç savaş döneminde vakizaşi yerine tanto kullanılırdı. Miyamoto Musaşi gibi güçlü samuraylar dövüşte avantaj sağlamak için katana ve vakizaşiyi beraber kullanırdı.

Ayrıca bakınız

 Japon Kılıcı Terminolojisi
 Taçi
 Katana
 Tanto

Japon kılıçları
Samuray askerî teçhizatları

Vakizaşi


Claire Lucy Dwyer (1964 - ) est une universitaire britannique, géographe et professeur de géographie humaine à l'University College de Londres jusqu'à sa mort en 2019.

Jeunesse et éducation
Dwyer est née à Letchworth en 1964, fille de Michael Dwyer et Brenda Jacques. Son père est ingénieur de recherche et sa mère est enseignante. Elle s'intéresse à la géographie sociale durant son enfance dans la cité-jardin de Letchworth. Dwyer fréquente l'école catholique St Angela à Stevenage . Elle est étudiante de premier cycle à Lady Margaret Hall, Oxford, obtenant un diplôme de géographie de première classe de l'Université d'Oxford en 1987. Au cours de ses études de premier cycle, elle passe un an à travailler avec Mère Teresa à Calcutta. Elle obtient un certificat de troisième cycle en éducation (PGCE) à l'Université de Nottingham et enseigne dans des écoles secondaires de Warminster. Elle retourne à l'université et étudie pour une maîtrise en féminisme critique à l'Université de Syracuse. Sa maîtrise ès arts est décernée en 1991 pour une thèse sur les écoles musulmanes financées par l'État au Royaume-Uni. Elle effectue ensuite ses recherches doctorales à l'University College London, dirigée par Peter Jackson et Jacquie Burgess , son doctorat est obtenu en 1997 pour sa thèse sur la construction et les contestations de l'islam.

Carrière et recherche
Dwyer est une géographe sociale intéressée par la recherche sur . Elle s'intéresse également au genre et au féminisme. Dwyer est nommée lectrice en géographie en 1997 et est promue maître de conférences en 2007. Elle est promue professeure en géographie en 2018. Elle a été l'une des premières femmes à devenir professeur de géographie humaine au Royaume-Uni. Elle est également co-directrice de l'unité de recherche sur la migration à l'UCL à partir de 2010 et à ce titre participe à la mise en place du programme global de Master of Science sur la migration.

Ouvrages

 Géographies des nouvelles féminités
 Méthodologies qualitatives pour les géographies : enjeux et débats
 Espaces transnationaux
 Nouvelles géographies de la race et du racisme
 Géographies des enfants et des jeunes Tome 4 : Identités et subjectivités

Vie privée
Dwyer épouse Paul Farmer, le PDG de Mind, en 1994 ; ils ont deux enfants, Ben et Thomas. Elle reçoit un diagnostic de cancer en 2018, et décède dans un hôpital à Ealing le 14 juillet 2019.

Références

Articles connexes

 Anna Cabré
 Liste de femmes géographes

Liens externes

Professeur à l'University College de Londres
Étudiant de l'University College de Londres
Étudiant de l'université de Syracuse
Étudiant de Lady Margaret Hall (Oxford)
Géographe britannique
Femme géographe
Décès en juillet 2019
Naissance en 1964
Naissance dans le Hertfordshire
Décès à Ealing (borough londonien)

Claire Dwyer


Iron Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Iron Township (Iron County, Missouri)
 Iron Township (St. Francois County, Missouri)

Iron Township


Lige ud ad luftvejen er en propagandafilm fra 1958 instrueret af Henning Carlsen efter eget manuskript.

Handling
En propagandafilm for indenrigsflyvninger i Danmark, overvejende optaget i rutemaskiner på vej til og fra Aalborg.

Referencer

Eksterne henvisninger

Propagandafilm fra Danmark
Danske film fra 1958

Lige ud ad luftvejen


ගුවන්යානා වැසිකිළියක් යනු, ගුවන්යානයක් තුල ඇති,  ප්‍රසාධනාගාරයක් සහ සොරොව් බේසමක් සහිත කුඩා කාමරයකි.

ඉතිහාසය

ගුවන්යානා වැසිකිළිය


Le  du Parti populaire () est un congrès du Parti populaire (PP) espagnol, organisé du  au  à Madrid, afin d'élire le comité exécutif et d'adopter les motions politiques et les nouveaux statuts.

José María Aznar, président du PP depuis 1990, est largement réélu pour un quatrième mandat. Il nomme Javier Arenas secrétaire général, en remplacement du titulaire de ce poste depuis 1989, Francisco Álvarez-Cascos.

Contexte

Comité d'organisation
Au cours de sa réunion du , le comité directeur national approuve la composition du comité d'organisation du congrès. Il est présidé par le sénateur Pío García-Escudero, la vice-présidence revenant à l'adjointe au maire de Madrid Mercedes de la Merced tandis qu' prend le rôle de coordonnateur des motions.

Candidat à la présidence

Déroulement
Le congrès est convoqué les ,  et .

Six motions sont débattues au cours du congrès, rédigées par autant de groupes de travail :
 Motion politique, coordonnée par José María Aznar ;
 Motion , coordonnée par Rodrigo Rato ;
 Motion , coordonnée par Eduardo Zaplana ;
 Motion , coordonnée par Luisa Fernanda Rudi ;
 Motion , coordonnée par Javier Arenas ;
 Motion statutaire, coordonnée par Ángel Acebes.

À l'inverse des précédents congrès, il n'y a donc pas uniquement deux motions, une statutaire et une d'orientation politique, cette dernière revenant au secrétaire général.

Disant poursuivre l'objectif de renforcer le Parti populaire comme , José María Aznar place comme coordonnateur des différentes motions des personnalités perçues comme centristes, issues de feue l'Union du centre démocratique (UCD) ou de l'aile modérée de l'ancienne Alliance populaire (AP).

Lors du vote sur les motions, toutes sont adoptées à l'unanimité, sauf  et celle relative aux statuts, qui reçoivent chacune un vote défavorable. Le vice-secrétaire général Rodrigo Rato fait alors remarquer que cette unique opposition au texte qu'il a coordonné est la preuve du pluralisme au sein du PP. Au deuxième jour du congrès, le ministre de l'Industrie et porte-parole du gouvernement Josep Piqué annonce avoir adhéré au PP deux jours plus tôt, avec les parrainages de José María Aznar et Javier Arenas.

Résultats
Le , José María Aznar est réélu président du PP : sa liste pour le comité exécutif national reçoit le soutien de 99,26 % des suffrages exprimés.

Élection du comité exécutif national

Composition du comité exécutif
À la suite de sa victoire, José María Aznar annonce le nom des membres qu'il a choisi pour entrer dans la direction nationale du parti, le nom de son secrétaire général Javier Arenas ayant été publiquement annoncé deux semaines avant la réunion des délégués en congrès.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Élections générales espagnoles de 1996
 Congrès

Liens externes

13

XIIIe congrès du Parti populaire


The Melbourne railway network comprises 17 railway lines organised into six groups and is operated by Metro Trains Melbourne. The first section of the network opened in 1854, making the Melbourne metropolitan rail network the oldest rail system in Australia. Most of the network is above ground, with the main underground section being the City Loop.

These 17 lines consist of 16 electrified lines and 1 diesel shuttle service. The electrified 16 lines are the Alamein, Belgrave, Glen Waverley and Lilydale lines which are part of the Burnley Group, the Cranbourne and Pakenham lines which are part of the Caulfield Group, the Hurstbridge and Mernda lines which are part of the Clifton Hill Group, the Frankston, Werribee and Williamstown lines which are part of the Cross City Group, the Craigieburn, Sunbury and Upfield lines which are part of the Northern Group, and the Sandringham line and the Flemington Racecourse line. In addition to these 16 electrified lines, there is also the Stony Point line which operates as a shuttle service between Frankston and Stony Point.

