රාජ්‍ය සේවා කොමිෂන් සභාවේ ඓතිහාසික පසුබිම
ශ්‍රී ලංකාව, බ්‍රිතාන්‍ය අධිරාජ්‍යයේ යටත් විජිතයක්ව පැවති සමයේ දී, වර්ෂ 1946 මැයි මස 15 දිනැති ලංකා (ආණ්ඩු ක්‍රම) රාජාඥාව මගින් ප්‍රථම රාජ්‍ය සේවා කොමිෂන් සභාව ස්ථාපිත කරන ලදී. එමගින්, රාජ්‍ය නිලධාරීන්ගේ පත්කිරීම්, උසස් කිරීම්, මාරුකිරීම්, විනය පාලනය හා සේවයෙන් පහ කිරීම් පිළිබඳ විධායක බලතල රාජ්‍ය සේවා කොමිෂන් සභාව වෙත පවරා දෙන ලදී.

වර්ෂ 1972 ප්‍රථම ජනරජ ව්‍යවස්ථාව සම්මත වීමත් සමග, එතෙක් වසර විසි හයක් පුරා ස්වාධීන ව ක්‍රියාත්මක වූ රාජ්‍ය සේවා කොමිෂන් සභාව අහෝසි කරන ලද අතර රාජ්‍ය සේවය පිළිබඳ අධිකාරී බලය අමාත්‍ය මණ්ඩලය වෙත පවරා දෙනු ලැබිණ.

වර්ෂ 1978 දී දෙවන ජනරජ ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව මගින්, රාජ්‍ය සේවා කොමිෂන් සභාව ප්‍රතිෂ්ඨාපනය කරන ලද අතර, එම කොමිෂන් සභාව සඳහා සාමාජිකයන් පත් කිරීම උක්ත ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ 56(1) වන ව්‍යවස්ථාව ප්‍රකාරව ජනාධිපතිවරයා විසින් සිදුකරනු ලැබීය. අමාත්‍ය මණ්ඩලයේ අභිනියෝජිත බලය ප්‍රකාර ව එම රාජ්‍ය සේවා කොමිෂන් සභාව ක්‍රියාත්මක විය.

වර්ෂ 1978 දි, අමාත්‍ය මණ්ඩල නියෝග ප්‍රකාරව, රජයේ නිලධාරීන්ගේ පත් කිරීම්, උසස් කිරීම්, ස්ථානමාරු, විනය පාලනය හා සේවයෙන් පහ කිරීම පිළිබඳ බලතල රාජ්‍ය සේවා කොමිෂන් සභාව විසින් අමාත්‍යාංශ ලේකම්වරුන් හා දෙපාර්තමේන්තු ප්‍රධානීන් වෙත පවරා දෙනු ලැබිණ. රාජ්‍ය සේවා කොමිෂන් සභාව  අභියාචනා බලධරයා වශයෙන් ක්‍රියාත්මක විය [ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ 58(1) හා 58(2) ව්‍යවස්ථා බලන්න].

පසුව, වර්ෂ 1992 දී, එතෙක් අමාත්‍යාංශ ලේකම්වරුන් වෙත පවරා තිබූ මාණ්ඩලික ශ්‍රේණිවල රජයේ නිලධාරීන්ගේ පත් කිරීම්, උසස් කිරීම්, ස්ථානමාරු, විනය පාලනය හා සේවයෙන් පහ කිරීම පිළිබඳ බලතල රාජ්‍ය සේවා කොමිෂන් සභාව වෙත අමාත්‍ය මණ්ඩලය විසින් පවරා දෙනු ලැබිණ. කොමිෂන් සභාව හෝ එමගින් බලය අභිනියෝජිත කමිටුවක් විසින් ගනු ලබන තීරණ වෙනස් කිරීමට, අමුතු කිරීමට හෝ අවලංගු කිරීමට බලතල අමාත්‍ය මණ්ඩලය වෙත රඳවා ගනු ලැබිණ.

වර්ෂ 2001 දී, 17 වන ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය මගින්, රාජ්‍ය සේවය පිළිබඳව ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ එතෙක් පැවති IX වන පරිච්ඡේදය පරිච්ඡින්න කොට නව පරිච්ඡේදයක් ඇතුලත් කරන ලදී. ඒ අනුව, ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා සභාවේ නිර්දේශය මත ජනාධිපතිවරයා විසින් පත් කරනු ලැබූ සාමාජිකයන් නව දෙනෙකුගෙන් රාජ්‍ය සේවා කොමිෂන් සභාව සමන්විත වූ අතර ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා සභාවේ නිර්දේශය මත ජනාධිපතිවරයා විසින් එම සාමාජිකයන් අතුරෙන් එක් අයෙකු කොමිෂන් සභාවේ සභාපතිවරයා ලෙස පත් කරනු ලැබුණි. මෙම සංශෝධනය මගින්, රාජ්‍ය සේවා කොමිෂන් සභාවේ තත්ත්වය ප්‍රබල වෙනසකට භාජනය වූ අතර, ඒ අනුව, ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ විධිවිධාන වලට යටත්ව, රාජ්‍ය සේවයේ පත් කිරීම, උසස් කිරීම, ස්ථාන මාරු කිරීම හා විනය පාලනය කිරීම පිලිබඳ අමාත්‍ය මණ්ඩලය වෙත පැවරී තිබුණු බලතල රාජ්‍ය සේවා කොමිෂන් සභාව වෙත පැවරිණි. තවද මෙහිදී රාජ්‍ය සේවා කොමිෂන් සභාව පාර්ලිමේන්තුවේ ස්ථාවර නියෝග අනුව පාර්ලිමේන්තුවට වගකීමට හා පිළිතුරු දීමට බැඳී සිටින ආයතනයක් බවට පත් කෙරිණි.

වර්ෂ 2010 දී, 18 වන ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය මගින්, රාජ්‍ය සේවා කොමිෂන් සභාවේ ස්ථාපනය හා කර්තව්‍යයන්ට අදාළ කරුණු සංශෝධනය කරනු ලැබ ඇත. මෙය පාර්ලිමේන්තුවේ ස්ථාවර නියෝග අනුව පාර්ලිමේන්තුවට පිළිතුරු දිය යුතු කොමිෂන් සභාවකි. 18 වන ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය මඟින් සංශෝධිත 54(1) ව්‍යවස්ථාව අනුව ජනාධිපතිවරයා විසින් පත් කරනු ලබන සාමාජිකයන් නව දෙනෙකුගෙන් රාජ්‍ය සේවා කොමිෂන් සභාව සමන්විත වේ. ජනාධිපතිවරයා විසින් එම සාමාජිකයන් අතුරෙන් එක් අයෙකු කොමිෂන් සභාවේ සභාපතිවරයා ලෙස පත් කරනු ලැබේ. ඔවුහු තෙවසරක කාල පරිච්ජේදයක් සඳහා ස්වකීය ධූර හොබවන අතර, තවදුරටත් එවැනි එක් කාල පරිච්ජේදයක් සඳහා නැවත පත් කරනු ලැබීමට සුදුස්සන් වනු ඇත. 18 වන ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය මඟින් සංශෝධිත 55(1) ව්‍යවස්ථාව අනුව අමාත්‍ය මණ්ඩලය විසින් රජයේ නිලධරයන්ට අදාළ සියලු ප්‍රතිපත්තිමය කාරණා සම්බන්ධයෙන් විධිවිධාන සැලැස්විය යුත්තේය. ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ විධිවිධාන වලට යටත්ව, පොලිස් නිලධාරීන් ද ඇතුළුව රාජ්‍ය නිලධාරීන් පත් කිරීම, උසස් කිරීම, ස්ථාන මාරු කිරීම හා ඔවුන් විෂයයෙහි විනය පාලනය කිරීම පිලිබඳ බලතල කොමිෂන් සභාව වෙත පවරා ඇත.

පත්කිරීම් හා උසස් කිරීම් අංශය
ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ 57 වන ව්‍යවස්ථාව අනුව, අමාත්‍ය මණ්ඩලය විසින්ද නිශ්චිතව දක්වා ඇති පරිදි 2011.11.25 දිනැති අංක 1733/52 දරන අති විශේෂ ගැසට් පත්‍රයේ පළකරනු ලැබ රාජ්‍ය සේවා කොමිෂන් සභාව විසින් පනවනු ලැබ ඇති බලතල පැවරීම ප්‍රකාරව පත්වීම් බලතල පවරා නොමැති රාජ්‍ය නිලධාරීන් (අමාත්‍යාංශ ලේකම්වරුන්, දෙපාර්තමේන්තු ප්‍රධානීන්, දිස්ත්‍රික් ලේකම්වරුන් සහ පළාත් රාජ්‍ය සේවයේ හා අධිකරණ සේවයේ නිලධාරින් හැර) සම්බන්ධයෙන් වන පත්කිරීම් හා උසස් කිරීම් පිළිබඳ පහත දැක්වෙන කර්තව්‍යයන් රාජ්‍ය සේවා කොමිෂන් සභාවේ පත්කිරීම් හා උසස්කිරීම් අංශය වෙත පවරනු ලැබ ඇත.

පත්කිරීම්
අනුමත සේවා ව්‍යවස්ථා/බඳවා ගැනීමේ පරිපාටි අනුව බඳවා ගැනීම, සේවයේ ස්ථිර කිරීම, සේවය අවසන් කිරීම, කළින් දැරූ තනතුරට පෙරළා යැවීම, වැඩබැලීමේ/රාජකාරි ඉටු කිරීමේ පදනම මත පත්කිරීම්, මුදාහැරීම්(ස්ථිර/තාවකාලික), සේවා ව්‍යවස්ථාවන්හි උප ලේඛනගත තනතුරුවලට (අදාළ අවස්ථාවන්හිදී) පත්කිරීම්, කොන්ත්‍රාත් පදනම මත බඳවා ගැනීම්, සේවයෙන් ඉල්ලා අස්වීම්, සේවයට/තනතුරට නැවත පත්කිරීම්, විශ්‍රාම ගැන්වීම් (රාජ්‍ය පරිපාලන චක්‍රලේඛ 30/88 අනුව, වෛකල්පිත/අනිවාර්ය/වෛද්‍ය හේතූන් පදනම මත), විශ්‍රාම ගිය රාජ්‍ය නිලධාරීන් කොන්ත්‍රාත් පදනම මත නැවත සේවයේ යෙදවීම.

උසස් කිරීම්

 අනුමත සේවා ව්‍යවස්ථා/බඳවා ගැනීමේ පරිපාටි අනුව උසස් කිරීම.

 රාජ්‍ය සේවා කොමිෂන් සභාව විසින් අනුමත කරන ලද ස්ථානමාරු පරිපාටි අනුව නොවන ස්ථානමාරු කිරීම් සහ ස්ථානමාරු සම්බන්ධ අභියාචනා.
 ඉහත සඳහන් කර්තව්‍යයන් සම්බන්ධයෙන් රාජ්‍ය සේවා කොමිෂන් සභාව විසින් පනවනු ලැබ ඇති නියෝග/තීරණවලට එරෙහිව පරිපාලන අභියාචනා විනිශ්චය අධිකාරියෙහි පවරා ඇති නඩු හා ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයෙහි හා අභියාචනාධිකරණයෙහි ගොනුකර ඇති අයදුම්පත්.

රාජ්‍ය සේවා කොමිෂන් සභාව


7636 Comba este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
7636 Comba este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Stația Anderson Mesa de Edward L. G. Bowell. El prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,60 ua, o excentricitate de 0,08 și o înclinație de 9,8° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 7001-8000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1984
Centura de asteroizi

7636 Comba


The Enid are a British progressive rock band founded by keyboardist and composer Robert John Godfrey. Godfrey received his main musical education from The Royal College of Music. He is previously known for his work with Barclay James Harvest, and as a recording artist on the Charisma label. In 2014, he won the Visionary  Award (Progressive Music Awards) for establishing an early fan based crowdfunding model to finance the band named The Stand.

In 1973, Godfrey, together with friends Francis Lickerish, Stephen Stewart and David Williams founded The Enid. They had all met at the famous experimental educational establishment, Finchden Manor. In 1974, they were joined by Dave Storey and Glen Tollet.

History
The Enid began recording at about the same time as punk rock burst upon the music scene. Godfrey has said that he always regarded The Enid's ironic takes on classical music as being just as anarchic as anything by the Sex Pistols, but this did not translate into either musical or commercial recognition, despite their work being played frequently by Tommy Vance on BBC Radio One's Friday Rock Show. However, unique among progressive rock bands, the Enid secured a fan base which significantly overlapped with the punk rock fan base. Thanks largely to their quirky appearance and stage act, they built a sizable campus following even while under the shadow of the punk movement.

Early albums were entirely instrumental due to the suicide of founding vocalist Peter Roberts on New Year's Day 1975, shortly before rehearsals for the band's debut album In the Region of the Summer Stars; the band considered Roberts to be irreplaceable.

The band's record label, Pye Records, folded on the eve of releasing a double compilation album, Rhapsody in Rock, leaving the Enid with substantial bills and no income to cover them. Only continued touring kept the band afloat. In 1981, the Enid were Kim Wilde's backing band on her self-titled debut album. However, according to Godfrey, because the album was recorded in the Enid's studio, they were paid only "a pittance" for their work on it. During this period founding member Francis Lickerish was ousted from the Enid following a failed attempt to take leadership of the group from Godfrey.

The band's fifth album, Something Wicked This Way Comes, released in 1983, was the first Enid album to feature lyrics, which were written by then-drummer Chris North and sung in a mock-operatic style by Godfrey. The release was a concept album dealing with the threat of nuclear warfare and the various ways in which people respond to it.

The Enid released no full-length albums between 1997 and 2010, when Journey's End was released, although 2009's Arise and Shine featured newly remixed and partly re-recorded tracks from previous albums plus one preview of a Journey's End track.

In December 2012, the band's thirteenth album Invicta was voted 9th in The Guardian'''s "Readers' albums of 2012" poll, with "The One and the Many" placed 6th in the "Readers' tracks of 2012" category.

In June 2013, it was revealed that the band's sole remaining founding member Robert John Godfrey had been diagnosed with early Alzheimer's disease, and that as a result he was retiring from the band. The band opted to continue, with Godfrey's consent, following his departure. The ownership and trade mark of the band name was transferred to Jason Ducker.

