Hubertus Schmidt (* 8. März 1951 in Leipzig) ist ein deutscher Komponist, Pianist und Sänger.

Leben
Hubertus Schmidt schloss 1969 die Schulzeit mit Abitur an der Erweiterten Oberschule "Karl Marx" in Leipzig ab, wurde anschließend in Ungarn wegen "Fluchtversuches" nach Österreich verhaftet und in der DDR zu einer Gefängnisstrafe von 15 Monaten verurteilt. In der Strafvollzugsanstalt Cottbus kam es zur Bekanntschaft mit Andreas Reimann, der ihn für Literatur, hauptsächlich für Lyrik, begeisterte. Ab 1971 lernte er im Geschäft des Vaters Porzellanreparateur. Von 1972 bis 1977 studierte er an der Hochschule für Musik Leipzig Komposition und Korrepetition. Von 1974 bis 1985 arbeitete Schmidt als Korrepetitor an der staatlichen Ballettschule Leipzig. 1980 begann er, freischaffend als Komponist, Pianist und Chansoninterpret zu arbeiten. 1981 bis 1983 übernahm er eine Honorartätigkeit an der Hochschule für Choreographie Leipzig in den Fächern Klavier und Musiktheorie. 1981 erhielt er in Werner Bernreuther einen Mentor für Interpretation: Das erste Soloprogramm "Glashaus" entstand. Im selben Jahr gründete er das Lied-Theater schmidt oder so.

Von 1982 bis 1987 übernahm Schmidt die musikalische Leitung einiger literarisch-musikalischen Programme an der Studentenbühne an der Leipziger Universität. Dort kam es zur Bekanntschaft mit Dietmar Voigt, mit dem er in der Folge mehrere Lied-Theater-Programme zur Aufführung brachte. Ebenfalls an der Studentenbühne lernte er Susanne Grütz kennen, mit der er von 1984 bis 2001 auf dem Gebiet des deutschsprachigen Chansons zusammenarbeitete. Im Jahr 2001 übernahm er den Part des Pianisten in Heute Abend: Lola Blau von Georg Kreisler mit Irene Budischowski als Lola Blau unter der Regie von Georg Mittendrein am Theater Naumburg, damals: "Kleine Bühne Naumburg". Ab 2001 arbeitete er als Korrepetitor an der Ballettschule der Oper Leipzig bis zu deren Abwicklung im Jahr 2006, danach wechselte er an die Musikschule Leipzig "Johann Sebastian Bach". Schmidt war Teilnehmer der DDR-offenen Chansontage im Kloster Michaelsstein und betrieb schon Mitte der 80er ein Privatstudio, in dem er in der Tradition des Magnitisdat auch Aufnahmen für Kollegen der Leipziger Liederszene produzierte, so für Werner Bernreuther, Jens-Paul Wollenberg, Dietmar "Diddi" Voigt, Dieter Kalka und Menzel Menzel Mau.

2001 verabschiedete sich das Duo Grütz/Schmidt von seinem Publikum nach insgesamt 953 Konzerten mit zwei Konzerten in der Leipziger Moritzbastei.

Von 1971 bis heute komponierte Hubertus Schmidt etwa 700 Lieder nach Texten von Andreas Reimann, Fritz Grasshoff, Christian Morgenstern, Bertolt Brecht und vielen anderen.

Hubertus Schmidt lebt in Leipzig und arbeitet freiberuflich als Musiker. Er gehört zur Leipziger Liedermacherszene.

Werke/Bühnenprogramme

Studentenbühne an der Leipziger Universität
 1982 "Auch Anmut kann erschüttern", – ein Erich Kästner-Programm
 1985 "Die Chöre des Herzens qualmen wie Lunte" – Hommage á Majakowski
 1986 "Morgenrot! Klabund! Die Tage dämmern!" – das lyrische Panoptikum des Alfred Henschke
 1997 "Halten Sie mich – auf dem Laufenden" – Nonsens aus drei Jahrzehnten von Robert Gernhardt (Gruppe GARNICH)

Lied-Theater "schmidt oder so"
 1981 "Galgenlieder – ein Morgenstern-Abend" (Hubertus Schmidt & Dietmar Voigt – ab 1983)
 1983 "Glasauge in Seife" – ein Nonsens-Programm (Hubertus Schmidt, Dietmar Voigt & Susanne Grütz)
 1984 "In der Mülltonne geblättert" – eine plebejische Hinterhofballade (Hubertus Schmidt & Dietmar Voigt)
 1987 "Plattform Phanta 19.000" – zweiter Versuch über Christian Morgenstern (Hubertus Schmidt & Dietmar Voigt)
 2002  CD "Galgenlieder"  (Hubertus Schmidt & Dietmar Voigt)

Duo Susanne Grütz & Hubertus Schmidt
 1985  "... und sage gar, was mein Begehren ist" – Erstes Bühnenprogramm
 1986  "Liedercircus  ´86" – Tournee mit Circus Lila, Pension Volkmann, Werner Bernreuther, Hermann Naehring, Barbara Thalheim, Tobias Klug und Gerhard Schöne.
 1986  LP  "Liedercircus ´86" – Lp Berlin Amiga, 1986; Stereo 845309 (Mitwirkung) (Mitschnitt vom 28. Mai 1986 im Ernst-Barlach-Theater Güstrow)
 1987   "Café Knax" – Zweites Bühnenprogramm (Git: Sigmund Kiesant)
 1989   "... und manche lachten auch schlecht" – Drittes Bühnenprogramm
 1990   "Durch alle Himmel – alle Gossen" – eine Hommage á Fritz Grasshoff – Viertes Bühnenprogramm
 1993  "Tatort Stadt" – Fünftes Bühnenprogramm, Texte: Andreas Reimann
 1997  "Café Knax II" – Sechstes Bühnenprogramm
 1998  CD "Café Knax"
 2001  CD "Abschied"
 2009  DVD "Susanne Grütz und Hubertus Schmidt live im Schloss Machern", Mitschnitt des einmaligen Best-of-Programms des Duos im Schloss Machern

Soloprojekte
 1981  "Glashaus" – Erstes Soloprogramm mit Texten von Andreas Reimann
 1984  "Hubertus Schmidt: Selbstredend" – Zweites Soloprogramm
 1985  "Dur oder Moll?" – Programm mit Heinz-Martin Benecke
 1989  "22 Songs" – Drittes Soloprogramm (Git: Sigmund Kiesant)
 1997  "So ein Leben" – Viertes Soloprogramm
 1997  CD "The Undertaker´s  Suicide" (Am Schlagzeug: Torsten Wolf)
 1997  CD "Bats Round The Hotel"
 1998  CD "So ein Leben"
 1998  CD "Ambelos – A Stranger On Crete" (Instrumentalwerk)
 1999  CD "Desterweechn" – Sächsische Texte von Andreas Reimann
 2002  CD "Sonderbare Reise des Alois Sander-Bor" – ein Märchen für Erwachsene (Texte: Hubertus Schmidt)
 2003  CD "Krabbelkäferlieder" – Kinderlieder
 2004  CD "Die schöne schöne Jugenzeit" – Remake von Songs der Jahre 1971 bis 1975
 2005  CD "Ein Ort Später – vierzehnwortevomclown" (Texte: Hubertus Schmidt)
 2010  CD "Komische Leute"

Sonstige Werke
 1986  "Der Drache Drax" – Oper für Kinder zum 40. Geburtstag des Theaters der Jungen Welt, Leipzig
 1986  "Suite Sweet Grünau" – Instrumentalwerk zum 20. Geburtstag des Leipziger Stadtteils  Grünau
 1996  Musik zum Film "Die Stadt an der Stadt" – ein Porträt des Leipziger Stadtteils Grünau, Regie: Christoph Bigalke
 2004  CD "Verbannt aus Österreich" – Lieder nach Texten von Theodor Kramer, gemeinsam mit Thomas Riedel
 2005  Bühnenprogramm und Cd "Immer dieser Weihnachtsstress" mit Kristine Stahl, Naumburg
 2007  Land, Leute und Maschinen. Sachsen im Film 1912–1940, DVD, hrsg. vom Sächsischen Staatsarchiv. Bearbeitet von Stephan Gööck, Musik von Hubertus Schmidt, Halle 2007. Veröffentlichungen des Sächsischen Staatsarchivs, Reihe D: Digitale Veröffentlichungen. Mitteldeutscher Verlag Halle, Neuauflage bei UAP Leipzig, 2013
 L.E.IPZIGER LIEDERSZENE der 1980er Jahre, CD/DVD und Buch. Hg./Red.: Hubertus Schmidt, Jürgen B. Wolff, Uli Doberenz, Dieter Kalka. Loewenzahn/RUM Records. Leipzig 2018.

Auszeichnungen
 1974  Preis für Komposition des Verband der Komponisten und Musikwissenschaftler der DDR
 1981  Preis für Komposition und Interpretation beim Nationalen Chansonfestival der DDR in Frankfurt/Oder
 1985  Preis für Komposition und Interpretation der Generaldirektion der AWA (heute: GEMA), gemeinsam mit Susanne Grütz als Duo

Illegale Tonproduktionen / Magnitisdat
Ab Mitte der 70er produzierte Hubertus Schmidt eigene Programme sowie die anderer Kollegen, welche dann als Magnitisdat-Produktionen während der Konzerte verkauft wurden. Dabei befand sich der Künstler in einer Grauzone und die Vervielfältigung der Tonaufnahmen hätte juristisch durchaus auch zu seinen Ungunsten ausfallen können. Dabei sind eine stattliche Anzahl von Tonaufnahmen entstanden. Bei den regelmäßigen Liederszenesendungen auf Radio Blau und podcast auf der Allgäuer Milchschleuder Poesie&FeatureFunk sind sie noch heute regelmäßig zu hören.

Magnitisdat (Auswahl)
 ''Wollust und Verlust'', "Reimann – Ensemble", Gisela Schmidt (voc), Andreas Reimann (voc), Hubertus Schmidt (p), studio schmidt oder so 1976.
 ''Abschied'', Hubertus Schmidt, studio schmidt oder so 1980.
 ''Glashaus'', Hubertus Schmidt solo, studio schmidt oder so 1981.
 ''Galgenlieder'', Lied-Theater schmidt oder so 1983.
 ''…und sage gar, was mein Begehren ist'', Duo Grütz/Schmidt' studio schmidt oder so 1986.
 ''22 Songs'', Hubertus Schmidt mit Sigmund Kisant, git., studio schmidt oder so 1986.
 ''Die blaue Blume'', Menzel, Menzel, Mau' studio schmidt oder so 1987.
 ''Unersättlich'', Dietmar "Didi" Voigt mit Massa Großwig' studio schmidt oder so 1987.
 ''Das utopische Festival'', Dieter Kalka,  studio schmidt oder so 1987.
 ''Die Schimmelblume'', Jens-Paul Wollenberg, Studio Schmidt oder so 1988.
 ''Noch habe ich die FREIHEIT zu lieben'', Dieter Kalka, Studio Schmidt oder so und Studio Peter Gläser 1988.
 ''Sehnsucht nach Heimweh'', Werner Bernreuther' studio schmidt oder so 1989.

Weblinks
 Website Hubertus Schmidt
 Liederszene-Sendung 1 mit Hubertus Schmidt, 22.8.2017, 20 Uhr, podcast auf der Allgäuer Milchschleuder Poesie&FeatureFunk

Literatur
 Petra Schwarz, Wilfried Bergholz: Liederleute. 28 Porträts. Lied der Zeit Musikverlag, Berlin 1989, ISBN 3-7332-0053-5.
 Lutz Kirchenwitz: Folk, Chanson und Liedermacher in der DDR. Dietz-Verlag, Berlin 1993, ISBN 3-320-01807-8.
 Bernhard Scheller, Christian Becher (Hrsg.): Theater mit Leidenschaft – Die Studentenbühne an der Leipziger Universität. Passage-Verlag, Leipzig, ISBN 978-3-938543-59-7.
 Barbara Thalheim: Mugge. Das Neue Berlin, Berlin 2000, ISBN 3-932180-76-3.

Einzelnachweise

Komponist (Deutschland)
Liedtexter
Pianist
Chanson (DDR)
Chansonnier
Chansonsänger
Musiker (DDR)
Preisträger der Chansontage der DDR
Person (Leipzig)
DDR-Bürger
Deutscher
Geboren 1951
Mann

Hubertus Schmidt (Musiker)


Die Route nationale 651, kurz N 651 oder RN 651, war eine französische Nationalstraße, die von 1933 bis 1973 zwischen Villenave-d'Ornon und Mont-de-Marsan verlief. Ihre Länge betrug 109 Kilometer. Die ursprüngliche Trasse nördlich von Mont-de-Marsan ist durch einen Militärflugplatz unterbrochen.

Weblinks
 Route nationale française 651 auf WikiSara (französisch)

651

Route nationale 651


A vacation (American English) or holiday (British English) is either a leave of absence from a regular job or an instance of leisure travel away from home. People often take a vacation during specific holiday observances or for specific festivals or celebrations. Vacations are often spent with friends or family. Vacations may include a specific trip or journey, usually for the purpose of recreation or tourism.

A person may take a longer break from work, such as a sabbatical, gap year, or career break.

The concept of taking a vacation is a recent invention, and has developed through the last two centuries. Historically, the idea of travel for recreation was a luxury that only wealthy people could afford (see Grand Tour).  In the Puritan culture of early America, taking a break from work for reasons other than weekly observance of the Sabbath was frowned upon. However, the modern concept of vacation was led by a later religious movement encouraging spiritual retreat and recreation. The notion of breaking from work periodically took root among the middle and working class.

Etymology
In the United Kingdom, vacation once specifically referred to the long summer break taken by the law courts and then later the term was applied to universities. The custom was introduced by William the Conqueror from Normandy where it facilitated the grape harvest. In the past, many upper-class families moved to a summer home for part of the year, leaving their usual home vacant.

Regional meaning

Vacation, in English-speaking North America, describes recreational travel, such as a short pleasure trip, or a journey abroad. People in Commonwealth countries use the term holiday to describe absence from work as well as to describe a vacation or journey. Vacation can mean either staying home or going somewhere.