There are 222 suburban railway stations that are currently operational in Melbourne. In addition to the stations currently opened, there are an additional 73 closed to passengers, 19 used as heritage/tourist railways and 11 stations expected to open in the near future.

The network is broken up into two Myki ticketing zones. These zones determine how much it would cost to travel from one station to another, with cross zone travel costing more than travelling within the same zone.

Stations

Future Stations

Network Map

Heritage and tourist railways

See also
Railways in Melbourne
List of closed Melbourne railway stations
List of proposed Melbourne rail extensions
List of regional railway stations in Victoria

Related
List of suburban and commuter rail systems
Transportation in Australia

References

External links
Public Transport Victoria – official website of Victoria's public transport
Vicsig – Victorian railways information
Victorian Railway Stations
Accessibility features at suburban railway stations

Railway stations
Melb
Railway stations
Lists of commuter rail stations

List of railway stations in Melbourne


"The Adventure of the Red Widow" is a short Sherlock Holmes murder mystery by Adrian Conan Doyle, the youngest son of Sir Arthur Conan Doyle, the Sherlock Holmes creator.  The story was published in the 1954 collection The Exploits of Sherlock Holmes. It was first published in Collier's on 2 October 1953, and was illustrated by Robert Fawcett in Collier's.

Plot
Holmes and Watson are invited by Scotland Yard Inspector Gregson to accompany him to an ancient country mansion in Derbyshire.  The crime scene remains undisturbed, indicating that the lord of the manor has been decapitated by the guillotine in his own museum.  His head and his cousin, Captain Lothian, are both missing, along with a horse from the stable.  Holmes annoys a local police inspector named Dawlish by lingering over the crime scene, but quickly resolves the mystery.

References

Red Widow
1953 short stories
Sherlock Holmes pastiches
Works originally published in Collier's
Derbyshire in fiction

The Adventure of the Red Widow


James S. A. Corey é o pseudônimo usado pelos colaboradores Daniel Abraham e Ty Franck, autores da série de ficção científica A Expansão . O nome e o sobrenome são tirados dos nomes do meio de Abraham e Franck, respectivamente, e S. A. são as iniciais da filha de Abraham.  O nome também pretende emular muitos dos escritores de ópera espacial da década de 1970.  Na Alemanha, seus livros são publicados sob o nome de James Corey com as iniciais do meio omitidas.

Carreira
Sob o pseudônimo de James S. A. Corey, o autor de fantasia Daniel Abraham começou a colaborar com Ty Franck (que havia trabalhado como assistente pessoal de George R. R. Martin) em 2011. Juntos, eles escreveram Leviatã Desperta (2011), o primeiro romance de ficção científica da série A Expansão. Leviatã Desperta foi nomeado para o Hugo Award 2012 de Melhor Romance e o Locus Award 2012 para Melhor Romance de Ficção Científica.

Enquanto ainda escreviam o segundo volume da série A Expansão, A Guerra de Caliban, a Orbit Books contratou os autores para escrever livros adicionais na série levando o total para nove.

Os autores também escreveram um romance de Star Wars, Honor Among Thieves, publicado pela Random House em 2014  e um conto não relacionado a A Expansão intitulado A Man Without Honor, incluído na antologia Old Mars, editada por George RR Martin.

Bibliografia

Série A Expansão
Ver artigo principal: A Expansão (série literária)

A Expansão (The Expanse) é uma série de romances literários de ficção científica (incluindo novelas e contos relacionados).

A Série acontece em um futuro em que a humanidade colonizou grande parte do Sistema Solar, mas ainda não tem viagens interestelares. No cinturão de asteróides e além, as tensões estão aumentando entre as Nações Unidas da Terra, Marte e os planetas exteriores. Os residentes dos planetas exteriores desenvolveram uma língua crioula devido ao seu isolamento físico da Terra e de Marte. A série se passa inicialmente no Sistema Solar, usando muitos locais reais, como Ceres e Eros no cinturão de asteróides, várias luas de Júpiter, sendo Ganimedes e Europa os locais mais desenvolvidos, e pequenas bases científicas tão distantes quanto Phoebe em torno de Saturno e Titânia em torno de Urano, bem como assentamentos abobadados bem estabelecidos em Marte e na Lua.

Romances

Contos

O livro Memory's Legion é uma coleção de todos os oito contos e novelas, exceto The Last Flight of the Cassandra (que permanece exclusivo do RPG). A coleção inclui notas dos autores e o conto final The Sins of Our Fathers, que é um epílogo da série.

Outros Romances

 Honor Among Thieves (Star Wars: Empire and Rebellion, book 2) (2014)

Contos de Ficção Científica

 A Man Without Honor", Old Mars, eds. George R. R. Martin and Gardner Dozois (2013)
 "Silver and Scarlet" (Star Wars story), Star Wars Insider No. 148 (2014)
 "The Drones", Popular Science (2015)
 "Rates of Change", Meeting Infinity, ed. Jonathan Strahan (2015)
 "The Hunger After You're Fed", Wired (2016)

Referências
Pessoas vivas
Escritores de ficção científica dos Estados Unidos

James S. A. Corey


Rose Ausländer (nacida Rosalie Beatrice Scherzer; Chernivtsi, 11 de mayo de 1901-Düsseldorf, 3 de enero de 1988) fue una poetisa judía en alemán e inglés.

Biografía
Su madre Kathi Etie Rifke Binder (1873–1947) era originaria de una familia germanófona y su padre Sigmund (Süssi) Scherzer (1871–1920) era de un pueblo cerca de Chernivtsi. Entre 1907 y 1919, recibió educación primaria en Viena y Chernivtsi que formaba parte de Rumanía tras 1918.

En 1919, estudió filosofía y literatura en Chernivtsi sintiendo una gran devoción por el filósofo Constantin Brunner.

Tras el fallecimiento de su padre en 1920, dejó sus estudios y en 1921 se estableció en Estados Unidos con su amigo y futuro marido Ignaz Ausländer y comenzó a trabajar en el periódico Westlicher Herold y a escribir poesía que empezó a publicar en Amerika-Herold-Kalender, una publicación donde ella misma era editora. El 19 de octubre de 1923, se casó con Ausländer en Nueva York divorciándose tres meses después, y ese mismo año consiguió la ciudadanía estadounidense. En 1927, regresó a Bucovina por ocho meses para cuidar de su madre enferma y en 1931 volvió a regresar por la misma razón y conoció al grafólogo Helios Hecht con quien vivió hasta 1936. Por no haber estado en Estados Unidos más de tres años, perdió la ciudadanía de este país y tras romper con Hecht, dejó Chernivtsi por Bucarest en 1936.

Gracias a Alfred Margul-Sperber consiguió publicar su primer poemario en 1939, Der Regenbogen (El arcoiris) que obtuvo muy buenas críticas, aunque no fue del todo bien aceptado por el público. Tras la ocupación nazi de Bucarest tuvo que mudarse al ghetto de Chernivtsi donde permaneció dos años, más tarde estuvo un año escondiéndose para evitar la deportación a un campo de concentración. En el gueto conoció Paul Celan, que le influyó para modernizar su estilo. En la primavera de 1944 los nazis se retiraron ante el avance del Ejército Rojo y ella regresó a Nueva York, donde recuperó la ciudadanía estadounidense en 1948. Volvió a ver a Celan en París y tras el trauma bélico decidió escribir en inglés. En 1956 volvió a escribir en alemán. En 1967 regresó a Alemania occidental y desde ese momento vivió en Düsseldorf, donde falleció. Aquejada de artritis, tuvo que dictar sus últimas obras.