Keyboardist William Gilmour founded a new band, Craft, after leaving The Enid, along with Grant McKay Gilmour and Martin Russell of Afro Celt Sound System. The band produced a self-titled mini-album in 1984 featuring Enid-style instrumentals based on six signs of the zodiac: "Aries", "Taurus", "Gemini", "Cancer", "Leo", and "Virgo". The album was released on CD on the American label Kinetic Discs in 1992. The CD added two short bonus tracks, "Branislana" and "And So to Sleep", which were, if anything, even more heavily influenced by The Enid.

In March 2016 Godfrey revealed that he would be retiring from touring, with keyboardist Zach Bullock and vocalist Joe Payne covering all aspects of Godfrey's performance; with the line-up for the following tour consisting of Bullock, Payne, guitarists Jason Ducker and Max Read, drummer Dave Storey, and new bassist Josh Judd. It was revealed the following month that Godfrey was in fact permanently retiring from the band in an official capacity.

On 5 September 2016 it was announced that Payne had departed the band after five years as frontman; and three days later it was revealed that guitarist Read and Storey had also decided to leave The Enid, and that the band now consisted of Bullock, Ducker, and returning multi-instrumentalist Dominic Tofield.

In April 2018 Godfrey announced his return to the band. A brain scan intended to determine the progress of his Alzheimer's disease showed no presence of Alzheimer's at all. In January 2020, The Enid consisted of two members, Godfrey and Ducker, and they were working on the new album U, which earlier was intended to be released as a Godfrey solo album called Homily.

 Marketing innovations

In addition to traditional vinyl and CD releases, in the late 1990s the band pioneered the production of "Bespoke CDs" – mail-order custom compilation CD-Rs containing rare tracks chosen by listeners from a catalogue. This service was discontinued after a couple of years.

In the 2001 the band formed a marketing agreement with Inner Sanctum that saw most of the band's back-catalogue being reissued on that label. However, in 2009 they announced that Inner Sanctum was illegally attempting to take control of the band's name and copyrights. As a result of the ensuing legal action the Journey's End album was released on the band's own Enidiworks/Operation Seraphim label. The Enid stated that in 2010 Inner Sanctum released illegal bootlegs of the original EMI versions of In the Region of the Summer Stars and Aerie Faerie Nonsense. As a result of this EMI took action against Gerald Palmer to stop the bootlegs and agreed to grant a worldwide license to Operation Seraphim (the band's own record label) for the three albums EMI owns (In The Region, Aerie Faerie Nonsense, and Godfrey's 1974 solo album The Fall of Hyperion).

In March 2006 Godfrey announced on the band's website that he would be making its entire back catalogue available for free download as high-quality mp3s. Godfrey wrote: "The purpose of this is to make sure that The Enid's music reaches as many people as possible and does not entirely disappear when I am dead. The Enid represents my life's work and I want it and what it contains to live on in those who warm to it. Having taken this decision it may well influence the way I think about The Enid and may drive me to do some more."

 Personnel
 Members
Current members
Robert John Godfrey – keyboards, vocals (1973–99, 2007–16, 2018–present)
Jason Ducker – guitars, bass, keyboards, vocals (2007–present)
Tim Harries – bass (2023–present)
Karl Thompson – drums, percussion, and vocals (2020–present)
Alfredo Randazzo – guitars (2022–present)

Former members

Steve Stewart – guitars, bass, vocals(1973–88)
Francis Lickerish – guitars (1973–80, 1984, 1988)
Peter Roberts – vocals (1973–75; died 1975)
Nick Magnus – keyboards (1976)
David Williams – bass (1973–74)
Dave Storey – drums, percussion (1974–75, 1976–79, 1984–88, 1998–99, 2007–16)
Glen Tollet – bass, keyboards, tuba (1974–76)
Neil Kavanagh – bass (1974–75)
Robbie Dobson – drums, percussion (1975–76, 1979–80)
Charlie Elston – keyboards (1976–77)
Jeremy Tranter – bass (1976)
Terry "Thunderbags" Pack – bass (1976–79, 1985)
William Gilmour – keyboards (1977–80)
Martin Russell – keyboards, bass (1979–80)
Tony Freer – cor anglais, oboe (1979)
Chris North – drums, percussion (1980–84, 1984–88)
Colin Woolway - drums 1984
Robert Perry – keyboards (1988)
Damian Risdon – drums, percussion (1987-88)
Niall Feldman – bass (1987-88)
Wayne Cox – drums, percussion (1993–95)
Gary Mendel – bass (1993–95)
Steve Hughes – drums and percussion (1993–98)
Nick May – guitars, bass, keyboards (1993–95)
Tobey Horsenail – vocal FX (1995)
Kes – vocal FX (1995)
Torin – vocal FX (1995)
Grant Jamieson – guitars (1995–99)
Alex Tsentides – bass (1995–97)
Max Read – guitars, bass, vocal FX (1997–99, 2007–16)
Nicholas Willes – bass, percussion, guitar (2009-14)
Joe Payne – vocals, keyboards (2011–16)
Zach Bullock – vocals, keyboards (2015–2019)
Josh Judd – bass (2016)

 Lineups

 Discography
 Studio In the Region of the Summer Stars (1976)Aerie Faerie Nonsense (1977)Touch Me (1979)Six Pieces (1980)Something Wicked This Way Comes (1983)The Stand (1984)The Spell (1985)Fand (1985)Salome (1986)Joined by the Heart (1987)The Seed and the Sower (1988)Tripping the Light Fantastic (1994)Sundialer (1995)White Goddess (1997)Journey's End (2010)Invicta (2012)First Light (2014)The Bridge (2015)Dust (2016)Resurgency (2017)U (2019)

 Live Live at Hammersmith (Vol. 1) (recorded 1979) (1984)Live at Hammersmith (Vol. 2) (recorded 1979) (1984)The Stand (live) (1984)The Enid at Hammersmith 17 October 1986 (official bootleg) (1986)The Enid at Hammersmith 30 October 1987 (official bootleg) (1987)Final Noise (1988)Live at Town Hall, Birmingham (2010)Live with The CBSO at Symphony Hall (2012)Live and Unreleased (a 2015 concert and live tracks from 2014)The Bridge Show – Live at Union Chapel (2015)Live at the Citadel (with Robert John Godfrey) (2018)

 Compilations The Stand 2 (rarities compilation) (1985)Lovers And Fools (retrospective compilation) (1986)Liverpool (compilation) (1986)Inner Pieces (1987)Inner Visions (1988)The Story of The Enid (told in words and music by Robert John Godfrey) (1991)Anarchy on 45 (singles compilation) (1996)Members one of Another (fanclub compilation) (1996)Healing Hearts (1996)Tears of the Sun (1999)

 Other albums Arise and Shine (2009)Arise and Shine Volume 2 – Risen (2011)Arise and Shine Volume 3 – Shining'' (2012)

Singles
"The Lovers"/"In The Region of Summer Stars" (1976) (Buk BUK 3002)
"Jubilee"/"Omega" (1977) (EMI International INT 534) release cancelled
"Golden Earrings"/"Omega" (1977) EMI (BUK) INT 540
"Dambusters March"/"Land of Hope & Glory"/"The Skyeboat Song" (1979) (Pye 7P 106)(PS, Blue vinyl with RAF roundel design)
"Fool" (with Malcolm Le Maistre)/"Tito" (1980) Pye 7P 187 (PS)
"Golden Earrings"/"665 The Great Bean" (1980) EMI 5109 (PS)
"When You Wish Upon A Star"/"Jessica" (1981) (Bronze BRO 127)(PS)
"Heigh Ho"/"Twinkle Twinkle Little Star" (1980)(Bronze BRO 134)
"Then There Were None"/"Letter From America" (1982) RAK 349 (PS)
"Then There Were None"/"Letter From America"/"Raindown" (1984) (PS, 12")
"Itchycoo Park"/"Sheets of Blue" (1986) (7": Sedition EDIT 3314)(PS) – (12" – Sedition EDITL 3314, blue vinyl)
"Salome"/"Salomee" (1990) (7" – Enid ENID 7999)(PS) (12"- Enid ENID 6999)(PS)

References

External links
 The official Enid website
 The official Enid Myspace
 BBC feature about The Enidi and Robert John Godfrey

English art rock groups
Musical groups established in 1975
English progressive rock groups
Rak Records artists
Symphonic rock groups

The Enid


Michel Doukeris (né en 1973) est un homme d'affaires brésilien et le PDG d'AB InBev.

Doukeris est né à Lages, au Brésil, en 1973. Il a obtenu un diplôme en génie chimique de l'Université fédérale de Santa Catarina et une maîtrise de la Fundação Getulio Vargas. Il a suivi des programmes de troisième cycle à la Wharton School et à la Kellogg School of Management aux États-Unis.

Doukeris a rejoint AB InBev en 1996 et a travaillé en Amérique latine avant de diriger ses opérations en Chine et en Asie-Pacifique pendant sept ans. En 2016, il est devenu directeur des ventes mondiales, basé aux États-Unis. En janvier 2018, il est devenu le leader des activités nord-américaines d'Anheuser-Busch et d'AB InBev.

En juillet 2021, Doukeris a succédé à Carlos Brito, qui avait été PDG d'AB InBev pendant 15 ans.

Références

Naissance en 1973
Naissance à Lages
Étudiant de la Wharton School

Michel Doukeris


هينيتشيسك (Генічеськ) هي مدينة في محافظة كيرسون في أوكرانيا.

المناخ
يظهر الجدول التالي التغييرات المناخية على مدار السنة لهينيتشيسك:

أعلام
 أنتون شفيتس

معرض صور

مراجع

أماكن مأهولة أسست في 1784
تأسيسات سنة 1784 في روسيا
حمامات طبية في أوكرانيا
مدن أوكرانيا
مدن في مقاطعة خيرسون
مدن وبلدات بنيت في حقبة الإمبراطورية الروسية
مدن وبلدات ساحلية في أوكرانيا
مدن وبلدات في أوكرانيا شيدت إبان الإمبراطورية الروسية

هينيتشيسك


دي سانتالاّ أوجو   مستشرق إيطاليّ توفّي سنة 1119. ترجم بإشراف أسقف طرزونا «شرح البيروني على الفرغاني» و«رسائل في الكيمياء وعلم الرمل».

أعماله
أحصى بول تانيري ترجماته في مؤلّفه «المذكّرات العلميّة»، الجزء الرابع، صفحة 295-411.

انظر أيضا
 توماسو أوبيتشيني

روابط خارجية

المراجع

 العقيقي نجيب، المستشرقون، الجزء الأوّل، طبعة ثالثة منقّحة، دار المعارف ومطبعتها، مصر، 1964، صفحة 121.

أشخاص في القرن 12 من مملكة أراغون
تاراثونا
مترجمون من العربية إلى اللاتينية
مستشرقون إيطاليون

أوغو دي سانتالا


John Kolius est un skipper américain né le  à Houston.

Carrière
John Kolius obtient une médaille d'argent dans la catégorie des Soling lors des Jeux olympiques d'été de 1976 à Montréal.

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Naissance en avril 1951
Naissance à Houston
Skipper américain
Skipper aux Jeux olympiques d'été de 1976
Médaillé d'argent olympique américain

John Kolius


An Corynephorus macrantherus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Pierre Edmond Boissier ngan George François Reuter. An Corynephorus macrantherus in nahilalakip ha genus nga Corynephorus, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Corynephorus (Poaceae)

Corynephorus macrantherus


Crkva sv. Marka nalazi se u blizini napuštenog starog sela Duće, općina Dugi Rat, zaštićeno kulturno dobro.

Opis dobra
U napuštenom selu Duće nalazi se crkva Sv. Marka koja se spominje još 1150.g., a do 1864.g. bila je župna crkva. Od tada postaje grobišna crkva s kompleksom zemljišta. Građena je kao jednobrodna građevina orijentirana istok-zapad, s prelomljenim svodom i dozidanom kapelom na sjevernoj strani. Crkva ima dvostrešni krov pokriven kamenim pločama, a izvana je ožbukana. Iznad ulaza je kamena rozeta s četiri lista i zvonik na preslicu s prelomljenim lukom. U sjevernom zidu ugrađena je rimska stela. U apsidi je oltar s menzom od preinačenog stećka sa šesterokrakom zvijezdom. Najvredniji dio crkve je gotičko zvono iz 1468.g.

Zaštita
Pod oznakom Z-6291 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "sakralna graditeljska baština".

Izvori

Zaštićene sakralne građevine u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Katoličke crkve u Hrvatskoj
Dugi Rat

Crkva sv. Marka u Dućama


The year 1842 in science and technology involved some significant events, listed below.

Botany
 Nathaniel Bagshaw Ward publishes On the Growth of Plants in Closely Glazed Cases in London, promoting his concept of the Wardian case.

Exploration
 Antarctic explorer James Clark Ross charts the eastern side of James Ross Island and on January 23 reaches a Farthest South of 78°09'30"S.

Medicine
 January – American medical student William E. Clarke of Berkshire Medical College becomes the first person to administer an inhaled anesthetic to facilitate a surgical procedure (dental extraction).
 March 30 – American physician and pharmacist Crawford Long administers an inhaled anesthetic (diethyl ether) to facilitate a surgical procedure (removal of a neck tumor).
 English surgeon William Bowman publishes On the Structure and Use of the Malpighian Bodies of the Kidney, identifying Bowman's capsule, a key component of the nephron.
 Edwin Chadwick's critical Report on an inquiry into the Sanitary Condition of the Labouring Population of Great Britain is published by the Poor Law Commission.

Paleontology
 Palaeontologist Richard Owen coins the name Dinosauria, hence the Anglicized dinosaur.

Physics
 Christian Doppler proposes the Doppler effect.
 Julius Robert von Mayer proposes that work and heat are equivalent. This is independently discovered in 1843 by James Prescott Joule, who names it "mechanical equivalent of heat".

Technology
 January 8 – Delft University of Technology established by William II of the Netherlands as a 'Royal Academy for the education of civilian engineers'.
 February 21 – John Greenough is granted the first U.S. patent for the sewing machine.
 June – James Nasmyth patents his design of steam hammer in England and introduces an improved planing machine.
 John Herschel discovers the cyanotype (blueprint) photographic process in England.

Events
 September 14–17 – English naturalist Charles Darwin and his family settle at Down House in Kent.