Canadians often use vacation and holiday interchangeably referring to a trip away from home or time off work. In Australia, New Zealand and the UK, holiday can refer to a vacation or a public holiday.

The Vanderbilts, Rockefellers, Carnegies, Huntingtons and other fabulously wealthy industrialists built their own spectacular "great camps" in the Adirondacks of upstate New York where they could spend time with their families in private luxury. The scions of New York City took to declaring that they would "vacate" their city homes for their lakeside summer retreats, and the term "vacation" replaced the British "holiday" in common parlance.

In Hungarian, the word vakáció can mean both a recreational trip, an officially granted absence from work (generally in warmer months), and the summer (longest) school break. For absence from work, the word szabadság (freedom/liberty) can be used, possibly as betegszabadság (sickness freedom/sickness liberty) when the reason of absence is medical in nature.

Family vacation
Family vacation refers to recreation taken together by the family. Family vacation can be ritual—for example, annually around the same time—or it can be a one-time event. It can involve travel to a far-flung spot or, for families on a tight budget, a stay-at-home staycation. Some examples of favorite family vacations might include family cruises, trips to popular theme parks, ski vacations, beach vacations, food vacations or similar types of family trips.

Vacation research
Research on the effects of vacations on health, well-being and work performance started in the 1990s. The first meta-analysis on the effects of vacations was published in 2009. A 2013 literature review on the health and wellness benefits of travel experiences revealed beneficial effects of vacationing. More recent studies report on the positive effects of vacations as both a passive recovery process due to removal from job stress and as the active pursuit of relaxing, pleasurable and physical activities.

Anticipation effects
Anticipation effects of vacations refer to the changes that may occur in the time leading up to a vacation. Anticipation effects can be positive and negative. They can manifest in stress from workload or homeload (house work such as cleaning) leading up to a vacation. Research shows that health and well-being levels decrease from the second last week before vacation to the last week before vacation. This is explained by a higher workload leading up to vacation. Increasing homeload before vacation also explains a decrease in health and well-being prior to vacation, but only for women.

Moreover, research on Christmas holidays found that positive well-being effects such as enthusiasm rose in the weeks leading up to Christmas, whereas negative well-being effects such as nervousness decreased in the same time period. These effects can be explained by the pleasant expectations, called "Vorfreude" in German,  that arise in the time leading up to the Christmas holidays.

Vacation effects
In a series of studies from 2010, 2012 and 2013, a team of researchers from the Radboud University Nijmegen analyzed the effects of vacations on subjective wellbeing in approximately 250 employees. The researchers examined employees before, during and after their vacation. Via telephone interviews during vacation, the researchers found that self-reported health and wellbeing improved during vacation. However, within the first week of returning to work, employee's wellbeing lapsed to pre-vacation levels, irrespective of the duration or type of vacation. The research team also found that subjective vacation experiences, such as relaxation and control over one's activities boost vacation effects.

Creativity
According to a scientific study from 2014, vacations have an effect on an individual's creativity. Researchers examined creativity by way of an idea-generation task (Guilford's Alternate Uses) in 46 Dutch employees before and after a three-week summer vacation. Participants had to generate creative uses for common daily things such as a brick or piece of paper. The results showed that ideas were just as original after the vacation as they were before. However, employees did produce a wider range of ideas after a vacation as opposed to before, showing greater mental flexibility as a result from taking a vacation. Specifically, it seems that after a vacation employees consider a greater range of aspects of thoughts and avoid routine solutions as opposed to before going on vacation.

Romantic relationships
In a study from 2012, researchers found that a vacation may act as a relationship booster by offering the opportunity to increase interactions with a partner and by enhancing spouse support. This finding highlights the importance of high quality contact between partners during a vacation. Specifically, vacationers who conversed extensively and positively with one another felt more relaxed, derived more pleasure from vacation experiences and felt more detached from their work during their holiday trip. Another study found that satisfaction with vacations can explain couples' relationship commitment and suggests that vacation may serve as a means for strengthening relationships. Another team of researchers found that shared experiences during vacations, such as effective communication, showing affection, or experiencing new things together, were positively associated with couples' day-to-day functioning at home.

Vacation mechanisms: why vacations are beneficial
Leisure is an important ingredient for overall well-being. It provides people with freetime and possibilities to engage in non-obligatory activities. This helps people to recover from job stress. In 2007, researchers developed four measures for assessing how people recuperate and unwind from work during leisure time. This study showed that four recovery experiences help to lower stress and aid recovery from strain: psychological detachment from work, relaxation, mastery, and control.  Meaning and affiliation were later added, leading to the DRAMMA-model: Detachment, Relaxation, Autonomy, Mastery, Meaning and Affiliation.

 Detachment refers to mental distancing from work-related tasks. Shifting focus and thinking about something other than work can be achieved by reading a book or engaging in physical activities, for example.
 Relaxation refers to low levels of physical and mental activation coupled with a positive mood. Relaxation activities calm the body and mind: for example progressive muscle relaxation, a massage, or taking a warm bath.
 Autonomy refers to a sense of being in control of your surroundings. This concerns, for example, being able to reserve certain periods of the day for enjoyable activities of your own choice.
 Mastery can be achieved by activities that challenge you and provide opportunities to improve skills and knowledge, giving a sense of accomplishment. This can involve learning new skills like playing an instrument or sports. improving existing skills, or gaining new knowledge.
 Meaning refers to leisure activities that give people a sense of making a difference in the world and contributing to a greater cause. Examples are volunteering, cultural activities or making art.
 Affiliation refers to the sense of belongingness and the sense of feeling connected to others. Activities that can lead to affiliation are for example going to parties with friends, playing games or cooking and eating together.

Each of these mechanisms serve as a mediating link between any form of leisure activities and subjective well-being. Autonomy, Mastery and Affiliation are similar to the core mechanisms in self-determination theory.

Methodology

Conducting research on vacations is challenging because vacationing concerns a process that stretches across longer time periods and people are often traveling and therefore hard to reach for research purposes. Randomized controlled trials in which people would be assigned to certain travel types are costly to realize and most people would probably not like to be assigned to a specific type of holiday. Accordingly, researchers have described a few important features of vacation research that help to generate reliable and valid results.

 Measures before, during and after vacation: Repeated measures in the same persons are required to study vacationing as a process that unfolds its effects over time.
 On vacation measurements: It is important to not only use pre- and post-vacation measurements but to also obtain information during vacation. This is because post-vacation measurements are biased by work resumption and fade-out may already have begun. On vacation measures could be done via live phone calls/interviews or time-stamped assessments via smartphone apps.
 Pre-vacation measurements: Research has shown that health and well-being slightly decrease shortly before vacation compared to two weeks before vacation. Therefore, vacation effects are defined as the difference between on-vacation measurements compared to pre-vacation measurements conducted at least two weeks prior to the holiday.
 Fade-out measurements: It is also useful to compare several post-vacation measurements with pre-vacation measurements to determine whether and how fast vacation effects diminish.

Vacation policy
In nearly all countries worldwide, there are minimum requirements as to the annual leave that must be afforded to an employee (see also List of minimum annual leave by country).

Even in the United States, where no federal requirements as to minimum annual leave exist, many large corporations have vacation policies, some allowing employees to take weeks off and some even allowing unlimited vacation. Unlimited vacation arrangements may nonetheless come with implicit expectations, for instance, it may be implied that an employee should not take more than about the average number of vacation days taken by others. They normally also have the consequence that employees who leave the company receive no monetary compensation for leave days not taken.

According to the U.S. Travel Association, Americans collectively did not use 662 million vacation days in 2016. More than half of all working people in the United States forfeited paid time off at the end of the year. Two-thirds of people still do work while they are on vacation.

Unlimited paid vacation policies
In order to go on a vacation in the first place, workers make use of paid time off granted by their employers. Recently, unlimited paid time off policies (UPTO) are rising in popularity. In a study from 2022, researchers propose two competing processes and boundary conditions when it comes to unlimited paid time off. These processes can at the same time "unlock the best" and "unleash the beast". On the one hand, unlimited time paid time off can increase employees' feeling of control, accountability, and work engagement. On the other hand, unlimited paid time off may set detrimental social processes in motion which could also lead to self-endangering work behaviors, long working hours, and exhaustion. Workers may feel discouraged from taking time off, because they lack social norms on leave taking, feel insecure about taking leave or feel guilty towards their team when taking time off during busy periods at work. Absence of formal rules may lead to newly emerging informal rules which are not communicated and can increase social conflicts. The researchers also argue that leave changes from an individual trading good into a collective good under unlimited leave policies.

Impact of digital communications

Recent developments in communication technology—such as internet, mobile, instant messaging, presence tracking—have begun to change the nature of vacation. Vacation today now could mean absence from the workplace rather than temporary cession of work. For a minority subset of workers in North America and the United Kingdom, it is now the norm to carry on working or remain on call while on vacation rather than abandon work altogether. Some people do remote work while on vacation. Antithetically, workers may take time out of the office to go on vacation, but remain plugged-in to work-related communications networks. While remaining plugged-in over vacation may generate short-term business benefits, the long-term psychological impacts of these developments are only beginning to be understood.

Workcations
Since the pandemic started and working life became more flexible, working from various locations became more common. Specifically, workcations that combine aspects of work and travel can offer periods of detachment and relaxation in the same way vacations do, although those periods are shorter than during a traditional vacation.

A study published in 2020 regarding digital nomads explains how the borders between work and leisure disappear. Digital nomads can travel and work because they are not bound by normal work structures such as offices and 9-to-5 life. However, creating one's own structures, routines and work communities can also be experienced as burdensome.

In popular culture
Family vacation and vacation in general has become a common theme in many books and films. Writers often draw on common occurrences that take place during a vacation such as disasters and bonding.

See also

 Active vacation
 Adventure travel
 Annual leave
 Bank holiday
 Family reunion
 Mancation
 Paid time off
 Spring break
 Summer vacation

References

External links

Holidays
Leave of absence
Seasonal traditions
Tourist activities
Types of travel

Vacation


A cantora e compositora musical brasileira Marina Sena acumulou diversas vitórias e nomeações a prêmios da música durante sua carreira.

Em 2015, quando se mudou para Montes Claros, Marina Sena começou a participar da banda A Outra Banda da Lua, projeto musical iniciado em 2015. Marina Sena foi vocalista e compositora de algumas músicas e após 5 anos na banda Marina Sena se despediu com o EP Catapoeira.

Em 2019, juntamente com os músicos Baka e Marcelo Tofani, formou o grupo Rosa Neon, que se dissolveu em 2020, após a publicação do clipe de despedida "A Gente é Demais".

Em 2021, lançou sua primeira música em carreira solo e lead-single para seu segundo álbum de estúdio, Me Toca. Em 19 de agosto de 2021 lançou seu primeiro álbum de estúdio, De Primeira, que além de Me Tocal, também possui como single Voltei Pra Mim e Por Supuesto.

Em 27 de abril de 2023, Marina Sena lançou o seu segundo álbum de estúdio, intitulado como Vício Inerente, trazendo os clipes dos singles Tudo Pra Amar Você e Olho no Gato.

Marina Sena recebeu indicações individuais e também compartilhadas com as bandas em diversas premiações. Após dar início a sua carreira solo, Marina Sena também rendeu diversos prêmios no Prêmio Multishow de Música Brasileira e indicações no Grammy Latino.

Prêmio Multishow de Música Brasileira

TikTok Awards Brasil

WME Awards

Prêmio APCA

Grammy Latino

Music Vídeo Festival Awards

Acervo Music Awards

Prêmios MTV Miaw

Prêmio Rap Brasil

BreakTudo Awards

Prêmio Geração Glamour

Referências

Ligações externas

Ver também

 Marina Sena
 De Primeira
 Me Toca
 Voltei Pra Mim
 Por Supuesto
 Vício Inerente
 Tudo pra Amar Você
 Olho no Gato

Marina Sena
Listas de prémios por músico

Lista de prêmios e indicações recebidos por Marina Sena


Gavriil Goie (sau Ivan (Gavriil) Goia; ) a fost un delegat în Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, organismul legislativ reprezentativ al "tuturor românilor din Transilvania, Banat și Țara Ungurească", cel care a adoptat hotărârea privind Unirea Transilvaniei cu România, la 1 decembrie 1918.

Biografie
Gavriil Goie s-a născut în comuna Voivozi, județul Bihor în 1887. A decedat în 1966 în comuna Voievozi.

Activitatea politică
Ca delegat al cercului de la Săcuieni, Gavriil Goie a participat la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia.

Note

Bibliografie

Lectură suplimentară
 Daniela Comșa, Eugenia Glodariu, Maria M. Jude, Clujenii și Marea Unire, Muzeul Național Transilvania, Cluj-Napoca, 1998
 Florea Marin, Medicii și Marea Unire, Editura Tipomur, Târgu Mureș, 1993
 Silviu Borș, Alexiu Tatu, Bogdan Andriescu, (coord.), Participanți din localități sibiene la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918, Editura Armanis, Sibiu, 2015

Legături externe
  Membrii de drept ai Marii Adunării Naționale de la Alba-Iulia din 1 decembrie 1918, lista publicată în "Gazeta Oficială", Sibiu, nr. 1, 1/14 decembrie 1918

Vezi și
 Lista delegaților la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Nașteri în 1887
Decese în 1966
Delegați la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Gavriil Goie


Süper Lig, (Ofurdeildin) er Tyrkneska úrvalsdeildin í knattspyrnu karla. Sigurvegari Süper Lig kemst beint í riðlakeppni meistaradeildar evrópu. Átján lið taka þátt í deildinni. Þrjú lið fara niður í deildina fyrir neðan 1. Lig. Tímabilið stendur yfir frá ágúst þangað til í maí og hvert félag spilar 34 leiki. Styrktaraðili deildarinnar er Spor Toto og þess vegna heitir hún Spor Toto Süper Lig.

Tölfræði
Markahæstir
Flestir leikir

Neðanmálsgreinar:
 Feitletrað þýðir að leikmaður er enn að spila í deildinni.