Obra
1939: Der Regenbogen
1956: Nachtzauber
1965: Blinder Sommer
1965: Schallendes Schweigen
1967: 36 Gerechte
1974: Ohne Visum
1975: Andere Zeichen
1976: Gesammelte Gedichte
1976: Noch ist Raum
1977: Doppelspiel
1978: Aschensommer
1978: Mutterland
1978: Es bleibt noch viel zu sagen (2016: Aún queda mucho por decir, Sexto Piso)
1979: Ein Stück weiter
1980: Einverständnis
1981: Mein Atem heißt jetzt
1981: Im Atemhaus wohnen
1981: Einen Drachen reiten
1982: Mein Venedig versinkt nicht
1982: Südlich wartet ein wärmeres Land
1983: So sicher atmet nur Tod
1984: Tränen
1987: Ich spiele noch
1987: Der Traum hat offene Augen

Referencias y enlaces externos

 Lyrikline.org
 Kirsten Krick-Aigner, Rose Ausländer, Jewish Women: A Comprehensive Historical Encyclopedia

Personas de Chernivtsí
Escritoras de Ucrania
Escritores del Imperio austrohúngaro
Escritores de Estados Unidos del siglo XX
Escritoras de Rumania
Escritores de Austria del siglo XX
Escritores en alemán
Escritores en inglés del siglo XX
Miembros de la Orden del Mérito de la República Federal de Alemania
Judíos de Austria
Escritores judíos
Miembros de la Academia Alemana de Lengua y Literatura
Escritores de Ucrania del siglo XX
Nacidos en Chernivtsí
Fallecidos en Düsseldorf

Rose Ausländer


Biserica "Sfânta Emilia" este un monument istoric aflat pe teritoriul satului Cornești, comuna Mihai Viteazu, județul Cluj.

Istoric și trăsături
Biserica "Sfânta Emilia" este un edificiu de tip sală, cu absida altarului poligonală decroșată și turn vestic. A fost construită în anul 1774, așa cum precizează inscripția de sub prima nișă a turnului. În 1895 s-a ridicat zidul de piatră al incintei. Arhitectura este specific barocă: pereții articulați cu pilaștri masivi, tribună de formă ovală. Absida altarului este acoperită de o boltă semicilindrică, cu penetrații și semicalotă. La exterior, cornișa amplă este bogat profilată; aceasta și nișele cu sculpturi baroce, dar și modul de racordare a turnului prin curbe la pereții navei, sunt specifice veacului al XVIII-lea.

Bibliografie

Note

Imagini

Monumente istorice din județul Cluj
Biserici din județul Cluj
Biserici romano-catolice din România
Biserici din secolul al XVIII-lea din România

Biserica romano-catolică „Sfânta Emilia" din Cornești


Boiro ist ein Municipio, eine Parroquia und ein Ort in der Provinz A Coruña der Autonomen Gemeinschaft Galicien, im Norden von Spanien. Die  Einwohner (Stand ) leben auf einer Fläche von etwa  km², 115 Kilometer von der Regierungshauptstadt A Coruña entfernt.

Geschichte
In der Gemeinde Boiro findet sich eine hohe Konzentration von Zeugnissen aus der Megalithkultur. Die älteste archäologische Ausgrabung befindet sich in der Nähe von Barbanza und wird auf 3000 v. Chr. datiert. Die anhaltende Besiedelung der Region ist bis zur Zeit der Römer im 5. Jahrhundert nachgewiesen. Eine Vielzahl von Dolmen, Nekropolen und Wallburgen belegen dies eindrucksvoll.

Sehenswürdigkeiten
 Die Pfarrkirchen der Parroquias bieten einen Einblick in die religiöse Architektur der Region.
 eine Vielzahl von Stränden am Atlantik
 Zahlreiche Bauwerke von Hórreos der Bauernhöfe über Landhäuser und Burgen aus allen Jahrhunderten sind in der Gemeinde verstreut.

Am Jakobsweg
Der Camino Francés führt seit Alters her durch die Gemeinde, was deutliche Spuren hinterlassen hat. Zahlreiche Pilgerherbergen sind entlang des Weges.

Politik
Der Gemeinderat wird alle vier Jahre gewählt, die Sitze sind wie folgt verteilt:

Wirtschaft

Demografie
Quelle:  – grafische Aufarbeitung für Wikipedia

Parroquias

Söhne und Töchter der Gemeinde
 Luis Blanco Vila (* 1936), spanischer Schriftsteller

Weblinks

Einzelnachweise

Ort in Galicien

Boiro


Tendonul lui Ahile sau tendonul calcanean (Tendo calcaneus) numit și tendonul calcanean al lui Ahile (Tendo calcaneus Achillis) este tendonul mușchiului triceps sural (care este compus din mușchiul gastrocnemian și mușchiul solear) care se inseră pe tuberozitatea calcaneului și este situat subcutanat în planul superficial distal al regiunii posterioare a gambei. Este cel mai gros, cel mai rezistent și cel mai puternic tendon al corpului uman. Cea mai frecventă leziune este ruperea tendonului, după un efort violent, mai ales la sportivi; la început poate fi parțială, devenind totală numai după câteva zile. Alte manifestări patologice legate de tendonul lui Ahile sunt modificărilor degenerative (tendinoze) și inflamatoare (tendinite și paratendinite), scurtările congenitale sau dobândite ale tendonului, bursitele supracalcaneene și retroahileene (boala Haglund). Numele tendonului vine de la vestitul erou grec Ahile, care a murit din cauza unei răni a călcâiul său vulnerabil, fiind rănit de Paris cu o săgeată mortală în războiul troian.

Descrierea
Tendonul calcanean al lui Ahile este tendonul comun al mușchiului gastrocnemian și mușchiului solear. Este cel mai gros (și voluminos) și cel mai puternic tendon al corpului omenesc și corespunde feței posterioare a articulației talocrurale.

Având aproximativ 15 cm lungime, el începe aproape de mijlocul gambei; fața sa anterioară primește fibre musculare de la mușchiul solear aproape până la capătul său inferior. El coboară vertical, îngustându-se,  și devine treptat mai rotunjit atingând lățimea sa minimă la nivelul articulației talocrurale (la aproximativ 4 cm deasupra calcaneului), sub acest nivel, el se lărgește și se inseră la mijlocul feței posterioare a calcaneului pe tuberozitatea calcaneului.

Variabilitatea sa dependentă de vârstă în locurile terminale de inserție a tendonului calcanean poate explica de ce tendinopatia calcaneană este rar întâlnită la copii și adolescenți. Această variabilitatea are de asemenea importanță pentru alegerea adecvată a locului de acces chirurgical în apropierea inserției tendonului calcanean pentru a reduce riscul leziunilor iatrogenice ale tendonului.

Fibrele tendonului calcanean nu sunt așezate strict vertical, fiind dispuse în spirală, cu un grad variabil de spiralizare. Fibrele tendonului se răsucesc lateral la 90° în timp ce coboară, astfel încât fibrele provenite din mușchiul gastrocnemian se inseră pe calcaneu mai lateral, iar cele originare din mușchiul solear mai medial.

Fibrele tendonului mușchiului plantar fuzionează în proporții diferite cu fibrele tendonului calcanean, uneori contopind-se în întregime la locul de inserție a tendonului calcanean sau se inseră în aponevroza plantară.

Rezistența la tracțiune

Rezistență estimată la rupere prin tracțiune a unui tendon calcanean fetal crește de la 2 kg la 6 luni după concepție până la 18 kg la nou-născutul la termen. La adulți, rezistență medie estimată la rupere prin tracțiune a tendonului calcanean este de 192 kg, scăzând până la 160 kg la vârsta  de optzeci de ani, ceea ce explică de ce rupturile tendonului calcanean sunt rareori întâlnite la tineri.