Awards
 Copley Medal: James MacCullagh
 Wollaston Medal: Leopold von Buch

Births
 February 2 – Julian Sochocki (died 1927), Polish mathematician.
 February 10 – Agnes Mary Clerke (died 1907) Irish astronomer and author.
 February 22 – Camille Flammarion (died 1925), French astronomer.
 March 17 – Rosina Heikel (died 1929), Finnish physician.
 March 23 – Susan Jane Cunningham (died 1921), American mathematician.
 April 4 – Édouard Lucas (died 1891, French mathematician.
 May 7 – Isala Van Diest (died 1916), Belgian physician.
 May 8 – Emil Christian Hansen (died 1909), Danish fermentation physiologist.
 June 11 – Carl von Linde (died 1934), German refrigeration engineer.
 August 23 – Osborne Reynolds (died 1912), Irish-born physicist.
 September 9 – Elliott Coues (died 1899), American ornithologist.
 September 20
 James Dewar (died 1923), Scottish-born chemist.
 Charles Lapworth (died 1920), English geologist.
 October 17 – Gustaf Retzius (died 1919), Swedish anatomist.
 October 24 (O.S. October 12) – Nikolai Menshutkin (died 1907), Russian chemist.
 November 12 – John William Strutt, 3rd Baron Rayleigh (died 1919), English Nobel Prize-winning physicist.
 December 3 – Ellen Swallow Richards (d. 1911), American chemist.
 December 17 – Sophus Lie (died 1899), Norwegian mathematician.

Deaths
 February 15 – Archibald Menzies (born 1754), Scottish-born botanist.
 April 28 – Charles Bell (born 1774), Scottish-born anatomist.
 May 8 – Jules Dumont d'Urville (born 1790), French explorer.
 June 9 - Maria Dalle Donne (born 1778), Bolognese physician
 June 30 – Thomas Coke, Earl of Leicester (born 1754), English agriculturalist and geneticist.
 July 19 – Pierre Joseph Pelletier (born 1788), French chemist.
 July 25 – Dominique Jean Larrey (born 1766), French military surgeon, pioneer of battlefield medicine.

References

19th century in science
1840s in science

1842 in science


Aemona (ital.: Cittanova) ist ein Titularbistum der römisch-katholischen Kirche.

Es geht zurück auf einen Bischofssitz in der Stadt Novigrad, die sich auf der Halbinsel Istrien befindet. Der Bischofssitz war der Kirchenprovinz Venedig zugeordnet.

Geschichte
381 wurde mit Maximus erstmals ein Bischof von Civitas Nova auf der Synode von Aquileia als Suffraganbischof des Patriarchats von Aquileia erwähnt.

1831 wurde die Diözese aufgelöst.

Titularbischöfe

Diözesanbischöfe
 Heiliger Maximus (381)
 Seliger Florius (ca. 524)
 Germanus (546)
 Patricius (579)
 Johannes I. (600)
 Mauritius (ca. 781)
 Stephanus ? (804)
 Usualdus ? (850)
 Firminus (932)
 Johannes II. (961)
 Azzo (1015–1031)
 Johannes III. (1038)
 Nikolaus I (1050–1089)
 Andreas I. (1091)
 Alexander (ca. 1100)
 Andreas II. (1118)
 Adamus (1146)
 Johannes IV. (1158)
 Vidus Margone (1165)
 Arturicus (1175)
 Johannes V. (1176–1186)
 Oldericus (1194)
 Leonardus (1212–1224)
 Cantianus I. (1228)
 Gerhardus (1230–1237)
 Bonacorsus (1243–1260)
 Nikolaus II. (1269)
 Aegidius (1279–1283)
 Simon (1284–1301)
 Geraldus, O.P. (1308–1310)
 Cantianus II. (1318–1330)
 Natale Bonafede (1330–1344)
 Johannes Morosini, O.E.S.A. (1347–1358)
 Guglielmo Conti, O.P. (1359- ?)
 Johannes Grandi, O.E.S.A. (1363–1364)
 Marinus Michiel (1366–1374)
 Nicolò Montaperto (o Cosucchi), O.F.M. (1376–1377)
 Ambrogio da Parma (1377–1380)
 Paolo da Montefeltro, O.E.S.A. (1382–1400)
 Leonardo Dolfin (1401-?) (Apostolischer Administrator)
 Tommaso Tommasini Paruta, O.P. (1409–1420)
 Giacomo de Montina, O.F.M. (1409-?)
 Antonio Correr, C.R.S.G.A. (1420–1421) (Apostolischer Administrator)
 Daniele Scotto de' Rampi (1421–1426)
 Filippo Paruta (1426)
 Giovanni Morosini (1426–1442)
 zum Bistum Poreč (?-1448)
 zum Patriarchat von Grado (1448–1451)
 zum Patriarchat von Venedig (1451–1465)
 Francesco Contarini (1466–1495)
 Marcantonio Foscarini (1495–1521)
 Antonio Marcello (1521–1526)
 Francesco Pisani (1526–1535) (Apostolischer Administrator)
 Vincenzo de Benedictis (1535-?)
 Alessandro Orsi (1536–1559)
 Francesco Pisani (1559–1561) (Apostolischer Administrator)
 Matteo Priuli (1561–1565)
 Francesco Pisani (1565–1570) (Apostolischer Administrator)
 Gerolamo Vielmi, O.P. (1570–1582)
 Antonio Saraceno (1582–1606)
 Francesco Manin (1607–1619)
 Eusebio Caimo (1620–1640)
 Giacomo Filippo Tomasini, Can.Reg.S.Georg. (1642–1655)
 Giorgio Darmini (1655–1670)
 Giacomo Bruti (1671–1679)
 Sedisvakanz (1679–1684)
 Nicolò Gabrieli (1684–1717)
 Daniele Sansoni (1717–1725)
 Vittorio Mazzocca, O.P. (1725–1732)
 Gaspare Negri (1732–1742)
 Marino Bozzatini (1742–1754)
 Stefano Leoni (1754–1776)
 Giovanni Domenico Straticò, O.P. (1776–1784)
 Antonio Giovanni Giuseppe Lucovich (1784–1794)
 Teodoro Lauretano Balbi (1795–1831)

Siehe auch
 Liste der römisch-katholischen Titularbistümer

Weblinks

 Eintrag auf gcatholic.org (englisch)

Aemona

Titularbistum Aemona


L'église Saint-Georges de Drohobytch est classée comme monument national ukrainien et au Patrimoine mondial de l'UNESCO. Elle est située à Drohobytch en Ukraine.

Elle a été construite dans la seconde moitié du . Considérée comme un sommet de la construction de dômes en bois, l'église a été bâtie pour une communauté ruthène. Elle est actuellement utilisée comme musée.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Art ukrainien.
 Culture ukrainienne.
 Liste des musées d'art en Ukraine.

Liens externes

Drohobytch
Patrimoine classé d'Ukraine
Patrimoine mondial en Ukraine
Musée en Ukraine
Drohobytch
Drohobytch

Église Saint-Georges de Drohobytch


متحف كيليكيا للكاثوليك الأرمن هو متحف لبناني  تراثي يحتضن ذاكرة الشعب الأرمني. ويروي محطات في مسيرته بدأت في أرمينيا وتستمر في لبنان. يحتوي المتحف على العديد من الكنوز الدينية التي تجسد تاريخ الكنيسة الكاثوليكية الأرمنية و مأساة شعبها لفترة 1700 سنة.

تاريخه
عقب أحداث 1915 المأساوية، انتقلت كرسي البطريركية الأرمنية من مدينة سيس عاصمة كيليكيا الأرمنية إلى لبنان. وتم بناء صرح كنسي في منطقة انطلياس لإدارة شؤون الأرمن النازحين. وعلى مر السنين، بنيت العديد من الصروح ضمنه منها المتحف الذي انتهت أعمال بنائه في عام 1997.

أهم معروضاته
إن معروضاته هي قطع أنقذت من سيس في العام 1915 ونقلت إلي حلب. ثم نقلت إلى انطلياس في العام 1930 حيث حُفظت لحين بناء المتحف. أضيف إليها العديد من المعروضات الأخرى التي وهبت للمتحف. ومن أهم المعروضات:
 الذخائر المقدسة: ومنها الذخائر الذهبية والفضية للقديسين نقولا وسيلفستر، قطعة من صليب السيد المسيح، ذخائر القديسة هيـلينا وللقديسين يوحنا المعمدان، ويوحنان وبطرس، ويعقوب، وأسطفان.
 تحف ومصابيح وأوان: منها حرير مطرز، مصابيح وشمعدانات وأوان تشهد لحرفية الأرمن العالية. وتعتبر نسخة إنجيل «بارتزربرت» التي نسخت في العام 1248 وهي مغلفه بفضيات تمثل أشخاصاً ومشاهد تاريخية دينية.
المطرزات: ومنها حلّة للقداس من الحرير الأزرق المطرز.

وهناك المئات من المعروضات الأخرى التي لا تقيم.

المراجع
 متحف كيليكيا.. كنوز التراث الأرمني وذاكرته الحية

المصادر

آثار لبنان
متاحف تاريخ
متاحف لبنان

متحف كيليكيا للكاثوليك الأرمن


The Rosenhan experiment or Thud experiment was an experiment conducted to determine the validity of psychiatric diagnosis. Participants submitted themselves for evaluation at various psychiatric institutions and feigned hallucinations in order to be accepted, but acted normally from then onward. Each was diagnosed with psychiatric disorders and were given antipsychotic medication. The study was conducted by psychologist David Rosenhan, a Stanford University professor, and published by the journal Science in 1973 under the title "On Being Sane in Insane Places".

It is considered an important and influential criticism of psychiatric diagnosis, and broached the topic of wrongful involuntary commitment. Rosenhan along with eight other people (five men and three women) entered 12 hospitals across five states along the west coast of the US. Three of the participants were admitted for only a short period of time, and in order to obtain sufficient documented experiences, they re-applied to additional institutions.

Respondents defended psychiatry against the experiment's conclusions, arguing that as psychiatric diagnosis relies largely on the patient's report of their experiences, faking their presence no more demonstrates problems with psychiatric diagnosis than lying about other medical symptoms.

Pseudopatient experiment
Rosenhan described his study as having two parts. The first part involved the use of healthy associates or "pseudopatients" (three women and six men, including Rosenhan himself) who briefly feigned auditory hallucinations in an attempt to gain admission to 12 psychiatric hospitals in five states in the United States. All were admitted and diagnosed with psychiatric disorders. After admission, the pseudopatients acted normally and told staff that they no longer experienced any additional hallucinations. As a condition of their release, all the patients were forced to admit to having a mental illness and had to agree to take antipsychotic medication. The average time that the patients spent in the hospital was 19 days. All but one were diagnosed with schizophrenia "in remission" before their release.

The second part of his study involved a hospital administration challenging Rosenhan to send pseudopatients to its facility, whose staff asserted that they would be able to detect the pseudopatients. Rosenhan agreed, and in the following weeks 41 out of 193 new patients were identified as potential pseudopatients, with 19 of these receiving suspicion from at least one psychiatrist and one other staff member. Rosenhan then revealed that he sent no pseudopatients to the hospital.

While listening to a lecture by R. D. Laing, who was associated with the anti-psychiatry movement, Rosenhan conceived of the experiment as a way to test the reliability of psychiatric diagnoses. The study concluded "it is clear that we cannot distinguish the sane from the insane in psychiatric hospitals" and also illustrated the dangers of dehumanization and labeling in psychiatric institutions. It suggested that the use of community mental health facilities which concentrated on specific problems and behaviors rather than psychiatric labels might be a solution, and recommended education to make psychiatric workers more aware of the social psychology of their facilities.

Rosenhan himself and seven mentally healthy associates, called "pseudopatients", attempted to gain admission to psychiatric hospitals by calling for an appointment and feigning auditory hallucinations. The hospital staff were not informed of the experiment. The pseudopatients included a psychology graduate student in his twenties, three psychologists, a pediatrician, a psychiatrist, a painter, and a housewife. None had a history of mental illness. Pseudopatients used pseudonyms, and those who worked in the mental health field were given false jobs in a different sector to avoid invoking any special treatment or scrutiny. Apart from giving false names and employment details, further biographical details were truthfully reported.

During their initial psychiatric assessment, the pseudopatients claimed to be hearing voices of the same sex as the patient which were often unclear, but which seemed to pronounce the words "empty", "hollow", or "thud", and nothing else. These words were chosen as they vaguely suggest some sort of existential crisis and for the lack of any published literature referencing them as psychotic symptoms. No other psychiatric symptoms were claimed. If admitted, the pseudopatients were instructed to "act normally", reporting that they felt fine and no longer heard voices. Hospital records obtained after the experiment indicate that all pseudopatients were characterized as friendly and cooperative by staff.

All were admitted, to 12 psychiatric hospitals across the United States, including rundown and underfunded public hospitals in rural areas, urban university-run hospitals with excellent reputations, and one expensive private hospital. Though presented with identical symptoms, seven were diagnosed with schizophrenia at public hospitals, and one with manic-depressive psychosis, a more optimistic diagnosis with better clinical outcomes, at the private hospital. Their stays ranged from 7 to 52 days, and the average was 19 days. All but one were discharged with a diagnosis of schizophrenia "in remission", which Rosenhan considered as evidence that mental illness is perceived as an irreversible condition creating a lifelong stigma rather than a curable illness.

Despite constantly and openly taking extensive notes on the behavior of the staff and other patients, none of the pseudopatients were identified as impostors by the hospital staff, although many of the other psychiatric patients seemed to be able to correctly identify them as impostors. In the first three hospitalizations, 35 of the total of 118 patients expressed a suspicion that the pseudopatients were sane, with some suggesting that the patients were researchers or journalists investigating the hospital. Hospital notes indicated that staff interpreted much of the pseudopatients' behavior in terms of mental illness. For example, one nurse labeled the note-taking of one pseudopatient as "writing behavior" and considered it pathological. The patients' normal biographies were recast in hospital records along the lines of what was expected of schizophrenics by the then-dominant theories of its cause.

The experiment required the pseudopatients to get out of the hospital on their own by getting the hospital to release them, though a lawyer was retained to be on call for emergencies when it became clear that the pseudopatients would not ever be voluntarily released on short notice. Once admitted and diagnosed, the pseudopatients were not able to obtain their release until they agreed with the psychiatrists that they were mentally ill and began taking antipsychotic medications, which they flushed down the toilet. No staff member reported that the pseudopatients were flushing their medication down the toilets.