Meistarar í gegnum tíðina

 1959: Fenerbahçe (1)
 1959–60: Beşiktaş (1)
 1960–61: Fenerbahçe (2)
 1961–62: Galatasaray (1)
 1962–63: Galatasaray (2)
 1963–64: Fenerbahçe (3)
 1964–65: Fenerbahçe (4)
 1965–66: Beşiktaş (2)
 1966–67: Beşiktaş (3)
 1967–68: Fenerbahçe (5)
 1968–69: Galatasaray (3)
 1969–70: Fenerbahçe (6)

 1970–71: Galatasaray (4)
 1971–72: Galatasaray (5)
 1972–73: Galatasaray (6)
 1973–74: Fenerbahçe (7)
 1974–75: Fenerbahçe (8)
 1975–76: Trabzonspor (1)
 1976–77: Trabzonspor (2)
 1977–78: Fenerbahçe (9)
 1978–79: Trabzonspor (3)
 1979–80: Trabzonspor (4)
 1980–81: Trabzonspor (5)
 1981–82: Beşiktaş (4)

 1982–83: Fenerbahçe (10)
 1983–84: Trabzonspor (6)
 1984–85: Fenerbahçe (11)
 1985–86: Beşiktaş (5)
 1986–87: Galatasaray (7)
 1987–88: Galatasaray (8)
 1988–89: Fenerbahçe (12)
 1989–90: Beşiktaş (6)
 1990–91: Beşiktaş (7)
 1991–92: Beşiktaş (8)
 1992–93: Galatasaray (9)
 1993–94: Galatasaray (10)

 1994–95: Beşiktaş (9)
 1995–96: Fenerbahçe (13)
 1996–97: Galatasaray (11)
 1997–98: Galatasaray (12)
 1998–99: Galatasaray (13)
 1999–00: Galatasaray (14)
 2000–01: Fenerbahçe (14)
 2001–02: Galatasaray (15)
 2002–03: Beşiktaş (10)
 2003–04: Fenerbahçe (15)
 2004–05: Fenerbahçe (16)
 2005–06: Galatasaray (16)

 2006–07: Fenerbahçe (17)
 2007–08: Galatasaray (17)
 2008–09: Beşiktaş (11)
 2009–10: Bursaspor (1)
 2010–11: Trabzonspor (7)
 2011–12: Galatasaray (18)
 2012–13: Galatasaray (19)
 2013–14: Fenerbahçe (19)
 2014–15: Galatasaray (20)
 2015–16: Beşiktaş (12)
 2015–16: Beşiktaş (13)
 2017–18: Galatasaray (21)
 2018–19: Galatasaray (22)
 2019–20: İstanbul Başakşehir (1)

Heimildir

Heimasíða
https://www.tff.org/default.aspx?pageID=80

Tyrkneskar knattspyrnudeildir
Úrvalsdeildir knattspyrnu í Evrópu

Süper Lig


مارتن غاستون ديميكليس  من مواليد (20 ديسمبر 1980 في جوستنيانو بوسيه، محافظة قرطبة) هو لاعب كرة قدم أرجنتيني سابق خاض 37 مباراة مع الأرجنتين منذ عام 2005 حتى 2016، ومدرب كرة قدم حالي. في يناير 2010 لعب لنادي مالقا معارا من نادي بايرن ميونيخ الألماني وخاض معه 37 مباراة وانتقال مارت ديميكيليس في يوليو 2011 رسميا لنادي مالقا وفي يوليو 2013 انتقال للصفوف أتلتيكو مدريد الإسباني وفي سبتمبر 2013 انتقال إلى صفوف نادي مانشستر سيتي الإنجليزي وحقق معه في عام 2014 بطولة الدوري الدوري الإنجليزي الممتاز Premier League وحينها اختارته صحفة ماركا الإسبانية في لائحة ضمن التشكيلة المثالية لفريق الأحلام اللاتيني الذي يضم أفضل لاعبي أمريكا الجنوبية في الملاعب الأوروبية خلال الاسبوع.

أعلن اعتزاله الكرة نهاية موسم 2017/2016.

مسيرته الكروية
لعب مارتن ديميكيليس خلال مسيرته الاحترافية مع 5 أندية في تسعة عشر موسمًا وسجل خلالها 23 هدفًا ضمن 400 مباراة. حيث فاز في أربعة مواسم بالكأس وفي سبعة مواسم بالدوري.

خاض مارتن ديميكيليس مسيرته مع نادي ريفر بليت في موسم 2000–01 واستمر معه طيلة ثلاثة مواسم، مشاركًا في 52 مباراة سجل خلالها هدفًا واحدًا. ثم انتقل إلى نادي بايرن ميونخ في موسم 2003–04 ليلعب معه ثمانية مواسم، حيث شارك في 174 مباراة سجل خلالها 13 هدفًا. لينتقل بعدها إلى نادي مالقا في موسم 2010–11 في المرة الأولى واستمر معه طيلة ثلاثة مواسم ثم في موسم 2016–17 لمدة موسم واحد، مشاركًا طوالها في 94 مباراة سجل خلالها 6 أهداف. ثم انتقل إلى نادي مانشستر سيتي في موسم 2013–14 واستمر معه طيلة ثلاثة مواسم، مشاركًا في 78 مباراة سجل خلالها 3 أهداف.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في ألمانيا
أرجنتينيون من أصل إيطالي
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من قرطبة (محافظة)
أشخاص من محافظة قرطبة (الأرجنتين)
إيطاليون متجنسون
إيطاليون من أصل أرجنتيني
رياضيون أرجنتينيون مغتربون في ألمانيا
رياضيون أرجنتينيون مغتربون في إسبانيا
رياضيون أرجنتينيون مغتربون في إنجلترا
رياضيون من محافظة قرطبة (الأرجنتين)
لاعبو الدوري الألماني
لاعبو الدوري الإسباني
لاعبو الدوري الإنجليزي الممتاز
لاعبو أتلتيكو مدريد
لاعبو إسبانيول
لاعبو بايرن ميونخ
لاعبو بايرن ميونخ الثاني
لاعبو دوري الدرجة الأولى الأرجنتيني
لاعبو دوري الدرجة الأولى الإنجليزي
لاعبو ريفر بليت
لاعبو كأس العالم 2010
لاعبو كأس العالم 2014
لاعبو كأس القارات 2005
لاعبو كرة قدم أرجنتينيون
لاعبو كرة قدم رجالية أرجنتينيون
لاعبو كرة قدم رجالية أرجنتينيون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إسبانيا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إنجلترا
لاعبو كرة قدم مغتربون أرجنتينيون
لاعبو كرة قدم مغتربون في ألمانيا
لاعبو كرة قدم مغتربون في إسبانيا
لاعبو كرة قدم مغتربون في إنجلترا
لاعبو كرة قدم من محافظة كوردوبا، الأرجنتين
لاعبو كوبا أمريكا 2015
لاعبو مانشستر سيتي
لاعبو مراكز متعددة كرة قدم رجالية
لاعبو منتخب الأرجنتين في كأس العالم 2010
لاعبو منتخب الأرجنتين لكرة القدم
لاعبو نادي مالقا
لاعبو وسط كرة قدم رجالية
مدافعو كرة قدم رجالية
مدربو بايرن ميونيخ
مدربو ريفر بليت
مدربو كرة قدم أرجنتينيون
مدربو كرة قدم أرجنتينيون مغتربون
مدربو كرة قدم مغتربون في ألمانيا
مواليد 1980
مواليد في قرطبة (الأرجنتين)

مارتن ديميكيليس


Soens brunst er en dansk dokumentarfilm fra 1978 instrueret af Orla Kastrup Kristensen.

Handling
Filmen behandler nogle af væsentligste emner, der har betydning for et godt drægtighedsresultat: kønshormoner, brunstcyklus, løbningstidspunkt mm.

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 1978

Soens brunst


"It Was a Good Day" er en sang af Ice Cube.

Referencer

Sange fra 1993
Singler fra 1993
Ice Cube-sange
Nummer-et hits i Storbritannien

It Was a Good Day


Wargentin ist ein Einschlagkrater am südwestlichen Rand der Mondvorderseite, südwestlich der großen Wallebene des Schickard und nordwestlich von Phocylides.
Das Kraterinnere ist vollständig von Lava geflutet, die sich über den Kraterrand auf das umgebende Plateau ergossen hat, nachdem der Krater ganz angefüllt war.

Der Krater wurde 1935 von der IAU nach dem schwedischen Astronomen Pehr Wilhelm Wargentin offiziell benannt.

Weblinks

 Wargentin auf The-Moon Wiki
 Spektrum.de: Amateuraufnahmen

Einzelnachweise

Einschlagkrater (Mond)

Wargentin (Mondkrater)


Aleksandar II. od Imeretije (gruz. ალექსანდრე II; umro 1. travnja 1510.) bio je kralj Gruzije od 1478. godine i kralj Imeretije od 1483. do 1510. godine.

Život
Otac Bagrat VI. umro mu je 1478. godine, a naslijedio ga je Aleksandar, vladajući dvjema glavnim provincijama, Imeretijom na zapadu i Kartlijom na istoku. Aleksandra je s prijestolja svrgnuo princ Konstantin II. On se povukao u planinske provincije Raču i Lečhumi na zapadu. Vratio se u Imeretiju nakon što je Konstantina porazio Kvarkvar II., moćni atabeg Meshetije (Samche) 1483. godine, ali je izgubio grad Kutaisi godinu dana kasnije u sukobu s Konstantinom. Godine 1488., Aleksandar je iskoristio invaziju Ak Koyunlua na Kartliju, i preuzeo je kontrolu nad Imeretijem. Godine 1491., Konstantin je morao priznat svog protivnika kao neovisnog suverenog vladara i ograničiti svoju moć samo na Kartliju.

Mir između dva gruzijska kraljevstva nije potrajao dugo, u kolovozu 1509. godine, Aleksandar je napao Kartliju, zauzevši zapadnu regiju i grad tvrđavu Gori. Vijest da su Imeretiju napali Turci Osmanlije tijekom Aleksandrove odsutnosti, prisilila je kralja da se vrati u svoju prijestolnicu Kutaisi, a Gori je ubrzo ponovno zauzeo David X.

Obitelj
Godine 1483., Aleksandar II. oženio se izvjesnom Tamarom koja je umrla 12. ožujka 1510. godine. Aleksandar je umro 1. travnja 1510. godine i pokopan je sa suprugom u samostanu Gelati kraj Kutaisija. Imali su sedmero djece:

 Bagrat III. (1495. – 1565.) naslijedio je Aleksandra kao kralja.
 Princ David (? – 1524.)
 Princ Vahtang (? – 1548.)
 Princ Đuro (? – 1545.)
 Princ Dmitar
 Princeza Tinatin
 Princeza nepoznatog imena

Izvori

Bagrationi
Kraljevi Gruzije

Aleksandar II. od Imeretije


Francisco de Mello  (* 1490 in Lissabon; † 27. April 1536 in Évora) war ein portugiesischer Mathematiker, Theologe und Lehrer.

Leben
De Mello war adliger Abstammung und wurde vom portugiesischen König Manuel I. protegiert. Er studierte (finanziert vom König) 1512 bis 1521 in Paris Theologie und Mathematik, wobei er von dem Arzt Pierre Brissot (1478–1522) in das Studium der Werke von Euklid und Archimedes eingeführt wurde. Er war in Paris auch ein Schüler von Gaspar Lax. Er erwarb das Bakkalaureat und den Magister Artium in Theologie sowie das Lizenziat in Theologie.

In Portugal war er Erzieher der Kinder des Königs und wahrscheinlich auch mit Fragen der Navigation und Kartographie beschäftigt, die für die Seefahrernation Portugal damals von großer Bedeutung waren. Er war an der Konferenz von Badajoz beteiligt, die 1524 strittige Fragen über die vom Papst sanktionierte Aufteilung der Welt zwischen Spanien und Portugal klären sollte (Junta de Badajoz-Elvas). Möglicherweise war er vier Jahre lang auch Rektor der Universität von Lissabon. Kurz vor seinem Tod wurde er Bischof von Goa, reiste aber nie dorthin. Er hatte einen Ruf als bedeutender Wissenschaftler und in diesem Sinn widmete ihm auch der portugiesische Dramatiker Gil Vicente einige Verse.

Viele seiner Werke verbrannten beim 1755 beim großen Erdbeben von Lissabon, ein Kommentar zu Euklids Optik und zu Archimedes' Hydrostatik sowie Elemente der Geometrie (eine Übersetzung eines Werks von Dschabir ibn Aflah (Geber Hispalensis)) sind von ihm erhalten. Er verkehrte in humanistischen Kreisen, übersetzte auch nicht-wissenschaftliche Werke aus dem Lateinischen und schrieb Nachrufgedichte.

2012 wurde eine Handschrift von De Mello aus dem Jahr 1521 im Stadtarchiv Stralsund entdeckt. Sie ist dem damaligen portugiesischen König Manuel I. gewidmet. Kurz vor dem Erdbeben von 1755 hat sie der Gouverneur von Schwedisch-Pommern, Axel Graf von Löwen, angekauft und so unbeabsichtigt vor dem Untergang gerettet. 2017 wurde sie auf einer Ausstellung in Lissabon einer breiten internationalen Öffentlichkeit gezeigt.

Schriften
 De vivendi ratione atque oculorum forma, in: Euclidis perspectiva corollarium. (Kommentar über die Optik von Euklid)
 Archimedis de incidentibus in humidis (zur Hydrostatik von Archimedes mit Kommentar von de Mello)
 Elementa Geometrica ad Astronomiam necessaria

Literatur
 Bernardo Mota, Henrique Leitão (Hrsg.): Obras Mathematicas, Francisco de Mello, Lissabon 2014. ISBN 978-972-9376-31-3
 Jürgen Geiß: Francesco de Mello. In: Stralsunder Bücherschätze. Wiesbaden 2017, S. 68–69.
 Juan Vernet: Francisco de Mello. In: Dictionary of Scientific Biography. Online.
 Antonio Ribeiro dos Santos: Memoria Da Vida, e Escritos de D. Francisco de Mello. In: Academia Real das Sciencias de Lisboa (Hrsg.): Memorias de Litteratura Portugueza. Band 7. Officina da Mesna Academia, Lissabon 1806, S. 237–249, (Erinnerung an Leben und Werk von Francisco de Mello. portugiesisch).
 Marcel Bataillon: Erasme et la cour de Portugal. In: Marcel Bataillon: Études sur le Portugal au temps de l'humanisme. Ordem da Universidade, Coimbra 1952, S. 49–100.