Vascularizația
Vascularizația tendonului calcanean este slabă; artera predominantă este o ramură recurentă a arterei tibiale posterioare, care irigă în principal țesuturile peritendinoase. Există o irigație suplimentară din paratenon (țesutul peritendinos). Porțiunea proximală a tendonului are o irigație suplimentară din ramurile arteriale intramusculare,  iar porțiunea distală dintr-o rețea periostală de pe fața posterioară a calcaneului.

Studiile de microdisecție și angiografice au identificat trei teritorii vasculare principale: o regiune proximală, o regiune mijlocie hipovasculară și o regiune distală. Artera tibială posterioară irigă în special regiunea proximală și regiunea distală, iar regiunea mijlocie este irigată cu sânge relativ slab din artera fibulară. Aceste descoperiri susțin studiile anterioare care arătau că regiunea mijlocie hipovasculară a tendonului calcanean este zona cea mai predispusă la rupere și care subliniau importanța evitării întreruperii vascularizației tendonului în timpul intervențiilor chirurgicale percutanate.

Vascularizația pielii care acoperă tendonul calcanean variază în funcție de locație: pielea de pe partea medială a tendonului este irigată de artera tibială posterioară iar cea de pe partea laterală de către artera fibulară. Pielea care acoperă fața posterioară a tendonului este cea mai puțin vascularizată; inciziile mediale sau laterale ale pielii care înconjoară tendonul reduc complicațiile post-chirurgicale de cicatrizare comparativ cu o abordare chirurgicală posterioară directă.

Tendonul calcanean nu este singurul flexor plantar al gleznei, și aceasta este unul din motivele pentru care rupturile tendonului calcanean nu se manifestă întotdeauna clinic în mod vădit. Cu toate acestea, el este un loc frecvent al proceselor patologice datorită susceptibilității sale la ruptură, modificărilor degenerative (tendinoze) și inflamatoare (tendinite și paratendinite); zona de avascularitate relativă a țesutului median al tendonului este cea în care apar majoritatea problemelor.

Raporturi
Tendonul calcanean este situat subcutanat și corespunde feței posterioare a articulației talocrurale. Tendonul calcanean Ahile poterior este acoperit de piele și fascie, iar anterior vine în raport cu flexorii profunzi de care este separat prin lama profundă a fasciei crurale. Corpul muscular al mușchiului flexor lung al halucelui se afla sub fascia profundă a feței anterioare a tendonului. Mai jos, tendonul calcanean vine în raport cu calcaneul.

Nervul sural (nervul safen extern) intersectează marginea sa laterală la aproximativ 10 cm deasupra inserției sale; nervul este în special vulnerabil aici la leziuni iatrogenice în timpul intervenției chirurgicale.

Acest tendon este înconjurat distal de 2 burse seroase: una principală, bursa tendonului calcanean (Bursa tendinis calcanei), situată înaintea lui și care-l separă de calcaneu, iar alta accesorie, bursa subcutanată calcaneană (Bursa subcutanea calcanea), situate posterior și este variabilă.

Pe viu, pielea este deprimată de presiunea atmosferică și formează de-a lungul marginilor și puțin înaintea tendonului două șanțuri verticale adânci, numite șanțul retromaleolar medial și șanțul retromaleolar lateral.

Bursele calcaneene
Există trei burse în jurul călcâiului în care apar bursele.

Cea mai comună este bursa tendonului calcanean (Bursa tendinis calcanei), numită  și bursa sinovială a tendonului calcanean (Bursa sinovialis tendinis calcanei), bursa retrocalcaneană, bursa preahiliană, care se află între tendonul calcanean și partea superioară, netedă, a feței posterioare a calcaneului. Aproape constant, ea are un perete bursal anterior compus din fibrocartilaj și un perete posterior subțire, care se contopește cu epitendonul (epitendineul) subțire a tendonului calcanean. Dorsiflexia (flexiunea dorsală) piciorului în articulația gleznei duce la compresia bursei.

Mai puțin frecvente sunt bursa subcutanată calcaneană, numită și bursa calcaneană subcutanată (Bursa subcutanea calcanea) sau bursa retroahiliană (Bovis), de natură adventițială, așezată superficial față de tendonul calcanean între piele și fața posterioară a calcaneului și bursa subcalcaneană situată între fața inferioară a calcaneului și originea aponevrozei plantare.

O tuberozitate calcaneană supero-laterală proeminentă poate apăsa pe fața profundă a tendonului calcanean unde el se inseră pe calcaneu (boala Haglund). Aceasta este adesea asociată cu o bursită retrocalcaneană, iar simptomele sunt exacerbate prin dorsiflexia piciorului în articulația gleznei, deoarece această mișcare crește presiunea din interiorul bursei și presează calcaneul pe inserția tendonului.

Referințe

Bibliografie
 Redouane Hani. Modalites therapeutiques des ruptures du tendon d'Achille : etude rétrospective a propos de 38 cas. 2013
 Nadia Hammou Kaddour.  Les ruptures du tendon d'Achille au niveau de la jonction os-tendon : a propos de 7 cas. 2016

Mușchii membrului inferior

Tendonul lui Ahile


Charles Fasel (* 21. Mai 1898; † 10. Januar 1984) war ein Schweizer Eishockeyspieler.

Karriere
Charles Fasel nahm für die Schweizer Nationalmannschaft an den Olympischen Winterspielen 1928 in St. Moritz teil. Mit seinem Team gewann er die Bronzemedaille. Er selbst kam im Turnierverlauf in vier Spielen zum Einsatz. Zuvor hatte er bei den Europameisterschaften 1924 und 1925 mit seinem Land ebenfalls die Bronzemedaille sowie bei der Europameisterschaft 1926 die Goldmedaille gewonnen.

Erfolge und Auszeichnungen
 1924 Bronzemedaille bei der Europameisterschaft
 1925 Bronzemedaille bei der Europameisterschaft
 1926 Goldmedaille bei der Europameisterschaft
 1928 Bronzemedaille bei den Olympischen Winterspielen

Weblinks

Eishockeynationalspieler (Schweiz)
Olympiateilnehmer (Schweiz)
Teilnehmer der Olympischen Winterspiele 1928
Europameister (Eishockey)
Geboren 1898
Gestorben 1984
Mann
Schweizer
Eishockeynationaltrainer (Schweiz)

Charles Fasel


David Lincoln Rabinowitz (born 1960) is an American astronomer, discoverer of minor planets and researcher at Yale University.

Career
David Rabinowitz has built CCD cameras and software for the detection of near-Earth and Kuiper belt objects, and his research has helped reduce the assumed number of near-Earth asteroids larger than 1 km by half, from 1,000–2,000 to 500–1,000. He has also assisted in the detection of distant solar system objects, supernovae, and quasars, thereby helping to understand the origin and evolution of the Solar System and the dark energy driving the accelerated expansion of the universe.

Collaborating with Michael Brown and Chad Trujillo of the Quasar Equatorial Survey Team, he has participated in the discovery of several possible dwarf planets such as 90377 Sedna (possibly the first known inner Oort cloud object), 90482 Orcus, Eris (more massive than Pluto), , and , though no-one would get credit for Haumea.

Together with Tom Gehrels of the University of Arizona and his Spacewatch team, Rabinowitz discovered or co-discovered other astronomical objects including 5145 Pholus – a Centaur, credited by the MPC to Spacewatch– and the unnumbered Apollo near-Earth object 1991 BA, which remains uncredited.

Awards and honors

The minor planet 5040 Rabinowitz, a Phocaea asteroid discovered by Tom Gehrels at Palomar Observatory in 1972, was named in his honor and for his work at Spacewatch.

List of discovered minor planets

David Rabinowitz is credited by the Minor Planet Center with the discovery and co-discovery of 34 minor planets during 1989–2010.