Rosenhan and the other pseudopatients reported an overwhelming sense of dehumanization, severe invasion of privacy, and boredom while hospitalized. Their possessions were searched randomly, and they were sometimes observed while using the toilet. They reported that though the staff seemed to be well-meaning, they generally objectified and dehumanized the patients, often discussing patients at length in their presence as though they were not there, and avoiding direct interaction with patients except as strictly necessary to perform official duties. Some attendants were prone to verbal and physical abuse of patients when other staff were not present. A group of patients waiting outside the cafeteria half an hour before lunchtime were said by a doctor to his students to be experiencing "oral-acquisitive" psychiatric symptoms. Contact with doctors averaged 6.8 minutes per day.

Non-existent impostor experiment
For this experiment, Rosenhan used a well-known research and teaching hospital, whose staff had heard of the results of the initial study but claimed that similar errors could not be made at their institution. Rosenhan arranged with them that during a three-month period, one or more pseudopatients would attempt to gain admission and the staff would rate every incoming patient as to the likelihood they were an impostor. Out of 193 patients, 41 were considered to be impostors and a further 42 were considered suspect. In reality, Rosenhan had sent no pseudopatients; all patients suspected as impostors by the hospital staff were ordinary patients. This led to a conclusion that "any diagnostic process that lends itself too readily to massive errors of this sort cannot be a very reliable one."

Impact

Rosenhan published his findings in Science, in which he criticized the reliability of psychiatric diagnosis and the disempowering and demeaning nature of patient care experienced by the associates in the study. In addition, he described his work in a variety of news appearances, including to the BBC:

The experiment is argued to have "accelerated the movement to reform mental institutions and to deinstitutionalize as many mental patients as possible".

Criticisms
Many respondents to the publication defended psychiatry, arguing that as psychiatric diagnosis relies largely on the patient's report of their experiences, faking their presence no more demonstrates problems with psychiatric diagnosis than lying about other medical symptoms. In this vein, psychiatrist Robert Spitzer quoted Seymour S. Kety in a 1975 criticism of Rosenhan's study:

If I were to drink a quart of blood and, concealing what I had done, come to the emergency room of any hospital vomiting blood, the behavior of the staff would be quite predictable. If they labeled and treated me as having a bleeding peptic ulcer, I doubt that I could argue convincingly that medical science does not know how to diagnose that condition.

Kety also argued that psychiatrists should not necessarily be expected to assume that a patient is pretending to have mental illness, thus the study lacked realism. Instead of considering realistic problems in diagnosis, such as comorbidity or differential diagnosis between disorders with similar symptoms, Rosenhan dismissed the criticism as further examples of the "experimenter effect" or "expectation bias," and support for his interpretation that he had uncovered genuine problems of diagnosis rather than being fooled by his methodology.

Accusation of hoax
In The Great Pretender, a 2019 book on Rosenhan, author Susannah Cahalan questions the veracity and validity of the Rosenhan experiment. Examining documents left behind by Rosenhan after his death, Cahalan finds apparent distortion in the Science article: inconsistent data, misleading descriptions, and inaccurate or fabricated quotations from psychiatric records. Moreover, despite an extensive search, she is only able to identify two of the eight pseudopatients: Rosenhan himself, and a graduate student whose testimony is allegedly inconsistent with Rosenhan's description in the article. In light of Rosenhan's seeming willingness to bend the truth in other ways regarding the experiment, Cahalan questions whether some or all of the six other pseudopatients might have been simply invented by Rosenhan. In February 2023, Andrew Scull of the University of California at San Diego published an article in the peer-reviewed journal History of Psychiatry in support of Cahalan's allegations.

Related experiments
In 1887 American investigative journalist Nellie Bly feigned symptoms of mental illness to gain admission to a lunatic asylum and report on the terrible conditions therein. The results were published as Ten Days in a Mad-House.

In 1968 Maurice K. Temerlin split 25 psychiatrists into two groups and had them listen to an actor portraying a character of normal mental health. One group was told that the actor "was a very interesting man because he looked neurotic, but actually was quite psychotic" while the other was told nothing. Sixty percent of the former group diagnosed psychoses, most often schizophrenia, while none of the control group did so.

In 1988, Loring and Powell gave 290 psychiatrists a transcript of a patient interview and told half of them that the patient was black and the other half white; they concluded of the results that "clinicians appear to ascribe violence, suspiciousness, and dangerousness to black clients even though the case studies are the same as the case studies for the white clients."

In 2004, psychologist Lauren Slater claimed to have conducted an experiment very similar to Rosenhan's for her book Opening Skinner's Box. Slater wrote that she had presented herself at 9 psychiatric emergency rooms with auditory hallucinations, resulting in being diagnosed "almost every time" with psychotic depression. However, when challenged to provide evidence of actually conducting her experiment, she could not. The serious methodologic and other concerns regarding Slater's work appeared as a series of responses to a journal report, in the same journal.

In 2008, the BBC's Horizon science program performed a similar experiment over two episodes entitled "How Mad Are You?". The experiment involved ten subjects, five with previously diagnosed mental health conditions, and five with no such diagnosis. They were observed by three experts in mental health diagnoses and their challenge was to identify the five with mental health problems solely from their behavior, without speaking to the subjects or learning anything of their histories. The experts correctly diagnosed two of the ten patients, misdiagnosed one patient, and incorrectly identified two healthy patients as having mental health problems. Unlike the other experiments listed here, however, the aim of this journalistic exercise was not to criticize the diagnostic process, but to minimize the stigmatization of the mentally ill. It aimed to illustrate that people with a previous diagnosis of a mental illness could live normal lives with their health problems not obvious to observers from their behavior.

See also

 Psychiatric hospital § Undercover journalism

References

Notes

Bibliography

External links

On being sane in insane places
Rosenhan experiment summary
BBC Radio 4, "Mind Changers", Series 4 Episode 1: The Pseudo-Patient Study

1973 in science
Academic scandals
Anti-psychiatry
Experimental psychology
History of psychology
Psychiatric false diagnosis
Psychology experiments
Social problems in medicine

Rosenhan experiment


An Scirpus fuirenoides in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carl Maximowicz. An Scirpus fuirenoides in nahilalakip ha genus nga Scirpus, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Scirpus

Scirpus fuirenoides


بَرسِلُش أو بَرسِلُس أو (نقحرة: بارسيلوس)  هي مدينة وبلدية برتغالية تقع شمال غرب البلاد في مقاطعة براغا فس محافظة مينيو. كان عدد السكان 120,391 نسمة في عام 2011،  وبلغت مساحتها 378.90 كيلومتر مربع.

توأمة
لبَرسِلُش اتفاقيات توأمة مع كل من:

 فييرزو
 بونتيفيدرا
 ساو دومينغوس
 الجديدة
 ريسيفي
 سفيشتوف

أعلام

 كابوتشو
 هوغو فييرا
 نيلسون أوليفيرا
 إيزابيلا من بارسيلوس
 هوغو فيانا

مراجع

بارسيلوس
بلديات البرتغال
بلديات محافظة براقرة
مدن البرتغال

برسلش


Biorazgradiva plastika je plastika koju je moguće razgraditi djelovanjem živih organizama,obično bakterija.

Danas   se proizvode 2 osnovna tipa biorazgradive plastike: tkz. bioplastike,komponente kojih su dobivene preradom sirovina iz obnovljivih izvora,te sintezom dobivene plastike koje sadrže aditive koji potiču biorazgradnju istih.

Primjeri

 Dok su aromatski poliesterI skoro potpuno otporni na mikroorganizme,većina je alifatskih poliestera biorazgradiva, prije svega zbog potencijalno hidrolizom razgradivih esterskih veza.:
 Prirodni proizvodi: Polihidroksialkanoati (PHAs) kao i   poli-3-hidroksibutirati (PHB), polIhidroksivalerati (PHV) i polihidroksiheksanoati (PHH);
 Obnovljivi resursi: Polilaktička kiselina (PLA);
 Sintetski: Polibutilen sucinat(PBS), polikaprolaktoni (PCL)...
 Polianihidridi
 Polivinil alkohol
 Većina škrobnih derivata

Dodatna literatura

Izvori

Materijali

Biorazgradiva plastika


Macaristan'ın kuzeybatı illerindendir. Yüzölçümü 4089 km², nüfusu 420,000'dir.

Kasabaları
 Mosonmagyaróvár (30.424)
 Csorna (10.848)
 Kapuvár (10.684)
 Jánossomorja (5998)
 Tét (4113)
 Pannonhalma (4098)
 Fertőd (3403)

Köyleri

Győr-Moson-Sopron


Goliathejre (Ardea goliath) er en fugleart, der lever i det subsahariske Afrika.

Eksterne henvisninger
  Netfugl.dk
 Avibase - the world bird database

Hejrer
Afrikas fugle

Goliathejre


Current 93 are an English experimental music group, working since the early 1980s in folk-based musical forms. The band was founded in 1982 by David Tibet, who has been Current 93's only constant member.

Background
Tibet has been the only constant member in the group, though Steven Stapleton (of Nurse with Wound) has appeared on nearly every Current 93 release. Michael Cashmore has also been a constant contributor since Thunder Perfect Mind. Douglas P. of Death in June has played on well over a dozen Current 93 releases, and Steve Ignorant of Crass (using the name Stephen Intelligent), Boyd Rice, runologist Freya Aswynn, Nick Cave, Björk, Andrew W.K., Anohni, Baby Dee, Will Oldham, Ben Chasny, Rose McDowall, have also lent their talents over the years.

Current 93 have released over twenty albums and many singles as well.

Much of Current 93's early work was similar to late 1970s and early 1980s industrial music: abrasive tape loops, droning synthesizer noises and Tibet's distorted, excoriating vocals.

Tibet's lyrics have been fairly consistent, regardless of delivery: The  earlier recordings reflect his preoccupation with death, Christ, mysticism, Aleister Crowley (Tibet borrowed the term "93 Current" from Crowley – the 93 Current being the current of Thelema or Agape), Tibetan Buddhism, Gnosticism, runes, swastikas, Noddy, The Wicker Man, and a variety of occult notions. The later to present-day period of Current 93's recordings increasingly reflect Tibet's interest in Christian mysticism and apocalypse. Tibet has stated that he identifies as a Christian.

Literary influences include Lautreamont's Les Chants de Maldoror, the Bible, The Poetic Eddas, Hildegard von Bingen, Yukio Mishima, John Dee's De Heptarchia Mystica, The Thunder, Perfect Mind, William Blake, Louis Wain, writer Thomas Ligotti, occult British author Arthur Machen (originator of the title "The Inmost Light"), M.R. James's various ghost stories, The Cloud of Unknowing, Count Eric Stenbock, and Russell Hoban's Riddley Walker.

Discography

Primary, full-length, Current 93 studio albums

Full discography

Compilation appearances
"Black Ships Ate the Sky (Alternate Mix)" on Brainwaves (2006)

Current 93 Presents releases

 1986 Aleister Crowley – The Hastings Archives/The World As Power LP
 1988 The Venerable 'Chi.med Rig. 'dzin Lama, Rinpoche – Tantric rNying.ma Chant of Tibet LP/CD
 1990 Harry Oldfield – Crystal LP/CD
 1990 Sveinbjorn Beinteinsson – Edda LP/CD
 1992 Shirley Collins – Fountain of Snow CD
 1995 Tiny Tim – Songs of an Impotent Troubadour CD
 1997 The Aryan Aquarians – Meet Their Waterloo LP/CD

Sheet music
Music sheets for piano and voice were released in 2017 by Terentyev Music Publishing Company, containing the album Soft Black Stars. The digital version is the complete music transcription of the album. The printed version contains piano notation and the lyrics (but not the vocal lines) and provides a complete overview of which melodies and harmonies each song from Soft Black Stars should be improvised around, "to make your own stars" as David Tibet writes. The press-release says "It was, indeed, in this way that the Soft Black Stars were created during the recording sessions and in concerts."

References

External links

 Official archive at Brainwashed, extensive discography, live information archive, related literary sources.
 David Tibet – C93 interview extensive interview with David Tibet from the Judas Kiss site, conducted in 2006
 Current 93 at Bandcamp

British industrial music groups
English experimental musical groups
Psychedelic folk groups
Neofolk music groups
English musical trios
Musical groups established in 1982
Musical groups from London

Current 93


Titus Gheorghe Ionescu () a fost un pilot român de aviație, as al Aviației Române din cel de-al Doilea Război Mondial.

Sublocotenentul av. Titus Gheorghe Ionescu a fost decorat cu Ordinul "Virtutea Aeronautică" de Război cu spade, clasa Crucea de Aur cu 1 baretă (28 noiembrie 1941) pentru că "a executat 72 misiuni la inamic, dovedindu-se a fi un pilot cu calități excepționale și foarte bun șef de patrulă. A condus patrula în atacurile A. c. A. inamic și a trupelor terestre, obținând rezultate frumoase".

Decorații
  Ordinul "Virtutea Aeronautică" de Război cu spade, clasa Crucea de Aur cu 1 baretă (28 noiembrie 1941)

Note

Nașteri în secolul al XX-lea
Decese în secolul al XX-lea
Ași ai aviației române din cel de-al Doilea Război Mondial
Decorați cu Ordinul Virtutea Aeronautică

Titus Gheorghe Ionescu


Gregorio de la Fuente (Santiago, 5 de diciembre de 1910 - ibídem, 28 de diciembre de 1999) fue un reconocido pintor y muralista chileno. Junto a los artistas Julio Escámez, José Venturelli, Fernando Marcos, Fernando Daza y Pedro Olmos, es uno de los representantes importantes de la corriente muralista chilena del , influenciada en buena parte por el muralismo mexicano.

Estudios en Chile y en el extranjero

En 1927 ingresó a estudiar en la Escuela de Bellas Artes del Parque Forestal, donde estuvo hasta su cierre en marzo de 1929. En este lugar fue alumno de Manuel Núñez y Carlos Isamitt. Posteriormente continuó sus estudios en la academia de Juan Francisco González y en 1931 se reincorpora a la Escuela de Bellas Artes, luego que esta se trasladase a la Universidad de Chile, bajo la dirección de Julio Fossa Calderón. En 1937 se convierte en alumno y ayudante del curso de Pintura Mural al Fresco dictado por el profesor Laureano Guevara en reemplazo de Israel Roa.

En 1943 realiza su primer viaje a Argentina para estudiar arte mural. Un tiempo después se va a Europa y en 1945 obtiene el apoyo de una beca del gobierno francés para perfeccionarse en la técnica del fresco en la Escuela de Bellas Artes de París y en la Académie de la Grande Chaumière. Durante su estancia por Europa viaja a Italia, Bélgica, Holanda, Inglaterra y España, y más tarde conoce Brasil, México, Guatemala, Suiza, Unión Soviética, Hungría, Bulgaria y Grecia.