Weblinks
 Richard S. Westfall, Robert A. Hatch in The Scientific Revolution

Einzelnachweise

Römisch-katholischer Bischof (16. Jahrhundert)
Mathematiker (16. Jahrhundert)
Römisch-katholischer Theologe (16. Jahrhundert)
Portugiese
Geboren 1490
Gestorben 1536
Mann

Francisco de Mello


Zanta, Zakesna ya da Zakilda ( Zakintos; ), İyon Denizi'nde bulunan, Yunanistan'a bağlı bir adadır. İyon Adaları arasında en büyük üçüncü ada olan Zante, bölgedeki adalar arasında ayrı bir belediyeye sahip olan tek adadır. 405.55 kilometre karelik yüzölçümüne ve yaklaşık olarak 123 kilometre sahil şeridi uzunluğuna sahiptir.

Zante'de, üzerinde bulunan uluslararası havalimanı sayesinde Kuzey Avrupa'dan düzenli olarak charter uçuşlar düzenlenmektedir ve böylece turistik bir yer haline gelmiştir. Adanın takma adı "Doğu Akdeniz'in Çiçeği"dir. Bu unvan, 1484-1797 yılları arasında adaya hükmeden Venedikliler'den miras kalmıştır. Yunan mitolojisine göre adaya adını Dardanus'un oğlu Zakynthos vermiştir.

Coğrafya

Konum ve Yerşekilleri

Zante, İyon Denizi'nde bulunduğu konum itibarıyla Yunan anakarasına 20 kilometre uzaklıktadır. Kefalonya'nın ise 15 kilometre güneyinde yer alır. Aynı zamanda İyon Adaları arasında en güneyde bulunur. Marathonisi, Peluzo, Agios Sostis, Ayos Nikolaos ve Agios Ioannis; Zante'ye bağlı küçük ıssız adalardır. Adanın merkezi, aynı adla anılan Zante'dir. Burası kuzey kıyılarının doğu yakasında kalır. Resmi adının yanı sıra Chora adıyla da bilinir. Zante limanından Kyllini'ye -anakaraya- feribot seferleri vardır. Bir diğer feribot hattı ise Agios Nikolaos ile Kefalonya arasındadır.

Zante yaklaşık 40 kilometre uzunluğunda ve 20 kilometre enindedir. Yüzölçümü 405.55 kilometre kare olan adanın 123 kilometre uzunluğunda sahil şeridi vardır. 2011 yılı verilerine göre 40,759 insan burada yaşamaktadır. Adanın en yüksek noktası 758 metreyle Vrachionas'tır. Bir okun ucunu andıran adanın batı tarafı dağlık bir platodur ve güneybatı kıyıları çoğunlukla dik uçurumlardan oluşur. Adanın doğu tarafını diğer kesimlerden ayıran tepeler, buraların verimli oralara dönüşmesini ve yoğun şekilde nüfuslanmasını sağlamıştır. Aynı zamanda doğu kesimlerde uzun kumsallar bulunmaktadır.

Bitki ve Hayvan Çeşitliliği
Akdeniz iklimi görülen ve bol miktarda kış yağışları alan ada, yoğun bir bitki örtüsüyle kaplıdır. Başlıca tarım ürünleri zeytin, üzüm, narenciye ve kuş üzümüdür. Adada yetişen bu kuş üzümü tamamen buraya özgü, küçük ve tatlı çekirdekli bir meyvedir. Laganas Körfezi, Akdeniz'deki deniz kaplumbağaları (Caretta caretta) için ana yuvalanma bölgesidir.

Doğal ve Tarihi Mekanlar
Navagio Körfezi ve Navagio Plajı, yüksek kayalıklarla izole olmuş ve yalnızca tekne ile erişilebilen, adanın kuzeybatı kıyısında bir konumda bulunur. Keri; adanın güneyinde, deniz feneri olan bir dağ köyüdür. Keri'den Skinari'ye kadar tüm batı kıyısı boyunca kaya oluşumları bulunur. Adanın kuzey ve doğu kıyılarındaki kayalıklar ve taş kemerler, yaz aylarında turist çeken sayısız geniş kumlu plajlara sahiptir. Marathonissi Adası (Kaplumbağa Adası olarak da bilinir); tropik bitki örtüsü, turkuaz suları, plajları ve deniz mağaralarıyla meşhurdur. Şehir merkezinin biraz yukarısındaki Bochali Tepesi'nde küçük bir Venedik kalesi bulunur.

Kaynakça

Dış bağlantılar
  Zante Zakintos  - Zante adası kılavuzu
  Zakintos
 Bakınız: Akdeniz adaları

Zante


est un film américain réalisé par Frank Lloyd, sorti en 1925.

Synopsis

Fiche technique
 Titre français :
 Réalisation : Frank Lloyd
 Scénario : J. G. Hawks d'après le roman de Rex Beach
 Photographie : Norbert Brodine
 Production : Frank Lloyd
 Pays d'origine : États-Unis
 Format : Noir et blanc - 1,33:1 - Film muet
 Genre : aventure
 Durée : 122 minutes
 Date de sortie : 1925

Distribution
 Anna Q. Nilsson : Comtesse Courteau
 Ben Lyon : Pierce Phillips
 Viola Dana : Rouletta Kirby
 Hobart Bosworth : Sam Kirby
 Victor McLaglen : Poleon Doret
 Dorothy Sebastian : Laura
 Claude Gillingwater : Tom Linton
 Charles Crockett : Jerry
 Larry Fisher : Frank McCaskey
 Fred Kohler : Joe McCaskey
 Wade Boteler : Jack McCaskey
 Philo McCullough : Comte Courteau
 William Conklin : Inspecteur
 George Nichols

Liens externes

Film américain sorti en 1925
Film d'aventure américain
Film américain en noir et blanc
Film muet américain
Film réalisé par Frank Lloyd
Film de First National Pictures
Adaptation d'une œuvre littéraire au cinéma

Winds of Chance


Christophe Guérin (født 1758 i Strassburg, død 1831 sammesteds) var en fransk kobberstikker. Han var bror til Jean-Urbain Guérin.

Guérin, der var elev af Friedrich Müller, blev professor i tegning og konservator ved Strassburgs museum. Han har udført en talrig række stik med gravstik og i punktermanér: Cagliostro (1781), La Fayette og Custine (1793), af hovedblade: Englen med Tobias efter Rafael, Amor afvæbnet af Venus og Magdalena efter Correggio, Musernes dans efter Giulio Romano samt de patriotiske blade: Erindring fra 1791, Liberté-Égalité og andet, kobberstiksamlingen i København har af Guérin et par blade.

Kilder

Kobberstikkere fra Frankrig
Franskmænd i 1700-tallet
Franskmænd i 1800-tallet
Personer fra Strasbourg

Christophe Guérin


Ivakidhush (Ivakidhúš,  Ivakihush, Ivakidhish; Greasy Breast),  Greasy Breast je patuljasti heroj indijanskog folklora plemena Vrana. Iako nizak, posjedovao je golemu snagu i vještinu streličarstva.

Izvori

Indijanska mitologija (Mali ljudi)
Crow

Ivakidhush


Elminster Aumar is a fictional character appearing in the Forgotten Realms campaign setting for the Dungeons & Dragons fantasy role-playing game. He is also known as the Sage of Shadowdale, and is depicted as a powerful wizard featured in several novels by Forgotten Realms creator Ed Greenwood. Certain aspects of his appearance and demeanor seem to echo Gandalf, Merlin, or Odin.

Elminster was one of the first characters that Greenwood created for the Forgotten Realms. Information about him can be found in virtually all Forgotten Realms game products, but the novels in The Elminster Series are perhaps the most definitive sources of information. The series includes Elminster: The Making of a Mage, Elminster in Myth Drannor, The Temptation of Elminster, Elminster in Hell, and Elminster's Daughter.

Basics

Appearance
Elminster appears as a gray-bearded man of weathered visage, with a hawk-like nose and alert, dancing eyes. He speaks in a gruff tone and generally wears nondescript attire. He is almost always smoking a meerschaum pipe that spouts vile-smelling blue or green smoke.

Personality
Elminster is normally a witty, clever, and very charming man. He can, however, be imperious, grave, and terrible. Furthermore, he is a natural storyteller and a consummate actor. He rarely reveals the full extent of his true nature to anyone who is not an extremely close friend. He can portray himself as a trickster, rake, stern father figure, fool, or any other stereotype that he wants to assume, depending on what he wants to accomplish or what reaction he wants to elicit from those around him.

Family
Readers learn that Elminster has several daughters at the end of Elminster's Daughter. Besides Narnra Shalace, two others are Laspeera of the War Wizards and the dowager queen Filfaeril of Cormyr. He has no known wife, but retains contact with several previous lovers, including the goddess Mystra — although his relationship with Mystra changed when the goddess was slain during the Time of Troubles and the sorceress Midnight assumed the mantle of the Lady of Mysteries.

Allies
Elminster's allies included the Harpers, the other Chosen of Mystra (especially the Simbul), and his scribe Lhaeo. The Knights of Myth Drannor were also close friends and confidants, and two or three knights were always in Shadowdale in case it was in peril.

Media
In Dragon Magazine articles written by Ed Greenwood, Elminster often appeared as a wise sage imparting knowledge to a fictional interviewer.  He divulged lore on various Dungeons & Dragons monsters in "The ecology of ..." articles, such as "The ecology of the ochre jelly". He was used as a source of information for Greenwood's "Pages from the Mages" articles in which various spells were described, as well as various miscellaneous articles such as "Cloaked in magic".

"The Wizards Three", a series of short fiction pieces in Dragon, featured Elminster holding meetings with wizards from other Dungeons & Dragons settings. The metafictional conceit central to the series was that, unbeknownst to the other wizards, the meetings were being held in the home of real-world author Ed Greenwood. Greenwood himself was included in the stories as a character, sequestered in hidden locations in order to eavesdrop and take the notes from which the stories were supposedly written later.

Novels

The Making of a Mage
The first novel in The Elminster Series, The Making of a Mage, recounts the character's origin story, which explains why he has such extensive and varied experience. Elminster was born around 212 DR to Elthryn, the lord of the village of Heldon and a prince of Athalantar, and his wife Amrythale, in the kingdom of Athalantar. His family was killed by a malaugrym posing as Undarl, one of the magelords of the ancient kingdom of Athalantar. Taking up his father's broken sword, the Lion Sword, the symbol of the great king of the Stag Throne (who was Elminster's grandfather), Elminster became a brigand.

He soon realized that he had no taste for killing, and gave it up when he went to become a burglar in the city of Hastarl, the capital of Athalantar. He met and became friends with Farl, a local thief, who knew Elminster as Eladar "the Dark". They worked together frequently, eventually forming a gang dubbed the Velvet Hands in opposition to another local gang, the Moonclaws, who were servants of the magelords. Later, while eavesdropping on a possible thieving mark, Elminster met that era's Magister, the wizard who bore the mantle of Azuth's power. When asked if he was interested in learning sorcery, Elminster refused, hating all mages because of the magelords.

While in a temple, Elminster was visited by Mystra, the Goddess of All Magic. She spoke to and left the awestruck Elminster with the message that he should learn of magic and worship her. Soon thereafter, while he was still a young adult, Mystra transformed Elminster into a woman named Elmara to strengthen his bond with magic and to know what it is to be a woman. This change also allowed him to move within his enemies' circles without their knowledge that he was in fact the last surviving prince of Athalantar. For a few years, Elmara was a priestess of Mystra. Later, an avatar of Mystra (who went by the name Myrjala "Darkeyes") trained Elmara in the ways of a mage and brought her to an ancient Netherese arcanist who taught Elmara a spell that would transform her back into Elminster. In the time that followed, Elminster learned much about magic from Myrjala, reaching the point where he could finish taking his revenge against the evil magelords who had usurped the kingdom. After a terrific battle, Elminster persevered and assumed the throne of Athalantar.

However, after regaining his kingdom, he passed the monarchy to Helm Stoneblade, a knight of Athalantar, stating that he had wanted to avenge his family's death, not rule. As he and Myrjala left the kingdom, the so-called Mage Royal, Undarl, attacked them, and the sorceress revealed herself to be Mystra. She offered to make Elminster one of her Chosen, and he readily accepted.

Elminster in Myth Drannor
A sequel to Making of a Mage, Elminster in Myth Drannor takes place shortly afterwards. In this novel, Elminster travels to the city of Cormanthor. The book details the ancient elven society and its people, as well as highlighting Elminster's continued magical studies, as he serves as an apprentice to a cruel and powerful wizard.

Elminster remains in Cormanthor for over two decades, and is present when the mythal is raised and the city is renamed Myth Drannor.

The Temptation of Elminster
The Temptation of Elminster
moves the timeline ahead several centuries. At the outset of the novel, Elminster emerges from a dusty tomb, after being trapped there in stasis for many years.

During much of this book, Elminster restricts his use of magic (on orders from Mystra) and he must again learn to survive by his wits and the skills he picked up earlier in his life. He later undergoes further magical training under the tutelage of a wicked sorceress who seeks to tempt him away from Mystra's path.

Following the events of the novel, Elminster served as a foster parent to three of Mystra's other Chosen: Laeral, Storm, and Dove. It is also suspected that he had something to do with the founding of Waterdeep, or at least with the organizing of the city's lords.

The Time of Troubles
Elminster was instrumental in forming the Rangers Three, who aided him in recurring battles with the mysterious Shadowmasters during this time. Elminster also took time to defend Shadowdale from an army of Zhentarim led by the avatar of Bane. Bane and Elminster battled, and both were caught up in the spell that Elminster had called upon to dispose of the avatar. Elminster was originally thought to have been destroyed, but when he later reappeared it became apparent that he had merely been transported to another plane of existence for a time.