1992AD is with a comet-like orbit of 92.26 years without a tail, which orbits between Saturn and Neptune. It was discovered by Rabinowitz in 1992 and was officially named Pholus. Another body that he discovered in 1993 was named Nessus with an orbit of 123.2 years. This one orbits between Saturn and Pluto.

References

1960 births
American astronomers
Jewish American scientists
Michael E. Brown
Discoverers of asteroids
Discoverers of trans-Neptunian objects

Eris (dwarf planet)
Living people
Planetary scientists
Yale University faculty
Yale University alumni

David L. Rabinowitz


An Vrydagzynea tristriata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Henry Nicholas Ridley. An Vrydagzynea tristriata in nahilalakip ha genus nga Vrydagzynea, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Vrydagzynea

Vrydagzynea tristriata


Olaylar
 1 Mayıs - Dünyada kaydedilen en güçlü yıldız patlaması olan SN 1006 süpernovası Japonya, Çin, Ortadoğu ve Avrupa'dan gözlemlenebildi.
 Merapi Yanardağı infilak etti, Cava Adası'nın büyük bölümü volkanik kül altında kaldı. İnfilakın yarattığı etkilerin, Medang (Mataram) Krallığının aynı yıl içerisinde sona ermesine sebep olduğu tahmin ediliyor.

Doğumlar
 4 Mayıs - Hâce Abdullah Herevî, sufi ve din bilgini (ö. 1089)

Ölümler

1006


Holokaust ili šoa (heb. הַשׁוֹאָה, HaShoah – u prijevodu: »katastrofa«), nazivi su za sistematski državni progon i genocid nad različitim etničkim, vjerskim i političkim skupinama ljudi tijekom Drugog svjetskog rata od strane Velikonjemačkog Reicha i njezinih suradnika. U ranim primjerima holokausta uključuju se progoni tijekom »Kristalne noći« i eutanazijski program »Akcija T4«, što se kasnije razvilo u upotrebu odreda smrti i koncentracijskih logora, kao i masovne i centralno organizirane pokušaje da se usmrti svaki mogući pripadnik skupina na koje su ciljali nacisti. Žrtve obuhvaćaju i 1,5 milijuna djece. Holokaustom je obuhvaćeno oko dvije trećine od devet milijuna Židova koji su ranije živjeli u kontinentalnoj Europi. Šira definicija holokausta obuhvata i nežidovske žrtve nacističke kampanje masovnog ubojstva, na bazi bioloških faktora, kao što su npr. Romi, Poljaci i druge slavenske etničke skupine, i pacijenti Akcije T4 koji su bili mentalno i fizički onesposobljeni. Jedna šira definicija obuhvata i Ruse, ratne zatočenike, homoseksualce, Jehovine svjedoke, crnce, disidente i političke protivnike nacista, te članove drugih manjinskih skupina.

Od 1941. do 1945. nad Židovima sistematski su izvršeni genocidi, što je bio dio šire inicijative koja je obuhvaćala progone i ubojstva drugih naroda Europe. Pod koordinacijom Schutzstaffela (SS), s uputama iz najvišeg rukovodstva Nacionalsocijalističke njemačke radničke stranke (NSDAP), svaka grana birokracije u tadašnjoj Njemačkoj bila je uključena u logistiku i provođenje masovnog ubijanja. Ubojstva su počinjena u cijeloj Europi pod njemačkom okupacijom, kao i u samoj nacističkoj Njemačkoj, a također su počinjena i na svim područjima pod upravom njezinih saveznika. Druge žrtve nacističkih zločina su Poljaci, Ukrajinci, i drugi slavenski narodi; sovjetski građani i sovjetski ratni zatočenici; komunisti; homoseksualci; Jehovini svjedoci i drugi. Oko 42.500 pritvornih ustanova je korišteno u koncentraciji žrtava s ciljem počinjavanja najgrubljih kršenja ljudskih prava. Procjenjuje se da je bilo preko 200.000 počinitelja holokausta.

Europski Židovi bili su glavne žrtve holokausta, a plan za sustavni genocid nad Židovima nacisti su nazivali »konačnim rješenjem židovskog pitanja«. Kao posljedice Drugog svjetskog rata, pa i samog holokausta, prvo je došlo do sudskih procesa u Nürnbergu, tijekom kojih je istaknutim nacistima suđeno za zločine tijekom rata. Kao kulturna revolucija, došlo je i do denacifikacije (njem. Entnazifizierung), te do dogovora o reparacijama između Izraela i Zapadne Njemačke. Tijekom procesa u Nürnbergu došlo je i do poricanja holokausta, kojim su neki od suđenih htjeli umanjivati holokaust ili prikazati ga kao »opravdano djelo«.

Etimologija i definicija

Porijeklo izraza

Holokaust (grčki olokauston: »potpuno spaljen«, od prefiksa olo i kauston, »spaljen«) je žrtva paljenica bogovima ili dušama pokojnika kod Grka i Rimljana, pri kojoj se obično (za razliku od drugih tipova žrtava) spaljivala cijela žrtvena životinja. Kod starih Izraelaca postojao je analogni obred spaljivanja cijelog janjeta (hebrejski olam kalil: »uništenje ognjem«).

Riječ holokaust prvi je za taj genocid (koji sami Židovi označavaju hebrejskom izrazi šoa; HaShoah – u prijevodu: »katastrofa«) upotrebio crkveni sabor protestantskih crkava tadašnje Zapadne Njemačke. Postepeno je ušao u opću upotrebu i danas je to osnovno značenje izraza. Upotrebljen je zbog posebnog značaja i intenziteta mržnje prema Židova i ideološke osude judaizma, koja se izdvaja od postupaka prema drugim nacističkim žrtvama, a ima svoje duboke korijene u zapadnoj civilizaciji (antisemitizam). Termin je postepeno ušao u opžu upotrebu u raznim jezicima do 1970-ih godina.

Postoje razlike u opsegu primjene pojma. U širem značenju, obuhvata i genocid nad Romima i Slavenima, kao i ubijanje drugih skupina (homoseksualci, duševni i fizički bolesnici, politički protivnici, poljski i sovjetski ratnih zatočenici, Jehovini svjedoci itd.) koje je nacionalsocijalistička država provodila.

Definicija
Restriktivna definicija holokausta je genocid Židova od strane nacista.{{efn|Dalji primjeri obuhvaćaju Ben Kiernan u Blood and Soil, Stevea Atkinsa u Holocaust Denial as an International Movement, Susan Zuccotti u 'The Holocaust, the French, and the Jews, Richarda Evansa u Lying About Hitler, Martina Gilberta u The Holocaust, i Adama Jonesa u Genocide. }} Šira definicija holokausta obuhvata neke ili sve nežidovske žrtve njemačkih kampanja masovnog ubojstva. Kolumbijski vodič za holokaust ograničava definiciju holokausta na Židove, Rome i pacijente Akcije T4 koji su bili mentalni i fizički invalidi. Njeni autori pišu: »sve tri grupe, i samo te grupe, bile su jednake žrtve nacističkog rasizma i genocida«. Oni isto tako nude tri dodatne definicije koje obuhvaćaju gledišta povjesničara koji identificiraju nekoliko dodatnih skupina žrtava. Jedna je da se holokaust odnosi samo na Židove, druga je da je bilo nekoliko različitih holokausta, svaki od kojih je pogađao zasebnu skupina ljudi, a treća obuhvata sve rasistički motivirane zločine nacista. Timothy D. Snyder napisao je: »Termin holokaust se ponekad koristi na dva različita načina: da označava sve njemačke politike ubijanja tijekom rata, ili da označava sve represije Židova od strane nacističkog režima«.