Vida académica
De la Fuente se desempeñó, entre 1938 y 1960, como profesor de Artes plásticas de Enseñanza media en el Liceo San Agustín de Santiago. Entre 1946 y 1948 ejerció como docente de la cátedra de Dibujo en la Escuela de Bellas Artes de la Universidad de Chile, y entre 1957 y 1971, en la cátedra de Pintura Mural, en la misma Universidad y hasta su jubilación, luego de cumplidos ya sus 60 años. Además fue miembro de la comisión docente de la Escuela de Bellas Artes.

Paralelamente, crea junto a los artistas Camilo Mori, Mireya Lafuente y Carlos Sotomayor el grupo artístico Escafandra. Entre 1962 y 1968 asume como director de la Casa de la Cultura de Ñuñoa, así como también fundador y director de la Academia de Arte Juan Francisco González, que fue bautizada con el nombre de su antiguo tutor.

Finalmente, fue jurado de diversos concursos artísticos, incluyendo el Premio Nacional de Arte de Chile.

Su obra

Estilo
Su trabajo, que buscaba la reivindicación social a través de la pintura, fue cambiando del realismo social en sus primeros años hasta decantar en un trazo más abstracto y cubista. De su primera etapa, una de sus obras más importantes es la del mural Historia de Concepción, creado entre 1942 y 1945, con la colaboración de los ayudantes Sergio Sotomayor y Julio Escámez, ubicado en la ex Estación Central de Concepción, donde actualmente se emplaza el Gobierno Regional del Biobío. Este mural es considerado el «tesoro del Barrio Cívico» y fue declarado Monumento Histórico Nacional el 8 de septiembre de 2008.

En cierta ocasión Gregorio expresó acerca de su compromiso social lo siguiente:

Obras
 Historia de Concepción (1943-1946, Ex Estación Central de Concepción, Chile)
 Historia de La Serena, mural en la Estación de Ferrocarriles de La Serena (1952)
 Mural en la Caja de Crédito Minero (La Serena)
 El Abrazo de los Pueblos, mural en la Estación de Ferrocarriles de Los Andes (1953)
 Mural en el hall central de la Caja de Empleados Municipales de Santiago de Chile (1957)

Referencias

Enlaces externos
 Sitio oficial de Gregorio de la Fuente

Nacidos en Santiago de Chile
Fallecidos en Santiago de Chile
Muralistas de Chile
Pintores de Chile del siglo XX
Alumnado de la Universidad de Chile

Gregorio de la Fuente (pintor)


Büyük Saat (în ) este un turn cu ceas istoric din orașul Adana și cel mai înalt turn cu ceas din Turcia, având 32 m înălțime. Acesta este situat în orașul vechi pe Ali Münif Caddesi.

Istoria
Construcția Büyük Saat a fost începută în anul 1879 de către guvernatorul Ziya Pașa și a fost finalizată de următorul guvernator Abidin Pașa în 1882 ca un simbol de modernizare. Cei doi arhitecți armeni, Krikor Agha Bzdikian și Kasbar Agha Bzdikian au fost responsabili pentru proiectarea sa. Primarul Haci Yunus a avut, de asemnea o contribuție semnificativă la construcție. De atunci, turnul este unul dintre cele mai importante repere ale orașului.

Büyük Saat a fost deteriorat în timpul ocupației franceze și a fost renovat în anul 1935.

Arhitectura

Büyük Saat a fost construit ca o prismă pătrată iar zidurile turnului s-au construit din cărămizi. Turnul are o înălțime de 32 m, dar adâncimea fundației este considerată a fi chiar mai mare. Se spune că fundația ar fi de 35 m adâncime. Au existat zvonuri că apa care izvorăște din fundație era vindecătoare.

În timpul perioadei în care s-a construit, existau turnuri cu ceas realizate în alte mari orașe ale Imperiului Otoman. Büyük Saat a fost cel mai mare dintre ele, al doilea cel mai mare fiind Turnul cu Ceas Dolmabahçe din Istanbul.

Funcțiune
Construcția a făcut locuitorilor viața mai ușoară. În fiecare oră, sunetul clopotul din turn poate fi auzit din cele mai multe locuri ale orașului. După construirea turnului, oficialii orașului au aranjat programul de lucru în funcție de Büyük Saat. Rugăciunle islamice au fost stabilite în funcție de Büyük Saat, până atunci realizându-se în funcție de poziția soarelui.

Problema majoră din ziua de azi legată de Büyük Saat este lipsa unor zone pietonale la baza acesteia. Turnul este în mijlocul unei străzi aglomerate, ceea ce face dificil accesul vizitatorilor. Municipalitatea are planuri de a lărgi trotuarele de la Ali Münif Caddesi și să redirecționeze traficul din zonă pe alte străzi.

Referințe

Turcia

Büyük Saat


Stenella er en slægt i familien delfiner med fem arter, der er udbredt i varme have over hele verden.

Beskrivelse
Arterne i Stenella er slanke delfiner, der måler mellem 1,5 og 3,5 meter i længden. Hannerne er som regel noget større end hunnerne. Næbbet er langt og smalt og er tydeligt afsat i forhold til panden. I hver kæbehalvdel sidder mellem 28 og 65 små, spidse tænder.

Medlemmerne af slægten Stenella ses oftest i små grupper og meget sjældent alene. Hos pantropisk plettet delfin er set flokke på flere tusind dyr.

De springer ofte ud af vandet, hvilket kan ske lodret mens de roterer om deres egen længdeakse for til slut at dykke ned i vandet igen med halen først. Føden består næsten udelukkende af små fisk. Desuden undertiden blæksprutter.

Arter
De fem arter i slægten Stenella:
 Stribet delfin, Stenella coeruleoalba
 Langnæbbet delfin, Stenella longirostris
 Pantropisk plettet delfin, Stenella attenuata
 Atlantisk plettet delfin, Stenella frontalis
 Clymenedelfin, Stenella clymene

Kilder

 Ronald M. Nowak (2003), Walker's Marine Mammals of the World. Side 157–160. JHU Press, .
 Spencer Wilkie Tinker ( 1988), Whales of the World. Side 136–137. Brill Archive, .

Delfiner

Stenella


Bernhard Schafer (* 27. Mai 1959) ist ein Schweizer Politiker (CSP). Er war Mitglied des Grossen Rats des Kantons Freiburg von 2012 bis 2014 und gehörte der Petitionskommission an.

Schafer ist ausgebildeter Sekundarlehrer und arbeitet als Direktor an der Orientierungsschule des Senseoberlandes in Plaffeien. Er ist verheiratet und wohnt in St. Ursen.

Weblinks

Einzelnachweise

Grossrat (Freiburg)
CSP-Mitglied
Geboren 1959
Schweizer
Mann

Bernhard Schafer


Eurypylos () ist eine Gestalt der Griechischen Mythologie.

Eurypylos war – nach der griechischen Mythologie – ein Sohn des Königs Dexamenos von Olenos und begleitete Herakles auf dessen Zug gegen Troja. Laut einer vom griechischen Reiseschriftsteller Pausanias berichteten, aber von ihm abgelehnten Sagenversion wurde Eurypylos von einigen Autoren mit jenem gleichnamigen Heros von Patrai identifiziert, der aufgrund des Anblickes des in einer heiligen Lade aufbewahrten Bildnisses des Dionysos Aisymnetes den Verstand verloren hatte. Nach dieser Version soll Eurypylos die Lade von Herakles erhalten haben. Pausanias führt gegen diese Überlieferung drei Gründe ins Treffen, von denen der dritte der stichhaltigste ist: Demnach verehrten die Einwohner Patrais selbst nur den ebenfalls Eurypylos genannten Sohn des Euaimon als Heros und erzählten von diesem die erwähnte Geschichte seines Wahnbefalls beim Anblick der Götterstatue und seiner späteren Heilung.

Literatur

Anmerkungen

Person der griechischen Mythologie

Eurypylos (Sohn des Dexamenos)


Moreno chivato est une espèce d'araignées aranéomorphes de la famille des Prodidomidae.

Distribution
Cette espèce est endémique de la région de Valparaíso au Chili. Elle se rencontre dans la province de Petorca.

Description
La femelle holotype mesure  et le mâle

Systématique et taxinomie
Cette espèce a été décrite par Platnick, Shadab et Sorkin en 2005.

Étymologie
Son nom d'espèce lui a été donné en référence au lieu de sa découverte, Quebrada del Chivato.

Publication originale
 Platnick, Shadab & Sorkin, 2005 : « On the Chilean spiders of the family Prodidomidae (Araneae, Gnaphosoidea), with a revision of the genus Moreno Mello-Leitão. » American Museum novitates, ,  (texte intégral)..

Liens externes

Notes et références

Prodidomidae
Espèce d'araignées (nom scientifique)
Faune endémique du Chili

Moreno chivato


Jean Tenenbaum, cunoscut ca Jean Ferrat, () a fost un poet, compozitor și interpret francez, evreu de origine.

Discografie
 1961: Deux enfants au soleil («Ma Môme», «Federico Garcia Lorca», etc.)
 1963: Nuit et brouillard («C'est beau la vie», «Nous dormirons ensemble», etc.)
 1964: La Montagne («Que serais-je sans toi», «Hourrah !», etc.)
 1965: Potemkine («C'est toujours la première fois», «On ne voit pas le temps passer», etc.)
 1966: Maria («Heureux celui qui meurt d'aimer», «Un enfant quitte Paris», etc.)
 1967: À Santiago («Cuba si», «Les Guérilleros», etc.)
 1969: Ma France («Au printemps de quoi rêvais-tu ?», «L'Idole à papa», etc.)
 1970: Camarade («Sacré Félicien», «Les Lilas», etc.)
 1971: La Commune («Les touristes partis», «Aimer à perdre la raison», etc.)
 1971: Ferrat chante Aragon («Le Malheur d'aimer», «Robert le Diable», etc.)
 1972: À moi l'Afrique («Une femme honnête», «Les Saisons», etc.)
 1975: La femme est l'avenir de l'homme («Dans le silence de la ville», «Un air de liberté», etc.)
 1979: Les Instants volés («Le Tiers chant», «Le chef de gare est amoureux», etc.)
 1980: Ferrat 80 («Le Bilan», «L'amour est cerise», etc.) certified platinum record
 1985: Je ne suis qu'un cri («La Porte à droite», «Le Chataîgnier», etc.)
 1991: Dans la jungle ou dans le zoo («Les Tournesols», «Nul ne guérit de son enfance», etc.)
 1995: Ferrat chante Aragon Vol. 2 («Complainte de Pablo Neruda», «Les feux de Paris», «Lorsque s'en vient le soir», etc.)
 2002: Ferrat en scène

Cinema
 Jean Ferrat în apariții cameo din cinema
 1959 Îl vedem pe Jean Ferrat urcându-se într-un metrou în filmul Un martor în oraș, regia Édouard Molinaro.
 1962 apare într-o scenă din filmul Vivre sa vie, de Jean-Luc Godard, unde el însuși pune o monedă în tonomat ca să asculte Ma môme.

Referințe

Cantautori francezi
Cantautori evrei
Cântăreți francezi
Cântăreți evrei
Compozitori evrei
Compozitori franceziî

Jean Ferrat


Silver Linings Playbook er en amerikansk romantisk dramakomedie fra 2012. Filmen er instrueret af David O. Russell og har Bradley Cooper og Jennifer Lawrence i hovedrollerne.

Medvirkende
 Bradley Cooper som Pat Solitano
 Jennifer Lawrence som Tiffany
 Robert De Niro som Pat Solitano Sr.
 Jacki Weaver som Dolores Solitano
 Chris Tucker som Danny
 Anupam Kher som Dr. Patel
 John Ortiz som Ronnie
 Shea Whigham som Jake
 Julia Stiles som Veronica
 Paul Herman som Randy
 Dash Mihok som Betjent Keogh

Eksterne henvisninger

Amerikanske film fra 2012
Dramafilm fra USA
Film baseret på bøger

Silver Linings Playbook


Sachinidis ist der Familienname folgender Personen:

 Filippos Sachinidis (* 1963), griechischer Finanzminister
 Vasilios Sachinidis (* 1986), griechischer Fußballspieler

Sachinidis


Bisiklet (Fr. 'Bicyclette' İki dairecikli) ya da popüler olmayan eski adıyla velespit (Fr. 'Vélocipède' Tez Ayak), motorsuz veya elektrik motorlu, iki veya üç tekerlekli, pedallı, (bazen elektrik motor destekli) insan gücü ile ilerleyen bir ulaşım aracıdır. 19. yüzyıl sonlarında bisiklet anlamında Arapça derrâce sözcüğünün kullanıldığı da belirtilmektedir. Halk dilinde bisiklet anlamında demirat, teker, yelatı gibi sözcüklerin kullanıldığı tespit edilmiştir. Bisikletin eş anlamlısı olarak ise çiftteker ve çalınga sözcükleri bulunmaktadır. Ulaşım ve eğlencenin yanı sıra bisiklet sporunda da kullanılır. BMX, Dağ bisikleti, şehir (hibrit) bisikleti, tandem (çift kişilik bisiklet), tur bisikleti, yol bisikleti gibi türleri vardır. Vitesli ve vitessiz türleri bulunmaktadır.

Tarihçe

Bisikletin icadı konusunda tarihçiler arasında tam bir fikir birliği yoktur ve ileri sürülen tarihler tartışmalıdır. Bisiklet, tek bir mucit tarafından icat edilmemiş, tarih içerisindeki pek çok farklı çabanın bir sonucu olarak ortaya çıkmıştır. Leonardo da Vinci'ye ait olduğu ileri sürülen 1492 tarihli bir bisiklet karalamasının 1960'larda Codex Atlanticusa eklenmiş sahte bir çizim olduğu anlaşılmıştır. 1790'larda icat edilen vélocifère veya célérifère isimli hızlı at arabası aracı, bisikletin atalarından biri olarak kabul edilmez.