The Avatar Crisis
The forces of evil tried to rally in Elminster's absence, but the other Chosen, the Knights of Myth Drannor, and the Rangers Three held them at bay until he returned. With the present crisis averted, all seemed calm, but the Shadowmasters had other ideas. Elminster and the Rangers Three, along with their allies, managed to frustrate and foil the plans of this race of shapeshifters.

Elminster also confronted the overgod, Lord Ao, over his instigation of the Time of Troubles while innocents were being killed. As the critical moment of the Time of Troubles approached, Mystra knew of what was to come and shed most of her power into the human wizard Midnight, so that all of her essence would not cease to exist. Since Elminster obtained his power from Mystra, this change left him personally powerless at a critical juncture.

He recruited one of the Rangers Three, Sharantyr, and they equipped themselves from Elminster's cache of magical items. The two of them were later reunited with the other two members of the band, Itharr and Belkram, but even the Rangers Three could not prevent Elminster from being wounded in battle. Despite this setback, Elminster and the rangers, along with their allies, freed High Dale and defeated Manshoon of the Zhentarim. They also outlasted the Time of Troubles, and Elminster regained his magic.

Elminster in Hell
Elminster in Hell describes what happened after the floating city of Shade returned to Faerûn from the Plane of Shadow.  The immortal rulers of the city came to Shadowdale, and one of the shadow princes was struck by Storm's silver fire. The collision tore at the fabric of reality and created a rift to the Nine Hells. Elminster realized that the only way to close the portal before a legion of devils spilled forth onto Toril was to close it from the other side.

In the opening of Elminster in Hell, Elminster narrowly managed to close the portal at the expense of much of his magical strength. Once in Hell he was abducted and enslaved by an outcast Arch-Devil known as Nergal, who wished to discover the secret of Mystra's silver fire. In the most graphic scenes of The Elminster Series, Elminster was subjected to brutal tortures, surviving only because of his exceptional endurance and ability to heal himself with silver fire. While the arch-fiend plundered Elminster's thoughts and memories, Mystra became aware of her favorite servant's plight and entered Hell herself to find him. Realizing that her presence in Hell was less than inconspicuous, due to the Pact Primeval that prohibits the presence of any god in the Nine Hells, Mystra retreated and dispatched more subtle agents to find him; first Halaster Blackcloak, the Mad Mage of Undermountain (who was defeated) and then the Simbul. After much searching, the Simbul found him, and together they defeated Nergal and returned home.

Elminster's Daughter
Elminster's Daughter takes place a few years after Elminster in Hell.  A relatively light-hearted book when compared to the more violent Elminster in Hell, it focuses primarily on the life of one of Elminster's children, Narnra Shalace.

Narnra is a thief who was raised by a single mother in Waterdeep. She eventually finds her way to Marsember and becomes involved in the intrigues of the Cormyrean nation. She also meets an old man who turns out to be Elminster, and learns that he is her father.

Effects of the Spellplague
Following the events of the Spellplague caused by the destruction of his patron, Mystra, Elminster lost much of his power but remained unaging. He continued to live in Shadowdale, but he became bitter and withdrawn.

Other media

Video games
Elminster is a featured character in the Advanced Dungeons & Dragons "gold box" game Pools of Darkness, where he serves as the primary foil to the god Bane, who plots to steal the cities of the Realms. Elminster aids the player's party from Limbo, offering advice and direction and shuttling them back and forth between the dimensions they must travel in order to undo Bane's plot. He also serves as a trainer, equipment store and healer to the party. In the final climactic battle, Elminster is captured by the balor Gothmenes and dragged from Limbo to be used as a bargaining chip for the crystal of Bane, which the party has stolen. Elminster breaks free of the balor's whip and battles him only to be swept into the Abyss as the party defeats Bane's minions. When the party finally crushes Gothmenes, Elminster is rescued from the Abyss as the gods return reality to normal. He makes a final appearance to thank the party for rescuing him and implies that they are the only ones with knowledge of how close the Realms came to falling under Bane.

In the Baldur's Gate role-playing video game series, Elminster made brief and sporadic appearances to check on the protagonist's progress and impart words of wisdom.

Elminster was added to Dungeons & Dragons Online in the Menace of the Underdark expansion.

In Neverwinter Online, Elminster ran the store for the "Protector's Jubilee" event. He also appeared as the primary quest giver in "Well of Dragons".

Comic books
Elminster is involved in the story arc "Dragonreach" in the Forgotten Realms comics. He assists another wizard, Dwalimor Omen, in stopping an individual who was slaying dragons in the Realms.

Reception
In the Io9 series revisiting older Dungeons & Dragons novels, Rob Bricken describes Elminster as "the most powerful, important, and smartest wizard in the Forgotten Realms, and one of the setting's most important characters [...] more Merlin than Gandalf, which makes him less enigmatic and prone to tomfoolery than other major fantasy wizards, which I count as a good thing."

References

Greenwood, Ed. The Code of the Harpers (TSR, 1993).
Greenwood, Ed. Shadows of Doom (TSR, 1995).
Greenwood, Ed. Cloak of Shadows (TSR, 1995).
Greenwood, Ed. All Shadows Fled (TSR, 1995).
Grubb, Jeff, Kate Novak, David E. Martin, Jim Lowder, Bruce Nesmith, Steve Perrin, Mike Pondsmith, and R. A. Salvatore. ''Hall of Heroes (TSR, 1989).

Fictional arcane spellcasters (Dungeons & Dragons)
Fictional wizards
Forgotten Realms characters
Literary characters introduced in 1988

pl:Lista postaci ze świata Forgotten Realms#Elminster Aumar

Elminster


List A cricket er en form for limited-overs (one-day) cricket. Ligesom first-class cricket på klubplan er niveauet under international Test cricket, er List A cricket på klubplan det niveau af one-day cricket, der er lige under One Day International. De fleste cricketspillende nationer har en form for indenrigs List A turnering. Antallet af overs i List A cricket varierer fra 40 til 60 overs per inning.

First-class cricket, List A cricket og Twenty20 cricket er de former for cricket, der hører til klubcricket. I international cricket kaldes formaterne henholdsvis Test cricket, One Day International (ODI) og Twenty20 International (T20I), selvom de statistisk set også hører under deres tilsvarende kategorier for klubcricket, first-class cricket, List A cricket og Twenty20 cricket. En spillers List A statistik vil altså inkludere hans præstationer i One Day International cricket. Dog bruges begreberne "first-class cricket" og "List A cricket" oftest til at referere til klubcricket.

Cricket

List A cricket


Domnul David este un film românesc din 2009 regizat de Hadrian Marcu. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Costache Babii.

Prezentare

Distribuție
Distribuția filmului este alcătuită din:

Note

Legături externe

Vezi și
 2009 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 2009

Domnul David


Şanghay (; Hanyu Pinyin: Shànghǎi; Putonghua telaffuzu: ; Şanghayca telaffuzu: ), Çin Halk Cumhuriyeti'ne bağlı doğrudan yönetilen şehirdir. Dünyaca ünlü bir liman kenti olan Şanghay, Çin'in nüfusu en yüksek olan şehri olmanın yanı sıra ayrıca ülkenin ekonomi, finans, ticaret ve nakliye merkezidir. Şanghay, ülkenin doğu sahilinde, Yangtze Nehri Deltası'nın en doğusunda bulunur. Doğusunda Doğu Çin Denizi, güneyinde Hangzhou Körfezi ve batısında Jiangsu ile Zhejiang eyaletleri tarafından çevrelenir. Şanghay'ın en kuzeyini teşkil eden  ise Yangtze Nehri ağzının denize döküldüğü noktanın ortasındadır. Şanghay, komşu eyaletler Jiangsu, Zhejiang ve Anhui'ye bağlı birçok şehrin de oluşturduğu ""nin önemli bir parçasıdır.

Tarihî olarak balıkçılık limanı, tuz üretim merkezi ve ticaret limanı işlevlerini gösteren Şanghay yerleşiminin nüfusu ilk olarak Jin Hanedanı döneminde çoğalmaya başladı. Şanghay, Tang ile Yuan Hanedanı dönemleri arasında  ve  yönetim birimlerine bağlıydı. Ming ile Çing hanedanlık dönemleri boyunca Şanghay, özellikle eğirme ve dokuma sanayileri gelişmiş olan müreffeh bir kasabaydı. 1843 yılında Nanking Antlaşması'nın imzalanmasıyla Şanghay, dış ticarete açılmış beş Çin limanından biri oldu ve şehirde  kuruldu. Bu dönemden itibaren Şanghay, dünya çapında önemli rol oynayan bir şehir olmaya başladı. Bu şartlar altında Şanghay'da şehrin kendisine özgü siyasi bir ortam oluştu ve limanın açılmasından dolayı şehrin ekonomisi eşi görülmemiş bir hızla büyüdü. Bu dönem boyunca özellikle Jiangsu, Zhejiang, Guangdong, Anhui ve Şantung eyaletlerinin yanı sıra yurtdışından da göçmenler çekti ve Uzak Doğu'nun en kalabalık metropollerinden biri oldu. Özellikle komşu eyaletlerden çok sayıda göçmenin Şanghay'a yerleşmesiyle bu eyaletlere ait  Şanghay kültürü üzerindeki etkisi pek büyük; bu Wuyue kültürünün diğer yerlerden Şanghay'a gelmiş insanların getirdiği kültürel unsurlarla kaynaşması da Şanghay'ın kozmopolitliği ve çok kültürlülüğüne yol verdi. Limanın açılmasından sonra çağdaş Batı kültürüne ait unsurların da şehrin hayatı üzerine damgasını bırakmasıyla Şanghay'a özgü ve "Doğu, Batı ile buluşuyor" ruhunu taşıyan  kültürü de ortaya çıktı.

Çin Cumhuriyeti döneminde Şanghay, Asya'nın en büyük şehirlerinden biri ve Çin'in en önemli sanayi ve ticaret merkeziydi. Çin Halk Cumhuriyeti'nin kuruluşundan sonra Merkezî Hükûmet planlı bir ekonomi uyguladı ve özellikle Çin'in iç bölgelerindeki ağır sanayiyi geliştirdi. Bu süreç boyunca Şanghay, Çin ana karasının diğer yerlerinin gelişmesinde büyük oranda katkıda bulundu. 1990 yılında Pudong Yeni Bölgesi'nin ekonomisi, Merkezî Hükûmet'in ekonomik reform politikaları kapsamında özel olarak açtırıldı ve geliştirildi. Şanghay ekonomisinin büyümesi de bu politikaların sonucu olarak hızlandırıldı. Pudong Yeni Bölgesi ayrıca 2005 yılında Çin'in ilk  olarak atandı ve 2013 yılında  kuruldu. Bütün bu politikalar, Şanghay'ın daha fazla gelişmesine yol açtı. Şanghay da böylece Çin ana karasının günümüzdeki ekonomi, finans ve ticaret merkezi oldu. Dünya çapında finans, ticaret ve ulaşım alanlarında da önemli bir rol oynar. Şanghay Limanı, dünyanın en işlek konteyner limanıdır. Şanghay Menkul Kıymetler Borsası, Çin ana karasının iki menkul kıymetler borsasından biridir ve 2019 yılı itibarıyla market cap açısından .

Şanghay, Çin'deki ekonomik patlamanın bir modeli olmanın yanı sıra turistik açıdan Çin'in en önemli varış noktalarından biridir ve birçok cazibe odağı yer ve manzara barındırır. Örneğin; Yu Bahçesi, , Nankin Caddesi, Bund ve Lujiazui'nin . Michelin şirketi, yayınladığı gezi rehberinde Şanghay şehrini üç yıldızlı (görülmesi "şiddetle tavsiye edilen") bir yer olarak nitelendirdi.

İsim

Çincede "Şanghay" ismi 上 (shàng/zan; "üstünde") ile 海 (hǎi/hae; "deniz") karakterlerinden oluşur. Bu iki karakter bir arada "denizin üstünde" anlamını oluşturur.

Şanghay'nın ismi Çincede resmî olarak "沪" (Hù/Vu2) şeklinde kısaltılır. Bu, Jin Hanedanı (4-5. yüzyıl) döneminde Suzhou Deresi ağzının denize doğru gitmek için kullanılan ana yol olduğu zamanlarda bu dere ağızına verilen "沪渎" (Hù Dú/Vu Doh, "Zıpkın Hendeği") isminin kaynaşık halidir. Bu kısaltma, günümüzde Şanghay Belediyesi'ne kayıtlı olan tüm motorlu araçlara dağıtılan araba plakalarında çıkar.

申 (Shēn) ya da 申城 (Shēnchéng, "Shen Şehri"), M.Ö. 3. yüzyılda günümüz Şanghay'ın yurtluk olarak dahil olduğu Chu devletinin bir asilzadesi ve devlet başkanı olan Chunshen Jun (春申君)'den kaynaklanan ve o dönemde Şanghay için kullanılan bir isimdir. Şanghay merkezli spor takımları ve gazeteler bunu kendi isimlerinde kullanırlar, ör. Şanghay Şenhua ZÇ ve Shen Bao.

İngilizcede Şanghay'a çeşitli takma isimleri verilmiştir, ör. "Pearl of the Orient" (Doğu'nun İncisi) ve "Paris of the East" (Doğu'nun Paris'i).

Tarih

Antik tarih

Günümüz Şanghay'ın batı kısmında 6000 yıl öncesine kadar insanların yaşadığı bilinmektedir. İlkbahar ve Sonbahar Dönemi (yaklaşık M.Ö. 771 ila 476) boyunca Wu Krallığı'na aitti; bu sonra Yue Krallığı tarafından fethedildi, Yue de sonradan Chu Krallığı tarafından fethedildi. Savaşan Devletler Çağı (M.Ö. 475) sırasında Şanghay, Savaşan Devletlerin Dört Efendisi'nin biri olan Chu Devleti asilzadesi Chunshen Jun'un yurtluğuna aitti. O, Huangpu Irmağı'nın kazısını emretti. Irmağa o dönemde verilen "Chunshen Irmağı" ismi, Şanghay'ın "Shēn" ismiyle bilinmesine yol verdi. Sonra, Şanghay civarlarında yaşayan balıkçılar "hù" adında bir balıkçılık aracı yarattı; bu isim, Eski Şehir'in kuzeyindeki Suzhou Deresi'nin çıkışından kaynaklanır ve şehrin tümü için yaygın bir takma ismi ve kısaltma haline geldi.