Šira definicija takozvanog »paralelnog holokausta« obuhvata sovjetske ratne zatočenike koji su preminuli kao rezultat zlostavljanja uzrokovanog nacističkom rasnom politikom, nežidovske pripadnike Poljaka koji su umirali od jako loših uvjeta koji su nastali zbog nacističke okupacije Poljske, sovjetske građane koji su umirali zbog sličnih uvjeta u okupiranim dijelovima Sovjetskog Saveza, mentalno i fizički nesposobne ljude koji su ubijani u okviru programa eutanazije Velikonjemačkog Reicha, Rome, ili Romd i Sinte, homoseksualce, Jehovine svjedoke i druge vjerske disidente.

 Distinktivna svojstva

 »Genocidna država«
Cjelokupno tadašnje njemačko društvo bilo je uključeno u aktivnosti vezane za genocid, pretvarajući Treći Reich u ono što je jedan istraživač holokausta, Michael Berenbaum, nazvao »genocidnom državom«. Birokrati su učestvovali u pronalaženju evidencije za identifikaciju Židova, konfiskaciju imovine i planiranje rasporeda vlakova kojima su deportirani Židovi. Tvrtke su otpuštale židovske radnike, a kasnije zapošljavale Židove kao robovsku radnu snagu. Sa sveučilišta su isključivali studente i profesore židovskog porijekla. Njemačke farmaceutske tvrtke su testirale lijekove na zatočenicima; druge tvrtke su gradile krematorije. Pri ulazu zatočenika u logore smrti, bilo im je naređeno da predaju svu osobnu svojinu, koja je bila popisana i označena prije nego što je poslana u Njemačku za ponovnu upotrebu ili recikliranje. Putem lažnih računa, Njemačka nacionalna banka pomogla je u pranju dragocjenosti oduzetih žrtvama.

Saul Friedländer piše da: »ni jedna društvena skupina, ni jedna vjerska zajednica, ni jedna znanstvena institucija ili profesionalna asocijacija u Njemačkoj i širom Europom nije proglasila svoju solidarnost sa Židovima« On piše da su neke kršćanske Crkve »deklarirale da bi i konvertirane Židove trebalo promatrati kao dio stada, ali čak i tada s rezervom«. Friedländer tvrdi da to čini holokaust posebnim, budući da se antisemitska politika mogla »provoditi do njenih najekstremnijih nivoa bez uplitanja bilo kakvih značajnih kompenzacijskih gledišta«.

 Ideologija i skala
Povjesničar Bauer Jehuda tvrdi da je holokaust bio zasnovan na ideologiji i mitovima, a ne na praktičnim razmatranjima. Eberhard Jäckel tvrdi da je jedno posebno svojstvo holokausta bilo da je prvi put neka država stavila svoju punu moć iza deklaracije da cijeli narod treba da bude potpuno izbrisan bez izuzetka i to što je prije moguće.

Ubojstva su sistematski sprovođena u gotovo svim područjima okupirane Europe, u više od 20 okupiranih zemalja. Ubijeno je skoro 3 milijuna Židova u okupiranoj Poljskoj i između 700.000 i 2,5 milijuna Židova u Sovjetskom Savezu. Stotine tisuća drugih Židova ubijeno je u ostalim dijelovima Europe pod njemačkom okupacijom. Iz rasprava na konferencije u Wannseeu jasno je da je nacističko »konačno rješenje židovskog pitanja« obuhvaćalo i Ujedinjeno Kraljevstvo i sve neutralne države Europe, kao što su Irska, Švicarska, Turska, Švedska, Portugal i Španjolska. Procjenjuje se da je bilo preko 200.000 počinilaca holokausta.

 Industrijalizirano ubijanje

Upotreba koncentracijskih logora ili logora smrti, opremljenih plinskim komorama za sistematsko masovno istrebljenje ljudi, bila je jedinstvena karakteristika holokausta. Izgrađeni su za sistematsku svrhu ubijanja milijuna ljudi, prije svega pomoću otrovnih plinova. Stacionarni objekti koji su izgrađeni u svrhu masovnog istrebljenja rezultat su ranijeg nacističkog eksperimentiranja s otrovnim plinom tijekom tajnog programa eutanazije  mentalnih pacijenata.

 Provođenje holokausta u nacističkoj Njemačkoj

 Od 1933. do 1942.

Ubrzo nakon preuzimanja vlasti u Njemačkoj, nacisti počinju ostvarivanje jednog od svojih najvažnijih programskih ciljeva: iskorijeniti svaki utjecaj Židova u njemačkoj politici, ekonomiji i kulturi. Antižidovska kampanja pokrenuta je preko radija i novina, a u svim školama i na fakultetima uvedeno je pseudoznastveno "učenje o rasama" kao obavezni predmet (vidi članak rasizam). Donesen je niz antižidovskih propisa, koji kulminiraju proglašenjem Nürnberških zakona (Zakon o građanima Carstva i Zakon o zaštiti njemačke krvi i njemačke časti) 15. rujna 1935., Židovi gube njemačko državljanstvo; ne smiju obavljati nikakvu javnu službu (što naročito pogađa intelektualce: znanstvenike, profesore, liječnike, odvjetnike, novinare itd.), niti njihova djeca mogu pohađati javne škole; zabranjen je boravak Židova na javnim mjestima (parkovi, knjižnice, muzeji i dr.); zabranjeno je sklapanje braka između Arijaca i Židova kao i seksualni odnosi; zabranjeno je zapošljavanje Arijaca u kućanstvima Židova, itd.

Ti će zakoni biti kasnije primijenjeni u svim pripojenim zemljama i okupiranim područjima, pa tako i u NDH (vidi članak Holokaust u NDH). Pod njemačkim pritiskom i Italija je 1938. godine uvela antižidovsko zakonodavstvo. Mjere protiv Židova poduzimaju pod njemačkim pritiskom i zemlje istočne Europe; izuzetak je Čehoslovačka, koju međutim Njemačka zaposjeda 1938. – 1939.

Velik broj Židova emigrirao je iz tih država. U Njemačkoj je 1933. živjelo oko 500.000 Židova, od kojih je do 1939. oko 300.000 emigriralo. Na inicijativu predsjednika SAD-a F. D. Roosevelta održana je ljeti 1938., međunarodna konferencije o izbjeglicama u Evianu u Švicarskoj, ali nije dala rezultate: nijedna zemlja nije otvorila svoja vrata židovskim izbjeglicama. Mnogi od njih naseljavaju se u Palestinu. Međutim, u srpnju 1939. britanska vlada, suočena s otporom Arapa, ograničava useljavanje Židova u Palestinu na samo 15.000 u sljedećih pet godina.

Ubojstvo njemačkog konzula u Parizu u studenome 1938., poslužilo je nacistima kao povod za masovne nasilne akcije i odvođenje u logore (Kristalna noć).

Obavezno nošenje oznake na odjeći propisano je prvo za Židove u Poljskoj u studenom 1939., a kasnije i u Njemačkoj i drugim državama. Židovi su ponovo smješteni u posebne izolirane dijelove gradova (geta), od kojih je najveći bio u Varšavi; tamo je došlo i do jedinog organiziranog i masovnog otpora Židova (vidi članak Varšavski geto).

U jesen 1941. počela je realizacija plana, da se svi Židovi iz Njemačke i zaposjednutih područja srednje i zapadne Europe deportiraju na istok. Židovi su prikupljani i transportirani vlakom u stočnim vagonima; tisuće su pritom umrle. Taj je plan ubrzo bio zaustavljen odlukom o »konačnom rješenju«.

 Otpor antižidovskim mjerama

Otpor ovim mjerama postojao je u mnogim zaposjednutim zemljama. Najsnažniji je bio u Danskoj, gdje je nakon prvih protužidovskih mjera sam kralj na radiju izjavio da će osobno staviti židovsku zvijezdu, ako bilo koji građanin njegove zemlje na to bude prisiljen. Kada su 1943., Nijemci uveli svoju direktnu upravu nad zemljom i naredili uhićenje svih nearijaca, organizirano je potajno prebacivanje Židova brodovima u Švedsku, tako da su gotovo svi spašeni.