Binicisi tarafından itme gücü sağlanan iki tekerlekli ve kanıtları tartışmalı olmayan ilk taşıt, Alman Baron Karl von Drais de Sauerbrun tarafından icat edilmiştir. Drais, 1817 yılında aracı 14 km boyunca kullandı ve 1818 yılında Paris'te sergiledi. Von Drais, aracını Laufmaschine (koşu makinesi) olarak adlandırdı, çünkü tahtadan yapılmış aracın sabit bir gidonu vardı, fakat hareketi sağlamak için pedalları yoktu. Binici, ayakları ile yerden güç alıyor, bir denge tahtası binicinin kollarını destekliyordu. Zamanla bu isim yerine draisienne ve velosipede isimleri daha popüler hâle geldi. Draisienne günümüzde birçok dilde tren rayları üzerinde ray boyu kas gücüyle hareket eden aletler için kullanılır. Von Drais aracının patentini aldı, ancak kısa sürede kopyaları Avusturya, Birleşik Krallık, İtalya ve Amerika Birleşik Devletleri gibi pek çok ülkede türedi.

Londralı Denis Johnson, von Drais'in koşu makinesinden bir adet satın aldı ve İngiltere'de patentini alarak geliştirdi. 300 adet üretip "yaya at arabası" adıyla piyasaya sürdüğü araç, "hobi atı" adıyla ünlendi. Karikatüristler, bu aracı "züppe atı" olarak tanımlıyor ve yoldan geçenler, binicilerle alay ediyorlardı. Hobi atının sadece düzgün yollarda rahatça kullanılabilmesi, emniyet endişelerini gündeme getirdi ve araç, altı ay içerisinde gözden düştü. Drais ve Johnson'ın çabaları, iki tekerlekli bisikletin hareket hâlinde iken dengede kalabileceğini ispatlasa da sonraki 40 yıl boyunca çalışmalar üç ve dört tekerlekli bisikletler üzerinde yoğunlaştı.

İlk büyük oranda seri bisiklet üretimi "Michaux Company" tarafından yapılmıştır. Şirket, yılda yüzkırk bisiklet üretiyordu. Bisikletin ilgi görmesi, dönemin devletlerinin de dikkatini çekmiştir. 1800'lerin ikinci yarısında Fransa Savunma Bakanlığı bisiklet üretimini destek vermiş ve 1871'de imal edilen bisikletler, Almanya ile o zaman yapılan savaşta kullanılmıştır.

Trufaut, içi boş kauçuk lastiğini bulmuş, bunu İskoçya'da eşit çapta tekerlekleri olan komple kadrolu, bilyalı ve millî bisikletlerin yapılması takip etmiş, ardından da ortadan katlanan portatif bisikletler piyasaya çıkmıştır.

İrlanda'da 1888 yılında havalı plastik bisikletler piyasaya sürülmüştür. Bu durum bisiklet endüstrisini geliştirmiştir. Bisiklet üretiminde kullanılan malzemenin fiyatının yüksekliği, işçilik maliyetlerinin yüksekliği nedeniyle halka inememiştir. 1800'lerin sonundan fabrikaların artması ve seri üretimin hızlanmasıyla maliyetlerde yaşanan düşüş, bisikletin geniş kitlelere ulaşmasını sağladı. Özellikle Belçika, Fransa, İngiltere, İtalya ve İspanya'daki bisiklet fabrikaları, bisikletin bu ülkelerde yaygınlaşmasına ve bisiklet sporunun gelişmesine önayak olmuştur.

II. Dünya Savaşı'nda Avrupa ülkeleri, bisikleti ordu süratinin artırılması için askerî amaçla kullanmışlardır.

Bisiklet o kadar günlük hayat içindedir ki sayısal dünya alfabesi Unicode'da 0x1F6B2 Kod noktası bisiklet ikonu için ayrılmıştır. Bunun HTML entity kodu olarak karşılığı olan 🚲 web sayfasında şu "harfi" gösterir: 🚲'''.

 Türleri
 Tekerlek çaplarına göre

Bisiklet tipleri birkaç farklı şekilde sınıflandırılabilirler. Bunlardan birisi tekerlek çaplarına göre yapılan sınıflandırmadır. Üç tekerlek çapı şu anda çok yaygın olarak kullanılmaktadır. Bunlar , , . Bunların dışında  çapındaki tekerlekler, uzun yıllar boyunca yol bisikletlerinde kullanılmıştır.  çaplı 650B olarak tanımlanan tekerlekler de son zamanlarda bâzı üreticiler tarafından kullanılmaya başlanmıştır.  çaplı tekerlekler dağ bisikletinde yaygınlığı gitgide artmıştır. 2012 yılında olimpiyatlarda birçok dağ bisikleti yarışçısı  tekerlekleğe sahip bisiklet kullanmışlardır.

Teker çapı sınıflandırmasına göre  tekerlek çapına sahip bisikletler yol bisikleti,  tekerlek çapına sahip bisikletler dağ bisikleti olarak kabaca tanımlanır.  tekerleklere sahip bisikletler BMX bisikletleri  hacı bisikleti olabildikleri gibi, farklı üç tekerlekli, hatta dört tekerlekli bisikletlerde ve yatay bisikletlerde sıklıkla kullanılırlar.

 Kullanım amaçları

Bisikletler kullanım amaçlarına göre de sınıflandırılabilirler. Teker çapı ne olursa olsun, ince tekerlekli ve daha nahif yapılı, asfaltta kullanıma yönelik yapılmış bisikletlere yol bisikleti denir.

Gene tekerlek çapı  ya da  olmasına bakılmaksızın (genellikle 559 mm olur), sağlam gövdeli ve dayanıklı parçalardan yapılmış, daha kalın lastiklerin kullanılmasına izin veren bisikletler araziye uygundurlar ve bunlara dağ bisikleti denir. Dağ bisikletlerinin ön süspansiyonlu, ön ve arka süspansiyonlu, süspansiyonsuz tipleri olabilir. Süspansiyon miktarına ve olup-olmamasına göre bisiklet kullanım alanları değişebilir.

Teker çapı  ya da  ve son zamanlarda da  ya da  olarak üretilen bazı bisikletler, uzun yollarda kullanılmak üzere üretilirler. Bu bisikletlerin ön ve arka kısımlarında çanta taşımaya imkânları vardır. Çamurluklar, rahat sele ve gidonlar kullanırlar. Tek amacı uzun mesafelere binicisini ve binicinin eşyalarını taşımak olan bu bisikletlere tur bisikleti denir.

Teker çapı Türkiye'de , Fransa, İtalya, İskandinav ülkeleri gibi bölgelerde ise 650B olan bâzı bisikletler vardır ki bunlara şehir bisikletleri denir. Bu bisikletlerin çoğu zaman ön ve arkalarında sepetleri, dinamolu ışıklandırma sistemleri vardır. Avrupa'nın pek çok yerinde genç-yaşlı insanlar şehir içindeki işlerini görmek, bir yerden bir yere gitmek, yük taşımak için bu bisikletleri kullanırlar.

Asıl amacı akrobasi ve bâzı özel yarışlar olan, sağlam yapılı ve  tekerlekli bisikletlere BMX bisikletleri denir. Bu bisikletler 1980'li yıllardan itibaren ortaya çıkmış ve bütün dünyada popülerlik kazanmışlardır.

İki sürücünün aynı anda binmesine müsaade eden bisikletlere tandem denir. Tandemler, uzun turlardan kısa arazi yarışlarına kadar pek çok farklı alanda kullanılabilirler.

Sürücüsünün arkasına yaslanmasına hatta bâzı durumlarda yatar pozisyonda durmasına müsaade eden bisikletlere yatay bisiklet denir. Yatay bisikletler Türkiye'de yaygın değildir. Yatay bisiklet kelimesi bile bilinmemektedir. Yatay bisikletin İngilizcesi dir.

Sadece tek bir tekerleki olan bisikletler de vardır. İki tekerlek karşılığı kullanılan İngilizcesi "" olan bisiklet, tek tekerlekten oluştuğu için İngilizcedeki "" kelimesinin karşılığı olarak unisiklet kelimesiyle tanımlanmaya başlamıştır. Eskiden sirklerde gösteri amacıyla kullanılan unisikletler, son yıllarda sokak hareket yarışmalardan unisiklet basketbolu, hokeyi ve dağ unisikleti mânâsına gelen "muni" kategorilerine kadar geniş bir alana yayılmış ve giderek dünyada popülerlik kazanmışlardır. Tek tekerlekli bisiklet, yani unisikleti kullanmayı öğrenmek, normal bisiklet kullanmaktan farklıdır.

Elektrikli bisiklet motorda ve pilde yeni teknolojiler (örn. Ni-MH) sayesinde fiyat ve kulanım kolaylığı getirerek bisikleti daha çekici hale kılmaya başlamıştır. Bu yüzden daha uzun mesafeler bisikletle terlemeden ulaşılabilir hale gelmiştir. Buna ek olarak sıkışık trafikte araba içinde hareketsiz yolculuk yerine, daha hür, daha sosyal, daha sağlıklı, daha masrafsız, ve daha çevreci bir seçenek sunması gibi nedenler elektrikli bisikleti daha çekici hale getirmiştir. Elektrikli motor ön teker göbeğine, arka teker göbeğine ya da daha dengeli olsun diye pedallar arasına yerleştirilebilir. Elektrik enerjisinin depolandığı pil kadro içinde saklı veya üzerinde monte edilmiş olabilir. Motor pilden aldığı enerjiyle pedal gücüne yardım ederek sürücünün konforunu arttırır. Kanunun bisiklet süratine ve motor gücüne koyduğu kısıtlamalara uyabilmek ve kullanım kolaylığı için elektrikli bisikletlerde hız ve pedal gücü ölçen, motor yardımının oranını ayarlayan aygıtlar da sistemin parçası olabilir.

İş bisikletleri özellikle yük taşımak için üretilirler. Bâzıları yüz kilo ve üstündeki yükleri taşıyabilecek kadar sağlamdır. Elektrik motor destekli olanları yüklü iken bile zorlanmadan trafiğe de uyabilir. İki veya üç tekerlekli modelleri vardır.Katlanabilen bisiklet uzunca bir seyahatin ilk ve son kısımlarında kullanmak için, motorlu taşıtta beraber götürülebilme kolaylığı amacıyla daha az yer kaplayacak şekilde kolayca katlanıp, varınca da kolayca açılıp binilebilen bisiklet çeşitlerine denir.Scooter ya da "kick bike" denilen iki tekerli, oturaksız, bir ayakla üstüne yere yakın basılıp bir ayakla yeri iterek binilen bisiklet çeşitleri de vardır. Daha kısa ve yokuşsuz asfaltlı mesafelere uygundurlar.

 Bisiklet donanımı

Bisiklet, çeşitli donanımın bir araya gelmesinden oluşur.

 Kadro

Çatı da denir. Karbon, çelik, alüminyum, titanyum gibi farklı malzemelerden yapılabilir. Sağlamlık açısından daha çok bisikletlerde alüminyum ve karbon kadrolar tercih edilir. Alüminyum kadroların en büyük özelliklerinden birisi, hafif olması ve darbeleri emmesidir. Günümüzde karbon fiber kadrolar oldukça yaygın olup alüminyumdan çok daha sert ve çok daha hafiftirler. Bu özelliğinden dolayı dağ bisikleti ve yol bisikletlerinde karbon kadrolar daha çok tercih edilir.

Kadronun yüksekliği binicinin yüksekliğine uygun seçilir. Yüksekliğin ince ayarı oturak çubuğunun uzunluğu ayarlanarak yapılır. Kadronun geometrisi bisikletin ne kadar yüksek dengeli sürülebileceği ve ne kadar yüksek manevra kabiliyeti gösterebileceği gibi özelliklerinin nasıl dengeleneceğine karar verir. Bazı kadrolar arka tekerin kendi maşasıyla kadrodan bağımsız ve amortisörlü hareket edebildiği, engebeler üzerinden sekmelerin vereceği sarsıntıları kadroya ve sürücüye ulaştırmayacak şekilde tasarlanmıştır.

 Maşa

Tekerin iki yanına uzanan maşa amortisörlü ya da düz olabilir. Ön veya arkada bulunabilir. Havalı ve yaylı olmak üzere iki çeşittir. Amortisörler sürüş konforu sağlamak, ve tekerin yere temasını peşpeşe zıplamaları önleyerek arttırmak için tasarlanmıştır. Dağdan inerken veya engebeli arazide yardımcı olurlar. Düz maşalar daha çok yol ve şehir bisikletlerinde kullanılır. Bu sebeple en çok tercih edilen amortisörlü olanıdır. Eğer şehirde sürülecekse daha az karmaşık olan düz maşa da kullanılabilir.

 Frenler

Hız düşürmek için kontrol hareketiyle dönen tekere sürtünme başlatan frenler ön ve arka tekere uygulanışına göre olmak üzere iki tanedir. Sürtünmeyi gerçekleştirme yöntemi bakımından birçok çeşitleri vardır:
 Tekerin dışa yakın metal cantının göbeğe bakan iç yüzeyine lastiklerle dışa doğru yüklenerek sürtünen ve yol bisikletlerinde bulunan eski tip U-fren,
 Tekerin dışa yakın metal cantının yanlara bakan kenarlarını lastiklerle kavrayan V-fren ya da C-fren,
 yassı balatalarla göbeğe monte edilmiş metal diski kavrayan, ve
 göbeğin iç yüzeyine dışbükey balatalarla yüklenen.

Fren kontrol hareketini (didona monte edilmiş el freni manivelalarını ellerin kavramasını) lastik ve balatalara ulaştırma yöntemi olarak birçok mekanizma çeşidi vardır:
 eklemli çubuklarla (en eskisi),
 çelik spiral boru içinde yağlı çelik kabloyla (en çok kullanılanı),
 boru içinde hidrolik yağı ile (en güveniliri, ama en ağır ve en karmaşık olanı), veya
 ters yönde pedal (kontrpedal) ile zinciri ters yönde gererek (en gizlisi, en az bakım gerektireni, ama pedalın serbest geri hareketine izin vermeyeni).

 Tekerlek

Bisiklette tekerlek bir ilâ dört tane olabilir. Fakat ikiden farklı sayıda olması hâlinde "bi"siklet adı, içindeki "iki" kelimesinden dolayı uygun olmaz. Üçlü bisikletlerin genelde önde bir, arkada iki tekerleği vardır. Tek tekerlekli olanlar ise genellikle sirklerde gösteri ve akrobasi amaçlı kullanılmaktadır.  dağ bisikletleri için,  yol bisikletleri için uygun basınç ölçüsüdür. Dönüş hızını arttırmak için rulmanlı göbek sistemleri kullanılır. Dağ bisikletlerinde daha dişli lastikler, şehir ve yol bisikletlerinde ise sürtünmesi, dolayısıyla enerji kaybı daha az düz ve dişsiz lastikler tercih edilir. Buzlu ya da sıkıştırılmış kar zeminler için çivili lastik önerilir.