İmparatorluk tarihi

Tang ile Song hanedanlıkları boyunca, günümüz Qingpu semtindeki Qinglong Kasabası (青龙镇) büyük bir ticaret limanıydı. 746 yılında kurulan bu kasabada 13 tane tapınak ve 7 tane pagoda vardı; "Güneydoğu'daki büyük kasaba" olarak bilinirdi. Song Hanedanı alimi ve sanatçısı Mi Fu, kasabanın başkanı olarak görev yaptı. Liman, Yangtze ve Çin sahillerindeki eyaletlerin yanı sıra Japonya ve Silla gibi yabancı ülkelerle gelişen ticaret yaşadı.

Song Hanedanı'nın sonunda, bölgedeki ticaretin merkezi Wusong Nehri'nin akış aşağısından Şanghay'a geçmişti. Eskiden sadece bir köy olan Şanghay'ın statüsü 1074 yılında pazar kasabası seviyesine yüksetildi. Deniz kıyısını dengede tutmak için Şanghay'ın önceden var olan bir hendeğe ek olarak 1172 yılında ikinci bir deniz duvarı dikildi. 1292 yılı Yuan Hanedanı döneminden ta 1927'de Şanghay'ın resmen belediye olarak tanınmasına kadar Şanghay'ın merkezi, merkezi günümüz Songjiang Semti'nde bulunan Songjiang Prefektörlüğü'nün bir kontluğu olarak idare edilirdi.

Ming Hanedanı döneminde yer alan iki farklı hadise, Şanghay'ın kalkınmasını teşvik etti. Şehri Japon korsanların yürüttüğü baskınlardan korumak için 1554'te ilk kez bir şehir duvarı dikildi. Duvarın yüksekliği 10 metre, çevresi de 5 kilometre. 1602 yılında, yani İmparator Wanli'nin yönetimi sırasında, Şanghay'a bir şehir tanrısı tapınağı inşa edildi. Bu onur genellikle valilik başkentlerine ayrılırdı ve normalde Şanghay gibi düşük siyasi statüsü olan bir kontluk merkezine ayrılmazdı. Çin tarihinde uzman bilginlerin teorilerine göre, Şanghay'a bu onurun verilmesi şehrin siyasi öneminden çok ekonomik önemini yansıttı.

Çing Hanedanı boyunca Şanghay, merkez hükûmetin uyguladığı iki önemli politika değişikliğinin sonucu olarak Yangtze Nehri Deltası'nın en önemli deniz limanlarından biri oldu: 1525 yılından beri deniz araçlarına uygulanan Ming Hanedanı yasağı, 1684 yılında İmparator Kangxi tarafından kaldırıldı; 1732 yılında ise İmparator Qianlong, Jiangsu Eyaleti'nin gümrük idaresi (江海关)ni prefektörlük başkenti Songjiang'dan Şanghay'a taşıdı ve Şanghay böylece Jiangsu'nun dış ticaretinin gümrük tahsildarlığı üzerindeki özel kontrolü elde etti (bkz: Gümrük Binası). Bu iki kritik kararın sonucu olarak Şanghay, politik hiyerarşi kapsamındaki en düşük idari seviyede olmasına rağmen 1735'te artık alt Yangtze bölgesinin ana ticaret limanı haline gelmişti.

Yükseliş ve altın çağ

19. yüzyılda Avrupalıların Şanghay'ı bol ekonomik ve ticari potansiyeli olan bir yer olarak görmeleriyle Şanghay, bütün Dünya'dan insanların dikkatini çekmeye başladı. I. Afyon Savaşı (1839–1842) boyunca Britanya kuvvetleri şehri işgâl etti. Savaş, Nanking Antlaşması'nın imzalanmasıyla sona erdi ve antlaşma kapsamında Şanghay, uluslararası ticarete açılmış beş  biri oldu. Humen (1843), Wangxia (1844) ile Huangpu (1844) antlaşmalarının imzalanmasıyla Çinliler, Avrupalılar ile Amerikalıların Çin topraklarında ticaret yapma isteklerini kabul etmeye mecbur kaldılar. Britanya, Fransa ve Amerika Birleşik Devletleri, hala Çinliler tarafından yönetilen duvarlı Şanghay şehrinin dışında kendi kolonilerini kurmaya başladı.

Hâlâ Çin yönetiminde bulunan Şanghay Eski Şehri, 1853 yılında Küçük Kılıçlar Topluluğu'nun eline düştü, ancak Şubat 1855'te Çing Hükûmeti bu alanı geri kazandı. Yabancı yerleşimleri idare etmek için 1854 yılında Şanghay Belediye Konseyi kuruldu. 1860 ile 1862 yılları arasında Taiping isyancıları, Şanghay'a iki kez saldırı işledi ve şehrin doğu ve güney kenarlarındaki mahalleleri imha etti, ancak şehri fethedemediler. 1863'te Suzhou Deresi'nin güneyi (Huangpu Semti'nin kuzeyi)ndeki İngiliz yerleşimi ile derenin kuzeyi (Hongkou Semti'nin güneyi)ndeki Amerikan yerleşimi bir araya gelip Şanghay Uluslararası İmtiyaz Bölgesi'ni kurdu. Fransa, Şanghay Belediye Konseyi'ne katılmayı reddedip, şehrin güneyi ve güneybatısında kendi imtiyaz bölgesini yönetti.

Birinci Çin-Japon Savaşı'nın sonucu olarak imzalanan Şimonoseki Antlaşması, Japonya'nın da Şanghay'da yerleşim kuran yabancı güçlerden birisi olmasına yol verdi. Japonya, Şanghay'daki ilk fabrikaları inşa ettirdi; diğer yabancı güçler ise ancak bunun ardından aynısını yapmaya başlamıştır. Şanghay'daki bütün bu uluslararası faaliyetler, şehre "Çin'in Büyük Atina'sı" lakabının verilmesine neden oldu. 1914'te Şanghay Eski Şehri'n duvarları, şehrin büyümesine engel olması nedeniyle söküldü. Temmuz 1921'de Çin Komünist Partisi, Fransız İmtiyaz Bölgesi'nde kuruldu. 30 Mayıs 1925 tarihinde, Japon sahipliğinde bulunan bir pamuklu dokuma fabrikasının bir çalışanı Japon bir ustabaşı tarafından silahla vurularak öldürülmesiyle 30 Mayıs Olayı'na patlak verilmiş olundu. Bu olayın akabinde, şehirdeki işçiler, emperyalizme karşı genel grevde bulunmaya başladı; bunlar, Çin milliyetçiliğinin yükselişinde katkıda bulunan millet çapı protestolara dönüştü.

Şanghay'ın altın çağı, 7 Temmuz 1927 tarihinde şehrin belediye statüsüne yükseltilmesiyle başladı. Bu yeni belediye, 494,69 km'lik bir alanı kapsadı ve bu alanın içine günümüz Baoshan, Yangpu, Zhabei, Nanshi ve Pudong semtleri dahil edildi, ancak yabancı imtiyaz bölgeleri bu yeni belediyenin kapsamında değildi. Çinli bir belediye başkanı ve bir belediye konseyinin önderliği altında, yeni şehir hükûmetinin ilk görevi – Büyük Şanghay Planı – yabancı imtiyaz bölgelerinin sınırları haricinde, Yangpu semtine bağlı Jiangwan kasabasında yeni bir şehir merkezi kurmaktı. Bu planın kapsamında yeni halk müzesi, kütüphane, spor stadyumu ve belediye binası vardı; bunların inşası kısmen tamamlandı, ancak Japon kuvvetlerinin Şanghay'ı ele geçirmesiyle yarıda kesildi.

1930'larda Şanghay şehri gelişti ve Asya-Pasifik bölgesinin ana ticari ve finansal merkezlerden biri oldu. Dünya'nın her kıtası ve birçok farklı ülkeden insan, Şanghay'a yaşamak ve çalışmak için geldi. Uzun zaman Şanghay'da oturan insanlar kendilerini "Shanghailander" olarak tanımlardı ve bunların bazıları nesiller boyunca Şanghay'da kaldı. 1920 ve 1930'larda, yeni kurulmuş Sovyetler Birliği'nden kaçan neredeyse 20.000 Beyaz göçmen Şanghay'a yerleşti. Bu Şanghay Rusları, şehirdeki en büyük ikinci yabancı topluluğu teşkil etti. 1932'de Şanghay, Dünya'nın en büyük beşinci şehri olmuştu ve yabancı ülkelerden gelmiş neredeyse 70.000 sakini vardı. 1930'larda Avrupa'dan kaçan yaklaşık 30.000 Yahudi mülteci de şehre vardı; bunların büyük çoğunluğu, Şanghay Gettosu'nda yaşadı.

Japon istilası

28 Ocak 1932 tarihinde Japon kuvvetleri, Çinlilerin direnişi karşısında Şanghay'ı istila etti. 10.000'den fazla dükkân ve yüzlerce fabrikanın imha edilmesiyle Zhabei Semti harap edildi. Yaklaşık 18.000 sivil öldürüldü, yaralandı veya kayıp ilan edildi. 5 Mayıs'ta ancak ateşkes yapıldı. 1937 yılında Şanghay Muharebesi, Şanghay'ın Uluslararası ve Fransız imtiyaz bölgeleri haricindeki, Çin yönetimi altındaki bölgelerin Japonya tarafından işgâl edilmesiyle sonuçlandı. Şehrin işgâl altındaki bölgelerinde kalan insanlar, günlük şekilde açlık, baskı ve bazen ölüm gibi birçok acıya maruz kaldılar. Yabancı imtiyaz bölgeleri 8 Aralık 1941 tarihinde en sonunda Japon işgâline uğradı ve Japonya'nın 1945'teki teslim oluşuna kadar işgâl altında kaldı; bu dönem boyunca çok sayıda savaş suçu işlendi.

27 Mayıs 1949 tarihinde Halk Kurtuluş Ordusu, Şanghay Harekâtı sırasında şehri kendi kontrolü altına aldı. Yeni kurulmuş Çin Halk Cumhuriyeti (ÇHC) devletinde Şanghay, Pekin ile Tientsin haricinde kendi etrafındaki diğer eyaletlerle birleştirilmemiş tek belediyelerden biridir. Şanghay'da iş yapan yabancı firmalar, ÇHC zaferine karşılık olarak yapmış oldukları yatırımları geri çektiler ve ofislerini Şanghay'dan Hong Kong'a taşıdılar.

Çağdaş dönem

Savaştan sonra, Şanghay'ın ekonomisi yeniden canlandı. 1949 ile 1952 yılları arasında şehrin tarımsal üretimi %51,5 oranında, sanayî üretimi ise %94,2 oranında çoğaldı. Bu dönemde şehrin 20 tane semti ve 10 tane banliyö alanı vardı. 17 Ocak 1958 tarihinde eskiden Jiangsu eyaletine ait Jiading, Baoshan ve Şanghay İlçesi yerleşimleri resmen Şanghay Belediyesi'nin alanına eklendi; Şanghay Belediyesi'nin alanı böylece 863 km'ye çoğaldı. Aralık 1958'de eskiden Jiangsu'ya ait olan daha fazla semt ve banliyö alanının Şanghay Belediyesi'nin kapsamına girmesiyle belediyenin alanı yine çoğaldı: bu sefer yeni eklenen semtler Chongming, Jinshan, Qingpu, Fengxian, Chuansha ve Nanhui; Şanghay Belediyesi'nin alanı ise 5.910 km'ye yükseldi. 1964'te şehrin idari bölümleri, 10 tane şehir semti ve 10 tane kontluğa yeniden ayarlandı.

Şanghay, Çin'deki en fazla vasıflı sanayi işçiyi barındıran şehir olarak 1950'ler ve 1960'lar boyunca radikal solculuğun bir merkeziydi. Radikal solcu Jiang Qing ile Dörtlü Çete'deki diğer müttefikleri hepsi Şanghay'da oturuyordu. Şanghay'ın toplumu Kültür Devrimi (1966–1976) boyunca ağır hasar gördü ve 1 milyondan fazla insanı içeren 310.000 haksız mahkumiyet yer aldı. Yaklaşık 11.500 kişi haksız olarak zulüm edilip öldürüldü. Buna rağmen, devrimin en çalkantılı dönemlerinde bile Şanghay'ın ekonomik üretimi yıllık olarak pozitif bir büyüme oranı muhafaza etmeye başardı.

1949 yılından beri Şanghay'ın merkezi hükûmete verdiği vergi geliri katkısı nispeten ağır; şehrin 1983 yılındaki vergi geliri katkısı, önceki 33 yıl içerisinde aldığı toplam yatırımdan daha fazla idi. Bu durum, Şanghaylıların refahına büyük oranda zarar verdi ve şehrin altyapısal ve sermaye gelişimini engelledi. Şehrin merkezi hükûmetin mali gücünü devam ettirmekteki büyük katkısından dolayı şehir ayrıca 1978'den beri Çin'in diğer yerlerinde başlatılmış ekonomik reformlardan uzun zaman hariç tutuldu. 1990'da Deng Şiaoping, Şanghay'ın ekonomik reform uygulamaya başlamasını en sonunda onayladı; bu reformlar sayesinde şehir yeniden yabancı sermaye almaya başladı, şehrin Pudong semti büyük oranda gelişti ve yeni Lujiazui ticaret alanının hayatı başladı.

Şehir manzarası

Şehir mimarisi

Şangay, çeşitli mimari tarzlardan oluşan zengin bir bina ve yapı koleksiyonuna sahiptir. Huangpu Irmağı kıyısında yer alan Bund, neoklasik tarzındaki HSBC Binası ve Art Deco tarzındaki Sassoon Evi (günümüz Peace Hotel'e ait) gibi erken 20. yüzyıl mimarisinin birçok farklı örneğine ev sahipliği yapmaktadır. Başta eski Fransız İmtiyaz Bölgesi olmak üzere eski yabancı imtiyaz bölgelerindeki birçok alan da iyi korunmuştur. Şanghay aynı zamanda birçok mimari açıdan farklı ve hatta eksantrik binaya da ev sahipliği yapıyor, ör. Şanghay Müzesi, Büyük Şanghay Tiyatrosu, Oriental Art Center ve Doğu'nun İncisi Kulesi. Şanghay Eski Şehri büyük oranda kentsel dönüşümün etkilerine maruz kalmış olsa da, geleneksel mimari ve tasarımın bazı unsurlarını yine muhafaza edebilmiştir, ör. özenle biçimlenmiş Jiangnan tarzındaki Yu Bahçesi.