U Nizozemskoj je u veljači 1941. organiziran generalni štrajk, da bi se spriječile deportacije Židova. U Italiji je bio snažan otpor progonu Židova, pa su čak prihvaćane izbjeglice iz Francuske i s Balkana; tako se spasilo nekoliko tisuća izbjeglica iz NDH. Bugarska nije deportirala nijednog Židova, a također ni Finska. U Austriji, pripojenoj Njemačkom carstvu 1938., bilo je mnogo prosvjeda protiv postupka prema Židovim i apela da se pojedinci izuzmu.

U istočnim zemljama, gdje je nacistički okupacijski režim bio mnogo stroži (Slaveni su smatrani inferiornom rasom, pogodnom samo za roblje), takva vrsta organiziranog i masovnog otpora nije bila moguća. Pojedinci su pružali otpor provedbi antižidovskih mjera ilegalno spašavajući pojedine Židove, za što je simbol postao Oskar Schindler; Izrael je kasnije za takve pojedince uveo priznanje Pravednik među narodima. Također su takvu pomoć pružali organizirani antifašistički pokreti otpora u raznim zemljama. Tako je bilo i u Hrvatskoj.

 »Konačno rješenje«

Uspjeh vojnog pohoda na SSSR potakao je naciste na odluku, da se umjesto ranije planirane deportacije na istok provede »konačno rješenje židovsko pitanja«, tj. fizička likvidacija svih Židova u Europi. Plan je na tajnoj konferenciji u Berlin-Wannseeu 20. siječnja 1942., (Konferencija u Wannseeu) izložio SS-Obergruppenführer Reinhard Heyndrich, šef Sigurnosne policije i Sigurnosne službe. On je bio osobno od Hitlera ovlašten da provede taj plan; svim državnim službama bilo je naređeno, da sudjeluju u istrebljenju pod vodstvom SS-a. Određeno je da svi nesposobni za rad trebaju biti odmah ubijeni, a drugi odvedeni na prisilni rad pod minimalnim životnim uvjetima sve, dok ne umru od iscrpljenosti. Kao oblik masovnih likvidacija naređeno je ubijanje plinom i strijeljanje. Nakon Heyndrichove pogibije (u atentatu u Češkoj) provođenje plana preuzeo je Adolf Eichmann.

Na temelju te odluke osnovani su posebni koncentracijski logori te logori smrti. Dok su u koncentracijskim (sabirnim) logorima zatvorenici radili, jedina funkcija logora smrti je bilo sustavno istrebljivanje zatvorenika, najčešće uz pomoć visoko sofisticirane organizacije (primjerice, postojale su jedinice zatvorenika koje bi se brinule da krematorij neprekidno pali leševe). Logori smrti osnivani su ponajviše na području okupirane Poljske: Auschwitz (Oswiencim), Birkenau (Brzezinka), Treblinka, Mauthausen, Majdanek, Sobibor, Izbica i drugi. Kada je sovjetska vojska tijekom 1944., zaposjela Poljsku, likvidacije su nastavljene u logorima na njemačkom tlu: Dachau, Bergen-Belsen i Buchenwald. U rujnu 1944., Heinrich Himmler izdaje naređenje, da se prestane s likvidacijama. Međutim, do oslobađanja logora koje su izveli Saveznici, još su desetine tisuća umrle u logorima od gladi i zaraza.

Dio deportiranih, najčešće žene, djeca i starci, pri dolasku u logore je odmah ubijen, dok je dio privremeno ostavljen na životu kao robovska radna snaga; dio bi umro od iscprljenosti, a ostali su kasnije također ubijeni. U prvo su vrijeme žrtve, ako ih nisu strijeljali na stotine i tisuće, ubijane pomoću ispušnih plinova kamiona u vožnji: pedesetak bi bilo nabijeno u hermetički zatvoren prostor u koji je bila prespojena ispušna cijev, tako da bi se svi pogušili. Kasnije je masovno ubijanje usavršeno: tvrka DEGESCH – Njemačko društvo za borbu protiv štetočina – isporučivala je brzodjelujući plin ciklon B. Pomoću ovog plina krvnici iz SS-a organizirali su "racionalno" masovno ubijanje u željezničkim vagonima ili u prostorijama kamufliranim kao kupaonice s tuševima. To je omogućavalo da se prevarene žrtve same svuku pa su im tako oduzete i odjeća i razne sitnice, koje su još posjedovali. Nakon smrti, prije bacanja u peći za spaljivanje, čupani su zlatni zubi. Od zubnih proteza, nakita i prstenja dobiveno je 17 tona zlata.

Uz ubijanje u logorima, sustavno istrebljenje Židova i drugih provodile su posebne jedinice, tzv. SS-Einsatzgruppen, organizirane u sastavu svake pojedine njemačke armije za djelovanje u pozadini; u njima su sudjelovali i litvanski, latvijski, bjeloruski i ukrajinski pomoćni policajci. Osim odvođenja i likividacije u logorima, organizirali su i pojedinačna i masovna strijeljanja na raznim mjestima.

Cijeli je proces, nakon spomenute Heyndrichove pogibije, bio u nadležnosti Adolfa Eichmanna, koji je pokazao velike organizacijske sposobnosti i bitno doprinio da ubijanje ide sve brže i sve efikasnije. Bez obzira na njegove napore, Holokaust je s vremenom ipak počeo crpiti velike logističke resurse Reicha i tako posredno utjecati na situaciju na bojnom polju. To je, po nekim ocjenama, bio jedan od razloga zašto zapadni saveznici i SSSR, iako su raspolagali podacima o tome što se događa, nisu uložili bitne napore u cilju zaustavljanja Holokausta, koji se nastavio sve do samog kraja rata, odnosno sloma nacističke Njemačke.

 Holokaust u Nezavisnoj Državi Hrvatskoj (NDH)
U Jasenovcu, jedinom logoru smrti u Europi koji nije bio pod njemačkom upravom, ubijeno je između 70.000 i 100.000 zatočenika.

 Holokaust u Srbiji
Osobine logora smrti imao je i logor Sajmište kraj Beograda, koji je bio pod njemačkom upravom. Jedan od spomenutih kamiona, čija je ispušna cijev bila spojena tako, da ubija ljude u tovarnom prostoru, vozio je i kroz Beograd.

 Posljedice

Holokaust je iza sebe ostavio trajne posljedice. Računa se da je u njemu ubijeno 5,29 do 6 milijuna Židova, odnosno trećina svih Židova koji su prije rata živjeli u svijetu. Demografska slika u Europi se bitno promijenila, pogotovo u Istočnoj i Središnjoj Europi, gdje su židovske zajednice prestale postojati. Najveći dio preživjelih je odlučio emigrirati u SAD, odnosno u Palestinu, gdje je stvorena židovska nacionalna država Izrael.

Romi su druga grupa koja je bila objekt genocida. Broj njihovih žrtava teško je procijeniti: iznose se brojke između 220.000 i 800.000, što iznosi između četvrtine i polovice njihovog ukupnog broja u Europi.

Sa svim drugim grupama koje su sustavno istrebljivane, broj žrtava holokausta (u širem smislu riječi, ne uključujući samo Židove) obično se procjenjuje na devet do 11 milijuna, iako neke procjene idu i do 26 milijuna.