Tekerleğin cantı göbeğine tellerle bağlıdır. Bu teller göbek kenarında bir delikten çıkıp, belli açılarda birbirleri ile kesişerek cant tarafında cant içinden göbeğe doğru uzanan bir meme-somuna vidalanır. Tellerin yarısı göbeğin bir tarafına, diğer yarısı öbür tarafına uzanır. Aynı yana uzanan tellerin yarısı saat yönünde diğer yarısı saate ters yönde eğimle uzanır. Tellerin tümünün gerilimleri her yönde cantı öyle dengeli bir şekilde gerer ki, teker hızla döndüğünde yalpalamaz, ağır yük taşıyabilir. Tellerden biri gevşer ya da koparsa yalpalama görülür, hemen düzeltmek gerekir. Tellere refleks, hız ölçücü gibi şeyler monte edilmiş olabilir. Bazı tekerlekler teller yerine deliksiz bir yüzey kullanır. Telli tekerin üstünlüğü yandan rüzgara yelken olmama, yan darbelere dayanıklılık, hafiflik, ve yalpalamada tamir kolaylığı konularındadır.

 Vites donanımı
Sürücünün kas gücünü bisikletin ileriye doğru hareketinde değişik süratlere dönüştürebilen düzenlere vites denir. Vitesler, yol eğimine göre pedal çevirme kolaylığı sağlamak, düzde az pedal hareketi ile bisikleti hızlandırabilmek ve yokuşlarda çok pedal hareketi ile daha kolay tırmanmak içindir. Vites mekanizmaları birçok gelişim evresinden geçmiştir:
 İlk bisikletlerde ayak yerdeydi bu yüzden vites mekanizması yoktu (draisine 1817).
 Sonra ön teker göbeğinde pedal olanları çıktı (penny farthing 1872). Ön tekeri ayaklar ile çevirebilmek için yarı çapı sürücünün bacak boyuna uyacak şekilde aşırı geniş olmak zorunda idi. Bu yokuşlarda zorluyor, daha kötüsü viraj alırken pedal çevrilemiyordu, ayrıca da yüksek ağırlık merkezi yüzünden düşmeden binmesi daha zordu.
 Daha sonra ise iki teker arasında ortada, yani oturağın altındaki bir pedal - aynakol dişlisinin hareketini zincirle arka teker göbeğindeki bir dişliye ulaştıran vitessiz ya da tek vites düzen geliştirildi (rover safety bicycles 1884). Bu daha dengeli çözüm günümüzde en çok kullanılandır.
 Zincirle biri öbürünü çeviren bu iki dişlinin çap farkı aynı pedal hareketiyle daha yavaş ya da daha hızlı seyahat olanağı verdiği için daha sonra zincirin değişik çap oranlarındaki dişli çiftleri arasında "derayyör" (Fr. 'dérailleur' raydan çıkartan) yani "zincir aktarıcı" sayesinde sürücünün ihtiyacına göre vites seçimi yapabildiği, çok vitesli düzenler geliştirildi (1950).
 Bu gelişmenin son aşamaları olarak da dişli oranlarını ve vites seçim mekanizmasını arka göbek içinde gizleyen, kapalı, bu yüzden daha az bakım gerektiren vites kutuları ortaya çıktı.
 Son zamanlarda devinim açılarını didondan belirleyerek değişik metal yüzeyler (örneğin bilyalar) ve şanzıman yağlarıyla istenilen her devinim oranını gerçekleştirebilen basamaksız vites kutuları ..
 ve hatta elektrikle çalışan ve sürücünün zorlandığını algılayıp pedal çevirme hızı ve kuvvetini daha rahat bir seviyede tutacak uygun vitese kendiliğinden anında geçebilen otomatik vites kutuları geliştirildi.

Elektrik motoru destekli bisikletlerde, basamaksız ve otomatik vites kutuları, içindeki şanzıman yağlarının debriyaj işlevini kısmen görebilmesi yüzünden daha uygundur.

Bazı bisikletler pedaller ile arka göbek arasında, sarsıntıda dişliden düşen, ve dokunulduğunda lekeler bırakan yağlı bir çelik zincir yerine, hiç yağ gerektirmeyen, su ile yıkanabilen, daha temiz, daha dayanıklı, daha hafif, karbon elyaflı bir kayış kullanmaktadır. Bazılarında ise arabalardaki gibi uçları dişli, kendi ekseni etrafında dönen tahrik mili kullanılmaktadır. Tahrik mili zincirden biraz daha ağır olabilir. Kayış ve tahrik mili aktarıcısız göbek vitesli tasarımlara uygundur, ve montaj bakımından daha karmaşıktırlar. Bu sebeplerden pek yaygın değildirler.

En yaygın olan aktarıcılı, zincirli, açık dişli vites düzenlerinin bisikletlerde 5 vitesten 33 vitese kadar seçenekleri olabilir. Pedallar arasındaki üç dişlinin verimli bir şekilde kullanımının mümkün olmamasından dolayı son yıllarda dağ bisikletlerinde de 2×10 vites seçeneği yaygınlaşmıştır. Yol bisikletlerinde de 2×10 ve 2×11 vites seçenekleri yaygındır. Açık dişli vites sistemi iki bölümden oluşur: ön (aynakol dişlileri) ile arka vitesten (arka vites dişlileri) oluşur. Bunları kontrol etmek için gidon çevresinde iki vites kontrol kolu bulunur; sağ kol arka vitesi, sol kol ise ön vites dişlilerini kontrol etmeyi sağlar. Pedâl devrine göre (optimum 70-90/dk./devir) devir arttıkça vites düşürülür, devir düştükçe vites büyütülür. Ön vitesteki iki ilâ üç dişli setinden küçük dişli, yokuş için gerekli ana vitestir. Ön-orta vites, düz yol için idealdir. Varsa ön büyük dişli ise sürat ana vitesidir. Arka viteslerde ise en büyük dişli yokuş dişlisidir. Vites küçüldükçe düz yol viteslerine ulaşılır. En küçük dişli ise sürat dişlisidir. Başka bir bakışla öndeki ana viteslerin arkadaki dişli kadar farklı seçeneği vardır. Kısaca üç ana dişlinin arkada yedi vites dişlisi olan bir bisiklette 3×7 = 21 vites bulunmaktadır. Sistemde ön küçük vites (yokuş vites ana dişlisi) 1. vites ana dişlisidir. Arka viteste en büyük dişli (yokuş vitesi) 1. vitestir. Dik yokuş için ön ×1, arka 1 kullanılırken düz yol için ön ×2, arka 3-4 ideal dişlilerdir. Sürat için ön ×3, arka 7 ideal dişliler daha uygun olur.

Aksesuarlar
 Düşme durumunda kafatası ve beyni dayanamayacağı darbe, ivme, ve sarsıntılardan koruyabilmek için başlık / Kask.
 Karanlıkta görebilmek ve fark edilebilmek için önden, arkadan ve yandan (tekerlek telleri arasında) görünür kurallara uygun renkte ışık ve refleksler,
 Çitler, duvarlar, arabalar arasından aniden fırlayabilen çocuk bisikleti önceden görülebilsin diye yüksek flama Tekerleklerin savurduğu şeyler sürücü üzerine veya hassas mekanizmaların içine sıçramasın diye çamurluklar Paça ve etek gevmelerine karşı zincir ve teker için kılıf veya korumalar Binici ya da dayanacak yer yokken bisiklet ayakta durabilsin diye üçüncü destek olarak açılabilir ayak Hırsızlara karşı kilit, kilitli zincir, ve değerli parçaları alet gerektirmeden kolayca sökülüp götürülebilir yapan montaj düzenekleri
 Seyahat ve bisiklet bakım gereçlerini taşımak için sepet, çanta, sele, askı Ek yolcu (çocuk, bebek, hasta, engelli) veya kargo taşımak için bisiklet Treyleri (ek bisiklet oturağı / arkada ek araba), veya önde kargo sandığı.
 Trafikte fark ve ikaz kolaylığı için Ayna, zil, düdük, korna, arabaların korumaları gereken mesafeleri gösteren düzenekler Özellikle elektrikli bisikletlerde motor ayarları, harita, GPS, mesafe, ve kalori hesapları, güzergâh kayıtları, ve hırsızlığa karşı uzaktan tedbir için didonda bilgisayar ya da özel uygulama yüklü akıllı cep telefonu için yer.
 Yol manzarası, trafik, kaza, olay gibi şeyler için, arabalardaki araç içi kamera tarzı, başlık ya da didona takılan, yol boyu kayıtta tutulabilen kamera'''.

Ayrıca bakınız
 Bisiklet aydınlatma sistemi
 Bisiklet türleri listesi
 Cross-country bisikleti
 Uluslararası Bisiklet Birliği
 Yaz Olimpiyatları'nda bisiklet
 Bisiklet yarışı
 Bisiklet turu
 Bisiklet kulübü
 Bisiklet polosu
 Bisiklet parkı
 Bisiklet dinamosu
 Bisiklet paylaşım sistemi
 Bisiklet anıt yarışları

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Türkiye Bisiklet Federasyonu
 İstanbul'da Güvenli Bisiklet Yolları Uygulama Kılavuzu
 Uluslararası Bisiklet Birliği (UCI) Herkes için Bisiklet Manifestosu

Acil durum yönetim araçları
Fransızcadan Türkçeye geçen sözcükler
İskoç icatları
Sürdürülebilir teknolojiler
Bisiklet türleri
Alman icatları
19. yüzyıl icatları
Sürdürülebilir ulaşım

Bisiklet


في الهندسة الرياضية، يطلق اسم نقطة فيرما على حل مسألة إيجاد نقطة F داخل مثلث ABC بحيث أن المسافة الكلية من هذه النقطة إلى رؤوس المثلث الثلاثة تكون أصغرية. سميت هذه النقطة على اسم بيير دي فيرما الذي كان أول من قام بإنشاءها.

إنشاء نقطة فيرما
تتبع الخطوات التالية لإنشاء نقطة فيرما كما هي موضحة بالشكل:
 أنشئ ثلاث مثلثات متساوية الأضلاع من كل ضلع من أضلاع المثلث المفترض
 من كل رأس جديد في المثلث المتساوي الأضلاع ارسم مستقيم يصل هذا الرأس بالرأس المقابل للمثلث الأصلي
 تتقاطع المستقيمات الثلاثة في نقطة هي نقطة فيرما.

انظر أيضاً
 مبرهنة ليستير

مراجع

وصلات خارجية
نقطة فيرما على موقع مشروع ويلفرام (لغة إنكليزية).

مبرهنات في الهندسة الرياضية
مقالات تحوي براهين
هندسة المثلث

نقطة فيرما


Wuhan Open 2016 var en tennisturnering, der blev spillet udendørs på hardcourt-baner i Optics Valley International Tennis Center i Wuhan, Folkerepublikken Kina i perioden 25. september - 2. oktober 2016. Det var den tredje udgave af Wuhan Open og sæsonens femte og sidste turnering på WTA Tour 2016 i kategorien WTA Premier 5.

Singletitlen blev vundet af Petra Kvitová, som i en ensidig finale, der var overstået på blot 63 minutter, vandt med 6-1, 6-1 over Dominika Cibulková. Den 14.-seedede tjekke vandt dermed den 18. titel på WTA Tour i karrieren, men det var hendes første sejr i 13 måneder. Det var endvidere anden gang, at hun vandt titlen i Wuhan, eftersom hun tidligere havde sejret i den første udgave af turneringen i 2014. For Cibulková betød finalepladsen, at hun avancerede fra 12.- til 8.-pladsen på WTA's verdensrangliste, hvilket var en forbedring på to pladser i forhold til hendes indtil da bedste placering på listen. I semifinalen havde Kvitová slået Simona Halep ud af turneringen, men rumænerens semifinaleplads medførte, at hun som den tredje spiller (efter Serena Williams og Angelique Kerber) kvalificerede sig til WTA Finals 2016 i Singapore.

Doubleturneringen blev vundet af Bethanie Mattek-Sands og Lucie Šafářová, der var seeedet som nr. 5, og som i finalen besejrede det tredjeseedede par bestående af Sania Mirza og Barbora Strýcová med 6-1, 6-4. Det amerikansk-tjekkiske par vandt dermed en WTA-titel for syvende gang i deres tid som makkere, og de kvalificerede sig samtidig til den sæsonafsluttende turnering for sæsonens otte bedste par, WTA Finals 2016.

Venus Williams var forsvarende mester i damesingle men tabte i ottendedelsfinalen til Svetlana Kuznetsova. Martina Hingis og Sania Mirza var forsvarende mestre i damedouble men forsvarede ikke deres titel som par, eftersom de afbrød deres samarbejde tidligere på sæsonen. Mirza nåede som næævt til finalen sammen med Barbora Strýcová. Hingis stillede op sammen med Coco Vandeweghe, og det schweizisk-amerikanske par tabte i ottendedelsfinalen til Aleksandra Krunić og Kateřina Siniaková.

Præmier

Den samlede præmiesum for turneringen androg $ 2.288.250 og fordelte sig som følger.

Resultater

Damesingle

Hovedturnering

Hovedturneringen havde deltagelse af 56 spillere, der fordelte sig på:
 45 direkte kvalificerede spillere i form af deres placering på WTA's verdensrangliste pr. 13. august 2016 (seks uger før turneringens start).
 3 spillere, der havde modtaget et wildcard.
 8 spillere fra kvalifikationsturneringen.

Kvalifikation

Kvalifikationen havde deltagelse af 32 spillere, der spillede om de sidste otte ledige pladser i hovedturneringen. 30 af spillerne havde kvalificeret sig til kvalifikationsturneringen via deres placering på WTA's verdensrangliste, mens de sidste to spillere havde modtaget et wildcard.

Damedouble

Damedoublerækken havde deltagelse af 28 par, der fordelte sig på:
 24 direkte kvalificerede par i form af deres placering på WTA's verdensrangliste.
 4 par, der havde modtaget et wildcard.

Eksterne henvisninger
 Wuhan Open

Noter

2016
WTA Tour 2016

Wuhan Open 2016


ميج كابوت  كاتبة واديبة أمريكية ولدت في بلومنتون انديانا في شهر

فبراير من عام 1967.درست في الجامعة الفنون ثم ما لبثت ان انتقلت إلى نيويورك ومن هناك عملت كمساعدة لشؤون الطلاب مما اتاح لها الفرصة الالتقاء بالكثير من أبناء الشبيبة والتعرف على حاجاتهم ومشاكلهم.للكاتبة أكثر من خمسين كتاب تناسب البالغين والمراهقين على حد سواء من بينها سلسلتها الشهيرة مذكرات اميرة التي ترسم فيها بقلم بارع حياة المراهقين والمراهقات واحلامهم ومشاكلهم داخل الاسرة والمجتمع في الولايات المتحدة
الكاتبة تعيش في الولايات المتحدة وتتواصل مع القراء عبر موقعها على الشبكة ميج كابوت دوت كوم.