Şanghay, şehrin 1920'ler ve 30'lardaki inşaat patlamasının sonucu olarak Dünya'daki en fazla Art Deco binasını barındarın şehirlerin arasındadır. Şanghay'da çalışmış en ünlü mimarlardan biri, 1918 ile 1947 yılları arasında şehirde yaşamış Slovakya Macarı László Hudec'tir. Şanghay Park Hotel, Grand Cinema ve Paramount binaları, Hudec'in en kayda değer Art Deco binalarıdır. Şehrin Art Deco tarzında katkıda bulunmuş diğer mimarlar, birlikte Peace Hotel, Metropole Hotel ve Broadway Mansions binalarını tasarlamış Clement Parker ile Arthur Turner, ve Capitol Theater'ı tasarlamış Avusturyalı mimar GH Gonda. Bund'da birkaç kez restorasyon çalışmaları yer almıştır: ilk olarak 1986 yılında, Hollandalı mimar Paulus Snoeren yeni bir kordon boyunu tasarladı; ayrıca Expo 2010'un öncesinde, yüz yıllık geçmişi olan Waibaidu Köprüsü restore edildi ve trafık akışı yeniden yapılandırıldı.

Şanghay'a özgü bir kültürel unsur shikumen (石库门, "taş ambar kapısı") konutları, yani ön avlusu özel bir tarzla biçimlenmiş bir taş kemerin altında konulmuş bir tahta kapıyla kaplanmış iki ya da üç katlı gri tuğla evleridir. Her konut, longtang (弄堂) olarak bilinen düz bir geçide bağlıdır. Bu tür evler, Batı tarzı sıra evlere benzer, ancak her evin önünde dikili yüksek ve ağır tuğla duvar ve kemerlerle farklılık gösterirler. Shikumen, Batı mimarisine ait unsurların geleneksel Çin Jiangnan mimarisi ve toplumsal davranışlarıyla bir karışımıdır. Neredeyse tüm geleneksel Çin konutlarında olduğu gibi, dışarıdan gelen gürültüyü azaltan bir avlusu vardır. Avluda bitki yetiştirilebilir; bu avlular ayrıca odalara güneş ışığının ulaşmasını ve odaların havalanmasını sağlar.

Şanghay'ın bazı binaları Sovyet neoklasik ya da Stalinist mimari tarzlarıyla yapılmıştır, ancak Şanghay'daki bu tür binalar Pekin'dekiler kadar sık rastlanmaz. Bu binalar çoğunlukla Çin Halk Cumhuriyeti'nin 1949 yılındaki kuruluşu ile 1960'ların sonlarındaki Çin-Sovyet ayrılığı arasındaki dönem içerisinde dikildi. Bu dönem boyunca, Çin'de komünist bir devlet kurma sürecinde yardım sağlamak için mimarlar dahil olmak üzere çeşitli dallardan çok sayıda uzman Sovyetler Birliği'nden Çin'e akın etti. Şanghay'da Sovyet neoklasik mimarinin bir örneği, günümüz Şanghay Sergi Salonu'dur.

Şanghay'da ve özellikle Lujiazui Yarımadası'nda çok sayıda gökdelen mevcuttur ve Şanghay, en fazla gökdelen barındıran Dünya'daki beşinci şehirdir. 421 metre yükseklikteki Jin Mao Kulesi ve 492 metre yükseklikteki Şanghay Dünya Finans Merkezi, şehirdeki gökdelenlerin en seçkin örneklerin arasındadır. Çin'in en yüksek binası ve Dünya'nın en yüksek ikinci binası ise, 632 metre yükseklikteki Şanghay Kulesi'dir. İnşası 2015 yılında tamamlanmış bu kule, bükülmüş bir şekilde üst üste yığılmış dokuz farklı kısımdan oluşur, binanın da toplam 128 tane katı var. Çift cidarlı bir cephe tasarımına sahiptir, bu da cephenin her iki tabakasının yansıtma için opak hale getirilmesi ihtiyacını ortadan kaldırır, çünkü çift katmanlı yapı zaten ısı emilimini azaltır. Bu binanın yakınında, Lujiazui'nin kuzey ucunda oturan 468 metre yükseklikteki fütüristik görünümlü Doğu'nun İncisi Kulesi bulunmaktadır. Lujiazui dışındaki gökdelenlerin bazı örneklerin arasına Hongkou'daki White Magnolia Plaza, Huangpu'daki Shimao International Plaza ve Jing'an'deki Shanghai Wheelock Square sayılır.

İklim

Politika

İdari yapılanma

Şanghay, Çin Halk Cumhuriyeti Hükûmeti'nin doğrudan yönetimi altındaki dört belediyeden biri olup, 16 tane farklı ilçe düzeyi semte bölünür.

Ekonomi

Şanghay, Çin'in patlayan ekonomisinin pek büyük başarıların elde edindiği bir yerdir. Finans ve inovasyonun küresel bir merkezi ve iş, ticaret ve ulaşımın ulusal bir merkezidir. Şanghay Limanı, Dünya'nın en işlek konteyner limanıdır. 2018 yılı itibarıyla Şanghay'nın 3,27 trilyon RMB (494 bilyon ABD$)'lik GSYİH'sı var; bu, Çin GSYİH'sının %3,63'ünü oluşturur. Şanghay'daki kişi başına GSYİH ise 135.212 RMB (20.245 ABD$). Şanghay'nın en büyük altı endüstrisi – yani perakendecilik, finans, bilgi teknolojisi, gayrimenkul, makine imalatı ve otomotiv imalatı – şehir GSYİH'sının yaklaşık yarısını oluşturur. 2018 yılı itibarıyla Şanghay sakinlerinin kişi başına ortalama harcanabilir geliri 64.183 RMB (9.695 ABD$); böylece Şanghay, Çin'in en zengin şehirlerinden biridir. Bununla birlikte, Economist Intelligence Unit'in yürüttüğü çalışmaya göre Şanghay, yaşam açısından Çin anakarasının en pahalı şehridir.

İmalat

Çin'in ana sanayi merkezlerinden biri olan Şanghay, yerli imalatta ve ağır sanayide anahtar rol oynar. Şanghay Hongqiao Ekonomik ve Teknolojik Kalkınma Bölgesi, Jinqiao İhracat Ekonomik İşleme Bölgesi, Minhang Ekonomik ve Teknolojik Kalkınma Bölgesi ve Şanghay Caohejing Yüksek Teknoloji Geliştirme Bölgesi dahil olmak üzere çeşitli sanayi bölgeleri, Şanghay'ın ikincil sektör belkemiğidir. Şanghay Çin'in en büyük çelik üreticisi Baosteel Group, Çin'in en büyük gemi yapımı üssü Hudong-Zhonghua Shipbuilding Group ve Çin'in en eski gemi yapımcılarından biri olan Jiangnan Tersanesi'ne ev sahipliği yapar. Otomobil imalatı başka bir önemli sektördür. Şanghay merkezli SAIC Motor, Çin'deki en büyük üç otomotiv şirketinden biridir ve Volkswagen ve General Motors ile stratejik ortaklıkları vardır.

Demografi

2018 yılı itibarıyla Şanghay'nın toplam 24.237.800 kişilik nüfusu var; bunların %59,7'si (14.551.300 insan) yerel hukou sahibi, yani oturumu Şanghay'a kayıtlı olan Çin vatandaşlarıdır. 2010 yılı millî nüfus sayımına göre, Şanghay nüfusunun %89,3'ü kentsel alanlarda, %10,7'si ise kırsal alanlarda yaşamaktadır. Toplam idari alanının nüfusu açısından Şanghay, Çin'deki doğrudan yönetilen şehirlerin arasında Çongçing'den sonra en büyük ikinci belediyedir, ancak Çongçing'de kentsel alanlarda yaşayan nüfusun çok daha az olmasından ötürü Şanghay yine genel olarak Çin'in en büyük şehri olarak sayılır. OECD verilerine göre, Şanghay'ın Metropoliten alanı tahminen 34 milyon kişi barındırmaktadır.

Şanghay Belediye İstastistik Bürosu'na göre, Şanghay'da yaklaşık 157.900 yabancı uyruklu sakin var; bunların arasındaki en büyük grupları Japonlar (28.900 kişi), Amerikalıler (21.900 kişi) ve Koreliler (20.800 kişi) teşkil eder. Diğer kaynaklarca bu yabancı nüfusun sayısı çok daha yüksek olduğu tahmin edilmektedir. Şanghay ayrıca yurt içinde göç eden vatandaşların en büyük varış noktalarından biridir: Şanghay sakinlerinin %40,3'ü (9,8 milyon insan), Çin'in diğer bölgelerinden gelmiş insanlardır.

Şanghay'daki kayıtlı sakin nüfusu arasındaki beklenen yaşam süresi 83,6 yıl olup, Çin anakarasındaki tüm şehirlerin arasındaki en yüksek beklenen yaşam süresidir. Bu ancak nüfusun yaşlanmasına da yol vermiştir: 2017'de şehirdeki kayıtlı nüfusun %33,1'i (4,8 milyon kişi) 60 yaş ve üzerindeydi. 2017'de Çin Hükûmeti, Şanghay'a nüfus kontrolleri uyguladı; bu, yıl sonuna kadar nüfusun 10.000 kişi azalmasına neden oldu.

Dil

Yerel Şanghay halkı arasında konuşulan dil, Wu Çincesinin Taihu Wu alt grubunun bir lehçesi olan Şanghaycadır. Bu, Wu Çincesi ile karşılıklı olarak anlaşılmayan resmî millî lehçe Putonghuadan farklıdır. Çağdaş Şanghayca, başta Suzhou lehçesi, Ningbo lehçesi ve Songjiang Prefektörlüğü'nün yerel lehçesi olmak üzere Taihu Wunun diğer lehçelerine dayalı olarak gelişmiştir.

Şehrin yerel dili Şanghayca olsa da, okullar, üniversiteler ve diğer resmî bağlamlarda kullanılan ortak iletişim dili Putonghuadır. Üstelik 1990'lardan beri, Wu Çincesinin konuşulduğu bölgenin dışından gelen çok sayıda göçmen, eğitim ya da iş için Şanghay'a gelip yerleşmiştir. Bu göçmenlerin çoğunun Wu Çincesini konuşamadıklarından ötürü Putonghua, Şanghay'da ortak iletişim için konuşulan lingua franca olarak işlev gösterir. Putonghua ve İngilizcenin ortak iletişim dili olarak daha fazla tercih edilmesinden dolayı, Şanghaycayı kullananların sayısı zaman geçtikçe azalmış ve Şanghay'daki genç nesil arasında Şanghaycayı konuşabilenlerin sayısı nispeten az. Tüm bunlara rağmen, son senelerde Şanghay'da Şanghaycanın kullanımını teşvik etmek ve dilin ölümünü önlemek için çeşitli hareketler ortaya çıkmıştır.

Eğitim

Şanghay, Çin'de yüksekeğitimin önemli bir merkezidir. 2018 yılı sonu itibarıyla Şanghay'da 64 tane yükseköğretim kuruluşu, 913 tane ortaokul ve lise, 721 tane ilkokul ve 30 tane özel okul var. Çin'in en prestijli üniversitelerin birkaç tanesi Şanghay'da bulunur; ör. Fudan Üniversitesi, Şanghay Jiao Tong Üniversitesi, Tongji Üniversitesi ve Doğu Çin Normal Üniversitesi. Bu üniversiteler hepsi Çin Hükûmeti'nin birinci sınıf, küresel üniversiteler inşa etmek amacıyla kurduğu "985 Nolu Proje" (985工程 Jiǔbāwǔ gōngchéng) üyeleridir. 2002 yılında Fudan Üniversitesi, Washington Üniversitesi (St. Louis) ile beraber bir ortak EMBA programı kurdu; bu, sürekli olarak Dünya'nın en iyi EMBA programlarından biri olarak seçilmiştir. Şehir hükûmetine ait eğitim ajansı Şanghay Belediye Eğitim Komisyonu'dur.

Şanghay'da zorunlu eğitimin ilk dokuz senesi, yani beş sene ilköğretim ve dört sene ortaeğitim, ücretsizdir, okullardaki gayri safi kayıt oranı da %99,9'dur. Şehrin zorunlu eğitim sistemi, Dünya'daki en iyi sistemlerden biridir: 2009 ve 2012 yıllarında, 15 yaşındaki Şanghaylı öğrenciler, OECD'nin küresel olarak akademik performans konusunda yürüttüğü Uluslararası Öğrenci Değerlendirme Programı (PISA) çalışması kapsamında gözlemlenen tüm ders konuları (matematik, okuma ve fen)ndaki ilk sırayı kazandı. Ortaokulun hemen sonrasındaki üç senelik lise eğitimi ücretlidir; öğrencilerin seçim sürecinde Lise Giriş Sınavı kullanılır ve liselere %98 oranında gayri safi kayıt oranı vardır. Tüm liselerin arasında, öğretim kalitesi en iyi olan dört okul, toplu olarak Şanghay'ın "Dört Okul" ("四校")'u unvanıyla bilinir; bu okullar Şanghay Lisesi, Doğu Çin Normal Üniversitesine Bağlı 2 Nolu Lise, Fudan Üniversitesine Bağlı Lise ve Şanghay Jiao Tong Üniversitesine Bağlı Lise'dir. Ekim 2019 itibarıyla, şehirdeki gaokao sınavları "3+3 sistemi" olarak bilinen bir sisteme göre düzenlenir; bunun kapsamında tüm genel lise öğrencileri üç tane zorunlu ders (Çince, İngilizce ve matematik) ve altı farklı seçenek (fizik, kimya, biyoloji, tarih, coğrafya ve siyaset)ten üç tane seçmeli ders görürler.