Slično kao i Prvi svjetski rat, Holokaust je predstavljao veliki šok za tadašnju zapadnu civilizaciju. Mnogi su se teško mirili s time da je ubijanje u takvom opsegu i s takvom razinom bešćutnosti moguće u 20. stoljeću, pogotovo kada je izvršeno u tako naprednoj, prosvijećenoj i civiliziranoj državi kao što je Njemačka. Još se teže bilo pomiriti s činjenicom, da su u svrhu tog projekta korištena najmodernija dostignuća znanosti.

Zato se Holokaust često opisuje kao jedinstveni događaj u svjetskoj povijesti, odnosno odgovornost za njega se pripisuje ograničenom broju ljudi – najčešće samom Adolfu Hitleru i uskom krugu njegovih pristaša – i specifičnom spletu okolnosti za koje je malo vjerojatno, da će se ikada ponoviti. Iznose se međutim i teze da Holokaust ne bi bio moguć, barem ne u tako masovnom opsegu, da nacisti nisu uživali prešutnu ili otvorenu podršku nežidovskog stanovništva, čak i u okupiranim zemljama poput Poljske, motiviranu pohlepom i otvorenim ili latentnim antisemitizmom.

 Dan sjećanja Dan sjećanja na holokaust danas se obilježava u SAD-u i u svim europskim državama. Veliki značaj ima United States Holocaust Memorial Museum'' otvoren u Washingtonu u travnju 1993., na dan početka ustanka u Varšavskom getu.

Bilješke

Izvori

Citirana bibliografija

Dodatna literatura

  London: Penguin Books (2001).

  Introduction by Robert Canfield.

  In Yad Yashem.

Vanjske poveznice

 Holokaust, članak na enciklopedija.hr

Holokaust
Nacizam
Genocidi
Povijest Europe
Progoni i ratni zločini u Drugom svjetskom ratu
Povijest judaizma

Holokaust


|}

Die Anschlussbahn zum Kraftwerk Marbach ist eine ehemalige Anschlussbahn im Landkreis Ludwigsburg in Baden-Württemberg. Die normalspurige Strecke führte zum Kraftwerk Marbach, das auf der Gemarkung der Marbacher Nachbargemeinde Benningen am Neckar liegt.

Geschichte
Die Bahnstrecke wurde in den Jahren 1938/39 errichtet, war circa 3,9 Kilometer lang und zweigte 1,49 Kilometer nördlich des Bahnhofs Marbach (Neckar) mittels Spitzkehre von der schmalspurigen Bottwartalbahn ab. Diese wurde zuvor eigens zu diesem Zweck bis dorthin dreischienig ausgebaut. Im weiteren Verlauf folgte die Anschlussbahn dem rechten Neckarufer flussaufwärts. Als Betreiber fungierte der jeweilige Kraftwerksbesitzer, zuletzt die EnBW Energie Baden-Württemberg.

Eine Besonderheit der Strecke war der bis zum 30. Dezember 1982 mehrmals täglich durchgeführte Dienstpersonenverkehr für Mitarbeiter des Kraftwerks. Ausgangspunkt dieses Verkehrs war der stadtnahe Haltepunkt Neckarsteg bei der heutigen Schiffsanlegestelle. Neben der einstigen Lederfabrik Ernst & Meißner befand sich der Zwischenhaltepunkt Eichgraben mit einem circa fünf Meter langen Kurzbahnsteig für die in den Wohngebieten Eichgraben und Hörnle wohnenden Kraftwerksmitarbeiter.

Um die Jahrtausendwende fuhren die letzten Güterzüge zum Kraftwerk. Seither wird das Heizöl für das Kraftwerk ausschließlich per Schiff angeliefert. Die letzte Fahrt eines Zuges auf der Bahn unternahm am 30. Juni 2002 die Gesellschaft zur Erhaltung von Schienenfahrzeugen (GES) mit einem Sonderzug. Zum Frühjahr 2016 wurde die Strecke zwischen dem Gruppenklärwerk Häldenmühle und dem Kraftwerk zu einem asphaltierten Bahntrassenradweg umgebaut. Hierzu wurde ferner die Brücke über die Landesstraße 1100 durch eine neue, leichtere Konstruktion ersetzt.

Fahrzeuge
Folgende Fahrzeuge waren auf der Kraftwerksbahn im Einsatz:
 Henschel DEL 110 (Fahrzeugnummer 24424, Baujahr 1939), heute IG 3-Seenbahn
 Maschinenfabrik Esslingen ME C-fl (Fahrzeugnummer 4692, Baujahr 1944), 1986 verschrottet bei der Deutschen Linoleum-Werke AG (DLW)
 Henschel D-fl (Dampfspeicherlokomotive, Fahrzeugnummer 24939, Baujahr 1952), heute Großkraftwerk Mannheim (GKM)
 Henschel DHG 700 C (Fahrzeugnummer 31691, Baujahr 1974), heute Kraftwerk Heilbronn

Für den Personenverkehr stand ein vierachsiger Schnellzugwagen mit offenen Bühnen und der Bezeichnung CCi 4918 zur Verfügung, der über 88 Sitzplätze verfügte. Er wurde 1902 von der Maschinenfabrik Esslingen an die Königlich Württembergischen Staats-Eisenbahnen geliefert und kam 1950 zur Anschlussbahn. Er wurde in Richtung Kraftwerk als Vorstellwagen geschoben und besaß deshalb ein Dreilicht-Spitzensignal sowie ein nachträglich eingebautes Fenster in der Plattformtür, nach Einstellung des Dienstpersonenverkehrs gelangte er 1983 zum Kuckucksbähnel.

Galerie

Weblinks
 Die Anschlussbahn zum Kraftwerk Marbach auf www.vergessene-bahnen.de
 Werksbahn EVS auf der Homepage zur Bottwartalbahn

Einzelnachweise

Bahnstrecke in Baden-Württemberg
Verkehrsbauwerk im Landkreis Ludwigsburg
Bauwerk in Marbach am Neckar
Verkehr (Marbach am Neckar)
Schienenverkehr (Landkreis Ludwigsburg)

Anschlussbahn zum Kraftwerk Marbach


Max Ney Andrade Soares, mais conhecido como Max da AABB (Breves, 8 de julho de 1963) é umbancário, empresário e político brasileiro. É deputado estadual pelo Amapá desde 2015.

Carreira política
Foi eleito deputado estadual em 2014, sendo reeleito 2018. Antes de ser deputado estadual, Max foi bancário e responsável pela AABB, daí o codinome Max da AABB.

Controvérsias
Em junho de 2021, Max da AABB teve o mandato cassado pela acusação de compra de votos nas eleições de 2018. A ação com pedido de cassação do deputado estadual foi protocolada em 2018 pelo Ministério Público Eleitoral, segundo o qual, o esquema foi descoberto um dia antes da eleição daquele ano, durante uma blitz de fiscalização. O órgão afirma ainda, que em parceria com a Polícia Militar (PM), encontrou num veículo material de campanha do deputado, listas de eleitores e números de títulos, além de anotações com valores e produtos que deveriam ser entregues. O deputado nega as acusações e disse que vai recorrer da decisão.

Membros do Partido  Socialista Brasileiro
Membros do Solidariedade (partido político)
Naturais de Breves
Deputados estaduais do Amapá

Max da AABB


Karapınar,  Afyonkarahisar ilinin Sultandağı ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün adı, 1928 yılı kayıtlarında Karapınar Türkmen olarak geçmektedir. 28 Şubat 1966'da belediye statüsü alarak beldeye çevrilen kasabanın belediye statüsü, nüfusunun 2000 kişinin altına düşmesi üzerine 2013 yılında sona erdi.

Coğrafya
Afyonkarahisar il merkezine 90 km, Sultandağı ilçe merkezine 30 km uzaklıktadır.

Nüfus

Yönetim

Belediye başkanlığı

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Yerelnet

6360 sayılı yasaya göre kaldırılan belediyeler
Sultandağı belde ve köyleri

Karapınar, Sultandağı