روابط خارجية

مراجع

أسماء قلمية
أشخاص على قيد الحياة
روائيات أمريكيات
روائيون أمريكيون في القرن 20
روائيون أمريكيون في القرن 21
روائيون من إنديانا
كاتبات أمريكيات في القرن 20
كاتبات أمريكيات في القرن 21
كاتبات في أدب الشباب
مواليد 1967
مواليد في بلومنغتون (إنديانا)

ميج كابوت


Secretul fericirii este un film românesc care  a fost lansat în cinematografele din Romania la 19 octombrie 2018. Filmul este regizat de Vlad Zamfirescu, pe un scenariu de Alexandru Popa. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Vlad Zamfirescu, Irina Velcescu, Theo Marton.

Prezentare

O seară între prieteni, Tom își împinge soția și cel mai bun prieten în situații mai mult decât absurde, căutând să-i facă să dezvăluie secrete bine păzite. Astfel, cei doi prieteni descoperă că fericirea cuiva este posibilă doar dacă altcineva este nefericit. Pentru că resursele de fericire sunt limitate.

Distribuție
Distribuția filmului este alcătuită din:

Producție

Note

Legături externe

Vezi și
 Listă de filme românești din 2018

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 2015
Filme de comedie românești

Secretul fericirii


Delirijanti su vrsta halucinogenih tvari. To su psihoaktivne tvari koje izazivaju delirij (akutno stanje konfuzije), a nerijetko i vrlo neugodne halucinacije, zbog čega nisu popularni u rekreativnoj primjeni.

Delirijanti su:
Atropin
Skopolamin

Shema djelovanja
Sljedeći Vennov dijagram pokušaj je organizacije i pružanja osnovnog prikaza najčešćih psihofarmaka u preklapajućim grupama i podgrupama bazirano na farmakološkoj klasifikaciji mehanizama djelovanja.
Predmeti u svakoj od podgrupa su približno bliski onima sa sličnim djelovanjem, te također prate ukupni smještaj sukladno legendi ispod dijagrama. Primarna preklapanja prikazana su mješanjem boja.

STIMULANSI

Simpatomimetički amini
'''

Kokain
Amfetamini
Metilfenidat

Aminoketoni
Bupropion
Dietilpropion

Efedrin
Pseudoefedrin

Metilksantini
Kofein
Teofilin
Teobromin

ANTIPSIHOTICI
atipični
Klozapin
Olanzapin

tipični
Haloperidol
Klorpromazin

CBD

SSRI
Paroksetin
Fluoksetin
Sertralin

Kolinergici
Nikotin
Muškatni orah
Muskarin

DEPRESORI

Sedativni hipnotici
Alkohol
Eter
Barbiturati
Kloroform
Kloral hidrat
Metakvalon
Zolpidem
GHB

Benzodiazepini
Lorazepam
Alprazolam
Flunitrazepam
Diazepam

Narkotički analgetici
Opijum
Kodein
Morfin
Heroin
Fentanil

Kanabis
(THC)
Psihodelici
MDMA   MDA
MDEA
Meskalin
DOM
LSD
Psilocibin
AMT
DMT
Ibogain

Disocijativi
Ketamin
DXM
PCP
Dušikov(I) oksid
Salvinorin A
Ibotenska kiselina   Muscimol

Delirijanti
Dimenhidrinat
Difenhidramin
Skopolamin
Atropin

HALUCINOGENI

 Legenda
 Plavo: Jačina djelovanja stimulansa raste prema gore lijevo.
 Crveno: Jačina djelovanja depresora raste prema dolje desno.
 Zeleno: Psihodelično djelovanje halucinogena raste prema lijevo, a disocijativno prema desno. Predvidljivost učinka pada prema dolje desno, a potentnost se smanjuje prema dnu.
 Blijedoružičasto: Takozvani "antipsihotici". Novi kontroverzni dodatak grafikonu. Podsekcije
 Bijelo: Preklapanje svih tri glavnih sekcija (Stimulansi, Depresori i Halucinogeni) — Primjer: kanabis ima efekte iz sva tri odjeljka. Magenta (purpurno): Preklapanje Stimulansa (Plavo) i Depresora (Crveno) — Primjer: nikotin ima učinke oba. Cijan (svjetlo plavo): Preklapanje stimulansa (Plavo) i psihodelika (Zeleno) — Glavni psihodelici imaju i stimulirajući učinak. Žuto : Preklapanje Depresora (Crveno) i disocijativa (Zeleno) — Glavni disocijativi imaju depresivni učinak.''

Psihoaktivne droge

Delirijant


Adelheid Marie af Anhalt-Dessau (25. december 1833–24. november 1916) var en tysk prinsesse af Anhalt-Dessau og medlem af Huset Askanien. Som ægtefælle til Adolf 1. var hun den sidste hertuginde af Nassau fra 1851 til 1866 og storhertuginde af Luxembourg fra 1890 til 1905.

Biografi

Fødsel og baggrund
Adelheid Marie blev født juledag 1833 i Dessau i Hertugdømmet Anhalt-Dessau som datter af Prins Frederik August af Anhalt-Dessau og Prinsesse Marie af Hessen-Kassel.

Hendes far var en yngre søn af arveprins Frederik af Anhalt-Dessau (1769–1814) og sønnesøn af hertug Leopold 3. af Anhalt-Dessau (1740–1817). Han var dermed en yngre bror til den regerende hertug Leopold 4. af Anhalt-Dessau, der var blevet hertug af Anhalt-Dessau, da Leopold 3. døde i 1817.

Prinsesse Adelheid Maries mor var datter af prinsesse Charlotte af Danmark (1789– 1864) og landgreve Vilhelm af Hessen-Kassel (1787–1867). Prinsesse Marie var dermed datterdatter af Arveprins Frederik og oldedatter af kong Frederik 5. af Danmark-Norge og Juliane Marie af Danmark-Norge. Prinsesse Maries yngre søster Louise af Hessen-Kassel blev gift med Christian 9. og dermed dronning af Danmark. Gennem sin mor var Prinsesse Adelheid Marie dermed kusine til blandt andre kong Frederik 8. af Danmark, kong Georg 1. af Grækenland, dronning Alexandra af Storbritannien og kejserinde Dagmar af Rusland.

Prinsesse Adelheid Marie havde to yngre søstre; Prinsesse Bathildis (18371902), der blev gift med Prins Vilhelm af Schaumburg-Lippe og grundlagde en sidelinje til fyrstehuset Schaumburg-Lippe, som boede på slottet Náchod i Bøhmen. Den yngste søster Prinsesse Hilda (1839–1926) levede ugift i Dessau.

Ægteskab og børn
Adelheid Marie blev gift den 23. april 1851 i Dessau med Hertug Adolf 1. af Nassau, fra 1890 storhertug af Luxembourg.

Der blev født fem børn i ægteskabet:
 Vilhelm (1852-1912), storhertug af Luxembourg 1905-1912.
 gift 1893 med Maria Anna af Portugal (1861-1942)
 Friedrich Paul Wilhelm af Nassau (23. september 1854 – 23. oktober 1855).
 Marie Bathildis af Nassau (14. november 1857 – 28, december 1857).
 Franz Joseph Wilhelm af Nassau (30. januar 1859 – 2. april 1875).
 Hilda (1864-1952)
 gift 1885 med arveprins Frederik af Baden. I 1907 blev han landets sidste storhertug. Frederik 2. af Baden abdicerede den 22. november 1918.

Senere liv
Storhertug Adolf døde 88 år gammel i 1905. Storhertuginde Adelheid Marie overlevede sin mand med 11 år og døde 82 år gammel den 24. november 1916 i Königstein im Taunus i Tyskland.

Eksterne henvisninger

Kongelige fra Tyskland
Huset Askanien
Storhertuginder af Luxembourg
Personer fra Dessau
Hertuginder af Nassau

Adelheid Marie af Anhalt-Dessau


Edmund Leopold de Rothschild (London, 2. siječnja 1916. – Exbury, 17. siječnja 2009.), engleski bankar iz britanske loze bankarske obitelji Rothschild.

Rodio se kao drugo od četvero djece i najstariji sin u obitelji Lionela Nathana de Rothschilda (1882. – 1942.) i Marie Louise Eugénie Beer (1892. – 1975.). Obrazovao se u školi Harrow i na koledžu Trinity u Cambridgeu. Nakon završetka školovanja 1937. godine, otac ga je poslao na putovanje oko svijeta o čemu je pisao 1949. godine u publikaciji Prozor na svijetu. Po povratku u Englesku 1939. godine, zaposlio se u obiteljskoj banci N M Rothschild & Sons, gdje je radio do izbijanja Drugog svjetskog rata, nakon čega se pridružio britanskim vojnicima u Francuskoj. Pred kraja rata imenovan je bojnikom u novoutemeljenoj "Židovskoj pješačkoj brigadi".

Nakon rata, postao je 1947. godine partner, a zatim 1955. godine aktivni partner u obiteljskoj banci, nakon što je njegov stric Anthony (1887. – 1961.) dobio snažni moždani udar. Godine 1960. postao je stariji partner, a predjsednik banke 1970. godine. Predvodio je transformaciju banke iz konzervativen obiteljske firme u suvremenu instituciju te rušenje stare zgrade banke na New Courtu i izgradnju nove zgrade na istom mjestu. Također je otvorio mogućnost ostvarenja partnerstva u banci i članovima koji nisu dio obitelji. Napustio je položaj predsjednika 1975. godine te je za novog predsjednika imenovan Victor Rothschild (1910. – 1990.), kojeg je poslije naslijedio Sir Evelyn de Rothschild (r. 1931.) na položaju predsjednika banke.

Privatni život

Godine 1948. oženio je Elizabethu Edith Lentner (1923. – 1980.), s kojom je imao četvero djece:
 Katherine Juliette (r. 1949.)
 Nicholas David (r. 1951.)
 David Lionel (r. 1955.) (blizanac)
 Charlotte Henriette (r. 1955.) (blizankinja)

U privatnom životu bavio se humanitarnim radom, a poslije rata se posvetio obnovi vrtova Exbury u Hampshireu, koji su bili zapušteni poslije smrti njegova oca Lionela Nathana 1942. godine. Poslije obnove, otvoreni su za javnost 1955. godine.

Dvije godine poslije ženine smrti 1980. godine, oženio je Anne Harrison (dj. Kitching) (1921. – 2012.).

Bilješke

Vanjske poveznice

 Edmund Leopold (Eddy) de Rothschild (1916-2009) - family.rothschildarchive.org

Bankari iz obitelji Rothschild (Ujedinjeno Kraljevstvo)

Edmund Leopold de Rothschild


James Leonard Brierley Smith (Graaff-Reinet (Provincia del Cabo, actualmente Sudáfrica), 26 de octubre de 1897 – Grahamstown (Sudáfrica), 7 de enero de 1968) fue un ictiólogo sudafricano, químico y profesor universitario.

Alcanzó notoriedad mundial en 1939 al identificar por primera vez un celacanto capturado unos meses antes, un auténtico fósil viviente ya que se creía que estos peces se habían extinguido hacía más de 65 millones de años.

Biografía
Nacido en Graaff-Reinet (Sudáfrica) en 1897, estudió química en las universidades de Stellenbosch (Sudáfrica) y Cambridge (Reino Unido), donde se doctoró en 1922.
A su retorno a Sudáfrica se incorporó como profesor de química en la Rhodes University, en Grahamstown.

A pesar de haber dedicado sus estudios a la química, ya desde muy joven mostró interés por la ictiología, y en 1931 publicó el primero de los muchos artículos que escribiría sobre este tema.

Entre 1922 y 1937 estuvo casado con Henrietta Cecile Pienaar, con quien tuvo tres hijos.

En Grahamstown conoció a Margaret Mary Macdonald, que se graduó en Física y Química en la Rhodes University. Se casaron en 1938 y ella comenzó a colaborar en las investigaciones ictiológicas de su marido.

Descubrimiento del celacanto

En 1938 Marjorie Courtenay-Latimer, conservadora del museo de East London (Sudáfrica), comunicó a Smith el descubrimiento de un pez inusual que no habían sido capaces de identificar. Poco después de llegar a museo, en febrero de 1939, logró establecer que se trataba de un celacanto, que se creía extinguido hacía más de 65 millones de años, y en su honor bautizó el nuevo género de peces con el nombre de Latimeria. Smith inició además un programa de investigación que condujo al descubrimiento de un segundo ejemplar catorce años más tarde. Este segundo hallazgo permitió estudiar tanto el aspecto externo de celacanto como sus vísceras, ya que el primero había sido taxidermizado para poder conservarlo.

Otras obras

Aunque oficialmente Smith estaba adscrito al departamento de Química de la universidad, dedicó todo su tiempo al estudio de los peces a partir de 1947, fecha en la que se creó oficialmente el departamento de Ictiología en la Rhodes University.
Trabajó con su esposa Margaret en la preparación del popular texto Sea Fishes of South Africa, publicado por primera vez en 1949, así como en el resto de libros y artículos que escribió hasta 1968, en total más de 500 documentos, que incluyen el libro Fishes of Seychelles y la identificación de unas 370 nuevas especies de peces.

Smith se suicidó en enero de 1968, envenenándose con cianuro, al darse cuenta de que sus facultades mentales comenzaban a decaer a causa de una larga enfermedad.

Ese mismo año Margaret M. Smith impulsó la creación del JLB Smith Institute of Ichthyology, del que sería la primera directora hasta que se retiró en 1982, con el objetivo de proseguir la tarea de investigación ictiológica de su marido. Desde 2001 este instituto se conoce oficialmente con el nombre de South African Institute for Aquatic Biodiversity.

Abreviatura

La abreviatura Smith se emplea para indicar a James Leonard Brierley Smith como autoridad en la descripción y taxonomía en zoología.

Referencias

Enlaces externos

Naturalistas de Sudáfrica
Ictiólogos
Suicidas de Sudáfrica
Suicidios masculinos
Suicidios en 1968

James Leonard Brierley Smith