Ulaşım

Şanghay'da metro, otobüs, feribot ve taksiden oluşan geniş çaplı bir kamu ulaşım sistemi mevcuttur. Tüm bu hizmetler Şanghay Kamu Ulaşım Kartı (交通一卡通, Jiāotōng yī kǎtōng) kullanarak erişilebilir.

Şanghay'da iki tane sivil havalimanı mevcuttur: Şanghay–Hongqiao ile Şanghay–Pudong uluslararası havalimanları. Pudong Havalimanı, Asya'nın en işlek havalimanlarından biridir ve burada iç ve bölgesel hatlara ek olarak çok sayıda kıtalararası uçuş hattı da mevcuttur. Şanghay Maglev Treni, Pudong Havalimanı ile Şanghay metrosunun bir durağı olan Longyang Lu arasında yüksek hızlı tren hizmeti sunup, havalimanı ile şehir merkezi arasındaki ulaşım süresini büyük oranda azaltır. Hongqiao Havalimanı'ndan da çok sayıda yerel ve kısa mesafeli uluslararası varış noktasına hizmet sunulmaktadır, bu havalimanı da metro ve demiryolu ile ulaşılabilir.

Kültür

Şanghay kültürü, Şanghay'ın etrafındaki bölgelere ait Wuyue kültürü (吴越文化) ve "Doğu Batı ile buluşuyor" ruhunu taşıyan Haipai (海派) kültürünün birleşimidir. Wuyue kültürünün Şanghay kültürü üzerinde birçok farklı etkisi olmuştur: Şanghay yerlileri arasında konuşulan Şanghayca dili, Şanghay'a yakın Jiaxing, Suzhou ve Ningbo lehçelerinin etkisi altında gelişti; Şanghay mutfağı da Jiangsu ve Zhejiang mutfaklarından etkilenmiştir. 20. yüzyılın başlarında Şanghay, müreffeh bir liman kenti olduktan sonra, Avrupa, Amerika, Japonya ve Hindistan'dan çok sayıda yabancının şehre taşınmasıyla Haipai kültürü ortaya çıktı. Haipai kültürü, Batı kültürlerine ait unsurları yerel Wuyue kültürüyle birleştirir, bu kültürün etkisi de şehrin edebiyatı, modası, mimarisi, müziği ve yeme ve içme alışkanlıklarına kadar uzanır. Özgün olarak Şanghay'daki bir resim okuluna atfen kullanılan "Haipai" terimi, 1920'de kapitalizm ve Batı kültürünü takdir eden bazı Şanghaylı alimleri eleştirmek için bir grup Pekinli yazar tarafından türetildi. Şanghay, son seneler içerisinde siberpunk kültürünün yeni bir etkisi ve ilham kaynağı olarak tanınmıştır. Doğu'nun İncisi Kulesi gibi fütüristik binalar ve neon ışıklı Yükseltilmiş Yan'an Yolu (延安高架路), Şanghay'ın bu siberpunk imajını arttırmış örneklerin arasındadır.

2013 yılından beri Şanghay'da birçok yeni müzenin halka açılmasıyla kültür küratörlüğünde büyük bir patlama yer almıştır. Bu kısmen şehri bir "mükemmel küresel şehir"e dönüştürme amacını taşıyan en son şehir geliştirme planlarından dolayıdır. Bu nedenle Şanghay, hem bölgesel hem de ulusal önem taşıyan çok sayıda müze barındırmaktadır. Şanghay Müzesi, antik Çin bronzlarının geniş bir koleksiyonu dahil olmak üzere Dünya'daki tarihi Çin eserlerinden oluşan en iyi koleksiyonlardan birine sahiptir. Expo 2010 Dünya Fuarı'ndaki eski Çin Pavyonu'nda bulunan Çin Sanat Müzesi, Asya'daki en büyük sanat müzesidir. Şanghay Çağdaş Sanat Müzesi, Londra Tate Modern müzesine benzer şekilde galeriye dönüştürülmüş eski bir elektrik santralinde kurulmuştur. Şanghay Doğa Tarihi Müzesi ile Şanghay Bilim ve Teknoloji Müzesi, Çin'in önemli doğa tarihi ve bilim müzelerinin arasındadır. Buna ek olarak, önemli arkeolojik ve tarihi yerlerde ev sahipliği yapılan küçük ve daha spesifik alanlarla ilgili birçok çeşitli müze mevcuttur; ör. Songze Müzesi, Çin Komünist Partisi Birinci Ulusal Kongresi Müzesi, Kore Cumhuriyeti Geçici Hükümeti Sitesi, eski Ohel Moşe Sinagogu (günümüz Şanghay Yahudi Mülteciler Müzesi) ve Genel Postane Binası (Şanghay Posta Müzesi). Bu örneklerin haricinde çok sayıda diğer sanat galerisi vardır; Bund yakınlarında Rockbund Sanat Müzesi ve MOCA Shanghai, diğer sanat galeri örnekleridir; üstelik M50 Yaratıcı Parkı ve Tianzifang'da halka açık yüzlerce sanat galerisi ve atölye vardır. Şanghay ayrıca Çin'in en büyük akvaryumlarından biri olan Şanghay Okyanus Akvaryumu'na ev sahipliği yapmaktadır.

Mutfak

Wuyue ile Haipai unsurlarının bir araya gelmesi Şanghay'ın mutfağında da gözlemlenebilir. Şanghay'ın yerel mutfağı olan Benbang mutfağı (本帮菜), 1600'lerde ortaya çıkan ve Şanghay'ın etrafındaki illerden etkilenen yemek pişirme tarzıdır. Hammadde malzemelerinin özgün lezzetlerini korurken çeşnilerin kullanımını vurgular. Şeker, özellikle soya sosuyla beraber kullanıldığında Benbang mutfağının önemli bir malzemesini oluşturur. Benbang mutfağının diğer bir özelliği ise çok çeşitli deniz ürünleri ve tatlı su yiyeceklerinin kullanılmasıdır.
Xiaolongbao (小笼包), hongshao rou (红烧肉) ve Şanghay usulü kıllı yengeç (上海毛蟹), Benbang mutfağının en klasik yemeklerin arasındadır.
Haipai mutfağı (海派菜) ise Şanghay'dan kaynaklanan Batı tarzı bir mutfaktır; Fransız, İngiliz, Rus, Alman ve İtalyan mutfaklarına ait unsurları içine alır ve yerel malzemelerin özelliklerine dayalı olarak bu unsurları yerel tada uyacak şekilde uyarlar. Şanghay usulü borç çorbası (罗宋汤, "Rus çorbası"), çıtır domuz pirzolası ve Olivye salatasından kaynaklanan Şanghay salatası (上海色拉), Haipai mutfağının ünlü yemeklerin arasındadır.
Hem Benbang hem de Haipai mutfağında tatlı su balığı, karides ve yengeçler dahil olmak üzere çeşitli deniz ürünlerinden yararlanılır.

Sanat

Gu Zhengyi tarafından kurulan Huating Okulu'nu () içeren Songjiang Okulu (), Ming ve Qing Hanedanları sırasında Şanghay'daki küçük bir resim okuluydu. Dong Qichang tarafından temsil edildi. Okul, o sırada Jiangnan bölgesinin kültür merkezi olan Suzhou'daki Wu Okulu 'nun bir uzantısı olarak kabul edildi.
19. yüzyılın ortalarında Şanghay Okulu hareketi başladı, Edebiyat tarzı tarafından vurgulanan sembolizme daha çok, parlak renklerin kullanımıyla resmin görsel içeriğine odaklandı. Çiçekler ve kuşlar gibi dünyevi nesneler genellikle konu olarak seçildi. Batı sanatı, 1847'de İspanyol misyoner Joannes Ferrer () tarafından Şanghay'da tanıtıldı ve şehrin ilk Batı atölyesi 1864'te  'da kuruldu. Çin Cumhuriyeti sırasında Zhang Daqian, Liu Haisu, Xu Beihong, Feng Zikai ve Yan Wenliang dahil olmak üzere birçok ünlü sanatçı Şanghay'a yerleşti ve şehir yavaş yavaş Çin'in sanat merkezi haline geldi. Fotoğraf, ağaç oymacılığı, heykel, çizgi roman (Manhua) ve Lianhuanhua dahil olmak üzere çeşitli sanat formları gelişti. Sanmao İkinci Çin-Japon Savaşı'nın yarattığı kaosu dramatize etmek için yaratıldı.
Bugün, Şangay'daki en kapsamlı sanat ve kültür tesisi Çin Sanat Müzesi'dir. Ayrıca, Çin Resim Akademisi geleneksel Çin resmi, Power Station of Art sergiler çağdaş sanat sergilerken  Şehirde ayrıca birçoğu M50 Sanat Bölgesi ve Tianzifang 'da birçok sanat galerisi vardır. İlk olarak 1996 yılında düzenlenen Shanghai Bienali Çin ve yabancı sanatların etkileşimde bulunduğu önemli bir yer haline geldi.

Şanghay, Çin sinemasının doğum yeri olarak kabul edilir. Çin'in ilk kısa filmi Zor Çift (难夫难妻 Nànfū Nànqī; 1913) ve ülkenin ilk kurgusal uzun metrajlı filmi Öksüz Büyükbabasını Kurtarır (孤儿救祖记 Gūér Jiù Zǔjì; 1923), ikisi de Şanghay'da üretildi. 1930'ların başında Şanghay'ın film endüstrisi filizlendi ve Hu Die (胡蝶), Ruan Lingyu, Zhou Xuan (周璇), Jin Yan (金焰) ve Zhao Dan (赵丹) gibi yeni film yıldızları ortaya çıktı. Bu yeni film yıldız nesline ait Jiang Qing, sonradan Mao Zedong ile evlendi. İkinci Çin-Japon Savaşı ve Komünist devrim sonrasında Şanghaylı film yapımcılarının sürgün edildi ve film endüstrisinde çalışan birçok kişi Hong Kong'a taşındı; bu, Hong Kong film endüstrisinın büyük oranda gelişmesini sağladı. Şanghay doğumlu Wong Kar-wai'ın yönettiği Aşk Zamanı filmi, Hong Kong'daki sürgün edilmiş Şanghaylı topluluğunun hayatını ve bu toplum üyelerinin devrim öncesi dönemine yönelik hissettikleri nostaljiyi gösterir; Zhou Xuan'in söylediği 1940'lı şarkıları da içerir.

Spor

Şanghay'da birçok farklı stadyum vardır; ör. Hongkou Stadyumu, Şanghay Stadyumu ve Yuanshen Spor Merkezi Stadyumu. Şanghay'da Çin Süper Ligi'nde oynayan iki futbol takımı var: Şanghay Lüdi Şenhua ZÇ ve Shanghai SIPG FC. Her sene erkekler tenisinde yılın en iyi 8 ismi Şanghay Masters turnuvasına katılmaktadır. Snooker âleminde ise 2007 yılından beri her sene Şanghay Ustalar turnuvası düzenlenmektedir; ayrıca "Çin Açık" snooker turnuvası 1999 ve 2002 yıllarında Şanghay'da yer aldı. Motor sporlarına gelince, Çin Grand Prix, 2004'ten beri Formula 1'in bir yarışı olarak Şanghay Uluslararası Pisti'nde yer almaktadır.

Uluslararası ilişkiler

Şanghay, Dünya'nın önemli ekonomik ve ticari merkezlerinden biri olup, birçok yabancı ülkenin diplomatik temsilciliğine ev sahipliği yapmaktadır. Bunun dışında Şanghay şehri, çeşitli Avrasya ülkelerinin siyaset, ekonomi ve güvenlik dallarında işbirliğine girdiği Şanghay İşbirliği Örgütü'nun kuruluşuyla uluslararası siyasete kendi damgasını vurmuş oldu.

Şanghay, aşağıdaki bölgeler, şehirler ve kontluklarla kardeş şehir anlaşmasına girmiştir.

Çekya başkenti Prag, 2017 yılında Şanghay ile kardeş şehir anlaşmasına girdi. Prag Şehir Konseyi, Ocak 2020'de Tayvan başkenti Taipei ile de bir kardeş şehir anlaşmasını imzaladı. Çin Hükûmeti, bunun Tek Çin politikasına aykırı olduğu ve Çin'in toprak bütünlüğüne ihlâl ettiği kanaatinde olduğu için Şanghay, buna karşılık olarak Prag ile olan kardeş şehir ilişkisini sonlandırmaya karar verdi.

Ayrıca bakınız

 Şanghay Uluslararası Film Festivali

Dipnot

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Şanghay Belediye Hükümeti'nin resmî web sitesi (Çince ve İngilizce)
 Vikigezgin'de Şanghay gezi rehberi  (İngilizce ve diğer diller)

Şanghay


Mandala (मण्डल), Hindistan kökenli dinlerde metafizik veya sembolik bakımdan meta veya mikro kozmosu gösteren şekillere verilen addır. Genel olarak mandala, şekilleri belli bir düzene göre boyamaktır.

Genellikle daire veya kare şeklinde olan ve her şeyin mistik merkezini sembolize eden mandalalar meditasyon nesnesi olarak kullanılabilmektedir.

Hinduizm'de Siva ve Sakti'nin kozmik dansını, Budizmde Buda Diyarını veya Buda'nın vizyonunu simgeleyen mandalalar bulunmaktadır.

Budizmde Mandalalar onu temaşa eden için evrendeki kutsallığın içkinliğini ve aynı kutsallığın kendisindeki potansiyel durumunu hatırlatan önemli işaretlerdir. Budist bağlamda mandalanın amacı insanın acısına onu aydınlanmaya ulaştırarak son vermek ve hakikate ilişkin doğru görüşe ulaştırmaktır.

Mandala çeşitleri
 Mistik Mandala
 Geometrik Mandala

Dış bağlantılar

İkonografi
Budizm sembolleri
Meditasyon
Hinduizm

Mandala


An Amorphophallus mysorensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni E.Barnes ngan Cecil Ernest Claude Fischer. An Amorphophallus mysorensis in nahilalakip ha genus nga Amorphophallus, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Amorphophallus

Amorphophallus mysorensis